stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มิสเตอร์ฟูจิ
แชมป์และรางวัล

Continental Wrestling Association
AWA Southern Tag Team Championship (1 time) – with Toru Tanaka
Georgia Championship Wrestling
NWA Georgia Tag Team Championship (1 time) – with Toru Tanaka
Maple Leaf Wrestling
NWA Canadian Heavyweight Championship (Toronto version) (1 time)
Mid-Atlantic Championship Wrestling
NWA Mid-Atlantic Tag Team Championship (1 time) – with Genichiro Tenryu
New England Pro Wrestling Hall of Fame
Class of 2013
NWA Mid-Pacific Promotions
NWA Hawaii Tag Team Championship (2 times) – with Curtis Iaukea (1) and Karl Von Steiger (1)
NWA New Zealand
NWA British Commonwealth Heavyweight Championship (New Zealand version) (1 time)
NWA San Francisco
NWA United States Heavyweight Championship (San Francisco version) (1 time)
Pacific Northwest Wrestling
NWA Pacific Northwest Heavyweight Championship (1 time)
NWA Pacific Northwest Tag Team Championship (4 times) – with Haru Sasaki (3) and Tony Borne (1)
Pro Wrestling Illustrated
Ranked No. 445 of the 500 best singles wrestlers during the "PWI Years" in 2003
Southeastern Championship Wrestling
NWA Southeastern Tag Team Championship (1 time) – with Toru Tanaka
World Championship Wrestling (Australia)
IWA World Tag Team Championship (1 time) – with Tiger Jeet Singh
World Wide Wrestling Federation / World Wrestling Federation / Entertainment
WWWF/WWF Tag Team Championship (5 times) – with Toru Tanaka (3) and Mr. Saito (2)
WWE Hall of Fame (Class of 2007)
World Wrestling Council
WWC North American Heavyweight Championship (1 time)
WWC North American Tag Team Championship (1 time) – with Pierre Martel
Wrestling Observer Newsletter
Worst Manager of the Year (1984–1985, 1987–1995)
แหล่งข้อมูลอื่น

WWE Hall of Fame profile
Cagematch.net
Wrestlingdata.com
Internet Wrestling Database
Mr. Fuji เก็บถาวร 2016-10-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน(Aveleyman)
มิสเตอร์ฟูจิ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
มิสเตอร์ฟูจิ ที่ไฟน์อะเกรฟ
บริดจ์พอร์ต

| บริดจ์พอร์ต |
| --- | --- |
นคร

   ธง ตรา Wordmark
สมญา: The Park City, BPT
คำขวัญ:   Industria Crescimus (Latin)  "By industry we thrive" (English) 
 Fairfield County and Connecticut Greater Bridgeport Planning Region and Connecticut
thShow BridgeportthShow ConnecticutthShow the United States
พิกัด: 41°11′11″N 73°11′44″W﻿ / ﻿41.18639°N 73.19556°W﻿ / 41.18639; -73.19556
ประเทศ: สหรัฐ
รัฐ: รัฐคอนเนทิคัต
เทศมณฑล: แฟร์ฟีลด์
Region: CT Metropolitan
MSA: Bridgeport-Stamford-Norwalk
CSA: นิวยอร์ก
ตั้งเมือง: 1821
ตั้งนคร: 1836
ตั้งชื่อจาก: สะพานชักข้ามแม่น้ำพีควอนน็อก
การปกครอง
 • ประเภท: Mayor-council
 • นายกเทศมนตรี: Joseph P. Ganim (D)
พื้นที่
 • นคร: 19.4 ตร.ไมล์ (50.2 ตร.กม.)
 • พื้นดิน: 16.0 ตร.ไมล์ (41.4 ตร.กม.)
 • พื้นน้ำ: 3.4 ตร.ไมล์ (8.8 ตร.กม.)
 • เขตเมือง: 397.29 ตร.ไมล์ (1,029.0 ตร.กม.)
ความสูง: 3 ฟุต (1 เมตร)
ประชากร (2020)
 • นคร: 148,654 คน
 • อันดับ: US: 172
 • ความหนาแน่น: 9,290.875 คน/ตร.ไมล์ (3,587.228 คน/ตร.กม.)
 • เขตเมือง: 916,408 (US: 51) คน
 • ความหนาแน่นเขตเมือง: 2,306.6 คน/ตร.ไมล์ (890.6 คน/ตร.กม.)
 • รวมปริมณฑล: 939,904 (US: 57) คน
เดมะนิม: Bridgeporter
GDP
 • Bridgeport (MSA): $104.368 billion (2022)
เขตเวลา: UTC−5 (Eastern)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC−4 (Eastern)
รหัสไปรษณีย์: 06601–06602, 06604–06608, 06610, 06650, 06673, 06699
รหัสพื้นที่: 203/475
FIPS code: 09-08000
GNIS feature ID: 205720
Airport: Sikorsky Memorial Airport
Major highways:   
Commuter rail:   
เว็บไซต์: bridgeportct.gov
บริดจ์พอร์ต (อังกฤษ: Bridgeport) เป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดในรัฐคอนเนทิคัต สหรัฐอเมริกา และเป็นเมืองที่มีประชากรมากเป็นอันดับ 5 ในนิวอิงแลนด์ โดยมีประชากร 148,654 คน ในปี 2020  ตั้งอยู่ในเทศมณฑลแฟร์ฟีลด์ ทางตะวันออก บริเวณปากแม่น้ำพีควอนน็อก บริเวณลองไอแลนด์ซาวด์ เป็นเมืองท่ามีระยะห่าง 60 ไมล์ (97 km) จากแมนฮัตตัน และ 40 ไมล์ (64 km) จากเดอะบรองซ์
ฟุตบอลทีมชาติโอมาน

