stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สถาบันเทคโนโลยีบันดุง
อันดับและชื่อเสียง

สถาบันเทคโนโลยีบันดุงอยู่ในอันดับที่ 281 ของโลกใน QS World University Rankings ประจำปี ค.ศ. 2024 และอันดับที่ 60 ใน QS Asian University Rankings ประจำปี ค.ศ. 2024 นอกจากนี้สถาบันเทคโนโลยีบันดุงยังได้รับการจัดอันดับที่ 1201–1500 ทั่วโลกโดย THE World University Ranking 2023 และอันดับที่ 351–400 ใน THE Asia University Rankings 2023 อีกด้วย
ภายในประเทศ สถาบันเทคโนโลยีบันดุงอยู่ในอันดับที่ 2 โดย QS World University Rankings และอันดับที่ 3 โดย Times Higher Education สถาบันเทคโนโลยีบันดุง ติดอันดับมหาวิทยาลัยชั้นนำ 3 อันดับแรกของประเทศอย่างต่อเนื่อง โดยได้คะแนนสูงสุดในการทดสอบเข้ามหาวิทยาลัยของรัฐในประเทศอินโดนีเซียในปี ค.ศ. 2009 จากผู้สมัครทั้งหมด 422,159 คน และมีเพียง 2,000 คนเท่านั้นที่ได้รับการตอบรับ  ปัจจุบันนี้ คณะวิศวกรรมศาสตร์ของสถาบันเทคโนโลยีบันดุงได้รับการยอมรับในระดับประเทศว่าเป็นคณะที่ดีที่สุดในประเทศ และด้วยเหตุนี้ คณะเหล่านี้จึงจัดเป็นคณะที่เข้าศึกษายากที่สุด
นอกจากคณะที่เน้นด้าน STEM แล้ว วิทยาเขตยังเปิดโรงเรียนธุรกิจที่ชื่อว่า School of Business and Management (SBM) อีกด้วย SBM ถือเป็นโรงเรียนธุรกิจที่มีชื่อเสียงและยอดเยี่ยมที่สุดในอินโดนีเซีย และได้รับการยกย่องให้เป็นโรงเรียนธุรกิจที่ดีที่สุดในอินโดนีเซียจากการจัดอันดับของ Eduniversal global brand magazine และ SWA Magazine นิตยสารที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในอินโดนีเซีย
งานวิจัย

ตามที่อธิการบดีเปิดเผยว่า สถาบันเทคโนโลยีบันดุง ได้สร้างศูนย์วิจัยเหมืองแร่สูงแปดชั้นเพื่อใช้ในการวิจัยทั้งในประเทศและต่างประเทศ เช่น การวิจัยเกี่ยวกับแหล่งน้ำมัน การเพิ่มประสิทธิภาพการผลิต การสำรวจทางธรณีวิทยา และการพัฒนาการสำรวจถ่านหิน มูลค่า 110,000 ล้านรูเปียห์ (12.1 ล้านเหรียญสหรัฐ)
คณะและหลักสูตร

สถาบันเทคโนโลยีบันดุง ประกอบด้วยคณะและโรงเรียน 12 แห่ง ไม่เพียงแต่มุ่งเน้นเฉพาะสาขาวิชา STEM เท่านั้น แต่ยังรวมถึงศิลปะและการจัดการธุรกิจที่ได้รับการยอมรับทั้งในระดับประเทศและนานาชาติอีกด้วย
คณะและหลักสูตร > คณะศิลปกรรมและการออกแบบ

คณะศิลปกรรมและการออกแบบ สถาบันเทคโนโลยีบันดุง เป็นคณะสำหรับการศึกษาระดับปริญญาตรีและปริญญาโทด้านศิลปะภาพและการออกแบบของอินโดนีเซีย เป้าหมายทางวิชาการของ FSRD ITB คือการมอบการศึกษา การวิจัย และบริการชุมชนที่มีคุณภาพสูงขึ้นในทุกสาขาของศิลปะภาพและการออกแบบ ในปี ค.ศ. 2022 หลักสูตรศิลปะและการออกแบบของคณะศิลปกรรมและการออกแบบ สถาบันเทคโนโลยีบันดุง ได้รับการยกย่องให้เป็น 1 ใน 20 โรงเรียนศิลปะและการออกแบบชั้นนำในภูมิภาคเอเชียโดย QS World University Rankings
บุคลากรและศิษย์เก่าที่สำคัญ

สถาบันเทคโนโลยีบันดุง ผลิตศิษย์เก่ามากกว่า 120,000 รายซึ่งมีบทบาทสำคัญในการสร้างชาติ โดยรวมถึง:
บาคารุดดิน ยูซุฟ ฮาบีบี ประธานาธิบดีคนที่ 3 ของอินโดนีเซีย
มารียา เซเลนา ผู้ชนะเลิศการประกวดปุเตอรีอินโดนีเซีย 2011 และเป็นตัวแทนอินโดนีเซียเข้าประกวดนางงามจักรวาล 2012
ริดวัน กามิล นายกเทศมนตรีเมืองบันดุง ระหว่างปี ค.ศ. 2013 ถึง ค.ศ. 2018 และเป็นผู้ว่าการจังหวัดชวาตะวันตกระหว่างปี ค.ศ. 2018 ถึง ค.ศ. 2023
ซูการ์โน ประธานาธิบดีคนแรกของอินโดนีเซีย
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บทางการภาคภาษาอังกฤษ
สมาคมศิษย์เก่า
หอสังเกตการณ์บอสชา
สถาบันเทคโนโลยีบันดุง ช่วงปี ค.ศ.1924 - ค.ศ.1932
จักรวรรดินิยม

