stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อุทยานแห่งชาติไอเฟิล
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Nationalpark Eifel
Official Website เก็บถาวร 2013-01-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
www.foerderverein-nationalpark-eifel.de (เยอรมัน)
อินเนเรอ ฟือรุง

อินเนเรอ ฟือรุง (เยอรมัน: Innere Führung) เป็นคำที่อธิบายถึงรายละเอียดการออกแบบของกองทัพ ซึ่งเชื่อมโยงกับคำแถลงภารกิจของ "พลเมืองในเครื่องแบบ" (Staatsbürgers in Uniform) คำว่า Innere Führung ไม่มีคำจำกัดความอย่างเป็นทางการ มีเพียงคำอธิบายในระเบียบของกองทัพสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมัน Zentralen Dienstvorschrift der Bundeswehr ZDv 10/1 „Innere Führung”
ข้อมูลเพิ่มเติม > หนังสือ

Handbuch für Innere Führung, 1957
Hans-Helmut Thielen: Der Verfall der Inneren Führung. Politische Bewußtseinsbildung in der Bundeswehr. Frankfurt a.M.: Europäische Verlagsanstalt, 1970.
Carl-Gero von Ilsemann: Die innere Führung in den Streitkräften. Walhalla und Praetoria-Verlag, Regensburg 1981, ISBN 3-8029-6425-X
Jürgen Groß: Weiterentwicklung der Inneren Führung. Zwei Beiträge. Hamburger Beiträge zur Friedensforschung und Sicherheitspolitik, Heft 130, Hamburg 2002
Hans-Joachim Reeb/ Peter Többicke, Lexikon Innere Führung, Walhalla Verlag, 3. Auflage Regensburg 2003
Angelika Dörfler-Dierken: Ethische Fundamente der inneren Führung. Sozialwissenschaftliches Institut der Bundeswehr, Strausberg 2005
ZDv 10/1 „Innere Führung”, 2008 (PDF, 1,3 MB)[ลิงก์เสีย]
ข้อมูลเพิ่มเติม > แหล่งข้อมูลอื่น

Kritischer Artikel von Oberstleutnant Jürgen Rose zu Konzept und Geschichte der inneren Führung เก็บถาวร 2011-06-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Konzeption der Inneren Führung
Zentrum Innere Führung
Positionspapiere der Kommission „Europäische Sicherheit und Zukunft der Bundeswehr” am IFSH เก็บถาวร 2009-06-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
MGFA Militärgeschichtliches Forschungsamt "Die Innere Führung im Brennpunkt" เก็บถาวร 2010-09-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Dr. Jürgen Groß: Die Innere Führung der Bundeswehr. Ein Rück- und Ausblick
อารามเอ็ททาล

ด้านหน้าวัด
อารามเอ็ททาล (เยอรมัน: Kloster Ettal) เป็นแอบบีย์คณะเบเนดิกติน ตั้งอยู่ที่หมู่บ้านชื่อเดียวกันใกล้กับเมืองโอเบอร์อัมแมร์เกา (Oberammergau) และเมืองการ์มิช-พาร์เทินเคียร์เชินในรัฐไบเอิร์น ประเทศเยอรมนี
ประวัติ

อารามเอ็ททาลก่อตั้งเมื่อขึ้นวันที่ 28 เมษายน ปี ค.ศ. 1330 ตรงกับวันนักบุญวีตาลิสแห่งมิลาน (Vitalis of Milan) โดย จักรพรรดิลูทวิชที่ 4 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์หรือลูทวิชชาวไบเอิร์น (Ludwig the Bavarian) ที่หุบเขากราสแวง (Graswang valley) ตามที่พระองค์ได้ให้คำปฏิญาณไว้หลังจากกลับมาจากประเทศอิตาลี ตรงจุดยุทธศาสตร์สำคัญทางการค้าขายระหว่างประเทศอิตาลีและเมืองเอาคส์บวร์ค ประเทศเยอรมนี ตามตำนานกล่าวว่าม้าของจักรพรรดิลูทวิชผงกหัวสามครั้งตรงที่ที่ต่อมาเป็นที่สร้างอารามเดิม ซึ่งในปัจจุบันเป็นที่ตั้งรูปปั้นพระแม่มารีย์ ที่เรียกกันว่า "Frau Stifterin" หรือ "Ettal Madonna" (เอ็ททาลมาดอนนา) เป็นศิลปะตระกูลปีซาโน (Pisano) ซึ่งเป็นของขวัญที่จักรพรรดิลูทวิชทรงมอบให้แก่อาราม รูปปั้นนี้กลายมาเป็นเรลิกที่ผู้แสวงบุญนิยมกันมาสักการะ อารามนี้อุทิศให้แก่แม่พระรับเกียรติยกขึ้นสวรรค์
สถาปัตยกรรมเดิมเป็นแบบศิลปะกอทิก สร้างระหว่างปี ค.ศ. 1330 ถึงปี ค.ศ. 1370 เป็นสิ่งก่อสร้างที่ไม่ใหญ่นักเมื่อเทียบกับอารามระดับเดียวกันในสมัยกลางในแคว้นไบเอิร์น
อารามได้รับความเสียหายมากจากกองทัพของมอริสแห่งแซกโซนี (Maurice of Saxony) ระหว่างการปฏิรูปศาสนา แต่รอดจากการถูกทำลายระหว่างสงครามสามสิบปี (Thirty Years' War) ระหว่างปี ค.ศ. 1618 ปี ค.ศ. 1648
เมื่อปี ค.ศ. 1709 ภายใต้อธิการปลาซีดุสที่ 2 (Abbot Placidus II Seiz) ถือกันว่าเป็นยุคทองของอารามนี้ท่านก็ได้ก่อตั้ง "Knights' Academy" ("Ritterakademie") ซึ่งกลายมาเป็นสถานศึกษาที่มีชื่อเสียงและเป็นการเริ่มเป็นแนวทางการศึกษาของอารามแห่งนี้ แต่เมื่อปี ค.ศ. 1744 อารามก็ถูกไฟไหม้จนเกือบไม่เหลือ อารามที่สร้างแทนเป็นอารามที่สร้างอย่างโอฬารแบบศิลปะบารอก มีโดมสองชั้นตามแบบของเอนรีโก ซุกกัลลี (Enrico Zuccalli) สถาปนิกชาวสวิส-อิตาลี ที่ทำงานอยู่ที่มิวนิก ผู้เป็นลูกศิษย์ของจัน โลเรนโซ แบร์นีนี การตกแต่งภายในทำโดยโยเซ็ฟ ชมุทเซอร์ (Josef Schmutzer) ช่างปั้นปูนในสกุลศิลปะเว็สโซบรุนเนอร์ (Wessobrunner School) และโยฮัน บัพทิสท์ ชเตราพ์ (Johann Baptist Straub) ผู้เป็นผู้ตกแต่งแท่นบูชาและบริเวณที่ทำพิธีรอบแท่นบูชา
ความใหญ่โตหรูหราของอารามทำให้อารามเพิ่มความสำคัญขึ้นและกลายมาเป็นอารามที่สำคัญที่สุดในบริเวณเชิงเทือกเขาแอลป์
การปฏิรูปสถาบันคริสต์ศาสนา

