stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พระยาพิจารณาปฤชามาตย์ (สุหร่าย วัชราภัย)
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2465 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)
พ.ศ. 2467 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้าวิเศษ (ท.จ.ว.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ. 2463 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์ช้างเผือก (ท.ช.)
พ.ศ. 2462 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
พ.ศ. 2436 –  เหรียญรัชฎาภิเศกมาลา (ร.ศ.)
พ.ศ. 2440 –  เหรียญประพาสมาลา (ร.ป.ม.)
พ.ศ. 2450 –  เหรียญรัชมงคล (ร.ร.ม.)
พ.ศ. 2451 –  เหรียญรัชมังคลาภิเศก รัชกาลที่ 5 (ร.ม.ศ.5)
พ.ศ. 2454 –  เหรียญบรมราชาภิเษก รัชกาลที่ 6 (ร.ร.ศ.6)
พ.ศ. 2468 –  เหรียญบรมราชาภิเษก รัชกาลที่ 7 (ร.ร.ศ.7)
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กคณะองคมนตรีไทย |
| --- | --- |
คณะองคมนตรี ชุดปัจจุบัน:  สุรยุทธ์ จุลานนท์  เกษม วัฒนชัย  พลากร สุวรรณรัฐ  อรรถนิติ ดิษฐอำนาจ  ศุภชัย ภู่งาม  ชลิต พุกผาสุข  ไพบูลย์ คุ้มฉายา  ดาว์พงษ์ รัตนสุวรรณ  จรัลธาดา กรรณสูต  กัมปนาท รุดดิษฐ์  พงษ์เทพ หนูเทพ  จิรายุ อิศรางกูร ณ อยุธยา  อำพน กิตติอำพน  เฉลิมชัย สิทธิสาท  จอม รุ่งสว่าง  นุรักษ์ มาประณีต  เกษม จันทร์แก้ว  บัณฑิตย์ มลายอริศูนย์  ประยุทธ์ จันทร์โอชา 
ประธานองคมนตรี:  พระวรวงศ์เธอ กรมหมื่นพิทยลาภพฤฒิยากร  สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาชัยนาทนเรนทร  พระวรวงศ์เธอ กรมหมื่นอดิศรอุดมศักดิ์  เจ้าพระยาศรีธรรมาธิเบศ  หม่อมหลวงเดช สนิทวงศ์  สัญญา ธรรมศักดิ์  เปรม ติณสูลานนท์  สุรยุทธ์ จุลานนท์ 
ดูเพิ่ม:  รายพระนามและชื่ออภิรัฐมนตรีและองคมนตรีไทย
เหตุการณ์รถตู้สาธารณะถูกชนบนทางยกระดับอุตราภิมุข พ.ศ. 2553

เหตุการณ์รถตู้สาธารณะถูกชนบนทางยกระดับอุตราภิมุข พ.ศ. 2553 เป็นอุบัติเหตุบนท้องถนน เกิดขึ้นในคืนวันที่ 27 ธันวาคม 2553 เมื่อรถยนต์นั่งส่วนบุคคล สีขาว ยี่ห้อฮอนด้า ซีวิค ขับโดย อรชร เทพหัสดิน ณ อยุธยา ชื่อเล่นว่า แพรวา อายุ 17 ปี แล่นมาด้วยความเร็ว พุ่งเข้าชนท้ายรถตู้สาธารณะ สีขาว ยี่ห้อโตโยต้า ไฮเอซ บนทางยกระดับอุตราภิมุขเส้นทางระหว่างมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิต กับสถานีหมอชิต (สาย ต.118) ซึ่งมีผู้โดยสาร 14 คน ส่วนใหญ่เป็นนักศึกษาและบุคลากรของมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์และสำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ เป็นเหตุให้รถตู้คันดังกล่าวฟาดกับขอบทางยกระดับอุตราภิมุขอย่างแรง มีผู้โดยสารกระเด็นออกจากรถ เบื้องต้นเสียชีวิต 8 คน บาดเจ็บอีก 6 คน ต่อมา ผู้บาดเจ็บเสียชีวิตลงอีก 1 คน รวมจำนวนผู้โดยสารเสียชีวิต 9 คน และบาดเจ็บ 5 คน ส่วนอรชร เทพหัสดิน ณ อยุธยา บาดเจ็บเล็กน้อย
อุบัติเหตุครั้งนี้สร้างกระแสวิพากษ์วิจารณ์ในด้านลบต่ออรชร เทพหัสดิน ณ อยุธยา อย่างกว้างขวางในสังคมออนไลน์ ขณะที่ชาวเน็ตบางกลุ่มเรียกร้องให้รัฐดำเนินกระบวนการยุติธรรมเกี่ยวกับอุบัติเหตุครั้งนี้อย่างโปร่งใสและเป็นกลาง อีกทั้งยังส่งผลให้รัฐพิจารณาออกกฎระเบียบบังคับให้ผู้โดยสารรถสาธารณะต้องคาดเข็มขัดนิรภัยทุกคนด้วย
สำหรับคดีอาญา ศาลเยาวชนและครอบครัวกลางสั่งโทษจำคุกให้รอลงอาญา 3 ปี คุมประพฤติ 3 ปี และห้ามขับรถจนอายุ 25 ปีบริบูรณ์ ส่วนคดีแพ่ง ศาลฎีกาสั่งให้ชดใช้รวมประมาณ 26 ล้านบาท
เดือนกรกฎาคม 2562 เหตุการณ์ดังกล่าวกลับมามีชื่อเสียงอีกครั้ง หลังญาติผู้เสียชีวิตไปออกรายการ "ถามตรง ๆ กับ จอมขวัญ หลาวเพ็ชร์" และว่า พวกตนยังไม่ได้รับการช่วยเหลือเยียวยาจากผู้ก่อเหตุ
วันที่ 6 สิงหาคม 2562 เวลา 09.00 น. นายเดชา กิตติวิทยานันท์ ทนายความ พร้อม หนุ่ม กรรชัย กำเนิดพลอย ผู้รับมอบอำนาจจากครอบ ครอบครัวนางสาวอรชร  เทพหัสดิน ณ อยุธยา นำแคชเชียร์เช็คจำนวน 41,755,050.79 บาท พร้อมเงินค่าทำเนียบศาล 20,000 บาท มาวางต่อศาลแพ่ง ถ.รัชดา  ตามคำพิพากษาศาลฎีกา เพื่อชดใช้ค่าเสียหายแก่ครอบครัวผู้ประสบเหตุ จากอุบัติเหตุเมื่อปี 2553 กรรชัย เปิดเผยว่าเพื่อให้เรื่องนี้ได้จบสิ้น เนื่องจากคดีมีความยืดเยื้อมานานมาก สมควรแก่การเวลาที่ญาติฝั่งผู้เสียหาย ทั้งผู้เสียชีวิตและได้รับบาดเจ็บได้รับการเยียวยา ก่อนหน้านี้ตนเองได้รับโฉนดมาจากครอบครัวของแพรวา เพื่อเป็นตัวกลางในการจำหน่ายแต่กก็ติดขัดเรื่อยมา กระทั่งครอบครัวแพรวาตัดสินใจยืมเงินจากญาติพี่-น้อง จนได้ตามจำนวนกว่า 41 ล้านบาทนำมากับศาลในวันนี้ แต่ยังขาดเงินอีกว่า 8 แสนบาทเนื่องจากเข้าใจตัวเลขคาดเคลื่อน ซึ่งภายใน 2-3 วันนี้จะนำเงินมาวางเพิ่มเติมให้ครบ ยืนวันทุกอย่างจะดำเนินการเสร็จสิ้นภายในวันที่ 28 สิงหาคม ส่วนสาเหตุที่ก่อนหน้านี้ครอบครัวแพรวาไม่ใช้วิธีการกู้ยืมเงินเพื่อเยียวค่าเสียหายเนื่องจากเป็นเรื่องของกระบวนการทางกฎหมายที่อยู่ในช่วงต่อสู้ทางคดีทำให้ตัวเลขของเงินเยียวยาของแต่ละศาลไม่เท่ากัน โดยข่าวหลายสำนักได้เผนแพร่ข่าวโดยประมาณว่าทางครอบครัวนางสาวอรชร เทพหัสดิน ณ อยุธยาประกาศขายที่ดินเพื่อหาเงินมาชดใช้ค่าเสียหายแต่เนื่องจากที่ดินมีมูลค่าสูงจึงหาคนมาซื้อยากทำให้คดีต้องยืดเยื้อและเป็นที่กังขาของสังคมมาหลายปี
การชน

