stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ตลก 6 ฉาก
ละคร > ตัวละคร > ตัวละครพิเศษ

นักสืบโคขุน โพนยางแฟบ (รับบทโดย พัน พลุแตก)
ยอดนักสืบที่มักจะปรากฏตัวในฉากต่าง ๆ เพื่อสืบคดีหรือแม้กระทั่งตามสืบชู้แต่มักจะไม่ประสบความสำเร็จในการสืบ
จนมีการทำ ตลก 6 ฉาก ตอนพิเศษ "โคขุน ยอดนักสืบ"
ที่จะมีประโยคพูดเปิดตัวว่า เพราะความจริงมีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น
เจมส์ บ๊อง (รับบทโดย ตั๊ก บริบูรณ์) เป็นตัวละครนักสืบที่ปรากฏตัวเฉพาะใน ตลก 6 ฉาก ตอนพิเศษ"โคขุน ยอดนักสืบ"ที่มาเป็นคู่แข่งสืบคดีกับ"โคขุน โพนยางแฟบ"
ยักษ์จินนี่ (รับบทโดย โก๊ะตี๋) เป็นยักษ์ที่มักจะปรากฏตัวมาจากตะเกียงหรืออุปกรณ์ในฉากต่าง ๆ เช่น ลิฟต์, เบาะในรถแท็กซี่ เป็นต้น การปรากฏตัวของยักษ์จินนี่มักจะมากับการให้พรกับผู้ที่ให้จินนี่ออกมาแต่สิ่งที่จินนี่ให้มักจะไม่ตรงกับที่ผู้ขอปรารถนา
แบค ทีเรีย (รับบทโดย โก๊ะตี๋) ปรากฏตัวเป็นแขกรับเชิญชาวต่างชาติมาสัมภาษณ์ในช่วง "ราตรีสวัสดิ์ประเทศไทย" กับผู้ประกาศข่าว "พัน พลุแตก" ในรายการ "ข่าวด่วนชวนยิ้ม" ที่เข้าใจผิดในพฤติกรรมบางอย่างของคนไทยบางคนแล้วมาชื่นชม เช่น การรับผู้โดยสารของแท๊กซี่และรถตู้, การขับขี่รถยนต์/มารยาทบนท้องถนน, ความล่าช้าของรถไฟ เป็นต้น
เด่น (รับบทโดย โก๊ะตี๋) และ เดือน (รับบทโดย ฝน นลินทิพย์) 2 นักขายกับสินค้าหลายอย่าง เช่น แชมพูสบายแฮร์, เครื่องดื่มแป๊บนึง, น้ำยาบ้วนปากอะโลฮ่า ที่จะมาพร้อมกับประโยคขายสินค้าว่า เพราะใช้แล้วดีจึงอยากพูดคำนี้ เจ๋งจริง ๆ เจ๋งจริง ๆ เจ๋งจริง ๆ
คุณตุน (รับบทโดย โก๊ะตี๋) เจ้าของธุรกิจที่ชอบแจกโชคให้ผู้บริโภคจากสินค้าต่าง ๆ เช่น ป็อปคอร์น, มะขาม, ข้าวสาร, น้ำชาเขียว
ละคร > ละครพิเศษ

รัก 6 ฉาก เป็นชื่อรายการตลก 6 ฉากในเทปพิเศษ ออกอากาศในช่วงที่มีการงดรายการบันเทิง เพื่อแสดงความอาลัยแด่สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ เมื่อวันที่ 13 มกราคม, 20 มกราคม, 8 พฤศจิกายน และ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 โดย 2 เทปแรก จะมีแขกรับเชิญเทปละ 2 ท่านเป็นชาย 1 คนและหญิง 1 คน โดยรายการตลกหกฉากในชื่อพิเศษนี้จะเป็นเทปที่งดเสียงหัวเราะ งดความสนุกสนาน งดเสียงดนตรี แต่พิธีกรจะพูดคุยกับแขกรับเชิญในเรื่องของความรัก และมีละครสั้นซิตคอม 6 ฉากเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับความรักล้วน ๆ ทั้งสดใส เหงา เศร้า และสมหวัง เมื่อละครจบครบทั้ง 6 ฉาก พิธีกรก็มีการพูดคุยกับแขกรับเชิญเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนกล่าวปิดรายการ ยกเว้นในเทปวันที่ 8 และ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 ที่มีแขกรับเชิญเพียงคนเดียว ได้ร้องเพลงตามปกติก่อนปิดรายการ
พระวสุธารา

| วสุธารา |
| --- | --- |
เทวรูปพระแม่วสุธาราสัมฤทธิ์ ศิลปะเนปาล
สันสกฤต: वसुधारा Vasudhārā
จีน: 坚牢地神
เกาหลี: 지세보살
ไทย: พระแม่วสุธารา 
เวียดนาม: Quán Thế Âm, Quan Âm
ข้อมูล
นับถือใน: มหายาน, วัชรยาน, พุทธแบบจีน, พุทธแบบญี่ปุ่น
พระลักษณะ: ความมั่งคั่งและความอุดมสมบูรณ์
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
พระแม่วสุธารา เป็นพระโพธิสัตว์แห่งความมั่งคั่งและความอุดมสมบูรณ์ในคติพระพุทธศาสนามหายาน, วัชรยาน, พุทธแบบจีน, พุทธแบบญี่ปุ่น และเป็นหนึ่งหนึ่งในคณะเทพธรรมบาลของพุทธศาสนาแบบจีน
วสุธารา มีความหมายในภาษาสันสกฤตว่า "สายธารแห่งอัญมณี" เป็นเทพีแห่งความมั่งคั่ง ความเจริญรุ่งเรือง และความอุดมสมบูรณ์ ทางพุทธศาสนา ความเลื่อมใสของพระนางถึงจุดสูงสุดในประเทศเนปาล ซึ่งพระนางมีผู้ติดตามอย่างเหนียวแน่นในหมู่ชาวพุทธชาวนวร์แห่งหุบเขากาฐมาณฑุ และด้วยเหตุนี้เองพระนางจึงเป็นบุคคลสำคัญในพุทธศาสนานิกายนววาร์ พระนางเป็นหนึ่งในเทพีที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในหลายประเทศที่นับถือศาสนาพุทธ
ดนตรีแทร็ป