อารามถูกยุบเลิกเมื่อปี ค.ศ. 1803 ระหว่างการ "การปฏิรูปสถาบันคริสต์ศาสนา" (Secularization) หลังจากนั้นอารามถูกขายให้กับโยเซ็ฟ ฟ็อน เอ็ลบิง (Josef von Elbing) เมื่อปี ค.ศ. 1809 ต่อมาลูกหลานของเขา ก็ขายให้กับเคานต์พัพเพินไฮม์ (Count Pappenheim) ระหว่างศตวรรษที่ 19 มีการบูรณะสิ่งก่อสร้างย่อย ๆ ของอารามโดยเฉพาะด้านหน้าของอารามและหอระฆัง
ฟื้นอาราม

อารามตกไปเป็นของบารอนเทโอดอร์ ฟอน คราเมอร์-เคลทท์ (Baron Theodor von Cramer-Klett) ผู้ยกอารามนี้คืนนักพรตคณะเบเนดิกตินที่ไชเยิร์น (Scheyern) เมื่อปี ค.ศ. 1900 ซึ่งได้สถาปนาอารามเอ็ททาลกลับเป็นอารามเบเนดิกตินตามเดิม และได้ขึ้นทะเบียนเป็นอารามในตำแหน่ง Basilica minor (มหาวิหารน้อย) เมื่อปี ค.ศ. 1920
ตามประเพณี ของ "Ritterakademie" เดิม อารามก็สร้างโรงเรียนมัธยมศึกษาประจำ (Gymnasium) เชี่ยวชาญทาง มนุษยศาสตร์ และภาษาสมัยใหม่ (modern languages) นอกจากนั้นทางวัดก็ยังมีโรงงานกลั่นเหล้าและทำเบียร์ ร้านขายหนังสือ โรงพิมพ์ โรงแรม โรงงานทำเนยแข็ง และมีโครงร่วมกับธุรกิจอื่น ๆ ด้วย
เมื่อปี ค.ศ. 1993 อารามเอ็ททาลตั้งอดีตอารามเว็คเซิลบวร์ค (Wechselburg Abbey) ซึ่งเคยเป็นอารามคณะออกัสติเนียน ขึ้นมาเป็นอารามคณะเบเนดิกติน
เมื่อปี ค.ศ. 2005 อารามนี้มีนักพรตด้วยกัน 50 องค์ และอีก 5 องค์อยู่ทีเว็คเซิลบวร์ค อารามเอ็ททาลเป็นอารามเบเนดิกตินที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของนิกายนี้และเป็นที่ดึงดูดนักท่องเที่ยวปีละมาก ๆ
ข้อมูลเพิ่มเติม

ศิลปะกอทิก
ศิลปะบารอก
ศิลปะโรโกโก
โยฮันน์ แบพทิสท์ ซิมเมอร์มันน์
แหล่งข้อมูลอื่น

(ภาษาเยอรมนี) อารามเอ็ททาลเว็ปไซท์
(ภาษาเยอรมนี) โรงเรียนอารามเอ็ททาล
(ภาษาเยอรมนี) อารามเอ็ททาล
สมุดภาพ

ด้านหน้าวิหาร
ภาพเขียนใต้โดม
ภาพเขียนใต้โดม
ภาพเขียนบนเพดาน
ออร์แกน
แท่นบูชารอง
ธรรมาสน์
รูปปั้น
ภายใน
รูปปั้นแบบโรโกโก
อุล์ม

| อุล์ม   |
| --- | --- |
นคร
ทัศนียภาพเมืองอุล์มและโบสถ์อุลเมอร์มึนส์เทอร์
   ธง ตราอาร์ม
ที่ตั้งของอุล์ม 
อุล์ม  แสดงแผนที่เยอรมนีอุล์ม  แสดงแผนที่รัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค
พิกัด:  48°24′N 09°59′E﻿ / ﻿48.400°N 9.983°E﻿ / 48.400; 9.983
ประเทศ: เยอรมนี
รัฐ: บาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค
จังหวัด: ทือบิงเงิน
อำเภอ: นครนอกอำเภอ
ปรากฎชื่อครั้งแรก: ค.ศ. 854
เขตการปกครอง: 18 เขตเมือง (Stadtteile)
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี (2015–23) : Gunter Czisch (CDU)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 118.69 ตร.กม. (45.83 ตร.ไมล์)
ความสูง: 478 เมตร (1,568 ฟุต)
ประชากร (2020-12-31)
 • ทั้งหมด: 126,405 คน
 • ความหนาแน่น: 1,100 คน/ตร.กม. (2,800 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+01:00 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+02:00 (CEST)
รหัสไปรษณีย์: 89073–89081
รหัสโทรศัพท์: 0731, 07304, 07305, 07346
ทะเบียนพาหนะ: UL
เว็บไซต์: www.ulm.de
อุล์ม (เยอรมัน: Ulm) เป็นนครนอกอำเภอในรัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่บนฝั่งด้านตะวันตกของแม่น้ำดานูบ ห่างจากเมืองชตุทท์การ์ทไปทางตะวันออกประมาณ 90 กิโลเมตร เมืองมีวิหารอุลเมอร์มึนส์เทอร์ (Ulmer Münster) ที่มีชื่อเสียง ถือว่าเป็นโบสถ์ที่สูงที่สุดในโลกวัดได้ว่ามีความสูงถึง 161.53 เมตร
เกร็ดความรู้

