stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดขอนแก่น พ.ศ. 2563
แหล่งข้อมูลอื่น

ผลการนับคะแนนเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดขอนแก่น เก็บถาวร 2022-10-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ก่อนหน้า |  | การเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดขอนแก่น พ> ศ. 2563 |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| การเลือกตั้งนายก อบจ. ขอนแก่นพ.ศ. 2555 |  | การเลือกตั้งนายก อบจ. ขอนแก่น พ.ศ. 2563    |  | การเลือกตั้งนายก อบจ. ขอนแก่นพ.ศ. 2567 |
| ด ค กการเลือกตั้งนายกและสมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัดขอนแก่น |
| --- | --- |
นายก อบจ.:  2547  2551  2555  2563  2567 
ส.อบจ.:  2547  2551  2555  2563  2568 
องค์การบริหารส่วนจังหวัด
| ด ค ก(พ> ศ. 2557 ←) การเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดในประเทศไทย พ.ศ. 2563 (→ พ.ศ. 2565) |
| --- | --- | --- |
| ภาคเหนือ |  เชียงราย  เชียงใหม่  น่าน  พะเยา  แพร่  แม่ฮ่องสอน  ลำปาง  ลำพูน  อุตรดิตถ์  |  |
| ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ |  กาฬสินธุ์  ขอนแก่น  ชัยภูมิ  นครพนม  นครราชสีมา  บึงกาฬ  บุรีรัมย์  มหาสารคาม  มุกดาหาร  ยโสธร  ร้อยเอ็ด  เลย  ศรีสะเกษ  สกลนคร  สุรินทร์  หนองคาย  หนองบัวลำภู  อำนาจเจริญ  อุดรธานี  อุบลราชธานี  |  |
| ภาคกลาง |  กำแพงเพชร  ชัยนาท  นครปฐม  นครสวรรค์  นนทบุรี  ปทุมธานี  พระนครศรีอยุธยา  พิจิตร  พิษณุโลก  เพชรบูรณ์  ลพบุรี  สมุทรปราการ  สมุทรสงคราม  สมุทรสาคร  สระแก้ว  สระบุรี  สิงห์บุรี  สุโขทัย  สุพรรณบุรี  อ่างทอง  อุทัยธานี  |  |
| ภาคตะวันออก |  จันทบุรี  ฉะเชิงเทรา  ชลบุรี  ตราด  นครนายก  ปราจีนบุรี  ระยอง  สระแก้ว  |  |
| ภาคตะวันตก |  กาญจนบุรี  ตาก  ประจวบคีรีขันธ์  เพชรบุรี  ราชบุรี  |  |
| ภาคใต้ |  กระบี่  ชุมพร  ตรัง  นครศรีธรรมราช  นราธิวาส  ปัตตานี  พังงา  พัทลุง  ภูเก็ต  ยะลา  ระนอง  สงขลา  สตูล  สุราษฎร์ธานี  |  |
 องค์การบริหารส่วนจังหวัด นายก อบจ.  สภา อบจ.
สโมสรฟุตบอลหญิงลิเวอร์พูล

สโมสรฟุตบอลหญิงลิเวอร์พูล (อังกฤษ: Liverpool Football Club Women) เป็นสโมสรฟุตบอลจากประเทศอังกฤษ ปัจจุบันแข่งขันอยู่ในวีเมนส์ซูเปอร์ลีก ซึ่งเป็นลีกระดับที่ 2 ของฟุตบอลหญิงประเทศอังกฤษ
เกียรติประวัติ

เอฟเอวีเมนส์ซูเปอร์ลีก:
ชนะเลิศ (2): 2013, 2014
แหล่งข้อมูลอื่น

Liverweb Ladies Archive
มะญูส

มะญูส (อาหรับ: مجوس) หรือ แมกูส (เปอร์เซีย: مگوس) เป็นศัพท์ที่เดิมมีความหมายว่าผู้นับถืิอศาสนาโซโรอัสเตอร์ โดยเฉพาะนักบวช
คำนี้เป็นศัพท์ทางเทคนิคสำหรับเมไจ และเหมือนกับคำพ้อง แกบร์ (ไม่ทราบที่มาของคำ) ที่ตอนแรกไม่ได้มีควาหมายโดยนัยเชิงดูหมิ่น คำนี้ยังแปลได้ว่า "ผู้บูชาไฟ"
คำนี้ยืมผ่าน Imperial Aramaic: 𐡌𐡂𐡅𐡔𐡀⁩, อักษรโรมัน: mḡušā จาก เปอร์เซียเก่า: 𐎶𐎦𐎢𐏁, อักษรโรมัน: maguš และยังยืมจากภาษาเปอร์เซียเก่าเข้าสู่ภาษากรีกโบราณ (พหุพจน์ μάγοι mágoi) ซึ่งปรากฏในมัทธิว 2 คำนี้ปรากฏในอัลกุรอาน 22:17 ว่า: "แท้จริงบรรดาผู้ศรัทธา และบรรดาชาวยิว และพวกศอบิอีน และพวกนะศอรอ และพวกบูชาไฟ และบรรดาผู้ตั้งภาคี แท้จริงอัลลอฮฺจะทรงตัดสินใจในระหว่างพวกเขาในวันกิยามะฮ์ แท้จริงอัลลอฮฺทรงเป็นพยานต่อทุกสิ่ง"
ชื่อนี้ยังปรากฏในผลงานที่มีชื่อเสียงของอิบน์ อัลเญาซีชื่อ Talbis Iblis ("The Devil's Deceptions") และยังใช้เรียกชาวไวกิงในตอนแรกที่อัลอันดะลุส
ในคริสต์ทศวรรษ 1980 มะญูสเป็นส่วนหนึ่งของโฆษณาชวนเชื่อต่อต้านอิหร่านในสงครามอิรัก–อิหร่านเพื่อใช้เรียกชาวอิหร่าน
เมื่อมีการอ้างถึงชาวอิหร่านในเอกสารเหล่านี้ว่า "มะญูส" หน่วยงานความมั่นคง [สื่อเป็นนัย] ว่าชาวอิหร่าน [ไม่ใช่] มุสลิมที่จริงใจ แต่เป็นผู้ปฏิบัติตามความเชื่อก่อนอิสลามอย่างลับ ๆ ดังนั้น ในมุมมองของพวกเขา สงครามอิรักจึงไม่ใช่เพียงแค่การต่อสู้เพื่อชาตินิยมอาหรับเท่านั้น แต่ยังเป็นการรบในนามของอิสลามอีกด้วย
ปัจจุบันคำว่า มะญูส ในภาษอาหรับมีความแตกต่างจากคำว่ากาฟิร ("ผู้ปฏิเสธศรัทธา") คำว่าแกบร์ในภาษาเปอร์เซียไม่ได้มีความหมายพ้องกับมะญูสอีกต่อไป การใช้คำดังกล่าวโดยชาวมุสลิมนิกายซุนนีต่อนิกายชีอะฮ์ในเวลาต่อมา ทำให้บางคนมองว่าคำดังกล่าวเป็นการต่อต้านนิกายชีอะฮ์
กล่าวกันว่า ศาสนาอิสลามถือว่าชาวอาหรับญาฮิลีมีความใกล้ชิดกับศาสนาฮะนีฟ (ศาสนาอิสลาม) มากกว่าชาวเมไจ (หรือโซโรอัสเตอร์)
ดูเพิ่ม

