stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โพรงอากาศหน้าผาก

| โพรงอากาศหน้าผาก  (Frontal sinus) |
| --- | --- |
โพรงอากาศข้างจมูก
จมูกและโพรงจมูก
รายละเอียด
หลอดเลือดแดง: หลอดเลือดแดงเหนือเบ้าตา, หลอดเลือดแดงแอนทีเรียร์เอทมอยดัล
ประสาท: เส้นประสาทเหนือเบ้าตา
ตัวระบุ
ภาษาละติน: sinus frontales
MeSH: D005626
TA98: A06.1.03.004
TA2: 3179
FMA: 57417
อภิธานศัพท์กายวิภาคศาสตร์[แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
โพรงอากาศหน้าผาก (frontal sinuses) ตั้งอยู่ด้านหลังโหนกคิ้ว (superciliary arches) และมักอสมมาตรกันทั้งสองข้าง และมีผนังกั้นระหว่างกันซึ่งมักจะเบนออกจากแนวกลางตัวไปยังข้างใดข้างหนึ่ง
ขนาดโดยเฉลี่ยของโพรงอากาศหน้าผากคือ สูงประมาณ 3 ซม. กว้าง 2.5 ซม. ลึกจากด้านหน้าไปด้านหลัง 2.5 ซม.
โพรงอากาศแต่ละโพรงจะเปิดทางส่วนหน้าของหลืบกลางของจมูก (middle meatus of the nose) โดยผ่านท่อฟรอนโทนาซัล (frontonasal duct) ซึ่งทอดข้ามส่วนหน้าของแลบิรินธ์ของกระดูกเอทมอยด์ (labyrinth of the ethmoid) โครงสร้างดังกล่าวจะเปิดในไฮเอตัส เซมิลูนาริส (hiatus semilunaris) ในหลืบกลางของจมูก
เยื่อเมือก (mucuous membrane) ในโพรงอากาศนี้ถูกเลี้ยงโดยเส้นประสาทเหนือเบ้าตา (supraorbital nerve) และหลอดเลือดแดงเหนือเบ้าตา (supraorbital artery) และหลอดเลือดแดงแอนทีเรียร์เอทมอยดัล (anterior ethmoidal artery)
โพรงอากาศนี้จะไม่ปรากฏเมื่อแรกเกิด แต่จะพัฒนาขึ้นในระหว่างอายุ 7-8 ปี และจะมีขนาดใหญ่เต็มที่หลังวัยเริ่มเจริญพันธุ์ (puberty)
ภาพอื่นๆ

กระดูกหน้าผาก มุมมองจากด้านใน
ผนังด้านใกล้กลางของเบ้าตาข้างซ้าย
ผนังด้านข้างของโพรงจมูก
ภาพตัดกลางลำตัวของจมูก ปาก คอหอย (pharynx) และกล่องเสียง (larynx)
เค้าโครงของกระดูกของใบหน้า แสดงตำแหน่งของโพรงอากาศ
ดูเพิ่ม

โพรงอากาศข้างจมูก
แหล่งข้อมูลอื่น

SUNY Downstate Medical Center 33:st-0703
Norman/Georgetown lesson9 (latnasalwall3, nasalcavitfrontsec)
โยอาฟ

| โยอาฟ |
| --- | --- |

ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: Yoav Sadan
เกิด: เคปทาวน์ ประเทศแอฟริกาใต้
อาชีพ: Singer, songwriter

เว็บไซต์: 
โยอาฟ (Yoav) เกิดในเมืองเคปทาวน์ ประเทศแอฟริกาใต้ เป็นนักร้อง นักแต่งเพลงแนวโพรเกรสซีฟ เชื้อสายแอฟริกาใต้-อิสราเอล เขาสนใจการแต่งเพลงตั้งแต่ยังวัยรุ่น โยอาฟออกจากวิทยาลัยและใช้เวลาร่วมปีในลอนดอน จากนั้นได้รับสายโทรทัศน์จากลูกพี่ลูกน้องของเขา ที่เขาได้ฝากเดโม่ของเขาไปให้โปรดิวเซอร์ในสหรัฐอเมริกา โยอาฟจึงเดินทางมานิวยอร์กซิตี โดยเขาแสดงในงานเล็ก ๆ แนวเพลงของเขาได้รับอิทธิพลจากดนตรีอีเลกโทรนิก และเพลงคลับ/แดนซ์ ที่นั่น เขาได้นำแนวเพลง/การแต่งเพลงพื้นเมืองของเขาเองมาประยุกต์รวมเข้ากับเพลงอีเลกโทนิก
โยอาฟย้ายมาอยู่สหราชอาณาจักรในปี ค.ศ. 2006 มีเพลงใหม่ภายใต้สังกัดที่แตกต่างกันไป และภายใต้สังกัดฟิลด์ เขาออกผลงานอัลบั้มชุดแรกชุด Charmed & Strange ในปี 2008 มีซิงเกิ้ลอย่าง "Club Thing" และ "Beautiful Lie" อัลบั้มติดชาร์ตหลายประเทศในยุโรป
โพธิ์ สุขน้อย

