stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
007 เพชฌฆาตปืนทอง
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ 007 เพชฌฆาตปืนทอง
วิกิคำคม มีคำคมที่กล่าวโดย หรือเกี่ยวกับ 007 เพชฌฆาตปืนทอง
007 เพชฌฆาตปืนทอง ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
| ด ค กเจมส์ บอนด์ในภาพยนตร์ |
| --- | --- |
 รายชื่อ  การสร้าง  การแสดง 
อีออนโปรดักชันส์:  พยัคฆ์ร้าย 007 (1962)  เพชฌฆาต 007 (1963)  จอมมฤตยู 007 (1964)  ธันเดอร์บอลล์ 007 (1965)  จอมมหากาฬ 007 (1967)  007 เพชรพยัคฆราช (1971)  007 ยอดพยัคฆ์ราชินี (1969)  พยัคฆ์มฤตยู 007 (1973)  007 เพชฌฆาตปืนทอง (1974)  007 พยัคฆ์ร้ายสุดที่รัก (1977)  007 พยัคฆ์ร้ายเหนือเมฆ (1979)  007 เจาะดวงตาเพชฌฆาต (1981)  007 เพชฌฆาตปลาหมึกยักษ์ (1983)  007 พยัคฆ์ร้ายพญายม (1985)  007 พยัคฆ์สะบัดลาย (1987)  007 รหัสสังหาร (1989)  พยัคฆ์ร้าย 007 รหัสลับทลายโลก (1995)  007 พยัคฆ์ร้ายไม่มีวันตาย (1997)  007 พยัคฆ์ร้ายดับแผนครองโลก (1999)  ดาย อนัทเธอร์ เดย์ 007 พยัคฆ์ร้ายท้ามรณะ (2002)  007 พยัคฆ์ร้ายเดิมพันระห่ำโลก (2006)  007 พยัคฆ์ร้ายทวงแค้นระห่ำโลก (2008)  พลิกรหัสพิฆาตพยัคฆ์ร้าย 007 (2012)  องค์กรลับดับพยัคฆ์ร้าย (2015)  007 พยัคฆ์ร้ายฝ่าเวลามรณะ (2021) 
ไม่ได้สร้างโดยอีออนฯ:  ทีเด็ดเจมส์บอนด์ 007 (1967)  พยัคฆ์เหนือพยัคฆ์ (1983) 
ประวัติศาสตร์:  ทศวรรษ 1960  ทศวรรษ 1970  ทศวรรษ 1980  ทศวรรษ 1990  ทศวรรษ 2000 
นักแสดงและตัวละคร:  ตัวละครประจำ  นักแสดงประจำ  นักแสดงที่ได้รับคัดเลือกสำหรับบทเจมส์ บอนด์  สาวบอนด์ 
บทความที่เกี่ยวข้อง:  เอกลักษณ์  เพลง  ฉากในลำกล้องปืน  สถานที่  บิกีนี่สีขาวของเออร์ซูลา แอนเดรส  "คาสิโนรอยัล" (ไคลแมกซ์!) 
 หนังสือ  หมวดหมู่  สถานีย่อย (ภาพยนตร์)
ค็อมพยูเทอร์ชปีเลอมูเซอุม เบอร์ลิน

| --- | --- |
ค็อมพยูเทอร์ชปีเลอมูเซอุมเมื่อปี 2013
th
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1997 (1997) (เปิดใหม่ในปี ค.ศ. 2011 (2011))
ยุติ: ค.ศ. 2000 (2000) (นิทรรศการเดิม)
ที่ตั้ง: ถนนคาร์ล มาคส์ ฟรีดริชส์ไฮน์ เบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี
พิกัดภูมิศาสตร์: 52°31′03″N 13°26′31″E﻿ / ﻿52.5176°N 13.4419°E﻿ / 52.5176; 13.4419
ประเภท: พิพิธภัณฑ์วิดีโอเกม
ขนาดผลงาน: >37,000 ชิ้น
เจ้าของ: สมาคมเสริมกำลังเพื่อกิจการเยาวชนและสังคม
เว็บไซต์: www.computerspielemuseum.de
ค็อมพยูเทอร์ชปีเลอมูเซอุม (เยอรมัน: Computerspielemuseum; แปลว่า พิพิธภัณฑ์เกมคอมพิวเตอร์) เป็นพิพิธภัณฑ์วิดีโอเกม ตั้งขึ้นที่เบอร์ลินในปี 1997 ก่อนจะปิดให้บริการงานจัดแสดงถาวรในปี 2000 และกลายมาเป็นพิพิธภัณฑ์ออนไลน์โดยสมบูรณ์ กระทั่งปี 2011 ได้เปิดตัวนิทรรศการถาวรอีกครั้งในเขตฟรีดริชส์ไฮน์ของเบอร์ลิน ตั้งอยู่ริมถนนคาร์ล มาคส์
นับตั้งแต่เปิดตัวในปี 1997 พิพิธภัณฑ์ได้จัดแสดงนิทรรศการในระดับชาติและนานาชาติถึง 30 ครั้ง ซึ่งรวมถึงโครงการ "pong.mythos" ที่ได้รับการสนับสนุนโดยมูลนิธิวัฒนธรรมสหพันธ์เยอรมัน และถือเป็นนิทรรศการเคลื่อนที่ที่ประสบความสำเร็จสูงสุดในประวัติศาสตร์เกมคอมพิวเตอร์ ในระยะเวลา 5 ปี มียอดผู้เข้าชมนิทรรศการดังกล่าว 470,000 คน ของสะสมของพิพิธภัณฑ์ประกอบด้วยอุปกรณ์สำรองข้อมูลจำนวน 25,000 ชิ้นที่มีเกม, นิตยสารเทคนิค 12,000 ชิ้น และเครื่องเล่นเกมต่าง ๆ ทั้งเกมอาเขต, คอมพิวเตอร์ครัวเรือน, ระบบคอนโซล ไปจนถึงเอกสารต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องจำนวนมาก ซึ่งรวมถึงวิดีโอ โปสเตอร์ คู่มือ พิพิธภัณฑ์ถือว่ามีของสะสมซอฟต์แวร์และฮาร์ดแวร์เพื่อความบันเทิงมากที่สุดแห่งหนึ่งของยุโรป ของสะสมทั้งหมดเป็นของสมาคมเสริมกำลังเพื่อกิจการเยาวชนและสังคม ตัวพิพิธภัณฑ์ดำเนินงานโดยบริษัท เกมส์เฮาส์ จำกัด อาคารนิทรรศการถาวรหลังใหม่ริมถนนคาร์ล มาคส์ ก่อสร้างด้วยเงินทุนจากกองทุนหวยเยอรมันและจากโครงการลงทุนทางวัฒนธรรมของกรมกิจการวัฒนธรรม