วันที่ 27 ธันวาคม 2553 ราว 21:00 นาฬิกา รถคันข้างต้นได้รับผู้โดยสาร 14 คนจากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิต ตำบลคลองหนึ่ง อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี ส่วนใหญ่เป็นนักศึกษาและบุคลากรของมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และสำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ ที่เลิกเรียนและเลิกงานจะกลับบ้านก่อนวันหยุดยาวช่วงขึ้นปีใหม่ ปลายทางของรถตู้คือสถานีหมอชิต เขตจตุจักร กรุงเทพมหานคร
ครั้นมาถึงทางยกระดับอุตราภิมุข ซึ่งอยู่สูง 20 เมตรเหนือทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 31 บริเวณหน้ามหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ติดต่อกับสำนักงานปรมาณูเพื่อสันติ และบริษัทยาคูลท์ (ประเทศไทย) จำกัด แขวงลาดยาว เขตจตุจักร กรุงเทพมหานคร รถยนต์นั่งส่วนบุคคลของอรชร เทพหัสดิน ณ อยุธยา ได้วิ่งมาด้วยความเร็ว พุ่งเข้าชนท้ายรถตู้ รถตู้จึงเสียหลัก พลิกคว่ำไปชนขอบกั้นคอนกรีตของทางยกระดับอุตราภิมุข และฟาดกับเสาไฟฟ้า ก่อนคว่ำลงกับพื้นในลักษณะตะแคง กระจกแตก และประตูเปิดออก แรงเหวี่ยงส่งผลให้ผู้โดยสารบางส่วนกระเด็นจากรถ กระแทกพื้นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 31 บางส่วนปลิวตกลงคลองของมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ มี 1 คนกระเด็นไปกระแทกสะพานลอยใต้ทางยกระดับอุตราภิมุขเสียชีวิตและศพเกี่ยวห้อยอยู่ ณ ที่นั้น ขณะที่อีกส่วนคาอยู่ในรถตู้
เวลา 21:41 นาฬิกา พันตำรวจโท ฉัตรชัย เอี่ยมอ่อง สารวัตรสืบสวนสอบสวน สถานีตำรวจนครบาลวิภาวดีรังสิต รับรายงานเหตุ จึงนำกำลังไปตรวจสอบ และสั่งปิดการจราจรบนทางยกระดับอุตราภิมุข ตลอดจนบริเวณทางคู่ขนานขาเข้าทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 31 ตั้งแต่หน้าบริษัทยาคูลท์ ไปจนถึงสี่แยกบางเขน บนทางยกระดับอุตราภิมุข เขาพบรถรรถยนต์นั่งส่วนบุคคลของอรชร เทพหัสดิน ณ อยุธยา จอดอยู่กลางถนน หน้ารถพังยับเยิน และล้อหลุด ส่วนอรชร เทพหัสดิน ณ อยุธยา พิงขอบทางยกระดับอุตราภิมุข ใช้แบล็กเบอร์รีอยู่ข้าง ๆ และพบรถตู้ที่ประสบเหตุ กำลังพลิกคว่ำ สภาพท้ายรถพังยับเยิน นอกจากนี้ เขายังพบศพกระจายเกลื่อนอยู่บนทางคู่ขนาน ตั้งแต่หน้าหน้าสำนักงานปรมาณูเพื่อสันติ มาถึงประตูทางเข้ามหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ นับได้ทั้งหมด 8 ศพ ส่วนผู้บาดเจ็บมี 7 คน รวมอรชร เทพหัสดิน ณ อยุธยา ด้วยแล้ว เจ้าหน้าที่และพลเมืองดีได้ช่วยกันนำส่งโรงพยาบาลวิภาวดีที่อยู่ใกล้เคียง ต่อมา จันจิรา ซิมกระโทก ผู้บาดเจ็บ ตายลงอีก 1 จำนวนผู้ประสบเหตุจึงเปลี่ยนแปลงเป็น เสียชีวิต 9 คน บาดเจ็บ 6 คน
เมื่อทราบข่าวแล้ว ค่ำวันนั้น นักศึกษาและอาจารย์จำนวนหนึ่งของมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ซึ่งรวมถึงปริญญา เทวานฤมิตรกุล รองอธิการบดีมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ได้เดินทางเข้าเยี่ยมผู้บาดเจ็บที่โรงพยาบาลวิภาวดี และเวลาเดียวกัน เจ้าหน้าที่จากกรมทางหลวงก็ทำความสะอาดพื้นที่เกิดเหตุ ครั้นวันรุ่งขึ้น เวลา 11:00 นาฬิกา พลโท พร้อมพงศ์ พีระบูล ผู้อำนวยการโรงพยาบาลวิภาวดี แถลงข่าวว่า ให้ส่งผู้บาดเจ็บที่เป็นนักศึกษาและบุคลากรของมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ไปรักษาต่อที่โรงพยาบาลธรรมศาสตร์เฉลิมพระเกียรติได้ ผู้บาดเจ็บส่วนใหญ่อาการสาหัสและต้องรักษาพยาบาลด้วยการผ่าตัด ส่วนอรชร เทพหัสดิน ณ อยุธยา เพียงปากและข้อศอกแตก แพทย์รักษาพยาบาลแล้วก็ให้กลับได้ บ่ายวันเดียวกัน ที่สถาบันนิติเวชวิทยา โรงพยาบาลตำรวจ สำนักงานตำรวจแห่งชาติ ญาติมิตรของผู้เสียชีวิตทั้ง 8 ทยอยเดินทางมารับศพไปจัดการต่อไป
ผู้ประสบเหตุ > ผู้เสียชีวิต

