stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ไมด์เรด เบิร์ก
บันทึก

1 2 3 4 5  "Mildred Burke Professional Wrestling Hall of Fame and Museum Entry". PWHF.org. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-02-01. สืบค้นเมื่อ May 5, 2007.
1 2 3  "MILDRED BURKE... She Never Met Her Match (Wrestling-Titles.com)". Alan Greenberg, Los Angeles Times. สืบค้นเมื่อ May 5, 2007.
1 2  "Wrestling Observer Hall of Fame Inductees". Wrestling Information Archive. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-10-11. สืบค้นเมื่อ May 5, 2007.
↑  "Mildred Burke Online World of Wrestling Profile". onlineworldofwrestling.com. สืบค้นเมื่อ May 5, 2007.
แหล่งข้อมูลอื่น

WWE Hall of Fame profile
"MILDRED BURKE, 73, DIES AFTER STROKE" by Elliott Almond, Los Angeles Times, February 21, 1989
Profile at Online World Of Wrestling
หินบะซอลต์

หินบะซอลต์
บะซอลต์ (อังกฤษ: basalt) เป็นหินอัคนีพุที่พบได้โดยทั่วไป มักพบมีสีเทาถึงสีดำ มีเนื้อละเอียดเนื่องจากเกิดจากการเย็นตัวของลาวาอย่างรวดเร็วบนพื้นผิวโลก อาจพบมีเนื้อสองขนาดที่มีผลึกขนาดโตกว่าอยู่ในพื้นเนื้อละเอียด หรือมีเนื้อเป็นโพรงข่าย หรือมีเนื้อเป็นตะกรันภูเขาไฟ (สคอเรีย) เนื้อหินบะซอลต์สดๆจะมีสีดำหรือสีเทา
ปรกติหินบะซอลต์จะถูกนำไปใช้เป็นวัสดุก่อสร้างถนน เทพื้นรองหมอนและรางรถไฟ และทำเป็นแผ่นปูพื้นหรือผนัง และยังใช้เป็นส่วนผสมที่สำคัญในการผลิตแอสฟัลต์
ในโลกของเรานี้หินหนืด (แมกมา) เป็นวัตถุต้นกำเนิดของหินบะซอลต์ เกิดจากการพองตัวของวัตถุหลอมในชั้นเนื้อโลก หินบะซอลต์ก็เกิดได้บนดวงจันทร์ของโลกเรา รวมถึงบนดาวอังคาร ดาวศุกร์ และแม้แต่ดาวเคราะห์น้อย 4 เวสตา หินต้นกำเนิดเพื่อการกึ่งหลอมละลายอาจจะเป็นทั้งเพริโดไทต์และไพรอกซีไนต์ (เช่น  Sobolev et al., 2007) เปลือกโลกส่วนของมหาสมุทรโดยส่วนใหญ่แล้วจะประกอบไปด้วยหินบะซอลต์ที่เกิดจากการปะทุขึ้นมาจากชั้นเนื้อโลกที่อยู่ด้านล่างตรงบริเวณเทือกเขากลางสมุทร
คำว่าบะซอลต์บางครั้งก็ถูกใช้เรียกหินอัคนีแทรกซอนในระดับตื้นๆที่มีองค์ประกอบเป็นแบบหินบะซอลต์ แต่หินที่มีองค์ประกอบดังกล่าวที่มีเนื้อหยาบโดยทั่วไปจะเรียกว่าโดเลอไรต์ (อาจเรียกเป็นไดอะเบสหรือแกบโบร)
หินบะซอลต์ที่มีแนวแตกเสาเหลี่ยมที่ชีฟอีสเตอร์ในเยลโลสโตน
หินบะซอลต์มีเนื้อเป็นโพรงข่ายที่ซันเซ็ตเครเตอร์ อะริโซนา สหรัฐอเมริกา ใช้เหรียญ 25 เซนต์เทียบเป็นมาตราส่วน
ประเภท

หินบะซอลต์โธลีไอต์เป็นหินบะซอลต์ที่มีซิลิก้าและโซเดียมต่ำ หินบะซอลต์ที่จัดอยู่ในประเภทนี้เป็นหินบะซอลต์ทั้งหมดในพื้นมหาสมุทร เกาะขนาดใหญ่ในมหาสมุทรทั้งหมด และหินบะซอลต์ที่ไหลท่วมบนพื้นทวีปอย่างเช่นกลุ่มหินบะซอลต์แม่น้ำโคลัมเบีย.
MORB (หินบะซอลต์ที่เทือกเขากลางสมุทร) เป็นหินบะซอลต์ที่มีองค์ประกอบของธาตุอินคอมแพตทิเบิลในปริมาณต่ำ หินบะซอลต์ที่เทือกเขากลางสมุทรนี้โดยทั่วไปจะปะทุขึ้นมาที่เทือกเขากลางมหาสมุทรเท่านั้น หินบะซอลต์ที่เทือกเขากลางสมุทรนี้จำแนกแบ่งย่อยได้อีกหลากหลายกลุ่มเช่น NMORB และ EMORB (มีธาตุอินคอมแพตทิเบิลค่อนข้างมากกว่า)
หินบะซอลต์ที่มีอะลูมินาสูง อาจอยู่ในสภาพที่สูงกว่าหรือต่ำกว่าสภาพการอิ่มตัวของซิลิก้า ค่าปริมาณอะลูมินาจะสูงกว่าร้อยละ 17 (Al2O3) และมีองค์ประกอบอยู่ระหว่างหินบะซอลต์โธลีไอต์และหินบะซอลต์อัลคาไล การมีองค์ประกอบของอะลูมินาสูงนี้เนื่องด้วยหินนี้ไม่มีผลึกของแร่แพลจิโอเคลส
หินบะซอลต์อัลคาไล เป็นหินที่มีองค์ประกอบของซิลิก้าต่ำแต่มีโซเดียมสูง เป็นหินที่เกิดขึ้นในสภาพที่ต่ำกว่าสภาพอิ่มตัวด้วยซิลิก้าที่อาจประกอบด้วยแร่เฟลด์สปาร์ อัลคาไลเฟลด์สปาร์ และโฟลโกไพต์
โบนิไนต์ เป็นหินบะซอลต์หรือแอนดีไซต์ที่มีองค์ประกอบของแมกนีเซียมสูงที่โดยทั่วไปแล้วจะปะทุขึ้นมาบริเวณแอ่งหลังหมู่เกาะรูปโค้ง มีลักษณะที่เด่นชัดด้วยมีองค์ประกอบของไททาเนียมต่ำและมีองค์ประกอบของธาตุส่วนน้อย (trace elements)
ศิลาวิทยา