| โพธิ์ สุขน้อย |
| --- | --- |
เกิด: 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2481
โพธิ์ สุขน้อย เกิดเมื่อวันอังคารที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2481 ที่อำเภอตลิ่งชัน จังหวัดธนบุรี (เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานครในปัจจุบัน) เป็นนักมวยสากลสมัครเล่นชาวไทย ติดทีมชาติไทยเข้าแข่งขันกีฬาโอลิมปิก พ.ศ. 2503 ที่ กรุงโรม ในรุ่นไลท์เวท รอบแรกได้ชนะบาย รอบสองแพ้ ดิก แมกแทกการ์ต จากสหราชอาณาจักร ตกรอบ
โพธิ์ศึกษาชั้นประถมที่โรงเรียนประชาบาลวัดมะกอก ชั้นมัธยมศึกษาที่โรงเรียนมัธยมวัดสระเกศ และศึกษาต่อที่โรงเรียนจ่าอากาศ โดยเข้าประจําการ ติดยศจ่าอากาศโท เมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2500 สําเร็จการศึกษาเหล่าทหารสรรพาวุธ โรงเรียนการอาวุธ ในพ.ศ. 2502 มีความก้าวหน้าในหน่าที่ราชการกรมสรรพาวุธทหารอากาศ ติดยศ นาวาอากาศโท เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2532 และเกษียณอายุราชการ วันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2541
โพธิ์ สุขน้อยเริ่มฝึกหัดชกมวยกับอาจารย์ สำเภา ช่วยวงศ์ญาติ ขณะเรียนชั้น ม.1 โรงเรียนมัธยมวัดสระเกศ เมื่อ พ.ศ. 2493 และอาจารย์ประเสริฐ บุรุษรัตนพันธ์ ที่บ้านมะลิวัลย์ (องค์การอาหารและเกษตรแห่งสหประชาชาติ FAO) เคยเป็นตัวแทนมวยสากลสมัครเล่นของโรงเรียน ได้รางวัลชนะเลิศของกรมพลศึกษาเมื่อ พ.ศ. 2495   เป็นตัวแทนทีมชาติไทยแข่งขันกีฬาแหลมทอง พ.ศ. 2502 ขณะเป็นนักเรียนโรงเรียนนายจ่าอากาศ ได้รางวัลชนะเลิศ เป็นแชมป์มวยสากลสมัครเล่นแห่งประเทศไทย รุ่น น้ําหนัก 126 ปอนด์ 3 สมัย (พ.ศ. 2502 2503 และ 2506) และเป็นตัวแทนทีมชาติไทยเข้าแข่งขันกีฬาโอลิมปิก พ.ศ. 2503
เสียชีวิต

โพธิ์ได้รับการวินิจฉัยด้วยภาวะสมองเสื่อมระยะเริ่มต้น ตั้งแต่ พ.ศ 2557 ได้รับยาจากโรงพยาบาลศิริราช และการดูแลรักษาจากครอบครัวที่บ้านคลองประเวศ จังหวัดฉะเชิงเทรา มาโดยตลอด จนกระทั่งเมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ 2566 เข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาลสิรินธรด้วยอาการปอด อักเสบติดเชื้อ และเสียชีวิตด้วยอาการสงบ ในวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ 2566 เวลา 22.20 น.
โกโร

โกโร หรือ โกโร่ อาจหมายถึง
บุคคล

โกโร อินางากิ นักร้อง-นักแสดงชาวญี่ปุ่น
ตัวละครในบันเทิงคดี

โกโร่ (ครอบครัวตึ๋งหนืด) ตัวละครจากเรื่อง ครอบครัวตึ๋งหนืด
โกโร่ (มิรุโมะ ภูตจิ๋วจอมยุ่ง) ตัวละครจากเรื่อง มิรุโมะ ภูตจิ๋วจอมยุ่ง
ชิเงโนะ โกโร่ ตัวละครจากเรื่อง ถนนนักสู้ สู่ทีมเบสบอล
โอตากิ โกโร่ ตัวละครจากเรื่อง ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน
โกโร่ ตัวละครที่เป็นแมว จากเรื่อง ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน
โกโร่ ตัวละครจากเกม เก็นชินอิมแพกต์
เรือโดยสารคลองภาษีเจริญ

ท่าเรือวัดรางบัว คลองภาษีเจริญ
เรือโดยสารคลองภาษีเจริญ หรือนิยมเรียกอีกชื่อว่า ท่าเรือบางหว้า / ท่าเรือตากสิน–เพชรเกษม เป็นการให้บริการเรือด่วนในคลองภาษีเจริญ มีเส้นทางระหว่าง วัดปากน้ำภาษีเจริญ จนถึง ท่าเรือเพชรเกษม 69 เพื่อลดปัญหาการจราจรที่ติดขัด เปิดให้บริการรูปแบบใหม่ครั้งแรกในวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2559 ดำเนินการเดินเรือโดย บริษัท กรุงเทพธนาคม จำกัด อัตราค่าโดยสาร 15 บาทตลอดสาย
ประวัติ > เปิดทดลองเส้นทางเดินเรือและอนาคต

ได้มีเปิดทดลองเดินเรือในคลองภาษีเจริญตลอดเส้นทางเดินเรือโดยสารคลองภาษีเจริญ จากท่าเรือวัดปากน้ำภาษีเจริญ ถึงท่าเรือเพชรเกษม 69 กำหนดเริ่มทดลองเดินเรือและเปิดให้บริการประชาชนฟรี ตั้งแต่วันที่ 24 เมษายน – 4 พฤศจิกายน 2557  และจะเริ่มเก็บค่าโดยสารในเดือนมิถุนายน 2558
นายอมร กิจเชวงกุล รองผู้ว่าฯกทม. เปิดเผยว่าโครงการทดลองเดินเรือคลองภาษีเจริญ เป็นอีกหนึ่งโครงการในการพัฒนาโครงข่ายการสัญจรทางน้ำให้เป็นระบบที่สามารถเชื่อมต่อกับโครงข่ายการเดินทางระบบอื่นๆ เพื่อสร้างความสะดวกสะบายในการเดินทาง  สามารถนั่งเรือสายนี้ไปขึ้นรถไฟฟ้าบีทีเอส สายสีลม สถานีบางหว้าและรถไฟฟ้ามหานคร สายสีน้ำเงิน สถานีบางหว้า ที่ท่าเรือบางหว้า
ประวัติ > เส้นทางการเดินเรือ

