stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ชาวยิวแห่งซันนีกันโดร
แหล่งข้อมูลอื่น

The Converts of San Nicandro เก็บถาวร 2007-04-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Time (magazine) Posted Monday, Sep. 15, 1947.
UConn Annual Report for 2004– 2005 MESSAGE FROM THE DIRECTOR & ASSOCIATE DIRECTOR
Matter of Fact Media Projects page เก็บถาวร 2019-04-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
The Mystery of San Nicandro documentary website
ซัลวาโตเร ซีรีกู

ซัลวาโตเร ซีรีกู (อิตาลี: Salvatore Sirigu; เกิดเมื่อวันที่ 12 มกราคม ค.ศ. 1987) เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวอิตาลี ปัจจุบันเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลฟาติห์คารากุมรุคในตำแหน่งผู้รักษาประตู
แหล่งข้อมูลอื่น

Sirigu's profile (from Paris Saint-Germain official website) เก็บถาวร 2016-03-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Sirigu's profile (from US Palermo official website) เก็บถาวร 2009-08-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Sirigu's profile (from US Cremonese official website) เก็บถาวร 2008-03-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กผู้เล่นชุดปัจจุบันของสโมสรฟุตบอลโตรีโน  |
| --- | --- |
 4 Lyanco  5 Izzo  7 Lukić  8 Baselli  9 เบลอตตี (c)  10 ฟัลเก  11 ซาซา  14 Bonifazi  15 Ansaldi  17 Singo  20 Edera  21 Berenguer  22 Millico  23 Meïté  25 Rosati  27 Parigini  29 De Silvestri  30 Djidji  33 Nkoulou  34 Aina  36 Bremer  39 ซีรีกู  88 Rincón  93 Laxalt  99 Buongiorno  ผู้จัดการ: มาซซาร์รี่ 
| ด ค กรายชื่อนักกีฬาทีมชาติอิตาลี – ฟุตบอลโลก 2014 |
| --- | --- | --- |
|  1 บุฟฟอน (c)  2 เด ชิลโย  3 กีเอลลีนี  4 ดาร์มีอัน  5 มอตตา  6 กันเดรวา  7 อาบาเต  8 มาร์กีซีโอ  9 บาโลเตลลี  10 กัสซาโน  11 Cerci  12 ซีรีกู  13 เปริน  14 อากวีลานี  15 บาร์ซัลยี  16 เด รอสซี  17 อิมโมบีเล  18 ปาโรโล  19 โบนุชชี  20 Paletta  21 ปีร์โล  22 อินซิญเญ  23 แวร์รัตตี  ผู้ฝึกสอน: Prandelli  |  1 บุฟฟอน (c)  2 เด ชิลโย  3 กีเอลลีนี  4 ดาร์มีอัน  5 มอตตา  6 กันเดรวา  7 อาบาเต  8 มาร์กีซีโอ  9 บาโลเตลลี  10 กัสซาโน  11 Cerci  12 ซีรีกู  13 เปริน  14 อากวีลานี  15 บาร์ซัลยี  16 เด รอสซี  17 อิมโมบีเล  18 ปาโรโล  19 โบนุชชี  20 Paletta  21 ปีร์โล  22 อินซิญเญ  23 แวร์รัตตี  ผู้ฝึกสอน: Prandelli  |  |
| ด ค กรายชื่อนักกีฬาทีมชาติอิตาลี – ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016 |
| --- | --- | --- |
|  1 บุฟฟอน (c)  2 เด ชิลโย  3 กีเอลลีนี  4 ดาร์มีอัน  5 อ็อกบอนนา  6 กันเดรวา  7 ซาซา  8 โฟลเรนซี  9 เปลและ  10 มอตตา  11 อิมโมบีเล  12 ซีรีกู  13 มาร์เกตตี  14 สตูราโร  15 บาร์ซัลยี  16 เด รอสซี  17 แอเดร์  18 ปาโรโล  19 โบนุชชี  20 อินซิญเญ  21 แบร์นาร์เดสกี  22 เอล ชาราวี  23 จักเกรีนี  ผู้ฝึกสอน: กอนเต  |  1 บุฟฟอน (c)  2 เด ชิลโย  3 กีเอลลีนี  4 ดาร์มีอัน  5 อ็อกบอนนา  6 กันเดรวา  7 ซาซา  8 โฟลเรนซี  9 เปลและ  10 มอตตา  11 อิมโมบีเล  12 ซีรีกู  13 มาร์เกตตี  14 สตูราโร  15 บาร์ซัลยี  16 เด รอสซี  17 แอเดร์  18 ปาโรโล  19 โบนุชชี  20 อินซิญเญ  21 แบร์นาร์เดสกี  22 เอล ชาราวี  23 จักเกรีนี  ผู้ฝึกสอน: กอนเต  |  |
| ด ค กรายชื่อนักกีฬาทีมชาติอิตาลี – ชนะเลิศ ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2020 (สมัยที่ 2) |
| --- | --- | --- |
|  1 ซีรีกู  2 ดี โลเรนโซ  3 กีเอลลีนี (c)  4 สปีนัซโซลา  5 โลกาเตลลี  6 แวร์รัตตี  7 กัสโตรวิลลี  8 ฌอร์ฌีญู  9 เบลอตตี  10 อินซิญเญ  11 เบราร์ดี  12 เปสซีนา  13 แอแมร์ซง  14 กีเอซา  15 อาแชร์บี  16 กริสตันเต  17 อิมโมบีเล  18 บาเรลลา  19 โบนุชชี  20 แบร์นาร์เดสกี  21 ดอนนารุมมา  22 รัสปาโดรี  23 บัสโตนี  24 โฟลเรนซี  25 โตลอย  26 เมเรต  ผู้ฝึกสอน: มันชีนี  |  1 ซีรีกู  2 ดี โลเรนโซ  3 กีเอลลีนี (c)  4 สปีนัซโซลา  5 โลกาเตลลี  6 แวร์รัตตี  7 กัสโตรวิลลี  8 ฌอร์ฌีญู  9 เบลอตตี  10 อินซิญเญ  11 เบราร์ดี  12 เปสซีนา  13 แอแมร์ซง  14 กีเอซา  15 อาแชร์บี  16 กริสตันเต  17 อิมโมบีเล  18 บาเรลลา  19 โบนุชชี  20 แบร์นาร์เดสกี  21 ดอนนารุมมา  22 รัสปาโดรี  23 บัสโตนี  24 โฟลเรนซี  25 โตลอย  26 เมเรต  ผู้ฝึกสอน: มันชีนี  |  |
ซีเอนา