อุล์มเป็นเมืองเกิดของไอน์สไตน์
สาธารณรัฐออสเตรียที่ 1
การก่อตั้ง

บทความหลัก: สาธารณรัฐเยอรมันออสเตรีย
ในเดือนกันยายน 1919 รัฐตกค้างแห่งเยอรมัน-ออสเตรียได้รับการลดพรมแดนตามสนธิสัญญาแซ็ง-แฌร์แม็ง โดยต้องมอบดินแดนที่มีประชากรชาวเยอรมันอาศัยอยู่เป็นส่วนใหญ่ในซูเดเทินลันท์ให้แก่เชโกสโลวาเกีย ดินแดนเซาท์ทีโรลให้แก่อิตาลี และดินแดนบางส่วนของจังหวัดอัลไพน์ให้แก่ราชอาณาจักรแห่งชาวเซิร์บ โครแอต และสโลวีน (Kraljevina Srba, Hrvata i Slovenaca (SHS) หรือที่รู้จักกันในชื่อ "ยูโกสลาเวีย") แม้จะมีการคัดค้านจากออสเตรีย แต่สนธิสัญญาฉบับนี้ได้ช่วยยับยั้ง อันชลุส หรือ การรวมสหภาพออสเตรียกับเยอรมนี โดยไม่ได้รับความยินยอมจากสันนิบาตชาติ ฝ่ายสัมพันธมิตรไม่เห็นด้วยที่จะยอมให้เยอรมนีที่พ่ายแพ้ขยายอาณาเขตโดยการผนวกดินแดนที่หลงเหลืออยู่ของออสเตรีย ด้วยเหตุนี้เอง ทำให้ประเทศเยอรมัน-ออสเตรียต้องเปลี่ยนชื่ออย่างเป็นทางการเป็น สาธารณรัฐออสเตรีย
สาธารณรัฐใหม่นี้ได้กีดกั้นการอ้างสิทธิ์เหนือดินแดนทั้งสองครั้งจากประเทศเพื่อนบ้าน ครั้งแรกคือดินแดนทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของคารินเทีย ซึ่งมีชาวสโลวีนอาศัยอยู่เป็นส่วนใหญ่ ราชอาณาจักรแห่งชาวเซิร์บ โครแอต และสโลวีนได้เข้าขัดขวางอำนาจของออสเตรียเหนือดินแดนนี้โดยผ่านการลงประชามติของชาวคารินเทียเมื่อวันที่ 10 ตุลาคม 1920 ซึ่งประชากรส่วนใหญ่ยังคงเลือกที่จะอยู่กับออสเตรียต่อไป ครั้งที่สองคือการอ้างสิทธิ์เหนือดินแดนบัวร์เกินลันท์ของฮังการี ภายใต้ชื่อ "เวสเทิร์นฮังการี" (ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรฮังการีมาตั้งแต่ปี 907 โดยมีประชากรที่พูดภาษาเยอรมันเป็นส่วนใหญ่ แต่ก็ยังมีประชากรส่วนน้อยที่พูดภาษาโครเอเชียและฮังการีด้วย) ผ่านการลงนามในสนธิสัญญาแซ็ง-แฌร์แม็งจนดินแดนบัวร์เกินลันท์ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐออสเตรียโดยสมบูรณ์ในปี 1921 อย่างไรก็ตาม ภายหลังจากการลงประชามติซึ่งยังคงพิพาทโดยออสเตรีย เมืองหลักของจังหวัดโชโปรน (เยอรมันเออเดินบูร์ก) ยังคงเป็นส่วนหนึ่งของฮังการี
สนธิสัญญาแซ็ง-แฌร์แม็งได้สร้างความไม่พอใจแก่ประชากรชาวเยอรมันในออสเตรีย โดยได้อ้างถึงการละเมิดหลักการสิบสี่ข้อของประธานาธิบดีสหรัฐ วูดโรว์ วิลสัน วางเอาไว้ระหว่างการเจรจาสันติภาพ โดยเฉพาะสิทธิในการ "กำหนดตนเอง" ของทุกประเทศ ผู้คนส่วนใหญ่รู้สึกว่าการสูญเสียอาณาเขตของจักรวรรดิก่อนสงครามถึง 60% นั้น จะทำให้ออสเตรียไม่สามารถควบคุมดูแลทางด้านเศรษฐกิจและการเมืองได้อีกต่อไปในฐานะรัฐที่แยกขาดจากกัน โดยปราศจากการรวมตัวกับเยอรมนี ออสเตรียในขณะนี้มีขนาดเล็กมาก กลายเป็นประเทศที่ไม่มีทางออกสู่ทะเล ซึ่งมีประชากรประมาณ 6.5 ล้านคน กรุงเวียนนาซึ่งมีประชากรเกือบ 2 ล้านคน ถูกทอดทิ้งให้อยู่ในเมืองหลวงอย่างอดอยาก ออสเตรียในสมัยนี้มีพื้นที่ที่เหมาะแก่การเพาะปลูกเพียง 17.8 เปอร์เซนต์เท่านั้น เนื่องจากพื้นที่ทำกินส่วนใหญ่ในอดีตของจักรวรรดิออสเตรีย กลายเป็นส่วนหนึ่งของเชโกสโลวาเกียและยูโกสลาเวีย
รัฐบาลและสถานการณ์ทางการเมืองในปี 1920–1934

