stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มาโกโตะ โคบายาชิ (ศิลปิน)

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ มาโกโตะ โคบายาชิ
| มาโกโตะ โคบายาชิ |
| --- | --- |
ชื่อท้องถิ่น: 小林まこと
เกิด:  (1958-05-13) 13 พฤษภาคม ค.ศ. 1958 (66 ปี) นีงาตะ จังหวัดนีงาตะ
อาชีพ: นักวาดมังงะ
สัญชาติ: ญี่ปุ่น
ช่วงเวลา: ค.ศ. 1978–ปัจจุบัน
หัวข้อ: มังงะ
มาโกโตะ โคบายาชิ (ญี่ปุ่น: 小林まこと; โรมาจิ: Makoto Kobayashi; เกิด 13 พฤษภาคม ค.ศ. 1958 ที่เมืองนีงาตะ จังหวัดนีงาตะ) เป็นนักวาดการ์ตูนชาวญี่ปุ่น นอกเหนือจากการเป็นนักวาดการ์ตูนแล้ว เขายังเป็นนักถ่ายภาพ และนักทำโมเดลพลาสติก
โคบายาชิเขียนมังงะเรื่องแรกเมื่ออายุ 20 ปี ชื่อเรื่อง Grapple Three Brothers ได้รับรางวัลนักเขียนหน้าใหม่ยอดเยี่ยมของโชเน็นแม็กกาซีน และผลงานเรื่องถัดมา ซันชิโร (1,2 no Sanshirou) ได้รับรางวัลมังงะยอดเยี่ยมประจำปีของสำนักพิมพ์โคดันฉะ ใน ค.ศ. 1981 ผลงานที่มีชื่อเสียงที่สุดของเขา คือเรื่อง ไมเคิล แมวจอมกวน (What's Michael?) ได้รับรางวัลของสำนักพิมพ์โคดันฉะใน ค.ศ. 1986
ผลงาน

Grapple Three Brothers (1978)
1,2 no Sanshirou - ซันชิโร (1979)
Judo Bu Monogatari - ยูโด (1985)
I am Makkoi
Club 9 (Miss Hello) (1992)
Gaburin
Chichonmanchi (Hell of Love & Ecstasy) (1999)  เป็นการ์ตูนผู้ใหญ่
What's Michael? - ไมเคิล แมวจอมกวน (1984)
1,2 no Sanshirou II - ซันชิโร่คืนถิ่น (1997)
Kakuto Tanteidan - ซันชิโร่นักสืบตะลุยดะ (2004)
Seki no Yatappe (2009)
แหล่งข้อมูลอื่น

หนังสือการ์ตูน Makoto Kobayashi ที่มีการพิมพ์ในประเทศไทย
มิยาเกะ (โตเกียว)

| มิยาเกะ 三宅村 |
| --- | --- |
หมู่บ้าน
   ธง ตรา
ที่ตั้งของหมู้บ้านมิยาเกะ
มิยาเกะ 
พิกัด: 34°4′32.8″N 139°28′46.8″E﻿ / ﻿34.075778°N 139.479667°E﻿ / 34.075778; 139.479667
ประเทศ: ญี่ปุ่น
ภูมิภาค: คันโต
จังหวัด: นครโตเกียว
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 55.27 ตร.กม. (21.34 ตร.ไมล์)
ประชากร (มิถุนายน พ.ศ. 2559)
 • ทั้งหมด: 2,451 คน
 • ความหนาแน่น: 44.3 คน/ตร.กม. (115 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+9 (เวลามาตรฐานญี่ปุ่น)
รหัสไปรษณ๊ย์: 100-1211
- ต้นไม้: สกุลก่อหนาม (Castanopsis)
- ดอกไม้: ไฮเดรนเยีย (Hydrangea macrophylla)
- นก: นกเดินดง (Izu thrush)
โทรศัพท์: 04994-5-0981
ที่ตั้งสาขาศาลาว่าการกรุงโตเกียว: Tsuboi 1774, Miyake-mura, Tokyo 100-1211
เว็บไซต์: www.vill.miyake.tokyo.jp
มิยาเกะ (ญี่ปุ่น: 三宅村; โรมาจิ: Miyake-mura) เป็นหมู่บ้านในกิ่งจังหวัดมิยาเกะ ภายใต้การปกครองของมหานครโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น มีอาณาเขตครอบคลุมทั้งเกาะมิยาเกะ
ประวัติ