พิพิธภัณฑ์จัดแสดงงานจัดแสดงแบบโต้ตอบมากกว่า 300 ชิ้น ที่บอกเล่าประวัติศาสตร์วัฒนธรรมของการเล่นเกมคอมพิวเตอร์ หนึ่งในส่วนสำคัญของงานจัดแสดงคือวิดีโอเกมอาเขตของจริงจากคริสต์ทศวรรษ 1980 ระบบคอนโซลเกมต่าง ๆ ที่จัดแสดงมีตั้งแต่แม็กนาว็อกซ์ออดิสซีย์ฉบับดั้งเดิมจากปี 1972 ไปจนถึงของใช้ในบ้านอย่างเกมของนินเทนโดและเครื่องเล่นทุกรุ่นจากกลุ่มเพลย์สเตชัน ส่วนจัดแสดงหนึ่งของพิพิธภัณฑ์มีชื่อว่า "เพนสเตชัน" (PainStation; เป็นคำล้อของเพลย์สเตชัน รวมกับคำว่า pain ซึ่งแปลว่าความเจ็บปวด) ที่ซึ่งผู้แพ้ในเกมจะต้องถูกลงโทษทางกาย เช่นด้วยความร้อนหรือด้วยไฟฟ้าช็อตเบา ๆ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาเยอรมัน อังกฤษ และโปแลนด์)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี 
ประชาชน:  ISIL
ค่ายกักกันโกรส-โรเซิน

ประตูทางเข้าของค่ายโกรส-โรเซินพร้อมวลี Arbeit Macht Frei ("การทำงานนำมาซึ่งอิสรภาพ")
ค่ายกักกันโกรส-โรเซิน (เยอรมัน: Konzentrationslager Groß-Rosen) เป็นเครือข่ายค่ายกักกันนาซีที่เยอรมนีที่สร้างขึ้นและดำเนินการในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ค่ายหลักตั้งอยู่ในหมู่บ้านโกรส-โรเซินของเยอรมนี ซึ่งปัจจุบันคือหมู่บ้านรอกอชญิตซาในจังหวัดดอลนือชล็อนสก์ ประเทศโปแลนด์ บนเส้นทางรถไฟระหว่างเมืองเยาเออร์ (ปัจจุบันคือยาวอร์) กับเมืองชตรีเกา (ปัจจุบันคือสตแชก็อม)
ขณะที่มีกิจกรรมสูงสุดใน ค.ศ. 1944 โครงสร้างอันซับซ้อนของโกรส-โรเซินมีค่ายขนาดย่อยกว่า 100 แห่งตั้งอยู่ทางภาคตะวันออกของเยอรมนี เชโกสโลวาเกีย และดินแดนโปแลนด์ที่ถูกยึดครอง ประชากรทั้งหมดในค่ายโกรส-โรเซินในช่วงเวลานั้นคิดเป็นร้อยละ 11 ของจำนวนผู้ถูกกักกันทั้งหมดในระบบค่ายกักกันนาซี
ค่ายกักกันแบร์เกิน-เบ็ลเซิน

| ค่ายกักกันแบร์เกิน-เบ็ลเซิน Bergen-Belsen Concentration Camp |
| --- | --- |
ค่ายกักกันนาซี
มุมมองของค่ายหลังการปลดปล่อย
Location of ค่ายกักกันแบร์เกิน-เบ็ลเซิน Bergen-Belsen Concentration Camp within เยอรมันนี
ที่ตั้ง: รัฐนีเดอร์ซัคเซิน, เยอรมนีตอนเหนือ
ดำเนินการโดย: เอ็สเอ็ส-โทเทินค็อพฟ์แฟร์เบ็นเดอ (SS-Totenkopfverbände)
ผู้บังคับบัญชา:  รายการ  อดอล์ฟ แฮส [de]  (เมษายน 1943 – 2 ธันวาคม 1944)  โยเซ็ฟ คราเมอร์  (2 ธันวาคม 1944 – 15 เมษายน 1945)  
การใช้งานสถานที่ก่อนหน้า: ค่ายเชลยศึก
เปิดใช้งาน: ค.ศ. 1940–1945
ผู้ถูกกักกัน: ส่วนใหญ่เป็นยิว, โปแลนด์, เชลยศึกโซเวียต, ดัตช์, เช็ก, เยอรมัน และออสเตรียน
จำนวนผู้ถูกกักกัน: 120,000 คน
เสียชีวิต: 50,000 คนหรือมากกว่า
ปลดปล่อยโดย: สหราชอาณาจักรและแคนาดา, 15 เมษายน 1945
ผู้ถูกกักกันที่มีชื่อเสียง: อันเนอ ฟรังค์ และ มาร์กอต ฟรังค์
เว็บ: bergen-belsen.stiftung-ng.de/en/
รถแท็คเตอร์เกลี่ยดินของกองทัพบริติซได้ผลักดันศพจำนวนมากลงไปยังหลุมศพขนาดใหญ่ที่เบ็ลเซิน 19 เมษายน ค.ศ. 1945