| แทร็ป |
| --- | --- |
แหล่งกำเนิดทางรูปแบบ:  Southern hip hop  gangsta rap  crunk  memphis rap  Snap music
แหล่งกำเนิดทางวัฒนธรรม: ต้นทศวรรษที่ 1990 แอตแลนตา รัฐจอร์เจีย สหรัฐ
เครื่องบรรเลงสามัญ: Vocals synthesizer sampler drum machine (Roland TR-808)
รูปแบบอนุพันธุ์: Emo rap hyperpop
แนวย่อย
Baby voice trap Cloud rap Drill Plugg Latin trap Phonk Surge/hexD Trap-pop Tread rap
แนวประสาน
Trap music (EDM) trap metal country trap dark trap
ทัศนียภาพในระดับท้องถิ่น
 Atlanta hip hop  Memphis hip hop 
ดนตรีแทร็ป (อังกฤษ: trap music) เป็นแนวเพลงย่อยของฮิปฮอปที่มีต้นกำเนิดมาจาก ภาคใต้ของสหรัฐ ในช่วงต้นยุค 2000 แนวเพลงได้ชื่อมาจากคำสแลงของแอตแลนตา "แทร็ป" บ้านที่ใช้เฉพาะขายยา ดนตรีแทร็ปใช้กลองสังเคราะห์เสียง และมีลักษณะรูปแบบไฮแฮตที่ซับซ้อน ปรับเสียงกลองใหญ่ ให้มีเสียงยาว (มีพื้นเพมาจาก โรแลนด์ ทีอาร์-808) และเนื้อเพลงที่เป็นโคลงสั้น ๆ ที่มักเน้นเรื่องการใช้ยาเสพติดและความรุนแรงในเมือง ใช้เครื่องดนตรีน้อย และเน้นเฉพาะกลองเล็ก และไฮแฮต สองหรือสามจังหวะ
ผู้บุกเบิกแนวเพลงนี้ได้แก่ โปรดิวเซอร์ เคอร์ติส แมนโทรนิก (Kurtis Mantronik) แมนนี เฟรช (Mannie Fresh) ชอว์ตี เรดด์ (Shawty Redd) เซย์โทเวน (Zaytoven) แฟตบอย (Fatboi) ดีเจสกรู (DJ Screw) และ ดีเจทูมป์ (DJ Toomp) พร้อมด้วยแร็ปเปอร์ ยัง จีซซี (Young Jeezy) กุชชี เมน (Gucci Mane) และ ที.ไอ. (ผู้สร้างคำนี้จากอัลบั้มปี 2003 Trap Muzik) อย่างไรก็ตาม ดนตรีแทร็ปสมัยใหม่ได้รับความนิยมจากโปรดิวเซอร์ เล็กซ์ ลูเกอร์ (Lex Luger) ที่สร้างอิทธิพลให้กับอัลบั้ม Flockaveli ของ วากา ฟล็อกกา เฟลม (Waka Flocka Flame) ในปี ค.ศ. 2010 และร่วมก่อตั้งทีมผลิตฮิปฮอป 808 Mafia
ฮิปฮอป

