stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จิตรกรรมยุคทองของเนเธอร์แลนด์
บรรณานุกรม

"Ekkart": Rudi Ekkart and Quentin Buvelot (eds), Dutch Portraits, The Age of Rembrandt and Frans Hals, Mauritshuis/National Gallery/Waanders Publishers, Zwolle, 2007, ISBN 978-1-85709-362-9
Franits, Wayne, Dutch Seventeenth-Century Genre Painting, Yale UP, 2004, ISBN 0-300-10237-2
Fuchs, RH, Dutch painting, Thames and Hudson, London, 1978, ISBN 0-500-20167-6
Ingamells, John, The Wallace Collection, Catalogue of Pictures, Vol IV, Dutch and Flemish, Wallace Collection, 1992, ISBN 0-900785-37-3
Lloyd, Christopher, Enchanting the Eye, Dutch Paintings of the Golden Age, Royal Collection Publications, 2004, ISBN 1-902163-90-7
MacLaren, Neil, The Dutch School, 1600–1800, Volume I, 1991, National Gallery Catalogues, National Gallery, London, ISBN 0-947645-99-3
Prak, Maarten, "Guilds and the Development of the Art Market during the Dutch Golden Age." In: Simiolus: Netherlands Quarterly for the History of Art, vol. 30, no. 3/4. (2003), pp. 236-251.
Reitlinger, Gerald; The Economics of Taste, Vol I: The Rise and Fall of Picture Prices 1760-1960, Barrie and Rockliffe, London, 1961
Schama, Simon, The Embarrassment of Riches: An Interpretation of Dutch Culture in the Golden Age, 1987
Shawe-Taylor, Desmond and Scott, Jennifer, Bruegel to Rubens, Masters of Flemish Painting, Royal Collection Publications, London, 2008, ISBN 978-1-905686-00-1
Slive, Seymour, Dutch Painting, 1600–1800, Yale UP, 1995, ISBN 0-300-07451-4
ดูเพิ่ม

จิตรกรรมตะวันตก
ประวัติศาสตร์ของจิตรกรรม
ศิลปะเนเธอร์แลนด์
ยุคทองของเนเธอร์แลนด์
จิตรกรรมยุคบาโรก
ลำดับคุณค่าของศิลปะ
จิตรกรรมประวัติศาสตร์
จิตรกรรมภาพเหมือน
จิตรกรรมภาพชีวิตประจำวัน
จิตรกรรมภูมิทัศน์
จิตรกรรมภาพนิ่ง
ศิลปะคริสต์ศาสนา
คาราวัจโจ
จิตรกรรมชั้นครู
แบมโบชานติ
ลาเกิน

ระวังสับสนกับ พระราชวังลาเกิน
| ลาเกิน ลาแกน |
| --- | --- |

   ธง ตราอาร์ม
ที่ตั้งในกรุงบรัสเซลส์
ลาเกินที่ตั้งในประเทศเบลเยียม
พิกัด: 50°52′40″N 4°21′21″E﻿ / ﻿50.87778°N 4.35583°E﻿ / 50.87778; 4.35583
ประเทศ:  เบลเยียม
ภูมิภาค: บรัสเซลส์
เขต: นครหลวงบรัสเซลส์
เทศบาล: นครหลวงบรัสเซลส์
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 9.25 ตร.กม. (3.57 ตร.ไมล์)
ประชากร (2015)
 • ทั้งหมด: 60,295 คน
เว็บไซต์: เว็บไซต์ทางการ
ลาเกิน (ดัตช์: Laken, ออกเสียง: [ˈlaːkə(n)] ( ฟังเสียง)) หรือ ลาแกน (ฝรั่งเศส: Laeken, ออกเสียง: [laˈkɛn]) เป็นบริเวณเขตที่อยู่อาศัยบริเวณชานเมืองทิศตะวันตกเฉียงเหนือของกรุงบรัสเซลส์ในประเทศเบลเยียม ลาเกินนั้นอยู่ในเขตปกครองของเทศบาลเมืองบรัสเซลส์ (Municipality of the City of Brussels) โดยใช้รหัสไปรษณีย์ว่า B-1020 ก่อนหน้า ค.ศ. 1921 ลาเกินนั้นอยู่ในเขตต่างพื้นที่ปกครองของเทศบาล
สิ่งก่อสร้างสำคัญ > พระราชวัง

พระราชวังลาเกิน ที่ประทับส่วนพระองค์ของราชวงศ์เบลเยียม สร้างขึ้นในระหว่าง ค.ศ. 1782–1784 โดยชาร์ล เดอ วายี ต่อมาถูกทำลายลงบางส่วนโดยอัคคีภัยใน ค.ศ.​ 1890 และบูรณะต่อเติมโดยอาลฟงส์ บาลัต ตัวอาคารในปัจจุบันนั้นมาจากการออกแบบโดยสถาปนิกชาวฝรั่งเศส ชาร์ล ฌีโร ใน ค.ศ.​ 1902 พระราชวังแห่งนี้เป็นที่ประทับของพระราชวงศ์เบลเยียมตั้งแต่การเสด็จเถลิงถวัลยราชสมบัติโดยพระเจ้าเลออปอลที่ 1 ใน ค.ศ.​ 1831
สมเด็จพระราชาธิบดีอัลแบร์ที่ 2 และสมเด็จพระราชินีประทับอยู่ในพระราชวังแบลเวอแดร์ ซึ่งเป็นพระที่นั่งองค์หนึ่งที่อยู่ในบริเวณเดียวกัน ในขณะที่สมเด็จพระราชาธิบดีฟีลิป พระมหากษัตริย์พระองค์ปัจจุบันและสมเด็จพระราชินีประทับอยู่ในพระที่นั่งองค์หลัก
สิ่งก่อสร้างสำคัญ > เรือนกระจกหลวง

