stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ฟาโรห์เซนุสเรตที่ 2
รัชสมัย > เหตุการณ์ภายในพระราชอาณาจักร

โอเอซิสแห่งไฟยุม ซึ่งเป็นภูมิภาคหนึ่งในอียิปต์ตอนกลางมีมนุษย์อาศัยอยู่มานานกว่า 8,000 ปี มันกลายเป็นศูนย์กลางสำคัญในอียิปต์ระหว่างช่วงสมัยราชอาณาจักรกลาง ตลอดระยะเวลานั้น ผู้ปกครองดำเนินแผนพัฒนาเพื่อเปลี่ยนไฟยุมให้กลายเป็นศูนย์กลางเกษตรกรรม ศาสนา และสถานตากอากาศ โดยโอเอซิสตั้งอยู่ 80 กม. (50 ไมล์) ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของเมืองเมมฟิส มีพื้นที่ทำการเกษตร มีศูนย์กลางอยู่ที่ทะเลสาบโมเอริส ซึ่งเป็นแหล่งน้ำตามธรรมชาติ
ฟาโรห์เซนุสเรตที่ 2 ทรงได้ริเริ่มแผนพัฒนาเพื่อใช้ประโยชน์จากทรัพยากรธรรมชาติของพื้นที่แอ่งน้ำเพื่อการล่าสัตว์และตกปลา ซึ่งเป็นแผนพัฒนาที่ดำเนินต่อโดยผู้สืบทอดพระราชบัลลังก์ของพระองค์และ "พัฒนาเสร็จสมบูรณ์" ในรัชสมัยของฟาโรห์อเมเนมเฮตที่ 3 ผู้เป็นพระราชนัดดาของพระองค์ เพื่อการเริ่มต้นแผนพัฒนานี้ขึ้น พระองค์ได้ทรงโปรดให้พัฒนาระบบชลประทานที่มีกำแพงกั้นน้ำและเครือข่ายของคลองที่ผันจากทะเลสาบโมเอริส พื้นที่ที่ถูกเวนคืนในแผนพัฒนานี้ก็ได้รับการปรับเปลี่ยนให้เป็นพื้นที่ทางการเกษตร
ลัทธิบูชาเทพแห่งจระเข้โซเบคได้รุ่งเรืองในช่วงเวลานั้น
รัชสมัย > เหตุการณ์ภายนอกพระราชอาณาจักร

รัชสมัยของฟาโรห์เซนุสเรตที่ 2 เป็นช่วงเวลาเข้าสู่ยุคแห่งสันติภาพและความเจริญรุ่งเรือง โดยไม่มีการบันทึกการเคลื่อนไหวกิจกรรมทางการทหารและมีการขยับขยายการค้าขายระหว่างอียิปต์กับดินแดนตะวันออกใกล้
ในช่วงเวลาเดียวกัน กลุ่มชาวเอเชียตะวันตกที่มาขอเข้าเฝ้าฟาโรห์พร้อมของกำนัลต่าง ๆ ก็ถูกบันทึกไว้ เช่นเดียวกับในภาพวาดบนหลุมฝังศพของคนุมโฮเทปที่ 2 ซึ่งมีชีวิตและทำงานในช่วงรัชสมัยฟาโรห์เซนุสเรตที่ 3 จากราชวงศ์ที่สิบสอง ซึ่งเป็นภาพของชาวต่างชาติ ซึ่งอาจจะเป็นชาวคานาอันหรือชาวเบดูอิน ถูกเรียกว่าเป็นชาวอามู (ꜥꜣmw) รวมถึงหัวหน้าคณะที่มีตัวเลียงผานิวเบียที่เรียกว่า อาบิชา ชาวฮิกซอส (𓋾𓈎𓈉 ḥḳꜣ-ḫꜣsw, เฮกา-คาซุต สำหรับ "ชาวฮิกซอส") ซึ่งเป็นหลักฐานชิ้นแรกที่มีการปรากฏของ "ฮิกซอส"
กลุ่มชนต่างแดนชาวเอเชียตะวันตก ซึ่งนำของกำนัลมาถวายแด่ฟาโรห์ พวกเขาอาจจะเป็นชาวคานาอัน ซึ่งถูกเรียกว่า  () ซึ่งประกอบด้วยบุรุษหัวหน้าคณะพร้อมกับตัวเลียงผานิวเบียที่ถูกเรียกว่า  ( ḥḳꜣ-ḫꜣsw,  สำหรับ "ชาวฮิกซอส") จากภาพในหลุมฝังศพที่เบนิ ฮาซานของคนุมโฮเทปที่ 2 ข้าราชการจากราชวงศ์ที่สิบสองแห่งอียิปต์ ผู้ที่ทำหน้าที่ในช่วงรัชสมัยฟาโรห์เซนุสเรตที่ 
 ( ประมาณ 1900 ปีก่อนคริสตกาล)
การสืบสันตติวงศ์

