stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วอลเลย์บอลชายเวิลด์คัพ 1989
พบกันหมด

วันศุกร์ 17 พฤศจิกายน
สนาม: โอซะกะ
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |

| คิวบา  | 3 - 0 |  บราซิล | 16-14 15- 5 15- 9 |  |
| สหภาพโซเวียต  | 3 - 2 |  สหรัฐ | 16-14 5 -15 15-11 4 -15 15-13 |  |
| อิตาลี  | 3 - 0 |  แคเมอรูน | 15- 2 15- 1 15- 4 |  |
| เกาหลีใต้  | 3 - 2 |  ญี่ปุ่น | 11-15 7 -15 15-12 16-14 17-15 |  |
วันเสาร์ 18 พฤศจิกายน
สนาม: โอซะกะ
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |

| อิตาลี  | 3 - 0 |  สหภาพโซเวียต | 15- 8 15-12 15- 7 |  |
| คิวบา  | 3 - 0 |  สหรัฐ | 15- 8 15-11 15-12 |  |
| บราซิล  | 3 - 0 |  เกาหลีใต้ | 15- 3 15- 5 15- 8 |  |
| ญี่ปุ่น  | 3 - 0 |  แคเมอรูน | 15- 4 15- 2 15- 1 |  |
วันอาทิตย์ 19 พฤศจิกายน
สนาม: โอซะกะ
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |

| คิวบา  | 3 - 2 |  อิตาลี | 15-13 13-15 3 -15 15- 4 15-13 |  |
| สหรัฐ  | 3 - 1 |  เกาหลีใต้ | 15- 6 15-12 13-15 15- 4 |  |
| สหภาพโซเวียต  | 3 - 0 |  แคเมอรูน | 15- 6 15- 5 15- 2 |  |
| ญี่ปุ่น  | 3 - 1 |  บราซิล | 15- 4 10-15 15- 3 15-12 |  |
วันพุธ 22 พฤศจิกายน
สนาม: ฮิโระชิมะ
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |

| อิตาลี  | 3 - 0 |  เกาหลีใต้ | 15-11 15- 5 15- 7 |  |
| คิวบา  | 3 - 1 |  สหภาพโซเวียต | 15-12 15- 8 10-15 15- 4 |  |
| บราซิล  | 3 - 0 |  แคเมอรูน | 15- 6 15- 8 15- 7 |  |
| สหรัฐ  | 3 - 1 |  ญี่ปุ่น | 8 -15 15-13 15- 7 15-11 |  |
วันพฤหัสบดี 23 พฤศจิกายน
สนาม: ฮิโระชิมะ
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |

| คิวบา  | 3 - 0 |  แคเมอรูน | 15 -9 15- 4 15- 4 |  |
| บราซิล  | 3 - 2 |  สหรัฐ | 15-11 13-15 15- 6 6 -15 15-13 |  |
| สหภาพโซเวียต  | 3 - 1 |  เกาหลีใต้ | 16-14 9 -15 15- 1 15-10 |  |
| อิตาลี  | 3 - 0 |  ญี่ปุ่น | 15-11 15- 9 15- 8 |  |
วันเสาร์ 25 พฤศจิกายน
สนาม: โตเกียว
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |

| อิตาลี  | 3 - 2 |  บราซิล | 15- 8 15-12 11-15 10-15 17-16 |  |
| สหรัฐ  | 3 - 0 |  แคเมอรูน | 15- 4 15- 3 15- 8 |  |
| คิวบา  | 3 - 0 |  เกาหลีใต้ | 15-10 15- 1 15- 9 |  |
| สหภาพโซเวียต  | 3 - 1 |  ญี่ปุ่น | 15- 6 12-15 15-10 15- 6 |  |
วันอาทิตย์ 26 พฤศจิกายน
สนาม: โตเกียว
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |

| เกาหลีใต้  | 3 - 0 |  แคเมอรูน | 15- 2 15- 5 15- 8 |  |
| อิตาลี  | 3 - 0 |  สหรัฐ | 15- 7 15-11 15- 6 |  |
| สหภาพโซเวียต  | 3 - 1 |  บราซิล | 8 -15 15- 9 15-10 15-3 |  |
| คิวบา  | 3 - 0 |  ญี่ปุ่น | 15- 7 16-14 15- 3 |  |
อันดับการแข่งขัน

|  | ทีม | แต้ม | แมทช์ | แมทช์ชนะ | แมทช์แพ้ | เซ็ทชนะ | เซ็ทแพ้ | อัตราส่วน | แต้มชนะ | แต้มแพ้ | อัตราส่วน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. |  คิวบา | 14 | 7 | 7 | 0 |  |  | 1.566 | 21 | 3 | 7.000 |
| 2. |  อิตาลี | 13 | 7 | 6 | 1 |  |  | 1.496 | 20 | 5 | 4.000 |
| 3. |  สหภาพโซเวียต | 12 | 7 | 5 | 2 |  |  | 1.122 | 16 | 11 | 1.454 |
| 4. |  สหรัฐ | 10 | 7 | 3 | 4 |  |  | 1.104 | 13 | 12 | 1.000 |
| 5. |  บราซิล | 10 | 7 | 3 | 4 |  |  | 1.00 | 13 | 14 | 0.928 |
| 6. |  ญี่ปุ่น | 9 | 7 | 2 | 5 |  |  | 0.994 | 10 | 16 | 0.625 |
| 7. |  เกาหลีใต้ | 9 | 7 | 2 | 5 |  |  | 0.740 | 7 | 17 | 0.412 |
| 8. |  แคเมอรูน | 7 | 7 | 0 | 7 |  |  | 0.302 | 0 | 21 | 0.000 |
คิวบา ผ่านการคัดเลือกเข้าแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2016
วัดสังวรพิมลไพบูลย์