เส้นทางการเดินเรือในคลองภาษีเจริญ มีความยาวประมาณ 11.5 กิโลเมตร ประกอบด้วยท่าเรือ 15 ท่า ดังนี้
ท่าเรือประตูน้ำภาษีเจริญ - ออกซอยเพชรเกษม 19 เพื่อไปสถานีบางไผ่ ของ รถไฟฟ้ามหานครสายเฉลิมรัชมงคล (สายสีน้ำเงิน) โดย ฝั่งเหนือ ไปวัดนวลนรดิศ กับ โรงเรียนวัดนวลนรดิศ ส่วน ฝั่งใต้ไปวัดปากน้ำภาษีเจริญกับโรงเรียนสตรีวัดอัปสรสวรรค์
ท่าเรืออู่รถเมล์สาย 9 - มีรถประจำทางสาย 4, 9 และ 175 ผ่าน
ท่าเรือสะพานประชารัฐ - ฝั่งเหนือ ออกซอยเพชรเกษม 23 เพื่อไปโรงพยาบาลพญาไท 3 และ โรงพยาบาลบางไผ่
ท่าเรือบางหว้า - เชื่อมต่อสถานีบางหว้า ของรถไฟฟ้าบีทีเอส, รถไฟฟ้ามหานคร และ มหาวิทยาลัยสยาม
ท่าเรือวัดอ่างแก้ว - ฝั่งเหนือ ออกซอยเพชรเกษม 27 ได้ ฝั่งใต้ออกวัดอ่างแก้ว
ท่าเรือเพชรเกษม 31 - ออกซอยเพชรเกษม 31 เพื่อไปสถานีเพชรเกษม 48 ของ รถไฟฟ้ามหานครสายเฉลิมรัชมงคล (สายสีน้ำเงิน)
ท่าเรือวัดรางบัว - ฝั่งเหนือ ออกซอยเพชรเกษม 33 ได้ และ ฝั่งใต้ไปวัดรางบัว
ท่าเรือเพชรเกษม 35 - ฝั่งเหนือ ออกซอยเพชรเกษม 35 เพื่อไปสถานีภาษีเจริญ ของ รถไฟฟ้ามหานครสายเฉลิมรัชมงคล (สายสีน้ำเงิน) และ ซีคอนบางแค
ท่าเรือเพชรเกษม 37 - ฝั่งเหนือ ออกซอยเพชรเกษม 37 เพื่อไปบ้านพักคนชราบางแค
ท่าเรือเพชรเกษม 39 - ฝั่งเหนือ ออกซอยเพชรเกษม 39 เพื่อไป ตลาดบางแค
ท่าเรือวัดนิมมานรดี - ฝั่งเหนือ ออกวัดนิมมานรดี ได้ ส่วนฝั่งใต้ออกตลาดวัดนิมมานรดี
ท่าเรือเกษตร-บางแค - ไปสถานีบางแค ของ รถไฟฟ้ามหานครสายเฉลิมรัชมงคล (สายสีน้ำเงิน)
ท่าเรือสะพานกาญจนาภิเษก -  ไปสถานีหลักสอง ของ รถไฟฟ้ามหานครสายเฉลิมรัชมงคล (สายสีน้ำเงิน) และ เดอะมอลล์บางแค (ห่างจากท่าเรือสะพานกาญจนาภิเษก 2200 เมตร)
ท่าเรือวัดม่วง - ฝั่งเหนือ ออก สถานีตำรวจนครบาลเพชรเกษมและ ห้างสรรพสินค้าบิ๊กซี เพชรเกษม ได้ ส่วนฝั่งใต้ ออก วัดม่วงและ โรงเรียนปัญญาวรคุณ
ท่าเรือเพชรเกษม 69 - ฝั่งเหนือออกตลาดคลองขวางและ ศาลพระพรหมได้
ส่วนตารางการเดินเรือโดยสารคลองภาษีเจริญ นั้น ในรอบเช้าตั้งแต่ 06.00 น. ถึง 09.00 น. และรอบเย็นตั้งแต่ 16.00 น. ถึง 19.30 น. โดยวันจันทร์ถึงวันศุกร์ (ยกเว้นวันหยุดนักขัตฤกษ์) จะมีทุก 15 นาที ส่วนวันเสาร์ วันอาทิตย์ และ วันหยุดนักขัตฤกษ์ จะมีทุก 30 นาที
เส้นทางขยาย

17 มิถุนายน พ.ศ. 2562 เปิดแผนเส้นทางการเดินเรือ จากท่าเรือบางหว้า วิ่งไปตามแนวคลองบางกอกใหญ่ออกสู่แม่น้ำเจ้าพระยา ไล่มาตั้งแต่ท่าเรือวัดอินทาราม โดยจะบรรจบกับ เรือด่วนเจ้าพระยา ท่าเรือสะพานพุทธ ท่าเรือราชินี และจะไปสิ้นสุดที่ท่าเรือท่าช้างวังหลวง ให้บริการฟรี 6 เดือน ตั้งแต่มิถุนายนถึงธันวาคม 2562    โดยในอนาคตท่าเรือบางหว้าจะสามารถไปถึงท่าเรือวัดกำแพง (เขตภาษีเจริญ)
เส้นทางขยาย > ความปลอดภัย

โดยกำหนดมาตรฐานความปลอดภัยดังนี้
จำกัดความเร็วเดินเรือไม่เกิน 10 กม./ชม.
มีอุปกรณ์ชูชีพสำหรับผู้โดยสารทุกที่นั่ง
สามารถตรวจสอบตำแหน่งเรือด้วยระบบ GPS
มีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทุกท่าเรือ
ทางขึ้นลงสะดวกสบาย
จำกัดผู้โดยสารไม่เกิน 60 คน มีที่นั่งทุกที่
สกายวอล์กเชื่อมบีทีเอส

บริเวณท่าเรือภาษีเจริญมีสกายวอล์กเชื่อมไปยังรถไฟฟ้าสถานีบางหว้า เป็นทางเดินยกระดับยาว 255 เมตร กว้าง 5 เมตร เริ่มงานก่อสร้างเมื่อวันที่ 25 มกราคม 2559 ด้วยงบประมาณ 69,699,800 ล้านบาท มีบริษัท เรืองฤทัย จำกัด เป็นผู้รับจ้าง เดิมสัญญาสิ้นสุดเมื่อวันที่ 19 ธันวาคม 2559 แต่ผู้รับจ้างขอขยายเวลาไปอีก 70 วัน โดยก่อสร้างเสร็จเมื่อต้นมีนาคม 2561
ดูเพิ่ม