ไม่พบหลักฐานที่เกี่ยวกับการสำเร็จราชการร่วมกันระหว่างฟาโรห์เซนุสเรตที่ 2 กับฟาโรห์เซนุสเรตที่ 3 เมอร์เนนได้ชี้แจงว่า หลักฐานหลักที่มีอยู่เพียงชิ้นเดียวสำหรับฟาโรห์เซนุสเรตที่ 2 และ 3 คือตราประทับสคารับที่ปรากฏพระนามของของทั้งสองพระองค์ ความเกี่ยวข้องกันนี้สามารถอธิบายได้ว่า เป็นผลมาจากบันทึกเวลาย้อนหลัง ซึ่งปีสุดท้ายของรัชสมัยของฟาโรห์เซนุสเรตที่ 2 อาจถูกรวมเข้ากับปีแรกแห่งการครองราชย์ของฟาโรห์เซนุสเรตที่ 3 ซึ่งจะได้รับการสนับสนุนจากหลักฐานร่วมสมัยจากบันทึกพระนามกษัตริย์แห่งตูริน ซึ่งทำให้ฟาโรห์เซนุสเรตที่ 3 มีระยะเวลาในการปกครองครบ 19 ปีเต็มและจารึกบางส่วนอุทิศเพื่อเฉลิมฉลองการเริ่มต้นพิธีกรรมที่เริ่มโดยฟาโรห์เซนุสเรตที่ 2 และ 3 และบันทึกปาปิรัสที่มีบันทึกในช่วงปีที่ 19 แห่งการครองราชย์ของฟาโรห์เซนุสเรตที่ 2 และปีแรกของฟาโรห์เซนุสเรตที่ 3 นั้นมีหลักฐานเพียงเล็กน้อยและไม่จำเป็นว่าจำเป็นต้องมีการสำเร็จราชการร่วม และเมอร์เนนโต้แย้งว่าหากมีการสำเร็จราชการร่วมจริง ก็จะมีระยะเวลาเพียงไม่เกินสองสามเดือน
หลักฐานจากบันทึกปาปิรัสในตอนนี้ได้ถูกหักล้างจากข้อเท็จจริงที่ว่าบันทึกดังกล่าวได้รับลงระยะเวลาในปีที่ 19 แห่งการครองราชย์ของฟาโรห์เซนุสเรตที่ 3 และปีที่ 1 แห่งการครองราชย์ของฟาโรห์อเมเนมเฮตที่ 3[ต้องการอ้างอิง] ปัจจุบันยังไม่มีการค้นพบบันทึกจากรัชสมัยฟาโรห์เซนุสเรตที่ 2 ในเอล-ลาฮูน ราชธานีใหม่ของพระองค์
สมบัติในสถานที่ฝังพระศพ

ในปี ค.ศ. 1889 ฟลินเดอร์ส เพทรี นักไอยคุปต์วิทยาชาวอังกฤษ ได้ค้นพบ "ทองคำอันมหัศจรรย์และยูเรอุสประดับด้วยทองคำ" ซึ่งแต่เดิมนั้นจะต้องประกอบเป็นชิ้นส่วนของอุปกรณ์ฝังพระศพที่ถูกขโมยไปของฟาโรห์เซนุสเรตที่ 2 ในห้องที่มีน้ำท่วมขัง ปัจจุบันอยู่ในพิพิธภัณฑ์ไคโร หลุมฝังพระศพของเจ้าหญิงซิตฮาธอร์ยูเนต พระราชธิดาในฟาโรห์เซนุสเรตที่ 2 ก็ถูกค้นพบโดยนักไอยคุปต์วิทยาในพื้นที่ฝังพระศพที่แยกต่างหาก พบเครื่องประดับหลายชิ้นจากหลุมฝังพระศพของพระองค์ รวมทั้งสร้อยประดับพระอุระ และมงกุฏหรือรัดเกล้าที่นั่น ปัจจุบันจัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์เมโทรโพลิแทนแห่งนิวยอร์กหรือพิพิธภัณฑ์ไคโรในอียิปต์
ในปี ค.ศ. 2009 นักโบราณคดีชาวอียิปต์ประกาศผลการขุดค้นครั้งใหม่นำโดยนักอียิปต์โบราณ อับดุล เราะห์มาน อัล-อาเยดี พวกเขาเล่าถึงการขุดพบมัมมี่ยุคฟาโรห์ในโลงไม้สีสดใสใกล้กับพีระมิดแห่งลาฮูน มีรายงานว่ามัมมี่กลุ่มแรกที่พบในทะเลทรายที่ปกคลุมไปด้วยทรายรอบๆ พีระมิด
พีระมิด

พีระมิดถูกสร้างขึ้นรอบ ๆ โครงของแขนรัศมีหินปูน คล้ายกับพีระมิดของฟาโรห์เซนุสเรตที่ 1 แทนที่จะใช้หิน โคลน และปูน กลับใช้อิฐโคลนเป็นโครงสร้างภายในก่อนที่จะหุ้มพีระมิดด้วยชั้นของหินปูน แผ่นไม้อัด หินที่หุ้มชั้นนอกถูกล็อคเข้าด้วยกันโดยใช้ส่วนเสริมประกบ ซึ่งบางส่วนยังคงอยู่ มีการขุดคูน้ำรอบแกนกลางซึ่งเต็มไปด้วยหินเพื่อทำหน้าที่คล้ายท่อน้ำแบบฝรั่งเศส การหุ้มหินปูนอยู่ในท่อระบายน้ำนี้ แสดงว่าฟาโรห์เซนุสเรตที่ 2 ทรงกังวลเกี่ยวกับความเสียหายจากน้ำ
มีมาสตาบาจำนวนแปดหลังและพีระมิดขนาดเล็กอีกหนึ่งหลังอยู่ทางเหนือของสถานที่ฝังพระศพฟาโรห์เซนุสเรตที่ 2 และทั้งหมดอยู่ภายในกำแพงล้อมรอบ ผนังถูกหุ้มด้วยหินปูนที่ตกแต่งด้วยช่องต่างๆ บางทีอาจทำตามแบบสถานที่ฝังพระศพของฟาโรห์ดโจเซอร์ที่ซัคคารา มาสตาบาเหล่านั้นถมทึบและไม่พบห้องใดเลยภายในหรือด้านล่าง ซึ่งบ่งชี้ว่าพวกมันเป็นอนุสาวรีย์และอาจเป็นสัญลักษณ์ในธรรมชาติ และเพทรีได้สำรวจพีระมิดเสริมและไม่พบห้องใด ๆ อีก
ทางเข้าห้องใต้ดินอยู่ทางด้านใต้ของพีระมิด ซึ่งทำให้เพทรีสับสนเป็นเวลาหลายเดือนขณะที่เขามองหาทางเข้าทางด้านเหนือแบบดั้งเดิม
หลังจากการก่อสร้างเสร็จสิ้นแล้ว ปล่องทางเข้าแนวตั้งก็ถูกเติมเข้าไปแล้ว และห้องนี้ก็ถูกทำให้ดูเหมือนห้องฝังพระศพ ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่เป็นความพยายามที่จะโน้มน้าวให้พวกโจรปล้นสุสานไม่ต้องมองหาที่ไหนอีกแล้ว
ปล่องทางเข้ารองนำไปสู่ห้องโค้งและปล่องหลุมลึก นี่อาจเป็นแง่มุมหนึ่งของลัทธิบูชาโอซิริส ถึงแม้ว่ามันอาจจะเป็นการหาแหล่งน้ำก็ตาม มีทางเดินไปทางเหนือ ผ่านห้องด้านข้างอีกห้องหนึ่งแล้วเลี้ยวไปทางทิศตะวันตก สิ่งนี้นำไปสู่ห้องโถงและห้องฝังพระศพที่มีหลังคาโค้ง โดยมีห้องข้างทางทิศใต้ ห้องฝังพระศพถูกล้อมรอบด้วยทางเดินที่ไม่ซ้ำกันซึ่งอาจอ้างอิงถึงการเกิดของโอซิริส พบโลงพระศพขนาดใหญ่ภายในห้องฝังพระศพ มันใหญ่กว่าทางเข้าและอุโมงค์ แสดงว่ามันถูกวางในตำแหน่งเมื่อสร้างห้องและด้านบนเปิดโล่งสู่ท้องฟ้า เปลือกหุ้มหินปูนด้านนอกพีระมิดได้ถูกนำออกไปโดยฟาโรห์รามเสสที่  2 เพื่อที่ให้พระองค์สามารถนำหินกลับมาใช้ใหม่นั่นเอง และพระองค์ได้ทรงทิ้งจารึกที่ทรงสั่งให้ทำไว้
บทความอื่น