| วัดสังวรพิมลไพบูลย์ |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดสังวรพิมลไพบูลย์, วัดขนุน, วัดใน
ที่ตั้ง: เลขที่ 2 หมู่ที่ 12 ถนนวัดสังวรพิมลไพบูลย์ ตำบลบางม่วง อำเภอบางใหญ่ จังหวัดนนทบุรี 11140
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูพิมลสีลสังวร (สายัณห์ จนฺทวํโส ,ดร.)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดสังวรพิมลไพบูลย์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 12 บ้านคลองยายจับ ตำบลบางม่วง อำเภอบางใหญ่ จังหวัดนนทบุรี
วัดสังวรพิมลไพบูลย์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2404 แต่ว่าน่าจะสร้างมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา ไม่ปรากฏว่าใครเป็นผู้สร้างและบริจาคที่ดินให้สร้างวัด เดิมชื่อว่า วัดขนุน ชาวบ้านเรียกกันว่า วัดใน และต่อมาเปลี่ยนชื่อใหม่ว่า "วัดสังวรพิมลไพบูลย์" ในสมัยพระครูนนทวุฒาจารย์ (อดีตเจ้าอาวาส) เพื่อให้สอดคล้องกับปากคลองบางม่วงที่มีวัดอัมพวันหรือวัดนอกตั้งอยู่ โดยสมเด็จพระวันรัต วัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม เป็นผู้เปลี่ยนให้ เพราะบ้านเกิดของท่านอยู่ในคลองบางม่วง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2493
อาคารเสนาสนะในวัด ได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2493 ภายในประดิษฐานพระประธานปางมารวิชัยซึ่งสร้างเมื่อ พ.ศ. 2503 ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2549 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย 2 ชั้น ภายในมีพระประธานปางมารวิชัยซึ่งสร้างเมื่อ พ.ศ. 2542 หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2502 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์ เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ ศาลาอเนกประสงค์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2542 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก และศาลาบำเพ็ญกุศล เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ส่วนปูชนียวัตถุอื่นของวัด ได้แก่ พระนอน เจดีย์ และรูปหล่อหลวงปู่เหยียบ (อดีตเจ้าอาวาส)
วีรยุทธ์ บินอับดุลเลาะมาน

| ข้อมูลส่วนตัว |
| --- | --- | --- | --- |
ชื่อเต็ม:  วีรยุทธ์ บินอับดุลเลาะมาน
วันเกิด:   (1983-11-09) 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1983 (40 ปี)
สถานที่เกิด:  กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
ส่วนสูง:  1.75 m (5 ft 9 in)
จัดการทีม
ปี:  ทีม
2019–2020:  บีทียู ส.บุญมีฤทธิ์ ยูไนเต็ด
2021:  ลำปาง
2022:  การท่าเรือ (รักษาการ)
2023:  พีที ประจวบ (รักษาการ)
สิบเอก วีรยุทธ์ บินอับดุลเลาะมาน (โค้ชแขก) เกิดเมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2524 ที่กรุงเทพมหานคร เป็นผู้ฝึกสอนชาวไทย
วีรยุทธ์เคยเป็นนักฟุตบอลของวิทยาลัยพลศึกษา จังหวัดชลบุรี เริ่มอาชีพผู้ฝึกสอนเมื่อปี 2549-2553 ที่สถาบันเจเอ็มจี อะคาเดมี่ อาร์เซนอล ไทยแลนด์ ในตำแหน่งผู้ช่วยผู้ฝึกสอน ต่อมาเมื่อปี 2554-2555 ในตำแหน่งหัวหน้าผู้ฝึกสอน อะคาเดมี่ กับสโมสรบุรีรัมย์ ยูไนเต็ด หลังจากนั้นในปี 2556 ได้ร่วมงานกับโค้ชแต๊ก อรรถพล บุษปาคม หัวหน้าผู้ฝึกสอนบุรีรัมย์ ยูไนเต็ด ในตำแหน่งผู้ช่วยผู้ฝึกสอนทีมชุดใหญ่
ต่อมาในปี 2557 รับตำแหน่งผู้ช่วยผู้ฝึกสอนกับบีอีซี เทโร ศาสน ร่วมงานกับ โจเซ่ อัลเวส บอจีส หัวหน้าผู้ฝึกสอนและอัฟราม แกรนท์ ผอ.ฝ่ายเทคนิคของสโมสร
ปี 2565 รับตำแหน่งผู้ช่วยผู้ฝึกสอนกับพีที ประจวบ ร่วมงานกับดุสิต เฉลิมแสน หัวหน้าผู้ฝึกสอน
ปี2566 รับตำแหน่งรักษาการผู้ฝึกสอนกับพีที ประจวบ
เกียรติประวัติ

