stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สโมสรฟุตบอลอาร์เซนอล
สนามแข่งขัน

บทความหลัก: เอมิเรตส์สเตเดียม
ในช่วงแรก อาร์เซนอลลงเล่นที่สนามย่านวูลิช บริเวณตะวันออกเฉียงใต้ของกรุงลอนดอน แต่เนื่องจากอยู่ในพื้นที่ทำเลที่คับแคบ ไม่สะดวกต่อการเดินทางและจุผู้ชมได้น้อย เฮนรี่ นอร์ริส ผู้บริหารคนใหม่จึงนำทีมย้ายมาสู่ลอนดอนเหนือ และพวกเขาได้เปิดใช้สนาม อาร์เซนอลสเตเดียม ในย่านไฮบิวรี่ เป็นสนามเหย้าอย่างเป็นทางการ ระหว่างวันที่ 6 กันยายน ค.ศ. 1913 จนถึง 7 พฤษภาคม ค.ศ. 2006 โดยมักจะเป็นที่รู้จักในชื่อ ไฮบิวรี่ เนื่องจากตั้งอยู่ในย่านไฮบิวรี่ และแฟน ๆ มักจะเรียกสนามแห่งนี้ด้วยฉายาน่ารัก ๆ ว่า "บ้านของฟุตบอล"
อาร์เซนอลสเตเดียมเริ่มสร้างใน ค.ศ. 1913 บนสนามพักผ่อนของวิทยาลัยท้องถิ่นแห่งหนึ่ง และมีการปรับปรุงใหม่ครั้งสำคัญ ๆ สองครั้ง ครั้งแรกในราวทศวรรษที่ 1930 คือการปรับปรุงอัฒจันทน์ด้านตะวันออกและตะวันตก และครั้งที่สองตอนปลายทศวรรษที่ 1980 และต้นทศวรรษที่ 1990 โดยมีการยกเลิกพื้นที่สำหรับการยืนชมเกมทั้งสองข้างสนามออกและทำเป็นที่นั่งทั้งหมดบนอัฒจันทน์ทั้งสี่ด้าน ทำให้สนามจุผู้ชมได้น้อยลงส่งผลให้มีรายได้จากการจำหน่ายตั๋วไม่มากพอ อาร์เซนอลจึงย้ายสนามเหย้าไปอยู่ที่เอมิเรตส์สเตเดียมใน ค.ศ. 2006 ในปัจจุบัน ไฮบิวรี่ได้รับการปรับปรุงให้เป็นศูนย์รวมอพาร์ทเมนต์และคอนโดมิเนียม ไฮบิวรี่ยังเคยเป็นสนามที่ใช้แข่งขันของทีมชาติอังกฤษและเอฟเอคัพนัดสำคัญ รวมไปถึงกีฬาชกมวย, เบสบอลและคริกเกต นอกจากนี้ สนามยังมีรถไฟใต้ดินผ่านจากสถานี Gillespie Road โดยใน ค.ศ. 1932 สถานีได้เปลี่ยนชื่อเป็น "สถานีรถไฟใต้ดินอาร์เซนอล" ซึ่งเป็นสถานีรถไฟใต้ดินเพียงแห่งเดียวของอังกฤษที่ตั้งชื่อตามสโมสรฟุตบอล
สนามเหย้าในปัจจุบันของสโมสรคือ เอมิเรตส์สเตเดียม (Emirates Stadium) หรือ สนามกีฬาเอมิเรตส์ ตั้งอยู่ที่แอชเบอร์ตันโกรฟในฮอลโลเวย์ (Holloway) ลอนดอนเหนือ เปิดใช้งานเมื่อเดือนกรกฎาคมปี 2006 ความจุ 60,355 ที่นั่ง ถือเป็นสนามที่ใหญ่ที่สุดอันดับ 2 ของพรีเมียร์ลีกเป็นรองเพียงโอลด์แทรฟฟอร์ด และเป็นสนามกีฬาที่ใหญ่เป็นอันดับ 3 ในลอนดอนรองจากเวมบลีย์และทวิกเคนแฮม เดิมทีสนามนี้เป็นที่รู้จักในชื่อ แอชเบอร์ตันโกรฟ ก่อนที่จะมีการใช้ชื่อตามข้อตกลงของสายการบินเอมิเรตส์ ผู้สนับสนุนหลักของสโมสร มูลค่าการก่อสร้างของสนามอยู่ที่ 390 ล้านปอนด์
สนามแห่งนี้มีอัฒจันทน์ที่มีหลังคารายล้อมทั้ง 4 ทิศ แต่ไม่มีหลังคาบริเวณพื้นสนาม ออกแบบโดยสถาปนิกจาก HOK Sport ตรวจสอบโครงสร้างทางวิศวกรรมโดยบริษัท Buro Happold ผู้ควบคุมการสร้างคือ เซอร์ โรเบิร์ต แมคอัลไพน์ ตั้งอยู่ในพื้นที่ของเขตอุตสาหกรรมแอชเบอร์ตันโกรฟเดิม ห่างจากไฮบิวรี สนามเดิมเพียงไม่กี่ร้อยเมตร นอกจากนี้ เอมิเรตส์สเตเดียมยังได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในสนามแข่งขันที่มีทัศนียภาพสวยงามที่สุดและมีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครันที่สุดในบรรดาทีมกีฬาทุกประเภทของสหราชอาณาจักร
บรรยากาศในสนามเอมิเรตส์สเตเดียม
แฟนคลับและความนิยม