W. Grajetzki, The Middle Kingdom of Ancient Egypt: History, Archaeology and Society, Duckworth, London 2006 ISBN 0-7156-3435-6, 48-51
แหล่งข้อมูลอื่น

Senusret (II) Khakheperre
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 2  3  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี 
ศิลปิน:  ULAN 
สร้อยประดับพระอุระของฟาโรห์เซนุสเรตที่ 2 (จากสุสานแห่งซิตฮาธอร์ยูเนต)
มงกุฏของเจ้าหญิงซิตฮาธอร์ยูเนต
พีระมิดแห่งเซนุสเรตที่ 2 ที่เอล-ลาฮูน
แผ่นหินปูนปรากฏคาร์ทูชของฟาโรห์เซนุสเรตที่ 2 และพระนามและภาพสลักของเทพีเนคเบต จากมาสตาบาหมายเลขที่ 4 ทางด้านเหนือของพีระมิดแห่งเซนุสเรตที่ 2 ที่เอล-ลาฮูน ประเทศอียิปต์ จัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์โบราณคดีอียิปต์เพืรี กรุงลอนดอน
รางวัลภาพยนตร์เอเชีย

รางวัลภาพยนตร์เอเชีย (Asian Film Awards) เป็นงานแจกรางวัลประกวดเกี่ยวกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยมประจำปี จากงานเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติฮ่องกง โดยเริ่มจัดครั้งแรกเมื่อวันที่ 20 มีนาคม 2007 ที่ฮ่องกงคอนเวนชันแอนด์เอ็กซิบิชันเซ็นเตอร์ ในปีแรกมีสาขาที่มีการชิงรางวัล 10 สาขาคือ รางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยม, รางวัลผู้กำกับยอดเยี่ยม, รางวัลนักแสดงชายยอดเยี่ยม, รางวัลนักแสดงหญิงยอดเยี่ยม, รางวัลเรียบเรียงภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ,รางวัลถ่ายภาพยอดเยี่ยม, รางวัลภาพยนตร์ศิลปะยอดเยี่ยม, รางวัลดนตรีประกอบภาพยนตร์ยอดเยี่ยม, รางวัลตัดต่อภาพยนตร์ยอดเยี่ยม, รางวัลภาพยนตร์ลำดับภาพยอดเยี่ยม และยังมีรางวัลพิเศษเชิดชูเกียรติอีก ต่อมาในปี 2008 ได้มีการมอบรางวัลเพิ่มในสาขา นักแสดงสมทบชาย และนักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม อีกด้วย
สำหรับข้อวิจารณ์เกี่ยวกับการแจกรางวัล ผู้อำนวยการของสมาพันธ์ผู้สร้างภาพยนตร์แห่งเอเชีย และเป็นผู้ดำเนินงานเทศกาลภาพยนตร์เอเชีย-แปซิฟิก คู่แข่งของงานนี้ให้ความเห็นว่า รางวัลภาพยนตร์เอเชีย ไม่อาจเป็นตัวแทน (เอเชีย) ได้อย่างแท้จริง เพราะเป็นงานที่จัดขึ้นด้วยการดำเนินงานของส่วนเดียว ไม่ใช่องค์กรระดับภูมิภาคจริงๆ ในขณะที่งานเทศกาลภาพยนตร์เอเชีย-แปซิฟิกจะย้ายการจัดงานไปตามประเทศต่างๆ ในแต่ละปีและคัดเลือกคณะกรรมการตัดสินผลรางวัลจากประเทศสมาชิก ส่วนรางวัลภาพยนตร์เอเชียแม้จะจัดที่เดิมทุกปี แต่ก็มีการคัดเลือกคณะกรรมการมาจากประเทศต่างๆ หลายแห่งเช่นกัน เช่นเจ้าหน้าที่จากงานเทศกาลภาพยนตร์ต่างๆ ในโตเกียว ปูซาน คานส์และเบอร์ลิน
ผู้ได้รับรางวัลรางวัลภาพยนตร์เอเชียครั้งที่ 2 (2008)

รางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ได้แก่
Secret Sunshine
รางวัลผู้กำกับยอดเยี่ยม ได้แก่
Lee Chang-dong จากภาพยนตร์เรื่อง Secret Sunshine
รางวัลนักแสดงชายยอดเยี่ยม ได้แก่
Tony Leung Chiu-wai จากภาพยนตร์เรื่อง "Lust, Caution"
รางวัลนักแสดงหญิงยอดเยี่ยม ได้แก่
Jeon Do-yeon จากภาพยนตร์เรื่อง "Secret Sunshine"
รางวัลนักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม ได้แก่
SUN Honglei จากภาพยนตร์เรื่อง  เรื่อง Mongol
รางวัลนักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม ได้แก่
Joan Chen จากภาพยนตร์เรื่อง  The Sun Also Rises
รางวัลบทภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ได้แก่
Au Kin-yee and Wai Ka-fai จากภาพยนตร์เรื่อง "Mad Detective"
รางวัลถ่ายภาพยอดเยี่ยม ได้แก่
Liao Pen-jung จากภาพยนตร์เรื่อง "Help me Eros" หนังของไฉ่หมิงเหลียง
Best production designer ได้แก่
Cao Jiu-ping and Zhang Jian-qun  จากภาพยนตร์เรื่อง "The sun Also Rises"
รางวัลดนตรีประกอบภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ได้แก่
Vishal Dadlani and Shekhar Ravjiani จากภาพยนตร์เรื่อง Om Shanti Om
รางวัลตัดต่อภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ได้แก่
David Richardson จากภาพยนตร์เรื่อง "Eye in the sky"
Best visual effects ได้แก่
Ng Yuen-fai, จากภาพยนตร์เรื่อง "The Assembly"
Lifetime Achievement Award ได้แก่
Yoji Yamada
The Edward Yang New Talent Award ได้แก่
Yuya Ishii
ผู้ได้รับรางวัลรางวัลภาพยนตร์เอเชียครั้งที่ 1 (2007)

รางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ได้แก่
“The Host (อสูรนรกกลายพันธุ์)” ประเทศเกาหลี
รางวัลผู้กำกับยอดเยี่ยม ได้แก่
เจี่ยจางเคอ จากภาพยนตร์เรื่อง “Still Life” 《三峡好人》ประเทศจีน
รางวัลนักแสดงชายยอดเยี่ยม ได้แก่
ซองคังโฮ จากภาพยนตร์เรื่อง “The Host (อสูรนรกกลายพันธุ์)” ประเทศเกาหลี
รางวัลนักแสดงหญิงยอดเยี่ยม ได้แก่
มิกิ นากาทานิ จากภาพยนตร์เรื่อง “Memories of Matsuke” ประเทศญี่ปุ่น
รางวัลบทภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ได้แก่
Mani HAGHIGHI จากภาพยนตร์เรื่อง “Men at Work” ประเทศอิหร่าน
รางวัลถ่ายภาพยอดเยี่ยม ได้แก่
คิมฮยุงคู จากภาพยนตร์เรื่อง “The Host (อสูรนรกกลายพันธุ์)” ประเทศเกาหลี
รางวัลกำกับศิลป์ยอดเยี่ยม ได้แก่
เยี่ยจิ่นเถียน จากภาพยนตร์เรื่อง “The Banquet (ศึกสะท้านภพสยบบัลลังก์มังกร)” ประเทศจีน
รางวัลดนตรีประกอบภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ได้แก่
Rahayu SUPANGGAH จากภาพยนตร์เรื่อง “Opera Jawa” ประเทศอินโดนีเซีย/ออสเตรีย
รางวัลตัดต่อภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ได้แก่
ลี ชาตะเมธีกุล จากภาพยนตร์เรื่อง “Syndromes and a Century (แสงศตวรรษ)” ประเทศไทย/ออสเตรีย/ฝรั่งเศส
รางวัลภาพยนตร์ลำดับภาพยอดเยี่ยม ได้แก่
The Orphanage จากภาพยนตร์เรื่อง “The Host (อสูรนรกกลายพันธุ์)” ประเทศเกาหลี
รางวัลซูเปอร์สตาร์ระดับแม่เหล็กแห่งเอเชีย ได้แก่
หลิวเต๋อหัว ประเทศจีน
รางวัลผู้อุทิศตนเพื่อวงการภาพยนตร์แห่งเอเชีย ได้แก่
เซียวฟางฟาง ประเทศจีน
รายชื่อคณะลูกเรือถาวรของสถานีอวกาศนานาชาติ

ต่อไปนี้เป็น รายชื่อคณะลูกเรือถาวรของสถานีอวกาศนานาชาติ โดยที่คณะลูกเรือถาวรแต่ละชุดจะเรียกชื่อว่า "เอ็กซ์เพดิชั่น n" โดยที่ n เป็นเลขเรียงตามลำดับเพิ่มขึ้นในแต่ละคณะที่เสร็จสิ้นภารกิจ ทั้งนี้ไม่นับนักท่องเที่ยวอวกาศหรือผู้ไปเยือนในภารกิจจัดส่งเสบียง ชื่อของผู้บัญชาการในแต่ละเอ็กซ์เพดิชั่นจะเขียนไว้เป็น ชื่อตัวเอียง คำว่า "ระยะเวลา" หมายถึงเวลาของลูกเรือ โดยไม่เกี่ยวข้องกับ "เที่ยวบินขึ้น" หรือ "เที่ยวบินลง"
คณะลูกเรือปัจจุบัน

| เอ็กซ์เพดิชั่น | ลูกเรือ | ป้ายประดับยศ | วันนำส่ง | เที่ยวบินขึ้น | วันกลับถึงโลก | เที่ยวบินลง | ระยะเวลา (วัน) |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Expedition 50 |  Shane Kimbrough  Andrei Borisenko  Sergey Ryzhikov |  | Transferred from Expedition 49 | Transferred from Expedition 49 | 15 March 2017 (planned) | Soyuz MS-02 | 174 days (planned) |
| Expedition 50 |  Peggy Whitson  Oleg Novitskiy  Thomas Pesquet |  | 17 November 2016 21:20 UTC | Soyuz MS-03 | Will transfer to Expedition 51 | Will transfer to Expedition 51 | Will transfer to Expedition 51 |
ดูเพิ่ม