อะญัม, "ใบ้", ไม่ใช่อาหรับ, ชาวอิหร่าน
อะฮ์ลุลกิตาบ, "ชาวคัมภีร์"
ษิมมี, "ผู้ได้รับความคุ้มครอง"
อิรานี
กาฟิร, "ผู้ปฏิเสธศรัทธา"
ศาสนาโซโรอัสเตอร์ในประเทศอิหร่าน
พระนอนชเวตาลย่อง

| พระพุทธไสยาสน์ชเวตาลย่อง |
| --- | --- |
ရွှေသာလျောင်းရုပ်ပွားတော်ကြီး

ศาสนา
ศาสนา: พุทธ
นิกาย: เถรวาท
สถานะ: เปิด
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: พะโค ภาคพะโค พม่า
ที่ตั้งในประเทศพม่า
พิกัดภูมิศาสตร์: 17°20′17″N 96°27′45″E﻿ / ﻿17.337931°N 96.462409°E﻿ / 17.337931; 96.462409
สถาปัตยกรรม
เสร็จสมบูรณ์: ค.ศ. 994; 1030 ปีที่แล้ว (994)
ลักษณะจำเพาะ
ความยาว: 55 เมตร (180 ฟุต)
ความสูงสูงสุด: 16 เมตร (52 ฟุต)
พระพุทธไสยาสน์ชเวตาลย่อง หรือ พระนอนชเวตาลย่อง (พม่า: ရွှေသာလျှောင်းဘုရား, ออกเสียง: [ʃwèθàljáʊ̯ɰ̃ pʰəjá]; ชื่อเต็ม ရွှေသာလျောင်းရုပ်ပွားတော်ကြီး) เป็นพระพุทธรูปปางไสยาสน์ขนาดใหญ่ทางทิศตะวันตกของเมืองหงสาวดี (พะโค) องค์พระมีความยาว 55 เมตร (180 ฟุต) สูง 16 เมตร (52 ฟุต) เป็นพุทธศิลป์แบบมอญ เชื่อว่าได้รับการสร้างขึ้นใน พ.ศ. 1537 ช่วงสมัยมอญเรืองอำนาจ ในรัชสมัยของกษัตริย์เมกะติปะ ร่วมสมัยเดียวกับปราสาทบันทายศรีของกัมพูชา และหายไปใน พ.ศ. 2300 เมื่อหงสาวดีถูกพระเจ้าอลองพญาตีแตก
ในช่วงการปกครองอาณานิคมของอังกฤษใน พ.ศ. 2423 ระหว่างการสร้างทางรถไฟ พระพุทธรูปได้ถูกค้นพบภายใต้การปกคลุมของป่ารกชัฏ การบูรณะเริ่มขึ้นใน พ.ศ. 2424 ทางการพม่าได้สร้างโรงเรือนคลุมไว้ แต่สภาพโรงเรือนค่อนข้างจะคับแคบ แลดูไม่สวยงาม เพราะคลุมเหนือองค์พระไว้เพียงนิดเดียว ทั้งนี้เป็นเพราะการสร้างโรงเรือนคลุมไว้ทีหลัง เช่นเดียวกับพระพุทธไสยาสน์แห่งวัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหารในไทย และมีการสร้างหมอนโมเสกของพระพุทธรูปในปี พ.ศ. 2473
จุดเด่นของพระนอนองค์นี้คือ บริเวณพระบาทไม่วางเสมอกันเหมือนอย่างพระพุทธรูปปางไสยาสน์ของไทย อันมีความหมายว่า ในขณะนั้นพระพุทธเจ้ายังมีพระชนม์ชีพอยู่ ซึ่งเป็นอากัปกิริยาก่อนที่พระองค์จะเสด็จสู่ปรินิพพานในวันถัดมา
ปัจจุบัน พระพุทธไสยาสน์ชเวตาลย่องเป็นพระพุทธรูปองค์สำคัญของเมืองหงสาวดี เป็นเสมือนสัญลักษณ์ประจำเมืองอย่างหนึ่ง เช่นเดียวกับเจดีย์ชเวมอดอ
คลังภาพ