ในบริเวณพระราชฐานนั้นยังเป็นที่ตั้งของ เรือนกระจกหลวงแห่งลาเกิน ซึ่งเป็นสิ่งก่อสร้างรูปทรงโดมขนาดใหญ่โครงทำด้วยโลหะมุงกระจก ซึ่งเปิดให้เข้าชมได้เพียงไม่กี่วันในแต่ละปีเท่านั้น เรือนกระจกหลวงแห่งนี้ออกแบบโดยอาลฟงส์ บาลัต และวิกตอร์ ออร์ตา
สิ่งก่อสร้างสำคัญ > โบสถ์แม่พระแห่งลาเกิน

บริเวณทิศใต้ของพระราชวังเป็นที่ตั้งของ โบสถ์แม่พระแห่งลาเกิน ในแบบสถาปัตยกรรมแบบนีโอ-กอทิก ซึ่งแรกนั้นสร้างไว้เป็นมอโซเลียมสำหรับสมเด็จพระราชินีหลุยส์-มารี ในพระเจ้าเลออปอลที่ 1
สถาปนิกผู้ออกแบบคือ โฌแซ็ฟ ปูลาร์ต ผู้ออกแบบอาคารศาลยุติธรรมของบรัสเซลส์ ภายในบริเวณโบสถ์เป็นที่ตั้งของสุสานหลวงสำหรับพระราชวงศ์เบลเยียม
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Laeken/Laken
เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาฝรั่งเศส ดัตช์ และอังกฤษ)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
อนุสาวรีย์แห่งพระราชวงศ์บริเวณด้านหน้าของพระราชวัง
พระราชวังลาเกิน
เรือนกระจกหลวงแห่งลาเกิน ออกแบบโดยสถาปนิกบาลัต (ค.ศ. 1874–1890)
วิลเลอบรอร์ต สแน็ล

| วิลเลอบรอร์ต สแน็ลลียึส |
| --- | --- |
วิลเลอบรอร์ด สแน็ล ฟัน โรเยิน (1580–1626)
เกิด: 13 มิถุนายน ค.ศ. 1580(1580-06-13) ไลเดิน สาธารณรัฐดัตช์
เสียชีวิต: 30 ตุลาคม ค.ศ. 1626(1626-10-30) (46 ปี) ไลเดิน สาธารณรัฐดัตช์
สัญชาติ: ดัตช์
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยไลเดิน
มีชื่อเสียงจาก: กฎของสเนลล์
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: ดาราศาสตร์, คณิตศาสตร์
สถาบันที่ทำงาน: มหาวิทยาลัยไลเดิน
 
วิลเลอบรอร์ต สแน็ล ฟัน โรเยิน (ดัตช์: Willebrord Snell van Roijen; 13 มิถุนายน ค.ศ. 1580 – 30 ตุลาคม ค.ศ. 1626) หรือ วิลเลอบรอร์ต สแน็ลลียึส (Willebrord Snellius) เป็นนักดาราศาสตร์และนักคณิตศาสตร์ชาวดัตช์ เกิดที่เมืองไลเดิน เขาสืบทอดตำแหน่งศาสตราจารย์ด้านคณิตศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยไลเดินต่อจากบิดา และคิดค้นวิธีใหม่ในการวัดเส้นรัศมีของโลก นอกจากนี้ เขายังคิดวิธีคำนวณค่าพาย ต่อมาในปี ค.ศ. 1621 เขาค้นพบกฎการหักเหของแสง หรือที่รู้จักในชื่อว่า "กฎของสแน็ล" อย่างไรก็ตาม กฎนี้ได้ถูกค้นพบตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้วในปี ค.ศ. 984 โดยนักวิทยาศาสตร์ชาวมุสลิม อิบน์ ซาห์ล
Cyclometricus, 1621
สิ่งสืบเนื่อง

ชื่อของสแน็ลได้รับเกียรติให้นำไปตั้งเป็นชื่อแอ่งดวงจันทร์
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ วิลเลอบรอร์ด สแน็ลลียึส
Snell biography - MacTutor History of Mathematics
Willebrord Snell Facts, information, pictures | Encyclopedia.com
Snel - The Galileo Project
วิฆเนศวรมนเทียร (โอฌร)

| วิฆเนศวรมนเทียร (พิฆเนศวรมนเทียร) |
| --- | --- |
ทางเข้าของวิฆเนศวรมนเทียร
ศาสนา
ศาสนา: ศาสนาฮินดู
เขต: อำเภอปูเน
เทพ: พระพิฆเนศ "วิฆเนศวร (พิฆเนศวร)/วิฆนหร" (Vigneshwara/Vignahar)
เทศกาล: คเณศจตุรถี, คเณศชยันตี
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: โอฌร (Ozar)
รัฐ: รัฐมหาราษฏระ
ประเทศ: ประเทศอินเดีย
ที่ตั้งในรัฐมหาราษฏระ
พิกัดภูมิศาสตร์: 19°11′17.07″N 73°57′34.70″E﻿ / ﻿19.1880750°N 73.9596389°E﻿ / 19.1880750; 73.9596389
วิฆเนศวรมนเทียร หรือ พิฆเนศวรมนเทียร (มราฐี: विघ्नहर मंदिर; อังกฤษ: Vigneshwara Temple) หรือ วิฆนหรคณปติมนเทียร (มราฐี: विघ्नहर महागणपती मंदिर; อังกฤษ: Vighnahar Ganapati Temple) แห่งโอฌร (Ozar/Ojhar/Ojzar; ओझर) เป็นโบสถ์พราหมณ์ที่บูชาพระพิฆเนศ เป็นหนึ่งในแปดมนเทียรของอัษฏวินายก หรือมนเทียรพระคเณศที่ได้รับการเคารพสูงสุดในรอบรัฐมหาราษฏระ ของประเทศอินเดีย พระคเณศที่ประดิษฐาน ณ มนเทียรนี้มีพระนามว่า วิฆเนศวร (หรือ พิฆเนศวร; มราฐี: विघ्नहर; Vighaneshwara) แปลว่าจ้าวแห่งอุปสรรค (Lord of obstacles) หรือ วิฆนหร (มราฐี: विघ्नहर; Vignahara) แปลว่าผู้ขจัดอุปสรรค (Remover of obstacles) และมีความเกี่ยวข้องกับตำนานที่ว่าพระคเณศทรงเอาชนะวิฆนาสูร (Vignasura) ปิศาจแห่งอุปสรรรค
โอฌร (Ozar) นั้นตั้งอยู่ห่างจากเมืองปูเนไป 85 กิโลเมตร ไปตามทางหลวงปูเน-นาษิก (Pune-Nashik highway) เช่นเดียวกันกับมนเทียรที่เลณยาทรี ทั้งที่นี่และเลณยาทรีเป็นเพียงสองแห่งในอัษฏวินายกที่ตั้งอยู่ในตำบล (ตลุกะ - taluka) ชุนนรตลุกะ (Junnar taluka) ของอำเภอปูเน โอฌรตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำกุกที (Kukadi River) ใกล้กับเขื่อนเยทาคาว (Yedagaon dam)
ประวัติศาสตร์