ฟุตบอลทีมชาติโอมาน (อาหรับ: منتخب عُمان لكرة القدم) เป็นทีมฟุตบอลตัวแทนจากประเทศโอมาน อยู่ภายใต้การดูแลของสมาคมฟุตบอลโอมาน ทีมชาติโอมานยังไม่มีผลงานในระดับโลก สำหรับในระดับภูมิภาคเอเชีย ทีมชาติโอมานได้ร่วมเล่นในเอเชียนคัพ 4 ครั้งในปี 2004, 2007, 2019, 2023
ผลงาน > ฟุตบอลโลก

1930 ถึง 1982 - ไม่ได้เข้าร่วม
1986 ถึง 2022 - ไม่ผ่านรอบคัดเลือก
ผลงาน > เอเชียนคัพ

1956 ถึง 1980 - ไม่ได้เข้าร่วม
1984 - ไม่ผ่านรอบคัดเลือก
1988 - ไม่ได้เข้าร่วม
1992 ถึง 2000 - ไม่ผ่านรอบคัดเลือก
2004 - รอบแรก
2007 - รอบแรก
2019 - รอบ 16 ทีมสุดท้าย
2023 - รอบแรก
อดีตผู้เล่นคนสำคัญ

อะลี อัลฮับซี
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการของสมาคมฟุตบอลโอมาน
Oman national football team FIFA.com
Oman national football team – Football-Lineups
Oman national football team – NATIONAL FOOTBALL TEAMS
| ด ค กฟุตบอลทีมชาติของสมาพันธ์ฟุตบอลเอเชีย |
| --- | --- |
เอเชียนคัพ
เอเชียตะวันตก (WAFF):  กาตาร์  คูเวต  จอร์แดน  ซาอุดีอาระเบีย  ซีเรีย  บาห์เรน  ปาเลสไตน์  เยเมน  เลบานอน  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  อิรัก  โอมาน 
เอเชียกลาง (CAFA):  คีร์กีซสถาน  เติร์กเมนิสถาน  ทาจิกิสถาน  อัฟกานิสถาน  อิหร่าน  อุซเบกิสถาน 
เอเชียใต้ (SAFF):  เนปาล  บังกลาเทศ  ปากีสถาน  ภูฏาน  มัลดีฟส์  ศรีลังกา  อินเดีย 
เอเชียตะวันออก (EAFF):  กวม  เกาหลีใต้  เกาหลีเหนือ  จีน  จีนไทเป  ญี่ปุ่น  มองโกเลีย  มาเก๊า  หมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนา1  ฮ่องกง 
เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (AFF):  กัมพูชา  ติมอร์-เลสเต  ไทย  บรูไน  พม่า  ฟิลิปปินส์  มาเลเซีย  ลาว  เวียดนาม  สิงคโปร์  ออสเตรเลีย  อินโดนีเซีย 
ทีมชาติที่ถูกยุบ:  มาลายา  เยเมนใต้  เวียดนามใต้  เวียดนามเหนือ 
ทีมชาติในอดีต:  อิสราเอล (ย้ายไปยูฟ่าในปี 1994)  คาซัคสถาน (ย้ายไปยูฟ่าในปี 2002)  นิวซีแลนด์ (ก่อตั้งโอเอฟซีในปี 1966) 
1 ไม่เป็นสมาชิกของฟีฟ่า
| ด ค กฟุตบอลทีมชาติในเอเชียนคัพ 2019 |
| --- | --- | --- |
| ชนะเลิศ |  กาตาร์ |  |
| รองชนะเลิศ |  ญี่ปุ่น |  |
| รอบรองชนะเลิศ |   อิหร่าน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  |  |
| รอบก่อนรองชนะเลิศ |   ออสเตรเลีย   จีน   เกาหลีใต้   เวียดนาม  |  |
| รอบ 16 ทีมสุดท้าย |   บาห์เรน   อิรัก   จอร์แดน   คีร์กีซสถาน   โอมาน   ซาอุดีอาระเบีย   ไทย   อุซเบกิสถาน  |  |
| รอบแบ่งกลุ่ม |   อินเดีย   ประเทศเลบานอน   เกาหลีเหนือ   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   ซีเรีย   เติร์กเมนิสถาน   เยเมน  |  |
| ด ค กฟุตบอลทีมชาติในเอเชียนคัพ 2023 |
| --- | --- |
ชนะเลิศ:  กาตาร์
รองชนะเลิศ:  จอร์แดน
รอบรองชนะเลิศ:   เกาหลีใต้   อิหร่าน 
รอบก่อนรองชนะเลิศ:   ญี่ปุ่น   ทาจิกิสถาน   ออสเตรเลีย   อุซเบกิสถาน 
รอบ 16 ทีมสุดท้าย:   ซาอุดีอาระเบีย   ซีเรีย   ไทย   บาห์เรน   ปาเลสไตน์   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อินโดนีเซีย   อิรัก 
รอบแบ่งกลุ่ม:   คีร์กีซสถาน   จีน   มาเลเซีย   เวียดนาม   ประเทศเลบานอน   อินเดีย   โอมาน   ฮ่องกง
พะโค

| พะโค หงสาวดี |
| --- | --- |
เมือง

พะโคที่ตั้งเมืองพะโคในประเทศพม่า
พิกัด: 17°20′12″N 96°28′47″E﻿ / ﻿17.33667°N 96.47972°E﻿ / 17.33667; 96.47972
ประเทศ:  พม่า
ภาค:  ภาคพะโค
จังหวัด: พะโค
อำเภอ: พะโค
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1152
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 18.45 ตร.ไมล์ (47.8 ตร.กม.)
ความสูง: 13 ฟุต (4 เมตร)
ประชากร (2019)
 • ทั้งหมด: 179,505 คน
 • ความหนาแน่น: 9,700 คน/ตร.ไมล์ (3,800 คน/ตร.กม.)
 • กลุ่มชาติพันธุ์: พม่า มอญ ไทใหญ่ พม่าเชื้อสายจีน พม่าเชื้อสายอินเดีย กะเหรี่ยง
 • ศาสนา: พุทธ ฮินดู คริสต์
เขตเวลา: UTC+6.30 (เวลามาตรฐานพม่า)
พะโค, บะโก (พม่า: ပဲခူးမြို့; มอญ: ဗဂေါ) หรือ หงสาวดี (พม่า: ဟံသာဝတီ; มอญ: ဟံသာဝတဳ หงสาวะโตย)  เป็นเมืองหลักของภาคพะโค อยู่ห่างจากย่างกุ้ง ไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ 91 กิโลเมตร (57 ไมล์) นครหงสาวดีเคยเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรหงสาวดีของชาวมอญ และอาณาจักรตองอูของชาวพม่า
ศัพทมูลวิทยา

