stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เปปี
แหล่งข้อมูลอื่น

Real Madrid official profile
Stats and profile at Zerozero เก็บถาวร 2012-04-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Stats at ForaDeJogo เก็บถาวร 2013-10-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
BDFutbol profile
2010 FIFA World Cup profile
Pepe ที่ National-Football-Teams.com
Pepe – สถิติการลงแข่งจากสหพันธ์ฟุตบอลระหว่างประเทศ (FIFA) (ในภาษาอังกฤษ)
Transfermarkt profile
Goal.com profile เก็บถาวร 2009-03-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กผู้เล่นชุดปัจจุบันของสโมสรฟุตบอลโปร์ตู  |
| --- | --- |
 1 Marchesín  2 Esteves  3 เปปี  4 Leite  5 Marcano  6 B. Costa  7 Díaz  8 Baró  10 นากาจิมะ  11 Marega  15 Loum  16 Uribe  17 Corona  18 Manafá  19 Mbemba  20 Zé Luís  22 ดานีลู  23 Osorio  24 Saravia  25 Otávio  26 Vaná  27 Sérgio  29 Soares  31 D. Costa  32 Marchesín  49 F. Silva  51 Mbaye  54 Queirós  ผู้จัดการ: กอนเซเซา
เปเลซีญู (คอมิกส์)

ซีรีส์หนังสือการ์ตูนบราซิล
| เปเลซีญู |
| --- | --- |
ปกฉบับแรกซึ่งได้รับการตีพิมพ์เมื่อ ค.ศ. 1977
ข้อมูลสิ่งพิมพ์
สำนักพิมพ์: เอจีโตราอาบริล
กำหนดการ: รายเดือน
ระยะเวลาการตีพิมพ์: ค.ศ. 1977–1986
จำนวนเล่ม: 54 เล่ม (+ กาลานุกรม 8 เล่ม)
ตัวละครอื่น: เปเลซีญู   กานา บราบา   ฟรังเกา   บงกา   เฌา บาเลา
เปเลซีญู (โปรตุเกส: Pelezinho) เป็นซีรีส์หนังสือการ์ตูนบราซิลที่สร้างสรรค์โดยเมารีซียู จี โซซา โดยอิงจากนักฟุตบอลที่มีชื่อเสียงอย่างเปเล่ในวัยเด็ก ตัวละครนี้ได้รับการสร้างขึ้นใน ค.ศ. 1976 จากการสนทนาระหว่างเมารีซียูกับเปเล่ เพื่อสร้างตัวละครเพื่อส่งเสริมผู้เล่นให้ดีขึ้นซึ่งในเวลานั้นเพิ่งจะกลายเป็นปรากฏการณ์ของทีมชาติบราซิล และตัวละครดังกล่าวได้รับการแนะนำโดยเปเล่เอง โดยอิงจากความทรงจำในวัยเด็ก
การ์ตูนนี้ได้รับการตีพิมพ์ตั้งแต่เดือนสิงหาคม ค.ศ. 1977 ถึงเดือนธันวาคม ค.ศ. 1986 โดยมีทั้งหมด 66 ฉบับที่เปิดตัว และหลังจากนั้นก็ไม่ได้ใช้ประโยชน์จากตัวละครดังกล่าวอีกต่อไป ยกเว้นในการ์ตูนพิเศษบางเรื่อง ในทางกลับกัน นอกเหนือจากเขาแล้ว ยังมีดาราฟุตบอลอีกหลายรายที่สร้างขึ้นโดยเมารีซียู เช่นเดียวกับเปเลซีญู เช่นเดียวกับเวอร์ชันเด็กอย่างดิเอกิโต (อิงจากดิเอโก มาราโดนา), โรนัลดู เฟโนเมนู, โรนัลจีญู กาอูชู และเนย์มาร์ อนึ่ง เฉพาะในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2012 เท่านั้นที่มีการใช้ตัวละครนี้พร้อมกับการตีพิมพ์การ์ตูนเก่าอีกครั้ง
ประวัติการตีพิมพ์

ในคริสต์ทศวรรษ 1970 หลังจากการเจรจาที่ยากลำบากหลายครั้งระหว่างเมารีซียู จี โซซา และเปเล่ ในที่สุดก็มีความเข้าใจกัน โดยแนวคิดของผู้สร้างทูร์มา ดา โมนิกา คือตัวละครยังเป็นเด็ก ซึ่งตรงกันข้ามกับความปรารถนาของเปเล่ ที่จินตนาการถึงเวอร์ชันผู้ใหญ่ ข้อโต้แย้งของเมารีซียู จี โซซา ได้รับชัยชนะ ซึ่งรวมถึงการยืนยันว่าจะรับประกันความต่อเนื่องของแบรนด์เปเล่หากเกี่ยวข้องกับเด็ก ดังนั้น ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1976 จึงได้เผยแพร่ครั้งแรกผ่านแถบหนังสือพิมพ์ของโฟลเฮ จี เอสเซ. เปาลู ซึ่งแบ่งปันพื้นที่กับจิมมี ไฟฟ์, บลู และการ์ตูนเรื่องสั้นอย่างลิโอเนลส์คิงดัม ต่อมา ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1977 นิตยสารของเขาได้เปิดตัวโดยสำนักพิมพ์อาบริล ร่วมกับนิตยสารโมนิกา นับจากนั้นเป็นต้นมา ความสำเร็จไม่ได้จำกัดอยู่เพียงการ์ตูนที่ตีพิมพ์ในบราซิลและประเทศอื่น ๆ เนื่องจากเปเลซีญูได้กลายเป็นตุ๊กตา และได้ประทับตราบนบรรจุภัณฑ์ของผลิตภัณฑ์ที่หลากหลายที่สุด ตั้งแต่อาหาร, สินค้ากีฬา ไปจนถึงของเล่นประเภทต่าง ๆ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เปเลซีญู
เฟรเดรีกู ชาวิส แกจิส