รัฐธรรมนูญฉบับใหม่ได้สร้างสภานิติบัญญัติแบบสองสภาขึ้น โดยมีสภาสูงหรือสภาสหพันธรัฐ (Bundesrat) ซึ่งประกอบด้วยเหล่าผู้แทนจากรัฐต่าง ๆ ในสหพันธรัฐ และสภาล่างหรือสภาแห่งชาติ (Nationalrat) ซึ่งจะมีการเลือกตั้งผู้แทนราษฎรในการเลือกตั้งระดับสากล ประธานาธิบดีแห่งสหพันธรัฐได้รับเลือกเป็นระยะเวลาสี่ปีในการประชุมใหญ่ของทั้งสองสภา ในขณะที่นายกรัฐมนตรีได้รับเลือกจากสภาแห่งชาติ เนื่องจากไม่มีพรรคการเมืองใดได้รับเสียงข้างมากในรัฐสภา ออสเตรียจึงถูกปกครองโดยกลุ่มพันธมิตรของพรรคสังคมคริสเตียน และพรรคมหาชนเยอรมัน หรือ ลันด์บุนด์ ซึ่งเป็นพรรคฝ่ายขวาที่เอนเอียงไปฝั่งอนุรักษนิยมมากกว่ารัฐบาลประชาธิปไตยสังคมนิยมชุดแรกของ คาร์ล เร็นเนอร์ ซึ่งได้จัดตั้งกฎหมายด้านเศรษฐกิจและสังคมและแรงงานที่ก้าวหน้าขึ้นจำนวนหนึ่ง
หลังจากปี 1920 รัฐบาลออสเตรียถูกควบคุมโดยพรรคสังคมคริสเตียนซึ่งต่อต้านแนวคิดอันชลุส โดยพรรคได้มีความสัมพันธ์กับคริสตจักรโรมันคาทอลิกอย่างใกล้ชิด นายกรัฐมนตรีคนแรกของพรรค อิกนาซ ไซเพิล ขึ้นสู่อำนาจในเดือนพฤษภาคม 1922 และพยายามสร้างพันธมิตรทางการเมืองระหว่างนักอุตสาหกรรมผู้มั่งคั่งและคริสตจักรโรมันคาทอลิก
ภายหลังจากการเลือกตั้งสภานิติบัญญัติในวันที่ 17 ตุลาคม 1920 พรรคประชาธิปไตยสังคมนิยมได้พ่ายแพ้ในรัฐสภาและยังคงเป็นฝ่ายค้านจนกระทั่งปี 1934 เมื่อด็อลฟูสได้ออกคำสั่งห้ามมีฝ่ายค้าน พรรคสังคมคริสเตียนชนะพรรคประชาธิปไตยด้วยคะแนนเสียง 85 ต่อ 69 พรรคมหาชนเยอรมันได้ 20 คะแนนเสียง และสหภาพชาวนา 8 คะแนนเสียง ไมเคิล ไฮนิช ได้รับเลือกให้เป็นประธานาธิบดี ภายหลังจากการเลือกตั้งในเดือนตุลาคม 1923 อิกนาซ ไซเพิล ได้ขึ้นสู่อำนาจและประกาศลาออกในเดือนพฤศจิกายน 1924 เมื่อสืบต่อตำแหน่งโดย รูดอล์ฟ ราเมค
ในเดือนธันวาคม 1928 วิลเฮ็ล์ม มิคลัส จากพรรคสังคมคริสเตียน ได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีแห่งสหพันธรัฐ และเมื่อวันที่ 7 ธันวาคม 1929 ได้มีการแก้ไขรัฐธรรมนูญเพิ่มเติม โดยให้มีการลดสิทธิของรัฐสภา ทำให้ประธานาธิบดีแห่งสหพันธรัฐได้รับเลือกจากการลงคะแนนเสียงของประชาชนโดยตรง และประธานาธิบดีมีสิทธิในการแต่งตั้งรัฐบาลกลางและสามารถออกพระราชกำหนดฉุกเฉินได้
ภายหลังจากการเลือกตั้งสภานิติบัญญัติในปี 1930 พรรคประชาธิปไตยสังคมนิยมกลายเป็นพรรคที่ได้ที่นั่งในรัฐสภามากที่สุด คือ 72 ที่นั่ง แต่ออทโท เอ็นเดอร์ นายกรัฐมนตรีของพรรคสังคมคริสเตียน ได้จัดตั้งรัฐบาลผสมโดยไม่มีสมาชิกพรรคประชาธิปไตยสังคมนิยมเลยแม้แต่น้อย
รัฐบาลและสถานการณ์ทางการเมืองในปี 1920–1934 > ความขัดแย้งฝ่ายซ้าย–ฝ่ายขวา

