stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดผู้อาวุโส

| เอ็ดเวิร์ดผู้อาวุโส |
| --- | --- |
จุลจิตรกรรมภาพเหมือน ของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ด ผู้อาวุโส จากม้วนเอกสารพงศาวลีสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 13
กษัตริย์แห่งชนแองโกล-แซกซอน
ครองราชย์: 26 ตุลาคม ค.ศ. 899 – 17 กรกฎาคม ค.ศ. 924
ราชาภิเษก: 8 มิถุนายน ค.ศ. 900 คิงส์ตันอัพพอนเทมส์
ก่อนหน้า: พระเจ้าอัลเฟรดมหาราช
ถัดไป: พระเจ้าแอเทลสแตน

พระราชสมภพ: ประมาณ ค.ศ. 874
สวรรคต: 17 กรกฎาคม ค.ศ. 924 (50 หรือ 51 พรรษา) ฟาร์นดัน, เชสเชอร์, ราชอาณาจักรอังกฤษ
ฝังพระศพ: มินสเตอร์ใหม่, วินเชสเตอร์ ภายหลังย้ายไป อารามไฮด์
ชายา: เอ็กวิน เอลฟ์เฟลด อีดกิฟู
พระราชบุตร รายละเอียดเพิ่มเติม: พระเจ้าแอเทลสแตน อีดจิฟู เอลฟ์เวียร์ด อีดจิธ เอ็ดฮิลด์ เอ็ดวิน พระเจ้าเอ็ดมันด์ที่ 1 พระเจ้าเอเดรด เอ็ดเบรน
ราชวงศ์: เวสเซกซ์
พระราชบิดา: พระเจ้าอัลเฟรดมหาราช
พระราชมารดา: เอลสวิธ
พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดผู้อาวุโส (อังกฤษ: Edward the Elder; อังกฤษเก่า: Ēadweard se Ieldra) เป็นพระเจ้าแผ่นดินราชวงศ์เวสเซ็กซ์ของราชอาณาจักรอังกฤษ ประสูติเมื่อคริสต์ทศวรรษ 870 และสวรรคตเมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม ค.ศ. 924
พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดผู้อาวุโสเสด็จพระราชสมภพเมื่อประมาณปี ค.ศ. 870 ที่เวสเซ็กซ์ ในประเทศอังกฤษ เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าอัลเฟรดมหาราช และ เอลสวิธ ทรงเสกสมรสกับ เอ็กกวินน์, เอลฟ์เฟลด และ อีดกิฟู และทรงราชย์ระหว่างวันที่  26 ตุลาคม ค.ศ. 899 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม ค.ศ. 924 ที่ฟาร์นดัน ออน ดี, เชสเชอร์, ราชอาณาจักรอังกฤษ
เอเธลลิง

ในบรรดาพระราชโอรสธิดาห้าพระองค์ที่เกิดแก่พระเจ้าอัลเฟรดและเอลสวิธที่รอดมาจนโต เอ็ดเวิร์ดเป็นพระราชบุตรองค์แรกและพระราชโอรสองค์ที่สอง พระนามที่ได้รับเป็นพระนามใหม่ในบรรดาผู้ปกครองในแซ็กซอนตะวันตก พระขนิษฐาและอนุชาต่างก็ได้รับพระนามตามพระราชบิดาหรือพระเจ้าแผ่นดินองค์ก่อนๆ พระนามของพระองค์อาจจะมาจาก “Eadburh” ซึ่งเป็นพระนามของพระอัยกีทางพระมารดาที่มีเชื้อสายเมอร์เซียและอาจจะมีความเกี่ยวดองกับพระเจ้าแผ่นดินเมอร์เซีย “Coenwulf of Mercia” และ “Ceolwulf I of Mercia” ก็เป็นได้  วันประสูติของพระองค์ไม่เป็นที่ทราบแน่นอนแต่สันนิษฐานกันว่าอาจจะราวคริสต์ทศวรรษ 870 และอาจจะระหว่างปี ค.ศ. 874 ถึงปี ค.ศ. 877
ใน “พระราชประวัติของพระเจ้าอัลเฟรด” แอสเซอร์บันทึกว่าเอ็ดเวิร์ดทรงได้รับการศึกษาภายในราชสำนักพร้อมกับพระขนิษฐาเอลฟริธ เคานท์เตสแห่งฟลานเดอร์ส (Ælfthryth, Countess of Flanders) พระขนิษฐาอีกพระองค์หนึ่งมีความตั้งใจที่จะใช้ชีวิตภายในศาสนามาตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์อาจจะเป็นด้วยว่าพระสุขภาพพลานามัยไม่ค่อยแข็งแรง ต่อมาก็ได้เป็นเจ้าอาวาสที่ชาฟสบรี ส่วนพระอนุชาองค์เล็กสุด เอเธลเวียรด (Æthelweard) ทรงได้รับการศึกษาภายในราชสำนักเช่นกันโดยทรงเรียนภาษาละตินซึ่งแสดงว่าคงตั้งใจว่าจะบวช เอ็ดเวิร์ดและเอลฟริธเรียนภาษาอังกฤษเก่าพร้อมทั้งความรู้เกี่ยวกับราชสำนักซึ่งแอสเซอร์กล่าวว่าเป็นการศึกษาที่เหมาะสมกับการเป็นเจ้านาย
หลักฐานแรกที่กล่าวถึงเอ็ดเวิร์ดพบในหลักฐานที่เขียนในปี ค.ศ. 892 ที่เรียกพระองค์ว่า “filius regis” ที่หมายถึงพระโอรสของกษัตริย์ในเอกสารมอบที่ดินที่นอร์ธ นิวน์ตันใกล้พิวซีย์ในวิลท์เชอร์ให้แก่เอิร์ลเอเธลเฮลม (Æthelhelm) แม้ว่าเอ็ดเวิร์ดจะเป็นพระโอรสองค์โตของกษัตริย์แต่มิได้หมายความว่าจะทรงเป็นมกุฏราชกุมาร  จนกระทั่งคริสต์ทศวรรษ 890 ผู้ที่น่าจะได้สืบราชบัลลังก์ต่อจากพระเจ้าอัลเฟรดในขณะนั้นคือพระภาคิไนยของเอ็ดเวิร์ด เอเธลโวลด์แห่งเวสเซ็กส์ (Æthelwold of Wessex) และ  เอเธลเฮลม พระราชโอรสของเอเธล์เรดแห่งเวสเซ็กซ์ (Æthelred of Wessex) พระเชษฐาของพระเจ้าอัลเฟรดผู้เป็นกษัตริย์ก่อนพระองค์ เอเธลโวลด์และเอเธลเฮลมมีพระชนมายุแก่กว่าเอ็ดเวิร์ดราวสิบปี หลักฐานเกี่ยวกับเอเธลเฮลมหายไปราวคริสต์ทศวรรษ 890 คงจะเป็นเพราะเสียชีวิต แต่ใบประกาศ (charter) จากช่วงเวลานั้นแสดงหลักฐานว่าเอเธลโวลด์เป็นพยานต่อหน้าเอ็ดเวิร์ด ซึ่งเชื่อกันว่าอาจจะเกี่ยวกับตำแหน่งฐานะของทั้งสองคน เมื่อกล่าวถึงความเหมาะสมในการขึ้นครองราชย์แล้วเอเธลโวลด์ก็มีภาษีดีกว่าเอ็ดเวิร์ดตรงที่ว่ามีอายุมากกว่าและมีประสบการณ์มากกว่า และขณะที่พระมเหสีของพระเจ้าอัลเฟรดมิได้ถูกเรียกว่าพระราชินีและไม่เคยได้รับการราชาภิเษก แต่พระมารดาของเอเธลโวลด์และเอเธลเฮลมถูกเรียกว่าพระราชินี
ดูเพิ่ม