สันนิษฐานกันว่าชื่อ บะโก (พม่า: ပဲခူး) มาจากชื่อสถานที่ บะกอ (มอญ: ဗဂေါ, [bəkɜ̀]) ก่อนที่รัฐบาลพม่าจะเปลี่ยนชื่อสถานที่ทั่วประเทศจากภาษาอังกฤษเป็นภาษาพม่าอักษรโรมันใน พ.ศ. 2532 นั้น พะโคเคยเป็นที่รู้จักกันในชื่อ เพกู (อังกฤษ: Pegu) พะโคเดิมชื่อ ฮานตาวะดี (พม่า: ဟံသာဝတီ; มอญ: ဟံသာဝတဳ หงสาวะโตย; บาลี: Haṃsāvatī) ซึ่งเป็นชื่อของอาณาจักรมอญแห่งหนึ่ง
ประวัติคำอีกทางหนึ่งจากสารานุกรมพม่า พ.ศ. 2490 ระบุว่าชื่อ บะโก มาจาก วานบะโก (พม่า: ဝမ်းပဲကူး) เป็นคำย่อของสถานที่พวกหงส์กินหญ้า (พม่า: ဟင်္သာဝမ်းဘဲများ ကူးသန်းကျက်စားရာ အရပ်) ประวัติคำตามทฤษฎีนี้ไม่ได้ยึดการออกเสียงจริงในภาษาพม่าเป็นเหตุผลหลัก
ประวัติ

ดูเพิ่ม: อาณาจักรหงสาวดี
ประวัติ > การก่อตั้ง

พงศาวดารภาษามอญ หลายฉบับรายงานวันที่ก่อตั้งเมืองพะโคแตกต่างกัน ตั้งแต่ ค.ศ. 573 ถึง ค.ศ. 1152 ในขณะที่ ซะบู โกนชา ซึ่งเป็นตำราของกองอาลักษณ์พม่าต้นคริสต์ศตวรรษที่ 15 ระบุว่าพะโคก่อตั้งใน ค.ศ. 1276/77
หลักฐานแรกสุดที่ยังหลงเหลืออยู่ของพะโคมีในสมัยอาณาจักรพุกามตอนปลาย เมื่อยังเป็นเพียงเมืองเล็ก ๆ หลังการล่มสลายของอาณาจักรพุกาม พะโคกลายเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรเมาะตะมะ ในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1290
บันทึกภายนอกที่เก่าแก่สุดที่เป็นไปได้ของพะโค มีอายุถึง ค.ศ. 1028 แผ่นจารึก ติรุวัฬลันกาดุ (Thiruvalangadu) บรรยายถึงราเชนทรา ที่ 1 แห่งอาณาจักรโจฬะ จากอินเดียใต้ว่าได้พิชิต "Kadaram" ในปีที่ 14 ของรัชสมัยพระองค์ ตามการตีความครั้งแรก Kadaram อาจหมายถึงพะโค การตีความที่ทันสมัยมากขึ้นเข้าใจว่า Kadaram อาจหมายถึงเกดะห์ ในมาเลเซียปัจจุบัน แหล่งหลักฐานในจีนกล่าวถึงพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 ได้เพิ่มพะโคเข้าไปในอาณาเขตของอาณาจักรพระนครใน ค.ศ. 1195
ประวัติ > การขยายตัว

ชุมชนเล็ก ๆ นี้มีความสำคัญมากขึ้นเรื่อย ๆ ในคริสต์ศตวรรษที่ 14 เนื่องจากภูมิภาคนี้มีประชากรมากที่สุดในอาณาจักรที่พูดภาษามอญ ใน ค.ศ. 1369 พระยาอู่ทรงตั้งเมืองพะโคเป็นเมืองหลวง ในรัชสมัยของพระเจ้าราชาธิราช พะโคและอาณาจักรอังวะ มีส่วนร่วมในสงครามสี่สิบปี รัชสมัยอันสงบสุขของพระนางเชงสอบู สิ้นสุดลงเมื่อพระองค์เลือกภิกษุหรือพระเจ้าธรรมเจดีย์ (ค.ศ. 1471–1492) ให้สืบราชบัลลังก์ต่อจากพระองค์ ภายใต้การปกครองของพระเจ้าธรรมเจดีย์ พะโคกลายเป็นศูนย์กลางทางการค้าและศาสนาพุทธนิกายเถรวาท
ใน ค.ศ. 1519 อังตอนียู กูไรยา พ่อค้าในขณะนั้นจากนิคม casados ของโปรตุเกสที่โกจจิ ได้ขึ้นฝั่งที่พะโค เพื่อค้นหาตลาดใหม่สำหรับพริกไทยจากโกจจิ หนึ่งปีต่อมา ดีโยกู ลอปึช ดึ ซึไกรา ผู้ว่าการรัฐโปรตุเกสอินเดีย ได้ส่งราชทูตมายังพะโค
ประวัติ > เมืองหลวงราชวงศ์ตองอู