ลำดับของเหตุการณ์มีดังนี้
พ.ศ. 2419 (เมจิ 9) - เป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดชิซูโอกะ
พ.ศ. 2421 (เมจิ 11) - โอนไปสังกัดจังหวัดโตเกียว
1 ตุลาคม พ.ศ. 2466 (ไทโช 12) - ประกาศใช้ระบบเมืองและหมู่บ้านบนเกาะ สำนักงานสาขาที่มีอำนาจเหนือเกาะมิยาเกะและเกาะโอโนะฮาระ กลายเป็นสำนักงานรัฐบาลเกาะโอชิมะ (ต่อมาคือสำนักงานสาขาโอชิมะ ) และ หมู่บ้านทั้ง 5 แห่งคือ หมู่บ้านอิสุ หมู่บ้านคามิตสึกิ หมู่บ้านอิกายะ หมู่บ้านอาโกะ และหมู่บ้านสึโบตะ ได้ก่อตั้งขึ้น
พ.ศ. 2483 (โชวะ 15) ภูเขาไฟบนเกาะมิยาเกะปะทุครั้งใหญ่
1 เมษายน พ.ศ. 2486 (โชวะ 18) - แยกจากสำนักงานสาขาโอชิมะและกลายเป็นสำนักงานสาขามิยาเกะ
1 ตุลาคม พ.ศ. 2489 (โชวะ 21) - หมู่บ้านอิซุ หมู่บ้านคามิตสึกิ และหมู่บ้านอิกายะ รวมกันเป็นหมู่บ้านมิยาเกะ
1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2499 (โชวะ 31) - หมู่บ้านมิยาเกะ หมู่บ้านอาโกะ และหมู่บ้านสึโบตะ รวมกันเป็นหมู่บ้านมิยาเกะแห่งใหม่
พ.ศ. 2505 (โชวะ 37) - ภูเขาไฟโอยามะปะทุครั้งใหญ่
พ.ศ. 2509 (โชวะ 41) - ท่าอากาศยานมิยาเกะจิมะก่อสร้างเสร็จสมบูรณ์
27 มิถุนายน พ.ศ. 2512 (โชวะ 44)  - ประกาศใช้ตราประจำเมือง
พ.ศ. 2526 (โชวะ 58) - ภูเขาไฟฟุทาโอยามะ ชินมิโออิเคะ และชินบานะ ปะทุ
พ.ศ. 2532 (เฮเซ 1) - หมู่บ้านมิยาเกะประกาศเป็นเขตสันติภาพปลอดอาวุธนิวเคลียร์
พ.ศ. 2536 (เฮเซ 5) - อาคารสำนักงานหมู่บ้านมิยาเกะ สร้างเสร็จ
พ.ศ. 2543 (เฮเซ 12) - ภูเขาไฟโอยามะปะทุขึ้น ผู้อยู่อาศัยทั้งหมดถูกอพยพออกจากเกาะ
พ.ศ. 2548 (เฮเซ 17) - คำสั่งอพยพถูกยกเลิก ผู้อยู่อาศัยเริ่มกลับมา
พ.ศ. 2553 (เฮเซ 22) - พิธีรำลึกครบรอบ 5 ปีการกลับสู่เกาะ มีการวางเครือข่ายเคเบิลใยแก้วนำแสงทั่วทั้งเกาะ
พ.ศ. 2556 (เฮเซ 25) - อาคารที่ทำการใหม่ของสำนักงานสาขามิยาเกะของศาลาว่าการกรุงโตเกียว สร้างแล้วเสร็จ
พ.ศ. 2558 (เฮเซ 27) - พิธีรำลึกครบรอบ 10 ปีของการกลับสู่เกาะ กฎบัตรของหมู่บ้านมิยาเกะถูกตราขึ้น และมีการประกาศใช้กฎระเบียบของพื้นที่อยู่อาศัยทั้งหมดบนเกาะ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ มิยาเกะ (โตเกียว)
Miyake Village เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาญี่ปุ่น)
ดูข้อมูลทางภูมิศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับ มิยาเกะ (โตเกียว) ที่โอเพินสตรีตแมป
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
วิชาการ:  CiNii
ภาษาราชสถาน

| ภาษาราชสถาน |
| --- | --- |
राजस्थानी Rājasthānī
ประเทศที่มีการพูด: ประเทศอินเดีย
ภูมิภาค: รัฐราชสถาน
ชาติพันธุ์: ชาวราชสถาน
จำนวนผู้พูด: 70 ล้านคน  (2559)
ตระกูลภาษา: อินโด-ยูโรเปียน  อินโด-อิเรเนียนอินโด-อารยันตะวันตกภาษาราชสถาน
รูปแบบก่อนหน้า: ภาษาปรากฤต ภาษาราชสถาน 
รหัสภาษา
ISO 639-2: raj
ISO 639-3: raj – รหัสรวม รหัสเอกเทศ: bgq – ภาษาพาครี gda – Gade Lohar gju – Gojri mki – Dhatki mup – ภาษามัลวี wbr – Wagdi hoj – ภาษาฮารัวตี lmn – ภาษาลัมบาดี lrk – ภาษาโลอาร์กี noe – Nimadi
บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทอักษรสากล หากระบบของคุณไม่รองรับการแสดงผลที่ถูกต้อง คุณอาจเห็นปรัศนี กล่อง หรือสัญลักษณ์อย่างอื่นแทนที่อักขระยูนิโคด
ภาษาราชสถาน (อักษรเทวนาครี: राजस्थानी) หมายถึงกลุ่มของภาษาและภาษาถิ่นกลุ่มหนึ่งในกลุ่มภาษาอินโด-อารยันที่มีผู้พูดหลักในรัฐราชสถานและพื้นที่ข้างเคียงในรัฐหรยาณา รัฐคุชราต และรัฐมัธยประเทศของประเทศอินเดีย รวมทั้งในแคว้นปัญจาบและแคว้นสินธ์ของประเทศปากีสถาน วิธภาษาในกลุ่มราชสถานมีความใกล้ชิดและสามารถเข้าใจกันได้บางส่วนกับภาษาคุชราตและภาษาสินธี ความเข้าใจซึ่งกันและกันระหว่างภาษากลุ่มราชสถานกับภาษาคุชราตอยู่ระหว่างร้อยละ 60 ถึง 85 ขึ้นอยู่กับขอบเขตทางภูมิศาสตร์ของแต่ละภาษาถิ่น
ประวัติศาสตร์

ภาษาที่เป็นบรรพบุรุษของภาษาราชสถานและภาษาคุชราตคือภาษาคุชราตโบราณ หรือภาษามรุ-คุรชาร์หรือภาษามรุวนี หรือภาษาคุชชาร์ ภขา เป็นภาษาที่ใช้พูดโดยชาวคุรชาร์ในรัฐคุชราตและราชสถาน เอกสารในยุคนี้แสดงลักษณะของภาษาคุชราต การปรับมาตรฐานของภาษาเกิดขึ้นเมื่อ 757 ปีก่อนพุทธศักราช นอกจากจะใช้คำว่าภาษาคุชราตโบราณแล้ว ยังมีผู้ใช้ว่าภาษาราชสถานตะวันตกโบราณ เนื่องจากในเวลานั้น ยังไม่มีการแบ่งแยกระหว่างภาษาราชสถานกับภาษาคุชราต ไวยากรณ์ของภาษาโบราณนี้ เขียนโดยนักบวชในศาสนาเชน
การแพร่กระจายทางภูมิศาสตร์