ปี 2554 ชนะเลิศฟุตบอลโค้กคัพ รุ่นอายุไม่เกิน 19 ปี สโมสรบุรีรัมย์ ยูไนเต็ด (ผู้ช่วยผู้ฝึกสอน)
ปี 2556 ชนะเลิศฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทาน ก. และชนะเลิศฟุตบอลไพรมินิสเตอร์ คัพ รุ่นอายุไม่เกิน 18 ปี สโมสรบุรีรัมย์ ยูไนเต็ด (หัวหน้าผู้ฝึกสอน)
ปี 2557 ชนะเลิศฟุตบอล TOYOTA LEAGUE CUP สโมสรบีอีซี เทโร ศาสน (ผู้ช่วยผู้ฝึกสอน)
วัดบำรุงรื่น

| วัดบำรุงรื่น |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดบำรุงรื่น, วัดคลองสาม, วัดราษฎร์บำรุงรื่น
ที่ตั้ง: แขวงคลองสามประเวศ เขตลาดกระบัง กรุงเทพมหานคร
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระมหาบุญมา มหาปุญฺโญ ป.ธ.3 (รักษาการแทนเจ้าอาวาส)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดบำรุงรื่น เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงคลองสามประเวศ เขตลาดกระบัง กรุงเทพมหานคร มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 13 ไร่ 2 งาน 78 ตารางวา ทางทิศตะวันออกติดต่อกับโรงเรียนบำรุงรื่น ทางทิศตะวันตกติดต่อกับคลองสามประเวศน์
วัดบำรุงรื่นตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2424 ชาวบ้านมักเรียกว่า วัดคลองสาม ตามสภาพภูมิประเทศที่ตั้งวัด สร้างโดยนายโหน๊ด นางขาว มั่นสติ อุทิศที่ดินให้สร้างวัด ซึ่งมีนายรื่นกับประชาชนได้ร่วมกันสร้าง ครั้นแล้วได้ขนานนามว่า วัดราษฎร์บำรุงรื่น ต่อมาเรียกสั้น ๆ ว่า "วัดบำรุงรื่น" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2434 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2544 ด้านการศึกษา ทางวัดได้เปิดสอนโรงเรียนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2493 วัดยังให้โรงเรียนตั้งอยู่ในที่ดินของวัด
พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่มติดคลองสามประเวศน์ ล้อมรอบวัดเป็นหมู่บ้านจัดสรร อาคารเสนาสนะมี อุโบสถกว้าง 6 เมตร ยาว 12 เมตร เป็นอาคารทรงโบราณ ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางห้ามญาติและปางสมาธิ กุฏิสงฆ์จำนวน 9 หลัง หอสวดมนต์ ศาลาการเปรียญ 2 หลังคู่ และเจดีย์ 1 องค์
รายนามเจ้าอาวาส

พระอาจารย์เปิ้น พ.ศ. 2414–2431
พระอาจารย์พิศ พ.ศ. 2431–2433
พระครูสมุห์หวัง พ.ศ. 2433–2451
พระอาจารย์โลด พ.ศ. 2451–2489
พระอธิการชิต พ.ศ. 2489–2501
พระอาจารย์คล้าย พ.ศ. 2501–2505
พระครูอนุกูลสารกิจ (ประยูร) พ.ศ. 2505–2561
พระมหาบุญมา มหาปุญฺโญ ป.ธ.3 พ.ศ. 2561– (รักษาการแทนเจ้าอาวาส)
วัดบำรุงธรรมราษฏร์ศรัทธาราม

| วัดบำรุงธรรมราษฏร์ศรัทธาราม |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดบำรุงธรรมราษฏร์ศรัทธาราม, วัดล่าง, วัดคลองยายเม้ย
ที่ตั้ง: ตำบลบางปะกง อำเภอบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทรา
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: วัดคลองยายเม้ย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดบำรุงธรรมราษฏร์ศรัทธาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางปะกง อำเภอบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทรา ปัจจุบันมีพระครูอภัยประชาธรรม (ประทุม อภโย) เป็นเจ้าอาวาส
วัดบำรุงธรรมราษฏร์ศรัทธาราม หรือ วัดล่าง ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2443 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2500 มีหลวงพ่อคงเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก หลวงพ่อคงนี้มีวิชาอาคมแก่กล้า ท่านเป็นลูกจีนนอก บิดามารดามาจากเมืองจีนโพ้นทะเล ในวัยหนุ่มมีความสนใจในวิชาอาคม ต่อมาท่านได้สร้างวัดที่บ้านบางปะกงล่างบนที่ดินมรดกของท่าน และเป็นเจ้าอาวาสรูปแรกของวัดนี้ และให้ชื่อวัดว่า วัดคลองยายเม้ย แต่ชาวบ้านจะเรียกกันว่า "วัดล่าง"
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถที่สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2500 ที่ด้านนอกและด้านในเป็นสีขาวมุก กำแพงเป็นรูปธรรมจักรล้อมรอบอุโบสถ ปัจจุบันมีหลวงพ่อคงเป็นพระศักดิ์สิทธิ์ ตั้งอยู่ในวิหารบูรพาจารย์ ประชาชนมักมาบนบานของหายแล้วจะได้คืนทุกราย สิ่งของแก้บนของหลวงพ่อคง คือ กล้วยน้ำว้า และขนมครก
รายนามเจ้าอาวาส