ค่ายกักกันแบร์เกิน-เบ็ลเซิน (เยอรมัน: Konzentrationslager Bergen-Belsen) หรือ เบ็ลเซิน เป็นค่ายกักกันนาซีที่ซึ่งปัจจุบันตั้งอยู่ที่โลเออร์แซ็คโซนี ทางภาคเหนือของเยอรมนี, ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของเมืองแบร์เกิน ใกล้กับเมืองเซ็ลเลอ (Celle) แต่เดิมถูกสร้างขึ้นเป็นค่ายเชลยศึก ใน ค.ศ. 1943 บางส่วนของค่ายได้กลายเป็นค่ายกักกัน ช่วงแรกได้กลายเป็น "ค่ายแลกเปลี่ยน" ที่ซึ่งตัวประกันชาวยิวที่ถูกคุมขังไว้เพื่อจะได้แลกเปลี่ยนกับนักโทษเชลยศึกเยอรมันที่ถูกคุมขังในต่างประเทศ ต่อมาค่ายได้รับการขยายเพื่อรองรับชาวยิวจากค่ายกักกันอื่น ๆ
อนุสรณ์สถานถึงเหล่าเชลยศึกโซเวียต
ภายหลังปี ค.ศ. 1945  ชื่อนี้ได้ถูกนำไปใช้กับค่ายผู้ที่ถูกขับไล่ที่จัดตั้งขึ้นในบริเวณใกล้เคียง แต่มันมักจะมีเกี่ยวข้องกับค่ายกักกันเป็นส่วนใหญ่  ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1941 ถึง 1945 จำนวนเชลยศึกโซเวียตประมาณ 20,000 คน และอีก 50,000 คนได้เสียชีวิตที่นั่น ด้วยความแน่นเบียดแออัดกัน ขาดแคลนอาหารและสภาพสุขาภิบาลที่แย่ทำให้เกิดการระบาดของไข้รากสาดใหญ่ วัณโรค ไข้รากสาดน้อย และโรคบิด นำไปสู่การเสียชีวิตของผู้คนมากกว่า 35,000 คน ในช่วงสองสามเดือนแรกของปี ค.ศ. 1945 ไม่นานก่อนและหลังได้รับการปลดปล่อย
ค่ายแห่งนี้ได้รับการปลดปล่อยเมื่อวันที่ 15 เมษายน ค.ศ. 1945 โดยกองพลยานเกราะบริติซที่ 11 ทหารได้พบว่าเชลยภายในค่ายกักกันประมาณ 60,000 คน ส่วนใหญ่อยู่ในสภาพกึ่งอดอยากและป่วยหนัก และอีก 13,000 ศพ รวมทั้งอันเนอ และมาร์กอท ฟรังค์ ที่นอนตายอยู่บริเวณรอบค่ายที่ยังไม่ได้ถูกฝัง ด้วยความน่าสะพรึงกลัวของค่าย แฟ้มเอกสารบนฟิล์มและในรูปถ่ายทำให้ชื่อ"เบ็ลเซิน" กลายเป็นสัญลักษณ์ของการก่ออาชญากรรมของนาซีโดยทั่วไปเพื่อแสดงความคิดเห็นจากสาธารณชนในหลายประเทศในช่วงเวลาหลังปี ค.ศ. 1945 ปัจจุบัน,ได้มีอนุสรณ์สถานที่มีห้องโถงนิทรรศการที่จัดตั้งขึ้นในเมือง
ค่ายกักกันไมดาแนก

แผนที่ค่ายกักกันและค่ายมรณะของนาซีในโปแลนด์
ค่ายกักกันและกำจัดลูบลิน-ไมดาแนก (เยอรมัน: Konzentrations- und Vernichtungslager Lublin-Majdanek), ค่ายกักกันไมดาแนก (Konzentrationslager Majdanek) หรือ ค่ายกักกันลูบลิน (Konzentrationslager Lublin) เป็นค่ายกักกันและค่ายมรณะของเยอรมันที่ถูกสร้างขึ้นและปฏิบัติการโดยหน่วยเอ็สเอ็สที่ชานเมืองของลูบลินระหว่างที่เยอรมนียึดครองโปแลนด์ในสงครามโลกครั้งที่สอง แม้ว่าจะมีวัตถุประสงค์แรกเริ่มเพื่อใช้แรงงานทาสมากกว่าการสังหาร ค่ายแห่งนี้ก็ถูกใช้เพื่อทำการสังหารผู้คนในระดับขนาดอุตสาหกรรมในช่วงปฏิบัติการไรน์ฮาร์ท ซึ่งเป็นแผนของเยอรมนีที่จะกำจัดชาวยิวทั้งหมดภายในเขตปกครองสามัญในโปแลนด์ ค่ายแห่งนี้ซึ่งได้ปฏิบัติการตั้งแต่วันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1941 จนกระทั่งวันที่ 22 กรกฎาคม ค.ศ. 1944 ถูกเข้ายึดครองในสภาพเกือบสมบูรณ์ เพราะการบุกโจมตีโฉบฉวยของกองทัพแดงของสหภาพโซเวียตในปฏิบัติการบากราติออนได้ป้องกันไม่ให้หน่วยเอ็สเอ็สทำลายโครงสร้างพื้นฐานส่วนใหญ่ และแอนทอน เทอร์เนส (Anton Thernes) รองผู้บัญชาการค่ายทำลายหลักฐานที่แสดงถึงอาชญากรรมสงครามไม่สำเร็จ ดังนั้น ไมดาแนกจึงกลายเป็นค่ายกักกันแห่งแรกที่กองทัพสัมพันธมิตรค้นพบ และเป็นค่ายกักกันสำหรับการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ของนาซีที่ได้รับการรักษาสภาพไว้อย่างดี