สำเนียงส่วนใหญ่ของภาษาคุชราต ใช้พูดในรัฐราชสถาน และมีบางส่วนใช้พูดในรัฐคุชราต ปัญจาบ และหรยาณา นอกจากนั้น ภาษาราชสถานยังใช้พูดในพหวัลปุรและมุลตาน ในจังหวัดปัญจาบของปากีสถาน และบางส่วนในจังหวัดสินธ์
สถานะการเป็นภาษาราชการ

ในอดีต จัดให้ภาษาที่ใช้พูดในรัฐราชสถานเป็นสำเนียงของภาษาฮินดีตะวันตก George Abraham Grierson เป็นนักวิชาการคนแรกที่ใช้คำว่าภาษาราชสถานใน พ.ศ. 2451 ในปัจจุบัน ภาษาราชสถานถือเป็นภาษาเอกเทศ ที่มีหลายสำเนียงและมีการเรียนการสอนในมหาวิทยาลัย โดยมีการสอนภาษาราชสถานในฐานะภาษาต่างหากตั้งแต่ พ.ศ. 2516 รัฐบาลของรัฐราชสถาน กำหนดให้เป็นภาษาประจำรัฐ แต่ยังมีเส้นทางอีกยาวไกลในการยกระดับให้เป็นภาษาระดับชาติ มีพจนานุกรมและตำราไวยากรณ์สำหรับภาษาราชสถาน
ระบบการเขียน

ในอินเดีย ภาษาราชสถานเขียนด้วยอักษรเทวนาครี การใช้อักษรมุริยาใช้เฉพาะในทางธุรกิจเท่านั้น ในปากีสถาน ภาษาราชสถานถือเป็นภาษาของชนส่วนน้อย และใช้ระบบการเขียนของภาษาสินธีในการเขียนภาษาราชสถาน
แหล่งข้อมูลอื่น

ของวิกิพีเดีย ที่วิกิมีเดีย อินคิวเบเตอร์
Mahajani script
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  เยอรมนี  อิสราเอล
มิยาโกโนโจ

มิยาโกโนโจ (ญี่ปุ่น: 都城市; โรมาจิ: Miyakonojō-shi) เป็นนครที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัดมิยาซากิ ประเทศญี่ปุ่น จัดตั้งเป็นนครเมื่อ 1 เมษายน ค.ศ. 1924 มีขนาดพื้นที่ทั้งหมด 653.36 ตารางกิโลเมตร และมีจำนวนประชากร ณ วันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 2023 ประมาณ 157,554 คน ทำให้เป็นเทศบาลที่มีขนาดพื้นที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัด และมีประชากรมากเป็นอันดับสองในจังหวัดรองจากนครมิยาซากิ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ มิยาโกโนโจ
เว็บไซต์ทางการของนครมิยาโกโนโจ (ในภาษาญี่ปุ่น)
คู่มือการท่องเที่ยว Miyakonojo จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
ดูข้อมูลทางภูมิศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับ มิยาโกโนโจ ที่โอเพินสตรีตแมป
| ด ค ก จังหวัดมิยาซากิ |
| --- | --- | --- |
มิยาซากิ (เมืองหลวง)
| นครศูนย์กลาง |  มิยาซากิ  |  |
| นคร |  คูชิมะ  โคบายาชิ  ไซโตะ  นิจินัง  โนเบโอกะ  มิยาโกโนโจ  เอบิโนะ  ฮีวงะ  |  |
| เมืองและหมู่บ้าน แบ่งตามอำเภอ |  อำเภอคิตาโมโรกาตะ มิมาตะ  อำเภอโคยุ คาวามินามิ  คิโจ  ชินโตมิ  ทากานาเบะ  นิชิเมระ  สึโนะ  อำเภอนิชิโมโรกาตะ ทากาฮารุ  อำเภอนิชิอูซูกิ โกกาเซะ  ทากาจิโฮะ  ฮิโนกาเงะ  อำเภอฮิงาชิโมโรกาตะ คูนิโตมิ  อายะ  อำเภอฮิงาชิอูซูกิ คาโดงาวะ  ชีบะ  มิซาโตะ  โมรตสึกะ  |  |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
วิชาการ:  CiNii
มิยาโกจิมะ

มิยาโกจิมะ (ญี่ปุ่น: 宮古島市; โรมาจิ: Miyakojima-shi) เป็นเมืองที่ตั้งอยู่บนเกาะนอกชายฝั่งทางใต้ของประเทศญี่ปุ่น อยู่ในเขตการปกครองของจังหวัดโอกินาวะ สามารถเดินทางสู่เกาะแห่งนี้ได้โดยเครื่องบิน
สะพานอิเกมะ
ภูมิอากาศ

