stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ฮารัลด์ เคสจา
พระประวัติ

เจ้าชายฮารัลด์เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ในช่วงที่พระราชบิดาเสด็จไปแสวงบุญที่เยรูซาเลม ช่วงค.ศ. 1103 - 1104 โดยทรงดำรงตำแหน่งร่วมกับอาร์คบิชอปอัสเชอร์แห่งลุนด์ ในขณะที่ทรงเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ เจ้าชายฮารัลด์ทรงเป็นผู้กล้าหาญ แต่มีความรุนแรง โหดเหี้ยมและเสเพล เจ้าชายฮารัลด์ทรงออกปล้นสะดมประชาชนตามพื้นที่ของพระองค์คือ ฮารัลด์บอร์กในรอสคิลด์ ซึ่งการกระทำเช่นนี้มีส่วนอย่างมากที่ทำให้พระองค์ไม่ได้รับการเลือกให้เป็นพระมหากษัตริย์ หลังจากที่พระราชบิดาสวรรคต ค.ศ. 1103 สมเด็จอาของพระองค์ได้รับเลือกแทนคือ พระเจ้านีลส์แห่งเดนมาร์ก ในค.ศ. 1104
ในค.ศ. 1132 เจ้าชายฮารัลด์ทรงร่วมมือกับพระอนุชาต่างมารดาคือ เจ้าชายอีริค เพื่อล้างแค้นให้พระอนุชาอีกพระองค์คือ เจ้าชายคนุต ลาวาร์ดที่ถูกปลงพระชนม์ แต่ในภายหลังเจ้าชายฮารัลด์กลับไปร่วมมือกับศัตรูที่ปลงพระชนม์พระอนุชาอย่าง พระเจ้ามักนุสที่ 1 แห่งสวีเดน เพราะเจ้าชายทรงปรารถนาในราชบัลลังก์เดนมาร์กให้เป็นของพระองค์เอง ตามที่มักนุสได้สัญญาไว้ พระองค์พยายามสถาปนาตนเองขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์ในฐานะ พระเจ้าฮารัลด์ที่ 4 และทรงประสบความสำเร็จในการควบคุมพื้นที่จัตแลนด์ แต่พระองค์และอดีตกษัตริย์มักนุสแห่งสวีเดนได้พ่ายแพ้ในยุทธการฟอเตอวิคในแคว้นสคาเนีย ค.ศ. 1134 พระองค์พยายามหลบหนีแต่ถูกจับกุมเป็นเชลยที่เมืองไวเลในจัตแลนด์ และพระอนุชาของเจ้าชายซึ่งได้รับชัยชนะและครองราชย์เป็นกษัตริย์อีริคที่ 2 ทรงมีพระบัญชาให้ประหารเจ้าชายฮารัลด์ พระเชษฐา พร้อมโอรสของเจ้าชายทั้ง 8 พระองค์ด้วยการตัดพระเศียร
พระโอรสธิดา

เจ้าชายฮารัลด์ เคสจาเสกสมรสกับเจ้าหญิงรังน์ฮิลด์ มักนุสด็อทเทอร์ พระธิดาในพระเจ้ามักนุสที่ 3 แห่งนอร์เวย์ มีโอรสจำนวน 4 - 6 พระองค์ ได้แก่
บียอร์น ฮารัลด์เซน ไอรอนไซด์ (ตาย ค.ศ. 1134) สมรสกับเจ้าหญิงคาทารีนา อิงเงอสด็อทเทอร์แห่งสวีเดน พระธิดาในพระเจ้าอิงเงอที่ 1 แห่งสวีเดน และบียอร์นเป็นบิดาในคริสตินาแห่งเดนมาร์ก สมเด็จพระราชินีแห่งสวีเดน บียอร์นประสบอุบัติเหตุจมน้ำพร้อมน้องชายคือ อีริค ค.ศ. 1134 ใกล้ชเลสวิช บียอร์นอาจมีบุตรชายนอกสมรส
อีริค ฮารัลด์เซน (ตาย ค.ศ. 1134) เป็นผู้ดูแลโบสถ์ เขาประสบอุบัติเหตุจมน้ำเสียชีวิตพร้อมบียอร์น พี่ชาย ค.ศ. 1134 ใกล้ชเลสวิช อีริคอาจมีบุตรชายนอกสมรส
มักนุส ฮารัลด์เซน (ตาย 4 มิถุนายน ค.ศ. 1134) เสียชีวิตในยุทธการฟอเตอวิค
โอลาฟ  ฮารัลด์เซน (ตาย ค.ศ. 1143) ปกครองแคว้นสคาเนียและต่อต้านพระเจ้าอีริคที่ 3 แห่งเดนมาร์ก โอลาฟพ่ายแพ้และถูกสังหารในค.ศ. 1143
คนุต ฮารัลด์เซน ถูกประหารชีวิต ค.ศ. 1135
ฮารัลด์ ฮารัลด์เซน ถูกประหารชีวิต ค.ศ. 1135
เจ้าชายฮารัลด์ เคสจายังมีบุตรนอกสมรสอีก 9 คน ซึ่งมีบันทึกชื่อเพียงหกคนเท่านั้น ได้แก่
ซิวาร์ด ฮารัลด์เซน ถูกประหารชีวิต ค.ศ. 1135
อีริค ฮารัลด์เซน ถูกประหารชีวิต ค.ศ. 1135
สเวน ฮารัลด์เซน ถูกประหารชีวิต ค.ศ. 1135
นีลส์ ฮารัลด์เซน ถูกประหารชีวิต ค.ศ. 1135
เบเนดิกต์ ฮารัลด์เซน ถูกประหารชีวิต ค.ศ. 1135
มิสติวินต์ ฮารัลด์เซน ถูกประหารชีวิต ค.ศ. 1135
เคน เฮอริเคน

