stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พิพิธภัณฑ์ธรรมชาติวิทยาคลีฟแลนด์
ผลงาน

พิพิธภัณฑ์มีการค้นพบที่สำคัญคือ การขุดค้นพบ ลิงไร้หาง ชนิด Australopithecus afarensis อายุ 3.2 ล้านปี  หรือที่รู้จักกันดีในชื่อ ลูซี่ (Lucy) ในปี ค.ศ. 1974 โดยภัณฑารักษ์ โดนัลด์ โจฮันสัน (Donald Johanson) ซึ่งเป็น การขุดค้นพบนี้นับเป็นการขุดค้นพบที่สำคัญมาก เพราะเป็นหลักฐานที่แสดงให้เห็นถึงหัวกะโหลกที่มีความจุของเนื้อสมองน้อยเหมือนลิงไม่มีหาง (ape) แต่กลับมี โครงสร้างที่สามารถยืนได้ตรงแบบมนุษย์ ซึ่งเป็นการสนับสนุนแนวความคิดที่ว่ามนุษย์วิวัฒนาการในเรื่องการยื่นสองขาก่อนที่จะวิวัฒนาการขนาดของเนื้อสมอง
นอกจากนี้ยังมีการค้นพบซอโรพอด สายพันธุ์ใหม่ ชนิด Haplocanthosaurus delfsi อายุ 150 ล้านปี หรือที่เรียกกันว่า แฮปปี้ (Happy) ซึ่งเป็นโครงที่สมบรูณ์มากที่สุดชิ้นหนึ่งในโลก ในปี ค.ศ. 1954 ซอโรพอดชนิดนี้ตั้งชื่อตาม นายแพทย์ เอ็ดร์วิน เดลฟส์ (Edwin Delfs) ผู้ค้นพบ ขณะศึกษาชั้นปีที่สามที่มหาวิทยาลัยเยล ร่วมกับเพื่อนอีกสามคน
ในปัจจุบันพิพิธภัณฑ์ยังมีการค้นพบใหม่ๆเรื่อยๆ นักบรรพชีวินวิทยาทางด้านสัตว์มีกระดูกสันหลังพบซากของ Titanicthis ในรัฐโอไฮโอ และ ceratopsian ชนิดใหม่ Albertaceratops nesmoi ซึ่งกำลังอยู่ในระหว่างจัดแสดง
นิทรรศการ

พิพิธภัณฑ์มีของจัดแสดงและตัวอย่างทั้งหมดมากกว่า สี่ล้านชิ้น ซึ่งเป็นตัวอย่างที่เกี่ยวข้องกับ มานุษยวิทยา, โบราณคดี, ดาราศาสตร์, พฤกษศาสตร์, ธรณีวิทยา, บรรพชีวินวิทยา, สัตววิทยา, วิทยาแร่ (mineralogy) และ ปักษีวิทยา (ornithology)
ในบรรดาของทั้งหมดเก้าล้านกว่าชิ้นนั้น มีชิ้นที่มีความสำคัญดังต่อไปนี้
ฟอสซิลของปลาจากยุคดีโวเนียนตอนปลาย (Late Devonian) ที่พบในชั้นหินดินดานเขตคลีฟแลนด์ จำนวนมาก รวมทั้งโครงกระดูก ปลาดังเคิลออสเตียส ซึ่งถูกตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่ เดวิด ดังเคิล (David Dunkle) ภัณฑารักษ์แห่งพิพิธภัณฑ์ธรรมชาติวิทยาคลีฟแลนด์
ลิงและลิงไร้หางสต๊าฟและโครงกระดูกจำนวนเก้าร้อยกว่าตัว และ โครงกระดูกมนุษย์ สามพันหนึ่งร้อย โครงจากของสะสมของฮามาน - ท็อด
โครงกระดูกของ ไทแรนโนซอรัส เร็กซ์ ชนิด Nanotyrannus lancensis
ตัวอย่างต้นแบบแรกของ Haplocanthosaurus
โครงกระดูกที่ประกอบอย่างสมบรูณ์ของ Coelophysis bauri
ร่างสต็ฟของสุนัขลากเลือน บัลโต (Balto) ที่ปรากฏในสื่อวัฒนธรรมร่วมสมัยต่างๆ อย่างเช่น ภาพยนตร์เรื่อง บัลโต ยอดสุนัขนักสู้
การจัดแสดงหินแร่และอัญมณีมีค่าชนิดต่างๆ จากของสะสมของ เจดทรา เวด (Jeptha Wade) รวมทั้งหินจากดวงจันทร์ น้ำหนัก 253 กรัม ที่นำมาบนโลกจากภาระกิจอะพอลโล 12
แบบจำลองโครงกระดูกของ ไทรเซอราทอปส์ และ ไทรันนอซอรัส ในช่วงวัยรุ่น ที่รู้จักกันในชื่อ เจน  (Jane)
ชิ้นส่วนของช้างแมมมอธ
แบบหล่อของ ลูซี่
โครงกระดูกของ ทีเร็กซ์ (T-rex)
นิทรรศการ > ของสะสมของฮามาน - ท็อด

ของสะสมของฮามาน - ท็อด (Hamann-Todd Collection) เป็นของสะสมของ คาร์ล ออสกัส ฮามาน (Carl August Hamann) และต่อมาอยู่ในครอบครองของ ที. วินเกตส์ ท็อด (T. Wingate Todd) หลังจากที่ ฮามาน เป็นคณบดีของคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเวสเทิร์นรีเสิร์ฟ ท็อด มีส่วนอย่างมากในการประกอบโครงกระดูกจำนวนกว่าสามพันโครง ก่อนที่เขาจะเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1938
ของสะสมของฮามาน - ท็อด ประกอบไปด้วยลิงและลิงไร้หางสต๊าฟและโครงกระดูกจำนวนเก้าร้อยกว่าโครง และ โครงกระดูกมนุษย์ สามพันหนึ่งร้อยโครงซึ่งเริ่มประกอบในปี ค.ศ. 1893 ของสะสมชุดนี้เดิมที่เก็บอยู่ใน คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเวสเทิร์นรีเสิร์ฟ ซึ่งบริเวณชั้นล่างของอาคารใหม่ของได้ถูกจัดเป็นพิพิธภัณฑ์ด้านมานุษยวิทยาและกายวิภาคเปรียบเทียบฮามาน (Hamann Museum of Comparative Anthropology and Anatomy) ต่อมาเนื่องจัดภาระค่าใช้จ่ายในการเก็บรักษาโครงกระดูกเหล่านี้สูงเกินไปของสะสมจึงถูกโอนให้แก่ทางพิพิธภัณฑ์ธรรมชาติวิทยาคลีฟแลนด์
สมุดภาพ