โรงเรือนคลุมพระพุทธรูปในช่วงต้น
กองกำลังญี่ปุ่นในพม่า
ภาพชีวประวัติของพระพุทธองค์ด้านหลังองค์พระ
ด้านฝ่าพระบาท
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ พระพุทธไสยาสน์ชเวตาลย่อง
ครูครับ เราจะสู้เพื่อฝัน

| ครูครับ เราจะสู้เพื่อฝัน |
| --- | --- |
โปสเตอร์ภาพยนตร์
กำกับ: ปีเตอร์ เวียร์
เขียนบท: พอล ชูลมาน
อำนวยการสร้าง: พอล จังเกอร์ วิทท์ โทนี ธอมัส
นักแสดงนำ: โรบิน วิลเลียมส์ โรเบิร์ต ชอน เลโอนาร์ด อีธาน ฮอว์ค จอช ชาร์ลส์ เกล แฮนเซน เจมส์ วอเทอร์สตัน นอร์แมน ลอยด์ เมโลรา วอลเทอร์ส
ตัดต่อ: วิลเลียม เอ็ม. แอนเดอร์สัน
ดนตรีประกอบ: มัวริซ จาร์
ผู้จัดจำหน่าย: ทัชสโตนพิคเจอร์ส
วันฉาย: พ.ศ. 2532
ความยาว: 128 นาที
ประเทศ: สหรัฐอเมริกา
ภาษา: อังกฤษ
ทุนสร้าง: $16,400,400
ข้อมูลจาก IMDb
ข้อมูลจากสยามโซน
ครูครับ เราจะสู้เพื่อฝัน (อังกฤษ: Dead Poets Society) เป็นภาพยนตร์อเมริกันปี พ.ศ. 2532 (1989) กำกับโดยปีเตอร์ เวียร์ เนื้อเรื่องเกี่ยวกับชีวิตของนักเรียนในโรงเรียนเตรียมสำหรับชายล้วนที่เข้มงวดและมีแนวคิดแบบอนุรักษนิยม ในปี 1959 (พ.ศ. 2502) โดยเล่าเรื่องราวของอาจารย์สอนภาษาอังกฤษ ที่เป็นแรงบันดาลใจให้นักเรียนเปลี่ยนแปลงแนวทางชีวิตที่ตอบสนองความต้องการของสังคม มากกว่าความต้องการของตัวเอง ผ่านการสอนวรรณกรรมและบทกวี
พื้นเพของเรื่องนั้นเกิดขึ้นที่วิทยาลัยเวลตัน (ที่สมมติขึ้น) ในเมืองเวอร์มอนต์ และภาพยนตร์ถ่ายทำกันที่โรงเรียนเซนต์แอนดรูว์ เมืองมิดเดิลทาว์น รัฐเดลาแวร์ โดยบทภาพยนตร์มีเค้าโครงมาจากชีวิตของผู้แต่งขณะที่กำลังศึกษาอยู่ที่วิทยาลัยมอนต์โกเมอรีเบลล์ ซึ่งเป็นโรงเรียนเตรียมสำหรับชายล้วนในเมืองแนชวิลล์ รัฐเทนเนสซี ภาพยนตร์เรื่องนี้ยังถูกนำไปทำเป็นนวนิยายโดยแนนซี เอช. ไคลน์บอม โดยมีเค้าโครงมาจากบทภาพยนตร์
คำวิจารณ์และผลตอบรับ

ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับการวิจารณ์ในแง่บวก โดยนักวิจารณ์ชมว่าเนื้อเรื่องสามารถสื่อความหมายได้อย่างมีชีวิตชีวา และความลึกของตัวละครหลาย ๆ ตัว รวมถึงความสามารถในการแสดงของโรบิน วิลเลียมส์ แต่ก็มีคำวิจารณ์ในแง่ลบที่กล่าวว่าตอนจบของเรื่องนั้น มีความเป็นไปได้สูง ที่จะมีคนทำสิ่งที่แหกกฎเกณฑ์ไม่พร้อมเพรียงกันและแบ่งเป็นสองข้างเสมอ
Dead Poets Society ชนะรางวัลอะคาเดมีอวอร์ดสสาขาบทภาพยนตร์ยอดเยี่ยม และโรบิน วิลเลียมส์ได้รับการเสนอเข้าชิงสาขาดารานำชายยอดเยี่ยม อีกทั้งยังได้การเสนอเข้าชิงสาขาผู้กำกับยอดเยี่ยม และภาพยนตร์ยอดเยี่ยมอีกด้วย นอกจากรางวัลออสการ์แล้ว ภาพยนตร์เรื่องนี้ยังชนะรางวัลบาฟตาสาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ซึ่งถือเป็นภาพยนตร์จากทัชสโตนพิคเจอร์สเรื่องแรกที่ได้รับการเสนอเข้าชิงรางวัลในสาขานี้
วัดเชาะทะจี้

| วัดเชาะทะจี้ |
| --- | --- |
ခြောက်ထပ်ကြီးဘုရားကြီး

ศาสนา
ศาสนา: พุทธ
นิกาย: เถรวาท
สถานะ: เปิด
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: อำเภอบะฮ่าน ย่างกุ้ง ภาคย่างกุ้ง พม่า
ที่ตั้งในประเทศพม่า
พิกัดภูมิศาสตร์: 16°48′42″N 96°09′50″E﻿ / ﻿16.811623°N 96.163764°E﻿ / 16.811623; 96.163764
สถาปัตยกรรม
เสร็จสมบูรณ์: ค.ศ. 1907; 117 ปีที่แล้ว (1907)
ความยาว: 66 เมตร (217 ฟุต)
วัดเชาะทะจี้ (พม่า: ခြောက်ထပ်ကြီးဘုရားကြီး) เป็นวัดในพุทธศาสนาที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดวัดหนึ่ง ตั้งอยู่ในอำเภอบะฮ่าน นครย่างกุ้ง ภาคย่างกุ้ง ประเทศพม่า เป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปไสยาสน์เชาะทะจี้ หรือที่คนไทยรู้จักกันในชื่อ "พระนอนตาหวาน" ซึ่งเป็นพระนอนที่มีชื่อเสียงมากที่สุดแห่งหนึ่งในประเทศพม่า องค์พระมีความยาวกว่า 66 เมตร (217 ฟุต) และเป็นหนึ่งในพระนอนที่ใหญ่ที่สุดของประเทศพม่า
การก่อสร้างเริ่มแรกได้รับการสนับสนุนจากชาวพุทธพม่าผู้มั่งคั่งชื่อ โบ้ตา ในปี พ.ศ. 2442 และเสร็จสมบูรณ์ใน พ.ศ. 2450 โดยในช่วงนี้พระพักตร์ของพระนอนมีลักษณะดุดัน
ใน พ.ศ. 2493 พระพุทธรูปองค์เก่าถูกรื้อถอนเนื่องจากได้รับความเสียหายจากสภาพอากาศ และผู้ดูแลวัดเริ่มสร้างองค์พระใหม่ ภายใต้การดูแลของอู้ตอง ซึ่งเป็นช่างฝีมือจากเมืองทวาย ดวงพระเนตรขนาดใหญ่ที่มีขนาด 1.77 × 0.58 เมตร (5 ฟุต 10 นิ้ว × 1 ฟุต 11 นิ้ว) เป็นแบบกำหนดที่สร้างขึ้นที่โรงงานผลิตแก้วจากประเทศญี่ปุ่น และถวายเข้าในพระพุทธรูปเมื่อ พ.ศ. 2516
คลังภาพ

