stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
หลี่ เผิง

หลี่ เผิง (จีน: 李鹏; พินอิน: Lǐ Péng; 20 ตุลาคม ค.ศ. 1928 – 22 กรกฎาคม ค.ศ. 2019) เป็นนักการเมืองชาวจีน ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีสาธารณรัฐประชาชนจีนตั้งแต่ ค.ศ. 1987 ถึง 1998 และประธานคณะกรรมาธิการสามัญประจำสภาประชาชนแห่งชาติ องค์กรนิติบัญญัติสูงสุดของจีนตั้งแต่ ค.ศ. 1998 ถึง 2003 ตลอดคริสต์ทศวรรษ 1990 หลี่ดำรงตำแหน่งรองประธานพรรคคอมมิวนิสต์จีนคนที่ 1 เป็นรองเพียงเจียง เจ๋อหมิน เลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์จีนในขณะนั้น เขาดำรงตำแหน่งในคณะกรรมาธิการสามัญประจำกรมการเมืองพรรคคอมมิวนิสต์จีนกระทั่งเกษียณอายุใน ค.ศ. 2002
หลี่เป็นลูกชายของหลี่ ชั่วซฺวิน นักปฏิวัติคอมมิวนิสต์รุ่นบุกเบิกผู้ถูกประหารชีวิตโดยก๊กมินตั๋ง ภายหลังการพบกับโจว เอินไหลในมณฑลเสฉวน หลี่ก็ได้เติบโตขึ้นภายใต้การอุปถัมภ์ของโจวและภรรยาของเขาคือ เติ้ง อิ่งเชา หลี่ได้ศึกษาและฝึกฝนวิชาการด้านวิศวกรรมในสหภาพโซเวียต และเข้าทำงานในบริษัทพลังงานระดับชาติที่สำคัญแห่งหนึ่งหลังจากกลับมายังประเทศจีน เขาสามารถหลีกเลี่ยงความวุ่นวายทางการเมืองในคคิสต์ทศวรรษ 1950 1960 และ 1970 ได้เพราะมีความสัมพันธ์ทางการเมืองและตำแหน่งงานในบริษัท หลังเติ้ง เสี่ยวผิงขึ้นดำรงผู้นำสูงสุดของจีนในปลายคริสต์ทศวรรษ 1970 หลี่ก็ได้ดำรงตำแหน่งทางการเมืองที่สำคัญและทรงอำนาจมากขึ้นเรื่อย ๆ กระทั่งได้เป็นนายกรัฐมนตรีใน ค.ศ. 1987
ในฐานะนายกรัฐมนตรี หลี่เป็นตัวแทนที่โดดเด่นที่สุดของรัฐบาลจีนที่สนับสนุนการใช้กำลังเพื่อยุติการประท้วงที่จัตุรัสเทียนอันเหมินในปี ค.ศ. 1989 ในระหว่างการประท้วงครั้งนั้น หลี่ใช้ตำแหน่งนายกรัฐมนตรีของตนประกาศกฎอัยการศึกและร่วมมือกับเติ้ง เสี่ยวผิง ประธานคณะกรรมการการทหารส่วนกลาง ในการสั่งปราบปรามผู้ประท้วงจนนำไปสู่การสังหารหมู่ในท้ายที่สุด
หลี่สนับสนุนแนวทางการปฏิรูปเศรษฐกิจจีนที่ค่อนข้างอนุรักษ์นิยม ทำให้เขาไม่ลงรอยจ้าว จื่อหยาง เลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์จีน ผู้ซึ่งหมดความโปรดปรานใน ค.ศ. 1989 หลังจ้าวถูกปลดจากตำแหน่ง หลี่ส่งเสริมนโยบายเศรษฐกิจแบบสังคมนิยมอนุรักษ์นิยม อย่างไรก็ตาม เขาเริ่มเสียอิทธิพลเมื่อจู หรงจีเข้ามาดำรงตำแหน่งรองนายกรัฐมนตรีและไม่สามารถยับยั้งกระแสการเปิดเสรีทางเศรษฐกิจที่ทวีความรุนแรงขึ้นของจีนได้ ในช่วงดำรงตำแหน่ง เขาเป็นผู้นำโครงการก่อสร้างเขื่อนสามผา โครงการที่ก่อให้ประเด็นถกเถียงกันอย่างมาก เขาและครอบครัวได้บริหารบริษัทผูกขาดด้านพลังงานขนาดใหญ่ของจีน ซึ่งรัฐบาลจีนได้เข้ามายุติการผูกขาดดังกล่าวหลังเขาลงจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรี หลี่ถึงแก่อสัญกรรมในกรุงปักกิ่งด้วยวัย 90 ปี
วัยเด็ก

หลี่เกิดในชื่อ หลี ยฺเหวี่ยนเผิง (李遠芃; Lǐ Yuǎnpéng) ที่บ้านของตระกูลในเขตสัมปทานฝรั่งเศสเซี่ยงไฮ้ ปัจจุบันคือเลขที่ 545 ถนนเหยียนอาน เขตหฺวางผู่ นครเซี่ยงไฮ้ ตระกูลของเขามีบรรพบุรุษสืบเชื้อสายมาจากเฉิงตู มณฑลเสฉวน เป็นลูกชายของหลี่ ชั่วซฺวิน หนึ่งในนักปฏิวัติคอมมิวนิสต์จีนรุ่นบุกเบิก และเคยดำรงตำแหน่งกรรมาธิการการเมืองของกองพลที่ 20 ในระหว่างการก่อการกำเริบหนานชาง และนางจ้าว จฺวินเถา ผู้ปฏิบัติการคอมมิวนิสต์รุ่นบุกเบิกเช่นกัน ใน ค.ศ. 1931 พ่อของหลี่ซึ่งกำลังทำงานลับอยู่ในไหหลำ ถูกจับกุมและประหารชีวิตโดยก๊กมินตั๋ง เชื่อกันว่าใน ค.ศ. 1939 หลี่พบกับนางเติ้ง อิ่งเชา ภรรยาของโจว เอินไหล ผู้นำคอมมิวนิสต์ระดับสูงในเฉิงตู และนางเติ้งได้พาหลี่ไปยังฉงชิ่งเพื่อพบกับโจว แม้ในขณะนั้นโจวจะอยู่ในฐานที่มั่นของคอมมิวนิสต์ที่เหยียนอาน ทั้งสองจึงไม่ได้พบกันจนกระทั่งปลาย ค.ศ. 1940 ใน ค.ศ. 1941 เมื่อหลี่อายุได้ 12 ปี โจวส่งหลี่ไปยังเหยียนอาน ซึ่งหลี่ได้ศึกษาเล่าเรียนอยู่ที่นั่นจนถึง ค.ศ. 1945 เมื่ออายุได้ 17 ปีใน ค.ศ. 1945 หลี่ก็ได้เข้าร่วมพรรคคอมมิวนิสต์จีน
อาชีพการงาน