หลวงพ่อคง พ.ศ. 2443–2460
พระอาจารย์เฉื่อย ธมฺมโฆโส พ.ศ. 2465–2508
พระครูวิบูลธรรมรักษ์ (ฟุ้ง พุทฺธสโร)
พระครูประกาศปิยคุณ (ปราศรัย) พ.ศ. 2517–2547
พระครูอภัยประชาธรรม (ประทุม อภโย) พ.ศ. 2554–
วัดสังฆาวาส

| วัดสังฆาวาส |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: ตำบลคลองสวนพลู อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ประเภท: วัดร้าง
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดสังฆาวาส โบราณสถานประเภทวัดร้างที่ตั้งอยู่ที่ตำบลคลองสวนพลู อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
วัดสังฆาวาสปรากฏชื่อในพระราชพงศาวดารว่า พระยาตาก (สิน) ถูกส่งออกมาตั้งค่ายรับศึกของฝ่ายอังวะ อยู่ที่วัดใหญ่ชัยมงคล พร้อมกับพระยาเพชรบุรี (เรือง) ตั้งแต่เดือน 12 (พฤศจิกายน) ปี พ.ศ. 2309 ทัพของพระยาตากและพระยาเพชรบุรี ใช้ทัพเรือสกัดเรือรบของฝ่ายอังวะ ข้อความใน พระราชพงศาวดารกรุงสยาม จากต้นฉบับของบริติชมิวเซียม ระบุว่าพระยาเพชรบุรีถูกสังหารในการศึกที่วัดสังฆาวาส
ใน พระราชพงศาวดาร ฉบับพระราชหัตถเลขา ระบุว่า มหาดเล็กได้พา สมเด็จพระเจ้าเอกทัศน์ หลบหนีพม่ามาอยู่ที่วัดแห่งนี้ จนสมเด็จพระเจ้าเอกทัศน์อดพระกระยาหารจนสิ้นพระชนม์ ดังความว่า "พระเจ้าแผ่นดินนั้นหนีออกจากเมือง ลงเรือน้อยไปกับมหาดเล็กสองคน ไปเร้นซ่อนอยู่ในสุมทุมไม้ใกล้บ้านจิกข้างวัดสังฆาวาส มหาดเล็กนั้นก็ทิ้งเสียหนีไปอื่น อดอาหารอยู่แต่พระองค์เดียว พม่าหาจับได้ไม่"
ปัจจุบันวัดสังฆาวาสอยู่ในบริเวณร้านอาหารชื่อ ร้านบ้านสวนอิ่มสุข โดยวัดสังฆาวาสเหลือเพียงซากพระพุทธรูปซึ่งเหลือเพียงแค่ช่วงกลางและพระเพลา เศษกระเบื้อง ศาลาพร้อมพระพุทธรูปทองเหลืองที่สร้างขึ้นในภายหลังเพื่อเป็นสัญลักษณ์ว่าจุดนี้เคยเป็นที่ตั้งวัดมาก่อน
วัดบางไผ่นารถ

| วัดบางไผ่นารถ |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดบางไผ่นารถ, วัดบางไผ่นาด
ที่ตั้ง: ตำบลบางไทรป่า อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูปุญญาภิสันท์ (มานะ กตปุญฺโญ)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดบางไผ่นารถ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางไทรป่า อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม มีพื้นที่ตั้งวัดเนื้อที่ 26 ไร่ 27 ตารางวา ด้านทิศตะวันตกจรดแม่น้ำท่าจีน
วัดบางไผ่นารถ เดิมชื่อว่า วัดบางไผ่นาด เริ่มแรกสร้างเป็นสำนักสงฆ์บางไผ่นาด เมื่อ พ.ศ. 2400 โดยมีพระอาจารย์ฉิม เป็นเจ้าอาวาสรูปแรก ในการก่อสร้างครั้งนั้นได้รับความช่วยเหลือจากประชาชนกลุ่มหนึ่ง โดยมีนายนาดเป็นหัวหน้าชักชวนเพื่อนบ้านมาร่วมแรงร่วมใจก่อสร้างที่อยู่สงฆ์ ด้วยเหตุนี้จึงได้ชื่อว่า "วัดบางไผ่นาด" ทั้งนี้เพราะท้องที่นั้นยังเป็นดงไผ่เป็นส่วนใหญ่ กอปรกับหัวหน้าชื่อว่านาด ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2440 ได้มีพระอาจารย์ท้วมมาพัฒนาวัด ท่านได้ก่อสร้างเสนาสนะและถาวรวัตถุ และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา ตั้งเป็นวัดอย่างถูกต้องตามกฎหมาย และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2531
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถปางมารวิชัย เนื้อทองเหลืองผสมนากทอง หน้าตักกว้าง 3 เมตร สูง 3.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2526 พระพุทธรูปในวิหาร ปางมารวิชัย อายุมากกว่า 100 ปี พระพุทธรูปปางไสยาสน์ เจ้าแม่กวนอิมแกะสลักด้วยไม้ สูงประมาณ 2 เมตร และรูปหล่อสัมฤทธิ์พระแม่โพสพปางยืน นอกจากนั้นภายในวัดยังมีฝูงค้างคาวแม่ไก่ขนาดใหญ่
รายนามเจ้าอาวาส

