stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
นกแซงแซวสีเทา

| นกแซงแซวสีเทา |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Passeriformes
วงศ์:: Dicruridae
สกุล:: Dicrurus
สปีชีส์:: D.  leucophaeus
ชื่อทวินาม
Dicrurus leucophaeus Vieillot, 1817


บริเวณที่พบนกชนิดนี้
นกแซงแซวสีเทา  (อังกฤษ: Ashy Drongo) เป็นนกประจำถิ่นและนกอพยพ พบได้ในแถบเอเชียใต้ เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ในประเทศไทยเป็นนกประจำถิ่นของภาคเหนือ ภาคตะวันตก ส่วนนกอพยพนอกฤดูผสมพันธุ์พบที่ภาคใต้ ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
ลักษณะ

รูปร่างโดยทั่วไปคล้ายนกแซงแซวหางปลา ขาสั้น ขนที่ลำตัวเป็นสีเทาตั้งแต่เทาอ่อนจนถึงเทาเข้ม สีจะเข้มในช่วงบนของลำตัว หากเป็นนกประจำถิ่นสีจะเข้มกว่านกอพยพ ส่วนนกอพยพจะมีสีขาวข้างหัว ในบางครั้งจะพบว่ามีสีเข้มเช่นเดียวกับนกประจำถิ่น
ถิ่นที่อยู่

พบได้ในเขตป่าเบญจพรรณ ป่าดงดิบ ชายป่า ทุ่งโล่ง ป่าทุติยภูมิ ในพื้นที่ความสูงจากระดับน้ำทะเลไม่เกิน 2,565 เมตร เช่น ประเทศอัฟกานิสถาน ตอนใต้ของประเทศจีน และประเทศในแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
นกยางเปีย

| นกยางเปีย  (little egret) |
| --- | --- |

E. g. garzetta
สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์มีแกนสันหลัง Chordata
ชั้น:: สัตว์ปีก Aves
อันดับ:: นกกระทุง Pelecaniformes
วงศ์:: วงศ์นกยาง Ardeidae
สกุล:: Egretta Egretta (ลินเนียส, 1766)
สปีชีส์:: Egretta garzetta
ชื่อทวินาม
Egretta garzetta (ลินเนียส, 1766)

สปีชีส์ย่อย
 E. g. garzetta E. g. immaculata E. g. nigripes

การกระจายตัวของ E. garzetta   เมื่อผสมพันธุ์    อยู่ประจำ    เมื่อไม่ผสมพันธุ์    อพยพ (ฤดูไม่ชัดเจน) 
ชื่อพ้อง
 Ardea garzetta ลินเนียส, 1766
นกยางเปีย
(อังกฤษ: little egret, ชื่อวิทยาศาสตร์: Egretta garzetta)
เป็นสปีชีส์นกขนาดเล็กในวงศ์นกยาง (Ardeidae)
ชื่อสกุลวิทยาศาสตร์มาจากคำในภาษาอุตซิตาถิ่นพรอว็องส์ว่า Aigrette โดยเป็นคำอังกฤษว่า egret ซึ่งเป็นคำที่บ่งขนาดเล็กจากคำว่า Aigron โดยเป็นคำอังกฤษว่า heron ซึ่งแปลว่านกยาง
ส่วนชื่อสปีชีส์ว่า garzetta มาจากชื่ออิตาลีของนกนี้คือ garzetta หรือ sgarzetta
ในประเทศไทย เป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่าพุทธศักราช 2535 จึงห้ามล่า พยายามล่า ห้ามค้า ห้ามนำเข้าหรือส่งออก ห้ามครอบครอง ห้ามเพาะพันธุ์ ห้ามเก็บหรือทำอันตรายรัง การห้ามการครอบครองและการค้ามีผลไปถึงไข่และซาก
นกมีสีขาว มีปากเรียวยาวสีดำ ขาดำยาว แต่นกเผ่าทางตะวันตกมีเท้าเหลือง
เป็นนกน้ำ หากินตามน้ำตื้น ๆ และบนพื้น กินสัตว์เล็กต่าง ๆ
อยู่ผสมพันธุ์เป็นฝูง บ่อยครั้งอยู่กับนกน้ำสปีชีส์อื่น ๆ ทำรังขนาดใหญ่ (platform nest) จากก้านไม้ พุ่มไม้ และหญ้า
วางไข่เป็นสีเขียวอมน้ำเงินที่ทั้งพ่อแม่ฟัก
ลูกนกจะมีขนนกราว 6 สัปดาห์
ช่วงสืบพันธุ์จะอยู่ในพื้นที่ชุ่มน้ำเขตอบอุ่นจนถึงเขตร้อนในทวีปยุโรป, แอฟริกา, เอเชีย, และออสเตรเลีย
มีนกที่ค่อย ๆ กระจายตัวไปทางทิศเหนือจนมีกลุ่มประชากรที่เสถียรและคงตัวอยู่ได้เองจนถึงสหราชอาณาจักร
ในเขตที่อบอุ่น นกโดยมากจะอยู่ประจำถิ่น
นกในเขตเหนือรวมทั้งนกยุโรป จะอพยพไปสู่แอฟริกาและเอเชียใต้ช่วงหน้าหนาว
นกอาจจะเตร็ดเตร่ไปทางเหนือปลายฤดูร้อนหลังฤดูผสมพันธุ์ ซึ่งอาจช่วยขยายที่อยู่อันเพิ่งเกิดเมื่อไม่นานนี้
แม้จะเป็นนกที่เคยสามัญในยุโรปตะวันตก แต่ช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 นกก็ถูกล่าอย่างเป็นล่ำเป็นสันเพื่อเอาขนมาประดับหมวกจนสูญพันธ์ไปในยุโรปตะวันตกเฉียงเหนือและเหลือน้อยทางตอนใต้
ราว ๆ ปี 1950 ยุโรปใต้จึงได้ออกกฎหมายสงวนป้องกันนกสปีชีส์ต่าง ๆ แล้วจำนวนจึงได้เพิ่มขึ้นอีก
ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 21 ก็มีนกผสมพันธุ์อีกในฝรั่งเศส, เนเธอร์แลนด์, ไอร์แลนด์, และสหราชอาณาจักร
นกยางเปียยังขยายถิ่นที่อยู่ไปทางทิศตะวันตกอีกด้วย โดยพบเห็นในประเทศบาร์เบโดสในหมู่เกาะแคริบเบียนเป็นครั้งแรกในปี 1954 และเริ่มผสมพันธุ์ในปี 1994
สหภาพระหว่างประเทศเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติ (IUCN) ได้ประเมินสถานะอนุรักษ์ทั่วโลกว่า น่าเป็นห่วงน้อยสุด (least concern)
สปีชีส์ย่อย

