stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ฌานแห่งดามาร์แต็ง
กลับสู่ปงตีเยอ

พระราชินีฌานกลับปงตีเยอบ้านเกิดในช่วงเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1254 พระองค์กับดอนเฟร์นันโด พระราชบุตรคนโตที่มีพระชนมายุ 15 พรรษาได้รับการต้อนรับอย่างดีจากพระเจ้าเฮนรีที่ 3 แห่งอังกฤษในช่วงที่เดินทางผ่านอาณาเขตของกัสกอญ เฟร์นันโดถูกเรียกว่าเฟร์นันโดแห่งปงตีเยอแทนที่จะเป็นเฟร์นันโดแห่งกัสติยา สันนิษฐานว่าอาจมาจากการที่พระองค์เป็นทายาทในเคาน์ตีดังกล่าว ในดินแดนของพระนางเองที่ผู้คนพูดภาษาที่พระนางพูดฌานอาจมีชีวิตที่สะดวกสบายกว่าเมื่อครั้งอยู่ในกัสติยาซึ่งปกครองโดยพระโอรสเลี้ยง เลโอนอร์ พระธิดาของพระนางสมรสกับลอร์ดเอ็ดเวิร์ด พระโอรสและทายาทของพระเจ้าเฮนรีที่ 3 แห่งอังกฤษซึ่งเป็นอดีตคู่หมั้นของฌานในบูร์โกสเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1254 ดอนลุยส์ พระโอรสคนเล็กยังคงอยู่ในกัสติยาและเริ่มเป็นสักขีพยานในกฎบัตรของพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 10 ผู้เป็นพระเชษฐาต่างมารดาในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1255 สุดท้ายลุยส์สมรสกับฆัวนา โกเมซ เด มันซาเนโด เลดีแห่งกาตอน ธิดาขุนนางกัสติยา ขณะที่ดอนเฟร์นันโด พระเชษฐาคนโตเชื่อมสัมพันธไมตรีกับทั้งฝรั่งเศสและอังกฤษด้วยการสมรสกับลอร์ เด มงฟอร์ ธิดาขุนนางฝรั่งเศสซึ่งเป็นหลานสาว (ลูกของพี่น้อง) ของซีมง เดอ มงฟอร์ เอิร์ลแห่งเลสเตอร์ พระขนิษฐภรรดาของพระเจ้าเฮนรีที่ 3 ลุยส์สิ้นพระชนม์ก่อนปี ค.ศ. 1279 ส่วนเฟร์นันโดถูกสังหารก่อนปี ค.ศ. 1264 ราวต้นคริสต์ทศวรรษ 1260 ฌานได้สมรสกับฌ็อง เดอ แนล ลอร์ดแห่งแฟลวีและอีเรล สามีคนที่สองที่สันนิษฐานกันว่าน่าจะเป็นข้าราชบริพารของพระนางเอง
เมื่อพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1 พระชามาดาและพระราชินีเลโอนอร์ พระธิดาของพระนางเดินทางจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์กลับอังกฤษในฤดูร้อนของปี ค.ศ. 1274 ทั้งคู่แวะมาพักกับฌานในปงตีเยอและทิ้งโจนแห่งเอเคอร์ พระธิดาวัย 2 พรรษาซึ่งถูกตั้งชื่อตามฌานไว้กับพระนาง พระนัดดาและพระอัยกีอยู่ด้วยกันจนกระทั่งพระราชินีฌานสิ้นพระชนม์ นักประวัติศาสตร์บางคนมองว่าฌานแห่งเอเคอร์ "อาจถูกตามใจโดยพระอัยกีผู้แสนตามใจ"
ฌาน เคาน์เตสแห่งปงตีเยอและโอมาล พระราชินีม่ายแห่งกัสติยาและเลออน และพระมารดาของสมเด็จพระราชินีแห่งอังกฤษสิ้นพระชนม์ในวันที่ 16 มีนาคม ค.ศ. 1279 ด้วยวัยเกือบ 60 พรรษาที่เมืองแอบเบอวีล ฌ็อง เดอ แนล สามีม่ายของพระนางมีชีวิตอยู่จนถึงเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1292 (ซึ่งแสดงให้เห็นว่าเขามีอายุน้อยกว่าพระนาง) พระราชินีฌานพระชนมายุยืนกว่าพระโอรสของพระองค์ทั้งสี่คน คือ เฟร์นันโด, ลุยส์, ฆวน และซิมอน ฌ็อง เดอ ปงตีเยอ หลานชายของฌานสืบทอดโอมาลต่อจากพระนาง ขณะที่เคานต์ตีปงตีเยอของพระนางตกเป็นของพระราชินีเลโอนอร์ผู้เป็นพระธิดา
ตราประจำพระองค์ของพระราชินีฌาน
ฌ็อง-บาติสต์ ฌูร์ด็อง

| จอมพลแห่งจักรวรรดิ ฌ็อง-บาติสต์ ฌูร์ด็อง |
| --- | --- |

ชื่อเล่น: Le Vainqueur de Fleurus 
เกิด: 29 เมษายน ค.ศ. 1762 ลีมอฌ ประเทศฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 1833 (71 ปี) ปารีส ประเทศฝรั่งเศส
รับใช้:  ราชอาณาจักรฝรั่งเศส  สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 1  จักรวรรดิฝรั่งเศสที่ 1  ฝรั่งเศสราชวงศ์บูร์บง  ฝรั่งเศสราชวงศ์ออร์เลอ็อง
ประจำการ: 1778–1815
ชั้นยศ: จอมพลแห่งจักรวรรดิ
ฌ็อง-บาติสต์ ฌูร์ด็อง (ฝรั่งเศส: Jean-Baptiste Jourdan) เป็นนักการทหารชาวฝรั่งเศสในช่วงสงครามปฏิวัติฝรั่งเศสและสงครามนโปเลียน เขาได้รับยศจอมพลแห่งจักรวรรดิฝรั่งเศสในปี 1804 นอกจากนี้ เขายังเป็นสมาชิกกลุ่มฌากอแบ็งในสมัยคณะดีแร็กตัวร์ และเป็นสมาชิกสภาห้าร้อยระหว่างปี 1797 ถึง 1799
ฌ็อง มักซีมีเลียง ลามาร์ก