| ฮิปฮอป (แร็ป) |
| --- | --- |
แหล่งกำเนิดทางรูปแบบ: ฟังก์ ดิสโก อิเล็กทรอนิกส์ ดั๊บ  ริทึมแอนด์บลูส์ เร็กเก แดนซ์ฮอลล์ ร็อก แจ๊ส การดีเจ การร้องคำกลอน การร้องสแคต ทอล์กกิงบลูส์
แหล่งกำเนิดทางวัฒนธรรม: ต้นทศวรรษที่ 1970   เดอะบร็องซ์ นครนิวยอร์ก สหรัฐ
เครื่องบรรเลงสามัญ: เทิร์นเทเบิล, การแร็ป, ดรัมแมชชีน, แซมเพลอร์, เครื่องสังเคราะห์เสียง, บีทบ็อกซ์
รูปแบบอนุพันธุ์: ทริปฮอป, ไกรม์
แนวย่อย
แอบสแตรกต์ - อัลเทอร์เนทีฟ - Chopped and screwed - คริสเตียน - Conscious - ครังก์ - แกงสตา - จี-ฟังก์ - ฮาร์ดคอร์ - ฮอร์เรอร์คอร์ - ไฮฟี - Instrumental - แจ๊สแร็ป - ละตินแร็ป - ม็อบบ - เนิร์ดคอร์ - โอลด์สคูล - ป็อปแร็ป - สแน็ป
แนวประสาน
คันทรีแร็ป - อีเลคโทรฮ็อป - ฟรีสไตล์ - ฮิปเฮาส์ - ฮิปไลฟ์ - เกตโตเทค - ฮิปฮอปโซล - ไมอามีเบส - นีโอโซล - นิวแจ็กสวิง - เรกกา - แร็ปคอร์ - เรกเกตัน - เออร์เบิร์น พาซิฟิกา
ฮิปฮอป (อังกฤษ: hip hop หรือ hip-hop) เดิมเรียก ดิสโกแร็ป (disco rap) เป็นแนวหนึ่งของเพลงสมัยนิยม เกิดขึ้นในนครนิวยอร์กช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970 ประกอบด้วยดนตรีที่เป็นจังหวะ ซึ่งมักดำเนินตามเสียงตีกลอง และมักมีการแร็ป คำว่า "ฮิปฮอป" บางครั้งใช้เป็นไวพจน์ของ "แร็ป" แม้ว่าฮิปฮอปไม่จำเป็นต้องแร็ปเสมอไปก็ตาม องค์ประกอบอื่น ๆ ของฮิปฮอปยังได้แก่เสียงบีตจากแซมพลิง หรือเบสไลน์จากสิ่งบันทึกเสียงหรือการสังเคราะห์เสียง และบีตบ็อกซ์ นอกจากนี้ ฮิปฮอปอาจมีองค์ประกอบจากวัฒนธรรมอื่นอีกได้ เช่น ดีเจอิง สแคร็ตชิง หรือเทิร์นเทบลิสซึม
ฮิปฮอป ทั้งในแง่ที่เป็นแนวเพลง และเป็นวัฒนธรรมนั้น ก่อกำเนิดขึ้นในคริสต์ทศวรรษ 1970 ช่วงที่การรวมตัวแบบบล็อกพาร์ทีได้รับความนิยมทวีขึ้นอย่างยิ่งในนครนิวยอร์ก โดยเฉพาะในหมู่ยุวชนอเมริกันเชื้อสายแอฟริกันที่อาศัยในเดอะบร็องซ์ ในการรวมตัวดังกล่าว ดีเจจะเล่นเพลงป็อปโดยใช้เครื่องเล่นแบบเทิร์นเทเบิลสองตัวพร้อมกับดีเจมิกเซอร์ และการแร็ปก็พัฒนาขึ้นจากการที่ศิลปินพูดหรือร้องไปตามทำนองบีตที่เล่นนี้เอง แต่ฮิปฮอปไมได้รับการบันทึกเสียงอย่างเป็นทางการเพื่อนำไปเล่นตามวิทยุหรือโทรทัศน์จนกระทั่ง ค.ศ. 1979 เหตุผลหลัก คือ ภาวะอัตคัดทางการเงินในช่วงที่ฮิปฮอปถือกำเนิด ประกอบกับฮิปฮอปไม่เป็นที่ยอมรับภายนอกชุมชนแออัด อย่างไรก็ดี ฮิปฮอปยังได้รับความนิยมเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ตลอดมาในปลายคริสต์ทศวรรษ 1990 จนถึงต้น 2000 ทั้งยังได้รับการใช้เป็นส่วนหนึ่งในเพลงป็อปแนวอื่น เช่น นีโอโซล นูเมทัล และอาร์แอนด์บีร่วมสมัย กระทั่งกลางจนถึงปลายคริสต์ทศวรรษ 2010 และต้น 2020 แนวเพลงย่อยของฮิปฮอปอย่างแทร็ปแร็ปและมัมเบิลแร็ปก็กลายเป็นแนวเพลงฮิปฮอปซึ่งได้รับความนิยมสูงสุด และใน ค.ศ. 2017 ดนตรีร็อกก็ถูกฮิปฮอปแทนที่ในฐานะแนวเพลงอันที่นิยมมากที่สุดในสหรัฐ
ส่วนฮิปฮอปในแง่คำศัพท์นั้น คำว่า "ฮิป" และ "ฮอป" มีประวัติการใช้งานควบคู่กันมายาวนานอยู่แล้ว เช่น ในคริสต์ทศวรรษ 1950 มีการเรียกงานรื่นเริงของวัยรุ่นว่า "ฮิปพิทีฮอป" แต่การนำคำว่า "ฮิปฮอป" มาใช้เรียกแนวดนตรี มักยกให้เป็นผลงานของคีฟ คาวบอย นักแร็ปชาวอเมริกัน โดยครั้งนั้น แนวเพลงนี้ยังเรียกกันด้วยชื่ออื่นว่า "ดิสโกแร็ป" เชื่อกันว่า คีฟ คาวบอย สร้างคำนี้ขึ้นหยอกเย้าเพื่อนคนหนึ่งที่เป็นทหารแล้วร้องคำว่า "ฮิป" และ "ฮอป" เป็นเพลงด้วยวิธีสแคตซิงกิงเพื่อล้อเลียนจังหวะมาร์ชของทหาร
ดูเพิ่ม

แฟชั่นฮิปฮอป
ฮิปฮอปในประเทศไทย
พระนางตารา

พระนางตาราเขียวหรือพระศยามตาราโพธิสัตว์ Kumbm, Gyantse, Tibet, 2536
พระนางตารา หรือ พระแม่ตารา เป็นพระโพธิสัตว์หญิงตามคติศาสนาพุทธมหายาน ที่ได้รับการบูชาสืบทอดอย่างต่อเนื่องในวัชรยาน คำว่าตารามาจากภาษาสันสกฤตหมายถึงข้าม การบูชาพระนางเริ่มเมื่อพุทธศตวรรษที่ 8 - 11 ในประเทศอินเดียเหนือและแพร่หลายที่สุดในช่วงพุทธศตวรรษที่ 13 - 17 โดยถือว่าเป็นชายาของพระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์ ปัจจุบันมีนับถือในอินเดีย เนปาล และทิเบต ส่วนชาวพุทธในประเทศจีนจะนับถือพระแม่กวนอิมที่เป็นภาคหญิงของพระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์แทน
ประวัติการนับถือ

คาดว่าแนวคิดการนับถือพระนางตาราเริ่มเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 8 และกลายเป็นพระโพธิสัตว์ที่มีผู้นับถือแพร่หลายในพุทธศตวรรษที่ 13-17 มีผู้นับถือมากในเนปาล ทิเบต และมองโกเลีย เชื่อกันว่าแนวคิดการบูชาพระนางตาราเริ่มขึ้นในอินเดียเพื่อต่อต้านพิธีกรรมสตี
พระนางตาราได้รับการยกย่องว่าเป็นมารดาของพระพุทธเจ้าและพระโพธิสัตว์ทั้งหลายในด้านของกรุณา ภาพลักษณ์ของพระนางส่วนหนึ่งจินตนาการมาจากพระนางสิริมหามายา มารดาของพระพุทธเจ้าพระองค์ปัจจุบัน
กำเนิดและรูปลักษณ์

