stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ฮัลล์ดอร์ คิลยัน ลักซ์เนส

ฮัลล์ดอร์ คิลยัน ลักซ์เนส (ไอซ์แลนด์: Halldór Kiljan Laxness; 23 เมษายน พ.ศ. 2445 – 8 กุมภาพันธ์ 2541) เป็นนักเขียนชาวไอซ์แลนด์ เขาได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรมใน พ.ศ. 2498 เขาเป็นผู้ได้รับรางวัลโนเบลเพียงคนเดียวในไอซ์แลนด์ เขาเขียนนวนิยาย บทกวี บทความหนังสือพิมพ์ ความเรียง บทละคร หนังสือท่องเที่ยว และเรื่องสั้น อิทธิพลที่สำคัญ ได้แก่ August Strindberg, ซีคมุนท์ ฟร็อยท์, คนุท ฮัมซุน, ซินแคลร์ ลูวิส, อัปตัน ซิงแคลร์, แบร์ท็อลท์ เบร็ชท์ และเออร์เนสต์ เฮมิงเวย์
| ด ค กรายชื่อผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม |
| --- | --- |
ค.ศ. 1901–1925 (พ.ศ. 2444–2468): พรูดอม (1901) ·  ม็อมเซิน (1902) ·  บีเยินซ็อน (1903) ·  มิสทราล / เอย์ซากีร์เร (1904) ·  แชงกีเยวิตช์ (1905) ·  คาร์ดุชชี (1906) ·  คิปลิง (1907) ·  อ็อยเคิน (1908) ·  ลอเกร์เลิฟ (1909) ·  ไฮเซอ (1910) ·  มาแตร์แล็งก์ (1911) ·  เฮาพท์มัน (1912) ·  ฐากุร (1913) ·  รอล็อง (1915) ·  ไฮเดินสตัม (1916) ·  เกลเลอโรป / พอนทอปปีดัน (1917) ·  ชปิทเทอเลอร์ (1919) ·  ฮัมซัน (1920) ·  ฟร็องส์ (1921) ·  เบนาเบนเต (1922) ·  เยตส์ (1923) ·  แรย์มอนต์ (1924) ·  ชอว์ (1925)
ค.ศ. 1926–1950 (พ.ศ. 2469–2493): เดเลดดา (1926) ·  แบร์กซอน (1927) ·  อึนเซ็ต (1928) ·  มันน์ (1929) ·  ลูอิส (1930) ·  คาร์ลเฟลต์ (1931) ·  กอลส์เวอร์ธี (1932) ·  บูนิน (1933) ·  ปีรันเดลโล (1934) ·  โอนีล (1936) ·  มาร์แต็ง ดูว์ การ์ (1937) ·  บัก (1938) ·  ซิลลันแป (1939) ·  เยนเซน (1944) ·  มิสตรัล (1945) ·  เฮ็สเซอ (1946) ·  ฌีด (1947) ·  เอเลียต (1948) ·  ฟอกเนอร์ (1949) ·  รัสเซลล์ (1950)
ค.ศ. 1951–1975 (พ.ศ. 2494–2518): ลาเกอร์กวิสต์ (1951) ·  โมรียัก (1952) ·  เชอร์ชิลล์ (1953) ·  เฮมิงเวย์ (1954) ·  ลัฆส์แนส (1955) ·  ฆิเมเนซ (1956) ·  กามูว์ (1957) ·  ปัสเตร์นัค (1958) ·  กวาซีโมโด (1959) ·  แปร์ส (1960) ·  อานดริช (1961) ·  สไตน์เบ็ก (1962) ·  เซเฟริส (1963) ·  ซาทร์ (1964) ·  โชโลคอฟ (1965) ·  อักนอน / ซัคส์ (1966) ·  อัสตูเรียส (1967) ·  คาวาบาตะ (1968) ·  เบ็คเค็ทท์ (1969) ·  โซลเซนิตซิน (1970) ·  เนรูดา (1971) ·  เบิล (1972) ·  ไวต์ (1973) ·  จอห์นสัน / มาร์ตินสัน (1974) ·  มอนตาเล (1975)
ค.ศ. 1976–2000 (พ.ศ. 2519–2543): เบลโลว์ (1976) ·  อาเลย์กซันเดร (1977) ·  ซิงเกอร์ (1978) ·  เอลีติส (1979) ·  มีวอช (1980) ·  คาเนตติ (1981) ·  มาร์เกซ (1982) ·  โกลดิง (1983) ·  ไซเฟิร์ต (1984) ·  ซีมง (1985) ·  โชยิงกา (1986) ·  บรอดสกี (1987) ·  มะห์ฟูซ (1988) ·  เซลา (1989) ·  ปัซ (1990) ·  กอร์ดิเมอร์ (1991) ·  วอลคอต (1992) ·  มอร์ริสัน (1993) ·  โอเอะ (1994) ·  ฮีนีย์ (1995) ·  ชึมบอร์สกา (1996) ·  โฟ (1997) ·  ซารามากู (1998) ·  กรัส (1999) ·  เกา ซิงเจี้ยน (2000)
ค.ศ. 2001–ปัจจุบัน (พ.ศ. 2544–ปัจจุบัน): ไนพอล (2001) ·  แกร์เตส (2002) ·  คุตซี (2003) ·  เย็ลลีเน็ค (2004) ·  พินเทอร์ (2005) ·  พามุค (2006) ·  เลสซิง (2007) ·  เลอ เกลซีโย (2008) · มึลเลอร์ (2009) ·  โยซา (2010) ·  ทรานสเตรอเมอร์ (2011) ·  โม่เหยียน (2012) ·  มุนโร (2013) · มอดียาโน (2014) · อะเลคซีเอวิช (2015) · ดิลลัน (2016) · อิชิงูโระ (2017) · ตอการ์ตชุก (2018) · ฮันท์เคอ (2019) · กลิก (2020) · เกอร์นาห์ (2021)  ·  แอร์โน (2022)  ·  ฟ็อสเซอ (2023)  ·  คัง (2024)
โซโรนบัย เจนเบกัฟ

