stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เฮม เจียว
ประวัติ

พระเฮม เจียว เกิดใน ค.ศ. 1898 เกิดในตระกูลชาวนาในจังหวัดอุดงค์ (Oudong) ในขณะที่อายุ 12 ขวบ บิดาของท่านได้นำไปฝากเป็นศิษย์เรียนหนังสือกับพระชวน ณาต (Chuon Nath) ซึ่งเป็นเพื่อนกับบิดาของท่าน ให้เรียนหนังสือที่วัดอุณาโลม (Wat Ounalom) ในพนมเปญ เฮม เจียว เป็นศิษย์วัดเรียนหนังสือด้วยความตั้งใจ และเรียนรู้อย่างดีเยี่ยม จนกระทั่งอายุ 16 ปี บิดาจึงได้ให้บวชเป็นสามเณรที่วัดอุณาโลม แลเรียนหนังสือกับพระชวน ณาต พระสงฆ์นักปราชญ์ชาวกัมพูชาในขนาดนั้น จนกระทั่งอายุ 20 ปี จึงได้บวชเป็นพระภิกษุในที่วัดลังกา (Wat Lanka) และสามารถสอบเข้าผ่านการศึกษาของพุทธศาสนาบัณฑิตย์ (Buddhist Institute)  ในพนมเปญได้ (Phnom Penh) และอาจารย์ในวิทยาลัยบาลีในพนมเปญ
พระเฮม เจียว เป็นพระสงฆ์หัวหน้าก้าวหน้าและมีบทบาททางการเมืองในประวัติศาสตร์กัมพูชา โดยมีข้อมูลจากเดวิด แชนด์เลอร์ (David Chandler) นักประวัติศาสตร์ ได้ให้ข้อมูลไว้ว่า "หนึ่งในจำนวนสงฆ์เหล่านี้ ได้แก่ พระเฮม เฌียว (Hem Chieu) ค.ศ. 1894-1943 ครูโรงเรียนสอนบาลีชั้นสูงในกรุงพนมเปญซึ่งถูกรวมอยู่ในกลุ่มต่อต้านฝรั่งเศส เมื่อท่านเสนอแผนทำรัฐประหารที่คลุมเครือต่อกองกำลังอาสาสมัคร  อาสาสมัครที่นิยมฝรั่งเศสนายหนึ่งได้รายงานชื่อของท่าน ทำให้ท่านถูกจับกุมพร้อมด้วยพระสงฆ์อีกองค์หนึ่งเมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม ค.ศ. 1942 พระเฮม เฌียว เป็นสมาชิกสถาบันสงฆ์ และการที่เจ้าหน้าที่จับกุมท่านโดยไม่อนุญาตให้ลาสิกขาบทตามจารีต นับได้ว่าลบหลู่พระสงฆ์อื่น ๆ พร้อมกับเปิดโอกาสให้กลุ่มชาตินิยมของหนังสือพิมพ์นครวัติ"  และจากการที่ท่านถูกจับในครั้งนั้น ได้กลายเป็นประเด็นให้มีการเดินขบวนใหญ่อีกครั้งเพื่อต่อต้านฝรั่งเศสและให้มีการปล่อยตัวท่านออกจากที่คุมขัง ดังมีข้อมูลในเหตุการณ์นั้นว่า "..เช้าวันนั้นมีประชาชนกว่า 1000 คน และครึ่งหนึ่งเป็นพระภิกษสงฆ์ได้เดินขบวนไปตามถนนสายหลักของกรุงพนมเปญ มุ่งสู่สำนักงานข้าหลวงใหญ่นาม ฌอง เดอ ลองส์ เพื่อเรียกร้องให้ปล่อยตัวพระเฮม เฌียว ผู้เดินขบวนถูกกวาดจับโดยเจ้าหน้าที่ตำรวจชาวฝรั่งเศส กัมพูชา และเวียดนาม..."
บทบาทการต่อสู้

การที่ฝรั่งเศสนำโดยฌอร์ฌ เกาติเยร์ (Georges Gautier) และยอร์ช เซเดส์ ที่พยายามเปลี่ยนพยัญชนะ กัมพูชาทั้ง 45 ตัว ให้เป็นอักษรโรมัน (Khmer Romanization) การปฏิรูปตัวหนังสือนี้ทำให้สถาบันสงฆ์ไม่พอใจ และมองว่าเป็นการทำลายรากฐานของวิถีวัฒนธรรมของกัมพูชา รวมทั้งเป็นการโจมตีการศึกษาตามแบบจารีตของคณะสงฆ์  ดังนั้น พระเฮม เจียว ซึ่งเป็นพระหนุ่มหัวก้าวหน้า และมีบทบาทนำ ในการเขียน การปราศรัยต่อต้านอำนาจการปฏิรูปของฝรั่งเศส  ฝรั่งเศสในฐานะเจ้าอาณานิคมในขณะนั้นได้ เฝ้าระวังบทบาทขององค์กรสงฆ์ จนกระทั่งท่านเป็นผู้นำในการประท้วงฝรั่งเศส ใน ค.ศ. 1942 ฝรั่งเศสจึงได้จับท่านในฐานะแกนนำ ซึ่งปรากฏการณ์ในครั้งได้เกิดแรงกระเพื่อมต่อไปอีกคือมีการประท้วงของพระและฆราวาสจำนวนมาก มีจำนวนกว่า 1 พันคน เพื่อเรียกร้องให้ปล่อยตัวท่านจากการกับกุม แม้จะไม่มีผลก็ตาม
พระเจ้าสุริยวรมันที่ 2