ใน ค.ศ. 1941 หลี่เข้าศึกษาที่สถาบันวิทยาศาสตร์ธรรมชาติเหยียนอาน (ต้นแบบของสถาบันเทคโนโลยีปักกิ่ง) ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1946 หลี่ถูกส่งไปทำงานในจางเจียโข่ว ตามความทรงจำของเขา ใน ค.ศ. 1947 เขาเดินทางผ่านมณฑลชานตงและเกาหลีเหนือ ก่อนจะมาลงเอยที่ฮาร์บิน ซึ่งที่นั่นเขาเริ่มทำงานบริหารบางส่วนในโรงงานแปรรูปมันหมู ใน ค.ศ. 1948 หลี่ถูกส่งไปศึกษาที่สถาบันวิศวกรรมพลังงานมอสโก ประเทศรัสเซีย ในสาขาวิศวกรรมไฟฟ้าพลังน้ำ หนึ่งปีต่อมาใน ค.ศ. 1949 โจว เอินไหลได้ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีของสาธารณรัฐประชาชนจีนที่เพิ่งก่อตั้งขึ้นใหม่ หลี่สำเร็จการศึกษาใน ค.ศ. 1954 ในช่วงที่อยู่ในสหภาพโซเวียต หลี่ได้เป็นหัวหน้าสมาคมนักศึกษาจีนในสหภาพโซเวียต
เมื่อหลี่เดินทางกลับประเทศจีนใน ค.ศ. 1955 ประเทศก็ตกอยู่ภายใต้การควบคุมอย่างเบ็ดเสร็จของพรรคคอมมิวนิสต์แล้ว หลี่เข้าร่วมงานด้านเทคนิคและบริหารจัดการในอุตสาหกรรมพลังงาน โดยเริ่มต้นอาชีพการทำงานในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีน ในช่วงเริ่มต้นของการปฏิวัติทางวัฒนธรรม หลี่ถูกส่งไปยังปักกิ่งเพื่อดำรงตำแหน่งหัวหน้าสำนักงานการไฟฟ้าเทศบาล เขาดำรงตำแหน่งสำคัญในการก่อสร้างโรงไฟฟ้าถูเฮ่อ ในถังชาน และโรงไฟฟ้าเกาจิง ในกรุงปักกิ่ง ระหว่างที่อยู่ที่เกาจิง เขาทำงานสามวันสามคืนในการควบคุมดูแลงานก่อสร้าง วันที่ 4 ตุลาคม ค.ศ. 1974 เขาถูกรถชนขณะขี่จักรยานกลับบ้านหลังเลิกงาน ใน ค.ศ. 1976 หลี่ได้รับมอบหมายให้ดำเนินการฟื้นฟูระบบไฟฟ้าในพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบจากเหตุแผ่นดินไหวในถังชาน ในฐานะหัวหน้าคณะทำงาน
หลี่ก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งทางการเมืองอย่างรวดเร็วหลังเติ้ง เสี่ยวผิงขึ้นสู่อำนาจ และดำรงตำแหน่งที่ปรึกษารัฐมนตรี และต่อมาเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงพลังงาน พร้อมกันนั้นยังดำรงตำแหน่งเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์ประจำสำนักบริหารการไฟฟ้าภาคเหนือของจีนระหว่าง ค.ศ. 1979 ถึง 1983 และยังดำรงตำแหน่งที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงชลประทานและพลังงานระหว่าง ค.ศ. 1982 ถึง 1983 การเลื่อนตำแหน่งทางการเมืองอย่างรวดเร็วของหลี่ส่วนใหญ่เกิดจากการสนับสนุนของเฉิน ยฺหวิน ผู้อาวุโสพรรค
หลี่เข้าร่วมคณะกรรมาธิการกลางในการประชุมสภาแห่งชาติพรรคครั้งที่ 12 ใน ค.ศ. 1982 ใน ค.ศ. 1983 เขาได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งหัวหน้าคณะทำงานขนาดเล็กด้านอุตสาหกรรมอิเล็กทรอนิกส์ ซึ่งเป็นหน่วยงานที่เพิ่งจัดตั้งขึ้นภายใต้คณะรัฐมนตรี ใน ค.ศ. 1985 เขาได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งรัฐ และได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกคณะกรมการเมืองและสำนักเลขาธิการพรรค ใน ค.ศ. 1987 หลังการประชุมสภาแห่งชาติพรรคครั้งที่ 13 หลี่ได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกคณะกรรมาธิการสามัญประจำกรมการเมือง ซึ่งเป็นองค์กรที่มีอำนาจสูงสุดของพรรค
นายกรัฐมนตรี > ผู้พิทักษ์อำนาจควบคุมของรัฐ

ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1987 หลังนายกรัฐมนตรีจ้าว จื่อหยาง ได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์จีน หลี่ก็ได้ดำรงตำแหน่งรักษาการนายกรัฐมนตรี เขาได้รับเลือกให้เป็นนายกรัฐมนตรีอย่างเป็นทางการในเดือนมีนาคมปีถัดมา ในช่วงที่ถูกเลื่อนตำแหน่ง หลี่ดูเหมือนจะเป็นตัวเลือกที่คาดไม่ถึงสำหรับนายกรัฐมนตรี เพราะเขาดูเหมือนไม่มีความกระตือรือร้นเหมือนกับเติ้งในการแนะนำการปฏิรูปตลาด การที่หลี่ได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีนั้นเป็นผลมาจากการที่หู เย่าปังต้องพ้นจากตำแหน่งเลขาธิการพรรค เนื่องจากพรรคกล่าวโทษเขาว่าเป็นต้นเหตุการประท้วงของนักศึกษาใน ค.ศ. 1987
ตลอดคริสต์ทศวรรษ 1980 ประเทศจีนต้องเผชิญกับปัญหาความขัดแย้งทางการเมืองและปัญหาสังคมอย่างรุนแรง อาทิ ปัญหาเงินเฟ้อ การย้ายถิ่นฐานเข้าเมือง และปัญหาความแออัดในโรงเรียน แม้จะเผชิญกับความท้าทายอย่างรุนแรงเหล่านี้ หลี่ได้เปลี่ยนจุดสนใจของตนจากภารกิจประจำวันด้านพลังงาน การสื่อสาร และการจัดสรรวัตถุดิบ มาให้ความสำคัญกับการมีส่วนร่วมในข้อถกเถียงภายในพรรคที่กำลังดำเนินอยู่เกี่ยวกับความก้าวหน้าของการปฏิรูปตลาด ในทางการเมือง หลี่คัดค้านการปฏิรูปเศรษฐกิจสมัยใหม่ที่ริเริ่มโดยจ้าว จื่อหยาง ตลอดเวลาที่จ้าวดำรงตำแหน่ง ใน ค.ศ. 1988 เขาลดบทบาทของคณะกรรมการปฏิรูประบบ ซึ่งเป็นหน่วยงานภายใต้คณะรัฐมนตรีที่จัดตั้งขึ้นโดยจ้าว จื่อหยาง ขณะที่นักศึกษาและปัญญาชนเรียกร้องการปฏิรูปที่กว้างขวางขึ้น ผู้อาวุโสพรรคบางส่วนกลับมีความวิตกกังวลว่าความไม่มั่นคงที่เกิดจากการปฏิรูปครั้งใหญ่ใด ๆ อาจเป็นภัยคุกคามต่ออำนาจของพรรคคอมมิวนิสต์ ซึ่งหลี่ได้ทุ่มเทชีวิตการทำงานเพื่อเสริมสร้างมาโดยตลอด
ภายหลังจากจ้าวขึ้นดำรงตำแหน่งเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์จีน ข้อเสนอของเขาในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1988 ที่มุ่งขยายขอบเขตของระบบเศรษฐกิจเสรี ได้ก่อให้เกิดเสียงวิจารณ์จากประชาชนอย่างกว้างขวาง (บางฝ่ายสันนิษฐานว่าเป็นการยุยงปลุกปั่นทางการเมือง) โดยอ้างถึงความกังวลเกี่ยวกับภาวะเงินเฟ้อ ความกังวลของประชาชนต่อผลกระทบเชิงลบจากการปฏิรูปตลาดได้เปิดโอกาสให้กลุ่มอนุรักษ์นิยม (รวมถึงหลี่) เรียกร้องให้มีการรวมอำนาจควบคุมทางเศรษฐกิจกลับสู่ศูนย์กลางมากขึ้น และมีการจำกัดอิทธิพลจากตะวันตกอย่างเข้มงวด โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การคัดค้านการขยายขอบเขตของแนวทางการเปิดเสรีทางเศรษฐกิจของจ้าว เหตุการณ์นี้ทำให้เกิดการถกเถียงทางการเมืองซึ่งทวีความรุนแรงมากขึ้นในช่งงฤดูหนาวของ ค.ศ. 1988–89
นายกรัฐมนตรี > การประท้วงและการสังหารหมู่ที่จัตุรัสเทียนอันเหมิน ค.ศ. 1989