เดอะโรดส์โคลอสซัส การ์ตูนล้อเลียนเมื่อปี ค.ศ. 1892 เป็นภาพนายเซซิล โรดส์ นักล่าอาณานิคมชาวอังกฤษ ยืนอยู่บนทวีปแอฟริกา
จักรวรรดินิยม (อังกฤษ: Imperialism) คือ นโยบายขยายอำนาจในการเข้าควบคุมหรือมีอำนาจบังคับบัญชาเหนือดินแดนต่างชาติ อันเป็นวิถีทางเพื่อการได้มาและ/หรือการรักษาจักรวรรดิให้ดำรงอยู่ต่อไปได้ ทั้งจากการขยายอำนาจเข้ายึดครองดินแดน โดยตรง และจากการเข้าคุมอำนาจทางอ้อมในด้านการเมือง และ/หรือทางเศรษฐกิจของประเทศอื่น ๆ บางคนใช้คำศัพท์นี้เพื่ออธิบายถึงนโยบายของประเทศใดประเทศหนึ่งในการคงไว้ซึ่งอาณานิคม และอิทธิพลเหนือดินแดนอันไกลโพ้น โดยไม่คำนึงว่าประเทศนั้น ๆ จะเรียกตนเองว่าเป็นจักรวรรดิหรือไม่ แต่อย่างไรก็ตาม มีการนำเอาคำว่า 'จักรวรรดินิยม' ไปใช้ในบริบทที่แสดงถึงความมีสติปัญญา/ความเจริญที่สูงกว่าด้วย ซึ่งในบริบทนี้คำว่า "จักรวรรดินิยม" มีนัยแสดงถึงความเชื่อที่ว่า การเข้าถือสิทธิยึดครองดินแดนต่างชาติและการคงอยู่ของจักรวรรดิเป็นสิ่งดีงาม เนื่องจากมีการประสมผสานรวมเอาหลักสมมุติฐานที่ว่า โดยธรรมชาติแล้วชาติมหาอำนาจจักรวรรดินิยมนั้นจะมีวัฒนธรรมและความเจริญด้านอื่น ๆ เหนือกว่าชาติที่ถูกรุกรานเข้าไว้ด้วย — โปรดดู ภาระคนขาว (The White Man's Burden)
ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา มีแนวโน้มวิพากษ์วิจารณ์กันมากยิ่งขึ้นว่า "ลัทธิจักรวรรดินิยม" นั้นไม่ได้มีบริบทจำกัดอยู่เพียงแค่ระดับของการเข้าครอบครองหรือครอบงำทางด้านเศรษฐกิจและการเมืองของชาติอื่นเท่านั้น แต่ยังขยายเข้าครอบคลุมไปถึงระดับวัฒนธรรมด้วย โดยเฉพาะในประเด็นเกี่ยวกับอิทธิพลทางวัฒนธรรมอเมริกันที่แผ่ขยายไปทั่วโลก — โปรดดู ลัทธิจักรวรรดินิยมทางวัฒนธรรม
อย่างไรก็ตาม หลายคนโต้แย้งการขยายคำจำกัดความดังกล่าว โดยอ้างเหตุผลว่าเรื่องของ "วัฒนธรรม" นั้นเป็นสิ่งที่ละเอียดอ่อนซับซ้อน ยากที่จะแยกความแตกต่างให้เห็นชัดเจนได้ว่า การรับวัฒนธรรมของชาติใดชาติหนึ่งไปนั้น เป็นเรื่องของปฏิกิริยาที่ชนในชาติมีต่อกันและกันทั้งสองฝ่าย หรือเป็นเรื่องของอิทธิพลที่แผ่ขยายจนเกินขีดจำกัด นอกจากนี้แล้วการนำเอา "วัฒนธรรมจักรวรรดินิยม" ไปใช้ในการอธิบายหรือวิเคราะห์นั้น ยังมีการ "เลือกปฏิบัติ" ด้วย ตัวอย่าง เช่น "แฮมเบอร์เกอร์" ถูกจัดว่าเป็น "วัฒนธรรมจักรวรรดินิยม" ขณะที่ "น้ำชา" นั้นไม่ใช่. ความโต้แย้งในเรื่องนี้จึงยังมีอยู่ต่อไปในปัจจุบัน
จักรวรรดินิยมในเชิงนิรุกติศาสตร์

