stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อำเภอสวี
ประวัติศาสตร์ > สมัยกรุงรัตนโกสินทร์

เมื่อ พ.ศ. 2357 ในสมัยรัชกาลที่ 2 จัดส่งคณะทูตไปเจริญทางพระราชไมตรียังประเทศลังกาโดยทางเรือ บังเกิดอุบัติเหตุเรือแตก คณะทูตจึงเดินทางผ่านเมืองสวี และเมืองสวีเป็นเมืองชั้นจัตวาขึ้นต่อเมืองชุมพร ซึ่งเป็นเมืองชั้นตรี
ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2439 ทางราชการจัดระบบการปกครองเป็นมณฑล โดยมีข้าหลวงสมุหเทศาภิบาลเป็นผู้บังคับบัญชา ส่วนภูมิภาคและท้องถิ่น พระบาทสมเด็จพระพุทธเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ 5 โปรดเกล้า ฯ ให้ยุบเมืองสวีลงเป็นอำเภอขึ้นกับเมืองหลังสวนแล้วให้รวมหัวเมืองคือ 1 เมืองชุมพร 2 เมืองหลังสวน 3 เมืองไชยา 4 เมืองกาญจนดิษฐ์ รวม 4 เมือง ตั้งขึ้นเป็นมณฑลเรียกชื่อว่า มณฑลชุมพร ตั้งที่ทำการศาลาว่าการมณฑลชุมพร ณ ที่ตำบลท่าตะเภา อำเภอเมือง เมืองชุมพร แต่งตั้งพระยารัตนเศรษฐี (ตอซิมกอง) ผู้ว่าราชการเมืองระนองมาดำรงตำแหน่งสมุหเทศาภิบาลมณฑลชุมพร
ต่อมาในปีพ.ศ. 2450 (ร.ศ.116) เพิ่งจะมีหลักฐานปรากฏชัดว่า เมื่อได้จัดการปกครองหัวเมืองใหม่ตามพระราชบัญญัติปกครองท้องที่ ร.ศ.116 แล้ว เมืองสวีได้จัดระเบียบใหม่ และมีชื่อว่า “อำเภอสวี” เมื่อตั้งเป็นอำเภอสวีแล้ว ในชั้นแรกได้ใช้บ้านพักของนายรื่น ทองคำ ซึ่งเรียกว่า “ท่านรักษาเมือง” ตั้งอยู่ริมคลองสวี ในหมู่ที่5 ตำบลนาโพธิ์ เป็นที่ว่าการอำเภอชั่วคราว ได้เปิดที่ทำการเมื่อวันที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2440 มีนายแดง ธะนะไชย (หลวงเสวีวรราช) เป็นนายอำเภอคนแรก ตั้งที่ทำการอยู่ที่นั่นได้ครึ่งปีจึงย้ายที่ว่าการอำเภอไปตั้งที่ตำบลปากแพรก ใช้บ้านพักของนายทองชุ่ม กำนันตำบลปากแพรกเป็นที่ว่าการอำเภอ อยู่ได้ประมาณปีเศษจึงได้ทำการปลูกสร้างที่ว่าการอำเภอสวีขึ้นที่ริมแม่น้ำสวี ในตำบลสวี จนกระทั่งถึงปีพ.ศ. 2462 ที่ว่าการชำรุดหักพังจนถึงทำงานไม่ได้ จึงได้ขอบ้านพักนายฮก บุญยสมบัติ คหบดี เป็นที่ว่าการอำเภอชั่วคราว นายแถว สมิโตบล (หลวงรักษ์นรกิจ) ซึ่งเป็นนายอำเภออยู่ในขณะนั้น ได้จัดสร้างที่ว่าการอำเภอขึ้นใหม่ในหมู่ที่5 ตำบลนาโพธิ์ ได้ทำพิธีเปิดที่ว่าการอำเภอเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2462 จนกระทั่งถึงวันที่ 24 มกราคม 2511 ที่ว่าการอำเภอได้ถูกเพลิงไหม้ กรมการปกครองจึงได้อนุมัติงบประมาณพิเศษให้ก่อสร้างใหม่และได้ทำพิธีเปิดเมื่อวันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2512 ใช้ปฏิบัติราชการจนถึงถึง พ.ศ. 2544 เป็นระยะเวลา 32 ปี อาคารที่ว่าการอำเภอสวีก็ได้ชำรุดทรุดโทรมตามสภาพการใช้งาน กรมการปกครอง ได้อนุมิติงบประมาณให้ก่อสร้างที่ว่าการอำเภอ หลังใหม่ เมื่อปี พ.ศ. 2543 โดยได้ย้ายที่ว่าการอำเภอสวีมาปฏิบัติงานที่ว่าการอำเภอ สวี (หลังใหม่) ตั้งอยู่ที่บ้านดอนรักษ์ หมู่ที่ 4 ตำบลสวี ในวันที่ 1 ตุลาคม 2544 จนกระทั่งถึง ปัจจุบัน
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอสวีตั้งอยู่ทางตอนกลางของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเมืองชุมพร
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอ่าวไทย
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอทุ่งตะโก อำเภอหลังสวน และอำเภอละอุ่น (จังหวัดระนอง)
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอละอุ่นและอำเภอกระบุรี (จังหวัดระนอง)
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอสวีแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 11 ตำบล 116 หมู่บ้าน ได้แก่
| ลำดับ | อักษรไทย | อักษรโรมัน | จำนวนหมู่บ้าน | จำนวนประชากร (ธันวาคม 2565) | แผนที่ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | นาโพธิ์ | Na Pho | 8 | 7,828 |   |
| 2. | สวี | Sawi | 4 | 2,787 |   |
| 3. | ทุ่งระยะ | Thung Raya | 11 | 7,248 |   |
| 4. | ท่าหิน | Tha Hin | 10 | 4,624 |   |
| 5. | ปากแพรก | Pak Phraek | 6 | 1,384 |   |
| 6. | ด่านสวี | Dan Sawi | 11 | 5,040 |   |
| 7. | ครน | Khron | 14 | 10,051 |   |
| 8. | วิสัยใต้ | Wisai Tai | 10 | 5,103 |   |
| 9. | นาสัก | Na Sak | 19 | 13,363 |   |
| 10. | เขาทะลุ | Khao Thalu | 11 | 7,386 |   |
| 11. | เขาค่าย | Khao Khai | 12 | 8,019 |   |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอสวีประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 11 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลนาโพธิ์ ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลนาโพธิ์
เทศบาลตำบลนาโพธิ์พัฒนา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาโพธิ์ (นอกเขตเทศบาลตำบลนาโพธิ์)
องค์การบริหารส่วนตำบลสวี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสวีและตำบลปากแพรกทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลทุ่งระยะ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทุ่งระยะทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลท่าหิน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลท่าหินทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลด่านสวี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลด่านสวีทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลครน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลครนทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลวิสัยใต้ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวิสัยใต้ทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลนาสัก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาสักทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลเขาทะลุ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเขาทะลุทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลเขาค่าย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเขาค่ายทั้งตำบล
การเดินทาง > รถยนต์

