stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ไถหนาน
ประวัติ > เมืองขึ้นญี่ปุ่น

ในปี 1895 รัฐบาลชิงรบกับรัฐบาลญี่ปุ่น นำไปสู่สงครามจีนญี่ปุ่นครั้งแรก และจีนแพ้ศึก รัฐบาลชิงจึงทำสนธิสัญญาหม่ากวัน (馬關條約; Mǎguān Tiáoyuē) ยกเกาะไต้หวันและเกาะเผิงหูให้แก่จักรวรรดิญี่ปุ่น ข้าราชการไต้หวันจึงพร้อมใจกันประกาศเกาะไต้หวันเป็นรัฐเอกราชเรียกว่า "สาธารณรัฐไต้หวัน" (臺灣民主國; Táiwān Mínzhǔ Guó; Republic of Formosa) เพื่อไม่ยอมอยู่ในอำนาจญี่ปุ่น โดยตั้งเมืองหลวงในท้องที่ซึ่งปัจจุบันเป็นไถหนาน แต่เมื่อกองทัพบกญี่ปุ่นขึ้นเกาะในเดือนตุลาคม 1895 ข้าราชการดังกล่าวทั้งหลายก็หนีหายไปสิ้น ทิ้งให้เกาะไร้ผู้ปกครอง บรรดาผู้ดีท้องถิ่นและพ่อค้าฝรั่งในไถหนานจึงเลือกทอมัส บาร์เคลย์ (Thomas Barclay) อนุศาสนาจารย์ชาวอังกฤษ ไปเจรจากับกองทัพญี่ปุ่น ได้ความว่า ไถหนานยอมจำนนโดยไม่ขัดขืน
ดังกล่าวมาแล้วว่า อาณาบริเวณซึ่งเป็นไถหนานในปัจจุบันนั้นเดิมมีชื่ออย่างเป็นทางการว่า "ไต้หวัน" ก่อนที่ชื่อนี้จะกลายเป็นคำเรียกดินแดนทั้งเกาะ ส่วนชื่อ "ไถหนาน" นั้นใช้เรียกท้องที่ดังกล่าวอย่างเป็นทางการแต่เมื่อใดไม่ปรากฏชัด ทว่า เมื่อญี่ปุ่นได้ครองไต้หวัน ญี่ปุ่นใช้ไถหนานเป็นเมืองหลวงของเกาะไต้หวัน และเปลี่ยนชื่อเมืองนี้ในภาษาตนเองหลายครั้ง ในปี 1895 ใช้ว่า "ไทนังเก็ง" (Tainanken) ในปี 1901 ใช้ "ไทนันโช" (Tainanchō) และในปี 1920 ใช้ "ไทนันชู" (Tainanshū) ช่วงนั้น ไถหนานประกอบด้วยท้องที่ที่ปัจจุบันเป็นเทศมณฑลเจียอี้ (嘉義縣; Jiāyì Xiàn) และเทศมณฑลหยุนหลิน (雲林縣; Yúnlín Xiàn) นอกเหนือไปจากพื้นที่อื่น ๆ
อย่างไรก็ดี แม้ชนชั้นสูงจะยอมจำนน แต่ชนชั้นล่างไม่เห็นด้วยและสะสมความไม่พอใจเรื่อยมา ภายหลังก็ปะทุเป็นการลุกฮือขึ้นต่อต้านญี่ปุ่นตั้งแต่วันที่ 9 เมษายน 1915 โดยเริ่มที่ตำบลเจี้ยวปาเหนียน (噍吧哖; Jiaòbānián; Tapani) ซึ่งปัจจุบันอยู่ในเขตยวี่จิ่ง และมียฺหวี ชิงฟัง (余清芳; Yú Qīngfāng) เป็นหัวหน้า การลุกฮือดังกล่าวขยายวงอย่างรวดเร็ว ในไม่ช้าก็มีผู้ร่วมก่อการทั่วเกาะ ทั้งได้รับความสนับสนุนจากชาวจีนแผ่นดินใหญ่ซึ่งอาศัยอยู่บนเกาะและจากชาวพื้นเมืองของเกาะเอง จักรวรรดิญี่ปุ่นปราบปรามกบฏอย่างรุนแรง ผู้คนจำนวนมากถูกฆ่า และสถานที่หลายแห่งถูกทำลาย ยฺหวี ชิงฟัง ถูกจับได้ในวันที่ 22 สิงหาคม 1915 และถูกพิพากษาประหารชีวิตพร้อมกับชาวไถหนานอีกมากกว่าแปดร้อยคน เมื่อประหารไปได้แล้วกว่าหนึ่งร้อยคน พระเจ้าไทโช (ญี่ปุ่น: 大正; โรมาจิ: Taishō) แห่งญี่ปุ่นก็อภัยโทษคนที่เหลือ เหตุการณ์นี้ทำให้ญี่ปุ่นเปลี่ยนนโยบายที่มีต่อไต้หวันจากการบีบให้จำนนเป็นการผนวกเข้ากับญี่ปุ่นและพัฒนาให้ทันสมัยไปพร้อมกัน รัฐบาลญี่ปุ่นจัดตั้งโครงสร้างพื้นฐานหลายประการขึ้นในเมืองไถหนาน เช่น การศึกษา การศาล การบริหารราชการแผ่นดิน การคมนาคม การขนส่งทางราง การขนส่งทางอากาศ การขนส่งทางน้ำ และการชลประทาน นอกจากนี้ ยังวางผังเมืองแบบสมัยใหม่ กับทั้งรื้อกำแพงเมืองเก่าทิ้ง และสร้างถนนอันกว้างขวางขึ้นแทน
ประวัติ > หลังสงครามโลก