เรือโดยสารคลองแสนแสบ
เรือโดยสารคลองรังสิต
โกทีเย

| โกทีเย Gotye |
| --- | --- |
โกทีเยเมื่อปี ค.ศ. 2012
ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: เวาเตอร์ เดอ บักเกอร์ (Wouter De Backer)
รู้จักในชื่อ: วอลลี เดอ บักเกอร์ (Wally De Backer)
เกิด:  (1980-05-21) 21 พฤษภาคม ค.ศ. 1980 (44 ปี) บรูจส์, เบลเยียม
ที่เกิด: เมลเบิร์น, วิกตอเรีย, ออสเตรเลีย
แนวเพลง: อินดีร็อค, อัลเทอร์นาทีฟร็อค, อินดีป็อป, ทริปฮ็อป
อาชีพ: นักดนตรี, นักแต่ง-ร้องเพลง
เครื่องดนตรี: ร้อง กลอง เพอร์รัชชัน คีย์บอร์ด กีตาร์ ondioline
ช่วงปี: 2001–ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: แฟร์แฟ็กซ์ (Fairfax), ยูนิเวอร์ซอลรีพับลิก, ไม่สังกัด, Samples 'n' Seconds, Inertia, Lucky Number, เอเลเวน, ครีเอทีฟ ไวบส์

เว็บไซต์: gotye.com
นักดนตรี
เวาเตอร์ "วอลลี" เดอ บักเกอร์ (Wouter Wally De Backer; เกิด 21 พฤษภาคม 1980) หรือที่รู้จักกันดีในชื่อทางดนตรีของเขา โกทีเย (Gotye) หรือ โกเทียร์ เป็นนักร้อง นักแต่งเพลง และนักดนตรีที่เล่นได้หลายชนิดชาวออสเตรเลียเชื้อสายเบลเยียม ชื่อโกทีเย ("Gotye") นั้นมาจากการสะกดคำอ่านใหม่ ของคำว่า "โกตีเยร์" (Gauthier) คำร่วมเชื้อสายในภาษาฝรั่งเศสกับชื่อเกิดในภาษาดัตช์ของเขา "Wouter" (ตรงกับภาษาอังกฤษวอลเตอร์ "Walter", เขาจึงมีชื่อเล่นคือวอลลี "Wally")
โกทีเยได้ปล่อยสตูดิโออัลบัมจำนวนสามชิ้นด้วยตนเอง และมีหนึ่งอัลบัมที่มีการรีมิกซ์ของเพลงจากอัลบัมสองชิ้นแรกของเขา เขาเป็นสมาชิกผู้ก่อตั้งของวงสามคนแนวอินดี-ป็อป The Basics จากเมลเบิร์น ที่ซึ่งปล่อยอัลบัมด้วยตนเองจำนวนสี่ชิ้นและงานอื่น ๆ อีกมากมายนับตั้งแต่ปี 2002 เสียงร้องของกอทเยได้รับการเปรียบเทียบกับเสียงของ Peter Gabriel และ Sting ซิงเกิลของโกทีเยเมื่อปี 2011 "Somebody That I Used to Know" ขึ้นเป็นอันดับหนึ่งบน Billboard Hot 100 นับเป็นเพลงของศิลปินออสเตรเลียลำดับที่ห้า และศิลปินที่เกิดในเบลเยียมลำดับที่สอง (ตามจาก The Singing Nun ในปี 1963) เขาชนะรางวัล ARIA Awards จำนวนห้ารางวัล และได้รัยการเสนอชื่อเข้ารับรางวัล MTV EMA for Best Asia and Pacific Act. On 10 February 2013 นอกจากนี้เขายังได้รับรางวัล Grammy Awards สามรางวัลจาก โชว์ใน55th Annual Grammy Awards ได้แก่: เพลงแห่งปี (Record of the Year), การแสดงป็อปดูโอ/กลุ่มยอดเยี่ยม (Best Pop Duo/Group Performance) สำหรับเพลง "Somebody That I Used to Know" และอัลบัมอัลเทอร์นาทีฟยอดเยี่ยม (Best Alternative Music Album) สำหรับอัลบัม Making Mirrors กอทเยเคยกล่าวว่าบางครั้งเขารู้สึก “เขาไม่ได้เป็นนักดนตรีมากเท่าที่เขาเป็นนักคิด” ("less of a musician, more of a tinkerer.") ในบางครั้ง
อิทธิพล

หนังสือพิมพ์ ออสเตรเลียน (Australian) ได้ระบุว่ากอทเยเป็นหนึ่งใน "ชาวออสเตรเลียที่ทรงอิทธิพลที่สุดในสาขาศิลปะ 50 คน" หลัก ๆ แล้วมาจากความสำเร็จล้นหลามจากผลงานเพลง "Somebody That I Used to Know" ของเขา นอกจากนี้ ออสเตรเลียน ยังเรียกขานเพลงนี้ว่าเป็น "หนึ่งในเพลงที่ประสบความสำเร็จสูงสุดในประวัติศาสตร์ดนตรีของออสเตรเลีย"
ผลงานดนตรี