บทความหลัก: การประท้วงที่จัตุรัสเทียนอันเหมิน พ.ศ. 2532
การประท้วงและการสังหารหมู่ที่จัตุรัสเทียนอันเหมิน ค.ศ. 1989 เกิดขึ้นจากการไว้อาลัยครั้งใหญ่ต่อการถึงแก่อสัญกรรมของหู เย่าปัง อดีตเลขาธิการพรรค เป็นที่เข้าใจกันโดยทั่วไปว่าเขาถูกปลดจากตำแหน่งเพราะสนับสนุนการเปิดเสรีทางการเมือง ในวันก่อนพิธีศพของหู มีประชาชนจำนวนกว่า 100,000 คนมาชุมนุมกันที่จัตุรัสเทียนอันเหมิน นักศึกษาปักกิ่งเป็นผู้ริเริ่มการประท้วงเพื่อสนับสนุนการปฏิรูปเศรษฐกิจและการเปิดเสรีอย่างต่อเนื่อง และการประท้วงเหล่านี้ได้พัฒนาไปสู่ขบวนการเรียกร้องการปฏิรูปการเมืองในวงกว้าง จากจัตุรัสเทียนอันเหมิน ผู้ประท้วงขยายการชุมนุมออกไปสู่ท้องถนนโดยรอบในเวลาต่อมา การประท้วงโดยสงบยังเกิดขึ้นในหลายเมืองทั่วประเทศจีน รวมถึงเซี่ยงไฮ้และอู่ฮั่น แต่เกิดการจลาจลในซีอานและฉางชา
การประท้วงที่จัตุรัสเทียนอันเหมินส่วนหนึ่งเกิดจากความไม่พอใจต่อความมั่งคั่งของลูกหลานเจ้าหน้าที่ระดับสูงของพรรคคอมมิวนิสต์ และความรู้สึกว่าลูกหลานเหล่านี้ได้มาซึ่งทรัพย์สินโดยอาศัยอิทธิพลของพ่อแม่ หลี่ซึ่งครอบครัวมักตกเป็นเป้าของข้อกล่าวหาทุจริตภายในอุตสาหกรรมพลังงานของจีนถูกตั้งข้อสงสัยในเรื่องดังกล่าว
บทบรรณาธิการที่ตีพิมพ์ลงในหนังสือพิมพ์เหรินหมินรื่อเป้าในวันที่ 26 เมษายน ซึ่งลงนามในนามของเติ้ง เสี่ยวผิง ได้ประณามการประท้วงว่าเป็น "ความวุ่นวายที่ถูกวางแผนและจัดฉากขึ้นโดยมีเจตนาต่อต้านพรรคและสังคมนิยม" บทความดังกล่าวได้ก่อให้เกิดสถานการณ์การประท้วงที่รุนแรงขึ้น โดยกระตุ้นให้ผู้นำการประท้วงเกิดความไม่พอใจจนนำไปสู่การยกระดับข้อเรียกร้องให้มีความเข้มข้น จ้าว จื่อหยางบันทึกไว้ในอัตชีวประวัติของตนในภายหลังว่า "แม้เติ้งจะแสดงความเห็นทำนองเดียวกันในการสนทนาส่วนตัวกับหลี่ เผิงก่อนจะมีการเขียนบทบรรณาธิการ แต่หลี่ได้นำความเห็นดังกล่าวไปเผยแพร่แก่สมาชิกพรรคและตีพิมพ์เป็นบทบรรณาธิการโดยที่เติ้งไม่ทราบและไม่ได้ให้ความยินยอม"
หลี่ปฏิเสธจะเจรจาต่อรองกับผู้ประท้วงที่จัตุรัสเทียนอันเหมินอย่างเด็ดขาดด้วยเหตุผลทางหลักการ และกลายเป็นหนึ่งในเจ้าหน้าที่รัฐที่ผู้ประท้วงคัดค้านมากที่สุด อู๋เอ่อร์ไคซี หนึ่งในแกนนำการประท้วง กล่าวตำหนิหลี่อย่างเปิดเผยทางสถานีโทรทัศน์แห่งชาติขณะอดอาหารประท้วง โดยกล่าวว่าเขาเพิกเฉยต่อความต้องการของประชาชน ผู้สังเกตการณ์บางรายกล่าวว่าถ้อยแถลงของอู๋ได้ดูหมิ่นหลี่โดยตรง ทำให้เขามีความมุ่งมั่นที่จะยุติการประท้วงโดยใช้ความรุนแรง[ต้องการอ้างอิง]
ในบรรดาสมาชิกอาวุโสคนอื่น ๆ ของรัฐบาลกลาง หลี่กลายเป็นผู้ที่สนับสนุนความรุนแรงมากที่สุด และเป็นที่รู้จักในนาม "นักฆ่าแห่งปักกิ่ง" จากบทบาทของเขาในการปราบปราม หลังได้รับการสนับสนุนจากคณะทำงานส่วนใหญ่รวมถึงเติ้ง เสี่ยวผิง หลี่ก็ได้ประกาศกฎอัยการศึกอย่างเป็นทางการในกรุงปักกิ่งในวันที่ 20 พฤษภาคม ค.ศ. 1989 และให้คำมั่นว่า "จะใช้มาตรการเด็ดขาดและแน่วแน่เพื่อยุติความวุ่นวาย" การประท้วงถูกปราบปรามโดยกองทัพในวันที่ 3–4 มิถุนายน ประมาณการจำนวนผู้เสียชีวิตส่วนใหญ่อยู่ในช่วงตั้งแต่หลายร้อยไปจนถึงหลายพันคน ต่อมาหลี่อธิบายถึงการปราบปรามดังกล่าวว่าเป็นชัยชนะทางประวัติศาสตร์ของคอมมิวนิสต์ และเขียนว่าตนมีความกังวลว่าการประท้วงเหล่านี้อาจก่อความเสียหายต่อประเทศจีนอย่างร้ายแรงเทียบเท่ากับการปฏิวัติทางวัฒนธรรม กฎอัยการศึกถูกยกเลิกโดยหลี่ในวันที่ 10 มกราคม ค.ศ. 1990
ประธานสภา

หลี่ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีมาจนถึง ค.ศ. 1998 ปีสุดท้ายตามที่รัฐธรรมนูญกำหนดไว้สำหรับการดำรงตำแหน่งดังกล่าวเป็นเวลาสองวาระ หลังวาระที่สองของเขาสิ้นสุดลง เขาก็ได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งประธานคณะกรรมาธิการสามัญประจำสภาประชาชนแห่งชาติ การสนับสนุนหลี่ให้ดำรงตำแหน่งที่มีลักษณะเป็นพิธีการส่วนใหญ่ได้รับความเห็นชอบในระดับต่ำ โดยเขาได้รับคะแนนเสียงน้อยกว่าร้อยละ 90 ในการสมัยประชุมแรกของสภาประชาชนแห่งชาติชุดที่ 9 ซึ่งเขาเป็นผู้สมัครเพียงคนเดียว เขาอุทิศเวลาส่วนใหญ่ในการติดตามโครงการที่เขามองว่าเป็นผลงานชิ้นเอกในชีวิตของเขานั่นคือเขื่อนสามผา ความสนใจของหลี่ที่มีต่อเขื่อนสะท้อนถึงอาชีพวิศวกรชลศาสตร์ในช่วงต้นของชีวิตการทำงาน และตลอดระยะเวลาการดำรงตำแหน่งทางการ หลี่ได้ให้ความสำคัญกับการบริหารอุตสาหกรรมพลังงานที่กว้างขวางและขยายตัวอย่างต่อเนื่อง ในเวลานี้ หลี่ถือว่าตนเองเป็นผู้สร้างและผู้ปฏิรูป
วันที่ 22 สิงหาคม ค.ศ. 2000 หลี่เดินทางไปยังนครนิวยอร์กเพื่อเข้าร่วมการประชุมสหประชาชาติ ที่โรงแรมวอลดอร์ฟ-แอสโตเรีย นักสืบเอกชนที่มีใบอนุญาตได้ส่งหมายเรียกทางกฎหมายแก่เขาในข้อกล่าวหาด้านสิทธิมนุษยชนที่เกี่ยวข้องกับการปราบปรามที่จัตุรัสเทียนอันเหมิน ผู้สื่อข่าวและช่างภาพจากหนังสือพิมพ์นิวยอร์กไทมส์ร่วมเดินทางไปกับผู้ส่งหมายเรียก และได้บันทึกเหตุการณ์ดังกล่าวไว้ หลี่รู้สึกโกรธเป็นอย่างมาก เพราะมองว่ารัฐบาลสหรัฐมีส่วนร่วมในการกระทำดังกล่าว เนื่องจากหมายเรียกได้ถูกส่งผ่านเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยชาวอเมริกันที่ประจำตัวอยู่
มรดกและอสัญกรรม

