stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เรขลักษณ์ในมุทราศาสตร์
เรขลักษณ์แปรรูป

ถ้าตราอาร์มมีเรขลักษณ์มีขนาดต่างจากขนาดของเรขลักษณ์มาตรฐาน นิยามของตราจะใช้คำว่า “diminutives” หรือ “เรขลักษณ์แปรรูป” ที่ได้แก่:
เรขลักษณ์แปรรูปของเรขลักษณ์แถบตั้ง (pale)
| ลักษณะ | ตัวอย่าง | Blazon / นิยาม และ คำอธิบาย |
| --- | --- | --- |
|  |  | แถบตั้งแคบ (pallet) ตามกฎคือครึ่งของแถบตั้งเช่นในตราของ Châteauneuf-de-Randon |
|  |  | แถบตั้งแคบบาง (endorse)  มีขนาดกว้างครึ่งหนึ่งของ “แถบตั้งแคบ” เช่นในตราของเทศบาลเมือง Argoules ในฝรั่งเศส |
เรขลักษณ์แปรรูปของเรขลักษณ์แถบขวาง (Fess)
| ลักษณะ | ตัวอย่าง | Blazon / นิยาม และ คำอธิบาย |
| --- | --- | --- |
|  |  | แถบขวางแคบ (Bar) มีขนาดกว้างเท่ากับครึ่งหนึ่งของ “แถบขวาง” (ดูคำอธิบายข้างบน) เช่นตราของ Affracourt  ในฝรั่งเศส |
|  |  | แถบขวางแคบบาง (Barrulet)  แคบกว่าแถบขวางแคบเช่นในตราของตระกูล Budange |
เรขลักษณ์แปรรูปของเรขลักษณ์แถบทแยง (bend)
| ลักษณะ | ตัวอย่าง | Blazon / นิยาม และ คำอธิบาย |
| --- | --- | --- |
|  |  | แถบทแยงแคบ (Bendlet) ตามกฎจะมีขนาดกว้างเท่ากับครึ่งหนึ่งของ “แถบทแยง” เช่นในตราของ Crosne (Essonne) |
|  |  | แถบทแยงแคบบาง ('Ribbon หรือ ribband) ตามกฎจะมีขนาดกว้างเท่ากับครึ่งหนึ่งของ “แถบทแยงแคบ” เช่นที่ปรากฏในตราของตระกูลเคอริค “แถบทแยงแคบบาง” บางครั้งก็เรียกว่า “cost” ในคำว่า “coat” แสดงเครื่องหมายแถบทแยงที่ประกบด้วยแถบทแยงแคบบาง (ดูรายละเอียดเกี่ยวกับ “Cottise” หรือ “เส้นประกบ” ข้างล่าง) |
|  |  | แถบทแยงลอย (Baton) ตามกฎคือ “แถบทแยง” ที่ยืดไม่ถึงขอบของโล่ ที่เป็นเรขลักษณ์ที่ใช้มาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 17 เช่นในตราของ pays de Dombes ในฝรั่งเศส |
เรขลักษณ์แปรรูปของเรขลักษณ์ “แถบทแยงขวา” (Bend sinister) (ทแยงไปมุมซ้ายล่างขึ้นไปยังมุมขวาบน (มุมขวาล่างขึ้นไปยังมุมซ้ายบนของผู้ถือโล่))
| ลักษณะ | ตัวอย่าง | Blazon / นิยาม และ คำอธิบาย |
| --- | --- | --- |
|  |  | แถบทแยงขวาแคบ (Bendlet sinister) ตามกฎจะมีขนาดกว้างครึ่งหนึ่งของ “แถบทแยงแคบขวา” บางครั้งก็เรียกว่า “scarpe” เช่นในตราของ Val-d'Oise ในฝรั่งเศส |
เรขลักษณ์แปรรูปของเรขลักษณ์ “แถบจั่ว” (Chevron)
| ลักษณะ | ตัวอย่าง | Blazon / นิยาม และ คำอธิบาย |
| --- | --- | --- |
|  |  | แถบจั่วแคบ (Chevronel) มีขนาดกว้างครึ่งหนึ่งของ“แถบจั่ว” ปติ เช่นในตราของอาร์มองด์ ฌอง ดู เปลสซิส เดอ ริเชอลิเออ (Cardinal Richelieu) |
เรขลักษณ์แปรรูปของเรขลักษณ์ “แถบขวางบน” (Chief)
| ลักษณะ | ตัวอย่าง | Blazon / นิยาม และ คำอธิบาย |
| --- | --- | --- |
|  |  | แถบขวางบนแคบ (Comble) มีขนาดกว้างครึ่งของ “แถบขวางบน” เช่นในตราของ Dennebroeucq |
|  |  | แถบขวางบนแคบ (Chief enhanced) มีขนาดกว้างครึ่งหนึ่งของ “แถบขวางบน”  ที่บางครั้งก็กล่าวว่ามีลักษณะที่ไม่แตกต่างไปจาก “Comble” |
|  |  | แถบขวางบนบาง (Fillet) เป็นแถบที่ผสมระหว่าง “แถบขวางแคบบาง” กับ “แถบขวางบน” โดยมีแถบขวางแคบบางตั้งอยู่ใต้แถบขวาง เช่นตราของ Amblainville |
เรขลักษณ์แปรรูปของเรขลักษณ์ “แถบกางเขน” (Cross)
| ลักษณะ | ตัวอย่าง | Blazon / นิยาม และ คำอธิบาย |
| --- | --- | --- |
|  |  | แถบกางเขนบาง (Fillet cross) มีขนาดกว้างน้อยกว่าครึ่งของ “แถบกางเขน” เช่นในตราของ Denis de Fossez |
เรขลักษณ์แปรรูปของเรขลักษณ์ “แถบกางเขนไขว้” (Saltire)
| ลักษณะ | ตัวอย่าง | Blazon / นิยาม และ คำอธิบาย |
| --- | --- | --- |
|  |  | แถบกางเขนไขว้บาง (Fillet saltire) มีขนาดกว้างน้อยกว่าครึ่งของ “แถบกางไขว้” เช่นในตราของทอมัส ฟิทซ์แอลแลน |
เส้นประกบ และ การสร้างเส้นประกบ > เส้นประกบ