| โซโรนบัย เจนเบกัฟ |
| --- | --- |
ภาพถ่ายอย่างเป็นทางการ พ.ศ. 2559

ประธานาธิบดีคีร์กีซสถาน
ดำรงตำแหน่ง 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560 – 15 ตุลาคม พ.ศ. 2563
นายกรัฐมนตรี: Sapar Isakov มูฆัมเมตกาลึย อาบึลกาซียิฟ Kubatbek Boronov  Sadyr Japarov
ก่อนหน้า: อัลมัซเบก อาตัมบายิฟ
ถัดไป: Sadyr Japarov
นายกรัฐมนตรีคีร์กีซสถาน
ดำรงตำแหน่ง 13 เมษายน พ.ศ. 2559 – 22 สิงหาคม พ.ศ. 2560
ประธานาธิบดี: อัลมัซเบก อาตัมบายิฟ
รอง: Cholpon Sultanbekova
ก่อนหน้า: Temir Sariyev
ถัดไป: มูฆัมเมตกาลึย อาบึลกาซียิฟ (รักษาการ)
ผู้ว่าการจังหวัดออช
ดำรงตำแหน่ง 16 สิงหาคม พ.ศ. 2555 – 11 ธันวาคม พ.ศ. 2558
นายกรัฐมนตรี: Ömürbek Babanov Djoomart Otorbaev
ก่อนหน้า: Aytmat Kadyrbayev
ถัดไป: Taalaybek Sarybashev
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: โซโรนบัย ชารีโปวิช เจนเบกัฟ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2501 (65 ปี) บีย์-มือร์ซา สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตคีร์กีซ สหภาพโซเวียต (คีร์กีซสถานปัจจุบัน)
พรรคการเมือง: พรรคสังคมประชาธิปไตย
คู่สมรส: Aigul Tokoyeva
บุตร: 2
ที่อยู่อาศัย: Ordo House, Ala Archa State Residence
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยกษตรศาสตร์แห่งชาติคีร์กีซ

โซโรนบัย ชารีโปวิช เจนเบกัฟ (คีร์กีซ: Сооронбай Шарипович Жээнбеков) เป็นนักการเมืองชาวคีร์กีซซึ่งดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีคีร์กีซสถานตั้งแต่ปี พ.ศ. 2560 ถึง พ.ศ. 2563 เขายังเป็นนายกรัฐมนตรีคีร์กีซสถานระหว่างเดือนเมษายน พ.ศ. 2559 ถึงเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2560
โบสถ์แม่พระลูกประคำ เศฏฏีหัฬฬี

| โบสถ์แม่พระลูกประคำ |
| --- | --- |
โบสถ์แม่พระลูกประคำ เศฏฏีหัฬฬี
โบสถ์แม่พระลูกประคำ เศฏฏีหัฬฬี
โบสถ์แม่พระลูกประคำ
 12°52′11″N 76°01′05″E﻿ / ﻿12.8697160°N 76.0181845°E﻿ / 12.8697160; 76.0181845
ที่ตั้ง: เศฏฏีหัฬฬี, รัฐกรณาฏกะ
ประเทศ: ประเทศอินเดีย
ประวัติ
ก่อตั้ง: 1860s
สถาปัตยกรรม
ประเภทสถาปัตย์: สถาปัตยกรรมกอธิก
โบสถ์เศฏฏีหัฬฬี (กันนาดา: ಚೆಟ್ಟಿಕಳ್ಳಿ ರೋಸರಿ ಚರ್ಚ್; Shettihalli Rosary Church) เป็นซากของโบสถ์คริสต์ที่ตั้งอยู่ราว 2 กิโลเมตรจากหมู่บ้านเศฏฏีหัฬฬีในอำเภอฮัสซัน รัฐกรณาฏกะ โบสถ์สร้างขึ้นในทศวรรษ 1860s โดยคณะมิชชันนารีชาวฝรั่งเศส สร้างขึ้นด้วยสถาปัตยกรรมกอธิก ต่อมาหลังการก่อสร้างเขื่อนเหมาวตีกั้นแม่น้ำเหมาวตีในปี 1960 โบสถ์จึงถูกทิ้งร้าง และจมอยู่ใต้น้ำ และจะจมลงใต้นำทุก ๆ ฤดูมรสุม ที่ซึ่งนักท่องเที่ยวนิยมเดินทางมาเยี่ยมชมโบสถ์ซึ่งได้รับขนานนามว่าโบสถ์ใต้น้ำ, โบสถ์ลอยน้ำ หรือโบสถ์จมน้ำ
อาลากาชู