| ข้อมูลภูมิอากาศของมิยาโกจิมะ> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของมิยาโกจิมะ> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของมิยาโกจิมะ> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของมิยาโกจิมะ> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของมิยาโกจิมะ> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของมิยาโกจิมะ> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของมิยาโกจิมะ> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของมิยาโกจิมะ> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของมิยาโกจิมะ> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของมิยาโกจิมะ> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของมิยาโกจิมะ> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของมิยาโกจิมะ> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของมิยาโกจิมะ> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของมิยาโกจิมะ> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 20.4 (68.7) | 20.9 (69.6) | 22.7 (72.9) | 25.1 (77.2) | 27.5 (81.5) | 29.9 (85.8) | 31.6 (88.9) | 31.2 (88.2) | 30.0 (86) | 27.8 (82) | 25.0 (77) | 22.0 (71.6) | 26.18 (79.12) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | 18.0 (64.4) | 18.3 (64.9) | 20.0 (68) | 22.4 (72.3) | 24.8 (76.6) | 27.2 (81) | 28.7 (83.7) | 28.5 (83.3) | 27.4 (81.3) | 25.4 (77.7) | 22.7 (72.9) | 19.7 (67.5) | 23.59 (74.47) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 16.0 (60.8) | 16.2 (61.2) | 17.7 (63.9) | 20.2 (68.4) | 22.7 (72.9) | 25.2 (77.4) | 26.6 (79.9) | 26.3 (79.3) | 25.3 (77.5) | 23.6 (74.5) | 20.8 (69.4) | 17.8 (64) | 21.53 (70.76) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 130.8 (5.15) | 141.3 (5.563) | 137.8 (5.425) | 160.3 (6.311) | 207.7 (8.177) | 185.5 (7.303) | 130.8 (5.15) | 262.5 (10.335) | 230.0 (9.055) | 156.2 (6.15) | 146.9 (5.783) | 131.3 (5.169) | 2,021.1 (79.571) |
| ความชื้นร้อยละ | 72 | 75 | 77 | 80 | 82 | 84 | 80 | 80 | 79 | 75 | 73 | 70 | 77.3 |
| จำนวนชั่วโมงที่มีแดด | 86.4 | 82.6 | 112.0 | 123.2 | 151.1 | 191.9 | 246.7 | 220.5 | 184.6 | 153.8 | 112.0 | 101.3 | 1,766.1 |
แหล่งที่มา: JMA (1981-2010)
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ มิยาโกจิมะ
คู่มือการท่องเที่ยว Miyako (Okinawa) จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
เว็บไซต์เทศบาลนครมิยาโกจิมะ (ในภาษาญี่ปุ่น)
| ด ค ก จังหวัดโอกินาวะ |
| --- | --- | --- |
นาฮะ (เมืองหลวง)
| นครศูนย์กลาง |  นาฮะ  |  |
| นคร |  กิโนวัง  โทมิงูซูกุ  นันโจ  นาโงะ  มิยาโกจิมะ  อิชิงากิ  อิโตมัง  อูราโซเอะ  อูรูมะ  โอกินาวะ  |  |
| เมืองและหมู่บ้าน แบ่งตามอำเภอ |  อำเภอคูนิงามิ กิโนซะ  คิง  คูนิงามิ  นากิจิง  โมโตบุ  อนนะ  อิเอะ  โองิมิ  ฮิงาชิ  อำเภอชิมาจิริ คิตะไดโต  คูเมจิมะ  ซามามิ  โทกาชิกิ  โทนากิ  มินามิไดโต  ยาเอเซะ  โยนาบารุ  อางูนิ  อิเซนะ  อิเฮยะ  ฮาเอบารุ  อำเภอนากางามิ คาเดนะ  คิตะนากางูซูกุ  ชาตัง  นากางูซูกุ  นิชิฮาระ  โยมิตัง  อำเภอมิยาโกะ ทารามะ  อำเภอยาเอยามะ ทาเกโตมิ  โยนางูนิ  |  |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF 
ประจำชาติ:  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่
ฟักข้าว

| ฟักข้าว |
| --- | --- |

ผลฟักข้าวที่สุกแล้ว
สถานะการอนุรักษ์
Rare  (NCA)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
หมวด:: Magnoliophyta
ชั้น:: Magnoliopsida
อันดับ:: Cucurbitales
วงศ์:: Cucurbitaceae
สกุล:: Momordica
สปีชีส์:: M.  cochinchinensis
ชื่อทวินาม
Momordica cochinchinensis  (Lour.) Spreng.

ฟักข้าว เป็นไม้เลื้อยตามต้นไม้หรือตามรั้วบ้าน โดยมีชื่อเรียกกันต่างไป เช่น ขี้กาเครือ (ปัตตานี) ผักข้าว (ตาก ภาคเหนือ) มะข้าว (แพร่) เป็นต้น
ถิ่นกำเนิด

ฟักข้าว เป็นพืชที่มีถิ่นกำเนิด ตั้งแต่ประเทศจีนตอนใต้   พม่า ไทย ลาว กัมพูชา เวียดนาม มาเลเซีย บังกลาเทศ และฟิลิปปินส์
ลักษณะพืช > ลำต้น

ฟักข้าวเป็นไม้ประเภทพืชล้มลุก โดยเป็นเถาเลื้อย มีมือเกาะ แบบเดียวกับตำลึง ใบเป็นใบเดี่ยว รูปหัวใจ หรือรูปไข่ รูปร่างคล้ายใบโพธิ์ ความกว้างยาวเท่ากันประมาณ 6-15 เซนติเมตร ขอบใบหยักเว้าลึกเป็นแฉก 3-5 แฉก
ลักษณะพืช > ดอก

ดอกลักษณะดอกจะออกบริเวณข้อต่อระหว่างใบ หรือ ซอกใบ โดยออกข้อละดอก ลักษณะ คล้ายดอกตำลึง  ลักษณะกลีบดอก ขาวอมเหลือง หรือขาวแกมเหลือง ก้านเกสรและกลีบละอองมีสีม่วงแกมดำ หรือน้ำตาลแกมม่วง ใบเลี้ยงประดับมีขน โดยดอกจะเป็นดอกแบบ เพศไม่สมบูรณ์ แยกเป็นดอกเพศผู้และดอกเพศเมีย และจะอยู่ต่างต้นกัน  ดอกจะมีสีขาวอมเหลือง มีกลีบดอก 5 กลีบ  ดอกเพศเมียจะมีขนาดเล็กกว่าดอกตัวผู้
ลักษณะพืช > ผล