ค่ายไมดาแนกมีลักษณะต่างจากค่ายในลักษณะเดียวกันในโปแลนด์ที่ถูกนาซียึดครองตรงที่ไม่ได้อยู่ในพื้นที่ชนบทห่างไกลจากศูนย์รวมประชากร แต่อยู่ภายในขอบเขตของเมืองหลัก (ดูเพิ่มเติม: แผนนิสโก แผนการในการก่อตั้งย่านคนยิว) เนื่องจากค่ายตั้งอยู่ติดกับไมดันตาตาร์สกีซึ่งเป็นย่านชานเมืองลูบลิน ทำให้คนในพื้นที่เรียกค่ายนี้ว่า "ไมดาแนก" (แปลว่า "ไมดันน้อย") ใน ค.ศ. 1944 เอกสารของนาซีในช่วงแรกเรียกค่ายนี้ว่าค่ายเชลยศึกแห่งหน่วยวัฟเฟิน-เอ็สเอ็สในลูบลิน เนื่องมาจากวิธีการดำเนินงานและการสนับสนุนค่าย ต่อมาสำนักความมั่นคงหลักไรช์ในเบอร์ลินได้เปลี่ยนชื่อเป็นค่ายกักกันลูบลินเมื่อวันที่ 9 เมษายน ค.ศ. 1943 แต่ชื่อในภาษาท้องถิ่นคือโปแลนด์ก็ยังคงใช้กันอยู่
ค็อมบวร์ค

| แอบบีค็อมบวร์ค |
| --- | --- |
แอบบีค็อมบวร์ค

49°6′1″N 9°44′59″E﻿ / ﻿49.10028°N 9.74972°E﻿ / 49.10028; 9.74972
ประเทศ:  เยอรมนี
นิกาย: โรมันคาทอลิก
เว็บไซต์: [ ค็อมบวร์ค]
สถานะ: แอบบี
ก่อตั้ง: คริสต์ทศวรรษ 1070
สถาปนิก: เคานต์แห่งค็อมบวร์ค-ร็อทเทินบวร์ค
ประเภทสถาปัตย์: กางเขน
รูปแบบสถาปัตย์: โรมาเนสก์
แอบบีค็อมบวร์ค (เยอรมัน: Comburg) เป็นคริสต์ศาสนสถานนิกายโรมันคาทอลิกที่เป็นสำนักสงฆ์ของคณะเบเนดิกตินที่ตั้งอยู่ใกล้เมืองชเวบิชฮัลในประเทศเยอรมนี แอบบีค็อมบวร์คเป็นที่ตั้งของสังฆมณฑลค็อมบวร์ค
แอบบีค็อมบวร์คก่อตั้งขึ้นโดยเคานต์แห่งค็อมบวร์ค-ร็อทเทินบวร์คในคริสต์ทศวรรษ 1070 บนที่ที่เป็นปราสาทของตนเอง เคานต์แห่งค็อมบวร์ค-ร็อทเทินบวร์คมีตำแหน่งเป็น Vogt ที่ดำรงต่อมาจนตระกูลสิ้นสุดลงในสมัยราชวงศ์โฮเอินชเตาเฟิน นักบวชรุ่นแรกมาจากแอบบีเบราไวเลอร์ แต่เมื่อมาถึงคริสต์ทศวรรษ 1080 เจ้าอาวาสก็ได้รับการแต่งตั้งมาจากแอบบีเฮียร์เซาที่เป็นการนำแอบบีค็อมบวร์คเข้ามามีส่วนในการปฏิรูปเฮียร์เซา
นักบวชทั้งหมดของแอบบีค็อมบวร์คเป็นนักบวชที่มาจากตระกูลขุนนาง ฉะนั้นจึงมีทัศนคติที่ต่อต้านการปฏิรูปเบเนดิกติน (การปฏิรูปของแอบบีเม็ลค์ของคริสต์ศตวรรษที่ 15 จากความกดดันแอบบีก็กลายเป็น Kollegiatstift ในปี ค.ศ. 1488 แทนที่จะยอมรับนักบวชที่ไม่ได้มาจากตระกูลขุนนางเข้าเป็นสมาชิก
ในปี ค.ศ. 1587 ค็อมบวร์คก็ถูกเวนคืนตามการปฏิรูปดินแดนในเยอรมนีโดยเวือร์ทเทิมแบร์คซึ่งทำให้การมีฐานะเป็นราชสังฆาจักรยุติลง เมื่อมาถึงปี ค.ศ. 1803 แอบบีก็ถูกยุบเลิกการเป็นสำนักสงฆ์ หอสมุดของแอบบีกลายเป็นหอสมุดแห่งรัฐแห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค แต่สมบัติของคริสต์ศาสนสถานถูกหลอมที่โรงกษาปณ์ที่ลูทวิชส์บวร์ค
ตัวสิ่งก่อสร้างถูกใช้หลายอย่าง จนกระทั่งเมื่อปี ค.ศ. 1909 ก็ใช้เป็นที่พำนักของทหารพิการ ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สองที่ตั้งของแอบบีก็ใช้เป็นสถานที่ฝึกต่าง ๆ และในช่วงหนึ่งใช้เป็นค่ายนักโทษสงคราม หลังสงครามแล้วก็ใช้เป็นที่พักของผู้พลัดถิ่นอยู่ชั่วระยะหนึ่ง แต่ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1947 เป็นต้นมาแอบบีก็ใช้เป็นสถาบันฝึกหัดครู
ดูเพิ่ม

แอบบี
คริสต์ศาสนสถาน
สถาปัตยกรรมการก่อสร้างมหาวิหารในยุโรปตะวันตก
ส่วนประกอบของคริสต์ศาสนสถาน
แผนผังมหาวิหาร (ผังแสดงส่วนประกอบต่าง ๆ ของวัด)
สถาปัตยกรรมโรมาเนสก์
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ค็อมบวร์ค
พจนานุกรมศัพท์สถาปัตยกรรมคริสต์ศาสนา
100 เกรตดีเทกทีฟส์

| --- | --- |
ฉบับพิมพ์ครั้งแรก
ผู้ประพันธ์: แม็กซิม จาคูโบว์สกี
ประเภท: ลึกลับ
พิมพ์: ค.ศ. 1991
สำนักพิมพ์: แคร์โรลแอนด์กราฟพับลิเชอส์
หน้า: 255 หน้า
รางวัล: รางวัลแอนโทนี สาขางานวิจารณ์ยอดเยี่ยม (ค.ศ. 1992)
ISBN: 978-0-881-84920-2