พระอธิการฉิม
พระอธิการท้วม สกุลมา
พระอธิการรอด ชูมีชัย
พระอธิการน่วม ไทรชมภู
พระอธิการปลั่ง เกษมวงษ์
พระอธิการทองคำ
พระอธิการเหม่ ไทรเกิดศรี
พระอธิการนวล เขียววิชัย
พระอธิการสำเนียง ชัชวงษ์
พระอธิการอ่วม ไทรแช่มจันทร์
พระอธิการมาก ไทรเล็กทิม
พระครูจำลอง จนฺทวณฺโณ
พระอธิการกิตติศักดิ์ โกวิโท
พระครูปุญญาภิสันท์ (มานะ กตปุญฺโญ)
สถาบันฟรองเซดูเปโตรล

สถาบันฟรองเซดูเปโตรล (Institut français du pétrole แองสตีตู ฟรองเซ ดู เปโตรล - สถาบันปิโตรเลียมแห่งฝรั่งเศส) เป็นสถาบันวิจัยอิสระในเมืองรูแอย-มัลเมซง (Rueil-Malmaison) ใกล้กรุงปารีส ใน ประเทศฝรั่งเศส ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2487 โดยมีไซต์อยู่ที่เมืองลียงและโป
ในปี พ.ศ. 2547 มีเจ้าหน้าที่ในสถาบันอยู่ 1,729 คน และมีงบประมาณ 253 ล้านยูโร
สถาบันรับผิดชอบดูแลศูนย์อบรมระดับหลังอุดมศึกษา École du pétrole et des moteurs และหลักสูตรการอบรมอุตสาหกรรมแบบเข้มข้น
เกร็ด

อีฟว์ โชแวง (Yves Chauvin) ผู้ร่วมรับรางวัลโนเบล ใน ปี 2548 ในสาขาเคมี เป็นหนึ่งในนักวิจัยในสถาบันนี้
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์สถาบันฟรองเซดูเปโตรล เก็บถาวร 2007-10-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
วัดสังลาน

| วัดสังลาน |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: ตำบลบางกะดี อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระมหารุ่งเพชร ฐานุตฺตโม ป.ธ.3
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดสังลาน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางกะดี อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 11 ไร่ 3 งาน
วัดสังลาน เป็นวัดเก่าแก่ที่ก่อตั้งโดยคนเชื้อสายมอญที่อพยพมาถิ่นฐานตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2369 เดิมบริเวณวัดเป็นลานนวดข้าวของชาวบ้าน เมื่อหมดความจำเป็นจึงสร้างเป็นวัดขึ้นโดยใช้คำภาษาบาลีและไทยรวมกัน คำว่า "สัง" มีความหมายว่า ดีหรือพร้อม คำว่า "ลาน" คือลานข้าว วัดสังลานได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2399 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 10 เมตร ยาว 16 เมตร
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 6 เมตร ยาว 13 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 กุฏิสงฆ์จำนวน 6 หลัง หอสวดมนต์ และศาลาการเปรียญ ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระพุทธเขมพรรณรังษี เป็นพระประธานในอุโบสถ หน้าตักกว้าง 1.5 เมตร ศิลปะสุโขทัย และมีเจดีย์ทรงมอญ
ภายในวัดยังเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์วัดสังลาน ก่อตั้งขึ้นใน ปี พ.ศ. 2553 เป็นอาคารจัดแสดงเป็นอาคารสองชั้นได้รับการสนับสนุนการก่อสร้างจากเทศบาลตำบล ส่วนข้าวของจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์เป็นวัตถุดั้งเดิมของวัดและได้รับบริจาควัตถุต่าง ๆ ชั้นล่างอาคารนำเสนอนิทรรศการประเพณีสำคัญของชาวมอญ จำลองครัวไฟ เครื่องปั้นดินเผา และเครื่องมือเครื่องใช้ทางการเกษตร ส่วนชั้นที่สองวัตถุจัดแสดงเป็นวัตถุที่เกี่ยวเนื่องทางศาสนาของวัดแต่เดิม อาทิ กล่องไม้เก็บคัมภีร์ใบลาน สมุดข่อย ภาษามอญและไทย เครื่องลายคราม เครื่องทองเหลือง เป็นต้น
สฟิงซ์ (พันธุ์แมว)

สำหรับสัตว์ในตำนาน ดูที่ สฟิงซ์
สฟิงซ์
สฟิงซ์ เป็นพันธุ์แมวชนิดหนึ่ง ถึงแม้ว่าจะมีผู้เรียกว่าเป็นแมวพันธุ์ที่ไม่มีขน แต่ที่จริงแล้วมันมีขนปกคลุมบาง ๆ โดยจะเห็นได้ชัดบริเวณปลายลำตัวทั้งสองข้าง[ต้องการอ้างอิง] แมวไม่มีขนตัวแรกปรากฏในประเทศแคนาดา เมื่อ พ.ศ. 2509 ต่อมาจึงได้กลายเป็นแมวพันธุ์หนึ่ง โดยใช้แมวขนสั้นของอเมริกามาผสม สมาคมผู้เลี้ยงแมวส่วนใหญ่ไม่ยอมรับแมวพันธุ์นี้ และเป็นพันธุ์ที่มีปัญหาถกเถียงกันอยู่
ลักษณะทั่วไป