| เคน เฮอริเคน |
| --- | --- |
ชื่อเกิด: บุญฤทธิ์ อัสสันตชัย
รู้จักในชื่อ: เคน เฮอริเคน
เกิด: 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2519 (48 ปี)
ที่เกิด: กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
แนวเพลง: ป็อป, ร็อก
อาชีพ: นักร้อง
ช่วงปี: พ.ศ. 2539 - 2547
ค่ายเพลง: จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่
บุญฤทธิ์ อัสสันตชัย (ชื่อเล่น : เอ) เป็นที่รู้จักกจากชื่อ เคน เฮอริเคน เป็นนักร้อง และนักดนตรีชาวไทย ออกอัลบั้มภายใต้สังกัด แกรมมี่ คิวเอ็กซ์ ในเครือจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ ในชื่อชุด "Ken Hurriken" เมื่อปีพ.ศ. 2541 มีเพลงสร้างชื่อเสียงได้แก่ เพลง ไม่รักกันเลยใช่ไหม, รักเธอข้างเดียว และเพลง ตัดใจ
นอกจากนี้ ยังมีผลงานด้านเบื้องหลัง เช่นร้องคอรัสให้กับศิลปินแกรมมี่ และอัดสปอตโฆษณา เป็นต้น ด้านการศึกษาจบการศึกษาระดับเตรียมอนุบาล จนถึงระดับมัธยมปลายที่ โรงเรียนเซนต์จอห์น และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยเกษมบัณฑิต
ผลงาน > สตูดิโออัลบั้ม > อัลบั้ม "Ken Hurriken" (พ.ศ. 2541)

เด็กเอ๋ยเด็กดี
ไม่รักกันเลยใช่ไหม
เปิดทำการ
ตัดใจ
อยากเป็นน้องเธอ
รักเธอข้างเดียว
หลอกเด็ก
เพื่อเธอเท่านั้น
อยู่ไหนให้รีบกลับ
ให้เป็นของเธอหมดทั้งใจ
ผลงาน > งานเพลงอื่นๆ

เพลง "ดาว" (อัลบั้ม X-Change Special Love Song)
ร้องร้องเพลง "เกิดมาเป็นอย่างนี้...นี่นา" ของ นิหน่า สุฐิตา เรืองรองหิรัญญา
เพลง "ข้างเดียว" ประกอบละครโทรทัศน์เรื่อง "เพลิงพายุ" ทางช่อง 7
ผลงาน > มิวสิควีดีโอ

เพลง ฉันรู้ - ศิลปิน โบ สุนิตา ลีติกุล (พ.ศ. 2539)
เพลง เกิดมาเป็นอย่างนี้...นี่นา - ศิลปิน นิหน่า สุฐิตา เรืองรองหิรัญญา (พ.ศ. 2542)
ผลงาน > โฆษณา

โฆษณา แป้งเย็นอินแฮนด์
โฆษณา เคเอฟซี
โฆษณา โฟมล้างหน้าสำหรับผู้ชาย
โฆษณา ซีบรีส (ร่วมกับ ไบรโอนี่)
ผลงาน > ผลงานการแสดง

พ.ศ.2566 Wednesday Club คนกลางแล้วไง ช่องจีเอ็มเอ็ม 25
เดอะไรซิงไทด์

เดอะไรซิงไทด์ (อังกฤษ: The Rising Tied) เป็นสตูดิโออัลบั้มเปิดตัวของศิลปินฮิปฮอป ฟอร์ตไมเนอร์ ซึ่งเป็นไซด์พรอเจกต์โดย ไมค์ ชิโนะดะ นักร้องแร็ปของวง ลิงคินพาร์ก อัลบั้มนี้ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2548 ผ่านวอร์เนอร์บราเธอร์สเรเคิดส์ และแมชชีนชอปเรเคิดดิงส์ ซึ่งเป็นค่ายเพลงที่ก่อตั้งโดย ไมค์ ชิโนะดะ
รายชื่อเพลง

เพลงทั้งหมดแต่งโดย ไมค์ ชิโนะดะ รวมถึงผู้แต่งคนอื่น ๆ ที่ระบุไว้ด้านล่างนี้
| ลำดับ | ชื่อเพลง | ประพันธ์ | ยาว |
| --- | --- | --- | --- |
| 1. | "Introduction" |   | 0:43 |
| 2. | "Remember the Name" (ร่วมกับ Styles of Beyond) | Takbir Bashir, Ryan Maginn | 3:50 |
| 3. | "Right Now" (ร่วมกับ Black Thought จาก The Roots และ Styles of Beyond) | Bashir, Maginn, Traiq Trotter | 4:14 |
| 4. | "Petrified" |   | 3:40 |
| 5. | "Feel Like Home" (ร่วมกับ Styles of Beyond) | Bashir, Maginn | 3:53 |
| 6. | "Where'd You Go" (ร่วมกับ Holly Brook และ Jonah Matranga) |   | 3:51 |
| 7. | "In Stereo" |   | 3:29 |
| 8. | "Back Home" (ร่วมกับ Common และ Styles of Beyond) | Bashir, Lonnie Rashid Lynn, Maginn | 3:44 |
| 9. | "Cigarettes" |   | 3:39 |
| 10. | "Believe Me" (ร่วมกับ Eric Bobo และ Styles of Beyond) | Bashir, Maginn | 3:42 |
| 11. | "Get Me Gone" |   | 1:56 |
| 12. | "High Road" (ร่วมกับ John Legend) |   | 3:16 |
| 13. | "Kenji" |   | 3:51 |
| 14. | "Red to Black" (ร่วมกับ Kenna, Jonah Matranga และ Styles of Beyond) | Bashir, Maginn | 3:11 |
| 15. | "The Battle" (ร่วมกับ Celph Titled) |   | 0:32 |
| 16. | "Slip Out the Back" (ร่วมกับ Mr. Hahn) | Joe Hahn | 3:57 |
| ความยาวทั้งหมด: | ความยาวทั้งหมด: | ความยาวทั้งหมด: | 51:28 |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของฟอร์ตไมเนอร์
เครา ฟารีนี

