stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ตำนานเฮเกะ

"เฮเกะ โมโนงาตาริ" เปลี่ยนทางมาที่นี่ สำหรับซีรี่ส์อนิเมะ ดูที่ ตำนานตระกูลไทระ
รายละเอียดในภาพพิมพ์แสดงเหตุการณ์จากตำนานเฮเกะ
ตำนานเฮเกะ หรือ เฮเกะ โมโนงาตาริ  (ญี่ปุ่น: 平家物語; โรมาจิ: Heike Monogatari) เป็นมหากาพย์ของญี่ปุ่นซึ่งรวบรวมไว้เมื่อก่อนปี ค.ศ. 1330 เรื่องราวการต่อสู้ระหว่างตระกูลไทระและตระกูลมินาโมโตะเพื่อชิงอำนาจเหนือดินแดนญี่ปุ่นในสงครามเก็มเป (ค.ศ. 1180–1185) เมื่อปลายศตวรรษที่ 12  คำว่า "เฮเกะ" (平家) ใช้กล่าวถึงตระกูลไทระ (平) คำว่า "เฮ" เป็นคำอ่านเสียงอง (คำอ่านแบบจีน) ของอักษรคันจิตัวแรก ส่วนคำว่า "เกะ" (家) มีความความว่า "ตระกูล" กล่าวถึงในชื่อสงคราม "เก็มเป" คำว่า "เฮ" ในชุดคำนี้ออกเสียงเป็น "เป" ส่วนคำว่า "เก็น" (เก็ม) (源) เป็นอักษรคันจิตัวแรกที่ใช้กล่าวถึงตระกูลมินาโมโตะ (ซึ่งมีอีกชื่อเรียกว่า "เก็นจิ" ออกเสียงด้วยคำอ่านเสียงอง (คำอ่านแบบจีน) เช่นในชื่อ ตำนานเก็นจิ)
ตำนานเฮเกะได้รับการแปลเป็นภาษาอังกฤษอย่างน้อย 5 ครั้ง ครั้งแรกแปลโดยอาเธอร์ ลินด์เซย์ แซดเลอร์ในปีระหว่างปี ค.ศ. 1918–1921 ฉบับแปลสมบูรณ์ด้วยจำนวนหน้าเกือบ 800 หน้าโดยฮิโรชิ คิตางาวะ และบรูช ที. สึจิดะ ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1975 เช่นเดียวกับฉบับแปลโดยเฮเลน แมกคูลลัฟในปี ค.ศ. 1988 ฉบับแปลอย่างย่อโดยเบอร์ตัน วัตสันตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 2006 ส่วนในปี ค.ศ. 2012 โรยัลล์ ไทเลอร์ได้แปลสมบูรณ์โดยคำนึงถึงรูปแบบการนำเสนอของผลงานดั้งเดิม
ตำนานเฮเกะมีฉบับเล่าใหม่ในรูปแบบร้อยแก้วภาษาญี่ปุ่นที่มีชื่อเสียง เขียนโดยนักเขียนนิยายอิงประวัติศาสตร์ เอจิ โยชิกาวะ ตีพิมพ์ในนิตยสารอาซาฮิรายสัปดาห์ในปี ค.ศ. 1950 โดยใช้ชื่อเรื่องว่า ตำนานเฮเกะฉบับเล่าใหม่ (ชินเฮเกะโมโนงาตาริ)
บทเริ่มตำนาน

祇園精舎の鐘の聲、諸行無常の響き有り。
กีออนโชจะ โนะ คาเนะ โนะ โคเอะ, โชเกียวมุโจ โนะ ฮิบิกิ อาริ.
เสียงระฆังเชตวันมหาวิหาร แว่วสั่นหงั่งเหง่งเรื่อยมา, บ่งบอกถึงความอนิจจตาของทุกสรรพสิ่ง
沙羅雙樹の花の色、盛者必衰の理を顯す。
สะระโซจุ โนะ ฮานะ โนะ อีโระ, โจชะอิซฺสุย โนะ โกโตวาริ โอ อาระวะสึ.
สีสันของดอกสาละ ปรากฏอริยสัจรมย์, ของความเลื่อนลอยของความสุขศานต์-รุ่งโรจน์
驕れる者も久しからず、唯春の夜の夢の如し。
โอโดเกรุโมโนะ โมะ ฮิซาชิการาซุ, ทาดะ ฮารุ โนะ โย โนะ ยูเมะ โนะ โกโตชิ.
ผู้ยโสโอหังคงพบปริโยสานแน่แท้, ย่อมเหมือนค่ำคืนแห่งคราววสันต์ฤดู
猛き者も遂には滅びぬ、偏に風の前の塵に同じ。
ทาเทกิโมโนะ โมะ สุยนิวะ โฮรโบินุ, ฮิโตะเอนิ คาเซะ โนะ มาเอะ โนะ ชิริ นิ โอนาจิ.
ฉะนี้ ผู้แข็งกล้าย่อมถึงคราวสิ้นสังขาร, เฉกเช่นธุลีลอยตามกระแสลม
ผู้ประพันธ์