สถานีอวกาศนานาชาติ
วัดนาคูโมทนามัยปุญญาราม

| วัดนาคูโมทนามัยปุญญาราม |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดนาคูโมทนามัยปุญญาราม, วัดนาคู, วัดโมทนามันปุญญาราม
ที่ตั้ง: ตำบลบางกะไห อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูประโชติวุฒิคุณ
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดนาคูโมทนามัยปุญญาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางกะไห อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา มีที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 11 ไร่ 3 งาน ปัจจุบันมีพระครูประโชติวุฒิคุณเป็นเจ้าอาวาส
วัดนาคูโมทนามัยปุญญาราม เดิมชื่อ วัดโมทนามันปุญญาราม  เดิมตั้งเป็นสำนักสงฆ์ ตั้งแต่ พ.ศ. 2442 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และได้รับอนุญาตให้ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2482 โดยมีหลวงนครเป็นผู้ริเริ่มก่อสร้าง ต่อมาได้มีการขุดคูลัดข้างวัดไปคลองบางกะไห เพื่อความสะดวกในการสัญจรไปมา ชาวบ้านจึงเรียกชื่อว่า วัดนาคู ภายหลังเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดนาคูโมทนามัยปุญญาราม" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2430 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร
อาคารและเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ ซึ่งพระประธานในอุโบสถ เป็นพระพุทธรูปปางสะดุ้งมาร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2434 ศาลาการเปรียญ กุฏิ เจดีย์ 3 องค์ ซึ่งนายเผือก นางอิ่ม สร้าง 1 องค์ นายหรั่ง นางเป้า สร้าง 1 องค์ และ 1 องค์ คงสร้างในสมัยเดียวกัน โรงเรียนพระปริยัติธรรมสร้างเมื่อ พ.ศ. 2479 และในสมัยพระครูธรรมกิจนิเทศก์ (หลวงพ่อบุญชู นิจเจริญ) เป็นเจ้าอาวาส ได้สร้างโรงเรียนประชาบาล
วัดนางตะเคียน

| วัดนางตะเคียน |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดนางตะเคียน, วัดเทพธาราม
ที่ตั้ง: ตำบลคลองเขิน อำเภอเมืองสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสงคราม
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดนางตะเคียน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองแม่กลอง ในตำบลคลองเขิน อำเภอเมืองสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสงคราม
วัดนางตะเคียน เดิมชื่อ วัดเทพธาราม แต่ชาวบ้านเรียกวัดนางตะเคียน เป็นวัดโบราณ สมัยกรุงศรีอยุธยา ไม่ทราบใครเป็นผู้สร้าง ชือของวัดตั้งพ้องกับชื่อของคลองนางตะเคียนที่ไปออกคลองท่าคา อัมพวา หรือที่สร้างวัดมีต้นตะเคียนอยู่คู่หนึ่ง ปัจจุบันนี้ตายแล้ว จึงชื่อวัดตามต้นไม้ที่มีอยู่ก็ได้
อุโบสถก่ออิฐถือปูน หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้องลดชั้น ภายในประดิษฐานพระประธานในพระอุโบสถ เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ทำด้วยปูนปั้นลงรักปิดทอง หน้าตักกว้าง 2 เมตร สูงถึงพระโมลี 2 เมตรครึ่ง เจดีย์มุมก่ออิฐถือปูน ฐานเจดีย์เป็นฐานสิงห์ซ้อนกัน 3 ชั้น ศาลาท่าน้ำอาคารไม้หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้องสี และมีมณฑปจัตุรมุขเป็นของเก่าโบราณ ผุพังทรุดโทรม มิได้รับการปฏิสังขรณ์
ปูชนียวัตถุ ได้แก่ ชิ้นส่วนพระพุทธรูปหินทรายแดงประทับนั่งขัดสมาธิราบ ไม่มีพระเศียร พระกรและพระหัตถ์ พระชงค์และพระบาทชำรุดศิลปะอยุธยาตอนปลาย หินหีบน้ำอ้อยทำจากหินแกรนิต ลักษณะเป็นหินทรงกระบอกสองก้อน ตรงกลางเจาะรูกลม ส่วนล่างเจาะเป็นร่องสำหรับใส่เดือยไม้ มีฐานสี่เหลี่ยมรองรับ หลวงพ่อเณรเป็นพระพุทธรูปปางห้ามสมุทร สูง 74 นิ้ว หล่อด้วย
ทองเหลืองคล้ายสมัยอยุธยาประดิษฐานอยู่ในวิหาร ระฆังหล่อด้วยทองเหลืองลงหิน เส้นผ่าศูนย์กลาง 16 นิ้ว สูง 27 นิ้วครึ่ง ธรรมาสน์รูปหกเหลี่ยม ได้รับพระราชทานสมัยหลวงปู่จ้อย (เล็ก) เป็นเจ้าอาวาส
รางวัลเมขลา

| รางวัลเมขลา |
| --- | --- |
ปัจจุบัน: รางวัลสมาคมผู้สื่อข่าวบันเทิงแห่งประเทศไทย ประจำปี พ.ศ. 2555
รางวัลเมขลา ผลงานดีเด่นทางโทรทัศน์
รางวัลสำหรับ: ผลงานดีเด่นทางโทรทัศน์
ประเทศ:  ไทย
จัดโดย: สมาคมผู้สื่อข่าวบันเทิงแห่งประเทศไทย
รางวัลแรก: 10 มกราคม พ.ศ. 2523 (44 ปี)
รางวัลเมขลา  เป็นรางวัลผลงานดีเด่นทางโทรทัศน์ ซึ่งจัดขึ้นโดยสมาคมผู้สื่อข่าวบันเทิงแห่งประเทศไทย ในช่วงปี พ.ศ. 2523 จนถึง พ.ศ. 2547  
และได้มีการจัดงานขึ้นอีกครั้งหลังจากหายไป 6 ปี โดยจัดขึ้นในปี 2555 เป็นต้นมา ซึ่งถือเป็นการจัดครั้งที่ 24 และพิจารณาผลงานละครประจำปี พ.ศ. 2554
ประวัติ