หญิงคนหนึ่ง (คนแรกจากด้านขวา) และชายสี่คนบนหลังม้าซึ่งเตรียมจะ "ลักพาตัว" เธอในทุ่งหญ้าสเตปป์คีร์กีซระหว่าง ค.ศ. 1871–1872
อาลากาชู (คีร์กีซ: ала качуу; แปลว่า รวบแล้วหนี) เป็นรูปแบบหนึ่งของการลักพาตัวไปเป็นเจ้าสาวที่ยังคงปฏิบัติกันอยู่ในประเทศคีร์กีซสถาน ศัพท์นี้สามารถใช้ได้กับการกระทำที่หลากหลายตั้งแต่การพากันหนีโดยยินยอมไปจนถึงการลักพาตัวโดยไม่ได้รับความยินยอม และระดับหรือขนาดของ "การลักพาตัว" ที่เกิดขึ้นจริงนั้นยังเป็นที่โต้เถียง แหล่งข้อมูลบางแห่งชี้ว่า ปัจจุบันเจ้าสาวจำนวนอย่างน้อยหนึ่งในสามของคีร์กีซสถานมาจากการพาตัวไปโดยไม่เต็มใจ
วิธีการแบบฉบับของอาลากาชูที่ไม่ได้เกิดจากความยินยอมได้แก่การที่ชายหนุ่มลักพาตัวหญิงสาวไปไม่ว่าจะด้วยการใช้กำลังหรือด้วยกลอุบาย โดยมักมีเพื่อนหรือญาติผู้ชายติดตามไปด้วย พวกเขาจะพาเธอไปที่บ้านของครอบครัวชายคนนั้นแล้วขังเธอไว้ในห้อง ญาติผู้หญิงของชายคนนั้นจะโน้มน้าวให้เธอสวมผ้าคลุมศีรษะของหญิงที่แต่งงานแล้วเพื่อเป็นเครื่องแสดงการยอมรับ บางครั้งถ้าหญิงคนนั้นไม่ฟังคำเกลี้ยกล่อมและยืนยันความปรารถนาที่จะกลับบ้าน ญาติของเธอเองก็จะพยายามโน้มน้าวให้เธอเห็นด้วยกับการแต่งงาน
อาลากาชูถูกระงับไปในสมัยโซเวียต แต่หลังจากการล่มสลายของสหภาพโซเวียต วิถีปฏิบัตินี้ก็เริ่มกลับมาอีกครั้ง มีรายงานที่ขัดแย้งกันว่าอาลากาชูยังคงดำเนินต่อไปในรูปแบบดั้งเดิมหรือไม่ แหล่งข้อมูลบางแห่งระบุว่า วิถีปฏิบัตินี้แต่เดิมเป็นเพียงรูปแบบหนึ่งของการพากันหนี ไม่ใช่การขโมยตัวหญิงสาว บางครั้งการลักพาตัวอาจเป็นเพียงธรรมเนียมการแต่งงานอย่างหนึ่งซึ่งหญิงคนนั้นร่วมปฏิบัติด้วยความเต็มใจ บางคนถือว่าการถูกลักพาตัวนั้นเป็นเกียรติเพราะแสดงให้เห็นว่าหญิงคนนั้นมีค่าพอที่จะเป็นภรรยา
แม้ว่าการลักพาตัวเจ้าสาวจะเป็นการกระทำที่ผิดกฎหมายในคีร์กีซสถาน แต่รัฐบาลคีร์กีซสถานก็ถูกกล่าวหาว่าไม่ดำเนินการอย่างเหมาะสมเพื่อปกป้องผู้หญิงจากวิถีปฏิบัตินี้
ความเป็นมา

ความเป็นมาของการลักพาตัวไปเป็นเจ้าสาวในคีร์กีซสถานยังคงเป็นประเด็นโต้เถียง อำนาจปกครองของจักรวรรดิรัสเซียและสหภาพโซเวียตในเวลาต่อมาทำให้วิถีปฏิบัติโบราณของชนร่อนเร่ต่าง ๆ กลายเป็นเรื่องผิดกฎหมาย หลังการล่มสลายของสหภาพโซเวียตซึ่งตามมาด้วยการประกาศเอกราชของชาติในเอเชียกลาง หลายชาติได้รื้อฟื้นขนบธรรมเนียมเก่า ๆ เพื่อยืนยันเอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมของตน การปฏิเสธการลักพาตัวมักถูกมองว่าเป็นการปฏิเสธเอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมคีร์กีซ วิถีปฏิบัตินี้ยังเกี่ยวข้องกับการแสดงความเป็นชาย การศึกษาในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาได้ท้าทายคำกล่าวอ้างที่ว่าการลักพาตัวไปเป็นเจ้าสาวเป็นที่แพร่หลายในสมัยโบราณ การศึกษาของบรรดานักประวัติศาสตร์คีร์กีซและรัสเซิล ไคลน์บาก นักวิชาการฟุลไบรต์ ชี้ให้เห็นว่า การลักพาตัวไปเป็นเจ้าสาวพบได้น้อยในสมัยก่อนโซเวียตและมาเพิ่มขึ้นอย่างมากในคริสต์ศตวรรษที่ 20 อัตราการลักพาตัวเจ้าสาวที่เพิ่มขึ้นนี้อาจเกี่ยวโยงกับความขัดสนในการจ่ายสินสอด
ความชุก

ปัญหาสำคัญปัญหาหนึ่งคือคำถามว่าอาลากาชูเกิดขึ้นบ่อยเพียงใด การสํารวจข้อมูลเหยื่ออาชญากรรมครั้งล่าสุดในคีร์กีซสถาน (ค.ศ. 2015) ได้รวมความผิดอาญาฐานลักพาตัวหญิงสาวไปแต่งงานไว้ด้วย ร้อยละ 14 ของผู้หญิงที่แต่งงานแล้วตอบว่าพวกเธอถูกลักพาตัวมาในขณะนั้น และสองในสามของกรณีเหล่านี้เกิดจากความยินยอม โดยฝ่ายหญิงรู้จักฝ่ายชายมาก่อนและตกลงกันไว้ล่วงหน้าแล้ว หมายความว่าประมาณร้อยละ 5 ของการแต่งงานในคีร์กีซสถานปัจจุบันเป็นกรณีอาลากาชู การศึกษาด้วยระเบียบวิธีเดียวกันนี้ในคาซัคสถานเมื่อ ค.ศ. 2018 พบว่าประมาณร้อยละ 1–1.5 ของการแต่งงานในคาซัคสถานปัจจุบันเป็นผลมาจากอาลากาชู
การศึกษาโดยนักวิจัยรัสเซิล ไคลน์บาก พบตัวเลขสูงกว่านั้น กล่าวคือ ประมาณครึ่งหนึ่งของการแต่งงานทั้งหมดของชาวคีร์กีซเกี่ยวข้องกับการลักพาตัวไปเป็นเจ้าสาว และสองในสามของการลักพาตัวเหล่านี้ไม่ได้เกิดจากความยินยอม
ค่าสินสอด