ที่มาของมหากาพย์ตำนานเฮเกะนั้นไม่สามารถระบุเจาะจงผู้ประพันธ์ว่าเป็นผู้ใดผู้หนึ่ง เช่นเดียวกับผลงานมหากาพย์โดยส่วนมาก (ผลงานเรื่องนี้เป็นมหากาพย์ที่เขียนในรูปแบบร้อยแก้วมากกว่าร้อยกรอง) เป็นผลมาจากการรวบรวมเรื่องเล่ารูปแบบต่าง ๆ ที่เล่าสืบต่อกันมาแบบมุขปาฐะ (เรื่องเล่าแบบปากต่อปาก) โดยกวีนักเล่นเครืองดนตรีบิวะที่รู้จักในนาม บิวะ โฮชิ
พระโยชิดะ เค็งโค (ค.ศ. 1282–1350) เสนอทฤษฎีเกี่ยวกับผู้ประพันธ์หนังสือตำนานเฮเกะในผลงานหนังสือสึเรซุเรงุซะซึ่งเขียนเมื่อปี ค.ศ. 1330 พระเค็งโคเขียนว่า "ยูกินางะอดีตผู้ครองแคว้นชินาโนะเขียนตำนานเฮเกะและบอกให้ชายตาบอดชื่อโชบุตสึท่องสวด" พระเค็งโคยังได้ยืนยันว่าเครื่องดนตรีบิวะมีความเชื่อมโยงกับชายตาบอดคนนั้น ผู้ซึ่ง "มีภูมิลำเนาจากทางตะวันออก" และยูกินางะได้ส่งไปให้ "รวบรวมข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับซามูไร คันศร ม้า และกลยุทธ์การทำศึก ยูกินางะเขียนไว้ภายหลัง"
ประเด็นสำคัญประการหนึ่งของทฤษฎีนี้คือการที่หนังสือตำนานเฮเกะถูกเขียนด้วยรูปแแบบการผสมผสานของภาษาจีนและภาษาญี่ปุ่น (วาคัง คงโค โช) ที่เข้าใจได้ยาก ซึ่งในเวลานั้นมีเพียงพระภิกษุที่ศึกษามาเป็นอย่างดีเท่านั้นที่เชี่ยวชาญการใช้ภาษาดังกล่าว ดังเช่นยูกินางะ อย่างไรก็ตาม ในท้ายที่สุด ตำนานเฮเกะก็เป็นสิ่งที่ตกผลึกจากเรื่องเล่ามุขปาฐะ จึงไม่มีผู้ประพันธ์ที่แท้จริงเพียงหนึ่ง ยูกินางะเป็นเพียงผู้ที่น่าจะเป็นคนแรกที่รวบรวมวรรณกรรมเรื่องนี้ในรูปแบบลายลักษณ์อักษร
ดูเพิ่ม

สงครามเก็มเป ค.ศ. 1180–1185
กบฏปีโฮเง็ง ค.ศ. 1156
กบฏปีเฮจิ ค.ศ. 1159–1160
ปูเฮเกะ
ตำนานตระกูลไทระ (ฉบับนิยายปี ค.ศ. 2016 และซีรีส์อนิเมะปี ค.ศ. 2021)
แหล่งข้อมูลอื่น

เฮเกะโมโนงาตาริ (ในภาษาญี่ปุ่น)
เว็บไซต์ ตำนานเฮเกะ (ในภาษาอังกฤษ)
ตำนานเฮเกะ ฉบับแปลภาษาอังกฤษโดยอาเธอร์ ลินด์เซย์ แซดเลอร์ (ในภาษาอังกฤษ)
ทางรถไฟสายชุมทางคลองสิบเก้า–ชุมทางแก่งคอย

ทางรถไฟสายชุมทางคลองสิบเก้า–ชุมทางแก่งคอย หรือ ทางรถไฟสายชุมทางแก่งคอย–คลองสิบเก้า เป็นทางรถไฟอันเป็นส่วนหนึ่งของทางรถไฟสายชายฝั่งทะเลตะวันออก โดยเป็นเส้นทางขนส่งสินค้าระบบรางที่เชื่อมต่อระหว่างภาคเหนือและภาคตะวันออกเฉียงเหนือสู่ภาคตะวันออกโดยไม่ต้องผ่านเข้ากรุงเทพมหานครเพื่อรองรับการขยายตัวของท่าเรือแหลมฉบังและมาบตาพุด ทางรถไฟสายนี้พาดผ่านจังหวัดฉะเชิงเทรา, นครนายก และสระบุรี ผ่านอุโมงค์หนึ่งแห่งคืออุโมงค์พระพุทธฉาย ทางรถไฟสายนี้ใช้สำหรับวิ่งขนส่งสินค้าเพียงอย่างเดียวและไม่มีบริการรับส่งผู้โดยสาร
ประวัติ

การก่อสร้างทางรถไฟสายชายฝั่งทะเลตะวันออกเริ่มขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2524–2528 ในเส้นทางชุมทางฉะเชิงเทรา–สัตหีบ และมีการสร้างทางชุมทางคลองสิบเก้า–ชุมทางแก่งคอยอีกหนึ่งสายสำหรับขนส่งสินค้าจากภาคเหนือและภาคตะวันออกเฉียงเหนือสู่ภาคตะวันออกโดยไม่ต้องผ่านเข้ากรุงเทพมหานครเพื่อรองรับการขยายตัวของท่าเรือแหลมฉบังและมาบตาพุด โดยเส้นทางชุมทางคลองสิบเก้า–ชุมทางแก่งคอยจะตัดผ่านจังหวัดฉะเชิงเทรา, นครนายก และสระบุรี และได้ประกาศเวนคืนที่ดินเมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2532 และมีการเร่งรัดการเวนคืนในสองปีต่อมา โดยเส้นทางจะผ่านภูมิประเทศต่าง ๆ ที่ราบลุ่มที่มีคลองหลายสายทางตอนใต้ มีภูเขาสูงและผ่านอุโมงค์พระพุทธฉายทางตอนเหนือ ถือเป็นอุโมงค์ที่มีความยาวเป็นอันดับสองของประเทศรองจากอุโมงค์ขุนตาน
หลังการก่อสร้างแล้วเสร็จจึงทำพิธีเปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2538 โดยมีสมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช (เจริญ สุวฑฺฒโน) เสด็จมาเป็นประธานในพิธีเปิด ณ สถานีรถไฟญาณสังวราราม จังหวัดชลบุรี โดยเส้นทางนี้จะทำการขนส่งสินค้าต่าง ๆ เป็นต้นว่า น้ำมัน, ก๊าซแอลพีจี, ปูนซีเมนต์ และบรรจุตู้คอนเทนเนอร์
แต่เดิมทางรถไฟสายนี้เป็นทางเดี่ยว ทำให้เกิดความล่าช้าในการขนส่ง ในปี พ.ศ. 2559 รัฐบาลประยุทธ์ จันทร์โอชามีนโยบายพัฒนาระบบรางให้เป็นระบบขนส่งมวลชน และก่อสร้างรถไฟทางคู่ชุมทางฉะเชิงเทรา–ชุมทางคลองสิบเก้า–ชุมทางแก่งคอยระยะทาง 106 กิโลเมตร พร้อมทางคู่เลี่ยงเมืองระยะทาง 97 กิโลเมตร ก่อสร้างสถานีรถไฟไผ่นาบุญ และเจาะอุโมงค์พระพุทธฉายขนานไปกับอุโมงค์เดิม เริ่มก่อสร้างเมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2559 และสิ้นสุดงานในวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2562
โครงการแบ่งเป็นสองส่วนคือ ช่วงที่ 1 รถไฟทางคู่ชุมทางฉะเชิงเทรา–คลองสิบเก้า–วิหารแดง และบุใหญ่–แก่งคอย และทางคู่เลี่ยงเมืองที่สถานีรถไฟชุมทางฉะเชิงเทรา, ชุมทางแก่งคอย และชุมทางบ้านภาชี ใช้งบประมาณ 9,825,810,000 บาท ก่อสร้างโดยบริษัทซิโน-ไทย ช่วงที่ 2 รถไฟทางคู่วิหารแดง–บุใหญ่ และอุโมงค์พระพุทธฉาย ใช้งบประมาณ 407,049,596 บาท ก่อสร้างโดยบริษัทไร้ท์ทันเน็ลลิ่ง
รายชื่อสถานี