ราชอาณาจักรอังกฤษ
| ก่อนหน้า |  | พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดผู้อาวุโส |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| พระเจ้าอัลเฟรดมหาราช |  |   พระมหากษัตริย์แห่งอังกฤษ (ราชวงศ์เวสเซ็กซ์)   (ค.ศ. 899 – ค.ศ. 924) |  | พระเจ้าเอลฟ์เวียร์ด หรือ พระเจ้าแอเทลสแตน |
| ด ค กพระมหากษัตริย์อังกฤษ |
| --- | --- |
อังกฤษสมัยแองโกล-แซกซัน  ค.ศ. 927–1066:  แอเทลสแตน  เอ็ดมันด์ที่ 1  เอเดรด  เอ็ดวี  เอ็ดการ์ผู้รักสงบ  เอ็ดเวิร์ดมรณสักขี  แอเธลเรดที่ 2 ผู้ไม่พร้อม  สเวน ฟอร์กเบียร์ด  เอ็ดมันด์ที่ 2 ผู้ทนทาน  คนุตมหาราช  ฮาโรลด์ที่ 1 แฮร์ฟุต  ฮาร์ธาคนุต  เอ็ดเวิร์ดธรรมสักขี  ฮาโรลด์ที่ 2 กอดวินสัน  เอ็ดการ์ เอเธลลิง 
ราชอาณาจักรอังกฤษ  ค.ศ. 1066–1649:  วิลเลียมที่ 1 ผู้พิชิต  วิลเลียมที่ 2 รูฟัส  เฮนรีที่ 1  สตีเฟน  มาทิลดา  เฮนรีที่ 2อ  เฮนรียุวกษัตริย์  ริชาร์ดที่ 1 ใจสิงห์  จอห์นอ  หลุยส์  เฮนรีที่ 3อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 1อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 2อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 3อ  ริชาร์ดที่ 2อ  เฮนรีที่ 4อ  เฮนรีที่ 5อ  เฮนรีที่ 6อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 4อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 5อ  ริชาร์ดที่ 3อ  เฮนรีที่ 7อ  เฮนรีที่ 8อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 6อ  เจน เกรย์อ  แมรีที่ 1อ ร่วมกับฟิลิปอ  เอลิซาเบธที่ 1อ  เจมส์ที่ 1สอ  ชาลส์ที่ 1สอ 
เจ้าผู้อารักขาแห่ง เครือจักรภพอังกฤษ สกอตแลนด์ และไอร์แลนด์ ค.ศ. 1653–1659:  โอลิเวอร์ ครอมเวลล์  ริชาร์ด ครอมเวลล์ 
ราชอาณาจักรอังกฤษ ค.ศ. 1660–1707:  ชาลส์ที่ 2สอ  เจมส์ที่ 2สอ  วิลเลียมที่ 3สอ และ แมรีที่ 2สอ  แอนน์สอ 
 อ เป็นพระมหากษัตริย์ไอร์แลนด์ด้วย  ส เป็นพระมหากษัตริย์สกอตแลนด์ด้วย  ผู้ปกครองที่ยังเป็นที่พิพาทกันอยู่แสดงด้วย ตัวเอียง
พระเจ้าเอ็ดมันด์ที่ 1

| พระเจ้าเอ็ดมันด์ที่ 1 |
| --- | --- |
พระเจ้าเอ็ดมันด์ที่ 1 ในม้วนเอกสาร "พงศาวลีกษัตริย์อังกฤษ" ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 13
กษัตริย์แห่งชนอังกฤษ
ดำรงพระยศ: 27 ตุลาคม ค.ศ. 939 – 26 พฤษภาคม ค.ศ. 946
ราชาภิเษก: ประมาณ 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 939 ณ คิงส์ตันอัพพอนเทมส์
ก่อนหน้า: พระเจ้าแอเทลสแตน
ถัดไป: พระเจ้าเอเดรด