คำว่า "จักรวรรดินิยม" เป็นคำศัพท์ใหม่ เกิดขึ้นในช่วงกลางศตวรรษที่ 19 ตามข้อมูลของพจนานุกรมภาษาอังกฤษฉบับออกซฟอร์ด (Oxford English Dictionary หรือ OED) ระบุว่าการใช้คำศัพท์นี้ปรากฏย้อนหลังไปถึงปี ค.ศ. 1858 โดยใช้อธิบายความหมายของสันติภาพที่อังกฤษใช้อำนาจบีบให้เกิดขึ้น (Pax Britannica) อย่างไรก็ตาม รากศัพท์ที่ทางปัญญาชนใช้กันจริงๆ นั้น สามารถสาวลึกลงไปถึงในช่วงยุคสมัยของดังเต้ (Dante) ได้เลยทีเดียว ในหนังสือ ราชาธิปไตย (Monarchia) ของเขาพรรณาถึงโลกที่มีจุดรวมศูนย์ทางการเมืองและการปกครองเป็นหนึ่งเดียวว่า "ลัทธิเหตุผลนิยม" (rationalism) ดังเต้ผู้นี้มีอิทธิพลเป็นอย่างมากต่อ จอห์น ดี (John Dee), ซึ่งต่อมาเป็นผู้รังสรรค์ประดิษฐ์คำว่า จักรวรรดินิยมอังกฤษ (British Empire) ขึ้นมาใช้ในปลายศตวรรษที่ 16 จอห์น ดี นั้นเป็นผู้ที่ ช่วยให้เกิดสภาพแวดล้อมและบรรยากาศของปัญญาชนและวิทยาศาสตร์ขึ้นในอังกฤษ ส่งผลให้นักเดินทะเลชาวอังกฤษอย่างเช่น ฮัมฟรี กิลเบอร์ต (Humphrey Gilbert), มาร์ติน โฟรบิเชอร์ (Martin Frobisher) และวอลเตอร์ ราเลจห์ (Walter Raleigh) สามารถวางรากฐานสำหรับการแผ่อำนาจของจักรวรรดินาวีอังกฤษในเวลาต่อมาได้
พจนานุกรมออกฟอร์ดฉบับภาษาอังกฤษ ระบุว่าในศตวรรษที่ 19 นั้น ตามปกติ คำว่า "จักรวรรดินิยม" จะมีความหมายจำกัดใช้เฉพาะเพียงแค่อธิบายถึงนโยบายของอังกฤษเท่านั้น อย่างไรก็ตาม ไม่นานนักหลังจากที่มีการประดิษฐ์คิดรังสรรค์ถ้อยคำขึ้นมาใช้เรียกขานกันใหม่ ความหมายของ คำว่า "จักรวรรดินิยม" ก็มีนัยยะแปรเปลี่ยน หวนกลับไปมีความหมายเหมือนกันกับคำว่า "จักรวรรดิโรมัน" (Roman Empire) แทน
และต่อมาในศตวรรษที่ 20 คำว่า "จักรวรรดินิยม" นี้ยังถูกนำไปใช้ในการอธิบายถึงนโยบายทั้งของสหภาพโซเวียต และสหรัฐอเมริกา ด้วย แม้ว่าความเป็นจักรวรรดินิยมของทั้งสองชาตินี้จะมีความแตกต่างกันอย่างมาก และลักษณะของจักรวรรดินิยมในยุคสมัยนี้ก็แตกต่างจากจักรวรรดินิยมในสมัยศตวรรษที่ 19 ด้วย ยิ่งไปกว่านั้น คำว่า "จักรวรรดินิยม" ยังถูกขยายความนำไปใช้ในความหมายที่กว้างขวางครอบคลุมไปถึงกรณีทางประวัติศาสตร์ใด ๆ ที่เป็นการอวดใหญ่โต/แสวงหาผลประโยชน์และกำไร ของชาติมหาอำนาจโดยการเอารัดเอาเปรียบจนก่อให้เกิดความเสียหายแก่ชาติที่เล็กกว่ามีอำนาจน้อยกว่า
อย่างไรก็ตาม นับตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่ 2 ยุติลง และโดยเฉพาะอย่างยิ่งภายหลังจากการล่มสลายของสหภาพโซเวียตและรัฐบริวารนั้น คำว่า "จักรวรรดินิยม" เกือบทั้งหมดจะถูกปรับระดับนำเอาไปใช้กับประเทศมหาอำนาจที่เหลืออยู่เพียงหนึ่งเดียวของโลก คือประเทศสหรัฐอเมริกา
ทฤษฎีมาร์กซิสต์เกี่ยวกับจักรวรรดินิยม