Chimaji Appa พี่/น้องชายและผู้บังคับบัญชาของพระเจ้าบาจี เรา ที่หนึ่ง แห่งเปศว (Peshwa) ได้บูรณะมนเทียรนี้ขึ้น พร้อมทั้งหุ้มศิขรของมนเทียรด้วยทองคำ หลังสามารถยึดป้อม Vasai Fort คืนจากชาวโปรตุเกสได้ มนเทียรได้รับการบูรณะอีกครั้งในปี 1967 โดย Appa Shastri Joshi ผู้ศรัทธาในพระพิฆเนศอย่างแรงกล้า
ความสำคัญทางศาสนา

ถึงแม้โอฌรจะอยู่ลำดับที่ 7 ใน 8 อัษฏวินายก แต่ผู้จาริกแสวงบุญก็นิยมมาที่มนเทียรนี้เป็นลำดับที่ 5 เพราะสะดวกกว่าในการเดินทาง
ในมุทคลปุราณะ (Mudgala Purana), สกันทปุราณะ (Skanda Purana) และในวินายกปุราณะฉบับทมิฬ (Tamil Vinayaka Purana) บันทึกไว้ว่า พระเจ้าอภินันทนา (King Abhinandana) ได้ประกอบพิธีบูชายัญแต่ไม่ได้ถวายสิ่งใดให้แก่พระอินทร์ ซึ่งทำให้พระอินทร์ทรงกริ้ว และดำริให้กาละ (Kāla - เวลา/ความตาย) ทำลายพิธีบูชายัญทิ้ง กาละได้แปลงกายเป็นวิฆนาสูร (Vignasura) อันแปลว่าอสูรแห่งอุปสรรค หรือวิฆน (อุปสรรค) ซึ่งได้ขัดขวางให้พิธีบูชายัญไม่สำเร็จในที่สุด มากไปกว่านั้น กาละยังได้สร้างความวุ่นวายยุ่งเหยิงขึ้นในจักรวาลโดยการสร้างอุปสรรคต่าง ๆ ขึ้นในการทำเรื่องดี ๆ (good deeds), การบูชายัญของฤๅษีและสิ่งมีชีวิตอื่น เหล่าบรรดาฤๅษีจึงพากันร้องขอพระพรหมกับพระศิวะให้ช่วยเหลือ ทั้งสององค์ได้แนะนำให้ขอความช่วยเหลือจากพระคเณศ จากนั้นฤๅษีจึงได้พากันสวดภาวนาให้พระคเณศช่วยเหลือ ที่ซึ่งพระองค์ได้เสด็จไปปราบอสูร วิฆนาสูรในภายหลังได้ทราบว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะชนะพระคเณศได้จึงยอมแพ้และตกลงจะไม่รังสิ่งมีชีวิตบนโลกอีก และตกลงกันว่าวิฆน (อุปสรรค) จะคงอยู่ได้แค่ที่ซึ่งไม่มีการบูชาพระคเณศเท่านั้น ในบางฉบับเล่าว่าในตอนท้ายอสูรได้สำนึกผิดและยอมเป็นผู้ติดตามของพระคเณศ และจะคอยสร้างปัญหาแก่ผู้ที่ไม่ได้บูชาพระคเณศ จ้าวของตน วิฆนาสูรยังร้องขอให้พระคเณศรับพระนามใหม่ว่า "วิฆเนศวร" (Vigneshwara) (ซึ่งต่อในภาษาไทยเป็นคำว่า "พิฆเนศวร" อันเป็นพระนามที่เป็นที่นิยมในการเรียกพระคเณศในประเทศไทย) อันแปลว่าจ้าวแห่งวิฆน (อุปสรรค) เพื่อระลึกถึงเหตุการณ์นั้น เหล่าฤๅษีหลังฟื้นตัวขึ้นจึงพากันสร้างเทวรูปพระคเณศขึ้นถวายแลพประดิษฐานไว้ที่โอฌรเพื่อระลึกถึงเหตุการณ์นี้
วิลเลมสตัด