ต่อมาในปี 1912 ประเทศจีนเปลี่ยนแปลงรูปแบบรัฐจากระบอบราชาธิปไตยเป็นระบอบสาธารณรัฐ พรรคชาตินิยม (ก๊กมินตั๋ง) ได้เถลิงอำนาจในประเทศจีน และสามารถยึดเกาะไต้หวันคืนไปในปี 1945 หลังสงครามโลกครั้งที่สองสิ้นสุดลง เกาะไต้หวันจึงกลับไปเป็นมณฑลหนึ่งของประเทศจีน และไถหนานมีสถานะเป็นเทศมณฑลหนึ่งของมณฑลไต้หวัน
ครั้นปี 1947 เกิดเหตุการณ์ใหญ่ในเทศมณฑลไถหนาน คือ กบฏ 228 จนวันที่ 11 มีนาคม 1947 ทัง เต๋อจัง (湯德章; Tāng Dézhāng; Thng Tek-chiong) นักนิติศาสตร์ลูกครึ่งญี่ปุ่นซึ่งถูกกล่าวหาว่า เป็นสมาชิกกบฏ และลงรับเลือกตั้งเป็นนายกเทศมนตรีเมืองไถหนาน ถูกจับและตั้งข้อหาแบ่งแยกดินแดน วันรุ่งขึ้น เขาถูกทรมานและประหารชีวิตต่อหน้าธารกำนัลในศาลากลางไถหนาน แต่เมื่อเขาตายแล้ว ศาลก็พิพากษาว่า เขาไม่มีความผิด ศาลากลางนั้นจึงจัดตั้งเป็น "อนุสรณ์สถานทัง เต๋อจัง" (湯德章紀念公園; Tāng Dézhāng Jìniàn Gōngyuán; Tang Dezhang Memorial Park) ในภายหลัง
ในปี 1949 เกิดสงครามกลางเมืองในประเทศจีน ส่งผลให้พรรคสังคมนิยม (พรรคคอมมิวนิสต์) ได้เป็นใหญ่ พรรคสังคมนิยมเปลี่ยนรูปแบบการปกครองจากระบอบประชาธิปไตยเป็นระบอบสังคมนิยม และเรียกประเทศเสียใหม่ว่า "สาธารณรัฐประชาชนจีน" พรรคชาตินิยมจึงหนีมายังเกาะไต้หวัน และจัดตั้งการปกครองบนพื้นที่ไต้หวันแยกเป็นประเทศต่างหากจากสาธารณรัฐประชาชนจีน เรียกว่า "สาธารณรัฐจีน" แต่พรรคสังคมนิยมยังคงถือว่า พื้นที่ไต้หวันเป็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐประชาชนจีน กับทั้งสาธารณรัฐจีนเองก็ยังไม่เป็นที่ยอมรับของนานาชาติว่าเป็นประเทศเอกราชมาจนปัจจุบัน
เมื่อจัดตั้งสาธารณรัฐจีนแล้ว รัฐบาลที่สถาปนาขึ้นได้จัดระเบียบการปกครองบนเกาะไต้หวันเสียใหม่ เทศมณฑลไถหนานเลือกตั้งนายกเทศมนตรีและคณะเทศมนตรีจริง ๆ เป็นครั้งแรกในปี 1950 ต่อมาในช่วงทศวรรษที่ 1960 มีการปรับปรุงท่าเกาสยฺง ทำให้เมืองเกาสฺยง (高雄; Gāoxióng) เติบโตขึ้นเป็นศูนย์กลางเศรษฐกิจทางภาคใต้แทนไถหนาน แต่ไถหนานยังคงได้รับความสำคัญในลำดับต้น ๆ เพราะโครงการพัฒนาระดับชาติหลายโครงการเริ่มที่ไถหนานก่อน ความเจริญรุ่งเรืองขึ้นตามลำดับทำให้เทศมณฑลไถหนานได้รับการยกระดับขึ้นเป็นนครปกครองโดยตรง เขตปกครองชั้นสูงสุด มาจนปัจจุบัน
การปกครอง > วิธีปกครอง

ปัจจุบัน ไถหนานเป็นนครปกครองโดยตรงซึ่งเป็นเขตปกครองชั้นสูงสุดตามกฎหมาย และใช้การปกครองส่วนท้องถิ่นซึ่งแบ่งเป็นสองฝ่าย ฝ่ายบริหารมีนายกเทศมนตรี (市長; Shìzhǎng) คนหนึ่งซึ่งมาจากการเลือกตั้งเป็นผู้นำ ส่วนฝ่ายนิติบัญญัติมีสภานคร (市議會; Shìyìhuì) ดำเนินการ
นครปกครองโดยครงแบ่งเขตปกครองออกเป็นเขต (區; qū) และเขตแบ่งเป็นหมู่บ้านในเมือง (里; lǐ) กับละแวก (鄰; lín) เขตในไถหนานไม่มีอำนาจปกครองตนเอง ขณะที่หมู่บ้านและละแวกปกครองตนเอง
ศูนย์กลางการปกครองของนครไถหนาน คือ เขตอันผิงกับเขตซินหยิง เขตทั้งสองเคยเป็นที่ตั้งที่ว่าการเทศมณฑลซึ่งบัดนี้ใช้เป็นศูนย์ราชการ (administration center) เพื่อบริหารงานพัฒนาทั่วไป เช่น การศึกษา และการผังเมือง ส่วนในเขตที่เหลือมีสำนักงานเขต (district office) เพื่อให้พลเมืองสามารถเข้าถึงบริการของรัฐได้
อนึ่ง ถือกันว่า ไถหนานเป็นฐานอำนาจของพรรคประชาธิปไตยก้าวหน้า (民主進步黨; Mínzhǔ Jìnbù Dǎng) โดยเฉพาะในการเลือกตั้งระดับชาติ
| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
| ศาลากลางไถหนาน   (Tainan City Hall) | สภานครไถหนาน   (Tainan City Council) | ศาลจังหวัดไถหนาน   (Tainan District Court) | ศาลสูงไต้หวันสาขาไถหนาน   (Taiwan High Court Tainan Branch Court) |
การปกครอง > เขตปกครอง