แฟนฟุตบอลของสโมสรมีชื่อเรียกว่า "Gooners" ซึ่งมาจากฉายา "Gunners" ของสโมสร ในฤดูกาล 2007–08 สโมสรมียอดผู้เข้าชมในสนามเฉลี่ยสูงที่สุดเป็นอันดับ 2 ในอังกฤษ โดยมียอดเฉลี่ย 60,000 คนต่อเกม (คิดเป็น 95.5% ของความจุทั้งหมด) และยังมากที่สุดเป็นอันดับ 3 ในฤดูกาล 2015 นอกจากนี้อาร์เซนอลยังมียอดผู้เข้าชมในสนามมากที่สุดเป็นอันดับ 7 ในทวีปยุโรป และเนื่องด้วยสภาพที่ตั้งของสโมสรซึ่งตั่งอยู่แถบลอนดอนเหนือติดกับย่าน Canonbury และ Barnsbury ซึ่งเป็นย่านของคนมีฐานะ และยังใกล้เคียงกับย่านของชนชั้นกลางอย่าง Islington, Holloway, Highbury และ London Borough of Camden รวมทั้งพื้นที่ชนชั้นแรงงานส่วนใหญ่เช่น Finsbury Park และ Stoke Newington ส่งผลให้แฟนฟุตบอลของสโมสรมาจากชนชั้นทางสังคมที่หลากหลาย
ใน ค.ศ. 2015 มีการสำรวจความนิยมจากแฟนฟุตบอลทั่วทั้งโลก ผ่านโปรแกรมทวิตเตอร์พบว่า อาร์เซนอลเป็นสโมสรที่มีฐานผู้นิยมมากที่สุด โดยกระจายไปในหลายทวีปทั้งยุโรป, อเมริกาเหนือ และ แอฟริกาเหนือ และยังเป็นสโมสรแห่งแรกของอังกฤษที่มีผู้ติดตามทางทวิตเตอร์มากถึง 5 ล้านคน
สโมสรคู่อริ

บทความหลัก: ดาร์บีลอนดอนเหนือ และ การแข่งขันระหว่างสโมสรฟุตบอลอาร์เซนอลกับสโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด
อาร์เซนอลถือเป็นคู่ปรับสำคัญของทอตนัมฮอตสเปอร์ เนื่องด้วยทั้งสองสโมสรตั้งอยู่ในลอนดอนเหนือ การพบกันของทั้งสองทีมเรียกว่า “ศึกแห่งลอนดอนเหนือ” (North London Derby) โดยที่มาของการเป็นอริกันนั้นมีจุดเริ่มต้นมาตั้งแต่ ค.ศ. 1910 สโมสรอาร์เซนอลในขณะนั้นยังใช้ชื่อเดิมว่า “วูลวิช อาร์เซน่อล (Woolwich Arsenal)” เป็นทีมในลีกดิวิชันหนึ่ง มีสนามเหย้าอยู่ในย่านวูลวิชทางตะวันออกเฉียงใต้ของกรุงลอนดอน ในเวลานั้นสโมสรกำลังประสบปัญหาทางด้านการเงินครั้งใหญ่จนเกือบจะล้มละลาย เจ้าของสโมสรเดิมต้องประกาศขายทีมเพื่อแก้ปัญหา ซึ่งผู้ที่ได้เข้าเป็นเจ้าของทีมคนใหม่ ได้แก่ “เฮนรี นอร์ริส” นักธุรกิจแห่งกรุงลอนดอน
ความตั้งใจแรกของนอร์ริสในการแก้ปัญหาทีมคือการควบรวมทีมวูลวิช อาร์เซนอล เข้ากับสโมสรฟูลัม ซึ่งเป็นอีกทีมในเมืองลอนดอนที่เฮนรีเป็นเจ้าของอยู่เช่นกัน เพื่อเพิ่มฐานแฟนบอลและรายได้แก่สโมสร แต่เรื่องนี้ไม่ผ่านความเห็นชอบจากสมาคมฟุตบอลอังกฤษ นอร์ริสจึงต้องย้ายที่ตั้งทีมไปยังย่านที่มีคนอยู่อาศัยหนาแน่นกว่าเขตวูลวิช ซึ่งนอร์ริสได้เลือกย่าน “ไฮบรี” ทางตอนเหนือของลอนดอน และทำเรื่องย้ายสโมสรไปยังลอนดอนเหนือใน ค.ศ. 1913 ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของความเป็นอริระหว่างสองสโมสร เดิมทีนั้น สเปอร์เป็นเพียงสโมสรเดียวที่ตั้งอยู่ในย่านลอนดอนเหนือ พวกเขาเปรียบเสมือน “เจ้าถิ่น” และเป็นความภาคภูมิใจของคนในย่านนั้น การย้ายมาของ วูลวิช อาร์เซนอล จึงเหมือนการรุกล้ำเขตแดนของพวกเขา และเริ่มสร้างความไม่พอใจแก่แฟนบอลสเปอร์ที่โดนแย่งฐานแฟนคลับไป
และเหตุการณ์ครั้งประวัติศาสตร์ที่ถือเป็นสาเหตุหลักแห่งความเกลียดชังของทั้งสองทีมนั้นเกิดขึ้นในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1919 หลังสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ฟุตบอลลีกได้กลับมาแข่งขันอีกครั้งหลังจากหยุดพักไปตั้งแต่ ค.ศ. 1915 สมาคมฟุตบอลอังกฤษมีมติเพิ่มจำนวนทีมในดิวิชันหนึ่งจาก 20 ทีมเป็น 22 ทีม ในฤดูกาล 1919–20 โดยได้ตัดสินใจให้ทีมอันดับ 1 และ 2 ของดิวิชั่นสอง (ดาร์บีเคาน์ตี และ เพรสตันนอร์ทเอนด์) ได้เลื่อนชั้นขึ้นมาในลีกสูงสุดอย่างดิวิชันหนึ่งโดยอัตโนมัติ และในโควตาสุดท้ายอีกหนึ่งทีมนั้น สมาชิกได้ร่วมกันโหวตเลือกให้อาร์เซนอลซึ่งจบเพียงอันดับ 5 ในดิวิชันสองเลื่อนชั้นขึ้นมาแทน โดยตัดสิทธิ์ทีมอันดับ 20 ของดิวิชันหนึ่งในฤดูกาล 1914–15 อย่างสเปอร์ ส่งผลให้พวกเขาต้องตกชั้น ซึ่งเหตุการณ์ครั้งนั้นได้มีการกล่าวหาว่า เฮนรี นอร์ริส ได้ใช้วิธีวิ่งเต้นและให้ผลประโยชน์กับสมาคมเพื่อให้ทีมได้เลื่อนชั้น แม้จะไม่มีหลักฐานชัดเจน และทำให้ทั้งสองสโมสรเป็นอริกันมานับแต่นั้น โดยการพบกันของทั้งคู่ถือเป็นหนึ่งในนัดที่ดุเดือดที่สุดในการแข่งขันฟุตบอลของยุโรป
สโมสรอื่น ๆ ที่เป็นคู่แข่งโดยตรงของอาร์เซนอลได้แก่ แมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด เชลซี และ ลิเวอร์พูล เนื่องจากเป็นสโมสรใหญ่ที่แย่งชิงความสำเร็จกันมายาวนาน โดยเฉพาะการเป็นอริกับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดในช่วงปลายทศวรรษที่ 90 และต้นทศวรรษที่ 2000 ถือว่ามีความดุเดือดมาก เนื่องจากอาร์เซนอลที่คุมทีมโดยอาร์แซน แวงแกร์ แย่งชิงการเป็นสโมสรอันดับหนึ่งของอังกฤษกับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดที่คุมทีมโดยอเล็กซ์ เฟอร์กูสัน โดยผลัดกันแพ้-ชนะ หลายครั้งในการแข่งขันพรีเมียร์ลีก และ เอฟเอคัพ แต่บรรยากาศความเป็นอริของทั้งคู่ได้ลดลงพอสมควรภายหลังจาก ค.ศ. 2013 เป็นต้นมา เนื่องจากมีเชลซี ลิเวอร์พูล และแมนเชสเตอร์ซิตีก้าวขึ้นมาคว้าแชมป์พรีเมียร์ลีก และในปัจจุบันทั้งแวงแกร์และเฟอร์กูสันต่างก็อำลาทีมไปแล้ว
ผู้เล่น > ผู้เล่นทีมชุดแรก