ด้านฝ่าพระบาทและภาพมงคล 108 ประการ
พระนอนองค์เก่าใน พ.ศ. 2443
โบ้ตา ผู้บริจาคและริเริ่มการสร้างองค์พระครั้งแรก
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ วัดเชาะทะจี้
นราพัฒน์ แก้วทอง

| นราพัฒน์ แก้วทองม> ป.ช., ม.ว.ม. |
| --- | --- |


รองหัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  15 พฤษภาคม พ.ศ. 2562 (5 ปี 209 วัน)
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 2 สิงหาคม พ.ศ. 2512 (55 ปี) จังหวัดพิจิตร ประเทศไทย
พรรคการเมือง: ประชาธิปัตย์ (2543–ปัจจุบัน)
คู่สมรส: อุมาพร แก้วทอง

นราพัฒน์ แก้วทอง (เกิด 2 สิงหาคม พ.ศ. 2512) ชื่อเล่น ตุ้ม ปัจจุบันดำรงตำแหน่งรองหัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์ และกรรมการผู้ช่วยรัฐมนตรีว่าการกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร แบบบัญชีรายชื่อ อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิจิตร
ประวัติ

นราพัฒน์ แก้วทอง เกิดเมื่อวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2512 เป็นบุตรชายของ ไพฑูรย์ แก้วทอง อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงาน และอดีต ส.ส.พิจิตร หลายสมัย กับ อัจฉราภรณ์ แก้วทอง โดย นราพัฒน์ แก้วทอง เป็นบุตรคนโต มีน้องสาวคือ พัชราภรณ์ แก้วทอง และน้องชาย คือ พูนทรัพย์ แก้วทอง
นราพัฒน์ แก้วทอง เป็นศิษย์เก่าโรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี บริหารธุรกิจ สาขาบัญชี จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง และ ปริญญาโท บริหารธุรกิจ (M.B.A) จาก National University ประเทศสหรัฐอเมริกา
นราพัฒน์ มีชื่อเล่นว่า "ตุ้ม" ชีวิตครอบครัวสมรสกับ อุมาพร แก้วทอง (สกุลเดิม บุญนาน) มีบุตรด้วยกัน 2 คน คือ นายตฤณพัฒน์ แก้วทอง และ นางสาวพรนภัส แก้วทอง มีกิจกรรมที่เป็นความชอบส่วนตัว คือ การติดตามชมฟุตบอลต่างประเทศ รวมถึงการวิเคราะห์วิจารณ์การแข่งขัน  โดยมีแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด เป็นสโมสรที่ชื่นชอบ และตกปลา
การทำงาน

2535 - 2537 สมุห์บัญชี บริษัทเพชรพล จำกัด
2540 - 2543 กรรมการผู้จัดการ บริษัทสระหลวงก่อสร้าง จำกัด
กรรมการผู้จัดการ บริษัท ก นราพัฒน์ จำกัด
งานการเมือง

ในปี พ.ศ. 2544 ไพฑูรย์ แก้วทอง ผู้เป็นบิดา ได้รับการวางตัวจากพรรคประชาธิปัตย์ ให้ลงสมัครเลือกตั้งเป็น ส.ส. แบบบัญชีรายชื่อของพรรค นราพัฒน์ แก้วทอง จึงลงสมัครรับเลือกตั้ง ส.ส. ประจำเขตเลือกตั้งที่ 2 ของจังหวัดพิจิตร ซึ่งเป็นพื้นที่เดิมของบิดา และชนะการเลือกตั้งได้เป็น ส.ส. ครั้งแรก เมื่อวันที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2544
ในการเลือกตั้ง 23 ธันวาคม พ.ศ. 2550 นราพัฒน์ แก้วทอง ลงสมัครรับเลือกตั้ง เขต 1 จังหวัดพิจิตร ได้รับเลือกตั้งด้วยคะแนนเป็นอันดับ 1 ของจังหวัดพิจิตร และเป็น ส.ส. พรรคประชาธิปัตย์ เพียงคนเดียวของจังหวัดพิจิตร
ต่อมาในการเลือกตั้ง 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 นราพัฒน์ แก้วทอง ลงสมัครรับเลือกตั้ง เขต 2 จังหวัดพิจิตร และได้รับการเลือกตั้งเป็น ส.ส. พรรคประชาธิปัตย์ เพียงคนเดียวของจังหวัดพิจิตรเช่นเดียวกับการเลือกตั้งครั้งก่อนหน้า หลังการเลือกตั้งในครั้งนั้น ในวันที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2554 พรรคประชาธิปัตย์ได้จัดการประชุมใหญ่วิสามัญประจำปี เพื่อเลือกตั้งคณะกรรมการบริหารพรรคชุดใหม่ โดยนราพัฒน์ได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่ง รองเลขาธิการพรรคประชาธิปัตย์ พร้อมกับ นายนิพนธ์ บุญญามณี และ นายศุภชัย ศรีหล้า
ในปี พ.ศ. 2562 ได้รับแต่งตั้งเป็นรองหัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์ ดูแลพื้นที่ภาคเหนือ และในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 เขาลงสมัครับเลือกตั้ง ส.ส.แบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ ลำดับที่ 27 แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง ต่อมาได้รับแต่งตั้งเป็นเป็นอดีตกรรมการผู้ช่วยรัฐมนตรีประจำกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ จนเมื่อ พ.ศ. 2565 เมื่ออภิชัย เตชะอุบล ได้ขอลาออกจากสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรระบบบัญชีรายชื่อ ทำให้นราพัฒน์ได้เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแทน อภิชัย
ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2566 นราพัฒน์ได้เป็นผู้สมัครรับเลือกตั้งแบบบัญชีรายชื่อ ของพรรคประชาธิปัตย์ ในลำดับที่ 7
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2554 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2551 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ส่วนตัว : นราพัฒน์ แก้วทอง http://www.narapat.com เก็บถาวร 2008-01-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Hi5 ของ นราพัฒน์ แก้วทอง http://kuntoom.hi5.com
เว็บไซต์ศูนย์ข้อมูลนักการเมือง ThaisWatch.com
สาทรสแควร์