สมาคมผู้สื่อข่าวบันเทิงแห่งประเทศไทย ได้จัดงานรางวัลเมขลา  เพื่อส่งเสริมและเป็นกำลังใจแก่ผู้เกี่ยวข้องในสายงานโทรทัศน์ โดยเริ่มครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2523  มี นายนคร วีระประวัติ เป็นนายกสมาคมฯ  ส่วนผู้ตั้งชื่อรางวัล "เมขลา" คือ ศ.คุณหญิงจินตนา ยศสุนทร หนึ่งในคณะกรรมการตัดสิน  จนถึงครั้งที่ 4 พ.ศ. 2528  กลุ่มคนดังกล่าวได้แยกตัวออกไปตั้งชมรมส่งเสริมโทรทัศน์ เพื่อจัดรางวัลโทรทัศน์ทองคำ   สมาคมผู้สื่อข่าวบันเทิงแห่งประเทศไทยจึงได้มีการเปลี่ยนตัวนายกสมาคมเป็น นายชาญ มีศรี ทำให้การจัดรางวัลเมขลายังคงดำเนินเรื่อยมาจนถึงครั้งที่ 23 พ.ศ. 2547
ในปี พ.ศ. 2554 สมาคมผู้สื่อข่าวบันเทิงแห่งประเทศไทย โดยนายชาตรี ศรียาภัย นายกสมาคม ได้รื้อฟื้นการจัดงานรางวัลเมขลาขึ้นมาอีกครั้ง โดยเริ่มจัดเป็นครั้งที่ 24 โดยมีการแบ่งรางวัลออกเป็น 3 ประเภท คือ รางวัลเมขลา, รางวัลมณีเมขลา หรือ รางวัลยอดนิยมแห่งปี และ รางวัลดาวเมขลา ที่มอบให้กับเหล่าคนบันเทิง โดยสื่อมวลชนเป็นผู้ตัดสิน นอกจากนี้ยังมอบ รางวัลเมขลามหานิยมแห่งปี ที่เปิดโอกาสให้ประชาชนทั่วไปสามารถโหวตให้กับดารานำชาย-หญิง, ผู้กำกับ, พิธีกร และผู้ดำเนินรายการที่ชื่นชอบ  เป็นการจัดรางวัลเกียรติยศเป็นรายการแรกของไทย
รางวัลเมขลา ประกอบด้วยรางวัลประเภทต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับวงการโทรทัศน์ ทั้งนี้มิได้เป็นการประกวดรายการโทรทัศน์ แต่เป็นการพิจารณาผลงานทุกรายการในแต่ละปี โดยทำการคัดเลือกเพื่อมอบประกาศเกียรติคุณแก่เจ้าของผลงานทางโทรทัศน์ที่มีคุณภาพ ผ่านการตัดสินรางวัลของคณะกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ นักวิชาการ นักข่าว นักสื่อสารมวลชน โดยยึดแนวการตัดสินมอบรางวัลจากการจัดงาน Emmy Awards ของสหรัฐอเมริกาเป็นส่วนสำคัญ   มีพิธีมอบรางวัลเป็นประจำทุกปีในช่วงเดือนมกราคม
เกร็ดน่ารู้
ปีที่งดจัดได้แก่ปี พ.ศ. 2527 และ พ.ศ. 2546  ด้วยเหตุขัดข้องด้านการเตรียมงาน
ผลจากการงดจัดสองปี ทำให้ดารามากฝีมืออย่าง อำภา ภูษิต พลาดการเข้าชิงถึงสองครั้ง ปี 2527 เธอฝากฝีมือยอดเยี่ยมในบทฝาแฝดจากเรื่อง 'สุดสายป่าน' อีกครั้งในปี 2546 จากเรื่อง 'นิราศสองภพ' แต่เธอก็ได้รับรางวัลจาก 'โทรทัศน์ทองคำ' มาครอง ส่วนอีกท่าน จริยา แอนโฟเน่ ได้รับรางวัลเกือบทุกสถาบัน จากละครเรื่อง 'ดงดอกเหมย' ก็พลาดรางวัลนี้ในปี 2546
ครั้งที่จัดเร็วที่สุด คือ ครั้งที่ 8 ในปี พ.ศ. 2531 เมื่อวันที่ 24 ธันวาคม ปีเดียวกัน
ครั้งที่จัดช้าที่สุด คือ ครั้งที่ 25 ปี พ.ศ. 2555 ร่วมกับรางวัลพระสุรัสวดี(ตุ๊กตาทอง) ในวันที่ 4 พฤษภาคม 2556
ลำดับงานประกาศผลรางวัล