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 แฟร์จีขณะเล่นให้กับบราซิลในฟีฟ่าคอนเฟเดอเรชันส์คัพ 2013
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  เฟรเดรีกู ชาวิส แกจิส
วันเกิด:   (1983-10-03) 3 ตุลาคม ค.ศ. 1983 (41 ปี)
สถานที่เกิด:  เตออฟีลูโอโตนี รัฐมีนัสเชไรส์ ประเทศบราซิล
ส่วนสูง:  1.85 เมตร (6 ฟุต 1 นิ้ว)
ตำแหน่ง:  สไตรเกอร์
สโมสรเยาวชน
2001–2003:  อาเมรีกามีเนย์รู
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2003–2004 |  อาเมรีกามีเนย์รู |  54 |  (31) |
| 2004–2005 |  กรูเซย์รู |  56 |  (37) |
| 2005–2009 |  ลียง |  87 |  (34) |
| 2009–2016 |  ฟลูมีเนงซี |  233 |  (142) |
| 2016–2017 |  Atlético Mineiro |  69 |  (34) |
| 2018–2020 |  กรูเซย์รู |  56 |  (21) |
| 2020–2022 |  ฟลูมีเนงซี |  71 |  (17) |
| รวม |   |  626 |  (316) |
ทีมชาติ
| 2005–2014 |  บราซิล |  39 |  (18) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
เฟรเดรีกู ชาวิส แกจิส (โปรตุเกส: Frederico Chaves Guedes) หรือรู้จักกันในชื่อ แฟรจี (โปรตุเกส: Fred) เกิดในเมืองเตออฟีลูโอโตนี รัฐมีนัสเชไรส์ ประเทศบราซิล เป็นนักฟุตบอลชาวบราซิล เล่นในตำแหน่งกองหน้า ปัจจุบันได้ลงเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลฟลูมีเนงซี โดยแฟรจีได้ทำประตูที่เร็วที่สุดในประวัติศาสตร์ฟุตบอลอาชีพ ในนัดระหว่างอาเมรีกามีเนย์รูกับวีลานอวาในการแข่งขันกอปาเซาเปาลูจีฌูนีโอริส ซึ่งเขาทำประตูได้ในเวลาเพียง 3.17 วินาที หลังจากเริ่มการแข่งขัน
แหล่งข้อมูลอื่น

เฟรเดรีกู ชาวิส แกจิส – สถิติการลงแข่งจากสหพันธ์ฟุตบอลระหว่างประเทศ (FIFA) (ในภาษาอังกฤษ)
เฟรเดรีกู ชาวิส แกจิส ที่ National-Football-Teams.com
เฟรเดรีกู ชาวิส แกจิส – สถิติลีกฝรั่งเศสที่เว็บไซต์แอลแอ็ฟเป – และมีในภาษาฝรั่งเศส
| ด ค กรายชื่อนักกีฬาทีมชาติบราซิล – อันดับที่สี่ ฟุตบอลโลก 2014 |
| --- | --- | --- |
|  1 แฌเฟร์ซง  2 ดานีแยล อัลวิส  3 ชียากู ซิลวา (กัปตัน)  4 ดาวิด ลูอีซ  5 เฟร์นังจิญญู  6 มาร์เซลู  7 ฮุลกี  8 เปาลีญู  9 แฟรจี  10 เนย์มาร์  11 โอสการ์  12 ชูลีอู เซซาร์  13 ดังชี  14 มักซ์เวล  15 เอ็งรีกี  16 รามีริส  17 ลูอิส กุสตาวู  18 เอร์นานิส  19 วีลียัง  20 แบร์นาร์  21 โฌ  22 Victor  23 ไมกง  ผู้ฝึกสอน: สโกลารี  |  1 แฌเฟร์ซง  2 ดานีแยล อัลวิส  3 ชียากู ซิลวา (กัปตัน)  4 ดาวิด ลูอีซ  5 เฟร์นังจิญญู  6 มาร์เซลู  7 ฮุลกี  8 เปาลีญู  9 แฟรจี  10 เนย์มาร์  11 โอสการ์  12 ชูลีอู เซซาร์  13 ดังชี  14 มักซ์เวล  15 เอ็งรีกี  16 รามีริส  17 ลูอิส กุสตาวู  18 เอร์นานิส  19 วีลียัง  20 แบร์นาร์  21 โฌ  22 Victor  23 ไมกง  ผู้ฝึกสอน: สโกลารี  |  |
เตเฌเว ลีรียา

รถไฟเตเฌเว โปส หมายเลข 4410 ของลีรียา ที่สถานีมูว์ลูซ (Mulhouse) ในฝรั่งเศส
เตเฌเว ลีรียา (ฝรั่งเศส: TGV Lyria) เป็นรถไฟความเร็วสูงที่ให้บริการระหว่างฝรั่งเศสกับสวิตเซอร์แลนด์ โดยใช้รถไฟของเตเฌเวให้บริการในสายต่าง ๆ มีสถานีต้นทางอยู่ที่สถานีรถไฟลียงในกรุงปารีส สู่จุดหมายใน 5 เมืองหลักของสวิตเซอร์แลนด์ มีผู้ให้บริการคือ SNCF ซึ่งถือหุ้นอยู่ร้อยละ 74 และ SBB-CFF-FFS ซึ่งถือหุ้นอยู่ร้อยละ 26 โดยอาศัยเครือข่ายรถไฟความเร็วสูงในฝรั่งเศสและเครือข่ายรถไฟในสวิตเซอร์แลนด์
ประวัติ