หมายเหตุ: ธงชาติที่ปรากฏบ่งบอกให้ทราบว่าผู้เล่นคนนั้นสามารถเล่นให้กับชาติใดตามกฎของฟีฟ่าตามความเหมาะสม เพราะผู้เล่นบางคนอาจถือสองสัญชาติ
ผู้เล่น > ผู้เล่นทีมชุดแรก > ผู้เล่นที่ถูกปล่อยยืม

หมายเหตุ: ธงชาติที่ปรากฏบ่งบอกให้ทราบว่าผู้เล่นคนนั้นสามารถเล่นให้กับชาติใดตามกฎของฟีฟ่าตามความเหมาะสม เพราะผู้เล่นบางคนอาจถือสองสัญชาติ
บุคลากร

| ตำแหน่ง | รายชื่อ |
| --- | --- |
ผู้จัดการทีม:  มิเกล อาร์เตตา
ผู้ช่วยผู้จัดการทีม:  อัลเบิร์ต สตอยเฟนเบิร์ก
ผู้ช่วยผู้จัดการทีม:  การ์โลส กูร์เอสตา
ผู้ช่วยผู้จัดการทีม:  นีกอลา โจเวอร์
ผู้ช่วยผู้จัดการทีม:  มิเกล โมลินา
ผู้ฝึกสอนผู้รักษาประตู:  กานา ปาร์วอน
ผู้ดูแลทีมเยาวชน:  แพร์ แมร์เทิสอัคเคอร์
ผู้จัดการทีมรุ่นต่ำกว่า 23 ปี:  เควิน เบสซี
หัวหน้าฝ่ายปฏิบัติการ:  ชัด ฟอร์ซิธ
หัวหน้าทีมแพทย์:  แกรี โอดริสโคลล์ 
ผู้อำนวยการฝ่ายเทคนิค:  เอดู
อดีตผู้เล่นที่มีชื่อเสียง