บทความหลัก: รายชื่อสถานีรถไฟ สายตะวันออก § ชุมทางคลองสิบเก้า – ชุมทางแก่งคอย (สเ.–กค.)
ธงชาติคอโมโรส

| --- | --- |


การใช้: ธงชาติ   
สัดส่วนธง: 3:5
ประกาศใช้: 23 ธันวาคม 2001; 22 ปีก่อน (2001-12-23)
ลักษณะ: เป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า พื้นธงแบ่งเป็นแถบแนวนอน 4 แถบ แต่ละแถบเป็นสีเหลือง สีขาว สีแดง และสีฟ้า เรียงจากบนลงล่าง  ที่ด้านคันธงเป็นรูปสามเหลี่ยมพื้นสีเขียว ภายในรูปนั้นมีจันทร์เสี้ยวสีขาว ที่ระหว่างปลายจันทร์เสี้ยวนั้นมีดาวห้าแฉกสีขาว 4 ดวงเรียงตามแนวตั้ง
 
ธงชาติคอโมโรส แบบปัจจุบันเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 3 ส่วน ยาว 5 ส่วน พื้นธงแบ่งเป็นแถบแนวนอน 4 แถบ แต่ละแถบเป็นสีเหลือง สีขาว สีแดง และสีฟ้า เรียงจากบนลงล่าง ที่ด้านคันธงเป็นรูปสามเหลี่ยมพื้นสีเขียว ภายในรูปนั้นมีจันทร์เสี้ยวสีขาว ที่ระหว่างปลายจันทร์เสี้ยวนั้นมีดาวห้าแฉกสีขาว 4 ดวงเรียงตามแนวตั้ง ธงนี้ออกแบบขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2544 และประกาศใช้ในวันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2545 (22 ปี)
แถบสีทั้ง 4 สีนี้หมายถึงเกาะทั้งสี่เกาะของประเทศ โดยสีเหลืองหมายถึงเกาะโมเอลี (Mohéli) สีขาวหมายถึงเกาะมายอต (Mayotte) ซึ่งเป็นดินแดนที่คอโมโรสอ้างสิทธิแต่มีฝรั่งเศสเป็นผู้ปกครอง สีแดงหมายถึงเกาะอองจวน (Anjouan) และสีฟ้าหมายถึงเกาะกรองด์โกมอร์ (Grande Comore) รูปดาวทั้งสี่ดวงนั้นก็มีความหมายถึงเกาะทั้งสี่เช่นกัน ส่วนจันทร์เสี้ยวนั้น หมายถึงศาสนาอิสลาม อันเป็นศาสนาประจำชาติ
ธงชาติสมัยต่างๆ

พ.ศ. 2506 - 2518 (ก่อนการประกาศเอกราช)
พ.ศ. 2518 - 2521
พ.ศ. 2521 - 2535
พ.ศ. 2535 - 2539
พ.ศ. 2539 - 2544
แหล่งข้อมูลอื่น

ธงชาติคอโมโรส ที่ Flags of the World (อังกฤษ)
| ด ค กธงชาติของประเทศและดินแดนในทวีปแอฟริกา |
| --- | --- |
 กานา  กาบอง  กาบูเวร์ดี  กินี  กินี-บิสเซา  แกมเบีย  โกตดิวัวร์  คอโมโรส  เคนยา  แคเมอรูน  จิบูตี  ชาด  ซิมบับเว  ซูดาน  เซเชลส์  เซนต์เฮเลนา (สหราชอาณาจักร)  เซเนกัล  เซาตูแมอีปริงซีป  ซูดานใต้  เซียร์ราลีโอน  แซมเบีย  โซมาเลีย  ตูนีเซีย  โตโก  แทนซาเนีย  นามิเบีย  ไนจีเรีย  ไนเจอร์  บอตสวานา  บุรุนดี  บูร์กินาฟาโซ  เบนิน  มอริเชียส  มอริเตเนีย  มาดากัสการ์  มาลาวี  มาลี  โมซัมบิก  โมร็อกโก  ยูกันดา  รวันดา  เรอูว์นียง (ฝรั่งเศส)  ลิเบีย  เลโซโท  ไลบีเรีย  สาธารณรัฐคองโก  สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก  สาธารณรัฐแอฟริกากลาง  อิเควทอเรียลกินี  อียิปต์  เอธิโอเปีย  เอริเทรีย  เอสวาตินี  แองโกลา  แอฟริกาใต้  แอลจีเรีย
ตำบลนายูง (อำเภอนายูง)

| ตำบลนายูง |
| --- | --- |
ตำบล
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Tambon Na Yung
ประเทศ: ไทย
จังหวัด: อุดรธานี
อำเภอ: นายูง
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 121 ตร.กม. (47 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 8,563  คน
 • ความหนาแน่น: 70.76 คน/ตร.กม. (183.3 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 41380
รหัสภูมิศาสตร์: 412201
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ตำบลนายูง เป็นตำบลหนึ่งในสี่ตำบลของอำเภอนายูง จังหวัดอุดรธานี เดิมเป็นส่วนหนึ่งของตำบลน้ำโสม
ประวัติ

วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2496 ตั้งตำบลนายูง แยกออกจากตำบลน้ำโสม (อำเภอบ้านผือ)
วันที่ 12 พฤษภาคม 2512 แยกพื้นที่ตำบลน้ำโสม ตำบลหนองแวง และตำบลนายูง อำเภอบ้านผือ มาตั้งเป็น กิ่งอำเภอน้ำโสม และให้ขึ้นการปกครองกับอำเภอบ้านผือ
วันที่ 9 พฤศจิกายน 2514 ตั้งตำบลนาแค แยกออกจากตำบลนายูง
วันที่ 28 มีนาคม 2517 ยกฐานะจากกิ่งอำเภอน้ำโสม อำเภอบ้านผือ เป็น อำเภอน้ำโสม
วันที่ 23 ตุลาคม 2527 ตั้งตำบลโนนทอง แยกออกจากตำบลนายูง
วันที่ 7 มกราคม 2531 แยกพื้นที่ตำบลนายูง ตำบลบ้านก้อง ตำบลนาแค และตำบลโนนทอง อำเภอน้ำโสม มาตั้งเป็น กิ่งอำเภอนายูง และให้ขึ้นการปกครองกับอำเภอน้ำโสม
วันที่ 8 สิงหาคม 2538 ยกฐานะจากกิ่งอำเภอนายูง อำเภอน้ำโสม เป็น อำเภอนายูง
อาณาเขต(ตำบล)

ทิศเหนือ  ติดต่อกับตำบลโนนทอง (อำเภอนายูง)
ทิศตะวันออก  ติดต่อกับ ตำบลคำด้วง (อำเภอบ้านผือ)
ทิศตะวันตก  ติดต่อกับ ตำบลโนนทอง ตำบลบ้านก้อง  (อำเภอนายูง)
ทิศใต้  ติดต่อกับ ตำบลโสมเยี่ยม  (อำเภอน้ำโสม)
การปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

ตำบลนายูง แบ่งการปกครองออกเป็น 10 หมู่บ้านได้แก่
หมู่ที่ 1 บ้านนายูง
หมู่ที่ 2 บ้านสว่าง
หมู่ที่ 3 บ้านห้วยทราย
หมู่ที่ 4 บ้านปากราง
หมู่ที่ 5 บ้านนาต้อง
หมู่ที่ 6 บ้านนาสมนึก
หมู่ที่ 7 บ้านชุมพล
หมู่ที่ 8 บ้านห้วยเวียงงาม
หมู่ที่ 9 บ้านนายูงทอง
หมู่ที่ 10 บ้านนาคลัง
การปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่ตำบลนายูง ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 1 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลนายูง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนายูงทั้งตำบล
สถานศึกษา

โรงเรียนยูงทองพิทยาคม
โรงเรียนบ้านนายูง
โรงเรียนบ้านสว่างปากราง
โรงเรียนบ้านนาต้องนาสมนึก
โรงเรียนชุมพลนาคลัง
โรงเรียนตำรวจตระเวนชายแดนบ้านห้วยเวียงงาม
ธงชาติคิริบาส

| --- | --- |


การใช้: ธงชาติ ensign
สัดส่วนธง: 1:2
ประกาศใช้: 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2522
ออกแบบโดย: ธงพื้นแดง ตอนบนมีรูปนกบินเหนือดวงอาทิตย์ ตอนล่างเป็นผืนน้ำ ซึ่งแสดงด้วยแถบสีขาวสลับน้ำเงิน
 
ธงชาติคิริบาส เป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 1 ส่วน ยาว 2 ส่วน ครึ่งบนเป็นพื้นสีแดงมีรูปนกฟรีเกตใหญ่ (ภาษาอังกฤษ: Great Frigatebird อยู่ในสปีชีส์ Fregata minor, ภาษาคิริบาส: te eitei) บินอยู่เหนือดวงอาทิตย์มีรัศมี 17 แฉกโผล่พ้นน้ำ รูปดังกล่าวนี้เป็นสีทอง  ครึ่งล่างของธงเป็นผืนน้ำ มีลักษณะเป็นแถบสีขาวสลับน้ำเงินสีละ 3 แถบ แถบสีดังกล่าวนี้หมายถึงมหาสมุทรแปซิฟิก และหมู่เกาะ 3 หมู่เกาะในประเทศคิริบาส คือ หมู่เกาะกิลเบิร์ต (Gilbert Islands) หมู่เกาะฟีนิกซ์ (Phoenix Islands) และหมู่เกาะไลน์ (Line Islands)  รัศมีทั้ง 17 แฉกแทนเกาะทั้ง 16 เกาะของหมู่เกาะกิลเบิร์ตและเกาะบานาบา (เกาะนี้เดิมเรียกว่าเกาะโอเชียน หรือ Ocean Island) ส่วนรูปนกฟรีเกตใหญ่หมายถึงอำนาจและอิสรภาพ
ธงนี้มีลักษณะอย่างเดียวกับที่ปรากฏในตราแผ่นดินของคิริบาส ซึ่งออกแบบโดยเซอร์ อาเธอร์ กริมเบิล (Sir Arthur Grimble) ในปี พ.ศ. 2475 เพื่อใช้เป็นเครื่องหมายของอาณานิคมหมู่เกาะกิลเบิรต์และเอลลิส (Gilbert and Ellice Islands) ของสหราชอาณาจักร ซึ่งปัจจุบันนี้ได้แก่ประเทศคิริบาส และประเทศตูวาลู ตรานี้เริ่มใช้เมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2480 และใช้ประกอบเข้ากับธงเรือรัฐบาลสหราชอาณาจักร (ธงบูลเอนไซน์ - Blue Ensign) เพื่อใช้เป็นธงราชการสำหรับอาณานิคม  ภายหลังในปี พ.ศ. 2522 ก่อนหน้าการประกาศเอกราชของคิริบาสเพียงเล็กน้อย ได้มีการประกวดแบบสำหรับธงชาติและตราของคิริบาสในฐานะรัฐเอกราช แบบตราแผ่นดินในสมัยอาณานิคมก็ได้รับเลือกให้ใช้เป็นตราแผ่นดินและธงชาติของคิริบาสใหม่ โดยมีการดัดแปลงลักษณะบางอย่างให้เป็นอย่างที่ปรากฏในปัจจุบัน ธงนี้ได้ชักขึ้นครั้งแรกที่กรุงทาวารา เมืองหลวงของประเทศ เมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2522
ดูเพิ่ม

ตราแผ่นดินของคิริบาส
แหล่งข้อมูลอื่น

ธงชาติคิริบาส ที่ Flags of the World (อังกฤษ)
ธงหมู่เกาะกิลเบิรต์และเอลลิส ที่ Flags of the World (อังกฤษ)
ดาราจักรแมงกะพรุน