100 เกรตดีเทกทีฟส์ (อังกฤษ: 100 Great Detectives) (ISBN 978-0-881-84920-2) เป็นหนังสือที่เขียนโดยแม็กซิม จาคูโบว์สกี โดยมีชื่อเดิมคือ 100 เกรตดีเทกทีฟส์ออร์เดอะดีเทกทีฟไดเรกทอรี (อังกฤษ: 100 Great Detectives or the Detective Directory) และเผยแพร่โดยบริษัทสำนักพิมพ์แคร์โรลแอนด์กราฟพับลิเชอส์ เมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1991
ต่อมา 100 เกรตดีเทกทีฟส์ได้รับรางวัลแอนโทนี สาขางานวิจารณ์ยอดเยี่ยม ใน ค.ศ. 1992
เจ้าพระรามราชรามางกูรขุนโอกาส (ราม รามางกูร)

เจ้าพระรามราชรามางกูร (ลาว: ເຈົ້າພຣະຣາມມະຣາຊຣາມາງກູຣ) หรือขุนราม เป็นขุนโอกาส หรือเจ้าโอกาส หรือเจ้าเมืองธาตุพนม ซึ่งเป็นเมืองกัลปนา (เวียงพระธาตุ หรือพุทธศาสนานคร) องค์แรกจากราชวงศ์เวียงจันทน์ ปกครอง พ.ศ. ๒๓๒๕-๖๐ รวม ๓๕ ปี ในสมัยธาตุพนมเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรล้านช้างเวียงจันทน์ เป็นพระราชนัดดาในสมเด็จพระเจ้าไชยเสฏฐาธิราชที่ ๓ หรือสมเด็จพระเจ้าสิริบุญสารแห่งเวียงจันทน์ (พ.ศ. ๒๒๙๔-๒๓๒๒) กับเจ้านางจันทะมาสเทวีพระนัดดาเจ้าเมืองศรีโคตรบูร เป็นพระโอรสในเจ้าพระยาหลวงบุตโคตตวงสาเจ้าเวียงธาตุพนม เจ้าเวียงธาตุอิงฮัง และเจ้าเมืองดอนตาล กับเจ้านางเทพกินลี ประสูติในรัชกาลสมเด็จพระเจ้าสิริบุญสาร ทรงทำหน้าที่ดูแลรักษาพระธาตุพนม ปกครองข้าโอกาสหรือข้าอุปัฏฐากพระธาตุพนม และรักษากงดิน (เขตแดน) พระธาตุพนม ถูกสถาปนาเป็นเจ้าเมืองในรัชกาลสมเด็จพระเจ้านันทเสน (พ.ศ. ๒๓๒๕-๓๗) ถึงอนิจกรรมในรัชกาลสมเด็จพระเจ้าอนุวงศ์ (พ.ศ. ๒๓๔๘-๗๑) เมื่อเดือน ๕ พ.ศ. ๒๓๖๐ (จ.ศ. ๑๑๘๐) ในพื้นเวียงจันทน์อย่างน้อย ๓ ฉบับระบุว่าสมเด็จพระเจ้านันทเสนและสมเด็จพระเจ้าอินทวงศ์ (พ.ศ. ๒๓๓๗-๔๘) เสด็จจากซะง้อหอคำลงมาตั้งเมืองที่พนมธาตุแล้วสถาปนากุมารอันเป็นเชื้อตระกูลแต่ก่อนซึ่งหมายถึงเจ้าพระรามราชให้รักษาพระธาตุพนมเมื่อ พ.ศ. ๒๓๒๕ ก่อนขึ้นไปตีเวียงสีเชียงใหม่ พื้นเวียงจันทน์บางฉบับระบุว่าทรงถูกสถาปนาโดยกษัตริย์เวียงจันทน์พระนามว่าพ่ออีหลิบซึ่งต่อมาถูกยึดราชสมบัติคืนจากสมเด็จพระเจ้านันทเสนและสมเด็จพระเจ้าอินทวงศ์ เจ้าพระรามราชเป็นต้นตระกูลรามางกูรในอำเภอธาตุพนม จังหวัดนครพนม ตระกูลรามางกูร (ຣາມາງກູຣ) หรือลามางกูน (ລາມາງກູນ) ในเมืองสีสัดตะนากและเมืองสีโคดตะบอง นครหลวงเวียงจันทน์ และเป็นต้นตระกูลข้าโอกาสมากกว่า ๓๐ ตระกูลทั้งในธาตุพนม หว้านใหญ่ มุกดาหาร เรณูนคร นครพนม และฝั่งซ้ายแม่น้ำโขง เอกสารใบลานจำนวนมากระบุว่าทรงมีบทบาทในการสร้างเมืองธาตุพนมต่อจากบิดาและอาทั้ง ๖ ของตน เช่น ใบลานเรื่องจาเซื้อราชวังสาเจ้าพระอัคคปุตตะระบุถึงพระองค์ว่าเมื่อศักราช "...ฮ้อย ๔๔ เต่ายี่ เพียยัคฆสังวัจสระ จัตตุวาสักกะ เสด็จล่วงตั้งเมืองแก้วหัวโอกใส่นามะนครเวียงสาสสนานัคราบุรมธาตุเจ้าพระนมประถมมหาเจติยะในทักขีณณทิสสะมหารัฏฐะอันนามะว่าโคตะปุระหลวง ยอเวียงสาสสนาลูกนี้แต่เมืองฮามขึ้นเป็นเมืองใหญ่เป็นมหานครอันหลวงแลเวียงอันใดแพะเพิงอยู่ดอมกงดินพระมหาซินธาตุเจ้าใส่ไว้เป็นลูกเวียงพระมหาซินธาตุเจ้าทั้งมวล..." นอกจากนี้ยังทรงสร้างกำแพงเวียงธาตุพนม กำแพงวัดพระธาตุพนม กำแพงหอราชโฮงหลวง ปัคคัยหะสิมวัดพระธาตุพนม สร้างมหาอารามหลวง กุฎี วิหาร หอน้อย หอใหญ่ หอกลอง หอไหว้ และหอสรงในวัดพระธาตุพนม บูรณะตีนธรณีพระมหาชินธาตุเจ้าหัวอกจนถึงยอดฉัตร บูรณะประตูขงและกำแพงแก้วทั้ง ๓ ชั้นล้อมพระธาตุพนม ร่วมสร้างข่วงลานหน้าวัดพระธาตุพนม สร้างสะพานข้ามแม่น้ำโขง สร้างและบูรณะวัดหัวเวียงร้าง (วัดสวนสั่งหรือวัดสวนสวรรค์) ซึ่งตั้งอยู่ริมฝั่งโขงในทิศหัวเวียงธาตุพนม เป็นต้น
พระนาม