จากกรุงเทพฯ ใช้เส้นทาง พุทธมณฑล นครปฐม-เพชรบุรี หรือเส้นทางสาย ธนบุรี-ปากท่อ (หมายเลข 35) แล้วแยกที่อำเภอปากท่อ เข้า ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4 (ถนนเพชรเกษม) ผ่านจังหวัดเพชรบุรี ประจวบคีรีขันธ์ จนถึงสะพานข้ามคลองสวี ลงจากสะพานจะเจอสามแยกไม่มีไฟแดง มีป้ายแสดงชื่ออำเภอสวี จากนั้นแยกซ้ายเข้าตัวเมืองสวี ตาม ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4003 อีกประมาณ 2 กิโลเมตร ก็จะถึงตลาดในตัวอำเภอ
การเดินทาง > รถไฟ

ดูบทความหลักที่: สถานีรถไฟสวี
จากสถานีรถไฟหัวลำโพง มีขบวนรถเร็ว และขบวนรถด่วนพิเศษ ไปอำเภอสวีทุกวัน
จากสถานีรถไฟธนบุรี (บางกอกน้อย) มีขบวนธรรมดาและรถเร็วไปอำเภอสวีทุกวัน
แหล่งข้อมูลอื่น

ขัอมูลอำเภอสวี เก็บถาวร 2007-02-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
หม่อมหลวงเนื่อง นิลรัตน์

| หม่อมหลวงเนื่อง นิลรัตน์ |
| --- | --- |

เกิด: 11 ตุลาคม พ.ศ. 2456 กรุงเทพมหานคร
เสียชีวิต: 29 มกราคม พ.ศ. 2553 (96 ปี) จังหวัดนนทบุรี
อาชีพ: ครู, นักเขียน
หัวข้อ: ตำราอาหาร ชีวิตในวัง
ผลงานที่สำคัญ: "ชีวิตในวัง" และ "ชีวิตนอกวัง"
คู่สมรส: • นายวิชัย ไวชนะ • พันเอกถาวร สถาวรินทุ
บุตร: 3 คน
หม่อมหลวงเนื่อง นิลรัตน์ นักเขียนชาวไทย เจ้าของผลงานคอลัมน์ และหนังสือชุด "ชีวิตในวัง" และ "ชีวิตนอกวัง" ผู้ได้รับรางวัลนราธิป ประจำปี พ.ศ. 2546
ประวัติ

หม่อมหลวงเนื่อง นิลรัตน์ เกิดเมื่อวันเสาร์ที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2456 ณ วังพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงพรหมวรานุรักษ์ เดิมชื่อ ทับทิม ภายหลังได้รับการตั้งชื่อใหม่ว่า เนื่อง เป็นบุตรีคนที่ 3 ของหม่อมราชวงศ์อั้น นิลรัตน์ และนางเผือก นิลรัตน์ ณ อยุธยา สืบราชสกุลมาจากพระเจ้าบรมวงศ์เธอชั้น๒ กรมหมื่นอลงกฎกิจปรีชา ลงมาทางพระอัยกาหม่อมเจ้าชายชุ่ม นิลรัตน์
หม่อมหลวงเนื่อง มีพี่น้องร่วมมารดาคือ
หม่อมหลวงหญิง ถึงแก่กรรมตั้งแต่ยังไม่มีชื่อ
หม่อมหลวงหญิง ถึงแก่กรรมตั้งแต่ยังไม่มีชื่อ
หม่อมหลวงเนื่อง นิลรัตน์
หม่อมหลวงกระแสร์ นิลรัตน์ (ชาย)
หม่อมหลวงสมพงษ์ นิลรัตน์ (หญิง)
หม่อมหลวงวารินทร์ นิลรัตน์ (ชาย)
หม่อมหลวงวารี นิลรัตน์ (หญิง)
หม่อมหลวงสมจิตต์ นิลรัตน์(จันทนพิศาล)(หญิง)
หม่อมหลวงดำรงค์ นิลรัตน์ (ชาย)
ในวัยเยาว์ บิดาได้นำหม่อมหลวงเนื่องถวายหม่อมเจ้าหญิงสะบาย นิลรัตน์ ซึ่งเป็นท่านย่าและทรงเป็นหัวหน้าห้องเครื่อง (ครัว) ของพระวิมาดาเธอ พระองค์เจ้าสายสวลีภิรมย์ กรมพระสุทธาสินีนาฏ ปิยมหาราชปดิวรัดา ทรงเลี้ยงดูภายในพระราชวังสวนสุนันทา โดยหม่อมเจ้าหญิงสะบาย ทรงมอบภาระการเลี้ยงดูหม่อมหลวงเนื่องต่างพระเนตรแก่หม่อมเจ้าหญิงแย้มเยื้อน สิงหรา ได้รับการเลี้ยงดูพร้อมกับหม่อมราชวงศ์หญิงศรีคำ ทองแถม ธิดาในหม่อมเจ้าคำงอก ทองแถมและหม่อมราชวงศ์หญิงวงศ์สินธุ์ สิงหรา ในระหว่างที่ใช้ชีวิตอยู่ในวังนี้ ได้รับการสอนในวิชาการครัวตลอดจนการฝีมือต่างๆ จนมีอายุพอสมควรแล้ว หม่อมเจ้าหญิงสะบาย จึงนำขึ้นถวายเป็นข้าหลวงในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้านิภานภดล วิมลประภาวดี กรมขุนอู่ทองเขตขัตติยนารี ได้รับประทานเหรียญทองลงยา อักษรพระนามย่อ “น น” เป็นเกียรติยศ
หม่อมหลวงเนื่อง ศึกษาในขั้นแรกกับหม่อมราชวงศ์หญิงบุญเอื้อ ลดาวัลย์ และหม่อมพยอม ทวีวงศ์ ณ อยุธยา ภายหลังเมื่ออายุได้ 8 ปี สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ  เจ้าฟ้าฯกรมขุนอู่ทองเขตขัตติยนารี ทรงสถาปนาโรงเรียนนิภาคารขึ้นเพื่อให้การศึกษาแก่ข้าหลวงในพระราชวังสวนสุนันทา จึงเข้าศึกษาต่อที่โรงเรียนแห่งนี้จนจบชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 หลังเปลี่ยนแปลงการปกครองเมื่อ พ.ศ. 2475 หม่อมหลวงเนื่องออกจากพระราชวังสวนสุนันทามาอยู่กับบิดามารดาระยะหนึ่ง ต่อมาจึงย้ายไปอาศัยกับหม่อมเจ้าหญิงแย้มเยื้อนที่วังลดาวัลย์ ในระหว่างนี้ได้สมัครเข้าทำงานเป็นครูประชาบาล สอนที่โรงเรียนเทเวศร์ศึกษาเป็นแห่งแรก จากนั้นได้ประกอบอาชีพครูโดยตลอดและสอนที่โรงเรียนวัดสมณานัมบริหาร (วัดญวน สะพานขาว) เป็นแห่งสุดท้าย รวมเป็นระยะเวลา 22 ปี
ประวัติ > ผลงาน