| วิลเลมสตัด |
| --- | --- |
เมือง
อ่าวจอดเรือวิลเลมสตัด
วิลเลิมสตัดในกูราเซา
วิลเลมสตัด
พิกัด: 12°7′N 68°56′W﻿ / ﻿12.117°N 68.933°W﻿ / 12.117; -68.933
รัฐ:  ราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์
ประเทศองค์ประกอบ:  กือราเซา
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1634
ย่าน: ปุนดา, โอโตรบันดา, สคาร์โล, ปีเตอร์มายสมัล
ประชากร (ค.ศ. 2011)
 • ทั้งหมด: 136,660 คน
| พื้นที่ประวัติศาสตร์วิลเลมสตัด นครตอนใน และอ่าวจอดเรือ กือราเซา * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
อ่าววิลเลมสตัด
ประเทศ:  เนเธอร์แลนด์
ภูมิภาค **: ยุโรปและอเมริกาเหนือ
ประเภท: มรดกทางวัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา: (ii), (iv), (v)
อ้างอิง: 819
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 1997 (คณะกรรมการสมัยที่ 21)
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
วิลเลมสตัด (ดัตช์: Willemstad) เป็นเมืองหลวงของกือราเซา เกาะทางตอนใต้ในทะเลแคริบเบียนของราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ เคยเป็นเมืองหลวงของเนเธอร์แลนด์แอนทิลลีสก่อนการยุบเลิกประเทศใน ค.ศ. 2010
ก่อตั้งเป็นเมืองเมื่อ ค.ศ. 1634 มีการกลั่นน้ำมัน โดยได้รับน้ำมันดิบจากทะเลสาบมาราไกโบของประเทศเวเนซุเอลา อุตสาหกรรมการท่องเที่ยว
บรรณานุกรม

Benjamins, Herman Daniël; Snelleman, Johannes (1917). Encyclopaedie van Nederlandsch West-Indië. Digital Library for Dutch Literature (ภาษาดัตช์). Leiden: Martinus Nijhoff Publishers.
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กแหล่งมรดกโลกในประเทศเนเธอร์แลนด์ |
| --- | --- | --- |
| ทางวัฒนธรรม |  สโคกลันด์และบริเวณแวดล้อม  แนวป้องกันน้ำดัตช์  โครงข่ายกังหันลมที่กินเดอร์ไดก์-เอลส์เฮาต์  พื้นที่ประวัติศาสตร์วิลเลมสตัด นครตอนใน และอ่าวจอดเรือ กือราเซา  อินเชนีเยอร์ เด.เอฟ. เวาดาเคอมาล (สถานีสูบน้ำด้วยเครื่องจักรไอน้ำ เด.เอฟ. เวาดา)  โดรคมาเกอไรเดอเบมสเตอร์ (แผ่นดินที่ระบายน้ำออกแห่งเบมสเตอร์)  รีตเฟลด์ชเรอเดอร์เฮยส์ (บ้านรีตเฟลด์ ชเรอเดอร์)  พื้นที่คลองวงแหวนสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 17 ของอัมสเตอร์ดัมภายในซิงเงิลครัคต์  ฟันแน็ลเลอฟาบรีก  นิคมการกุศล  แนวพรมแดนของจักรวรรดิโรมัน — ระบบป้องกันชายแดนแกร์มานิอาอีงแฟริออร์  |  |
| ทางธรรมชาติ |  ทะเลวัดเดิน  |  |
หมายเหตุ: ใช้ชื่อตามที่ได้เสนอขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่
ราชสโมสรกีฬาอันเดอร์เลคต์

ราชสโมสรกีฬาอันเดอร์เลคต์ หรือ อันเดอร์เลคต์ (เสียงอ่านภาษาดัตช์: [ˈɑndərˌlɛxt], ภาษาฝรั่งเศส: [ɑ̃dəʁlɛkt], ภาษาเยอรมัน: [ˈandɐˌlɛçt]) หรือ RSCA (ภาษาดัตช์: [ˌɛrɛseːˈjaː], ภาษาฝรั่งเศส: [ɛʁ ɛs se ɑ], ภาษาเยอรมัน: [ˌʔɛɐ̯ ʔɛs tseː ˈʔaː]) เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพในประเทศเบลเยียม ตั้งอยู่ที่เมืองอันเดอร์เลคต์ เขตนครหลวงบรัสเซลส์ ปัจจุบันกำลังแข่งขันในเบลเจียนเฟิสต์ดิวิชัน เอ สโมสรคว้าแชมป์ยุโรปได้ 5 สมัย จึงเป็นสโมสรจากเบลเยียมที่ประสบความสำเร็จในฟุตบอลยุโรปมากที่สุด ส่วนในประเทศ พวกเขาคว้าแชมป์ลีก 34 สมัย แชมป์เบลเจียนคัพ 9 สมัย อันเดอร์เลคต์ทำสถิติคว้าแชมป์ลีกติดต่อกันมากที่สุด 5 สมัย ระหว่างฤดูกาล 1963–64 ถึง 1967–68
สโมสรก่อตั้งในปี ค.ศ. 1908 และเลื่อนชั้นขึ้นมาเล่นลีกสูงสุดในฤดูกาล 1921–22 และนับตั้งแต่ฤดูกาล 1935–36 พวกเขาอยู่บนลีกสูงสุดมาโดยตลอด สโมสรคว้าแชมป์ลีกสมัยแรกในฤดูกาล 1946–47 และหลังจากนั้น พวกเขาก็ไม่เคยจบอันดับต่ำกว่าที่ 6 ในลีกเลย สโมสรคว้าแชมป์ยุโรปมากเป็นอันดับที่ 12 และอยู่ในอันดับที่ 41 จากการจัดอันดับของยูฟ่าในปี ค.ศ. 2012 อันดับที่ดีที่สุดคืออันดับที่ 1 ในปี ค.ศ. 1986 โดยสโมสรได้อันดับนี้ร่วมกับยูเวนตุส
อันเดอร์เลคต์เคยลงเล่นนัดเหย้าที่แอสทริดพาร์กตั้งแต่ ค.ศ. 1917 ก่อนที่จะย้ายไปใช้สนามกีฬากงสต็องต์ ฟันเดิน สต็อค ใน ค.ศ. 1983 สีชุดแข่งคือม่วงและขาว คู่ปรับที่สำคัญได้แก่ กลึบบรึคเคอ และสต็องดาร์ลีแยฌ
เกียรติประวัติ > ในประเทศ > ลีก