| ลำดับที่ | ชื่อ | อายุ (ปี) | อาชีพ หรือความเกี่ยวข้องในเหตุการณ์ | สาเหตุการเสียชีวิต |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | เกียรติมันต์ รอดอารีย์ | 23 | นักศึกษา สถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์​ |  |
| 2. | จันจิรา ซิมกระโทก | 22 | นักศึกษาชั้นปีที่ 4 คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ | • เดิมบาดเจ็บ กระดูกหักเกือบทั้งตัว โดยเฉพาะที่เชิงกราน ทรวงอก และซี่โครงซ้าย ศีรษะยังถูกกระแทก สมองบวมมาก และไม่รู้สึกตัว  • ต้องผ่าตัดสมอง ให้เลือด และใส่เครื่องช่วยหายใจ อยู่หน่วยอภิบาล แพทย์แถลงว่าเป็นตายมีโอกาสเท่ากัน • ต่อมาเสียชีวิตในวันที่ 30 ธันวาคม 2553 |
| 3. | ตรอง สุดธนกิจ | 24 | รัฐศาสตรบัณฑิต มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ |  |
| 4. | นฤมล ปิตตาทะนัง | 38 | คนขับรถตู้คันประสบเหตุ |  |
| 5. | ปรัชญา คันธา | 21 | นักศึกษาชั้นปีที่ 3 คณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ |  |
| 6. | ภิญโญ จินันทุยา | 34 | ผู้ช่วยคณบดีฝ่ายบริหารจัดการเทคโนโลยีและสารสนเทศ คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์และการผังเมือง มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ |  |
| 7. | ศาสตรา เช้าเที่ยง | 33 | นักวิจัย ศูนย์พันธุวิศวกรรมและเทคโนโลยีชีวภาพแห่งชาติ สำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ | หนังสือพิมพ์ไทยรัฐพรรณนาสภาพศพของเขาว่า "...ค้างอยู่บนสะพานลอยคนข้าม สภาพกะโหลกศีรษะเปิด เศษสมองร่วงไหลหล่นลงมาบนพื้นถนน เจ้าหน้าที่กู้ภัยต้องใช้เชือกผูกไว้ กันร่างไร้วิญญาณร่วงหล่นลงมา..." |
| 8. | สุดาวดี นิลวรรณ | 20 | นักศึกษาชั้นปีที่ 3 คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ |  |
| 9. | อุกฤษฎ์ รัตนโฉมศรี | 30 | ผู้ช่วยนักวิจัย ศูนย์พันธุวิศวกรรมและเทคโนโลยีชีวภาพแห่งชาติ สำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ |  |
ผู้ประสบเหตุ > ผู้บาดเจ็บ