หม่อมหลวงเนื่อง เริ่มเขียนผลงานชิ้นแรก เมื่อปี พ.ศ. 2528 ครั้งที่หม่อมราชวงศ์หญิงศรีคำ ทองแถม ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทตั้งแต่เมื่ออาศัยอยู่ในวังถึงแก่กรรมลง หม่อมหลวงเนื่องจึงเขียนคำไว้อาลัยกล่าวถึงเรื่องราวเกี่ยวกับชีวิตเมื่อเยาว์วัยในพระราชวังสวนสุนันทา สำหรับลงพิมพ์ในหนังสือแจกเป็นที่ระลึกงานพระราชทานเพลิงศพครั้งนั้น ภายหลังจึงเขียนเรื่องลงในนิตยสารมาโดยตลอด เริ่มต้นที่นิตยสาร อาหาร-โรงแรม-ท่องเที่ยว, ลดา และ พลอยแกมเพชร ใช้ชื่อคอลัมน์ ชีวิตในวัง และ ชีวิตนอกวัง  ซึ่งต่อมา สำนักพิมพ์ศรีสารา จัดพิมพ์ขึ้นเป็นฉบับรวมเล่มในรูปหนังสือพกพา แบ่งเป็น ชีวิตในวัง 2 เล่ม กับชีวิตนอกวัง 17 เล่ม ทั้งนี้หม่อมหลวงเนื่อง ได้ยุติการเขียนคอลัมน์ดังกล่าว เมื่ออายุ 95 ปีเนื่องจากความชรา รวมระยะเวลาในการเป็นนักเขียน 21 ปี
นอกจากงานเขียน หม่อมหลวงเนื่อง ยังมีความสามารถในการปรุงอาหารไทยชาววังประเภทต่างๆ ซึ่งได้รับการอบรมมาแต่ครั้งอาศัยอยู่ในวัง เช่น ทอดมันสิงคโปร์, สะเต๊ะลือ, เมี่ยงลาว, แกงรัญจวน, ยำทวาย ฯลฯ โดยหม่อมหลวงเนื่อง และนางสาวนิจ เหลี่ยมอุไร บุตรสาว ร่วมกันเผยแพร่วิธีการปรุงอาหารเหล่านี้ เป็นประโยชน์แก่บุคคลที่สนใจจำนวนมาก
ประวัติ > เกียรติยศ

พ.ศ. 2545 - เข้ารับพระราชทานปริญญาศิลปศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ สาขาวิชาภาษาไทย จากมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา
พ.ศ. 2546 - เข้ารับรางวัลนราธิป ครั้งที่ 3
ครอบครัว

ด้านชีวิตครอบครัว ได้สมรสกับ นายวิชัย ไวชนะ อดีตครูใหญ่โรงเรียนเทศบาลพญาไท เมื่อปี พ.ศ. 2488 มีบุตร 2 คน คือ
นายเนรมิต ไวชนะ  (ถึงแก่กรรม)
นายอิทธิชัย ไวชนะ (ถึงแก่กรรม)
ต่อมา เมื่อนายวิชัย ไวชนะ ถึงแก่กรรมแล้ว จึงได้ใช้ชีวิตคู่กับ พันเอกถาวร สถาวรินทุ มีบุตรชายร่วมกันอีก 1 คน
นอกจากบุตรทั้ง 3 แล้ว ท่านยังได้รับอุปการะบุตรีบุญธรรมอีกคนหนึ่ง คือ
นางสาวนิจ เหลี่ยมอุไร
ถึงแก่กรรม