ไถหนานประกอบด้วยเขต 37 เขต ดังนี้
| แผนที่ไถหนาน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
 อันติ้ง อันหนาน อันผิง ไป๋เหอ เป่ย์เหมิน ต้าเน่ย์ ตงชัน ตะวันออก กวันเมี่ยว กวันเถียน กุยเหริน โฮ่วปี้ เจียหลี่ เจียง-จฺวิน ลุ่ยเจี่ย ลุ่ยอิ๋ง หลงฉี หมาโต้ว หนานฮว่า หนานซี เหนือ	 ชีกู่ เหรินเต๋อ ชั่นฮว่า ชันชั่ง ใต้ ตะวันตก กลาง เซี่ยอิ๋ง ซีกั่ง ซินฮว่า ซินชื่อ ซิงอิ๋ง เสฺวเจี่ย หยันฉุ่ย หย่งคัง ยฺวี่จิ่ง สั่วเจิ้น เจียอี้  (เทศมณฑล) เจียอี้  (นคร) เกาสฺยง ผิงตง 
| ที่ | ชื่อ | ชื่อ | ชื่อ | ชื่อ | ประชากร   (2010) | พื้นที่   (ตารางกิโลเมตร) |
| ที่ | ไทย | จีน | พินอิน | โรมัน  (อย่างเป็นทางการ)  หรืออังกฤษ | ประชากร   (2010) | พื้นที่   (ตารางกิโลเมตร) |
| 1 | กวันเถียน | 官田 | Guāntián | Guantian | 22,284 | 70.7953 |
| 2 | กวันเมี่ยว | 關廟 | Guānmiào | Guanmiao | 36,109 | 53.6413 |
| 3 | กุยเหริน | 歸仁 | Guīrén | Guiren | 65,816 | 55.7913 |
| 4 | เจียง-จฺวิน | 將軍 | Jiāngjūn | Jiangjun | 21,633 | 41.9796 |
| 5 | เจียหลี่ | 佳里 | Jiālǐ | Jiali | 59,290 | 38.9422 |
| 6 | ชันชั่ง | 山上 | Shānshàng | Shanshang | 7,912 | 27.8780 |
| 7 | ชั่นฮว่า | 善化 | Shànhuà | Shanhua | 43,443 | 55.309 |
| 8 | ชีกู่ | 七股 | Qīgǔ | Qigu | 24,857 | 110.1492 |
| 9 | ซิงอิ๋ง | 新營 | Xīnyíng | Xinying | 78,155 | 38.5386 |
| 10 | ซินชื่อ | 新市 | Xīnshì | Xinshi | 34,794 | 47.8096 |
| 11 | ซินฮว่า | 新化 | Xīnhuà | Xinhua | 44,116 | 62.0579 |
| 12 | ซีกั่ง | 西港 | Xīgǎng | Xigang | 25,242 | 33.7666 |
| 13 | เซี่ยอิ๋ง | 下營 | Xiàyíng | Xiaying | 26,165 | 33.5291 |
| 14 | ตงชัน | 東山 | Dōngshān | Dongshan | 23,182 | 124.91 |
| 15 | ตะวันตกกลาง | 中西 | Zhōngxī | West Central | 79,286 | 6.2600 |
| 16 | ตะวันออก | 東 | Dōng | East | 194,608 | 14.4281 |
| 17 | ต้าเน่ย์ | 大內 | Dànèi | Danei | 10,903 | 70.3125 |
| 18 | ใต้ | 南 | Nán | South | 126,293 | 27.2681 |
| 19 | เป่ย์เหมิน | 北門 | Běimén | Beimen | 12,504 | 44.1003 |
| 20 | ไป๋เหอ | 白河 | Báihé | Baihe | 31,514 | 126.4046 |
| 21 | ยฺวี่จิ่ง | 玉井 | Yùjǐng | Yujing | 15,442 | 76.366 |
| 22 | ลุ่ยเจี่ย | 六甲 | Liùjiǎ | Liujia | 23,787 | 64.5471 |
| 23 | ลุ่ยอิ๋ง | 柳營 | Liǔyíng | Liuying | 22,746 | 61.2929 |
| 24 | สั่วเจิ้น | 左鎮 | Zuǒzhèn | Zuozhen | 5,531 | 74.9025 |
| 25 | เสฺวเจี่ย | 學甲 | Xuéjiǎ | Xuejia | 27,943 | 53.9919 |
| 26 | หนานซี | 楠西 | Nánxī | Nanxī | 10,687 | 109.6316 |
| 27 | หนานฮว่า | 南化 | Nánhuà | Nanhua | 8,919 | 171.5198 |
| 28 | เหนือ | 北 | Běi | North | 131,939 | 10.4340 |
| 29 | หมาโต้ว | 麻豆 | Mádòu | Madou | 45,953 | 53.9744 |
| 30 | หย่งคัง | 永康 | Yǒngkāng | Yongkang | 217,194 | 40.275 |
| 31 | หยันฉุ่ย | 鹽水 | Yánshuǐ | Yanshui | 27,220 | 52.2455 |
| 32 | เหรินเต๋อ | 仁德 | Réndé | Rende | 69,228 | 50.7664 |
| 33 | หลงฉี | 龍崎 | Lóngqí | Longqi | 4,395 | 64.0814 |
| 34 | อันติ้ง | 安定 | Āndìng | Anding | 30,200 | 31.2700 |
| 35 | อันผิง | 安平 | Ānpíng | Anping | 62,520 | 11.0663 |
| 36 | อันหนาน | 安南 | Ānnán | Annan | 177,960 | 107.2016 |
| 37 | โฮ่วปี้ | 後壁 | Hòubì | Houbi | 26,002 | 71.2189 |
วัฒนธรรม

ไถหนานถือเป็นเมืองหลวงด้านวัฒนธรรมของไต้หวัน เพราะเป็นแหล่งโบราณสถาน ศาสนสถาน และภูมิปัญญาซึ่งเก่าแก่ที่สุดบนเกาะไต้หวัน นอกจากนี้ ไถหนานยังรักษาของกินอันเป็นเอกลักษณ์เอาไว้มาตลอดประวัติศาสตร์อันยาวนาน
วัฒนธรรม > ประเพณีชาวบ้าน