พระราชสมภพ: ค.ศ. 921 เวสเซกซ์ ราชอาณาจักรอังกฤษ
สวรรคต: 26 พฤษภาคม ค.ศ. 946 (พระชนมายุ 24-25 พรรษา) พัคเคิลเชิร์ช กลอสเตอร์เชอร์ ราชอาณาจักรอังกฤษ
ฝังพระศพ: กลาสตันบรีแอบบีย์
คู่อภิเษก: เอลฟ์จิฟูแห่งชาฟท์สบรี เอเธลเฟลดแห่งดาเมอแรม
พระราชบุตร: พระเจ้าเอ็ดวี พระเจ้าเอ็ดการ์ผู้รักสงบ
ราชวงศ์: เวสเซกซ์
พระราชบิดา: พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดผู้อาวุโส
พระเจ้าเอ็ดมันด์ที่ 1 แห่งอังกฤษ หรือ พระเจ้าเอ็ดมันด์ผู้อาวุโส  หรือ พระเจ้าเอ็ดมันด์ผู้ยุติธรรม (อังกฤษ: Edmund I of England, Edmund the Elder, Edmund the the Just, Edmund the Deed-Doer, Edmund the Magnificent; อังกฤษเก่า: Eadmund) (ค.ศ. 922 - 26 พฤษภาคม  ค.ศ. 946) เป็นพระเจ้าแผ่นดินราชวงศ์เวสเซกซ์ของราชอาณาจักรอังกฤษ
พระเจ้าเอ็ดมันด์เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ ค.ศ. 922 ที่เวสเซ็กซ์ อังกฤษ เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดผู้อาวุโส และ อีดกิฟูแห่งเคนต์ และเป็นพระราชอนุชาของพระเจ้าแอเทลสแตนแห่งอังกฤษ ทรงอภิเสกสมรสครั้งแรกกับเอลฟ์จิฟูแห่งชาฟท์สบรี และครั้งที่สองกับเอเธลเฟลดแห่งดาเมอแรม ครองราชย์ระหว่างวันที่  27 ตุลาคม ค.ศ. 939 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม  ค.ศ. 946
เมื่อพระเจ้าแอเทลสแตนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 27 ตุลาคม ค.ศ. 939 พระเจ้าเอ็ดมันด์ก็เสด็จขึ้นครองราชย์ต่อจากพระเชษฐา หลังจากที่ขึ้นครองราชย์ก็ทรงประสพปัญหาทางทหารหลายด้านที่เป็นอันตรายต่อราชอาณาจักร พระเจ้าโอลาฟที่ 1 แห่งดับลินทรงได้รับชัยชนะต่อนอร์ทธัมเบรียและรุกรานมาทางมิดแลนดส์ เมื่อพระเจ้าโอลาฟเสด็จสวรรคตในปี ค.ศ. 942 พระเจ้าเอ็ดมันด์ก็ยึดมิดแลนดส์คืน ในปี ค.ศ. 943 ทรงเป็นพ่อทูลหัวของพระเจ้าโอลาฟแห่งยอร์ค ในปี ค.ศ. 944 พระเจ้าเอ็ดมันด์ก็ทรงได้รับความสำเร็จในการกู้นอร์ทธัมเบรียคืน ในปีเดียวกันหลังจากที่พระเจ้าโอลาฟแห่งยอร์คผู้เป็นพันธมิตรของพระเจ้าเอ็ดมันด์ก็ทรงสูญเสียราชบัลลังก์ พระองค์ก็เสด็จไปเป็นพระเจ้าแผ่นดินของดับลินในไอร์แลนด์ ในพระนามว่าโอลาฟ คิวอารัน (Olaf Cuaran หรือ Amlaíb Cuarán) ในปี ค.ศ. 945 พระเจ้าเอ็ดมันด์ทรงได้รับชัยชนะต่อดินแดนสตรัธไคลด์ (Strathclyde) แต่ทรงสละสิทธิ์บริเวณที่ทรงยึดครองให้กับพระเจ้ามัลคอล์มที่ 1 แห่งสกอตแลนด์เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนกับข้อตกลงในสนธิสัญญาที่ทั้งสองฝ่ายให้การสนับสนุนต่อกันและกันในทางทหาร พระเจ้าเอ็ดมันด์ทรงมีนโยบายที่จะรักษาความมั่นคงและความสงบระหว่างพรมแดนอังกฤษและสกอตแลนด์
พระเจ้าเอ็ดมันด์ถูกปลงพระชนม์ในปี ค.ศ. 946 ระหว่างเหตุทะเลาะวิวาทกับโจรนามว่าเลโอฟา ขณะที่ทรงร่วมงานฉลองที่ปราสาทพัคเคิลเชิร์ชทรงเห็นเลโอฟาในกลุ่มผู้ร่วมงานจึงทรงพยายามไล่แต่เลโอฟาไม่ยอมออกจากงาน พระเจ้าเอ็ดมันด์และที่ปรึกษาจึงทรงต่อสู้กับเลโอฟา ทั้งพระเจ้าเอ็ดมันด์และเลโอฟาเสียชีวิต เมื่อพระเจ้าเอ็ดมันด์เสด็จสวรรคตพระราชอนุชาก็ขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าเอเดรดแห่งอังกฤษ
พระราชบุตรพระเจ้าเอ็ดมันด์ได้แก่:
พระเจ้าเอ็ดวี กษัตริย์แห่งอังกฤษระหว่าง ค.ศ. 955 - ค.ศ. 957 และกษัตริย์ในบริเวณเวสเซกซ์ และ ราชอาณาจักรเคนต์ ระหว่าง ค.ศ. 957 จวบจนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 959
พระเจ้าเอ็ดการ์ผู้รักสงบ กษัตริย์แห่งเมอร์เซีย และ นอร์ทัมเบรีย ระหว่าง ค.ศ. 957 จวบจนการเสด็จสวรรคตของพระเชษฐาใน ค.ศ. 959 หลังจากนั้นก็ทรงเป็นกษัตริย์แห่งอังกฤษระหว่าง ค.ศ. 959 ถึงปี ค.ศ. 975
ดูเพิ่ม