Boardface (2003)
Like Drawing Blood (2006)
Making Mirrors (2011)
แหล่งข้อมูล

เว็บไซต์ทางการ
Gotye at AllMusic
Gotye Music Videos
Gotye Full Artist Discography (ในภาษาโปแลนด์)
Gotye Gotye (ในภาษาอังกฤษ)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 
ศิลปิน:  รางวัลแกรมมี  มิวสิกเบรนซ์ 
อื่น ๆ:  IdRef
โยอานิส อาร์คีลากอส

| โยอานิส อาร์คีลากอส |
| --- | --- |
เกิด: โยอานิส ออสการ์ อาร์คีลากอส เปเรซ  (1997-01-11) 11 มกราคม ค.ศ. 1997 (27 ปี)
| สถิติเหรียญโอลิมปิก> มวยสากลสมัครเล่น.ตัวแทนของ   คิวบา .มวยสากลสมัครเล่นชิงแชมป์โลก |
| --- | --- | --- |
|  |  โดฮา 2558  | ไลท์ฟลายเวท |
กีฬาแพนอเมริกา
|  |   โทรอนโท 2558   | ไลท์ฟลายเวท |
กีฬาโอลิมปิก
|  | รีโอเดจาเนโร 2559 | ไลท์ฟลายเวท |
โยอานิส อาร์คีลากอส (Joahnys Oscar Argilagos Perez) เกิดเมื่อ 11 มกราคม พ.ศ. 2540 เป็นนักมวยสากลสมัครเล่นชาวคิวบาในรุ่นไลท์ฟลายเวท
เขาขึ้นชกมวยสากลสมัครเล่นตั้งแต่อายุ 10 ปีเขาชนะเลิศในการแข่งขันชิงแชมป์โลกเยาวชน พ.ศ. 2556 การแข่งขันมวยสากลคอนเฟเดอเรชันอเมริกา พ.ศ. 2558 และการชิงแชมป์โลกมวยสากลสมัครเล่น พ.ศ. 2558 ในรุ่นไลท์ฟลายเวท นอกจากนั้นยังได้เหรียญเงินในกีฬาแพนอเมริกา พ.ศ. 2558 และเหรียญทองแดงในกีฬาโอลิมปิก พ.ศ. 2559
ไดเท็ตสึจิน 17

| ไดเท็ตสึจิน 17 |
| --- | --- |

สร้างโดย: โตเอะ
ประเทศแหล่งกำเนิด: ญี่ปุ่น
จำนวนตอน: 35 ตอน
การผลิต
ความยาวตอน: ตอนละ 30 นาที
ออกอากาศ
เครือข่าย: TBS
ออกอากาศ: 18 มีนาคม พ.ศ. 2520 – 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2520
ไดเท็ตสึจิน 17 (ญี่ปุ่น: 大鉄人17; โรมาจิ: Daitetsujin Wan-Sebun) หรือในชื่อที่รู้จักในประเทศไทยคือ หุ่นเหล็กหมายเลข 17 ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 18 มีนาคม ถึง 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2520 ออกอากาศทุกวันศุกร์ ในเวลา 19.00 น.-19.30 น. ทางช่อง TBS เป็นผลงานสร้างสรรค์โดย โชทาโร่ อิชิโนะโมะริ ผู้สร้างคาเมนไรเดอร์ และผลิตโดย บริษัทโตเอะ มีจำนวนตอนทั้งหมด 35 ตอน เคยฉายในประเทศไทยทางช่อง 7 ในเวลา 10.00 น. - 10.30 น. ทุกวันเสาร์ ในชื่อว่า หุ่นเหล็กหมายเลข 17
หุ่นเหล็กหมายเลข 17 เป็นเรื่องราวความผูกพันของหุ่นยนต์ยักษ์ที่ชื่อ วัน-เซเว่น (17) ที่ถูกสร้างขึ้นโดย กับเด็กชายที่ชื่อ ซาบุโร่ โดยผ่านการติดต่อกันทางหมวกเหล็ก วัน-เซเว่นไม่สามารถพูดได้ แต่ใช้การสื่อสารผ่านทางสายตา โดยวันเซเว่นต้องต่อสู้กับหุ่นยนต์ของเหล่าร้ายที่ผลิตตัวเองขึ้นมา โดยมีหุ่นเหล็กหมายเลข 18 ซึ่งเป็นน้องชายรวมอยู่ด้วย
ซีรีส์ชุดนี้ได้ถูกฉายในสหรัฐอเมริกาในปี พ.ศ. 2525 โดยใช้ชื่อชุดว่า The Defenders and the Great Brain และ Brain 17
เรื่องย่อ

ดร. ซาฮาระ ประดิษฐ์ซูเปอร์คอมพิวเตอร์ เพื่อปกป้องมนุษยชาติจากภัยพิบัติต่าง ๆ และรักษาสิ่งแวดล้อมจากสิ่งต่าง ๆ ที่สร้างขึ้น แต่ระหว่างนั้นสมองคอมพิวเตอร์ได้เปลี่ยนเป็นสมองที่เน้นการทำลายมนุษย์และโลก เพื่อต่อต้านมหันตภัยดังกล่าว จึงได้สร้างหุ่นยนต์ยักษ์ชื่อ วัน-เซเว่น (17) เพื่อมาต่อต้านความชั่วร้ายดั่งกล่าว
โกโมร่า

โกโมร่า (ゴモラ) เป็นสัตว์ประหลาดจากซีรีส์อุลตร้าแมน
ประวัติ

โกโมร่าเป็นสัตว์ประหลาดโบราณดึกดำบรรพ์อายุเก่าแก่หลายร้อยปีที่ยังคงหลงเหลืออยู่ โกโมร่าเซารัส ถูกค้นพบบนเกาะจอห์นสัน และถูกค้นส่งมายังเมือง โอซาก้า ระหว่างทางเกิดข้อผิดพลาด โกโมร่าเซารัสตกลงมาที่พื้น ทำให้มันตื่นขึ้นฟื้นคืนชีพอาละวาด
ซีรีส์ที่ปรากฏตัว > อุลตร้าแมน

โกโมร่าถูกหน่วยวิทยะค้นพบที่เกาะจอห์นสันพวกเขาคิดว่ามันตายแล้วและจะนำไปจัดแสดงแต่เกิดความผิดพลาด
ทำให้มันออกอาละวาดหางของมันจัดเป็นอาวุธชั้นดีจนอุลตร้าแมนต้องตั้งหลักใหม่
และเมื่อหางของมันถูกยิงจนขาดจึงปราชัยต่ออุลตร้าแมนในการต่อสู้รอบที่2
โอซามุ โนงูจิ