นักวิชาการยอมรับสปีชีส์ย่อยของนกยางเปีย 2–3 พันธุ์โดยไม่เหมือนกัน
E. g. garzetta - (ลินเนียส, 1766) พันธุ์ต้นแบบ (nominate) พบในยุโรป แอฟริกา และเอเชียโดยมากยกเว้นทางเอเชียอาคเนย์
E. g. nigripes - (Temminck, 1840) พบในประเทศอินโดนีเซียไปทางทิศตะวันออกจนถึงเกาะนิวกินี
E. g. immaculata พบในออสเตรเลียและนิวซีแลนด์ (ไม่ผสมพันธุ์ในประเทศหลัง) บ่อยครั้งจัดว่าเป็นพวกเดียวกับ E. g. nigripes
มีนกยางอีกสองพันธุ์ที่บางครั้งเคยจัดเป็นสปีชีส์ย่อยของนกนี้ แต่ปัจจุบันจัดเป็นสปีชีส์อื่น 2 สปีชีส์
คือ
Egretta gularis (western reef heron) ซึ่งอยู่ตามชายฝั่งแอฟริกาตะวันตก (จัดเป็นสปีชีส์ย่อย Egretta gularis gularis) และที่อยู่ในเขตเริ่มตั้งแต่ทะเลแดงจนถึงอินเดีย (สปีชีส์ย่อย Egretta gularis schistacea)
Egretta dimorpha (dimorphic egret) ซึ่งอยู่ในแอฟริกาตะวันออก ประเทศมาดากัสการ์ ประเทศคอโมโรส และหมู่เกาะอัลดาบราในประเทศเซเชลส์
ลักษณะ

นกโตแล้วยาว 55–65 ซม. รวมปีกกว้าง 88–106 ซม. หนัก 350–550 ก.
ขนปกติขาวทั้งหมด แต่ก็มีนกสีเข้มกว่าที่โดยมากเป็นสีเทาออกน้ำเงิน ๆ ในฤดูผสมพันธุ์ นกมีขนเป็นเปียยาวสองเส้นที่ต้นคอเหมือนกับหงอน
ซึ่งยาวประมาณ 15 ซม. ปลายแหลมและมีรูปเรียว
มีขนคล้าย ๆ กันที่อกด้วย แต่ส่วนที่เป็นขนรูปตะขอ (barb) จะห่าง ๆ กันมากกว่า
ยังมีขนยาวที่สะบัก (กระดูกฐานที่ไหล่ด้านหลังซึ่งรองรับกระดูกปีก) ที่มีส่วนขนรูปตะขอยาวไม่ยึดเข้าด้วกันโดยขนอาจยาวถึง 20 ซม. ช่วงฤดูหนาว ขนจะคล้ายกับช่วงฤดูผสมพันธุ์แต่ขนที่สะบักจะสั้นกว่าและดูเหมือนขนปกติมากกว่า
ปากยาวเรียวดำโดยบริเวณระหว่างตากับรูจมูกก็ดำด้วย
มีผิวโล่งสีเทาออกเขียว ๆ ที่ฐานขากรรไกรล่างและรอบ ๆ ตาซึ่งมีม่านตาเหลือง ขาสีดำแต่เท้าสีเหลือง
ลูกนกคล้ายกับผู้ใหญ่ช่วงที่ไม่ผสมพันธุ์แต่มีขาดำออกเขียว ๆ และเท้าเหลืองอ่อน ๆ กว่า และอาจมีขนสีเทา ๆ หรือน้ำตาล ๆ อยู่บ้าง
สปีชีส์ย่อย nigripes จะต่างโดยมีหนังเหลืองระหว่างปากกับตา มีเท้าออกดำ ๆ  เมื่อถึงช่วงที่นกเกี้ยวกันมากสุด บริเวณระหว่างตากับรูจมูกจะเปลี่ยนเป็นสีแดงและเท้าของพันธุ์เท้าเหลืองจะเปลี่ยนเป็นสีแดง
นกโดยมากเงียบแต่ก็ร้องเสียงต่ำ ๆ หรือร้องเสียงเหมือนน้ำวิ่งผ่านหินในที่ผสมพันธุ์และร้องเสียงห้าวเมื่อถูกกวน
สำหรับมนุษย์ เสียงอาจไม่ต่างกับนกแขวกและนกยางควายซึ่งบางครั้งมันจะอยู่ร่วมด้วย
การกระจายตัวและที่อยู่