แรงดันที่กระทำต่อวัตถุซึ่งดึงก๊าซออกจากดาราจักร ESO 137-001
ดาราจักรแมงกะพรุน เป็น ดาราจักรประเภทหนึ่งที่พบใน กระจุกดาราจักร มีลักษณะพิเศษคือการดึงก๊าซออกจากดาราจักรที่ได้รับผลกระทบแรงดันที่กระทำต่อวัตถุที่เกิดจากตัวกลางในกระจุกดาราจักรซึ่งคือพลาสมาที่ร้อนจัดจึงทำให้เกิดปฏิกิริยาดาวกระจ่ายอย่างหนักตลอดทางของแก๊ส
ดาราจักรแมงกะพรุนมีการพบเห็นในกระจุกดาราจักรหลายแห่ง รวมทั้ง กระจุกดาราจักรไฮดรา, เอเบลล์ 2125 ( การเลื่อนค่าความแดง z=0.20; ACO 2125 C153);   เอเบลล์2667 (z=0.23; G234144−260358);   เอเบลล์ 2744 (z=0.31; ACO 2744 ;  HLS001427–30234 / ACO 2744 F0083 ;     GLX001426–30241 / ACO 2744 F0237 / ACO 2733 CN104 ;   MIP001417–302303 / ACO 2744 F1228 ;   HLS001428–302334 ;  GLX001354–302212  )
ตัวอย่างเช่น

ดาราจักรแมงกะพรุน  JO204 MUSE ของ ESO
ดาราจักรแมงกะพรุน ใน SDSS J1110+6459, มองเห็นได้ข้างกระจุกดาราจักรโดยจะเป็นแก๊สหรือเนบิวลาสีฟ้า
ภาพของกล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิลที่ถ่ายดาราจักร JW100 ที่มีทางก๊าซก่อตัวดาวฤกษ์ที่ถูกโยนออกมาจากจานของกาแล็กซีราวกับเส้นสีสด กิ่งก้านของก๊าซสว่างเหล่านี้เกิดจากการแยกตัวของแรงดัน และความคล้ายคลึงของหนวดที่ห้อยต่องแต่งทำให้นักดาราศาสตร์เรียกมันว่ากาแล็กซี "แมงกะพรุน"
ถนนเลี่ยงเมือง

ถนนเลี่ยงเมือง (อังกฤษ: Bypass Road) เป็นถนนหรือกลุ่มถนนที่มีลักษณะอ้อมออกนอกเมือง นคร หรือประเทศ สร้างขึ้นเพื่อลดปัญหาความคับคั่งของการจราจรช่วงผ่านตัวเมือง โดยเป็นลักษณะถนนอ้อมเมืองที่ผู้ขับขี่สามารถขับรถผ่านตัวเมืองได้โดยไม่ต้องเข้าเมือง โดยลักษณะการวางแนวเส้นทางจะเหมือนถนนวงแหวน แต่ถนนเลี่ยงเมืองจะอ้อมไปทางด้านใดด้านหนึ่งเท่านั้น
รายชื่อถนนเลี่ยงเมืองในประเทศไทย

ถนนเลี่ยงเมืองในประเทศไทย มีหลายสาย ในแต่ละจังหวัด ดูแลโดยกรมทางหลวง และกรมทางหลวงชนบท เช่น
ถนนเลี่ยงเมืองนนทบุรี
ถนนเลี่ยงเมืองบางบ่อ จังหวัดสมุทรปราการ
ถนนเลี่ยงเมืองปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี
ถนนเลี่ยงเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี
ถนนเลี่ยงเมืองลำปาง ถนนพหลโยธิน สายเอเชีย AH2
ถนนเลี่ยงเมืองพิจิตร ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 115
ถนนเลี่ยงเมืองชัยภูมิ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 201
ถนนเลี่ยงเมืองสีคิ้ว ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 201
ถนนเลี่ยงเมืองกาฬสินธุ์ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 12
ถนนเลี่ยงเมืองหล่มสัก ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 21
ถนนเลี่ยงเมืองบ้านไผ่ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 23
ถนนเลี่ยงเมืองหนองคาย ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2
ถนนเลี่ยงเมืองพระนครศรีอยุธยา ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 32
ถนนเลี่ยงเมืองสมุทรสงคราม ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 35
ถนนเลี่ยงเมืองบ้านโป่ง ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 323
ถนนเลี่ยงเมืองนครปฐม ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4
ถนนเลี่ยงเมืองนครศรีธรรมราชฝั่งตะวันตก ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4103
ถนนเลี่ยงเมืองนครศรีธรรมราชฝั่งตะวันออก ทางหลวงชนบทหมายเลข นศ.4037
ถนนเลี่ยงเมืองกำแพงเพชร
ถนนเลี่ยงเมืองเชียงใหม่
ถนนเลี่ยงเมืองนครสวรรค์ด้านทิศตะวันตก
ถนนเลี่ยงเมืองแม่สาย
ถนนเลี่ยงเมืองสุโขทัย
ถนนเลี่ยงเมืองพิษณุโลก
ถนนเลี่ยงเมืองแพร่
ถนนเลี่ยงเมืองนครราชสีมา
ถนนเลี่ยงเมืองอุดรธานี
ถนนเลี่ยงเมืองเพชรบูรณ์
ถนนเลี่ยงเมืองขอนแก่น
ถนนเลี่ยงเมืองอุบลราชธานี
ถนนเลี่ยงเมืองร้อยเอ็ด
ถนนเลี่ยงเมืองมุกดาหาร
ถนนเลี่ยงเมืองนครพนม
ถนนเลี่ยงเมืองสกลนคร
ถนนเลี่ยงเมืองบุรีรัมย์
ถนนเลี่ยงเมืองมหาสารคาม
ถนนเลี่ยงเมืองยโสธร
ถนนเลี่ยงเมืองสุรินทร์
ถนนเลี่ยงเมืองศรีสะเกษ
ถนนเลี่ยงเมืองสัตหีบ
ถนนเลี่ยงเมืองสุพรรณบุรี
ถนนเลี่ยงเมืองชลบุรี
ถนนเลี่ยงเมืองสระบุรี
ถนนเลี่ยงเมืองลพบุรี
ถนนเลี่ยงเมืองกาญจนบุรี
ถนนเลี่ยงเมืองอ่างทอง
ถนนเลี่ยงเมืองสุราษฎร์ธานี
คาไซ