สูรยวรรมันที่ 2 เอกสารไทยมักเรียก สุริยวรมันที่ 2 (เขมร: សូរ្យវរ្ម័នទី២ สูรฺยวรฺมันที ๒) สวรรคตแล้วได้พระนามว่า บรมวิษณุโลก เป็นพระมหากษัตริย์แห่งอาณาจักรพระนคร ครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 1113 ถึง ค.ศ. 1145/1150 และเป็นผู้สร้างนครวัดซึ่งเป็นศาสนสถานที่ใหญ่ที่สุดในโลกซึ่งอุทิศให้กับพระวิษณุ สถาปัตยกรรมที่ยิ่งใหญ่ในรัชสมัยของพระองค์ การสู้รบทางทหารหลายครั้งและการฟื้นฟูรัฐบาลให้กลับมาแข็งแกร่งอีกครั้ง ทำให้นักประวัติศาสตร์จัดให้พระเจ้าสูรยวรรมันที่ 2 เป็น 1 ในกษัตริย์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของจักรวรรดิ
พระนาม

พระนาม "สูรยวรรมัน" แปลว่า ผู้มีพระอาทิตย์เป็นเกราะ หรือผู้มีสุริยเทพคุ้มครอง มาจากคำสันสกฤต สูรฺย แปลว่า พระอาทิตย์ + วรฺมัน แปลว่า ผู้มีเกราะ คำนี้เพี้ยนมาจาก สูรยวรรม และภายหลังเพี้ยนต่อเป็น สุริโยพรรณ เช่น ในพระนามของพระบรมราชาที่ 7 (พระศรีสุริโยพรรณ) และของนักองค์เอง (พระนารายณ์รามาธิบดีศรีสุริโยพรรณ)
พระนามหลังสวรรคต คือ "พระบาทกมรเตงอัญบรมวิษณุโลก" (វ្រះបាទកម្រតេងអញបរមវិឝ្ណុលោក วฺระบาทกมฺรเตงอญบรมวิศฺณุโลก) พระนาม "บรมวิษณุโลก" นี้สื่อว่า ทรงเข้าถึงแล้วซึ่งพิภพอันยิ่งใหญ่ของพระวิษณุ คือ สรวงสวรรค์
พระราชกำเนิด

สูรยวรรมันน่าจะเติบใหญ่ในชนบทช่วงที่จักรวรรดิเขมรกำลังเสื่อมการปกครองจากศูนย์กลาง จารึกอันหนึ่งระบุว่า พระบิดามีนามว่า กษิเตนทราทิตย์ (ក្សិតេន្ទ្រាទិត្យ กฺสิเตนฺทฺราทิตฺย) ส่วนพระมารดา คือ นเรนทรลักษมี (នរេន្ទ្រលក្ឝ្មី นเรนฺทฺรลกฺศฺมี)
ในฐานะเชื้อพระวงศ์วัยหนุ่ม สูรยวรรมันฝึกรบด้วยปรารถนาราชบัลลังก์ในวันหน้า ทรงปราบปรามผู้อื่นที่อ้างสิทธิในราชสมบัติเหมือนพระองค์ ในการนี้ น่าจะได้รบรากับเชื้อสายของหรรษวรรมันที่ 2 (ហស៌វរ្ម័នទី២ หรฺสวรฺมันที ๒) ที่ครองอำนาจอยู่ทางใต้ เช่น นฤบดีนทรวรรมัมที่ 2 (ន្ឫបតីន្ទ្រវម៌្មទី២ นฺฤบตีนฺทฺรวรฺมฺมที๒) แล้วน่าจะได้กระทำสงครามกับธรณินทรวรมันที่ 1 (ធរណីន្ទ្រវរ្ម័នទី១ ธรณีนฺทฺรวรฺมันที ๑) ผู้เป็นพระมหากษัตริย์เขมร จารึกพรรณนาว่า ทรงประหารศัตรูดังพญาครุฑประหารนาคราช แต่นักประวัติศาสตร์ยังไม่ยุติว่า ศัตรูที่ถูกประหารนี้เป็นผู้ใด
เสวยราชย์ > ราชาภิเษก

สูรยวรรมันขึ้นครองราชบัลลังก์จักรวรรดิเขมรสืบต่อจากธรณินทรวรมันที่ 1 ใน ค.ศ. 1113 พราหมณ์ผู้เฒ่านามว่า ทิวการบัณฑิต (Divakarapandita) เป็นประธานในการราชาภิเษก นับเป็นครั้งที่สามในประวัติศาสตร์เขมรที่นักบวชเป็นประธานพิธีนี้
จารึกหลายหลักว่า ในการราชาภิเษก สูรยวรรมันจัดมหรสพ และพระราชทานทรัพย์นานัปการแก่ทิวการบัณฑิต เช่น เสลี่ยง พัชนี ศิราภรณ์ ธำมรงค์ และคนโท เสร็จพิธีแล้ว พราหมณ์เฒ่าผู้นี้เดินทางต่อไปยังศาสนสถานต่าง ๆ ในแว่นแคว้นของพระองค์ รวมถึงปราสาทพระวิหาร (ប្រាសាទព្រះវិហារ บฺราสาทพฺระวิหาร) บนเทือกเขาพนมดงรัก (ជួរភ្នំដងរែក ชัวรภฺนํฎงแรก) ที่ซึ่งเขาได้รับปฏิมากรรมทองคำรูปศิวนาฏราช
ใน ค.ศ. 1119 สูรยวรรมันจัดราชาภิเษกอีกครั้ง เชิญทิวการบัณฑิตเป็นประธานในพิธีเช่นเดิม
เสวยราชย์ > สงคราม

