stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ท่าอากาศยานดอนเมือง
ประวัติ > สำรวจหาที่ตั้งท่าอากาศยานแห่งใหม่

นับตั้งแต่การยกเลิกใช้สนามบินสระปทุม ส่วนหนึ่งของสนามม้าราชกรีฑาสโมสร ซึ่งถือเป็นสนามบินแห่งแรกของสยามประเทศ เนื่องจากสาเหตุคือมีพื้นที่คับแคบ มีเนื้อที่จำกัด และมีที่ตั้งทางภูมิศาสตร์ไม่เหมาะสม ทางราชการจึงได้คิดหาสถานที่ใหม่ที่มีบริเวณกว้างขวาง เป็นพื้นที่ดอน น้ำไม่ท่วม ไม่ห่างไกลจากพระนครและเป็นพื้นที่ที่สามารถพัฒนาเป็นสนามบินขนาดใหญ่ต่อไปได้ในอนาคต โดยมีพันโท พระยาเฉลิมอากาศ (สุณี สุวรรณประทีป) หัวหน้านายทหารนักบินชุดแรกของประเทศไทยซึ่งต่อมาได้รับพระราชทานยศและบรรดาศักดิ์ครั้งสุดท้ายเป็นพลอากาศโท พระยาเฉลิมอากาศ ทำหน้าที่เป็นบุคคลสำคัญในการแสวงหาพื้นที่ที่เหมาะสมที่จะสร้างเป็นสนามบินถาวร
จากการบินสำรวจทางอากาศพระยาเฉลิมอากาศได้พบเห็นผืนนาซึ่งเป็นที่ดอน อยู่ทางตอนเหนือของอำเภอบางเขน เป็นพื้นที่ที่เหมาะสม จึงได้บินลงมาสำรวจทางพื้นดิน ได้ความว่า พื้นที่บริเวณนั้นชาวบ้านเรียกว่า "ดอนอีเหยี่ยว" เพราะมีฝูงเหยี่ยวบินมารวมกันเป็นกลุ่มใหญ่ในบริเวณที่ดอนแห่งนี้ ทั้งยังมีทางรถไฟสายเหนือวิ่งผ่าน พื้นที่นี้อยู่ห่างจากสนามบินสระปทุมไปทางเหนือใช้เวลาบินประมาณ 13 นาที (ด้วยเครื่องบินเบรเกต์ในสมัยนั้น) คิดเป็นระยะทางประมาณ 22 กิโลเมตรเศษ บริเวณนี้เป็นที่นาที่หลายเจ้าของ เช่น หมื่นหาญใจอาจ (พู่ จามรมาน) ซึ่งท่านผู้นี้มีที่นาจำนวนมาก ได้ยกที่ดินส่วนหนึ่งให้สร้างเป็นวัด สมัยนั้นยังไม่มีชื่อ ชาวบ้านเรียกว่า "วัดดอนอีเหยี่ยว" ต่อมาเมื่อมีการจัดตั้งกองบินขึ้นที่บริเวณนี้และเรียกกันว่า "ดอนเมือง" วัดนี้จึงถูกเรียกว่า "วัดดอนเมือง" ตามชื่อสนามบินไปด้วย นอกจากนั้นยังมีที่นาของพระยาอร่ามมณเฑียร และราษฎรคนอื่น ๆ อีกหลายคน บางส่วนเป็นที่ดินของกรมรถไฟหลวง พันโทพระยาเฉลิมอากาศได้รายงานขึ้นตามลำดับชั้น เพื่อขอจัดสร้างสนามบินถาวรขึ้นที่บริเวณนี้ กระทรวงกลาโหมจึงได้จัดซื้อบ้าง ขอเวนคืนบ้าง และมีผู้บริจาคให้เป็นประโยชน์แก่ทางราชการบ้าง
กรมเกียกกายทหารบกได้เริ่มดำเนินการปรับพื้นที่ให้เป็นสนามหญ้าที่เครื่องบินสามารถวิ่งและบินขึ้น-ลงได้ พร้อมทั้งสร้างโรงเก็บเครื่องบิน และอาคารสถานที่ทำการตามความจำเป็น การก่อสร้างแล้วเสร็จเมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2457 กรมเกียกกายทหารบกจึงส่งมอบให้กรมจเรการช่างทหารบกรับช่วงดูแลต่อ และเรียกชื่อสนามบินนี้ว่า "สนามบินดอนเมือง" ต่อมาเมื่อวันที่ 8 มีนาคม นายทหารนักบินทั้ง 3 นาย นำเครื่องบินจากสนามบินสระปทุมมาลงที่สนามบินดอนเมืองเป็นปฐมฤกษ์ในตอนเช้า จนกระทั่งวันที่ 27 มีนาคม กระทรวงกลาโหมได้ออกคำสั่งตั้งกองบินทหารบกขึ้น และย้ายเข้าที่ตั้งถาวรที่สนามบินดอนเมือง นับเป็นรากฐานการเริ่มต้นของกิจการการบินของไทยที่มั่นคง และภายหลังกองทัพอากาศได้ถือเอาวันที่ 27 มีนาคม เป็นวันที่ระลึกของกองทัพอากาศ
ประวัติ > การเปิดใช้งานและช่วงแรกเริ่ม