| สาทร สแควร์ Sathorn Square |
| --- | --- |

ข้อมูลทั่วไป
ที่ตั้ง: 98 ถนนสาทรเหนือ แขวงสีลม เขตบางรัก กรุงเทพมหานคร 10500  ประเทศไทย
ก่อสร้าง: 10 ธันวาคม พ.ศ. 2551
เปิดตัว: 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555
การใช้งาน: อาคารสำนักงาน
ความสูง
หลังคา: 191 เมตร (630 ฟุต)
รายละเอียด
จำนวนชั้น: 41 ชั้น
พื้นที่ชั้น: 75,000 ตารางเมตร
บริษัท
สถาปนิก: พีแอนด์ทีกรุ๊ป
เจ้าของ: บริษัท เฟรเซอร์ส พร็อพเพอร์ตี้ (ประเทศไทย) จำกัด (มหาชน)
อ้างอิง: 
อาคารสาทรสแควร์ (อังกฤษ: Sathorn Square) เป็นอาคารสำนักงานสูง 41 ชั้น ตั้งอยู่หัวมุมแยกสาทร-นราธิวาส (แยกถนนสาทรเหนือ ตัดถนนนราธิวาสราชนครินทร์) เขตบางรัก ใกล้กับสถานีช่องนนทรี
อาคารสาทรสแควร์ มีพื้นที่ 75,000 ตารางเมตร แบ่งเป็น 3 ส่วน คือ ส่วนร้านค้าและสิ่งอำนวยความสะดวกชั้น 1 ถึง 3 ส่วนสำนักงานชั้น 4 ถึง 38 และส่วนบนสุดชั้น 39 ถึง 40 เป็นร้านอาหารเชลาวี (CÈ LA VI Bangkok) ตัวอาคารแวดล้อมไปด้วยสิ่งอำนวยความสะดวก ได้แก่ โรงแรม ดับเบิ้ลยู กรุงเทพฯ (โรงแรม 5 ดาว) และบ้านสาทร (หลวงสาทรราชายุตก์ (ยม พิศลยบุตร)) ซึ่งเคยเป็นที่ตั้งสถานเอกอัครราชทูตสหพันธรัฐรัสเซียประจำประเทศไทย นอกจากนี้ อาคารสาทรสแควร์ ยังได้รับรางวัลอาคารอนุรักษ์พลังงาน รางวัลลีด (Leadership in Energy and Environmental Design : LEED) ของสภาอาคารเขียวสหรัฐอเมริกา (U.S. Green Building Council : USGBC) ระดับทองคำ (GOLD) ซึ่งเป็นระดับสูงสุดแห่งเดียวของอาคารสำนักงานบนถนนสาทร อาคารยังโดดเด่นด้วยสถาปัตยกรรมที่สวยงามเป็นสัญลักษณ์ให้กับแยกสาทร
นอกจากนี้ยังมีสถานเอกอัครราชทูตเบลเยียมประจำประเทศไทย ตั้งอยู่ที่ชั้น 16 ของอาคารอีกด้วย
ดูเพิ่ม

ตึกระฟ้า
รายชื่ออาคารที่สูงที่สุดในประเทศไทย
การปลูกถ่ายตับ

| การปลูกถ่ายตับ |
| --- | --- |
การแทรกแซง
ตับของมนุษย์
ICD-9-CM: 50.5
MeSH: D016031
MedlinePlus: 003006
การปลูกถ่ายตับ (อังกฤษ: liver transplantation) คือการเปลี่ยนตับที่เป็นโรคด้วยตับที่ปกติ ส่วนใหญ่เป็นการปลูกถ่ายโดยผ่าตัดเอาตับเดิมออกและใส่ตับใหม่ลงแทนที่ในตำแหน่งเดิม ปัจจุบันการปลูกถ่ายตับเป็นวิธีรักษาโรคตับระยะสุดท้ายและตับวายเฉียบพลันที่ได้รับการยอมรับเป็นอย่างดี และยังเป็นการรักษาที่มีค่าใช้จ่ายมากที่สุดชนิดหนึ่งในการแพทย์แผนปัจจุบันอีกด้วย การผ่าตัดเพื่อปลูกถ่ายตับนั้นใช้ทรัพยากรมากและใช้เวลาตั้งแต่ 4-18 ชั่วโมง ขึ้นกับผลการรักษา โดยจำเป็นต้องมีการตัดหลอดเลือด เชื่อมต่อหลอดเลือด เชื่อมเนื้อเยื่อของตับและช่องท้องเป็นจำนวนมาก และจำเป็นต้องมีการคัดเลือกผู้ที่จะรับการปลูกถ่ายเพื่อเปรียบเทียบความเข้ากันได้ของเนื้อเยื่อเป็นอย่างดี
แหล่งข้อมูลอื่น