ลำตัวยาวหางยาว เรียวปลายหาง มีขนยาวปกคลุมขายาวปานกลาง หัวคล้ายลิ่ม หูเป็นรูปสามเหลี่ยม ปลายหูกลม สีลำตัวสีน้ำตาลขาว หรือดำขาว พื้นท้องเป็นแถบขาวยาวตลอดลำตัวตั้งแต่ปาก  ซึ่งเป็นลักษณะเฉพาะไม่เหมือนแมวพันธุ์อื่น ตาสีอำพัน
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในสหราชอาณาจักร

สโตนเฮนจ์เป็นส่วนหนึ่งของแหล่งมรดกโลกสโตนเฮนจ์ เอฟเบอรี และสถานที่ใกล้เคียง
ในสหราชอาณาจักรและอาณานิคมโพ้นทะเลมีแหล่งมรดกโลกที่ขึ้นทะเบียนโดยยูเนสโกทั้งหมด 35 รายการ แหล่งมรดกโลกของสหราชอาณาจักรที่ได้ขึ้นทะเบียนในครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2529 ได้แก่
ไจอันส์คอสเวย์และชายฝั่ง
ปราสาทและมหาวิหารเดอรัม
เกาะเซนต์คิลดา
โกรกธารไออันบริดจ์
อุทยานหลวงสตัดลีย์รวมทั้งซากอารามฟาวน์ทินส์
สโตนเฮนจ์ เอฟเบอรี และสถานที่ใกล้เคียง
ปราสาทและกำแพงเมืองของพระเจ้าเอดเวิร์ดในเมืองกวิเนดด์
ใน พ.ศ. 2489 ประเทศ 26 ประเทศ รวมถึงสหราชอาณาจักร ได้ให้สัตยาบันธรรมนูญแห่งองค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ซึ่งมีความมุ่งหมายเพื่อ "อนุรักษ์และคุ้มครองมรดกทางเอกสาร งานศิลปะ และอนุสรณ์ทางประวัติศาสตร์และธรรมชาติของโลก" สหราชอาณาจักรได้ให้เงินช่วยเหลือกองทุนมรดกโลกปีละ 130,000 ปอนด์เพื่อเป็นเงินทุนในการอนุรักษ์แหล่งมรดกโลกในประเทศกำลังพัฒนา แหล่งมรดกโลกบางแห่งนั้นประกอบด้วยสถานที่หลายแห่งที่มีสถานที่ตั้งทางภูมิศาสตร์หรือมรดกทางวัฒนธรรมร่วมกัน
คณะกรรมการแห่งสหราชอาณาจักรว่าด้วยการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ มีบทบาทในการแนะนำนโยบายเกี่ยวกับยูเนสโกต่อรัฐบาลอังกฤษซึ่งรับผิดชอบต่อการดูและรักษาแหล่งมรดกโลกในประเทศ ใน พ.ศ. 2551]แอนดี เบิร์นแฮม รัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรม สื่อ และกีฬาในขณะนั้น ได้แถลงถึงความกังวลเกี่ยวกับประโยชน์ของการขึ้นทะเบียนสถานที่ในสหราชอาณาจักรเป็นแหล่งมรดกโลก และเรียกร้องให้ทบทวนนโยบายของรัฐบาลในการเสนอชื่อสถานที่ใหม่ๆ เนื่องมาจากค่าใช้จ่ายที่สูงขึ้นและมีรายได้จากนักท่องเที่ยวน้อยกว่าที่คาดการณ์ไว้ อีกทั้งมีนักท่องเที่ยวไม่มากที่ตระหนักถึงสถานะมรดกโลกของสถานที่เหล่านั้น
เกณฑ์การรับรองแหล่งมรดกโลกข้อที่ i-iv ใช้สำหรับมรดกโลกประเภทวัฒนธรรม และข้อที่ vii-x ใช้สำหรับประเภทธรรมชาติ ในสหราชอาณาจักรมีแหล่งมรดกโลกประเภทวัฒนธรรมยี่สิบสามแห่ง ประเภทธรรมชาติสี่แห่ง และประเภทผสมหนึ่งแห่ง จำนวนแหล่งมรดกโลกในสหราชอาณาจักรที่แบ่งตามประเภทจะใกล้เคียงจำนวนแหล่งมรดกโลกทั้งหมดในโลกที่แบ่งตามประเภทเช่นกัน คือ จากแหล่งมรดกโลก 890 แห่งทั่วโลก เป็นประเภทวัฒนธรรมร้อยละ 77.4 ธรรมชาติร้อยละ 19.8 และผสมร้อยละ 2.8% โดยเซนต์คิลดาเป็นแหล่งมรดกโลกประเภทผสมแห่งเดียวในสหราชอาณาจักร ซึ่งแต่เดิมนั้นได้ขึ้นทะเบียนเนื่องด้วยเป็นถิ่นที่อยู่ตามธรรมชาติของพันธุ์พืชและสัตว์เท่านั้น ต่อมาใน พ.ศ. 2548 ได้รับการเสนอให้เพิ่มความสำคัญในฐานะที่ตั้งชุมชนเกษตรกรรมในอดีต และกลายเป็นแหล่งมรดกโลกประเภทผสมหนึ่งใน 25 แห่งจากทั่วโลก ส่วนแหล่งมรดกโลกประเภทธรรมชาติได้แก่ ชายฝั่งดอร์เซตและอีสต์เดวอน ไจอันส์คอสเวย์และชายฝั่ง เกาะกอฟและอินักเซสซิเบิล และเกาะเฮนเดอร์สัน ที่เหลือเป็นประเภทวัฒนธรรม
แหล่งมรดกโลก