| ลำดับที่ | ชื่อ | อายุ (ปี) | อาชีพ หรือความเกี่ยวข้องในเหตุการณ์ | อาการเจ็บ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | กันณภัส ปัญญาประเสริฐ | 23 | นักศึกษาชั้นปีที่ 4 คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ | • มีบาดแผลทั่วกาย และปวดหลัง ส่งต่อยังโรงพยาบาลธรรมศาสตร์เฉลิมพระเกียรติ  • บาดแผลตกสะเก็ดและดีขึ้นตามลำดับ ต้องเข้าเฝือกที่ขาขวา แพทย์ให้รักษาตัวอย่างน้อย 6 สัปดาห์ ก่อนให้ทำกายภาพบำบัด และหัดเดิน |
| 2. | มูฮัมหมัด ชารีฟ หรือ  โมฮัมเหม็ด ซาคีป | 31 | นักศึกษาสถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเชีย | • มีแผลที่เท้าและเข่า นิ้วก้อยเท้าแตก กระดูกที่เข่าขวาซ้อนทับกัน  • เอกซเรย์กระดูก ผ่าตัดรักษา ดึงกระดูกคืนเดิม แต่ยังไม่สามารถเดินได้ ต้องใช้ไม้ค้ำยันประมาณ 25 วัน จึงเข้าสู่ภาวะปรกติ |
| 3. | วรัญญู เกตุชู | 20 | นักศึกษาชั้นปีที่ 3 คณะสังคมสงเคราะห์ศาสตร์ และเลขาธิการองค์การนักศึกษา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ | • ไหปลาร้าซ้ายหัก หัวเข่าแตก ผ่าตัดรักษา และส่งต่อยังโรงพยาบาลธรรมศาสตร์เฉลิมพระเกียรติ  • เข้าเฝือกที่เข่าซ้าย แพทย์ให้หัดเดินใหม่ |
| 4. | วิศรุต พลสิทธิ์ | 35 | ผู้ช่วยนักวิจัย ศูนย์เทคโนโลยีอิเล็กทรอนิกส์และคอมพิวเตอร์แห่งชาติ สำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ | ปวด และมีแผลถลอกตามตัว ปฐมพยาบาล แล้วให้กลับได้ |
| 5. | สุนทร ปิตตาทะนัง | 44 | สามีของคนขับรถตู้ | หัวแตก หัวไหล่ซ้ายเคลื่อน เย็บแผลและรักษาให้ และปลอดภัยแล้ว |
| 6. | อรชร เทพหัสดิน ณ อยุธยา | 17 | คนขับรถยนต์นั่งส่วนบุคคลผู้ก่อเหตุ | ปากและข้อศอกแตก รักษาพยาบาลแล้ว ให้กลับได้ในวันที่ 28 ธันวาคม 2553  |
ผู้ประสบเหตุ > สถิติ

ผู้ประสบเหตุทั้งหมดสิบห้าคน ซึ่งรวม อรชร เทพหัสดิน ณ อยุธยาแล้ว หาก
การเยียวยาความเสียหาย

วันที่ 29 ธันวาคม 2553 ปิยะพันธ์ จัมปาสุต ผู้อำนวยการองค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ ว่า "...ได้ตรวจสอบแล้วว่ารถตู้คันดังกล่าวเป็นรถตู้ของบริษัท สยามออโต้เซอร์วิส จัดทำประกันภัยไว้กับบริษัทนำสินประกันภัย ประเภท 1 ระยะเวลาประกันภัยตั้งแต่ 31 ธันวาคม 2552 ถึง 31 ธันวาคม 2553 โดยผู้เสียชีวิตจะได้รับค่าชดเชยจากบริษัทประกันภัยรายละสองแสนบาท และผู้ที่ได้รับบาดเจ็บจะได้รับค่ารักษาพยาบาลก่อนไม่เกินหนึ่งแสนบาท..." วันถัดมา จันทรา บูรณฤกษ์ เลขาธิการคณะกรรมการกำกับและส่งเสริมการประกอบธุรกิจประกันภัย แถลงว่า เงินดังกล่าวเป็นเพียงเบื้องต้น และบริษัทประกันภัยได้เริ่มจ่ายให้แก่ทายาทผู้เสียชีวิตและผู้บาดเจ็บแล้ว
ในโอกาสเดียวกัน บริษัทนำสินประกันภัย ว่า เงินทั้งนี้ บริษัทประกันจ่ายให้แก่ผู้ประสบเหตุ โดยไม่คำนึงว่าฝ่ายใดถูกฝ่ายใดผิด แม้เมื่อคดีถึงที่สุดแล้วจะปรากฏว่าฝ่ายรถตู้ผิด ก็จะรับผิดชอบชดใช้ค่าสินไหมทดแทนเพิ่มเติมอีกไม่เกินจำนวนหนึ่งล้านบาทให้แก่ผู้ตายแต่ละคน และไม่เกินหนึ่งแสนห้าหมื่นบาทให้แก่ผู้บาดเจ็บ แต่ถ้าฝ่ายรถตู้ถูก บริษัทจะเรียกค่าสินไหมทดแทนจากอรชร เทพหัสดิน ณ อยุธยา ให้
นอกจากนี้ สมคิด เลิศไพฑูรย์ อธิการบดีมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ แถลงว่า มหาวิทยาลัยจะจ่ายเงินช่วยเหลือแก่อาจารย์ที่เสียชีวิตเป็นเงินหนึ่งแสนหกหมื่นบาทจากการประกันอุบัติเหตุกลุ่ม และอีกสามแสนบาทจากการเป็นสมาชิกสหกรณ์ธรรมศาสตร์ รวมเป็นเงินสี่แสนหกหมื่นบาทต่อคน ส่วนนักศึกษาที่เสียชีวิต จะได้รับเงินหนึ่งแสนหกหมื่นบาทจากการประกันอุบัติเหตุ และอีกราวสองหมื่นถึงสามหมื่นบาทจากกองทุนของมหาวิทยาลัย รวมเป็นเงินราวหนึ่งแสนแปดหมื่นถึงหนึ่งแสนเก้าหมื่นบาทต่อคน เย็นวันเดียวกันนั้น ปริญญา เทวานฤมิตรกุล รองอธิการบดีมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ได้มอบเงินช่วยเหลือของมหาวิทยาลัยให้แก่ครอบครัวของจันจิรา ซิมกระโทก ผู้เสียชีวิต จำนวนแปดหมื่นบาท เป็นค่ารักษาพยาบาลและค่าปลงศพ และจะให้เงินสามแสนหนึ่งหมื่นบาทอีกภายหลัง
ท่าอากาศยานนานาชาติกามซัญ