คาไซ (ญี่ปุ่น: 加西市; โรมาจิ: Kasai-shi) เป็นนครที่ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของจังหวัดเฮียวโงะ ประเทศญี่ปุ่น ณ วันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 2024 นครคาไซมีจำนวนประชากร 40,832 คน มีความหนาแน่นของประชากร 270 คนต่อตารางกิโลเมตร มีขนาดพื้นที่ 150.98 ตารางกิโลเมตร (58.29 ตารางไมล์)
ภูมิศาสตร์

นครคาไซตั้งอยู่เกือบใจกลางของที่ราบฮาริมะ โดยมีป่าไม้ทางตอนเหนือและภูเขาเตี้ย ๆ ทางตอนใต้ เมืองนี้มีความกว้างและยาวประมาณ 12.4 กิโลเมตรในแนวตะวันออก-ตะวันตก และ 19.8 กิโลเมตรในแนวเหนือ-ใต้ แม่น้ำสายหลักที่ไหลผ่าน ได้แก่ แม่น้ำมังงันจิ ซึ่งเป็นสาขาหนึ่งของแม่น้ำคาโกะ และแม่น้ำฟุกโกจิ ซึ่งเป็นสาขาหนึ่งของแม่น้ำมังงันจิ
ภูมิศาสตร์ > เทศบาลข้างเคียง

จังหวัดเฮียวโงะ
นครฮิเมจิ
นครคาโกงาวะ
นครโอโนะ
นครนิชิวากิ
นครคาโต
เมืองทากะ
เมืองอิจิกาวะ
เมืองฟูกูซากิ
ภูมิศาสตร์ > ภูมิอากาศ

คาไซมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นกึ่งเขตร้อน (Köppen Cfa) มีลักษณะเด่นคือฤดูร้อนที่อบอุ่นและฤดูหนาวที่เย็นสบาย มีหิมะตกเล็กน้อยถึงไม่มีเลย อุณหภูมิเฉลี่ยรายปีในคาไซอยู่ที่ 14.9 °C ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยรายปีอยู่ที่ 1,606 มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่มีฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ยอยู่ในเดือนสิงหาคม อยู่ที่ประมาณ 26.8 °C และต่ำสุดในเดือนมกราคม อยู่ที่ประมาณ 3.5 °C
สถิติประชากร

ตามข้อมูลสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น จำนวนประชากรของคาไซค่อนข้างคงที่ในช่วง 70 ปีที่ผ่านมา
| ปี | ประชากร | ±% |
| --- | --- | --- |
|  1920  | 39,586 | —     |
|  1930  | 39,061 | −1.3% |
|  1940  | 38,642 | −1.1% |
|  1950  | 49,474 | +28.0% |
|  1960  | 49,234 | −0.5% |
|  1970  | 48,354 | −1.8% |
|  1980  | 51,051 | +5.6% |
|  1990  | 51,784 | +1.4% |
|  2000  | 51,104 | −1.3% |
|  2010  | 48,022 | −6.0% |
ประวัติศาสตร์

พื้นที่ของนครคาไซในปัจจุบัน เดิมอยู่ในแคว้นโบราณที่ชื่อแคว้นฮาริมะ ต่อมาในยุคเอโดะ ส่วนใหญ่ของพื้นที่แห่งนี้เป็นที่ดินเท็นเรียวซึ่งอยู่ภายใต้การปกครองโดยตรงของโชกุนโทกูงาวะ โดยมีพื้นที่ส่วนเล็ก ๆ ที่อยู่ภายใต้การควบคุมของแคว้นศักดินาฮิเมจิ
เมื่อมีการจัดตั้งระบบเทศบาลเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1889 หมู่บ้านโฮโจก็ได้รับการจัดตั้งขึ้นโดยอยู่ภายในอำเภอคาไซ หมู่บ้านโฮโจได้รับการยกฐานะเป็นเมืองเมื่อวันที่ 15 มกราคม ค.ศ. 1955 ต่อมาเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1967 เมืองโฮโจได้รวมเข้ากับเมืองใกล้เคียงอย่างเมืองอิซูมิและเมืองคาไซ เพื่อจัดตั้งเป็นนครคาไซ
การเมืองการปกครอง

นครคาไซมีรูปแบบการบริหารแบบนายกเทศมนตรี–สภา โดยมีนายกเทศมนตรีที่มาจากการเลือกตั้งโดยตรง และสภาเทศบาลนครเป็นระบบสภาเดียวซึ่งประกอบด้วยสมาชิก 15 คน นครคาไซเป็นเขตเลือกตั้งที่ให้มีสมาชิก 1 คนในสภาจังหวัดเฮียวโงะ ในแง่ของการเมืองระดับประเทศ นครคาไซเป็นส่วนหนึ่งของเขตเลือกตั้งจังหวัดเฮียวโงะที่ 4 ในการเลือกตั้งสภาผู้แทนราษฎรของรัฐสภาญี่ปุ่น
เศรษฐกิจ

เศรษฐกิจของนครคาไซมีศูนย์กลางอยู่ที่ภาคเกษตรกรรม
การศึกษา

นครคาไซมีโรงเรียนสังกัดเทศบาลนครคาไซ ได้แก่ โรงเรียนประถม 11 แห่ง โรงเรียนมัธยมต้น 4 แห่ง และโรงเรียนที่สังกัดคณะกรรมการศึกษาธิการจังหวัดเฮียวโงะ ได้แก่ โรงเรียนมัธยมปลาย 2 แห่ง นอกจากนี้ จังหวัดเฮียวโงะยังเปิดโรงเรียนการศึกษาพิเศษสำหรับผู้พิการอีก 1 แห่ง
การขนส่ง > รถไฟ

บริษัทรถไฟโฮโจ: สายโฮโจ
สถานี: อาบิกิ – ทาฮาระ – ฮกเกงูจิ – ฮาริมะชิโมซาโตะ – โอซะ – ฮาริมะโยโกตะ – โฮโจมาจิ
การขนส่ง > ทางหลวง

ทางด่วนชูโงกุ
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 372
การขนส่ง > การขนส่งสาธารณะ