| ฌ็อง มักซีมีเลียง ลามาร์ก |
| --- | --- |
22 กรกฎาคม ค.ศ. 1770 – 1 มิถุนายน ค.ศ. 1832(1832-06-01) (61 ปี)
 ฌ็อง มักซีมีเลียง ลามาร์ก
เกิดที่: แซ็ง-เซแวร์ จังหวัดล็องด์  ประเทศฝรั่งเศส
อนิจกรรมที่: ปารีส
เหล่าทัพ:  กองทัพแห่งจักรวรรดิฝรั่งเศส
ยศสูงสุด: พลโท (général de division) (เมื่อ 6 ธันวาคม ค.ศ. 1807)
รับใช้:  สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 1  จักรวรรดิฝรั่งเศสที่ 1  ราชอาณาจักรเนเปิลส์  ราชอาณาจักรสเปน (1808-1803)
การยุทธ: สงครามปฏิวัติฝรั่งเศส สงครามนโปเลียน
บำเหน็จ: Royal Order of the Two-Sicilies  เครื่องอิสริยาภรณ์เลฌียงดอเนอร์ ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์
อาชีพอื่น: นักการเมือง, นักเขียน
ฌ็อง มักซีมีเลียง ลามาร์ก (ฝรั่งเศส: Jean Maximilien Lamarque; ค.ศ. 1770 –  ค.ศ. 1832) นิยมเรียกอย่างลำลองว่า นายพลลามาร์ก เป็นผู้บัญชาการทหารชาวฝรั่งเศส ยศพลโท (général de division) ในสมัยสงครามนโปเลียนและในภายหลังได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกรัฐสภา นายพลลามาร์กเป็นหนึ่งในผู้นำคนสำคัญของกองทัพภายใต้จักรพรรดินโปเลียนที่ 1 และได้รับการยกย่องอย่างมากจากคือการยึดครองกาปรีจากการปกครองของอังกฤษ รวมทั้งความพ่ายแพ้ของเขาแก่กองกำลังฝ่ายนิยมกษัตริย์ที่จังหวัดว็องเดเมื่อปี ค.ศ. 1815 ชัยชนะของเขาได้รับการชื่นชมอย่างมากโดยจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 ว่าเขาเป็นคนที่ "สร้างปาฏิหาริย์ และเหนือความคาดหวังอยู่เสมอ"
ภายหลังจากการฟื้นฟูราชวงศ์บูร์บง นายพลลามาร์กก็ได้กลายมาเป็นฝั่งตรงข้ามทันทีในยุคของการกลับมาของการปกครองระบบเก่า (Ancien Régime) และต่อมาในการปฏิวัติโค่นล้มราชวงศ์บูร์บงอีกครั้งในปี ค.ศ. 1830 เขาก็ได้ถูกแต่งตั้งเป็นผู้บัญชาการกองกำลังเพื่อเฝ้าระวังผู้นิยมราชวงศ์บูร์บง ที่เรียกตัวเองว่า "เหล่าผู้สืบสิทธิโดยนิติธรรม"(légitimistes) อันเป็นฝ่ายตรงข้ามกับราชวงศ์ออร์เลอ็อง
ต่อมาในยุคของการปกครองแบบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์เป็นประมุข (July Monarchy) เขาเป็นผู้นำฝ่ายซ้าย (เสรีนิยม) หนึ่งในผู้สนับสนุนพระเจ้าหลุยส์-ฟิลิปป์ที่ 1ให้ขึ้นครองราชย์ ซึ่งในภายหลังก็เป็นอีกหนึ่งเรื่องที่ถูกวิพากษ์วิจารณ์อย่างมาก เนื่องจากการปกครองแบบใหม่นี้ก็ยังไม่ได้ช่วยเรื่องสิทธิมนุษยชน และความมีเสรีภาพของพรรคการเมือง เขายังเป็นอีกผู้หนึ่งที่สนับสนุนการให้เอกราชของโปแลนด์และอิตาลีในขณะนั้น นายพลลามาร์กยังเป็นนักเขียนที่มีความคิดแนวเสรีนิยมคนหนึ่งในสมัยนั้น แนวความคิดต่างๆ ของนายพลลามาร์กทำให้เขาเป็นหนึ่งในบุคคลสำคัญในฝรั่งเศส การถึงแก่อสัญกรรมของเขาเป็นตัวแปรสำคัญที่กระตุ้นการกบฎของประชนชาวปารีสในเดือนมิถุนายน (June Rebellion) ปี ค.ศ. 1832 ซึ่งเป็นที่มาของฉากและบทประพันธ์เรื่องเลมีเซราบล์ (Les Misérables) ของวิกตอร์ อูโก
บรรณานุกรม

Alfred Cobban, A History of Modern France, 1992.
Jill Harsin, Barricades: The War of the Streets in Revolutionary Paris, 1830–1848, 2002.
Vincent J. Esposito and John Elting, A Military History and Atlas of the Napoleonic Wars, 1999.
ซูร์เลอปงดาวีญง

French song
ปงดาวีญงตอนพลบค่ำ
"ซูร์เลอปงดาวีญง" (ฝรั่งเศส: Sur le Pont d'Avignon, ออกเสียง: [syʁ lə pɔ̃ daviɲɔ̃]; แปลว่า บนสะพานอาวีญง) เป็นเพลงภาษาฝรั่งเศสเกี่ยวกับการเต้นรำที่แสดงบนปงดาวีญง (ชื่อทางการคือปงแซ็ง-เบเนแซ) ที่สืบต้นตอได้ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 15
อันที่จริง การเต้นรำเกิดขึ้นที่ใต้สะพาน ไม่ใช่บนสะพาน (sous le Pont d'Avignon ไม่ใช่ sur)
เนื้อร้อง

ซูร์เลอปงดาวีญง
เนื้อร้อง > ร้องประสานเสียง

Sur le Pont d'Avignon

L'on y danse, l'on y danse

Sur le Pont d'Avignon

L'on y danse tous en rond.
On the bridge in Avignon

They are dancing there, They are dancing there
On the bridge in Avignon

They all dance in circles there
เนื้อร้อง > บทแรก

Les beaux messieurs font comme ça

Et puis encore comme ça.
The fine gentlemen go like this (โค้งคำนับ)
 And then again like this.
เนื้อร้อง > บทที่สอง