ท่าอากาศยานนานาชาติกามซัญ (เวียดนาม: Sân bay quốc tế Cam Ranh) (IATA: CRX, ICAO: VVCR) ตั้งอยู่ใกล้กับอ่าวกามซัญในเมืองกามซัญ จังหวัดคั้ญฮหว่า ประเทศเวียดนาม เป็นท่าอากาศยานรองรับเมืองญาจางซึ่งตั้งอยู่ห่างออกไปทางทิศเหนือประมาณ 30 กิโลเมตร
สายการบินและจุดหมายปลายทาง > สายการบินระหว่างประเทศ

มีสายการบินไทยแอร์เอเชียให้บริการระหว่างท่าอากาศยานดอนเมือง กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย บินตรงไปยังสนามบินนี้
สายการบินและจุดหมายปลายทาง > สายการบินภายในประเทศ

| สายการบิน> ชื่อไทย | สายการบิน> ชื่ออังกฤษ | จุดหมายปลายทาง |
| --- | --- | --- |
| เวียดนามแอร์ไลน์ (VN) | Vietnam Airlines | ฮานอย, นครโฮจิมินห์, ดานัง |
ท่าอากาศยานนานาชาติจูวันดา

ท่าอากาศยานนานาชาติจูวันดา (อินโดนีเซีย: Bandar Udara Internasional Juanda) (IATA: SUB, ICAO: WARR) เป็นสนามบินนานาชาติในตำบลเซอดาตี อำเภอซีโดอาร์โจ จังหวัดชวาตะวันออก เป็นหนึ่งในสนามบินหลักของประเทศอินโดนีเซีย อยู่ห่างจากตัวเมืองซูราบายา 12 กิโลเมตร (8 ไมล์) ดำเนินการโดยบริษัทอังกาซาปูรา ส่วนชื่อสนามบินตั้งตามชื่อจูวันดา การ์ตาวีจายา อดีตนายกรัฐมนตรีอินโดนีเซียผู้ริเริ่มการพัฒนาสนามบินแห่งนี้ ท่าอากาศยานนานาชาติจูวันดาเป็นหนึ่งในท่าอากาศยานที่หนาแน่นที่สุดในประเทศ ค.ศ. 2010 สนามบินมีสถิติผู้โดยสาร 11 ล้านคน บางชั่วโมงมีเที่ยวบินถึง 40-45 เที่ยวบิน ในปี ค.ศ. 2013 สนามบินมีสถิติเที่ยวบิน 400 เที่ยวต่อวัน
ปัจจุบัน เป็นฐานการบินหลักของสายการบินซิตีลิงก์, การูดาอินโดนีเซีย, อินโดนีเซียแอร์เอเชีย, ไลอ้อนแอร์ และซรีวีจายาแอร์ เช่นเดียวกันกับท่าอากาศยานนานาชาติซูการ์โน-ฮัตตา
ในปี ค.ศ. 2014 ได้รับการจัดอันดับเป็นสนามบินที่มีคุณภาพการให้บริการดีที่สุดในโลก โดยได้อันดับที่ 10 จาก 79 สนามบินในกลุ่มที่มีผู้โดยสาร 5-15 ล้านคนต่อปี และในต้นปี ค.ศ. 2015 ได้ขยับขึ้นมาเป็นอันดับที่ 7
ประวัติ

เปิดใช้งานในปี ค.ศ. 1964 ในฐานะฐานทัพอากาศนาวี แทนที่ฐานทัพเดิมซึ่งอยู่ที่โมรกเริมบางัน ใกล้ท่าเรือตันจุงเปรัก ต่อมาได้กลายเป็นสนามบินพาณิชย์ และในวันที่ 24 ธันวาคม ค.ศ. 1990 ได้พัฒนาเป็นสนามบินนานาชาติ อย่างไรก็ตาม ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1987 เคยมีเที่ยวบินไปยังสิงคโปร์, ฮ่องกง, ไทเป และมะนิลา
สถิติ

| ปี ค> ศ. | จำนวนผู้โดยสาร | จำนวนสินค้า (ตัน) | จำนวนเที่ยวบิน |
| --- | --- | --- | --- |
| 1999 | 2,137,353 | 40,549 | 52,284 |
| 2000 | 2,712,074 | 31,185 | 54,154 |
| 2001 | 3,301,435 | 37,767 | 62,141 |
| 2002 | 4,746,113 | 43,089 | 75,921 |
| 2003 | 6,584,711 | 42,910 | 82,779 |
| 2004 | 8,562,747 | 63,950 | 97,421 |
| 2005 | 8,217,415 | 66,647 | 99,485 |
| 2006 | 8,986,650 | 71,574 | 91.209 |
| 2007 | 8,823,228 | 58,815 | 87,687 |
| 2008 | 9,122,196 | 62,289 | 69,726 |
| 2009 | 10,562,906 | 62,357 | 76,754 |
| 2010 | 12,072,059 | 76,774 | 84,958 |
| 2011 | 13,778,287 | 95,146 | 103,846 |
| 2012 | 16,447,912 | 102,133 | 141,365 |
| 2013 | 17,683,955 | 121,935 | 155,421 |
| 2014 | 13,406,206 | 92,439 | 117,825 |
| 2015 | 18,911,256 | 130,398 | 166,208 |
อาคารผู้โดยสาร