มี 2 ลักษณะคือ พันธุ์ผลรี กับพันธุ์ผลกลม (พบมากในภาคใต้) พันธุ์ผลรี ก็ยังมีแตกต่างปลีกย่อยหลากหลายไปอีกมาก อาจจะไม่เห็นความต่างเด่นชัดนัก (มข.นำมาวิจัย เกือบ 20 สายพันธุ์) เช่น ดูจากขนาดของผล, ความหนาของเยื่อหุ้มเมล็ด ฯลฯ  ฟักข้าวพันธุ์ดั้งเดิมจะมีหนามเล็ก ๆ อยู่รอบผล บางพันธุ์จะแหลมมาก (ดังรูป) ผลอ่อนมีสีเขียว จะเจริญได้ต้องมีการผสมระหว่างดอกตัวผู้กับดอกตัวเมีย ต้นฟักข้าวมีการแยกเพศ เมื่อผลสุกจะมีสีแดง หรือแดงอมส้ม ภายในมีเมล็ดจำนวนมากเรียงตัว
ลักษณะพืช > เยื่อหุ้มเมล็ด

ฟักข้าวที่ปลูกในประเทศไทย ปริมาณความหนาของเยื่อหุ้มเมล็ดมีมาก-น้อยขึ้นกับสายพันธุ์และการดูแล บางพันธุ์มีเยื่อหุ้มเมล็ดมากถึง 144.62 กรัม/ผล ในขณะที่บางพันธุ์มีเยื่อหุ้มเมล็ดแค่ 41 กรัม/ผล
การขยายพันธุ์

สามารถขยายพันธุ์ มีหลายวิธึ เช่น ด้วยเมล็ด, แยกราก, ปักชำ, ทับเถา ฟักข้าวชอบความชื้นสูง (ประมาณ 70-80 %) เริ่มมีดอกหลังจากปลูกไปได้แล้วประมาณ 3-6 เดือน พันธุ์ไทยมักจะให้ผลผลิตตลอดปี การเก็บเกี่ยวสามารถให้ผลประมาณ 0-60 ผล/ปี ขึ้นอยู่กับสถานที่ปลูก และการดูแล ถ้าปลูกในสถานที่ที่โดนแดดน้อยกว่า 5 ชมหรือปริมาณแสงแดดน้อย เช่น ปลูกบริเวณหมู่บ้านจัดสรรที่มีที่แคบ ๆ มีต้นไม้ใหญ่หรือมีอะไรมาบังแสงแดดนั่งร้านฟักข้าว ฯลฯ ฟักข้าวจะไม่ออกดอก หรือออกดอกน้อย
คุณค่าทางโภชนาการ

ในประเทศไทยคนสมัยก่อนนำผลฟักข้าวอ่อนสีเขียวเป็นอาหาร  เนื่องจากรสชาติเนื้อฟักข้าว เหมือนมะละกอ วิธีการนำมารับประทานโดยการนำมาลวกหรือต้มให้สุก  จิ้มกินกับน้ำพริก หรือใส่แกง ส่วนยอดอ่อน ใบอ่อน นำมาเป็นผักได้ โดยการนึ่งหรือลวกให้สุก เช่นเดียวกับผลอ่อนนำไปปรุงเป็นแกง เช่น แกงแค น้ำปรุงสามรส หรือจิ้มน้ำพริกได้เช่นเดียวกัน   ในปัจจุบันจากงานวิจัยหลายแห่งพิสูจน์แล้วว่าการบริโภคเยื่อหุ้มเมล็ดของผลสุก มีประโยชน์มากกว่าการบริโภคผลอ่อน เพราะในเยื่อหุ้มเมล็ด มีสารที่มีประโยชน์มากมาย เช่น สารต้านอนุมูลอิสระสูง, ช่วยเสริมภูมิคุ้มกันให้ร่างกาย มีส่วนช่วยลดความเสี่ยงของการเกิดโรคหลอดเลือดหัวใจ โรคมะเร็งต่อมลูกหมาก มะเร็งปอด และมะเร็งกระเพาะอาหาร ฯลฯ
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Momordica cochinchinensis ที่วิกิสปีชีส์
มาสค์ไรเดอร์ฮิบิกิ 7 อสูรสงคราม

มาสค์ไรเดอร์ฮิบิกิ 7 อสูรสงคราม (ญี่ปุ่น: 劇場版　仮面ライダー響鬼と７人の戦鬼; โรมาจิ: Gekijōban Kamen Raidā Hibiki to Shichinin no Senki; ทับศัพท์: Masked Rider Hibiki & The Seven War Ogres Movie) เป็นภาพยนตร์ซีรีส์มาสค์ไรเดอร์ผลิตโดยโตเอะ คัมปะนี ซีรีส์เรื่องมาสค์ไรเดอร์ฮิบิกิ เริ่มออกฉายในประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 3 กันยายน ค.ศ. 2005 พร้อมกับภาพยนตร์เรื่อง ขบวนการเวทมนตร์ มาจิเรนเจอร์ เดอะมูฟวี่ ตะลุยนรกสุดขอบฟ้า
เพลงประกอบ

"Flashback"
เนื้อเพลงโดย: Shoko Fujibayashi
เนื้อเพลงแร็ปโดย:  m.c.A.T
ประพันธ์โดย & เรียบเรียงโดย: Isamu Taihei & SJR
ศิลปิน: Rin' featuring m.c.A.T
แหล่งข้อมูลอื่น