ราชอาณาจักรอังกฤษ
ราชวงศ์เวสเซ็กซ์
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ พระเจ้าเอ็ดมันด์ที่ 1 แห่งอังกฤษ
| ก่อนหน้า |  | พระเจ้าเอ็ดมันด์ที่ 1 |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| พระเจ้าแอเทลสแตน |  |   พระมหากษัตริย์อังกฤษ  (ราชวงศ์เวสเซกซ์)   (ค.ศ. 939 – ค.ศ. 946) |  | พระเจ้าเอเดรด |
| ด ค กพระมหากษัตริย์อังกฤษ |
| --- | --- |
อังกฤษสมัยแองโกล-แซกซัน  ค.ศ. 927–1066:  แอเทลสแตน  เอ็ดมันด์ที่ 1  เอเดรด  เอ็ดวี  เอ็ดการ์ผู้รักสงบ  เอ็ดเวิร์ดมรณสักขี  แอเธลเรดที่ 2 ผู้ไม่พร้อม  สเวน ฟอร์กเบียร์ด  เอ็ดมันด์ที่ 2 ผู้ทนทาน  คนุตมหาราช  ฮาโรลด์ที่ 1 แฮร์ฟุต  ฮาร์ธาคนุต  เอ็ดเวิร์ดธรรมสักขี  ฮาโรลด์ที่ 2 กอดวินสัน  เอ็ดการ์ เอเธลลิง 
ราชอาณาจักรอังกฤษ  ค.ศ. 1066–1649:  วิลเลียมที่ 1 ผู้พิชิต  วิลเลียมที่ 2 รูฟัส  เฮนรีที่ 1  สตีเฟน  มาทิลดา  เฮนรีที่ 2อ  เฮนรียุวกษัตริย์  ริชาร์ดที่ 1 ใจสิงห์  จอห์นอ  หลุยส์  เฮนรีที่ 3อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 1อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 2อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 3อ  ริชาร์ดที่ 2อ  เฮนรีที่ 4อ  เฮนรีที่ 5อ  เฮนรีที่ 6อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 4อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 5อ  ริชาร์ดที่ 3อ  เฮนรีที่ 7อ  เฮนรีที่ 8อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 6อ  เจน เกรย์อ  แมรีที่ 1อ ร่วมกับฟิลิปอ  เอลิซาเบธที่ 1อ  เจมส์ที่ 1สอ  ชาลส์ที่ 1สอ 
เจ้าผู้อารักขาแห่ง เครือจักรภพอังกฤษ สกอตแลนด์ และไอร์แลนด์ ค.ศ. 1653–1659:  โอลิเวอร์ ครอมเวลล์  ริชาร์ด ครอมเวลล์ 
ราชอาณาจักรอังกฤษ ค.ศ. 1660–1707:  ชาลส์ที่ 2สอ  เจมส์ที่ 2สอ  วิลเลียมที่ 3สอ และ แมรีที่ 2สอ  แอนน์สอ 
 อ เป็นพระมหากษัตริย์ไอร์แลนด์ด้วย  ส เป็นพระมหากษัตริย์สกอตแลนด์ด้วย  ผู้ปกครองที่ยังเป็นที่พิพาทกันอยู่แสดงด้วย ตัวเอียง
พระเจ้าโจวเชิ่นจิ้ง

พระเจ้าโจวเชิ่นจิ้ง (จีน: 周慎靚王; พินอิน: Zhōu Shènjìng Wáng อังกฤษ: King Shenjing of Zhou; สิ้นพระชนม์ 315 ปีก่อนคริสตกาล), พระนามเดิม จี ติ้ง เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 36 แห่งราชวงศ์โจวของจีนโบราณ เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 24 แห่งราชวงศ์โจวตะวันออก
พระองค์เป็นพระราชโอรสของพระเจ้าโจวเสี่ยน เป็นพระราชภาติยะในพระเจ้าโจวเลี่ย เป็นพระราชนัดดาในพระเจ้าโจวอาน
ครั้นเมื่อพระองค์สวรรคต พระเจ้าโจวหนั่นพระอนุชา ขึ้นครองราชย์ต่อและเป็นกษัตริย์ที่ครองราชย์ยาวนานที่สุดองค์หนึ่งในราชวงศ์โจว
พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดมรณสักขี

| พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดมรณสักขี |
| --- | --- |
พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดมรณสักขีใน "ม้วนวงศ์วานของกษัตริย์แห่งอังกฤษ" ช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 14
กษัตริย์แห่งชนอังกฤษ
ครองราชย์: 8 กรกฎาคม ค.ศ. 975 –  18 มีนาคม ค.ศ. 978
ก่อนหน้า: พระเจ้าเอ็ดการ์ผู้รักสงบ
ถัดไป: พระเจ้าแอเธลเรดที่ 2

พระราชสมภพ: ปรมาณ ค.ศ. 962
สวรรคต: 18 มีนาคม ค.ศ. 978 (พระชนมายุ 15-16 พรรษา) ปราสาทคอร์ฟ ดอร์เซต ราชอาณาจักรอังกฤษ
ฝังพระบรมศพ: แวร์แฮม ดอร์เซต ต่อมา ชาฟท์สบรี และ วอคกิ้ง
ราชวงศ์: เวสเซกซ์
พระราชบิดา: พระเจ้าเอ็ดการ์ผู้รักสงบ
พระราชมารดา: เอเธลฟรีด หรือ วูลฟธริธ
| นักบุญเอ็ดเวิร์ดมรณสักขี |
| --- | --- |
นิกาย: โรมันคาทอลิก ออร์ทอดอกซ์ แองกลิคัน
เป็นนักบุญ: 1001
วันฉลอง: 18 มีนาคม
สัญลักษณ์: คนสวมมงกุฏและเสื้อคลุมอย่างกษัตริย์, คนถือกริช,  ถ้วย, มีเหยี่ยวเกาะ, คธา หรือ ดาบ
พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดมรณสักขี (อังกฤษ: Edward the Martyr หรือ Eadweard II หรือ St Edward the Martyr) (ราว ค.ศ. 962  - 18 มีนาคม ค.ศ. 978 ) เป็นพระเจ้าแผ่นดินราชวงศ์เวสเซกซ์ของราชอาณาจักรอังกฤษ
พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดมรณสักขีเสด็จพระราชสมภพเมื่อราว ค.ศ. 962 เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าเอ็ดการ์ผู้รักสงบ แต่พระมารดาของพระองค์ไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด ซึ่งอาจจะเป็นพระชายาพระองค์แรก เอเธลฟรีด หรือวูลฟธริธ พระชายาพระองค์ที่สอง ทรงราชย์ระหว่างวันที่  8 กรกฎาคม ค.ศ. 975 จนกระทั่งถูกลอบปลงพระชนม์เมื่อวันที่ 18 มีนาคม ค.ศ. 978 ที่ปราสาทคอร์ฟ มลฑลดอร์เซต ในประเทศอังกฤษ พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดทรงเป็นพระราชโอรสพระองค์โตในพระเจ้าเอ็ดการ์ผู้รักสงบ แต่มิได้รับการแต่งตั้งเป็นรัชทายาท เมื่อพระเจ้าเอ็ดการ์ผู้รักสงบเสด็จสวรรคตก็เกิดความขัดแย้งระหว่างผู้สนับสนุนสนุนพระเจ้าเอ็ดเวิร์ด และพระราชอนุชาต่างมารดาแอเธลเรด ซึ่งเป็นพระราชโอรสที่ถูกต้องตามกฎหมายของพระเจ้าเอ็ดการ์ แต่พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดก็ทรงได้รับเลือกให้เป็นกษัตริย์ และได้ประกอบพิธีราชาภิเษกโดยอัครมุขนายกดันสตันแห่งแคนเทอร์เบอรี และออสวอลด์ อัครมุขนายกแห่งยอร์ก ผู้สนับสนุนหลักของพระองค์
รัชสมัยของพระองค์เป็นรัชสมัยที่สั้นที่เป็นช่วงเวลาเพียงไม่ถึงสามปีที่เต็มไปด้วยปัญหาความขัดแย้งของผู้อ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์จากหลายฝ่าย พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดทรงถูกปลงพระชนม์ที่ปราสาทคอร์ฟในมลฑลดอร์เซต โดยข้าราชบริพารของพระราชมารดาเลี้ยงสมเด็จพระราชินีเอลฟ์ธรีธ (พระมเหสีพระองค์ที่สองหรือสามของพระเจ้าเอ็ดการ์) เมื่อวันที่ 18 มีนาคม ค.ศ. 978 พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดทรงได้รับพระราชสมญาว่า "มรณสักขี" (Martyr) เพราะการสวรรคตของพระองค์เป็นการสวรรคตที่ทารุณ พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดทรงได้รับการสถาปนาให้เป็น นักบุญ เพียง 23 ปีหลังจากการเสด็จสวรรคต จากนั้นก็มีการก่อตั้งลัทธิบูชาของพระองค์กันที่ชาฟท์สบรีแอบบีย์ที่พระศพถูกย้ายมาฝังเมื่อปี ค.ศ. 980 กล่าวกันว่ามีปาฏิหาริย์เกิดขึ้นหลายครั้งที่หลุมฝังพระศพของพระองค์รวมทั้งคนเป็นโรคเรื้อนที่หายหรือคนตาบอดที่หายตาบอด พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดทรงเป็นนักบุญในศาสนาคริสต์นิกายอีสเติร์นออร์โธด็อกซ์ โรมันคาทอลิกและแองกลิคัน
ดูเพิ่ม