ทัศนียภาพซีเอนา
เมืองซีเอนายามค่ำ
ซีเอนา (อิตาลี: Siena) เป็นเมืองในจังหวัดซีเอนา แคว้นตอสคานา ประเทศอิตาลี ซีเอนาเป็นเมืองคู่แข่งของฟลอเรนซ์ที่มีชื่อเสียงทางศิลปะและสถาปัตยกรรมในยุคกลาง ใจกลางเมืองเก่าของซีเอนาถูกขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยยูเนสโก เมื่อปี ค.ศ. 1995
ซังคท์กัลเลิน

| ซังคท์กัลเลิน |
| --- | --- |
ทิวทัศน์ซังคท์กัลเลิน
   ตราอาร์ม
ประเทศ:  สวิตเซอร์แลนด์
รัฐ: ซังคท์กัลเลิน
เขต: ซังคท์กัลเลิน
การปกครอง
 • ผู้บริหาร: Stadtrat  สมาชิก 5 คน
 • นายกเทศมนตรี: Stadtpräsidentin  (รายชื่อ) Maria Pappa SPS/PSS  (ตั้งแต่ มกราคม ค.ศ. 2021)
 • สภา: Stadtparlament  สมาชิก 63 คน
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 39.38 ตร.กม. (15.20 ตร.ไมล์)
ความสูง (Bahnhofsplatz): 669 เมตร (2,195 ฟุต)
ความสูงจุดสูงสุด (เบียร์ท): 1,074 เมตร (3,524 ฟุต)
ความสูงจุดต่ำสุด (กอลดัคโทเบิล): 496 เมตร (1,627 ฟุต)
ประชากร (ธ.ค. 2015)
 • ทั้งหมด: 75,538 คน
 • ความหนาแน่น: 1,900 คน/ตร.กม. (5,000 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์: 9000, 9008, 9010-9012, 9014-9016 St. Gallen (บางส่วน: 9037 Speicherschwendi, 9042 Speicher)
เลข SFOS: 3203
Localities: Wolfganghof, Winkeln, Bruggen, Lachen, Rosenberg, Riethüsli, St. Georgen, Innenstadt, St. Jakob, Linsenbühl-Dreilinden, Rotmonten, Langgass-Heiligkreuz, St. Fiden, Notkersegg, Neudorf, Achslen, Guggeien
เมืองแฝด: ลีเบเรช (เช็กเกีย)
เว็บไซต์: www.stadt.sg.ch
ซังคท์กัลเลิน (เยอรมัน: St. Gallen, Sankt Gallen), แซ็งกาล (ฝรั่งเศส: Saint-Gall) หรือ ซันกัลโล (อิตาลี: San Gallo) เป็นเมืองหลวงของรัฐซังคท์กัลเลินในประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ตั้งอยู่ในหุบเขาทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของสวิตเซอร์แลนด์ ใกล้กับชายแดนประเทศออสเตรีย อาสนวิหารซังคท์กัลเลินในเมืองนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยยูเนสโก ซังคท์กัลเลินเป็นหนึ่งในเมืองที่อยู่สูงที่สุดในสวิตเซอร์แลนด์เหนือระดับน้ำทะเล ทำให้ในฤดูหนาวของทุกปีเมืองจึงต้องเผชิญกับหิมะปริมาณมหาศาล
ซังคท์กัลเลินในอดีตมีสถานะเป็นเสรีนครระหว่าง ค.ศ. 1401 ถึง 1798 ซึ่งระหว่าง ค.ศ. 1401 ถึง 1499 นั้นอยู่ภายใต้การปกครองของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ก่อนที่จะกลายเป็นรัฐเซ็นทิสของสาธารณรัฐเฮลเวเชีย จนกระทั่งสาธารณรัฐเฮลเวเชียล่มสลายใน ค.ศ. 1803 ก็จัดตั้งเป็นรัฐซังคท์กัลเลิน
ภูมิอากาศ