โอซามุ โนงูจิ (ญี่ปุ่น: 野口修; โรมาจิ: Osamu Noguchi) หรือที่ชาวไทยรู้จักกันในชื่อ โอซามู โนกูจิ เกิดวันที่ 24 มกราคม ค.ศ. 1934 เป็นชาวญี่ปุ่นผู้ริเริ่มกีฬาคิกบ็อกซิ่งในประเทศญี่ปุ่น และเป็นที่รู้จักกันดีในฐานะโปรโมเตอร์มวยคิกบ็อกซิ่งในยุคแรกเริ่ม นิยามของคำว่าคิกบ็อกซิ่งที่โอซามู โนกูจิ คิดดัดแปลงขึ้น โดยมาจากการที่เขาชื่นชอบศิลปะการต่อสู้และออกเดินทางไปทั่วโลกเพื่อดูการต่อสู้ของประเทศต่างๆ แล้วเขาก็มาพบกับมวยไทย ที่ประเทศไทย ซึ่งเขามีความประทับใจต่อศิลปะการต่อสู้ดังกล่าว เขาจึงดัดแปลงมวยไทยผสมกับคาราเต้ขึ้นในยุค 1950 ซึ่งคำดังกล่าวยังได้ถูกนำมาใช้ในคิกบ็อกซิ่งของชาวอเมริกัน เมื่อมีการนำศิลปะการต่อสู้มาใช้ทั้งสองชนิด ก็มักจะกล่าวถึงในลักษณะเฉพาะของกีฬาคิกบ็อกซิ่ง
อย่างไรก็ตามโอซามู โนกูจิ เริ่มมีแผนการโปรโมตที่ไม่เป็นที่พอใจต่อยอดธง เสนานันท์ ซึ่งเป็นครูมวยชาวไทย ตลอดจนผู้ที่เลื่อมใสในกีฬามวยไทยเท่าใดนัก เนื่องจากเขามีแผนการโฆษณาคิกบ็อกซิ่งโดยพยายามทำให้โลกหลงเข้าใจว่ามวยไทยมีต้นกำเนิดมาจากกีฬาคิกบ็อกซิ่งจากประเทศญี่ปุ่น ทั้งที่จริงแล้วคิกบ็อกซิ่งนั้นเป็นการต่อสู้ที่ดัดแปลงรูปแบบการต่อสู้มาจากมวยไทย กับคาราเต้สายเคียวคุชินไคกัน
การแข่งขันคิกบ็อกซิ่งกับมวยไทยครั้งแรกในประเทศไทย

ในวันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2507 โอซามู โนกูจิ ได้พานักมวยคิกบ็อกซิ่ง 3 ราย ในรุ่นแบนตั้มเวท, เฟเธอร์เวท และมิดเดิลเวท ซึ่งได้แก่ ฟูจิฮิระ, นากามูระ และเค็นจิ คูโรซากิ มาต่อสู้กับนักมวยไทย ที่สนามมวยเวทีลุมพินี ซึ่งในครั้งนั้น ทางผู้จัดได้ประเมินนักมวยคิกบ็อกซิ่งต่ำมาก จึงจัดให้นักมวยไทยระดับพอใช้รับมือ ซึ่งได้แก่ "เห่าไฟ ลูกคลองตัน" ชกกับ ฟูจิฮิระ และ "ตั้ง แช เล้ง" ซึ่งเว้นช่วงการแข่งขันไปนาน 3 ปี ชกกับ นากามูระ จากการแข่งขันครั้งดังกล่าว ทั้ง "เห่าไฟ ลูกคลองตัน" และ "ตั้ง แช เล้ง" เป็นฝ่ายแพ้ ในขณะที่คู่เอก เป็นการต่อสู้ระหว่าง เค็นจิ คูโรซากิ ซึ่งเป็นผู้ฝึกสอนนักมวยคิกบ็อกซิ่ง และเป็นอดีตนักคาราเต้แถวหน้าที่มีฝีมือสูงมาก พบกับ "ราวี เดชาชัย" ซึ่งเป็นนักมวยไทยที่ห่างหายไปจากวงการนานนับปี โดยในการแข่งขันคู่เอกครั้งนี้ ราวีเป็นฝ่ายชนะน็อค
การแข่งขันรายการบีเอส ซามูไร

ในวันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2515 โอซามู โนกูจิ พาเหล่านักมวยคิกบ็อกซิ่งมาที่ประเทศไทยอีกครั้ง ซึ่งในครั้งนี้เอง ที่ครูยอดธง ได้นำเหล่านักมวยไทยมาแข่ง ในรายการบีเอส ซามูไร ซึ่งการแข่งขันครั้งดังกล่าวนักมวยไทยเป็นฝ่ายชนะ จอมพลถนอม กิตติขจร ได้มีคำสั่งเนรเทศโอซามู โนกูจิ ออกประเทศภายใน 24 ชั่วโมง เนื่องจากเป็นบุคคลที่ไม่พึงปรารถนาของประเทศ และเมื่อโอซามูมาถึงประเทศญี่ปุ่น เขาก็ถูกทางการญี่ปุ่นสั่งห้ามเกี่ยวข้องกับวงการมวยอีกต่อไป เนื่องจากสร้างความเสื่อมเสียชื่อเสียงให้แก่ประเทศในขณะนั้น
ดูเพิ่ม