นครคาไซพึ่งพารถยนต์ส่วนตัวเป็นหลักในการเดินทาง ส่วนระบบขนส่งสาธารณะ ได้แก่ รถบัสระหว่างจังหวัด, รถบัสระหว่างเมือง (รถบัสชิงกิ), รถบัสลีมูซีนท่าอากาศยานคันไซ (รถบัสฮากูโระ), รถบัสในท้องถิ่น (รถบัสชุมชนนครคาไซ, รถบัสแฮปปี้) และแท็กซี่
เมืองพี่น้อง

พูลแมน [en] รัฐวอชิงตัน สหรัฐ
สิ่งที่น่าสนใจในท้องถิ่น

อิจิโจจิ (一乗寺) - เจดีย์ของวัดซึ่งสร้างเสร็จใน ค.ศ. 1171 ถือเป็นสมบัติแห่งชาติญี่ปุ่น
รากันจิ (羅漢寺) - มีชื่อเสียงจากรูปปั้นโกเฮียกุ-รากัง (พระสาวก 500 องค์ของพระพุทธเจ้า)
ศูนย์ดอกไม้จังหวัดเฮียวโงะ (兵庫県立フラワーセンター)
กลุ่มโคฟุงทามาโอกะ (玉丘古墳群) - แหล่งโบราณสถานแห่งชาติ
สวนมารูยามะ (丸山総合公園) - กล่าวกันว่าเป็นสถานที่ที่มีชื่อเสียงในการชมดอกซากูระ มีโรลเลอร์สไลเดอร์ที่มีความยาวรวม 197 เมตร และ 155 เมตร ซึ่งลงมาจากความสูง 110 เมตร นอกจากนี้ บนยอดเขายังมีนาฬิกาลูกโลกที่ใหญ่ที่สุดในโลก (เส้นผ่านศูนย์กลาง 5 เมตร น้ำหนักรวม 14 ตัน) ซึ่งได้รับการรับรองจากบันทึกสถิติโลกกินเนสส์
บุคคลที่มีชื่อเสียง

คิอิจิ อิโนอูเอะ [ja; en] (井上 喜一) - นักการเมือง
ชิโร มิยะ [ja; en] (宮 史郎) - นักดนตรี
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการของนครคาไซ (ในภาษาญี่ปุ่น)
ดูข้อมูลทางภูมิศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับ คาไซ ที่โอเพินสตรีตแมป
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ญี่ปุ่น 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
วิชาการ:  CiNii 
เจดีย์อิจิโจจิ
ซันเฉิ่งลิ่วปู้

ซันเฉิ่งลิ่วปู้ (จีน: 三省六部; พินอิน: Sānshěng Liùbù; "สามเฉิ่งหกปู้") เป็นระบบบริหารราชการส่วนกลางของจักรวรรดิจีนที่จัดโครงสร้างเป็น เฉิ่ง (省; "แผนก") สามแห่ง และ ปู้ (部; "กระทรวง") หกแห่ง
เฉิ่ง

| ลำดับเหตุการณ์ |
| --- | --- |
ฉิน (221–206 ปีก่อนคริสตกาล): ตั้งช่างชูเฉิ่ง
ฮั่นตะวันตก (206 ปีก่อนคริสตกาล – ค.ศ. 9): ฮั่นอู่ตั้งจงชูเฉิ่ง
เว่ย์ (ค.ศ. 220–265): เฉา พี ตั้งจงชูเฉิ่งอย่างเป็นทางการ
จิ้น (ค.ศ. 265–420): ตั้งเหมินเซี่ยเฉิ่ง
ซ่ง (ค.ศ. 960–1279): ยุบเหมินเซี่ยเฉิ่ง
ยฺเหวียน (ค.ศ. 1271–1368):  ยุบช่างชูเฉิ่ง  ยฺเหวียนอู่จงตั้งช่างชูเฉิ่งขึ้นใหม่ (หลังจากนี้ไม่ได้รื้อฟื้นขึ้นอีก) 
หมิง (ค.ศ. 1368–1644): หงอู่ยุบจงชูเฉิ่ง
เฉิ่ง (แผนก) ทั้งสามเป็นหน่วยงานสูงสุดในระบบราชการ มีหน้าที่หลักในทางธุรการมากกว่าบริหารรัฐกิจ หัวหน้าของเฉิ่งมักเรียก ไจ่เซี่ยง (宰相; "ข้าหลวงปกครอง") ซึ่งก็คือ อัครมหาเสนาบดี
ช่างชูเฉิ่ง (แผนกช่างชู) เป็นเฉิ่งแรกที่จัดตั้งขึ้น โดยจัดตั้งในสมัยราชวงศ์ฉิน (221–206 ปีก่อนคริสตกาล) ให้ทำหน้าที่เก็บรักษาจดหมายเหตุ คำว่า "ช่างชู" (尚書) แปลว่า เสมียนผู้ช่วย ต่อมาในสมัยราชวงศ์สุย (ค.ศ. 581–618) ให้ช่างชูเป็นหัวหน้าของปู้ (กระทรวง) ตำแหน่งช่างชูจึงกลายเป็นเจ้ากระทรวงไป และช่างชูเฉิ่งกลายเป็นหน่วยงานควบคุมปู้ทั้งหก ถือเป็นองค์กรสูงสุดในการบริหารราชการ แต่ถูกยุบเลิกในสมัยราชวงศ์ยฺเหวียน (ค.ศ. 1271–1368) กระทั่งรื้อฟื้นขึ้นใหม่ในรัชสมัยจักรพรรดิยฺเหวียนอู่จง (元武宗) เพื่อให้ดูแลการคลัง เมื่อสิ้นราชวงศ์ยฺเหวียนแล้ว ช่างชูเฉิ่งก็ไม่ได้รื้อฟื้นขึ้นอีก
จงชูเฉิ่ง (แผนกเสมียนกลาง) เป็นเฉิ่งที่สองที่จัดตั้งขึ้น โดยจัดตั้งในรัชกาลจักรพรรดิฮั่นอู่ (漢武帝) แห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันตก (206 ปีก่อนคริสตกาล – ค.ศ. 9) ให้เป็นหน่วยประสานงานระหว่างที่ปรึกษาของจักรพรรดิกับรัฐบาลโดยรวม ครั้นสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันออก (ค.ศ. 25–220) มีการจัดตั้งสำนักที่ปรึกษาและผู้ตรวจการ (office of advisors and reviewers) ขึ้น ถึงสมัยรัฐเว่ย์ (ค.ศ. 220–265) จักรพรรดิเฉา พี (曹丕) ประกาศจัดตั้งจงชูเฉิ่งขึ้นอย่างเป็นทางการ โดยเอาสำนักงานที่ปรึกษาฯ ดังกล่าวเป็นพื้นฐาน เพื่อคานอำนาจกับช่างชูเฉิ่ง หน้าที่หลักเป็นการจัดทำนโยบาย ความรับผิดชอบโดยมากเป็นการถวายฎีกาและร่างรับสั่ง แต่บทบาทที่แท้จริงนั้นแตกต่างออกไปในแต่ละยุคสมัย เช่น ช่วงราชวงศ์ซ่ง (ค.ศ. 960–1279), ราชวงศ์เหลียว (ค.ศ. 907–1125), และ ราชวงศ์จิ้น (ค.ศ. 1115–1234) เฉิ่งทั้งสามเป็นหน่วยงานที่ใช้อำนาจบริหารของจักรพรรดิ พอถึงราชวงศ์ยฺเหวียน (ค.ศ. 1271–1368) จงชูเฉิ่งกลายเป็นองค์กรหลักหนึ่งเดียวในการบริหารราชการ ส่วนเฉิ่งที่เหลือทั้งสองยุบเลิกไปสิ้นแล้ว จงชูเฉิ่งมายุบเลิกเอาในราชวงศ์หมิง (ค.ศ. 1368–1644) หลังจากจักรพรรดิหงอู่ (洪武帝) ทรงประหารอัครมหาเสนาบดีหู เหวย์ยง (胡惟庸)
เหมินเซี่ยเฉิ่ง (แผนกใต้ประตู) เป็นเฉิ่งที่สามที่จัดตั้งขึ้น โดยจัดตั้งในราชวงศ์จิ้น (ค.ศ. 265–420) เป็นหน่วยงานตรวจสอบราชการ ตรวจราชโองการและคำสั่งราชการ ถวายความเห็นต่อจักรพรรดิ และให้คำปรึกษาแก่จงชูเฉิ่ง เนื่องจากมีความสำคัญน้อยสุด จึงยุบเลิกไปในช่วงราชวงศ์ซ่ง
ปู้