แม้ว่าประเทศจะมีพรรคการเมืองที่มั่นคงครองอำนาจอยู่ แต่การเมืองภายในประเทศนั้นกลับมีความแตกแยกและความรุนแรง โดยทั้งฝ่ายประชาธิปไตยสังคมนิยม (Republikanischer Schutzbund) และกองกำลังกึ่งทหารฝ่ายขวา (Heimwehr) เริ่มมีความขัดแย้งกัน ประเทศจึงถูกแบ่งแยกกันระหว่างประชากรในชนบทหัวโบราณและฝ่ายเวียนนาแดงที่ควบคุมโดยฝ่ายประชาธิปไตยสังคมนิยม
ในปี 1927 ระหว่างการปะทะกันทางการเมืองในแถบบัวร์เกินลันท์ มีชายชราและเด็กถูกยิงโดยกองกำลังฝ่ายขวา เมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม 1927 มือปืนได้รับการปล่อยตัวและผู้สนับสนุนฝ่ายซ้ายได้เริ่มประท้วงครั้งใหญ่ในระหว่างที่อาคารสำนักงานกระทรวงยุติธรรมถูกวางเพลิง เพื่อควบคุมความสงบเรียบร้อย ทางตำรวจและกองทัพจึงสั่งยิงประชาชน โดยมีผู้ถูกสังหารจำนวน 89 คน และบาดเจ็บอีก 600 คน การประท้วงครั้งใหญ่นี้มีชื่อเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า "การก่อการกำเริบเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1927" ฝ่ายประชาธิปไตยสังคมนิยมเรียกร้องให้มีการปะทะกันซึ่งกินเวลานานถึงสี่วัน
ภายหลังจากเหตุการณ์ในปี 1927 ฝ่ายอนุรักษนิยมเริ่มแข็งแกร่งขึ้น และความรุนแรงในออสเตรียยังคงทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนถึงในช่วงต้นทศวรรษที่ 1930 เมื่อ เอ็งเงิลแบร์ท ด็อลฟูส ขึ้นสู่อำนาจ
เศรษฐกิจ

อย่างไรก็ตาม สถานการณ์ทางเศรษฐกิจของสาธารณรัฐใหม่นี้ควบคุมได้ยาก เนื่องจากพื้นที่ทางเศรษฐกิจที่สำคัญของจักรวรรดิในอดีต ส่วนใหญ่ถูกพรากไปจากการก่อตั้งรัฐชาติใหม่ และจะยิ่งยุ่งเหยิงขึ้นไปอีก ด้วยข้อเท็จจริงที่ว่ารัฐชาติใหม่เหล่านี้จำนวนหนึ่งยังคงต้องพึ่งพาธนาคารกลางของเวียนนา แต่กลับถูกกีดกันโดยพรมแดนและภาษีที่แตกต่างกัน
ดินแดนออสเตรียที่ไม่มีทางออกสู่ทะเลแทบจะไม่สามารถเลี้ยงดูตัวเองได้และขาดพื้นฐานทางอุตสาหกรรมที่พัฒนาแล้ว นอกจากนี้ เชโกสโลวาเกีย, ฮังการี, ยูโกสลาเวีย, และอิตาลี ได้กำหนดการปิดล้อมทางการค้าและปฏิเสธที่จะขายทรัพยากรและถ่านหินให้กับออสเตรีย ซึ่งท้ายที่สุดออสเตรียก็ได้รับการช่วยเหลือและการสนับสนุนจากพันธมิตรตะวันตก ภายในปี 1922 หนึ่งดอลลาร์สหรัฐมีมูลค่าเท่ากับ 19,000 โครน และครึ่งหนึ่งของประชากรภายในประเทศตกงาน
ในเดือนธันวาคม 1921 สนธิสัญญาลานาที่ลงนามกันระหว่างออสเตรียและเชโกสโลวาเกีย โดยออสเตรียยอมรับพรมแดนของรัฐใหม่และยกเลิกการอ้างสิทธิ์ตัวแทนของชาติพันธุ์เยอรมันที่อาศัยอยู่ในดินแดนของเชโกสโลวาเกียที่สร้างขึ้นใหม่ ในทางกลับกัน เชโกสโลวาเกียได้ให้เงินกู้จำนวน 500 ล้านโครน แก่ออสเตรีย
ในปี 1922 ในความพยายามที่จะจัดการกับภาวะเงินเฟ้อภายหลังสงคราม นายกรัฐมนตรี อิกนาซ ไซเพิล ได้ทำเรื่องขอเงินกู้จากต่างประเทศและเสนอนโยบายประหยัดอย่างเข้มงวด ในเดือนตุลาคม 1922 สหราชอาณาจักร, ฝรั่งเศส, อิตาลี และเชโกสโลวาเกีย ได้ให้เงินกู้จำนวน 650 ล้านโครน หลังจากที่ไซเพิลสัญญาว่าจะไม่พยายามอันชลุสในอีก 20 ปีข้างหน้า และอนุญาตให้สันนิบาตชาติควบคุมเศรษฐกิจของออสเตรีย ในเดือนมีนาคม 1926 งบประมาณของรัฐมีเสถียรภาพและการควบคุมดูแลด้านการเงินระหว่างประเทศสิ้นสุดลง ธนาคารกลางออสเตรีย (Oesterreichische Nationalbank) ได้รับการจัดตั้งขึ้นใหม่อีกครั้งในปี 1923 ได้มีการประกาศใช้ภาษีการค้าในปี 1923 และในเดือนธันวาคม 1924 สกุลเงินชิลลิงออสเตรียได้เข้ามาแทนที่สกุลโครนออสเตรียเดิม
ภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่กระทบออสเตรียอย่างหนัก และในเดือนพฤษภาคม 1931 ธนาคารใหญ่ในออสเตรียอย่างเครดิทันส์ทัลท์ล่ม เพื่อทำการฟื้นฟูสภาพเศรษฐกิจ ออสเตรียจึงต้องการรวมสหภาพศุลการกรกับเยอรมนี แต่ในปี 1931 ฝรั่งเศสและกลุ่มประเทศภาคีน้อยไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้
ฟาสซิสต์ออสเตรีย