องค์ประกอบทางแร่ของหินบะซอลต์โดดเด่นไปด้วยแร่เฟลด์สปาร์พวกแคลซิกแพลจิโอเคลส และอาจมีแร่โอลิวีนเป็นองค์ประกอบอยู่ด้วย มีแร่อื่นๆในปริมาณรองลงมาได้แก่เหล็กออกไซด์และเหล็ก-ไททาเนียมออกไซด์อย่างเช่นแมกนีไทต์ อัลโวสปิเนล และอิลเมไนต์ การมีองค์ประกอบของแร่ออกไซด์ดังกล่าวทำให้หินบะซอลต์สามารถมีคุณสมบัติเป็นแม่เหล็กได้เมื่อเย็นตัวลง และทำให้มีการศึกษาสนามแม่เหล็กโลกโบราณกันอย่างกว้างขวางจากหินบะซอลต์
ในหินบะซอลต์โธลีไอต์จะพบผลึกของแร่ไพรอกซีน ออไจต์ และออร์โธไพรอกซีนหรือพิจิโอไนต์และแพลจิโอเคลสแคลเซียมสูงได้ อาจพบผลึกของแร่โอลิวีนได้ด้วยซึ่งถ้ามีจะเกิดแร่พิจิโอไนต์บริเวณขอบโดยรอบของผลึกด้วย พื้นเนื้อของหินมีแร่ควอตซ์หรือทริดีไมต์หรือคริสโตบาไลต์แทรกอยู่ในเนื้อของหิน หินโธลีไอต์โอลิวีนมีแร่ออไจต์และออร์โธไพรอกซีนหรือพิจิโอไนต์กับโอลิวีนในปริมาณมากแต่ที่ขอบของแร่โอลิวีนอาจมีแร่ไพรอกซีนและดูเหมือนจะไม่ปรากฏในส่วนของพื้นเนื้อของหิน
โดยทั่วไปหินบะซอลต์อัลคาไลจะมีองค์ประกอบของแร่ที่ไม่มีแร่ออร์โธไพรอกซีนแต่จะมีแร่โอลิวีน ผลึกแร่เฟลด์สปาร์จะมีองค์ประกอบเป็นพวกแลบราโดไลต์จนถึงแอนดีซีน แร่อย่างอัลคาไลเฟลด์สปาร์ ลิวไซต์ เนฟีลีน โซดาไลต์ ไมก้าโฟโกไพต์ และอะพาไทต์อาจพบได้ในส่วนของพื้นเนื้อหิน
บะซอลต์มีจุดลิควิดัสและจุดโซลิดัสที่อุณหภูมิสูง โดยค่าอุณหภูมิที่พื้นผิวโลกอาจสูงเกือบ 1200 องศาเซลเซียสหรือสูงกว่า สำหรับจุดลิควิดัส และสูงเกือบถึง 1000 องศาเซลเซียสสำหรับจุดโซลิดัส ค่าอุณหภูมิเหล่านี้ถือว่าสูงกว่าของหินอัคนีอื่นๆทั่วไป
ส่วนใหญ่แล้วหินโธลีไอต์จะเกิดขึ้นที่ความลึกประมาณ 50-100 กิโลเมตรอยู่ในชั้นเนื้อโลก หินบะซอลต์อัลคาไลจำนวนมากอาจเกิดขึ้นที่ความลึกมากกว่านี้คือระหว่าง 150-200 กิโลเมตรทีเดียว ขณะที่แหล่งกำเนิดของหินบะซอลต์อะลูมินาสูงยังมีการถกเถียงกันอยู่ มีการวิเคราะห์ตีความกันว่ามันอาจเกิดจากการหลอมปฐมภูมิมาจากหินบะซอลต์ชนิดอื่น (เช่น Ozerov, 2000)
ธรณีเคมี