หม่อมหลวงเนื่อง นิลรัตน์ กราบถวายบังคมลาถึงแก่กรรม ด้วยโรคชรา เมื่อวันศุกร์ที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2553 เวลา 4.45 น. ที่สถาบันบำราศนราดูร อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี สิริอายุได้ 96 ปี
ในการนี้ พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อม พระราชทานหีบทองลายองุ่น พวงมาลาวางหน้าหีบศพ และพระราชทานเพลิงศพ สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อม รับศพไว้ในพระราชานุเคราะห์โดยตลอด มีพระพิธีธรรมสวดพระอภิธรรมเวลากลางคืน พระราชทานพวงมาลาวางหน้าหีบศพ และพระราชทานพระราชานุเคราะห์ ในการพระราชทานเพลิงศพ พระบรมวงศานุวงศ์ ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทาน และประทาน พวงมาลาวางหน้าหีบศพ อนึ่ง พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโสมสวลี กรมหมื่นสุทธนารีนาถ ประทานน้ำอาบศพด้วย
อำพันขี้ปลา

อำพันขี้ปลา
อำพันขี้ปลา อำพันทอง อำพันทะเล หรือ ขี้วาฬ เป็นสารประกอบอินทรีย์ชนิดหนึ่ง มีลักษณะคล้ายกับอำพัน เป็นสิ่งที่ได้มาจากทะเลและมหาสมุทร โดยเป็นผลิตผลจากสัตว์ทะเลขนาดใหญ่คือ วาฬชนิดวาฬหัวทุย มีลักษณะเด่นคือ มีกลิ่นหอม
ในยุคโบราณชาวตะวันตกเชื่อว่า อำพันขี้ปลาเกิดจากวาฬกลืนน้ำสีดำจากแม่น้ำสีดำแถบตะวันออกกลางที่มีกลิ่นหอม ชาวเปอร์เซียเรียกว่า อัมบาร์ (ambar) เมื่อแพร่หลายไปยังยุโรป ชาวฝรั่งเศสจึงเรียกว่า อ็องบร์กรี (ambre gris) ซึ่งแปลว่า "อำพันสีเทา" เพื่อแยกแยะจากอำพันอย่างอื่นทั่วไป
อำพันขี้ปลาเป็นผลิตผลที่มาจากการสำรอกหรือการขับถ่ายของวาฬหัวทุย มีลักษณะเป็นของแข็งซึ่งเป็นก้อนไขมันมีหลายเฉดสีตั้งแต่สีเทาหรือสีดำ ไปจนถึงสีโทนอ่อนอย่างสีส้มหรือสีขาวคล้ายหินอ่อน ที่พบเฉพาะในลำไส้ของวาฬหัวทุย มีส่วนประกอบของคอเลสเตอรอลและไขมันร้อยละ 80, สารเบนโซอิก และแอลกอฮอล์เชิงซ้อนทำให้มีกลิ่นหอม โดยวาฬหัวทุยจะกินสัตว์น้ำไม่มีกระดูกสันหลังจำพวกหมึกเป็นอาหารหลัก แต่จะกินเข้าไปโดยไม่มีการเคี้ยวอย่างละเอียดอย่างสัตว์บก แต่จะใช้วิธีการกลืนเข้าไปทั้งตัวแล้วไปย่อยสลายในกระเพาะ แต่คอเลสเตอรอลของหมึกไม่อาจจะย่อยได้ง่าย ประกอบกับหมึกมีปากที่แข็งระคายเนื้อเยื่อของวาฬ คอเลสเตอรอลดังกล่าวจึงไปสะสมเป็นก้อนอยู่ในลำไส้ของวาฬ ซึ่งขณะอยู่ในลำไส้ของวาฬ จะไม่มีกลิ่นหอม แต่จะมีกลิ่นเหม็นเหมือนสิ่งขับถ่ายทั่วไป และมีลักษณะเป็นก้อนสีดำมีความนิ่ม แต่เมื่อวาฬได้ขับถ่ายออกมาแล้วได้เกิดปฏิกิริยากับสายลมและแสงแดดนานนับปี โดยล่องลอยอยู่ในทะเลด้วยค่าความถ่วงจำเพาะที่มีน้อยกว่าน้ำทะเลจึงมีคุณสมบัติทางเคมีเปลี่ยนไป ทำให้มีลักษณะเป็นก้อนแข็งสีขาว น้ำตาล เทา หรือดำ ตามระยะเวลาในการทำปฏิกิริยา ละลายที่อุณหภูมิมากกว่า 62 องศาเซลเซียส แต่ด้วยอุณหภูมิ 100 องศาเซลเซียสจะระเหยเป็นไอ
อำพันขี้ปลานับเป็นของมีค่า ราคาแพง และหาได้ยากยิ่งตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน มีประโยชน์ในการทำเป็นหัวน้ำหอมและเครื่องสำอาง หรือนำไปแต่งกลิ่นในอาหารหรือไวน์ สำหรับตำราสมุนไพรไทยใช้ทำยาได้ ทำให้มีราคาซื้อขายกิโลกรัมละหลายหมื่นบาท
การหาอำพันขี้ปลากระทำได้ 2 วิธี คือ รอให้ลอยมาติดตามชายฝั่ง หรือล่องเรือออกไปหากลางทะเลและออกล่าวาฬ แล้วผ่าท้องหาจากลำไส้ซึ่งถือเป็นส่วนหนึ่งของการล่าวาฬ ปัจจุบันมีการคุ้มครองตามกฎหมายสากล
ภาพคุณสมบัติทางเคมี

แอมเบรียน
แอมบร็อก
แอมบรินอล
เขตคิตะ (ซาไก)

เขตคิตะในนครซาไก
เขตคิตะ (北区) เป็นเขตของนครซาไกในจังหวัดโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น มีเนื้อที่ 15.58 ตารางกิโลเมตรและมีประชากร 154,846 คน มีความหนาแน่นของประชากร 9,945 ต่อตารางกิโลเมตร ชื่อหมายถึง "เขตเหนือ"
เขตของนครซาไกนี้จัดตั้งขึ้นเมื่อซาไกกลายเป็นนครใหญ่ที่รัฐกำหนด เมื่อวันที่ 1 เมษายน 2006
ดูเพิ่ม

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Kita-ku, Sakai
เคหาสน์นางคอย