นักมาร์กซิสต์ใช้ศัพท์คำว่า "จักรวรรดินิยม" ในความหมายเช่นที่เลนินให้คำจำกัดความไว้คือ "สภาวะ/ขั้นตอนสูงสุดของลัทธิทุนนิยม" โดยเฉพาะอย่างยิ่งในยุคที่ทุนการเงินผูกขาดได้กลายเป็นปัจจัยสำคัญยิ่ง ในการบีบให้ประเทศจักรวรรนิยมทั้งหลายต้องแข่งขันระหว่างกันเองเพิ่มมากขึ้นเพื่อให้สามารถเข้าควบคุมแหล่งทรัพยากร และตลาดทั่วโลกไว้ได้ การเข้าควบคุมนี้อาจอยู่ทั้งในรูปแบบของการใช้เครื่องมือทางภูมิรัฐศาสตร์, การใช้กองกำลังทหารเข้ายึด หรือการยักย้ายถ่ายเททางการเงินก็ได้
สาระสำคัญของทฤษฎีมาร์กซิสต์ที่เกี่ยวกับลัทธิจักรวรรดินิยม หรือทฤษฎีที่เกี่ยวข้องอื่นๆ เช่น ทฤษฎีพึ่งพา (dependency theory) นั้นต่างก็มุ่งเน้นไปที่ความสัมพันธ์ทางเศรษฐกิจระหว่างประเทศต่างๆ มากกว่าความสัมพันธ์ที่ชัดเจนทางการเมือง ดังนั้นลัทธิจักรวรรดินิยมในทฤษฎีของมาร์กซิสต์จึงไม่เพียงแต่ประกอบด้วยการเข้าควบคุมปกครองประเทศใดประเทศหนึ่งโดยตรงเท่านั้น แต่ยังครอบคลุมไปถึงการกดขี่ขูดรีด แสวงหาผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจในภูมิภาคหนึ่ง โดยภูมิภาคอื่น ๆ หรือโดยกลุ่มใดกลุ่มหนึ่งจากนอกภูมิภาคด้วย ความหมายของจักรวรรดินิยมที่มาร์กซิสต์ใช้นี้ตรงกันข้ามกับความหมายที่คนส่วนใหญ่เข้าใจ ซึ่งโดยปกติมักจะเข้าใจกันว่า "ลัทธิจักรวรรดินิยม" นั้นมีความหมายเกี่ยวข้องกับยุคสมัยที่ประเทศมหาอำนาจขยายอิทธิพลเข้าปกครองควบคุมเหนือดินแดนอันกว้างใหญ่ไพศาลไว้โดยตรง มากกว่าที่จะเป็นการเข้าควบคุมครอบงำทางเศรษฐกิจ อันเป็นลักษณะเหมือนกันกับที่บางประเทศในโลกปัจจุบันนี้เข้ามีอิทธิพลครอบงำเหนือชาติอื่นๆ ซึ่งความเข้าใจในลักษณะนี้ เป็นผลมาจากการผนวกรวมเอาความหมายของลัทธิจักรวรรดินิยม เข้ากับคำว่า ลัทธิอาณานิคม ซึ่งเป็นการขยายอำนาจด้วยการเข้าไปตั้งดินแดนภายใต้ปกครองหรืออาณานิคมขึ้นในดินแดนโพ้นทะเล
แม้ว่าโดยทั่วไปแล้วมาร์กซิสต์จะพิจารณาว่ามหาอำนาจเจ้าจักรวรรดินั้นมักเป็นประเทศทุนนิยมแห่งโลกที่ 1 แต่ก็มีมาร์กซิสต์บางกลุ่ม (เบื้องต้นคือกลุ่มนิยมเหมาและกลุ่มอื่นๆ อีกหลายกลุ่ม) ที่เชื่อว่า ท้ายที่สุดแล้วสหภาพโซเวียต ก็จะพัฒนากลายไปเป็น "สังคม-จักรวรรดินิยม" (social-imperialist) ด้วย --- นั่นคือเป็น "สังคมนิยมโดยคำพูดแต่เป็นจักรวรรดินิยมโดยการกระทำ" ซึ่งหมายถึงการที่สหภาพโซเวียตใช้กำลังอำนาจและอิทธิพลเข้าครอบงำประเทศในกลุ่มยุโรปตะวันออก และประเทศอื่นๆอีกหลายประเทศ
จีน อินเดีย และประเทศขนาดใหญ่อื่น ๆ อีกหลายประเทศที่มีอิทธิพลโดดเด่นในแต่ละภูมิภาคของโลกนั้น บางครั้งก็ถูกกล่าวหาว่ามีพฤติกรรมเป็นผู้นิยมในลัทธิจักรวรรดินิยม ด้วยเช่นกัน
เป็นที่น่าสังเกตว่า มาร์กซเองนั้น ไม่ได้ประกาศหรือเสนอ ทฤษฎีเกี่ยวกับลัทธิจักรวรรดินิยมไว้เลย และมีความเห็นตรงกันข้ามกับนักคิดมาร์กซิสต์รุ่นต่อๆมา ซึ่งโดยทั่วไปมองว่า ลัทธิอาณานิคม ของชาติมหาอำนาจยุโรปเป็นสิ่งที่มีความสำคัญยิ่งในการแพร่ขยายลัทธิทุนนิยมออกไปทั่วโลก มากกว่าที่จะมองว่า เป็นการปล้นสะดมประเทศอาณานิคมเหล่านั้นเพื่อกอบโกยผลประโยชน์ไปให้แก่ประเทศแม่ที่เป็นศูนย์กลางอยู่ในยุโรป
พัฒนาการใหม่ในแนวคิดของมาร์กซิสต์ศึกษาเกี่ยวกับลัทธิจักรวรรดินิยมได้ก่อกำเนิดขึ้นจาก การวางรากฐานครั้งสำคัญของหนังสือ "ยุคแห่งลัทธิจักรวรรดินิยม" (The Age of Imperialism) ซึ่งเขียนขึ้นโดย แฮร์รี แมกดอฟฟ์ (Harry Magdoff) ในปีค.ศ. 1969 ปัจจุบันนี้ มีความเห็นโดยทั่วไปด้วยว่า โลกาภิวัตน์ (Globalization) นั้น แท้จริงแล้วก็คือ การกลับชาติมาเกิดใหม่ของ ลัทธิจักรรดินิยมนั่นเอง
ดูเพิ่ม

ลัทธิต่อต้านจักรวรรดินิยม
Superprofit
ลัทธิพาณิชยนิยม
สันติภาพบริเตน
จักรวรรดินิยมใหม่
ลัทธิเลนิน
สันติภาพอเมริกา
รายชื่ออดีตอาณานิคมของเยอรมนี
ลัทธิตะวันตกนิยม
จักรวรรดินิยมอังกฤษ
จักรวรรดิอาณานิคมฝรั่งเศส
รายชื่ออดีตเมืองขึ้นยุโรป
จักรวรรดินิยมจีน
จักรวรรดินิยมญี่ปุ่น
การล่าอาณานิคมในแอฟริกา
จักรวรรดินิยมในเอเชีย
Client states
จักรวรรดินิยมทางสื่อ
จักรวรรดินิยมทางศาสนา
จักรวรรดินิยมทางวัฒนธรรม
แฮร์รี แมกดอฟฟ์
แหล่งข้อมูลอื่น

Imperialism, the Highest Stage of Capitalism - โดย วลาดิมีร์ เลนิน
Liberal opposition to colonialism, imperialism and empire (pdf) เก็บถาวร 2005-12-31 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - โดย แดเนียล ไคลน์
Sergey Gavrov Modernization of the Empire. Social and cultural aspects of modernization processes in Russia
The Congress of Berlin British Imperialism and the Emergence of World War I เก็บถาวร 2005-12-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
โรงพิมพ์ตำรวจ สำนักงานตำรวจแห่งชาติ

| --- | --- |

ภาพรวมหน่วยงาน
ก่อตั้ง: 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2497
ผู้ก่อตั้ง: พลตำรวจเอก เผ่า ศรียานนท์
สำนักงานใหญ่: 41/13 ถนนเศรษฐศิริ แขวงถนนนครไชยศรี เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร
ฝ่ายบริหารหน่วยงาน: พล.ต.ท.ธนายุตม์ วุฒิจรัสธำรงค์, ประธานกรรมการ ทวีศักดิ์ พันธุวัฒนา, ผู้อำนวยการ
ต้นสังกัดหน่วยงาน: สำนักงานตำรวจแห่งชาติ
เว็บไซต์: http://policeprinting.police.go.th/
โรงพิมพ์ตำรวจ สำนักงานตำรวจแห่งชาติ เป็นรัฐวิสาหกิจของไทย ประเภทที่ 2 จัดตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2497 เพื่อดำเนินธุรกิจเกี่ยวกับการพิมพ์ของกรมตำรวจ รวมทั้งเอกสารลับของทางราชการ
ประวัติ