ตำนานทางพุทธศาสนามหายานกล่าวว่าพระนางตาราเกิดจากน้ำตาของพระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์ เมื่อมองเห็นว่าสัตว์โลกมีแต่ความทุกข์ เมื่อน้ำตาของพระองค์ไหลลงมาจนกลายเป็นทะเลสาบ จึงเกิดดอกบัวขึ้น และในดอกบัวนั้นมีพระนางตาราสถิตย์อยู่ ตำนานบางฉบับกล่าวว่า พระนางตาราเกิดจากรังสีธรรมของพระอมิตาภพุทธะ
รูปลักษณ์ดั้งเดิมของพระนางตารามี 2 แบบ คือพระนางตาราเขียวมีผู้นับถือมากในทิเบต และพระนางตาราขาวมีผู้นับถือมากในมองโกเลีย เมื่อแนวคิดเกี่ยวกับการบูชาพระนางตาราพัฒนาขึ้น จึงมีการสร้างภาคโกรธและภาคดุขึ้นมาหลายแบบ เช่น พระนางตาราน้ำเงิน อุครตารา เอกชฎะ ภาคเอกชฎะนี้เป็นภาคดุที่แพร่หลายที่สุด กายสีน้ำเงิน มีตาที่สามบนหน้าผาก ตกแต่งร่างกายด้วยงูและพวงมาลัยศีรษะคน เหยียบอยู่บนร่างของคนตาย นอกจากนี้ยังมีการสร้างพระนางตาราในภาคที่เป็นเทพแห่งความรักหรือเทพแห่งการรักษาโรคอีกด้วย
กำเนิดและรูปลักษณ์ > พระนางตาราปางต่าง ๆ

โดยทั่วไปในนิกายวัชรยานได้พูดถึงพระนางตาราทั้งหมด 21 ปาง แต่จะมีปางหลัก ๆ ที่มีการพูดถึงเป็นอย่างมากอยู่ 4 ปาง ดังนี้
1. พระนางตาราขาว(พระจินดามณีจักรตารา)
2. พระนางตาราเขียว(พระศยามตาราหรือขทิรวนีตารา)
3. พระนางตาราแดง (พระแม่คุลุคุลเลหรือรีเจมา)
พระนางตาราดำ
โดยมีคำอธิบายถึงพระแม่ตาราทั้ง 4 ปางดังนี้
พระนางตาราขาว หรือ พระจินดามณีจักรตารา ทรงชุดขาวล้วน ถือดอกบัวบาน เป็นตัวแทนของความกรุณา มีพระเนตร 7 ดวง หมายถึงเฝ้ามองสรรพสัตว์อยู่ตลอดเวลา พระหัตถ์ขวาประทานพร พระหัตถ์ซ้ายถือดอกบัว และทำมุทราไตรลักษณ์
มนตราของพระจินดามณีจักรตาราหรือพระนางตาราขาว คือ โอม ตาเร ตุตตาเร ตุเร มามา อายุ ปุญเญ จานา ปูทริม กูรู โซฮา
พระนางตาราเขียว หรือพระศยามตารา ทรงชุดเขียวล้วน ถือดอกบัวตูมสีน้ำเงิน ออกโปรดสรรพสัตว์ในเวลากลางคืน
มนตราพระศยามตารา หรือ พระนางตาราเขียว คือ โอม ตาเร ตุต ตาเร ตุเร โซฮา
พระนางตาราแดง หรือ พระแม่เจ้าคุลุคุลเล ทรงสีแดงทับทิม หมายถึงความปรารถนาของสรรพสัตว์ที่จะหลุดพ้นจากสังสารวัฏ ประทับบนพระอาทิตย์
มนตราของพระแม่คุลุคุลเล หรือ พระนางตาราแดง คือ โอม คุลุคุลเล ฮรี โซฮา
พระนางตาราดำ ทรงสีดำ หมายถึงสุญญตา ซึ่งเป็นความสามารถในการข้ามพ้นอวิชชา ความเห็นผิดต่าง ๆ
ดิสโก

| ดิสโก |
| --- | --- |
แหล่งกำเนิดทางรูปแบบ: ฟังก์ ฟิลาเดลเฟียซาวด์ โซล ละติน ไซเคเดลิกโซล บับเบิลกัมป็อป ป็อป
แหล่งกำเนิดทางวัฒนธรรม: กลางถึงปลายทศวรรษที่ 1960 ต้นทศวรรษที่ 1970  สหรัฐอเมริกา และ แคนาดา
เครื่องบรรเลงสามัญ: กีตาร์ไฟฟ้า, กีตาร์เบส, เปียโนไฟฟ้า, คีย์บอร์ด, กลอง, ดรัมแมชชีน, เครื่องเป่า, เครื่องสาย, เครื่องดนตรีอื่น เช่นฟลุต
รูปแบบอนุพันธุ์: แอฟโฟร-ฟังกี - ไฮเอนเนอร์จี - ดนตรีเฮาส์ - โพสต์ดิสโก้ - ฮิปฮอป - นิวเวฟ - ดนตรีการาจ - นูดิสโก้ วัฒนธรรมเรฟ
แนวประสาน
ดิสโก้-พังก์ - ดิสโก้เฮาส์ - มะนิลาซาวด์
ทัศนียภาพในระดับภูมิภาค
ในสหรัฐ:นิวยอร์ก, ฟิลาเดลเฟีย, แอตแลนตา, ไมอามี่, ลอสแอนเจลิส ในแคนาดา: โตรอนโต, มอนทรีออล, แวนคูเวอร์
ตัวอย่างเพลงดิสโก
ดิสโก (อังกฤษ: Disco) เป็นแนวเพลงประเภทหนึ่ง สาขาย่อยของดนตรีแดนซ์ซึ่งเกิดขึ้นในสหรัฐอเมริกา ที่ผสมผสานแนวฟังก์กับโซลเข้าด้วยกัน ดิสโกได้รับความนิยมอย่างมากในช่วยยุคคริสต์ทศวรรษที่ 1970 ตอนกลางถึงปลาย ศิลปินแนวดิสโกที่ได้รับความนิยมในยุคนั้น เช่น ดอนนา ซัมเมอร์, เดอะแจ็กสันไฟฟ์, แบร์รี ไวต์, บีจีส์, บอนนี เอ็ม. และแอ็บบ้า เป็นต้น ดิสโก้ได้ลดความนิยมไปในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1980
ประวัติ