จากการศึกษาใน ค.ศ. 1992 ค่าสินสอดของเจ้าสาวชาวดุงกานอยู่ระหว่าง 240–400 รูเบิล ชายชาวดุงกานที่ยากจนจึงหาเจ้าสาวที่เป็นชาวคีร์กีซ หรือแต่งงานกับหญิงชาวตาตาร์หรือชาวซาร์ต (หมายถึงผู้คนจากกลุ่มชาติพันธุ์ใดก็ตามที่ตั้งรกรากในเมืองแทนที่จะร่อนเร่อย่างบรรพชน) นอกจากนี้ ชาวดุงกานยังแอบลักพาตัวหญิงสาวชาวคีร์กีซไปเป็นเจ้าสาวอีกด้วย
ความถูกต้องตามกฎหมาย

แม้จะเป็นการกระทำที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย แต่อาลากาชูก็เป็นวิธีหาคู่ครองวิธีหนึ่งที่เป็นที่ยอมรับกันทั่วไปในพื้นที่ชนบทหลายแห่งของคีร์กีซสถาน ประเด็นนี้ค่อนข้างเป็นที่สับสนจากการใช้ศัพท์ "ลักพาตัวไปเป็นเจ้าสาว" ของคนในท้องถิ่นเพื่อหมายถึงวิธีปฏิบัติในหลายระดับตั้งแต่การลักพาตัวโดยใช้กำลังและการข่มขืน ไปจนถึงลักษณะที่คล้ายกับการพากันหนีซึ่งมาจากความร่วมมือของทั้งฝ่ายชายและฝ่ายหญิง และพ่อแม่ของทั้งสองจำต้องยินยอมหลังเกิดเหตุ
ผู้ลักพาตัวไปเป็นเจ้าสาวมักไม่ค่อยถูกดำเนินคดี ความไม่เต็มใจที่จะบังคับใช้กฎหมายในประเด็นนี้ส่วนหนึ่งมาจากระบบกฎหมายแบบพหุนิยมในคีร์กีซสถาน กล่าวคือ หมู่บ้านหลายแห่งมีสภาผู้อาวุโสปกครองตามกฎหมายจารีตประเพณีโดยพฤตินัยและอยู่ห่างไกลจากระบบกฎหมายของรัฐ ศาลของสภาผู้อาวุโสซึ่งได้รับมอบหมายให้ชี้ขาดตัดสินคดีครอบครัว ทรัพย์สิน และการละเมิดมักไม่ให้ความสำคัญกับเรื่องการลักพาตัวไปเป็นเจ้าสาวอย่างจริงจัง ในหลายกรณี สมาชิกสภาได้รับเชิญให้เข้าร่วมงานแต่งงานของเจ้าสาวที่ถูกลักพาตัวและยังสนับสนุนให้ครอบครัวของเจ้าสาวยอมรับการแต่งงาน
ตัวอย่าง

ในรูปแบบหนึ่งของการลักพาตัวไปเป็นเจ้าสาวในคีร์กีซสถาน ฝ่ายชายตัดสินใจว่าเขาต้องการแต่งงานและขอให้พ่อแม่ของเขาเลือกเจ้าสาวที่เหมาะสมให้ หรือพ่อแม่บอกกับเขาว่าถึงเวลาแล้วที่เขาจะต้องลงหลักปักฐานและพวกเขาได้พบคนที่มีภูมิหลังและคุณลักษณะเหมาะสม (การลักพาตัวไปเป็นเจ้าสาวอาจคล้ายกับการคลุมถุงชนในแง่นี้ แต่การเตรียมการเกิดขึ้นจากฝ่ายเดียว) ฝ่ายชายและญาติหรือเพื่อนผู้ชายของเขาจะร่วมกันลักพาตัวฝ่ายหญิง (ในสมัยร่อนเร่กระทำบนหลังม้า ปัจจุบันมักใช้รถยนต์) และพาเธอไปที่บ้านของครอบครัว เมื่อถึงที่นั่น ญาติผู้หญิงของฝ่ายชายจะพยายามโน้มน้าวให้ฝ่ายหญิงยอมรับการแต่งงานและพยายามโพกผ้าสีขาวบนศีรษะของเธอเพื่อเป็นสัญลักษณ์แสดงการตกลงยินยอม พวกเขาอาจเกลี้ยกล่อมโดยชี้ให้เห็นข้อดีต่าง ๆ ของการดำรงชีวิตฉันผัวเมียเพื่อแสดงให้เห็นว่าเธอจะได้อะไรบ้างจากการเข้าเป็นสมาชิกครอบครัว หลายครอบครัวอาจใช้กำลังหรือขู่ว่าจะสาปแช่งฝ่ายหญิงหากเธอไม่ยินยอม ซึ่งเป็นการขู่ที่มักได้ผลในประเทศที่มีความเชื่อเรื่องโชคลาง บางครอบครัวจะกักขังเธอเป็นเวลาหลายวันเพื่อให้เริ่มใจอ่อน ในขณะที่บางครอบครัวจะปล่อยเธอไปหากเธอยังคงต่อต้าน ตัวอย่างเช่น เธออาจไม่ยอมนั่งลงหรือไม่ยอมกินอาหารซึ่งเป็นสัญญาณว่าเธอกำลังปฏิเสธการต้อนรับของพวกเขา ในช่วงเวลานี้ ฝ่ายชายมักไม่ได้พบฝ่ายหญิงจนกว่าเธอจะตกลงแต่งงานหรืออย่างน้อยก็ตกลงที่จะอยู่ในบ้านต่อไป ครอบครัวของหญิงที่ถูกลักพาตัวอาจเข้ามาเกี่ยวข้องด้วยเช่นกัน โดยอาจขอให้ฝ่ายหญิงอยู่ในบ้านของฝ่ายชายต่อไป (โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากพวกเขาเชื่อว่าการแต่งงานครั้งนี้จะเป็นที่ยอมรับของสังคมหรือเป็นประโยชน์ต่อฝ่ายหญิงและครอบครัวของเธอ) หรือคัดค้านการแต่งงานด้วยเหตุผลต่าง ๆ นานาและช่วยปลดปล่อยฝ่ายหญิง
ในรูปแบบอื่น ๆ ของการลักพาตัวไปเป็นเจ้าสาวในคีร์กีซสถานและพื้นที่อื่น ๆ ของเอเชียกลาง ทั้งฝ่ายหญิงและฝ่ายชายอาจไม่ได้รู้จักกันมาก่อนที่จะมีการลักพาตัว บางครั้งแทนที่เจ้าบ่าวและครอบครัวจะเลือกหญิงคนใดคนหนึ่งเป็นเป้าหมายเฉพาะ พวกเขากลับตัดสินใจเลือกครอบครัวใดครอบครัวหนึ่งแทน ด้วยวิธีนี้ทำให้พวกเขาสามารถลักพาตัวพี่สาวหรือน้องสาวมาแทนได้หากหญิงที่พวกเขาต้องการไม่อยู่บ้านในขณะนั้น เช่นเดียวกับในสังคมอื่น ๆ ชายที่ต้องพึ่งการลักพาตัวไปเป็นเจ้าสาวมักไม่เป็นที่พึงปรารถนาทางสังคมด้วยเหตุผลหลายประการ พวกเขาอาจมีแนวโน้มที่จะใช้ความรุนแรง มีประวัติอาชญากรรม หรือเป็นผู้ใช้สารเสพติด
ในกระบวนการลักพาตัวไปเป็นเจ้าสาวบางครั้งอาจมีการข่มขืนด้วย และแม้ว่าจะไม่มีการร่วมเพศเกิดขึ้นจริง แต่เมื่อฝ่ายหญิงถูกขังค้างคืนแม้เพียงคืนเดียว ความบริสุทธิ์ของเธอก็จะตกเป็นที่เคลือบแคลง เมื่อเกียรติของเธอเสื่อมเสียไปแล้วตามความเชื่อในวัฒนธรรมนั้น เธอก็จะเหลือทางเลือกอื่น ๆ น้อยมากสำหรับการแต่งงาน ดังนั้นหลังจากถูกขังไว้หนึ่งคืน ฝ่ายหญิงจึงมักถูกกดดันจากวัฒนธรรมให้แต่งงานกับฝ่ายชาย มลลักษณ์ทางสังคมผูกติดอยู่กับการปฏิเสธที่จะแต่งงานหลังจากถูกลักพาตัวแนบแน่นเสียจนทำให้หญิงที่ถูกลักพาตัวมักรู้สึกว่าเธอไม่มีทางเลือกนอกจากการยินยอม และบางคนที่ไม่ยอมรับก็ถึงกับฆ่าตัวตายหลังการลักพาตัว
ตามข้อมูลจากสถานเอกอัครราชทูตสหรัฐ ณ กรุงบิชเคก มีหญิงชาวอเมริกันสองคนถูกลักพาตัวไปเป็นเจ้าสาวในชนบทของคีร์กีซสถานเมื่อ ค.ศ. 2007 หนึ่งในสองคนนี้ถูกขังไว้เป็นเวลาหลายวันก่อนจะหนีออกมาได้
ไซบีเรียตะวันตก