Kamen Rider Hibiki Official Webpage in Japanese
Igadevil's Article on the Movie เก็บถาวร 2006-07-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
มาสค์ไรเดอร์ฮิบิกิ 7 อสูรสงคราม (อนิเมะ) ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
Japan Box Office yearly results of 2005
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลตะวันออก วิทยาเขตจันทบุรี

| --- | --- |

ชื่อย่อ: มทร.ตะวันออก วข.จันทบุรี / RMUTTO CHAN
คติพจน์: ราชมงคลสร้างคนสู่งานเชี่ยวชาญเทคโนโลยี ราชมงคลทั้งเก้าแห่ง
ประเภท: วิทยาเขต
สถาปนา: พ.ศ. 2507
ที่ตั้ง: หมู่ที่ 10 ถนนบำราศนราดูร ตำบลพลวง อำเภอเขาคิชฌกูฎ จังหวัดจันทบุรี 22210
เว็บไซต์: www.chan.rmutto.ac.th
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลตะวันออก วิทยาเขตจันทบุรี (อังกฤษ: Rajamangala University of Technology Tawan-ok : Chantaburi Campus) เป็นมหาวิทยาลัยด้านวิทยาศาสตร์และ เทคโนโลยี ที่ตั้งอยู่ที่หมู่ที่ 10 ตำบลพลวง อำเภอเขาคิชฌกูฏ จังหวัดจันทบุรี อยู่ติดกับอุทยานแห่งชาติเขาคิชฌกูฏ และค่ายลูกเสือจังหวัดจันทบุรี มีพื้นที่ 1,567 ไร่เศษ
ประวัติ

มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลตะวันออก วิทยาเขตจันทบุรี เดิมเป็นโรงเรียนเกษตรกรรมจันทบุรี ที่จัดขึ้นในปีงบประมาณ พ.ศ. 2507 เปิดสอนวิชาชีพเกษตรกรรมในระดับประโยคมัธยมศึกษาตอนปลายสายอาชีพ ต่อมาในปีการศึกษา 2517 ขยายระดับการศึกษาเปิดสอนในระดับวิชาชีพชั้นสูง และยกฐานะเป็นวิทยาลัยเกษตรกรรมจันทบุรี ตั้งแต่วันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2517 จากนั้นได้โอนกิจกรรมบริหารบางส่วนของกรมอาชีวศึกษา ไปสังกัดวิทยาลัยเทคโนโลยีและอาชีวศึกษา ได้เปลี่ยนชื่อจากวิทยาลัยเกษตรกรรมจันทบุรี เป็นวิทยาเขตจันทบุรี
ต่อมาในปี พ.ศ. 2532 ได้ยกฐานะเป็นสถาบันเทคโนโลยีราชมงคล วิทยาเขตจันทบุรี จนในปี พ.ศ. 2548 ได้รับยกฐานะเป็นมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลตะวันออก วิทยาเขตจันทบุรี
คณะ

มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลตะวันออก วิทยาเขตจันทบุรี มีคณะที่ตั้งอยู่ในวิทยาเขต จำนวน 2 คณะ คือ คณะเทคโนโลยีสังคม และคณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรมการเกษตร
อยู่ระหว่างการจัดตั้ง 1 คณะ คือ คณะวิศวกรรมศาสตร์บูรณาการและเทคโนโลยี วิทยาเขตจันทบุรี
มองดอ

| มองดอ မောင်တောမြို့ |
| --- | --- |
เมือง
ถนนในเมืองมองดอ
มองดอที่ตั้งเมืองมองดอในประเทศพม่า
พิกัด:  20°49′N 92°22′E﻿ / ﻿20.817°N 92.367°E﻿ / 20.817; 92.367
ประเทศ:  พม่า
รัฐ:  รัฐยะไข่
จังหวัด: มองดอ
อำเภอ: มองดอ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 582.92 ตร.ไมล์ (1,509.8 ตร.กม.)
ความสูง: 10 ฟุต (3 เมตร)
ประชากร (2551): 400,000 คน
 • กลุ่มชาติพันธุ์: โรฮีนจา 80%   อื่น ๆ 20% ยะไข่  พม่า  ได้ง์แนะ  ฮินดู  คามาน  บารัว  มโร  Thet  
 • ศาสนา: พุทธนิกายเถรวาท อิสลาม คริสต์ ฮินดู
เขตเวลา: UTC+6:30 (เวลามาตรฐานพม่า)
มองดอ (พม่า: မောင်တော, เอ็มแอลซีทีเอส: maung:tau, ออกเสียง: [máʊ̯ɰ̃.dɔ́]) เป็นเมืองหนึ่งในรัฐยะไข่ทางภาคตะวันตกของพม่า มองดอเป็นเมืองที่อยู่ทางตะวันตกสุดของพม่าติดกับชายแดนบังกลาเทศ ห่างจากบู้ตี้ดอง 16 ไมล์ ทั้งสองเมืองแยกออกจากกันด้วยภูเขามายยู และเชื่อมต่อกันด้วยอุโมงค์ที่สร้างเมื่อ พ.ศ. 2461
กองทหารอังกฤษที่ช่องทางเข้าถนนมองดอ-บู้ตี้ดองซึ่งยึดครองโดยฝ่ายสัมพันธมิตรเมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2487
ประชากร

ใน พ.ศ. 2551 มีประชากรเกือบถึง 400,000 คน ประชากรส่วนใหญ่ของรัฐเกือบถึงร้อยละ 80 เป็นชาวโรฮีนจาซึ่งเป็นคนไร้รัฐ รัฐบาลพม่าไม่ได้รวมชาวโรฮีนจาเป็นกลุ่มชาติพันธุ์ในพม่า และไม่ถือว่าเป็นพลเมืองของพม่า ส่วนที่เหลือเป็นกลุ่มชาติพันธุ์ที่หลากหลาย รวมทั้งชาวยะไข่ ชาวพม่า ชาวได้ง์แนะ และชาวมโร
การศึกษา