พื้นที่ของสนามบินดอนเมืองในสมัยเริ่มแรก จากการสำรวจเมื่อวันที่ 1 มีนาคม มีพื้นที่ 1,770 ไร่ พื้นดินเป็นสนามหญ้า มีผิวดินชนิดดินปนทรายแดง เครื่องบินขนาดใหญ่ของสายการบินพาณิชย์ไม่สามารถใช้ขึ้นลงได้ในฤดูฝน ดังนั้นในปี พ.ศ. 2476 รัฐบาลจึงอนุมัติให้กระทรวงเศรษฐการและกระทรวงมหาดไทย ร่วมกันดำเนินการสร้างทางวิ่งเป็นคอนกรีตและลาดยางแอสฟัลต์ พร้อมกับให้สร้างถนนเชื่อมระหว่างสนามบินดอนเมืองกับใจกลางพระนคร คือถนนพหลโยธิน ทางวิ่งดังกล่าวแล้วเสร็จเรียบร้อยเปิดใช้การได้ในวันที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2478
ปี พ.ศ. 2483 กองทัพอากาศได้จัดตั้งกองการบินพลเรือนขึ้นดำเนินงานเกี่ยวกับการบินระหว่างประเทศ ซึ่งในปี พ.ศ. 2491 ได้ยกฐานะขึ้นเป็นกรมการบินพลเรือน ได้เข้ามาดำเนินการปรับปรุงสนามบินดอนเมือง และเรียกชื่อว่า ท่าอากาศยานดอนเมือง (อังกฤษ: Don Mueang Airport) จัดเป็นท่าอากาศยานสากล จนกระทั่งวันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2498 จึงได้เปลี่ยนชื่อเป็น ท่าอากาศยานกรุงเทพ หรือ ทกท. (อังกฤษ: Bangkok Airport ต่อมาเปลี่ยนเป็น Bangkok International Airport)
ประวัติ > อยู่ภายใต้การดูแลของการท่าอากาศยานแห่งประเทศไทย

ต่อมาในวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2522 การท่าอากาศยานแห่งประเทศไทย (ทอท.) ได้รับการจัดตั้งตามพระราชบัญญัติการท่าอากาศยานแห่งประเทศไทย พุทธศักราช 2522 เป็นที่เรียบร้อยแล้วนั้น ส่งผลทำให้ท่าอากาศยานดอนเมืองที่สังกัดกับกรมการบินพลเรือน กองทัพอากาศ ได้รับการโอนกิจการย้ายมาสังกัดกับ ทอท. แทน โดยอาศัยตามความบทเฉพาะกาล มาตรา 50 ของพระราชบัญญัติดังกล่าว
การเติบโตของท่าอากาศยานแต่ละแห่งสามารถวัดได้จากอัตราการเจริญเติบโตของปริมาณผู้โดยสาร จำนวนการขึ้น-ลงของอากาศยาน และปริมาณการขนถ่ายสินค้าทางอากาศ  ซึ่งผลการให้บริการของท่าอากาศยานกรุงเทพ ตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2522 นับเป็นท่าอากาศยานพาณิชย์สากลที่สำคัญมากในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เนื่องจากเป็นศูนย์กลางและเป็นจุดเชื่อมต่อของเส้นทางการบินพาณิชย์ระหว่างประเทศของภูมิภาคนี้ได้อย่างเหมาะสม สถิติในช่วงปีงบประมาณ 2522–2548 ของผลการดำเนินงานให้บริการทางอากาศในด้านการขึ้น-ลงของอากาศยาน พบว่าในปีงบประมาณ 2522 มีเที่ยวบินรวม 51,518 เที่ยวบิน และเพิ่มขึ้นเป็น 265,122 เที่ยวบินในปีงบประมาณ 2548 ซึ่งมีอัตราการเพิ่มเฉลี่ยคิดเป็นร้อยละ 6.69 โดยในปีงบประมาณ 2548 ให้บริการสายการบินแบบประจำขนส่งผู้โดยสารรวม 79 สายการบิน เที่ยวบินร่วม 7 สายการบิน และเที่ยวบินขนส่งสินค้าอย่างเดียวอีก 11 สายการบิน ส่วนใหญ่เป็นการเพิ่มเที่ยวบินของสายการบินราคาประหยัด ในส่วนของจำนวนผู้โดยสารรวมของท่าอากาศยานกรุงเทพเพิ่มขึ้นจาก 5,135,490 คน ในปีงบประมาณ 2522 เป็น 38,889,229 คน ในปีงบประมาณ 2548 ซึ่งมีอัตราการเพิ่มเฉลี่ยคิดเป็นร้อยละ 8.45 โดยเฉพาะในช่วงปีงบประมาณ 2530–2532 ผลการดำเนินงานให้บริการในด้านผู้โดยสารอยู่ในระดับที่ดีมาก ทั้งนี้เนื่องจากปี 2530 รัฐบาลได้ประกาศให้เป็นปีการท่องเที่ยวไทย ประกอบกับปี 2531 เป็นปีที่เศรษฐกิจไทยขยายตัวสูงสุดในรอบ 30 ปีของการพัฒนา
ประวัติ > หลังการเปิดใช้ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ

เมื่อมีการย้ายเที่ยวบินพาณิชย์ทั้งหมดไปสู่ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ จังหวัดสมุทรปราการ เมื่อวันที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2549 จึงเป็นเหตุให้การบริการสำหรับเที่ยวบินเพื่อการพาณิชย์ทั้งหมดในท่าอากาศยานดอนเมืองต้องหยุดตัวลงในวันเดียวกัน แต่อย่างไรก็ตาม ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550 มติของคณะรัฐมนตรีในสมัยพลเอก สุรยุทธ์ จุลานนท์ ดำรงตำแหน่งเป็นนายกรัฐมนตรีในขณะนั้น ก็ได้มีความต้องการที่จะให้มีการเปิดบริการที่ท่าอากาศยานดอนเมืองอีกรอบหนึ่ง เนื่องมาจากพบปัญหาหลายประการของท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ และเพื่อการขยายและพัฒนาประสิทธิภาพของดอนเมืองให้มีความคล่องตัว รองรับในระบบการอากาศยาน นอกเหนือจากการบินพาณิชย์แล้ว ทำให้มีการกลับมาเปิดให้บริการอีกรอบหนึ่งและกลับมาใช้ชื่อว่า ท่าอากาศยานดอนเมือง เหมือนเช่นเดิม ตั้งแต่วันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2550 เป็นต้นมา โดยมีการบินไทย นกแอร์ วัน-ทู-โก และพีบีแอร์ มาเปิดให้บริการในลำดับแรก
อาคารผู้โดยสาร