| เครา ฟารีนี |
| --- | --- |

เกิด: ค.ศ. 1876 ลาว อาณาจักรสยาม
เสียชีวิต: 16 เมษายน ค.ศ. 1926(1926-04-16) (49–50 ปี) บรุกลิน รัฐนิวยอร์ก สหรัฐ
ชื่ออื่น: "จุดเชื่อมโยงที่หายไป"
เครา ฟารีนี (อักษรโรมัน: Krao Farini; ค.ศ. 1876 – 16 เมษายน ค.ศ. 1926) เป็นหญิงลาวจากตอนเหนือของประเทศสยาม ผู้มีภาวะที่มีการเจริญของขนเพิ่มขึ้นทั่วร่างกายหรือที่เรียกว่าโรคมนุษย์หมาป่า จากความผิดปกติดังกล่าวเธอถูกนำตัวไปจัดแสดงในนิทรรศการทั่วทวีปยุโรปและอเมริกาเหนือในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 เคราได้รับการอุปถัมภ์ดูแลจากวิลเลียม ลีโอนาร์ด ฮันต์ (หรือเป็นที่รู้จักในนาม อันโตนีโอ ฟารีนี) ซึ่งแสวงหาประโยชน์จากรูปลักษณ์ของเธอในคณะละครสัตว์ ทั้งยังโฆษณาว่าเคราคือมนุษย์ดึกดำบรรพ์หรือเป็นจุดเชื่อมโยงที่หายไประหว่างมนุษย์กับลิงตลอดชีวิตของเธอ
ประวัติ

ไม่มีข้อมูลในช่วงชีวิตตอนต้นของเครามากนัก ทราบแต่เพียงว่าเคราเกิดในดินแดนลาว ตั้งอยู่ทางทิศเหนือของอาณาจักรสยาม (ซึ่งคาดว่าน่าจะเป็นบริเวณภาคเหนือของไทยในปัจจุบัน) จอร์จ เชลลี (George Shelley) ผู้ที่อ้างว่าเป็นเพื่อนร่วมทางของคาร์ล บ็อค (Carl Bock) ในการเดินทางไปสยาม ได้ให้สัมภาษณ์กับหนังสือพิมพ์ ดิออวอสโซไทมส์ (The Owosso Times) ฉบับวันที่ 7 พฤศจิกายน 1884 ให้ข้อมูลว่า เคราถูกจับพร้อมกับพ่อแม่ของเธอเมื่อเดือนมกราคม 1881 จากป่าแห่งหนึ่งในดินแดนลาว และกล่าวอีกว่าเคราเป็นสมาชิกของชนเผ่าที่มีขนปกคลุมทั่วใบหน้าและลำตัว ไม่มีภาษาพูด อาศัยอยู่บนต้นไม้ ยังชีพด้วยการหาของป่า รู้จักเครื่องไม้เครื่องมือไม่มากนัก และก่อไฟไม่เป็น และยังได้ระบุลักษณะกายวิภาคที่แปลกไปจากคนปรกตินอกเหนือไปจากขนที่ปกคลุมทั่วร่างกาย เช่น เธอมีกระดูกสันหลังส่วนอกและกระดูกซี่โครงที่แข็งแรง มีกระพุ้งแก้มและกระดูกข้อต่อที่แข็งแรงว่องไว แต่เธอกลับไม่มีกระดูกอ่อนในหูและจมูก
ขณะที่ เดอะนิวยอร์กไทมส์ (The New York Times) ฉบับ 8 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1883 ระบุว่า หลังครอบครัวของเคราถูกทางการสยามควบคุมตัวได้ไม่นาน บิดาของเธอก็ถึงแก่กรรมด้วยอหิวาตกโรค ส่วนมารดาก็ถูกกรมการเมืองสยามคุมตัวไปกรุงเทพมหานคร เคราถูกแยกออกจากมารดา คาร์ล บ็อค นำตัวเธอลงมายังกรุงเทพมหานคร ก่อนที่จะส่งเธอให้กับวิลเลียม ลีโอนาร์ด ฮันต์ (หรือเป็นที่รู้จักในนาม อันโตนีโอ ฟารีนี) สำหรับการแสดงในคณะละครสัตว์ ซึ่งขณะนั้นเครามีอายุเพียง 6 ขวบ
บางแหล่งข้อมูล อ้างว่าจอร์จ เชลลี และคาร์ล บ็อค ออกสำรวจเพื่อตามหา "คนขนดก" โดยเริ่มแรกที่อำเภอเริมเบา บริติชมาลายา เพื่อตามหาชนเผ่าจากุน (Jaccoons) ที่มีลักษณะกึ่งคนกึ่งลิงแต่ไม่ประสบความสำเร็จ จากนั้นทั้งสองได้เดินทางไปย่างกุ้งและกรุงเทพมหานคร ได้รวบรวมคณะเดินทางอันประกอบด้วยผู้คุ้มกันและช้างสองเชือก พร้อมกับส่งสาส์นไปยังกษัตริย์ลาว โดยใช้เวลาเดินทางราวสี่เดือนจึงถึงราชธานีของลาวเรียกว่า "กจัง-กจัง" (Kjang-Kjang) กษัตริย์ลาวจึงส่งทหารไปจับครอบครัวของเครา กษัตริย์ลาวไม่ยอมปล่อยตัวแม่ของเคราออกนอกประเทศ และในขณะเดียวกันก็เกิดการแพร่ระบาดของอหิวาตกโรค ทำให้คณะเดินทางของเขาล้มป่วย และ "จัวมายง" (Schua Mayong) พ่อของเคราถึงแก่ความตายที่เมืองเชียงใหม่
เอกสารอีกแห่ง ระบุว่าวิลเลียม ลีโอนาร์ด ฮันต์ ได้ทราบถึงการมีตัวตนของเคราครั้งแรกจากแฟรนซิส เทรเวเลียน บักแลนด์ (Francis Trevelyan Buckland) นักธรรมชาติวิทยา ที่ระบุว่าเคราและครอบครัวถูกกษัตริย์พม่ากักขังหน่วงเหนี่ยวในราชสำนักโดยอ้างว่าเป็นบรรณาการจากกษัตริย์ลาว ฮันต์จึงตั้งให้คาร์ล บ็อค นำคณะสำรวจไปพบกับชนเผ่าที่มีขนตามตัวที่มีอยู่ราว 30–40 คน แต่คณะสำรวจไม่สามารถนำชนเผ่านี้กลับมาได้สักคนเดียว บ็อคกลับไปเข้าเฝ้ากษัตริย์พม่าอีกครั้ง คราวนี้กษัตริย์พม่าทรงยอมให้บ็อคพาครอบครัวของเคราออกนอกราชสำนักพม่าเพื่อร่วมเดินทางไปกับคณะสำรวจได้ เมื่อคณะสำรวจอยู่ที่เมืองเชียงใหม่ ก็พากันล้มป่วยด้วยอหิวาตกโรค พ่อของเคราก็ตายลงที่นั่น และหลังจากนั้นอีกหกสัปดาห์ คณะสำรวจก็เดินทางมาถึงกรุงเทพมหานคร คราวนี้กษัตริย์สยามทรงกีดกันมิให้พาตัวเคราออกนอกพระราชอาณาจักร แต่จากการช่วยเหลือของ "เจ้าชายโครโนยาร์" (Kronoiar) ซึ่งบ็อคเคยถวายงานให้ก่อนหน้านี้ ทำให้บ็อคสามารถนำตัวเคราไปยุโรปได้ หากแต่มีข้อแม้ว่าต้องให้ฮันต์รับเลี้ยงเคราอย่างดีด้วย
การทำงาน