Les belles dames font comme ça

Et puis encore comme ça.
The beautiful ladies go like this (ถอนสายบัว)

And then again like that.
เนื้อร้อง > บทที่สาม

Les filles font comme ça

Et puis encore comme ça.
The young girls go like this (คำนับ)

And then like that.
เนื้อร้อง > บทที่สี่

Les musiciens font comme ça

Et puis encore comme ça.
The musicians go like this (ทั้งหมดโค้งคำนับแก่ผู้หญิง)

And then like that.
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Sur le pont d'Avignon
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
ประจำชาติ:  เยอรมนี 
อื่น ๆ:  มิวสิกเบรนซ์ ผลงาน 2 
ปงดาวีญงกับเพลง
ฌูอานาแห่งโปรตุเกส

| ฌูอานาแห่งโปรตุเกส |
| --- | --- |
อิงฟังตาฌูอานาในพงศาวลีกษัตริย์แห่งโปรตุเกส (อังตอนียู ดึ อูลังดา ค.ศ. 1530–1534)
สมเด็จพระราชินีแห่งกัสติยา
ดำรงพระยศ: 21 พฤษภาคม ค.ศ. 1455 – 11 ธันวาคม ค.ศ. 1474

พระราชสมภพ: 31 มีนาคม ค.ศ. 1439 อัลมาดา ราชอาณาจักรโปรตุเกส
สวรรคต: 13 มิถุนายน ค.ศ. 1475 (36 พรรษา) มาดริด ราชอาณาจักรกัสติยา
ฝังพระศพ: มหาวิหารซานฟรันซิสโกเอลกรันเด มาดริด
พระสวามี: พระเจ้าเอนริเกที่ 4 แห่งกัสติยา
พระบุตร: ฆัวนาลาเบลตราเนฆา
ราชวงศ์: อาวิช (โดยกำเนิด) ตรัสตามารา (โดยสมรส)
พระบิดา: พระเจ้าดูวาร์ตึแห่งโปรตุเกส
พระมารดา: เลโอนอร์แห่งอารากอน สมเด็จพระราชินีแห่งโปรตุเกส
ฌูอานาแห่งโปรตุเกส (โปรตุเกส: Joana de Portugal; 31 มีนาคม ค.ศ. 1439 – 13 มิถุนายน ค.ศ. 1475) เป็นพระราชินีคู่สมรสแห่งกัสติยาจากการเป็นพระมเหสีคนที่สองของพระเจ้าเอนริเกที่ 4 แห่งกัสติยา และเป็นอิงฟังตาแห่งโปรตุเกสจากการเป็นพระธิดาที่เสด็จพระราชสมภพหลังจากพระเจ้าดูวาร์ตึที่ 1 แห่งโปรตุเกสได้สิ้นพระชนม์เมื่อหกเดือนก่อนหน้า
พระราชินีแห่งกัสติยา

ฌูอานาแห่งโปรตุเกสเสด็จพระราชสมภพในปลายเดือนมีนาคม ค.ศ. 1439 ที่เมืองอัลมาดาในโปรตุเกส พระองค์เป็นพระธิดาของพระเจ้าดูวาร์ตึแห่งโปรตุเกสกับเลโอนอร์แห่งอารากอน และเป็นพระขนิษฐาของพระเจ้าอาฟงซูที่ 5 แห่งโปรตุเกส พระองค์ไม่เคยเห็นหน้าพระบิดาเนื่องจากพระเจ้าดูวาร์ตึสิ้นพระชนม์ก่อนพระองค์เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 9 กันยายน ค.ศ. 1438 โดยมีผู้สืบทอดตำแหน่งคืออาฟงซู พระเชษฐาของจัวนา
เมื่อมีพระชนมายุ 15 พรรษา พระองค์ถูกจับหมั้นหมายกับพระเจ้าเอนริเกที่ 4 แห่งกัสติยาที่ตกพุ่มม่ายหลังการสมรสของพระองค์กับบลังกาแห่งนาวาร์ถูกประกาศให้เป็นโมฆะเมื่อหนึ่งปีก่อนหน้าด้วยเหตุผลว่าตลอด 13 ปีที่ผ่านมา (ค.ศ. 1424–1462) การสมรสไม่เคยสมบูรณ์ มีปัจจัยหลายอย่างที่ทำให้พระเจ้าเอนริเกต้องการอภิเษกสมรสกับจัวนา ประการแรกพระนางเป็นเจ้าหญิงของโปรตุเกส ราชอาณาจักรที่จะเป็นพันธมิตรช่วยพระองค์ต่อกรกับการขยายอำนาจของพระเจ้าชวนที่ 2 แห่งอารากอน ประการที่สองพระองค์ยังไม่มีพระโอรสธิดากับบลังกา มีข่าวลือว่ากษัตริย์มีอาการกามตายด้านจึงทำให้การสมรสไม่เคยสมบูรณ์ พระองค์จึงต้องการพิสูจน์ความเป็นชายของตนและต้องการผลิตทายาท ความงามอันเป็นที่โจษจันของจัวนาอาจเป็นอีกสาเหตุที่ทำให้พระเจ้าเอนริเกเลือกพระนาง แม้ว่าพระมารดาของทั้งคู่จะเป็นพี่น้องกัน (ทั้งเลโอนอร์แห่งอารากอนและมาริอาแห่งอารากอนต่างเป็นพระธิดาของพระเจ้าเฟร์นันโดที่ 1 แห่งอารากอนกับเลโอนอร์แห่งอัลบูร์เกร์เก)
ฌูอานาอภิเษกสมรสเป็นพระมเหสีคนที่สองของพระเจ้าเอนริเกที่ 4 แห่งกัสติยาที่มีพระชนมายุมากกว่าพระองค์ 14 ปีเมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม ค.ศ. 1455 มีการจัดพิธีเฉลิมฉลองใหญ่ในสเปน แต่ในช่วงแรกของการสมรสกษัตริย์ยังคงทำให้การสมรสสมบูรณ์ไม่ได้ พระองค์ได้รับกิโอมาร์ เด กัสโตร หนึ่งในผู้ติดตามของจัวนาเป็นสนมลับ อาจจะเพื่อเยียวยาความล้มเหลวของพระองค์ จัวนาที่โกรธเกรี้ยวทุบตีนางกำนัลของตนต่อหน้าสาธารณชน หลายปีผ่านไปจัวนายังคงไร้วี่แววจะตั้งครรภ์ จนกระทั่งในปีที่ 7 ของการสมรสพระนางได้ให้กำเนิดพระธิดาชื่อว่าฆัวนาในวันที่ 21 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1462 สร้างความปีติยินดีให้แก่ทั้งสองพระองค์ พระมหากษัตริย์และผู้อยู่ใต้ปกครองของพระองค์มีความสุขอย่างมากกับการถือกำเนิดของพระธิดา ไม่นานพระนางก็ตั้งครรภ์อีกครั้ง แต่พระโอรสสิ้นพระชนม์ในครรภ์
เรื่องอื้อฉาวและบุตรนอกสมรส