| ข้อมูลภูมิอากาศของซังคท์กัลเลิน (ค> ศ. 1991–2020).เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของซังคท์กัลเลิน (ค> ศ. 1991–2020).ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของซังคท์กัลเลิน (ค> ศ. 1991–2020).ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของซังคท์กัลเลิน (ค> ศ. 1991–2020).มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของซังคท์กัลเลิน (ค> ศ. 1991–2020).เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของซังคท์กัลเลิน (ค> ศ. 1991–2020).พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของซังคท์กัลเลิน (ค> ศ. 1991–2020).มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของซังคท์กัลเลิน (ค> ศ. 1991–2020).ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของซังคท์กัลเลิน (ค> ศ. 1991–2020).ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของซังคท์กัลเลิน (ค> ศ. 1991–2020).ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของซังคท์กัลเลิน (ค> ศ. 1991–2020).ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของซังคท์กัลเลิน (ค> ศ. 1991–2020).พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของซังคท์กัลเลิน (ค> ศ. 1991–2020).ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของซังคท์กัลเลิน (ค> ศ. 1991–2020).ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 2.9 (37.2) | 3.8 (38.8) | 7.9 (46.2) | 12.2 (54) | 16.5 (61.7) | 19.9 (67.8) | 21.7 (71.1) | 21.3 (70.3) | 16.8 (62.2) | 12.4 (54.3) | 7.0 (44.6) | 3.9 (39) | 12.2 (54) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | 0.2 (32.4) | 0.8 (33.4) | 4.4 (39.9) | 8.1 (46.6) | 12.2 (54) | 15.7 (60.3) | 17.5 (63.5) | 17.2 (63) | 13.1 (55.6) | 9.2 (48.6) | 4.3 (39.7) | 1.3 (34.3) | 8.7 (47.7) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | -2.3 (27.9) | -2.0 (28.4) | 1.0 (33.8) | 4.2 (39.6) | 8.2 (46.8) | 11.8 (53.2) | 13.6 (56.5) | 13.6 (56.5) | 9.9 (49.8) | 6.3 (43.3) | 1.6 (34.9) | -1.6 (29.1) | 5.4 (41.7) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 67 (2.64) | 64 (2.52) | 87 (3.43) | 103 (4.06) | 156 (6.14) | 170 (6.69) | 174 (6.85) | 185 (7.28) | 138 (5.43) | 105 (4.13) | 93 (3.66) | 90 (3.54) | 1,433 (56.42) |
| ปริมาณหิมะ ซม (นิ้ว) | 33 (13) | 45 (17.7) | 27 (10.6) | 10 (3.9) | 1 (0.4) | 0 (0) | 0 (0) | 0 (0) | 0 (0) | 3 (1.2) | 21 (8.3) | 37 (14.6) | 177 (69.7) |
| ความชื้นร้อยละ | 80 | 76 | 72 | 68 | 71 | 72 | 71 | 74 | 79 | 81 | 82 | 80 | 76 |
| วันที่มีหยาดน้ำฟ้าโดยเฉลี่ย (≥ 1.0 mm) | 10.6 | 9.4 | 12.0 | 11.3 | 13.5 | 13.8 | 13.4 | 12.8 | 11.6 | 10.5 | 10.5 | 11.6 | 141.0 |
| วันที่มีหิมะตกโดยเฉลี่ย (≥ 1.0 cm) | 6.3 | 6.4 | 4.8 | 1.7 | 0.2 | 0.0 | 0.0 | 0.0 | 0.0 | 0.4 | 3.5 | 6.0 | 29.3 |
| จำนวนชั่วโมงที่มีแดด | 57 | 79 | 132 | 168 | 186 | 200 | 227 | 209 | 154 | 101 | 59 | 48 | 1,619 |
แหล่งที่มา: MeteoSwiss
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ St. Gallen
เว็บไซต์ทางการ
คู่มือการท่องเที่ยว ซังคท์กัลเลิน จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
| ด ค กเมืองใหญ่ในประเทศสวิตเซอร์แลนด์ |
| --- | --- |
300,000+ คน:  ซือริช 
100,000+ คน:  บาเซิล  แบร์น  เจนีวา  โลซาน  วินเทอร์ทัวร์ 
30,000+ คน:  บีเอิล  คูร์  ฟรีบูร์  เคอนิซ  ลาโช-เดอ-ฟง  ลูเซิร์น  ลูกาโน  เนอชาแตล  ซังคท์กัลเลิน  ชัฟเฮาเซิน  ธูน  อูสเตอร์  แวร์นีเยร์ 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF 
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย  ออสเตรเลีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
อื่น ๆ:  พจนานุกรมประวัติศาสตร์ของสวิสเซอร์แลนด์
จาโกโม มาเยอร์เบียร์

| จาโกโม มาเยอร์เบียร์   Giacomo Meyerbeer |
| --- | --- |
มาเยอร์เบียร์ในปี 1865
เกิด: ยาค็อบ ลีบมัน ไมเออร์ เบียร์ 05 กันยายน ค.ศ. 1791(1791-09-05) เบอร์ลิน ราชอาณาจักรปรัสเซีย
เสียชีวิต: 2 พฤษภาคม ค.ศ. 1864(1864-05-02) (72 ปี) ปารีส จักรวรรดิฝรั่งเศสที่สอง
อาชีพ: คีตกวี
จาโกโม มาเยอร์เบียร์ (อิตาลี: Giacomo Meyerbeer) ชื่อเกิด ยาค็อบ ลีบมัน เบียร์ (เยอรมัน: Jakob Liebmann Beer) เป็นนักประพันธ์เพลงโอเปราชาวเยอรมันที่มีชื่อเสียงมากในศตวรรษที่ 19 ผลงานโอเปร่าของเขาถูกแสดงมากที่สุดในศตวรรษที่ 19 เป็นรองเพียงว็อล์ฟกัง อมาเดอุส โมทซาร์ท และริชชาร์ท วากเนอร์
ประวัติ

ยาค็อบ ลีบมัน เบียร์ เกิดเมื่อวันที่ 5 กันยายน 1791 ในกรุงเบอร์ลิน ประเทศปรัสเซีย (ปัจจุบันคือเยอรมนี) เขาเติบโตในครอบครัวชาวยิวที่มีฐานะร่ำรวย เขาจึงได้รับการศึกษาอย่างดีตั้งแต่เด็กและ และด้วยการที่ครอบครัวของเขามีเส้นสายกับราชสำนักปรัสเซีย เขาจึงเข้าได้สังคมและมีความสนใจในศิลปะและการดนตรีตั้งแต่อายุยังน้อย โดยมีการฝึกเรียนเปียโนและศึกษาทฤษฎีดนตรีจากครูผู้มีชื่อเสียงหลายคน รวมถึงคาร์ล ฟรีดริช เซ็ลเทอร์ (Carl Friedrich Zelter) หนึ่งในนักดนตรีที่มีชื่อเสียงในเบอร์ลินในเวลานั้น
การใช้ชื่อภาษาอิตาลีอย่าง "Giacomo" แทนที่ "Jacob" เป็นความพยายามที่เขาต้องการสร้างภาพลักษณ์สากล เนื่องจากในยุคนั้น คีตกวีชาวอิตาลีเป็นที่นิยมและมีอิทธิพลอย่างมากในวงการโอเปรา โดยเฉพาะในยุคที่เขาเริ่มสร้างชื่อเสียงในฝรั่งเศสและอิตาลี เขาจึงเลือกเปลี่ยนชื่อเป็น "Giacomo" เพื่อให้เข้ากับวงการดนตรีที่เขาทำงานอยู่ และเพื่อสะท้อนถึงอิทธิพลทางวัฒนธรรมอิตาลีที่มีต่อผลงานของเขา ส่วนการเปลี่ยนนามสกุลจาก "Beer" เป็น "Meyerbeer" เป็นการประสมระหว่างนามสกุลฝั่งพ่อ และชื่อของคุณตาไมเออร์ผู้ล่วงลับ
ประวัติ > ในอิตาลี