บริเวณผสมพันธุ์ของพันธุ์ตะวันตก (E. g. garzetta) รวมยุโรปใต้ ตะวันออกกลาง แอฟริกาโดยมาก และเอเชียใต้
นกยุโรปเหนือเป็นนกอพยพ โดยมากบินไปแอฟริกาแต่บางส่วนก็ไปที่ยุโรปใต้ พันธุ์เอเชียบางส่วนอพยพไปประเทศฟิลิปปินส์
ในบรรดานกพันธุ์ตะวันออก E. g. nigripes เป็นนกประจำถิ่นในอินโดนีเซียและเกาะนิวกินี ในขณะที่ E. g. immaculata อยู่ในออสเตรเลียและนิวซีแลนด์แต่ก็ไม่ผสมพันธุ์ในนิวซีแลนด์
ในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 20 นกได้กระจายไปทางเหนือของยุโรปและโลกใหม่ โดยมีกลุ่มนกผสมพันธุ์ที่ประเทศบาร์เบโดส (ในหมู่เกาะแคริบเบียน) ในปี 1994
ต่อจากนั้นได้กระจายไปที่อื่นในหมู่เกาะแคริบเบียนและตามชายฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติกของสหรัฐ
ที่อยู่ของนกต่าง ๆ กันมากรวมทั้งทะเลสาบ แม่น้ำ คลอง บ่อน้ำ ลากูน ที่ลุ่มชื้นแฉะ และแผ่นดินท่วมน้ำ นกชอบที่โล่ง ๆ มากกว่าที่ต้นไม้ปกคลุม
ตามชายฝั่ง มันจะอยู่ที่ป่าชายเลน ที่ลุ่มน้ำขัง ที่โคลนชายฝั่ง หาดทราย และพืดหินใต้น้ำ
นาข้าวเป็นที่อยู่สำคัญในอิตาลี ส่วนชายฝั่งทะเลและป่าชายเลนจะสำคัญในแอฟริกา
นกบ่อยครั้งอยู่ร่วมกับวัวควายหรือสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมมีกีบอื่น ๆ
พฤติกรรม

นกเป็นสัตว์สังคมและบ่อยครั้งเห็นอยู่ในฝูงเล็ก ๆ 
แต่นกแต่ละตัวก็ไม่ยอมให้ตัวอื่นมาใกล้ที่ ๆ ตนหากินโดยขึ้นอยู่กับว่า เหยื่อมีมากน้อยแค่ไหน
มีวิธีหลายอย่างเพื่อจับเหยื่อ
เช่น ย่องตามเหยื่อในน้ำตื้น บ่อยครั้งวิ่งพร้อมกับยกปีกหรือลากเท้าเพื่อไล่ปลาเล็ก ๆ หรืออาจยืนนิ่ง ๆ แล้วรอโอกาสโจมตีเหยื่อ
บางครั้งจะถือโอกาสเมื่อนกกาน้ำไล่ปลาหรือเมื่อมนุษย์เรียกร้องความสนใจจากปลาด้วยอาหาร
บนบก มันจะเดินหรือวิ่งไล่เหยื่อ กินสัตว์ซึ่งถูกวัวควายที่กำลังกินหญ้ากวน กินเห็บหมัดบนสัตว์เลี้ยง หรือแม้แต่กินซากสัตว์
อาหารโดยหลักเป็นปลา แต่ก็กินสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก สัตว์เลื้อยคลาน สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม นกเล็ก ๆ สัตว์พวกกุ้งกั้งปู มอลลัสกา แมลง แมงมุม และหนอนอีกด้วย
E. g. garzetta บินโดยหดคอ (ประเทศอินเดีย)
ไล่เหยื่อในน้ำตื้นที่เมืองโกลกาตาประเทศอินเดีย
นกกินปลาเล็ก ๆ (พันธุ์ Acanthogobius flavimanus)
นกทำรังเป็นฝูง บ่อยครั้งกับนกลุยน้ำอื่น ๆ 
ตามชายฝั่งตะวันตกอินเดีย ฝูงนกอาจอยู่ในเขตเมือง และนกที่อยู่ร่วมกันอาจรวมนกยางควาย (Bubulcus ibis) นกแขวก (Nycticorax nycticorax) และนกช้อนหอยขาว (Threskiornis melanocephalus)
ในยุโรป นกที่อยู่ร่วมกันอาจเป็นนกยาง Ardeola ralloides (squacco heron) นกยางควาย นกแขวก และนกช้อนหอยดำเหลือบ (Plegadis falcinellus)
รังปกติจะมีขนาดใหญ่ (platform nest) ทำด้วยกิ่งไม้สร้างในต้นไม้หรือไม้พุ่ม หรือตามหญ้า หรือตามดงไผ่
ในภูมิประเทศบางแห่งเช่นหมู่เกาะกาบูเวร์ดี นกอาจทำรังอยู่ที่หน้าผา
คู่นกจะป้องกันอาณาเขตผสมพันธุ์ปกติรอบ ๆ รัง 3–4 ม.
ทั้งตัวผู้ตัวเมียจะฟักไข่ 3–5 ฟองเป็นเวลา 21–25 วัน
ไข่มีรูปรี มีเปลือกไม่เงาเป็นสีเขียวออกน้ำเงินอ่อน ๆ
ลูกนกจะมีขนอ่อนสีขาว ทั้งพ่อแม่จะเลี้ยง และจะออกขนปีกภายใน 40–45 วัน
นกฟักไข่ในรัง
ไข่
ลูกนก
นกเลี้ยงลูก
การอนุรักษ์