เบลเจียนเฟิสต์ดิวิชัน:
ชนะเลิศ (34): 1946–47, 1948–49, 1949–50, 1950–51, 1953–54, 1954–55, 1955–56, 1958–59, 1961–62, 1963–64, 1964–65, 1965–66, 1966–67, 1967–68, 1971–72, 1973–74, 1980–81, 1984–85, 1985–86, 1986–87, 1990–91, 1992–93, 1993–94, 1994–95, 1999–00, 2000–01, 2003–04, 2005–06, 2006–07, 2009–10, 2011–12, 2012–13, 2013–14, 2016–17
เบลเจียนเซคกันด์ดิวิชัน:
ชนะเลิศ (2): 1923–24, 1934–35
เกียรติประวัติ > ในประเทศ > ถ้วย

เบลเจียนคัพ:
ชนะเลิศ (9): 1964–65, 1971–72, 1972–73, 1974–75, 1975–76, 1987–88, 1988–89, 1993–94, 2007–08
เบลเจียนลีกคัพ:
ชนะเลิศ (1): 1999-00
เบลเจียนซูเปอร์คัพ:
ชนะเลิศ (13): 1985, 1987, 1993, 1995, 2000, 2001, 2006, 2007, 2010, 2012, 2013, 2014, 2017
เกียรติประวัติ > ระหว่างประเทศ

ยูฟ่าคัพวินเนอร์สคัพ:
ชนะเลิศ (2): 1975–76, 1977–78
ยูฟ่าคัพ:
ชนะเลิศ (1): 1982–83
ยูฟ่าซูเปอร์คัพ:
ชนะเลิศ (2): 1976, 1978
ผู้เล่นชุดปัจจุบัน

หมายเหตุ: ธงชาติที่ปรากฏบ่งบอกให้ทราบว่าผู้เล่นคนนั้นสามารถเล่นให้กับชาติใดตามกฎของฟีฟ่าตามความเหมาะสม เพราะผู้เล่นบางคนอาจถือสองสัญชาติ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ (ภาษาดัตช์, ฝรั่งเศส, อังกฤษ, สเปน)
Anderlecht เก็บถาวร 2007-04-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ที่ UEFA.COM
The Anderlecht academy way – These Football Times (2015)
| ด ค กสมาชิกก่อตั้งสมาคมสโมสรยุโรป |
| --- | --- |
  บาร์เซโลนา   เรอัลมาดริด   เชลซี   แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด   ยูเวนตุส   มิลาน   ไบเอิร์นมิวนิก   ลียง   อายักซ์   โปร์ตู   เรนเจอส์   ดีนาโมซาเกร็บ   โอลิมเบียโกส   โคเปนเฮเกน   อันเดอร์เลคต์   บีร์กีร์การา 
สนามกีฬากงสต็องต์ ฟันเดิน สต็อค
สตุฟฟาตตัลเฟเน็ก

สตุฟฟาตตัลเฟเน็ก
สตุฟฟาตตัลเฟเน็ก (มอลตา: Stuffat tal-Fenek) คือสตูกระต่ายชนิดหนึ่งในตำรับอาหารมอลตา ถือเป็นอาหารประจำชาติของประเทศมอลตา โดยทั่วไปแล้วจะเคี่ยวหรือตุ๋นกับไวน์ มะเขือเทศ กระเทียม ใบกระวาน กานพลู เกลือ พริกไทย และผักต่าง ๆ เมื่อปรุงเสร็จบางครั้งอาจแยกเสิร์ฟเป็นสองคอร์ส โดยราดน้ำสตูลงบนพาสตาแล้วเสิร์ฟเป็นอาหารจานแรก จากนั้นเสิร์ฟเนื้อกระต่ายและผักเป็นอาหารจานหลัก
สตุฟฟาตตัลเฟเน็กอาจมีต้นกำเนิดมาจากการต่อต้านเชิงสัญลักษณ์ต่อข้อจำกัดในการล่าสัตว์ที่คณะอัศวินบริบาลได้กำหนดไว้ อาหารจานนี้ได้รับความนิยมมากขึ้นหลังจากการยกเลิกข้อจำกัดดังกล่าวในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18 (ซึ่งตรงกับช่วงที่กระต่ายพันธุ์พื้นเมืองอย่างตัชชีเบร์มีจำนวนเพิ่มขึ้นและมีราคาลดลง) และหลังจากที่มีการเพาะเลี้ยงกระต่ายในท้องถิ่น ซึ่งเป็นแนวปฏิบัติที่ได้รับอิทธิพลมาจากฝรั่งเศส
วิกิพีเดียภาษามราฐี

| --- | --- |

ภาพจับหน้าจอ หน้าหลักของวิกิพีเดียภาษามราฐี
ประเภท: สารานุกรมออนไลน์
ภาษาที่ใช้ได้: ภาษามราฐี
เจ้าของ: มูลนิธิวิกิมีเดีย
ยูอาร์แอล: mr.wikipedia.org
เชิงพาณิชย์: ไม่
ลงทะเบียน: ไม่จำเป็น
ผู้ใช้: 166,383 ณ วันที่ 6 พฤศจิกายน
เปิดตัว: 1 พฤษภาคม 2003; 21 ปีก่อน (2003-05-01)
ลิขสิทธิ์เนื้อหา: Creative Commons Attribution/Share-Alike 3.0 (most text also dual-licensed under GFDL) Media licensing varies
วิกิพีเดียภาษามราฐี (มราฐี: मराठी विकिपीडिया)  เป็นสารานุกรมวิกิพีเดียที่จัดทำขึ้นในภาษามราฐี เปิดตัวในวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 2003 โครงการนี้เป็นหนึ่งในวิกิพีเดียชั้นนำในบรรดาวิกิพีเดียภาษาแถบเอเชียใต้อื่น ๆ ในคุณภาพตามเมทริกซ์ที่แตกต่างกัน ณ วันที่ 6 พฤศจิกายน วิกิพีเดียภาษานี้มีบทความถึง 98,365 บทความ และผู้ใช้ลงทะเบียน 166,383 บัญชี
ในบรรดาเว็บไซต์ภาษามราฐีที่มีผู้เข้าชมมากที่สุด อเล็กซาจัดให้วิกิพีเดียภาษามราฐีอยู่ในอันดับที่ 10
ดูเพิ่ม