UNOS: United Network of Organ Sharing, U.S.
American Liver Foundation
History of pediatric liver transplantation
Liver Donation Surgery and Recovery
Facts about Liver Transplantation เก็บถาวร 2023-09-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Children's Liver Disease Foundation
The Toronto Video Atlas of Liver, Pancreas and Transplant Surgery – Living Donor Right Lobe Liver Transplant video (recipient)
The Toronto Video Atlas of Liver, Pancreas and Transplant Surgery – Living Donor Left Lateral Lobe Liver Transplant video (donor)
The Toronto Video Atlas of Liver, Pancreas and Transplant  Surgery – Living Donor Right Posterior Sectionectomy (Segments 6/7) Liver Transplant video (donor)
| --- | --- |
การจำแนกโรค: DMeSH: D016031
ทรัพยากรภายนอก: Patient UK: การปลูกถ่ายตับ
ประเทศไทยใน พ.ศ. 2433

พระราชพิธีโสกันต์สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิรุณหิศ สยามมกุฎราชกุมาร
บุรุษไปรษณีย์ไทย ขณะกำลังถือใบจดหมาย ในสมัยรัชกาลที่ 5
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใน พ.ศ. 2433 (ค.ศ. 1890) ในประเทศไทย เป็นปีที่ 109 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ และเป็นปีที่ 23 ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และนับเป็นปี ร.ศ. 108 (1 มกราคม - 31 มีนาคม) และ 109 (1 เมษายน - 31 ธันวาคม) ในแบบปัจจุบัน
ผู้นำ

พระมหากษัตริย์: พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
สยามมกุฎราชกุมาร: สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิรุณหิศ สยามมกุฎราชกุมาร
สมุหนายก: เจ้าพระยารัตนบดินทร์
สมุหพระกลาโหม: เจ้าพระยาพลเทพ
เหตุการณ์

18 มกราคม - พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้จัดการพระราชพิธีโสกันต์สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิรุณหิศ สยามมกุฎราชกุมาร
ผู้เกิด > มกราคม

6 มกราคม – หม่อมเจ้าปลื้มจิตร จิตรพงศ์ พระอนุวงศ์ (สิ้นชีพิตักษัย พ.ศ. 2459)
16 มกราคม – หม่อมเจ้าอิทธิเทพสรรค์ กฤดากร ผู้อำนวยการศิลปากรสถาน (สิ้นชีพิตักษัย พ.ศ. 2478)
27 มกราคม – พระญาณวิศิษฏ์สมิทธิวีราจารย์ (สิงห์ ขนฺตยาคโม) เจ้าอาวาสวัดป่าสาลวัน (มรณภาพ พ.ศ. 2504)
ผู้เกิด > กุมภาพันธ์

14 กุมภาพันธ์ – พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอดิสัยสุริยาภา พระกุลเชษฐ์ในราชวงศ์จักรีพระองค์ที่ 23 (สิ้นพระชนม์ พ.ศ. 2506)
ผู้เกิด > มีนาคม

27 มีนาคม – พระรามอินทรา (ดวง จุลัยยานนท์) อธิบดีกรมตำรวจคนที่ 11 (อนิจกรรม พ.ศ. 2498)
ผู้เกิด > เมษายน

12 เมษายน – กาจ กาจสงคราม (หลวงกาจสงคราม) อธิบดีกรมศุลกากรคนที่ 7 (อนิจกรรม พ.ศ. 2510)
ผู้เกิด > พฤษภาคม

1 พฤษภาคม – หม่อมเจ้าพรพิมลพรรณ รัชนี พระอนุวงศ์ (สิ้นชีพิตักษัย พ.ศ. 2524)
6 พฤษภาคม – พระอธิการพรหม จิรปุญฺโญ เจ้าอาวาสวัดประสิทธิธรรม (มรณภาพ พ.ศ. 2512)
ผู้เกิด > มิถุนายน

17 มิถุนายน – พระยาวิจารณ์จักรกิจ (บุญรอด สวาทะสุข) ผู้บัญชาการทหารเรือคนที่ 3 (อนิจกรรม พ.ศ. 2510)
27 มิถุนายน – พระยาปรีชานุสาสน์ (เสริญ ปันยารชุน) อดีตปลัดทูลฉลองกระทรวงศึกษาธิการ (อนิจกรรม พ.ศ. 2517)
ผู้เกิด > กรกฎาคม

10 กรกฎาคม – หม่อมเจ้าทินทัต ศุขสวัสดิ์ ผู้รั้งผู้บังคับการกรมทหารบกม้ากรุงเทพรักษาพระองค์ฯ (สิ้นชีพิตักษัย พ.ศ. 2463)
21 กรกฎาคม – ท่านผู้หญิงภะรตราชา (ขจร อิศรเสนา ณ อยุธยา) ภริยาขุนนาง (อนิจกรรม พ.ศ. 2529)
ผู้เกิด > กันยายน

16 กันยายน – พระราชธรรมาภรณ์ (เงิน จนฺทสุวณฺโณ) เจ้าอาวาสวัดดอนยายหอม (มรณภาพ พ.ศ. 2520)
18 กันยายน – พระยามานวราชเสวี (ปลอด วิเชียร ณ สงขลา) ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ในรัชกาลที่ 9 (อสัญกรรม พ.ศ. 2527)
21 กันยายน – พระครูไพศาลสารธรรม (ปี่ อินฺทโชโต) เจ้าคณะอำเภอพานทอง เขต 2 (มรณภาพ พ.ศ. 2505)
27 กันยายน
พระพรหมพิจิตร (พรหม พรหมพิจิตร) คณบดีคณะสถาปัตยกรรมไทย มหาวิทยาลัยศิลปากรคนที่ 1 (ถึงแก่กรรม พ.ศ. 2508)
พระสารสาสน์ประพันธ์ (ชื้น จารุวัสตร์) รัฐมนตรีว่าการกระทรวงธรรมการคนที่ 3 (อนิจกรรม พ.ศ. 2516)
28 กันยายน – หม่อมลุดมิลา ทองใหญ่ ณ อยุธยา หม่อมในหม่อมเจ้าทองฑีฆายุ ทองใหญ่ (ถึงแก่กรรม พ.ศ. 2523)
ผู้เกิด > ตุลาคม