ตลอดรัชกาล สูรยวรรมันทรงรวบรวมจักรวรรดิที่แตกแยกเข้าเป็นหนึ่งอีกครั้ง เมืองขึ้นทั้งปวงส่งบรรณาการถวาย พระองค์ยังเปิดศึกกับชนชาติจามทางด้านตะวันออก แต่โดยมากแล้วทรงพ่ายแพ้
จารึกของชาวจามและบันทึกของเวียดนามว่า สูรยวรรมันทำสงครามใหญ่กับรัฐของชาวเวียดนามที่เรียก ด่ายเวียต (Đại Việt) ถึงสามครั้ง แต่ไม่ชนะสักครั้ง บางครั้ง ทรงได้รับความสงเคราะห์จากชาวจาม สงครามครั้งแรกเกิดใน ค.ศ. 1128 สูรยวรรมันนำทหาร 20,000 นายบุกไปด่ายเวียต แต่แพ้ยับเยินจนต้องถอยกลับ ปีต่อมา ทรงส่งกองเรือกว่า 700 ลำไปตีชายฝั่งด่ายเวียต ครั้น ค.ศ. 1132 กองผสมเขมรจามบุกด่ายเวียตอีกครั้ง สงครามครั้งสุดท้ายมีใน ค.ศ. 1138 เขมรพ่ายแพ้ดังเคย ภายหลัง อินทรวรรมันที่ 3 (ឥន្ទ្រវរ្ម័នទី៣ อินฺทฺรวรฺมันที ๓) พระมหากษัตริย์จาม ทรงเป็นไมตรีกับด่ายเวียต จามจึงเลิกสนับสนุนเขมร ฉะนั้น ใน ค.ศ. 1145 สูรยวรรมันจึงหันไปตีจามแทน จามแพ้ เขมรปล้นเอาราชธานี คือ เมืองวิชัย ได้ สูรยวรรมันตั้งน้องเขย คือ หริเทวะ (Harideva) ให้เป็นพระมหากษัตริย์จามพระองค์ใหม่ แต่ต่อมา ชาวจามยึดเมืองวิชัยคืนได้ แล้วประหารหริเทวะเสีย  การสงครามระหว่างชนชาติเหล่านี้มีขึ้นครั้งสุดท้ายใน ค.ศ. 1150 ผลลัพธ์ คือ เขมรพ่ายหนีกลับบ้านเมือง
เสวยราชย์ > การทูต

เมื่อเข้าสู่พระราชสมบัติแล้ว สูรยวรรมันส่งเพชรนิลจินดาไปถวายกุโลตตุงคะที่ 1 (Kulothunga I) พระมหากษัตริย์แห่งราชวงศ์โจฬะทางอินเดียใต้ ใน ค.ศ. 1114
สูรยวรรมันยังสานไมตรีกับประเทศจีน โดยสถาปนาความสัมพันธ์อย่างเป็นทางการขึ้นใน ค.ศ. 1116 จดหมายเหตุจีนในคริสต์ศตวรรษที่ 13 ว่า ปีนั้น เขมรส่งทูต 14 คนไปจีน ทูตเหล่านี้พอไปถึงราชสำนักแล้วได้รับชุดขุนนางพิเศษ คณะทูตกลับคืนเขมรในปีถัดมา ครั้น ค.ศ. 1120 เขมรส่งทูตไปจีนอีกครั้ง และใน ค.ศ. 1128 ราชสำนักจีนมอบบรรดาศักดิ์สูงส่งแก่สูรยวรรมัน โดยถือว่า เป็นเจ้าเมืองขึ้นอันยิ่งใหญ่ของจีน ครั้งนี้ยังได้เจรจาปัญหาทางการค้ากันจนลุล่วง
เสวยราชย์ > สถาปัตยกรรม

รัชกาลสูรยวรรมันบังเกิดความก้าวหน้าทางศิลปะและสถาปัตยกรรมอย่างยิ่ง สูรยวรรมันทรงถือไวษณพนิกาย (ถือพระวิษณุเป็นใหญ่) ต่างจากพระมหากษัตริย์เขมรพระองค์อื่น ๆ ที่ถือไศวนิกาย (ถือพระศิวะเป็นใหญ่) พระองค์จึงสร้างนครวัดถวายพระวิษณุ แต่นครวัดมาสำเร็จเอาเมื่อสิ้นพระชนม์แล้ว
สูรยวรรมันเป็นพระมหากษัตริย์เขมรพระองค์แรกที่ปรากฏโฉมในงานศิลปะ เช่น ที่นครวัดมีรูปสลักนูนต่ำของพระองค์ประทับนั่งบนราชอาสน์ สวมเครื่องทรงต่าง ๆ เช่น ศิราภรณ์ ต่างหู กำไลแขน กำไลเท้า สังวาลย์ ฯลฯ หัตถ์ขวาถือซากงู รายล้อมด้วยบริพารถือพัชนี แส้ และฉัตร ทั้งมีพราหมณ์ที่ดูเหมือนกำลังเตรียมพิธีอยู่ใกล้ ๆ และเหมือนกำลังประทับอยู่กลางป่า
พระองค์ยังสร้างเทวสถานอื่น ๆ เช่น ปราสาทบันทายสำเหร่ (ប្រាសាទបន្ទាយសំរែ บฺราสาทบนฺทายสํแร), ปราสาทธรรมนันท์ (ប្រាសាទធម្មនន្ទ บฺราสาทธมฺมนนฺท), ปราสาทเจ้าสายเทวดา (ប្រាសាទចៅសាយទេវតា บฺราสาทเจาสายเทวตา), และปราสาทบึงมาลา (ប្រាសាទបឹងមាលា บฺราสาทบึงมาลา)
นครวัด
ปราสาทบันทายสำเหร่
ปราสาทธรรมนันท์
ปราสาทเจ้าสายเทวดา
ปราสาทบึงมาลา
สวรรคต

สูรยวรรมันเสกสมรสกับสตรีซึ่งไม่มีบันทึกนามเอาไว้ จารึกระบุว่า พระองค์สวรรคตในระหว่าง ค.ศ. 1145–50 ซึ่งน่าจะในระหว่างทำสงครามกับชาวจาม จากนั้น สูรยวรรมันทรงได้รับเฉลิมพระนามว่า "บรมวิษณุโลก"
เมื่อสิ้นพระองค์แล้ว เชื้อพระวงศ์ของพระองค์ คือ ธรณินทรวรรมันที่ 2 (ធរណីន្ទ្រវរ្ម័នទី២ ธรณีนฺทฺรวรฺมันที ๒) สืบราชสมบัติต่อ บ้านเมืองเขมรกลับสู่ความอ่อนแออีกครั้ง
บรรณานุกรม