ปัจจุบันท่าอากาศยานดอนเมืองมีอาคารผู้โดยสาร 3 อาคาร คือ อาคาร 1 อาคาร 2 และอาคารผู้โดยสารในประเทศหลังเดิม ทุกอาคารตั้งอยู่ทางฝั่งตะวันตกของสนามบิน ด้านหน้าติดกับถนนวิภาวดีรังสิต เรียงลำดับจากทิศเหนือไปทิศใต้ (จากซ้ายไปขวาเมื่อหันหน้าเข้าหาสนามบินจากถนนวิภาวดีรังสิต) โดยอาคารแรกที่ก่อสร้าง คือ อาคาร 3 แล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2528 (โดยมีการขยายอาคาร 3 เพิ่มเติมในภายหลัง ซึ่งแล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2538) ต่อมา คือ อาคาร 1 แล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2531 และสุดท้าย คือ อาคาร 2 แล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2538
ท่าอากาศยานเมือง มีหลุมจอดอากาศยานทั้งหมด 101 หลุมจอด โดยแบ่งเป็นหลุมจอดที่เชื่อมต่อกับประตูทางออกอาคารผู้โดยสาร(Contact Gate) อาคาร 1 จำนวน 35 หลุมดจอด และเป็นหลุมจอดที่ไม่เชื่อมต่อกับประตูทางออก(Remote Parking) จำนวน 66 หลุมจอด
อาคารผู้โดยสาร > อาคารผู้โดยสารหลังเดิม

ในอดีตก่อนจะมีการก่อสร้างอาคาร 1 ท่าอากาศยานดอนเมืองมีอาคารผู้โดยสารเพียงหลังเดียว (อยู่ทางทิศเหนือของอาคาร 1) สร้างขึ้นระหว่างปี พ.ศ. 2513–2516 แบ่งเป็น 3 ส่วน เรียงจากเหนือไปใต้
ส่วนที่ 1 อยู่ทางทิศเหนือ เป็นส่วนของอาคารผู้โดยสารในประเทศ เป็นอาคารชั้นเดียว
ส่วนที่ 2 อยู่กึ่งกลาง เป็นส่วนของอาคารผู้โดยสารระหว่างประเทศขาออก เป็นอาคาร 4 ชั้น ชั้น 1 เป็นที่จอดรถ (แบ่งเป็น 2 ชั้นย่อย) ชั้น 2 เป็นห้องโถงเคาน์เตอร์ตรวจบัตรโดยสารและรับฝากสัมภาระไปกับอากาศยาน ชั้นที่เหลือเป็นร้านค้า ร้านอาหาร และที่ทำการสายการบิน ด้านหน้าอาคารส่วนนี้ ชั้น 2 เป็นชานชาลาส่งผู้โดยสารขาออก อยู่ติดกับถนนยกระดับซึ่งเชื่อมต่อกับสะพานกลับรถเพื่อให้รถบนถนนวิภาวดีรังสิตขาออก (จากในเมือง) วิ่งเข้าสู่อาคารผู้โดยสารได้โดยตรง
ส่วนที่ 3 อยู่ทางทิศใต้ เป็นส่วนของอาคารผู้โดยสารระหว่างประเทศขาเข้า เป็นอาคาร 3 ชั้น บนหลังคาเป็นหอบังคับการบิน ด้านหน้าอาคารส่วนนี้เป็นชานชาลารับผู้โดยสารขาเข้า อยู่ติดกับลานจอดรถ
อาคารผู้โดยสารหลังเดิมนี้ เชื่อมต่อกับอาคารเทียบเครื่องบินที่มีสะพานเทียบเครื่องบิน 4 ชุด (ขณะนั้นท่าอากาศยานดอนเมือง มีหลุมจอดแบบประชิดอาคาร 4 หลุมจอด โดยเครื่องบินจะจอดหันหน้าเข้าสู่อาคารในแนวเฉียงไปทางทิศเหนือ) ภายหลังอาคารส่วนนี้ใช้เป็นอาคารเทียบเครื่องบินฝั่งเหนือ (นอร์ท คอร์ริดอร์) เชื่อมต่อกับอาคาร 1 และใช้มาจนถึงปัจจุบัน
ปัจจุบัน อาคารส่วนที่ 1 ใช้เป็นอาคารผู้โดยสารส่วนบุคคล (ไพรเวท เจ็ท เทอร์มินอล) โดยก่อนหน้านั้นได้ปรับปรุงเป็นอาคารห้องรับรองพิเศษระหว่างประเทศ อาคารส่วนที่ 2 ใช้เป็นอาคารสำนักงานของท่าอากาศยาน โดยส่วนถนนยกระดับหน้าอาคารชั้น 2 ที่เชื่อมกับสะพานกลับรถใช้เป็นทางเข้าอาคารผู้โดยสาร 1 อาคารส่วนที่ 3 หรือเรียกว่า อาคารส่วนกลาง (เซ็นทรัล บล็อก) ใช้เป็นอาคารสำนักงานของสายการบินและส่วนบริการต่าง ๆ โดยลานจอดรถหน้าอาคารใช้เป็นลานจอดรถโดยสารขนาดใหญ่ รวมทั้งรถเวียนรับส่งระหว่างท่าอากาศยานดอนเมือง-สุวรรณภูมิ (ชัตเทิ้ล บัส) สำหรับหอบังคับการบินบนหลังคาอาคาร มีสร้างหลังใหม่ทดแทน บริเวณทิศใต้ของอาคารผู้โดยสาร 3 แล้ว
อาคารผู้โดยสาร > อาคารเทียบเครื่องบิน