ใน ค.ศ. 1969 เพลงแรกที่ถูกเอ่ยถึงคือเพลง  "Only the Strong Survive" ของ Jerry Butler เพลงนี้มีหลายส่วนใช้องค์ประกอบของดิสโก้โดยเพลงนี้ได้รวมแนว Philly และ New York soul เป็นที่มาคนดนตรีแบบโมทาวน์ด้วย แต่คำว่าดิสโกถูกทำให้รู้จักขึ้นโดยบทความของ Vince Aletti ฉบับวันที่ 13 กันยายน ค.ศ. 1973 ในนิตยสาร The Rolling Stone
ใน ค.ศ. 1974 เริ่มมีเพลงดิสโกขึ้นชาร์ตอันดับ 1 เช่นเพลง "Rock The Boat," ของ Hues Corporation , "Love's Theme" โดย  The Love Unlimited Orchestra (วงของแบร์รี ไวท์)
หลังจากนั้นได้มีเพลงฮิตบนชาร์ตอยู่หลายเพลง เช่น  Van McCoy เพลง "The Hustle" และ Donna Summer เพลง "Love to Love You, Baby",  Silver Convention เพลง "Fly Robin Fly" (ค.ศ. 1975), และ The Bee Gees เพลง "Jive Talkin'" (ค.ศ. 1975)
เพลงดิสโกเริ่มได้รับความนิยมสูงสุดในช่วง ค.ศ. 1976 - 1979 มีภาพยนตร์ดังหลายเรื่องที่มีเรื่องราวเกี่ยวกับดิสโกเช่น Saturday Night Fever และ Thank God It's Friday
แหล่งข้อมูลอื่น

Disco ใน AllMusic.com เก็บถาวร 2012-05-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
The Disco History page
Disco Fashion
กอสเปล

| Gospel music |
| --- | --- |
แหล่งกำเนิดทางรูปแบบ: Christian hymns, Negro spirituals
แหล่งกำเนิดทางวัฒนธรรม: ช่วงแรกศตวรรษที่ 20 ในสหรัฐอเมริกา
เครื่องบรรเลงสามัญ: เสียงร้อง, เปียโน, Hammond organ, กีตาร์ไฟฟ้า, กลอง, และ กีตาร์เบส
รูปแบบอนุพันธุ์: อาร์แอนด์บี
แนวประสาน
คริสเตียนคันทรี
กอสเปล (อังกฤษ: Gospel music) คือแนวเพลงที่เน้นเสียงร้องเป็นหลัก กอสเปลจะมีลักษณะการร้องประสานเสียง การร้องเฉลิมฉลอง และใส่ความเชื่อทางศาสนาในเนื้อร้อง โดยกอสเปลเป็นรากฐานให้กับดนตรีหลายแนว เช่น ดู-ว็อป, คันทรี, ริทึมแอนด์บลูส์, โซล และร็อกแอนด์โรล
กอสเปลเชื่อว่ามีที่มาจากโบสถ์ชาวแอฟริกัน-อเมริกัน ตอนต้นศตวรรษที่ 20 นักร้องชื่อดังแนวกอสเปล Sister Rosetta Tharpe มีเพลงขึ้นในชาร์ทในปี 1938 ทุกวันนี้กอสเปลได้แตกแยกย่อยเป็นหลาย ๆ แนว ปลายยุค 70 Contemporary Christian Music คือเพลงซอฟต์ร็อกประเภทหนึ่งได้เข้าสู่ดนตรีกระแสหลัก จนมาถึงยุค 80 และ 90 เพลง Contemporary Christian Music ก็ยังอยู่ได้รับความนิยม เพียงแต่มีเนื้อหาเกี่ยวกับศาสนา
แนวเพลงย่อยของกอสเปล

Urban contemporary gospel
Christian country music
Southern gospel
Progressive Southern gospel
เพลงป็อปที่มีการร้องประสานเสียงแบบกอสเปล

"Tender" โดย เบลอ
"Under the Bridge" โดย เรด ฮ็อท ชิลี เป็ปเปอร์ส
"All These Things That I've Done" โดย เดอะ คิลเล่อร์ส
"Cry Me A River" โดย จัสติน ทิมเบอร์เลค
"I Want to Know What Love Is" โดย ฟอเรนจ์เนอร์
"Will You Be There" โดย ไมเคิล แจ็คสัน
"Purple Rain" โดย พรินส์
"Like a Prayer" โดย มาดอนน่า
"Somebody to Love" โดย ควีน
"River of Dreams" โดย บิลลี โจเอล
"Make Me Wanna Pray" โดย คริสติน่า อากีเลร่า
"Fly Like A Bird" โดย มารายห์ แครี่
"Wanna be Happy" โดย เคิร์ก แฟรงคลิน
ละแวกะดาม

| --- | --- |
ชื่ออื่น: แกงคั่วปู, แกงอ่อมปู
มื้อ: อาหารหลัก
แหล่งกำเนิด: ประเทศกัมพูชา · ประเทศไทย
ภูมิภาค: เอเชียตะวันออกเฉียงใต้
อุณหภูมิเสิร์ฟ: ร้อน
ส่วนผสมหลัก: ปูนา, กระเทียม, ข่า, ตะไคร้, กะปิ, พริก, หอมแดง, กระชาย, มะขามเปียก, ผักแขยง
 ตำราอาหาร: ละแวกะดาม
ละแวกะดาม (ในภาษาเขมรถิ่นไทย), ละแวกะตาม (ในภาษากูย), ละแวกะปู (ในภาษาไทยถิ่นอีสาน) หรือ แกงคั่วปู เป็นอาหารประเภทแกงชนิดหนึ่งของชาวไทยเชื้อสายเขมร และชาวกูย ในแถบภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่างหรืออีสานใต้ และพบได้ทางตอนบนของประเทศกัมพูชา แกงชนิดนี้มีลักษณะเป็นแกงน้ำขลุกขลิก มีวัตถุดิบหลักคือ มันปูนา คั่วกับพริกแกงที่ทำจากสมุนไพร สามารถเพิ่มเนื้อสัตว์หรือผักเพื่อเพิ่มโภชนาการได้ ปัจจุบันถือเป็นอาหารหายาก ในประเทศไทยจะนำอาหารชนิดนี้นำเสนอบนโต๊ะอาหารรับแขกในงานราชการ และใช้ไหว้ผีบรรพบุรุษในพิธีแซนโฎนตา ส่วนประเทศกัมพูชาก็นำเสนออาหารชนิดนี้บนโต๊ะอาหารเพื่อรับรองแขกผู้มีเกียรติในพิธีขึ้นเขาพนมกุเลน
ภาคเหนือของประเทศไทย มีอาหารที่ใช้กรรมวิธีเดียวกันแต่มีวัตถุดิบต่างกันเล็กน้อย เรียกว่า มอบปู หรือ มอกปู
ศัพทมูลวิทยา