โรงพิมพ์ตำรวจ จัดตั้งเป็นองค์การรัฐวิสาหกิจ เมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2497 เพื่อดำเนินธุรกิจเกี่ยวกับการจัดพิมพ์แบบพิมพ์ สิ่งพิมพ์ และหนังสือตำราของราชการตำรวจทุกชนิด รวมทั้งจัดพิมพ์เอกสารลับ และงานเร่งด่วนของราชการ โดยจัดตั้งเป็นองค์การรัฐวิสาหกิจประเภทที่ 2 คือองค์การที่ดำเนินกิจการโดยไม่มีบัญชีทุนหมุนเวียนไว้ที่กระทรวงการคลัง
นาคลักษมี

| นาคลักษมี (พระนางอุษาอนันตวดี) |
| --- | --- |
ราชินีแห่งนาค
ส่วนเกี่ยวข้อง: ลัทธิไวษณพ
ที่ประทับ: ไวกูณฐ์
คัมภีร์: คัมภีร์ คระหะ สัมหิตา(Garga Samhita)
ข้อมูลส่วนบุคคล
คู่ครอง: พญาอนันตนาคราช
นาคลักษมี (สันสกฤต: नागलक्ष्मी, อักษรโรมัน: nāgalakṣmī) หรือ ในประเทศไทยเรียกนางว่า พระนางอุษาอนันตวดี คือเทพีแห่งนาคในศาสนาพราหมณ์ - ฮินดู ซึ่งเป็นชายาของพญาอนันตนาคราช อันมีฐานะเป็นพญานาค (เจ้าแห่งนาคและงู) และเป็นหนึ่งในสองเทพพาหนะและเทพบริวารของพระนารายณ์ที่โดดเด่นในเทพปกรณัมพราหมณ์ ฮินดู และในเชิงบุคลาธิษฐานนางถือเป็นตัวแทนของเกษียรสมุทรทะเลน้ำนม
เทพปกรณัม

บทบาทของนางปรากฏในคัมภีร์คระหะ สัมหิตา (Garga Samhita) โดยนางนั้นเปรียบดังบุคลาธิษฐานของเกษียรสมุทรทะเลน้ำนม ในช่วงที่สามของ พาลภัทรกัณฐะ(Balabhadra Khanda) ของ คัมภีร์คระหะ สัมหิตาได้กล่าวถึงบทบาทของนางที่ได้อวตารเสด็จลงมายังมนุษย์โลกพร้อมด้วยภัสดาของนาง
เกษียรสมุทรทะเลน้ำนมนั้นมีความสำคัญในลำดับที่ห้าจากมหาสมุทรทั้งเจ็ดชั้นที่ล้อมรอบทวีปหนึ่งนามว่า  เกราญจะ (Krauncha) ตามเทพปกรณัมฮินดู ตามคัมภีร์ฮินดู บรรดาเทวดา และ อสูร ได้ร่วมมือกันเป็นเวลาหนึ่งพันปีเพื่อกวนน้ำในมหาสมุทรนี้เพื่อให้ได้ซึ่งน้ำอมฤตอันทรงอานุภาพให้คงความเป็นอมตะ และนอกนอกจากนี้ยังเป็นที่ประทับของพระวิษณุอันทรงสถิตย์เหนืออาสน์คือพญาอนันตนาคราชพร้อมด้วยพระลักษมี เทพชายา
อวตาร

พิธีราชาภิเษกสมรสของพระลักษณ์และนางอุรมิลาเทวี
จิตรกรรมแบบประเพณีอินเดียภาคตะวันออกของพระนางเรวตี
ในคัมภีร์รามายณะ (รามเกียรติ์ต้นฉบับของอินเดีย) ปรากฏว่าเตรตายุค นางได้อวตารมาเป็นนางอุรมิลา ขนิษฐา(น้องสาว)ของนางสีดา และเป็นชายาของพระลักษณ์ อนุชา(น้องชาย)ของพระราม โดยนางเป็นธิดาของพระเจ้าชนกและพระนางสุนัยนา อัครมเหสี ณ กรุงมิถิลานคร และนางมีบทบาทสำคัญมากใน รามายณะ(รามเกียรติ์ต้นฉบับของอินเดีย) เมื่อพระลักษมณ์อวตารของสามีของนางถูกเนรเทศไปอยู่กับพระราม (อวตารของพระวิษณุ) นางอุรมิลาได้หลับใหลต่อเนื่องเป็นเวลาสิบสี่ปีเพื่อให้สามีของนางสามารถรับใช้พี่ชายของเขาโดยไม่ต้องนอนหลับโดยได้รับพรจากเจ้าแม่นิทราเทพี โดยตอนนี้เป็นที่รู้จักในชื่อว่า อุรมิลา นิทรา (Urmila Nidra).
ในทวาปรยุค นางได้อวตารมาในโลกมนุษย์ในนามเรวตี ชายาเอกของพระพลเทพ พระเชษฐา(พี่ชาย)ของพระกฤษณะ ราชธิดาของพระเจ้ากฑุมี (Kakudmi) แห่งนครกุศัทธารี (Kushasthali) ในบางกลุ่ม นับถือว่าพระพลรามเป็นหนึ่งทศาวตารของพระนารายณ์ และนางได้รับการนับถือในฐานะอวตารภาคหนึ่งของพระลักษมีเช่นกัน
ศาสนสถาน

โบสถ์พราหมณ์ในอินเดียภาคใต้นามว่า อนันตวากู นาคลักษมี (Ananthankavu Nagalakshmi) ในติรุวนันตปุรัม รัฐเกรละ ซึ่งมีชื่อเสียงโด่งดังในฐานะการพิทักษ์ดูแลต่อสิ่งแวดล้อมและความเกี่ยวข้องกับงู ถือเป็นป่าศักดิ์สิทธิ์เพียงแห่งเดียว คือ สุรปะปากาวู(surppakavu) เป็นที่ประดิษฐานเทวรูปกี่นับถือกันว่ามีอายุมากกว่าพันปีของนางและสามีของนาง
นอกเหนืออนุทวีปอินเดียและศาสนาฮินดู