“Cottise” หรือ “cost” (สะกดได้หลายอย่าง) เป็นขอบบางที่ตั้งอยู่สองข้างของแถบทแยงโดยนิยามแถบทแยงว่า “between two cottises/cottised”  หรือ “ตั้งอยู่ระหว่างเส้นประกบ”
เส้นประกบ และ การสร้างเส้นประกบ > การสร้างเส้นประกบในปัจจุบัน

ในปัจจุบันเส้นประกบมิได้ใช้แต่เฉพาะกับแถบทแยงเท่านั้นแต่ใช้กับเรขลักษณ์แทบทุกแบบ และบางครั้งก็ใช้กับเครื่องหมาย (Charge) ด้วย โดยจะตั้งเรขลักษณ์ระหว่างเรขลักษณ์แปลงรูปที่เป็นของลักษณะเดียวกับตัวเรขลักษณ์เอง แต่ในบางครั้งก็อาจจะใช้ลวดลายอื่นที่ต่างจากตัวเรขลักษณ์:
| ตัวอย่าง | Blazon / นิยาม และ คำอธิบาย |
| --- | --- |
: เส้นประกบของ แถบตั้ง (Pale) เช่นในตราของโอต-มาร์นในฝรั่งเศส
: เส้นประกบของ แถบขวาง (Fesses) () เช่นในตราของ Boutteville ในฝรั่งเศส
: เส้นประกบของ แถบทแยง (Bend) () เช่นในตราเก่าของบลัวส์
: เส้นประกบของ แถบทแยง (Bend) คนละลักษณะเช่นในตราของเมิร์ต-เอ-โมเซลล์
: เส้นประกบของ แถบจั่ว (Chevrons) เช่นในตราของไมเคิล กรีนวูด เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีนแห่งแคนาดา
: เส้นประกบของ แถบวาย (Palls หรือ pairles) เช่นในตราของFOO, Suan-Seh เก็บถาวร 2016-03-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีนแห่งแคนาดา
: เส้นประกบของ แถบกางเขน (Crosses) เช่นในตราของเพาเวลล์ เก็บถาวร 2009-06-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีนในแคนาดา
: เส้นประกบด้านเดียว เช่นในตราของโจเซฟ เฟรเดอริค เลเวนส์ เก็บถาวร 2009-06-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีนแห่งแคนาดา
: เส้นประกบหยัก (Fracted ordinaries) เช่นในตราของเทศบาลแขวงไนแอกรา เก็บถาวร 2009-06-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีนในแคนาดา
: เส้นประกบโดยไม่มีเรขลักษณ์ เช่นในตราของคูร์กูล (Courgoul) ในฝรั่งเศส
: เส้นประกบด้านในเรขลักษณ์ (Cottising inwardly (or to the interior)) เช่นในตราของCommemorative Distinction Gulf of St Lawrence เก็บถาวร 2009-06-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีนแห่งแคนาดา
: เส้นประกบตกแต่งด้วยสีและสิ่งประดับ (colouring an ornamenting') เช่นตราของ Ay  ในฝรั่งเศส
กลวงออก

เรขลักษณ์ไม่ว่าจะเป็น “เรขลักษณ์มาตรฐาน” หรือ “เรขลักษณ์พิเศษ” สามารถที่จะ “กลวงออก” (อังกฤษ: Voiding) จากตราโดยไม่ต้องมีคำบรรยาย ซึ่งหมายความว่าเครื่องหมายได้รับการ “ลบออก” แต่ทรงของเครื่องหมายไว้ทิ้งไว้เป็นรูกลวงที่ทำให้เห็นพื้นตราด้านหลัง
ส่วนที่กลวงออกอาจจะใช้ผิวตราที่ต่างสีของพื้นตราของเครื่องหมาย ในกรณีก็ต้องนิยามสีของผิวตราเช่นในตราของเมื่องแอ็บบ็อทฟอร์ด เก็บถาวร 2009-06-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ในแคนาดา
หรือส่วนที่กลวงออกอาจจะเป็นรูปทรงที่แตกต่างจากรูปทรงของเครื่องหมายเช่นในตราของโรงเรียนมัธยมเท็คนิคในแอฟริกาใต้ ที่นิยามว่า “Quarterly gules and sable; a lozenge or voided of a quatrefoil; at its centre a cog wheel argent; the whole within a bordure or”
บรรณานุกรม

Boutell, Charles (1983). Boutell's Heraldry. Revised J P Brook-Little, Norroy and Ulster King of Arms. London and New York: Frederick Warne.
Fox-Davies, Arthur Charles (1986, first published 1904). The Art of Heraldry: An Encyclopedia of Armory London: Bloomsbury Books.
Fox-Davies, Arthur Charles (1909). A Complete Guide to Heraldry. New York: Dodge Pub. Co. ISBN 0517266431. LCCN 09-0
Greaves, Kevin (2000). A Canadian Heraldic Primer. Ottawa: The Heraldry Society of Canada. ISBN 0969306342. LCCN 20-0
Sir Thomas Innes of Learney, Lord Lyon King of Arms (1978). Scots Heraldry. Revised Malcolm R Innes of Edingight, Marchmont Herald. London and Edinburgh: Johnston and Bacon. LCCN 79-0
Nisbet, Alexander (1984, first published 1722). A system of heraldry. Edinburgh: T&A Constable.
Sir James Balfour Paul, Lord Lyon King of Arms (1969,  first published 1903). An Ordinary of Arms Contained in the Public Register of All Arms and Bearings in Scotland, (2nd edition, paperback reprint). Baltimore: Genealogical Publishing Co.
David Reid of Robertland and Vivien Wilson (1977). An Ordinary of Arms, volume 2 [1902-1973]. Edinburgh: Lyon Office.
Urquhart, R M (1979). Scottish Civic Heraldry: Regional - Islands - District. London: Heraldry Today. ISBN 0900455268. LCCN 80-0
ดูเพิ่ม