นิภาศักดิ์ คงงาม และคณะ (ม.ป.ป.) ละแวกะดาม เป็นภาษาเขมรถิ่นไทย ประกอบด้วยคำว่า ละแว แปลว่า การคน กับคำว่า กะดาม แปลว่า ปู ไทยรัฐออนไลน์ (2566) อธิบายว่า ละแว แปลว่า แกง หรือ อ่อม กับ กะดาม แปลว่า ปู รวมกันมีความหมายว่า "อ่อมปู" ก็ว่า สอดคล้องกับทนงศักดิ์ เลิศพิพัฒน์วรกุล (2566) ที่ระบุว่า ละแวกะดาม แปลว่า "แกงคั่วปู" หรือ "หลนปูนา"
ในภาษากูย เรียกแกงชนิดนี้ว่า ละแวกะตาม ส่วนภาษาไทยถิ่นอีสาน เรียกว่า ละแวกะปู
ส่วนประกอบ

ส่วนประกอบในการทำละแวกะดาม ประกอบด้วย ปูนา พริกแกง (ทำจากกระเทียม, ข่า, ตะไคร้, กะปิ, พริก, หอมแดง, กระชาย) มีน้ำปลา น้ำมะขามเปียก เป็นเครื่องปรุงรส และสามารถเติมผักหรือเนื้อสัตว์เพิ่มเติมได้ตามต้องการ เช่น ผักแขยง เนื้อไก่ เนื้อหมู ปลาดุก หรือปลาช่อน โดยจะนำปูนาไปล้างแกะกระดอง ขูดเอามันปูไปประกอบอาหาร ส่วนตัวและขาปูไปตำให้ละเอียดแล้วไปคั้นเป็นน้ำสามรอบเอาแต่น้ำไว้ต้มรอให้เดือด (อาจใส่เผือก หรือมะละกอหั่นชิ้นลงไปด้วย) ใส่มันปู จากนั้นนำกระเทียม ข้า ตะไคร้ กะปิ พริก หอมแดง กระชาย มาตำพอแหลกทำเป็นพริกแกงใส่ลงในหม้อ เมื่อเข้ากันดีแล้วก็ปรุงรสด้วยเครื่องปรุงที่มี เช่น น้ำปลา น้ำปลาร้า น้ำมะขามเปียก ใบมะขามอ่อน ผักแขยง ข้าวคั่ว หากไม่ใส่ผักก็ต้มละแวกกะดามให้งวดทำเป็นเครื่องจิ้มได้
ความหลากหลาย

นิภาศักดิ์ คงงาม และคณะ (ม.ป.ป.) ระบุว่า ละแวกะดาม มีทั้งหมด 4 สูตร แบ่งเป็นในประเทศไทยสองสูตร และประเทศกัมพูชาสองสูตร ดังนี้
ในประเทศไทย
ละแวกะดามใส่หัวเผือก – มีหัวเผือกเป็นผักเพียงชนิดเดียวในแกง
ละแวกะดามผักรวม – ใส่ผักทุกอย่างเท่าที่หาได้ในครัวเรือน
ในประเทศกัมพูชา
ละแวกะดามใส่ก้านเผือก – ใช้ใบเผือกเป็นวัตถุดิบในการประกอบอาหาร
ปะเหิรกะดาม – คือละแวกะดามผักรวมแบบเขมร
ในภาคเหนือของประเทศไทย มีอาหารที่ใกล้เคียงกับละแวกะดาม เรียกว่า มอบปู มีเครื่องปรุงรสเพิ่มเติมจากละแวกะดามคือ ใส่ขมิ้นผงและไข่ไก่ลงไปด้วย
เชินเจิ้น
ภูมินามวิทยา

การกล่าวถึงชื่อเมืองเชินเจิ้นครั้งแรกมีประวัติย้อนไปถึง ค.ศ. 1410 ในสมัยราชวงศ์หมิง เชื่อกันว่าชื่อ "Zhen" (จีน: 圳; หมายถึง: สว่าง. 'คูน้ำ', ' ท่อระบายน้ำ') เป็นชื่อที่ชาวบ้านในยุคนั้นใช้เรียกท่อระบายน้ำ (บ้างก็เรียกคูน้ำ) ในนาข้าว จึงสันนิษฐานได้ว่า ชื่อเมืองเชินเจิ้น (จีน: 深; lit. แปลว่า 'ลึก') มีที่มาจากชื่อที่ใช้เรียกท่อระบายน้ำลึกในภูมิภาคนี้
ประวัติศาสตร์ > สมัยก่อนประวัติศาสตร์ถึงสมัยราชวงศ์หมิง