เจ้าพระรามราชมีนามเดิมว่าเจ้ารามราชซึ่งนามนี้ใช้เป็นชื่อตำแหน่งผู้ปกครองธาตุพนมต่อมาอีก ๑ คนคือ เจ้าพระรามราชปราณีสีมหาพุทธปริสัท (ศรี รามางกูร) หรือแสนกางน้อยสีมุงคุลผู้เป็นบุตรคนโต เอกสารใบลานหลายฉบับระบุนามเจ้าพระรามราชต่างกันไป เช่น พระรามราชเจ้าขุนโอกาส ท้าวพระราม ท้าวราม ญาหลวงรามราช อาชญาหลวงราม เจ้ามรามมราช ท้าวพระรามโพธิสัตว์ พระรามราชโพธิสัตว์เจ้า พระยารามราชโพธิสัตว์เจ้า พระรามราช เจ้าพระมรามมราชฯ พระยาเจ้าโอกาสสาสสนานครฯ อาชญาเจ้าโอกาสหลวง สมเด็จพระราชนัตตาบุรมบุพพิตรเจ้าพระยาหลวงรามราชาฯ เป็นต้น ส่วนชาวธาตุพนมนิยมออกนามโดยย่อว่าขุนราม เจ้าพ่อขุนราม เจ้าพ่อขุนโอกาส เป็นต้น ในเอกสารสำเนาจดหมายบันทึก สกุลนี้สืบมาแต่ขุนรามฯ และอนุญาตให้ใช้สกุลรามางกูร พ.ศ. ๒๔๙๐ ของพระอุปราชา (เฮือง รามางกูร) ผู้เป็นหลานปู่ของเจ้าพระรามราชออกนามย่อว่า "ขุนรามฯ" ส่วนเอกสารสำเนาจดหมายบันทึก สกุลนี้สืบมาแต่ขุนรามรามางกูร และอนุญาตให้ใช้สกุลรามางกูร พ.ศ. เดียวกัน ซึ่งพระอุปราชา (เฮือง รามางกูร) ออกให้ท้าวสุวัณณคำมี บุคคละ ผู้เป็นเหลนทวดของเจ้าพระรามราชออกนามย่อว่า "ขุนรามรามางกูร" ในพื้นเมืองพระนมและพื้นตำนานธาตุเจ้ามหาพนมหัวอกออกนามเต็มหลังถูกสถาปนาขึ้นเป็นเจ้าเมืองธาตุพนมว่า "พระอาชญาหลวงเจ้าพระรามราชปาฑีสีโสธัมมราชาสหัสสาคามเสลามหาพุทธปริสัทธปัวรปัฏิโพธิสัตวขัตติยวรราชวงสา พระหน่อรามาพุทธังกูรเจ้าโอกาสสาสนานครพระมหาธาตุเจ้าพระนมพิพักส์บุรมมหาเจติยวิสุทธิรัตนบุรมสถาน" มีข้อสังเกตว่าสร้อยนามรามางกูรแปลว่าหน่อเนื้อเชื้อไขของรามหรือผู้เกิดแต่ราม อาจเนื่องจากเจ้าพระรามราชเป็นบุตรของเจ้าพระยาเมืองฮามนามฮุ่งสี (เมืองรามนามรุ่งศรี) หรือเจ้าพระยาหลวงบุตโคตตวงสากวานเวียงพระนม นัยหนึ่งอาจหมายถึงพระองค์มีความสัมพันธ์กับความเชื่อเรื่องพระรามโพธิสัตว์เนื่องจากพื้นเมืองพระนมระบุว่าพระรามราชเป็นขวัญของพระรามโพธิสัตว์กษัตริย์กรุงศรีสัตนาคในตำนานพระรามชาดกมาจุติตามความเชื่อเดิมของลาว สอดคล้องกับหลักฐานพื้นตำนานธาตุเจ้ามหาพนมหัวอกผูกเดียวฉบับวัดหัวเวียงรังษี (ธ.) ที่ระบุถึงการประสูติของพระองค์และน้องสาวทั้ง ๒ คือนางทิพย์ (ต้นสกุลพุทธศิริ) และนางจันทา (ต้นสกุลทศศะ) ว่า ...ส่วนนางเทพกินลีเมียเจ้าราซาบุตโคตได้ลูกดอมกัน แลในยามเจ้าราชกุมมารจักประสูตินางเทวีนิมิตหาพระรามราชโพธิสัตว์เจ้าว่าได้ยิงศรธนูคำต้องใส่คัพภาแห่งนางเทวีแล้ว จิงเป็นรัศมีรังสีฮุ่งเฮืองงามประดุจดั่งแสงพระสุริยาอาทิตย์อันสว่างไสวมากนักแล จิงหลิงเห็นเป็นหน่วยแก้วมณีโซติสถิตในคัพภาแห่งนางเทวีหั้นแล้วก็ให้เห็นเป็นอัศาจรรย์ยิ่งนักแล้ว คันว่าประสูติราชกุมมารแก้วตนนั้นแล้วลุนมาหมอหนทำนวายทวายว่า เจ้าราชกุมมารมีบุญด้วยขวัญพระรามราชโพธิสัตว์เจ้าเวียงจันทน์สีสัตตนาค(น)หุตราชธานีมาเอากำเนิดเกิดในคัพภาแห่งนางเทพกินลีเทวีแล เขาลวดอุ้มราชกุมมารขึ้นเมือหาพระเป็นเจ้าองค์บุญซ้องหน้าในที่เวียงจันทน์แล้ว พระองค์ลวดใส่ซื่อซามนามกรว่าเจ้ามะลามมะลาชหั้นแล คนว่าท้าวพระลามโพธิสัตว์ก็มีแท้ดีหลีแล ลุนมานางเทวีจิงประสูตินางทั้ง ๒ ก็มีด้วยนิมิตดั่งเดียวกันหั้นแล้ว ลวดใส่ซื่อซามนามกรแห่งนางแก้วพี่น้องประดุจดั่งน้องสาวพระยารามราชโพธิสัตว์เจ้าหั้นแล ตน ๑ ใส่ว่านางทิบแลตน ๑ ว่านางจันทาก็มีแท้ดีหลีแล พี่น้องท้องแม่เดียวขา ๓ ตนนี้แลเกิดแต่นางเทพกินลีเมียกกเจ้าราชบุตโคตแล คันอยู่ได้ปี ๑ แล้วนางมาดาสุรคุตราชบุตโคตลวดมาเอานางโมคคัลลีเทวีแล้วลวดใส่เป็นพระแม่มาดาเจ้าทั้ง ๓ อ้ายน้องก็มีแล ส่วนเมียเจ้าราซาบุตโคตได้ ๑๘ นางแล...