ดูเพิ่ม: ราชวงศ์ตองอู
เมืองนี้ยังคงเป็นเมืองหลวงจนกระทั่งอาณาจักรล่มสลายใน ค.ศ. 1538 พระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้ แห่งราชวงศ์ตองอู ได้บุกโจมตีหลายครั้ง อาณาจักรฟื้นตัวขึ้นมาได้ในช่วงเวลาสั้น ๆ เป็นเวลา 2 ปีในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1550 จนพระเจ้าบุเรงนอง ผู้สืบราชบัลลังก์ต่อจากพระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้ เข้าควบคุมเมืองพะโคอย่างมั่งคงใน ค.ศ. 1553
ปลาย ค.ศ. 1553 พะโคได้เป็นเมืองหลวงใหม่โดยมีการสร้างพระราชวังใหม่ พระราชวังกัมโพชธานี และมีพิธีราชาภิเษกพระเจ้าบุเรงนองในเดือนมกราคม ค.ศ. 1554 ภายในทศวรรษหน้า พะโคค่อย ๆ กลายเป็นเมืองหลวงของดินแดนและท้ายที่สุดก็กลายเป็นอาณาจักรที่ใหญ่สุดในอินโดจีน การกบฏใน ค.ศ. 1565 โดยชาวไทใหญ่ที่อพยพเข้ามาตั้งถิ่นฐานในพะโคได้ทำลายพื้นที่ส่วนใหญ่ของเมืองและบริเวณพระราชวัง หลังการกบฏโดยชาวไทใหญ่ ค.ศ. 1565 ก็ไม่มีการกบฏครั้งใหม่อีกเลยในสองปีข้างหน้า (ค.ศ. 1565–1567) เนื่องจากกบฏได้เผาทำลายพื้นที่ส่วนใหญ่ของเมืองหลวง รวมทั้งบริเวณพระราชวังทั้งหมด จึงมีการสร้างเมืองหลวงและพระราชวังขึ้นใหม่ เมืองหลวงใหม่มีประตู 20 ประตู แต่ละประตูตั้งชื่อตามแรงงานประเทศราชที่สร้างประตูนั้น แต่ละประตูมี ปยะตะ ปิดทองสองชั้นรวมถึงประตูไม้ปิดทอง
| แผนผังประตูเมืองหงสาวดีที่สร้างขึ้นใหม่ ค> ศ. 1568 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ตะวันตกเฉียงเหนือ | ตะนาวศรี | อยุธยา | เมาะตะมะ | ปะคาน | พะสิม | ตะวันออกเฉียงเหนือ |
| แสนหวี |  |  |  |  |  | แปร |
| สารวดี |  |  |  |  |  | อังวะ |
| ญองชเว |  |  |  |  |  | ตองอู |
| เมืองนาย |  |  |  |  |  | ล้านช้าง |
| กะเล่ |  |  |  |  |  | ทะละ |
| ตะวันตกเฉียงใต้ | ทวาย | โม่ก้อง | โม่ญี่น | เมืองมีด | เชียงใหม่ | ตะวันออกเฉียงใต้ |
พระราชวังกัมโพชธานีที่สร้างขึ้นใหม่เปิดอย่างเป็นทางการวันที่ 16 มีนาคม ค.ศ. 1568 ในมหาราชวงศ์ระบุว่าพระองค์ยังเลื่อนบรรดาศักดิ์แก่อดีตกษัตริย์สี่องค์ ได้แก่ โม่-บแยนะระปะติแห่งอังวะ, ซีตูจอทีนแห่งอังวะ, พระเมกุฏิสุทธิวงศ์แห่งล้านนา และสมเด็จพระมหาจักรพรรดิแห่งอยุธยา
เนื่องจากเป็นเมืองท่าที่สำคัญ ชาวยุโรปจึงมักมาเยือนเมืองนี้ โดยในจำนวนนี้ได้แก่ กัสปาโร บัลบี และแรล์ฟ ฟิตช์ ในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1500 ชาวยุโรปมักบรรยายถึงความยิ่งใหญ่ของเมือง พะโคยังได้สถาปนาความเชื่อมโยงทางทะเลกับจักรวรรดิออตโตมัน ใน ค.ศ. 1545
การยึดครองพะโคของโปรตุเกส หลังล่มสลายจากกษัตริย์แห่งตองอูและยะไข่ ใน ค.ศ. 1599 ได้รับการบรรยายโดยมานูแวล ดึ อาเบรว โมซีญู (Manuel de Abreu Mousinho) ว่า "เรื่องสั้นเล่าถึงการพิชิตพะโคในอินเดียตะวันออกโดยชาวโปรตุเกสสมัยของอุปราชไอรึช ดึ ซัลดาญา (Aires de Saldanha) กัปตันซัลวาโดร์ รีไบรู ดึ โซซา (Salvador Ribeiro de Sousa) หรือเรียกกันว่า งะซีนกา ได้รับเลือกให้เป็นกษัตริย์โดยชาวพื้นเมืองใน ค.ศ. 1600" จัดพิมพ์โดยฟือร์เนา เม็งดึช ปิงตูในคริสต์ศตวรรษที่ 18 การทำลายล้างเมืองใน ค.ศ. 1599 และอำนาจที่ล่มสลายของพระเจ้านันทบุเรง ผู้ที่สืบตำแหน่งต่อจากพระเจ้าบุเรงนอง ทำให้ราชวงศ์ตองอูย้ายเมืองหลวงไปยังอังวะ
เมืองหลวงถูกเมงเยสีหตู อุปราชแห่งตองอู ปล้น จากนั้นถูกอุปราชแห่งยะไข่เผาในช่วงสงครามพม่า–สยาม (ค.ศ. 1594–1605) พระเจ้าอะเนาะเพะลูนต้องการสร้างหงสาวดีให้รุ่งโรจน์อีกครั้ง ซึ่งถูกทิ้งร้างนับตั้งแต่พระเจ้านันทบุเรงละทิ้งไป อย่างไรก็ตามพระองค์สามารถสร้างพระราชวังชั่วคราวได้เท่านั้น
การฟี้นเมืองหลวงของพม่าไปยังพะโคนั้นดำรงอยู่ได้ไม่นาน เนื่องจากพระเจ้าตาลูนกษัตริย์องค์ต่อมาได้ย้ายเมืองหลวงไปยังอังวะอีกครั้งใน ค.ศ. 1634 เพื่อมุ่งเน้นไปที่ศูนย์กลางอาณาจักรพม่าที่มีขนาดเล็กกว่า
ประวัติ > การล่มสลายของราชวงศ์ตองอูและโก้นบอง