พลเมืองไถหนานจำนวนมากผูกพันใกล้ชิดกับวัดและเทพยดาจีน เช่น บิดามารดามักพาบุตรไปไหว้นางฟ้าเจ็ดดาว (七娘媽; Qīniángmā) ซึ่งเป็นเทวีพิทักษ์เด็ก และตามประเพณีแล้ว ชาวจีนถือว่า เด็กเป็นผู้ใหญ่เมื่ออายุได้สิบหกปี ชาวไถหนานซึ่งได้รับอิทธิพลจากคตินี้ก็จัดพิธีกรรมใหญ่โตให้แก่บุคคลทั้งหลายที่อายุสิบหกปี พิธีกรรมดังกล่าวมีขึ้นในวันที่เจ็ดเดือนเจ็ดของทุกปีตามปฏิทินจันทรคติ เรียกว่า "วันกำเนิดนางฟ้าเจ็ดดาว" (七娘媽的生日; Qīniángmā De Shēngrì) อนึ่ง ในอดีต ครอบครัวชาวไถหนานที่บุตรหลานทำงาน ณ ท่าเรือจะอาศัยวันดังกล่าวเรียกให้เริ่มเพิ่มค่าจ้างเด็กเสมอค่าจ้างผู้ใหญ่ด้วย
นักเรียนนักศึกษาเมื่อจะสอบก็มักไปขอพรจากราชาเหวินชัง (文昌帝君; Wénchāng Dìjūn) เทพแห่งการเล่าเรียน วัดเหวินชังซึ่งนิยมไปกันนั้นตั้งอยู่ ณ บริเวณซึ่งเดิมเป็นป้อมโปรวินเทีย นักเรียนที่กำลังจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยยังมักพากันไปไหว้เหวินชังในเดือนมิถุนายนอันเป็นเดือนก่อนสอบ และผู้ต้องการโชคด้านความรักหรือชีวิตสมรสมักไหว้อาวุโสใต้จันทร์ (月下老人; Yuèxià Lǎorén) ซึ่งเป็นกามเทพจีน ชาวไถหนานยังไหว้เจ้าเข้าวัดด้วยสาเหตุอีกหลายประการ เป็นต้นว่า ไปวิงวอนขอโชคลาภ ไปทำบุญวันเกิด หรือไปทำนายโชคชะตาราศี
ส่วนพิธีมงคลสมรสในไถหนานนั้นเป็นที่ขึ้นชื่อเพราะขั้นตอนพิถีพิถัน ขบวนแห่อึงมี่ และหน้าที่ของบ่าวสาวในการเตรียมข้าวของสิบสองประการซึ่งสื่อความหมายต่าง ๆ ให้เป็นของหมั้นแก่กัน ผู้คนเชื่อว่า ความสลับซับซ้อนนี้เป็นเครื่องสำแดงความเป็นอารยชาติ
ประชาชนในเขตอันผิงยังมักติดรูปสิงห์คาบดาบ (劍獅; jiàn shī) ไว้หน้าบ้านเพื่อไล่ผี ประเพณีนี้มีที่มาจากสมัยอาณาจักรตงหนิง เมื่อไพร่พลรบทัพจับศึกกลับมา มักนำโล่รูปหัวสิงห์แขวนไว้หน้าประตูบ้าน แล้วสอดดาบไว้ในปากสิงห์ ชาวบ้านทั่วไปเห็นก็จดจำมาทำบ้างด้วยเชื่อว่า เป็นสัญลักษณ์แห่งความปลอดภัย ส่วนที่นิยมปฏิบัติกันในท้องถิ่นนี้เพราะครั้งนั้นอันผิงเป็นฐานทัพเรือหลัก
วัฒนธรรม > อาหารการกิน

อาหารไต้หวันชื่อดังหลายตำรับกำเนิดที่ไถหนาน และเนื่องจากไถหนานเป็นแหล่งอุตสาหกรรมน้ำตาลมาแต่โบราณกาล อาหารไถหนานจึงมักมีรสหวานกว่าอาหารในภูมิภาคอื่นของประเทศ ที่ขึ้นชื่อที่สุด คือ
เกี๊ยวกุ้งเนื้อ (蝦仁肉丸; Xiārén Ròuwán; Shrimp and Meat Dumpling) 
 เป็นเกี๊ยวทำจากแป้งเหนียวหนึบ ใส่ไส้กุ้งและเนื้อโคหมักเปรี้ยว นึ่งสุกหรือทอดกรอบ รับประทานกับน้ำจิ้มเปรี้ยวหวาน
ขนมหีบศพ (棺材板; Guāncái Bǎn; Coffin Bread) 
 เป็นขนมรูปสี่เหลี่ยมคล้ายหีบศพ ทำจากแป้งชุบไข่ทอดกรอบ ตรงกลางเจาะเป็นช่องใส่ไส้ เช่น เนื้อโคพริกไทยดำ หรือไก่ผัดผงกะหรี่
ข้าวมัน (油飯; Yóu Fàn; Oily Rice) 
 เป็นข้าวเหนียวผัดกับน้ำมันส้ม น้ำมันงา ซีอิ๊ว หมูฝอย เห็ด และกุ้งแห้ง
บะหมี่ปลาไหล (鳝鱼面; Shànyú Miàn; Eel Noodles) 
 เป็นบะหมี่ผัดกับปลาไหลนาทอดและหอมใหญ่ ปรุงรสเปรี้ยวหวาน
บะหมี่หาบ (擔仔麵; Dānzǐ Miàn; Tan-tsu Noodles) 
 เป็นบะหมี่น้ำ น้ำที่ใช้เป็นน้ำต้มกุ้ง บะหมี่ราดเต้าเจี้ยว น้ำส้มดำ และซีอิ๊ว โรยกระเทียมเจียวและผักชี แล้วใส่กุ้งและไข่พะโล้
อาหารที่โด่งดังในไถหนานหลายรายการทำจากปลานวลจันทร์ทะเล หรือที่ชาวไถหนานเรียก "ปลาราชสกุล" (國姓魚; Guóxìng Yú; Koxing's Fish) เพราะเชื่อว่า ชื่อปลานี้อย่างเป็นทางการในภาษาจีน คือ "ชือมู่-ยฺหวี" (虱目魚; Shīmù Yú) อันแปลว่า "ปลาตาเล็น" นั้น เจิ้ง เฉิงกง หรือบรรดาศักดิ์ว่า "เจ้าราชสกุล" (國姓爺; Guóxìngye; Koxinga) ตั้งให้
อนึ่ง ภัตตาคารร้านรวงจำนวนมากในไถหนานยังมีความเป็นมาย้อนไปถึงสมัยที่ไถหนานเป็นเมืองขึ้นราชวงศ์ชิงและเมืองขึ้นญี่ปุ่นด้วย
วัฒนธรรม > วัดวาอาราม