เรียงตามปีที่เริ่มเล่นในทีมอาร์เซนอลชุดใหญ่เป็นครั้งแรก (ในวงเล็บคือปี ค.ศ.) :
บ็อบ วิลสัน (1963-1974)
จอร์จ เกรอัม (1966-1972)
แพต ไรซ์ (1966-1980)
ชาร์ลี จอร์จ (1968-1975)
เลียม เบรดี (1973-1980)
ไบรอัน คิดด์ (1974-1976)
เดวิด โอเลียรี (1975-1993)
พอล เดวิส (1978-1995)
เคนนี แซนซัม (1980-1988)
โทนี วูดคอก (1982-1986)
เอียน อัลลินสัน (1983-1987)
จอห์น ลูคิซ (1983-1990, 1996-2001)
ไนออล ควินน์ (1983-1990)
โทนี อดัมส์ (1983-2002)
ไมเคิล โทมัส (1984-1991)
อลัน สมิธ (1987-1995)
มาร์ติน คีโอว์น (1984-1986, 1993-2004)
เดวิด โรคาสเซิล (1985-1992)
พอล เมอร์สัน (1986-1997)
ไนเจล วินเทอร์เบิร์น (1987-2000)
ลี ดิกสัน (1988-2002)
สตีฟ โบลด์ (1988-1999)
เดวิด ซีแมน (1990-2003)
เอียน ไรท์ (1991-1998)
เรย์ พาร์เลอร์ (1992-2004)
แด็นนิส แบร์คกัมป์ (1995-2006)
ปาทริค วิเอร่า (1996-2005)
มาร์ก โอเฟอร์มาร์ส (1997-2000)
นีกอลา อาแนลกา (1997-1999)
แมตทิว อัปสัน (1997-2003)
แอมานุแอล เปอตี (1997-2000)
คริสโตเฟอร์ เรห์ (1997-2000)
อเล็กซ์ แมนนิงเกอร์ (1997-2002)
สจวร์ต เทย์เลอร์ (1997-2005)
เฟรียดริก ยุงแบร์ย (1998-2007)
ตีแยรี อ็องรี (1999-2007, 2012-ยืมตัว)
โอเล็ก ลุซนีย์ (1999-2003)
เอ็นวานโก คานู (1999-2004)
อิกอร์ สเตฟานอฟส์ (2000-2003)
แอชลีย์ โคล (2000-2006)
รอแบร์ ปีแร็ส (2000-2006)
โลร็อง เอตาม มาเย (2000-2006)
ซีลแว็ง วิลตอร์ (2000-2004)
โซล แคมป์เบลล์ (2000-2005, 2010)
เฌเรมี อาลียาเดียร์ (2001-2007)
โจฟันนี ฟัน โบรงก์ฮอสต์ (2001-2003)
ริชาร์ด ไรต์ (2001-2002)
เอดู (2001-2005)
ชิลเบร์ตู ซิลวา (2002-2008)
โกโล ตูเร (2002-2009)
แซ็สก์ ฟาบรากัส (2003-2011)
เยนส์ เลห์มันน์ (2003-2008)
โฆเซ อันโตเนียว เรเยส (2004-2006)
โรบิน ฟัน แปร์ซี (2004-2012)
มานูเอล อัลมูเนีย (2004-2012)
อเล็กซานเดอร์ เฮล็บ (2005-2008)
นิคลาส เบนท์เนอร์ (2005-2014)
เอ็มมานูเอล อาเดบายอร์ (2006-2009)
ฌูลีอู บาติสตา (2006-2007-ยืมตัว)
วีลียาม กาลัส (2006-2010)
เอดัวร์ดู ดา ซิลวา (2007-2010)
บาการี ซาญา (2007-2014)
วูกัช ฟาเบียญสกี (2007-2014)
ซามีร์ นัสรี (2008-2011)
อันเดรย์ อาร์ชาวิน (2009-2013)
แฌร์วินโย (2011-2013)
โตมัส เฟอร์มาเลิน (2009-2014)
ลูคัส โพดอลสกี (2012-2015)
มีเกล อาร์เตตา (2011-2016)
โตมาช โรซิตสกี (2006-2016)
มาตีเยอ ฟลามีนี (2004-2008, 2013-2016)
วอยแชค  ชแชนส์นือ (2009-2017)
อเล็กซ์ ออกซ์เลด-เชมเบอร์ลิน (2011-2017)
ทีโอ วอลคอตต์ (2006-2018)
อาเลกซิส ซานเชซ (2014-2018)
ออลีวีเย ฌีรู (2012-2018)
แจ็ก วิลเชียร์ (2001-2018)
ซานติ กาซอร์ลา (2012-2018)
ปีแยร์-แอเมอริก โอบาเมอย็องก์ (2018-2022)
สถิติสำคัญ

อาร์เซนอลเป็น 1 ใน 4 สโมสรของอังกฤษที่ได้แชมป์ลีกสูงสุดติดต่อกัน 3 ครั้ง (ฤดูกาล 1932–33, 1933–34 และ 1934–35)
เมื่อสิ้นสุดศตวรรษที่ 20 อาร์เซนอลได้รับการจัดลำดับจากสำนักข่าวบีบีซีให้เป็นทีมฟุตบอลที่ดีที่สุดของอังกฤษในรอบ 100 ปี โดยพิจารณาจากสถิติ และปัจจัยต่าง ๆ  โดยมีลิเวอร์พูล และเอฟเวอร์ตัน เป็นอันดับสองและอันดับสามตามลำดับ
ในพรีเมียร์ลีกฤดูกาล 2001–02 อาร์เซนอลสามารถทำประตูได้ในทุกนัด เป็นสถิติสูงสุดของลีก
ในพรีเมียร์ลีกฤดูกาล 2003–04 อาร์เซนอลไม่แพ้ใครตลอดฤดูกาล 38 นัด (ชนะ 26 และ เสมอ 12) เป็นครั้งแรกของพรีเมียร์ลีก และครั้งที่สองในประวัติศาสตร์ลีกสูงสุดของฟุตบอลอังกฤษต่อจาก เปรสตัน นอร์ธเอนด์ ในฤดูกาล 1888–89 ซึ่งขณะนั้นมีการแข่งขันเพียง 22 นัดต่อฤดูกาล
อาร์เซนอลทำสถิติไม่แพ้ทีมใดในพรีเมียร์ลีกติดต่อกัน 49 นัด ระหว่างฤดูกาล 2002–03, 2003–04, 2004–05 ซึ่งเป็นสถิติการไม่แพ้ติดต่อกันยาวนานที่สุดในประวัติศาสตร์ของฟุตบอลอังกฤษ
ในพรีเมียร์ลีกฤดูกาล 2003–04 ทีมอาร์เซนอลชุดที่ไม่แพ้ใครเลยตลอดทั้งฤดูกาล ได้รับการโหวตจากแฟนฟุตบอลให้เป็นสโมสรฟุตบอลที่ดีที่สุดของอังกฤษในรอบ 20 ปี โดยมีแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด ในฤดูกาล 1998–99 ที่ได้ทริปเปิลแชมป์ หรือสามแชมป์ในฤดูกาลเดียวกัน เป็นอันดับสอง
ผู้จัดการทีมที่คุมทีมยาวนานที่สุด: อาร์แซน แวงแกร์, 21 ปี 224 วัน  (1 ตุลาคม ค.ศ. 1996 –13 พฤษภาคม 2018)
ผู้จัดการทีมที่ประสบความสำเร็จมากที่สุด: อาร์แซน แวงแกร์, ชนะเลิศถ้วยรางวัล 17 รายการ (ค.ศ. 1996–2018)
ผู้เล่นที่ลงสนามรวมทุกรายการมากที่สุด: เดวิด โอเลียรี (722 นัด ค.ศ. 1975–1993)
ผู้เล่นที่ทำประตูรวมทุกรายการมากที่สุด: ตีแยรี อ็องรี (228 ประตู ค.ศ. 1999–2007 และ 2012)
การซื้อตัวผู้เล่นที่แพงที่สุด: นีกอลา เปเป (72 ล้านปอนด์ ย้ายจากล็อสก์ลีล ค.ศ. 2019)
การขายผู้เล่นที่แพงที่สุด: อเล็กซ์ ออกซ์เลด-เชมเบอร์ลิน (40 ล้านปอนด์ ย้ายไปลิเวอร์พูล ค.ศ. 2017)
ชนะด้วยผลประตูมากที่สุด: ชนะ Loughborough 12–0 ในฟุตบอลดิวิชั่น 2 ค.ศ. 1900
แพ้ด้วยผลประตูมากที่สุด: แพ้ Loughborough 0–8 ในฟุตบอลดิวิชั่น 2 ค.ศ. 1896
ในวัฒนธรรมร่วมสมัย