ใน ค.ศ. 1740 ชาวมอญได้ก่อกบฏและก่อตั้งอาณาจักรหงสาวดีใหม่ อย่างไรก็ตามพระเจ้าอลองพญา กษัตริย์ชาวพม่า ได้ยึดเมืองนี้ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1757
พระเจ้าปดุง (ค.ศ. 1782–1819) ทรงสร้างพะโคขึ้นใหม่ แต่เมื่อถึงเวลานั้นแม่น้ำได้เปลี่ยนทิศทาง ทำให้เมืองตัดขาดจากทะเลและไม่ได้รับความสำคัญดังเดิม หลังสงครามอังกฤษ–พม่าครั้งที่สอง อังกฤษได้ผนวกเมืองพะโคใน ค.ศ. 1852 มณฑลพม่าได้ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1862 และเมืองหลวงได้ย้ายไปยังย่างกุ้ง ความแตกต่างระหว่างการออกเสียงตามตัวเขียน (แปคู) กับการออกเสียงตามภาษาปาก (บะโก) ของชื่อเมือง เป็นเหตุให้ชื่อเมืองนี้เพี้ยนไปเป็น เพกู ในภาษาอังกฤษ
ค.ศ. 1911 พะโคได้รับการจัดให้เป็นส่วนหนึ่งของภาคพะโคในพม่าตอนล่าง ซึ่งรวมอยู่ในเขตย่างกุ้ง ซึ่งเมืองนี้แยกออกมาเป็นเขตใน ค.ศ. 1880 มีพื้นที่ 3,023 ตารางไมล์ (7,830 ตารางกิโลเมตร) มีประชากร 48,411 คนใน ค.ศ. 1901 เพิ่มขึ้น 22% ในทศวรรษที่ผ่านมา พะโคและฮีนตาดะ เป็นสองเขตที่มีประชากรหนาแน่นที่สุดในภูมิภาค
พะโคที่ก่อตั้งขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1911 ประกอบด้วยที่ราบกว้างใหญ่แผ่ออกไปในทะเลระหว่างปากแม่น้ำอิรวดีกับทิวเขาพะโค ภูมิประเทศที่อยู่ระหว่างทิวเขาพะโคตะวันออกกับแม่น้ำย่างกุ้งมีแม่น้ำหลายสายตัดผ่าน บางสายสามารถล่องได้ด้วยเรือใหญ่หรือเรือกลไฟ สำนักงานใหญ่ของเขตอยู่ที่กรุงย่างกุ้ง ซึ่งเป็นสำนักงานใหญ่ของแผนกย่อยด้วย แผนกย่อยแห่งที่สองมีสำนักงานใหญ่อยู่ที่อี้นเซน เป็นที่ตั้งสำนักงานทางรถไฟขนาดใหญ่ การเพาะปลูกเกือบทั้งหมดจำกัดอยู่แค่ข้าว แต่ก็มีสวนผักและผลไม้ดาษดื่น
พะโคได้รับความเสียหายรุนแรงระหว่างแผ่นดินไหวในเดือนพฤษภาคมและธันวาคม ค.ศ. 1930 แผ่นดินไหวในเดือนพฤษภาคมคร่าชีวิตผู้คนไปอย่างน้อย 500 ราย และก่อให้เกิดสึนามิ
ประวัติ > ประวัติศาสตร์สมัยใหม่

ปัจจุบันพะโคเป็นหนึ่งในเขตปกครองภาคพะโค โดยภาคพะโคแบ่งออกเป็น 34 เขตปกครอง ในวันที่ 9 เมษายน ค.ศ. 2021 ระหว่างการประท้วงในประเทศพม่า ได้เกิดการสังหารหมู่ที่พะโค ซึ่งในระหว่างนั้นกองกำลังทหารสังหารพลเรือนอย่างน้อย 82 ราย หลังการปราบปรามการประท้วง
สัญลักษณ์ของเมือง

สัญลักษณ์เป็นรูปหงส์คู่ มีตำนานของชาวมอญเล่าว่า พระพุทธเจ้าเสด็จมาถึงเมืองหงสาวดีที่สมัยก่อนยังคงเป็นชายหาดริมทะเล พระพุทธเจ้าทรงเห็นหงส์สองตัวว่ายน้ำเล่นกัน จึงทำนายออกมาว่าภายหลังจะเป็นเมืองที่เจริญรุ่งเรือง ชาวมอญจึงถือเอาตำนานเรื่องนี้มาเป็นสัตว์สัญลักษณ์ของเมือง นอกจากนี้ตำนานยังกล่าวว่าหงส์คู่นั้นตัวเมียขี่ตัวผู้ จึงมีคำทำนายว่าต่อไปผู้หญิงจะเป็นใหญ่ ซึ่งผู้หญิงคนนั้นคือ พระนางเชงสอบู กษัตรีย์ของชาวมอญนั่นเอง
อีกหนึ่งสัญลักษณ์ของหงสาวดี คือ เจดีย์ชเวมอดอ หรือที่คนไทยนิยมเรียกว่า พระธาตุมุเตา เป็นพระธาตุที่อยู่คู่กับเมืองมานาน เป็นพระธาตุศักดิ์สิทธิ์ที่เชื่อว่าภายในได้บรรจุพระบรมสารีริกธาตุของพระพุทธเจ้าไว้ เล่ากันว่าเมื่อครั้งใดที่พระเจ้าบุเรงนองจะออกทำศึกจะทรงสักการะขอพรจากพระธาตุนี้ทุกครั้ง และเมื่อครั้งสมเด็จพระนเรศวรมหาราชได้เสด็จมายังที่หงสาวดีนี้ก็ได้ทำการสักการะพระธาตุนี้ด้วย
ปัจจุบัน พะโคเป็นเมืองที่ทำรายได้ให้แก่ประเทศพม่าด้วยความที่เป็นเมืองท่องเที่ยว มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์และศิลปวัฒนธรรม
ประชากร