5 ตุลาคม – เจ้าพระยารามราฆพ (หม่อมหลวงเฟื้อ พึ่งบุญ) สมุหราชองครักษ์คนที่ 4 (อสัญกรรม พ.ศ. 2510)
6 ตุลาคม – พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าปิยบุตร รองอธิบดีกรมมหาดเล็ก (สิ้นพระชนม์ พ.ศ. 2464)
16 ตุลาคม – เจ๊ะอับดุลลาห์ หลังปูเต๊ะ รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงสาธารณสุขคนที่ 6 (อนิจกรรม พ.ศ. 2529)
22 ตุลาคม – หม่อมเจ้าทองชมพูนุท ทองแถม พระอนุวงศ์ (สิ้นชีพิตักษัย พ.ศ. 2491)
23 ตุลาคม – พระยาวิชิตชลธี (ทองดี สุวรรณพฤกษ์) ผู้บัญชาการทหารเรือคนที่ 2 (อนิจกรรม พ.ศ. 2501)
24 ตุลาคม – พระครูพิพัฒน์ศีลคุณ (พูน โสวณฺโณ) เจ้าคณะตำบลแสนสุข (มรณภาพ พ.ศ. 2495)
ผู้เกิด > พฤศจิกายน

14 พฤศจิกายน – พระจุฬาราชมนตรี (เกษม อหะหมัดจุฬา) จุฬาราชมนตรีคนที่ 12 (อนิจกรรม พ.ศ. 2469)
ผู้เกิด > ธันวาคม

10 ธันวาคม – หม่อมเจ้าธงไชยสิริพันธ์ ศรีธวัช พระอนุวงศ์ (สิ้นชีพิตักษัย พ.ศ. 2515)
ผู้เกิด > ไม่ทราบวัน

บุญเพ็ง (บุญเพ็งหีบเหล็ก) ฆาตกรต่อเนื่อง (เสียชีวิต พ.ศ. 2462)
ผู้เสียชีวิต > มกราคม

22 มกราคม – พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเสงี่ยม พระบรมวงศ์ (ประสูติ พ.ศ. 2359)
ผู้เสียชีวิต > เมษายน

19 เมษายน – พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโกมลเสาวมาล พระบรมวงศ์ (ประสูติ พ.ศ. 2430)
ผู้เสียชีวิต > กรกฎาคม

20 กรกฏาคม – พระครูวิมลเมธาจาริย์ (อินทร์) เจ้าคณะใหญ่เมืองสุพรรณบุรี (เกิด พ.ศ. 2391)
ผู้เสียชีวิต > ธันวาคม

14 ธันวาคม – พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ กรมหมื่นสถิตย์ธำรงสวัสดิ์ ผู้ว่าการมหรสพ (ประสูติ พ.ศ. 2388)
จางเจียเจี้ย

| จางเจียเจี้ย 张家界市 |
| --- | --- |
นครระดับจังหวัด
อุทยานแห่งชาติอู่หลิงหยวน
สมญา: Dayong
ที่ตั้งจางเจียเจี้ยในมณฑลหูหนาน
ประเทศ: จีน
มณฑล: หูหนาน
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 9,518 ตร.กม. (3,675 ตร.ไมล์)
ประชากร (2010)
 • ทั้งหมด: 1,476,521 คน
เขตเวลา: UTC+8 (เวลามาตรฐานจีน)
เว็บไซต์: www.zjj.gov.cn
จางเจียเจี้ย (จีนตัวย่อ: 张家界; จีนตัวเต็ม: 張家界; พินอิน: Zhāngjiājiè) รู้จักกันในภาษาถู่เจียว่า Zhangx jif avlar (dzaȵ˩ ji˥ a ˩la˥) เป็นนครระดับจังหวัดในมณฑลหูหนาน ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน ประกอบไปด้วยเขตหย่งติ้ง เขตอู่หลิงยฺเหวียน อำเภอฉือลี่ และอำเภอซางจื๋อ ในเมืองนี้มีอู่หลิงยฺเหวียนซึ่งถูกจัดเป็นหนึ่งในมรดกโลกโดยยูเนสโก รวมไปถึงทิวทัศน์ระดับ AAAAA ซึ่งจัดโดย การท่องเที่ยวแห่งชาติจีน
ประวัติ