ราชอาณาจักรอังกฤษ
นักบุญ
มรณสักขีในศาสนาคริสต์
แหล่งข้อมูลอื่น

นักบุญเอ็ดเวิร์ดมรณสักขี – พระมหากษัตริย์ประวัติศาสตร์ เก็บถาวร 2007-12-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ก่อนหน้า |  | พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดมรณสักขี |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| พระเจ้าเอ็ดการ์ผู้รักสงบ |  |   พระมหากษัตริย์แห่งอังกฤษ  (ราชวงศ์เวสเซกซ์)   (ค.ศ. 975 – ค.ศ. 978) |  | พระเจ้าแอเธลเรดที่ 2 |
| ด ค กพระมหากษัตริย์อังกฤษ |
| --- | --- |
อังกฤษสมัยแองโกล-แซกซัน  ค.ศ. 927–1066:  แอเทลสแตน  เอ็ดมันด์ที่ 1  เอเดรด  เอ็ดวี  เอ็ดการ์ผู้รักสงบ  เอ็ดเวิร์ดมรณสักขี  แอเธลเรดที่ 2 ผู้ไม่พร้อม  สเวน ฟอร์กเบียร์ด  เอ็ดมันด์ที่ 2 ผู้ทนทาน  คนุตมหาราช  ฮาโรลด์ที่ 1 แฮร์ฟุต  ฮาร์ธาคนุต  เอ็ดเวิร์ดธรรมสักขี  ฮาโรลด์ที่ 2 กอดวินสัน  เอ็ดการ์ เอเธลลิง 
ราชอาณาจักรอังกฤษ  ค.ศ. 1066–1649:  วิลเลียมที่ 1 ผู้พิชิต  วิลเลียมที่ 2 รูฟัส  เฮนรีที่ 1  สตีเฟน  มาทิลดา  เฮนรีที่ 2อ  เฮนรียุวกษัตริย์  ริชาร์ดที่ 1 ใจสิงห์  จอห์นอ  หลุยส์  เฮนรีที่ 3อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 1อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 2อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 3อ  ริชาร์ดที่ 2อ  เฮนรีที่ 4อ  เฮนรีที่ 5อ  เฮนรีที่ 6อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 4อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 5อ  ริชาร์ดที่ 3อ  เฮนรีที่ 7อ  เฮนรีที่ 8อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 6อ  เจน เกรย์อ  แมรีที่ 1อ ร่วมกับฟิลิปอ  เอลิซาเบธที่ 1อ  เจมส์ที่ 1สอ  ชาลส์ที่ 1สอ 
เจ้าผู้อารักขาแห่ง เครือจักรภพอังกฤษ สกอตแลนด์ และไอร์แลนด์ ค.ศ. 1653–1659:  โอลิเวอร์ ครอมเวลล์  ริชาร์ด ครอมเวลล์ 
ราชอาณาจักรอังกฤษ ค.ศ. 1660–1707:  ชาลส์ที่ 2สอ  เจมส์ที่ 2สอ  วิลเลียมที่ 3สอ และ แมรีที่ 2สอ  แอนน์สอ 
 อ เป็นพระมหากษัตริย์ไอร์แลนด์ด้วย  ส เป็นพระมหากษัตริย์สกอตแลนด์ด้วย  ผู้ปกครองที่ยังเป็นที่พิพาทกันอยู่แสดงด้วย ตัวเอียง
พระเจ้าโจวเต้า

พระเจ้าโจวเต้า (จีน: 周悼王; อังกฤษ: King Dao of Zhou; สิ้นพระชนม์ 520 ปีก่อนคริสตกาล) พระนามเดิม จี เหมิ่ง เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 25 แห่งราชวงศ์โจวของจีนโบราณ เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 13 แห่งราชวงศ์โจวตะวันออก เสวยราชย์ราว 520 ปีก่อนคริสตกาล
พระองค์ทรงเสวยราชย์ต่อจากพระเจ้าโจวจิ่งพระราชบิดา พระเจ้าโจวเต้าเสวยราชย์ได้ไม่ถึงปี เจ้าชายจี เฉา พระเชษฐาได้สังหารพระองค์เพื่อชิงบัลลังก์ เพื่อพระองค์สวรรคตแล้ว พระราชบัลลังก์ก็ถูกถวายให้พระเจ้าโจวจิ้งขึ้นครองราชย์
พระเจ้าโจวเซียง