การสำรวจสำมะโนประชากรของพม่า ค.ศ. 2014 พะโคมีประชากร 23,7619 คน คิดเป็น 48.35% ของประชากรทั้งหมดในอำเภอพะโค
ใน ค.ศ. 2019  เมืองนี้มีประชากร 179,505 คน ตามการประมาณของกรมการปกครองพม่า 88.73% ของเมืองคือชาวพม่า และมีประชากรสำคัญคือชาวกะเหรี่ยง, มอญ, ปะหล่อง และพม่าเชื้อสายอินเดีย ผู้นับถือศาสนาพุทธ คิดเป็น 94.2% ของเมือง และศาสนาคริสต์มีประชากรมากเป็นอันดับสองที่ 4.2% มีอาราม 749 แห่ง สำนักแม่ชี 92 แห่ง และเจดีย์ขนาดต่าง ๆ 134 องค์ รวมถึงเจดีย์ที่สูงที่สุดในพม่า เจดีย์ชเวมอดอ เมืองนี้ยังมีโบสถ์ 9 แห่ง มัสยิด 6 แห่ง วัดฮินดู 16 แห่ง และวัดมหายานของจีน 3 แห่ง
เศรษฐกิจและคมนาคม

อุตสาหกรรมหลักของเมืองพะโคคือการจ้างงานในภาคเกษตรกรรมและการบริการ เมืองพะโคมีเขตอุตสาหกรรมที่มีโรงงานหลายแห่ง ซึ่งส่วนใหญ่เป็นโรงงานสิ่งทอและรองเท้า โรงงานขนาดเล็กภายในเมืองยังสร้างผลิตภัณฑ์อาหาร, พลาสติก, เครื่องใช้ไฟฟ้า, เครื่องยนตร์, ผลิตภัณฑ์จากไม้, ชา และแฮลวอ พะโคยังมีอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวเล็ก ๆ ที่ได้รับความนิยม โดยมีนักท่องเที่ยวจำนวนมากจากย่างกุ้งที่อยู่ใกล้เคียง คณะกรรมการพัฒนาพะโคบริหารจัดการตลาด 11 แห่งทั่วเมือง
ไม่มีสนามบินภายในเมืองและโดยส่วนใหญ่ใช้บริการจากท่าอากาศยานนานาชาติย่างกุ้ง มีการเสนอสร้างท่าอากาศยานนานาชาติหงสาวดี ซึ่งให้บริการในเขตย่างกุ้งและพะโค ตั้งอยู่ในอำเภอพะโค มีทางรถไฟสองสายที่วิ่งผ่านพะโค คือสายย่างกุ้ง–มัณฑะเลย์ และ สายย่างกุ้ง–มอละมไยน์ พะโคยังมีสถานีขนส่งหลายแห่งในเขตชานเมือง ซึ่งมีรถโดยสารระหว่างเมืองให้บริการเป็นประจำ พะโคยังมีบริการทางด่วนย่างกุ้ง–มัณฑะเลย์ เช่นเดียวกับทางหลวงสายเก่าที่ไปยังตองอูและมะริด พะโคมีสะพานหลักเจ็ดแห่งที่ข้ามแม่น้ำพะโคทั้งในและรอบเมือง
ภูมิอากาศ

พะโคมีภูมิอากาศแบบมรสุมเขตร้อน (เคิพเพิน Am) คล้ายกับพื้นที่ชายฝั่งทะเลส่วนใหญ่ของประเทศพม่า โดยมีฤดูร้อนและฤดูแล้ง ตั้งแต่กลางเดือนพฤศจิกายนถึงกลางเดือนเมษายน และร้อนชื้นมาก มีฝนตกชุกในฤดูฝน ตั้งแต่เดือนพฤษภาคมถึงตุลาคม
| ข้อมูลภูมิอากาศของพะโค (ค> ศ. 1991–2020).เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของพะโค (ค> ศ. 1991–2020).ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของพะโค (ค> ศ. 1991–2020).ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของพะโค (ค> ศ. 1991–2020).มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของพะโค (ค> ศ. 1991–2020).เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของพะโค (ค> ศ. 1991–2020).พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของพะโค (ค> ศ. 1991–2020).มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของพะโค (ค> ศ. 1991–2020).ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของพะโค (ค> ศ. 1991–2020).ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของพะโค (ค> ศ. 1991–2020).ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของพะโค (ค> ศ. 1991–2020).ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของพะโค (ค> ศ. 1991–2020).พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของพะโค (ค> ศ. 1991–2020).ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของพะโค (ค> ศ. 1991–2020).ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 31.7 (89.1) | 34.0 (93.2) | 36.3 (97.3) | 37.9 (100.2) | 34.6 (94.3) | 30.9 (87.6) | 30.1 (86.2) | 30.0 (86) | 31.1 (88) | 32.6 (90.7) | 32.7 (90.9) | 31.5 (88.7) | 32.8 (91) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | 24.0 (75.2) | 25.8 (78.4) | 28.5 (83.3) | 30.6 (87.1) | 29.1 (84.4) | 26.9 (80.4) | 26.5 (79.7) | 26.5 (79.7) | 27.1 (80.8) | 27.8 (82) | 26.9 (80.4) | 24.5 (76.1) | 27 (81) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 16.3 (61.3) | 17.6 (63.7) | 20.7 (69.3) | 23.3 (73.9) | 23.6 (74.5) | 23.0 (73.4) | 22.9 (73.2) | 22.9 (73.2) | 23.1 (73.6) | 23.1 (73.6) | 21.2 (70.2) | 17.6 (63.7) | 21.3 (70.3) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 5.0 (0.197) | 3.1 (0.122) | 15.2 (0.598) | 38.5 (1.516) | 333.9 (13.146) | 640.5 (25.217) | 803.4 (31.63) | 720.9 (28.382) | 475.3 (18.713) | 188.0 (7.402) | 50.2 (1.976) | 7.5 (0.295) | 3,281.5 (129.193) |
| วันที่มีหยาดน้ำฟ้าโดยเฉลี่ย (≥ 1.0 mm) | 0.8 | 0.3 | 1.1 | 2.2 | 15.2 | 26.3 | 28.3 | 28.0 | 22.7 | 12.4 | 3.2 | 0.5 | 140.8 |
แหล่งที่มา: World Meteorological Organization
บรรณานุกรม