ในช่วงกลางปี 1961 นั้นเส้นทางรถไฟสาย ปารีส - โลซาน ได้ดำเนินการโดยทรานซ์ยุโรปเอกเพรซ(Trans Europ Express) ซึ่งในช่วงนั้นได้ทำการเดินรถไปถึงมิลานด้วย ในวันที่ 22 มกราคม 1984 ได้นำเตเฌเวระบบไฟฟ้า 3 เฟส มาทำการเดินรถแทนแต่ได้ตัดทอนเส้นทางโดยสิ้นสุดที่เมืองโลซานเท่านั้น ส่วนเส้นทางที่ไปยังเบิร์น สมัยนั้นดำเนินการโดยยูโรซิตี้
ในปี 1993 GIE(Groupement d'intérêt économique) ได้ก่อตั้งขึ้นในนาม "GIE TGV France Suisse" ซึ่งเป็นความร่วมมือระหว่าง SNCF และ SBB ในการทำการเดินรถไฟในเส้นทาง ปารีสไปยังเมืองโลซานและเบิร์น หลังจากนั้นในช่วงปี 1995 - 1996 ได้ทำการขยายเส้นทางจากโลซานเพื่อไปยังบรีกซึ่งเป็นเมืองที่มีรีสอร์ตสำหรับเล่นสกีในช่วงฤดูหนาว ในช่วงปี 1996 ได้เปิดเส้นทาง ปารีส-ซูริค โดยทำการเดินรถทุกวัน
ในปี 2002 ลีรียาถูกนำมาใช้เป็นครั้งแรก หลังจากนั้นปี 2007 เมื่อทางรถไฟสาย LGV Est เปิดดำเนินการได้ทำการย้ายเส้นทาง ปารีส-บาเซิน/ซูริค ไปอยู่ที่สถานี Paris-Est แทนสถานีลียง โดยช่วงนี้ได้นำ TGV POS มาให้บริการด้วย หลังจากนั้นปี 2011 ได้ย้ายเส้นทางเดินรถสองเส้นทางนี้กลับไปยังสถานีลียงหลังสร้างเส้นทางรถไฟสาย LGV Rhin-Rhône เสร็จ ซึ่งสามารถลดระยะเวลาการเดินทางได้ 30 นาที และในปีเดียวกันได้มี TGV POS ให้บริการทั้งหมด 19 ขบวน
จุดหมายปลายทาง

เตเฌเว ลีรียา มีจุดหมายปลายทางจากฝรั่งเศสไปสวิตเซอร์แลนด์ โดยมีเส้นทางดังนี้
ปารีส - มูว์ลูซ - บาเซิล - ซูริก ใช้เวลา 4 ชั่วโมง 3 นาที
ปารีส - มูว์ลูซ - บาเซิล ใช้เวลา 3 ชั่วโมง 3 นาที
ปารีส - เนอชาแตล - เบิร์น - อินเทอร์ลาเคิน ใช้เวลา 5 ชั่วโมง 46 นาที (ช่วงวันปกติมีเฉพาะเที่ยวไปเท่านั้นส่วนเที่ยวกลับต้องขึ้นที่เบิร์น ส่วนเสาร์และอาทิตย์บริการเที่ยวกลับจากอินเทอร์ลาเคิน)
ปารีส - เนอชาแตล - เบิร์น ใช้เวลา 4 ชั่วโมง 38 นาที
ปารีส - โลซาน (- มาร์ตีญี - ฟิสพ์ - บรีก) ใช้เวลา 3 ชั่วโมง 39 นาที (เส้นทางจากปารีสไปบรีก จะใช้บริการช่วงฤดูหนาว ในวันศุกร์และเสาร์ โดยใช้เวลา 5 ชั่วโมง 49 นาที
ปารีส - เจนีวา ใช้เวลา 3 ชั่วโมง 5 นาที
เจนีวา - นิส ใช้เวลา 6 ชั่วโมง 23 นาที
เจนีวา - มงเปอลีเย - Saint-Roch ใช้เวลา 3 ชั่วโมง 48 นาที
นอกจากนั้นยังมีบริการรถไฟในช่วงฤดูหนาว โดยบริการร่วมกับยูโรสตาร์ จากสถานีเซนต์แพงครัส (St. Pancras) ในกรุงลอนดอน สู่รัฐวาเลในสวิตเซอร์แลนด์
รถไฟที่ให้บริการ > รถไฟที่ให้บริการในปัจจุบัน

เตเฌเว ลีรียา ใช้ขบวนรถไฟเตเฌเวของอาลสตอม (Alstom)
| รุ่น | รูปภาพ | ชนิด |  ความเร็วสูงสุด >  mph  |  ความเร็วสูงสุด >  km/h  | อื่น ๆ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| TGV 2N2 |  | พ่วง 2 ชั้นหลายโบกี้โดยใช้ไฟฟ้าเป็นแหล่งพลังงาน | 199 | 320 | ใช้กระแสไฟฟ้า Tri-current |
| TGV POS |  | พ่วงหลายโบกี้โดยใช้ไฟฟ้าเป็นแหล่งพลังงาน | 199 | 320 | ใช้กระแสไฟฟ้า Tri-current |
หมายเหตุ กระแสไฟฟ้า Tri-current คือ
25 กิโลโวลต์ 50 เฮิรตซ์ กระแสสลับ(LGV ในฝรั่งเศส)
15 กิโลโวลต์ 16.7 เฮิรตซ์ กระแสสลับ(สวิตเซอร์แลนด์)
1.5 กิโลโวลต์ กระแสตรง(ฝรั่งเศส)
รถไฟที่ให้บริการ > รถไฟที่ให้บริการในอดีต

| รุ่น | รูปภาพ | ชนิด |  ความเร็วสูงสุด >  mph  |  ความเร็วสูงสุด >  km/h  | อื่น ๆ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| TGV Sud-Est |  | พ่วงหลายโบกี้โดยใช้ไฟฟ้าเป็นแหล่งพลังงาน | 168 | 270 | ใช้กระแสไฟฟ้า Tri-current |
การให้บริการบนรถไฟ > การนำจักรยานขึ้นรถไฟ

เตเฌเว ลีรียา อนุญาตให้นำจักรยานขึ้นไปโดยไม่ต้องถอดประกอบ โดยมีที่จัดเก็บไว้ให้
การให้บริการบนรถไฟ > ตู้เสบียง

ในเตเฌเว และเตเฌเว ลีรียา จะมีตู้เสบียงทุกขบวนอยู่บริเวณกลางขบวนรถไฟ โดยบริการทั้งขนม อาหาร รวมไปถึงสื่อต่าง ๆ เช่น หนังสือ ดีวีดี เป็นต้น
โลโก "La ligne de Coeur France Suisse" ที่อยู่บนรถไฟ
เฟร์นันดู ลุยซ์ โรซา