เครา วิลเลียม ลีโอนาร์ด ฮันต์ และคาร์ล บ็อค เดินทางถึงลอนดอนเมื่อเดือนตุลาคม ค.ศ. 1882 ในปีถัดมาเคราได้ออกแสดงตัวในยุโรป เพื่อเป็นตัวอย่างของ "จุดเชื่อมโยงที่ขาดหาย" ระหว่างมนุษย์กับลิง เพื่อเป็นข้อพิสูจน์ทฤษฎีวิวัฒนาการของชาลส์ ดาร์วิน ณ ที่นั่น เคราได้ศึกษาภาษาเยอรมันและอังกฤษมาบ้าง แต่ถือว่าไวมาก เพราะเคราสามารถพูดภาษาอังกฤษได้หลายคำทั้งที่มาพำนักอยู่อังกฤษเพียงหนึ่งสัปดาห์ ต่อมาเคราได้กลายเป็นดาวเด่นในคณะแสดงตลกของวิลเลียม ลีโอนาร์ด ฮันต์ ซึ่งเป็นที่รู้จักในนาม อันโตนีโอ ฟารีนี ได้ทำการแสดงที่พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำหลวงในเวสต์มินสเตอร์ ซึ่งดึงดูดผู้ชมได้มหาศาลและสร้างรายได้อย่างงามแก่ฮันต์ เมื่อฮันต์รับเธอมาเลี้ยงในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1884 เธอจึงรับ "ฟารีนี" ของเขามาใช้เป็นนามสกุล เครามาถึงฟิลาเดเฟียเมื่ออายุราว 8–9 ขวบ ซึ่งขณะนั้นเครายังอยู่ภายใต้การดูแลจากจอร์จ เชลลี
ค.ศ. 1899 เคราออกทัวร์การแสดงทั่วสหราชอาณาจักร ซึ่งรวมไปถึงการแสดงต่อสาธารณชนที่คาร์ดิฟฟ์และเอดินบะระด้วย
เครามีความสามารถด้านภาษา พบว่าเธอสามารถพูดได้ถึงห้าภาษา
เสียชีวิต

เคราใช้ชีวิตในช่วงสามปีสุดท้ายก่อนเสียชีวิต ณ บ้านเลขที่ 309 ถนนอีสต์ไนน์ทีน ในย่านบรุกลิน เธอใช้ชีวิตประจำวันด้วยการสวมผ้าคลุมหน้าเมื่อออกไปที่สาธารณะ กระทั่งเคราเสียชีวิตด้วยโรคไข้หวัดใหญ่เมื่อวันที่ 16 เมษายน ค.ศ. 1926 ก่อนตายเธอได้ขอให้ฌาปนกิจศพของเธอเสียด้วย เพราะเคราไม่ต้องการให้ใครมาจ้องมองศพของเธอ
เชิงอรรถ

เคราและวิลเลียม ลีโอนาร์ด ฮันต์ใน ค.ศ. 1883
เคราใน ค.ศ. 1883
เกี้ยน

เกี้ยน(จีน:繭) เรียกย่อยมาจาก บะเกียน(จีน:肉繭) เป็นอาหารพื้นเมืองของจังหวัดภูเก็ตชนิดหนึ่งทำจากเนื้อหมูผสมเครื่องเทศนำไปห่อให้มีลักษณะคล้ายฮอยจ๊อหรือแฮกึ่นแล้วนำไปทอด นิยมทำขายคู่กับโลบะ มีจุดกำเนิดมาจากเมืองเจียงจิวหรือจางโจว(จีน:漳州）ในมณฑลฮกเกี้ยน ทำเป็นเครื่องเส้นไหว้เทพเจ้าและบรรพบุรุษในเทศกาลต่างๆและนิยมทำรับประทานในงานมงคลและอวมงคล ต่อมาช่วงราชวงศ์ชิงเกี้ยนได้ติดตามผู้อพยพชาวฮกเกี้ยนจากเมืองเจียงจิว เผยแพร่สู่ไต้หวัน,สิงคโปร์,มาเลเซียและไทย
ชื่อเรียก