วิกิพีเดียภาษากงกัณ
แหล่งข้อมูลอื่น

(ในภาษามราฐี) หน้าหลัก
(ในภาษามราฐี) วิกิพีเดียภาษามราฐี รุ่นโทรศัพท์
| ด ค กรายการวิกิพีเดียตามจำนวนบทความ |
| --- | --- |
2,000,000+:  อังกฤษ en  เซบัวโน ceb  สวีเดน sv  เยอรมัน de  ฝรั่งเศส fr  ดัตช์ nl 
1,000,000+:  รัสเซีย ru  อิตาลี it  สเปน es  โปแลนด์ pl  วาไร war  เวียดนาม vi  ญี่ปุ่น ja  จีน zh  อาหรับ ar  โปรตุเกส pt  ยูเครน uk 
500,000+:  เปอร์เซีย fa  กาตาลา ca  เซอร์เบีย sr  อาหรับอียิปต์ arz  นอร์เวย์ (บูกโมล) no  อินโดนีเซีย id 
200,000+:  เกาหลี ko  ฟินแลนด์ fi  ฮังการี hu  เช็ก cs  บอสเนีย-โครเอเชีย-มอนเตเนโกร-เซอร์เบีย sh  โรมาเนีย ro  จีนหมิ่นใต้ zh-min-nan  บาสก์ eu  ตุรกี tr  มลายู ms  เอสเปรันโต eo  อาร์มีเนีย hy  ฮีบรู he  บัลแกเรีย bg  เดนมาร์ก da  เชเชน ce  อาเซอร์ไบจานใต้ azb  สโลวัก sk  คาซัค kk  มีนังกาเบา min  โครเอเชีย hr  เอสโตเนีย et  ลิทัวเนีย lt 
100,000+:  เบลารุส be  กรีก el  สโลวีเนีย sl  กาลิเซีย gl  อังกฤษอย่างง่าย simple  อาเซอร์ไบจาน az  อูรดู ur  นีนอสก์ nn  ฮินดี hi  ไทย th  จอร์เจีย ka  อุซเบก uz  ละติน la  เวลส์ cy  ทมิฬ ta  โวลาปุก vo  อัสตูเรียส ast  มาซิโดเนีย mk  ลัตเวีย lv  ทาจิก tg 
50,000+:  มาลากาซี mg  อาฟรีกานส์ af  ตาตาร์ tt  เบงกอล bn  อุตซิตา oc  จีนกวางตุ้ง zh-yue  บอสเนีย bs  แอลเบเนีย sq  คีร์กีซ ky  เนวาร์ new  ตากาล็อก tl  เบลารุส (ทาราชคีวิตซา) be-x-old  เตลูกู te  มลยาฬัม ml  เบรอตาญ br  แซกซันล่าง nds  ปีเยมอนเต pms  ซุนดา su  สวาฮีลี sw  เฮติ ht  ลักเซมเบิร์ก lb  ชวา jv  มราฐี mr  สกอต sco  เวนิส vec  ปัญจาบตะวันตก pnb  ไอริช ga  ไซลีเซีย szl  บัชกอร์ต ba 
30,000+:  ไอซ์แลนด์ is  พม่า my  ฟรีเชียตะวันตก fy  ชูวัช cv  ลอมบาร์ด lmo  อารากอน an  ปัญจาบ pa  เนปาล ne  จีนอู๋ wuul  โยรูบา yo  บาวาเรีย bar 
20,000+:  อิดอ io  คุชราต gu  เคิร์ด ku  แอลิแมนนิก als  โซรานี ckb  กันนาดา kn  ซิซิลี scn  มณีปุระพิษณุปุระ bpy  อินเตร์ลิงกวา ia  เกชัว qu 
10,000+:  มองโกเลีย mn  เฌเม็ยติยา bat-smg  ซาซากิ diq  โอริยา or  สิงหล si  หมิ่นตะวันออก cdo  อีโลกาโน ilo  แกลิกสกอต gd  ยิดดิช yi  นาวาโฮ nv  อามารา am  นาโปลี nap  บูกิส bug  มิงเกรเลีย xmf  วอลลูน wa  Upper Sorbian hsb  ไมถิลี mai  สินธ์ sd  บาญูมาซัน map-bms  แฟโร fo  มอแซนแดรอน mzn  ลิมบืร์ค li  เอมีเลีย-โรมัญญา eml  ซาฮา sah  ออสซีเชีย os  สันสกฤต sa  ปาทาน ps  ฟรีเชียเหนือ frr  Central Bicolano hif  อาเจะฮ์ ace  จีนโบราณ zh-classical  Hill Mari  mrj  Meadow Mari  mhr 
5,000+:  ฮินดีฟีจี hif  จีนแคะ hak  ตารันโต roa-tara  กาปัมปางัน pam  เขมร km  ซามีเหนือ se  เมารี mi  จีนกั้น gan  พิหาร bh  คิเลกิ glk  นาวัตล์ nah  แซกซันล่างดัตช์ nds-nl  เฟลมิชตะวันตก vls  รูซิน rue  ทิเบต bo  โวโร fiu-vro  คอร์ซิกา co  ซาร์ดิเนีย sc  ลูรี irc  เติร์กเมน tk  เวปส์ vep  Kashubian csb 
3,000+:  แมน gv  โคมิ kv  ตาตาร์ไครเมีย crh  ซีแลนด์ zea  จีนโบราณ zh-classical  อัสสัม as  โซมาลี so  Saterland Frisian stq  คอร์นวอลล์ kw  อุดมูร์ต udm  Aymara ay  นอร์มัน nrm  รูมันช์ rm  Komi-Permyak koi  ลาดิโน lad  Interlingue ie  ฟรียูลี fur  มอลตา mt  ปีการ์ pcd  Guarani gn  ลีกูเรีย lij  Lower Sorbian dsb 
1,000+:  ลิงกาลา ln  เยอรมันเพนซิลเวเนีย pdc  ตองงา to  ซองคา dz  ฯลฯ
วังสันติ