หลักฐานในคัมภีร์ใบลาน > ในพื้นตำนานธาตุเจ้ามหาพนมหัวอก

หลักฐานบางส่วนเกี่ยวกับการตั้งเวียงธาตุพนมในรัชกาลสมเด็จพระเจ้าสิริบุญสาร (พ.ศ. ๒๒๙๔-๒๓๒๒) จากคัมภีร์พื้นตำนานธาตุเจ้ามหาพนมหัวอกผูกเดียวระบุว่า สมเด็จพระเจ้าสิริบุญสารมีศรัทธาในพระพุทธศาสนาเมืองธาตุพนมจึงพระราชทานทองคำไว้เป็นส่วยพระมหาธาตุจำนวนมาก ทรงสละราชกุมาร ๓ องค์ซึ่งเป็นโอรสของพระองค์ที่ประสูติแต่เจ้านางจันทะมาสเทวีนัดดาเจ้าเมืองสีโคตตะบองขอนให้เป็นข้อยโอกาสพระธาตุพนม ราชกุมารองค์โตนามว่าเจ้าพระยาหลวงราซาบุตรโคตหรือเจ้าคำอยู่กุมมาร เดิมนามยศเจ้าพระยาเมืองฮามนามฮุ่งสีได้เป็นบุตรบุญธรรมของเจ้าพระยานาเหนือโอรสกษัตริย์นครจำปาสัก ต่อมาราซาบุตรโคตได้ขึ้นเป็นกวานเวียงพนมหรือเจ้าพนมจากนั้นได้ปลงเมืองพระมหาธาตุพนมให้บุตรคนโตคือพระรามราชกุมมารปกครองต่อ ส่วนตนและพี่น้องทั้ง ๖ ได้แยกย้ายไปตั้งเมืองใหม่รวม ๗ เมืองในสองฝั่งโขง เนื้อความระบุว่า "...แต่นั้นส่วนยาเจ้าลาชบุดโคดหนีแต่เมืองธาตุพระนมล่วงไปตั้งเมืองตาลักขันธทีปนครคนว่าเมืองดอนตานแลจิงปลงเมืองพระนมไว้ยาหลวงลามมลาสตนลูกกกแล ส่วนอันว่าเอกพนหานแลกินเจ้าพระยาหลวงเมืองพันล่วงไปตั้งเมืองลัตตนนครแล สุกขลนันทกุมมารลาชกินเจ้าพระยาหลวงเมืองแพนล่วงไปตั้งเมืองพาลหพิลังคนครแลคนว่าแก่นขามนครโมลิยะลาชหั้นแล พานลกุมมารกินเจ้าพระยาหลวงสุทโทธลาชล่วงไปตั้งเมืองในที่กัปปิลวัตถุนครแล ส่วนอันว่าสุวันนปุตตกุมมารลาชกินเจ้าพระยาหลวงสีวอลลาซาล่วงลงไปตั้งเมืองสุวัณณอลัญซลานครแล อนุสาลกุมมารกินเจ้าพระยาหลวงสุกโลลาชแลล่วงไปตั้งเมืองสาลรุกขนครปาวาหั้นแล ส่วนอันว่าเจ้าอนุสาลกุมมารลวดตั้งหมั้นอยู่ในที่นั้นสืบมาแล ส่วนว่ากนิฐกุมมารกินเจ้าพระยาหลวงจันทสูลิยวงสาล่วงไปตั้งเมืองสีมุตติกนครแล ขาฝูงนี้หากเป็นเค้าเป็นแก่บ้านเมืองสืบ ๆ มาแล หากเป็นพี่เป็นน้องท้องแม่เดียวแลเป็นเซื้อลูกเซื้อหลานวงสาเวียงจันทน์สีโคตตบองสืบลูกสืบหลานมาท่อวันแล..." ส่วนคัมภีร์เดียวกันในหน้า ๒๗๖ ยังระบุถึงพระรามราชอีกว่า "...พระลามมลาสเสวยกองข้อยโอกาสมหาธาตุเจ้าหัวเอิกที่พูกำพ้าเป็นเค้าเป็นปัถถัมมะก่อนแล อุปปละสีสุวัณณสานกินกองข้อยพระมหาธาตุพระนมเจดีย์หลวงมีใน ๓ ปีหั้นแลปลงไว้แก่ลูกหลานในสังกาสได้ ๒ ฮ้อย ๓๐ ๓ ตัว สุวัณณสาละเจ้าคำหมั้นปลงกองข้อยโอกาสม(า)หาธาตุเจ้าไว้ผ้าขาวคำมุงเจ้าแทนปิตตาตนพ่อแลใส่ยศท้าวอุปปละดั่งเดียวพ่อเขาดั่งนั้น คำมุงมาได้เมียคนธาตุประนมซื่อนางลัตนหน่อแก้วลูกท้าวบุตตลาชแลนางกงมาหั้นแล อุปปละคำหมั้นมีลูก ๗ ตนแล้วดั่งนี้ พระอุปปละมุง ๑ นางคำทุง ๑ นางคำเผาะ ๑ นางหนู ๑ นางแสนคำติ้ว ๑ ท้าวคำปุ้ง (คำบุ่ง) ๑ คำผูย ๑ ลุนมายาพ่อออกอุปปละคำมุงกินกองข้อยพระธาตุเจ้าแลตนน้องคำผูยกินยศพระหานลือไซในที่ภูกำพ้าหั้นแล้วลุนมาใส่ยศพระยาหานหั้นแล ขาฝูงนี้เซื้อลูกเซื้อหลานพระรามมลาชโพธิสัตว์เจ้าตนเสวยเมืองพระนมธาตุองค์หลวงล้ำเฮาทั้งมวลก็มีแท้ดีหลีแล ฝูงนี้เสวยกองข้อยมหาธาตุเจ้าก้ำผ่ายบ้านธาตุพระนม..."
หลักฐานในคัมภีร์ใบลาน > ในธาตุภูกำพร้า

คัมภีร์เรื่องธาตุภูกำพร้าฉบับวัดหัวเวียงรังษี (ธ.) ว่าด้วยตำนานการสร้างพระธาตุพนมจารเมื่อ พ.ศ. ๒๔๕๗ กาบยี่ ปีขาล ฉศก วัสสันตฤดู เดือน ๑๐ ขึ้น ๑๓ ค่ำ โดยเจ้าสาลีภิกขุวัดธาตุพนมบุรมมหาเจดีย์ ศรัทธาสร้างโดยอาชญาพ่อตาแสงหมื่นสีลลาสำมาทานวัตรกำนันพระธาตุพนมกับบุตรธิดาภริยา มีอาชญาท่านหลักคำทาอธิการเจ้าวัดมหาธาตุพนมบุรมเจดีย์ศรีมหาสถานเป็นเจ้าลาน (พ.ศ. ๒๔๓๘-๕๘) ปรากฏนามพระรามราชว่าเป็น ๑ ใน ๓๓ ท้าวพระยาลาวเวียงจันทน์ที่ปกครองเมืองธาตุพนมในยุคต้นความว่า "...