ยาค็อบ ลีบมัน เบียร์ เริ่มสร้างผลงานโอเปราในช่วงแรกของอาชีพ แต่ยังไม่เป็นที่ยอมรับในระดับนานาชาติมากนัก เขาย้ายไปอยู่อิตาลีและเปลี่ยนชื่อเป็น "จาโกโม มาเยอร์เบียร์" เขาสร้างผลงานโอเปราหลายเรื่อง ซึ่งแสดงให้เห็นถึงการพัฒนาฝีมือของเขาอย่างต่อเนื่อง หนึ่งในผลงานสำคัญช่วงนี้คือโอเปราเรื่อง Il crociato in Egitto (1824) ที่เปิดตัวในนครเวนิส ผลงานชิ้นนี้ได้รับความนิยมอย่างมากในอิตาลี และทำให้มาเยอร์เบียร์ได้รับการยอมรับเป็นครั้งแรกในฐานะคีตกวีโอเปราที่มีชื่อเสียงในระดับสากล
โอเปรา Il crociato in Egitto เป็นหนึ่งในโอเปราที่ผสมผสานความเป็นอิตาลี เข้ากับ "มหาอุปรากร" (Grand Opera) ของฝรั่งเศสมีเนื้อหาที่ซับซ้อน ใช้ตัวละครจำนวนมาก และมีการใช้ฉากที่ยิ่งใหญ่อลังการ โดยใช้ท่วงทำนองที่ไพเราะและการจัดการฉากที่อลังการ นอกจากนี้เขายังได้ร่วมงานกับนักร้องชื่อดังชาวอิตาลีในยุคนั้น ซึ่งช่วยเพิ่มความสำเร็จของผลงาน
ประวัติ > ในฝรั่งเศส

หลังจากประสบความสำเร็จในอิตาลี มาเยอร์เบียร์ได้รับการติดต่อจากโรงละครโอเปราในฝรั่งเศส เพื่อสร้างสรรค์ผลงานใหม่สำหรับผู้ชมชาวฝรั่งเศส ในปี 1826 เขาตัดสินใจย้ายไปยังฝรั่งเศส และในไม่ช้าก็กลายเป็นหนึ่งในคีตกวีที่มีอิทธิพลมากที่สุดของวงการโอเปราในปารีส
หนึ่งในผลงานที่โด่งดังที่สุดของเขาคือโอเปรา Robert le diable ที่เปิดตัวในปี 1831 ที่หออุปรากรปารีส โอเปรานี้ประสบความสำเร็จอย่างยิ่งใหญ่และได้รับความนิยมไปทั่วทวีปยุโรป ซึ่งช่วยให้มาเยอร์เบียร์กลายเป็นนักประพันธ์เพลงที่มีชื่อเสียงและเป็นที่ยอมรับในวงการโอเปราระดับโลก ผลงานชิ้นนี้ถือเป็นต้นแบบสำคัญของมหาอุปรากรในยุคนั้น เนื้อหาของ Robert le diable เต็มไปด้วยความลึกลับและมีฉากที่ยิ่งใหญ่ โดยเฉพาะฉากเต้นรำของวิญญาณที่เรียกว่าฉาก Ballet of the Nuns ที่สร้างความตื่นตาตื่นใจให้กับผู้ชมในยุคนั้น
อีกหนึ่งโอเปราที่สำคัญของเขาคือ Les Huguenots ซึ่งเปิดตัวในปี 1836 โอเปรานี้บอกเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับความขัดแย้งทางศาสนาระหว่างคาทอลิกและโปรเตสแตนต์ในฝรั่งเศส โดยมีฉากหลังเป็นเหตุการณ์ประวัติศาสตร์ที่เรียกว่าการสังหารหมู่วันเซนต์บาโทโลมิว มาเยอร์เบียร์ใช้โอเปรานี้เพื่อสะท้อนความขัดแย้งทางศาสนาและสังคมในสมัยของเขา Les Huguenots เป็นอีกหนึ่งผลงานที่ประสบความสำเร็จอย่างสูงและได้รับการยกย่องว่าเป็นผลงานที่ยอดเยี่ยมที่สุดของเขา
มาเยอร์เบียร์ยังได้สร้างสรรค์ผลงานโอเปราอื่น ๆ ที่มีชื่อเสียงอีกมากมาย เช่น Le prophète (1849) และ L’Africaine (1865) โดยผลงานเหล่านี้ยังคงได้รับการแสดงและยกย่องในวงการโอเปราจนถึงปัจจุบัน ความสำเร็จของเขาเกิดจากความสามารถในการผสมผสานดนตรีกับเนื้อหาที่ทรงพลัง พร้อมกับการสร้างฉากที่สวยงามและมีความสำคัญต่อเนื้อเรื่อง ส่งผลให้เขาเป็นหนึ่งในผู้บุกเบิกและพัฒนาศิลปะแกรนด์โอเปราให้เป็นที่นิยมในยุโรป
ประวัติ > ในปรัสเซีย