ไถหนานขึ้นชื่อเรื่องมีวัดมาก และบางแห่งเป็นชนิดซึ่งไม่ปรากฏที่ใดในเกาะไต้หวันอีก ศาสนสถานเลื่องชื่อนั้นเรียกรวมกันว่า "เจ็ดวัดแปดอาราม" (七寺八廟; qī sì bā miào; seven temples and eight shrines) วัดเจ็ดแห่งนั้นเป็นพุทธสถาน ส่วนอารามแปดแห่งเป็นศาสนสถานเต๋า
วัฒนธรรม > วัดวาอาราม > วัดทั้งเจ็ด

| ที่ | ชื่อ> ไทย | ชื่อ> จีน | ชื่อ> พินอิน | ความหมาย | ปี/สมัย ที่สร้าง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | ไค-ยฺเหวียนซื่อ | 開元寺 | Kāiyuán Sì | วัดไค-ยฺเหวียน | 1690 |
| 2 | จู๋ซีซื่อ | 竹溪寺 | Zhúxī Sì | วัดเวฬุธาร | อาณาจักรตงหนิง |
| 3 | ฉงชิ่งซื่อ | 重慶寺 | Chóngqìng Sì | วัดสหมงคล | ราชวงศ์ชิง |
| 4 | ฝ่า-หฺวาซื่อ | 法華寺 | Fǎhuá Sì | วัดสัทธรรมปุณฑริก | อาณาจักรตงหนิง |
| 5 | หมีถัวซื่อ | 弥陀寺 | Mítuó Sì | วัดอมิตาภ | อาณาจักรตงหนิง |
| 6 | หลงชันซื่อ | 龍山寺 | Lóngshān Sì | วัดมังกรคีรี | ราชวงศ์ชิง |
| 7 | หฺวังปั้วซื่อ | 黃檗寺 | Huángbò Sì | วัดหฺวังปั้ว | ราชวงศ์ชิง |
วัฒนธรรม > วัดวาอาราม > อารามทั้งแปด

| ที่ | ชื่อ> ไทย | ชื่อ> จีน | ชื่อ> พินอิน | ความหมาย | เทวดาประจำ> ไทย | เทวดาประจำ> จีน | เทวดาประจำ> พินอิน | ปี/สมัย ที่สร้าง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | ฉุ่ยเซียนกง | 水仙宮 | Shuǐxiān Gōng | เก๋งเทพวารี | เทพวารี | 水仙 | Shuǐxiān | ราชวงศ์ชิง |
| 2 | ซื่อเตี่ยนอู่เมี่ยว | 祀典武廟 | Sìdiǎn Wǔmiào | วิหารเทพสงคราม | กวัน ยฺหวี่ | 關羽 | Guān Yǔ | 1665 |
| 3 | ตง-ยฺเว่เตี้ยน | 東嶽殿 | Dōngyuè Diàn | ตำหนักผาบูรพา | มัจจุราช | 閻羅王 | Yánluówáng | 1673 |
| 4 | ต้าเทียนโฮ่วกง | 大天后宮 | Dàtiānhòu Gōng | เก๋งเจ้าแม่สวรรค์ | เจ้าแม่ทับทิม | 媽祖 | Māzǔ | อาณาจักรตงหนิง |
| 5 | ฝู่เฉิงหฺวังเมี่ยว | 府城隍廟 | Fǔchénghuáng Miào | อารามเสื้อเมือง | เสื้อเมืองไถหนาน | 府城隍 | Fǔchénghuáng | 1669 |
| 6 | เฟิงเฉินเมี่ยว | 風神廟 | Fēngshén Miào | อารามเทพวายุ | เทพวายุ | 風神 | Fēngshén | 1739 |
| 7 | เย่าหวังเมี่ยว | 藥王廟 | Yàowáng Miào | อารามเทพโอสถ | มหาเทพหวง | 黃大仙 | Huáng Dàxiān | 1685 |
| 8 | หลงหวังเมี่ยว | 龍王廟 | Lóngwáng Miào | อารามนาคราช | นาคราชทะเลตะวันออก | 東海龍王 | Dōnghǎi Lóngwáng | 1716 |
วัฒนธรรม > พิพิธภัณฑ์และอุทยาน

ไถหนานมีพิพิธภัณฑ์และอุทยานมากมายเพราะยังดำรงรักษาวัฒนธรรมหลายแขนงไว้เป็นอย่างดี ในบรรดาสถานที่เหล่านี้ ที่โด่งดังได้แก่
ทัศนสถานแห่งชาติซีลาหย่า (西拉雅國家風景區; Xīlāyǎ Guójiā Fēngjǐng Qū; Siraya National Scenic Area) เป็นเขตรักษาทัศนียภาพ ครอบคลุมพื้นที่ 12 เขตของไถหนาน
พิพิธภัณฑ์ฉีเหม่ย์ (奇美博物館; Qíměi Bówùguǎn; Chi Mei Museum) เป็นพิพิธภัณฑ์ด้านศิลปะ การดนตรี และประวัติศาสตร์ อยู่ที่เขตเหรินเต๋อ
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติว่าด้วยประวัติศาสตร์ไต้หวัน (國立臺灣歷史博物館; Guólì Táiwān Lìshǐ Bówùguǎn; National Museum of Taiwan History) อยู่ที่เขตอันหนาน
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติว่าด้วยวรรณกรรมไต้หวัน (國立臺灣文學館; Guólì Táiwān Wénxuéguǎn; National Museum of Taiwan Literature) ตั้งอยู่ในศาลากลางหลังเก่า
อุทยานแห่งชาติไถเจียง (台江國家公園; Táijiāng Guójiā Gōngyuán; Taijiang National Park) กินพื้นที่ริมฝั่งส่วนใหญ่ของไถหนาน
สถานศึกษา > อุดมศึกษา