ตารางด้านล่างแสดงข้อมูลเกี่ยวกับแหล่งมรดกโลกแต่ละแห่ง
Blaenavon
วังเบลนิม
Canterbury
Gwynedd
บาธ
Cornwall and West Devon Mining Landscape
Derwent Valley Mills
Dorset and East Devon Coast
เดอรัม
Frontiers of the Roman Empire
Giant's Causeway
Heart of Neolithic Orkney
Ironbridge Gorge
New Lanark
Old and New Towns ofเอดินบอระ
Pontcysyllte
St Kilda
ซอลแทร์
สโตนเฮนจ์
Studley Royal Park
สะพานฟอร์ท
Lake District
The World Heritage Sites of the United Kingdom: cultural sites marked red, natural sites marked green, mixed site (St Kilda) marked blue. Names are abridged to fit on the map. Greater London is home to the cultural sites of Maritime Greenwich, Royal Botanical Gardens, Kew, Tower of London, and Palace of Westminster and Westminster Abbey including Saint Margaret's Church.
สถานที่ที่ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก (อังกฤษและเวลส์) > แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ

| สถานที่ | ภาพ | ที่ตั้ง | ประเภท | พื้นที่  (ha) | ปี (พ> ศ./ค.ศ.) | หมายเหตุ | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ชายฝั่งดอร์เซตและอีสต์เดวอน |  | อังกฤษ, ดอร์เซต !ดอร์เซตและเดวอน  อังกฤษ  50°42′20″N 2°59′24″W﻿ / ﻿50.705556°N 2.989889°W﻿ / 50.705556; -2.989889﻿ (Dorset and East Devon Coast) | ธรรมชาติ: (vii) (viii) | 2,550 | 2544 (2001) | หน้าผาริมชายฝั่งดอร์เซตและเดวอนเป็นแหล่งซากดึกดำบรรพ์ที่สำคัญที่เป็นร่องรอยของสิ่งมีชีวิตทั้งบนแผ่นดินและในทะเลตั้งแต่ 185 ล้านปีก่อน |  |
สถานที่ที่ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก (สกอตแลนด์และไอร์แลนด์เหนือ) > แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม

| สถานที่ | ภาพ | ที่ตั้ง | ประเภท | พื้นที่  (ha) | ปี (พ> ศ./ค.ศ.) | หมายเหตุ | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| แนวพรมแดนของจักรวรรดิโรมัน  (ร่วมกับเยอรมนี) |  |  อังกฤษ และ  สกอตแลนด์  54°59′33″N 2°36′04″W﻿ / ﻿54.992611°N 2.601°W﻿ / 54.992611; -2.601﻿ (Frontiers of the Roman Empire) | วัฒนธรรม:  (ii) (iii) (iv) | 526.9; พื้นที่กันชน 5,225.7 | 2530 (1987); ขยาย 2548, 2551  (2005, 2008) | กำแพงฮาเดรียอานุส ก่อสร้างเมื่อ 122 AD และกำแพงอันโตนินก่อสร้างเมื่อ 142 AD เพื่อป้องกันจักรวรรดิโรมัน จาก "ชนป่า".ในตอนแรกแหล่งมรดกโลกมีแค่กำแพงฮาเดรียอานุส แต่ต่อมาขยายไปรวมพรมแดนทั้งหมดของจักรวรรดิโรมันในยุคที่ขยายใหญ่สุดช่วงศตวรรษที่ 2 ตั้งแต่กำแพงอันโตนินทางเหนือไปถึงกำแพงตรายานุสในยุโรปตะวันออก, เดิมขึ้นทะเบียนเฉพาะส่วนที่ตั้งอยู่ในสกอตแลนด์ ต่อมาจึงได้ขึ้นทะเบียนเพิ่มเติม ในส่วนที่ตั้งอยู่ในอังกฤษ และ  Limes Germanicus ที่ตั้งอยู่ในประเทศเยอรมนี |  |
| เมืองเก่าและเมืองใหม่เอดินบะระ |  | สกอตแลนด์, เอดินบะระ !เอดินบะระ,  สกอตแลนด์  55°56′51″N 3°11′30″W﻿ / ﻿55.947572°N 3.191631°W﻿ / 55.947572; -3.191631﻿ (Old and New Town of Edinburgh) | วัฒนธรรม:  (ii) (iv) |  | 2538 (1995) | เมืองเก่าเอดินบะระก่อตั้งในยุคกลาง และเมืองใหม่พัฒนาขึ้นในปี 1767–1890 แสดงให้เห็นความแตกต่างระหว่างรูปแบบการตั้งถิ่นฐานในยุคกลางและสมัยใหม่ ลักษณะผังเมืองและสถาปัตยกรรมของเมืองใหม่ ออกแบบโดยผู้มีชื่อเสียงอย่างวิลเลียม แชมเบอรส์ และวิลเลียม เพลย์แฟร์ ซึ่งส่งอิทธิพลสำคัญต่อการออกแบบผังเมืองในยุโรปศตวรรษที่ 18 และ 19 |  |
| ใจกลางออร์กนีย์ยุคหินใหม่ |  | สกอตแลนด์, ออร์กนีย์ !ออร์กนีย์,  สกอตแลนด์  58°59′46″N 3°11′19″W﻿ / ﻿58.996056°N 3.188667°W﻿ / 58.996056; -3.188667﻿ (Heart of Historic Orkney) | วัฒนธรรม:  (i) (ii) (iii) (iv) | 6,258 | 2542 (1999) | กลุ่มสถานที่ยุคหินใหม่ที่มีเป้าหมายตั้งแต่ที่อยู่อาศัยไปจนถึงการประกอบพิธีกรรม ได้แก่ที่ตั้งถิ่นฐานสแกรา เบร สุสานห้องเมยส์โฮว์ และวงกลมหินแห่งสเตนเนส และ บรอดการ์ |  |
| นิวลานาร์ก |  | สกอตแลนด์, New Lanark !นิวลานาร์ก, เซาท์ลานาร์กเชอร์,  สกอตแลนด์  55°40′N 3°47′W﻿ / ﻿55.66°N 3.78°W﻿ / 55.66; -3.78﻿ (New Lanark) | วัฒนธรรม:  (ii) (iv) (vi) | 146; พื้นที่กันชน 667 | 2544 (2001) | นิวลานาร์กสร้างขึ้นเพื่อเป็นที่อยู่อาศัยให้กับคนงาน หลังจากการเกิดระบบโรงงานในเดอร์เวนท์ ต่อมาโรเบิร์ต โอเวน ซื้อที่แล้วแปลงเป็นสังคมตัวอย่าง พร้อมให้สิ่งอำนวยความสะดวก การศึกษา และสนัสนุนการปฏิรูประบบโรงงาน |  |
| สะพานฟอร์ท |  | เอดินบะระ, อินช์การ์วีและไฟฟ์,  สกอตแลนด์  56°00′02″N 3°23′19″W﻿ / ﻿56.000421°N 3.388726°W﻿ / 56.000421; -3.388726﻿ (Forth Bridge) | วัฒนธรรม:  (i) (iv) | 7.5 | 2558 (2015) | สร้างเมื่อ  ค.ศ. 1890 |  |
| นิคมคริสตจักรมอเรเวีย (ร่วมกับเดนมาร์ก เยอรมนี และสหรัฐ) |  |  ไอร์แลนด์เหนือ | วัฒนธรรม: (iii) (iv) |  | 2558 (2015); เพิ่มเติม 2567 (2024) | นิคมคริสตจักรมอเรเวียที่เกรซฮิลล์ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกเมื่อ พ.ศ. 2567 |  |
สถานที่ที่ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก (สกอตแลนด์และไอร์แลนด์เหนือ) > แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ

| สถานที่ | ภาพ | ที่ตั้ง | ประเภท | พื้นที่  (ha) | ปี (พ> ศ./ค.ศ.) | หมายเหตุ | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ไจอันตส์คอสเวย์และชายฝั่ง |  | ไอร์แลนด์เหนือ, County Antrim !เคาน์ตีแอนทริม  ไอร์แลนด์เหนือ  55°14′27″N 6°30′42″W﻿ / ﻿55.240833°N 6.511667°W﻿ / 55.240833; -6.511667﻿ (Giant's Causeway and Causeway Coast) | ธรรมชาติ: (vii) (viii) | 239.405 | 2529 (1986) | ประกอบด้วยเสาหินบะซอลต์ 40,000 แท่งที่โผล่พ้นเหนือทะเล ซึ่งเกิดจากการคุกรุ่นของภูเขาไฟในยุคเทอร์เชียรี |  |
| เดอะโฟลว์คันทรี |  |  สกอตแลนด์ | ธรรมชาติ: (ix) | 187.026 | 2567 (2024) |  |  |
สถานที่ที่ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก (สกอตแลนด์และไอร์แลนด์เหนือ) > แหล่งมรดกโลกแบบผสม

| สถานที่ | ภาพ | ที่ตั้ง | ประเภท | พื้นที่  (ha) | ปี (พ> ศ./ค.ศ.) | หมายเหตุ | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เซนต์คิลดา |  | สกอตแลนด์, เซนต์คิลดา !เซนต์คิลดา  สกอตแลนด์  57°49′00″N 8°35′00″W﻿ / ﻿57.816667°N 8.583333°W﻿ / 57.816667; -8.583333﻿ (เซนต์คิลดา) | ผสม: (iii) (v) (vii) (ix) (x) | 24,201.4004 | 2529 (1986)   ขยาย 2547, 2548 (2004, 2005) | หมู่เกาะเซนต์คิลดาเป็นหมู่เกาะเปลี่ยว เคยมีผู้คนอาศัยอยู่เป็นเวลากว่า 2000 ปี แต่ตั้งแต่ 1930 เป็นต้นมา ไม่มีผู้คนอาศัยอยู่แล้ว มรดกทางมนุษยชนของหมู่เกาะมีสถาปัตยกรรมที่เป็นเอกลักษณ์จากยุคประวัติศาสตร์และก่อนประวัติศาสตร์ เซนต์คิลดายังเป็นแหล่งผสมพันธุ์ของนกทะเลหลายชนิด รวมถึงฝูงนกแกนเน็ตที่ใหญ่ที่สุดในโลกและนกพัฟฟินกว่า 136,000 คู่ |  |