หินบะซอลต์ประกอบด้วยแร่แมกนีเชียมออกไซด์ (MgO) และแคลเซียมออกไซด์ (CaO) สูง โดยที่มีแร่ซิลิก้าไดออกไซด์ (SiO2) และโซเดียมออกไซด์ (Na2O) ต่ำ รวมถึงโปแตสเซียมออกไซด์ (K2O) ด้วยเมื่อเทียบกับหินอัคนีอื่นๆทั่วไปซึ่งสอดคล้องกับการจำแนกหินแบบ TAS
โดยทั่วไปหินบะซอลต์จะมีองค์ประกอบของซิลิก้าออกไซด์ (SiO2) ร้อยละ 45 - 55 อัลคาไลทั้งหมดร้อยละ 2 - 6 ไททาเนียมออกไซด์ (TiO2) ร้อยละ 0.5 - 2.0 เหล็กออกไซด์ (FeO) ร้อยละ 5 - 14 และอะลูมินา (Al2O3) ร้อยละ 14 หรือมากกว่า โดยปรกติแล้วจะมีแคลเซียมออกไซด์ (CaO) เกือบร้อยละ 10 และโดยทั่วไปจะมีแมกนีเซียมออกไซด์ (MgO) อยู่ระหว่างร้อยละ 5 - 12 โดยน้ำหนัก
หินบะซอลต์อะลูมินาสูงจะมีอะลูมิเนียมอยู่ถึงร้อยละ 17 - 19 โดยน้ำหนัก (Al2O3) โบนิไนต์มีแมกนีเซียมออกไซด์สูงถึงร้อยละ 15 หินสีเข้มซึ่งมีเฟลด์สปาร์สูงตั้งแต่เอคินถึงหินบะซอลต์อัลคาไลอาจมี Na2O รวมกับ K2O ได้ถึงร้อยละ 12 หรือมากกว่า
หินบะซอลต์ MORB และหินอัคนีแทรกซอนที่มีองค์ประกอบใกล้เคียงกันอย่างหินแกบโบรเป็นลักษณะของหินอัคนีที่เกิดขึ้นที่เทือกเขากลางสมุทร หินบะซอลต์ MORB นี้เป็นโธลีไอต์ที่มีอัลคาไลและธาตุส่วนน้อยอินคอมแพตทิเบิลในปริมาณต่ำ และมีรูปแบบของธาตุหายากเฉลี่ยแล้วมีค่าเหมือนกันกับหินในชั้นเนื้อโลกหรือคอนไดรต์ ในทางตรงกันข้าม หินบะซอลต์อัลคาไลจะมีธาตุหายากและธาตุอินคอมแพตทิเบิลอื่นๆในปริมาณที่สูงกว่า เพราะว่าหินบะซอลต์ MORB ถือเป็นกุญแจดอกสำคัญในการเข้าใจเกี่ยวกับขบวนการแปรสัณฐาน จึงมีการศึกษาองค์ประกอบของหินชนิดนี้กันอย่างกว้างขวาง แม้ว่าองค์ประกอบของ MORB จะมีความแตกต่างชัดเจนกับค่าเฉลี่ยของหินบะซอลต์ที่ปะทุในสภาพแวดล้อมอื่นๆแต่มันก็มีองค์ประกอบที่ไม่คงที่สม่ำเสมอ ตัวอย่างเช่นมีองค์ประกอบที่เปลี่ยนแปลงไปตามตำแหน่งของเทือกเขากลางสมุทรในมหาสมุทรแอตแลนติกและการมีองค์ประกอบในช่วงที่แตกต่างกันในแอ่งมหาสมุทรที่แตกต่างกัน (Hofmann, 2003)
สัดส่วนไอโซโทปของธาตุทางเคมีอย่างเช่นสตรอนเตียม นีโอดายเนียม ตะกั่ว ฮาฟเนียม และออสเมี่ยมในหินบะซอลต์มีการศึกษากันมากเกี่ยวกับการเรียนรู้เข้าใจในวิวัฒนาการของชั้นเนื้อโลก สัดส่วนไอโซโทปของแก๊สมีสกุลอย่างเช่น 3He/4He ก็ถือว่ามีคุณค่ายิ่ง เช่น สัดส่วนในหินบะซอลต์จาก 6 ถึง 10 ของโธลีไอต์ที่เทือกเขากลางสมุทร (เป็นค่าเฉลี่ยของชั้นบรรยากาศ) แต่ค่าจาก 15 ถึง 24 หรือมากกว่าของหินบะซอลต์ที่เทือกเขากลางสมุทรถูกเข้าใจว่าอาจมาจากชั้นเนื้อโลก
ลักษณะสัณฐานและเนื้อหิน

รูปร่าง โครงสร้าง และเนื้อหินของหินบะซอลต์ทำให้เราทราบได้ว่ามันปะทุขึ้นมาอย่างไรและที่ไหน รู้ได้ว่ามันเกิดขึ้นในทะเล ปะทุขึ้นมาเป็นเถ้าภูเขาไฟ หรือไหลบ่าแบบพาโฮโฮซึ่งเป็นภาพลักษณ์ของการเกิดหินบะซอลต์ในฮาวาย
ลักษณะสัณฐานและเนื้อหิน > การปะทุขึ้นไปในอากาศ

หินบะซอลต์ที่ปะทุขึ้นไปในอากาศทำให้เกิดการสะสมตัว 3 แบบ คือ ตะกรันภูเขาไฟ เถ้าภูเขาไฟ  และการไหลของลาวา
ปรกติแล้วด้านบนของลาวาบะซอลต์และกรวยเถ้าภูเขาไฟจะมีโพรงข่ายอยู่มากซึ่งทำให้หินมีเนื้อเป็นฟองและมีน้ำหนักเบา เถ้าภูเขาไฟมักมีสีแดงซึ่งเป็นสีของเหล็กออกไซด์ที่เกิดจากการผุพังของแร่ไพรอกซีนที่มีธาตุเหล็กเป็นองค์ประกอบอยู่สูง ลักษณะที่เป็นก้อนของลาวาเอเอ้ที่เป็นเถ้าภูเขาไฟ การไหลของกรวดเหลี่ยมภูเขาไฟ และการไหลของลาวาบะซอลต์เนื้อแน่นพบได้ทั่วไปในฮาวาย  ลาวาพาโฮโฮมีความหนืดสูงเป็นลาวาบะซอลต์ที่ร้อนซึ่งมีแนวโน้มที่จะมีรูกลวงคล้ายท่อเกิดเป็นชั้นบางๆ รูกลวงในลาวาเหล่านี้เป็นลักษณะทั่วไปของการปะทุแบบพาโฮโฮ
หินเถ้าภูเขาไฟมีการพบน้อยแต่ก็ใช่ว่าจะไม่เป็นที่รู้จัก ปรกติแล้วลาวาบะซอลต์ที่ร้อนมากๆและหนืดเกินไปที่มีแรงดันไม่เพียงพอที่จะก่อให้เกิดการปะทุออกมา แต่บ่อยครั้งจะถูกกักอยู่ในปล่องภูเขาไฟและปล่อยแก๊สออกมา ภูเขาไฟมอนาโลเอในฮาวายได้ปะทุขึ้นมาในลักษณะดังกล่าวนี้ในศตวรรษที่ 19 และก็เกิดขึ้นที่เมาต์ทาราเวราของนิวซีแลนด์ในการปะทุอย่างรุนแรงในปี ค.ศ. 1886
โครงสร้างอะมิกดาลอยด์เป็นโครงสร้างที่เป็นโพรงข่ายในหินบะซอลต์มักพบผลึกที่สวยงามของแร่ซีโอไลต์ ควอตซ์ หรือแคลไซต์อยู่ข้างในด้วย
ลักษณะสัณฐานและเนื้อหิน > การปะทุขึ้นไปในอากาศ > หินบะซอลต์ที่มีแนวแตกเสาเหลี่ยม