อาร์เซนอล ถูกอ้างอิงถึงในวัฒนธรรมร่วมสมัยหลายครั้ง เช่น เป็นคู่ชิงชนะเลิศในรายการยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก กับ เรอัลมาดริด ของสเปน ในภาพยนตร์สัญชาติอังกฤษเรื่อง Goal II: Living the Dream ในปี 2007 โดยมีนักฟุตบอลตัวจริงของทั้งสองสโมสรร่วมแสดงหลายคน เช่น ตีแยรี อ็องรี, เดวิด เบคแคม, ซีเนดีน ซีดาน และมีการอ้างถึงในซีรีส์เกาหลีเรื่อง Because This Is My First Life ในปี 2017 โดยกำหนดให้นางเอกของเรื่องเป็นแฟนอาร์เซนอลและได้ดูการแข่งขันของอาร์เซลนอลกับเชลซีคู่กับพระเอก
เกียรติประวัติ

อาร์เซนอลคว้าแชมป์ลีกสูงสุดมากเป็นอันดับ 3 ในอังกฤษจำนวน 13 สมัย (นับรวมฟุตบอลดิวิชันหนึ่งและพรีเมียร์ลีก) และครองสถิติคว้าแชมป์เอฟเอคัพมากที่สุด 14 สมัย และยังเป็นหนึ่งในสองสโมสรร่วมกับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดที่คว้าดับเบิลแชมป์ได้ 3 ครั้ง (แชมป์ลีกและเอฟเอคัพในปีเดียวกัน) คือ ค.ศ. 1971, 1998 และ 2002 อาร์เซนอลยังเป็นทีมแรกของกรุงลอนดอนที่สามารถเข้าชิงชนะเลิศยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกได้ (ปี 2006)
อาร์เซนอลเคยจบฤดูกาลในลีกด้วยอันดับที่ต่ำกว่าอันดับ 14 เพียงแค่ 7 ครั้งเท่านั้น และยังเป็นทีมที่มีอันดับในลีกเฉลี่ยดีที่สุดในช่วงศตวรรษที่ 20 (ช่วง ค.ศ. 1900–1999) อีกด้วย โดยอันดับเฉลี่ยคือ 8.5 นอกจากนี้ อาร์เซนอลยังเป็นหนึ่งในห้าสโมสรที่คว้าแชมป์เอฟเอคัพได้ 2 สมัยติดต่อกัน (ฤดูกาล 2002–03 และ 2014–15)
เกียรติประวัติ > ระดับประเทศ

ดิวิชันหนึ่ง/พรีเมียร์ลีก
ชนะเลิศ (13): 1930–31, 1932–33, 1933–34, 1934–35, 1937–38, 1947–48, 1952–53, 1970–71, 1988–89, 1990–91, 1997–98, 2001–02, 2003–04
ดิวิชันสอง
รองชนะเลิศ (1): 1903–04
เอฟเอคัพ (สถิติสูงสุด)
ชนะเลิศ (14): 1929–30, 1935–36, 1949–50, 1970–71, 1978–79, 1992–93, 1997–98, 2001–02, 2002–03, 2004–05, 2013–14, 2014–15, 2016–17, 2019–20
อีเอฟแอลคัพ
ชนะเลิศ (2): 1986–87, 1992–93
ชาริตีชิลด์/คอมมิวนิตีชิลด์
ชนะเลิศ (17): 1930, 1931, 1933, 1934, 1938, 1948, 1953, 1991 (แชมป์ร่วม), 1998, 1999, 2002, 2004, 2014, 2015, 2017, 2020, 2023
เกียรติประวัติ > ระดับทวีปยุโรป

ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก
รองชนะเลิศ (1): 2005–06
ยูฟ่าคัพวินเนอร์สคัพ
ชนะเลิศ (1): 1993–94
ยูฟ่าคัพ/ยูฟ่ายูโรปาลีก
รองชนะเลิศ (2): 1999–00, 2018–19
ยูฟ่าซูเปอร์คัพ
รองชนะเลิศ (1): 1994
อินเตอร์-ซิตีส์แฟส์คัพ
ชนะเลิศ (1): 1969–70
เกียรติประวัติ > รายการอื่น ๆ

เอมิเรตส์คัพ
ชนะเลิศ (5): 2007, 2009, 2010, 2015, 2017
กราฟแสดงอันดับในการแข่งขันฟุตบอลลีกของสโมสรอาร์เซนอล เริ่มตั้งแต่ ค.ศ. 1893
ทีมฟุตบอลหญิง