บทความหลัก: ฟาสซิสต์ออสเตรีย และ สงครามกลางเมืองออสเตรีย
นายกรัฐมนตรีแห่งพรรคสังคมคริสเตียน เอ็งเงิลแบร์ท ด็อลฟูส ขึ้นสู่อำนาจเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม 1932 และเปลี่ยนออสเตรียจากระบบพรรคการเมืองไปสู่ระบอบเผด็จการรวมศูนย์หรือระบอบฟาสซิสต์ ส่วนหนึ่งเป็นเพราะฟาสซิสต์อิตาลีเป็นพันธมิตรระหว่างประเทศที่เข้มแข็งที่สุดในการต่อต้านเยอรมนี ในเดือนมีนาคม 1933 ด็อลฟูสได้ประกาศระงับรัฐสภา ซึ่งทำให้ตัวเขามีโอกาสในการจัดตั้งรัฐบาลเผด็จการได้โดยไม่มีรัฐสภา ในเดือนพฤษภาคม 1933 เขาได้ก่อตั้งแนวร่วมปิตุภูมิ ซึ่งต่อต้านแนวคิดเสรีนิยมและสังคมนิยมเพื่อสนับสนุนลัทธิบรรษัทนิยม
รัฐบาลพยายามชิงดีชิงเด่นกันกับพรรคนาซีออสเตรีย ซึ่งต้องการให้ออสเตรียเข้าร่วมกับเยอรมนี ระบอบฟาสซิสต์ออสเตรียของด็อลฟูสได้เชื่อมโยงอัตลักษณ์ของออสเตรียเข้ากับคริสตจักรโรมันคาทอลิก เพื่อต่อต้านสหภาพออสเตรียและโปรเตสแตนต์เยอรมนีที่มีอำนาจเหนือกว่า
จากความขัดแย้งทางการเมืองที่เริ่มทวีความรุนแรงมากขึ้น จนนำไปสู่สงครามกลางเมืองออสเตรียในเดือนกุมภาพันธ์ 1934 ซึ่งเป็นการปะทะกันระหว่างฝ่ายนาซีกับฝ่ายประชาธิปไตยสังคมนิยมและกองกำลังฝ่ายรัฐบาล เมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม 1934 ด็อลฟูสได้เปลี่ยนออสเตรียให้เป็นรัฐพรรคการเมืองเดียว โดยมีพรรคแนวร่วมปิตุภูมิ (เยอรมัน: Vaterländische Front) เป็นพรรคการเมืองเพียงพรรคเดียว พร้อมกับประกาศใช้ "รัฐธรรมนูญเดือนพฤษภาคม" ซึ่งเป็นรัฐธรรมนูญเผด็จการ อีกทั้งยังเปลี่ยนชื่ออย่างเป็นทางการของประเทศจาก "สาธารณรัฐออสเตรีย" เป็น "สหพันธรัฐออสเตรีย" และยังเปลี่ยนธงชาติ ตราแผ่นดิน และเพลงชาติอีกด้วย
ระบอบสหพันธรัฐและการควบคุมอำนาจของสภาสหพันธรัฐถูกลดทอนลง ในขณะที่การเลือกตั้งสภาแห่งชาติถูกยกเลิก สมาชิกที่ได้รับการเสนอชื่อโดยสภาบรรษัททั้งสี่ (สภาแห่งรัฐ (Staatsrat), สภาวัฒนธรรมสหพันธ์ (Bundeskulturrat), สภาเศรษฐกิจสหพันธ์ (Bundeswirtschaftsrat) และสภาประจำรัฐ (Länderrat)) ตามสมมติแล้วพวกเขาจะเป็นความเห็นที่ดีที่สุดในแต่ละด้าน แต่ในทางปฏิบัติแล้ว การออกกฎหมายและการแต่งตั้งทั้งหมดมาจากคำสั่งของนายกรัฐมนตรีและประธานาธิบดีแห่งสหพันธรัฐ
รัฐได้เข้าควบคุมความสัมพันธ์ระหว่างนายจ้างกับลูกจ้างอย่างสมบูรณ์ และเริ่มปราบปรามผู้ที่สนับสนุนนาซีและผู้สนับสนุนการรวมชาติเยอรมัน พวกนาซีจึงตอบโต้กลับด้วยการลอบสังหารด็อลฟูสระหว่างการกบฏเดือนกรกฎาคมเมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม 1934 (ดูเพิ่มเติมที่ Maiverfassung 1934)
การลอบสังหารโดยนาซีออสเตรียในครั้งนี้ ทำให้ประเทศเพื่อนบ้านของออสเตรียไม่พึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง ฟาสซิสต์อิตาลีภายใต้การนำของผู้นำเผด็จการเบนิโต มุสโสลินี ซึ่งมีความสัมพันธ์อันดีกับออสเตรียภายใต้การนำของด็อลฟูส ได้ให้สัญญาว่าหากเยอรมนีจะบุกออสเตรีย อิตาลีก็สนับสนุนทางด้านการทหารอย่างเต็มกำลัง เนื่องจากพวกนาซีได้อ้างสิทธิ์ในดินแดนทีโรลที่ปกครองโดยอิตาลี การสนับสนุนจากอิตาลีได้ช่วยให้ออสเตรียรอดพ้นจากการผนวกรวมที่อาจเกิดขึ้นในปี 1934
คูร์ท ชุชนิกก์ ได้ดำรงตำแหน่งต่อจากด็อลฟูส เขาได้สั่งห้ามการจัดกิจกรรมต่าง ๆ ของพวกนาซี แต่ก็ยังสั่งห้ามให้มีกองกำลังกึ่งทหารแห่งชาติออสเตรีย (Heimwehr) ด้วย
ดูเพิ่ม