ร่างของ บัลโต
รูปปั้นของ คาโรลัส ลินเนียส บริเวณสวนหน้าพิพิธภัณฑ์
โครงกระดูกของ Tyrannosaurus (Jane)
โครงกระดูกของ Haplocanthosaurus (Happy)
โครงกระดูกของ Coelophysis
ปลาดังเคิลออสเตียส
นิทรรศการถาวรส่วนนิทรรศการสัตว์ป่า
ไทรเซอราทอปส์
ไทแรนโนซอรัส
หินดวงจันทร์น้ำหนัก 253 กรัม ที่ได้มาจากภาระกิจอะพอลโล่ 12
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บทางการของ พิพิธภัณฑ์ธรรมชาติวิทยาคลีฟแลนด์
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ 
อื่น ๆ:  SNAC  IdRef 
บริเวณด้านหน้าของพิพิธภัณฑ์ธรรมชาติวิทยาคลีฟแลนด์ ส่วนสร้างจากโลหะเป็นพิพิธภัณฑ์ได้เปิดท้องฟ้าจำลองใหม่ (Fannye Shafran Planetarium)
แบบหล่อของ ลูซี่
พิวริตัน

ระเบียงภาพนักเทววิทยาคริสเตียนพิวริตันจากคริสต์ศตวรรษที่ 17: ทอมัส โกจ (Thomas Gouge), วิลเลียม บริดจ์ (William Bridge), ทอมัส แมนตัน (Thomas Manton), จอห์น ฟลาเวล (John Flavel), ริชาร์ด ซิบบส์ (Richard Sibbes), สตีเฟน ชาร์น็อค (Stephen Charnock), วิลเลียม เบทส์ (William Bates), จอห์น โอเว็น (John Owen), จอห์น เฮาว์ (John Howe) และ ริชาร์ด แบ็กซ์เตอร์ (Richard Baxter)
พิวริตัน (อังกฤษ: Puritan) จาก คริสต์ศตวรรษที่ 16 และ คริสต์ศตวรรษที่ 17 เป็นคำที่ใช้เรียกกลุ่มคริสต์ศาสนิกชนที่สนับสนุนความเชื่อทางปรัชญาและการกระทำพิธีทางศาสนาที่  “บริสุทธิ์” (“Purity”) กว่า และความเคร่งครัดส่วนบุคคล กลุ่มพิวริตันเชื่อว่าการปฏิรูปศาสนาในอังกฤษ (English Reformation) ยังไม่เพียงพอและคริสตจักรแห่งอังกฤษยังทำพิธีศาสนาที่ไม่ต่างไปจากพิธีศาสนาของศาสนจักรโรมันคาทอลิกเท่าใดนัก คำว่า  “พิวริตัน” เป็นคำที่ใช้เรียกแทนคำว่า  “คาร์ธาร์” ที่ใช้เรียกผู้ที่มีหัวรุนแรงที่เป็นผู้นับถือลัทธิคาร์ธาริสม์ (Catharism) ในฝรั่งเศส บางครั้งกลุ่มเพียวริตันก็ร่วมมือกับคณะเพรสไบทีเรียน (Presbyterian) ในการตั้งข้อเสนอเพื่อที่จะทำให้นิกายเชิร์ชออฟอิงแลนด์ใกล้กับคริสตจักรปฏิรูป (Reformed Churches) บนแผ่นดินใหญ่ยุโรปมากขึ้น
ดูเพิ่ม

เทววิทยาคริสเตียน
คริสตจักรแห่งอังกฤษ
โรมันคาทอลิก
โปรเตสแตนต์
แหล่งข้อมูลอื่น

ความคิดของพิวริตัน เก็บถาวร 2008-04-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, ข้อเขียนของพิวริตันและผู้นิยม
บทเทศนาพิวริตัน เก็บถาวร 2008-03-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
แหล่งข้อมูลเกี่ยวกับพิวริตันที่ Monergism.com
บทเทศนาโดยพิวริตัน เก็บถาวร 2009-03-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ที่ Reformed Sermon Archives
พิวริตันเคยทำอะไรให้เรา, โอลิเวอร์? The Independent, ลอนดอน, 16 กันยายน 2008
พิโคไฮโดร

A pico hydro system made by the Sustainable Vision project from Baylor University
พิโคไฮโดร (อังกฤษ: pico hydro) เป็นคำที่เรียกใช้พลังงานไฟฟ้าที่ใช้กำลังน้ำ ที่ผลิตได้ไม่เกิน 5 กิโลวัตต์ ซึ่งถูกใช้งานในชุมชนห่างไกลที่ใช้งานพลังงานไฟฟ้าในปริมาณน้อย เช่น หลอดไฟหนึ่งหรือสองหลอด พร้อมทั้งโทรทัศน์หรือวิทยุ
ตัวอย่างของพิโคไฮโดรเช่นในประเทศเคนยา ในเมืองกิตฮัมบาและธิมบา ที่ได้ผลิตไฟฟ้า 1.1 และ 2.2 กิโลวัตต์ตามลำดับ ชาวบ้านได้ถูกฝึกให้ดูแลรักษาระบบพลังงานน้ำ ซึ่งต่อมาพิโคไฮโดรนี้ได้ชนะเลิศรางวัลแอชเดนสำหรับพลังงานยั่งยืน
ดูเพิ่ม

ไมโครไฮโดร สำหรับกำลังผลิตไม่เกิน 100 กิโลวัตต์
สมอลล์ไฮโดร สำหรับกำลังผลิตไม่เกิน 10 เมกะวัตต์
พิโก