ทีมฟุตบอลหญิงของอาร์เซนอลก่อตั้งโดย วิค เอเคอรส์ อดีตนักฟุตบอลชาวอังกฤษใน ค.ศ. 1987 ในชื่อ Arsenal Ladies F.C และลงเล่นในฐานะสโมสรกึ่งอาชีพใน ค.ศ. 2002 และเอเคอร์ยังดำรงตำแหน่งประธานกิตติมศักดิ์ของสโมสรอีกด้วย ต่อมาใน ค.ศ. 2017 ซึ่งเป็นวาระครบรอบ 30 ปีการก่อตั้งสโมสร ได้มีการเปลี่ยนชื่อทีมเป็น Arsenal Women F.C และโดยทั่วไปพวกเธอจะเรียกแทนตัวเองสั้น ๆ ว่า อาร์เซนอล (Arsenal) ยกเว้นในบางโอกาสที่อาจจะสับสนกับชื่ออาร์เซนอลของทีมชาย สโมสรจึงจะเลี่ยงไปใช้ชื่อเต็ม
สโมสรหญิงของอาร์เซนอลเป็นทีมที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในบรรดาทีมฟุตบอลหญิงของอังกฤษ พวกเธอชนะเลิศถ้วยรางวัลรวม 58 รายการและในฤดูกาล 2008–09 สโมสรทำสถิติชนะเลิศการแข่งขันสามรายการหลักในฤดูกาลเดียวกัน (FA Women's National League, Women's FA Cup และ FA Women's National League Cup) และเป็นสโมสรหญิงทีมแรกของอังกฤษที่รับรางวัลยูฟ่าวีเมนส์คัพ หรือ ยูฟ่าแชมเปี้ยนส์ลีก โดยชนะเลิศในฤดูกาล 2006–07 ปัจจุบันสโมสรเล่นในสนามเหย้าที่  Meadow Park และมีผู้จัดการทีมคือ โยนัส ไอเดวอลล์
เชิงอรรถ

↑  ตั้งชื่อตามการยืนตำแหน่งของผู้เล่นในสนาม ถูกคิดค้นในช่วงกลางทศวรรษ 1920 โดย เฮอร์เบิร์ต แชปแมน โดยจะลดจำนวนผู้เล่นในเกมรุกลง และใช้กองหลังตัวกลางหยุดกองหน้าฝ่ายตรงข้าม แผนการเล่นนี้อาจเป็นการยืนแบบ 3–2–5 หรือ 3–4–3 ก็ได้
↑  มีการกล่าวหาว่าการเลื่อนชั้นของอาร์เซนอลนั้นเกิดจากการกระทำลับ ๆ ของเซอร์ เฮนรี นอร์ริส ประธานสโมสรในขณะนั้น มีการกล่าวหากันตั้งแต่เรื่องการใช้วิธีการทางการเมืองและการรับสินบน แต่ก็ยังไม่พบหลักฐานที่แน่ชัด อ่านข้อเท็จจริงได้ใน Soar & Tyler (2005). The Official Illustrated History of Arsenal. pp. p.40.CS1 maint: extra text (link) รายละเอียดเพิ่มเติมสามารถค้นคว้าได้ที่ Spurling, Jon (2004). Rebels for the Cause: The Alternative History of Arsenal Football Club. Mainstream. pp. pp.38–41. ISBN 0-575-40015-3.CS1 maint: extra text (link)
↑  นับตั้งแต่ ค.ศ. 1992 พรีเมียร์ลีกกลายเป็นลีกระดับสูงสุดของฟุตบอลอังกฤษ ส่วนฟุตบอลลีกเฟิสต์ดิวิชันและเซคันด์ดิวิชันกลายเป็นลีกระดับสองและสามแทน และนับตั้งแต่ ค.ศ. 2004 เฟิสต์ดิวิชันกลายเป็นแชมเปียนชิปและเซคันด์ดิวิชันกลายเป็นลีกวัน
↑  นับตั้งแต่ ค.ศ. 1992 พรีเมียร์ลีกกลายเป็นลีกระดับสูงสุดของฟุตบอลอังกฤษ ส่วนฟุตบอลลีกเฟิสต์ดิวิชันและเซคันด์ดิวิชันกลายเป็นลีกระดับสองและสามแทน และนับตั้งแต่ ค.ศ. 2004 เฟิสต์ดิวิชันกลายเป็นแชมเปียนชิปและเซคันด์ดิวิชันกลายเป็นลีกวัน
↑  ชาริตีชิลด์เปลี่ยนชื่อเป็นคอมมิวนิตีชิลด์ในปี 2002
หนังสืออ่านเพิ่ม

Hayes, Dean (2007). Arsenal: The Football Facts. John Blake. ISBN 978-1-84454-433-2.
Hornby, Nick (1992). Fever Pitch. Indigo. ISBN 978-0-575-40015-3.
Maidment, Jem (2006). The Official Arsenal Encyclopedia. Hamlyn. ISBN 978-0-600-61549-1.
Soar, Phil & Tyler, Martin (2000). The Official Illustrated History of Arsenal. Hamlyn. ISBN 978-0-600-60175-3.{{cite book}}:  CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
Spurling, Jon (2004). Rebels for the Cause: The Alternative History of Arsenal Football Club. Mainstream. ISBN 978-1-84018-900-1.
Stammers, Steve (2008). Arsenal: The Official Biography – The Compelling Story of an Amazing Club. Hamlyn. ISBN 978-0-600-61892-8.
แหล่งข้อมูลอื่น