แผนที่ไซบีเรียตะวันตก
ไซบีเรียตะวันตก (อังกฤษ: Western Siberia หรือ West Siberia; รัสเซีย: Западная Сибирь, อักษรโรมัน: Zapadnaya Sibir'; คาซัค: Батыс Сібір) เป็นส่วนหนึ่งของภูมิภาคขนาดใหญ่ของไซบีเรีย ซึ่งพื้นที่ส่วนใหญ่ตั้งอยู่ในสหพันธรัฐรัสเซีย โดยทางตอนใต้อยู่ในประเทศคาซัคสถาน ตั้งอยู่ระหว่างภูมิภาคยูรัลและแม่น้ำเยนิเซ ซึ่งแบ่งไซบีเรียออกเป็นสองซีก
ไซบีเรียตะวันตกครอบคลุมพื้นที่ 2,500,000 ตารางกิโลเมตร (970,000 ตารางไมล์) ซึ่งเกือบ 80% ตั้งอยู่ในที่ราบไซบีเรียตะวันตก แม่น้ำที่ใหญ่ที่สุดในภูมิภาค ได้แก่ แม่น้ำอีร์ติช และ แม่น้ำอ็อบ แม่น้ำสายหลักทั้งหมดของไซบีเรียตะวันตกอยู่ในแอ่งทะเลคารา
แอ่งปิโตรเลียมไซบีเรียตะวันตกเป็นแอ่งไฮโดรคาร์บอน (ปิโตรเลียม และ ก๊าซธรรมชาติ) ที่ใหญ่ที่สุดในโลกครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 2.2 ล้านตารางกิโลเมตร และยังเป็นภูมิภาคที่ผลิตน้ำมันและก๊าซที่ใหญ่ที่สุดในรัสเซียอีกด้วย
แชมเชอ ฆัลดายาโกฟ

แชมเชอ ฆัลดายาโกฟ (คาซัค: Шәмші Қалдаяқов / Şämşı Qaldaiaqov; 15 สิงหาคม ค.ศ. 1937 ที่เตมีร์ลานอฟกา จังหวัดคาซัคสถานใต้ – 29 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1992 ที่อัลมาเตอ ประเทศคาซัคสถาน) เป็นนักแต่งเพลงชาวคาซัคสถาน ในตอนแรกมีชื่อว่าแชมเชอ โดนบาเยฟ (Şämşı Donbaiev) แต่หนีออกจากโรงเรียนและเปลี่ยนชื่อเพื่อหลีกเลี่ยงตำรวจ เขาเริ่มเล่นดนตรีตอนอายุ 17 ปี และแต่งเพลงส่วนใหญ่ในแนววอลซ์ แต่ใน ค.ศ. 1956 เขาได้แต่งเพลง "เมนิงคาซัคสตานึม" ซึ่งนูร์ซุลตัน นาซาร์บายิฟ ประธานาธิบดีคาซัคสถาน ได้ยกให้เป็นเพลงชาติใน ค.ศ. 2006
แหล่งข้อมูลอื่น