ระหว่างที่มวลลาวาหนาๆเกิดการเย็นตัวลงอยู่นั้นจะเกิดการหดตัวเกิดเป็นรอยแตก ถ้าการเย็นตัวเกิดขึ้นค่อนข้างเร็วก็จะทำให้เกิดแรงหดตัวขึ้น เมื่อลาวาหดตัวในแนวดิ่งจะไม่ส่งผลให้เกิดรอยแตก มันจะไม่มีการแตกออกถ้าไม่มีการหดตัวในแนวด้านข้าง การเกิดรอยแตกจะแผ่ขยายออกไปอย่างกว้างขวางยังผลให้เกิดเป็นแนวแตกเสาเหลี่ยมในแนวดิ่ง  การแตกเป็นเสาเหลี่ยมในแนวดิ่งจะแผ่กระจายเชื่อมโยงออกไปในแนวด้านข้างมีลักษณะเป็นรูปแบบคล้ายกับเครือข่ายเซลลูลาร์ โครงสร้างเหล่านี้ถูกเข้าใจผิดๆว่าโดดเด่นไปด้วยแท่งเสาหลายเหลี่ยม แต่ที่แท้จริงแล้วจำนวนด้านเฉลี่ยของแท่งเสาเหลี่ยมจะมีหกด้าน แต่แท่งเสาหลายเหลี่ยมตั้งแต่ 3 ถึง 12 ด้านหรือมากกว่านี้ก็สังเกตเห็นได้ ทั้งนี้สังเกตได้ว่าขนาดของแท่งเสาเหลี่ยมจะขึ้นอยู่กับอัตราการเย็นตัวลงของลาวากล่าวคือถ้าลาวาเย็นตัวลงเร็วมากก็จะทำให้เกิดเสาเหลี่ยมมีขนาดเล็กมากด้วย (น้อยกว่า 1 ซม.) ขณะที่ลาวาเย็นตัวลงอย่างช้าๆจะทำให้เกิดเสาเหลี่ยมขนาดใหญ่กว่า
บางทีการไหลของลาวาบะซอลต์ที่มีชื่อเสียงที่สุดของโลกอาจเป็นไจแอ้นคอสเวย์ที่ชายฝั่งตอนเหนือของไอร์แลนด์ ที่การแตกในแนวดิ่งเกิดเป็นรอยแตกเสาเหลี่ยมและทำให้เกิดความรู้สึกว่าอาจถูกสร้างขึ้นโดยฝีมือมนุษย์
ศาสนสถานโบราณศตวรรษที่ 13 ที่เรียกกันว่าแนนมาโดลถูกสร้างขึ้นบนเกาะโปห์เนในมหาสมุทรแปซิฟิกใช้แท่งหินบะซอลต์จากหลายแห่งบนเกาะ  ที่มีการผุพังเสียหายเป็นอย่างมากจนถึงปัจจุบัน
หินบะซอลต์ที่มีรอยแตกเสาเหลี่ยมที่โดดเด่นสะดุดตาของโลก
ป้อมบอร์การ์เวอร์กิ ไอซ์แลนด์
แหลมสโตล์บชาชิย์ เกาะกูริล รัสเซีย
เดวิล โพสต์พายล์ แคลิฟอร์เนีย
หอคอยเดวิลส์ ไวโอมิง
ไจแอ้นคอสเวย์ ไอร์แลนด์เหนือ
อุทยานแห่งชาติออร์แกนไพเปส วิคตอเรีย ออสเตรเลีย
หินบะซอลต์นารูมา นารูมา นิวเซาธ์เวลส์ ออสเตรเลีย
แซมสันริบส์ (เอดินเบอร์ก) สก๊อตแลนด์
สตาฟฟา สก๊อตแลนด์
วิเซห์มาเล๊ก โปห์เป, สหพันธรัฐไมโครนีเซีย
พื้นที่เกาะบะซอลต์ ฮ่องกง รวมถึงอ่างเก็บน้ำเกาะไฮห์ เขตปกครองพิเศษฮ่องกง ประเทศจีน
เรย์นิสแดรงการ์ วิกอิเมอร์ดัล ไอซ์แลนด์
หินธันเดอร์สตรัค (เดทูนาเทล) โรมาเนีย
พันสกา สกาลา สาธารณรัฐเชค
แม่น้ำอัลแคนทารา ยอร์จ ชิชิลี อิตาลี
เขาโต๊ะโมะ ตำบลประณีต อำเภอเขาสมิง จังหวัดตราด ประเทศไทย
ลักษณะสัณฐานและเนื้อหิน > การระเบิดของภูเขาไฟใต้ทะเล > หินบะซอลต์รูปหมอน

เมื่อลาวาปะทุขึ้นมาจากใต้น้ำหรือไหลเอ่อนองลงไปในทะเลไปสัมผัสกับน้ำทะเลทำให้ผิวลาวาเย็นตัวลงอย่างรวดเร็วเกิดเป็นรูปทรงคล้ายหมอนหลายๆลูกซ้อนๆกัน องค์ประกอบของหินบะซอลต์รูปหมอนนี้มีลักษณะเฉพาะของความเป็นลาวาที่ไหลอยู่ใต้น้ำและวินิจฉัยได้ว่าเป็นการปะทุในสภาพแวดล้อมแบบใต้น้ำเมื่อพบเป็นหินบะซอลต์รูปหมอนโบราณ หินบะซอลต์รูปหมอนมีเนื้อในตรงกลางละเอียดโดยส่วนบริเวณผิวรอบนอกจะมีเนื้อแก้วและมีการแตกตามแนวรัศมีของก้อนหมอน ขนาดของหมอนลูกหนึ่งๆมีความแปรผันจาก 10 ซม. ไปจนถึงหลายเมตร
เมื่อลาวาพาโฮโฮไหลลงไปในทะเลโดยปรกติแล้วจะเกิดเป็นหินบะซอลต์รูปหมอน อย่างไรก็ตามเมื่อลาวาอาอาไหลลงไปในทะเลกลับเกิดการสะสมตัวของเศษตะกอนเนื้อเถ้าภูเขาไฟ (tuffaceous debris) เป็นรูปกรวย (littoral cone) กรวยขนาดเล็กเกิดขึ้นเมื่อธารลาวาอาอาร้อนไหลลงไปในน้ำและเกิดการระเบิดเป็นไอร้อนพวยพุ่งขึ้นไปอย่างรุนแรง (littoral explosion หรือ steam explosion)
เกาะเซอร์ตเซย์ในมหาสมุทรแอตแลนติกเป็นภูเขาไฟลาวาบะซอลต์ที่ไหลชะลงไปบนพื้นมหาสมุทรในปี ค.ศ. 1963 การระเบิดของภูเขาไฟนี้ในช่วงแรกๆจะมีความรุนแรงมากโดยขณะที่หินหนืดเปียกน้ำจะทำให้หินถูกทำให้โป่งพองออกโดยไอร้อนที่พวยพุ่งออกมาเกิดเป็นกรวยของเถ้าภูเขาไฟ ลักษณะนี้ต่อมาได้กลายเป็นลักษณะเฉพาะของลาวาพาโฮโฮ
อาจพบแก้วภูเขาไฟโดยเฉพาะผิวด้านนอกอันเกิดจากผิวของลาวาที่เย็นตัวลงอย่างรวดเร็วและมักจะพบกับภูเขาไฟที่มีการปะทุใต้น้ำ
ลักษณะสัณฐานและเนื้อหิน > การระเบิดของภูเขาไฟใต้ทะเล > สิ่งมีชีวิตบนหินบะซอลต์