ตราอาร์ม
นิยามของตรา
เครื่องหมายที่ใช้ในตราอิสริยาภรณ์
เครื่องอิสริยาภรณ์
การแบ่งโล่
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เรขลักษณ์ในอิสริยาภรณ์
 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ แถบตั้งในอิสริยาภรณ์
 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ แถบนอนในอิสริยาภรณ์
 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ แถบทแยงในอิสริยาภรณ์
 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ขอบโล่ในอิสริยาภรณ์
 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ แถบกางเขนไขว้ในอิสริยาภรณ์
 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ แถบวายในอิสริยาภรณ์
| ด ค กมุทราศาสตร์ |
| --- | --- |
 ตราอาร์ม  นิยามของตรา  เจ้าหน้าที่ตราอาร์ม 
 องค์ประกอบ โล่ เครื่องยอด แพรประดับ หมวกเกราะ พู่ประดับ จุลมงกุฎ โล่ภายในตรา เรขลักษณ์ เครื่องหมาย ประคองข้าง  อิสริยาภรณ์ ฐานรอง คำขวัญ พื้นตรา ผิวตรา ช่องตรา 
 หัวข้อที่เกี่ยวข้อง ตรานักบวชคริสเตียน ตราประจำเหล่า ตราอาร์มย้อนหลัง เอกตรา คำพ้องชื่อตรา ธัชศักดิ์ ธัชวิทยา มง (ตราสัญลักษณ์แบบญี่ปุ่น) 
 หมวดหมู่ที่เกี่ยวข้อง ตราอาร์ม ตราแผ่นดิน 
| ด ค กองค์ประกอบในการให้คำนิยามของตรา |
| --- | --- |
โล่ • เครื่องหมาย • ผิวตรา • การแบ่งโล่ • พื้นตรา • เส้นแบ่ง  • เรขลักษณ์  • ประคองข้าง  • ฐานรอง
แถบทแยงซ้าย • ขอบ • Canton • เครื่องหมายวี • แถบบน  • กางเขน • แถบขวางกลาง • โค้งข้าง • เครื่องหมายวาย • แถบตั้งกลาง • แถบไขว้
| ด ค กผิวตรา |
| --- | --- |
ลักษณะผิวตรา  ·  กฎของผิวตรา
โลหะ: เงิน (Argent) ·  ทอง (Or)    สี: น้ำเงิน (Azure)  ·  ดำ (Sable)  ·  สีเขียว (Vert) ·  แดง (Gules)  ·  ม่วง (Purpure)
ขนสัตว์: เออร์มิน (Ermine)  ·  กระรอก (Vair)    สีเพี้ยน (Stain) : ม่วงแดง (Murrey)  ·  แดงเลือด (Sanguine)  ·  น้ำตาลอมส้ม (Tenné)
อื่นๆ: ท้องฟ้า (Bleu celeste)  ·  ชมพูผิวหนัง (Carnation)  ·  เหล็ก (Cendrée)  ·  ส้ม (Orange)
หมวดหมู่ที่เกี่ยวข้อง: ตราอาร์ม • ตราแผ่นดิน
| ด ค กสัตว์ที่ใช้ในมุทราศาสตร์ หัวข้อที่เกี่ยวข้อง:ลักษณะการวางท่า |
| --- | --- |
สัตว์: หมี (Bear) • หมูป่า (Boar) • วัว (Bull หรือ Ox) • สุนัข (Dog) • ยีราฟ (Camelopard) • กวาง (Hind) • จิงโจ้  (Kangaroo) • สิงห์โต (Lion หรือ Leo) • กวาง (Stag) • เสือ (Tiger) • หมาป่า (Wolves)
นก: ไก่ (Cock) • นกพิราบ (Dove) • อินทรี (Eagle) • นกกระทุง (Pelican) • นกกา (Rook)
สัตว์ในตำนาน: อัลช์ (Alce) • บาซิลิสค์ (Basilisk) • งูบิสชิโอเน (Biscione) • มังกรไก่ (Cockatrice) • มังกร (Dragon) • จิ้งจอกสิงห์ (Enfield beast) • กริฟฟิน (Griffin) • คีย์ธอง (Keythong) • งูมังกร (Lindworm) • มันติคอร์ (Manticore) • นกปีกขาสั้น (Martlet) • โอพินิคัส (Opinicus) • ฟีนิกซ์ (Phoenix) • ซาลามานเดอร์ (Salamander) • ทูรุล (Turul) • ยูนิคอร์น (Unicorn) • ไวเวิร์น (Wyvern)
ปลา: ปลาโดลฟิน (Dolphinfish) • เก็ด (Bear) • ปลาไพค์ (Lucy) • สคาลล็อพ (Scallop)
อื่นๆ: ค้างคาว (Bat) • ผึ้ง (Bee) • กบ (Crapaudy) • มด (Emmet) • งู (Serpent)
หมวดหมู่ที่เกี่ยวข้อง: ตราอาร์ม • ตราแผ่นดิน
เรขลักษณ์กลวงออกเป็นรูปสิงโตของเบรสส์ในฝรั่งเศส
จังหวัดศรีสะเกษในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2512

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดศรีสะเกษ พ.ศ. 2512 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2512 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2512 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 1 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 5 คน จำนวนที่นั่งเพิ่มจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2500 1 ที่นั่ง แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 5 คน
ดูเพิ่ม

จังหวัดศรีสะเกษในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป ธันวาคม พ.ศ. 2500
จังหวัดศรีสะเกษในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2518
ซุนโจย

ขุนนาง นักดนตรี นักเขียน และจิตรกรชาวจีน (ประมาณ ค.ศ. 221–289)
| ซุนโจย (สฺวิน ซฺวี่) |
| --- | --- |
荀勗 / 荀勖