แม้ว่ามาเยอร์เบียร์จะประสบความสำเร็จอย่างยิ่งใหญ่ในฝรั่งเศสและอิตาลี แต่เขาก็ไม่เคยละทิ้งกรุงเบอร์ลิน ในช่วงปลายชีวิต เขาได้กลับมายังกรุงเบอร์ลินและได้รับตำแหน่งสำคัญในวงการดนตรีของเยอรมนี โดยเฉพาะในฐานะผู้อำนวยการเพลงในราชสำนักปรัสเซีย ซึ่งเป็นตำแหน่งที่ทำให้เขามีบทบาทสำคัญในการพัฒนาดนตรีคลาสสิกในปรัสเซีย นอกจากนี้ เขายังมีส่วนร่วมในการส่งเสริมดนตรีโอเปราและการแสดงดนตรีในกรุงเบอร์ลิน ผลงานหลายชิ้นของเขาได้มีการแสดงที่เบอร์ลินและได้รับความนิยมอย่างสูง เขายังเป็นที่ปรึกษาให้กับนักดนตรีรุ่นใหม่ในเมือง ซึ่งช่วยสร้างอิทธิพลในวงการดนตรีของเยอรมนีจนถึงปัจจุบัน
เสียชีวิต

มาเยอร์เบียร์เสียชีวิตเมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม 1864 ที่ปารีส สิริอายุ 72 ปี ก่อนที่ผลงานโอเปรา L’Africaine ซึ่งเป็นผลงานสุดท้ายของเขาจะเปิดตัวไม่นาน หลังจากเขาเสียชีวิต มาเยอร์เบียร์ได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในคีตกวีที่มีอิทธิพลมากที่สุดในประวัติศาสตร์โอเปรา
การแสดงโอเปรา Ballet of the Nuns ที่หออุปรากรปารีส ค.ศ. 1831
ดาวีเด มัซซันตี

ดาวีเด มัซซันตี
ดาวีเด มัซซันตี (อิตาลี: Davide Mazzanti) เกิดวันที่ 15 ตุลาคม ค.ศ. 1976 ในฟาโน ประเทศอิตาลี เป็นผู้ฝึกสอนวอลเลย์บอลของทีมชาติอิตาลี ซึ่งเขาเป็นผู้ฝึกสอนในวอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์ยุโรป 2017
ซันโดร มัซโซลา

อาเลสซันโดร "ซันโดร" มัซโซลา (อิตาลี: Alessandro "Sandro" Mazzola; เกิด 8 พฤศจิกายน 1942) เป็นอดีตนักฟุตบอลอาชีพชาวอิตาลี ซึ่งเล่นในตำแหน่งกองหน้าและกองกลางตัวรุกให้กับสโมสรอินเตอร์มิลานและทีมชาติอิตาลี ปัจจุบันเขาทำงานเป็นนักวิเคราะห์และผู้บรรยายฟุตบอลให้กับสถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งชาติอิตาลี
เขาได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในนักเตะอิตาลีที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล และหนึ่งในผู้เล่นที่เก่งที่สุดในยุคของเขา ด้วยความเร็ว การทุ่มเท ความคิดสร้างสรรค์ ทักษะ และสัญชาตญาณในการทำประตู เขาคว้าอันดับสองในการประกาศรางวัลบาลงดอร์ปี 1971 รองจากโยฮัน ไกรฟฟ์ ตลอด 17 ฤดูกาลเขาค้าแข้งกับอินเตอร์มิลานเพียงสโมสรเดียวเท่านั้น และได้รับการยกย่องให้เป็นนักเตะแบบวันคลับแมน
เขาเป็นบุตรชายของวาเลนตีโน มัซโซลา อดีตนักเตะชุดกรันเดโตรีโน ซึ่งเป็นทีมโตรีโนชุดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในทศวรรษ 1940 ซึ่งเสียชีวิตจากเหตุการณ์ภัยพิบัติทางอากาศซูแปร์กา ในปี 1949 แฟร์รุชโช มัซโซลา น้องชายของซันโดรซึ่งเสียชีวิตในปี 2013 ก็เป็นนักฟุตบอลเช่นกัน
ชีวิตวัยเด็ก

ซันโดร มัซโซลา เกิดที่เมืองตูริน ประเทศอิตาลี ในปี 1942 เพียงไม่กี่สัปดาห์หลังจากที่วาเลนตีโน มัซโซลา พ่อของเขา ย้ายจากสโมสรเวเนเซียมาเล่นให้กับสโมสรโตรีโน แฟร์รุชโช น้องชายของเขาเกิดหลังจากนั้นสองปี โดยได้รับการตั้งชื่อตามแฟร์รุชโช โนโว ประธานสโมสรโตรีโนในขณะนั้น พ่อแม่ของเขาหย่าร้างกันในปี 1946 แต่พ่อของเขาได้รับสิทธิ์เลี้ยงดูซันโดร ซึ่งขณะนั้นอายุเพียง 6 ขวบเท่านั้น โชคไม่ดีที่พ่อของเขาเสียชีวิตจากเหตุการณ์ภัยพิบัติทางอากาศซูแปร์กาในปี 1949
ระดับสโมสร

แม้ว่าวาเลนตีโนผู้เป็นพ่อจะค้าแข้งให้กับสโมสรโตรีโน แต่ซันโดรและแฟร์รุชโช น้องชายของเขากลับเลือกเซ็นสัญญากับอินเตอร์มิลาน ไม่เหมือนกับน้องชาย ซันโดร มัซโซลา ลงเล่นให้กับอินเตอร์เพียงสโมสรเดียวตลอดอาชีพของเขา โดยยิงประตูในเซเรียอาให้กับสโมสรทั้งสิ้น 116 ประตู จาก 417 นัด เขาประเดิมสนามในเซเรียอาครั้งแรกภายใต้การคุมทีมของเอเลนิโอ เอร์เรรา ในฤดูกาล 1960–61 ร่วมกับดาวรุ่งอีกหลายคน โดยพบกับคู่ปรับอย่างยูเวนตุสในวันที่ 10 มิถุนายน 1961 เขายิงประตูให้ทีมได้เพียงประตูเดียวจากจุดโทษในเกมที่แพ้ไป 1–9 ซึ่งนับเป็นการลงเล่นในลีกนัดแรกและนัดเดียวของเขาในฤดูกาลนั้น เอร์เรราย้ายมาอยู่กับอินเตอร์มิลาน เมื่อ 1 ปีก่อน จากสโมสรบาร์เซโลนา พร้อมกับลุยส์ ซัวเรซ กองกลางตัวหลักของเขา ซึ่งต่อมาซัวเรซกลายเป็นเพลย์เมกเกอร์คนสำคัญของอินเตอร์ในคริสต์ทศวรรษ 1960
เกียรติประวัติ > ส่วนตัว