ชีวิตของพระราชินีกับพระธิดาเริ่มลำบากเมื่อขุนนางฝ่ายคัดค้านไม่พอใจที่พระเจ้าเอนริเกไว้เนื้อเชื่อใจฆวน ปาเชโก มาร์ควิสแห่งบิเยนาผู้โลภมากและตลบแตลง พระเจ้าเอนริเกเล็งเห็นว่าพระองค์ไม่สามารถกำราบชนชั้นสูงกัสติยาที่เป็นกบฏได้ ขณะเดียวกันก็ต้องเผชิญกับการคุกคามจากอารากอนและกรานาดา เพื่อลดทอนอำนาจของพระองค์ กลุ่มขุนนางฝ่ายคัดค้านได้เคลื่อนไหวเพื่อปลดพระเจ้าเอนริเกออกจากตำแหน่งและยกอัลฟอนโซ พระอนุชาต่างมารดาของพระองค์ขึ้นครองบัลลังก์ พระเจ้าเอนริเกกับจัวนาจึงจำต้องแยกจากกัน เพื่อเอาใจกลุ่มกบฏพระเจ้าเอนริเกยอมให้อาลอนโซ เด ฟอนเซกา อัครมุขนายกแห่งเซบิยาจับพระนางเป็นตัวประกัน เพื่อเป็นหลักประกันว่าพระเจ้าเอนริเกจะยอมรับอัลฟอนโซเป็นทายาทของพระองค์ จัวนารอเวลาอยู่ในปราสาทของฟอนเซกาที่อาลาเอโฆสด้วยความผิดหวังและเบื่อหน่าย ในปี ค.ศ. 1468 พระองค์ตั้งครรภ์บุตรชายนอกสมรส (ฝาแฝด) อันเป็นผลมากจากการคบชู้กับเปโดร เด กัสติยา อี ฟอนเซกา หลานชาย (ลูกของพี่น้อง) ของอัครมุขนายก เมื่อพระองค์พยายามหนี สาธารณชนจึงได้รู้ถึงพฤติกรรมอันฉาวโฉ่ของพระองค์
ขณะเดียวกันอัลฟอนโซได้สิ้นพระชนม์ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1468 ฝ่ายตรงข้ามจึงต่อสู้เพื่อให้สิทธิ์ของพระองค์ตกเป็นของอิซาเบล พระขนิษฐาที่ต่อมาขึ้นครองราชย์เป็นสมเด็จพระราชินีนาถอิซาเบลที่ 1 แห่งกัสติยา นอกจากการใช้กำลังทางทหารเยี่ยงสัตว์เดรัจฉาน ฝ่ายคัดค้านยังวางกลยุทธ์ลดทอนความน่าเชื่อถือในตัวฆัวนา พระธิดาของพระเจ้าเอนริเกและจัวนา เดือนกันยายน ค.ศ. 1468 กลุ่มขุนนางกบฏบีบบังคับให้พระเจ้าเอนริเกยอมรับข้อตกลงโตโรสเดกิซันโดที่ให้พระเจ้าเอนริเกประกาศสละสิทธิ์ในการสืบทอดบัลลังก์ของพระธิดา และยินยอมให้อิซาเบลเป็นผู้สืบทอดตำแหน่งต่อจากพระองค์แทน กลุ่มขุนนางแย้งว่าที่ควรเป็นเช่นนี้เพราะพระเจ้าเอนริเกกับจัวนาไม่ได้รับการผ่อนผันจากพระสันตะปาปาที่ทั้งคู่จำเป็นต้องได้รับจึงจะสมรสกันได้ เนื่องจากเป็นลูกพี่ลูกน้องชั้นที่หนึ่งกัน การสมรสของทั้งคู่จึงไม่ชอบในทางกฎหมาย ทำให้ฆัวนาเป็นบุตรสาวนอกสมรสและไม่มีสิทธิ์ในบัลลังก์ บางแหล่งข้อมูลกล่าวว่าที่พระเจ้าเอนริเกทำเช่นนี้เพราะต้องการแก้แค้นการคบชู้ของจัวนา
ทว่าในปี ค.ศ. 470 พระเจ้าเอนริเกเพิกถอนข้อตกลงดังกล่าวและประกาศให้ฆัวนา พระธิดา เป็นทายาทของพระองค์อีกครั้ง ทำให้มีการปล่อยข่าวลือว่าพระเจ้าเอนริเกไม่ใช่บิดาตัวจริงของเด็กหญิง พระราชินีจัวนาเคยสนิทสนมกับข้าราชสำนักชื่อเบลตรัน เด ลา กูเอบา ดยุคที่ 1 แห่งอัลบูร์เกร์เกซึ่งถูกกล่าวหาว่าเป็นบิดาของฆัวนา พฤติกรรมอันฉาวโฉ่ที่เกิดขึ้นเมื่อไม่นานของจัวนาทำให้ข้อกล่าวหายิ่งมีน้ำหนัก แม้ว่าทั้งพระเจ้าเอนริเกและจัวนาจะสาบานต่อหน้าสาธารณชนว่าทั้งคู่เป็นบิดามารดาของเด็กหญิง แต่เด็กหญิงได้ถูกตั้งฉายาว่า ลา เบลตราเนฆา
ต่อมาจัวนาได้บวชเข้าคอนแวนต์ซานฟรันซิสโกในเซโกเบีย เมื่อพระเจ้าเอนริเกสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1474 พระนางพยายามแย่งชิงสิทธิ์ในการสืบทอดตำแหน่งมาให้ฆัวนา ทว่าพระนางเองกลับสิ้นพระชนม์ในอีกไม่กี่เดือนต่อมาในวันที่ 13 มิถุนายน ค.ศ. 1475 ร่างของจัวนาถูกฝังในคอนแวนต์ที่พระนางสิ้นพระชนม์ แต่หลุมฝังศพของพระนางไม่เหลืออยู่แล้ว
บุตรชายนอกสมรสของพระนางได้แต่งงานทั้งคู่และมีอย่างน้อยหนึ่งคนที่มีทายาท ขณะที่ฆัวนาลาเบลตราเนฆา พระธิดาถูกขับไล่ออกจากประเทศไปอยู่ในโปรตุเกส บางแหล่งข้อมูลกล่าวว่าเรื่องราวของพระองค์ถูกใส่สีตีไข่โดยนักโฆษณาชวนเชื่อและนักประวัติศาสตร์ของอิซาเบลที่ต้องการทำลายชื่อเสียงของพระเจ้าเอนริเกและจัวนาแห่งโปรตุเกสเพื่อช่วยสร้างความชอบธรรมให้แก่พระมหากษัตริย์คนใหม่
ฆัวนา พระธิดา ในพงศาวลีกษัตริย์แห่งโปรตุเกส (อังตอนียู ดึ อูลังดา ค.ศ. 1530–1534)
ฌ็อง-ฌัก-เรฌิส เดอ ก็องบาเซแร็ส