Biography เก็บถาวร 2011-07-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (รัสเซีย)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สหรัฐ 
ศิลปิน:  มิวสิกเบรนซ์
ภาษากันนาดา

| ภาษากันนาดา |
| --- | --- |
ಕನ್ನಡ
คำว่า กัณณฑฺ ("กันนาดา") ในอักษรกันนาดา
ออกเสียง: [ˈkɐnːɐɖa]
ประเทศที่มีการพูด: รัฐกรณาฏกะ อินเดีย
ชาติพันธุ์: ชาวกันนาดา
จำนวนผู้พูด: 64 ล้านคน  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: ดราวิเดียน  ดราวิเดียนใต้ทมิฬ-กันนาดาภาษากันนาดา
รูปแบบก่อนหน้า: ภาษากันนาดาเก่า ภาษากันนาดา 
ระบบการเขียน: อักษรกันนาดา อักษรเบรลล์กันนาดา
สถานภาพทางการ
ภาษาทางการ:  อินเดีย รัฐกรณาฏกะ 
ผู้วางระเบียบ: องค์กรทางวิชาการและรัฐบาลของรัฐกรณาฏกะ
รหัสภาษา
ISO 639-1: kn
ISO 639-2: kan
ISO 639-3: kan

ภาษากันนาดา หรือ ภาษากันนะฑะ (กันนาดา: ಕನ್ನಡ) เป็นภาษากลุ่มดราวิเดียนที่สำคัญภาษาหนึ่ง ใช้พูดทางภาคใต้ของอินเดีย เป็นภาษาราชการของรัฐกรณาฏกะ เขียนด้วยอักษรกันนาดา เช่นเดียวกับภาษาท้องถิ่นอื่น ๆ ในรัฐกรณาฏกะ ได้แก่ ภาษาตูลู ภาษาโกทวะ และภาษากอนกานีที่เขียนด้วยอักษรกันนาดาเช่นกัน ภาษากันนาดาได้รับอิทธิพลด้านคำศัพท์จากภาษาสันสกฤตเช่นเดียวกับภาษากลุ่มดราวิเดียนอื่น ๆ วรรณคดีรุ่นแรก ๆ ที่เขียนด้วยภาษานี้คือ กวิราชมารค (ಕವಿರಾಜಮಾರ್ಗ) โดยจักรพรรดิอโมฆวรรษที่ 1 (นฤปตุงคะ)
ประวัติและพัฒนาการ

ภาษากันนาดาเป็นภาษากลุ่มดราวิเดียนที่เก่าที่สุด มีประวัติย้อนหลังไปได้ถึง 2,000 ปี ภาษาในรูปแบบภาษาพูดได้แยกอออกจากภาษาดราวิเดียนดั้งเดิมก่อนภาษาทมิฬและเป็นเวลาใกล้เคียงกับภาษาตูลู จากหลักฐานทางโบราณคดี การเขียนทางการค้าของภาษานี้เริ่มเมื่อราว 1500-1600 ปีมาแล้ว การพัฒนาในระยะแรกเป็นเช่นเดียวกับภาษาดราวิเดียนอื่น ๆ และเป็นอิสระจากภาษาสันสกฤต ในยุคต่อมาจึงได้อิทธิพลทางด้านคำศัพท์และวรรณคดีจากภาษาสันสกฤตเช่นเดียวกับภาษาเตลุกุ ภาษามลยาฬัม และอื่น ๆ
จารึกภาษากันนาดาพบครั้งแรกในสมัยพระเจ้าอโศกมหาราช เมื่อราว พ.ศ. 313  ศิลาจารึกภาษากันนาดาที่สมบูรณ์ชิ้นแรกคือ ศิลาศาสนะ เขียนด้วยภาษากันนาดาโบราณ รวมทั้งจารึกหัลมิที, อายุราว พ.ศ. 93  จารึกภาษากันนาดาพบในอินเดียราว 40,000 ชิ้น และพบนอกรัฐกรณาฏกะด้วย เช่นที่ รัฐอานธรประเทศ รัฐมหาราษฏระ รัฐทมิฬนาดู รวมทั้งในรัฐมัธยประเทศและรัฐอุตตรประเทศด้วย
ประวัติและพัฒนาการ > เหรียญกษาปณ์

เหรียญในสมัยราชวงศ์กทัมพะบางส่วนมีจารึกภาษากันนาดา "วิระ" และ "สกันธะ" .เหรียญทองมีคำจารึกว่า "ศรี" และคำย่อของชื่อกษัตริย์ภาคิระกะว่า "ภาคิ"  ทั้งหมดนี้ใช้อักษรกันนาดาโบราณ การค้นพบล่าสุดเป็นเหรียญทองแดง อายุราวพุทธศตวรรษที่ 10 ในพนวาสี ตำบลอุตรกันนาดา ซึ่งมีจารึกศรีมนราคี ใช้อักษรกันนาดาแสดงว่าภาษากันนาดาเป็นภาษาราชการในสมัยราชวงส์กทัมพะแห่งพนวาสี  เหรียญที่มีจารึกภาษากันนาดาพบแพร่กระจายทั่วไปในเขตปกครองของราชวงศ์คันคะตะวันตก จลุกยะตะวันตก อลุปัส รัศตรกุตัส โหสาลัส จักรวรรดิวิชัยนคร และอาณาจักรไมซอร์  เหรียญในสมัยราชวงศ์กทัมพะที่พบในกัวมีลักษณะพิเศษคือมีทั้งอักษรกันนาดาและอักษรเทวนาครี
ประวัติและพัฒนาการ > พัฒนาการ