บาลงดอร์ (ที่ 2): 1971
ซันโดร มัซโซลา ในปี 1949 กับวาเลนตีโน พ่อของเขา
กาย ฟอกส์

| กาย ฟอกส์ |
| --- | --- |
ภาพวาดกาย ฟอกส์ของจอร์จ ครุกแชงก์ ตีพิมพ์ในนวนิยายปี 1840 โดยวิลเลียม แฮร์ริสัน เอนส์เวิร์ธ
เกิด: 13 เมษายน ค.ศ. 1570 (สันนิษฐาน) ยอร์ก ประเทศอังกฤษ
เสียชีวิต: 31 มกราคม ค.ศ. 1606 เวสต์มินสเตอร์ ลอนดอน ประเทศอังกฤษ
สาเหตุเสียชีวิต: คอหัก
สัญชาติ: อังกฤษ
ชื่ออื่น: กวีโด ฟอกส์, จอห์น จอห์นสัน
การศึกษา: โรงเรียนเซนต์ปีเตอร์ ยอร์ก
อาชีพ: ทหาร; อัลเฟเรซ
ปีปฏิบัติงาน: ค.ศ. 1591–1603
มีชื่อเสียงจาก: กบฏผู้มีส่วนในแผนดินปืน
ถูกกล่าวหา: กบฏต่อแผ่นดิน
รับโทษ: แขวนคอ ควักไส้ และผ่าสี่
บิดามารดา: เอดเวิร์ด ฟอกส์, อีดิธ (สกุลเดิม เบลกหรือแจ็กสัน)
กาย ฟอกส์ (อังกฤษ: Guy Fawkes; 13 เมษายน ค.ศ. 1570 – 31 มกราคม ค.ศ. 1606) ที่รู้จักกันอีกชื่อหนึ่งว่า กวีโด ฟอกส์ (อิตาลี: Guido Fawkes) อันเป็นชื่อที่เขาใช้ขณะสู้รบให้กับสเปนในกลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำ เป็นสมาชิกกลุ่มคาทอลิกอังกฤษแขวงผู้วางแผนแผนดินปืน (Gunpowder Plot) ที่ล้มเหลวในปี ค.ศ. 1605
ฟอกส์เกิดและได้รับการศึกษาในยอร์ก บิดาเขาเสียชีวิตเมื่อฟอกส์อายุได้แปดขวบ จากนั้น มารดาเขาสมรสกับผู้นับถือคาทอลิกที่ไม่เข้าร่วมกิจการของศาสนจักรแห่งอังกฤษ (recusant) ภายหลังฟอกส์เปลี่ยนมานับถือคาทอลิกและเดินทางไปแผ่นดินใหญ่ยุโรป ที่ซึ่งเขาสู้รบในสงครามแปดสิบปี โดยอยู่ฝ่ายสเปนคาทอลิก และสู้รบกับนักปฏิรูปดัตช์โปรเตสแตนต์ เขาเดินทางไปสเปนเพื่อแสวงการสนับสนุนกบฏคาทอลิกในอังกฤษ แต่ไม่สำเร็จ ภายหลังเขาพบทอมัส วินเทอร์ (Thomas Wintour) ซึ่งเดินทางกลับอังกฤษพร้อมกับเขาด้วย
วินเทอร์แนะนำฟอกส์ให้รู้จักรอเบิร์ต เคตส์บี (Robert Catesby) ผู้วางแผนลอบปลงพระชนม์พระเจ้าเจมส์ที่ 1 และฟื้นฟูพระมหากษัตริย์คาทอลิกสู่ราชบัลลังก์ กลุ่มผู้วางแผนเช่าห้องใต้ดินใต้สภาขุนนาง และฟอกส์ได้รับมอบหมายให้รับผิดชอบระเบิดดินปืนที่พวกเขาเก็บสะสมไว้ที่นั่น ทางการค้นพระราชวังเวสต์มินสเตอร์ในช่วงเช้ามืดวันที่ 5 พฤศจิกายนหลังได้รับการแจ้งเตือนจากจดหมายนิรนาม และพบฟอกส์กำลังเฝ้าระเบิดอยู่ เขาถูกสอบสวนและทรมานอยู่สองสามวันจนยอมเปิดเผยข้อมูลในที่สุด ก่อนการประหารชีวิตในวันที่ 31 มกราคม ฟอกส์กระโดดจากตะแลงแกงที่เขากำลังจะถูกแขวนคอ และคอหัก จึงไม่ได้รับความทรมานจากการถูกตัดและคว้านอวัยวะที่ตามมา
ชื่อของฟอกส์กลายเป็นคำพ้องกับแผนระเบิดดินปืน มีการเฉลิมฉลองความล้มเหลวของแผนดังกล่าวในอังกฤษตั้งแต่วันที่ 5 พฤศจิกายน ค.ศ. 1605 ตามประเพณีมีการเผาหุ่นจำลองของเขาบนกองไฟ ซึ่งมักร่วมด้วยการแสดงดอกไม้ไฟ
ชีวิตช่วงต้น > วัยเด็ก