| ฌ็อง-ฌัก-เรฌิส เดอ ก็องบาเซแร็ส Jean Jacques Régis de Cambacérès |
| --- | --- |


กงสุลโทแห่งสาธารณรัฐ
ดำรงตำแหน่ง 12 ธันวาคม 1799 – 18 พฤษภาคม 1804
ก่อนหน้า: แอมานุแอล โฌแซ็ฟ ซีเยแย็ส
ถัดไป: ไม่มี (เปลี่ยนระบอบการปกครอง)
อัครมหาเสนาบดีแห่งจักรวรรดิ
ดำรงตำแหน่ง 18 พฤษภาคม 1804 - 14 เมษายน 1814
กษัตริย์: จักรพรรดินโปเลียนที่ 1
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 18 ตุลาคม ค.ศ. 1753 Mirecourt ประเทศฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 8 มีนาคม ค.ศ. 1824 (70 ปี) ปารีส ประเทศฝรั่งเศส

ฌ็อง-ฌัก-เรฌิส เดอ ก็องบาเซแร็ส (ฝรั่งเศส: Jean Jacques Régis de Cambacérès) เป็นขุนนาง รัฐบุรุษ และพระนามชื่อไทยว่า (ธีรเดช ลัดดา อุบล) เคยเป็นพลเอก และนักกฎหมายชาวฝรั่งเศสในช่วงการปฏิวัติฝรั่งเศสและสาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 1 เขาเป็นหนึ่งในคณะผู้ร่างประมวลกฎหมายนโปเลียน ซึ่งกลายเป็นรากฐานของประมวลกฎหมายแพ่งของฝรั่งเศสตลอดจนกฎหมายแห่งในหลายประเทศ ก็องบาเซแร็สเกิดในเมืองมงเปอลีเยในตระกูลขุนนางยากจน ในปี 1744 เขาสำเร็จการศึกษาด้านกฎหมายและสืบทอดงานต่อจากบิดาในตำแหน่งที่ปรึกษาประจำสำนักบัญชีและการเงินในเมืองตูลูซ เขาเป็นผู้สนับสนุนการปฏิวัติฝรั่งเศสซึ่งเริ่มขึ้นในปี 1789 ต่อมาในปี 1792 เขาได้เป็นผู้แทนในที่ประชุมใหญ่แห่งชาติ และต่อมาได้เข้าเป็นสมาชิกในคณะกรรมาธิการความปลอดภัยส่วนรวมหลังการสิ้นอำนาจของรอแบ็สปีแยร์
เมื่อนายพลนโปเลียนก่อรัฐประหาร 18 บรูว์แมร์ในปี 1799 เขาก็ได้รับแต่งตั้งเป็น "กงสุลโท" ในคณะกงสุลฝรั่งเศส ซึ่งตลอดช่วงที่เป็นกงสุลนี้ เขารับผิดชอบด้านการร่างประมวลกฎหมายแพ่งฉบับใหม่ของฝรั่งเศสซึ่งเรียกว่า "ประมวลกฎหมายนโปเลียน" อันเป็นกฎหมายที่ปรับปรุงมาจากกฎหมายโรมัน ประมวลกฎหมายฉบับนี้ได้รับการยอมรับนับถือเป็นประมวลกฎหมายสมัยใหม่ฉบับแรกของฝรั่งเศส ประมวลกฎหมายฉบับนี้ได้รับการประกาศใช้โดยจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 ในปี 1804 แม้ก็องบาเซแร็สไม่เคยเห็นด้วยกับการปราบดาตนขึ้นเป็นจักรพรรดิของนโปเลียน แต่เขาก็ยอมรับใช้จักรพรรดินโปเลียน เขาได้รับการอวยยศขึ้นเป็นเจ้าชายและเป็นอัครมหาเสนาบดีแห่งจักรวรรดิ และในปี 1808 ก็ได้เป็นดยุกแห่งปาร์มา เขาถือเป็นข้าราชการพลเรือนผู้มีอำนาจเป็นอันดับสองในยุคนโปเลียน
ก็องบาเซแร็สเป็นบุคคลรักร่วมเพศ รสนิยมทางเพศของเขาเป็นที่รับรู้กันในคนหมู่มาก และเขาก็ไม่ได้มีความพยายามจะปิดบังเลย นโปเลียนมักจะนำประเด็นเรื่องนี้มีมาแซวเล่นกับเขาอยู่เสมอ เขามีสไตล์การใช้ชีวิตฟุ่มเฟือยและหรูหรา มื้อค่ำในบ้านของเขาเป็นที่เลื่องลือว่าดีเลิศที่สุดในฝรั่งเศส เขามีทรัพย์สินราว 7.3 ล้านฟรังค์ (ราว 2,000 ล้านบาท ณ ปี 2015) ณ วันที่เขาถึงแก่อสัญกรรมในปี 1824
ฌูล อาร์ดวง-ม็องซาร์