พระเจ้าโจวเซียง (จีน: 周襄王; อังกฤษ: King Xiang of Zhou; สิ้นพระชนม์ 677 ปีก่อนคริสตกาล) พระนามเดิม จี เจิ้ง เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 18 แห่งราชวงศ์โจวและเป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 6 แห่งราชวงศ์โจวตะวันออกของจีนโบราณ เสวยราชย์ราว 651–619 ปีก่อนคริสตกาล พระองค์ทรงเสวยราชย์ต่อจากพระเจ้าโจวฮุ่ย ครั้นเมื่อพระองค์สวรรคต พระเจ้าโจวฉิ่ง พระราชบุตรก็ขึ้นครองราชย์ต่อ
พระองค์ทรงสมรสกับพระราชินีจากแคว้นตี้ แต่แล้วก็พระองค์ก็เนรเทศพระนางไป
ในปีค. ศ. 635 พระองค์ถูกพระเชษฐาของพระองค์เองเนรเทศให้ต้องเดินทางออกจากเมืองหลวง แต่สุดท้ายก็ได้ จิ้นเหวินกง พาพระองค์กลับคืนพระราชสู่บัลลังก์ได้
พระเจ้าโจวเซฺวียน

พระเจ้าโจวเซฺวียน (จีน: 周宣王; พินอิน: Zhōu Xuān Wáng; อังกฤษ: King Xuan of Zhou; สิ้นพระชนม์ 782 ปีก่อนคริสตกาล) พระนามเดิม จี จิ้ง เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 11 แห่งราชวงศ์โจวของจีนโบราณ เสวยราชย์ราว 827 (บางตำรากล่าวว่าครองราชย์ปี 825) –782 ปีก่อนคริสตกาล
พระองค์เริ่มการปฏิวัติ เพื่อกอบกู้อำนาจของราชวงศ์โจวให้กลับมา ในช่วงเวลาของก้งเหอ พระองค์ได้ทำสงครามกับ 'คนเถื่อนตะวันตก' (อาจจะเป็นเซียนหยุน) และชาวป่าเถื่อนอีกกลุ่มหนึ่งที่แม่น้ำฮวยทางตะวันออกเฉียงใต้ ในปีที่เก้าของรัชกาล พระองค์ทรงมีรับสั่งเรียกประชุมเจ้านายทั้งหมด ต่อมาพระองค์ถูกขุนนางเข้าแทรกแซงทางการทหารในการทำสงครามอย่างยาวนานในรัฐลู่, เว่ย และรัฐฉี ซือ หม่าเฉียนกล่าวว่า "ในช่วงวลานี้ มีขุนนางหลายคนส่วนใหญ่ ที่ต้อต้านต่อราชโองการของราชวงศ์โจว" ในพงศาวดารระบุว่าพระองค์มีรับสั่งให้ประหารขุนนางตู้ปอ ผู้บริสุทธิ์ (Duke of Tangdu, 唐杜公) และสุดท้ายแล้ว พระองค์ก็ถูกสังหารโดยลูกธนูที่วิญญาณของตู้ปอยิงมา ต่อมาพระราชบุตรของพระองค์คือ พระเจ้าโจวโยว wขึ้นครองราชย์สืบต่อ เป็นพระมหากษัตริย์แห่งราชวงศ์โจวตะวันตกพระองค์สุดท้าย
พระเจ้าโจวเลี่ย

พระเจ้าโจวเลี่ย (จีน: 周烈王; พินอิน: Zhōu Liè Wáng; อังกฤษ: King Lie of Zhou; สิ้นพระชนม์ 369 ปีก่อนคริสตกาล) พระนามเดิมว่า  จี สี่ (姬喜) เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 34 แห่งราชวงศ์โจวของจีนโบราณ เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 22 แห่งราชวงศ์โจวตะวันออก พระองค์ทรงเสวยราชย์ต่อจากพระเจ้าโจวอาน พระราชบิดาของพระองค์ ครั้นเมื่อพระองค์สวรรคต พระเจ้าโจวเสี่ยน พระอนุชาก็ขึ้นครองราชย์ต่อ
พระเจ้าแฟร์ดีนันท์ที่ 4 แห่งชาวโรมัน

| พระเจ้าแฟร์ดีนันท์ที่ 4 แห่งชาวโรมัน |
| --- | --- |

พระมหากษัตริย์แห่งชาวโรมัน
ครองราชย์: เยอรมนี: ค.ศ. 1653 - ค.ศ. 1654 ฮังการี: ค.ศ. 1647 - ค.ศ. 1654 โบฮีเมีย: ค.ศ. 1646 - ค.ศ. 1654
รัชกาลก่อนหน้า: พระเจ้าแฟร์ดีนันท์ที่ 3
รัชกาลถัดไป: พระเจ้าโยเซฟที่ 1
ประสูติ: 8 กันยายน ค.ศ. 1633 เวียนนา ประเทศออสเตรีย
สวรรคต: 9 กรกฎาคม ค.ศ. 1654 เวียนนา ประเทศออสเตรีย
พระเจ้าแฟร์ดีนันท์ที่ 4 แห่งชาวโรมัน
ราชวงศ์: ฮาพส์บวร์ค
พระราชบิดา: จักรพรรดิแฟร์ดีนันท์ที่ 3
พระราชมารดา: จักรพรรดินีมาเรีย อันนา
พระเจ้าแฟร์ดีนันท์ที่ 4 แห่งชาวโรมัน (อังกฤษ: Ferdinand IV of Hungary) (8 กันยายน ค.ศ. 1633 - 9 กรกฎาคม ค.ศ. 1654) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งชาวโรมัน พระมหากษัตริย์ฮังการี และพระมหากษัตริย์โบฮีเมีย เป็นพระราชโอรสในจักรพรรดิแฟร์ดีนันท์ที่ 3 กับจักรพรรดินีมาเรีย อันนา
ทรงดำรงตำแหน่งพระมหากษัตริย์โบฮีเมียในปี ค.ศ. 1646 พระมหากษัตริย์ฮังการีในปี ค.ศ. 1647 มีพระราชพิธีราชาภิเษกเมื่อวันที่ 16 มิถุนายน ต่อมาวันที่ 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1653 ทรงได้รับคัดเลือกให้เป็นพระมหากษัตริย์แห่งชาวโรมัน ซึ่งเป็นตำแหน่งรัชทายาทของราชบัลลังก์จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ พระราชพิธีราชาภิเษกจัดขึ้นในวันที่ 18 มิถุนายนปีเดียวกัน แต่พระองค์ไม่ทันได้สืบราชสันตติวงศ์ก็เสด็จสวรรคตเสียก่อนเมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม ค.ศ. 1654
พระอิสริยยศ