มี 2 อาคาร ได้แก่ อาคาร 1 รองรับเที่ยวบินภายในประเทศทั้งหมด ยกเว้นเที่ยวบินของสายการบินการูดาอินโดนีเซียและอินโดนีเซียแอร์เอเชีย, อาคาร 2 รองรับเที่ยวบินระหว่างประเทศทั้งหมด รวมไปถึงเที่ยวบินภายในประเทศของสายการบินการูดาอินโดนีเซียและอินโดนีเซียแอร์เอเชียด้วย
สมุดภาพ

อาคารผู้โดยสาร 1 ชั้นที่สอง
Airbus A330-300 ของสายการบินคาเธ่ย์แปซิฟิค
Boeing 747 ของสายการบินซาอุดีแอร์ไลน์ เที่ยวบินไปมักกะฮ์
เครื่องบินของสายการบินวาลูแอร์ มาจากสิงคโปร์
แหล่งข้อมูลอื่น

PT. Angkasa Pura I: Juanda Airport (ในภาษาอังกฤษ)
Transport Malang To Surabaya
Juanda International Airport website
Accident history for SUB at Aviation Safety Network
สนามกีฬาเรดสตาร์

| --- | --- |
มารากานา
สนามฟุตบอลยูฟ่าประเภท 4 
th
ชื่อเต็ม: สนามกีฬารายกอ มีติช
ชื่อเดิม: สนามกีฬาเรดสตาร์
ที่ตั้ง: เดดินเย เบลเกรด เซอร์เบีย
พิกัด: 44°47′00″N 20°27′54″E﻿ / ﻿44.7832°N 20.4649°E﻿ / 44.7832; 20.4649
เจ้าของ: เรดสตาร์เบลเกรด
ผู้ดำเนินการ: เรดสตาร์เบลเกรด
ที่นั่งพิเศษ: 5 (450 ที่นั่ง)
ความจุ: 53,000 ที่นั่ง
ขนาดสนาม: 110 x 73 ตารางเมตร
พื้นผิว: หญ้า
ป้ายแสดงคะแนน: แอลอีดี
การก่อสร้าง
ก่อสร้าง: ค.ศ. 1960–1963
เปิดใช้สนาม: 1 กันยายน 1963; 61 ปีก่อน (1963-09-01)
ปรับปรุง: ค.ศ. 2017–ปัจจุบัน
การใช้งาน
เรดสตาร์เบลเกรด (ค.ศ. 1963–ปัจจุบัน) ฟุตบอลทีมชาติเซอร์เบีย (ค.ศ. 2006–ปัจจุบัน)
สนามกีฬารายกอ มีติช (เซอร์เบีย: Стадион Рајко Митић, อักษรโรมัน: Stadion Rajko Mitić) หรือชื่อเดิม สนามกีฬาเรดสตาร์ (เซอร์เบีย: Стадион Црвена звезда, อักษรโรมัน: Stadion Crvena zvezda) หรือ มารากานา (ซีริลลิกเซอร์เบีย: Маракана) เป็นสนามกีฬาอเนกประสงค์ในเบลเกรด ประเทศเซอร์เบีย เป็นสนามเหย้าของเรดสตาร์เบลเกรด ตั้งแต่ ค.ศ. 1963 ชื่อสนามได้มีการเปลี่ยนเมื่อเดือนธันวาคม ค.ศ. 2014 เพื่อเป็นเกียรติแก่ผู้เล่นตำนานของสโมสรอย่าง รายกอ มีติช สนามมีความจุ 53,000 ที่นั่ง จึงเป็นสนามที่มีความจุมากที่สุดในประเทศเซอร์เบีย
สนามใช้จัดการแข่งขันของทีมชาติชุดใหญ่ อีกทั้งยังใช้จัดการแข่งขันนัดชิงชนะเลิศยูโรเปียนคัพในปี 1973 และนัดชิงชนะเลิศยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกในปี 1976
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ สนามกีฬาเรดสตาร์
FC Red Star official website
FC Red Star Belgrade Stadion
Stadium pictures on Delije web site
Stadium Guide Article
360° Marakana Virtual tour เก็บถาวร 2011-06-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กสนามแข่งขันนัดชิงชนะเลิศในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป |
| --- | --- |
 1960: ปาร์กเดแพร็งส์ (ปารีส)  1964: สนามกีฬาซานเตียโก เบร์นาเบว (มาดริด)  1968: สตาดีโอโอลิมปีโก (โรม)  1972: Heysel Stadium (บรัสเซลส์)  1976: สนามกีฬาเรดสตาร์ (เบลเกรด)  1980: สตาดีโอโอลิมปีโก (โรม)  1984: ปาร์กเดแพร็งส์ (ปารีส)  1988: โอลึมพีอาชตาดีอ็อน (มิวนิก)  1992: Ullevi (กอเทนเบิร์ก)  1996: สนามกีฬาเวมบลีย์ (ลอนดอน)  2000: Feijenoord Stadion (รอตเทอร์ดาม)  2004: อิชตาดียูดาลุช (ลิสบอน)  2008: สนามกีฬาแอ็นสท์ ฮัพเพิล (เวียนนา)  2012: ศูนย์กีฬาแห่งชาติออลิมปีย์สกึย (เคียฟ)  2016: สตาดเดอฟร็องส์ (แซ็ง-เดอนี)  2020: สนามกีฬาเวมบลีย์ (ลอนดอน)  2024: โอลึมพีอาชตาดีอ็อน (เบอร์ลิน)  2028: สนามกีฬาเวมบลีย์ (ลอนดอน)
ภาษาสกอต