พิโก (อังกฤษ: Pico) เป็นคำนำหน้าหน่วยในระบบเมตริก แสดงถึงค่าหนึ่งส่วนล้านล้าน (10−12 หรือ 0.000 000 000 001) มีสัญลักษณ์คือ p
คำว่า พิโก มาจากภาษาอิตาลี คือ piccolo มีความหมายว่า เล็ก
การใช้

ใช้กับขนาดหรือระยะทางของสิ่งที่เล็กมาก เช่น รังสีอินฟราเรด มีขนาดประมาณ 10 พิโกเมตร
ใช้กับน้ำหนักของสิ่งของที่เบามาก ๆ เช่น โมเลกุลของน้ำ มีมวลประมาณ 0.000000000001 พิโกกรัม เท่ากับประมาณค่าคงที่มวลอะตอม
พิภพวานร

| พิภพวานร |
| --- | --- |
โลโก้แฟรนไชส์อย่างเป็นทางการ
สร้างโดย: ปีแยร์ บูล
งานต้นฉบับ: พิภพวานร (1963)
เจ้าของ: ทเวนตีท์เซนจูรีสตูดิโอส์
ปี: ค.ศ. 1968–ปัจจุบัน
สื่อสิ่งพิมพ์
หนังสือ: รายชื่อหนังสือ
นวนิยาย: พิภพวานร (1963)
การ์ตูน: รายชื่อการ์ตูน
ภาพยนตร์และโทรทัศน์
ภาพยนตร์:  ภาพยนตร์ชุดดั้งเดิม บุกพิภพมนุษย์วานร (1968)  ผจญภัยพิภพวานร (1970)  หนีนรกพิภพวานร (1971)  มนุษย์วานรตลุยพิภพ (1972)  สงครามพิภพวานร (1973) สร้างใหม่ พิภพวานร (2001) ภาพยนตร์ชุดรีบูต กำเนิดพิภพวานร (2011)  รุ่งอรุณแห่งอาณาจักรพิภพวานร (2014)  มหาสงครามพิภพวานร (2017)  อาณาจักรแห่งพิภพวานร (2024) 
ละครโทรทัศน์: พิภพวานร (1974)
แอนิเมชันซีรีส์: รีเทิร์นทูแพลเน็ตออฟดิเอปส์ (1975–1976)
เกม
วิดีโอเกม:   พิภพวานร (2001)  รีเวนจ์ออฟดิเอปส์ (2003)  แพลเน็ตออฟดิเอปส์: ลาสต์ฟรอนเทียร์ (2017)  ไครซิสออนเดอะแพลเน็ตออฟดิเอปส์วีอาร์ (2018) 
เบ็ดเตล็ด
ตัวละคร: รายชื่อตัวละคร
พิภพวานร (อังกฤษ: Planet of the Apes) เป็นสื่อแฟรนไชส์อเมริกาแนวบันเทิงคดีวิทยาศาสตร์ ประกอบด้วยภาพยนตร์, หนังสือ, ละครชุดทางโทรทัศน์, การ์ตูนและสื่ออื่น ๆ เกี่ยวกับโลกที่มนุษย์และลิงฉลาดปะทะกันเพื่อควบคุมโลก แฟรนไชส์สร้างจากนวนิยาย La Planète des singes เมื่อ ค.ศ. 1963 ของ ปีแยร์ บูล นักเขียนชาวฝรั่งเศส ได้รับการแปลภาษาอังกฤษในชื่อ Planet of the Apes หรือ Monkey Planet และแปลเป็นภาษาไทยในชื่อ พิภพวานร ต่อมาได้รับการดัดแปลงเป็นภาพยนตร์ฉายเมื่อ ค.ศ. 1968 ในชื่อ บุกพิภพมนุษย์วานร ซึ่งประสบความสำเร็จทั้งด้านรายได้และคำวิจารณ์ จึงมีการสร้างภาคต่อและผลงานอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องตามมา อาเธอร์ พี. เจคอบส์ อำนวยการสร้างภาพยนตร์ห้าเรื่องแรกผ่านเอพีเจเอซีโปรดันชันส์และจัดจำหน่ายโดย ทเวนตีท์เซนจูรีฟอกซ์ หลังเขาเสียชีวิตใน ค.ศ. 1973 ฟอกซ์กลายเป็นผู้ควบคุมแฟรนไชส์
ภาพยนตร์ภาคต่อสี่เรื่อง ฉายตั้งแต่ ค.ศ. 1970 ถึง 1973 ได้แก่ ผจญภัยพิภพวานร, หนีนรกพิภพวานร, มนุษย์วานรตลุยพิภพ และ สงครามพิภพวานร ภาพยนตร์เหล่านี้ไม่ได้รับการตอบรับจากนักวิจารณ์ได้ดีเท่าภาพยนตร์ต้นฉบับ แต่ก็ประสบความสำเร็จในบ็อกซ์ออฟฟิศ ต่อมาจึงมีการออกอากาศละครชุดทางโทรทัศน์ใน ค.ศ. 1974 และแอนิเมชันชุดใน ค.ศ. 1975 แผนการสร้างภาพยนตร์ใหม่ติดอยู่ในการพัฒนามากกว่า 10 ปี จนกระทั่ง พิภพวานร ของ ทิม เบอร์ตัน ฉายเมื่อ ค.ศ. 2001 ภาพยนตร์ชุดรีบูตเริ่มต้นใน ค.ศ. 2011 ด้วย กำเนิดพิภพวานร ตามมาด้วย รุ่งอรุณแห่งอาณาจักรพิภพวานร ใน ค.ศ. 2014 และ มหาสงครามพิภพวานร ค.ศ. 2017 หลังดิสนีย์ได้ทรัพย์สินด้านความบันเทิงของ ทเวนตีเฟิสต์เซนจูรีฟอกซ์ ซึ่งรวมถึง ทเวนตีท์เซนจูรีฟอกซ์ เมื่อ ค.ศ. 2019 ดิสนีย์ประกาศจะสร้างภาคต่อจากภาพยนตร์ชุดรีบูตเมื่อ ค.ศ. 2011 ด้วย อาณาจักรแห่งพิภพวานร ฉายใน ค.ศ. 2024 นอกจากนี้ยังสื่อไทอินได้แก่ หนังสือ, การ์ตูน, วิดีโอเกมและของเล่น
พิภพวานร เป็นภาพยนตร์ชุดแนวบันเทิงคดีวิทยาศาสตร์ที่มีอายุยาวนานที่สุดในประวัติศาสตร์และทำเงินมากกว่า 2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐทั่วโลก จากทุนสร้างรวมกัน 567.5 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ภาพยนตร์ชุดได้รับความสนใจเป็นพิเศษจากนักวิจารณ์ภาพยนตร์ในเรื่องการปฏิบัติต่อปัญหาทางเชื้อชาติ นักวิเคราะห์ภาพยนตร์และวัฒนธรรมยังได้สำรวจแก่นเรื่องสงครามเย็นและสิทธิสัตว์ด้วย ภาพยนตร์ชุดมีอิทธิพลต่อภาพยนตร์, สื่อและศิลปะในเวลาต่อมา ตลอดจนวัฒนธรรมประชานิยมและวาทกรรมทางการเมือง
รายชื่อภาพยนตร์