สืบเส้นแต่เจ้าแผ่นดินเวียงจันทบุรีสีสัตตนาคนหุตคือว่าพระมหากษัตราธัมมเทวังสะองค์สีบุญสารลงมาปูกเจ้าราชกุมมารแก้วตนเป็นพระราชบุตรขึ้นเสวยเหนือหลังดินหลังน้ำเมืองภูกำพร้าธาตุพนมเฮานี้ คือว่าเจ้าตนประถมเป็นเค้าอุปัฏฐากมหาธาตุพนมคือว่ามีเจ้าราชบุตรโคตตวังสา นาเหนือ สืบเส้นเท่าฮอดเจ้าพระยาเมืองฮามนามฮุ่งสี หาเจ้าเป็นน้องทั้ง ๕ กุมมาร หาเจ้าพระมรามมราชปราณีสีโสธัมราซาอันเขาว่าขุนราม หาเจ้าพระยาหลวงแสนกางน้อยสีวรมุงคุล หาเจ้าพระปราณีสีมหาประนมพรหมพุทธบริษัทเมฆทองทิพย์เฒ่า หาเจ้าสมเด็จอัคร์บุตรสุทธสุวัณณเจดีย์สีมหาคุณ หาเจ้าพระยาหลวงโคสาราชกัตติยวงสา หาเจ้าพระอุปราซากัตติยะวงสา คืนหาเส้นหาเจ้าพระอามาตย์ราชวงสา ๔ ตนลูกตนหลาน หาเจ้าพระสุริยะอ้วนเฒ่า หาเจ้าพระราชวัตรคูณคำเฒ่า หาเจ้าพระอุปละปาสักทั้ง ๒ หาเจ้าอุปละสุวัณณเสฏฐา หาเจ้าพระพิพักส์เจดีย์ธาตุคำถง หาเจ้าพระพิพักส์เจดีย์ธาตุคำแก่น หาเจ้าพระพิพักส์เจดีย์สีส่องฟ้า หาเจ้าปลัดพระโพธิสารพินิจราช หาเจ้าพระไซยะสุริยวังสา หาเจ้าพระพรหมวังสะ ๓ ตนอ้ายน้อง หาเจ้าพระบำรุงธาตุพระนมเจดีย์สีมหาพุทธบริษัท หาเจ้าอาชญาปลัดโพธิสาร หาเจ้าอาชญาพ่ออุปราซามหาสุวัณณคำเฮือง เท่าฮอดผู้ข้ากวานหมื่นสีลลาสัมมาทานวัตร แลยาน้องพระอนุรักส์ธาตุเจดีย์ ก็สืบเส้นขุนโอกาสอันเป็นท้าวพระยาลาวเวียงจันทน์มาเสวยบ้านเมืองกองโอกาสตาแสงฮักษาอยู่เทิงเหนือหลังดินหลังน้ำภูกำพร้ามหาธาตุพนมแห่งพระสัพพัญญูเจ้าเฮานี้ คือว่ามีถ้วน ๓๓ ท้าวพระยาตาแสงเมืองลาวหั้นแล ฝูงนี้หากเป็นเค้าเป็นเหง้าอุปัฏฐากฮักษามหาธาตุหัวอกพระเจ้าแลฝูงข้อยโอกาสหยาดน้ำทั้งมวลเทิงเหนือหลังน้ำหลังดินมหาธาตุเจ้าพนม..."
หลักฐานในคัมภีร์ใบลาน > ในพื้นพระบาทใช้ชาติ (พื้นพระยาธัมมิกราชหรือพื้นครุธราช)

คัมภีร์พื้นพระบาทใช้ชาติฉบับคัดลอกจากใบลานของพระครูสิริปัญญาวุฒิ (ขุนละคร ขันตะ) อดีตเจ้าคณะอำเภอธาตุพนม จังหวัดนครพนม ต้นฉบับจารเมื่อ พ.ศ. ๒๔๔๙ ศรัทธาสร้างโดยพ่อออกพระบริบูรณ์ประชา ขุนวิเศษนาถ่อน ขุนพินิจอักษรเสร็จ และญาติพี่น้อง ซึ่งว่าด้วยประวัติศาสตร์เมืองธาตุพนมช่วงเหตุการณ์ผีบุญองค์มั่น องค์พระบาท (ยาครูสีทัตต์ (สีทัด) ญาณสมฺปนฺโน, สุวรรณมาโจ, พ.ศ. ๒๔๐๘-๘๓) และองค์ขุดเข้ามามีบทบาทต่อการเมืองท้องถิ่นธาตุพนม และว่าด้วยเหตุการณ์ความขัดแย้งภายในของกลุ่มชนชั้นปกครองธาตุพนม ในหน้า ๓ ระบุถึงเจ้าพระรามราชว่า "...คันพระสังกราชได้ ๒ ฮ้อย ๔๑ ตัว พระยาธรรมิกราชเจ้าตนมีบุญหนักจักเสกเอาราชกุมมารเจ้าพระอัคคบุตสุตตสุวัณณบุญมีแลว่าตนนี้อาชญ์กว่าท้าวพระยาทั้งหลายว่าดั่งนี้ ว่าตนนี้แม่นหลานแลลูกพระยาเจ้าโอกาสสาสสนานครพระมหาธาตุเจ้าพระนมบุรมสถานวิเศษแท้ดั่งนั้นแล จิงว่าเจ้าพระอุปละเกิดตามหลังบ่ให้เป็นใหญ่ในกองข้อยน้อยใหญ่ในเวียงพระมหาธาตุเจ้าแลว่าดั่งนั้นแล้วก็มีแท้ดีหลีแล..."  ส่วนหน้า ๕-๖ ระบุถึงถึงปีอนิจกรรมของเจ้าพระรามราชและทายาทได้ขึ้นปกครองธาตุพนมในฐานะขุนโอกาสหลังเมืองธาตุพนมถูกยุบสถานะลงเป็นกองข้าอุปัฏฐากพระธาตุพนมว่า "...สังกราชได้ฮ้อย ๗๔ เจ้าซีวิตเวียงจันทน์ลงมาสลองพระมหาธาตุเจ้า สังกราชได้ฮ้อย ๘๐ ตัว เดือน ๕ อาชญาเจ้าโอกาสหลวงสุรคุต สังกราชได้ฮ้อย ๘๘ ตัวเจ้าพระนมขึ้นไปเฝ้าเจ้าเวียงจันทน์ สังกราชได้ฮ้อย ๙๐ พระนมบังมุกแตกเจ้าซานน สังกราชได้ ๒ ฮ้อยสิบ ๘ ตัวอาชญาสุริยราชเจ้าโอกาสตนอ้ายจุตติก่อน สังกราชได้ ๒ ฮ้อยซาวพระสุริยราชตนน้องจุตติอยู่กองข้อยสะโนด เหื่อพระมหาธาตุเจ้าพระนมไหลออกก้ำทิสสะหนใต้แลเสี้ยงเซื้อนางบุสดี สังกาสได้ ๒ ฮ้อยซาว ๑ อาชญาหลวงโอกาสตนซื่อพระอำมาตย์ราชวงสาจุตติ เอาเจ้าสุวัณณเสฏฐาเซื้อพระลามมะลาสขึ้นเป็นขุนโอกาส..."