วังด็องปีแยร์
ฌูล อาร์ดวง-ม็องซาร์ (ฝรั่งเศส: Jules Hardouin-Mansart, ฟังเสียง; 16 เมษายน ค.ศ. 1646 - 11 พฤษภาคม ค.ศ. 1708) เป็นสถาปนิกชาวฝรั่งเศส ที่ผลงานถือกันว่าเป็นผลงานของสมัยบาโรกฝรั่งเศสที่รุ่งเรืองที่สุดที่เป็นสัญลักษณ์ของอำนาจและความยิ่งใหญ่โอ่อ่าของพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 ม็องซาร์ถือกันว่าเป็นสถาปนิกคนสำคัญที่สุดคนหนึ่งของยุโรปของคริสต์ศตวรรษที่ 17
ประวัติ

ฌูล อาร์ดวงเป็นชื่อเมื่อแรกเกิด ม็องซาร์ศึกษากับฟร็องซัว ม็องซาร์ สถาปนิกผู้มีชื่อเสียงผู้เป็นน้องของปู่ และเป็นผู้ที่นำลักษณะสถาปัตยกรรมคลาสสิกเข้ามาผสานเป็นสถาปัตยกรรมบาโรกฝรั่งเศส ม็องซาร์ได้งานเขียนผังและภาพร่างทางสถาปัตยกรรมของฟร็องซัวมาเป็นสมบัติและใช้ “ม็องซาร์” ต่อท้ายชื่อ นอกจากนั้นก็ยังศึกษากับลีเบราล บรูว์อ็อง (Libéral Bruant) สถาปนิกผู้สร้างสถานพยาบาลทหารผ่านศึกในปารีสที่เรียกว่า “โรงพยาบาลเลแซ็งวาลีด” (Les Invalides)
อาร์ดวง-ม็องซาร์รับราชการเป็นสถาปนิกเอกในพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 ที่มีหน้าที่รับผิดชอบการขยายพระราชวังแซ็ง-แฌร์แม็ง-ออง-แล และต่อมา พระราชวังแวร์ซายส์ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1675 อาร์ดวง-ม็องซาร์มีตำแหน่งเป็น “Surintendant des Bâtiments du Roi” (ผู้อำนวยการงานเกี่ยวกับพระราชฐาน) ผู้มีหน้าที่ออกแบบส่วนต่อเติมทุกส่วนและสร้างบริเวณใหม่ที่พระราชวังแวร์ซายส์ ที่รวมทั้งปีกเหนือและใต้, ชาเปลหลวง (ร่วมกับรอแบร์ เดอ ก็อต, ค.ศ. 1710) และห้องกระจกอันเป็นที่รู้จักกันดีที่ตกแต่งโดยชาร์ล เลอ เบริง ภายนอกตัวพระราชฐาน อาร์ดวง-ม็องซาร์สร้างกร็องทรียานงและเรือนส้ม และรับงานพระราชฐานอื่นที่ไม่ไกลออกไปเท่าใดนักเช่นที่พระราชวังมาร์ลี (เริ่มในปี ค.ศ. 1679)
ในบรรดางานที่เป็นที่รู้จักกันดีที่สุดในปารีสก็ได้แก่ สะพานปง-รัวยาล, โบสถ์แซ็ง-ร็อก, โดมใหญ่ของชาเปลหลวงที่โรงพยาบาลเลแซ็งวาลีดที่อุทิศให้แก่นักบุญหลุยส์ (ออกแบบเมื่อราวปี ค.ศ. 1680), จัตุรัสวิกตัวร์ (ค.ศ. 1684–ค.ศ. 1686) ตามด้วย จัตุรัสว็องโดม (ค.ศ. 1690) สถานที่ต่าง ๆ เหล่านี้ยังคงตั้งเด่นสง่าเป็นที่น่าสนใจแก่นักท่องเที่ยวมาจนกระทั่งปัจจุบันนี้
ตำแหน่งหน้าที่การงานอันสำคัญในฝรั่งเศสเปิดโอกาสให้อาร์ดวง-ม็องซาร์ได้สร้างอนุสรณ์สถานสำคัญ ๆ หลายแห่งของยุคนั้น และวางแนวลักษณะของสถาปัตยกรรมบาโรกตอนปลายของฝรั่งเศสในเชิงควบคุม (ที่ได้รับการตำหนิจากสถาบันการศึกษา) ที่กว้างไกลไปจนถึงเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก และอาจจะสะท้อนไปถึงคอนสแตนติโนเปิลก็เป็นได้ ในขณะเดียวกันการมีเจ้าหน้าที่ในกรมกองเป็นจำนวนมากก็ทำให้มักจะได้รับการติเตียนว่าอาร์ดวง-ม็องซาร์มิได้มีความรับผิดชอบโดยตรงต่อสิ่งต่าง ๆ ที่อยู่ในการอำนวยการ
อาร์ดวง-ม็องซาร์ใช้หลังคาม็องซาร์ที่ตั้งตามชื่อปู่ในการสร้างวังด็องปีแยร์ที่สร้างสำหรับชาร์ล ออนอเร ดาลแบร์ ดยุคแห่งลุยน์ แห่งโชลน์ และแห่งเชอวเริซ ลูกเขยของฌ็อง-บาติสต์ กอลแบร์ แม้วังแบบสถาปัตยกรรมบาโรกฝรั่งเศสขนาดย่อมก็จะมี “ประธานมณฑล” เช่นเดียวพระราชวังแวร์ซายส์เองก็มี และด้านหน้าก็จะเป็นลานหน้าที่ปูด้วยกรวดที่เรียกว่า “ลานเกียรติยศ” (Cour d'Honneur) ที่ตั้งอยู่หลังประตูเหล็กดัดอันงดงามสองชั้น และล้อมรอบด้วยสิ่งก่อสร้างอื่น ๆ ที่เชื่อมติดต่อกันด้วยระเบียงที่วางอย่างสมมาตร
การตกแต่งแบบฝรั่งเศสจะเป็นหน้าจั่วทางเข้าที่ไม่วิจิตรเท่าใดนักขนาบด้วยศาลาใหญ่ที่ยื่นออกมาสองศาลา ด้านหลังตอนกลางจะยื่นยาวออกไประหว่างแปลดอกไม้ที่ปัจจุบันเป็นลานหญ้า อุทยานเป็นแบบอุทยานภูมิทัศน์ ที่ตกแต่งด้วยสระน้ำที่ออกแบบโดยอ็องเดร เลอ โนทร์ ภายในเป็นการตกแต่งอย่างหยดย้อย (sumptuous) ที่เปรียบได้กับพระราชวังเฮทโล (เนเธอร์แลนด์) สำหรับวิลเลียมที่ 3 แห่งออเรนจ์
ดูเพิ่ม