ใน พ.ศ. 2554 มีโรงเรียนมัธยมศึกษา 8 แห่ง โรงเรียนระดับกลาง 10 แห่ง โรงเรียนหลังประถมศึกษา 16 แห่ง และโรงเรียนประถมศึกษา 125 แห่ง
เศรษฐกิจ

มองดอมีการเชื่อมต่อทางการค้ากับเมืองเตกนาฟของบังกลาเทศตั้งแต่เดือนกันยายน พ.ศ. 2538
แหล่งข้อมูลอื่น

20° 49' 0" North, 92° 22' 0" East Satellite map at Maplandia.com
| ด ค ก รัฐยะไข่ |
| --- | --- | --- |
เมืองหลวง: ซิตตเว
| จังหวัดเจาะพยู |  อำเภอเจาะพยู  อำเภอย่าน-บแย  |  |
| จังหวัดซิตตเว |  อำเภอซิตตเว  อำเภอเปาะตอ  อำเภอโปนน่าจู้น  อำเภอระเต่ดอง  |  |
| จังหวัดตองโกะ |  อำเภอตองโกะ  อำเภอมานออง  |  |
| จังหวัดตาน-ดแว |  อำเภอกวะ  อำเภอตาน-ดแว  |  |
| จังหวัดมเยาะอู้ |  อำเภอเจาะตอ  อำเภอมเยโบน  อำเภอมเยาะอู้  อำเภอมี่น-บย่า  |  |
| จังหวัดมองดอ |  อำเภอบู้ตี้ดอง  อำเภอมองดอ  |  |
| จังหวัดอ้าน |  อำเภออ้าน  |  |
| เมืองที่สำคัญ |  กวะ  เจาะตอ  เจาะพยู  ซิตตเว  ตองโกะ  ตาน-ดแว  บู้ตี้ดอง  เปาะตอ  โปนน่าจู้น  มเยโบน  มเยาะอู้  มองดอ  มานออง  มี่น-บย่า  ย่าน-บแย  ระเต่ดอง  อ้าน  |  |
ราดิช

ราดิช อาจหมายถึง
ราดิช (พืช)
ราดิช (ดราก้อนบอล)
ราดิช (วงดนตรี)
ยูอิจิ อิงูจิ

| ยูอิจิ อิงูจิ |
| --- | --- |
井口 祐一
เกิด:  (1981-02-22) 22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1981 (43 ปี) โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
อาชีพ: นักพากย์
องค์การ: สมาคมสหกรณ์ผู้บริโภคนักแสดงโตเกียว
ยูอิจิ อิงูจิ (井口 祐一,  22 กุมภาพันธ์ 1981 -) เป็นนักพากย์และผู้บรรยายชายชาวญี่ปุ่น เกิดที่โตเกียว สังกัดสมาคมสหกรณ์ผู้บริโภคนักแสดงโตเกียว
ผลงานพากย์

รวมพลคนแอบรัก หอพักอลวน (อุสะ คาซึนาริ)
ทานากะจอมเฉื่อย (คาโต)
Spiritpact (หยาง จิ้งหฺวา)
ฝากฝันไว้ที่เสียงโคโตะ! (มิซึฮาระ โคตะ)
ริชาร์ด ปริศนาพ่อค้าอัญมณี (ชิโมมุระ ฮารุโยชิ)
Shadowverse (เมารา อาเบลาร์ด)
ไอจู (มินาโตะ คานาตะ)
ยูอิ โองูระ

| ยูอิ โองูระ |
| --- | --- |
小倉 唯
เกิด:  (1995-08-15) 15 สิงหาคม ค.ศ. 1995 (29 ปี) จังหวัดกุมมะ ประเทศญี่ปุ่น
อาชีพ: นักพากย์
องค์การ: สไตล์คิวบ์
ยูอิ โองูระ (小倉 唯, おぐら ゆい, 15 สิงหาคม 1995  -) เป็น นักพากย์ นักร้อง และ นักแสดง ชาวญี่ปุ่น เกิดที่เมืองมิโดริ จังหวัดกุมมะ จบการศึกษาจากภาควิชาจิตวิทยา คณะมนุษย์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยสตรีโชวะ อยู่สังกัดสไตล์คิวบ์ อยู่ค่ายเพลงนิปปงโคลัมเบีย เคยเป็นสมาชิกของวง StylipS และยุยคาโอริ
ผลงานพากย์

เส้นทางฝันของสาวน้อยขนมหวาน (มินต์)
องค์ชายจิตป่วนกับน้องเหมียวยิ้มยาก (ทสึตสึกากุชิ ทสึกิโกะ)
ยูคิวโฮลเดอร์! (ยูกิ คาริง)
แกล้งนัก รักนะรู้ยัง? (ชิกิโมโตะ ซานาเอะ)
ฮักโตะ! พรีเคียว (คางายากิ โฮมาเระ)
ก็อบลิน สเลเยอร์ (นักบวชหญิง)
พิสูจน์นิยามความรักด้วยหลักวิชาสายวิทย์ (ยามาโมโตะ อาริกะ)
แมงมุมแล้วไง ข้องใจเหรอคะ (ซู)
ท่านจาฮี ชีวิตนี้ไม่มีถอย! (โคโกโระ)
แพลตตินัม เอนด์ (นัซเซ)
ไซเกียว อมเมียวจิ โนะ อิเซไก เท็นเซกิ (ยุกิ)
ลิลี่ผลิบานเพราะเป็นงานหรอกนะคะ! (ชิรากิ ฮิเมะ)
อิเซไก โชกัง วะ นิโดเมะ เดซุ (ชิโรเนโกะ)
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นอดุลยลักษณสมบัติ