หัวหน้าสำนักราชเลขาธิการ (尚書令 ช่างชูลิ่ง)
ดำรงตำแหน่ง ป. คริสต์ทศวรรษ 280 – ค.ศ. 289 (289)
กษัตริย์: สุมาเอี๋ยน
ที่ปรึกษาผู้ใหญ่ราชสำนัก (光祿大夫 กวางลู่ต้าฟู)
ดำรงตำแหน่ง ?–?
กษัตริย์: สุมาเอี๋ยน
นักเขียนอาวุโส (著作 จู้จั้ว)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 266–?
กษัตริย์: สุมาเอี๋ยน
ขุนนางมหาดเล็ก (侍中 ชื่อจง)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 266–?
กษัตริย์: สุมาเอี๋ยน
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 264–266
กษัตริย์: โจฮวน
ผู้กำกับสำนักราชเลขาธิการราชวัง (中書監 จงชูเจียน)
ดำรงตำแหน่ง 266–?
กษัตริย์: สุมาเอี๋ยน
เจ้าพนักงานหอจดหมายเหตุ (記室 จี้ชื่อ)
ดำรงตำแหน่ง ?–?
กษัตริย์: โจมอ / โจฮวน
ผู้พิพากษาในสังกัดเสนาบดีตุลาการ (廷尉正 ถิงเว่ย์เจิ้ง)
ดำรงตำแหน่ง ?–?
กษัตริย์: โจมอ / โจฮวน
ผู้ช่วยทหารมหาดเล็ก (從事中郎 ฉงชื่อจงหลาง)
ดำรงตำแหน่ง ?–?
กษัตริย์: โจฮอง / โจมอ
นายอำเภออานหยาง (安陽令 อานหยางลิ่ง)
ดำรงตำแหน่ง ?–?
กษัตริย์: โจฮอง / โจมอ
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ไม่ทราบ
เสียชีวิต: ธันวาคม ค.ศ. 289
บุตร: สฺวิน จี๋ สฺวิน ฟาน สฺวิน จู่ บุตรชายไม่ปรากฏชื่ออีก 2 คนและบุตรสาวไม่ปรากฏชื่อ 1 คน
บุพการี: สฺวิน ซี (บิดา) หลานลุงหรือหลานน้าของจงฮิว (มารดา)
ญาติ: จงฮิว (พี่ชายหรือน้องชายของตา) ดูตระกูลซุนแห่งเองฉวน
อาชีพ: นักดนตรี, จิตรกร, ขุนนาง, นักเขียน
ชื่อรอง: กงเจิง (公曾)
สมัญญานาม: เฉิงโหว (成侯)

ซุนโจย (ป. ค.ศ. 221 – 289) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า สฺวิน ซฺวี่ (จีน: 荀勗 หรือ 荀勖; พินอิน: Xún Xù) ชื่อรอง กงเจิง (จีน: 公曾; พินอิน: Gōngzēng) เป็นนักดนตรี จิตรกร ขุนนาง และนักเขียนชาวจีนผู้มีชีวิตในช่วงปลายยุคสามก๊กและต้นยุคราชวงศ์จิ้นของจีน ซุนโจยเกิดในตระกูลซุน (荀 สฺวิน) ที่ทรงอิทธิพล เป็นเหลนชายของซุนซอง และเป็นญาติห่าง ๆ ฝ่ายมารดาของครอบครัวของจงฮิว (ซุนโจยเป็นหลานตาของพี่ชายหรือน้องชายของจงฮิว) ซุนโจยรับราชการในรัฐวุยก๊กในช่วงปลายยุคสามก๊กก่อนจะได้รับราชการกับราชวงศ์จิ้น
ภูมิหลังครอบครัวและประวัติช่วงต้น

ซุนโจยเกิดในตระกูลซุน (荀 สฺวิน) ที่มีชื่อเสียง ซึ่งมีบ้านเกิดของบรรพบุรุษอยู่ที่อำเภออิ่งอิน (潁陰縣 อิ่งอินเซี่ยน) เมืองเองฉวน (穎川郡 อิ่งชฺวานจฺวิ้น) ซึ่งอยู่ในนครสฺวี่ชาง มณฑลเหอหนานในปัจจุบัน ปู่ทวดของซุนโจยคือซุนซอง (荀爽 สฺวิน สฺว่าง) มีตำแหน่งเป็นเสนาบดีโยธาธิการ (司空 ซือคง) ในยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออก ปู่ของซุนโจยคือสฺวิน เฝ่ย์ (荀棐) รับราชการเป็นนายกองพันทหารเกาทัณฑ์ฝึกหัด (射聲校尉 เช่อเชิงเซี่ยวเว่ย์)
บิดาของซุนโจยคือสฺวิน ซี (荀肸) เสียชีวิตก่อนเวลาก่อนควร ซุนโจยจึงได้รับการเลี้ยงดูโดยจงฮิวผู้เป็นพี่ชายหรือน้องชายของตา จงฮิวมีตำแหน่งเป็นราชครู (太傅 ไท่ฟู่) ในราชสำนักของรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีนหลังการสิ้นสุดของราชวงศ์ฮั่นตะวันอกก ซุนโจยในวัยเด็กเป็นคนเรียนรู้เร็วและสามารถเขียนความเรียงได้ขณะอายุเพียง 10 ปี จงฮิวเคยกล่าวว่าซุนโจยจะเติบโตขึ้นมาเป็นเหมือนซุนซองผู้ปู่ทวด
ในบรรดาญาติของซุนโจย คนที่มีชื่อเสียงมากได้แก่ซุนฮก (荀彧 สฺวิน ยฺวี่), สฺวิน เยฺว่ (荀悅) และซุนฮิว (荀攸 สฺวิน โยว) ซุนฮกและสฺวิน เยฺว่เป็นญาติที่อยู่ขึ้นไป 2 รุ่นจากซุนโจย ส่วนซุนฮิวเป็นญาติที่อยู่ขึ้นไป 1 รุ่นจากซุนโจย ซุนฮกและซุนฮิวเป็นรัฐบุรุษที่ทรงอิทธิพลในช่วงปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออกและเป็นที่ปรึกษาของขุนศึกโจโฉผู้วางรากฐานของรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊ก สฺวิน เยฺว่เป็นขุนนาง นักประวัติศาสตร์ และบัณฑิตลัทธิขงจื๊อในช่วงปลายยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออก
ความเกี่ยวข้องกับกาอุ้น, เจี่ย หนานเฟิง และซือหม่า จง