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 เฟร์นังจิญญู กับแมนเชสเตอร์ซิตี ในปี 2021
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  Fernando Luiz Roza
วันเกิด:   (1985-05-04) 4 พฤษภาคม ค.ศ. 1985 (39 ปี)
สถานที่เกิด:  ลอนดรีนา ประเทศบราซิล
ส่วนสูง:  1.79 m (5 ft 10 1⁄2 in)
ตำแหน่ง:  กองกลางตัวรับ
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  อัตเลตีกูพารานาเอนเซ
หมายเลข:  5
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2002–2005 |  อัตเลตีกูพารานาเอนเซ |  72 |  (14) |
| 2005–2013 |  ชัคตาร์โดเนตสค์ |  184 |  (31) |
| 2013–2022 |  แมนเชสเตอร์ซิตี |  264 |  (20) |
| 2022–2023 |  อัตเลตีกูพารานาเอนเซ |  33 |  (2) |
ทีมชาติ‡
| 2011–2019 |  บราซิล |  53 |  (2) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 18 พฤษภาคม 2022 ‡ ข้อมูลการลงเล่นและประตูให้แก่ทีมชาติล่าสุด ณ วันที่ 18 มิถุนายน 2019
เฟร์นันดู ลุยซ์ โรซา (โปรตุเกส: Fernando Luiz Roza) หรือ เฟร์นังจิญญู (โปรตุเกส: Fernandinho) เกิดเมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2528 เป็นนักฟุตบอลชาวบราซิล ปัจจุบันลงเล่นให้กับอัตเลตีกูพารานาเอนเซ เล่นในตำแหน่งกองกลาง โดยเขามีจุดเด่นในการแย่งบอลและการยิงไกล รวมทั้งการสวนกลับ
แหล่งข้อมูลอื่น

Fernandinho's Official Website เก็บถาวร 2013-06-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Fernandinho at Twitter
Fernandinho profile เก็บถาวร 2012-11-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at FC Shakhtar Donetsk website.
Transfermarkt Profile
| ด ค กรายชื่อนักกีฬาทีมชาติบราซิล – ชนะเลิศ โกปาอาเมริกา 2019 (สมัยที่ 9) |
| --- | --- | --- |
|  1 อาลีซง  2 ชียากู ซิลวา  3 มีรังดา  4 มาร์กิญญุส  5 กาเซมีรู  6 ฟีลีปี ลูอีช  7 เดวีจี แนริส  8 อาร์ตูร์  9 กาบรีแยล เฌซุส  10 วีลียัง  11 โกชิญญู  12 อาแลกส์ ซังดรู  13 ดานี อัลวิส (กัปตัน)  14 มีลีเตา  15 อาลัง  16 กาซียู  17 เฟร์นังจิญญู  18 ปาเกตา  19 แอแวร์ตง  20 ฟีร์มีนู  21 รีชาร์ลีซง  22 ฟักเนร์  23 แอแดร์ซง  ผู้ฝึกสอน: ชีชี  |  1 อาลีซง  2 ชียากู ซิลวา  3 มีรังดา  4 มาร์กิญญุส  5 กาเซมีรู  6 ฟีลีปี ลูอีช  7 เดวีจี แนริส  8 อาร์ตูร์  9 กาบรีแยล เฌซุส  10 วีลียัง  11 โกชิญญู  12 อาแลกส์ ซังดรู  13 ดานี อัลวิส (กัปตัน)  14 มีลีเตา  15 อาลัง  16 กาซียู  17 เฟร์นังจิญญู  18 ปาเกตา  19 แอแวร์ตง  20 ฟีร์มีนู  21 รีชาร์ลีซง  22 ฟักเนร์  23 แอแดร์ซง  ผู้ฝึกสอน: ชีชี  |  |
| ด ค กรายชื่อนักกีฬาทีมชาติบราซิล – ฟุตบอลโลก 2018 |
| --- | --- | --- |
|  1 อาลีซง  2 ชียากู ซิลวา  3 มีรังดา  4 เฌโรแมล  5 กาเซมีรู  6 ฟีลีปี ลูอีช  7 โดกลัส กอสตา  8 เรนาตู เอากุสตู  9 กาบรีแยล เฌซุส  10 เนย์มาร์  11 โกชิญญู  12 มาร์เซลู (c)  13 มาร์กิญญุส  14 ดานีลู  15 เปาลีญู  16 กาซียู  17 เฟร์นังจิญญู  18 แฟรจี  19 วีลียัง  20 ฟีร์มีนู  21 ไตซง  22 ฟักเนร์  23 แอแดร์ซง  ผู้ฝึกสอน: ชีชี  |  1 อาลีซง  2 ชียากู ซิลวา  3 มีรังดา  4 เฌโรแมล  5 กาเซมีรู  6 ฟีลีปี ลูอีช  7 โดกลัส กอสตา  8 เรนาตู เอากุสตู  9 กาบรีแยล เฌซุส  10 เนย์มาร์  11 โกชิญญู  12 มาร์เซลู (c)  13 มาร์กิญญุส  14 ดานีลู  15 เปาลีญู  16 กาซียู  17 เฟร์นังจิญญู  18 แฟรจี  19 วีลียัง  20 ฟีร์มีนู  21 ไตซง  22 ฟักเนร์  23 แอแดร์ซง  ผู้ฝึกสอน: ชีชี  |  |
| ด ค กรายชื่อนักกีฬาทีมชาติบราซิล – อันดับที่สี่ ฟุตบอลโลก 2014 |
| --- | --- | --- |
|  1 แฌเฟร์ซง  2 ดานีแยล อัลวิส  3 ชียากู ซิลวา (กัปตัน)  4 ดาวิด ลูอีซ  5 เฟร์นังจิญญู  6 มาร์เซลู  7 ฮุลกี  8 เปาลีญู  9 แฟรจี  10 เนย์มาร์  11 โอสการ์  12 ชูลีอู เซซาร์  13 ดังชี  14 มักซ์เวล  15 เอ็งรีกี  16 รามีริส  17 ลูอิส กุสตาวู  18 เอร์นานิส  19 วีลียัง  20 แบร์นาร์  21 โฌ  22 Victor  23 ไมกง  ผู้ฝึกสอน: สโกลารี  |  1 แฌเฟร์ซง  2 ดานีแยล อัลวิส  3 ชียากู ซิลวา (กัปตัน)  4 ดาวิด ลูอีซ  5 เฟร์นังจิญญู  6 มาร์เซลู  7 ฮุลกี  8 เปาลีญู  9 แฟรจี  10 เนย์มาร์  11 โอสการ์  12 ชูลีอู เซซาร์  13 ดังชี  14 มักซ์เวล  15 เอ็งรีกี  16 รามีริส  17 ลูอิส กุสตาวู  18 เอร์นานิส  19 วีลียัง  20 แบร์นาร์  21 โฌ  22 Victor  23 ไมกง  ผู้ฝึกสอน: สโกลารี  |  |
เพโลพอนนีส