ลักษณะของการถูกกัดกร่อนทั่วๆไปของหินบะซอลต์ใต้ทะเลชี้ให้เห็นว่ากิจกรรมของสิ่งมีชีวิตขนาดจุลภาคอาจมีบทบาทที่สำคัญในการแลกเปลี่ยนทางเคมีระหว่างหินบะซอลต์กับน้ำทะเล ปริมาณของเหล็ก Fe(II) และแมงกานีส Mn(II) ไร้ออกซิเจนที่ปรากฏอยู่ในหินบะซอลต์เป็นแหล่งพลังงานสำหรับแบคทีเรีย ผลการวิจัยเร็วๆนี้ระบุได้ว่าแบคทีเรียที่ทำให้เกิดเหล็กออกไซด์ที่เจริญเติบโตอยู่บนพื้นผิวเหล็ก-ซัลไฟด์ก็สามารถเจริญเติบโตได้บนหินบะซอลต์ซึ่งเป็นแหล่งของเหล็ก Fe(II)   มีงานวิจัยเร็วๆนี้ที่ภูเขาใต้ทะเลโลอิฮิพบว่าแบคทีเรียที่ทำให้เกิดเหล็กและแมงกานีสออกไซด์สามารถเพาะเลี้ยงได้ด้วยหินบะซอลต์ผุๆ ผลกระทบต่อแบคทีเรียอันเนื่องมาจากมีการเปลี่ยนแปลงในองค์ประกอบทางเคมีของแก้วบะซอลต์และน้ำทะเลชี้ให้เห็นว่าปฏิสัมพันธ์เหล่านี้อาจนำไปสู่การประยุกต์เกี่ยวกับรอยแยกของเปลือกโลกใต้มหาสมุทรลึกที่เป็นถิ่นน้ำร้อน (ปล่องไฮโดรเทอร์มอล) ที่อาจจะอธิบายเกี่ยวกับการกำเนิดของสิ่งมีชีวิตได้
เศรษฐธรณีวิทยา

ตามที่มีเว็บไซต์หนึ่งชื่อว่า new study เผยแพร่ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2551 รายงานว่าหินบะซอลต์อาจมีค่าทางเศรษฐกิจด้วยต้นทุนต่ำ ปลอดภัย และเป็นวิธีการที่ถาวรในการจับและเก็บคาร์บอนไดออกไซด์ (CO2) ซึ่งเป็นแก๊สหนึ่งที่ก่อให้เกิดปัญหาปรากฏการณ์โลกร้อน
การกระจายตัว

การไหลของลาวาของเดคคานแทรพส์ในอินเดีย กลุ่มหินชิลโคตินของบริติชโคลัมเบียในแคนาดา พารานาแทรพส์ในบราซิล ไซบีเรียนแทรพส์ในรัสเซีย ที่ราบสูงแม่น้ำโคลัมเบียของวอชิงตันและโอรีกอน หลายส่วนของกลุ่มเทือกเขาเลียบชายฝั่งของแคลิฟอร์เนียในสหรัฐอเมริกา รวมถึงหินบะซอลต์ยุคไทรแอสซิกทางตะวันออกของอเมริกาเหนือล้วนแล้วเป็นหินบะซอลต์ แหล่งหินบะซอลต์ที่มีชื่อเสียงอื่นๆได้แก่ไอซ์แลนด์ การูในแอฟริกาใต้ และแนวเกาะภูเขาไฟฮาวายที่ตั้งอยู่บนแมนเทิลพลูม หินบะซอลต์ถือเป็นหินอัคนีที่พบได้กว้างขวาง
ปรกติแล้วหินบะซอลต์อายุพรีแคมเบรียนจะพบอยู่ในแนวชั้นหินคดโค้งและแนวรอยเลื่อนย้อนและมักจะพบถูกแปรสภาพอย่างรุนแรงที่รู้จักกันในนามของแนวกรีนสโตนเนื่องจากมีการถูกแปรสภาพขั้นต่ำของหินบะซอลต์ที่ทำให้เกิดกลุ่มของแร่คลอไรต์ แอคทิโนไลต์ เอพิโดต และแร่สีเขียวอื่นๆ
หินบะซอลต์จากดวงจันทร์และดาวอังคาร