ท่าอากาศยานดอนเมืองใช้อาคารผู้โดยสารรูปแบบคล้ายนิ้วมือ (เพียร์ ฟิงค์เกอร์ เทอร์มินอล) มีอาคารเทียบเครื่องบิน 6 อาคาร เรียงจากทิศเหนือไปใต้ คือ อาคารฝั่งเหนือ (นอร์ท คอร์ริดอร์ หรือเพียร์ 1) อาคาร 2 3 4 5 และ 6 (เพียร์ 2 3 4 5 และ 6) โดยอาคาร 2-6 ยื่นออกจากอาคารผู้โดยสารหลักเข้าไปในลานจอดอากาศยานในแนวตั้งฉาก ส่วนอาคารฝั่งเหนือยื่นออกไปทางทิศเหนือในแนวขนานกับอาคารผู้โดยสารหลัก ปัจจุบันอาคารเทียบเครื่องบิน แบ่งเป็น 2 กลุ่ม กลุ่มที่ 1 คือ อาคารที่เชื่อมกับอาคารผู้โดยสาร 1 และ 2 ประกอบด้วย อาคารฝั่งเหนือและอาคาร 2–5 กลุ่มที่ 2 คือ อาคารที่เชื่อมกับในประเทศหลังใหม่ (อาคารผู้โดยสาร 3) ซึ่งมีเฉพาะอาคาร 6 เท่านั้น โดยอาคารเทียบเครื่องบิน 3 และ 4 เป็นอาคารที่สร้างขึ้นพร้อมกับอาคารผู้โดยสาร 1 และเปิดใช้งานพร้อมกันในปี พ.ศ. 2530 ต่อมาปลายปี พ.ศ. 2531 อาคารเทียบเครื่องบิน 2 จึงสร้างแล้วเสร็จ สำหรับอาคารเทียบเครื่องบินฝั่งเหนือแล้วเสร็จในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2532 จากนั้นในปี พ.ศ. 2536 อาคารเทียบเครื่องบิน 6 จึงสร้างแล้วเสร็จ พร้อมกับอาคารผู้โดยสารในประเทศหลังใหม่ ส่วนอาคารเทียบเครื่องบิน 5 แล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2543
อาคารเทียบเครื่องบินเป็นอาคาร 3 ชั้น ชั้น 3 เป็นห้องโถงพักรอผู้โดยสารขาออก (เกต โฮลด์ รูม) และทางออกขึ้นเครื่องที่มีสะพานเทียบเครื่องบิน (เกต) ซึ่งเชื่อมต่อเข้ากับเครื่องบินที่จอดอยู่ในหลุมจอดประชิดอาคาร (คอนแทค เกต) ชั้น 2 เป็นโถงทางเดินผู้โดยสารขาเข้า ชั้น 1 เป็นพื้นที่ระบบสายพานขนถ่ายกระเป๋า พื้นที่คัดแยกกระเป๋าสัมภาระ และพื้นที่ส่วนงานบริการลานจอด รวมทั้งในบางอาคารยังใช้เป็นห้องโถงพักรอผู้โดยสารรถบัสขาออก (บัส เกต โฮลด์ รูม) และทางออกขึ้นเครื่องที่ไม่มีสะพานเทียบเครื่องบิน (บัส เกต) โดยมีจุดจอดรถบัสรับผู้โดยสารขาออกเพื่อไปยังหลุมจอดระยะไกล (รีโมท สแตนด์) ทั้งนี้ท่าอากาศยานดอนเมือง กำหนดให้หมายเลขของเกต ตรงกับหมายเลขของหลุมจอดประชิดอาคาร โดยใช้ตัวเลขสองหลัก ซึ่งหลักแรกแสดงหมายเลขของอาคารเทียบเครื่องบิน (1-6) หลักที่สองแสดงลำดับที่ของเกต/หลุมจอด ส่วนหมายเลขของบัส เกต จะใช้ตัวเลขหนึ่งหรือสองหลักที่ไม่ซ้ำกับเกตอื่น โดยจะไม่เกี่ยวข้องกับหมายเลขของหลุมจอดระยะไกล
อาคารผู้โดยสาร > อาคารเทียบเครื่องบิน > ก่อนปี พ.ศ. 2543

ช่วงระหว่างปี พ.ศ. 2532-2538 ท่าอากาศยานดอนเมือง มีอาคารเทียบเครื่องบิน 4 อาคาร และหลุมจอดอากาศยานแบบประชิดอาคาร 26 หลุม สำหรับเครื่องบินโดยสารขนาด โค้ด อี ที่มีความยาวปีกตั้งแต่ 52 เมตร แต่ไม่เกิน 65 เมตร 14 หลุม (เช่น โบอิง 747) และขนาด โค้ด ดี ที่มีความยาวปีกตั้งแต่ 36 เมตร แต่ไม่เกิน 52 เมตร 12 หลุม (เช่น แอร์บัส เอ300/เอ310 โบอิง 707/757/767 แมคดอนเนลล์ ดักลาส ดีซี-10/เอ็มดี-11 ล็อกฮีด แอล-1011 เป็นต้น) ดังนี้
อาคารเทียบเครื่องบินฝั่งเหนือ มีหลุมจอด 4 หลุม รองรับเครื่องบินขนาด โค้ด อี ซึ่งตรงกับทางออกขึ้นเครื่อง 11–12 และ 14–15 เชื่อมต่อด้วยสะพานเทียบเครื่องบินแบบซองเดียว รวมทั้งยังมีห้องโถงพักรอผู้โดยสารรถบัสขาออก สำหรับทางออกขึ้นเครื่อง 1–7
อาคารเทียบเครื่องบิน 2 มีหลุมจอด 7 หลุม แบ่งเป็นฝั่งทิศเหนือ 4 หลุม รองรับเครื่องบินขนาด โค้ด ดี ซึ่งตรงกับทางออกขึ้นเครื่อง 21 23 25 และ 27 เชื่อมต่อด้วยสะพานเทียบเครื่องบินแบบซองเดียว และฝั่งทิศใต้ 3 หลุม รองรับเครื่องบินขนาด โค้ด อี ซึ่งตรงกับทางออกขึ้นเครื่อง 22 24 และ 26 เชื่อมต่อด้วยสะพานเทียบเครื่องบินแบบ 2 ซอง
อาคารเทียบเครื่องบิน 3 ลักษณะเหมือนกับอาคารเทียบเครื่องบิน 2 มีหลุมจอด 7 หลุม ซึ่งตรงกับทางออกขึ้นเครื่อง 31–37 เชื่อมต่อด้วยสะพานเทียบเครื่องบินแบบซองเดียว ยกเว้นทางออกขึ้นเครื่อง 37 ใช้สะพานเทียบเครื่องบินแบบ 2 ซอง
อาคารเทียบเครื่องบิน 4 ลักษณะเหมือนกับอาคารเทียบเครื่องบิน 2 แต่มีหลุมจอดที่รองรับเครื่องบินขนาด โค้ด อี บริเวณปลายอาคารฝั่งทิศใต้ เพิ่มอีก 1 หลุม รวมเป็น 8 หลุม ซึ่งตรงกับทางออกขึ้นเครื่อง 41-48 เชื่อมต่อด้วยสะพานเทียบเครื่องบินแบบซองเดียว
เมื่อมีการเปิดใช้อาคารผู้โดยสารในประเทศหลังใหม่ (อาคารผู้โดยสาร 3) พร้อมอาคารเทียบเครื่องบิน 6 ในปี พ.ศ. 2538 ท่าอากาศยานดอนเมืองจึงมีอาคารเทียบเครื่องบิน 5 อาคาร และหลุมจอดอากาศยานแบบประชิดอาคาร 34 หลุม สำหรับเครื่องบินโดยสารขนาด โค้ด อี 15 หลุม ขนาด โค้ด ดี 17 หลุม และขนาด โค้ด ซี ที่มีความยาวปีกตั้งแต่ 24 เมตร แต่ไม่เกิน 36 เมตร (เช่น โบอิง 737) 2 หลุม ดังนี้
อาคารเทียบเครื่องบินฝั่งเหนือและอาคาร 2-4 ไม่มีการเปลี่ยนแปลง
อาคารเทียบเครื่องบิน 6 มีหลุมจอด 8 หลุม แบ่งเป็นฝั่งทิศเหนือ 4 หลุม ซึ่งตรงกับทางออกขึ้นเครื่อง 61 63 65 และ 67 และฝั่งทิศใต้ 4 หลุม ซึ่งตรงกับทางออกขึ้นเครื่อง 62 64 66 และ 68 โดยหลุมจอด 61-65 รองรับเครื่องบินโดยสารขนาด โค้ด ดี หลุมจอด 66-67 รองรับเครื่องบินโดยสารขนาด โค้ด ซี และหลุมจอด 68 รองรับเครื่องบินโดยสารขนาด โค้ด อี ทั้งหมดเชื่อมต่อด้วยสะพานเทียบเครื่องบินแบบซองเดียว รวมทั้งยังมีห้องโถงพักรอผู้โดยสารรถบัสขาออก สำหรับทางออกขึ้นเครื่อง 8–10
นอกจากนี้เมื่อมีการเปิดใช้อาคารผู้โดยสาร 2 ในปี พ.ศ. 2538 เช่นกัน ได้มีการเปิดใช้ห้องโถงพักรอผู้โดยสารรถบัสขาออก สำหรับทางออกขึ้นเครื่อง 71–77 เพิ่มเติมภายในอาคารผู้โดยสาร 2 โดยอยู่บริเวณปลายอาคารเทียบเครื่องบิน 4 ฝั่งทิศตะวันตก
อาคารคลังสินค้า