เมื่อจักรพรรดิสุมาเอี๋ยนทรงต้องการตั้งให้กาอุ้น (賈充 เจี่ย ชง) ไปรักษาภูมิภาคกวนต๋ง (關中 กวานจง) ซุนโจยบอกกับเฝิง ต่าน (馮紞) เพื่อนขุนนางว่าสถานะของพวกตนในราชสำนักขึ้นอยู่กับว่ากาอุ้นอยู่ในราชสำนักหรือไม่ พวกตนจึงควรทูลทัดทานจักรพรรดิไม่ให้ส่งกาอุ้นออกไปนอกนครหลวงลกเอี๋ยง ซุนโจยคิดจะทูลโน้มน้าวจักรพรรดิสุมาเอี๋ยนให้จัดงานสมรสระหว่างรัชทายาทซือหม่า จง (司馬衷) กับเจี่ย หนานเฟิง (賈南風) บุตรสาวของกาอุ้น ด้วยวิธีการนี้ กาอุ้นที่เป็นพระสัสสุระ (พ่อตา) ของรัชทายาทจะต้องยังอยู่ในลกเอี๋ยงต่อไป จากนั้นซุนโจยและเฝิง ต่านจึงร้องเพลงยกย่องบุตรสาวของกาอุ้นต่อหน้าจักรพรรดิสุมาเอี๋ยนและพยายามทูลโน้มน้าวพระองค์ให้จัดงานสมรส ข้าราชการหลายคนรู้สึกรังเกียจพฤติกรรมประจบสอพลอของซุนโจยและเรียกซุนโจยว่าเป็นคนสอพลอ
จักรพรรดิสุมาเอี๋ยนทรงทราบว่าซือหม่า จงมีภาวะบกพร่องทางพัฒนาการ จึงทรงกังวลว่าพระโอรสของพระองค์จะนำภัยพิบัติมาสู่ราชวงศ์จิ้น พะองค์จึงทรงมีรับสั่งให้ซุนโจยและเหอ เจี้ยว (和嶠) ให้สังเกตและประเมินซือหม่า จง ซุนโจยยกย่องซือหม่า จงในความเป็นรัชทายาทที่ทรงคุณธรรม ส่วนเหอ เจี้ยวทูลว่าซือหม่า จงทรงเป็นเหมือนแต่ก่อน เหอ เจี้ยวได้รับความนับถือเพราะทูลความจริงอย่างตรงไปตรงมาเกี่ยวกับซือหม่า จง ในขณะที่ซุนโจยถูกเยาะเย้ยว่าทูลความเท็จเพื่อเอาพระทัยจักรพรรดิ
ในอีกวาระหนึ่ง เมื่อจักรพรรดิสุมาเอี๋ยนทรงมีพระประสงค์จะปลดเจี่ย หนานเฟิงจากตำแหน่งพระชายาของรัชทายาท ซุนโจยและเฝิง ต่านจึงรีบไปทูลวิงวอนให้จักรพรรดิทรงพิจารณาการตัดสินพระทัยของพระองค์อีกครั้ง และในที่สุดก็ประสบความสำเร็จในการทัดทานไม่ให้พระองค์ปลดเจี่ย หนานเฟิง ผู้คนหลายคนเชื่อว่าซุนโจยอาจนำมาซึ่งการล่มสลายของราชวงศ์จิ้น และเปรียบซุนโจยในเชิงลบกับซุนจู (孫資 ซุน จือ) และเล่าฮอง (劉放 หลิว ฟ่าง) ซึ่งถูกมองว่าเป็นต้นเหตุของการล่มสลายของวุยก๊ก
ผลงานอื่น ๆ และเกร็ดประวัติ

ซุนโจยเป็นผู้รับผิดชอบการประพันธ์ดนตรี บทเพลงบางเพลงที่ซุนโจยประพันธ์ได้รับความนิยมอย่างกว้างขวาง ซุนโจยเคยได้ยินเสียงของกระดิ่งวัวและคิดจะใช้กระดิ่งวัวเป็นเครื่องดนตรีเพื่อปรับแต่งบทเพลงให้ไพเราะยิ่งขึ้น
เมื่อซุนโจยดำรงตำแหน่งเป็นผู้กำกับห้องสมุดหลวง (秘書監 มี่ชูเจียน) จักรพรรดิสุมาเอี๋ยนยังทรงมอบหมายให้ซุนโจยและจาง หฺวา (張華) ให้จัดรายการสิ่งสะสมในห้องสมุดหลวงให้เป็นหมวดหมู่เหมือนเปี๋ยลู่ (別錄) ของหลิว เซี่ยง (劉向) เมื่อมีการค้นพบม้วนตำราไม้ไผ่โบราณในสุสานโบราณที่เมืองจี๋ (汲郡 จี๋จฺวิ้น) ในปี ค.ศ. 279 จักรพรรดิสุมาเอี๋ยนทรงมอบหมายให้ซุนโจยคัดลอก จัดระเบียบ และรวบรวมตำรา ซุนโจยกระทำตามรับสั่งและจัดทำเป็นหนังสือชื่อจงจิง (中經) ซึ่งภายหลังได้เพิ่มเข้าไปในสิ่งสะสมของห้องสมุดหลวง
ซุนโจยจัดตั้งสำนักศึกษาขึ้นเพื่อให้นักศึกษาได้เรียนรู้การเขียนอักษรวิจิตรในรูปแบบของจงฮิวและหู เจา (胡昭)
ครั้งหนึ่ง ระหว่างซุนโจยอยู่ในงานเลี้ยงของจักรพรรดิสุมาเอี๋ยน ซุนโจยบอกกับทุกคนว่าอาหารที่พวกตนกำลังรับประทานอยู่นั้นปรุงขึ้นด้วยไฟจากไม้ซึ่งผ่าน "ความยากลำบาก" มามากมาย ทุกคนไม่เชื่อคำของซุนโจย จักรพรรดิจึงมีรับสั่งให้เรียกตัวหัวหน้าคนครัวมาสอบถาม คนครัวทูลว่าตนใช้ไม้ของล้อรถม้าเก่าในการก่อไฟ ดังนั้นซุนโจยจึงพูดถูก คนทั้งหลายประทับใจในสติปัญญาของซุนโจย
การเสียชีวิตและคำวิจารณ์