ในจังหวัดภูเก็ตนิยมเรียกว่า เกี้ยน(จีน:繭,kián) ซึ่งกร่อนมาจาก บะเกียน(จีน:肉繭,bah-kián) คำว่าเกี้ยน(จีน:繭,kián) ถ้าแปลตรงตัวจะหมายถึงดักแด้
ไต้หวัน เรียกว่า  เกกึ้ง หรือ กวยกึ้ง(จีน:雞卷,ke-kńg/kue-kńg) ส่วนในภาคใต้ของไต้หวันนิยมเรียก บะเกียนอ่า(จีน:肉繭仔,bah-kián-á)หรือ เกี้ยนอา(จีน:繭仔, kián-á) บางส่วนเรียกว่า บะกึ้ง(จีน:肉卷,bah-kńg)
มณฑลฮกเกี้ยนในเมืองจางโจวเรียกว่า บะกุย(จีน:肉卷,bah-kuínn) ในเมืองเฉวียนโจวเรียก กวยกึ่ง(จีน:雞卷,kue-kńg) ส่วนในเมืองเซี่ยเหมินเรียก งอเฮียง(จีน:五香,ngóo-hiang) หรือ หง่อเฮียงกึ้ง(จีน:五香卷,ngóo-hiang-kńg)
สิงคโปร์และมาเลเซีย มีเรียกทั้ง งอเฮียง(จีน:五香,ngóo-hiang),หง่อเฮียงกึ้ง(จีน:五香卷,ngóo-hiang-kńg) และ บะเกียน(จีน:肉繭,bah-kián)
เกี้ยนในไต้หวันหรือที่เรียกกันว่าเกกึ้ง(จีน:雞卷)
เกี้ยนในมาเลเซียหรือที่เรียกกันว่างอเฮียง(จีน:五香,ngóo-hiang)
เกี้ยนในไต้หวัน

เกี้ยน ในไต้หวันเรียกแบบเฉวียนโจวว่า  เกกึ้ง หรือ กวยกึ้ง(จีน:雞卷,ke-kńg/kue-kńg) ซึ้งคำว่าเก หรือ กวย(จีน:雞,ke/kue) หมายถึงไก่ แต่อาหารชนิดนี้ไม่ได้มีส่วนผสมของไก่
นักวิชาการอาหารของไต้หวักล่าวว่าสาเหตุที่เรียกว่าเกกึ้ง(จีน:雞卷,ke-kńg) มาจากคำว่าเก(จีน:雞,ke)ที่หมายถึงไก่ในภาษาฮกเกี้ยนไปพร้องเสียงกับคำว่าเก(จีน:加,ke)ที่หมายถึงเพิ่มเติมเป็นชื่อมงคล เมื่อเวลาผ่านไปจากเกกึ้ง(จีน:加卷,ke-kńg)เพี้ยนไปเป็นเกกึ้ง(จีน:雞卷,ke-kńg)
อำเภอท่าชนะ

| อำเภอท่าชนะ |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Tha Chana
คำขวัญ: หอยขาวอร่อยดี คันธุลีทุเรียนเด็ด หาดสำเร็จเที่ยวสบาย ท่ากระจายผ้าไหมงาม เลื่องลือนามระกำหวาน ไหว้อังคารพุทธทาส ชมธรรมชาติเขาประสงค์ ลืมไม่ลง...ท่าชนะ
แผนที่จังหวัดสุราษฎร์ธานี เน้นอำเภอท่าชนะ
พิกัด: 9°34′20″N 99°9′54″E﻿ / ﻿9.57222°N 99.16500°E﻿ / 9.57222; 99.16500
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: สุราษฎร์ธานี
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 687.4 ตร.กม. (265.4 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 54,601 คน
 • ความหนาแน่น: 79.43 คน/ตร.กม. (205.7 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 84170
รหัสภูมิศาสตร์: 8407
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอท่าชนะ หมู่ที่ 4 ตำบลท่าชนะ อำเภอท่าชนะ จังหวัดสุราษฎร์ธานี 84170
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ท่าชนะ เป็นอำเภอในจังหวัดสุราษฎร์ธานี นับเป็นประตูสู่จังหวัดสุราษฎร์ธานี
ประวัติ

มีหลักฐานตั้งแต่ ร.ศ. 123 (พ.ศ. 2447) ว่า พื้นที่อำเภอท่าชนะในปัจจุบันเดิมอยู่ในเขตพื้นที่ของ อำเภอประสงค์ ขึ้นอยู่กับเมืองหลังสวน สังกัดมณฑลชุมพร และใน ร.ศ. 125 ทางราชการได้ย้ายอำเภอประสงค์ เขตเมืองหลังสวน มาขึ้นกับเขตเมืองไชยา
ต่อมา ร.ศ. 128 (พ.ศ. 2452) เมื่อมีการปรับปรุงหัวเมืองและเทศาภิบาลทั้งหลาย อำเภอประสงค์ถูกยุบลงเป็น กิ่งอำเภอประสงค์ ให้ขึ้นการปกครองกับอำเภอพุมเรียง (อำเภอไชยา) ภายหลังกิ่งอำเภอประสงค์ถูกยุบลงเหลือเพียงเป็นตำบลประสงค์ สังกัดกับอำเภอเมืองไชยา เนื่องจากผู้คนพลเมืองน้อย การงานก็เบาบางลง ลู่ทางไปมาตรวจตราระหว่างกิ่งอำเภอประสงค์ และอำเภอเมืองไชยาสะดวกขึ้นกว่าแต่ก่อน
ในปี พ.ศ. 2490 ท้องที่อำเภอประสงค์เดิมได้ถูกจัดตั้งเป็นกิ่งอำเภออีกครั้ง ในชื่อ "กิ่งอำเภอท่าชนะ" โดยรวมพื้นที่ตำบลท่าชนะ ตำบลวัง ตำบลประสงค์ ตำบลสมอทอง และตำบลคันธุลี และให้ขึ้นการปกครองกับอำเภอไชยา และในอีก 8 ปีถัดมา ท้องที่ของกิ่งอำเภอท่าชนะ อำเภอไชยา ก็ได้รับการยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอท่าชนะ จนถึงปัจจุบัน
วันที่ 16 กันยายน 2449 ยกพื้นที่อำเภอประสงค์ แขวงเมืองหลังสวน มาขึ้นกับเขตเมืองไชยา
วันที่ 2 พฤษภาคม 2452 ยุบอำเภอประสงค์ ลงเป็น กิ่งอำเภอประสงค์ และให้ขึ้นการปกครองกับอำเภอพุมเรียง (อำเภอไชยา)
วันที่ 29 มิถุนายน 2462 ยุบกิ่งอำเภอประสงค์ และให้ไปขึ้นกับอำเภอเมืองไชยา
วันที่ 30 กันยายน 2490 ตั้งตำบลสมอทอง แยกออกจากตำบลท่าชนะ และตำบลคันธุลี ตั้งตำบลวัง แยกออกจากตำบลตะกรบ และตำบลท่าชนะ (ในขณะนั้นอยู่ในการปกครองของอำเภอไชยา)
วันที่ 9 ธันวาคม 2490 แยกพื้นที่ตำบลท่าชนะ ตำบลวัง ตำบลประสงค์ ตำบลสมอทอง และตำบลคันธุลี ของอำเภอไชยา มาจัดตั้งเป็น กิ่งอำเภอท่าชนะ และให้ขึ้นการปกครองกับอำเภอไชยา
วันที่ 5 มิถุนายน 2499 ยกฐานะกิ่งอำเภอท่าชนะ อำเภอไชยา ขึ้นเป็น อำเภอท่าชนะ
วันที่ 20 กันยายน 2499 จัดตั้งสุขาภิบาลท่าชนะ ในท้องที่บางส่วนของตำบลท่าชนะ และตำบลสมอทอง
วันที่ 27 กรกฎาคม 2508 เปิดที่ทำการไปรษณีย์โทรเลขท่าชนะ
วันที่ 31 สิงหาคม 2531 ตั้งตำบลคลองพา แยกออกจากตำบลสมอทอง
วันที่ 25 พฤษภาคม 2542 ยกฐานะจากสุขาภิบาลท่าชนะ เป็นเทศบาลตำบลท่าชนะ ด้วยผลของกฎหมาย
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอท่าชนะตั้งอยู่ทางตอนเหนือสุดของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอละแมและอำเภอพะโต๊ะ (จังหวัดชุมพร)
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอ่าวไทย
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอท่าฉางและอำเภอไชยา
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอพะโต๊ะ (จังหวัดชุมพร) และอำเภอกะเปอร์ (จังหวัดระนอง)
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอท่าชนะแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 6 ตำบล 82 หมู่บ้าน ได้แก่
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอท่าชนะประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลท่าชนะ ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลท่าชนะและตำบลสมอทอง
องค์การบริหารส่วนตำบลท่าชนะ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลท่าชนะ (นอกเขตเทศบาลตำบลท่าชนะ)
องค์การบริหารส่วนตำบลสมอทอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสมอทอง (นอกเขตเทศบาลตำบลท่าชนะ)
องค์การบริหารส่วนตำบลประสงค์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลประสงค์ทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลคันธุลี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคันธุลีทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลวัง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวังทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลคลองพา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคลองพาทั้งตำบล
แหล่งข้อมูลอื่น