| ภาพยนตร์> ภาพยนตร์ชุดดั้งเดิม | วันฉายในสหรัฐ> ภาพยนตร์ชุดดั้งเดิม | ผู้กำกับ> ภาพยนตร์ชุดดั้งเดิม | ผู้เขียนบท> ภาพยนตร์ชุดดั้งเดิม | เนื้อเรื่องโดย> ภาพยนตร์ชุดดั้งเดิม | ผู้อำนวยการสร้าง> ภาพยนตร์ชุดดั้งเดิม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| บุกพิภพมนุษย์วานร | 000000001968-04-03-00003 เมษายน 1968 | แฟรงคลิน เจ. ชาฟฟ์เนอร์ | ไมเคิล วิลสันและร็อด เซอร์ลิง | ไมเคิล วิลสันและร็อด เซอร์ลิง | อาเธอร์ พี. เจคอบส์ |
| ผจญภัยพิภพวานร | 000000001970-05-27-000027 พฤษภาคม 1970 | เท็ด โพสต์ | พอล เดห์น | พอล เดห์นและมอร์ต อับราฮัมส์ | อาเธอร์ พี. เจคอบส์ |
| หนีนรกพิภพวานร | 000000001971-05-21-000021 พฤษภาคม 1971 | ดอน เทย์เลอร์ | พอล เดห์น | พอล เดห์น | อาเธอร์ พี. เจคอบส์ |
| มนุษย์วานรตลุยพิภพ | 000000001972-06-29-000029 มิถุนายน 1972 | เจ. ลี ทอมป์สัน | พอล เดห์น | พอล เดห์น | อาเธอร์ พี. เจคอบส์ |
| สงครามพิภพวานร | 000000001973-06-15-000015 มิถุนายน 1973 | เจ. ลี ทอมป์สัน | จอห์น วิลเลียม คอร์ริงตันและจอยซ์ ฮูเปอร์ คอร์ริงตัน | พอล เดห์น | อาเธอร์ พี. เจคอบส์ |
ภาพยนตร์สร้างใหม่
| พิภพวานร | 000000002001-07-27-000027 กรกฎาคม 2001 | ทิม เบอร์ตัน | วิลเลียม บรอยล์ส จูเนียร์, ลอว์เรนซ์ คอนเนอร์และมาร์ค โรเซนธาล | วิลเลียม บรอยล์ส จูเนียร์, ลอว์เรนซ์ คอนเนอร์และมาร์ค โรเซนธาล | ริชาร์ด ดี. ซานัก |
ภาพยนตร์ชุดรีบูต
| กำเนิดพิภพวานร | 000000002011-08-05-00005 สิงหาคม 2011 | รูเพิร์ต ไวแอตต์ | ริก จาฟฟาและอแมนดา ซิลเวอร์ | ริก จาฟฟาและอแมนดา ซิลเวอร์ | ปีเตอร์ เชอร์นิน, ดีแลน คลาร์ก, ริก จาฟฟาและอแมนดา ซิลเวอร์ |
| รุ่งอรุณแห่งอาณาจักรพิภพวานร | 000000002014-07-11-000011 กรกฎาคม 2014 | แมตต์ รีฟส์ | มาร์ค บอมแบค, ริก จาฟฟาและอแมนดา ซิลเวอร์ | มาร์ค บอมแบค, ริก จาฟฟาและอแมนดา ซิลเวอร์ | ปีเตอร์ เชอร์นิน, ดีแลน คลาร์ก, ริก จาฟฟาและอแมนดา ซิลเวอร์ |
| มหาสงครามพิภพวานร | 000000002017-07-14-000014 กรกฎาคม 2017 | แมตต์ รีฟส์ | มาร์ค บอมแบคและแมตต์ รีฟส์ | มาร์ค บอมแบคและแมตต์ รีฟส์ | ปีเตอร์ เชอร์นิน, ดีแลน คลาร์ก, ริก จาฟฟาและอแมนดา ซิลเวอร์ |
| อาณาจักรแห่งพิภพวานร | 000000002024-05-10-000010 พฤษภาคม 2024 | เวส บอล | จอช ฟรีดแมน | จอช ฟรีดแมน | เวส บอล, โจ ฮาร์ทวิค จูเนียร์, ริก จาฟฟา, อแมนดา ซิลเวอร์และเจสัน ที. รีด |
แหล่งข้อมูลอื่น