พื้นที่สีเข้มที่เห็นได้บนพื้นผิวดวงจันทร์ของโลกเรานี้เป็นที่ราบที่เกิดจากการไหลนองของลาวาบะซอลต์ ตัวอย่างหินเหล่านี้ถูกเก็บโดยโครงการอะพอลโลของสหรัฐอเมริกา โครงการสำรวจดวงจันทร์ด้วยหุ่นยนต์ของรัสเซีย และจากอุกกาบาตดวงจันทร์ทั้งหลาย
หินบะซอลต์จากดวงจันทร์แตกต่างไปจากหินบะซอลต์บนโลกคือมีองค์ประกอบของเหล็กสูงกว่าโดยมีค่าระหว่างประมาณร้อยละ 17 ถึง 22 โดยน้ำหนัก และยังมีค่าความเข้มข้นของไททาเนียม (TiO2) ที่เด่นชัด (พบในอิลเมไนต์) มีช่วงระหว่างน้อยกว่าร้อยละ 1 ถึงประมาณร้อยละ 13 โดยน้ำหนัก โดยทั่วไปแล้วหินบะซอลต์จากดวงจันทร์จะถูกจำแนกตามค่าของไททาเนียมโดยจำแนกเป็น ไททาเนียมสูง ไททาเนียมต่ำ และไททาเนียมต่ำมาก กระนั้นก็ตาม จากการสำรวจทางธรณีเคมีของไททาเนียมในโครงการคลีเมนไทน์แสดงให้เห็นว่าพื้นที่ราบสีเข้มบนพื้นผิวดวงจันทร์มีการลำดับต่อเนื่องของค่าความเข้มข้นของไททาเนียม
หินบะซอลต์จากดวงจันทร์แสดงลักษณะเนื้อหินและวิทยาแร่ที่ผิดปรกติ โดยเฉพาะอย่างยิ่งลักษณะของแปรสภาพจากการกระแทก การขาดลักษณะของรีดอกซ์และออกซิเดชั่นซึ่งเป็นลักษณะเฉพาะที่พบได้ในหินบะซอลต์บนพื้นผิวโลก และการปราศจากโดยสิ้นเชิงของน้ำในแร่ ขณะที่หินบะซอลต์บนดวงจันทร์ทั้งหลายปะทุขึ้นมาระหว่าง 3 และ 3.5 พันล้านปีมาแล้ว ชิ้นตัวอย่างที่มีอายุเก่าแก่ที่สุดเก่าแก่ถึง 4.2 พันล้านปี และที่มีอายุอ่อนที่สุดจากการวัดค่าด้วยวิธีเครเตอร์เค้าติ้งประมาณได้ว่าปะทุขึ้นมาเมื่อ 1.2 พันล้านปีมาแล้ว
หินบะซอลต์ก็พบได้ทั่วไปบนพื้นผิวดาวอังคาร ทั้งนี้ได้จากข้อมูลส่งกลับมาจากพื้นผิวดาวอังคารโดยอุกกาบาตดาวอังคาร
การแปรสภาพ

หินบะซอลต์เป็นหินที่สำคัญในแนวแปรสภาพด้วยเป็นหินที่ให้ข้อมูลที่สำคัญที่บ่งชี้ถึงสภาพของการแปรสภาพภายในแนวแปรสภาพนั้น  มีชุดลักษณ์ของการแปรสภาพที่หลากหลายที่ถูกตั้งชื่อขึ้นตามชื่อกลุ่มของแร่และชนิดของหินที่เกิดขึ้นโดยหินบะซอลต์ตามอุณหภูมิและแรงกดดันของเหตุการณ์แปรสภาพนั้นๆ เช่น
ชุดลักษณ์บลูชีสต์
ชุดลักษณ์อีโคลไจต์
ชุดลักษณ์แกรนูไลต์
ชุดลักษณ์กรีนชีสต์
ชุดลักษณ์ซีโอไลต์
หินบะซอลต์ที่ถูกแปรสภาพเป็นหินที่สำคัญที่เป็นแหล่งแร่แบบน้ำร้อนที่หลากหลายอย่างเช่น ทองคำ ทองแดง แหล่งแร่ซัลไฟด์ และอื่นๆ
หินบะซอลต์ในประเทศไทย

บริเวณภาคเหนือ
หน่วยหินบะซอลต์เชียงราย หินบะซอลต์บ้านช่างเคียน อายุ 1.69 ± 1.25 ล้านปี (Barr and Macdonald, 1981) และหินบะซอลต์เชียงของ อายุ 1.74 ± 0.18 ล้านปี (Barr and Macdonald, 1981)
หน่วยหินบะซอลต์ลำปาง หินบะซอลต์แม่ทะ 0.69 ± 0.95 และ 0.8 ± 0.3 ล้านปี  (Barr et al., 1976; Sasada et al., 1987) และหินบะซอลต์สบปราบ
หน่วยหินบะซอลต์เด่นชัย จังหวัดแพร่ อายุ 5.64 ± 0.28 ล้านปี  (Barr and Macdonald, 1981)
หน่วยหินบะซอลต์แม่ลามา
บริเวณภาคตะวันตก
หน่วยหินบะซอลต์บ่อพลอย จังหวัดกาญจนบุรี อายุ 3.14 ± 0.17 ล้านปี (Barr and Macdonald, 1981)
บริเวณภาคกลาง
หน่วยหินบะซอลต์ลำนารายณ์ จังหวัดลพบุรี อายุ 11.29 ± 0.64 ล้านปี (Barr and Macdonald, 1981)
บริเวณภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
หน่วยหินบะซอลต์นครราชสีมา
หน่วยหินบะซอลต์บุรีรัมย์ หินบะซอลต์เขากระโดง อายุ 0.92 ± 0.03 ล้านปี (Barr and Macdonald, 1981)
หน่วยหินบะซอลต์สุรินทร์
หน่วยหินบะซอลต์ศรีสะเกษ หินบะซอลต์ภูฝ้าย อายุ 3.28 ± 0.48 ล้านปี (Barr and Macdonald, 1981)
หน่วยหินบะซอลต์อุบลราชธานี
บริเวณภาคตะวันออก
หน่วยหินบะซอลต์จันทบุรี หินบะซอลต์เขาพลอยแหวน จังหวัดจันทบุรี อายุ 0.44 ± 0.11 ล้านปี (Barr and Macdonald, 1981) และหินบะซอลต์ทางด้านตะวันออกของจันทบุรี อายุ 2.57 ± 0.20 ล้านปี (Carbonnel, 1972)
หน่วยหินบะซอลต์โป่งน้ำร้อน
หน่วยหินบะซอลต์ตราด อายุ 1.13 ± 0.17 ล้านปี (Barr and Macdonald, 1981)
หน่วยหินบะซอลต์เกาะกูด อายุ 8.5 ± 1.0 ล้านปี (Bignell et al., 1977)
หน่วยหินบะซอลต์บ้านแชออ
ดูเพิ่ม