Briggs, Lawrence Palmer. The Ancient Khmer Empire. Transactions of the American Philosophical Society, Volume 41, Part 1. 1951
Vickery, Michael, The Reign of Suryavarman I and Royal Factionalism at Angkor. Journal of Southeast Asian Studies, 16 (1985) 2: 226-244.
| ก่อนหน้า |  | พระเจ้าสุริยวรมันที่ 2 |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ธรณีนทรวรรมันที่ 1 |  |   พระมหากษัตริย์แห่งจักรวรรดิเขมร  (ค.ศ. 1113–1145/50) |  | ธรณีนทรวรรมันที่ 2 |
รูปสลักสูรยวรรมันที่นครวัด
คนเก็บฟืน (คัมภีร์ไบเบิล)

ชาวอิสราเอลนิรนามผู้ละเมิดวันสะบาโต
ในหนังสือกันดารวิถี 15:32-36 คนเก็บฟืน (อังกฤษ: gatherer หรือ wood-gatherer; ฮีบรู: מקשש Mekosheish หรือ מקושש עצים, Mekosheish Eitzim) เป็นชาวอิสราเอลนิรนามผู้ละเมิดวันสะบาโตโดยการไปเก็บฟืนในวันสะบาโตในช่วงที่ชาวอิสราเอลอยู่ในถิ่นทุรกันดาร ชาวอิสราเอลคนอื่น ๆ เห็นจึงพาคนผู้นี้ไปอยู่ต่อหน้าโมเสส อาโรน และชุมนุมชนเพื่อพิพากษา คนผู้นี้ถูกคุมขังไว้ก่อนเพราะยังไม่รู้ว่าในกรณีดังกล่าวควรลงโทษอย่างไร   ภายหลังด้วยบัญชีของพระเจ้าถึงโมเสส คนผู้นี้จึงถูกประหารด้วยการปาหินจนตายภายนอกค่าย
ในคัมภีร์ฮีบรู

ความเกี่ยวกับคนเก็บฟืนที่ละเมิดวันสะบาโตอยู่ในหนังสือกันดารวิถี:
ขณะที่คนอิสราเอลอยู่ในถิ่นทุรกันดาร พวกเขาพบชายคนหนึ่งไปเก็บฟืนในวันสะบาโต พวกที่พบเขาเก็บฟืนก็พาเขามาหาโมเสส อาโรน และชุมนุมชนทั้งหมด เขาจึงขังคนนั้นไว้ เพราะยังไม่รู้ว่าจะทำกับเขาอย่างไร แล้วพระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า "ชายคนนั้นจะต้องถูกลงโทษถึงตาย ชุมนุมชนทั้งหมดต้องเอาหินขว้างเขาให้ตายที่นอกค่าย" ชุมนุมชนทั้งหมดจึงพาเขามาที่นอกค่าย และเอาหินขว้างเขาจนตาย ตามที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชาโมเสส
คนทรงแห่งเอนโดร์

คนทรงในคัมภีร์ไบเบิล
คนทรงแห่งเอนโดร์ จากภาพจิตรกรรม The Shade of Samuel Invoked by Saul (Dmitry Nikiforovich Martynov, 1857)
ในคัมภีร์ฮีบรู คนทรงแห่งเอนโดร์ (อังกฤษ: Witch of Endor; ฮีบรู: בַּעֲלַת־אֹוב בְּעֵין דּוֹר baʿălaṯ-ʾōḇ bəʿĒyn Dōr) เป็นผู้หญิงที่กษัตริย์ซาอูลมาปรึกษาขอให้เรียกวิญญาณของผูเ้ผยพระวจนะซามูเอล ซาอูลหวังจะได้รับคำแนะนำจากวิญญาณของซามูเอลในการเอาชนะชาวฟีลิสเตียในยุทธการ หลังจากที่ซาอูลพยายามจะทูลขอกับพระเจ้าผ่านสลากศักดิสิทธิ์และวิธีการอื่น ๆ แต่ล้มเหลว อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ซาอูลเรียกมาไม่ว่าจะเป็นวิญญาณของซามูเอลจริง ๆ หรือวิญญาณที่อ้างเป็นซามูเอล ก็บอกเพียงแต่คำทำนายถึงหายนะต่อซาอูลเท่านั้น เหตุการณ์นี้ปรากฏในหนังสือซามูเอล ฉบับที่ 1 และยังถูกกล่าวถึงในหนังสือบุตรสิราของคัมภีร์อธิกธรรม
แหล่งข้อมูลอื่น

Medium of Endor: From the Jewish Encyclopedia
สากลวิทยาลัยภูมินท์นีติศาสตร์และวิทยาศาสตร์เศรษฐกิจ

| --- | --- |
សាកលវិទ្យាល័យភូមិន្ទនីតិសាស្ត្រនិងវិទ្យាសាស្ត្រសេដ្ឋកិច្ច
ประเภท: มหาวิทยาลัยแห่งชาติ 
สถาปนา: ค.ศ. 1949 
อธิการบดีมหาวิทยาลัย: H.E. Luy Channa 
อาจารย์: 493 คน 
ผู้ศึกษา: 17,992 คน 
ปริญญาตรี: 16,239 คน 
บัณฑิตศึกษา: 1,753 คน 
ที่ตั้ง: พนมเปญ,  กัมพูชา
เว็บไซต์: www.rule.edu.kh
สากลวิทยาลัยภูมินท์นีติศาสตร์และวิทยาศาสตร์เศรษฐกิจ (เขมร: សាកលវិទ្យាល័យភូមិន្ទនីតិសាស្ត្រនិងវិទ្យាសាស្ត្រសេដ្ឋកិច្ច สากลวิทฺยาลัยภูมินฺทนีติสาสฺตฺรนิงวิทฺยาสาสฺตฺรเสฎฺฐกิจฺจ; อักษรย่อ : ស.ភ.ន.វ.ស. (ส.ภ.น.ว.ส.), อังกฤษ: Royal University of Law and Economics: RULE) เป็นสถาบันอุดมศึกษาแห่งแรกของกัมพูชา ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1949 โดยใช้ชื่อว่า วิทยาสถานชาตินีติศาสตร์ นโยบาย และเศรษฐกิจ (เขมร: វិទ្យាស្ថានជាតិនីតិសាស្ត្រ នយោបាយ និង សេដ្ឋកិច្ច วิทฺยาสฺถานชาตินีติสาสฺตฺร นโยบาย นิง เสฎฺฐกิจฺจ) ในปี ค.ศ. 1957 ได้มีพระราชกฤษฎีกา ประกาศให้วิทยาสถานมีฐานะกลายเป็นเป็นคณะ แต่ในภายหลังได้ยกฐานะเป็นมหาวิทยาลัยในปี ค.ศ. 2003 ภายใต้ชื่อปัจจุบัน เพื่อเป็นเครื่องบ่งชี้ว่ามหาวิทยาลัยมุ่งเน้นการเรียนการสอนที่ไปที่นิติศาสตร์และเศรษฐศาสตร์เป็นหลัก แต่อย่างไรก็ดี ภายหลังมหาวิทยาลัยก็ได้เปิดการเรียนการสอนในสาขาอื่นด้วย โดยปัจจุบันมหาวิทยาลัยมี 4 คณะ 2 บัณฑิตวิทยาลัย และหนึ่งศูนย์สำหรับฝึกนักกฎหมาย ปัจจุบันมหาวิทยาลัยได้รับการยอมรับว่าเป็นสถาบันอุดมศึกษาแห่งที่มีชื่อเสียงด้าน นิติศาสตร์ เศรษฐศาสตร์ และการบริหารธุรกิจ
บุคคลากรและการเรียนการสอน