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นอดุลยลักษณสมบัติ (16 ตุลาคม พ.ศ. 2362 - พ.ศ. 2417) มีพระนามเดิมว่า หม่อมเจ้าอุไร เป็นพระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาเขียว (พระธิดาในกรมขุนสุนทรภูเบศร์) ทรงเป็นต้นราชสกุลอุไรพงศ์
พระประวัติ

ประสูติเมื่อวันเสาร์ เดือน 11 แรม 12 ค่ำ ปีเถาะเอกศก จ.ศ. 1181 โดยประสูติก่อนพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวบรมราชาภิเษก ต่อมาพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ ให้ทรงกำกับกรมแสงและกรมช่างศิลา และทรงสถาปนาทรงกรมเป็น กรมหมื่นอดุลยลักษณสมบัติ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวพระราชทานวังท่าพระให้เป็นที่ประทับ สืบต่อจากพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมขุนราชสีหวิกรม
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นอดุลยลักษณสมบัติ สิ้นพระชนม์ในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อวันพฤหัสบดี เดือน 3 แรม 11 ค่ำ ปีระกาเบญจศก จ.ศ. 1235 รวมพระชันษา 55 ปี
พระโอรส - พระธิดา

มีพระโอรสและพระธิดา ดังนี้
หม่อมเจ้าทิพรส อุไรพงศ์ (ประสูติ พ.ศ. 2388 สิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2420)
หม่อมเจ้าหญิงดุษฎี อุไรพงศ์ (ประสูติ พ.ศ. 2393 สิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2456 พระราชทานเพลิง ณ วัดคณิกาผล เมื่อวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2460)
หม่อมเจ้าหญิงไม่ปรากฏพระนาม (พระราชทานเพลิง พ.ศ. 2397)
หม่อมเจ้าเปีย อุไรพงศ์ (ประสูติเมื่อวันที่ 13 มกราคม พ.ศ. 2430 สิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 6 มกราคม พ.ศ. 2469 พระราชทานเพลิง ณ วัดสระเกศ เมื่อวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2471)
หม่อมเจ้าหญิงหวาน อุไรพงศ์ (ประสูติ พ.ศ. 2404 สิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 11 กันยายน พ.ศ. 2455 พระราชทานเพลิง ณ วัดสระเกศ เมื่อวันที่ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2456)
หม่อมเจ้ากลาง อุไรพงศ์
หม่อมเจ้าหญิงไม่ปรากฏพระนาม (ประสูติ พ.ศ. 2408)
หม่อมเจ้าสำเนียง อุไรพงศ์ (ประสูติ พ.ศ. 2409)
หม่อมเจ้าหญิงจงกล อุไรพงศ์ (ประสูติ พ.ศ. 2410 สิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 19 เมษายน พ.ศ. 2434)
หม่อมเจ้าเทโพ อุไรพงศ์ (ประสูติ พ.ศ. 2412 สิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2418)
หม่อมเจ้าหญิงหริ่ม อุไรพงศ์ (สิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2468 พระราชทานเพลิง ณ วัดสระเกศ เมื่อวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2471)
หม่อมเจ้าหญิงถนอม อุไรพงศ์ ท.จ., จ.ป.ร.2 (สิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2464 พระราชทานเพลิง ณ วัดสระเกศ เมื่อวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2465) ทรงเป็นนางสนองพระโอษฐ์ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5
หม่อมเจ้านิลวรรณ อุไรพงศ์ ในสมัยรัชกาลที่ 5 (พ.ศ. 2438) ทรงได้รับสถาปนาขึ้นเป็นพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้านิลวรรณ (สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2443 พระราชทานเพลิง ณ วัดราชาธิวาส เมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2443) มีธิดา คือ 1.หม่อมราชวงศ์หญิงเนื่อง อุไรพงศ์ 2.หม่อมราชวงศ์หญิงเป้า อุไรพงศ์
หม่อมเจ้าปลั่ง อุไรพงศ์ (พระราชทานเพลิง ณ วัดเทวีวรญาติ เมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2458)
หม่อมเจ้าหญิงรื่น อุไรพงศ์
หม่อมเจ้าชายไม่ปรากฏพระนาม
พระภคินีร่วมในเจ้าจอมมารดาเขียว สุนทรกุล ณ ชลบุรี

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพงา
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

| ธรรมเนียมพระยศของ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นอดุลยลักษณสมบัติ |
| --- | --- |
การทูล: ใต้ฝ่าพระบาท
การแทนตน: ข้าพระพุทธเจ้า
การขานรับ: พ่ะย่ะค่ะ/เพคะ
พ.ศ. 2416 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 1 ปฐมจุลจอมเกล้า (ป.จ.) (ฝ่ายหน้า)
ฟาโรห์วัดจ์เนส

วัดจ์เนส (ภาษาอียิปต์โบราณ Wadj-nes ซึ่งแปลว่า "ลิ้นสด") หรือที่รู้จักในพระนาม วัดจ์ลาส, โอโกทลาส และทลาส เป็นฟาโรห์แห่งอียิปต์โบราณในสมัยราชวงศ์ตอนต้น ซึ่งอาจจะทรงปกครองในช่วงราชวงศ์ที่สอง เนื่องจากรูปแบบพระนาม "วัดจ์เนส" ไม่ได้เป็นพระนามของฟาโรห์ในช่วงเวลาดังกล่าว แต่มักจะปรากฏในบันทึกพระนามที่บันทึกขึ้นในช่วงรามเสส ในปัจจุบัน นักไอยคุปต์วิทยาได้พยายามเชื่อมโยง ฟาโรห์วัดจ์เนสกับกษัตริย์ฮอรัสในช่วงเวลาต้นยุคราชวงศ์