Dale Winogura (Summer 1972). "Special Planet of the Apes Series Issue – Interviews & Set Visit" (PDF). Cinefantastique.
พีต ทาวน์เซนด์

| พีท ทาวเซนด์ |
| --- | --- |
พีต ทาวน์เซนต์ในปี 2007
ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: ปีเตอร์ เดนนิส แบลนด์ฟอร์ด ทาวเซนด์
เกิด:  (1945-05-19) 19 พฤษภาคม ค.ศ. 1945 (79 ปี)  ลอนดอน,อังกฤษ
แนวเพลง: ร็อก,ฮาร์ดร็อก,พาวเวอร์ป็อป,โพรเกรสซิฟร็อก,แจ๊ส
อาชีพ: นักร้อง , นักแต่งเพลง , นักดนตรี  โปรดิวเซฮร์ , ผู้เขียน
เครื่องดนตรี: กีตาร์,ร้อง,เบส,ฮาร์โมนิกา,กลอง,คีย์บอร์ด,แบนโจ,แมนโดลิน
ช่วงปี: ค.ศ. 1962 – ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: Track Records  Polydor Records Atlantic Records  Atco Records  Decca Records Rykodisc Records Warner Bros. Records

เว็บไซต์: thewho.com
นักดนตรี
ปีเตอร์ เดนนิส แบลนด์ฟอร์ด "พีต" ทาวน์เซนด์ (อังกฤษ: Peter Dennis Blandford "Pete" Townshend; เกิด 19 พฤษภาคม 1945) เป็นนักกีตาร์ นักร้อง นักแต่งเพลง และนักประพันธ์ชาวอังกฤษ เป็นรู้จักในฐานะมือกีตาร์และนักแต่งเพลงวงดนตรีร็อคอังกฤษ เดอะฮู โดยพีตได้ร่วมอยู่กับวงฮูเป็นเวลายาวนาน 50 ปี ในช่วงที่วงเติบโตขึ้นพวกเขาได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในวงดนตรีที่มีอิทธิพลในยุค 1960s และ 1970s
ทาวน์เซนต์เป็นนักแต่งเพลงหลักให้กับวงฮู , โดยเขาเขียนเพลงไปกว่า 100 เพลงให้กับวงในอัลบั้มสตูดิโอทั้งหมด 11 อัลบั้ม รวมทั้งอัลบั้มสตูดิโอและโอเป่าร็อค อัลบั้มสตูดิโอลำดับที่สี่ Tommy และอัลบั้มสตูดิโอลำดับที่หก Quadrophenia รวมถึงถูกเรียกว่าร็อคยอดนิยมและมีการเปิดในวิทยุอยู่บอยครั้งเช่นอัลบั้มสตูดิโออัลบั้มที่ห้า Who's Next และอีกหลายผลงานอื่นๆที่ไม่ปรากฏในอัลบั้มไม่ว่าจะเป็นซิงเกิลเพลง , โบนัสแทร็ค ก็ถูกนำมาผลิตซ้ำอีกครั้ง
พิพิธภัณฑ์อินเดีย

สำหรับอดีตพิพิธภัณฑ์ในลอนดอน ดูที่ พิพิธภัณฑ์อินเดีย (ลอนดอน)
| --- | --- |
ด้านหน้าทางเข้าพิพิธภัณฑ์
th
ก่อตั้ง: 2 กุมภาพันธ์ 1814; 210 ปีก่อน (2 กุมภาพันธ์ 1814)
ที่ตั้ง: 27 ถนนชวาหัรลาล เนหรู ถนนปาร์ก โกลกาตา 700016
พิกัดภูมิศาสตร์: 22°33′29″N 88°21′03″E﻿ / ﻿22.55806°N 88.35083°E﻿ / 22.55806; 88.35083
ประเภท: พิพิธภัณฑ์
ขนาดผลงาน: 1,002,646 (ข้อมูลเมื่อ 2004)
ผู้อำนวยการ: ศรี อารีชิต ทุตตา เจาธรี (Shri Arijit Dutta Choudhury)
ขนส่งมวลชน: โกลกาตาเมโตร: ปาร์กสตรีต
เว็บไซต์: indianmuseumkolkata.org
พิพิธภัณฑ์อินเดีย (อังกฤษ: Indian Museum) หรือ พิพิธภัณฑ์ภารตีย เป็นพิพิธภัณฑ์ในโกลกาตา รัฐเบงกอลตะวันตก ชื่อเดิมในสมัยอาณานิคมคือ พิพิธภัณฑ์อิมปีเรียลแอตกัลกัตตา (อังกฤษ: Imperial Museum at Calcutta) ในปัจจุบันเป็นพิพิธภัณฑ์ที่ใหญ่และเก่าแก่ที่สุดของอินเดีย ของสะสมของพิพิธภัณฑ์มีทั้งโบราณวัตถุ, เครื่องประดับ, ชุดเกราะ, ซากฟอสซิล, โครงกระดูกมนุษย์, มัมมี่มนุษย์ และจิตรกรรมโมกุล พิพิธภัณฑ์ตั้งขึ้นโดยสมาคมเอเชียติกแห่งเบงกอลในปี 1814 โดยนักพฤกษศาสตร์ชาวเดนมาร์ก นาตาเนียล วอลลิช
องค์การเป็นหน่วยงานอิสระภายใต้กระทรวงวัฒนธรรมของรัฐบาลอินเดีย ผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์คนปัจจุบันคือศรี อารีชิต ทุตตา เจาธรี (Shri Arijit Dutta Choudhury) ซึ่งยังเป็นผู้บังคับการสภาพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์แห่งชาติ และหอสมุดแห่งชาติอินเดีย
ประวัติศาสตร์