พระมหากษัตริย์ฮังการี (ค.ศ. 1647 - ค.ศ. 1654)
พระมหากษัตริย์แห่งชาวโรมัน (ค.ศ. 1653 - ค.ศ. 1654)
พระมหากษัตริย์โบฮีเมีย (ค.ศ. 1646 - ค.ศ. 1654)
ดูเพิ่ม

ราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค
ราชอาณาจักรฮังการี
| ด ค กพระมหากษัตริย์แห่งฮังการี |
| --- | --- | --- |
| กษัตริย์ |   อัลเบรชท์ที่ 1 (1437–1439) · ลาสโลที่ 5 (1440–1457) · แฟร์ดีนันด์ที่ 1 (1526–1564) · มักซีมีเลียนที่ 1 (1564–1576) · รูดอล์ฟที่ 1 (1576–1608) · มัททีอัสที่ 2 (1608–1619) · แฟร์ดีนันด์ที่ 2 (1619–1637) ·  แฟร์ดีนันด์ที่ 3 (1637–1657) · แฟร์ดีนันด์ที่ 4 (1647–1654) · เลโอโปลด์ที่ 1 (1657–1705) · โยเซฟที่ 1 (1705–1711) · กาโรยที่ 3 (1711–1740) · มาเรีย เทเรซา (1740–1780) · โยเซฟที่ 2 (1780–1790) ·  เลโอโปลด์ที่ 2 (1790–1792) · ฟรันทซ์ที่ 1 (1792–1835) · แฟร์ดีนันท์ที่ 5 (1835–1848) · ฟรันทซ์ โยเซ็ฟที่ 1 (1848–1916) · กาโรยที่ 4 (1916–1918)  |  |
| อ้างสิทธิ |   กาโรยที่ 4 (1918–1922) · อ็อทโทที่ 2 (1922–2011) · กาโรยที่ 5 (2011–ปัจจุบัน) · ทายาท: แฟร์ดีนันด์ ซโวนีมีร์  |  |
พระเจ้าโจวเวย์เลี่ย

พระเจ้าโจวเวย์เลี่ย (จีน: 周威烈王; พินอิน: Zhōu Wēiliè Wáng ; อังกฤษ: King Weilie of Zhou; สิ้นพระชนม์ 402 ปีก่อนคริสตกาล) พระนามเดิม จี อู่ เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 32 แห่งราชวงศ์โจวของจีนโบราณ เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 20 แห่งราชวงศ์โจวตะวันออก
พระองค์ทรงขึ้นครองราชย์ในปี 425 ปีก่อนคริสตกาล หลังจากที่พระบิดาของพระองค์ คือ พระเจ้าโจวเข่า ได้สวรรคตลง
พระองค์ทรงตั้งสามรัฐเล็กๆ ขึ้นเป็นเมืองจิ้น (ฮั่น, เหว่ย และ จ้าว) เพื่อทำหน้าที่เป็นกันชนสงครามระหว่างราชวงศ์โจวกับฉิน
ครั้นเมื่อพระองค์สวรรคต พระเจ้าโจวอาน พระราชบุตรก็ขึ้นครองราชย์ต่อ
พระเจ้าโจวเสี่ยน

พระเจ้าโจวเสี่ยน (จีน: 周顯王; พินอิน: Zhōu Xiǎn Wáng; อังกฤษ: King Xian of Zhou; สิ้นพระชนม์ 321 ปีก่อนคริสตกาล) พระนามเดิมว่า จี เปี่ยน เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 35 แห่งราชวงศ์โจวของจีนโบราณ เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 23 แห่งราชวงศ์โจวตะวันออก พระราชประวัติของพระองค์ไม่เป็นที่รู้จักมากนัก พระองค์ทรงเสวยราชย์ต่อจากพระเจ้าโจวเลี่ย พระเชษฐาของพระองค์ ครั้นเมื่อพระองค์สวรรคต พระเจ้าโจวเชิ่นจิ้ง พระราชโอรสในพระองค์ขึ้นครองราชย์ต่อ
พระองค์ทรงส่งของกำนัลไปยังรัฐประเทศราชของโจวหลายแห่ง อาทิเช่น รัฐฉิน และ รัฐฉู่ ในช่วงปลายรัชสมัยของพระองค์ ผู้นำของรัฐอื่นต่างประกาศตัวเป็นกษัตริย์ และไม่นับถือพระองค์เป็นกษัตริย์อีกต่อไป
พระเจ้าโปมาเรที่ 2 แห่งตาฮีตี

สมเด็จพระเจ้าโปมาเรที่ 2 แห่งตาฮีตี (อังกฤษ: King Pōmare II of Tahiti) เป็นพระมหากษัตริย์ตาฮีตี พระองค์ที่ 2 พระองค์ปกครองตั้งแต่ ค.ศ. 1782 จนกระทั่งสวรรคตในปี ค.ศ. 1821 พระองค์เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าโปมาเรที่ 1 แห่งตาฮีตี และสมเด็จพระราชินีเททัว นูอิ เรอิอา อิ เต ราอิ อาเตีย
สมเด็จพระเจ้าโปมาเรที่ 2 แห่งตาฮีตี เสด็จพระราชสมภพเมื่อปี ค.ศ. 1774  พระองค์ได้ครองราชบัลลังก์ในการสวรรคตของพระราชบิดาของพระองค์ในวันที่ 7 ธันวาคม ค.ศ. 1821 พระองค์ได้รับการสวมมงกุฎเมื่อวันที่ 21 เมษายน ค.ศ. 1824
พระองค์ทรงละทิ้งความเชื่อดั้งเดิมและหันไปนับถือศาสนาคริสต์ พระองค์ได้รับศีลล้างบาปเมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม ค.ศ. 1819 พระองค์เสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 7 ธันวาคม ค.ศ. 1821 พระเจ้าโปมาเรที่ 3 พระราชโอรสของพระองค์จึงได้ครองราชย์ต่อจากพระองค์
พระเจ้าเพนดาแห่งเมอร์เซีย