ธรณีวิทยาประเทศไทย กรมทรัพยากรธรณี กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม (2550) 598 หน้า
แม่แบบ:Igneous rocks
มวลลาวาขนาดใหญ่ต้องเย็นลงอย่างช้าๆทำให้เกิดแนวแตกเสาเหลี่ยม
หินบะซอลต์ที่มีแนวแตกเสาเหลี่ยมของกลุ่มหินบะซอลต์แม่น้ำโคลัมเบียในอุทยานแห่งชาติเยลโลสโตน
การไหลของลาวาบะซอลต์
หินบะซอลต์ที่มีแนวแตกเสาเหลี่ยมในตุรกี
หินบะซอลต์ที่มีรอยแตกเสาเหลี่ยมในฮ่องกงใกล้เกาะบะซอลต์และแถบอ่างเก็บน้ำเกาะไฮห์
หินบะซอลต์รูปหมอนบนพื้นทะเลทางตอนใต้ของมหาสมุทรแปซิฟิก
พารานา แทรพส์ บราซิล
คูโจ นินชิ

| คูโจ นินชิ> จักรพรรดินีในจักรพรรดิองค์ที่ 82 |
| --- | --- |
จักรพรรดินี（ชูงู）: เดือน 4 (พ.ศ. 1733)
ฉายาทางธรรม: คีชูมงอิง
ออกบวช: โชจิ ที่ 2 (พ.ศ. 1743)

ตระกูล: ฟูจิวาระ (คูโจ)
พระบิดา: ฟูจิวาระ โนะ คาเนซาเนะ
พระสวามี: จักรพรรดิโกะ-โทะบะ
ถวายตัว: เดือน 1 (พ.ศ. 1733)
พระบุตร: เจ้าหญิงโชชิ
แต่งตั้งเป็นพระสนม: เดือน 1 (พ.ศ. 1733)
ด ค ก
คูโจ นินชิ (ญี่ปุ่น: 九条任子; โรมาจิ: Kujō Ninshi ; 31 ตุลาคม 1716 – 3 กุมภาพันธ์ 1782) หรือที่รู้จักในชื่อ ฟูจิวาระ โนะ นินชิ (ญี่ปุ่น: 藤原 任子; โรมาจิ: Fujiwara no Ninshi) จักรพรรดินีแห่งจักรพรรดิญี่ปุ่นโดยเป็นจักรพรรดินีหรือชูงูใน จักรพรรดิโกะ-โทบะ จักรพรรดิองค์ที่ 82
โอรส-ธิดา

เจ้าหญิงโชชิ (1738–1754) จักรพรรดินีที่ไม่ได้เสกสมรสและพระราชมารดาบุญธรรมหรือ จุงโบะ ในจักรพรรดิจุนโตกุ จักรพรรดิองค์ที่ 84
การโจมตีทางอากาศที่ญี่ปุ่น

การโจมตีทางอากาศโดยกองกำลังฝ่ายสัมพันธมิตรที่ญี่ปุ่นในสงครามโลกครั้งที่สองสร้างความเสียหายอย่างกว้างขวางต่อเมืองต่าง ๆ ของประเทศ และคร่าชีวิตผู้คนไประหว่าง 241,000 ถึง 900,000 คน ช่วงปีแรกของสงครามแปซิฟิก การโจมตีเหล่านี้ถูกจำกัดอยู่ที่การตีโฉบฉวยดูลิตเติลในเดือนเมษายน ค.ศ. 1942 และการโจมตีขนาดเล็กบนที่มั่นทางทหารบนหมู่เกาะคูริลจากกลาง ค.ศ. 1943 การโจมตีด้วยการทิ้งระเบิดเชิงกลยุทธ์เริ่มต้นในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1944 และต่อเนื่องไปจนถึงการสิ้นสุดสงครามในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1945 กองทัพเรือฝ่ายสัมพันธมิตรและหน่วยกองบินเชิงยุทธวิธีที่เน้นภาคพื้นดินเป็นหลักยังโจมตีประเทศญี่ปุ่นระหว่าง ค.ศ. 1945
การทัพทางอากาศของกองทัพสหรัฐต่อประเทศญี่ปุ่นอย่างเอาจริงเอาจังเริ่มต้นในกลาง ค.ศ. 1944 และรุนแรงขึ้นในช่วงหลายเดือนสุดท้ายของสงคราม ขณะที่แผนในการโจมตีประเทศญี่ปุ่นมีการเตรียมการไว้ก่อนสงครามแปซิฟิกจะเกิดขึ้น แต่จะไม่สามารถปฏิบัติตามแผนได้หากเครื่องบินทิ้งระเบิด บี-29 ซูเปอร์ฟอร์เทรส ยังไม่พร้อมในการออกรบ ตั้งแต่เดือนมิถุนายน ค.ศ. 1944 จนถึง เดือนมกราคม ค.ศ. 1945 เครื่องบินทิ้งระเบิด บี-29 จอดพักอยู่ที่ประเทศอินเดีย ตลอดจนประเทศจีนเตรียมออกปฏิบัติการการโจมตีเป้าหมายทางตะวันตกของประเทศญี่ปุ่นติดต่อกัน 9 ครั้ง แต่ความพยายามนี้ไม่เกิดผล การทัพด้วยการทิ้งระเบิดเชิงกลยุทธ์ได้แผ่ขยายไปทั่วตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1944 เมื่อฐานทัพในหมู่เกาะมาเรียนาว่างพร้อมใช้อันเป็นผลจากการทัพหมู่เกาะมาเรียนา โดยแต่เดิม การโจมตีเหล่านี้พยายามมุ่งเน้นเป้าหมายไปที่สิ่งปลูกสร้างอุตสาหกรรมโดยการใช้ยุทธวิธีทิ้งการระเบิดจากระดับความสูงต่ำตอนกลางวัน "อย่างแม่นยำ" ซึ่งส่วนใหญ่แล้วไม่เกิดผล ตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1945 เครื่องบินทิ้งระเบิดเปลี่ยนยุทธวิธีเป็นการทิ้งระเบิดเพลิงจากระดับความสูงต่ำตอนกลางคืนลงใส่พื้นที่เมือง ยุทธวิธีใหม่นี้สร้างความเสียหายเป็นวงกว้างต่อพื้นที่เมือง นอกจากนี้ เครื่องบินรบจากเรือบรรทุกเครื่องบินของฝ่ายสัมพันธมิตร และหมู่เกาะรีวกีว ยังจู่โจมเป้าหมายในประเทศญี่ปุ่นอย่างต่อเนื่องในช่วงระหว่าง ค.ศ. 1945 เพื่อเป็นการเตรียมพร้อมล่วงหน้าสำหรับแผนการบุกประเทศญี่ปุ่นที่มีกำหนดการโจมตีในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1945 ในช่วงต้นเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1945 เมืองในฮิโรชิมะและนางาซากิ ถูกโจมตีและส่วนใหญ่ถูกพังทลายโดยระเบิดปรมาณู
กองทัพของประเทศญี่ปุ่นและการป้องกันพลเรือนไม่สามารถหยุดยั้งการโจมตีของฝ่ายสัมพันธมิตรได้ จำนวนของเครื่องบินขับไล่และปืนต่อต้านทางอากาศที่ติดตั้งไว้บนหมู่เกาะนั้นไม่เพียงพอ และเครื่องบินรบและปืนส่วนใหญ่ประสบปัญหาในการตอบโต้กลับ บี-29 ที่ทำการบินในระดับความสูง การขาดแคลนน้ำมัน การฝึกหัดของนักบินที่ไม่เพียงพอ และการขาดการประสานงานกันระหว่างหน่วยจำกัดประสิทธิภาพของกองบินเครื่องบินรบ แม้เมืองต่าง ๆ ในประเทศญี่ปุ่นนั้นอ่อนแอต่อการโจมตีด้วยระเบิดเพลิง บริการดับเพลิงขาดการฝึกฝนและเครื่องมือ นอกจากนี้ ยังมีที่หลบภัยทางอากาศน้อยแห่งสำหรับพลเรือน ท้ายที่สุด บี-29 สร้างความเสียหายร้ายแรงต่อพื้นที่เมืองและความสูญเสียของประชาชนในเมืองเล็กน้อย
การทัพด้วยการทิ้งระเบิดของฝ่ายสัมพันธมิตรเป็นหนึ่งในปัจจัยหลักที่สร้างอิทธิพลต่อการตัดสินใจที่จะยอมจำนนในกลางเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1945 อย่างไรก็ตาม มีการโต้เถียงอย่างยาวนานเกี่ยวกับศีลธรรมในการโจมตีเมืองในประเทศญี่ปุ่น รวมถึงการใช้อาวุธปรมาณูที่เป็นที่ถกเถียงมากที่สุด มีการคาดการณ์จำนวนยอดผู้เสียชีวิตทั้งหมดจากหลายแหล่งไม่เหมือนกัน แต่จะอยู่ในพิสัยระหว่าง 241,000 ถึง 900,000 ราย นอกจากความสูญเสียที่เกิดขึ้นเป็นส่วนใหญ่ต่อชีวิตของพลเรือน การโจมตีสร้างความตกต่ำครั้งใหญ่ต่อการผลิตภาคอุตสาหกรรม
หนังสืออ่านเพิ่ม