พิพิธภัณฑ์อินเดียเริ่มต้นมาจากสมาคมเอเชียติกแห่งเบงกอล ตั้งขึ้นโดยวิลเลียม โจนส์ ในปี 1784 แนวคิดในการตั้งพิพิธภัณฑ์เริ่มมีในปี 1796 โดยสมาชิกของสมาคมเอเชียติก เพื่อที่จะเก็บรักษา ดูแล และจัดแสดงวัตถุโบราณและวัตถุจากธรรมชาติ โครงการเริ่มเป็นรูปเป็นร่างในปี 1808 หลังรัฐบาลอินเดียเสนอพื้นที่ที่เหมาะสมต่อการก่อสร้างตรงบริเวณ จาวริงหี-ถนนปาร์ก (Chowringhee-Park Street)
ในปี 1814 นาตาเนียล วอลลิช นักพฤกษศาสตร์ชาวเดน เขียนจดหมายไปยังสมาคมเอเชียติกเพื่อขอการตั้งพิพิธภัณฑ์เพื่อจัดแสดงของสะสมส่วนตัวของเขา และของสมาคมเอเชียติกแห่งกัลกัตตา รวมถึงอาสาเป็นภัณฑากรประจำพิพิธภัณฑ์ เขาเสนอให้แบ่งพิพิธภัณฑ์เป็นห้าส่วนงาน ได้แก่ส่วนโบราณคดี ชาติพันธุ์วรรณา เทคนิก ธรณีวิทยา และ สัตววิทยา สมาคมตอบกลับและพิพิธภัณฑ์ได้สร้างขึ้น
ส่วนงานสัตววิทยาและชาติพันธุ์วรรณาของพิพิธภัณฑ์นำไปสู่กรมสำรวจสัตววิทยาอินเดียในปี 1916 และกรมสำรวจโบราณคดีอินเดียในปี 1945
ของสะสม

หนึ่งในของจัดแสดงและของสะสมของพิพิธภัณฑ์คือมัมมีอียิปต์ นอกจากนี้ยังมีของสะสมจากอินเดียยุคกลางและโบราณจำนวนมาก เช่น ซุ้มทางเข้าสถูปพุทธจากภารหุต, งานจำลองหัวเสาอโศกจากเสาอโศก (มาจากพิพิธภัณฑ์สารนาถ) ไปจนถึงซากฟอสซิลของสัตว์จากยุคก่อนประวัติศาสตร์ และซากอุกกาบาต
พิพิธภัณฑ์มีสี่แกลเลอรีที่เกี่ยวกับประวัติศาสตร์ธรรมชาติ ได้แก่ ส่วนพฤกษศาสตรฺ ส่วนแมลง ส่วนสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนม และส่วนสัตว์ปีก นอกจากนี้ยังมีของสะสมชิ้นสำคัญอย่างโครงกระดูกไดโนเสาร์ด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
History of Indian Museum
Indian Museum Kolkata at Google Cultural Institute
Don Bosco Museum
The Indian Museum Completes 200 Years by Shakunt Pandey
Publications of the Indian Museum
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี 2  3  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย  ออสเตรเลีย 
วิชาการ:  CiNii 
ประชาชน:  Trove 
อื่น ๆ:  IdRef
พีช (แก้ความกำกวม)

พีช สามารถหมายถึง
ท้อ (อังกฤษ: peach) พืชผลไม้
พีช (สายการบิน) สายการบินต้นทุนต่ำสัญชาติญี่ปุ่น
ศูนย์ประชุมพีช ในพัทยา ประเทศไทย
เจ้าหญิงพีช ตังละครในแฟรนไชส์เกมมาริโอ
พชร จิราธิวัฒน์ (ชื่อเล่น: พีช) นักร้องและนักแสดงชาวไทย
ดูเพิ่ม

เดอะ พีชแบนด์ (อังกฤษ: The Peach Band) ศิลปินกลุ่มดูโอหญิงไทย
พีต เบินส์

| พีต เบินส์ |
| --- | --- |
เบินส์ในปี ค.ศ. 2008
ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: ปีเตอร์ โจสเซปพี เบินส์
เกิด: 5 สิงหาคม ค.ศ. 1959(1959-08-05) พอร์ตซันไลต์ ประเทศอังกฤษ
เสียชีวิต: 23 ตุลาคม ค.ศ. 2016(2016-10-23) (57 ปี) ลอนดอน ประเทศอังกฤษ
แนวเพลง: ป็อป, แดนซ์, นิวเวฟ, ไฮเอนเนอร์จี
อาชีพ: นักร้อง-นักแต่งเพลง
เครื่องดนตรี: เสียงร้อง
ช่วงปี: 1977-2016

เว็บไซต์: DeadorAlive.net
นักดนตรี
ปีเตอร์ โจสเซปพี "พีต" เบินส์  (อังกฤษ: Peter Jozzeppi "Pete" Burns; 5 สิงหาคม ค.ศ. 1959 – 23 ตุลาคม ค.ศ. 2016) หรือ พีต เบินส์ เป็นนักร้อง นักแต่งเพลง นักเขียนและพิธีกรโทรทัศน์ชาวอังกฤษ เป็นผู้ก่อตั้งวงเดทออร์อะไลฟ์ ซึ่งเขาเป็นนักร้องและนักแต่งเพลงของวง และเป็นที่รู้จักมากขึ้นกับความสำเร็จของซิงเกิลในปี 1985 ยูสปินมีราวด์ (ไลก์อะเรเคิด) หลังจากที่เขาได้ขึ้นเป็นสถานะคนดังในสื่ออังกฤษต่อกับการปรากฏตัวของเขาใน เซเลบริตีบิ๊กบราเธอร์ (2006) และรายการโทรทัศน์ของเขา Pete's PA
พีต เบินส์เสียชีวิตจากภาวะหัวใจหยุดเต้นเฉียบพลัน เมื่อวันที่ 23 ตุลาคม ค.ศ. 2016
พีตา

| --- | --- |

ชื่ออื่น: พิตตา
แหล่งกำเนิด: ตะวันออกกลาง, เมดิเตอร์เรเนียน, บอลข่าน
ส่วนผสมหลัก: แป้งและน้ำ
พลังงาน (ต่อ  หน่วยบริโภค): 165 กิโลแคลอรี (691 กิโลจูล)
 ตำราอาหาร: พีตา   สื่อ: พีตา
พีตา (อังกฤษ: pita) หรือ พิตตา (pitta) มาจากภาษากรีกว่า "ปีตา" (πίτα) เป็นขนมปังซึ่งทำจากแป้งสาลีที่ขึ้นฟูเล็กน้อย มีลักษณะแบนและกลมหรือรี มีหลากหลายขนาด ขนมปังชนิดแบนไม่ว่าจะมีการทำให้ขึ้นฟูหรือไม่ ก็ล้วนแต่เป็นขนมปังที่มีมาตั้งแต่สมัยโบราณแล้ว ฉะนั้น ขนมปังพีตาจึงถือว่าเป็นขนมปังโบราณชนิดหนึ่ง
พีตา เตาฟาโตฟัว