Arsenal.com เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ  (อังกฤษ)
Arsenal เก็บถาวร 2009-02-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ในเว็บไซต์อย่างเป็นทางการของพรีเมียร์ลีก (อังกฤษ)
Arsenal ในเว็บไซต์อย่างเป็นทางการของยูฟ่า (อังกฤษ)
สโมสรฟุตบอลอาร์เซนอล ที่เฟซบุ๊ก
สโมสรฟุตบอลอาร์เซนอล ที่เฟซบุ๊ก
| ด ค กสโมสรฟุตบอลอาร์เซนอล |
| --- | --- |
 ผู้จัดการ ทีมชาย  ทีมหญิง  ฤดูกาล ทีมชาย  ทีมหญิง  เจ้าของ  ฤดูกาลปัจจุบัน ทีมชาย  ทีมหญิง 
ทีม:  สโมสรฟุตบอลอาร์เซนอล  สโมสรฟุตบอลหญิงอาร์เซนอล  ชุดเยาวชนและชุดอายุไม่เกิน 23 ปี 
ประวัติ:  ทีมชาติ ค.ศ. 1886–1966  ค.ศ. 1966–ปัจจุบัน  ยุโรป  หญิง  ชุดอายุไม่เกิน 23 ปี  ชุดเยาวชน  พิพิธภัณฑ์ 
สนามเหย้า:  ชาย เมเนอร์กราวด์ (1888–1890 & 1893–1913)  อินวิกตากราวด์ (1890–93)  ไฮบิวรี (1913–2006)  เอมิเรตส์สเตเดียม (2006–ปัจจุบัน)  หญิง แมโดว์พาร์ก (1987–ปัจจุบัน) 
สนามซ้อม:  ลอนดอนโคลนีย์ (ทีมชาย)  ยูซีแอล กราวด์ (ทีมหญิงและทีมเยาวชน) 
เกียรติประวัติ:  ทีมชาติ  ทีมหญิง  ชุดเยาวชน 
ผู้เล่น:  ทีมชาย ลงเล่นมากกว่า 100 นัด  25–99 นัด  1–24 นัด  ทีมหญิง  Academy Graduates  รางวัลผู้เล่นยอดเยี่ยมแห่งฤดูกาล 
คู่ปรับ:  บันทึกในลีกแบ่งตามคู่แข่ง  ดาร์บีลอนดอนเหนือ  การแข่งขันกับสโมสรฟุตบอลเชลซี  การแข่งขันกับสโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด 
ซิงเกิล:  "Good Old Arsenal" (1971)  "Shouting for the Gunners" (1993)  "Hot Stuff" (1998)  "Arsenal Number One" / "Our Goal" (2000) 
สื่อ:  อาร์เซนอลทีวี  The Arsenal Stadium Mystery  Fever Pitch 
ผู้สนับสนุน:  กูนเนอรส์  Arsenal Supporters' Trust  AFTV 
บทความที่เกี่ยวข้อง:  ดิอินวินซิเบิลส์  ทิวส์เดย์คลับ  เอมิเรตส์คัพ  สถานีรถไฟใต้ดินอาร์เซนอล  บริษัทอาร์เซนอล  เหตุจราจลในยูฟ่าคัพ นัดชิงชนะเลิศ 2000 
ทีมเยาวชนพันธมิตร:  สโมสรฟุตบอลบาร์เน็ต  Colorado Rapids  Hoang Anh Gia Lai  Richmond Strikers  Wadi Degla Sporting Club 
  หมวดหมู่   คอมมอนส์   โครงการวิกิ 
ผู้เล่นของสโมสรใน ค.ศ. 1888
รูปปั้นของเฮอร์เบิร์ต แชปแมน ตำนานผู้จัดการทีมของสโมสร
รูปปั้นของโทนี แอดัมส์ ตำนานผู้เล่นสโมสรบริเวณหน้าสนามเอมิเรตส์ สเตเดียม
ถ้วยพรีเมียร์ลีกสีทอง ซึ่งถูกจัดทำขึ้นในโอกาสพิเศษที่อาร์เซนอลคว้าแชมป์ได้โดยไม่แพ้ทีมใดตลอดฤดูกาล 2003–04
เมซุท เออซิล ในชุดเหย้าฤดูกาล 2013–14 อาร์เซนอลใช้สีแดงและสีขาวเป็นสีประจำสโมสร
โรบิน ฟัน แปร์ซี และ ตีแยรี อ็องรี ในเสื้อทีมเยือนสีเหลืองฤดูกาล 2005–06
อาร์เซนอลสเตเดียม ในย่านไฮบรีสนามเหย้าของสโมสรอาร์เซนอลตั้งแต่ ค.ศ. 1913–2006
แฟนฟุตบอลของสโมสรอาร์เซนอล
ดาร์บีลอนดอนเหนือใน ค.ศ. 2010
โรบิน ฟัน แปร์ซี กองหน้าแมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด กำลังจะยิงลูกจุดโทษในนัดที่พบกับอาร์เซนอล สโมสรเก่า
มิเกล อาร์เตตา อดีตกัปตันทีมของสโมสร ได้รับการแต่งตั้งเป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2019
อาร์แซน แวงแกร์ ผู้จัดการทีมซึ่งคุมทีมยาวนานที่สุดและประสบความสำเร็จมากที่สุดของสโมสร
ตีแยรี อ็องรี เจ้าของสถิติทำประตูมากที่สุดของสโมสร
ทีมฟุตบอลหญิงของอาร์เซนอลในฤดูกาล 2018–19
หลุยส์ สก๊อต (ทหาร)

พันโท หลุยส์ สก๊อต โอบีอี ดีซีเอ็ม อีดี (อังกฤษ: Louis Scott; ค.ศ. 1887–ค.ศ. 1967) ทำหน้าที่ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่งและสงครามโลกครั้งที่สอง รวมถึงเป็นผู้นำการฟื้นคืนกำลังของกองทหารชายแดนในประเทศแคนาดาระหว่างสงครามโลกทั้งสองครั้ง
สก๊อตเกิดที่ไบรตัน ประเทศอังกฤษ และเข้าร่วมกรมทหารราบเบาแคนาดาแห่งเจ้าหญิงแพทริเซียในกองกำลังรบนอกประเทศแคนาดาในฐานะพลทหารในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1914 โดยที่นั่น เขาทำหน้าที่เป็นจ่าสิบเอกประจำกรมทหารตั้งแต่เดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1915 ถึงเดือนธันวาคม ค.ศ. 1915 ก่อนที่จะมาเป็นครูฝึกให้แก่กองทัพอากาศสหราชอาณาจักร เขาได้รับการคัดเลือกสู่กองร้อย 'ซี' กองพันที่หนึ่ง ของกรมทหารเอดมันตันหลวง ซึ่งเขาดำรงตำแหน่งบัญชาการจนถึง ค.ศ. 1927
สก๊อตได้รับการติดต่อให้เข้ารับตำแหน่งผู้บัญชาการกองทหารชายแดนแคนาดา (LoF) ซึ่งเป็นองค์การกำลังกึ่งทหารรักชาติที่ไม่ได้ดำเนินการอีกต่อไปหลังสงคราม โดยเขาได้ตอบรับ และภายใต้การนำของสก๊อตเป็นเวลานานกว่าทศวรรษ ที่เริ่มตั้งแต่ ค.ศ. 1929 กองทหารชายแดนดังกล่าวก็ได้ฟื้นฟูขึ้นมาในแคนาดา และได้ใช้สิทธิ์ฟื้นฟูอย่างเต็มที่ในแคนาดา กระทั่ง ค.ศ. 1933 กองบัญชาการจักรวรรดิของกองทหารชายแดนนี้ในลอนดอนได้มอบสถานะกองพลให้แก่กองทหารชายแดนดังกล่าวภายใต้การนำของสก๊อต มีการร่างรัฐธรรมนูญขึ้น จัดตั้งหน่วยงานต่าง ๆ ทั่วประเทศ และสก๊อตได้จัดการซื้อที่ดิน 200 เอเคอร์ (0.81 ตารางกิโลเมตร) ใกล้กับเอดมันตัน รัฐแอลเบอร์ตา เพื่อใช้เป็นกองบัญชาการภาคสนาม ซึ่งต่อมาได้รับการตั้งชื่อว่า "ป้อมสก๊อต" ครั้นใน ค.ศ. 1936 กองทหารชายแดนได้เข้าสังกัดกองตำรวจม้าแคนาดา และได้รับเรียกตัวให้มาทำหน้าที่รักษาความปลอดภัยในระหว่างการเสด็จเยือนข้ามประเทศของสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 6 และสมเด็จพระราชินีเอลิซาเบธใน ค.ศ. 1939 โดยในปีเดียวกันนั้น กองตำรวจม้าแคนาดาได้ตัดความสัมพันธ์อย่างเป็นทางการกับกองทหารชายแดนหลังจากการแบ่งแยกกองพลแคนาดาเกิดขึ้น และทหารชายแดนแดนได้ระดมสมาชิกของตนอีกครั้งเพื่อเข้าร่วมสงครามโลกครั้งที่สอง แม้ว่าจะไม่ได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการในฐานะองค์กรก็ตาม ซึ่งสก๊อตเคยประจำการในกองพันที่ 49
เขตกูลีกอโร