หลังเกษียณอายุใน ค.ศ. 2003 หลี่ยังคงมีอิทธิพลบางส่วนในคณะกรรมาธิการสามัญกรมการเมือง หลัว ก้าน ซึ่งดำรงตำแหน่งผู้รับผิดชอบด้านการบังคับใช้กฎหมายและความมั่นคงแห่งชาติระหว่าง ค.ศ. 2002 ถึง 2007 นั้นถือเป็นบุคคลที่หลี่อุปถัมภ์ หลังการเกษียณอายุของหลัวในการประชุมสภาแห่งชาติพรรคครั้งที่ 17 อิทธิพลของหลี่ก็ลดลง ทั้งตัวเขาเองและสมาชิกในครอบครัวกลายเป็นเป้าหมายของการตั้งข้อสงสัยเกี่ยวกับการทุจริตอยู่เสมอ นอกจากนี้ ภาพลักษณ์ของหลี่ในสายตาประชาชนอาจกล่าวได้ว่าผูกพันอย่างแยกไม่ออกกับเหตุการณ์ปราบปรามที่จัตุรัสเทียนอันเหมิน ค.ศ. 1989 มากกว่าผู้นำคนอื่น ๆ และด้วยเหตุนี้เขาจึงยังคงเป็นบุคคลประชาชนชาวจีนจำนวนมากเกลียดชังมาจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 21 โดยทั่วไปแล้วเขาไม่เป็นที่นิยมในประเทศจีน ซึ่งเขา (เคย) ถูกมองด้วยความดูถูกและสงสัยมานาน
ตลอดคริสต์ทศวรรษ 1990 หลี่ทุ่มเทเวลาส่วนใหญ่ในการขยายและบริหารบริษัทการไฟฟ้าแห่งประเทศจีน (State Power Corporation of China) ซึ่งเป็นบริษัทผูกขาดด้านพลังงานของประเทศ เนื่องจากบริษัทดังกล่าวมีญาติของหลี่ทำงานอยู่ หลี่จึงถูกกล่าวหาว่าเปลี่ยนแปลงอุตสาหกรรมพลังงานของจีนให้กลายเป็น "อาณาจักรส่วนตัวของตระกูล" ในช่วงรุ่งเรืองที่สุด บริษัทพลังงานของหลี่ครอบครองสินทรัพย์ในการผลิตพลังงานทั้งหมดในประเทศจีนถึงร้อยละ 72 และได้รับการจัดอันดับให้เป็นบริษัทที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 60 ของโลกโดยนิตยสารฟอร์ชูน หลังหลี่ออกจากรัฐบาล การผูกขาดด้านพลังงานของหลี่ก็ถูกแยกออกเป็นบริษัทขนาดเล็กจำนวนห้าแห่งโดยรัฐบาลจีน
ใน ค.ศ. 2010 ผลงานอัตชีวประวัติของหลี่เรื่อง The Critical Moment – ​​Li Peng Diaries ได้รับการตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์นิวเซนจูรี หนังสือนี้ได้กล่าวถึงกิจกรรมของหลี่ในช่วงการประท้วงที่จัตุรัสเทียนอันเหมิน และถูกตีพิมพ์เผยแพร่ในวาระครบรอบ 21 ปีของเหตุการณ์ดังกล่าว หนังสือดังกล่าวถูกนักวิจารณ์ระบุว่ามีจุดมุ่งหมายหลักในการลดทอนความผิดของหลี่ในช่วงที่เลวร้ายที่สุดของการปราบปราม และบางส่วนยังกล่าวอีกว่าเขาพยายามโยนความผิดให้เติ้ง เขาปรากฏตัวต่อสาธารณชนเป็นครั้งสุดท้ายในการประชุมสมัชชาใหญ่ของพรรคครั้งที่ 19 ในวันที่ 18 ตุลาคม ค.ศ. 2017 ก่อนจะถึงแก่อสัญกรรม
หลี่ถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม ค.ศ. 2019 ด้วยวัย 90 ปี ขณะกำลังรับการรักษาพยาบาลอยู่ในโรงพยาบาลแห่งหนึ่งในกรุงปักกิ่ง พิธีศพของเขาจัดขึ้นในวันที่ 29 กรกฎาคม ค.ศ. 2019 โดยมีผู้เข้าร่วมพิธี ได้แก่ สี จิ้นผิง เลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์จีน หลี่ เค่อเฉียง นายกรัฐมนตรี และเจียง เจ๋อหมิน อดีตเลขาธิการพรรค
ชีวิตส่วนตัว