เคหาส์นางคอย เป็นละครโทรทัศน์หลังข่าวภาคค่ำ ออกอากาศช่อง 7 เอชดี แนวละครเเอ็กชั่น, สืบสวนสอบสวน, ดราม่า เรื่องย่อละคร เคหาสน์นางคอย ณ เคหาสน์นางคอย มีความลับที่ถูกซ่อนเร้นความจริงที่ถูกกักขัง กับการรอคอยใครบางคนอย่างมีความหวังทุกลมหายใจ และเป็นความลับที่อาจจะเปลี่ยนชีวิตใครบางคนไปตลอดกาล ผลิตโดย บริษัท มุมใหม่ จำกัด นำแสดงโดย กิตตน์ก้อง ขำกฤษ, ปภาวดี ชาญสมอน, รัฐธีร์ วรโรจน์โยธิน, ณศมน นิยมเดชา, ภูษณะ บัวงาม, นิคิต้า กรรณเกตุ, เกวลิน คอตแลนด์, พีท ทองเจือ, ศุภกิจ ตังทัตสวัสดิ์, มัณฑนา หิมะทองคำ, ชนกวนันท์ รักชีพ และนักแสดงอีกคับคั่ง กำกับการแสดงโดย ธีรศักดิ์ พรหมเงิน ออกอากกาศทุกวันจันทร์ - อังคาร เวลา 20.30 ทางช่อง 7 เอชดี
| เคหาสน์นางคอย |
| --- | --- |
สร้างโดย: บริษัท มุมใหม่ จำกัด
เขียนโดย: บทประพันธ์: พงศกร  บทโทรทัศน์: หมึก - ปรึญ
กำกับโดย: ธีรศักดิ์ พรหมเงิน
แสดงนำ: กิตตน์ก้อง ขำกฤษ ปภาวดี ชาญสมอน รัฐธีร์ วรโรจน์โยธิน ณศมน นิยมเดชา เกวลิน คอตแลนด์
ประเทศแหล่งกำเนิด: ประเทศไทย
ภาษาต้นฉบับ: ประเทศไทย
จำนวนตอน: 17 ตอน
การผลิต
ผู้อำนวยการสร้าง: คณะกรรมการพิจารณาการผลิตละครโทรทัศน์
ความยาวตอน: 115 นาที
ออกอากาศ
เครือข่าย: ช่อง 7 HD
ออกอากาศ: 12 ธันวาคม พ.ศ. 2565 – 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2566
นักแสดง

| ปี | พ> ศ. 2565 | พ> ศ. 2565 |
| --- | --- | --- |
| สถานีที่ออกอากาศ | ช่อง 7HD |  |
| ผู้สร้าง | บริษัท มุมใหม่ จำกัด |  |
| บทประพันธ์ | พงศกร |  |
| บทโทรทัศน์ | หมึก ปรึญ |  |
| ผู้กำกับการแสดง | ธีรศักดิ์ พรหมเงิน |  |
| ตัวละคร | นักแสดงหลัก |  |
| สักกทัศน์ ราชมรรคา (ทัศน์) | กิตตน์ก้อง ขำกฤษ |  |
| กุ้ง / ปภาวี | ปภาวดี ชาญสมอน |  |
| จุ่ม | รัฐธีร์ วรโรจน์โยธิน |  |
| พินรี | ณศมน นิยมเดชา |  |
| ร.ต.อ. ดนัยเทพ | ภูษณะ บัวงาม |  |
| ประไหมสุหรี | นิคิต้า กรรณเกตุ |  |
| ประพิมพรรณ  / ประพิมพร | เกวลิน คอตแลนด์ |  |
| ตัวละคร | นักแสดงสมทบ |  |
| ประเวศน์ | พีท ทองเจือ |  |
| ประกาศิต | ศุภกิจ ตังทัตสวัสดิ์ |  |
| มณีแก้ว | มัณฑนา หิมะทองคำ |  |
| นิศิรา | ชนกวนันท์ รักชีพ |  |
| นารี / มยุรี | นาตยา จันทร์รุ่ง |  |
| วิไล | รชนีกร พันธุ์มณี |  |
| มานะ | ฐาปกรณ์ ดิษยนันทน์ |  |
| กั๊ก | คริสตี้ หลุยส์ นามวงษ์ |  |
| สายพิณ | ไอลวิล อิสริยะวุฒิกุล |  |
| สมิง | จตุรภัทร พันลูกท้าว |  |
| สมาน | เขมชาติ โรจนะหัสดิน |  |
| หทัย | ภัทรกันย์ ปลื้มใจ |  |
| หมึก | ด.ช กิตติ์ธนศักดิ์ ทรัพย์รวงทอง |  |
| เอียด | สุธิรจน์ ศรีเพชร |  |
| ตัวละคร | นักแสดงรับเชิญ |  |
| ธเนศ | สัจจากาจ จิตรพึงธรรม |  |
| ทัศนียา | ฐรินดา กรรณสูต |  |
| ประพล | สุเมธ องอาจ |  |
| บุญ | สามารถ พยัคฆ์อรุณ |  |
| ชมพลอย | ฉัตรธิดา ปูคะวนิช |  |
| สารวัตรวีระ | สิทธิพันธ์ กลมเกลี้ยง |  |
| เจ้าหญิงเดวี | ณัฐชา วิทยากาศ |  |
| อาภรณ์ | นันทรัตน์ เชาวราษฎร์ |  |
| สักกรินทร์ | กิตติพล เกศมณี |  |
| ทรงชัย | วสันต์ พัดทอง |  |
| พรานแก้ว | คำรณ ลาภาวิวัตร์ |  |
| หมอไพบูลย์ | อังกูร จีนนุกูล |  |
| พิษฐาน | ธรากร สุขสมเลิศ |  |
| จันทร์ | นันท์นิชา แซ่หวง |  |
| ปภาวี (ตอนเด็ก) | ด.ญ. ปาณิศรา กฤตติกูลภาคิน |  |
เขตคิตะ (เกียวโต)

| เขตคิตะ 北区 |
| --- | --- |
เขตของนครเกียวโต
ที่ตั้งของเขตคิตะในนครเกียวโต
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 94.88 ตร.กม. (36.63 ตร.ไมล์)
ประชากร (2018)
 • ทั้งหมด: 118,492 คน
 • ความหนาแน่น: 1,249 คน/ตร.กม. (3,230 คน/ตร.ไมล์)
เว็บไซต์: www.city.kyoto.lg.jp/Kita/
เขตคิตะ (ญี่ปุ่น: 北区; โรมาจิ: คิตะ-กุ) เป็นหนึ่งใน 11 เขตการปกครองในนครเกียวโต จังหวัดเกียวโต เป็นที่ตั้งของวัดคิงกากุและศาลเจ้าคาโมะ
แหล่งข้อมูลอื่น