| กูลีกอโร Koulikoro (ฝรั่งเศส) |
| --- | --- |
เขต
ทัศนียภาพในเขตกูลีกอโร
แผนที่เขตกูลีกอโร
พิกัด: 13°56′41″N 7°37′28″W﻿ / ﻿13.94472°N 7.62444°W﻿ / 13.94472; -7.62444
ประเทศ:  มาลี
การปกครอง
 • เมืองหลวง: กูลีกอโร
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 90,120 ตร.กม. (34,800 ตร.ไมล์)
ประชากร (2009)
 • ทั้งหมด: 2,418,305 คน
 • ความหนาแน่น: 27 คน/ตร.กม. (70 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC±0 (Coordinated Universal Time)
เขตกูลีกอโร (ฝรั่งเศส: Région de Koulikoro) เป็นเขตในทิศตะวันตกของประเทศมาลี ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมด 90,120 กม.² เมืองหลวงคือ กูลีกอโร
ประวัติศาสตร์

เขตกูลีกอโรในสมัยก่อนเคยเป็นที่ตั้งของจักรวรรดิที่ยิ่งใหญ่ คือ จักรวรรดิกานา, จักรวรรดิซอโซ และจักรวรรดิมาลี
ภูมิประเทศ

เขตกูลีกอโรส่วนมากจะมีพื้นที่เป็นป่าและพื้นที่ชลประทาน แม่น้ำไนเจอร์ได้ตัดผ่านจากทางตะวันตกไปทางเหนือและลงมาที่ตะวันออกของเขต
ภูมิอากาศ

ภูมิอากาศที่เขตกูลีกอโรมีความแห้งแล้งเป็นส่วนใหญ่ ฝนตกค่อนข้างน้อย แต่ฝนจะตกมากในช่วงเดือนกันยายน
ภูมิอากาศ > ปริมาณน้ำฝน

ในช่วงเดือนกันยายนจะมีปริมาณน้ำฝน 700-1,400 มิลลิเมตร
เศรษฐกิจ > เกษตรกรรม

เกษตรกรรมถือว่าเป็นฐานเศรษฐกิจที่สำคัญที่สุด ในช่วงฤดูฝนเศรษฐกิจทางเกษตรกรรมจะเน้นไปในทางปลูกมะม่วง, กล้วย และถั่วลิสง
เศรษฐกิจ > อุตสาหกรรม

อุตสาหกรรมที่สร้างรายได้ให้แก่เขตกูลีกอโร เช่น
เขื่อนเซแล็งเก (Sélingué)
อุตสาหกรรแร่ทองคำในKangaba
อุตสาหกรรมเกี่ยวกับผ้าฝ้าย
การแบ่งเขตการปกครอง

| ชื่อ | พื้นที่ทั้งหมด(กม> 2) | ประชากร ค> ศ. 1998 | ประชากร พ> ศ. 2009 |
| --- | --- | --- | --- |
| Nara | 30,000 | 166,783 | 242,990 |
| Banamba | 7,500 | 142,160 | 190,235 |
| Kolokani | 12,000 | 184,905 | 233,919 |
| Koulikoro | 7,260 | 153,485 | 211,103 |
| Dioïla | 12,794 | 332,972 | 491,210 |
| Kati | 16,897 | 513,798 | 948,128 |
| Kangaba | 5,500 | 76,404 | 100,720 |

Kati
Kangaba
Kolokani
Nara
Banamba
Koulikoro
Dioïla
หลิว เสวอี้

หลิว เสวอี้ (จีน: 刘学义; พินอิน: Liú Xuéyì; เกิด 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2533) หรือที่เหล่าแฟนคลับเรียกว่า เหล่าหลิว เป็นนักแสดงจีนที่โด่งดังจากซีรีส์เรื่อง ปลดผนึกหัวใจหวนรัก ในบท ฮ่าวเฉิน
ผลงานการแสดง > ภาพยนตร์

| Year | English title | Chinese title | Role | Notes |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2016 | Ice Beauty | 冰美人 | Zhang Mengsheng |  |
| 2019 | The Legend of Heavenly Emperor | 天乩之天帝传说 | Heavenly Emperor | [ต้องการอ้างอิง] |