มหาวิทยาลัยคุนชัน (崑山科技大學; Kūnshān Kējì Dàxué; Kun Shan University) 
 เป็นมหาวิทยาลัยเอกชน เดิมก่อตั้งเป็นวิทยาลัยเทคโนโลยีคุนชัน (Kun Shan Institute of Technology) เมื่อปี 1965 ก่อนยกฐานะขึ้นเป็นมหาวิทยาลัยเมื่อปี 2000 จัดการศึกษาด้านวิศวกรรมศาสตร์ นิเวศวิทยา เทคโนโลยีสารสนเทศ และบริหารธุรกิจ
มหาวิทยาลัยจั่งหรง (長榮大學; Zhǎngróng Dàxué; Chang Jung Christian University) 
 เป็นมหาวิทยาลัยเอกชนสังกัดคณะเพรสไบทีเรียนไต้หวัน (Presbyterian Church in Taiwan) จัดการศึกษาระดับปริญญาโทและปริญญาเอก กับทั้งส่งเสริมกิจการศาสนาในไต้หวัน
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีไถหนาน (臺南應用科技大學; Táinán Yngyòng Kējì Dàxué; Tainan University of Technology) 
 เป็นมหาวิทยาลัยเอกชนจัดตั้งขึ้นเมื่อปี 1964 และจัดการศึกษาระดับปริญญาในสาขาดุริยางคศิลป์ ทัศนศิลป์ และวิทยาศาสตร์ประยุกต์
มหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีไต้หวันใต้ (南台科技大學; Nántái Kējì Dàxué; Southern Taiwan University of Science and Technology) 
 เป็นมหาวิทยาลัยเอกชนจัดตั้งขึ้นเมื่อปี 1969
มหาวิทยาลัยศิลปะแห่งชาติไถหนาน (國立臺南藝術大學; Guólì Táinán Yìshù Dàxué; Tainan National University of the Arts) 
 เป็นมหาวิทยาลัยเอกชนจัดตั้งขึ้นเมื่อปี 1996 มีวัตถุประสงค์ผลิตบัณฑิตด้านศิลปะการแสดง ทัศนศิลป์ การออกแบบภาพและเสียง สถาปัตยกรรมศาสตร์ ศิลปะเชิงอนุรักษ์ ตลอดจนประวัติศาสตร์และการวิจารณ์ศิลปะ
มหาวิทยาลัยแห่งชาติเฉิงกง (國立成功大學; Guólì Chénggōng Dàxué; National Cheng Kung University) 
 เป็นมหาวิทยาลัยรัฐ เดิมจัดตั้งเป็นวิทยาลัยเพาะช่างไถหนาน (Tainan Technical College) เมื่อปี 1931 ต่อมายกฐานะเป็นมหาวิทยาลัยแห่งมณฑลเมื่อปี 1956 และเป็นมหาวิทยาลัยแห่งชาติตั้งแต่ปี 1971 ปัจจุบัน เป็นหนึ่งในมหาวิทยาลัยเลื่องชื่อของไต้หวัน และโด่งดังด้านวิศวกรรมศาสตร์
มหาวิทยาลัยแห่งชาติไถหนาน (國立臺南大學; Guólì Táinán Dàxué; National University of Tainan) 
 เป็นมหาวิทยาลัยรัฐ เดิมจัดตั้งเป็นสถาบันผลิตครู (Institute of Teachers' In-service Education) เมื่อปี 1988 ต่อมายกฐานะเป็นมหาวิทยาลัยครูแห่งชาติไถหนาน (National Tainan Teachers College) เมื่อปี 1991 และเป็นมหาวิทยาลัยแห่งชาติไถหนานตั้งแต่ปี 2004
วิทยาลัยเทววิทยาไถหนาน (臺南神學院; Táinán Shén Xuéyuàn; Tainan Theological College and Seminary) 
 เป็นสถานศึกษาเอกชน ทอมัส บาร์เคลย์ อนุศาสนาจารย์ชาวอังกฤษ จัดตั้งขึ้นเมื่อปี 1876
สถานศึกษา > มัธยมศึกษา

โรงเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายแห่งชาติซินเฟิง (國立新豐高級中學; Guólì Xīn Fēng Gāojí Zhōngxué; National Hsin-Feng Senior High School) 
 เป็นโรงเรียนรัฐจัดตั้งขึ้นเมื่อปี 1929
โรงเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายแห่งชาติไถหนานสอง (國立臺南第二高級中學; Guólì Táinán Dì Èr Gāojí Zhōngxué; National Tainan Second Senior High School) 
 เป็นโรงเรียนรัฐจัดตั้งขึ้นเมื่อปี 1914 ระหว่างที่ไต้หวันเป็นเมืองขึ้นญี่ปุ่น
โรงเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายแห่งชาติไถหนานหนึ่ง (國立臺南第一高級中學; Guólì Táinán Dì Yī Gāojí Zhōngxué; National Tainan First Senior High School) 
 เป็นโรงเรียนรัฐจัดตั้งขึ้นเมื่อปี 1922 รับเฉพาะนักเรียนที่ได้คะแนนสูงสุดสามอันดับแรกในการทดสอบทางการศึกษาทั่วไป
โรงเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายแห่งชาติเป่ย์เหมิน (國立北門高級中學; Guólì Běimén Gāojí Zhōngxué; National Pei Men Senior High School) 
 เป็นโรงเรียนรัฐจัดตั้งขึ้นเมื่อปี 1946
โรงเรียนสตรีระดับมัธยมศึกษาตอนปลายแห่งชาติไถหนาน (國立臺南女子高級中學; Guólì Táinán Nǚzǐ Gāojí Zhōngxué; National Tainan Girls' Senior High School) 
 เป็นโรงเรียนรัฐจัดตั้งขึ้นเมื่อปี 1917
| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
| มหาวิทยาลัยแห่งชาติเฉิงกง | วิทยาลัยเทววิทยาไถหนาน | โรงเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายแห่งชาติไถหนานสอง | โรงเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายแห่งชาติไถหนานหนึ่ง |
กีฬา