คู่มือการท่องเที่ยว Kyoto/Kita จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Kita-ku, Kyoto
เว็บไซต์ทางการ (ญี่ปุ่น)
เขตคิตะ (นาโงยะ)

| เขตคิตะ 北区 |
| --- | --- |
เขตของนครนาโงยะ

เขตคิตะ 
พิกัด: 35°11′39″N 136°54′42″E﻿ / ﻿35.19417°N 136.91167°E﻿ / 35.19417; 136.91167
ประเทศ:  ญี่ปุ่น
จังหวัด: จังหวัดไอจิ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 17.55 ตร.กม. (6.78 ตร.ไมล์)
ประชากร (เมษายน 2018)
 • ทั้งหมด: 163,155 คน
 • ความหนาแน่น: 9,307 คน/ตร.กม. (24,110 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+9 (เวลามาตรฐานญี่ปุ่น)
เขตคิตะ  (ญี่ปุ่น: 北区; โรมาจิ: Kita-ku) เป็นหนึ่งใน 16 เขตของนครนาโงยะ จังหวัดไอจิ ประเทศญี่ปุ่น มีเนื้อที่ 17.53 ตารางกิโลเมตรและมีประชากร 163,155 คน (ใน 1 เมษายน 2018) มีความหนาแน่นของประชากร 9,307 ต่อตารางกิโลเมตร
ดูเพิ่ม

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ (ญี่ปุ่น)
อำมหิต มร.ริปลีย์

| อำมหิต มร> ริปลีย์ |
| --- | --- |

กำกับ: แอนโทนี มิงเกลลา
เขียนบท: นวนิยาย:  แพทริทเซีย ไฮสมิธ บทภาพยนตร์:  แอนโทนี มิงเกลลา
นักแสดงนำ: แมตต์ เดมอน จูด ลอว์ กวินเน็ธ พัลโทรว์ เคต แบลนเชตต์ ฟิลิป ซีมัวร์ ฮอฟฟ์แมน
กำกับภาพ: จอห์น ซีล
ตัดต่อ: วอลเตอร์ เมิร์ช
ดนตรีประกอบ: กาเบรียล ยาเรด
ผู้จัดจำหน่าย: พาราเมาต์พิกเจอส์ (ในสหรัฐอเมริกา) มิราแมก ฟิล์ม (นอกสหรัฐอเมริกา) นนทนันท์ เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ (ในประเทศไทย)
วันฉาย:  25 ธันวาคม ค.ศ. 1999  31 มีนาคม ค.ศ. 2000
ความยาว: 139 นาที
ประเทศ: สหรัฐอเมริกา
ภาษา: อังกฤษ อิตาลี
ทุนสร้าง: 40 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ทำเงิน: 128.8 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ข้อมูลจาก IMDb
ข้อมูลจากสยามโซน
อำมหิต มร.ริปลีย์ ชื่อภาษาไทยของภาพยนตร์ฮอลลีวู้ดเรื่อง The Talented Mr. Ripley นำแสดงโดย แมตต์ เดมอน, จูด ลอว์, กวินเน็ธ พัลโทรว์, เคต แบลนเชตต์, ฟิลิป ซีมัวร์ ฮอฟฟ์แมน, แจ็ค ดาเวนพอร์ต, เจมส์ เรบฮอร์น บทภาพยนตร์และกำกับการแสดงโดย แอนโทนี มิงเกลลา
เรื่องย่อ

ทอม ริปลีย์ (แมตต์ เดมอน) ผู้ที่ใครเข้าใจผิดว่าเป็นบัณฑิตหนุ่มจากมหาวิทยาลัยพรินซ์ตัน มีความเชี่ยวชาญในการเล่นเปียโน เป็นบุคคลที่ใคร ๆ ก็ต่างชื่นชมในความสามารถและอุปนิสัย ริปลีย์ได้รับการติดต่อจาก เฮอร์เบิร์ต กรีนลีฟ (เจมส์ เรบฮอร์น) มหาเศรษฐีผู้มีกิจการต่อเรือให้ช่วยตามตัว ดิกกี้ (จูด ลอว์) ลูกชายจอมเพลย์บอยที่ใช้ชีวิตเสเพลอยู่ขณะนี้ที่อิตาลี เมื่อริปลีย์ไปถึงก็พบกับดิกกี้อยู่กับแฟนสาวที่ชื่อ มาร์จ เชอร์วู๊ด (กวินเน็ธ พัลโทรว์) ริปลีย์ตีสนิทและพยายามใช้ชีวิตหรูหราตามดิกกี้และมาร์จตามไนท์คลับผับบาร์ต่าง ๆ จนกระทั่งวันหนึ่งที่ทั้งหมดกำลังล่องเรือยอชต์อยู่นั้น ดิกกี้รู้สึกว่าริปลีย์เข้ามายุ่มย่ามในชีวิตตนเองมากไป จึงทะเลาะกัน ที่สุด ริปลีย์เกิดพลั้งมือฆ่าดิกกี้ตาย โดยที่ไม่มีใครรู้ นับตั้งแต่นั้นริปลีย์จึงสวมตัวเป็นดิกกี้ และเปลี่ยนแปลงตัวเองจากหน้ามือเป็นหลังมือ โดยที่เพื่อน ๆ ของดิกกี้ ไม่ว่าจะเป็น เฟร็ดดี้ ไมล์ (ฟิลิป ซีมัวร์ ฮอฟฟ์แมน) หรือ เมเรดิธ เลา (เคต แบลนเชตต์) ก็เพียงแค่ระแคะระคายต่อการหายตัวไปของดิกกี้ แต่ทั้งหมดก็ไม่มีใครรู้ และเชื่อตามริปลีย์หมด แม้กระทั่งเฮอร์เบิร์ตเองก็ตาม จะมีก็เพียงแค่ มาร์จ เท่านั้นที่สงสัยในตัวริปลีย์ แต่ริปลีย์ก็ใช้ทักษะของตนเองเอาตัวรอดไปได้ทุกครั้ง
เบื้องหลังและความสำเร็จ