คลังสินค้าท่าอากาศยานดอนเมือง
“Cargo Village” เป็นชื่อที่เรียกกลุ่มอาคารคลังสินค้าขนาดใหญ่ของท่าอากาศยานดอนเมือง อาคารดังกล่าวเริ่มเปิดใช้ในปี พ.ศ. 2529 มีพื้นที่ 37,400 ตารางเมตร ภายหลังขยายพื้นที่จนครอบคลุมอาณาบริเวณกว่า 100,740 ตารางเมตร และเป็นอาคารคลังสินค้าที่ใหญ่ที่สุดและทันสมัยที่สุดแห่งหนึ่งในทวีปเอเชีย สามารถให้บริการขนถ่าย สินค้าขาเข้า ขาออก และถ่ายลำได้ภายในบริเวณเดียวกัน เพื่อให้สามารถอำนวยความสะดวกในการขนส่งสินค้าปริมาณมาก ๆ คลังสินค้าแห่งนี้ใช้อุปกรณ์ที่ล้ำสมัยควบคุมด้วยระบบ Computer และได้มีการประสานงานกับกรมศุลกากรในการขนถ่ายสินค้าถ่ายลำทำให้สามารถลดเวลาในการปฏิบัติการลงให้ใช้เวลาน้อยที่สุด เพื่อให้เป็นศูนย์กลางการขนถ่ายสินค้า ( Gateway ) ที่สะดวกที่สุดแห่งหนึ่งของทวีปเอเชีย ปัจจุบันคลังสินค้าท่าอากาศยานดอนเมืองได้ถูกแบ่งออกเป็นคลังสินค้าย่อยจำนวน 4 อาคาร ได้แก่
อาคารคลังสินค้า 1 มีพื้นที่ 24,840 ตารางเมตร แบ่งเป็นส่วนสำนักงาน 3,736 ตารางเมตร และพื้นที่เก็บสินค้า 21,104 ตารางเมตร
อาคารคลังสินค้า 2 มีพื้นที่ 41,777 ตารางเมตร แบ่งเป็นส่วนสำนักงาน 6,799 ตารางเมตร และพื้นที่เก็บสินค้า 34,978 ตารางเมตร
อาคารคลังสินค้า 3 มีพื้นที่ 30,638 ตารางเมตร แบ่งเป็นส่วนสำนักงาน 7,465 ตารางเมตรและพื้นที่เก็บสินค้า 23,173 ตารางเมตร
อาคารคลังสินค้า 4 มีพื้นที่ 20,277 ตารางเมตร แบ่งเป็นส่วนสำนักงาน 6,016 ตารางเมตรและพื้นที่เก็บสินค้า 14,261 ตารางเมตร
อาคารคลังสินค้าท่าอากาศยานดอนเมืองสามารถรองรับสินค้าได้ 800,000 ตัน ต่อปี โดยมีอาคารคลังสินค้า 1–4 ปัจจุบัน เปิดใช้เพียงอาคาร 2 เท่านั้น ด้วยพื้นที่ให้บริการขนาด 5,000 ตารางเมตร เป็นอาคารคลังสินค้าระหว่างประเทศ โดย บริษัท Asia Ground Service ,Thai Lion Air ,Thai AirAsiaและ นกแอร์ ในอนาคตเมื่อมีการปรับปรุงท่าอากาศยานดอนเมือง เฟส 3 อาจลดพื้นที่อาคารส่งสินค้าทางอากาศลดลงมาเหลือ เพียง 500,000 ตัน เนื่องจากอาจแบ่งพื้นที่อาคารคลังสินค้าที่ 3 และ 4 มาสร้างศูนย์ซ่อมอากาศยานของสายการบินในอนาคต  จะมีการพัฒนาอาคารคลังสินค้า 1 และ 2 ที่มีสภาพทรุดโทรม นับจากเกิดน้ำท่วมใหญ่ในปี 54 ทำให้ไม่สามารถใช้งานได้ตามปกติ จะปรับปรุงเพื่อขยายปริมาณสินค้าจากใต้ท้องเครื่องบินระหว่างประเทศ ให้เกิดประสิทธิภาพมากขึ้น
อาคารอื่นที่มีสายการบินเปิดใช้ > อาคารรับรองพิเศษ