Aung-Thwin, Michael A. (2005). The Mists of Rāmañña: The Legend that was Lower Burma (illustrated ed.). Honolulu: University of Hawai'i Press. ISBN 9780824828868.
Aung-Thwin, Michael A. (2017). Myanmar in the Fifteenth Century. Honolulu: University of Hawai'i Press. ISBN 978-0-8248-6783-6.
Nyein Maung, บ.ก. (1972–1998). Shay-haung Myanma Kyauksa-mya [Ancient Burmese Stone Inscriptions] (ภาษาพม่า). Vol. 1–5. Yangon: Archaeological Department.
Pan Hla, Nai (1968). Razadarit Ayedawbon (ภาษาพม่า) (8th printing, 2005 ed.). Yangon: Armanthit Sarpay.
Phayre, Major-General Sir Arthur P. (1873). "The History of Pegu". Journal of the Asiatic Society of Bengal. Calcutta. 42: 23–57, 120–159.
Phayre, Lt. Gen. Sir Arthur P. (1883). History of Burma (1967 ed.). London: Susil Gupta.
Schmidt, P.W. (1906). "Slapat des Ragawan der Königsgeschichte". Die äthiopischen Handschriften der K.K. Hofbibliothek zu Wien (ภาษาเยอรมัน). Vienna: Alfred Hölder. 151.
แหล่งข้อมูลอื่น

International Dictionary of Historic Places: Asia and Oceania
| ก่อนหน้า |  | พะโค |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| โดนวู่น |  | เมืองหลวงอาณาจักรหงสาวดี  (ค.ศ. 1369 – มกราคม ค.ศ. 1539) |  | สิ้นสุด |
| ตองอู |  | อาณาจักรตองอู  (มกราคม ค.ศ. 1539 – 30 เมษายน ค.ศ. 1550) |  | อังวะ |
| พะโค |  | เมืองหลวงอาณาจักรหงสาวดี  (มิถุนายน ค.ศ. 1550 – 12 มีนาคม ค.ศ. 1552) |  | สิ้นสุด |
| ตองอู |  | อาณาจักรตองอู  (12 มีนาคม ค.ศ. 1552 – 19 ธันวาคม ค.ศ. 1599) |  | อังวะ |
| อังวะ |  | อาณาจักรตองอู  (14 พฤษภาคม ค.ศ. 1613 – 25 มกราคม ค.ศ. 1635) |  | อังวะ |
| สถาปนา |  | เมืองหลวงอาณาจักรหงสาวดีใหม่  (พฤศจิกายน ค.ศ. 1740 – 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1757) |  | สิ้นสุด |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  อิสราเอล  สหรัฐ 
อื่น ๆ:  IdRef 
17°20′N 96°29′E﻿ / ﻿17.333°N 96.483°E﻿ / 17.333; 96.483
พระนอนชเวตาลย่อง หนึ่งในสัญลักษณ์ของเมืองพะโค ความยาว 177 ฟุต (54 เมตร) สร้างใน ค.ศ. 994 สมัยกษัตริย์มอญ
พระราชวังกัมโพชธานีที่สร้างใหม่
แผนผังเมืองหงสาวดี ค.ศ. 1568
เจ้าเมืองพะโครับทูต (คริสต์ศตวรรษที่ 17)
แผ่นจารึกรูปปีศาจซึ่งเป็นตัวแทนกองทัพมาร วัดชเวกูจี้ สร้างขึ้นโดยพระเจ้าธรรมเจดีย์ (ค.ศ. 1472–92) ปัจจุบันอยู่ในพิพิธภัณฑ์บริติช
เจดีย์ชเวมอดอ หนึ่งในสัญลักษณ์ของเมืองพะโค
บุญชู ไอ-เลิฟ-สระ-อู