ปู้ (กระทรวง) ทั้งหกเป็นหน่วยงานบริหารรัฐกิจโดยตรง ปู้แต่ละแห่งมีหัวหน้าหนึ่งคน เรียกว่า ช่างชู (尚書; "เสมียนผู้ช่วย") เดิมเป็นคำเรียกเสมียนเก็บรักษาจดหมายเหตุ แต่ภายหลังนำมาใช้เรียกตำแหน่งหัวหน้าของปู้ ทำให้ช่างชูกลายเป็นขุนนางเจ้ากระทรวงไป นอกจากนี้ ปู้ยังมีรองหัวหน้าสองคน เรียกว่า ชื่อหลาง (侍郎; "นายสนอง")
ปู้ทั้งหก ประกอบด้วย
กงปู้ (กระทรวงโยธาธิการ) รับผิดชอบงานโยธาของรัฐ จ้างช่างและคนงานชั่วคราว ผลิตอุปกรณ์ของรัฐ ดูแลเส้นทางคมนาคม ดูแลมาตรฐานการชั่งตวงวัด ตลอดจนระดมทรัพยากรจากหัวเมือง
ปิงปู้ (กระทรวงยุทธนาการ) รับผิดชอบการแต่งตั้ง อวยยศ เลื่อนยศ ลดยศ และถอดยศข้าราชการทหาร รวมถึงกิจการทหารต่าง ๆ เช่น การรบ การป้องกันประเทศ ฯลฯ ตลอดจนงานไปรษณีย์ ในช่วงสงคราม มักแต่งตั้งขุนนางผู้ใหญ่ในปิงปู้เป็นที่ปรึกษาของผู้บัญชาการทหารแนวหน้า บางครั้งก็ตั้งให้ไปบัญชาการแนวหน้าโดยตรง
ลี่ปู้ (กระทรวงขุนนาง) รับผิดชอบการแต่งตั้ง อวยยศ เลื่อนยศ ลดยศ และถอดยศข้าราชการพลเรือน
สิงปู้ (กระทรวงราชทัณฑ์) รับผิดชอบกระบวนการยุติธรรมและราชทัณฑ์ แต่ไม่รวมถึงการตรวจสอบหรือทัดทานราชการ
หลี่ปู้ (กระทรวงพิธีการ) รับผิดชอบรัฐพิธี ราชพิธี พิธีการทูต ทะเบียนนักบวช และการสอบขุนนาง ทั้งยังรับผิดชอบด้านความสัมพันธ์กับต่างประเทศ ก่อนจะจัดตั้งจ๋งหลี่หยาเหมิน (總理衙門) ขึ้นใน ค.ศ. 1861 เพื่อรับงานด้านนี้แทน
ฮู่ปู้ (กระทรวงครัวเรือน) รับผิดชอบสำมะโนครัวเรือน รวมถึงเก็บภาษีและบริหารรายจ่ายแผ่นดิน
หน่วยงานอื่น ๆ

นอกจากเฉิ่งทั้งสามข้างต้นแล้ว ยังมีเฉิ่งอื่น ๆ ซึ่งมีฐานะเท่าเทียมกัน แต่มิได้ข้องเกี่ยวกับราชการแผ่นดินโดยตรงนัก คือ
เตี้ยนจงเฉิ่ง (殿中省; "แผนกท้องพระโรงกลาง") ดูแลความเป็นอยู่ของราชวงศ์และราชวัง
มี่ชูเฉิ่ง (秘書省; "แผนกมี่ชู") ดูแลเอกสารด้านโหราศาสตร์และดาราศาสตร์ คำว่า "มี่ชู" แปลว่า "สารลับ" เป็นชื่อตำแหน่งขุนนางประเภทเลขานุการ
เน่ย์ชื่อเฉิ่ง (內侍省; "แผนกบ่าวใน") จัดหาขันทีเข้าเป็นข้ารับใช้ในวัง
อนึ่ง ยังมี "ซือ" (司; "กอง") อีกมากมายซึ่งรับผิดชอบราชการระดับรากหญ้า เช่น กลุ่มซันซือ (三司; "สามกอง")