ทั่วโลก นกยางเปียไม่จัดว่าเสี่ยงสูญพันธุ์และจริง ๆ ได้ขยายที่อยู่ในช่วงทศวรรษที่ผ่าน ๆ มา
สหภาพระหว่างประเทศเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติ (IUCN) ได้ระบุว่าเพราะนกอยู่กระจายอย่างกว้าขวางและมีจำนวนมาก จึงเป็นสปีชีส์ที่น่าเป็นห่วงน้อยสุด (least concern)
แต่ในประเทศไทย ก็ยังเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่าพุทธศักราช 2535 จึงห้ามล่า พยายามล่า ห้ามค้า ห้ามนำเข้าหรือส่งออก ห้ามครอบครอง ห้ามเพาะพันธุ์ ห้ามเก็บหรือทำอันตรายรัง การห้ามการครอบครองและการค้ามีผลไปถึงไข่และซาก
การอนุรักษ์ > อาณานิคมในโลกใหม่

นกได้เริ่มสร้างอาณานิคมในโลกใหม่
มีบันทึกว่าเห็นมันที่เกาะบาร์เบโดสในเดือนเมษายน 1954
นกเริ่มผสมพันธุ์ที่เกาะในปี 1994 และปัจจุบันก็ผสมพันธุ์ในหมู่เกาะบาฮามาสด้วย
การติดป้ายที่ขานก (bird ringing) จากประเทศสเปนช่วยระบุแหล่งที่มาของนก
นกคล้ายกับนกยางหิมะ (Egretta thula) มากและยังอยู่รวมฝูงกับนกเหล่านี้ในเกาะบาบาโดส โดยเป็นนกที่เพิ่งเริ่มอาณานิคมใหม่ทั้งสองชนิด
แต่นกยางเปียใหญ่กว่า มีวิธีการหากินหลากหลายกว่า และเป็นนักเลงใหญ่กว่าในที่หากิน
ยังมีรายงานเห็นนกในบริเวณเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เริ่มตั้งแต่ประเทศซูรินามและบราซิลทางทิศใต้จนไปถึงเกาะนิวฟันด์แลนด์ รัฐเกแบ็ก และรัฐออนแทรีโอในประเทศแคนาดาทางทิศเหนือ
นกทางชายฝั่งตะวันออกของอเมริกาเหนือเชื่อว่าอพยพไปทางทิศเหนือพร้อมกับนกยางหิมะจากหมู่เกาะแคริบเบียน
ในเดือนมิถุนายน 2011 มีรายงานว่าเห็นนกในรัฐเมนของสหรัฐ
เชิงอรรถ

↑  Coenraad Jacob Temminck (คุนแรด เท็มมิงก์) ค.ศ. 1778-1858 ชาวดัตช์ เป็นชนชั้นสูง นักสัตววิทยา และผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์
แหล่งข้อมูลอื่น

Javier Blasco-Zumeta; Gerd-Michael Heinze, Ageing and sexing (PDF), คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2 ธันวาคม 2014
Little Egret – The Atlas of Southern African Birds
BirdLife species factsheet for Egretta garzetta
"นกยางเปีย media". Internet Bird Collection.
นกยางเปีย photo gallery at VIREO (Drexel University)
Audio recordings of Little egret on Xeno-canto.
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q131709  Wikispecies: Egretta garzetta  ABA: litegr  ADW: Egretta_garzetta  Avibase: A6E9EDE55D229ED9  BioLib: 8402  BirdLife: 62774969  BOLD: 112775  eBird: litegr  EPPO: EGREGA  Fauna Europaea: 96653  Fossilworks: 371698  GBIF: 2480876  IBC: little-egret-egretta-garzetta  iNaturalist: 4943  IRMNG: 11357711  ITIS: 174816  IUCN: 62774969  NBN: NHMSYS0000530348  NCBI: 188379  NZOR: f5a51329-c1f9-4b88-936b-4ca63e348541  Species+: 3947  WoRMS: 159115  Xeno-canto: Egretta-garzetta 
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  อิสราเอล  สหรัฐ 
นกบิน แสดงตีนเหลือง ที่ป่าชายเลน Pichavaram อินเดียใต้
(วิดีโอ) นกยางเปียในญี่ปุ่นปี 2013
นกยางเปียปากน้ำเงิน
นกยางเปียที่รัฐเกรละประเทศอินเดีย
นกยางเปียยืนบนต้นไม้ในประเทศกรีซ
รูปแบบการบินของนกยางเปีย
นกอีวาบตั๊กแตน