| ครั้งและปีที่จัด | วันที่ประกาศผล | สถานที่ประกาศผลและมอบรางวัล | สถานีโทรทัศน์ถ่ายทอด |
| --- | --- | --- | --- |
| ครั้งที่ 1 ประจำปี พ.ศ. 2523 | วันที่ 10 มกราคม 2524 | โรงละครแห่งชาติ | ช่อง 7 |
| ครั้งที่ 2 ประจำปี พ.ศ. 2524 | วันที่ 16 มกราคม 2525 | โรงละครแห่งชาติ | ช่อง 5 |
| ครั้งที่ 3 ประจำปี พ.ศ. 2525 | วันที่ 22 มกราคม 2526 | โรงละครแห่งชาติ | ช่อง 5 |
| ครั้งที่ 4 ประจำปี พ.ศ. 2526 | วันที่ 21 มกราคม 2527 | โรงละครแห่งชาติ | ช่อง 3 |
| ครั้งที่ 5 ประจำปี พ.ศ. 2528 | วันที่ 15 มีนาคม 2529 | พาต้าเธียเตอร์ ปิ่นเกล้า (โรงภาพยนตร์แกรนด์พาต้า) | ช่อง 3 |
| ครั้งที่ 6 ประจำปี พ.ศ. 2529 | วันที่ 14 มีนาคม 2530 | พาต้าเธียเตอร์ ปิ่นเกล้า | ช่อง 7 |
| ครั้งที่ 7 ประจำปี พ.ศ. 2530 | วันที่ 19 มีนาคม 2531 | พาต้าเธียเตอร์ ปิ่นเกล้า | ช่อง 7 |
| ครั้งที่ 8 ประจำปี พ.ศ. 2531 | วันที่ 24 ธันวาคม 2531 | พาต้าเธียเตอร์ ปิ่นเกล้า | ช่อง 7 |
| ครั้งที่ 9 ประจำปี พ.ศ. 2532 | วันที่ 13 มกราคม 2533 | พาต้าเธียเตอร์ ปิ่นเกล้า | ช่อง 7 |
| ครั้งที่ 10 ประจำปี พ.ศ. 2533 | วันที่ 4 มกราคม 2534 | พาต้าเธียเตอร์ ปิ่นเกล้า | ช่อง 7 |
| ครั้งที่ 11 ประจำปี พ.ศ. 2534 | วันที่ 10 มกราคม 2535 | พาต้าเธียเตอร์ ปิ่นเกล้า | ช่อง 7 |
| ครั้งที่ 12 ประจำปี พ.ศ. 2535 | วันที่ 22 มกราคม 2536 | ห้องประชุมชั้น 5 พาต้า หัวหมาก | ช่อง 7 |
| ครั้งที่ 13 ประจำปี พ.ศ. 2536 | วันที่ 21 มกราคม 2537 | หอประชุมจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย | ช่อง 7 |
| ครั้งที่ 14 ประจำปี พ.ศ. 2537 | วันที่ 13 มกราคม 2538 | บางกอกคอนเวนชั่นเซ็นเตอร์ เซ็นทรัลพลาซ่า ลาดพร้าว | ช่อง 7 |
| ครั้งที่ 15 ประจำปี พ.ศ. 2538 | วันที่ 19 มกราคม 2539 | หอประชุมจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย | ช่อง 7 |
| ครั้งที่ 16 ประจำปี พ.ศ. 2539 | วันที่ 17 มกราคม 2540 | เอ็มซีซีฮอลล์ เดอะมอลล์ บางกะปิ | ช่อง 7 |
| ครั้งที่ 17 ประจำปี พ.ศ. 2540 | วันที่ 16 มกราคม 2541 | หอประชุมจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย | ช่อง 7 |
| ครั้งที่ 18 ประจำปี พ.ศ. 2541 | วันที่ 17 มกราคม 2542 | หอประชุมกรมประชาสัมพันธ์ | ช่อง 7 |
| ครั้งที่ 19 ประจำปี พ.ศ. 2542 | วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2543 | หอประชุมกรมประชาสัมพันธ์ | ช่อง 7 |
| ครั้งที่ 20 ประจำปี พ.ศ. 2543 | วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2544 | หอประชุมกรมประชาสัมพันธ์ | ช่อง 7 |
| ครั้งที่ 21 ประจำปี พ.ศ. 2544 | วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2545 | หอประชุมกรมประชาสัมพันธ์ | ช่อง 7 |
| ครั้งที่ 22 ประจำปี พ.ศ. 2545 | วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2546 | หอประชุมกรมประชาสัมพันธ์ | ช่อง 7 |
| ครั้งที่ 23 ประจำปี พ.ศ. 2547 | วันที่ 23 เมษายน 2548 | โรงละครไทยอลังการ พัทยา | ช่อง 5 |
| ครั้งที่ 24 ประจำปี พ.ศ. 2554 | วันที่ 10 มีนาคม 2555 | ห้องประชุมมงคลอาภา ๑ คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร | IPM SHOW |
| ครั้งที่ 25 ประจำปี พ.ศ. 2555 | วันที่ 4 พฤษภาคม 2556 | หอประชุมมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ท่าพระจันทร์ | ช่อง 11  |
ผลรางวัล

ในที่นี้ จะเป็นผลการตัดสินรางวัลเมขลาทุกครั้งที่จัด
ดูเพิ่ม

รางวัลโทรทัศน์ทองคำ
แหล่งข้อมูลอื่น

ผลรางวัลเมขลาครั้งที่ 8
ผลรางวัลเมขลาทุกครั้ง เฉพาะช่อง 3
ผลรางวัลเมขลาครั้งที่ 23 เก็บถาวร 2011-09-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ฟุตบอลลีกแชมเปียนชิป ฤดูกาล 2011–12