ในปี ค.ศ. 2011 ถึง ค.ศ. 2012 มีนักศึกษา 17,992 คน มีสัดส่วนนักศึกษาหญิง 42.8 % โดยแบ่งเป็นนักศึกษาปริญญาตรี 16,239 คน สัดส่วนนักศึกษาหญิง 44 % ส่วนนักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษา 1,753 คน มีสัดส่วนนักศึกษาหญิง 25.7 % มีนักศึกษาต่างชาติ 29 คน ทั้งจาก ลาว เวียดนาม เกาหลีใต้ และฝรั่งเศส
นอกจากนี้ นับจากปี ค.ศ. 1993 มหาวิทยาลัยยังได้ส่งนักศึกษาที่มีความสามารถไปศึกษาต่อยังต่างประเทศรวมแล้วกว่า 1,015 คน โดนเฉพาะปี ค.ศ. 2011 ถึง ค.ศ. 2012 มหาวิทยาลัยได้ส่งไปแล้ว 57 คน โดยมีสัดส่วนนักศึกษาหญิง 24 คน และมหาวิทยาลัยยังได้ส่งเสริมนักศึกษาที่มีความสามารถโดดเด่นด้านกฎหมายไปแข่งขันในระดับนานาชาติ ทั้งในสหรัฐอเมริกา ไอร์แลนด์ ฮ่องกง ซึ่งก็ได้ผลการตอบรับมาเป็นอย่างดี
ในปี ค.ศ. 2012 มหาวิทยาลัยมีอาจารย์เต็มเวลา 98 คน อาจารย์พิเศษ 395 คน อาจารย์ต่างชาติที่มาแลกเปลี่ยน 69 คน อาจารย์ต่างชาติประจำ 17 คน  และเจ้าหน้าที่ 195 คน (หญิง 50 คน) ซึ่งแบ่งเป็นเจ้าหน้าที่ประจำ 115 คน (หญิง 24) และเจ้าหน้าชั่วคราว 80 (หญิง 26)
การเรียนการสอนเป็นระบบสองภาคการศึกษา กำหนดเวลา 4 ปี (8 ภาคการศึกษา) สำหรับระดับปริญญาตรี และ 2 ปี (6 ภาคการศึกษา) สำหรับปริญญาโท โดยมีเงื่อนไขการรับเข้าเรียนดังนี้
บุคคลากรและการเรียนการสอน > ระดับปริญญาตรี

ผู้สมัครต้องจบการศึกษามัธยมปลาย หลักสูตรในระดับปริญญาตรีได้แก่
คณะนิติศาสตร์ (Faculty of Law)
นิติศาสตร์ (ภาษาเขมร)
นิติศาสตร์ (ภาษาอังกฤษ)
นิติศาสตร์ (3 ภาษา : ภาษาอังกฤษ ภาษาเขมร ภาษาฝรั่งเศส)
รัฐประศาสนศาสตร์ (Faculty of Public Administration)
รัฐประศาสนศาสตร์บัณฑิต (Bachelor in Public Administration)
เศรษฐศาสตร์และการบริหาร (Faculty of Economics and Management)
เศรษฐศาสตร์บัณฑิต (Bachelor in Economics)
บริหารธุรกิจบัณฑิต (Bachelor in Business Administration)
บัชญีบัณฑิต (Bachelor in Accounting)
การเงิน-การธนาคารบัณฑิต (Bachelor in Finance and Banking)
เศรษฐศาสตร์ (Faculty of Information Economics)
เศรษฐศาสตร์บัณฑิต (Bachelor in Information Economics)
บุคคลากรและการเรียนการสอน > ระดับบัณฑิตศึกษา

ผู้สมัครที่สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีด้านนิติศาสตร์ เศรษฐศาสตร์ และสาขาอื่นที่เกี่ยวข้อง หรือผู้สมัครที่จบปริญญามหาบัณฑิต หรือ ปริญญาเอกสาขาใดก็ได้สามารถเข้าเรียนได้โดยตรง ระดับบัณฑิตศึกษามีหลักสูตรดังนี้คือ
บุคคลากรและการเรียนการสอน > ระดับปริญญาโท

คณะนิติศาสตร์
รัฐประศาสนศาสตร์มหาบัณฑิต (Master in Public Administration ; MPA )
กฎหมายเอกชนมหาบัณฑิต   (Master in Private Law ; MPL )
กฎหมายธุรกิจระหว่างประเทศและการว่าความบริษัทมหาบัณฑิต (Master in International Business Law and Corporate Counsel ; MIB )
เศรษฐศาสตร์และการบริหาร
บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต (Master of Business Administration ; MBA )
บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต (การเงิน) (Master of Business Administration in Finance ; MBA-Finance )
บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต (การตลาด) (Master of Business Administration in Marketing ; MBA-Marketing )
บริหารการท่องเที่ยวมหาบัณฑิต (Master in Tourism Management)
ศูนย์ฝึก
ศูนย์ฝึกนักกฎหมาย (Lawyer's Training Center)
บุคคลากรและการเรียนการสอน > ระดับปริญญาเอก