คาบสมุทรเพโลพอนนีส
เพโลพอนนีส (กรีก: Πελοπόννησος, อังกฤษ: Peloponnese หรือ Peloponnesus) เดิมเรียกว่า "มอเรีย" เป็นคาบสมุทรใหญ่ (หรือเกาะ หลังจากการตัดคลองคอรินท์ ซึ่งแยกเพโลพอนนีสออกจากส่วนที่เหลือของกรีซแผ่นดินใหญ่) ทางตอนใต้ของประเทศกรีซทางตอนใต้ของอ่าวคอรินท์ ที่มีเนื้อที่ทั้งหมดราว 21,549 ตารางกิโลเมตร คาบสมุทรเพโลโพนีสแบ่งเป็นเขตการปกครองสามเขต (periphery) เขตเพโลโพนีส ส่วนหนึ่งของกรีซตะวันตก และเขตอัตติกา เมื่อขุดคลองคอรินท์ในปี ค.ศ. 1893 แล้วคาบสมุทรเพโลโพนีสก็ถูกแยกออกจากแผ่นดินใหญ่แต่มิได้ถือว่าเป็น “เกาะ”
ดูเพิ่ม

คาบสมุทร
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ คาบสมุทรเพโลพอนนีส
| ด ค กภูมิภาคในประเทศกรีซ |
| --- | --- | --- |
|  เธรซ  มาซิโดเนีย  เธสซาลี  ภูมิภาคเอพิรัส  เซนทรัลกรีซ  อัตติคา  เพโลพอนนีส  หมู่เกาะอีเจียน  หมู่เกาะไอโอเนียน  ครีต  |  เธรซ  มาซิโดเนีย  เธสซาลี  ภูมิภาคเอพิรัส  เซนทรัลกรีซ  อัตติคา  เพโลพอนนีส  หมู่เกาะอีเจียน  หมู่เกาะไอโอเนียน  ครีต  | ธงชาติกรีซ |
 หน่วยการบริหาร แคว้น จังหวัด ภูมิภาค เมือง เมืองโบราณ
เปอโยต์

| --- | --- |

ประเภท: Division
อุตสาหกรรม: trade in cars and vehicles 
ก่อตั้ง: 1810; 214 ปีที่แล้ว (1810)
ผู้ก่อตั้ง: Armand Peugeot
สำนักงานใหญ่: Legal and top level administrative: Ave de la Grande Armée, Paris Operational: Sochaux, France
พื้นที่ให้บริการ: ทั่วโลก (ยกเว้น สหรัฐฯ, แคนาดา, เกาหลีเหนือ และ อินเดีย)
บุคลากรหลัก: Jean-Philippe Imparato (CEO) Jean-Pierre Ploue (head of design)
ผลิตภัณฑ์: รถยนต์ รถพลังงานไฟฟ้า รถหรู รถสปอร์ต Commercial vehicles
ผลผลิต:  2,119,845 (2017)
พนักงาน: 208,780 (พ.ศ. 2562) 
บริษัทแม่: Groupe PSA Stellantis (2021)
แผนก: Peugeot Motocycles Peugeot Cycles Peugeot Sport
เว็บไซต์: peugeot.com
เปอโยต์ 403
เปอโยต์ SR1
เปอโยต์ 3008
เปอโยต์ 5008
เปอโยต์ (ฝรั่งเศส: Peugeot) เป็นหนึ่งในบรรดาผู้ผลิตรถยนต์ที่เก่าแก่ในโลก สัญลักษณ์ของเปอร์โยต์เป็นรูปสิงโตยืนสองขา ตระกูลเปอโยต์ใช้ตรานี้เป็นเครื่องหมายการค้ามาตั้งแต่ปี 1858 ที่มาของสัญลักษณ์นี้ คือตราประจำเมืองเบลฟอร์ต (BELFORT) ซึ่งเป็นเมืองที่โรงงานแห่งหนึ่งของเปอโยต์ตั้งอยู่ และกลายมาเป็นผู้ผลิตรถยนต์รายสำคัญของฝรั่งเศส
เปอโยต์ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1810 โดยฌอง เปอกีโนต์ เปอโยต์ เริ่มจากการเป็นผู้ผลิตเครื่องบดเมล็ดกาแฟ และเครื่องสูบน้ำ ต่อมาได้เริ่มผลิตรถจักรยานทรงสูงแบบเพนนี-ฟาร์ธิง บริษัทเริ่มผลิตรถยนต์ในปี ค.ศ. 1882 และรถจักรยานยนต์ในปี ค.ศ. 1889
ปัจจุบัน เปอโยต์เป็นผู้ผลิตรถยนต์รายหนึ่งในจำนวนสองรายของกลุ่มธุรกิจ เปอโยต์ กรุพ (PEUGEOT S.A.) คู่กับ ออโทโมบิล ซีตรอง ผู้ผลิตรถซีตรอง ในรอบปี 1990 เปอโยต์ผลิตรถยนต์นานาชนิดออกสู่ตลาดทั่วโลกรวมทั้งสิ้นประมาณ 1.4 ล้านคัน รถที่ผลิตมากที่สุดคือ เปอโยต์ 205 รองลงไปคือ เปอโยต์ 405 และเปอโยต์ 309
โดยส่วนรวม กลุ่ม เปอโยต์/ซีตรองเป็นผู้ผลิตรถยนต์นั่งรายใหญ่เป็นอันดับสามของยุโรป รองจากกลุ่มโฟล์คสวาเกน เอาดี เซอาท ของเยอรมนี และกลุ่มเฟียตลันชิดา อัลฟา โรเมโอ ของอิตาลี ในรอบปี 1990 กลุ่มผู้ผลิตรถยนต์รายนี้ขายรถยนต์นั่งในยุโรปได้รวมทั้งสิ้นประมาณ 1.7 ล้านคัน
สิ้นปี 2563 - ต้นปี 2564 หลังประกาศควบรวมกิจการระหว่าง Fiat Chrysler Automobiles (FCA) และ Groupe PSA ในเดือนธ.ค. 2563 ในที่สุดทั้งสองบริษัทก็ประกาศชื่อใหม่ที่จะใช้ร่วมกัน และชื่อนั้นคือ Stellantis
Stellantis ถูกตั้งโดยทีมผู้บริหารระดับสูงของ FCA และ Groupe PSA โดยมีบริษัทโฆษณา และประชาสัมพันธ์จากฝรั่งเศสอย่าง Publicis Groupe ให้คำปรึกษาอยู่ตลอด ซึ่งดังกล่าวนั้นไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับ FCA และ Groupe PSA แม้แต่น้อย เหตุที่ FCA และ Groupe PSA เลือกชื่อ Stellantis นั้นมาจากการอ้างอิงคำว่า Stello ที่ในภาษาลาตินที่หมายถึงดวงดาว ขณะเดียวกันการใช้คำภาษาลาตินยังชี้ให้เห็นถึงประวัติศาสตร์อันยาวนานของทั้งสองบริษัท ส่วนการเลือกคำที่เกี่ยวกับดาราศาสตร์นั้นแสดงถึงความตั้งใจจริง และการเดินหน้าเปลี่ยนแปลงอุตสาหกรรมยานยนต์ ขั้นตอนต่อไปหลังจากทั้งสองบริษัทได้ชื่อ Stellantis นั่นคือการสร้างโลโก้ให้กับชื่อดังกล่าว โดยโลโก้ และชื่อนี้จะถูกใช้เพื่อการทำธุรกิจเท่านั้น ไม่มีการนำไปใช้กับแบรนด์รถยนต์ใดๆ และขั้นตอนนี้ยังอยู่ระหว่างแผนควบรวมกิจการในส่วนต่างๆ ให้เสร็จสิ้นภายในไตรมาสแรกของปี 2564 ตามแผนที่วางไว้เช่นเดิม
ข้อมูลจำเพาะ