| พระเจ้าเพนดา |
| --- | --- |
หน้าต่างกระจกสีภาพการสิ้นพระชนม์ของพระเจ้าเพนดาที่สมรภูมิวินเว็ดในอาสนวิหารวูร์สเตอร์
กษัตริย์แห่งเมอร์เซีย
ครองราชย์: ค.ศ. 626 – 655
รัชกาลก่อนหน้า: พระเจ้าเซออร์ลแห่งเมอร์เซีย
รัชกาลถัดไป: พระเจ้าพีดา
ประสูติ: ค.ศ. 606
สิ้นพระชนม์: 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 655
พระมเหสี: ซายน์ไวส์
พระบุตร: พระเจ้าพีดาแห่งเมอร์เซีย พระเจ้าวูล์ฟเฮียร์แห่งเมอร์เซีย พระเจ้าเอเธลเรดแห่งเมอร์เซีย เมียร์วอล ซายน์เบอร์ ซายน์สวิธ
ราชวงศ์: อิคลิงกัส
พระบิดา: พระเจ้าพีบบาแห่งเมอร์เซีย
ศาสนา: เพแกน
เพนดา (อังกฤษ: Penda) สิ้นพระชนม์ 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 655 ครองราชย์เป็นกษัตริย์แองโกลแซ็กซันแห่งเมอร์เซียตั้งแต่ปี ค.ศ. 632 ถึง ค.ศ. 655 ทรงเป็นกษัตริย์ที่ทำให้ราชอาณาจักรเมอร์เซียกลายเป็นหนึ่งในราชอาณาจักรที่ทรงอำนาจที่สุดในอังกฤษ และชะลอความรุ่งเรืองของราชอาณาจักรนอร์ธัมเบรียไว้ชั่วคราว
ในปี ค.ศ. 628 เพนดาปราบชาวแองโกลแซ็กซันที่รู้จักกันในชื่อชาวฮวิกเชที่สมรภูมิไซเรนเซสเตอร์ (ปัจจุบันอยู่ในกลอสเตอร์เชอร์) และผนวกอาณาเขตของชาวฮวิกเช พระองค์กับพระเจ้าคัดวัลลอนแห่งกวีเนดด์ (อยู่ในเวลส์ตอนเหนือ) บุกนอร์ธัมเบรียในปี ค.ศ. 623 ทั้งคู่ปราบและสังหารพระเจ้าเอ็ดวิน กษัตริย์ของนอร์ธัมเบรีย ชัยชนะครั้งนั้นทำให้เพนดาได้ครองตำแหน่งกษัตริย์แห่งเมอร์เซีย แต่ในปี ค.ศ. 633 พระองค์ถูกบีบบังคับให้ยอมรับนอร์ธัมเบียเป็นเจ้าเหนือหัว เอกราชของเพนดาไม่ได้รับการยอมรับจนกระทั่งปี ค.ศ. 641 เมื่อกองทัพของพระองค์ได้สังหารพระเจ้าออสวอลด์แห่งนอร์ธัมเบรีย จากนั้นทรงเดินหน้าขยายอำนาจเหนือพื้นที่ที่ตรงกับเชสเชอร์, ชรอปเชอร์, เฮริฟอร์ด และวูร์สเตอร์ในปัจจุบัน ในปี ค.ศ. 653 พีดา พระโอรสของพระองค์ถูกแต่งตั้งเป็นอนุกษัตริย์แห่งมิดเดิลแองเกลีย ราชอาณาจักรอีสต์แองเกลียถูกพิชิต กษัตริย์เซนวอลถูกผลักดันออกไปจากราชอาณาจักรเวสเซ็กซ์เป็นระยะเวลา 3 ปี (ค.ศ. 645 – 648) ในปี ค.ศ. 655 พระเจ้าเพนดาบุดนอร์ธัมเบรียด้วยกองกำลังที่ดึงมาจากหลายอาณาจักร แต่ถูกพระเจ้าออสวิน กษัตริย์ของนอร์ธัมเบรีย สังหารที่สมรภูมิวินเว็ด ใกล้กับลีดส์ (ปัจจุบันอยู่ในยอร์กเชอร์) แม้พระเจ้าเพนดาจะเป็นชาวเพแกน แต่ก็ทรงอนุญาตให้พีดานำศาสนาคริสต์เข้ามาในมิดเดิลแองเกลีย
ต้นชีวิต

เพนดาเป็นพระโอรสของพระเจ้าพีบบาแห่งเมอร์เซีย พระองค์ยังเป็นเพียงทารกในตอนที่พระบิดาสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 606 เซออร์ลปกครองราชอาณาจักรเมอร์เซียต่อจากพระบิดาของเพนดา มีหลักฐานบ่งชี้ว่าเพนดาได้เป็นวังหน้าในเมอร์เซีย อาจจะดูแลเมอร์เซียตะวันตก ซึ่งรวมไปถึงอาณาเขตของชาวฮวิกเช ต่อมาเมื่อครองราชย์เป็นกษัตริย์แห่งเมอร์เซีย พระเจ้าเพนดาได้กระชับความสัมพันธ์กับชาวฮวิกเช ซึ่งเป็นกลุ่มของชาวบริตอน, ชาวแองเกิล และชาวเวลช์ ที่ยึดครองอาณาเขตซึ่งต่อมาจะเป็นพื้นที่เดียวกันกับวูร์สเตอร์เชอร์, วอริคเชอร์ และกลอสเตอร์เชอร์
ครอบครัว

พระเจ้าเพนดาอภิเษกสมรสกับซายน์ไวส์ ซึ่งเท่าที่รู้คือพระนางเป็นพระมเหสีเพียงคนเดียวของพระองค์ พระโอรสธิดาทุกคนของทั้งคู่กลายเป็นคริสตศาสนิกชน พระเจ้าเพนดาเป็นพระบิดาของ
พระเจ้าพีดา ผู้สืบทอดต่อจากพระองค์เป็นกษัตริย์แห่งเมอร์เซีย
พระเจ้าวูล์ฟเฮียร์ กลายเป็นกษัตริย์แห่งเมอร์เซีย
พระเจ้าเอเธลเรด กลายเป็นกษัตริย์แห่งเมอร์เซีย
ซายน์เบอร์ แต่งงานกับอัลฟริธ พระโอรสของพระเจ้าออสวิวแห่งนอร์ธัมเบรีย
วิลเบอร์ อภิเษกสมรสกับพระเจ้าฟรุตโวลด์ กษัตริย์แห่งเซอร์รีย์
นักบุญอีดจิธแห่งอายล์สบรี
นักบุญอีดเบอร์แห่งอัดเดอร์บรี
แผนที่แสดงที่ตั้งทั่วไปของชาวแองโกลแซ็กซันในช่วงปี ค.ศ. 600