ซุนโจยเสียชีวิตในช่วงปลายปี ค.ศ. 289 ในช่วงศักราชไท่คาง (太康; 280–289) ในรัชสมัยของจักรพรรดิสุมาเอี๋ยน จักรพรรดิทรงแต่งตั้งย้อนหลังให้ซุนโจยเป็นเสนาบดีมหาดไทย (司徒 ซือถู) และพระราชทานสมัญญานามว่า "เฉิงโหว" (成侯) นอกจากนี้ยังพระราชทานเครื่องปั้นดินเผาจำนวนหนึ่งจากพระคลัง, ชุดข้าราชการ, เหริญเงิน 500,000 เหรียญ และผ้าไหม 100 ม้วนให้กับครอบครัวของซุนโจย พระองค์ยังทรงส่งราชเลขานุการ (御史 ยฺวี่ฉื่อ) เป็นผู้แทนพระองค์เข้าร่วมพิธีศพของซุนโจย
ซุนโจยทำหน้าที่ในคณะองคมนตรีและรับผิดชอบเกี่ยวกับราชการลับเป็นเวลายาวนาน ซุนโจยไม่เป็นเพียงนักเขียนผู้มีความสามารถเท่านั้น แต่ยังเป็นนักคิดที่ลึกซึ้งผู้เข้าใจสถานะของตนในฐานะข้ารับใช้ของเจ้านายเป็นอย่างดี ซุนโจยรู้ว่าเจ้านายคาดหวังอะไรจากตน และปรับพฤติกรรมเพื่อเอาใจเจ้านาย นั่นเป็นเหตุผลที่ซุนโจยคงความโปรดปรานของจักรพรรดิสุมาเอี๋ยนไว้ได้และใช้ชีวิตอย่างสุขสบายจนกระทั่งเสียชีวิต
ครอบครัว

ซุนโจยมีบุตรชาย 10 คน บุตรชายที่มีชื่อเสียงได้แก่ 	สฺวิน จี๋ (荀輯), สฺวิน ฟาน (荀籓) และสฺวิน จู่ (荀組) สฺวิน จี๋สืบทอดบรรดาศักดิ์ของบิดาและรับราชการในราชสำนักราชวงศ์จิ้น โดยมีตำแหน่งสูงสุดเป็นเสนาบดีกรมรักษาราชวัง (衛尉 เว่ย์เว๋ย์) ได้รับสมัญญานามหลังเสียชีวิตว่า "เจี่ยนโหว" (簡侯)  สฺวิน จฺวิ้น (荀畯) บุตรชายของสฺวิน จี๋สืบทอดบรรดาศักดิ์และได้รับสมัญญานามหลังเสียชีวิตว่า "เลี่ยโหว" (烈侯) สฺวิน จฺวิ้นไม่มีบุตรชายเป็นทายาท บรรดาศักดิ์จึงตกทอดไปยังสฺวิน ฉือ (荀識) ผู้เป็นหลานอา
สฺวิน จี๋มีบุตรชายอีกคนคือสฺวิน ชั่ว (荀綽) ชื่อรอง เยี่ยนชู (彥舒) สฺวิน ชั่วมีชื่อเสียงในด้านความสามารถทางวรรณกรรมและเขียนจิ้นโฮ่วชู (晉後書; พงศาวดารราชวงศ์จิ้นเล่มหลัง) 15 บท ในช่วงปลายศักราชหย่งเจีย (永嘉; ค.ศ. 307–313) ในรัชสมัยของจักรพรรดิจิ้นหฺวายตี้ สฺวิน ชั่วดำรงตำแหน่งเป็นผู้ช่วยทหารมหาดเล็ก (從事中郎 ฉงชื่อจงหลาง) ใต้สังกัดของเสนาบดีโยธาธิการ (司空 ซือคง) สฺวิน ชั่วถูกจับกุมโดยฉือ เลย์ (石勒) เมื่อฉือ เลย์ก่อกบฏต่อราชวงศ์จิ้น และสฺวิน ชั่วก็กลายเป็นที่ปรึกษาทัพของฉือ เลย์
ซุนโจยมีบุตรสาวอย่างน้อย 1 คนซึ่งสมรสกับอู๋ ถ่ง (武統)
หลานปู่คนหนึ่งของซุนโจยคือสฺวิน เสี่ยน (荀顯) ได้รับการแต่งตั้งจากจักรพรรดิสุมาเอี๋ยนให้มีบรรดาศักดิ์อิ่งหยางถิงโหว (潁陽亭侯)
ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
การค้นพบจี๋จ่ง
บรรณานุกรม