ชื่อบริษัท: ออโตโมบิล เปอโยต์
AUTOMOBILE PEUGEOT
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1897
สำนักงานใหญ่: 75 AVENUE DE LA GRANDE ARMEE, 75116 PARIS, FRANCE
ประธานบริษัท: ชอง บัวล์โลต์
เงินทุนจดทะเบียน: 1,900 ล้านฟรังก์
จำนวนพนักงาน: 57,200 คน (ค.ศ. 1988)
โรงงานในต่างประเทศ: 24 ประเทศ
เว็บไซต์: www.peugeot.com
รุ่นที่มีอยู่ในปัจจุบัน

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| 208 (รุ่นที่ 2) |  | ตั้งแต่ 2012 |
| 301 |  | ตั้งแต่ 2012 |
| 308 (รุ่นที่ 3) |  | Since 2007 |
| 408 (รุ่นที่ 2) |  | Since 2010 |
| 508 (รุ่นที่ 2) |  | Since 2010 |
| 2008 (รุ่นที่ 2) |  | Since 2013 |
| 3008 (รุ่นที่ 2) |  | ตั้งแต่ 2008 |
| 5008 (รุ่นที่ 2) |  | Since 2009 |
| Partner |  | Since 1996 |
| Expert |  | Since 1995 |
| Boxer |  | Since 1993 |
| Landtrek |  | Since 2019 |
| Pick Up |  | Since 2017 |
รุ่นที่มีอยู่ในปัจจุบัน > GTI models

| --- | --- |
308 GTI:
เมอเนียร์

ปลาลิ้นหมาแบบเมอเนียร์กับถั่วแขก
เมอเนียร์ (ฝรั่งเศส: meunière) เป็นวิธีการปรุงอาหารประเภทปลาแบบหนึ่ง ปรุงรสเนื้อปลาด้วยเกลือและพริกไทย โรยด้วยแป้งสาลีหรือแป้งชนิดอื่น ๆ หลังจากอบทั้งสองด้านด้วยเนยแล้วก็โรยด้วยน้ำมะนาว บางคนก็ชอบทำเป็นเนื้อกรอบนอกนุ่มใน มักใช้ปลาเนื้อขาว เช่น ปลากะพงขาว ปลาแบสดำ ปลาเรนโบว์เทราต์ ปลาแซลมอน
นอกจากซอสมะนาว อาจใช้ซอสบอลแซมิกและซอสทาร์ทาร์ บางครั้งใช้ซอสขาว (ซอสเบชาแมล) ซอสออโรรา และซอสถั่วเหลือง
ความหมาย

คำว่า meunière เป็นรูปเพศหญิงของ meunier ซึ่งหมายถึง "เจ้าของโรงโม่แป้ง" หรือ "คนโม่แป้ง" ส่วน XXX à la meunière หมายถึง "ปลา XXX แบบภรรยาคนโม่แป้ง" (โดยที่ XXX ในที่นี้แทนชื่อปลา) ตัวอย่างเช่น "ปลาลิ้นหมาแบบเมอเนียร์" ("ปลาลิ้นหมาแบบภรรยาคนโม่แป้ง") ในภาษาฝรั่งเศสคือ sole à la meunière
เตเฌเว