วังสันติภาพ (27 เมษายน 2007)
วังสันติภาพ หรือ เฟรเดิสปาไลส์ (ดัตช์: Vredespaleis) เป็นหมู่อาคารอันตั้งอยู่ในเดอะเฮก ประเทศเนเธอร์แลนด์ ได้ชื่อว่าเป็น "บัลลังก์แห่งกฎหมายระหว่างประเทศ" หรือ "ที่ประดิษฐานกฎหมายระหว่างประเทศ" (seat of international law) เพราะเป็นที่ตั้งกองบัญชาการของศาลยุติธรรมระหว่างประเทศ, ศาลอนุญาโตตุลาการถาวร, เนติบัณฑิตยสถานระหว่างประเทศแห่งเดอะเฮก และหอสมุดวังสันติภาพที่ล้ำค่า นอกจากเป็นที่ตั้งสถาบันดังกล่าวแล้ว ที่วังสันติภาพยังมักจัดเทศกาลพิเศษเกี่ยวกับนโยบายระหว่างประเทศและกฎหมายระหว่างประเทศด้วย
การเริ่มก่อสร้าง

ใน ค.ศ. 1900 ฟรีดิช มาร์เท็นส์ (Friedrich Martens) นักการทูตชาวรัสเซีย กับแอนดรูว์ ไวต์ (Andrew White) นักการทูตชาวอเมริกัน พูดคุยกันเรื่องหาที่ตั้งให้ ศาลอนุญาโตตุลาการถาวร อันจัดตั้งขึ้นในการประชุมสันติภาพ ณ เดอะเฮกเมื่อ ค.ศ. 1899 ไวต์ชวน แอนดรูว์ คาร์เนกี (Andrew Carnegie) เพื่อนของเขาซึ่งเป็นนักกิจกรรมการกุศล มาร่วมวงด้วย คาร์เนกีค่อนข้างสงวนท่าที เพราะเขาสนใจจะหาทุนสร้างหอสมุดกฎหมายระหว่างประเทศมากกว่า แต่ไวต์ก็หว่านล้อมให้คาร์เนกีมาร่วมงานด้วยเป็นผลสำเร็จ ใน ค.ศ. 1903 คาร์เนกีตกลงจะบริจาคเงินหนึ่งล้านห้าแสนดอลลาร์สหรัฐสร้าง "วัดสันติภาพ" (Peace Temple) หรือที่ต่อมาเปลี่ยนมาเรียกว่า "วังสันติภาพ" เป็นที่ตั้งศาลอนุญาโตตุลาการถาวร แต่มีเงื่อนไขว่าต้องมีหอสมุดกฎหมายระหว่างประเทศอยู่ในอาณาบริเวณด้วย
เบื้องต้น คาร์เนกีจะถวายเงินดังกล่าวให้แก่สมเด็จพระราชินีนาถวิลเฮลมินาแห่งเนเธอร์แลนด์ เพื่อไปดำเนินโครงการสร้างวังสันติภาพ แต่ติดขัดทางข้อกฎหมาย ดังนั้น ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1903 คาร์เนกีจึงตั้งมูลนิธิคาร์เนกีสาขาเนเธอร์แลนด์ขึ้น เพื่อควบคุมการก่อสร้าง เพื่อถือกรรมสิทธิ์ และเพื่อคอยบำรุงรักษาวังสันติภาพ ปัจจุบัน มูลนิธิคาร์เนกีก็ยังคงถือกรรมสิทธิ์ในวังสันติภาพ ตลอดจนมีสิทธิและอำนาจก่อสร้างและบำรุงรักษาดังกล่าวนั้นอยู่
การก่อสร้าง