มหาวิทยาลัยมีแผนที่จะเปิดหลักสูตรนิติศาสตร์ดุษฎีบัณฑิต (LL.D) และ เศรษฐศาสตร์ดุษฎีบัณฑิต (PhD) ในอนาคต
ความร่วมมือทางวิชาการ

มหาวิทยาลัยมีความร่วมมือทางวิชาการกับมหาวิทยาลัยและสถาบันวิจัยต่างชาติ 19 แห่ง จาก ลาว ฝรั่งเศส ญี่ปุ่น เกาหลีใต้ เวียดนาม สหรัฐอเมริกา และไทย โดยมีการให้ทุนการศึกษาแก่นักศึกษาของมหาวิทยาลัยเฉลี่ยประมาณปีละ 30 ทุน สถาบันการศึกษาที่ให้ความร่วมมือและมอบทุนการศึกษาแก่นักศึกสากลวิทยาลัยภูมินท์นีติศาสตร์และวิทยาศาสตร์เศรษฐกิจ ได้แก่
| มหาวิทยาลัย | ที่ตั้ง |
| --- | --- |
บัณฑิตวิทยาลัย คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยนะโงะยะ (Nagoya University Graduate School of Law): เมืองนะโงะยะ จังหวัดไอชิ  ญี่ปุ่น
มหาวิทยาลัยวะเซะดะ: ชินจูกุ โตเกียว  ญี่ปุ่น
Transnational Law and Business University (TLBU): จังหวัดคย็องกี  เกาหลีใต้
มหาวิทยาลัยมิชิแกน: แอนน์อาร์เบอร์  รัฐมิชิแกน  สหรัฐ
EMLYON Business School: ลียง  ฝรั่งเศส
Saga University: ซะงะ  ญี่ปุ่น
Centre Franco-Vietnamien de Gestion (CFVG):  เวียดนาม
ESCP-EAP European School of Management: ปารีส  ฝรั่งเศส
CERAM Sophia Antipolis Business School:  ฝรั่งเศส
Audencia Nantes School of Management: น็องต์  ฝรั่งเศส
Université de Bretagne Occidentale (UBO): แคว้นเบรอตาญ  ฝรั่งเศส
Université Lumière Lyon 2: ลียง  ฝรั่งเศส
Université Jean Boulin Lyon 3: ลียง  ฝรั่งเศส
English Language Institute (ELI):  สหรัฐ
University of Pantheon-ASSAS Paris II: ปารีส  ฝรั่งเศส
University of Paris, Sorbonne Paris IV: ปารีส  ฝรั่งเศส
University of Pantheon, Sorbonne Paris I: ปารีส  ฝรั่งเศส
Université Paris Dauphine (Paris 9): ปารีส  ฝรั่งเศส
สถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเชีย: จังหวัดปทุมธานี  ไทย
มหาวิทยาลัยแห่งชาติเวียดนาม นครโฮจิมินห์: นครโฮจิมินห์  เวียดนาม
Eastern Illinois University: ชาลส์ตัน  รัฐอิลลินอย  สหรัฐ
East West Management Institute (EWMI):  สหรัฐ
Handong International Law School:  เกาหลีใต้
SEATRANET (South East Asia Trade Policy Training Networks):  ไทย
Organisation Nationales d’Études Politiques et Administration (ONPA):  ลาว
Japan-Jurist-League (JJL):  ญี่ปุ่น
เครือข่ายมหาวิทยาลัยอาเซียน (AUN): องค์กรกลุ่มมหาวิทยาลัย
พรรคคอมมิวนิสต์กัมพูชา

ระวังสับสนกับ เขมรแดง
| พรรคคอมมิวนิสต์กัมพูชา គណបក្សកុំមុយនីសកម្ពុជា  |
| --- | --- |
​
ผู้ก่อตั้ง: เซิน หง็อก มิญ​ ตู สามุต​
เลขาธิการ: ฮุน เซน​
ก่อตั้ง: 2494
ถูกยุบ: 2524
ที่ทำการ: พนมเปญ
ฝ่ายเยาวชน: สันนิบาตเยาวชนคอมมิวนิสต์กัมพูชา
อุดมการณ์: คอมมิวนิสต์ กสิกร ชาตินิยมเขมร
สี:   สีแดง
จุดยืน: ซ้ายจัด
ธงประจำพรรค

การเมืองกัมพูชา   รายชื่อพรรคการเมือง การเลือกตั้ง
พรรคคอมมิวนิสต์กัมพูชา (อังกฤษ: Communist Party of Kampuchea; เขมร: គណបក្សកុំមុយនីសកម្ពុជា; CPK) หรือพรรคคอมมิวนิสต์เขมร (อังกฤษ: Khmer Communist Party) เป็นพรรคคอมมิวนิสต์ในกัมพูชา ซึ่งต่อมา กลุ่มที่ได้ครองอำนาจรัฐใน พ.ศ. 2518 ถูกเรียกว่าเขมรแดง ภายหลังได้แบ่งแยกออกเป็นสองพรรคคือ พรรคกัมพูชาประชาธิปไตยหรือเขมรแดง เดิมเรียกตัวเองว่า พรรคคอมมิวนิสต์กัมพูชา ต่อมาเปลี่ยนเป็นพรรคกัมพูชาประชาธิปไตย พรรคนี้ไม่ได้รับการยอมรับจากพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนามว่าเป็นพรรคคอมมิวนิสต์เสมอกับตนแต่ถือเป็นเพียงสาขาของพรรคเท่านั้น แต่ได้รับการยอมรับและการสนับสนุนจากพรรคคอมมิวนิสต์จีน  โดยทั่วไปนิยมเรียกว่าเขมรแดงมากกว่า อีกพรรคหนึ่งที่แยกตัวออกไปเมื่อ พ.ศ. 2521 คือพรรคปฏิวัติประชาชนกัมพูชา เป็นพรรคที่มีอุดมการณ์แบบคอมมิวนิสต์ที่ได้รับการสนับสนุนจากเวียดนามและสหภาพโซเวียต ต่อมาเปลี่ยนเป็นพรรคประชาชนกัมพูชา
กัมพูชาฝ่ายซ้าย

วันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2473 โฮจิมินห์ได้ประกาศจัดตั้ง "พรรคคอมมิวนิสต์เวียดนาม" (Parti communiste vietnamien หรือ Việt Nam Cộng Sản Đảng) ขึ้น ด้วยการรวมเอาพรรคคอมมิวนิสต์ในเวียดนาม จากแคว้นตังเกี๋ย อันนัม และเทนินห์ (โคชินจีน) จำนวน 3 กลุ่ม เข้าไว้ด้วยกัน แต่ต่อมาไม่นาน ชื่อพรรคคอมมิวนิสต์แห่งเวียดนามก็ถูกเปลี่ยนเป็น "พรรคคอมมิวนิสต์อินโดจีน" (Parti communiste indochinois – PCI)  และได้รับเอากลุ่มปฏิวัติคอมมิวนิสต์จากกัมพูชาและลาวเข้ามาเป็นสมาชิกด้วย ในช่วงแรก สมาชิกในพรรคส่วนใหญ่ยังเป็นชาวเวียดนาม จนกระทั่งหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 สิ้นสุด ชาวกัมพูชาจึงเข้ามาร่วมเป็นสมาชิกเพิ่มขึ้น แต่อย่างไรก็ตาม อิทธิพลที่สมาชิกชาวกัมพูชามีต่อการเคลื่อนไหวของลัทธิคอมมิวนิสต์ในอินโดจีนและการพัฒนาภายในกัมพูชานั้น ยังอยู่ในระดับต่ำ
ในช่วงที่กัมพูชากำลังทำสงครามเรียกร้องเอกราชกับฝรั่งเศส กองกำลังเวียดมินห์ จากเวียดนาม ก็เริ่มเข้ามาสนับสนุนให้เกิด “การต่อสู้เพื่อปลดปล่อย” ขึ้นในกัมพูชา พร้อมกันนั้น รัฐบาลพลเรือนที่ปกครองราชอาณาจักรไทยช่วง พ.ศ. 2489 – 2490 ก็มีนโยบายสนับสนุนกองกำลัง “เขมรอิสระ” (Khmer Issarak) ที่จัดตั้งขึ้นมาเพื่อต่อต้านฝรั่งเศส ให้ปฏิบัติการตามแนวชายแดนไทย-กัมพูชา และพื้นที่ใต้การยึดครองของไทยในขณะนั้น ซึ่งได้แก่ เสียมราฐและพระตะบอง ได้ ต่อมาใน พ.ศ. 2493 (25 ปีก่อนที่กองกำลังเขมรแดงจะบุกยึดกรุงพนมเปญ) กลุ่มเขมรอิสระได้จัดการประชุมสมัชชาแห่งชาติเป็นครั้งแรก ในวันที่ 17 เมษายน ผลจากการประชุมครั้งนั้น นำไปสู่การก่อตั้ง สมาคมเขมรอิสระ (United Issarak Front) โดยมีผู้นำกลุ่มคือเซิง งอกมิญ ร่วมกับกลุ่มแกนนำที่ส่วนใหญ่เป็นสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์อินโดจีนเชื้อสายเขมร เมื่อเวลาผ่านไป กองกำลังเขมรอิสระภายใต้การควบคุมของฝ่ายคอมมิวนิสต์ ก็เติบโตมากขึ้น จนกระทั่งใน พ.ศ. 2495 เขมรอิสระ ซึ่งปฏิบัติการร่วมกับขบวนการเวียดมินห์ ก็สามารถครองพื้นที่ได้ประมาณหนึ่งในหกของกัมพูชา และขยายอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่ครึ่งหนึ่งของประเทศได้ ในอีก 2 ปีต่อมา ในช่วงที่มีการประชุมนานาชาติที่เมืองเจนีวา สมาพันธรัฐสวิส
ใน พ.ศ. 2494 หลังจากที่พรรคคอมมิวนิสต์อินโดจีนยุบตัวลง ก็ได้มีการจัดตั้งพรรคคอมมิวนิสต์เอกเทศขึ้น 3 พรรค ได้แก่ พรรคกรรมกรเวียดนาม (parti des travailleurs du Viêt Nam) ในเวียด-ขบวนการปะเทดลาว (Pathed Lao) ในลาว และพรรคปฏิวัติประชาชนเขมร (Parti révolutionnaire du peuple du Kampuchea – PRPK) ในกัมพูชา โดยพรรคที่ถือว่ามีบทบาทในการเคลื่อนไหวมากที่สุดคือพรรคกรรมกรเวียดนาม
การก่อตั้งพรรคระยะแรก > กลุ่มปัญญาชนปารีส