เมืองนี้เคยถูกเรียกว่าต้ายง (大庸) และมีประวัติยาวนานตั้งแต่ 221 ปีก่อนประวัติศาสตร์ ผู้คนได้อาศัยอยู่ทั้งสองฝากของ แม่น้ำหลีฉุย (แม่น้ำหลักในจางเจียเจี้ย) ซึ่งตอนนี้อยู่ในเขตของเมืองจางเจียเจี้ย มานานตั้งแต่สมัยยุคหิน การตั้งรกรากของมนุษย์ในบริเวณนี้นั้นย้อนไปกว่าหนึ่งแสนปี เทียบได้กับเขตที่เป็นที่รู้จักอย่างซีอาน ปักกิ่ง และอื่น ๆ ในปีพ.ศ. 2529 Academy of Chinese Social Science discovered Stone Age relics in Cili County ได้พบเครื่องหินกว่า 108 ชิ้นซึ่งคาดว่าถูกทำขึ้นเมื่อมากกว่าหนึ่งแสนปีที่แล้ว จากนั้นไม่นานในปีพ.ศ. 2531 Archaeological Institute ของมณฑลหูหนานยังเจอโบราณวัตถุอื่น ๆ ในอำเภอซางจื๋อ รวมไปถึงเครื่องหินซึ่งคาดว่ามีอายุกว่าหนึ่งแสนปี
เมื่อหมื่นปีก่อน ผู้คนที่อาศัยอยู่ในเขตซึ่งปัจจุบัณคือเมืองจางเจียเจี้ยได้ใช้ไฟในการทำเครื่องปั้นดินเผา นักโบราณคดีเจอโบราณวัตถุของเครื่องปั้นเหล่านี้มากกว่า 20 ชิ้นด้วยกันในอำเภอฉือลี่ ส่วนในอำเภอซางจื๋อได้มีการค้นพบหม้อซึ่งมีลายที่เป็นเอกลักษณ์และคาดว่ามีอายุกว่าหมื่นปี ในสมัยนั้นการเผาเครื่องปั้นดินเผาเป็นเทคนิคที่ก้าวหน้าที่สุดในประเทศจีน ความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีในการใช้เครื่องมือหินและเครื่องปั้นดินเผาดูเหมือนจะเป็นการบ่งบอกว่าพื้นที่นี้มีการพัฒนาทางวัฒนธรรมอย่างกว้างขวาง ทว่าเป็นสังคมที่การพัฒนานั้นคงอยู่ไม่นานจึงลดลงและถูกแทนด้วยอำนาจอื่นในพื้นที่ เนื่องด้วยที่ตั้งทางภูมิศาสตร์ของจางเจียเจี้ย พื้นที่ที่ยังไม่ได้พัฒนา และภูมิประเทศที่เป็นภูเขาทำให้การปลูกพืชผักนั้นทำได้ยาก จึงไม่แปลกใจที่จะเกิดการยึดอำนาจขึ้นได้ไม่ยาก
จุดกำเนิดของชื่อ

ชื่อของเมืองจางเจียเจี้ยถูกนำมาใช้เมื่อปีพ.ศ. 2537 หลังจากอุทยานแห่งชาติในอู่หลิงยฺเหวียน (武陵源) ถูกยกให้เป็นมรดกโลกโดยยูเนสโกในปีพ.ศ. 2535 เพื่อให้มีความโดดเด่นมากขึ้น ชื่อจางเจียเจี้ยมาจากหมู่บ้านเล็ก ๆ ในเขตเดียวกันซึ่งต้อนนี้ได้กลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่ได้รับความนิยม ทั้งสามตัวอักษรของชื่อ (张家界) สามารถตีความได้ดังนี้ "จาง" (张) เป็นนามสกุลทั่วไปในประเทศจีน "เจีย" (家) แปลได้ว่า "ครอบครัว" และ "เจี้ย" (界) แปลว่า "บ้านเกิด" โดยแปลได้ว่า "บ้านเกิดของครอบครัวจาง" ชื่อนี้เกี่ยวข้องกับนายพลฮั่น จางเลี่ยง ซึ่งได้ย้ายมาอยู่ในพื้นที่นี้หลังจาก หลิวปัง จักรพรรดิฮั่น ได้เริ่มสังหารผู้ช่วยและนายพลซึ่งช่วยให้เขาได้ขึ้นครองบัลลังก์ เมืองนี้จึงถูกตั้งชื่อตามตระกูลจางซึ่งมาตั้งรกรากที่นี้
เศรษฐกิจ

จังหวัดนี้โดยส่วนมากเป็นสถานที่ท่องเที่ยว นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่เป็นชาวจีนและผู้คนจากประเทศในทวีปเอเชียอื่น ๆ เช่น เกาหลี นอกจากนี้ความนิยมยังเพิ่มขึ้นในหมู่นักท่องเที่ยวต่างชาติอีกด้วย
สถานที่ท่องเที่ยว

อู่หลิงยฺเหวียน ประกอบไปด้วย อุทยานจางเจียเจี้ย เขาเทียนจื่อซาน (天子山)  ทะเลสาบเป่าเฟิง (宝峰湖) และ  โซวฉีแวลลีย์ (索溪峪) และเป็นสถานที่ท่องเที่ยวและที่ถ่ายภาพยนตร์ที่เป็นที่นิยม
นอกจากนี้ในเขตจางเจียเจี้ยยังมีถ้ำมังกรเหลือง (黄龙洞) และ ถ้ำหลงหวังต้ง (龙王洞) ซึ่งขึ้นชื่อในการเกิดของก้อนหินธรรมชาติ (คล้ายกับที่อู่หลิงยฺเหวียน) และ น้ำตกสูงใต้ดิน ลิฟท์แก้ว ไป่หลง ก็อยู่ในเขตนี้เช่นกัน
ทางไปทะเลสาบเป่าเฟิง
ทิวทัศน์จากยอดเขา
ไปทะเลสาบเป่าเฟิง
ทางเดินลงไปทะเลสาบเป่าเฟิง
ป้ายบอกทาง
เรือโบราณของจีน
ทะเลสาบเป่าเฟิง
หญิงสาวชาวจีนในชุดทูเจีย (ชาวทูเจียเป็นชนกลุ่มน้อยในจางเจียเจี้ย)
การเดินทาง

สนามบินจางเจียเจี้ยมีบริการรับส่งสู่สนามบินหลักในประเทศจีน สนามบินนั้นห่างจากตัวเมืองประมาณ 5 กิโลเมตร และห่างประมาณ 30 กิโลเมตรจากอู่หลิงยฺเหวียน นอกจากนั้นยังมีเที่ยวบินระหว่างประเทศจากเมืองอื่น ๆ เช่น ฉางซา ปักกิ่ง เซี่ยงไฮ้ กว่างโจว รวมไปถึงเที่ยวบินระหว่างจางเจียเจี้ยและโซล ปูซาน
ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ

เมืองพี่น้องและเมืองแฝดของจางเจียเจี้ยได้แก่
อำเภอฮาดง จังหวัดคย็องซังใต้ ประเทศเกาหลีใต้ (2006)
แซนตาเฟ รัฐนิวเม็กซิโก สหรัฐ (2009)
นารูโตะ จังหวัดโทกูชิมะ ประเทศญี่ปุ่น (2011)