สถาปัตยกรรมบาโรกฝรั่งเศส
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ฌูล อาร์ดวง-ม็องซาร์
ภาพเหมือนของฌูล อาร์ดวง-ม็องซาร์ โดยอียาแซ็งต์ รีโก (Hyacinthe Rigaud)
ฌ็อง-บาติสต์ แบซีแยร์

| จอมพลแห่งจักรวรรดิ ฌ็อง-บาติสต์ แบซีแยร์ |
| --- | --- |

เกิด: 06 สิงหาคม ค.ศ. 1768(1768-08-06) Prayssac ราชอาณาจักรฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1813(1813-05-01) (44 ปี) Weißenfels ราชอาณาจักรซัคเซิน
รับใช้:  ราชอาณาจักรฝรั่งเศส  สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 1  จักรวรรดิฝรั่งเศสที่ 1
แผนก/สังกัด: กองทัพบก
ประจำการ: 1792–1813
ชั้นยศ: จอมพลแห่งจักรวรรดิ
การยุทธ์:  สงครามปฏิวัติฝรั่งเศส  สงครามนโปเลียน 
ฌ็อง-บาติสต์ แบซีแยร์ (ฝรั่งเศส: Jean-Baptiste Bessières) เป็นแม่ทัพชาวฝรั่งเศส และเป็นจอมพลแห่งจักรวรรดิผู้รับใช้นโปเลียน ทั้งในช่วงสงครามปฏิวัติฝรั่งเศสและสงครามนโปเลียน
ฌ็อง-บาติสต์ เกิดในครอบครัวชนชั้นกระฎุมพีในจังหวัดเกร์ซี (Quercy) เป็นบุตรคนโตในบรรดาแปดคนของนายแพทย์มาทูแร็ง แบซีแยร์ (Mathurin Bessières) กับนางอ็องตัวแน็ต เลโมซี (Antoinette Lemozy)
ระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศส เขาถูกเรียกตัวสู่ปารีสเพื่อทำหน้าที่ในกรมทหารรักษาราชธรรมนูญ ซึ่งถูกจัดตั้งใหม่โดยโองการของพระเจ้าหลุยส์ที่ 18 ซึ่งมีการคัดเลือกนายทหารหนุ่มจากทั่วประเทศ ซึ่งมาจากครอบครัวที่ยังจงรักภักดีต่อสถาบันกษัตริย์ อย่างไรก็ตาม กรมทหารรักษาราชธรรมนูญก็ถูกยุบโดยรัฐบาลปฏิวัติในวันที่ 29 พฤษภาคม 1792 ไม่กี่เดือนหลังก่อตั้ง แบซีแยร์เป็นหนึ่งในทหารผู้ทำหน้าที่ปกป้องพระราชวังตุยเลอรีจากการบุกโจมตีของฝูงชนในวันที่ 10 สิงหาคม 1792 ซึ่งประสบความล้มเหลว แบซีแยร์จึงหลบหนีและซ่อนตัวอยู่ในบ้านพักของดยุกเดอลาโรฟูโก เป็นเวลาเกือบสามเดือน
พฤศจิกายน 1792 แบซีแยร์ตัดสินใจเข้าร่วมกับกองทัพปฏิวัติ และได้รับการบรรจุเป็นพลทหารม้า กรมทหารม้าที่ 22 หน่วยของเขาถูกส่งไปเข้าร่วมกับกองทัพพิเรนีสตะวันออก และได้กระทำยุทธการที่พิเรนีส และได้เลื่อนเป็นร้อยตรีในเดือนกุมภาพันธ์ 1793
ฌ็อง-ลุก ซาซูว์

| ข้อมูลส่วนตัว |
| --- | --- | --- | --- |
ชื่อเต็ม:  ฌ็อง-ลุก ซาซูว์
วันเกิด:  4 ตุลาคม พ.ศ. 2505
สถานที่เกิด:  ตาร์บ, ประเทศฝรั่งเศส
วันเสียชีวิต:  22 พฤษภาคม พ.ศ. 2558 (52 ปี)
สถานที่เสียชีวิต:  ตูลูซ, ประเทศฝรั่งเศส
ส่วนสูง:  1.83 m (6 ft 0 in)
ตำแหน่ง:  กองหลัง
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 1979-1986 |  ตูลูซ |   |   |
| 1986-1992 |  อาแอ็ส ก็อง |   |   |
| 1992-1994 |  ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง |   |   |
| 1994-1997 |  ลียง |   |   |
| 1997-1998 |  แซ็งเตเตียน |   |   |
ทีมชาติ
| 1992 |   ฝรั่งเศส |  1 |  (0) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
ฌ็อง-ลุก ซาซูว์ (ฝรั่งเศส: Jean-Luc Sassus; 4 ตุลาคม พ.ศ. 2505 – 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2558) เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวฝรั่งเศส ที่เคยเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลตูลูซ, อาซอซียาซียงสปอร์ตีฟว์เดอก็อง, สโมสรฟุตบอลปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง, ออแล็งปิกลียอแน, สโมสรฟุตบอลแซ็งเตเตียน และฟุตบอลทีมชาติฝรั่งเศส ในตำแหน่งกองหลัง เขาเสียชีวิตด้วยอาการหัวใจวายเมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2558 ที่ตูลูซ ประเทศฝรั่งเศส
ฌ็อง-ลุก เมล็องชง