เมื่อราว พ.ศ. 2493 นักศึกษาเขมรในปารีสได้จัดตั้งขบวนการของตนเอง ซึ่งมีการติดต่อกับส่วนของพรรคในบ้านเกิด กลุ่มนี้ได้กลับสู่กัมพูชาเมื่อ พ.ศ. 2503 และเป็นกลุ่มที่มีบทบาทสำคัญในการต่อต้านสีหนุและลน นลใน พ.ศ. 2511 และเป็นกลุ่มที่ก่อตั้งกัมพูชาประชาธิปไตย สมาชิกส่วนใหญ่ของกลุ่มปัญญาชนปารีสมาจากชนชั้นเจ้าของที่ดินหรือข้าราชการ และมีการแต่งงานกันเองในกลุ่ม พล พตแต่งงานกับเขียว พอนนารี ส่วนเอียง ซารีแต่งงานกับ เขียว ธีริท ทั้งสองคนเป็นหญิงที่มีการศึกษาดี และต่อมามีบทบาทสำคัญในกัมพูชาประชาธิปไตย
ในช่วงเวลาเดียวกันระหว่าง พ.ศ. 2492 – 2494 พลพต และเอียง ซารีเข้าร่วมกับพรรคคอมมิวนิสต์ฝรั่งเศส ในพ.ศ. 2494 ได้เข้าไปในเบอร์ลินตะวันออกเพื่อเข้าร่วมการเฉลิมฉลองระดับเยาวชน เมื่อพวกเขากลับมาทำงานร่วมกับกลุ่มที่เคยต่อสู้ร่วมกับเวียดมิญมาก่อน พวกเขาเห็นว่าการปฏิวัติโดยใช้กำลังเท่านั้นจึงจะสำเร็จ พวกเขาจัดตั้งสมาคมนักศึกษาเขมร ที่มีนักศึกษาเขมรในปารีสเข้าร่วมราว 200 คน ใน พ.ศ. 2495 พล พต ฮู ยวน เอียง ซารีและสมาชิกฝ่ายซ้ายอื่นๆ ได้เขียนจดหมายเปิดผนึกถึงพระนโรดม สีหนุ เพื่อเรียกร้องประชาธิปไตย ในปีต่อมา ฝรั่งเศสสั่งยุบสมาคมนักศึกษาเขมร อย่างไรก็ตาม ใน พ.ศ. 2499 ฮู ยวนและเขียว สัมพันได้จัดตั้งกลุ่มใหม่ขึ้นในชื่อสหภาพนักศึกษาเขมร ซึ่งยังเป็นกลุ่มฝ่ายซ้ายเช่นเดิม วิทยานิพนธ์ของฮู ยวนและเขียว สัมพันได้แสดงแนวคิดที่ต่อมาจะถูกปรับเป็นนโยบายของกัมพูชาประชาธิปไตย โดยได้ท้าทายมุมมองของการพัฒนาโดยการทำให้เป็นเมืองและการขยายตัวของอุตสาหกรรมและชี้ให้เห็นว่าเศรษฐกิจของกัมพูชาพึ่งพาประเทศที่พัฒนาแล้วมากเกินไป
หลังจากกลับสู่กัมพูชาใน พ.ศ. 2496 พล พตได้เข้าร่วมงานกับเวียดมิญในพื้นที่ชนบทของจังหวัดกำปงจาม เมื่อสงครามสิ้นสุด เขาเข้าสู่พนมเปญพร้อมกับกลุ่มของตู สามุต ซึ่งเขากลายเป็นจุดเชื่อมต่อกับพรรคที่ถูกกฎหมาย เอียง ซารี และฮู ยวนกลับมาเป็นครูในโรงเรียนมัธยมเอกชนที่ฮู ยวนช่วยในการก่อตั้งขึ้น เขียว สัมพันกลับจากปารีสใน พ.ศ. 2502 และไปสอนกฎหมายในมหาวิทยาลัยพนมเปญ และได้ออกหนังสือพิมพ์ฝ่ายซ้ายเป็นภาษาฝรั่งเศส ในชื่อ L'Observateur และถูกสั่งปิดในปีต่อมา เจ้าหน้าที่ตำรวจของพระนโรดม สีหนุจับเขียว สัมพันเปลื้องผ้าและถ่ายรูปโชว์ในที่สาธารณะ เขียว สัมพัน ฮู นิม และฮูยวนถูกบังคับให้เข้าร่วม
การก่อตั้งพรรคระยะแรก > การแตกแยกภายในพรรค

เมื่อ พ.ศ. 2498 พรรคปฏิวัติประชาชนเขมรแบ่งออกเป็นสองขั้วคือฝ่ายในเมืองนำโดยตู สามุต และฝ่ายชนบทนำโดยเซียว เฮง ทั้งสองกลุ่มต้องการปฏิวัติแต่มีเป้าหมายต่างกัน ฝ่ายในเมืองเป็นกลุ่มที่เน้นความร่วมมือกับเวียดนามเหนือและยอมรับว่าพระนโรดม สีหนุเป็นผู้ที่ช่วยให้กัมพูชาได้รับเอกราช จากฝรั่งเศส เป็นผู้นำที่เป็นกลาง  กลุ่มนี้หวังว่าพระนโรดม สีหนุจะแยกตัวออกจากฝ่ายขวา และปรับมาร่วมมือกับฝ่ายซ้ายได้ การที่เจ้าสีหนุ ดำเนินนโยบายต่างประเทศแบบเป็นกลางและไม่ได้รับความไว้วางใจจากสหรัฐอเมริกาในขณะนั้น จะทำให้เกิดประโยชน์ในการต่อสู้เพื่อ “ปลดปล่อย” เวียดนามใต้ และมีแนวโน้มว่าพระองค์จะเปลี่ยนแปลงการดำเนินนโยบายเป็นแบบฝ่ายซ้ายแทน อีกกลุ่มหนึ่งเน้นความสำคัญของชนบท และต้องการกำจัดชนชั้นนายทุนให้หมดไป ฝ่ายชนบท ที่ได้รับการสนับสนุนจากกองกำลังที่ในท้องที่ชนบทต่าง ๆ กลับสนับสนุนในมีการต่อสู้เพื่อล้มล้าง “ระบบขุนนาง” ของเจ้าสีหนุโดยเร็วที่สุด
ใน พ.ศ. 2502 เซียว เฮงยอมมอบตัวต่อรัฐบาลและให้ข้อมูลที่ตั้งพรรคในเขตชนบท ทำให้รัฐบาลทำลายที่ตั้งของพรรคได้ถึง 90% ส่งผลให้ใน พ.ศ. 2503 จำนวนกองกำลังคอมมิวนิสต์ในกรุงพนมเปญและเมืองอื่น ๆ ของกัมพูชา ซึ่งในขณะนั้นอยู่ภายใต้เขตอำนาจของตู สามุตเป็นส่วนใหญ่ เหลือสมาชิกไม่ถึงร้อยคนใน พ.ศ. 2503