ไถหนานเป็นที่อยู่ของสิงห์ยูนิ-เพรสซิเดนต์เซเว่นอีเลฟเว่น (統一7-Eleven獅; Tǒngyī 7-Eleven shī; Uni-President 7-Eleven Lions) ทีมบาสเกตบอลมืออาชีพซึ่งมักแข่งขันที่สนามเบสบอลเทศบาลไถหนาน นอกจากนี้ ไถหนานยังเป็นบ้านเกิดของนักเบสบอลผู้มีชื่อเสียงหลายคน เช่น หวัง เจี้ยนหมิน (王建民; Wáng Jiànmín; Wang Chien-Ming) กัว หงจื้อ (郭泓志; Guō Hóngzhì; Kuo Hong-Chih) กัว ไท่-ยฺเหวียน (郭泰源; Guō Tàiyuán; Kuo Tai-yuan) และหลิน เอิน-ยฺหวี่ (林恩宇; Lín Ēnyǔ; Lin En-yu)
แหล่งข้อมูลอื่น

เทศบาลนครไถหนาน เก็บถาวร 2012-06-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
การท่องเที่ยวนครไถหนาน เก็บถาวร 2012-03-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
การขนส่งไถหนาน เก็บถาวร 2009-09-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
คู่มือการท่องเที่ยว Tainan จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
22°59′N 120°11′E﻿ / ﻿22.983°N 120.183°E﻿ / 22.983; 120.183
| ด ค กนครในประเทศไต้หวัน |
| --- | --- |
นครปกครองโดยตรง:  เกาสฺยง  ซินเป่ย์  เถา-ยฺเหวียน  ไถจง  ไถหนาน  ไทเป 
นครภายใต้มณฑล:  จีหลง  เจียอี้  ซินจู๋ 
นครภายใต้เทศมณฑล:  จางฮว่า  จู๋เป่ย์  โต่วลิ่ว  ไถตง  โถวเฟิ่น※  ไท่เป่า  ผิงตง  ผูจื่อ※  ยฺเหวียนหลิน※  หนานโถว  หม่ากง  เหมียวลี่  อี๋หลาน  ฮวาเหลียน 
ศูนย์กลางเทศมณฑลที่ไม่ใช่นคร:  จินเฉิง  หนานกาน 
หมายเหตุ: ※ นครที่ไม่ได้เป็นศูนย์กลางเทศมณฑล
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
ป้อมอันผิง สร้างบนพื้นที่ป้อมวิลันดาเดิม
ประตูคลองห้า
ยุทธศาลา (ญี่ปุ่น: 武徳殿; โรมาจิ: Butokuden; Court of Martial Art) ซึ่งญี่ปุ่นสร้างไว้ในไถหนาน
การลอดซุ้มในพิธีฉลองอายุสิบหกปี
เกี๊ยวกุ้งเนื้อทอดกรอบราดน้ำจิ้มเปรี้ยวหวาน
ขนมหีบศพ
วัดเวฬุธาร
สุข ปราสาทหินพิมาย

| สุข ปราสาทหินพิมาย (Sukh Prasarthinpimai) |
| --- | --- |
เกิด: สุข จาดพิมาย พ.ศ. 2452 จังหวัดนครราชสีมา
เสียชีวิต: 18 มกราคม พ.ศ. 2543 (90 ปี) จังหวัดนครราชสีมา
ชื่ออื่น: ยักษ์ผีโขมด (Fluorescent Demon)
สถิติขึ้นชก
ชกทั้งหมด: 23
ชนะ: 19
ชนะน็อก: 11
แพ้: 4
เสมอ: 2
 
สุข ปราสาทหินพิมาย มีชื่อจริงว่า สุข จาดพิมาย แต่ต่อมาเมื่อเลิกมวยแล้วเปลี่ยนนามสกุลเป็น ปราสาทหินพิมาย ตามชื่อสมัยยังชกมวยอยู่ เกิดเมื่อ พ.ศ. 2452 ที่อำเภอพิมาย จังหวัดนครราชสีมา หัดมวยไทยเมื่อถูกเกณฑ์ทหาร และได้รับคัดเลือกให้เป็นพลตำรวจ ครูมวยคนแรกคือ ส.ต.ต.บุญ ชูรัตน์ ขึ้นชกมวยไทยครั้งแรกที่ เวทีมวยชั่วคราว แถวอำเภอพิมาย เมื่อ พ.ศ. 2474 ด้วยวัย 22 ปี ชนะคู่ต่อสู้คือ นายเบา ในยกที่ 2
ติดคุก

สุขถูกจับด้วยคดีฆ่าคนตายเมื่ออายุได้ 27 ปี ถูกศาลพิพากษาจำคุก 20 ปี ที่เรือนจำนครราชสีมาแต่ได้ออกมาซ้อมโดยมีผู้คุมคือนายเขียว สมการ และได้รับโทษเพียง 8 ปี 4 เดือน ก็ถูกปล่อยตัวเพราะความประพฤติดี ระหว่างอยู่ในเรือนจำ เคยถูกเบิกตัวออกมาชกกับ ประเสริฐ ส.ส. นักมวยที่มีชื่อเสียงในขณะนั้น ในงานไว้อาลัยเหล่าทหารที่เสียชีวิตในสงครามอินโดจีน ผลปรากฏว่า เสมอกัน
พ้นโทษมาเป็นนักมวยที่มีชื่อเสียง