http://www.thachanacity.org เก็บถาวร 2005-11-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เขตฮิงาชิ (ซัปโปโระ)

| เขตฮิงาชิ 東区 |
| --- | --- |
เขตของนครซัปโปโระ
ที่ตั้งของเขตฮิงาชิในนครซัปโปโระ
ประเทศ: ญี่ปุ่น
จังหวัด: ฮกไกโด
เมือง: ซัปโปโระ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 56.97 ตร.กม. (22.00 ตร.ไมล์)
ประชากร (2018)
 • ทั้งหมด: 261,980 คน
เว็บไซต์: www.city.sapporo.jp/higashi
เขตฮิงาชิ (ญี่ปุ่น: 東区; โรมาจิ: ฮิงาชิ-กุ) เป็นเขตหนึ่งในนครซัปโปโระ ในจังหวัดฮกไกโด โดย "เขตฮิงาชิ" นั้น มีความหมายว่า "เขตตะวันออก"
เทศบาลตำบลศาลาแดง (จังหวัดฉะเชิงเทรา)

| เทศบาลตำบลศาลาแดง |
| --- | --- |
เทศบาลตำบล
ทต.ศาลาแดง
พิกัด: 13°50′08.9″N 100°57′48.7″E﻿ / ﻿13.835806°N 100.963528°E﻿ / 13.835806; 100.963528
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: ฉะเชิงเทรา
อำเภอ: บางน้ำเปรี้ยว
จัดตั้ง:  •  5 พฤษภาคม 2537 (สุขาภิบาลศาลาแดง)  •  25 พฤษภาคม 2542 (ทต.ศาลาแดง)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 4.72 ตร.กม. (1.82 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 1,455 คน
 • ความหนาแน่น: 308.26 คน/ตร.กม. (798.4 คน/ตร.ไมล์)
รหัส อปท.: 05240304
ที่อยู่ สำนักงาน: เลขที่ 59 หมู่ที่ 2 ถนนเทศบาล 6 ตำบลศาลาแดง อำเภอบางน้ำเปรี้ยว จังหวัดฉะเชิงเทรา รหัสไปรษณีย์ 24000
เว็บไซต์: www.tsbsaladang.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
เทศบาลตำบลศาลาแดง เป็นเทศบาลตำบลซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของหมู่ที่ 1, 3–4 และบางส่วนของหมู่ 2, 5 ตำบลศาลาแดง ในอำเภอบางน้ำเปรี้ยว จังหวัดฉะเชิงเทรา เดิมมีฐานะเป็นสุขาภิบาลศาลาแดงที่จัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2537 แล้วได้รับการจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลใน พ.ศ. 2542 ในปี พ.ศ. 2564 เขตเทศบาลมีประชากรทั้งหมด 1,455 คน
พื้นที่เทศบาลตำบลอยู่บริเวณทิศตะวันตกของอำเภอบางน้ำเปรี้ยว พื้นที่เทศบาลอยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอบางน้ำเปรี้ยว 10.8 กิโลเมตร อยู่ห่างจากศาลากลางจังหวัดฉะเชิงเทราประมาณ 28.1 กิโลเมตร อยู่ห่างจากกรุงเทพมหานครประมาณ 62.1 กิโลเมตรตามทางรถยนต์ มีพื้นที่รับผิดชอบทั้งหมด 4.72 ตารางกิโลเมตรหรือคิดเป็น 2,950.0 ไร่
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์เทศบาลตำบลศาลาแดง
| ด ค กองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นระดับล่างในจังหวัดฉะเชิงเทรา |
| --- | --- | --- |
| เทศบาลเมือง | ฉะเชิงเทรา |  |
| เทศบาลตำบล |  เกาะขนุน  เขาหินซ้อน  คลองแสนแสบ  ดอนเกาะกา  ดอนฉิมพลี  ท่าข้าม  ท่าถ่าน  ท่าสะอ้าน  ทุ่งสะเดา  เทพราช  นครเนื่องเขต  บางปะกง  บางปะกงพรหมเทพรังสรรค์  บางขนาก  บางคล้า  บางน้ำเปรี้ยว  บางผึ้ง  บางวัว  บางวัวคณารักษ์  บางสมัคร  บ้านซ่อง  บ้านโพธิ์  ปากน้ำ  แปลงยาว  พนมสารคาม  พิมพา  ลาดขวาง  วังเย็น  ศาลาแดง  สนามชัยเขต  แสนภูดาษ  หอมศีล  หัวสำโรง  |  |
| องค์การบริหารส่วนตำบล |  ก้อนแก้ว  เกาะขนุน  เกาะไร่  เขาดิน  เขาหินซ้อน  คลองขุด  คลองเขื่อน  คลองจุกกระเฌอ  คลองตะเกรา  คลองนครเนื่องเขต  คลองนา  คลองบ้านโพธิ์  คลองประเวศ  คลองเปรง  คลองหลวงแพ่ง  คลองอุดมชลจร  คู้ยายหมี  ดงน้อย  ดอนฉิมพลี  ดอนทราย  ท่ากระดาน  ท่าตะเกียบ  ท่าทองหลาง  ท่าไข่  ท่าสะอ้าน  ทุ่งพระยา  เทพราช  บางกระเจ็ด  บางกรูด  บางกะไห  บางเกลือ  บางแก้ว  บางขวัญ  บางคา  บางตลาด  บางตีนเป็ด  บางเตย  บางน้ำเปรี้ยว  บางไผ่  บางพระ  บางโรง  บางเล่า  บางสวน  บ้านใหม่  บึงน้ำรักษ์  แปลงยาว  พนมสารคาม  โพรงอากาศ  เมืองเก่า  เมืองใหม่  โยธะกา  ลาดกระทิง  วังตะเคียน  ศาลาแดง  สนามจันทร์  สองคลอง  สาวชะโงก  สิงโตทอง  สิบเอ็ดศอก  เสม็ดใต้  เสม็ดเหนือ  โสธร  หนองจอก  หนองตีนนก  หนองบัว  หนองไม้แก่น  หนองยาว  หนองแหน  หนามแดง  หมอนทอง  หอมศีล  หัวไทร  หัวสำโรง  แหลมประดู่  |  |
เทศบาลตำบลศาลเจ้าพ่อ