หลี่สมรสกับนางจู หลิน (朱琳) อดีตรองผู้จัดการบริษัทขนาดใหญ่แห่งหนึ่งทางตอนใต้ของจีน มีบุตรธิดาด้วยกัน 3 คน ได้แก่ หลี เสี่ยวเผิง บุตรชายคนโต หลี เสี่ยวหลิน บุตรี และนางหลี่ เสียวหย่ง บุตรชายคนเล็ก หลี่ เสียวหย่ง สมรสกับนางเย่ เสี่ยวเหยียน บุตรีของเย่ เจิ้งหมิง บุตรชายคนรองของเย่ ถิง ทหารผ่านศึกคอมมิวนิสต์
ครอบครัวของหลี่ได้รับประโยชน์จากตำแหน่งอันสูงส่งของหลี่ในคริสต์ทศวรรษ 1980 และ 1990 หลี เสี่ยวเผิง และหลี เสี่ยวหลิน บุตรทั้งสองของหลี่ได้สืบทอดและดำเนินกิจการบริษัทเอกชนขนาดใหญ่สองแห่งของจีน ซึ่งผูกขาดไฟฟ้าเกือบทั้งหมดของประเทศ สื่อมวลชนของรัฐบาลจีนได้ตั้งคำถามต่อสาธารณชนว่าการรักษา "ชนชั้นทุนนิยมผูกขาดของรัฐรุ่นใหม่" ที่ครอบครัวของหลี่เป็นตัวแทนไว้นั้นสอดคล้องกับผลประโยชน์ระยะยาวของประเทศหรือไม่ หลี เสี่ยวเผิงเข้าสู่วงการการเมืองในมณฑลชานซี   และดำรงตำแหน่งผู้ว่าราชการมณฑลซานซีใน ค.ศ. 2012 ต่อมาใน ค.ศ. 2016 เขาก็ได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม นางหลี เสี่ยวหลิน เคยดำรงตำแหน่งประธานเจ้าหน้าที่บริหารของบริษัทพัฒนาพลังงานระหว่างประเทศแห่งประเทศจีน (China Power International Development) ก่อนจะถูกโอนไปดำรงตำแหน่งผู้บริหารระดับรองในบริษัทพลังงานแห่งอื่นใน ค.ศ. 2016
เกียรติยศ

| เครื่องอิสริยาภรณ์ | เครื่องอิสริยาภรณ์ | ประเทศ | วันที่ | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  | เครื่องอิสริยาภรณ์แห่งสาธารณรัฐ |  ประเทศตูนิเซีย | 21 มีนาคม ค.ศ. 1984 |  |
|  | เครื่องราชอิสริยาภรณ์อุยซาม อาลาวี |  โมร็อกโก | 4 ตุลาคม ค.ศ. 1995 |  |
|  | เครื่องอิสริยาภรณ์พระอาทิตย์แห่งเปรู |  เปรู | 9 ตุลาคม ค.ศ. 1995 |  |
|  | เครื่องอิสริยาภรณ์ผู้ปลดปล่อย |  เวเนซุเอลา | 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 1996 |  |
|  | เครื่องอิสริยาภรณ์กิตติคุณ |  แคเมอรูน | 10 พฤษภาคม ค.ศ. 1997 |  |
|  | เครื่องอิสริยาภรณ์แห่งปากีสถาน |  ปากีสถาน | 10 เมษายน ค.ศ. 1999 |  |
|  | เครื่องอิสริยาภรณ์ดารายูโกสลาฟ |  ยูโกสลาเวีย | 12 มิถุนายน ค.ศ. 2000 |  |
|  | เหรียญแห่งพุชกิน |  รัสเซีย | 31 ตุลาคม ค.ศ. 2007 |  |
ดูเพิ่ม