ในลัทธิบูชาพญานาค พื้นเมืองของศาสนาพื้นเมืองดั้งดิมของไทยและวิญญาณนิยมในประเทศไทย เรียกนางว่า พระนางอุษาอนันตวดี และมักได้รับการกล่าวถึงและบูชาร่วมกันกับ พญาอนันตนาคราชเสมอ
ในบรรดานางพญานาคิณีตามความเชื่อพื้นเมืองของไทย นางได้รับการสักการะบูชาและกล่าวถึงเป็นอันดับสองรองจาก นางพญานาค นามว่า ศรีปทุมมา ซึ่งเป็นชายาของ พญานาคนามว่า ศรีสุทโธนาค แห่ง ป่าคำชะโนด อำเภอบ้านดุง จังหวัดอุดรธานี ภาคอีสาน ซึ่งเป็นศูนย์กลางของลัทธิการนับถือพญานาคในไทย
มีศาลและที่สักการะบูชาหลายในไทยที่อุทิศให้แก่นางในฐานะอารักษ์ผู้รักษาวัดและศาสนสถานทางพุทธศาสนาแบบไทยตามคติชนแบบท้องถิ่น ที่มีชื่อเสียง เช่น  วัดถ้ำดาวเขาแก้ว ตำบลลำพญากลาง อำเภอมวกเหล็ก จังหวัดสระบุรี , วัดแหลมมะเกลือ ตำบลสามง่าม อำเภอดอนตูม จังหวัดนครปฐม , วัดถ้ำวังผาพญานาคราช ตำบลห้วยไผ่ อำเภอโขงเจียม จังหวัดอุบลราชธานี  , วัดพังม่วง  ตำบลศรีประจันต์ อำเภอศรีประจันต์ จังหวัดสุพรรณบุรี  , วัดป่าภูจันทร์หอม ตำบลคำเลาะ อำเภอไชยวาน จังหวัดอุดรธานี เป็นต้น
ดูเพิ่ม

พระมนสาเทวี
นาค
พญานาค
พญาอนันตนาคราช
ปัทมานภสวามีมนเทียร
นับถือพญานาค
วาสุกรีนาค
บรรณานุกรม

Handa, Om Chanda (2004), Naga Cults and Traditions in the Western Himalaya, Indus Publishing, ISBN 978-8173871610
เพิ่มเติม

Ananta Shesha - The Legendary Serpent
พระนารายณ์ และ พระลักษมี บนพญาอนันตนาคราชเหนือเกษียรสมุทรทะเลน้ำนม
รถไฟฟ้าในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล

โครงข่ายระบบรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนในกรุงเทพมหานครและพื้นที่ต่อเนื่อง เป็นระบบขนส่งทางรางในเขตเมืองในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล เริ่มเปิดให้บริการเป็นครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2542 ในเส้นทางรถไฟฟ้าบีทีเอส สายสุขุมวิท (สถานีหมอชิต–สถานีอ่อนนุช) และรถไฟฟ้าบีทีเอส สายสีลม (สถานีสนามกีฬาแห่งชาติ–สถานีสะพานตากสิน) โดยในปัจจุบันมีรถไฟฟ้าที่เปิดให้บริการแล้วทั้งสิ้น 10 สาย 190 สถานี ครอบคลุมระยะทางไม่น้อยกว่า 277 กิโลเมตร
ประวัติ > จุดเริ่มต้น

นับตั้งแต่เริ่มเกิดปัญหาการจราจรติดขัดในกรุงเทพมหานคร ช่วงยุคคริสต์ทศวรรษ 1960 และได้ทวีความรุนแรงมากขึ้นเป็นลำดับจนกระทั่งในปี พ.ศ. 2514 รัฐบาลไทยได้รับความช่วยเหลือจากรัฐบาลเยอรมันส่งคณะผู้เชี่ยวชาญมาทำการศึกษา สำรวจ และวางแผนแม่บทสำหรับการจราจรและขนส่งในกรุงเทพมหานคร ซึ่งได้เสนอแนะให้มีระบบรถขนส่งมวลชนแบบเร็ว (Mass Rapid Transit System) เพื่อแก้ไขปัญหาการเดินทางและการจราจรในกรุงเทพมหานคร จึงดำเนินการจัดตั้งการทางพิเศษแห่งประเทศไทยขึ้นมาเป็นผู้รับผิดชอบโครงการระบบรถไฟฟ้าขนส่งมวลชน (Mass Rapid Transit System) และโครงการระบบทางด่วนในพื้นที่กรุงเทพมหานคร
ต่อมากระทรวงคมนาคมได้รับความช่วยเหลือจากรัฐบาลญี่ปุ่น โดยองค์กรความร่วมมือระหว่างประเทศของญี่ปุ่น (ไจก้า) ได้ส่งผู้เชี่ยวชาญมาศึกษาความเหมาะสมทางด้านเศรษฐกิจและวิศวกรรม เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการเดินขบวนรถไฟของการรถไฟแห่งประเทศไทย จึงริเริ่มแผนการทำโครงการระบบการขนส่งทางรถไฟและทางด่วนยกระดับ (Bangkok Elevated Road & Trains System (BERTS)) โดยการรถไฟแห่งประเทศไทย ซึ่งเป็นการสร้างทางรถไฟ รถไฟฟ้า และทางด่วนยกระดับขึ้นมา เพื่อแก้ปัญหาการจราจรที่ติดขัดจากปัญหาจุดตัดทางรถไฟที่ทำให้กีดขวางกระแสการจราจร ก่อนที่ภายหลังจึงนำผลการศึกษาของไจก้าไปสู่ภาคปฏิบัติในรัฐบาลชาติชาย ชุณหะวัณ
ในปี พ.ศ. 2533 กระทรวงคมนาคมได้มีการลงนามสัญญาสัมปทานโครงการรถไฟฟ้าลาวาลินกับ บริษัท เอสเอ็นซี-ลาวาลิน จำกัด ในเดือนพฤษภาคมและลงนามสัมปทานโครงการโฮปเวลล์กับบริษัท โฮปเวลล์ (ประเทศไทย) จำกัด ในวันที่ 9 พฤศจิกายนปีเดียวกัน เพื่อดำเนินการก่อสร้างระบบขนส่งมวลชนทางรางในพื้นที่กรุงเทพมหานคร
แต่ทั้งสองโครงการประสบความล่าช้าเนื่องมาจากภาวะเศรษฐกิจไม่เติบโตตามที่คาดการณ์ รวมถึงปัญหาการส่งมอบพื้นที่และปัญหาการทุจริต ภายหลังรัฐประหาร พ.ศ. 2534 รัฐบาลอานันท์ ปันยารชุน โดยนายนุกูล ประจวบเหมาะ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคมในขณะนั้น ได้เข้ามาตรวจสอบสัญญาสัมปทานทั้งหมดที่มีเงื่อนไขการผูกขาด จึงได้ประกาศยกเลิกโครงการทั้งสอง
แม้ว่าโครงการโฮปเวลล์จะถูกประกาศยกเลิกแล้ว แต่ยังไม่ได้มีการบอกเลิกสัญญา โครงการจึงยังคงเดินหน้าต่อ แต่ทว่าในเงื่อนไขกลับไม่ระบุรายละเอียดให้ชัดเจนบวกกับปัญหาในการจัดหาแหล่งเงินทุน เงินกู้ หลักทรัพย์ค้ำประกันสัญญา และปัญหาเรื่องแบบก่อสร้าง ต่อมาจึงบอกเลิกสัญญาและมีผลจริงในรัฐบาลชวน หลีกภัย สมัยที่ 2 ซึ่งขณะนั้นนายสุเทพ เทือกสุบรรณ เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม ลงนามบอกเลิกสัญญาสัมปทานอย่างเป็นทางการ เมื่อวันที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2541
ประวัติ > การเกิดขึ้นของบีทีเอสและรฟม.