เพื่อสรรหารูปแบบที่เหมาะสม มูลนิธิคาร์เนกีจึงจัดประกวดออกแบบสถาปัตยกรรมระหว่างประเทศขึ้น หลุยส์ แอ็ม. กอร์ดอนนีเยร์ (Louis M. Cordonnier) สถาปนิกชาวฝรั่งเศส ชนะการประกวด เขาออกแบบวังไปในแนวฟื้นฟูศิลปวิทยาใหม่ (Neo-Renaissance) แต่เพื่อให้พอดีกับทุนที่มี คาร์เนกี กับฟาน เดอร์ สเทอร์ (Van der Steur) ผู้ช่วยชาวเนเธอร์แลนด์ของเขา ได้ปรับปรุงแบบวัง จากเดิมที่จะให้มีหอระฆังใหญ่สองหอด้านหน้าวัง และหอระฆังเล็กอีกสองหอด้านหลังวัง เป็นเหลือด้านหน้าและด้านหลังด้านละหอ นอกจากนี้ เพื่อประหยัดค่าใช้จ่าย หอสมุดกฎหมายระหว่างประเทศที่เดิมจะให้แยกไว้ข้างวัง ก็ปรับปรุงเป็นให้อยู่ในตัววังเสียเลย
ส่วนลานของวังนั้น ธอมัส เฮย์ตัน มอว์สัน (Thomas Hayton Mawson) ชนะการประกวด แต่เนื่องจากงบน้อย เขาจึงจำต้องตัดน้ำพุและประติมากรรมต่าง ๆ ออกจากแบบ
ภายในวัง ประดับประดาด้วยของขวัญจากชาติต่าง ๆ ที่ร่วมการประชุมสันติภาพ ณ เดอะเฮก เพื่อแสดงการสนับสนุนการก่อสร้าง ในบรรดาของขวัญเหล่านี้ ชิ้นเด่น ๆ ได้แก่ แจกันน้ำหนัก 3.2 ตันจากรัสเซีย, บานประตูจากเบลเยียม, พรมติดผนังจากญี่ปุ่น, นาฬิกาสำหรับหอนาฬิกาจากสวิตเซอร์แลนด์, พรมเปอร์เซียจากอิหร่าน และไม้จากอินโดนีเซียกับสหรัฐอเมริกา อนึ่ง ยังมีรูปปั้นและรูปเขียนนักรณรงค์เพื่อสันติอีกหลาย ๆ คนที่มีชื่อเสียงจากทั่วโลกและจากหลาย ๆ ยุค ด้วย
รูปปั้นครึ่งตัวบางรูปที่มีอยู่ในวังสันติภาพ
แอนดรูว์ คาร์เนกี (Andrew Carnegie)
วิลเลียม แรนดัล ครีเมอร์ (William Randal Cremer)
รูอี บาร์โบซา (Rui Barbosa)
เนลสัน แมนเดลา (Nelson Mandela)
มหาตมา คานธี (Mahatma Gandhi)
เบอร์นาร์ด โลเดอร์ (Bernard Loder)
ฌัง มงเน (Jean Monnet)
ชวาหระลาล เนห์รู (Jawaharlal Nehru)
ใน ค.ศ. 1907 ระหว่างการประชุมสันติภาพครั้งที่สอง ณ เดอะเฮก มีการวางศิลาฤกษ์ของวังสันติภาพ แล้วลงมือก่อสร้างกันในหลาย ๆ เดือนถัดมา จนเสร็จและมีพิธีเปิดเมื่อวันที่ 28 สิงหาคม ค.ศ. 1913 แอนดรูว์ คาร์เนกี ก็มาร่วมงานด้วย
ใน ค.ศ. 1999 มีการติดตั้ง "เพลิงสันติอันเป็นนิรันดร์ (eternal peace flame) ซึ่งเป็นชื่อเรียกคบเพลิงที่ตามไฟไว้ตลอด ไว้หน้าประตูทั้งปวงของวัง
ใน ค.ศ. 2007 เบียทริกซ์ พระราชินีแห่งเนเธอร์แลนด์ เสด็จเปิดหอสมุดกฎหมายแห่งวังสันติภาพที่สร้างขึ้นใหม่ สำหรับเป็นที่ตั้งหอสมุดขนาดใหญ่ทั้งหลัง, ห้องบรรยายวิชา และห้องอ่านตำรา ซึ่งมีทางเชื่อมไปยังตัววังสันติภาพด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น

Official site
Peace Palace Library
วิลเลิม กลาสโซน เฮดา

วิลเลิม กลาสโซน เฮดา  (ดัตช์: Willem Claeszoon Heda; 14 ธันวาคม ค.ศ. 1594 - ราว ค.ศ. 1680) เป็นจิตรกรชาวดัตช์คนแรก ๆ ของยุคทองของเนเธอร์แลนด์ในคริสต์ศตวรรษที่ 17 เฮดามีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพนิ่งโดยเฉพาะ
วิลเลิม กลาสโซน เฮดาเป็นเพื่อนและจิตรกรร่วมรุ่นกับดีร์ก ฮัลส์ (Dirck Hals) ที่มีลักษณะการเขียนและการใช้เทคนิคที่คล้ายคลึงกัน แต่เฮดาเขียนงานอย่างบรรจงมากกว่าฮัลส์ ที่แสดงให้เห็นถึงความชำนาญและรสนิยมในการจัดและการใช้สีของวัตถุต่าง ๆ ที่ปรากฏในภาพ ลักษณะการเขียนเป็นที่ชวนเชิญผู้ชมภาพแม้ว่าจะเป็นอาหารธรรมดาก็ตาม
ดูเพิ่ม

จิตรกรรมยุคทองของเนเธอร์แลนด์
ภาพนิ่ง
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ วิลเลิม กลาสโซน เฮดา
| ด ค กจิตรกรในศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ทั่วไป:  จิตรกรแบ่งตามสมัย  จิตรกรแบ่งตามคริสต์ศตวรรษ  จิตรกรแบ่งตามสัญชาติ  จิตรกรแบ่งตามประเภท 
สมัย:  สมัยไบแซนไทน์  สมัยกอทิก  สมัยเนเธอร์แลนด์เริ่มแรก  ยุคทองของเนเธอร์แลนด์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในฟลานเดอส์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในเนเธอร์แลนด์  สมัยจริตนิยม  สมัยบาโรก  สมัยโรโกโก  ลัทธิคลาสสิกใหม่  สมัยจินตนิยม  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์  กลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิสัญลักษณ์นิยม  ลัทธิบาศกนิยม  ลัทธิเหนือจริง  สมัยใหม่ 
ศตวรรษ:  คริสต์ศตวรรษที่ 13  คริสต์ศตวรรษที่ 14  คริสต์ศตวรรษที่ 15  คริสต์ศตวรรษที่ 16  คริสต์ศตวรรษที่ 17  คริสต์ศตวรรษที่ 18  คริสต์ศตวรรษที่ 19  คริสต์ศตวรรษที่ 20 
หัวเรื่อง/ประเภท:  ภาพประวัติศาสตร์ (รวมศิลปะศาสนา)  ภาพชีวิตประจำวัน  ภาพเหมือน  ภาพภูมิทัศน์  ภาพนิ่ง   ภาพพิมพ์หิน  ภาพไร้มายา  หนังสือวิจิตร  ภาพประกอบ 
สัญชาติ:  ชาวไทย  ชาวดัตช์  ชาวฝรั่งเศส  ชาวเฟลมิช  ชาวเยอรมัน  ชาวสเปน  ชาวออสเตรีย  ชาวอังกฤษ  ชาวอิตาลี  ชาวกรีก  ชาวอเมริกัน  ชาวสวีเดน  ชาวรัสเซีย  ชาวยูเครน 
 ปรัชญาศิลปะ  จิตรกรรม  จิตรกรที่มีบทความเกี่ยวกับงานเขียน  จิตรกรที่มีรายชื่องานเขียน  จิตรกรรมแบ่งตามสมัย  จิตรกรรมแบ่งตามประเภท  จิตรกรรมแบ่งตามหัวเรื่อง