เมื่อพ้นโทษ พัศดีช่วยพามาฝากฝังกับนายสนามเวทีราชดำเนิน สุขจึงได้ขึ้นชกมวยไทยอีกครั้ง ด้วยวัย 34 ปี ปราบคู่ชกคนแล้วคนเล่า ไฟต์ที่สร้างชื่อคือ ชนะคะแนน สมาน ดิลกวิลาศ และ ชนะน็อค สมพงศ์ เวชสิทธิ์ ยก 3 จนหาคู่ชกไม่ได้ ต้องเลิกชกไปถึง 3 ปี
จนกระทั่ง นักมวยรุ่นน้อง สุรชัย ลูกสุรินทร์ โด่งดัง ขึ้นมา เวทีราชดำเนินจึงติดต่อสุขให้มาชกกับ สุรชัย ชกครั้งแรก สุขแพ้คะแนนเพราะเรื้อเวทีไปนาน แต่ก็ตามแก้มือได้ภายหลัง สุขชกครั้งสุดท้ายเมื่อ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2496 ยอมแพ้ ลิงลม ฉวีวงษ์ เพราะสังขารไม่ไหว
เมื่อเลิกชก สุขกลับไปอยู่ที่นครราชสีมา เป็นผู้ใหญ่บ้านจนเกษียณ เมื่ออายุ 60 ปี เสียชีวิตด้วยโรคชรา เมื่อ 8 มกราคม พ.ศ. 2543 รวมอายุได้ 90 ปี เนื่องจากปีใหม่สมัยก่อน คือ 1 เมษายน ลูกหลานของสุข ที่มีชื่อเสียงทางหมัดมวยมีหลายคนได้แก่ สรศักดิ์ ส.ลูกบุคคโล แชมป์รุ่น จูเนียร์เวลเตอร์เวท ของ ลุมพีนี สกัด เพชรยินดี แชมป์ OPBF รุ่น ไลต์เวท สุริยา ปราสาทหินพิมาย เหรียญทองแดงกีฬาโอลิมปิกที่กรีซ
สถิติการชก

ชนะน็อค นายเบา ในยกที่ 2
ชนะน็อค นายเสถียร ในยกที่ 1
ชนะน็อค ปะ ไชยยุระ
ชนะคะแนน ลี เทียมกำแหง
ถูกศาลพิพากษาจำคุก
ถูกเบิกตัวออกมาชก 1 ครั้ง
เสมอกับ ประเสริฐ ส.ส.
พ.ศ. 2489
ชนะน็อค ศรีเมือง อินทรยศ ในยกที่ 3 /ราชดำเนิน
ชนะน็อค ประสิทธิ์ ชมสีเมฆ ในยกที่ 2 /ราชดำเนิน
ชนะน็อค ทวี ใจมีบุญ ในยกที่ 3 /ราชดำเนิน
พ.ศ. 2490
เสมอ ประเสิรฐ ส.ส. /ราชดำเนิน
ชนะคะแนน ถวัลย์ วงศ์เทเวศก์ /ราชดำเนิน
พ.ศ. 2491
ชนะคะแนน สมาน ดิลกวิลาศ /ราชดำเนิน
ชนะน็อค สมพงศ์ เวชสิทธิ์ ยก3 /ราชดำเนิน
ชนะคะแนน ถวัลย์ วงศ์เทเวศก์ /ราชดำเนิน
พ.ศ. 2494
แพ้คะแนน สุรชัย ลูกสุรินทร์ /ธรรมศาสตร์
แพ้น็อค ชูชัย พระขรรค์ชัย ในยกที่ 5 /ราชดำเนิน
ชนะน็อค สุรชัย ลูกสุรินทร์ ในยกที่ 3 /ราชดำเนิน
ชนะน็อค ทวีเดช  สมานฉันท์ ในยกที่ 3 /ราชดำเนิน
ชนะคะแนน พิทยา กล้าศึก /ราชดำเนิน
พ.ศ. 2495
ชนะน็อค สมาน ดิลกวิลาศ ในยกที่ 4 /ลำปาง
ชนะคะแนน สมศรี เทียมกำแหง /ยะลา
พ.ศ. 2496
ชนะน็อค สุรชัย ลูกสุรินทร์ ในยกที่ 1 /ราชดำเนิน
แพ้คะแนน ศักดิ์ชัย นาคพยัคฆ์ /ราชดำเนิน
ไฟต์สุดท้าย แพ้น็อค ลิงลม ฉวีวงศ์ ยกที่ 5 /ราชดำเนิน
แขวนนวม
เขียวหวาน ยนตรกิจ

| เขียวหวาน ยนตรกิจ |
| --- | --- |
เกิด: พ.อ.บุญส่ง เกิดมณี 1 มกราคม พ.ศ. 2481 (87 ปี) กรุงเทพมหานคร
ชื่ออื่น: ซ้ายฟ้าฟาด
สถิติ
เทรนเนอร์: เตี่ยตันกี้ ยนตรกิจ (ครูมวยคนแรก)
รูปแบบการชก: ซูเปอร์เวลเตอร์เวท มิดเดิลเวท
 
สถิติขึ้นชก
ชกทั้งหมด: 8 (มวยสากล)
ชนะ: 4
ชนะน็อก: 3
แพ้: 4
เสมอ: 0
 
เขียวหวาน ยนตรกิจ มีชื่อจริงคือ พ.อ.บุญส่ง เกิดมณี ชื่อเล่น เล็ก เกิดวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2481 ที่กรุงเทพมหานคร เป็นนักมวยไทยชาวไทยโดยมีค่าตัวสูงสุด 2 หมื่นบาทเมื่อครั้งที่พบกับอภิเดช ศิษย์หิรัญ และอดุลย์ ศรีโสธร