การเขียนภาษากันนาดาเกิดขึ้นภายใต้อิทธิพลทางศาสนาและสังคมที่หลากหลายในช่วง 1,600 ปีที่ผ่านมา นักภาษาศาสตร์แบ่งการพัฒนาการเขียนเป็น 4 ยุคด้วยกัน คือ
ยุคก่อนกันนาดาโบราณ (โปร์วทะ หาเลคันนทะ) เป็นภาษาที่พบในจารึกหัลมิที อายุราวพุทธศตวรรษที่ 10 จากหลักฐานที่พบสรุปได้ว่า ภาษากันนาดาที่เป็นภาษาพูดพัฒนาไปเร็วกว่าภาษาที่พบในจารึกหัลมิที โดยภาษาในจารึกมีลักษระของภาษาสันสกฤตอยู่มาก
ยุคกันนาดาโบราณ (หาเลคันนทะ) อยู่ในชาวงระหว่างพุทธศตวรรษที่ 14 -19 ในช่วงนี้ภาษากันนาดาเป็นภาษาที่มีพัฒนาการพร้อมที่จะเป็นภาษาทางวรรณคดี กวีของพวกเชนและไสวิเตเริ่มปรากฏในช่วงนี้ งานทางศาสนาพราหมณ์เริ่มปรากฏในพุทธศตวรรษที่ 12 ตั้งแต่พุทธศตวรรษที่ 15 เป็นต้นมา ภาษษกันนาดามีบทกวีมากซึ่งเป็นยุคก่อนสมัยกวีรชมรรคาราว 200 - 300 ปี และเริ่มมีตำราไวยากรณ์ภาษากันนาดา
ยุคกันนาดากลาง (นทุคันนทะ) เป็นช่วงระหว่างพุทธศตวรรษที่ 19 - 23 ศาสนาฮินดูมีอิทธิพลต่อวรรณคดีและภาษากันนาดามาก
ยุคกันนาดาใหม่ (โหลาคันนทะ) เริ่มตั้งแต่พุทธศตวรรษที่ 24 เป็นต้นมา
ประวัติและพัฒนาการ > อิทธิพลต่อภาษาและวัฒนธรรมอื่น

อิทธิพลของภาษากันนาดาโบราณต่อภาษาในจารึกอักษรทมิฬ-พราหมี ตั้งแต่ช่วง พ.ศ. 343 จนถึงพุทธศตวรรษที่ 11 มีทั้งด้านไวยากรณ์และรากศัพท์ การเขียนในพุทธศตวรรษที่ 14 ในเขตกวิราชมรรคาซึ่งเป็นบริเวณระหว่างแม่น้ำกาเวรีและแม่น้ำโคธาวารี ซึ่งถือว่าเป็นดินแดนกันนาดาแสดงให้ถึงความนิยมใช้ภาษานี้ ภาษากันนาดามีอิทธิพลต่อภาษาคุชราตซึ่งเป็นภาษาเพื่อนบ้านในขณะนั้นด้วย ก่อนพุทธศตวรรษที่ 6 บริเวณที่มีผู้พูดภาษากันนาดาอยู่ในเส้นทางการค้าของจักรวรรดิกรีก-โรมัน ทำให้ภาษานี้มีการแพร่กระจายไปในวงกว้าง ภาษาที่ปรากฏร่วมกับภาษากันนาดาเช่น ภาษาตูลู ภาษาโกทวะ ภาษาสันเกถิ และภาษากอนกานีจึงมีคำยืมจากภาษากันนาดาจำนวนมาก
ประวัติและพัฒนาการ > วรรณคดีและกวี

บทกวีภาษากันนาดาที่เก่าที่สุดคือ กัปเป อรภัตตะ เขียนเมื่อ พ.ศ. 1243 กวิราชมรรคา เขียนโดยกษัตริย์หริปตุระ อโมฆวรรษาที่ 1 เป็นวรรณคดีชิ้นแรกของภาษากันนาดา
สำเนียง

มีความแตกต่างของรูปแบบภาษาที่ใช้ในการพูดและเขียน ภาษาพูดของภาษากันนาดามีแนโน้มที่จะเปลี่ยนแปลงไปตามบริเวณ โดยที่ภาษาเขียนในรัฐกรณาฏกะมีความคงตัวกว่า มีภาษากันนาดาสำเนียงต่าง ๆ กันถึง 20 สำเนียงซึ่งได้รับอิทธิพลจากภูมิหลังทางวัฒนธรรมของแต่ละท้องถิ่น
การแพร่กระจายทางภูมิศาสตร์

ภาษากันนาดาใช้พูดในรัฐกรณาฏกะในอินเดียเป็นหลักและแพร่กระจายไปในรัฐใกล้เคียงเช่น รัฐอันธรประเทศ รัฐมหาราษฎระ รัฐทมิฬนาฑู รัฐเกระละและกัว และมีชุมชนที่ใช้ภาษานี้ในสหรัฐ อังกฤษและสิงคโปร์
สถานะการเป็นภาษาราชการ

ภาษากันนาดาเป็น 1 ในภาษาราชการ 22 ภาษาของอินเดียและเป็นภาษาประจำรัฐกรณาฏกะ
ไวยากรณ์

ภาษากันนาดามีการผันคำ คำนามมี 3 เพศ คือ เพศชาย เพศหญิง และไม่มีเพศ การผันคำจะผันตามเพศ จำนวน และกาล
ระบบการเขียน

บทความหลัก: อักษรกันนาดา
อักษรกันนาดามี 41 ตัว แบ่งเป็น 3 กลุ่มคือ สวรคลุ (สระมี13 ตัว) โยควาหกคลุ (เครื่องหมายมี 2 ตัวคือ ಂ และ ಃ) และ วยันชนคลุ (พยัญชนะมี 34 ตัว) อักษรแต่ละตัวออกเสียงต่างจากกันอย่างชัดเจน นอกจากนี้ อักษรกันนาดายังใช้เขียนอักษรอื่น เช่น ภาษาตูลู ภาษาโกทวะ และภาษากอนกานี
ระบบการเขียน > อักษรที่เลิกใช้แล้ว