ภายหลังจากประกาศยกเลิก 2 โครงการดังกล่าวไปแล้ว กรุงเทพมหานคร โดยพลตรีจำลอง ศรีเมือง ผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานครในขณะนั้น ได้อนุมัติโครงการระบบขนส่งมวลชนกรุงเทพมหานคร และลงนามสัมปทานกับบริษัท ธนายง จำกัด ในวันที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2535 ให้ดำเนินการระบบขนส่งมวลชนทางรางในพื้นที่กรุงเทพมหานคร ในระยะแรกของการก่อสร้างกลับพบปัญหาในการหาสถานที่ตั้งศูนย์ซ่อมบำรุงโครงการ เนื่องจากเดิมกรุงเทพมหานครได้อนุมัติให้มีการใช้พื้นที่ของสวนลุมพินีในการก่อสร้างศูนย์ซ่อมบำรุง แต่การก่อสร้างถูกคัดค้านเนื่องจากประชาชนไม่เห็นด้วย กรุงเทพมหานครจึงพิจารณาย้ายศูนย์ซ่อมบำรุงไปใช้พื้นที่ราชพัสดุของกรมธนารักษ์ อันเป็นที่ตั้งของสถานีขนส่งหมอชิต บริษัทธนายงจึงสามารถดำเนินการก่อสร้างโครงการฯ ได้ และเปิดให้บริการอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2542 ภายหลังได้รับชื่อพระราชทานโครงการว่า "รถไฟฟ้าเฉลิมพระเกียรติ 6 รอบพระชนมพรรษา" หรือชื่อที่เรียกโดยทั่วไปว่า "รถไฟฟ้าบีทีเอส"
ในขณะที่การรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนแห่งประเทศไทย (รฟม.) ก็ได้ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2535 เพื่อดำเนินการแผนแม่บทโครงการรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนตามแนวทางของรัฐบาลในนามของ องค์การรถไฟฟ้ามหานคร ในขณะนั้น ซึ่งเป็นหน่วยงานที่แยกออกมาดำเนินการต่างหากจากการทางพิเศษแห่งประเทศไทย ต่อมาในปี พ.ศ. 2543 สภาได้มีการพิจารณาและประกาศใช้พระราชบัญญัติองค์การรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2543 เพื่อปรับปรุงอำนาจหน้าที่ขององค์กรให้สามารถดำเนินกิจการรถไฟฟ้าให้เป็นระบบและมีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้นในนามของ "การรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนแห่งประเทศไทย" ก่อนที่โครงการรถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคล อันเป็นรถไฟฟ้าสายแรกของ รฟม. และรถไฟฟ้าใต้ดินสายแรกของประเทศไทย" เปิดให้บริการเมื่อปี พ.ศ. 2547
ประวัติ > ปัจจุบัน