ฝาง เสฺวียนหลิง (648). จิ้นชู.
ซือหม่า กวาง (1084). จือจื้อทงเจี้ยน.
| ด ค กบุคคลสำคัญในวุยก๊ก |
| --- | --- |
จักรพรรดิ:  โจผี  โจยอย  โจฮอง  โจมอ  โจฮวน 
จักรพรรดินี:  เปียนซี  เอียนซี  กุยฮุย  มอซือ  กวยทายเฮา  จักรพรรดินีเจิน  เตียวฮองเฮา  จักรพรรดินีหวาง  จักรพรรดินีเปี้ยน (โจมอ)  จักรพรรดินีเปี้ยน (โจฮวน) 
เจ้าชายและราชนิกูลชาย:  โจเจียง  โจสิด  โจฮู  เฉา ก้ง  เฉา ก้าน  เฉา กุ่น  เฉา จฺวิ้น  เฉา จฺวี้  เฉา เจี้ยน  เฉา เปียว  เฉา เม่า (อ๋องแห่งเล่อหลิง)  เฉา ยง  เฉา สฺวิน  เฉา เสีย  เฉา เหยี่ยน  เฉา หรุย  เฉา หลิน (อ๋องแห่งตองไฮ)  เฉา หลิน (อ๋องแห่งไพก๊ก)  เฉา หลี่  เฉา ฮุย 
เจ้าหญิงและราชนิกูลหญิง:  โจเฮา  เฉา เซี่ยน  เฉา หฺวา  หลิว ม่าน  เจ้าหญิงตงเซียง  เจ้าหญิงอานหยาง 
ผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน:  โจซอง  สุมาอี้  สุมาสู  สุมาเจียว  สุมาเอี๋ยน 
ข้าราชการฝ่ายพลเรือน:  กงซุน หฺว่าง  กว่าน หนิง  กาเซี่ยง  กาอุ้น  โกหยิว  งอก๋ง  งีสง  จงฮิว  จูจ้าน  เจียวเจ้  โจง่าน  โจจุ้น  ชาง ฉือ  ซุนจู  ซุนโจย  เซียวค้า  เซียวหลวน  ตังเจี๋ยว  ตังสิม  ตันกุ๋น  ตู้ จี  เตงปิด  เตงเหยียง  เตียวกี๋  เตียวต๋อง  เตียวบ้อ  เตียวอิบ  บู๊ขิวเตี้ยน  ปิดห้วน  เป้า ซฺวิน  เปาต้าน  ลิเตียน  ลิฮอง  เล่าเซียว  เล่าหัว  เลียงกี๋  หลิว ฉือ  หลีซิน  หวนแก  หันค่าย  หุยสิว  อองก๋วน  อองเก๋ง  อองซก  อองซิม  อองลอง  อองเหงียบ  อุยก๋วน (เว่ย์ กว้าน)  เอียวจ๋ง  ฮวนกาย  ฮวนห้อม  ฮัวหิม  ฮูสวน  เฮ่งเสียง  แฮหัวหุย  แฮหัวฮุย  แฮหัวโฮ  แฮเฮาเหียน  โฮอั๋น 
ข้าราชการฝ่ายทหาร:  กองซุนเอี๋ยน  กัว ซิว  กากุ๋ย  กุยห้วย  กุอั๋น  คันห่อง  คูเกี๋ยน  เคาทู  เคาหงี  เค้าอิ๋น  งักจิ้น  งักหลิม  งุยเป๋ง  จงป้า  จง ยฺวี่  จงโฮย  จวนตวน  จวนเต๊ก  จิวท่าย  จีนล่ง  จูกัดสู  จูกัดเอี๋ยน  จูเหลง  เจียวปั้น  เจียวอี้  โจจิ๋น  โจเจียง  โจเป๋า  โจหยิน  โจหอง  โจหุ้น  โจอี้  โจฮิว  ซินต๋ำ  ซินเป  ซินหงี  ซิหลง  ซุนไค  ซุนเล้  เซงจุย  เซงเจ  ต๋องจู  ตันเกี๋ยน  ต้านท่าย  เตงงาย  เตงต๋ง  เตนซก  เตาอี้  เติ้ง ตุน  เตียวคับ  เตียวเต๊ก  เตียวเลี้ยว  เตียวอี้  เตียวฮอ  ไต้เหลง  เถียน จาง  บังเต๊ก  บังโฮย  เบ้งตัด  บุนขิม  บุนเพ่ง  บุนเอ๋ง  บุนเฮา  บู๊ขิวเขียม  ปีเอียว  ลิหิม  สุมาปอง  สุมาเล่าจี๋  สุเมา  หมันทอง  หวาง หลิง  อองกิ๋น  อองกี๋  อองซอง  อองสง  อ้าวจุ๋น  อิกิ๋ม  อินต้ายบก  อินเล้  อุยก๋วน (หฺวาง เฉฺวียน)  เอียวเก๋า  เอียวฉิว  เอียวหัว  ฮั่นจ๋ง  เฮ็กเจียว  เฮาเกียน  เฮาหุน  เฮาเหลก  แฮหัวซง  แฮหัวตุ้น  แฮหัวป๋า  แฮหัวหลิม 
สตรีที่มีชื่อเสียง:  กัว หฺวาย  จาง ชางผู  จาง ชุนหฺวา  เจ้าหญิงฉางชาน  ชุยชื่อ  ซัวเอี๋ยม  ซินเหียนเอ๋ง  เซี่ยโหว ฮุย  ผาง เอ๋อ  เว่ย์ ฮฺวาฉุน  สฺวิน ฉ่าย  สฺวี อี้  หวาง ยฺเหวียนจี  หยาง เยี่ยน  หวาง อี้  หยาง ฮุย-ยฺหวี  แฮฮัวเหลง 
บุคคลที่มีชื่อเสียงคนอื่น ๆ:  กวนลอ  กองซุนสิว  แก่หวน  จู เจี้ยนผิง  เจ็ดปราชญ์แห่งป่าไผ่  โจว เซฺวียน  โจวุนซก  ตู้ ขุย  ปีเอี๋ยน  ปู้ตู้เกิน  ม้ากิ้น  ลิวฮู  ลุนติด  สฺวิน ช่าน  หลิว เป้า  หลิว ฮุย  หวาง ปี้  หฺวางฝู่ มี่  ห่อปี  หูฉูเฉฺวียน  อองเกี๋ยน  เอียวจอ  โอยเอี๋ยน  เฮ่งเพา
อโศกเหลือง

| อโศกเหลือง |
| --- | --- |

ดอก

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
อาณาจักร:: พืช Plantae
เคลด:: พืชมีท่อลำเลียง Tracheophyta
เคลด:: พืชดอก Angiosperms
เคลด:: พืชใบเลี้ยงคู่แท้ Eudicots
เคลด:: โรสิด Rosids
อันดับ:: ถั่ว Fabales
วงศ์:: ถั่ว Fabaceae
สกุล:: Saraca  Cantley
สปีชีส์:: Saraca thaipingensis
ชื่อทวินาม
Saraca thaipingensis Cantley

อโศกเหลือง, โสกเหลือง หรือ ศรียะลา (ชื่อวิทยาศาสตร์: Saraca thaipingensis) เป็นไม้ต้นไม่ผลัดใบชนิดหนึ่งในวงศ์ถั่ว (Fabaceae) ดอกสีเหลืองอมน้ำตาล มีถิ่นกำเนิดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์