ยอดธง เสนานันท์
โมบิลสูท กันดั้ม ซี้ดแอสเทรย์

โมบิลสูท กันดั้ม ซี้ดแอสเทรย์ เป็นมังงะอีกหนึ่งซีรีส์ที่เนื้อเรื่องควบคู่ไปกับโมบิลสูทกันดั้มซี้ด โดยกล่าวถึงกันดั้มลับ 3 เครื่องตระกูล Astray Serie ของอาณาจักรออร์บ ที่ถูกสร้างอย่างลับๆที่เดียวกับที่สร้างกันดั้มตระกูล Gat-X Serie โดยที่กองทัพโลกไม่รู้เห็น หลังจากเหตุการณ์สเปซโคโลนีเฮลิโอโปลิส ล่มสลายเพราะการสู้รบระหว่างกองทัพโลกกับซาฟภายในสเปซโคโลนีเฮลิโอโปลิส นักกู้ซากชื่อว่า โลว์ กิล ซึ่งมากับยานนักกู้ซาก ได้มาพบชิ้นส่วนแขนขวาของกันดั้ม P01-Gold Frame (Gundam Astray Gold Frame) และกันดั้มที่อยู่ในสภาพสมบูรณ์ที่ชื่อว่า กันดั้ม P02-Red Frame (Gundam Astray Red Frame) และกันดั้ม P03-Blue Frame (Gundam Astray Blue Frame) และหลังจากนั้นตัวโลว์ กิล ก็ได้พบกับเรื่องราวต่างๆ มากมาย ไม่ว่าจะเป็นการปรากฏตัวของไก มุราคุโมะ หัวหน้าทหารรับจ้างกลุ่มเซอร์เพนต์ เทล ซึ่งจะมาเป็นนักบิน Gundam Astray Blue Frame การปรากฏตัวของ Gundam Astray Gold Frame รวมทั้งความลับที่ไม่ได้กล่าวไว้ในซีรีส์ปกติและเรื่องราวทั้งหมดนี้จะเป็นเหตุการณ์ที่จะควบคู่ไปกับเนื้อเรื่องของโมบิลสูทกันดั้มซี้ด ตั้งแต่ช่วงแรกจนถึงตอนสุดท้ายของเรื่อง
เรื่องราวของซีรีส์ แอสเทรย์ จับเอาภาพของอีกด้านหนึ่งของสงครามระหว่างเนเญอรัลกับโคออร์ดิเนเตอร์ผ่านทางโลว์ กิล และกลุ่ม Junk Shop (กลุ่มนักกู้ซากหรือกู้ขยะที่หลงเหลือจากสงคราม) โลว์ได้พบกับเหตุการณ์ต่างๆ มากมาย โดยบางช่วงของเรื่องจะสามารถนำไปผูกกับเนื้อเรื่องของภาคหลักด้วย อย่างเช่นเรื่องที่ทำไม คิระ ยามาโตะ ถึงรอดมาจากการระเบิดของอีจีส...เนื้อเรื่องของแอสเทรย์จะดำเนินเรื่องไปควบคู่กับเนื้อเรื่องหลัก มีตัวละครมากมายที่บางตัวก็ยังเชื่อมไปสู่เนื้อเรื่องหลักได้เช่นกัน
การดำเนินเรื่องของกันดั้มซี้ด แอสเทรย์ในช่วงแรกจะมีการข้ามเล่มไปมาระหว่างมังงะโมบิลสูทกันดั้มซี้ด แอสเทรย์ซึ่งวาดโดยโคอิจิ โทคิตะ โมบิลสูทกันดั้มซี้ด แอสเทรย์อาร์ซึ่งวาดโดยโทดะ ยาสึนาริและนิยายประกอบภาพถ่ายโมบิลสูทกันดั้มซี้ด แอสเทรย์บี ซึ่งเมื่อเนื้อเรื่องของโมบิลสูทกันดั้มซี้ด แอสเทรย์จบลงก็ได้มีภาคต่อคือโมบิลสูทกันดั้มซี้ด เอ็กซ์แอสเทรย์ เมื่ออะนิเมะโมบิลสูทกันดั้มซี้ดเดสทินีออกฉายก็ได้เริ่มภาคใหม่คือโมบิลสูทกันดั้มซี้ด เดสทินีแอสเทรย์ซึ่งมีทั้งฉบับมังงะและนิยายประกอบภาพถ่าย และโมบิลสูทกันดั้มซี้ด เดลต้าแอสเทรย์ซึ่งลงตีพิมพ์หลังจากที่กันดั้มซี้ด C.E.73 สตาร์เกเซอร์ออกฉาย มังงะภาคต่อมาก็คือโมบิลสูทกันดั้มซี้ด เฟรมแอสเทรย์ ซึ่งเปิดเผยกันดั้มแอสเทรย์เครื่องที่สี่ ภาคปัจจุบันของกันดั้มแอสเทรย์ก็คือโมบิลสูทกันดั้มซี้ด เวอร์ซัสแอสเทรย์
ตัวละครหลัก

โลว์ กิล (ロウ・ギュール, Lowe Guele) เด็กหนุ่มแห่งกลุ่ม Junk Shop ผู้ดำเนินชีวิตไปด้วยการกู้ซากหรือเก็บสิ่งต่างๆที่หลงเหลือจากสงครามมาขาย แต่แล้ววันหนึ่ง มีข้อความส่งมาเกี่ยวกับการล่มสลายของเฮลิโอโปลิส และที่เฮลิโอโปลิสนั้น โลว์ได้พบกับ P02-Red Frame (Gundam Astray Red Frame) โมบิลสูทที่จะเปลี่ยนชีวิตของเขาไปตลอดกาล ชายผู้นี้เองที่เป็นผู้ช่วยเหลือ คิระ ยามาโตะ ออกมาจากซากของสไตรค์หลังจากที่อัสรันระเบิดหุ่นอีจิสไปพร้อมกับสไตรค์แล้วนำไปส่งให้ที่ปรึกษามัลคิโอ
ไก มุราคุโมะ (業雲 劾, Murakumo Gai) ทหารรับจ้างสังกัดเซอร์เพนท์เทล เป็นโคออดิเนเตอร์ ผู้มีความเก่งกาจที่ยากจะหาใครมาต่อกร ไกปรากฏตัวตั้งแต่ตอนต้นเรื่องด้วยฝีมือที่เหนือชั้นทำให้โลว์เทียบไม่ติด ไกได้รับคำสั่งให้มาจัดการทำลายโปรโตรซีโร่ทั้ง 3 เครื่องเสียแต่ท้ายที่สุดเมื่อนายจ้างผิดสัญญา ไกก็ได้รับเอาเอา Gundam Astray Blue Frame ที่ โลว์ กิลนำออกมาจากเฮลิโอโปลิสเป็นตัวแรก เพื่อต่อต้านนายจ้างของเขา เมื่อจบการต่อสู้ครั้งนั้น และโลว์ก็ตกลงมอบ Blue Frame ให้กับไกเป็นการตอบแทนที่เขาช่วยปกป้องยานของพวกโลว์ (H.O.M.E.) ไว้ด้วย
แมรีโกลด์ (เพลงไอมยง)