เอ็มเจ็ท - บริการเครื่องบินโดยสารส่วนบุคคล (เช่าเหมาลำ)
สยามแลนด์ ฟลายอิ้ง - บริการเครื่องบินโดยสารส่วนบุคคล (เช่าเหมาลำ) ในนาม Executive Wings และเครื่องบินพยาบาลในนาม Medical Wings
บางกอกเฮลิคอปเตอร์เซอร์วิส - บริการเฮลิคอปเตอร์พยาบาล ปัจจุบันมีเฮลิคอปเตอร์ทะเบียน HS-BHS และ HS-BHQ
สายการบินและจุดหมายปลายทาง

| สายการบิน | จุดหมายปลายทาง | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- |
| ไทยไลอ้อนแอร์ | กระบี่, ขอนแก่น, เชียงราย, เชียงใหม่, ตรัง, นครศรีธรรมราช, พิษณุโลก, ภูเก็ต, สุราษฎร์ธานี, หาดใหญ่, อุดรธานี, อุบลราชธานี | ภายในประเทศ |
| ไทยแอร์เอเชีย | กระบี่, ขอนแก่น, ชุมพร, เชียงราย, เชียงใหม่, ตรัง, นครพนม, นครศรีธรรมราช, นราธิวาส, น่าน, บุรีรัมย์, พิษณุโลก, ภูเก็ต, ร้อยเอ็ด, ระนอง, เลย, สกลนคร, สุราษฎร์ธานี, หาดใหญ่, อุดรธานี, อุบลราชธานี, ลำปาง | ภายในประเทศ |
| นกแอร์ | กระบี่ , เชียงราย, เชียงใหม่, ตรัง, นครศรีธรรมราช, น่าน, บุรีรัมย์, ชุมพร, พิษณุโลก, แพร่, ภูเก็ต, แม่สอด, แม่ฮ่องสอน, ร้อยเอ็ด, ระนอง, ลำปาง, เลย, สกลนคร, สุราษฎร์ธานี, หาดใหญ่, อุดรธานี, อุบลราชธานี | ภายในประเทศ |
| บางกอกแอร์เวย์ | สมุย | ภายในประเทศ |
| ชิงเต่าแอร์ไลน์ | ต้าเหลียน,นครอี๋ชาง | ระหว่างประเทศ |
| เซบูแปซิฟิก | มะนิลา | ระหว่างประเทศ |
| เอเชียฟิลิปปินส์ | มะนิลา | ระหว่างประเทศ |
| ไทเกอร์แอร์ไต้หวัน | ไทเป–เถา–ยฺเหวียน | ระหว่างประเทศ |
| ไทยไลอ้อนแอร์ | โกจจิ,ยังจิ๋ว,ซานย่า,เขาหวง,เทียนจิน,กว่างโจว, กาฐมาณฑุ, คุนหมิง, โคลัมโบ–บันดาราไนเก, จาการ์ตา–ซูการ์โน–ฮัตตา, จี่หนาน, เจิ้งโจว, ฉงชิ่ง, ฉางชา, ฉางโจว, เฉิงตู, เชินเจิ้น, ซีอาน, เซี่ยงไฮ้–ผู่ตง, เด็นปาซาร์/บาหลี, โตเกียว–นาริตะ , เทียนจิน, ไทเป–เถา–ยฺเหวียน, ธากา, นาโงยะ–เซ็นแทรร์, ฟูกูโอกะ, มุมไบ, ย่างกุ้ง, สิงคโปร์, หนานจิง, หนานชาง, หนิงปัว, หางโจว, อู่ฮัน, โอซากะ–คันไซ, อะห์มดาบาด  เฉพาะฤดูกาล: ไท่–ยฺเหวียน, สหฺวีโจว | ระหว่างประเทศ |
| ไทยแอร์เอเชียเอกซ์ | นาโกยา, เซี่ยงไฮ้-ผู่ตง, เบงคาลูรุ, ดูไบ, ทบิลิซี, ชัรญะฮ์, ซิดนีย์ , ฮ่องกง, เมลเบิร์น, เดลี, บริสเบน, โอกินาวา, โอซากะ–คันไซ, โตเกียว–นาริตะ, โซล–อินช็อน , ฮาร์บิน | ระหว่างประเทศ |
| ไทยแอร์เอเชีย | เมืองพระสีหนุ, กว่างโจว,เกาสฺยง, กัวลาลัมเปอร์–นานาชาติ, เกิ่นเทอ, โกชิ, โกลกาตา, คุนหมิง, โคลัมโบ–บันดาราไนเก, เจนไน, เจียหยาง, ฉงชิ่ง, ฉางชา, เฉิงตู, ชัยปุระ, เชินเจิ้น, ซานย่า, ซีอาน, ญาจาง, ดานัง, เด็นปาซาร์/บาหลี, เบงคาลูรุ, ปีนัง, พนมเปญ, พาราณสี, มัณฑะเลย์ , มาเก๊า, มาเล , ไต้หวันเถา-ยฺเหวียน, ย่างกุ้ง , เวียงจันทน์ , สิงคโปร์ , เสียมราฐ–อังกอร์, หนานจิง, หลวงพระบาง, หางโจว , อะห์มดาบาด, อู่ฮัน , ฮ่องกง, โตเกียว-นาริตะ , ฟูกูโอกะ, ฮานอย , โฮจิมินห์,คยา , โอกินาวา , ติรุจิรัปปัลลิ, ไฮเดอราบาด , โอซากะ–คันไซ ,นาโงยะ–เซ็นแทรร์  , ฟู้โกว๊ก , โซล–อินช็อน , ซัปโปโระ–ชิโตเซะ , ซิดนีย์,  เฉพาะฤดูกาล: หนิงปัว | ระหว่างประเทศ |
| นกแอร์​ | คูวาหตี, เจิ้งโจว, เซี่ยงไฮ้–ผู่ตง, หนานทง, ย่างกุ้ง, เหยียนเฉิง, เหอเฝย์, ไฮเดอราบาด, ฮิโรชิมะ, โฮจิมินห์ เฉพาะฤดูกาล: หนานจิง | ระหว่างประเทศ |
| บาติกแอร์ | จาการ์ตา–ซูการ์โน–ฮัตตา | ระหว่างประเทศ |
| บาติกแอร์ มาเลเซีย | กัวลาลัมเปอร์–นานาชาติ | ระหว่างประเทศ |
| สายการบินสกู๊ต | โตเกียว–นาริตะ, สิงคโปร์, โอซากะ–คันไซ | ระหว่างประเทศ |
| อินโดนีเซียแอร์เอเชีย | จาการ์ตา–ซูการ์โน–ฮัตตา, เด็นปาซาร์/บาหลี, เมดัน | ระหว่างประเทศ |
| แอร์เอเชีย | กัวลาลัมเปอร์–นานาชาติ | ระหว่างประเทศ |
| แอร์เอเชียฟิลิปปินส์ | มะนิลา | ระหว่างประเทศ |
| แอร์เอเชียแคมโบเดีย | พนมเปญ, เสียมราฐ–อังกอร์ | ระหว่างประเทศ |
สถิติ > เส้นทางการบินระหว่างประเทศ