| สกอต |
| --- | --- |
ภาษาสกอตที่ราบต่ำ/ที่ลุ่ม
(เบรด) สกอตส์, ลัลลันส์ (มาจาก "โลว์แลนด์")
ประเทศที่มีการพูด: สหราชอาณาจักร, สาธารณรัฐไอร์แลนด์
ภูมิภาค: สกอตแลนด์: พื้นที่ราบสก็อตแลนด์, นอร์ธเทอร์นไอล์ส, อัลสเตอร์ (ไอร์แลนด์)
ชาติพันธุ์: ชาวสกอต
จำนวนผู้พูด: ไม่ทราบ (110,000–125,000 อ้างถึง1999–2011)[ต้องการอ้างอิง] 1.5 ล้าน (ไม่ระบุวันที่) ในการสำรวจสำมะโนครัว ปี 2011, ผู้ได้รับสำรวจ 30% (1.54 ล้าน) ระบุว่าสามารถพูดภาษาสกอตได้
ตระกูลภาษา: อินโด-ยูโรเปียน  เจอร์แมนิกเจอร์แมนิกตะวันตกอิงวีออนิกแองโกล-ฟรีเซียนแองกลิกสกอต
รูปแบบก่อนหน้า: ภาษาอังกฤษเก่า ภาษาอังกฤษสมัยกลางภาษาสกอตยุคต้นภาษาสกอตยุคกลางสกอต 
ภาษาถิ่น: Central Southern Ulster Northern Insular               
ระบบการเขียน: Latin
สถานภาพทางการ
ภาษาทางการ: ไม่มี — ได้รับการจัดให้เป็น "ภาษาดั้งเดิม" โดยรัฐบาลสกอต  — ได้รับการจัดให้เป็น "ภาษาของชนกลุ่มน้อยท้องถิ่น" ตามกฎบัตรยุโรปว่าด้วยภาษาท้องถิ่นหรือภาษาชนกลุ่มน้อย
ภาษาชนกลุ่มน้อยที่รับรองใน: สหราชอาณาจักร (สกอตแลนด์ และ ไอร์แลนด์เหนือ)
ผู้วางระเบียบ: — สกอตแลนด์: ไม่มี
รหัสภาษา
ISO 639-2: sco
ISO 639-3: sco
Linguasphere: 52-ABA-aa (varieties:  52-ABA-aaa to -aav)
Areas where the Scots language was spoken in the 20th century
ภาษาสกอต เป็นภาษาในกลุ่มภาษาเจอร์แมนิก ที่ใช้พูดกันในแถบพื้นที่ราบของสกอตแลนด์ และในพื้นที่อัลสเตอร์ (ซึ่งเรียกสำเนียงท้องถิ่นว่าอัลสเตอร์สกอต ชาวสกอตมักเรียกภาษานี้ว่า สกอตที่ราบต่ำ เพื่อไม่ให้สับสนกับภาษาแกลิกสกอต และภาษาเคลต์ซึ่งถูกจำกัดพื้นที่การใช้ตามประวัติศาสตร์ในแถบพื้นที่ราบสูงของสกอตแลนด์ ภาษาสกอตถูกพัฒนาขึ้นในสมัยเดียวกับภาษาอังกฤษสมัยกลาง
นับแต่ต้นศตวรรษที่ 15 เป็นต้นมา ภาษาอังกฤษที่ใช้ในสกอตแลนด์ได้มีวิวัฒนาการ จนกลายเป็นภาษาที่มีเอกลักษณ์แตกต่างจากภาษาอังกฤษและภาษาท้องถิ่นอื่น ๆ ที่พูดกันในอังกฤษ หากแต่ยังขาดชื่อเรียก แต่หลังจาก ปี ค.ศ. 1495 เป็นต้นมา คำว่า สกอตติช (Scottis) ถูกใช้มากขึ้นเพื่ออ้างถึงภาษาพูดในถิ่นที่ลุ่ม ในขณะที่คำว่า Erse ซึ่งแปลว่า ไอริช ถูกใช้เป็นชื่อเรียกภาษาแกลิค ฯ ยกตัวอย่างเช่น ในตอนปลายศตวรรษที่ 15 วิลเลียม ดันบาร์ กวีชาวสกอต ใช้คำว่า Erse เพื่ออ้างถึงภาษาแกลิคและในช่วงต้นศตวรรษที่ 16 กาวิน ดักลาส เริ่มใช้คำว่า Scottis เพื่ออ้างอิงถึงภาษาถิ่นที่ราบลุ่ม ปัจจุบันภาษาแกลิกของสกอตแลนด์มักถูกเรียกว่า ภาษาแกลิก-สกอต หรือ ภาษาแกลิกสกอตแลนด์
สมศักดิ์ ปริศนานันทกุล

| สมศักดิ์ ปริศนานันทกุลม> ป.ช., ม.ว.ม. |
| --- | --- |

รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์
ดำรงตำแหน่ง 24 กันยายน พ.ศ. 2551 – 2 ธันวาคม พ.ศ. 2551
นายกรัฐมนตรี: สมชาย วงศ์สวัสดิ์
ถัดไป: ธีระ วงศ์สมุทร
ดำรงตำแหน่ง 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 – 9 กันยายน พ.ศ. 2551
นายกรัฐมนตรี: สมัคร สุนทรเวช
ก่อนหน้า: ธีระ สูตะบุตร
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ
ดำรงตำแหน่ง 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2542 – 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2543
นายกรัฐมนตรี: ชวน หลีกภัย
ก่อนหน้า: ปัญจะ เกสรทอง
ถัดไป: เกษม วัฒนชัย
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 27 เมษายน พ.ศ. 2494 (73 ปี) อำเภอวิเศษชัยชาญ จังหวัดอ่างทอง
พรรคการเมือง: ชาติไทย (2529–2551)   ชาติไทยพัฒนา (2556–2561)   ภูมิใจไทย (2561–ปัจจุบัน)
คู่สมรส: รวีวรรณ ปริศนานันทกุล