ฌ็อง-ลุก เมล็องชง (ฝรั่งเศส: Jean-Luc Mélenchon) มีชื่อเดิมว่า ฌ็อง-ลุก อ็องตวน ปีแยร์ เมล็องชง (Jean-Luc Antoine Pierre Mélenchon; เกิดวันที่ 19 สิงหาคม ค.ศ. 1951 ที่เมืองแทนเจียร์ ประเทศโมร็อกโก) เป็นครู นักวารสารศาสตร์ และนักการเมืองชาวฝรั่งเศส
เมล็องชงเป็นสมาชิกพรรคองค์การคอมมิวนิสต์สากลระหว่าง ค.ศ. 1972–1976 เคยเป็นหัวหน้าของพรรคด้วย จนกระทั่ง ค.ศ. 1976 เขาก็ได้เข้าร่วมกับพรรคสังคมนิยม จากนั้นใน ค.ศ. 1986 เขาได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภาฝรั่งเศสของจังหวัดเอซอนซึ่งเป็นสมาชิกที่อายุน้อยที่สุดในขณะนั้น
หลังจากปฎิเสธตำแหน่งเลขาธิการรัฐด้านเคหะใน ค.ศ. 1997 เมล็องชงได้รับตำแหน่งผู้แทนรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการด้านอาชีวศึกษาในรัฐบาลลียอแนล ฌ็อสแป็ง ใน ค.ศ. 2000
หลังจากลียอแนล ฌ็อสแป็ง พ่ายแพ้การเลือกตั้งประธานาธิบดีฝรั่งเศส ค.ศ. 2002 โดยที่ฌัก ชีรัก และฌ็อง-มารี เลอ แปน ได้ผ่านเข้าไปสู่รอบที่ 2 ของการเลือกตั้ง เมล็องชงได้กลับไปเป็นสมาชิกวุฒิสภาของจังหวัดเอซอนอีกครั้ง โดยได้รับเลือกตั้งใน ค.ศ. 2004
กระทั่ง ค.ศ. 2008 เมล็องชงได้แยกตัวกับพรรคสังคมนิยมและเป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งพรรคซ้ายในปีต่อมา แล้วได้รับตำแหน่งเป็นประธานสำนักงานพรรคและประธานร่วมของพรรค จากนั้นใน ค.ศ. 2009 เขาลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกรัฐสภายุโรป
ใน ค.ศ. 2012 เมล็องชงได้ลงสมัครชิงตำแหน่งประธานาธิบดีในการเลือกตั้งของปีนั้น โดยได้รับคะแนนเสียงเป็นอันดับที่ 4 จึงไม่ได้รับเลือกตั้ง จากนั้นเขาลงสมัครสมาชิกสมัชชาแห่งชาติของจังหวัดปาดกาแล เขตที่ 11 แต่ไม่ได้รับเลือกตั้งเนื่องจากได้รับคะแนนเสียงเป็นอันดับที่ 3
เมล็องชงลงสมัครชิงตำแหน่งประธานาธิบดีเป็นครั้งที่ 2 ในการเลือกตั้งของ ค.ศ. 2017 ด้วยพรรคลาฟร็องแซ็งซูมีซ แต่ไม่ได้รับเลือกตั้งเนื่องจากได้รับคะแนนเสียงเป็นอันดับที่ 4 อีกครั้ง แต่ก็มากกว่าในการเลือกตั้งครั้งที่แล้ว โดยได้รับ 19.5% จากนั้นในการเลือกตั้งสมาชิกสมัชชาแห่งชาติของปีเดียวกัน เขาลงสมัครในจังหวัดบุช-ดูว์-โรน เขตที่ 4 ปรากฏว่าได้รับเลือกตั้ง จากนั้นได้รับการแต่งตั้งให้เป็นประธานกลุ่มของพรรคลาฟร็องแซ็งซูมีซ
ใน ค.ศ. 2022 ในการเลือกตั้งประธานาธิบดีของปีเดียวกัน เมล็องชงได้ลงสมัครเป็นครั้งที่ 3 แต่ไม่ได้รับเลือกตั้งเนื่องจากได้รับคะแนนเสียงเป็นอันดับที่ 2
ฌ็อง-บาติสต์ กอลแบร์

| ฌ็อง-บาติสต์ กอลแบร์   Jean-Baptiste Colbert |
| --- | --- |


มุขมนตรีแห่งรัฐฝรั่งเศส
ดำรงตำแหน่ง 9 มีนาคม 1661 – 6 กันยายน 1683
กษัตริย์: พระเจ้าหลุยส์ที่ 14
ก่อนหน้า: ฌูล มาซาแร็ง
ถัดไป: มาร์ควิสแห่งลูวอยส์
เสนาบดีกระทรวงทหารเรือ
ดำรงตำแหน่ง 7 มีนาคม 1669 – 6 กันยายน 1683
กษัตริย์: พระเจ้าหลุยส์ที่ 14
ถัดไป: ฌ็อง-บาติสต์ กอลแบร์ รุ่นลูก
ผู้ว่าการกระทรวงพระคลัง
ดำรงตำแหน่ง 4 พฤษภาคม 1661 – 6 กันยายน 1683
กษัตริย์: พระเจ้าหลุยส์ที่ 14
ก่อนหน้า: นีกอลา ฟูว์แก
ถัดไป: กลูด เลอ แปลตีเยร์
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 29 สิงหาคม ค.ศ. 1619(1619-08-29) แร็งส์, ฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 6 กันยายน ค.ศ. 1683(1683-09-06) (64 ปี) ปารีส, ฝรั่งเศส

ฌ็อง-บาติสต์ กอลแบร์ (ฝรั่งเศส: Jean-Baptiste Colbert) เป็นเลขานุการส่วนตัวของมาซาแร็ง เข้ามาอยู่ในกรุงปารีสตั้งแต่ยังเยาว์ และได้รับราชการในสมัยพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แห่งฝรั่งเศส จนได้เป็นมุขมนตรีในปี 1661