สาธารณรัฐเยอรมันออสเตรีย
สหพันธรัฐออสเตรีย
คาร์ล เร็นเนอร์
อินส์บรุค

| อินส์บรุค Innsbruck |
| --- | --- |
เมืองอินส์บรุค
   ตราอาร์ม
อินส์บรุค Innsbruck
พิกัด: 47°16′N 11°23′E﻿ / ﻿47.267°N 11.383°E﻿ / 47.267; 11.383
ประเทศ: ออสเตรีย 
รัฐ: ทีโรล
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 104.91 ตร.กม. (40.5 ตร.ไมล์)
ความสูง: 574 เมตร (1,883 ฟุต)
ประชากร (มกราคม พ.ศ. 2555)
 • ทั้งหมด: 121,791 คน
 • ความหนาแน่น: 1,161 คน/ตร.กม. (3,007 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
รหัสไปรษณีย์: 6010 – 6080
เว็บไซต์: innsbruck.at
อินส์บรุค (เยอรมัน: Innsbruck) เป็นเมืองหลวงของรัฐทีโรล ซึ่งอยู่ทางตะวันตกของประเทศออสเตรีย ตั้งอยู่บนที่ราบลุ่มแม่น้ำอินน์ กลางหุบเขาของเทือกเขาแอลป์ ซึ่งสามารถมองเห็นยอดเขาสูงได้แก่ นอร์ดเคทเทอ (Nordkette, สูง 2,334 เมตร) อยู่ทางตอนเหนือของเมือง ยอดพัทแชร์โคเฟิล (Patscherkofel, สูง 2,246 เมตร) และแซร์เลส (Serles, สูง 2,718 เมตร) ที่ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของเมือง เมืองอินส์บรุคมีชื่อเสียงในด้านเป็นศูนย์กลางของกีฬาฤดูหนาว ซึ่งเมืองแห่งนี้เคยเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันกีฬาฤดูหนาวหลายครั้ง ได้แก่ โอลิมปิกฤดูหนาว 1964 และ 1976 พาราลิมปิกฤดูหนาว 1984 และ 1988 รวมถึงโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาวที่จัดขึ้นเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 2012 ทำให้อินส์บรุคเป็นเมืองแรกของโลกที่ได้จัดกีฬาโอลิมปิกถึง 3 ครั้ง อินส์บรุคมีพื้นที่ 104.91 ตารางกิโลเมตร ปัจจุบันมีประชากร 121,791 คน
คำว่า อินส์บรุค (เยอรมัน: Innsbruck) มาจากคำว่า Inn ซึ่งเป็นชื่อแม่น้ำที่ไหลผ่านเมือง รวมกับ bruck ที่มาจากคำว่า Brücke ซึ่งเป็นคำในภาษาเยอรมันหมายถึง สะพาน ดังนั้นชื่อเมืองจึงมีความหมายว่า สะพานข้ามแม่น้ำอินน์
เมืองพี่น้อง

อินส์บรุคมีเมืองพี่น้องได้แก่
ไฟรบูร์ก เยอรมนี (ตั้งแต่ ค.ศ. 1963)
เกรอนอบล์ ฝรั่งเศส (ตั้งแต่ ค.ศ. 1963)
ซาราเยโว บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา (ตั้งแต่ ค.ศ. 1980)
ออลบอร์ เดนมาร์ก (ตั้งแต่ ค.ศ. 1982)
ทบิลิซี จอร์เจีย (ตั้งแต่ ค.ศ. 1982)
นิวออร์ลีนส์ สหรัฐอเมริกา (ตั้งแต่ ค.ศ. 1995)
อิซมีร์ ตุรกี
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Innsbruck
Innsbruck.at – เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
Innsbruck.info – เว็บไซด์การท่องเที่ยว
IVB – เว็บไซต์ระบบขนส่งมวลชนเมือง
| ด ค กเมืองใหญ่ในประเทศออสเตรีย |
| --- | --- |
 เวียนนา  กราทซ์  ลินทซ์  ซัลทซ์บวร์ค  อินส์บรุค  คลาเกินฟวร์ท  ฟิลลัค  เว็ลส์  ซังคท์เพิลเทิน 
| ด ค ก เมืองเจ้าภาพกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว |
| --- | --- |
 1924:  ชามอนี  1928:  ซังคท์โมริทซ์  1932:  เลคพลาซิด  1936:  การ์มิช-พาร์เทินเคียร์เชิน  1940: ไม่มี[c]  1944: ไม่มี[c]  1948:  ซังคท์โมริทซ์  1952:  ออสโล  1956:  กอร์ตีนาดัมเปซโซ  1960:  สควอว์วัลเลย์  1964:  อินส์บรุค  1968:  เกรอนอบล์  1972:  ซัปโปโระ  1976:  อินส์บรุค  1980:  เลคพลาซิด  1984:  ซาราเยโว  1988:  แคลกะรี  1992:  อาลแบร์วีล  1994:  ลิลเลอฮาเมอร์  1998:  นางาโนะ  2002:  ซอลต์เลกซิตี  2006:  ตูริน  2010:  แวนคูเวอร์  2014:  โซชี  2018:  พย็องชัง  2022:  ปักกิ่ง  2026:  มิลาน - กอร์ตีนาดัมเปซโซ  2030: TBA 
[c] ถูกยกเลิกเนื่องจากเกิดสงครามโลกครั้งที่สอง
อ็อทโท ชตรัสเซอร์

| อ็อทโท ชตรัสเซอร์ |
| --- | --- |
อ็อทโท ชตรัสเซอร์ได้กล่าวสุนทรพจน์ภายหลังได้ไม่นานที่เขาได้กลับมายังเยอรมนีตะวันตกหลังสงครามโลกครั้งที่สอง .
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 10 กันยายน ค.ศ. 1897(1897-09-10) บาทวินส์ไฮม์, จักรวรรดิเยอรมัน
เสียชีวิต: 27 สิงหาคม ค.ศ. 1974(1974-08-27) (76 ปี) มิวนิก, เยอรมนีตะวันตก
เชื้อชาติ: เยอรมัน
พรรคการเมือง: พรรคประชาธิปไตยสังคม  (1917–1920) Völkischer Block   (1922–1925) พรรคนาซี  (1925–1930) แนวร่วมดำ  (1930–1934) สหภาพสังคมนิยมเยอรมัน  (1956–1962)
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยฮุมบ็อลท์แห่งเบอร์ลิน
อาชีพ: นักปรัชญา, นักเขียน, นักการเมือง
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้:  เยอรมนี
สังกัด:  Freikorps
ประจำการ: ค.ศ. 1914–1918
ยศ: นายร้อย
ผ่านศึก: สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง

อ็อทโท โยฮัน มัคซีมีลีอาน ชตรัสเซอร์ (เยอรมัน: Otto Johann Maximilian Strasser) เป็นนักการเมืองชาวเยอรมันและเป็นสมาชิกตั้งแต่ต้นของพรรคนาซี.อ็อทโท ชตรัสเซอร์ได้ร่วมมือกับเกรกอร์ ชตรัสเซอร์ ผู้เป็นพี่ชายซึ่งเป็นสมาชิกชั้นแนวหน้าของกลุ่มฝ่ายซ้ายและได้แยกออกจากพรรคเนื่องจากเกิดเหตุพิพาทกับฝ่ายที่นิยมฮิตเลอร์.เขาได้ก่อตั้งแนวร่วมดำ (Black Front),เป็นกลุ่มที่มีเจตนาที่จะแยกตัวออกจากพรรรคนาซีและถูกจับกุมโดยกลุ่มฝ่ายของฮิตเลอร์.กลุ่มนี้ยังคงเคลื่อนไหวต่อไปในช่วงระหว่างถูกเนรเทศและในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ก็ได้เป็นกลุ่มต่อต้านอย่างลับๆ.
ปัจจุบัน สโลแกนของลัทธินาซีของเขาได้เป็นที่รู้จักกันคือ ลัทธิชตรัสเซอร์ (Strasserism)
อ็อทโท ซีลีอัคส์

| อ็อทโท ซีลีอัคส์ |
| --- | --- |
เกิด: 30 ตุลาคม ค.ศ. 1891(1891-10-30) น็อยดีเทินดอร์ฟ เยอรมนี
เสียชีวิต: 12 ธันวาคม ค.ศ. 1964(1964-12-12) (73 ปี) ลือเบ็ค-ทราเวอมึนเดอ เยอรมนี
รับใช้:  เยอรมนี (ถึง ค.ศ. 1918)  เยอรมนี (ถึง ค.ศ. 1933)  ไรช์เยอรมัน
แผนก/สังกัด:  กองทัพเรือจักรวรรดิเยอรมัน  ไรชส์มารีเนอ  ครีคส์มารีเนอ
ประจำการ: ค.ศ. 1910–1945
การยุทธ์: สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง  สงครามกลางเมืองสเปน  สงครามโลกครั้งที่สอง ปฏิบัติการเซเบอรัส 
บำเหน็จ: กางเขนเหล็กกางเขนอัศวิน
อ็อทโท ซีลีอัคส์ (เยอรมัน: Otto Ciliax; 30 ตุลาคม ค.ศ. 1891 – 12 ธันวาคม ค.ศ. 1964) เป็นเจ้าหน้าที่นายทหารเรือเยอรมันที่ได้ทำหน้าที่ในกองทัพเรือแห่งจักรวรรดิเยอรมัน สาธารณรัฐไวมาร์ และนาซีเยอรมนีในฐานะพลเรือเอกในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เขาได้บัญชาการในเรือประจัญบานเยอรมัน เขาได้รับเหรียญกางเขนเหล็กกางเขนอัศวิน
อ็อทโท ลาเกอร์เฟ็ลท์

| อ็อทโท ลาเกอร์เฟ็ลท์ |
| --- | --- |
เกิด: อ็อทโท คริสทีอาน ลูทวิช ลาเกอร์เฟ็ลท์ 20 กันยายน 2424 ฮัมบวร์ค จักรวรรดิเยอรมัน
เสียชีวิต: 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2510 (85 ปี)
อาชีพ: นักธุรกิจ
คู่สมรส: เอลีซาเบ็ท ลาเกอร์เฟ็ลท์
บุตร: เทอา ลาเกอร์เฟ็ลท์ มาร์ทา ลาเกอร์เฟ็ลท์ คาร์ล ลาเกอร์เฟ็ลท์
บิดามารดา: เทินเนียส โยฮัน อ็อทโท ลาเกอร์เฟ็ลท์ มารีอา ลาเกอร์เฟ็ลท์
อ็อทโท คริสทีอาน ลูทวิช ลาเกอร์เฟ็ลท์ (เยอรมัน: Otto Christian Ludwig Lagerfeld) เกิดเมื่อวันที่ 20 กันายน 2424 ณ ฮัมบวร์ค จักรวรรดิเยอรมัน เป็นบุตรชายของเทินเนียส โยฮัน อ็อทโท ลาเกอร์เฟ็ลท์ และมารีอา ลาเกอร์เฟ็ลท์ บิดาของเขาเป็นผู้ก่อตั้งบริษัท ลาเกอร์เฟ็ลท์ ซึ่งเป็นบริษัทนำเข้านมระเหย ส่วนบิดาของเขานั้นเป็นพ่อค้าไวน์ในฮัมบวร์ค ส่วนมารดาของเขาเป็นลูกสาวพ่อค้าในเบอร์ลิน เขาแต่งงานกับเอลีซาเบ็ท บาลมัน บุตรสาวของนักการเมืองท้องถิ่นของเยอรมนี มีบุตร 3 คนคือ
เทอา ลาเกอร์เฟ็ลท์
มาร์ทา ลาเกอร์เฟ็ลท์
คาร์ล ลาเกอร์เฟ็ลท์
อ็อทโท ลาเกอร์เฟ็ลท์ เสียชีวิตเมื่อวันที่ 4 กรกฎาคม 2510 ขณะมีอายุ 85 ปี