พบหลักฐานการตั้งถิ่นฐานที่เก่าแก่ที่สุดของมนุษย์ในบริเวณนี้ตั้งแต่สมัยยุคหินใหม่ มนุษย์ได้อาศัยอยู่ในพื้นที่นี้ตลอด 6,700 ปีที่ผ่านมา มณฑลประวัติศาสตร์บริเวณนี้ก่อตั้งขึ้นเมื่อ 1,700 ปีก่อน เมืองประวัติศาสตร์อย่างหนานโถวและต้าเผิง ถูกสร้างขึ้นบนพื้นที่ปัจจุบันของเชินเจิ้นเมื่อ 600 ปีที่แล้ว ประวัติศาสตร์ของดินแดนนี้ยังมีความเกี่ยวพันกับชาวฮากกา ซึ่งเข้ามาตั้งรกรากบริเวณนี้เมื่อประมาณ 300 ปีที่แล้ว
จิ๋นซีฮ่องเต้รวมแผ่นดินจีนเป็นปึกแผ่นภายใต้ราชวงศ์ฉินเมื่อ 214 ปีก่อนคริสตกาล พื้นที่ทั้งหมดถูกส่งไปยังเขตอำนาจของกองบัญชาการหนานไห่ที่จัดตั้งขึ้นโดยผู้มีอำนาจปกครอง ซึ่งเป็นหนึ่งในสามกองบัญชาการที่จัดตั้งขึ้นในหลิงหนาน และถูกหลอมรวมเข้ากับวัฒนธรรมจงหยวน ในปีคริสตศักราช 331 ผู้ปกครองของราชวงศ์จิ้นตะวันออกได้แยกดินแดนหนานไห่ออก และก่อตั้งกองบัญชาการตงก่วนขึ้นใหม่ (东官郡) ศูนย์กลางการปกครองของทั้งผู้บัญชาการ และเทศมณฑลเปาอันซึ่งเป็นหนึ่งในหกเทศมณฑลนั้น ตั้งอยู่รอบเมืองหนานโถวซึ่งได้รับการพัฒนาจนทันสมัย ในปี 590 ราชวงศ์สุยได้รวมดินแดนในภูมิภาคกลับเข้าไปสู่หนานไห่ ต่อมาใน ค.ศ. 757 ราชวงศ์ถังได้เปลี่ยนชื่อดินแดนนี้เป็นเทศมณฑลตงกว่าน และย้ายที่ทำการไปยังพื้นที่เมืองตงกว่านในปัจจุบัน แม้จะยังคงมีกองทหารรักษาการณ์อยู่ก็ตาม
ในสมัยราชวงศ์ซ่ง หนานโถวและพื้นที่โดยรอบกลายเป็นศูนย์กลางการค้าที่สำคัญ โดยมีเกลือและเครื่องเทศเป็นสินค้าหลักที่มีการแลกเปลี่ยนในบริเวณทะเลจีนใต้ พื้นที่ดังกล่าวกลายเป็นที่รู้จักในด้านการผลิตไข่มุกในสมัยราชวงศ์หยวน ในช่วงต้นของราชวงศ์หมิง กะลาสีเรือชาวจีนจำนวนมากนิยมเดินทางไปยังวัดหม่าซูในเมืองฉีวาน (เขตหนานซานในปัจจุบัน) ยุทธการที่ตุนเหมินซึ่งเป็นการต่อสู้ระหว่างราชวงศ์หมิงและกองทัพโปรตุเกสเกิดขึ้นบริเวณตอนใต้ของหนานโถว และจบลงด้วยชัยชนะของราชวงศ์หมิง
ประวัติศาสตร์ > ราชวงศ์ชิงถึงคริสต์ทศวรรษ 1940

เพื่อป้องกันการก่อกบฏโดยผู้จงรักภักดีของราชวงศ์หมิงภายใต้การนำของ โคซิงกา (กั๋วซิ่งเย๋) ผู้ปกครองของราชวงศ์ชิงซึ่งได้รับการสถาปนาไม่นานมานี้ จึงได้ย้ายถิ่นฐานของประชา่กรบริเวณชายฝั่งทะเลภายในประเทศ และจัดระเบียบการปกครองของมณฑลต่าง ๆ บริเวณชายฝั่งขึ้นใหม่ ส่งผลให้เทศมณฑลเปาอันเดิมสูญเสียดินแดนถึงสองในสามให้แก่ตงกว่านและถูกควบรวมเป็นส่วนหนึ่งของตงกว่านในปี 1669 หลังจากที่ราชวงศ์ชิงพ่ายต่อสหราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์ในสงครามฝิ่นครั้งที่หนึ่ง และครั้งที่สอง เกาะฮ่องกงและคาบสมุทรเกาลูนก็ถูกยกให้กับอังกฤษตามสนธิสัญญานานกิงและอนุสัญญาปักกิ่ง เมื่อวันที่ 21 เมษายน ค.ศ. 1898 รัฐบาลภายใต้ราชวงศ์ชิงได้ลงนามใน "บทความพิเศษสำหรับการจัดแสดงชายแดนฮ่องกง" ร่วมกับสหราชอาณาจักร และเช่าดินแดนใหม่ไปยังสหราชอาณาจักรเป็นเวลา 99 ปี ดินแดนซินอานถูกกองทหารอังกฤษยึดครองในช่วงสั้น ๆ ภายใต้การบัญชาของเฮนรี อาเทอร์ เบลก ผู้ว่าการฮ่องกง เป็นเวลาครึ่งปีในปี ค.ศ. 1899 พื้นที่มณฑลกว่า 1,055.61 ตารางกิโลเมตร (407.57 ตารางไมล์) จากทั้งหมด 3,076 ตารางกิโลเมตร (1,188 ตารางไมล์) ซึ่งอยู่ภายใต้การครอบครองของราชวงศ์ซินก่อนทำสนธิสัญญาได้ถูกยกให้แก่อังกฤษ
เพื่อเป็นการตอบโต้การก่อการกำเริบอู่ชางในปี 1911 ชาวซินอานได้ก่อกบฏต่อผู้ปกครองท้องถิ่นของราชวงศ์ชิง และโค่นล้มพวกเขาได้สำเร็จ ในปีเดียวกันนั้นเอง รถไฟสายเกาลูน–กวางตุ้ง (KCR) ของจีนได้เปิดให้บริการต่อสาธารณะ จุดแวะพักสุดท้ายในจีนแผ่นดินใหญ่คือสถานีรถไฟเชินเจิ้นซึ่งช่วยเศรษฐกิจของเมืองเติบโตอย่างรวดเร็ว และเปรียบเสมือนการเปิดเมืองเชินเจิ้นสู่โลกภายนอก ในปี ค.ศ. 1913 รัฐบาลสาธารณรัฐจีนได้เปลี่ยนชื่อเทศมณฑลซินอานเป็นเทศมณฑลเป่าอัน เพื่อป้องกันความสับสนจากเทศมณฑลอื่นที่มีชื่อเดียวกันในมณฑลเหอหนาน
ญี่ปุ่นได้ยึดครองเชินเจินและหนานโถวในสงครามโลกครั้งที่สอง และบีบบังคับให้รัฐบาลเทศมณฑลเปาอันย้ายไปยังเทศมณฑลตงกว่านที่อยู่ใกล้เคียง ใน ค.ศ. 1941 กองทัพญี่ปุ่นพยายามข้ามฝั่งเข้าสู่เกาะฮ่องกงผ่านสะพานโหลหวู่ในเชินเจิ้น แต่การจุดระเบิดโดยกองทัพอังกฤษทำให้ญี่ปุ่นไม่สามารถเข้าสู่ฮ่องกงได้
ประวัติศาสตร์ > ทศวรรษ 1950 ถึง 1970