"แมรีโกลด์" (ญี่ปุ่น: マリーゴールド; โรมาจิ: Marīgōrudo) เป็นซิงเกิลลำดับที่ห้าของไอมยง (あいみょん) ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2561 เพลงนี้ออกอากาศในรายการโทรทัศน์พิเศษ เอ็นเอชเค โคฮากุอูตะกัสเซ็ง ปีที่ 69 หลังจากนั้นเป็นต้นมา เพลงนี้ก็ครองอันดับหนึ่งของออริคอนสตรีมมิงชาร์ต 20 สัปดาห์ติดต่อกัน และจากรายงานของบิลบอร์ดเจแพน ระบุว่ามีการเล่นเพลงนี้จากบริการสตรีมมิงถึง 200 ล้านครั้งในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563
ประวัติ

ชื่อเพลง "แมรีโกลด์" คือดอกดาวเรือง มีความหมายสองทางทั้งดีและไม่ดี แปลได้ทั้งรักแท้ รักนิรันดร์ หรือกระทั่งความสิ้นหวัง หึงหวง และโศกเศร้า ไอมยงกล่าวเกี่ยวกับเพลงนี้ไว้ว่า "เพลงนี้สื่อถึงความรู้สึกที่ปรารถนาใครสักคนอย่างแรงกล้า อยากอยู่ด้วยกันอย่างนี้ตลอดไป อาจจะเป็นคนที่อยู่ใกล้คุณที่สุด หรือเป็นเธอที่อยู่ไกลแสนไกล ความรู้สึกที่เหมือนจะส่งไปถึง แต่ก็ส่งไปไม่ถึง ความรักในวันวานที่พอหวนนึกถึงแล้วทำให้ยิ้มหรือหัวเราะออกมา ล้วนแล้วแต่เป็นความทรงจำที่อยากเก็บมันเอาไว้"
มิวสิกวิดีโอ

ไอมยงเป็นผู้แสดงในมิวสิกวิดีโอ ถ่ายทำในห้องสีเทาทึม ๆ และมีฉากเล่นสเกตบอร์ดไปตามท้องถนนในเซี่ยงไฮ้ กำกับโดยโทโมกาซุ ยามาดะ โดยยามาดะให้ความเห็นว่า "ความรู้สึกภายในใจของเราจะเปลี่ยนแปลงไปตามสีและแสงจากทิวทัศน์ของเมือง เราถ่ายทำวิดีทัศน์นี้เพื่อถ่ายทอดความรู้สึกที่ไม่เปลี่ยนไปของใครบางคน โดยเปลี่ยนให้พวกเขากลายเป็นแสงสว่าง เงา และบรรยากาศแทน"
ปัจจุบันมียอดผู้เข้าชมในยูทูบมากกว่า 200 ล้านครั้ง และยังถูกใช้ประกอบโฆษณาในกูเกิลเซิร์ชของญี่ปุ่น
รายชื่อเพลง

เพลงทั้งหมดประพันธ์โดยไอมยง
| ลำดับ | ชื่อเพลง | ยาว |
| --- | --- | --- |
| 1. | "แมรีโกลด์ (マリーゴールド)" | 5:08 |
| 2. | "อานาตะโนะทาเมนิ (あなたのために)" | 4:20 |
| 3. | "แมรีโกลด์ (ทำนอง) (マリーゴールド (Instrumental))" | 5:06 |
ชาร์ต

| ชาร์ต (2562) | สูงสุด |
| --- | --- |
บิลบอร์ดเจแพนฮอต 100 (บิลบอร์ด): 1
เพลงที่มียอดสตรีมมิงสูงสุดของญี่ปุ่น (บิลบอร์ด): 1
เพลงที่มียอดดาวน์โหลดสูงสุดของญี่ปุ่น (บิลบอร์ด): 4
ซิงเกิลที่มียอดขายมากที่สุดของญี่ปุ่น (บิลบอร์ด): 24
เจแพนซิงเกิลชาร์ต (ออริคอน): 25
รถไฟใต้ดินเชินเจิ้น สาย 1

| รถไฟใต้ดินเชินเจิ้น สาย 1 |
| --- | --- |

สถานีโรงละครแห่งชาติ
ข้อมูลทั่วไป
สถานะ: เปิดให้บริการ
ที่ตั้ง: เซินเจิ้น
ปลายทาง: สถานีหลัวหู สถานีสนามบินตะวันออก
จำนวนสถานี: 30
สีบนแผนที่:      สีเขียว (#00ab39)
การดำเนินงาน
รูปแบบ: รถไฟฟ้าใต้ดิน รถไฟฟ้ายกระดับ
ระบบ: รถไฟใต้ดินเซินเจิ้น
ผู้ดำเนินงาน: Shenzhen Metro Co. Ltd.
ประวัติ
เปิดเมื่อ: 28 ธันวาคม ค.ศ. 2004
ข้อมูลทางเทคนิค
ระยะทาง: 41.04 km (25.50 mi)
จำนวนทางวิ่ง: 2
รางกว้าง: 1,435 mm (4 ft 8 1⁄2 in)
สายลัวเป่า เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าสายที่ 1 ในระบบรถไฟใต้ดินเซินเจิ้น นครเซินเจิ้น ประเทศจีน สถานีปลายทางคือ สถานีหลัวหู และ สถานีสนามบินตะวันออก ความถี่ในการให้บริการ 3-6 นาที ผู้โดยสารต่อวันจำนวน 807,400 คน ซึ่งมากที่สุดในระบบ สีประจำเส้นทางคือสีเขียว แต่ขบวนรถไฟฟ้าตกแต่งด้วยสีแดง