| --- | --- |
รถไฟเตเฌเวสองขบวนจอดเทียบชานชาลาสถานีการ์เดอเลสต์ในกรุงปารีส
ภาพรวม
ที่ตั้ง: ฝรั่งเศส, เบลเยียม, ลักเซมเบิร์ก, เยอรมนี, สวิตเซอร์แลนด์, อิตาลี และสเปน
วันที่ให้บริการ: พ.ศ. 2524–ปัจจุบัน
ข้อมูลเทคนิค
ช่วงกว้างราง: 1,435 mm (4 ft 8 1⁄2 in)
อื่น ๆ
เว็บไซต์: TGV on sncf.com
เตเฌเว (ฝรั่งเศส: Train à grande vitesse; TGV) เป็นบริการรถไฟความเร็วสูงและรถไฟทางไกลระหว่างเมืองของแอ็สแอนเซแอ็ฟ ผู้ให้บริการเดินรถไฟแห่งชาติฝรั่งเศส ได้รับการพัฒนาขึ้นในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970 โดยฌีเออเซ-อัลสตอม (บริษัทอัลสตอมในปัจจุบัน) และแอ็สแอนเซแอ็ฟ เดิมถูกออกแบบให้ใช้พลังงานจากเครื่องกำเนิดไฟฟ้ากังหันแก๊ส ต่อมารุ่นต้นแบบถูกพัฒนาให้เป็นรถไฟที่ใช้พลังงานไฟฟ้าจากวิกฤตการณ์น้ำมันในปี ค.ศ. 1973 ตามมาด้วยการเดินรถเที่ยวปฐมฤกษ์ระหว่างกรุงปารีสกับเมืองลียงในปี ค.ศ. 1981 ในสาย แอลฌีเวซูว์แด็สต์ (ฝรั่งเศส: LGV Sud-Est; Ligne à Grande Vitesse Sud-Est; รถไฟความเร็วสูงสายตะวันออกเฉียงใต้) ซึ่งมีศูนย์กลางของโครงข่ายทางรถไฟดังกล่าวอยู่ที่กรุงปารีส ต่อมามีการขยายโครงข่ายเส้นทางให้บริการสู่เมืองต่าง ๆ ทั่วฝรั่งเศส และสู่ประเทศใกล้เคียงทั้งในรูปแบบรถไฟความเร็วสูงและรถไฟธรรมดา
รถไฟเตเฌเวทำลายสถิติความเร็วของรถไฟล้อเลื่อนแตะระดับความเร็วสูงสุดที่ 574.8 km/h (357.2 mph) ในวันที่ 3 เมษายน ค.ศ. 2007 ต่อมากลางปี ค.ศ. 2011 ขบวนรถเตเฌเวที่ให้บริการตามตารางเดินรถปกติให้บริการเดินรถที่ความเร็วสูงสุด 320 km/h (200 mph) ในสายแอลฌีเวเอสต์และสายแอลฌีเวเมดิเตอร์เรเนียน
จากรายงานของนิตยสารเรลเวย์กาเซตต์ (Railway Gazette) ในปี ค.ศ. 2007 เตเฌเวสร้างสถิติให้บริการเดินรถตามตารางปกติที่มีความเร็วตั้งแต่ต้นทางถึงปลายทางเฉลี่ยสูงสุดที่ 279.4 km/h (173.6 mph) ระหว่างช็องปาญ-อาร์เดนน์และลอร์แอน จนกระทั่งเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2013 สถิตินี้ก็ถูกทำลายลงโดยรถไฟด่วน ฮาร์โมนีเอ็กซ์เพรส ของจีน
จากความสำเร็จจากการเดินรถไฟแอลฌีเวเชิงพาณิชย์สายแรก เส้นทางสายแอลฌีเวซูว์แด็สต์จึงถูกขยายโครงข่ายไปทางใต้ในสายแอลฌีเวโรนาลป์ และสายแอลฌีเวเมดิเตอร์เรเนียน รวมไปถึงสายทางทิศตะวันตกอย่างแอลฌีเวอัตล็องติก (ฝั่งทะเลแอตแลนติก) สายเหนือแอลฌีเวนอร์ และสายตะวันออกแอลฌีเวแอ็สต์ จากความสำเร็จนี้เองที่ทำให้ประเทศเพื่อนบ้านอย่างอิตาลี, สเปน และเยอรมนี ลอกเลียนและพัฒนาระบบรถไฟความเร็วสูงของตัวเองขึ้นมา ซึ่งบริการของเตเฌเวก็ขยายเส้นทางไปสู่ประเทศข้างเคียงทั้งในรูปแบบให้บริการโดยตรง (สวิตเซอร์แลนด์และอิตาลี) และผ่านโครงข่ายการให้บริการรถไฟความเร็วสูงอื่นที่เชื่อมโยงจากฝรั่งเศสสู่เบลเยียม, เยอรมนี และเนเธอร์แลนด์ (รถไฟตาลิส) เช่นเดียวกับบริการรถไฟความเร็วสูงระหว่างสหราชอาณาจักร, ฝรั่งเศส และเบลเยียมของรถไฟยูโรสตาร์ ปัจจุบันมีการวางแผนขยายเส้นทางและสร้างเส้นทางใหม่หลายเส้นทาง ทั้งที่เป็นเส้นทางในฝรั่งเศสและเส้นทางเชื่อมโยงประเทศเพื่อนบ้าน นอกจากนี้เตเฌเวยังให้บริการเดินรถไฟชานเมือง (TGV commuter) ที่ให้บริการในเขตชานเมืองรอบกรุงปารีส
ในปี ค.ศ. 2007 แอ็สแอนเซแอ็ฟมีผลประกอบการกำไรกว่า 1.1 พันล้านยูโร (ราว 1.75 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ, 875 ล้านปอนด์) โดยส่วนมากเป็นผลมาจากการให้บริการรถไฟความเร็วสูงในโครงข่ายที่เพิ่มขึ้น
ประวัติ

ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1960 เป็นช่วงที่ความคิดเรื่องรถไฟความเร็วสูงเกิดขึ้นในฝรั่งเศส โดยในยุคแรกนั้นมีความคิดที่ว่าจะทำรถไฟเป็นแบบใช้เครื่องกำเนิดไฟฟ้าจากเครื่องยนต์กังหันแก๊ส (Gas-turbine) เนื่องจากรถไฟของแอ็สแอนเซแอ็ฟนิยมใช้เชื้อเพลิงดังกล่าวและราคาถูก จึงมีการเสนอต่อรัฐบาลฝรั่งเศสในการพัฒนาและวิจัยในด้านนั้น ในปี ค.ศ. 1967 รัฐบาลฝรั่งเศสจึงอนุมัติงบสร้างเส้นทางรถไฟความเร็วสูงในสายแรก หลังจากนั้นจึงได้เกิดรถไฟต้นแบบของเตเฌเว คือ TGV-001 และ TGV-002 โดยในขบวนรถนั้นประกอบด้วยมอเตอร์ที่ขับเคลื่อนบริเวณหัวและท้ายของขบวน ในขบวนมี 3 ตู้โบกี้ คือตู้ที่นั่งชั้น 1, ตู้ทดลอง และตู้ที่นั่งชั้น 2 โดยมอเตอร์จะควบคุมความเร็วรถไฟให้รถไฟมีความเร็วคงที่ตลอดเวลา TGV-001 ถูกทดสอบวิ่งจำนวน 5,227 เที่ยว รวมระยะทางเกือบ 500,000 กิโลเมตร และมีความเร็วเกิน 300 กม./ชม. ในการทดสอบจำนวน 175 เที่ยว ต่อมาในปี ค.ศ. 1974 ได้เกิดวิกฤติการณ์ราคาเชื้อเพลิงขยับสูงขึ้นจึงทำให้ต้องล้มเลิกการใช้เชื้อเพลิงฟอสซิลในเตเฌเว และเปลี่ยนเป็นไฟฟ้าแทน ต่อมามีการสร้าง TGV Sud-Est 01 และ 02 โดยมีชื่อเล่นว่า Patrick และ Sophie ซึ่งเป็นตัวทดลองของรุ่น Sud-Est ซึ่งเมื่อทดสอบแล้วพบว่ามีปัญหามาก วิศวกรจึงได้ทำการปรับปรุง จนในวันที่ 25 เมษายน ค.ศ. 1980 ได้มีการนำ 03 มาทดสอบซึ่งได้ผลดีและในปีต่อมาจึงนำไปบริการในเส้นทางปารีส–ลียง
ระบบต่างๆ > ระบบรางรถไฟ

ในฝรั่งเศส  รางรถไฟมีขนาดความกว้าง 1,435 มิลลิเมตร หรือ 1.435 เมตร (Standard gauge) เท่ากันทั้งรางปกติและรางรถไฟความเร็วสูง จึงทำให้เตเฌเวสามารถที่จะวิ่งทั้งในรางรถไฟปกติซึ่งใช้ร่วมกับรถไฟปกติและรางรถไฟความเร็วสูงที่สร้างสำหรับเตเฌเวโดยเฉพาะ ซึ่งในฝรั่งเศสมีเส้นทางรถไฟความเร็วสูงดังนี้
LGV Sud-Est (LN1)
LGV Atlantique (LN2)
LGV Nord (LN3)
LGV Interconnexion Est
LGV Rhône-Alpes (LN4)
LGV Méditerranée (LN5)
LGV Est européenne (LN6)
LGV Perpignan - Figueras
LGV Rhin-Rhône (LN7)
และยังมีเส้นทางรถไฟความเร็วสุงซึ่งอยู่ในการก่อสร้าง ดังนี้
LGV Est ในเฟสที่ 2
LGV Sud Europe Atlantique (Tours–Bordeaux)
LGV Bretagne-Pays de la Loire (Le Mans–Rennes)
Nîmes-Montpellier bypass
ระบบต่างๆ > ระบบไฟฟ้า

ดูเพิ่ม: ระบบการจ่ายไฟฟ้าแก่ทางรถไฟ
ระบบการจ่ายไฟฟ้าในรางปกติและรางความเร็วสูงมีลักษณะคล้ายคลึงกัน คือใช้ระบบการจ่ายไฟแบบ Overhead Line (จ่ายไฟเหนือรถไฟ) แต่จะมีความแตกต่างที่ระบบทไฟฟ้าที่ป้อนให้ โดยในรางปกติจะใช้ความต่างศักย์ไฟฟ้าที่ 1.5 กิโลโวลต์ (kV) กระแสตรง ส่วนในรางความเร็วสูงจะใช้ที่ความต่างศักย์ 25 กิโลโวลต์ (kV) 50 เฮิรตซ์ (Hz) กระแสสลับ ซึ่งรถไฟสามารถที่ใช้กระแสไฟฟ้าทั้งสองระบบได้ รวมทั้งระบบไฟฟ้าอื่นที่ถูกเพิ่มเติมเข้าไปเพื่อใช้ในต่างประเทศ โดยการรับกระแสไฟฟ้าจากสายไฟฟ้าเหนือรถไฟทำได้โดยใช้แหนบรับไฟ (pantograph) แบบ z ในการรับกระแสไฟฟ้า
ระบบต่างๆ > ระบบอาณัติสัญญาณ

ดูเพิ่ม: Transmission voie-machine
เนื่องจาก เตเฌเว เป็นรถไฟที่ใช้ความเร็วสูง ดังนั้นระบบอาณัติสัญญาณที่ใช้ทั่วไปในระบบรถไฟไม่สามารถใช้ได้ เนื่องจากพนักงานไม่สามารถเห็นป้ายความเร็วหรือแม้กระทั่งสัญญาณไฟที่อยู่บนรางรถไฟได้ จึงทำให้ต้องพัฒนาระบบอาณัติสัญญาณเพื่อที่จะรองรับรถไฟความเร็วสูง โดยฝรั่งเศสได้พัฒนาเป็นระบบ TVM โดยจัดเป็น Cab-Signalling เนื่องจากมีการแสดงผลในห้องคนขับ และคนขับจะปฏิบัติตามคำสั่งตามสัญญาณต่าง ๆ ที่อยู่บริเวณแผงหน้าปัดของรถไฟ โดย TVM จะแสดงผลเป็นรูปแบบตัวเลข สี เสียง หรือสัญญาณอื่น ๆ ว่า ต้องทำอะไรในต่อไปเพื่อลดข้อด้อยความสามารถในการมองเห็นของคนขับ ในการมองเส้นทางรถไฟในความเร็วสูง
รุ่นของ TGV

TGV Sud-Est
TGV Atlantique
TGV Postal
TGV Réseau
TGV Iris 320
TGV Duplex
TGV TMST
TGV Thalys PBKA
TGV POS
TGV 2N2