การเมืองจีน
ประวัติศาสตร์สาธารณรัฐประชาชนจีน (ค.ศ. 1989–2002)
แหล่งข้อมูลอื่น

คดีฟ้องร้องหลี่ เผิงในข้อหาละเมิดสิทธิมนุษยชน เก็บถาวร 2012-10-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
อัตชีวประวัติของหลี่ เผิง @ China Vitae ฐานข้อมูลออนไลน์ของบุคคลสำคัญชาวจีนที่ใหญ่ที่สุดในเว็บไซต์ เก็บถาวร 28 สิงหาคม 2006 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
คลังบทความสุนทรพจน์ทางการเมือง เข้าถึงสุนทรพจน์ทางการเมืองของหลี่ เผิงและนักการเมืองจีนคนอื่น ๆ ได้ฟรี พัฒนาโดยห้องสมุดมหาวิทยาลัยแบปทิสต์ฮ่องกง
แม่แบบ:S-par
| ก่อนหน้า> เจ้าหน้าที่รัฐบาล  | เจ้าหน้าที่รัฐบาล  | หลี่ เผิง> เจ้าหน้าที่รัฐบาล  | เจ้าหน้าที่รัฐบาล  | ถัดไป> เจ้าหน้าที่รัฐบาล  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| สมัยก่อนหน้า หลิว หลานปัว | รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพลังงานไฟฟ้า ค.ศ. 1981–1982 | สมัยต่อมา เฉียน เจิ้งอิง as รัฐมนตรีว่าการกระทรวงทรัพยากรน้ำและพลังงาน |  |  |
| สมัยก่อนหน้า เหอ ตงชาง as รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ |  ประธานคณะกรรมการการศึกษาแห่งรัฐ ค.ศ. 1985–1988 | สมัยต่อมา หลี เถี่ยอิ้ง |  |  |
| สมัยก่อนหน้า จ้าว จื่อหยาง | นายกรัฐมนตรีจีน ค.ศ. 1987–1998 | สมัยต่อมา จู หรงจี้ |  |  |
| สมัยก่อนหน้า เฉียว ฉือ | ประธานคณะกรรมาธิการสามัญประจำสภาประชาชนแห่งชาติ ค.ศ. 1998–2003 | สมัยต่อมา อู๋ ปังกั๋ว |  |  |
| ด ค กประธานคณะมนตรีรัฐกิจสาธารณรัฐประชาชนจีน |
| --- | --- | --- |
|  โจว เอินไหล (ค.ศ. 1949–1976)  ฮั่ว กั๋วเฟิง (ค.ศ. 1976–1980)  จ้าว จื่อหยาง (ค.ศ. 1980–1987)  หลี่ เผิง (ค.ศ. 1987–1998)  จู หรงจี้ (ค.ศ. 1998–2003)  เวิน เจียเป่า (ค.ศ. 2003–2013)  หลี่ เค่อเฉียง (ค.ศ. 2013–2023)  หลี่ เฉียง (ค.ศ. 2023 – ปัจจุบัน)  |  โจว เอินไหล (ค.ศ. 1949–1976)  ฮั่ว กั๋วเฟิง (ค.ศ. 1976–1980)  จ้าว จื่อหยาง (ค.ศ. 1980–1987)  หลี่ เผิง (ค.ศ. 1987–1998)  จู หรงจี้ (ค.ศ. 1998–2003)  เวิน เจียเป่า (ค.ศ. 2003–2013)  หลี่ เค่อเฉียง (ค.ศ. 2013–2023)  หลี่ เฉียง (ค.ศ. 2023 – ปัจจุบัน)  |  |
| ด ค กผู้นำรัฐคอมมิวนิสต์ |
| --- | --- | --- |
|  สาธารณรัฐประชาชนจีน |  สี จิ้นผิง (เลขาธิการ และประธานาธิบดี)  หลี่ เฉียง (ประธานคณะมนตรีรัฐกิจ)  |  |
|  สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลี |  คิม จ็อง-อึน (เลขาธิการ และประธานคณะกรรมาธิการกิจการแห่งรัฐ)  ชเว รยอง-แฮ (ประธานสภาคณะผู้บริหารสูงสุด)  คิม ต็อก-ฮุน (นายกรัฐมนตรี)  |  |
|  สาธารณรัฐคิวบา |  มิเกล ดิอัซ-กาเนล (เลขาธิการ และประธานาธิบดี)  มานูเอล มาร์เรโร ครูซ (นายกรัฐมนตรี)  |  |
|  สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว |  ทองลุน สีสุลิด (เลขาธิการ และประธานประเทศ)  สอนไซ สีพันดอน (นายกรัฐมนตรี)  |  |
|  สาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนาม |  โต เลิม (เลขาธิการ)  เลือง เกื่อง (ประธานาธิบดี)  ฝั่ม มิญ จิ๊ญ (นายกรัฐมนตรี)  |  |
แม่แบบ:การประท้วงที่จัตุรัสเทียนอันเหมิน พ.ศ. 2532
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ลัตเวีย  ญี่ปุ่น  ออสเตรเลีย  เกาหลี  เนเธอร์แลนด์ 
อื่น ๆ:  SNAC 
หลี่ เผิง กับประธานาธิบดีรัสเซีย วลาดิมีร์ ปูติน ใน ค.ศ. 2000
มหาวิทยาลัยเอเชียอาคเนย์

| --- | --- |
Southeast Asia University

ชื่อย่อ: ม.อ.อ. / SAU
คติพจน์: วิริเยนทุกขมจเจติ   (บุคคลล่วงทุกข์ได้เพราะความเพียร)
ประเภท: สถาบันอุดมศึกษาเอกชน
สถาปนา: 6 สิงหาคม พ.ศ. 2516
อธิการบดีมหาวิทยาลัย: ฉัททวุฒิ พีชผล
ผู้ศึกษา: 5,094 คน (2566)
ที่ตั้ง: 19/1 ถนนเพชรเกษม แขวงหนองค้างพลู เขตหนองแขม กรุงเทพมหานคร
ต้นไม้: ต้นไทรย้อยใบแหลม
สี:    น้ำเงิน-ทอง
เว็บไซต์: www.sau.ac.th
มหาวิทยาลัยเอเชียอาคเนย์ (SAU) (อังกฤษ: Southeast Asia University) เป็นสถาบันอุดมศึกษาเอกชน สังกัดกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม แรกก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2516 ใช้ชื่อว่า วิทยาลัยเอเชียอาคเนย์ (Southeast Asia College) ก่อนจะเปลี่ยนเป็นมหาวิทยาลัยในปี พ.ศ. 2535
ชื่อมหาวิทยาลัย

นอกจาก SAU จะเป็นตัวย่อจากชื่อของมหาวิทยาลัยเอเชียอาคเนย์ในภาษาอังกฤษแล้ว ยังมีความหมายโดยนัย สะท้อนให้เห็นเจตนารมณ์ของมหาวิทยาลัย โดยมีความหมายตามตัวอักษรดังนี้:
S = "Search" หมายถึง การค้นคว้า แสวงหา
A = "Apply" หมายถึง การประยุกต์ใช้
U = "Understand" หมายถึง รู้แจ้ง
กล่าวคือ มหาวิทยาลัยมีเจตนาที่จะสร้างบัณฑิตให้เป็นผู้รักการค้นคว้าความรู้ และนำความรู้ที่ได้มาประยุกต์ใช้ด้วยความเข้าใจได้อย่างเหมาะสม
คณะ

คณะวิศวกรรมศาสตร์ เปิดสอน 7 สาขาวิชาดังนี้
สาขาวิชาวิศวกรรมอิเล็กทรอนิกส์
สาขาวิชาวิศวกรรมไฟฟ้า
สาขาวิชาวิศวกรรมเครื่องกล
สาขาวิชาวิศวกรรมอุตสาหการ
สาขาวิชาวิศวกรรมโยธา
สาขาวิชาวิศวกรรมการจัดการความปลอดภัย
สาขาวิชาวิศวกรรมคอมพิวเตอร์
สาขาวิชาวิศวกรรมสิ่งแวดล้อม
คณะบริหารธุรกิจ เปิดสอน 5 สาขาวิชา ดังนี้
สาขาวิชาการบัญชี
สาขาวิชาการเงิน เก็บถาวร 2011-02-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สาขาวิชาการตลาด
สาขาวิชาการบริหารทรัพยากรมนุษย์
สาขาวิชาคอมพิวเตอร์ธุรกิจ
คณะศิลปศาสตร์และวิทยาศาสตร์ เปิดสอน 4 สาขาวิชาดังนี้
1. สาขาวิชาภาษาอังกฤษธุรกิจ
2. สาขาวิชาวิทยาการคอมพิวเตอร์
3. สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์
4. สาขาวิชาดิจิทัลมีเดีย
คณะนิติศาสตร์
1. สาขาวิชานิติศาสตร์
แหล่งข้อมูลอื่น