The Talented Mr. Ripley ดัดแปลงมาจากนวนิยายชื่อเดียวกันของแพทริเซีย ไฮสมิธ ที่เขียนในปี ค.ศ. 1955 และเคยสร้างเป็นภาพยนตร์มาแล้วครั้งหนึ่งของฝรั่งเศสชื่อ Plein Soleil ในปี ค.ศ. 1960 (ชื่อภาษาอังกฤษ Purple Noon นำแสดงโดย อแลง เดอลอง) สำหรับในครั้งนี้บทภาพยนตร์ดัดแปลงโดย แอนโทนี มิงเกลลา ผู้กำกับเอง
ฉากหลังของภาพยนตร์เป็นยุคทศวรรษที่ 50 ในสหรัฐอเมริกาและอีกหลายเมืองในอิตาลีเช่น โรม และ เวนิส ซึ่งภาพยนตร์ก็ได้ไปถ่ายทำในสถานที่เหล่านั้น ที่ซึ่งมีสถาปัตยกรรมและสภาพแวดล้อมที่สวยงาม
อีกหนึ่งที่เป็นจุดเด่นของภาพยนตร์เรื่องนี้ คือ ดนตรีประกอบที่เป็นดนตรีในแนวแจ๊สภาษาอิตาเลียน ที่ทั้งดิกกี้ และ ริปลีย์ ร่วมร้องกันในผับ
ภาพยนตร์ได้นักแสดงที่มีชื่อเสียงมากมายมาร่วมแสดง ซึ่งในแต่ละตัวละครได้บทที่ไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน โดยเฉพาะการแสดงของ จูด ลอว์ ที่รับบท ดิกกี้ กรีนลีฟ ลูกชายมหาเศรษฐีจอมเพลย์บอย ที่ได้มีชื่อชิงรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยมด้วย
นอกจากนี้แล้วยังได้เข้าชิงรางวัลออสการ์อีกหลายสาขา ทั้ง บทภาพยนตร์ดัดแปลงยอดเยี่ยม, ดนตรีประกอบยอดเยี่ยม, ออกแบบเครื่องแต่งกายยอดเยี่ยม และรางวัลลูกโลกทองคำอีก 5 สาขา ทั้ง นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม, นักแสดงประกอบชายยอดเยี่ยม, ภาพยนตร์ดราม่ายอดเยี่ยม, ดนตรีประกอบยอดเยี่ยม และผู้กำกับยอดเยี่ยม
ในปี ค.ศ. 2002 Ripley's Game ซึ่งเป็นนิยายเกี่ยวกับ ทอม ริปลีย์ เล่มที่3 ต่อจาก The Talented Mr.Ripley และ Ripley Underground ได้ถูกสร้างขึ้นใหม่อีกครั้ง โดยมี จอห์น มัลโควิช รับบทเป็น ทอม ริปลีย์ (ครั้งแรกสร้างในปี 1977 ชื่อ The American Friend มี เดนนิส ฮอปเปอร์ รับบทเป็น ทอม ริปลีย์)
อำเภอโพธิ์ทอง

ระวังสับสนกับ อำเภอโพนทอง
| อำเภอโพธิ์ทอง |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Pho Thong
พระนอน วัดขุนอินทประมูลวัดจุฬามุนี
คำขวัญ: หลวงพ่อขุนอินท์อันศักดิ์สิทธิ์ ทั่วทิศเครื่องจักสาน โบราณสถานตึกคำหยาด ปลาดื่นดาษหน้าวัดข่อย เจดีย์สูงลอยวัดจุฬามณี
แผนที่จังหวัดอ่างทอง เน้นอำเภอโพธิ์ทอง
พิกัด: 14°40′0″N 100°24′29″E﻿ / ﻿14.66667°N 100.40806°E﻿ / 14.66667; 100.40806
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: อ่างทอง
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 219.4 ตร.กม. (84.7 ตร.ไมล์)
ประชากร (2566)
 • ทั้งหมด: 51,442 คน
 • ความหนาแน่น: 234.47 คน/ตร.กม. (607.3 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 14120
รหัสภูมิศาสตร์: 1504
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอโพธิ์ทอง หมู่ที่ 7  ตำบลอ่างแก้ว อำเภอโพธิ์ทอง จังหวัดอ่างทอง 14120
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
โพธิ์ทอง เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดอ่างทอง
ที่ตั้งและอาณาเขต

ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอแสวงหา อำเภอท่าช้าง และอำเภอพรหมบุรี (จังหวัดสิงห์บุรี)
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอไชโย
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอเมืองอ่างทอง อำเภอวิเศษชัยชาญ และอำเภอสามโก้
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอศรีประจันต์ (จังหวัดสุพรรณบุรี)
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอโพธิ์ทองแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 15 ตำบล 110 หมู่บ้าน
| ลำดับ | อักษรไทย | อักษรโรมัน | จำนวนหมู่บ้าน | จำนวนประชากร (ธันวาคม 2565) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | อ่างแก้ว | Ang Kaeo | 7 | 3,563 |
| 2. | อินทประมูล | Inthapramun | 7 | 3,669 |
| 3. | บางพลับ | Bang Phlap | 6 | 3,617 |
| 4. | หนองแม่ไก่ | Nong Mae Kai | 7 | 2,918 |
| 5. | รำมะสัก | Ram Ma Sak | 12 | 8,064 |
| 6. | บางระกำ | Bang Rakam | 7 | 2,272 |
| 7. | โพธิ์รังนก | Pho Rang Nok | 3 | 1,654 |
| 8. | องครักษ์ | Ongkharak | 8 | 4,857 |
| 9. | โคกพุทรา | Khok Phutsa | 7 | 2,674 |
| 10. | ยางช้าย | Yang Chai | 10 | 5,821 |
| 11. | บ่อแร่ | Bo Rae | 4 | 1,629 |
| 12. | ทางพระ | Thang Phra | 8 | 2,616 |
| 13. | สามง่าม | Sam Ngam | 6 | 1,881 |
| 14. | บางเจ้าฉ่า | Bang Chao Cha | 8 | 3,224 |
| 15. | คำหยาด | Kham Yat | 9 | 3,171 |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอโพธิ์ทองประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 14 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลโพธิ์ทอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลอ่างแก้ว (เฉพาะบางส่วนของหมู่ที่  3–7) ตำบลอินทประมูล (เฉพาะหมู่ที่ 4 และบางส่วนของหมู่ที่ 3, 5–7) ตำบลบางพลับ (เฉพาะหมู่ที่ 2 และบางส่วนของหมู่ที่ 1, 3) และตำบลบางเจ้าฉ่า (เฉพาะบางส่วนของหมู่ที่ 1)
เทศบาลตำบลรำมะสัก ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลรำมะสัก
เทศบาลตำบลโคกพุทรา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโคกพุทราทั้งตำบล
เทศบาลตำบลทางพระ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทางพระทั้งตำบล
เทศบาลตำบลม่วงคัน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลรำมะสัก (นอกเขตเทศบาลตำบลรำมะสัก)
องค์การบริหารส่วนตำบลอ่างแก้ว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสามง่ามและตำบลบ่อแร่ทั้งตำบล และตำบลอ่างแก้ว (นอกเขตเทศบาลตำบลโพธิ์ทอง)
องค์การบริหารส่วนตำบลอินทประมูล ครอบคลุมพื้นที่ตำบลอินทประมูล (นอกเขตเทศบาลตำบลโพธิ์ทอง)
องค์การบริหารส่วนตำบลบางพลับ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโพธิ์รังนกทั้งตำบลและตำบลบางพลับ (นอกเขตเทศบาลตำบลโพธิ์ทอง)
องค์การบริหารส่วนตำบลหนองแม่ไก่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองแม่ไก่ทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลบางระกำ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบางระกำทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลองครักษ์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลองครักษ์ทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลยางช้าย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลยางช้ายทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลบางเจ้าฉ่า ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบางเจ้าฉ่า (นอกเขตเทศบาลตำบลโพธิ์ทอง)
องค์การบริหารส่วนตำบลคำหยาด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคำหยาดทั้งตำบล
เค็ง นากาจิมะ

| เค็ง นากาจิมะ |
| --- | --- |
เกิด: 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2521
เค็ง นากาจิมะ (ญี่ปุ่น: 中島健; โรมาจิ: Nakajima Ken) นักมวยสากลชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2521 ที่จังหวัดฮกไกโด ประเทศญี่ปุ่น สถิติการชก 21 ครั้ง ชนะ 16 (น็อค 10) แพ้ 5
เกียรติประวัติ

เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
ชิงแชมป์โลกรุ่นมินิมัมเวท WBC มกราคม 2549 แพ้น็อกอีเกิล อากากูระ ยก 7 ที่โยโกฮามะ
ชิงแชมป์ OPBF รุ่นไลท์ฟลายเวทเมื่อ 7 พฤศจิกายน 2549 แพ้คะแนน ทากาชิ คูนิชิเงะ ที่โอซากะ
ชิงแชมป์ OPBF รุ่นไลท์ฟลายเวทเมื่อ 24 มิถุนายน 2550 แพ้น็อกฮวนนิโต รูบิลลาร์ ยก 5 ที่โอซากะ
อูซ็อก

| อูซ็อก |
| --- | --- |
정우석
อูซ็อกใน พ.ศ. 2562
เกิด: ชัง อู-ซ็อก  (1998-01-31) 31 มกราคม ค.ศ. 1998 (26 ปี) ควังจู, ประเทศเกาหลีใต้
ศิษย์เก่า: โรงเรียนศิลปะการแสดงแห่งกรุงโซล
อาชีพ: แร็ปเปอร์ นักร้อง นักเขียนเพลง นายแบบ นักประพันธ์เพลง
อาชีพทางดนตรี
แนวเพลง: เคป็อป ฮิพฮอพ dance-pop
ช่วงปี: 2016–ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: คิวบ์ Universal Music Japan

เว็บไซต์: cubeent.co.kr/pentagon
 นักดนตรี

ชื่อเกาหลี
ฮันกึล: 정우석
ฮันจา: 鄭禹奭
อาร์อาร์: Jeong U-seok 
เอ็มอาร์: Chŏng U'sŏk 
 
ชัง อู-ซ็อก (เกาหลี: 정우석; ฮันจา: 鄭禹奭;อักษรโรมัน: Jung Woo-seok; เกิด 31 มกราคม พ.ศ. 2541) หรือที่รู้จักในชื่อ อูซ็อก เป็นแร็ปเปอร์ นักร้อง นักเขียนเพลง นายแบบและนักประพันธ์เพลงชาวเกาหลีใต้ เขาเดบิวต์ในฐานะสมาชิกบอยแบนด์เพนตากอนซึ่งเปิดตัวในเดือนตุลาคมปี พ.ศ. 2559 และยังได้ก่อตั้งวงคู่กับ ไล่ กวานหลิน ในชื่ออูซอกเอ็กซ์ควานลิน ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2562 ภายใต้คิวบ์เอนเตอร์เทนเมนต์