| บุญชู ไอ-เลิฟ-สระ-อู |
| --- | --- |

กำกับ: บัณฑิต ฤทธิ์ถกล
เขียนบท: บัณฑิต ฤทธิ์ถกล
บทภาพยนตร์: บัณฑิต ฤทธิ์ถกล
อำนวยการสร้าง: เจริญ เอี่ยมพึ่งพร
นักแสดงนำ: สันติสุข พรหมศิริ   จินตหรา สุขพัฒน์   จุรี โอศิริ   วัชระ ปานเอี่ยม   เกียรติ กิจเจริญ   นฤพนธ์ ไชยยศ   กฤษณ์ ศุกระมงคล   อรุณ ภาวิไล   เกรียงไกร อมาตยกุล  ธนฉัตร  ตุลยฉัตร   อภิญญา สกุลเจริญสุข   รัชชุ สุระจรัส  นลินธารา โฮเลอร์   วรฤทธิ์ นิลกลม   กิตติ์ลภัส กรสุทธิ์ไรวรรณ   นิมิตร ลักษมีพงษ์
กำกับภาพ: วรรธนะ วันชูเพลา
ตัดต่อ: สุนิตย์ อัศวินิกุล
ดนตรีประกอบ: ยืนยง โอภากุล ไจแอนท์ เวฟ
ผู้จัดจำหน่าย: ไฟว์สตาร์โปรดักชั่น
วันฉาย: 28 สิงหาคม พ.ศ. 2551
ประเทศ:  ไทย
ภาษา: ไทย
ทำเงิน: 50 ล้านบาท 
ก่อนหน้านี้: บุญชู 8 เพื่อเธอ
ต่อจากนี้: บุญชู จะอยู่ในใจเสมอ
ข้อมูลจากฐานข้อมูลภาพยนตร์ไทย
ข้อมูลจากสยามโซน
บุญชู ไอ-เลิฟ-สระ-อู หรือ บุญชู 9 เป็นภาพยนตร์ไทย โดยค่ายไฟว์สตาร์โปรดักชั่น กำกับโดย บัณฑิต ฤทธิ์ถกล ซึ่งดูได้แต่เด็กและเยาวชนอายุน้อยกว่า 13 ปี ผู้ใหญ่ควรให้คำแนะนำ ที่ได้นักแสดงภาคเก่าอาทิ สันติสุข พรหมศิริ, จินตหรา สุขพัฒน์, จุรี โอศิริ, ซูโม่เจี๊ยบ วัชระ ปานเอี่ยม, ซูโม่กิ๊ก เกียรติ กิจเจริญ, นฤพนธ์ ไชยยศ, กฤษณ์ ศุกระมงคล, ซูโม่ตุ๋ย อรุณ ภาวิไล, ซูโม่เอ๋ เกรียงไกร อมาตยกุล มาร่วมแสดง อีกทั้งยังได้นักแสดงหน้าใหม่มารับเป็นบทลูกๆ อย่าง อาร์ตี้-ธนฉัตร  ตุลยฉัตร, สายป่าน-อภิญญา สกุลเจริญสุข, ว่าน-รัชชุ สุระจรัส, ซาร่า-นลินธารา โฮเลอร์, แก๊ปเปอร์-วรฤทธิ์ นิลกลม และ ฐา-กิตติ์ลภัส กรสุทธิ์ไรวรรณ ออกฉายวันที่ 28 สิงหาคม พ.ศ. 2551
เนื้อเรื่อง

บุญโชค เป็นลูกชายของบุญชูและโมลี ซึ่งถูกให้บวชเณรตั้งแต่เด็ก โดยบุญชูตั้งใจจะให้บวชไปเรื่อยๆจนเป็นพระ แต่โมลีอยากให้ลูกเข้าเรียนและใช้ชีวิตปกติมากกว่า จึงแอบให้สึกเณรโดยไม่บอกบุญชูและส่งเข้ากรุงเทพ เพื่อฝากให้กลุ่มเพื่อนเก่าช่วยดูแล
เมื่อบุญโชคมาถึงกรุงเทพก็ถูกหลอกมอมยาโดยเด็กหญิงสองคนและปลดทรัพย์ไปหมด โชคดีที่ได้กลุ่มเพื่อนๆใหม่คือ นิ้ง (อภิญญา สกุลเจริญสุข) ลูกสาวของนรา, หยอน (รัชชุ สุระจรัส) ลูกชายของหยอย, ประพาฬ (วรฤทธิ์ นิลกลม) ลูกชายของประพันธ์ และแอ่น (นลินธารา โฮเลอร์) เพื่อนของนิ้ง ช่วยดูแล โดยอาศัยอยู่ด้วยกันระหว่างที่บุญโชคมาอยู่กรุงเทพและอ่านหนังสือเตรียมสอบ
วันหนึ่งขณะที่กำลังไปเที่ยวห้างสรรพสินค้ากัน บุญโชคสังเกตเห็นพิม (กิตติ์ลภัส กรสุทธิ์ไรวรรณ) ซึ่งเป็นพี่สาวของเด็กสองคนที่มอมยาตนเอง กำลังหลอกเอาเงินจากชายวัยกลางคนอยู่ จึงออกไล่ตามและเกิดเรื่องวุ่นๆขึ้น สุดท้ายบุญโชคได้เก็บภาพถ่ายเขากับพิมตอนที่ชุลมุนกันอยู่ในตู้ถ่ายสติ๊กเกอร์ไว้ได้ จึงออกตามหาและได้ทราบว่าพิมกับน้องสาวสองคนนั้นไม่มีพ่อแม่ต้องหาเลี้ยงตนเอง แต่บุญชูและเพื่อนๆก็ไม่เห็นด้วยที่พิมใช้วิธีการหลอกลวงคนอื่น
ในวันสอบก่อนที่บุญโชคจะเข้าห้องสอบนั้นเอง พิมซึ่งมาสอบเหมือนกันถูกแกงค์นักเลงคุมถิ่นจับตัวไปเนื่องจากเข้าไปหากินในพื้นที่ บุญโชคจึงทิ้งการสอบและตามไปช่วย ในตอนที่กำลังจะถูกทำร้าย กลุ่มเพื่อนๆของบุญโชคก็ตามมาช่วยและเกิดชุลมุนขึ้นตามระเบียบ สุดท้ายจึงช่วยกันหนีจากแกงค์นักเลงมาได้ และพิมกับน้องสาวก็ได้รับความช่วยเหลือจากทางสังคมสงเคราะห์เรื่องการศึกษาและที่อยู่อาศัยในที่สุด
ส่วนบุญโชคที่ไม่ได้เข้าสอบ จึงเดินทางกลับบ้านนอกไปหาพ่อแม่และได้รับคำปลอบว่าจะเรียนอะไรก็ได้ ขอให้เป็นคนดีเรื่องสอบเอาไว้ปีหน้าก็ยังไม่สาย
การตอบรับ > การออกฉายและรายได้

บุญชู ไอ-เลิฟ-สระ-อู ออกฉายเมื่อวันที่ 28 สิงหาคม พ.ศ. 2551 เข้าฉาย 4 วันทำเงินได้ 15.52 ล้านบาท  รวมในสัปดาห์แรกเปิดตัวด้วยรายได้ที่ 16.1 ล้านบาท ทั้งๆ ที่จากกระแสน่าจะทำได้เกิน 20 ล้านบาทเป็นอย่างน้อย ทำรายได้รวม 50 ล้านบาท