| อันดับ | ท่าอากาศยาน | จำนวนผู้โดยสารในปี พ> ศ. 2556 (คน) | ความเปลี่ยนแปลง (ร้อยละ) | จำนวนผู้โดยสารในปี พ> ศ. 2555 (คน) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | กัวลาลัมเปอร์ | 976,559 | 390.58 | 199,063 |
| 2 | สิงคโปร์ | 552,663 | 288.85 | 142,128 |
| 3 | มาเก๊า | 425,673 | 376.18 | 89,393 |
| 4 | ฮ่องกง | 290,767 | 408.96 | 57,130 |
| 5 | โฮจิมินห์ซิตี | 257,856 | 416.57 | 49,917 |
| 6 | ย่างกุ้ง | 245,083 | 275.67 | 65,239 |
| 7 | ฉงชิ่ง | 204,499 | 357.16 | 44,732 |
| 8 | จาการ์ตา-ซูการ์โน-ฮัตตา | 202,479 | 560.06 | 30,676 |
| 9 | กว่างโจว | 177,805 | 523.53 | 28,516 |
| 10 | อู่ฮั่น | 156,853 | 463 | 27,860 |
สถิติ > เส้นทางการบินภายในประเทศ

| อันดับ | ท่าอากาศยาน | จำนวนผู้โดยสารในปี พ> ศ. 2556 (คน) | ความเปลี่ยนแปลง (ร้อยละ) | จำนวนผู้โดยสารในปี พ> ศ. 2555 (คน) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | เชียงใหม่ | 1,872,291 | 131.16 | 809,960 |
| 2 | ภูเก็ต | 1,782,840 | 221.81 | 554,003 |
| 3 | หาดใหญ่ | 1,657,984 | 118.78 | 757,825 |
| 4 | อุดรธานี | 850,390 | 83.29 | 463,949 |
| 5 | นครศรีธรรมราช | 819,640 | 111.32 | 387,861 |
| 6 | สุราษฎร์ธานี | 765,174 | 135.12 | 325,436 |
| 7 | อุบลราชธานี | 681,753 | 99.88 | 341,080 |
| 8 | เชียงราย | 675,835 | 116.48 | 312,192 |
| 9 | กระบี่ | 542,709 | 371.87 | 115,012 |
| 10 | ตรัง | 487,023 | 123.97 | 217,452 |
สถิติ > ข้อมูลสถิติการขนส่งทางอากาศ

| ปี (พ> ศ.) | ผู้โดยสาร | ความเปลี่ยนแปลง | จำนวนเที่ยวบิน | คาร์โก้ (ตัน) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2556 | 16,479,227 |  175.43% | 144,108 | 18.296 |
| 2557 | 21,546,568 |  30.75% | 172,681 | 29.086 |
| 2558 | 30,304,183 |  40.65% | 224,074 | 45,488 |
| 2559 | 35,203,757 |  16.17% | 244,296 | 67.884 |
| 2560 | 38,299,757 |  8.8% | 256,760 | 67.777 |
| 2561 | 40,758,148 |  6.4% | 272,361 | 55.250 |
| 2562 | 41,312,443 |  1.4% | 272,363 | 43.566 |
| 2563 | 15,765,854 |  61.8% | 133,307 | 15.226 |
| 2564 (ม.ค. - พ.ย.) | 4,127,243 |  | 44,275 | 20.379 |
การคมนาคมที่เกี่ยวข้องกับท่าอากาศยาน > รถโดยสารประจำทาง