| นกอีวาบตั๊กแตน |
| --- | --- |

นกอีวาบตั๊กแตนที่หาดในยาง จังหวัดภูเก็ต
สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Cuculiformes
วงศ์:: Cuculidae
สกุล:: Cacomantis
สปีชีส์:: C.  merulinus
ชื่อทวินาม
Cacomantis merulinus (Giovanni Antonio Scopoli, 1786)

นกอีวาบตั๊กแตน (อังกฤษ: plaintive cuckoo ชื่อวิทยาศาสตร์: Cacomantis merulinus) เป็นนกสกุล Cacomantis ในวงศ์ Cuculidae (วงศ์นกคัคคู) เป็นนกประจำถิ่นของทวีปเอเชีย มีที่อยู่ตั้งแต่อินเดีย จีน อินโดนีเซีย และไทย
ลักษณะ

อีวาบตั๊กแตนเป็นนกคัคคูที่ค่อนข้างเล็ก ยาวประมาณ 21-23.5 ซม.
นกตัวผู้ที่โตเต็มที่แล้วมีสีเทา-น้ำตาลด้านบนและสีส้มด้านล่าง มีหัว คอ และอกด้านบนเป็นสีเทา
ปลายขนหางมีสีขาว
ขาและเท้ามีสีเหลือง ตามีสีแดง ปากด้านบนสีแดงและด้านล่างสีเหลือง
ตัวเมียที่โตเต็มที่แล้วบางครั้งคล้ายกับตัวผู้ แต่บ่อยครั้งปรากฏออกเป็นสีน้ำตาลมากกว่า (hepatic morph)
คือ ด้านบนออกเป็นสีแดง-น้ำตาลโดยมีแถบเข้ม
ด้านล่างสีจางกว่าโดยมีแถบที่จางกว่าด้วย
มีริ้วจางเหนือตาและหาง มีแถบสีเข้มยาวตลอดหาง
ส่วนนกวัยเยาว์จะคล้ายกับตัวเมียที่ออกเป็นสีน้ำตาล แต่จะจางกว่า และจะมีริ้วลายเข้มแทนที่จะเป็นแถบบนยอดศีรษะและคอ
ตัวผู้มีเสียงหวีดหวิวที่ฟังดูละห้อยโหยหวน ซึ่งรวมการร้องเป็นชุดวลีมีสามโน้ตที่สูงขึ้นเรื่อย ๆ และชุดเสียงเป็น 11-12 โน้ตที่ต่ำลงเรื่อย ๆ
การกระจายพันธุ์และพันธุ์ย่อย

มีพันธุ์ย่อย 4 อย่างคือ
พันธุ์ต้นแบบ C. m. merulinus อยู่ในประเทศฟิลิปปินส์ โดยมีอยู่อย่างสามัญในเกาะใหญ่ ๆ
ส่วนพันธุ์ย่อย C. m. querulus เป็นพันธุ์ที่สามัญที่สุด มีอยู่ทางอินเดียตะวันออกเฉียงเหนือ บังกลาเทศ จีนใต้ พม่า ไทย กัมพูชา ลาว และเวียดนาม
เป็นนกเยี่ยมเยียนสำหรับถิ่นฐานในประเทศจีน และอพยพมาทางใต้ในหน้าหนาว
ส่วนพันธุ์ย่อย C. m. threnodes พบในคาบสมุทรมลายู เกาะสุมาตรา เกาะบอร์เนียว และพันธุ์ย่อย C. m. lanceolatus ในเกาะชวา เกาะบาหลี และเกาะซูลาเวซี
ส่วนนกพันธุ์ C. passerinus (grey-bellied cuckoo) ก่อนหน้านี้จัดเป็นพันธุ์ย่อย แต่ปัจจุบันมักจะจัดเป็นพันธุ์ต่างหาก
นิเวศ

นกอยู่ตามชายป่า ป่าไม้เปิด ป่าไม้พุ่ม ทุ่งหญ้า พื้นที่ที่สามารถทำเกษตรกรรมได้ อุทยาน และสวน นกกินสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังเป็นอาหาร ปกติอยู่โดด ๆ และบ่อยครั้งยากที่จะเห็น
เป็นนกปรสิตไข่ให้นกอื่นเลี้ยง คือไข่ในรังของนกยอดข้าวหางแพน นกกระจิบหญ้า และนกกระจิบกัมพูชา ไข่จะเหมือนของนกอื่นยกเว้นใหญ่กว่า นกเล็ก ๆ บางครั้งจะรุมตีนกอีวาบตั๊กแตนเพื่อไล่ไปจากรังของพวกมัน
เชิงอรรถและอ้างอิง