กาย ฟอกส์เกิดเมื่อปี ค.ศ. 1570 ในย่านสโตนเกตของเมืองยอร์ก เขาเป็นบุตรคนที่สองจากสี่คนของเอดเวิร์ด ฟอกส์ ผู้แทนในคดี (proctor) และทนายความของศาลคันซิสทอรี (consistory court) หรือศาลสงฆ์ประเภทหนึ่งในยอร์ก และภรรยา อีดิธ บิดามารดาของกายเป็นสมาชิกคริสตจักรแห่งอังกฤษเช่นเดียวกับปู่ย่า ย่าเขาซึ่งมีชื่อเมื่อเกิดว่า เอลเลน แฮร์ริงตัน เป็นธิดาพ่อค้าคนสำคัญที่ดำรงตำแหน่งนายกเทศมนตรีเมืองยอร์กในปี ค.ศ. 1536 ทว่า ครอบครัวของมารดาเป็นคาทอลิกที่ไม่เข้าร่วมกิจการของคริสตจักรแห่งอังกฤษ (recusant) และลูกพี่ลูกน้อง ริชาร์ด คาวลิง บวชเป็นบาทหลวงคณะเยสุอิต กายเป็นชื่อที่พบน้อยในประเทศอังกฤษ แต่อาจได้รับความนิยมในยอร์กเพราะเป็นชื่อของผู้มีชื่อเสียงในท้องถิ่นคือ เซอร์กาย แฟร์แฟกซ์แห่งสตีตัน
ไม่มีใครทราบวันเกิดของฟอกส์ แต่เขาผ่านพิธีรับเข้าเป็นคริสต์ศาสนิกชนในโบสถ์เซนต์ไมเคิลเลเบลฟรีย์ (St. Michael le Belfrey) ในวันที่ 16 เมษายน ตามจารีตประเพณีมีการเว้นช่วงระหว่างการเกิดกับพิธีรับเข้าเป็นคริสต์ศาสนิกชนสามวัน จึงเป็นไปได้ว่าเขาเกิดวันที่ 13 เมษายน ในปี ค.ศ. 1568 อีดิธให้กำเนิดธิดาคนหนึ่งชื่อแอนน์ แต่ทารกเสียชีวิตเมื่ออายุได้ราวเจ็ดสัปดาห์คือในเดือนพฤศจิกายนปีเดียวกัน เธอคลอดบุตรอีกสองคนหลังจากกาย ได้แก่ แอนน์ (เกิดปี ค.ศ. 1572) และเอลิซาเบธ (เกิดปี ค.ศ. 1575) ทั้งคู่สมรสในปี ค.ศ. 1599 และ ค.ศ. 1594 ตามลำดับ
ในปี ค.ศ. 1579 เมื่อกายอายุได้แปดขวบ บิดาเขาเสียชีวิต อีกหลายปีให้หลังมารดาสมรสใหม่กับเดนิส เบย์นบริดจ์ (Denis Baynbridge) ผู้นับถือคาทอลิกชาวบ้านสกอตตัน เขตแฮร์โรเกต ฟอกส์อาจเปลี่ยนมานับถือคาทอลิกตามความนิยมเรคิวซันซีของตระกูลเบย์นบริดจ์ และตามสายคาทอลิกของตระกูลพุลลีน (Pulleyn) และเพอร์ซีแห่งบ้านสกอตตัน รวมทั้งจากสมัยที่เขาเรียนที่โรงเรียนเซนต์ปีเตอส์ในเมืองยอร์ก ผู้ว่าการโรงเรียนนี้รับโทษจำคุก 20 ปีฐานเรคิวซันซี ส่วนครูใหญ่ จอห์น พุลลีน มาจากตระกูลนักเรคิวซันซีที่สำคัญ คือ ตระกูลพุลลีนแห่งบ้านบลับเบอร์เฮาซิส (Blubberhouses) ในหนังสือ เดอะพุลลีนส์ออฟยอร์กเชอร์ (The Pulleynes of Yorkshire) งานปี ค.ศ. 1915 ผู้ประพันธ์ แคเธอริน พุลลีน เสนอว่า การศึกษาคาทอลิกของฟอกส์มาจากญาติฝั่งแฮร์ริงตันของเขา ซึ่งทราบกันว่าให้ที่ซ่อนเร้นแก่นักบวชผู้กระทำความผิด นักบวชหนึ่งในนั้นภายหลังเดินทางกับฟอกส์ไปฟลานเดอส์ในปี ค.ศ. 1592–1593 ด้วย ศิษย์ของฟอกส์มีจอห์น ไรต์ และน้องชาย คริสโตเฟอร์ (ต่อมาทั้งคู่เข้าร่วมกับฟอกส์ในแผนดินปืน) และออสวัลด์ เทซิมอนด์ (Oswald Tesimond), เอดเวิร์ด โอลด์คอร์น (Edward Oldcorne) และรอเบิร์ต มิดเดิลตัน ซึ่งได้บวชเป็นบาทหลวง (มิดเดิลตันถูกประหารชีวิตในปี ค.ศ. 1601)
หลังออกจากโรงเรียน ฟอกส์เข้ารับใช้แอนโทนี บราวน์ ไวเคานต์มอนทากิวที่ 1 (Anthony Browne, 1st Viscount Montagu) เขาไม่ชอบฟอกส์และปลดเขาในไม่ช้า ต่อมา แอนโทนี-มารีอา บราวน์ ไวเคานต์มอนทากิวที่ 2 (Anthony-Maria Browne, 2nd Viscount Montagu) ซึ่งสืบยศจากปู่ด้วยวัย 18 ปี จ้างเขาใหม่ มีอย่างน้อยหนึ่งแหล่งอ้างว่า ฟอกส์แต่งงานและมีบุตร แต่ไม่มีบันทึกร่วมสมัยเท่าที่ทราบยืนยันข้อมูลนี้
ชีวิตช่วงต้น > อาชีพทหาร

ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1591 ฟอกส์ขายที่ดินกรรมสิทธิ์ในคลิฟตันที่ตกทอดมาจากบิดา เขาเดินทางไปยังยุโรปแผ่นดินใหญ่เพื่อสู้รบในสงครามแปดสิบปีร่วมกับสเปนคาทอลิกซึ่งต่อต้านสาธารณรัฐดัตช์ (และฝรั่งเศสตั้งแต่ปี ค.ศ. 1595 จนมีการทำสนธิสัญญาแวร์แว็งในปี ค.ศ. 1598) แม้อังกฤษมิได้เข้าร่วมในปฏิบัติการภาคพื้นดินต่อสเปนในเวลานั้น แต่ทั้งสองประเทศยังอยู่ในภาวะสงคราม และเหตุการณ์อาร์มาดาสเปน ค.ศ. 1588 เพิ่งผ่านไปได้ห้าปี เขาเข้าร่วมกับเซอร์วิลเลียม สแตนลีย์ ชาวอังกฤษคาทอลิกและผู้บังคับบัญชาผ่านศึกในวัยห้าสิบกลาง ๆ ผู้สร้างกองทัพในไอร์แลนด์เพื่อต่อสู้ในกองทหารของเลสเตอร์ที่ส่งไปปฏิบัติการนอกประเทศในเนเธอร์แลนด์ สแตนลีย์เคยได้รับการยกย่องจากสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 1 แต่หลังจากที่เขายอมสละเมืองเดเฟินเตอร์ให้สเปนในปี ค.ศ. 1587 เขาและทหารส่วนใหญ่ก็เปลี่ยนฝ่ายไปรับใช้สเปน ฟอกส์กลายเป็นอัลเฟเรซ (alférez) หรือนายทหารผู้น้อย ซึ่งสู้รบอย่างดีในการล้อมเมืองกาแลในปี ค.ศ. 1596 และเมื่อถึงปี ค.ศ. 1603 ก็ได้รับการเสนอเลื่อนยศเป็นร้อยเอก ในปีนั้น เขาเดินทางไปสเปนเพื่อแสวงหาการสนับสนุนแก่กบฏคาทอลิกในอังกฤษ ในโอกาสนั้นเขาได้ใช้ชื่อตัวว่า "กวีโด" (Guido) ซึ่งเป็นชื่อเขาในภาษาอิตาลี และบรรยายพระเจ้าเจมส์ที่ 1 ในบันทึกของเขาว่าเป็น "คนนอกศาสนา" ผู้ทรงเจตนา "ขับทั้งนิกายสันตะปาปาออกจากอังกฤษ" เขาประณามสกอตแลนด์และผู้ที่พระมหากษัตริย์โปรดในบรรดาอภิชนชาวสกอต โดยเขียนว่า "การปรองดองสองชาติดังที่เป็นนี้จะเป็นไปได้ไม่นานนัก" แม้เขาได้รับการต้อนรับอย่างสุภาพ แต่ราชสำนักของพระเจ้าเฟลีเปที่ 3 ไม่เต็มใจเสนอความช่วยเหลือใด ๆ แก่เขา
แผนดินปืน > โพ้นทะเล

ในความพยายามให้ได้มาซึ่งการสนับสนุนจากต่างประเทศ ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1605 ฟอกส์เดินทางข้ามทะเลและแจ้งแผนของผู้คบคิดแก่ฮิว โอเวน ณ ช่วงใดช่วงหนึ่งระหว่างการเดินทางนี้ ชื่อของเขาก็เข้าไปอยู่ในแฟ้มของรอเบิร์ต เซซิล เอิร์ลที่ 1 แห่งซอลส์บรี (Robert Cecil, 1st Earl of Salisbury) ซึ่งมีเครือข่ายสายลับอยู่ทั่วทวีปยุโรป สายลับคนหนึ่ง ร้อยเอก วิลเลียม เทอร์เนอร์ อาจเป็นผู้รับผิดชอบเรื่องนี้ ถึงแม้ว่าข้อมูลที่เขาให้แก่ซอลส์บรีโดยปกติจะไม่ได้มีอะไรมากไปกว่ารายงานการรุกรานที่มีรูปแบบคลุมเครือ และไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับแผนดินปืนเลย แต่ในวันที่ 21 เมษายน เขาก็เล่าว่าเทซิมอนด์จะนำฟอกส์กลับไปยังประเทศอังกฤษด้วยวิธีการใด ฟอกส์เป็นทหารรับจ้างชาวเฟลมิช (Flemish) ที่เป็นที่รู้จักกันดี และจะถูกแนะนำตัวต่อ "นายเคตส์บี" และ "บรรดามิตรผู้มีเกียรติของขุนนางและคนอื่น ๆ ที่จะเตรียมอาวุธและม้าไว้ให้พร้อม" อย่างไรก็ตาม รายงานของเทอร์เนอร์ไม่ได้กล่าวถึงจอห์น จอห์นสัน (นามแฝงของฟอกส์ในประเทศอังกฤษ) และข่าวนี้ไม่ไปถึงเซซิลจนกระทั่งปลายเดือนพฤศจิกายน ซึ่งเป็นเวลาหลังแผนถูกเปิดโปงแล้ว
ไม่แน่ชัดว่าฟอกส์กลับประเทศอังกฤษเมื่อใด แต่เขากลับถึงลอนดอนเมื่อปลายเดือนสิงหาคม 1605 เมื่อเขาและวินเทอร์พบว่าดินปืนที่สะสมไว้ในห้องใต้ดินเสื่อมไปแล้ว มีการนำดินปืนเข้ามาในห้องเพิ่มเติม ร่วมกับไม้ฟืนเพื่ออำพราง มีการกำหนดบทบาทสุดท้ายของฟอกส์ในแผนนี้ระหว่างการประชุมหลายครั้งในเดือนตุลาคม เขาจะเป็นผู้จุดชนวนแล้วหลบหนีข้ามแม่น้ำเทมส์ ในเวลาเดียวกันนั้น การก่อการกำเริบในมิดแลนส์จะช่วยให้มีการคุมตัวเจ้าหญิงเอลิซาเบธ การปลงพระชนม์พระมหากษัตริย์จะไม่เป็นที่ยอมรับ ฉะนั้น ฟอกส์จะมุ่งหน้าไปยังยุโรปแผ่นดินใหญ่เพื่ออธิบายให้ประเทศมหาอำนาจคาทอลิกเข้าใจถึงภารกิจศักดิ์สิทธิ์ในการปลงพระชนม์พระมหากษัตริย์และฆ่าข้าราชบริพาร