มหาวิทยาลัยเอเชียอาคเนย์
แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ มหาวิทยาลัยเอเชียอาคเนย์
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
13°42′24″N 100°21′23″E﻿ / ﻿13.706561°N 100.356457°E﻿ / 13.706561; 100.356457
วิทยาลัยเทคนิคจันทบุรี สถาบันการอาชีวศึกษาภาคตะวันออก

วิทยาลัยเทคนิคจันทบุรี เป็นสถานศึกษาของรัฐในสังกัดสถาบันการอาชีวศึกษาภาคตะวันออก กระทรวงศึกษาธิการ ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2481 ในชื่อ "โรงเรียนช่างไม้เบญจมราชูทิศ
ที่ตั้ง

เลขที่ 44/3 ถนนจันทคามวิถี ตำบลตลาด อำเภอเมืองจันทบุรี จังหวัดจันทบุรี
แหล่งข้อมูลอื่น

http://www.technicchan.ac.th
| ด ค กวิทยาลัยเทคนิคในประเทศไทย |
| --- | --- |
กรุงเทพมหานคร:  มีนบุรี  กาญจนาภิเษกมหานคร  ราชสิทธาราม  ดุสิต  ดอนเมือง 
ภาคเหนือ:  เชียงราย  กาญจนาภิเษกเชียงราย  เชียงใหม่  สันกำแพง  น่าน  พะเยา  แพร่  ลำปาง  ลำพูน  อุตรดิตถ์ 
ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ:  กันทรลักษ์  กาฬสินธุ์  เขาวง  ขอนแก่น  น้ำพอง  ชัยภูมิ  นครขอนแก่น  นครพนม  นครโคราช  นครราชสีมา  บัวใหญ่  ปักธงชัย  ปากช่อง  พิมาย  สุรนารี  หลวงพ่อคูณ ปริสุทฺโธ  บุรีรัมย์  คูเมือง  มหาสารคาม  ยโสธร  ร้อยเอ็ด  สุวรรณภูมิ  เลย  ศรีสะเกษ  สกลนคร  สุรินทร์  หนองคาย  หนองบัวลำภู  อำนาจเจริญ  อุดรธานี  กาญจนาภิเษกอุดรธานี  อุบลราชธานี  เดชอุดม  บึงกาฬ 
ภาคกลาง:  กำแพงเพชร  ชัยนาท  นครนายก  นครปฐม  นครสวรรค์  แม่วงก์  นนทบุรี  ปทุมธานี  ธัญบุรี  พระนครศรีอยุธยา  อุตสาหกรรมยานยนต์  พิจิตร  พิษณุโลก  สองแคว  เพชรบูรณ์  ลพบุรี  ลพบุรี แห่งที่ 2  สมุทรปราการ  กาญจนาภิเษกสมุทรปราการ  สมุทรสงคราม  สมุทรสาคร  สระบุรี  มวกเล็ก  ท่าหลวงซีเมนต์ไทยอนุสรณ์  สิงห์บุรี  สิงห์บุรี แห่งที่ 2  สุโขทัย  สุพรรณบุรี  อ่างทอง  อุทัยธานี 
ภาคตะวันออก:  จันทบุรี  ฉะเชิงเทรา  จุฬาภรณ์ (ลาดขวาง)  ชลบุรี  สัตหีบ  ตราด  ปราจีนบุรี  บูรพาปราจีน  ระยอง  บ้านค่าย  มาบตาพุด  สระแก้ว 
ภาคตะวันตก:  กาญจนบุรี  ประจวบคีรีขันธ์  เพชรบุรี  ราชบุรี  ราชบุรี แห่งที่ 2  โพธาราม 
ภาคใต้:  กระบี่  ชุมพร  ตรัง  นครศรีธรรมราช  สิชล  ทุ่งสง  ปัตตานี  กาญจนาภิเษกปัตตานี  พังงา  พัทลุง  ป่าพะยอม  ภูเก็ต  ถลาง  ยะลา  ระนอง  หาดใหญ่  จะนะ  สตูล  สุราษฎร์ธานี  สุราษฎร์ธานี แห่งที่ 2 
[[แผนกวิชาช่างก่อสร้าง - วิทยาลัยเทคนิคลำพูน]]
สถานีตลิ่งชัน

ชานชาลา
สถานีตลิ่งชัน (อังกฤษ: Taling Chan Station; รหัสสถานี: RW06) เป็นสถานีรถไฟฟ้าในเส้นทางรถไฟฟ้าชานเมือง สายนครวิถี และรถไฟทางไกลสายใต้ เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2564 ตั้งอยู่ในซอยฉิมพลี 12 แขวงฉิมพลี เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร
ที่ตั้ง

ถนนฉิมพลี (ซอยฉิมพลี 12) ในบริเวณสถานีรถไฟตลิ่งชันเดิม ในพื้นที่แขวงฉิมพลี เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร
สถานีตลิ่งชัน เป็นสถานีปลายทางในส่วนตะวันตก (Westbound Section) ของโครงการรถไฟฟ้าชานเมือง สายนครวิถี ไปจนกว่าจะมีความชัดเจนในการก่อสร้างส่วนต่อขยายสายนครวิถี ระยะที่ 2 และ 3 ตั้งแต่สถานีตลิ่งชัน ไปจนถึงสถานีศาลายา สถานีศิริราช และสถานีนครปฐม จากคณะรัฐมนตรีชุดใหม่ โดยระหว่างนี้ ชานชาลาที่ 2 และ 3 ซึ่งเป็นชานชาลาที่เตรียมไว้สำหรับส่วนต่อขยายช่วงตลิ่งชัน-ศิริราช จะถูกใช้เป็นรางหลีกสำหรับรถด่วนของทางรถไฟสายใต้