| เทศบาลตำบลศาลเจ้าพ่อ |
| --- | --- |
เทศบาลตำบล
ทต.ศาลเจ้าพ่อที่ตั้งในจังหวัดนครราชสีมา
พิกัด: 14°22′42.3″N 101°52′11.3″E﻿ / ﻿14.378417°N 101.869806°E﻿ / 14.378417; 101.869806
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: นครราชสีมา
อำเภอ: วังน้ำเขียว
จัดตั้ง: 2 ตุลาคม 2536 (สุขาภิบาล) 25 พฤษภาคม 2542 (เทศบาลตำบล)
รหัส อปท.: 05302501
ที่อยู่ สำนักงาน: เลขที่ 999 หมู่ 5 ตำบลไทยสามัคคี อำเภอวังน้ำเขียว จังหวัดนครราชสีมา 30370
เว็บไซต์: www.sanjaopor.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ศาลเจ้าพ่อ เป็นเทศบาลตำบลแห่งหนึ่งในอำเภอวังน้ำเขียว จังหวัดนครราชสีมา ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลวังน้ำเขียว และตำบลไทยสามัคคี เดิมมีฐานะเป็นสุขาภิบาลชื่อว่า "สุขาภิบาลศาลเจ้าพ่อ" จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 2 ตุลาคม 2536 ซึ่งในขณะนั้นอยู่ภายในกิ่งอำเภอวังน้ำเขียว อำเภอปักธงชัย ต่อมาได้ยกฐานะเป็นเทศบาลตำบลเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม 2542
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์เทศบาลตำบลศาลเจ้าพ่อ
เทศบาลตำบลสอง