ในวรรณคดีภาษากันนาดา มีอักษร ಱ (ṟ หรือ rh) และ ೞ (ḻ, lh หรือ zh) ซึ่งใกล้เคียงกับเสียงที่คล้ายกันที่ยังใช้อยู่ในภาษาทมิฬและภาษาตูลู อักษร 2 ตัวนี้เลิกใช้เมื่อพุทธศตวรรษที่ 17 และ 23 ตามลำดับ งานเขียนภาษากันนาดารุ่นหลังแทนที่เสียง rh และ lh ด้วย ರ (r) และ ಳ (l) ตามลำดับ
อักษรอีกตัวที่กำลังจะเลิกใช้คือ nh ซึ่งมีเสียงที่คล้ายกันนี้ในภาษาทมิฬและภาษามลยาฬัม การใช้อักษรตัวนี้ลดลงหลัง พ.ศ. 2523 และมักจะแทนที่ด้วย ನ್ (n)
จารึกหัลมิที ที่หมู่บ้าน หัลมิที เขียนด้วยอักษรกันนาดาโบราณ สมัยราชวงศ์กทัมพะ
จารึกภาษากันนาดาโบราณที่ Gomateshwara monolith ในShravanabelagola (981 AD. ราชวงศ์คันคะตะวันตก)
วิกิพีเดียภาษากันนาดา
ป้ายภาษากันนาดาในอินเดีย
โวรัล

| โวรัล |
| --- | --- |
เมือง
   ตรา
โวรัลที่ตั้งเมืองโวรัลแสดงแผนที่คาซัคสถานโวรัลโวรัล (ยุโรป)แสดงแผนที่ยุโรป
พิกัด: 51°13′21″N 51°22′21″E﻿ / ﻿51.22250°N 51.37250°E﻿ / 51.22250; 51.37250
ประเทศ:  คาซัคสถาน
แคว้น: คาซัคสถานตะวันตก
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1584
จัดการปกครองแบบเทศบาล: ค.ศ. 1613
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Abat Shynybekov
พื้นที่
 • เมือง: 700 ตร.กม. (300 ตร.ไมล์)
ความสูง: 35 เมตร (115 ฟุต)
ประชากร (ค.ศ. 2019)
 • เมือง: 330,000 คน
 • ความหนาแน่น: 300 คน/ตร.กม. (800 คน/ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง: 234,184 คน
เขตเวลา: UTC+5 (UTC+5)
รหัสไปรษณีย์: 090000–090013
รหัสพื้นที่: +7 7112
ทะเบียนพาหนะ: L, 07
เว็บไซต์: uralsk.gov.kz
โวรัล (คาซัค: Орал / Oral) หรือ อูรัลสค์ (รัสเซีย: Ура́льск) เดิมชื่อ ยาอิตสค์ (รัสเซีย: Я́ицкий; จนถึง ค.ศ. 1775) เป็นเมืองทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศคาซัคสถาน ตั้งอยู่บริเวณจุดบรรจบระหว่างแม่น้ำยูรัลกับแม่น้ำชาฆันใกล้กับชายแดนประเทศรัสเซีย และเนื่องจากตั้งอยู่ริมฝั่งตะวันตกของแม่น้ำยูรัล ในทางภูมิศาสตร์จึงถือว่าโวรัลเป็นเมืองในทวีปยุโรป
โวรัลเป็นเมืองหลักของแคว้นคาซัคสถานตะวันตก เมืองมีประชากรจำนวน 271,900 คนจากสำมะโน ค.ศ. 2009 และ 194,905 คนจากสำมะโน ค.ศ. 1999 องค์ประกอบทางชาติพันธุ์มีชาวคาซัคและชาวรัสเซียเป็นชนกลุ่มหลัก
กระทรวงกลาโหม (เนเธอร์แลนด์)

| --- | --- |
Ministerie van Defensie
สัญลักษณ์กระทรวงกลาโหม
ตราแผ่นดินของเนเธอร์แลนด์
 กระทรวงกลาโหม
ภาพรวมกระทรวง
ก่อตั้ง: 29 พฤศจิกายน 1813; 210 ปีก่อน (1813-11-29)
เขตอำนาจ: ราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์
สำนักงานใหญ่: Plein 4, เดอะเฮก, เนเธอร์แลนด์
บุคลากร: 44,302 ประจำการ   3,339 กองกำลังสำรอง   3,000 กึ่งทหาร   18,000 เจ้าหน้าที่พลเรือน
งบประมาณต่อปี: 10.5 พันล้านยูโร (ค.ศ. 2018)
รัฐมนตรี: อังก์ ไบเลอเฟลด์, รัฐมนตรีว่าการ
เว็บไซต์: https://www.defensie.nl
กระทรวงกลาโหม (ดัตช์: Ministerie van Defensie หรือย่อเป็น MinDef) ของประเทศเนเธอร์แลนด์ เป็นกระทรวงที่รับผิดชอบด้านกองทัพเนเธอร์แลนด์และกิจการทหารผ่านศึก ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1813 ในฐานะกระทรวงสงคราม ก่อนที่จะถูกรวมเข้ากับกระทรวงทหารเรือในปี ค.ศ. 1928
หลังสงครามโลกครั้งที่สองสิ้นสุด กระทรวงแยกออกจากกันอีกครั้ง แต่รัฐมนตรีว่าการทั้งสองกระทรวงมักเป็นคนเดียวกัน รับผิดชอบกิจการทหารเรือเป็นหลัก ต่อมาในปี ค.ศ. 1959 ได้มีการยุบกระทรวงทั้งสองเข้าด้วยกันอีกครั้ง รัฐมนตรีว่าการกระทรวงอยู่ในคณะรัฐมนตรีแห่งเนเธอร์แลนด์ ผู้ดำรงตำแหน่งปัจจุบันคือ อังก์ ไบเลอเฟลด์ จากพรรคเรียกร้องประชาธิปไตยคริสเตียน อยู่ในวาระตั้งแต่ 26 ตุลาคม ค.ศ. 2017
เท็งเก

เท็งเก (อังกฤษ: tenge; คาซัค: теңге / teñge, ออกเสียง [tʲɘŋˈgʲɘ]; สัญลักษณ์: ₸; รหัส: KZT) เป็นสกุลเงินของคาซัคสถาน แบ่งออกเป็น 100 ตียึน (тиын / tiyn) รหัสไอเอสโอ-4217 คือ KZT