สมศักดิ์ ปริศนานันทกุล (เกิด 27 เมษายน พ.ศ. 2494) อดีตรองประธานสภาผู้แทนราษฎร อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอ่างทอง 9 สมัย อดีตรองหัวหน้าพรรคชาติไทย ปัจจุบันสังกัดพรรคภูมิใจไทย และเป็นบิดาของภราดร ปริศนานันทกุล รองประธานสภาผู้แทนราษฎรคนที่สอง
ประวัติ

สมศักดิ์ เกิดวันที่ 27 เมษายน พ.ศ. 2494 ที่ตำบลห้วยคันแหลน อำเภอวิเศษชัยชาญ จังหวัดอ่างทอง มีชื่อเล่นว่า "หมู" จึงมักถูกเรียกว่า "ตือ" หรือ "เสี่ยตือ" ในเหตุการณ์ 14 ตุลา เป็นหนึ่งในนักศึกษาที่เดินขบวนเรียกร้องประชาธิปไตยด้วย ด้านครอบครัวสมรสกับนางรวีวรรณ ปริศนานันทกุล (สกุลเดิม: ฉัตรบริรักษ์) มีบุตร-ธิดา 4 คน ได้แก่ นายภราดร ปริศนานันทกุล รองประธานสภาผู้แทนราษฎรคนที่สอง และสส.อ่างทอง เขต 2, นายกรวีร์ ปริศนานันทกุล สส.อ่างทอง เขต 1, นายภคิน ปริศนานันทกุล อดีต สส.อ่างทอง และนางสาวธนยา ปริศนานันทกุล
จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย จากโรงเรียนอำนวยศิลป์ธนบุรี ระดับปริญญาตรี รัฐศาสตรบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง และระดับปริญญาโทรัฐศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
การเมือง

นายสมศักดิ์ ปริศนานันทกุล เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดอ่างทอง 9 สมัย ตั้งแต่ พ.ศ. 2529 เคยดำรงตำแหน่งโฆษกประจำสำนักนายกรัฐมนตรีเมื่อ พ.ศ. 2538 เป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงศึกษาธิการเมื่อ พ.ศ. 2540 และเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการเมื่อ พ.ศ. 2542
นายสมศักดิ์ ปริศนานันทกุล มีบทบาทโดดเด่นจากการทำหน้าที่รองประธานสภาผู้แทนราษฎร ตั้งแต่ พ.ศ. 2544 ซึ่งเป็นที่ยอมรับว่าทำหน้าที่ได้อย่างดี เป็นธรรม เป็นกลางแก่ทุกฝ่ายมติสื่มวลชนสายรัฐสภา ให้ฉายาว่า "คนดีศรีสภา" ต่อมา พ.ศ. 2551 นายสมศักดิ์ ได้เข้ามารับตำแหน่งรัฐมนตรีอีกครั้ง ในตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์
เมื่อ พ.ศ. 2551 นายสมศักดิ์ ปริศนานันทกุล ถูกตัดสิทธิทางการเมืองเป็นเวลา 5 ปี เนื่องจากเป็นกรรมการบริหารพรรคชาติไทย ซึ่งถูกศาลรัฐธรรมนูญตัดสินยุบพรรค แต่นายสมศักดิ์ ก็ยังนับได้ว่าเป็นผู้ที่มีอิทธิพลในฐานะแกนนำกลุ่ม ส.ส. ซึ่งสื่อมวลชนให้ชื่อกลุ่มแกนนำนี้ว่า "8ส.+ส.พิเศษ" อันประกอบด้วย สมศักดิ์ เทพสุทิน สมคิด จาตุศรีพิทักษ์ สมศักดิ์ ปริศนานันทกุล สุวิทย์ คุณกิตติ สุวัจน์ ลิปตพัลลภ สุรนันทน์ เวชชาชีวะ สนธยา คุณปลื้ม และสรอรรถ กลิ่นประทุม ส่วน ส.พิเศษ คือ คุณหญิงสุดารัตน์ เกยุราพันธุ์
ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2557 เขาได้สมัครรับเลือกตั้งในระบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคชาติไทยพัฒนา ลำดับที่ 3
เมื่อ พ.ศ. 2561 เขาได้ลาออกจากพรรคชาติไทยพัฒนา แล้วไปสมัครสมาชิกพรรคภูมิใจไทย พร้อมกับทายาท 3 คน ในปีเดียวกัน
คดีความ

เมื่อ พ.ศ. 2555 คณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ ยื่นร้องต่อศาลว่านายสมศักดิ์ ปริศนานันทกุล จงใจยื่นบัญชีแสดงรายการทรัพย์สิน และหนี้สินและเอกสารประกอบด้วยข้อความอันเป็นเท็จและปกปิดข้อเท็จจริงที่ควรแจ้งให้ทราบ ตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย ศาลตัดสินให้ห้ามดำรงตำแหน่งทางการเมือง หรือตำแหน่งใดในพรรคการเมืองเป็นเวลา 5 ปี นับแต่วันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2551 และลงโทษจำคุก 6 เดือน และปรับ 10,000 บาท โดยให้รอการลงโทษไว้มีกำหนด 3 ปี ต่อมาศาลฎีกาแผนกคดีอาญานักการเมืองมีคำสั่งให้ยึดทรัพย์ โดยให้ยึดบ้านที่ตำบลไผ่จำศีล อำเภอวิเศษชัยชาญ จังหวัดอ่างทอง
มูลค่าประมาณ 16,000,000 บาท ตกเป็นของแผ่นดิน
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2540 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2539 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)