ศรียะลา เป็นไม้ยืนต้นขนาดกลาง สูง 5-15 เมตร ไม่ผลัดใบ เรือนยอดกลมทึบ เปลือกเรียบสีเทาอมน้ำตาล มีช่องระบายอากาศเป็นตุ่มกระจายทั่วลำต้น ใบประกอบแบบขนนก ปลายคู่ เรียงสลับ ใบย่อย 2-7 คู่ เรียงตรงข้าม ใบรูปรี รูปขอบขนานแกมรูปใบหอกหรือรูปไข่ กว้าง 3-9 ซม. ยาว 7-32 ซม. ปลายใบแหลมหรือเรียวแหลม โคนใบมนหรือสอบเรียวผิวใบด้านบนมองเห็นเส้นแขนงใบเป็นร่องลึกชัดเจนข้างละ 10-12 เส้น ก้านใบย่อยยาว 3-5 มม. ดอกสีเหลืองสด กลีบเลี้ยง 4 กลีบ ดอกบานไม่พร้อมกัน ดอกที่บานแล้วจะมีสีเข้มกว่าดอกอ่อน เกสรเพศผู้ 3-6 อัน ส่วนใหญ่มี 4 อัน ออกรวมเป็นช่อแบบช่อเชิงหลั่นที่ปลายกิ่งและลำต้น ช่อดอกกว้าง 15-40 ซม. ใบประดับร่วงง่าย ดอกบานเต็มที่กว้าง 1-1.5 ซม. มีกลิ่นหอม เริ่มออกดอกเดือน มกราคม ถึง เมษายน ฝักแห้งแตกแบน รูปขอบขนานแกมรูปใบหอก ผิวสีแดงปนน้ำตาล ปลายฝัก โค้งทั้งสองด้าน กว้าง 3.5-8 ซม. ยาว 15-40 ซม. เมล็ด รูปไข่แกมรูปขอบขนานมี 2-3 เมล็ด
ต้นศรียะลาหรืออโศกเหลือง เป็นต้นไม้ประจำจังหวัดยะลา
อนุกรมวิธาน

Saraca thaipingensis ได้รับการอธิบายครั้งแรกจากนาแทเนียล แคนต์ลีย์ ใน ค.ศ. 1897
นา แท-จู

| นา แท-จู |
| --- | --- |
เกิด:  (1990-12-21) 21 ธันวาคม ค.ศ. 1990 (34 ปี) โซลเกาหลีใต้
การศึกษา: Kyung Hee University
อาชีพ: นักแสดง นักร้อง นักเทควันโด
ปีปฏิบัติงาน: 2010–ปัจจุบัน

ชื่อเกาหลี
ฮันกึล: 나태주
ฮันจา: 羅太柱
อาร์อาร์: Na Tae-ju 
เอ็มอาร์: Na T'aechu 
 
นา แท-จู (เกาหลี: 나태주; อังกฤษ: Na Tae-joo) เป็นแชมป์เทควันโดระดับประเทศชาวเกาหลีใต้ โดยเคยเป็นแชมป์เทควันโดสายพูมแซ จากการแข่งขันชิงแชมป์เทควันโด KNSU ครั้งที่ 4 และแชมป์เทควันโดจากการแข่งขันชิงแชมป์เทควันโดระดับมหาวิทยาลัยดองกา ครั้งที่ 3 และเคยมีผลงานในภาพยนตร์เรื่อง HERO ปัจจุบัน เขารับบทเป็น แทยัง ในภาพยนตร์เรื่อง วอนโดนเตะ!!  โดยก่อนถ่ายทำภาพยนตร์ชุดดังกล่าวเขาได้ทำการฝึกซ้อมที่สตูดิโอในกรุงเทพอย่างทุ่มเท โดยมีการถ่ายทำจริงในแถวย่านรังสิต ซึ่งต้องแสดงความสามารถด้านการต่อสู้ที่เน้นด้านความคล่องแคล่วว่องไว
ดูเพิ่ม

วอนโดนเตะ!!
เทควันโด
แหล่งข้อมูลอื่น

แถลงข่าว[ลิงก์เสีย]
เฟล็กซ์ 104.5 เอฟเอ็ม

| กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย |
| --- | --- |
ความถี่: เอฟเอ็ม 104.5 เมกะเฮิร์ตซ์
แบบรายการ
ภาษา: ภาษาไทย
รูปแบบ: เพลงไทยสากล
การเป็นเจ้าของ
เจ้าของ: กองพลทหารปืนใหญ่ต่อสู้อากาศยาน กองทัพบกไทย
ผู้ประกอบธุรกิจ: บริษัท เฟล็กซ์ สเตชั่น จำกัด
ประวัติ
เริ่มกระจายเสียง: 25 กุมภาพันธ์ 2562 (โดยไม่มีดีเจ) 26 มีนาคม 2564 (โดยมีดีเจ)
ข้อมูลทางเทคนิค
พิกัดสถานีส่ง: 240 ลิโด้ คอนเนกต์ ชั้น 1 ถนนพระรามที่ 1 แขวงปทุมวัน เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร
ลิงก์
เว็บไซต์: https://www.flexconnect.net/
เฟล็กซ์ 104.5 เอฟเอ็ม (อังกฤษ: FLEX 104.5 FM) เป็นสถานีวิทยุที่เปิดเพลงไทยสากล เน้นกลุ่มเป้าหมายช่วงอายุ 20-35 ปี โดยมีพิยดา จุฑารัตนกุล เป็นผู้บริหารสถานี ออกอากาศจากสตูดิโอ ชั้น 1 อาคารลิโด้ สยาม ถนนพระรามที่ 1 เขตปทุมวัน ใช้เสาส่งสัญญาณระบบเอฟเอ็ม อีกทั้งยังมีการออกอากาศผ่าน จูกซ์ ไลฟ์ เรดิโอ อีกด้วย
เมื่อแรกเปิดตัว เฟล็กซ์ออกอากาศผ่านทางคลื่น 102.5 เอฟเอ็ม ของกองทัพอากาศ (ปัจจุบันเป็น EAZY FM) ต่อมาได้ย้ายมายังคลื่น 104.5 เอฟเอ็ม ของกองพลทหารปืนใหญ่ต่อสู้อากาศยาน ซึ่งเคยเป็นคลื่นอีเอฟเอ็ม และทราเวลเรดิโอ มาก่อน