↑  BirdLife International (2012). "Cacomantis merulinus". IUCN Red List of Threatened Species. Version 2013.2. สืบค้นเมื่อ 2013-11-26.
เสียงนก

Boesman, Peter. เสียงนกตัวผู้ชุดที่เสียงเป็น 11-12 โน้ตที่ต่ำลงเรื่อย ๆ (mp3). Xeno-canto Foundation. สืบค้นเมื่อ 2016-05-24.
Lambert, Frank. เสียงนกตัวผู้ชุดวลีมีสามโน้ตที่สูงขึ้นเรื่อย ๆ (mp3). Xeno-canto Foundation. สืบค้นเมื่อ 2016-05-24.
อ้างอิงอื่น ๆ

Kennedy, Robert S.; Gonzales, Pedro C.; Dickinson, Edward C.; Miranda, Hector C. & Fisher, Timothy H. (2000) A Guide to the Birds of the Philippines, Oxford University Press, Oxford.
MacKinnon, John & Phillipps, Karen (2000) A Field Guide to the Birds of China, Oxford University Press, Oxford.
Robson, Craig (2002) A Field Guide to the Birds of South-East Asia. New Holland, London.
นกที่ยังไม่โตเต็มที่ในเมืองโกลกาตา รัฐเบงกอลตะวันตก อินเดีย
นกตัวเมียสีออกเป็นน้ำตาลมากกว่าตัวผู้
นกโพระดกคอสีฟ้า

| นกโพระดกคอสีฟ้า |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Piciformes
วงศ์:: Megalaimidae
สกุล:: Megalaima
สปีชีส์:: M.  asiatica
ชื่อทวินาม
Megalaima asiatica (Latham, 1790)

ชนิดย่อย
 ชนิดย่อย M. a. asiatica  (Latham, 1790) เป็นชนิดที่ไม่พบในประเทศไทย แต่จะพบได้ในป่าประเทศพม่าทุกภาค ยกเว้นตอนใต้ของเขตตะนาวศรี  M. a. chersonesus  (Kloss & Chasen, 1927) พบตั้งแต่คอคอดกระลงไป  M. a. davisoni Hume, 1877 พบในภาคเหนือจนถึงภาคตะวันตก ตั้งแต่จังหวัดเชียงรายจนถึงเพชรบุรี  M. a. laurentii พบทางภาคเหนือด้านตะวันออก โดยเฉพาะจังหวัดน่าน และภาคอีสานตอนบน เช่น จังหวัดเลย, ชัยภูมิ 
ชื่อพ้อง
 Cyanops davisoni
นกโพระดกคอสีฟ้า (อังกฤษ: Blue-throated barbet; ชื่อวิทยาศาสตร์:  Megalaima asiatica) เป็นนกขนาดเล็กชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์นกโพระดก (Megalaimidae)
มีความยาวจากจะงอยปากจรดหางประมาณ 22-23 เซนติเมตร ขนปกคลุมลำตัวส่วนใหญ่สีเขียว บริเวณคาง ใต้คอ คอด้านข้าง และบริเวณหน้ามีสีฟ้า หน้าผากและตอนท้ายกระหม่อมเป็นสีแดง กลางกระหม่อมมีสีแถบสีดำพาดกลางและยาวลงมาทางด้านหน้าของหน้า ใต้คอตอนล่างที่เป็นสีฟ้ามีแต้มสีแดง นกทั้งสองเพศมีลักษณะคล้ายคลึงกัน
พบกระจายพันธุ์ทั่วไปในป่าตั้งแต่อนุทวีปอินเดียจนถึงเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ สามารถแบ่งออกได้เป็น 4 ชนิดย่อย โดยไม่พบในประเทศไทยเพียงแค่ชนิดเดียว ซึ่งแตกต่างกันไปตามแถบสีดำส่วนหัว (ดูในตาราง)
มีพฤติกรรมอาศัยอยู่ลำพังเพียงตัวเดียวหรือเป็นฝูงเล็ก ๆ แต่ในสถานที่ ๆ อาหารอุดมสมบูรณ์อาจอยู่เป็นฝูงใหญ่ เป็นนกที่กินผลไม้และลูกไม้ป่า เช่น ไทร, มะเดื่อฝรั่ง เป็นอาหารหลัก ในยามที่อาหารขาดแคลนก็อาจกินหนอนหรือแมลง เป็นอาหารได้ เป็นนกที่ร้องเก่ง เสียงดัง โดยเฉพาะในฤดูผสมพันธุ์จะร้องบ่อยทั้งในตอนเช้าและตอนเย็น เวลาร้องจะหมุนคอไปรอบทิศทาง ทำให้จับทิศทางของเสียงได้ยาก
ในประเทศไทยจัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Megalaima asiatica ที่วิกิสปีชีส์
นกเป็ดผีใหญ่

| นกเป็ดผีใหญ่ |
| --- | --- |

นกเป็ดผีใหญ่ที่โตเต็มวัย
สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Podicipediformes
วงศ์:: Podicipedidae
สกุล:: Podiceps
สปีชีส์:: P.  cristatus
ชื่อทวินาม
Podiceps cristatus (ลินเนียส, 1758)