รถประจำทางสาย 59 (เดิม) รังสิต - กิ่งเพชร - สนามหลวง ให้บริการโดย ขสมก. เขตการเดินรถที่ 1
รถประจำทางสาย 59 (1-8) รังสิต - สุทธิสาร - สนามหลวง ให้บริการโดย ขสมก. เขตการเดินรถที่ 1
รถประจำทางสาย 95ก (1-11) รังสิต - บางกะปิ ให้บริการโดย ขสมก. เขตการเดินรถที่ 1
รถประจำทางสาย 114 (1-21) รังสิต - นครอินทร์ ให้บริการโดย ขสมก. เขตการเดินรถที่ 1
รถมินิบัสสาย ต.356 ปากเกร็ด - ฟิวเจอร์พาร์ครังสิต ให้บริการโดย บริษัท สหายยนต์ จำกัด
รถประจำทางสาย 510 (1-19) ม.ธรรมศาสตร์ (ศูนย์รังสิต) - อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ ให้บริการโดย ขสมก. เขตการเดินรถที่ 1
รถประจำทางสาย 1-7E (59E) รังสิต - ทางด่วน - สนามหลวง ให้บริการโดย ขสมก. เขตการเดินรถที่ 1
ฝั่งหน้าท่าอากาศยานดอนเมือง
รถโดยสารขององค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ
59 (เดิม) อู่รังสิต - ดอนเมือง - สนามหลวง (วิ่งตามคำสั่ง ม.41)
59 (1-8) อู่รังสิต - สุทธิสาร - สนามหลวง
95ก (1-11) อู่รังสิต - บางกะปิ
114 (1-21) อู่รังสิต - นครอินทร์
356 (สีแดง) ปากเกร็ด - สะพานใหม่ - ดอนเมือง (วิ่งตามคำสั่ง ม.41)
356 (สีเขียว) ปากเกร็ด - ดอนเมือง - สะพานใหม่ (วิ่งตามคำสั่ง ม.41)
510 (1-19) มธ.ศูนย์รังสิต - ดอนเมือง - อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ
510E (1-20E) มธ.ศูนย์รังสิต - หลักสี่ - ทางด่วน - อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ (วิ่งตามคำสั่ง ม.41)
1-7E (59E) อู่รังสิต - ทางด่วน - สนามหลวง
รถโดยสารปรับอากาศของบริษัท สมาร์ทบัส จำกัด (ในเครือไทยสมายล์บัส)
187 (1-17) รังสิตคลอง 3 - อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ
504 (1-18E) รังสิต - ทางด่วน - บางรัก
538 (1-24E) มทร.ธัญบุรี - รพ.สงฆ์
554 (S2) รังสิต - รามอินทรา กม.8 - ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
รถตู้และรถมินิบัส
ต.83 เมเจอร์รังสิต - เดอะมอลล์บางแค
ต.83 ฟิวเจอร์พาร์ครังสิต - อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ
ต.84 รังสิตคลอง 1 - จตุจักร
ต.84A ฟิวเจอร์พาร์ครังสิต - จตุจักร
ต.95 ฟิวเจอร์พาร์ครังสิต - ม.รามคำแหง
ต.118 มธ.ศูนย์รังสิต - จตุจักร
ต.356 ปากเกร็ด - ฟิวเจอร์พาร์ครังสิต
รถประจำทางสาย A1 ท่าอากาศยานดอนเมือง - หมอชิต 2 ให้บริการโดย ขสมก. เขตการเดินรถที่ 1
รถประจำทางสาย A2 ท่าอากาศยานดอนเมือง - อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ ให้บริการโดย ขสมก. เขตการเดินรถที่ 1
รถประจำทางสาย A3 ท่าอากาศยานดอนเมือง - สวนลุมพินี ให้บริการโดย ขสมก. เขตการเดินรถที่ 1
รถประจำทางสาย A4 ท่าอากาศยานดอนเมือง - สนามหลวง ให้บริการโดย ขสมก. เขตการเดินรถที่ 1
รถ Shuttle Bus วิ่งระหว่างท่าอากาศยานดอนเมือง - ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
ฝั่งภายในท่าอากาศยานดอนเมือง
รถโดยสารขององค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ
A1 ท่าอากาศยานดอนเมือง - หมอชิต 2
A2 ท่าอากาศยานดอนเมือง - อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ
A3 ท่าอากาศยานดอนเมือง - สวนลุมพินี
A4 ท่าอากาศยานดอนเมือง - สนามหลวง
รถโดยสารของ บริษัท ขนส่ง จำกัด
978 ท่าอากาศยานดอนเมือง - หัวหิน
9905 ท่าอากาศยานดอนเมือง - พัทยา
รถโดยสารของ AOT
Shuttle Bus ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ - ท่าอากาศยานดอนเมือง (สงวนสิทธิ์เฉพาะผู้โดยสารที่ต้องต่อเครื่องบินเท่านั้น โดยผู้ใช้บริการจะต้องมีตั๋วโดยสารของสายการบินที่จะต้องเชื่อมต่อระหว่างท่าอากาศยานเท่านั้น จึงจะสามารถใช้บริการได้)
รถตู้
ต.555 ท่าอากาศยายสุวรรณภูมิ - ท่าอากาศยานดอนเมือง
การคมนาคมที่เกี่ยวข้องกับท่าอากาศยาน > ถนนวิภาวดีรังสิต > องค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ

เส้นทางที่มีรถรองรับวีลแชร์
| สายที่ | จุดเริ่มต้น | จุดสิ้นสุด | ผู้ให้บริการ | ประเภทของรถที่ให้บริการ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 59 (เดิม) (3) | อู่รังสิต | สนามหลวง | ขสมก. | 1.รถโดยสารประจำทางสีครีม-แดง |  |
| 59 (1-8) (3) | อู่รังสิต | สนามหลวง | ขสมก. | 1.รถโดยสารประจำทางสีครีม-แดง 2.รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีส้ม (ยูโรทู)   | มีรถให้บริการตลอดคืน |
| 95ก (1-11) (3) | อู่รังสิต | บางกะปิ | ขสมก. | 1.รถโดยสารประจำทางสีครีม-แดง 2.รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีส้ม (ยูโรทู)   | มีรถให้บริการตลอดคืน |
| 114 (1-21) (3) | อู่รังสิต | นครอินทร์ | ขสมก. | 1.รถโดยสารประจำทางสีครีม-แดง 2.รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีส้ม (ยูโรทู)   |  |
| 356 (1) | ปากเกร็ด | สะพานใหม่ | ขสมก. | 1.รถโดยสารประจำทางสีครีม-แดง | วนซ้าย ป้ายแดง |
| 356 (1) | ปากเกร็ด | ดอนเมือง | ขสมก. | 1.รถโดยสารประจำทางสีครีม-แดง | วนขวา ป้ายเขียว |
| 510 (1-19) (2)  | มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ศูนย์รังสิต | อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ | ขสมก. | 1.รถโดยสารประจำทางสีครีม-แดง 2.รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีฟ้า (ใช้แก๊สธรรมชาติ)   |  |
| 510E (1-20E) (2)  | มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ศูนย์รังสิต | อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ | ขสมก. | 1.รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีฟ้า (ใช้แก๊สธรรมชาติ) | ผ่านเฉพาะรถขึ้นด่านหลักสี่เท่านั้น |