| --- | --- |
เตาฟาโตฟัวในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016
ข้อมูลส่วนบุคคล
ชื่อเต็ม: พีตา นิโคลาส เตาฟาโตฟัว
ชื่อเล่น: ผู้เชิญธงชาติตองงา
พลเมือง: ตองงา
เกิด:  (1983-11-05) 5 พฤศจิกายน ค.ศ. 1983 (41 ปี) บริสเบน, รัฐควีนส์แลนด์, ประเทศออสเตรเลีย
การศึกษา: Tonga Side School Tonga High School Saint Peter's Lutheran College, Brisbane (graduated 2000)
ส่วนสูง: 1.92 m (6 ft 3 1⁄2 in)
น้ำหนัก: 100 kg (220 lb)
กีฬา
กีฬา: เทควันโด สกีข้ามทุ่ง
ผู้ฝึกสอน: Vasini Piu Paul Sitapa (Both for Taekwondo)
พีตา นิโคลาส เตาฟาโตฟัว (อังกฤษ: Pita Nikolas Taufatofua; เกิด 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2526) เป็นนักเทควันโดและนักเล่นสกีชาวตองงาที่อาศัยอยู่ในออสเตรเลีย เตาฟาโตฟัวกลายเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางหลังจากภาพการปรากฏตัวของเขาในพิธีเปิดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2016 ที่ทาน้ำมันและถอดเสื้อกลายเป็นไวรัล เขาเป็นผู้ถือธงของตองงาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016, โอลิมปิกฤดูหนาว 2018 และโอลิมปิกฤดูร้อน 2020
พังก์ร็อก

| พังก์ร็อก |
| --- | --- |
แหล่งกำเนิดทางรูปแบบ: การาจร็อก ร็อกแอนด์โรล ฮาร์ดร็อก ผับร็อก โพรโตพังก์ แกลมร็อก
แหล่งกำเนิดทางวัฒนธรรม: ต้นถึงกลางทศวรรษที่ 1970 ในสหรัฐอเมริกา, สหราชอาณาจักร และ ออสเตรเลีย
เครื่องบรรเลงสามัญ: เสียงร้อง กีตาร์ กีตาร์เบส กลองชุด
รูปแบบอนุพันธุ์: นิวเวฟ โพสต์พังก์ ออลเทอร์นาทิฟร็อก อีโม
แนวย่อย
อะนาร์โคพังก์ - อาร์ตพังก์ - การาจพังก์ - โกธิกร็อก - แกลมร็อก - ฮาร์ดคอร์ - ฮอร์เรอร์พังก์  - ออยi! - ไรออตเกิร์ล - สเกตพังก์ - คริสเตียนพังก์ - นาซีพังก์
แนวประสาน
แอนตีโฟล์ก - เคลติกพังก์ - ชิคาโนพังก์ - คาวพังก์ - เดธร็อก - โฟล์กพังก์ - ป็อปพังก์ - ไซโคบิลลี - พังก์อะบิลลี - พังก์บลูส์ - พังก์เมทัล - สกาพังก์ - ทูโทน
พังก์ร็อก (อังกฤษ: punk rock) เป็นดนตรีร็อกประเภทหนึ่ง (โดยมากมักเรียกสั้น ๆ ว่า พังก์) มีการเคลื่อนไหวและเป็นที่รู้จักในช่วงกลางทศวรรษที่ 1970 พังก์ร็อกได้พัฒนาระหว่างปี ค.ศ. 1974 และ ค.ศ. 1977 ในสหรัฐอเมริกา, สหราชอาณาจักร และ ออสเตรเลีย โดยมีวงอย่าง เดอะราโมนส์, เซ็กซ์พิสทอลส์ และ เดอะแคลช ที่เป็นที่รู้จักในฐานะแนวหน้าของดนตรีประเภทนี้
ลักษณะดนตรีแบบ พังก์ร็อกมีลักษณะท่วงทำนองที่รุนแรง หยาบกระด้าง ด้วยความขาดทักษะของการเล่นดนตรี ส่วนการร้องก็จะเป็น "ตะโกน"หรือ "บ่น" และแฝงนัยยะของ "การต่อต้าน" และการยกย่อง "ความเป็นเลิศ" เครื่องดนตรีจะประกอบด้วย กีตาร์ไฟฟ้า 1 หรือ 2 ตัว ,เบสไฟฟ้าและชุดกลอง มักมีการเล่นแบบ 2 คอร์ด เพลงพังก์มักมีความยาวระหว่าง 2 ถึง 2 นาทีครึ่ง มีบางเพลงมีความยาวน้อยกว่า 1 นาทีก็มี เพลงพังก์ในช่วงแรกรับอิทธิพลจากร็อกแอนด์โรลคือมีท่อนประสานเสียง
พังก์ร็อกกลายเป็นกระแสนิยมหลักในสหราชอาณาจักรตั้งแต่ปลายทศวรรษที่ 1970 แต่ความโด่งดังในที่อื่นมีในจำกัด จนกระทั่งทศวรรษที่ 80 พังก์ร็อกได้เป็นที่รู้จักในกลุ่มเล็ก ๆ ทั่วทุกมุมโลก ส่วนมากจะถูกปฏิเสธจากดนตรีกระแสหลัก  ในช่วงปลายยุคทศวรรษที่ 1970 ดนตรีพังก์ร็อกได้แตกแยกแขนง ไปหลากหลายทิศทาง เช่นเพลงแนว นิวเวฟ, โพสต์พังก์ โดยหลายวงได้ทำการทดลองแนวดนตรีไปในทิศทางอื่น เช่นแนวฮาร์ดคอร์พังก์ และ โอย! และ อะนาร์โค-พังก์ เป็นต้น
และพังก์ร็อกยุคใหม่ได้พัฒนาไปอีกขึ้น โดยเพลงแนวออลเทอร์นาทิฟร็อกได้รับความนิยมเหมือนตอนที่ได้พังก์ร็อกรับความนิยมในช่วงแรก
ยุคก่อนพังก์ร็อก > การาจร็อกและม็อด