      ฤดูร้อน      ตลอดปี      ฤดูหนาว
นกเป็ดผีใหญ่ (อังกฤษ: Great Crested Grebe) เป็นนกน้ำในวงศ์นกเป็ดผี
ลักษณะ

นกเป็ดผีใหญ่มีลำตัวยาว 46-51 ซม.ช่วงปีกกว้าง 59-73 ซม. ว่ายน้ำและดำน้ำเก่ง สามารถจับปลาจากใต้น้ำได้ ปากแหลมสีเนื้อแกทชมพู คอยาว หน้าผาก กระหม่อม ท้ายทอย หลังคอ และหลังสีน้ำตาลเข้ม มีแถบดำจากมุมปากถึงตา หน้า ข้างคอ และลำตัวด้านล่างสีขาว สีข้างน้ำตาลแกมแดง ในฤดูผสมพันธุ์จะมีหงอนฟูสีดำ ข้างแก้มมีขนยาวเป็นแผ่นสีน้ำตาลแดงและดำ ปากสีชมพูเข้ม
ลูกนกสังเกตได้ง่าย เนื่องจากหัวมีลายทางขาว-ดำ คล้ายม้าลาย และลายทางจะหายไปเมื่อโตเต็มวัย
การกระจายพันธุ์

นกเป็ดผีใหญ่ผสมพันธุ์กันในบริเวณดงพืชน้ำในทะเลสาบน้ำจืด ชนิดย่อย P. c. cristatus พบในยุโรปจรดเอเชีย เป็นนกประจำถิ่นในบริเวณการกระจายพันธุ์ค่อนไปทางตะวันตก ในบริเวณที่เหลือจะเป็นนกอพยพจากพื้นที่หนาวเย็น ในฤดูหนาวจะพบได้ตามทะเลสาบน้ำจืดและอ่างเก็บน้ำหรือชายฝั่ง ชนิดย่อย P. c. infuscatus ในแอฟริกาและชนิดย่อย P. c. australis ในออสเตรเลียมักอยู่ประจำถิ่น
แหล่งข้อมูลอื่น

Great Crested Grebe videos, photos & sounds on the Internet Bird Collection
Podiceps cristatus in the [ฟลิคเกอร์|Flickr]: Field Guide Birds of the World
Podiceps cristatus on avibase
BTO BirdFacts - Great-crested Grebe
BirdLife Species Factsheet เก็บถาวร 2009-01-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
IUCN Red List
นกวัยอ่อนและนกโตเต็มวัย
หัวของลูกนกมีสีเป็นลายทางขาว-ดำ
Podiceps cristatus
นกไต่ไม้สีสวย

| นกไต่ไม้สีสวย |
| --- | --- |

ภาพวาดของนกไต่ไม้สีสวย, โดย จอห์น โกลด์ และ H. C. Richter
สถานะการอนุรักษ์
 ไม่มั่นคง  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Passeriformes
วงศ์:: Sittidae
สกุล:: Sitta
สปีชีส์:: S.  formosa
ชื่อทวินาม
Sitta formosa Blyth, 1843

นกไต่ไม้สีสวย  (อังกฤษ: Beautiful nuthatch; ชื่อวิทยาศาสตร์: Sitta formosa) เป็นนกไต่ไม้ขนาดใหญ่  มีสีสันสวยงามกว่านกไต่ไม้ชนิดอื่น ๆ  มีลวดลายสีขาวและฟ้าบนพื้นสีน้ำเงินเข้มที่ด้านบนของลำตัว และยังมีแถบสีฟ้ากว้างที่ปีกคาดยาวจรดหัวไหล่ ลำตัวด้านล่างมีสีส้มอมน้ำตาล ใบหน้าเป็นสีขาว มีแถบคาดตาจางๆและลายเปรอะสีเทาบริเวณแก้ม ปากและขาสีเทา ปลายปากดำ
ถิ่นอยู่อาศัยในป่าดิบ ความสูง 950-2,290 เมตร   การแพร่กระจายเป็นนกประจำถิ่น หายากและพบเฉพาะบางพื้นที่
นกไต่ไม้สีสวยชอบหากินเป็นคู่หรือเป็นฝูงขนาดเล็กในระดับใกล้เรือนยอดตามต้นไม้ใหญ่ที่มีพืชกาฝากและพืชชั้นต่ำปกคลุม บางครั้งหากินในเบิร์ดเวฟร่วมกับนกชนิดอื่น พบตามป่าบนภูเขาบางแห่งที่ความสูงมากกว่า 1,500 เมตรจากระดับน้ำทะเลในประเทศภูฏาน อินเดีย บังคลาเทศ พม่า จีนตอนใต้ ลาว และเวียดนาม แต่ในฤดูหนาวอาจพบลงมาหากินที่ระดับความสูงต่ำลงมาจนถึงราว ๆ 600 เมตรจากระดับน้ำทะเล
สถานภาพระดับโลกจัดว่าเสี่ยงต่อการสูญพันธุ์ ในบัญชีแดงของสหภาพเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติ (IUCN Red List) อันประกอบไปด้วยชนิดพันธุ์ที่ถูกคุกคามและใกล้สูญพันธุ์ ในประเทศไทยถือเป็นชนิดที่ใกล้สูญพันธุ์เป็นอย่างยิ่ง และเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง
ในประเทศไทยพบที่ ดอยผ้าห่มปก  จังหวัดเชียงใหม่  และ อุทยานแห่งชาติดอยภูคา จังหวัดน่าน ในบริเวณดอยดงหญ้าหวาย
แหล่งข้อมูลอื่น