Dower, John W. (28 February 1995). "The Bombed: Hiroshimas and Nagasakis in Japanese Memory". Diplomatic History. 19 (2): 275–295. doi:10.1111/j.1467-7709.1995.tb00658.x.
Fedman, David; Karacas, Cary (2012). "A cartographic fade to black: mapping the destruction of urban Japan during World War II". Journal of Historical Geography. 38 (3): 306–328. doi:10.1016/j.jhg.2012.02.004.
Hadley, Gregory (2007). Field of Spears : The Last Mission of the Jordan Crew. King's Lynn, United Kingdom: Paulownia Press. ISBN 978-0-9555582-1-4.
Halsey, William F.; Bryan, Joseph (1947). Admiral Halsey's Story. London: Whittlesey House. OCLC 747307493.
Hoyt, Edwin P. (1982). Closing the Circle: War in the Pacific: 1945. New York City: Van Nostrand Reinhold Company. ISBN 0-442-24751-6.
Kennett, Lee B. (1982). A History of Strategic Bombing. New York City: Scribner. ISBN 0-684-17781-1.
Kreis, John F. (1996). "Taking the Offensive: From China-Burma-India to the B-29 Campaign" (PDF).  ใน Kreis, John F. (บ.ก.). Piercing the Fog : Intelligence and Army Air Forces Operations in World War II. Washington, DC: Air Force History and Museums Program. pp. 297–348. ISBN 0160481872. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 23 November 2016. สืบค้นเมื่อ 17 February 2016.
LeMay, Curtis; Yenne, Bill (2007). Superfortress: The Boeing B-29 and American airpower in World War II. Yardley, Pennsylvania: Westholme Publishing. ISBN 978-1-59416-039-4.
Lindqvist, Sven (2000). History of Bombing. New York City: Diane Publishing Company. ISBN 0-7567-6454-8.
Mann, Robert A. (2009). The B-29 Superfortress: A Comprehensive Registry of the Planes and Their Missions. Jefferson, North Carolina: McFarland. ISBN 978-0-7864-4458-8.
Overy, Richard (1980). The Air War 1939–1945. London: Europa. ISBN 0-905118-53-7.
Pape, Robert (1996). Bombing to Win: Air Power and Coercion in War. Cornell Studies in Security Affairs. Ithaca, New York: Cornell University Press. ISBN 0-8014-8311-5.
Robertson, Gordon Bennett Jr. (2006). Bringing the Thunder: The Missions of a World War II B-29 Pilot in the Pacific. Mechanicsburg, Pennsylvania: Stackpole Books. ISBN 0-8117-3333-5.
Schaffer, Ronald (1988). Wings of Judgement: American Bombing in World War II. New York City: Oxford University Press. ISBN 0-19-505640-X.
Sherry, Michael S. (1987). The Rise of American Air Power: The Creation of Armageddon. New Haven, Connecticut: Yale University Press. ISBN 0-300-03600-0.
Wetterhahn, Ralph (2004). The Last Flight of Bomber 31: Harrowing Tales of American and Japanese Pilots Who Fought World War II's Arctic Air Campaign. Boston: Da Capo Press. ISBN 0-7867-1360-7.
แหล่งข้อมูลอื่น

Japanairraids.org (ในภาษาอังกฤษ)