ในช่วงต้นและกลางยุคทศวรรษที่ 1960 วงดนตรีการาจร็อก ได้ยอมรับว่าเป็นต้นกำเนิดของดนตรีพังก์ เริ่มต้นในหลาย ๆ ที่ทางอเมริกาเหนือ วงเดอะคิงส์เม็น (The Kingsmen) การาจร็อกจากพอร์ตแลนด์ รัฐออริกอน ได้เปิดตัวด้วยเพลงดัง Louie, Louie เพลงเก่าที่นำมาทำใหม่ในรูปแบบพังก์ร็อก
รูปแบบซาวนด์ที่น้อยของวงการาจร็อกหลาย ๆ วงได้รับอิทธิพลมาจากวงเดอะคิงก์ส (The Kinks) กับเพลงดัง You Really Got Me และ All Day and All of the Night ในปี 1964 ได้ถูกบรรยายว่าเป็นต้นแบบของเพลง 3 คอร์ด ของวงเดอะ ราโมนส์ในปี ค.ศ. 1978 กับเพลง I Don't Want You
วงเดอะ ฮู (The Who) กับเพลง My Generation ก็ได้อิทธิพลมาจากวง เดอะคิงก์ส ซึ่งวงเดอะฮูและเดอะสมอลล์เฟสเซส (The Small Faces) เป็นวงร็อกยุคก่อนหน้าที่เป็นที่รู้ดีกันว่ามีอิทธิพลให้กับวง เซ็กซ์ พิสทอลส์
ในปี 1966 ม็อดได้ลดความนิยมในสหรัฐอเมริกาไป การาจร็อกในอเมริกาเสื่อมความนิยมไปในไม่กี่ปี แต่แนวดนตรีใหม่ที่มาแทนคือ การาจ ซิช (garage psych) เช่นวง เดอะซีดส์ (The Seeds) ที่ต่อมาเป็นที่รู้จักในแนว โปรโตพังก์
ยุคก่อนพังก์ร็อก > โปรโตพังก์

ในปี ค.ศ. 1969 มีวงจากมิชิแกน 2 วงได้ออกอัลบั้มแนวโปรโตพังก์ ถือได้ว่ามิชิแกนมีความเกี่ยวข้องกับศูนย์กลางของโปรโตพังก์ ต่อมาวงเอ็มซีไฟฟ์ (MC5) จากดีทรอยต์ ออกอัลบั้ม Kick Out the Jams "ทางวงได้ตั้งใจให้ออกมาหยาบและดิบ" เขียนโดยนิตยสารโรลลิ่ง สโตนโดย เลสเตอร์ แบงส์ "เพลงส่วนใหญ่จะค่อนข้างไม่แตกต่างกันเลย เพลงมีโครงสร้าง 2 คอร์ดแบบดิบ ๆ คุณจะเคยได้ยินมาก่อนกับวงอย่าง เดอะซีดส์ (The Seeds), บลู เชียร์ (Blue Cheer), เควสชันมาร์กแอนด์เดอะมิสทีเรียนส์ (Question Mark and the Mysterians) และ เดอะคิงส์เม็น (The Kingsmen) ความแตกต่างคือ การหลอกลวง โดยปกปิดบางส่วนของความซ้ำซากด้วยเสียงที่น่าเกลียด ในท่อน "I Want You Right Now" ฟังดูเหมือนเพลง I Want You ของวงเดอะทร็อกส์ (The Troggs)"
ฤดูร้อนในปีนั้นวงเดอะสตูเจดส์ (The Stooges) ได้ออกอัลบั้มแรกโดยมีอิกกี ป็อป เป็นนักร้องนำอัลบั้มนี้โปรดิวซ์โดย จอห์น เคล อดีตสมาชิกวงร็อก เดอะเวลเวตอันเดอร์กราวด์ (The Velvet Underground) อัลบั้มนี้เป็นแรงบันดาลใจไม่ทางตรงก็ทางอ้อมให้กับการเกิดของดนตรีพังก์
ทางฝั่งตะวันออกวงนิวยอร์กดอลส์ (New York Dolls) ได้ถือกำเนิดแฟชั่นร็อกแอนด์โรลแบบดุร้าย ที่ต่อมารู้จักกันในนามของ แกลมพังก์ (glam punk)  ในรัฐโอไฮโอวงร็อกอันเดอร์กราวนด์ได้ปรากฏออกมา นำโดย ดีโว (Devo) จากเมื่องแอเครินและเคนต์ เดอะอิเล็กทริกอีลส์ (The Electric Eels), มิเรอส์ (Mirrors) และ ร็อกเก็ตฟอร์มเดอะทูมส์ (Rocket from the Tombs) จากเมื่องคลีฟแลนด์
ในลอนดอน ดนตรีร็อกได้กลับคืนสู่สามัญ และได้ปูพื้นให้นักดนตรีหลายคนสู่วงการเพลงพังก์เช่นวงเดอะสเตรงเลอส์ (The Stranglers), ค็อคสปาร์เรอร์ (Cock Sparrer) และ โจ สตรัมเมอร์ ซึ่งต่อมาคือสมาชิกวงเดอะแคลช
ในออสเตรเลีย วงการาจร็อกรุ่นใหม่หลายวงได้เป็นแรงบันดาลใจให้กับ เดอะสตูเจดส์ และ เอ็มซีไฟฟ์ (MC5) ที่มีซาวน์ดนตรีที่ใกล้เคียงกับความเป็นพังก์ที่สุดในบริสเบนวงเดอะเซนส์ (The Saints) ได้เล่นเพลงดิบ ๆแบบอังกฤษ และได้ทัวร์ในออสเตรเลียและนิวซีแลนด์ในปี 1965 สถานีวิทยุเบิร์ดแมนได้เล่นเพลงการแสดงสดเล็ก ๆ นี้ด้วย แต่ความคลั่งไคล้ได้ตามมาถึงซิดนีย์