ปัจจุบันรถไฟฟ้าในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล อยู่ภายใต้แผนแม่บทการพัฒนาระบบขนส่งมวลชนทางราง M-Map ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2553 ซึ่งแต่เดิมโครงการมีเส้นทางระบบขนส่งมวลชนทั้งหมด 9 เส้นทาง แต่ได้มีการขยายออกเป็นทั้งหมด 14 เส้นทาง เปิดให้บริการแล้วกว่า 276.84 กิโลเมตร และกำลังอยู่ในระหว่างการศึกษา M-Map ระยะที่ 2 เพื่อปรับปรุงแผนแม่บทรถไฟฟ้าให้มีความทันสมัย สอดคล้องกับสถานการณ์ปัจจุบัน และพฤติกรรมการเดินทางของผู้โดยสารในอนาคต
ประวัติ > ลำดับเหตุการณ์

| ลำดับเหตุการณ์การพัฒนา> ปี (พ.ศ.) | ลำดับเหตุการณ์การพัฒนา> วันที่ | ลำดับเหตุการณ์การพัฒนา> เหตุการณ์ |
| --- | --- | --- |
| 2542 | 5 ธันวาคม | เปิดให้บริการ รถไฟฟ้าบีทีเอส สายสุขุมวิท (สถานีหมอชิต–อ่อนนุช) |
| 2542 | 5 ธันวาคม | เปิดให้บริการ รถไฟฟ้าบีทีเอส สายสีลม (สถานีสนามกีฬาแห่งชาติ–สะพานตากสิน) |
| 2547 | 3 กรกฎาคม | เปิดให้บริการ รถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคล (สถานีบางซื่อ–หัวลำโพง) |
| 2552 | 15 พฤษภาคม | เปิดให้บริการส่วนต่อขยาย รถไฟฟ้าบีทีเอส สายสีลม (สถานีสะพานตากสิน–วงเวียนใหญ่) |
| 2553 | 23 สิงหาคม | เปิดให้บริการ รถไฟฟ้าแอร์พอร์ต เรล ลิงก์ (สถานีสุวรรณภูมิ–พญาไท) |
| 2554 | 12 สิงหาคม | เปิดให้บริการส่วนต่อขยาย รถไฟฟ้าบีทีเอส สายสุขุมวิท (สถานีอ่อนนุช–แบริ่ง) |
| 2556 | 12 มกราคม | เปิดให้บริการส่วนต่อขยาย รถไฟฟ้าบีทีเอส สายสีลม (สถานีวงเวียนใหญ่–โพธิ์นิมิตร) |
| 2556 | 14 กุมภาพันธ์ | เปิดให้บริการส่วนต่อขยาย รถไฟฟ้าบีทีเอส สายสีลม (สถานีโพธิ์นิมิตร–ตลาดพลู) |
| 2556 | 5 ธันวาคม | เปิดให้บริการส่วนต่อขยาย รถไฟฟ้าบีทีเอส สายสีลม (สถานีตลาดพลู–บางหว้า) |
| 2559 | 6 สิงหาคม | เปิดให้บริการ รถไฟฟ้ามหานคร สายฉลองรัชธรรม (สถานีคลองบางไผ่–เตาปูน) |
| 2560 | 3 เมษายน | เปิดให้บริการส่วนต่อขยาย รถไฟฟ้าบีทีเอส สายสุขุมวิท (สถานีแบริ่ง–สำโรง) |
| 2560 | 11 สิงหาคม | เปิดให้บริการส่วนต่อขยาย รถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคล (สถานีบางซื่อ–เตาปูน) |
| 2561 | 6 ธันวาคม | เปิดให้บริการส่วนต่อขยาย รถไฟฟ้าบีทีเอส สายสุขุมวิท (สถานีสำโรง–เคหะฯ) |
| 2562 | 29 กรกฎาคม | เปิดให้บริการส่วนต่อขยาย รถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคล (สถานีหัวลำโพง–ท่าพระ) |
| 2562 | 9 สิงหาคม | เปิดให้บริการส่วนต่อขยาย รถไฟฟ้าบีทีเอส สายสุขุมวิท (สถานีหมอชิต–ห้าแยกลาดพร้าว) |
| 2562 | 24 สิงหาคม | เปิดให้บริการส่วนต่อขยาย รถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคล (สถานีท่าพระ–บางหว้า) |
| 2562 | 21 กันยายน | เปิดให้บริการส่วนต่อขยาย รถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคล (สถานีบางหว้า–หลักสอง) |
| 2562 | 4 ธันวาคม | เปิดให้บริการส่วนต่อขยาย รถไฟฟ้าบีทีเอส สายสุขุมวิท (สถานีห้าแยกลาดพร้าว–มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์) |
| 2562 | 4 ธันวาคม | เปิดให้บริการส่วนต่อขยาย รถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคล (สถานีเตาปูน–สิรินธร) |
| 2562 | 23 ธันวาคม | เปิดให้บริการส่วนต่อขยาย รถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคล (สถานีสิรินธร–ท่าพระ) |
| 2563 | 5 มิถุนายน | เปิดให้บริการส่วนต่อขยาย รถไฟฟ้าบีทีเอส สายสุขุมวิท (สถานีมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์–วัดพระศรีมหาธาตุ) |
| 2563 | 16 ธันวาคม | เปิดให้บริการส่วนต่อขยาย รถไฟฟ้าบีทีเอส สายสุขุมวิท (สถานีวัดพระศรีมหาธาตุ–คูคต) |
| 2564 | 16 มกราคม | เปิดให้บริการ รถไฟฟ้าสายสีทอง (สถานีกรุงธนบุรี–สถานีคลองสาน) |
| 2564 | 8 กุมภาพันธ์ | เปิดให้บริการสถานีเพิ่มเติมในเส้นทาง รถไฟฟ้าบีทีเอส สายสีลม (สถานีเซนต์หลุยส์) |
| 2564 | 29 พฤศจิกายน | เปิดให้บริการ รถไฟฟ้าชานเมือง สายธานีรัถยา (สถานีกลางกรุงเทพอภิวัฒน์–รังสิต) |
| 2564 | 29 พฤศจิกายน | เปิดให้บริการ รถไฟฟ้าชานเมือง สายนครวิถี (สถานีกลางกรุงเทพอภิวัฒน์–ตลิ่งชัน) |

| 2566 | 3 กรกฎาคม | เปิดให้บริการ รถไฟฟ้ามหานคร สายนัคราพิพัฒน์ (สถานีลาดพร้าว–สำโรง) |
| 2567 | 7 มกราคม | เปิดให้บริการ รถไฟฟ้ามหานคร สายสีชมพู (สถานีศูนย์ราชการนนทบุรี–มีนบุรี) |