ในปี 1953 สี่ปีหลังจากการสถาปนาสาธารณรัฐประชาชนจีน รัฐบาลเทศมณฑลเปาอันตัดสินใจย้ายที่ทำการไปที่เชินเจิ้น เนื่องจากเมืองนี้อยู่ใกล้กับเกาลูน และมีขนาดเศรษฐกิจที่ใหญ่กว่าหนานโถว ตั้งแต่ปี 1950 จนถึงปลายทศวรรษ 1970 เชินเจิ้นและส่วนที่เหลือของเทศมณฑลเปาอันได้ดูแลผู้ลี้ภัยจำนวนมหาศาลที่พยายามหลบหนีไปยังฮ่องกง สืบเนื่องจากความวุ่นวายที่เกิดขึ้นในจีนแผ่นดินใหญ่ ในจำนวนทั้งหมดนี้ครอบคลุมผู้อพยพตั้งแต่ 100,000 คนถึง 560,000 คนซึ่งอาศัยอยู่ในเทศมณฑล
ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1978 คณะตรวจสอบที่ถูกส่งมาโดยคณะมนตรีรัฐกิจสาธารณรัฐประชาชนจีน มีบทบาทหลักในการสอบสวนในประเด็นการสร้างท่าเรือการค้าต่างประเทศในเทศมณฑลเปาอัน ในเดือนพฤษภาคม ทีมสืบสวนได้สรุป "รายงานการสอบสวนเศรษฐกิจฮ่องกงและมาเก๊า" และเสนอให้เปลี่ยนเทศมณฑลเปาอันและจูไห่เป็นฐานส่งออกสินค้าโภคภัณฑ์ ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1978 คณะกรรมการเขตฮุ่ยหยางรายงานต่อคณะกรรมการประจำจังหวัดเรื่อง "รายงานคำขอเปลี่ยนเทศมณฑลเป่าอันเป็นเชินเจิ้น" เมื่อวันที่ 18 ตุลาคม คณะกรรมการแห่งมณฑลกวางตุ้งได้ตัดสินใจเปลี่ยนชื่อเทศมณฑลเปาอันเป็นเมืองเปาอัน และเปลี่ยนให้มีสถานะนครระดับจังหวัด และตั้งใจให้เป็นศูนย์กลางทางการค้าต่างประเทศ อย่างไรก็ตาม คณะกรรมการเขตฮุ่หยางและคณะกรรมการเขตเปาอัน ออกมาปกป้องการเปลี่ยนแปลงเพื่อเปลี่ยนชื่อเทศมณฑลเปาอันเป็นเซินเจิ้น โดยอ้างว่าผู้คนในโลกนี้รู้จักชื่อเชินเจิ้นและท่าเรือของเมือง มากกว่าที่พวกเขารู้เกี่ยวกับเทศมณฑลเปาอัน
เมื่อวันที่ 23 มกราคม ค.ศ. 1979 ฝ่ายบริหารมณฑลกวางตุ้ง และเขตฮุ่ยหยางได้ประกาศข้อเสนอที่จะเปลี่ยนชื่อเทศมณฑลเปาอันเป็นเชินเจิ้น และได้รับการอนุมัติและบังคับใช้โดยสภาแห่งรัฐเมื่อวันที่ 5 มีนาคมของปีนั้น นอกจากนี้ จะมีการก่อตั้งเขต 6 เขต ได้แก่ เขตหลัวหู หนานโถว ซงกัง หลงฮวา หลงก่าง และกุยหยง  ต่อมา เมื่อวันที่ 31 มกราคม คณะกรรมการกลางของพรรคคอมมิวนิสต์ได้อนุมัติแผนการจัดตั้งเขตอุตสาหกรรมเสอโข่วในเชินเจิ้นโดยมีวัตถุประสงค์ "เพื่อเป็นผู้นำการดำเนินงานในประเทศ และต่างประเทศ และบูรณาการอุตสาหกรรมและเชิงพาณิชย์ และการค้า" โดยอิงตามระบบของฮ่องกงและมาเก๊า โครงการดังกล่าวอยู่ภายใต้กำกับดูแลโดย China Merchants Group Limited ใต้การนำของ หยวน เกิง โดยมีฐานะเป็นรัฐวิสาหกิจขนาดใหญ่ของจีน และจะกลายเป็นเขตอุตสาหกรรมแปรรูปส่งออกแห่งแรกในจีนแผ่นดินใหญ่
เมื่อต้นเดือนเมษายน ค.ศ. 1979 คณะกรรมการประจำมณฑลกวางตุ้งได้หารือและเสนอต่อคณะกรรมการกลางให้จัดตั้ง "เขตความร่วมมือทางการค้า" ในเชินเจิ้น จูไห่ และซัวเถา ในเดือนเดียวกัน การหารือโดยคณะทำงานกลางได้บทสรุปเกี่ยวกับ "กฎระเบียบในการพัฒนาการค้าต่างประเทศอย่างจริงจัง เพื่อเพิ่มรายได้จากการแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศ" และตกลงที่จะนำร่องเขตเศรษฐกิจพิเศษ (SEZ) แห่งแรกในเชินเจิ้น จูไห่ ซัวเถา และเซี่ยเหมิน ในเดือนพฤศจิกายน เชินเจิ้นได้รับการยกระดับเป็นเมืองระดับจังหวัดในระดับภูมิภาคโดยฝ่ายบริหารมณฑลกวางตุ้ง หมู่บ้านเล็ก ๆ ในละแวกใกล้เคียงเช่น Yumin Cun ถูกรวมเป็นส่วนหนึ่งของเชินเจิ้น และเป็นจุดเริ่มต้นของการขยายตัวของประชากรอย่างรวดเร็วในทศวรรษต่อมา