| เทศบาลตำบลสอง |
| --- | --- |
เทศบาลตำบล
บ้านเรือนในเขตเทศบาลตำบลสอง
ทต.สอง
พิกัด: 18°28′37.6″N 100°11′14.3″E﻿ / ﻿18.477111°N 100.187306°E﻿ / 18.477111; 100.187306
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: แพร่
อำเภอ: สอง
จัดตั้ง: 7 มกราคม 2500 (สุขาภิบาลสอง) 25 พฤษภาคม 2542 (ทต.สอง)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 3.45 ตร.กม. (1.33 ตร.ไมล์)
ประชากร (2565)
 • ทั้งหมด: 6,501 คน
 • ความหนาแน่น: 1,884.34 คน/ตร.กม. (4,880.4 คน/ตร.ไมล์)
รหัส อปท.: 05540601
ที่อยู่ สำนักงาน: เลขที่ 327 หมู่ที่ 3 ถนนสายอำเภอสอง - งาวเก่า ตำบลบ้านกลาง อำเภอสอง จังหวัดแพร่ 54120
เว็บไซต์: www.song.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
เทศบาลตำบลสอง เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นประเภทเทศบาลตำบลซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของหมู่ 3 กับบางส่วนของหมู่ 4–8 ตำบลบ้านหนุน รวมทั้งพื้นที่ทั้งหมดของหมู่ 2–3, 5–6 และบางส่วนของหมู่ 7, 12 ตำบลบ้านกลาง ในอำเภอสอง จังหวัดแพร่ เดิมมีฐานะเป็นสุขาภิบาลสองที่จัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2500 แล้วได้รับการจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลใน พ.ศ. 2542 ในเดือนธันวาคม ปี พ.ศ. 2565 เขตเทศบาลมีประชากรทั้งหมด 6,501 คน โดยแบ่งประชากรเป็นเขตตำบลบ้านหนุน 3,019 คน และเขตตำบลบ้านกลาง 3,482 คน
พื้นที่เทศบาลตำบลอยู่บริเวณศูนย์ราชการของอำเภอสอง ห่างจากศาลากลางจังหวัดแพร่ประมาณ 50.8 กิโลเมตร อยู่ห่างจากกรุงเทพมหานครประมาณ 601 กิโลเมตรตามทางรถยนต์ มีพื้นที่รับผิดชอบทั้งหมด 3.45 ตารางกิโลเมตรหรือคิดเป็น 2,156.25 ไร่ มีทั้งหมด 5 ชุมชน โดยมี 3 ชุมชนอยู่ในเขตตำบลบ้านกลาง ได้แก่ ชุมชนบ้านคุ้ม ชุมชนบ้านกลาง ชุมชนบ้านเทพสุนทรินทร์ และ 2 ชุมชนในเขตตำบลบ้านหนุน ได้แก่ ชุมชนบ้านลอง และชุมชนบ้านศรีมูลเรือง
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์เทศบาลตำบลบ้านปิน
| ด ค กองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นระดับล่างในจังหวัดแพร่ |
| --- | --- | --- |
| เทศบาลเมือง |  แพร่  |  |
| เทศบาลตำบล |  ช่อแฮ  เด่นชัย  ทุ่งกวาว  ทุ่งโฮ้ง  บ้านถิ่น  บ้านปิน  บ้านเวียง  ปงป่าหวาย  ปากกาง  ป่าแมต  แม่คำมี  แม่จั๊วะ  แม่ปาน  แม่ลานนา  แม่หล่าย  ร้องกวาง  วังชิ้น  วังหงส์  เวียงต้า  สวนเขื่อน  สอง  สูงเม่น  หนองม่วงไข่  ห้วยหม้าย  ห้วยอ้อ  |  |
| องค์การบริหารส่วนตำบล |  กาญจนา  ดอนมูล  เด่นชัย  แดนชุมพล  ต้าผามอก  ตำหนักธรรม  เตาปูน  ท่าข้าม  ทุ่งแค้ว  ทุ่งน้าว  ทุ่งแล้ง  ไทรย้อย  นาจักร  นาพูน  น้ำชำ  น้ำรัด  น้ำเลา  บ่อเหล็กลอง  บ้านกลาง  บ้านกวาง  บ้านกาศ  บ้านปง  บ้านปิน  บ้านหนุน  บ้านเหล่า  ป่าแดง  ป่าสัก  ไผ่โทน  พระหลวง  แม่เกิ๋ง  แม่คำมี  แม่จั๊วะ  แม่ทราย  แม่ป้าก  แม่พุง  แม่ยม  แม่ยางตาล  แม่ยางร้อง  แม่ยางฮ่อ  ร้องกวาง  ร่องกาศ  ร่องฟอง  วังชิ้น  วังธง  วังหลวง  เวียงทอง  สบสาย  สรอย  สะเอียบ  สูงเม่น  ห้วยม้า  ห้วยโรง  ห้วยไร่  หัวทุ่ง  หัวฝาย  หัวเมือง  เหมืองหม้อ  |  |
เครื่องหมายจราจร

ภาพเคลื่อนไหวของสัญญาณไฟจราจรปกติ
สัญญาณไฟจราจรสำหรับข้ามถนน ในไต้หวัน
สัญญาณไฟจราจรใช้สำหรับจัดการเรื่องเลน
เครื่องหมายจราจรเป็นสัญลักษณ์ทางจราจรที่ใช้ในการควบคุมการจราจร มักเป็นสัญญาณแสงหรือป้าย มักมีจุดประสงค์เพื่อ กำหนดบังคับการเคลื่อนตัวของจราจร การจอด หรืออาจเป็นการเตือน หรือแนะนำทางจราจร เป็นอาทิ
สัญญาณไฟจราจร

สัญญาณไฟจราจรโดยทั่วไปประกอบด้วยสัญญาณไฟสามสี ติดตั้งตามทางแยกต่างเพื่อควบคุมการจราจรตามทางแยก โดยทั้งสามสี ได้แก่ สีแดงให้รถหยุด สีเหลืองให้รถระวัง เตรียมหยุด และสีเขียวคือให้รถไปได้
สำหรับสัญญาณไฟจราจรพิเศษอาจมีสีเหลืองเพียงสีเดียวจะกะพริบอยู่ ใช้สำหรับทางแยกที่ไม่พลุกพล่านหมายถึง ให้ระมัดระวังว่ามีทางแยก และดูความเหมาะสมในการออกรถได้เอง หรือ สัญญาณไฟจราจรสำหรับการข้ามถนน หรือ สัญญาณไฟจราจรไว้สำหรับเปลี่ยนเลน เป็นต้น
ป้ายจราจร

ป้ายจราจรเป็นป้ายทางการควบคุมการจราจร แบ่งออกเป็นสามประเภท
ป้ายบังคับ มักจะมีพื้นสีขาว ขอบสีแดง เป็นป้ายกำหนด ต้องทำตาม เช่น ห้ามเลี้ยวขวา
ป้ายเตือน มักจะมีพื้นสีขาว ขอบสีดำ จะเป็นป้ายแจ้งเตือนว่ามีอะไรอยู่ข้างหน้า
ป้ายแนะนำ เป็นป้ายที่แนะนำการเดินทางต่างๆ อาทิ ทางลัด ป้ายบอกระยะทาง เป็นต้น
เครื่องหมายจราจรอื่น ๆ

เครื่องหมายบนพื้นทางและขอบทางเท้า
ดูเพิ่ม

ตำรวจจราจร
ป้ายจราจรในประเทศไทย
ป้ายจราจรในประเทศกัมพูชา
ป้ายจราจรในประเทศลาว
แหล่งข้อมูลอื่น

ป้ายจราจรต่างๆ เก็บถาวร 2007-11-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ป้ายจราจร
เครื่องหมายจราจร เก็บถาวร 2018-06-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ตัวอย่างป้ายชื่อทางแยกต่างระดับในประเทศไทย
ตัวอย่างป้ายแนะนำชื่อทางแยก แบบมาตรฐานกรุงเทพมหานคร