| --- | --- |
ฤดูกาล: 2011–12
ชนะเลิศ: เรดดิง
เลื่อนชั้น: เรดดิง เซาแธมป์ตัน เวสต์แฮม ยูไนเต็ด
ตกชั้น: ดอนคาสเตอร์โรเวอร์ส โคเวนทรีซิตี พอร์ทสมัธ
จำนวนการแข่งขันทั้งหมด: 387
จำนวนประตูทั้งหมด: 987 (2.55 ต่อนัด)
ผู้ยิงประตูสูงสุด: ริคกี แลมเบิร์ต (24 ประตู)
ทีมเหย้าชนะสูงสุด: ปีเตอร์โบโรยูไนเต็ด 7-1 อิปสวิชทาวน์
ทีมเยือนชนะสูงสุด: มิลล์วอลล์ 0-6 เบอร์มิงแฮมซิตี
ประตูสูงสุด: ลีดส์ยูไนเต็ด 3-7 นอตทิงแฮมฟอเรสต์ (10 ประตู)
สถิติชนะติดต่อกันสูงสุด: 8 นัด เรดดิง
สถิติไม่แพ้ติดต่อกันสูงสุด: 12 นัด เซาแทมป์ตัน ไบรท์ตันแอนด์โฮฟอัลเบียน
สถิติไม่ชนะติดต่อกันสูงสุด: 11 นัด คอเวนทรีซิตี
สถิติแพ้ติดต่อกันสูงสุด: 7 นัด อิปสวิชทาวน์
ผู้เข้าชมมากที่สุด: 34,936 เวสต์แฮมยูไนเต็ด 1–0 คอเวนทรีซิตี
ผู้เข้าชมน้อยที่สุด: 6,351 ปีเตอร์โบโรยูไนเต็ด 4–3 คาร์ดิฟฟ์ซิตี
ผู้เข้าชมโดยเฉลี่ย: 17,667
← 2010–11 2012–13 →
ฟุตบอลลีกแชมเปียนชิป ฤดูกาล 2011–12 (หรือเรียกว่า เอนพาวเวอร์ด้วยเหตุผลด้านการสนับสนุน) เป็นการแข่งขันฟุตบอลลีกแชมเปียนชิป ฤดูกาลที่ 8 ของลีกภายใต้ชื่อปัจจุบันและในฤดูกาลที่ 19 ภายใต้รูปแบบการแบ่งลีกปัจจุบัน โดยผู้ชนะในฤดูกาลนี้คือ สโมสรฟุตบอลเรดดิง และอันดับที่สองหรือรองชนะเลิศคือ สโมสรฟุตบอลเซาแทมป์ตัน และอันดับสามคคือ สโมสรฟุตบอลเวสต์แฮมยูไนเต็ดซึ่งทั้งสามสโมสรนี้ได้เลื่อนชั้นสู่ พรีเมียร์ลีก ใน ฤดูกาล 2012-13 (เวสต์แฮมยูไนเต็ดชนะเลิศในรอบเพลย์ออฟ)
มีทีมเข้าร่วมแข่งขันในลีก 24 ทีม โดยมี 18 ทีมเดิมจากฤดูกาลก่อน และอีก 3 ทีมที่เลื่อนชั้นขึ้นมาจากฟุตบอลลีกวัน และอีก 3 ทีมที่ตกชั้นขึ้นมาจากพรีเมียร์ลีก
การแข่งขันรอบเพลย์ออฟ

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|   | Semi-finals | Semi-finals | Semi-finals | Semi-finals | Semi-finals |  |  | Final | Final | Final |
 
|  |  3 |   เวสต์แฮมยูไนเต็ด | 2 | 3 | 5 |   |  |  |  |  |
|  |  6 |   คาร์ดิฟฟ์ซิตี | 0 | 0 | 0 |   |  |  |  |  |
|  |   |   |   |   |   |   |   |  3 |   เวสต์แฮมยูไนเต็ด | 2 |
|  |   |   |   |   |   |   |   |  5 |   แบล็กพูล | 1 |
|  |  4 |   เบอร์มิงแฮมซิตี | 0 | 2 | 2 |   |  |  |  |  |
|  |  5 |   แบล็กพูล | 1 | 2 | 3 |   |  |  |  |  |
ทีม

บาร์นสลีย์
เบอร์มิงแฮมซิตี
แบล็กพูล
ไบรท์ตันแอนด์โฮฟอัลเบียน
บริสตอลซิตี
เบิร์นลีย์
คาร์ดิฟฟ์ซิตี
คอเวนทรีซิตี
คริสตัลพาเลซ
ดาร์บีเคาน์ตี
ดอนคาสเตอร์โรเวอร์ส
ฮัลล์ซิตี
อิปสวิชทาวน์
ลีดส์ยูไนเต็ด
เลสเตอร์ซิตี
มิดเดิลสโบร
มิลล์วอลล์
นอตทิงแฮมฟอเรสต์
ปีเตอร์โบโรยูไนเต็ด
พอร์ตสมัท
เรดดิง
เซาแทมป์ตัน
วัตฟอร์ด
เวสต์แฮมยูไนเต็ด
ที่อยู่ของทีมในการแข่งขันฟุตบอลลีกแชมเปียนชิป
| ทีม | สถานที่ | สนามแข่งขัน↓ | ความจุ |
| --- | --- | --- | --- |
| บาร์นสลีย์ | Barnsley | Oakwell | 23,009 |
| เบอร์มิงแฮมซิตี | Birmingham | St Andrew's Stadium | 30,079 |
| แบล็กพูล | Blackpool | Bloomfield Road | 16,220 |
| ไบรท์ตันแอนด์โฮฟอัลเบียน | Brighton | American Express Community Stadium | 22,500 |
| บริสตอลซิตี | Bristol | Ashton Gate | 21,497 |
| เบิร์นลีย์ | Burnley | Turf Moor | 22,546 |
| คาร์ดิฟฟ์ซิตี | Cardiff | Cardiff City Stadium | 26,828 |
| คอเวนทรีซิตี | Coventry | Ricoh Arena | 32,609 |
| คริสตัลพาเลซ | London | Selhurst Park | 26,309 |
| ดาร์บีเคาน์ตี | Derby | Pride Park Stadium | 33,597 |
| ดอนคาสเตอร์โรเวอร์ส | Doncaster | Keepmoat Stadium | 15,231 |
| ฮัลล์ซิตี | Kingston upon Hull | KC Stadium | 25,404 |
| อิปสวิชทาวน์ | Ipswich | Portman Road | 30,311 |
| ลีดส์ยูไนเต็ด | Leeds | Elland Road | 39,460 |
| เลสเตอร์ซิตี | Leicester | King Power Stadium | 32,500 |
| มิดเดิลสโบร | Middlesbrough | Riverside Stadium | 34,988 |
| มิลล์วอลล์ | ลอนดอน | The Den | 20,146 |
| นอตทิงแฮมฟอเรสต์ | Nottingham | City Ground | 30,576 |
| ปีเตอร์โบโรยูไนเต็ด | Peterborough | London Road Stadium | 15,460 |
| พอร์ตสมัท | Portsmouth | Fratton Park | 20,224 |
| เรดดิง | Reading | Madejski Stadium | 24,224 |
| เซาแทมป์ตัน | Southampton | St Mary's Stadium | 32,689 |
| วัตฟอร์ด | Watford | Vicarage Road | 23,500 |
| เวสต์แฮมยูไนเต็ด | ลอนดอน | Boleyn Ground | 35,303 |