ดอกเสี้ยวขาว ชมพูภูคา และนกไต่ไม้สีสวย..
... ต้ อ ง ไ ต่ ถึ ง ไ ด้ ม า ... เก็บถาวร 2016-03-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
+ Beautiful Nuthatch + นกสีสวยแห่ง ยอดดงหวาย ดอยภูคา[ลิงก์เสีย]
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Sitta formosa ที่วิกิสปีชีส์
นมผึ้ง

นางพญาผึ้งที่เจริญในนมผึ้ง
นมผึ้ง (อังกฤษ: royal jelly) เป็นของเหลวข้นสีขาว สร้างจากต่อมน้ำลายของผึ้งงาน ใช้เป็นอาหารของนางพญาผึ้ง มีการผลิตเป็นการค้า ใช้เป็นอาหารเสริมและเป็นยา นมผึ้งเปลี่ยนสภาพง่าย ต้องเก็บในที่เย็นและไม่ถูกแสง นิยมใช้บำรุงร่างกายผู้สูงอายุ ผู้ป่วยโรคเรื้อรัง หรือเพิ่งฟื้นไข้
นครจักรพรรดิ

บริเวณเขตพระราชฐาน พื้นที่สีขาวขนาดใหญ่ด้านขวาคือพระราชวังต้องห้าม
นครจักรพรรดิ หรือ เมืองจักรพรรดิ (อังกฤษ: Imperial City; จีน: 北京皇城; พินอิน: Běijīng huángchéng; แปลตรงตัว: "นครจักรพรรดิปักกิ่ง (Beijing Imperial City)") เป็นพื้นที่ส่วนหนึ่งของกรุงปักกิ่งในสมัยราชวงศ์หมิงและราชวงศ์ชิง โดยมีพระราชวังต้องห้ามเป็นศูนย์กลาง หมายรวมถึงกลุ่มของสวน, ศาลเจ้า และพื้นที่ให้บริการอื่น ๆ ระหว่างพระราชวังต้องห้ามและเมืองชั้นในของปักกิ่งโบราณ เมืองจักรพรรดิถูกล้อมรอบด้วยกำแพงและเข้าถึงได้โดยผ่านประตูทั้งเจ็ดและสถานที่ทางประวัติศาสตร์ เช่น พระราชวังต้องห้าม ประตูเทียนอัน จงหนานไห่ สวนเป่ยไห่ สวนจงซาน จิงซาน ศาลกราบไหว้บรรพบุรุษหลวงและเซียนคันถาน
การก่อสร้าง

ในสมัยราชวงศ์หยวน ปักกิ่งเป็นที่รู้จักในชื่อ ต้าตู และนครจักรพรรดิเป็นศูนย์กลางของเมือง ในปี ค.ศ. 1368 กองทัพหมิงพิชิตต้าตู้ได้ และเปลี่ยนชื่อเป็น "เป่ยผิง" (อักขระสองตัวแปลว่า "เหนือ" และ "สันติภาพ" หรือ "สงบ") โดยมีการย้ายเมืองหลวงไปที่นานกิง เนื่องจากนครจักรพรรดิไม่ถูกแตะต้องจากการสู้รบ ส่วนใหญ่ของนครจักรพรรดิจึงรอดพ้นการทำลายจากสงคราม อย่างไรก็ตาม ในปี ค.ศ. 1369 จักรพรรดิหงอู่ มีคำสั่งให้ทำลายนครจักรพรรดิ
ในปี ค.ศ. 1370 พระราชโอรสองค์ที่สี่ของจักรพรรดิหงอู่พระนาม จูตี้ ได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าชายแห่งหยาน โดยมีหน้าที่ปกครองเมืองเป่ยผิง ในปี ค.ศ. 1379 พระองค์ทรงสร้างวังของเจ้าชายขึ้นภายในนครจักรพรรดิของหยวน
ที่ตั้งของนครจักรพรรดิภายในกำแพงเมืองปักกิ่งในสมัยราชวงศ์ชิง
ประตูจีน เดิมเป็นประตูอย่างเป็นทางการสู่นครจักรพรรดิ มุมมองนี้มาจากเจิ้งหยางเหมิน หลังประตูจีนคือประตูเทียนอันและพระราชวังต้องห้าม
ประตูเทียนอัน เป็นประตูด้านใต้ของนครจักรพรรดิ
สวนเป๋ยไห่ อดีตสวนหลวงที่มีศูนย์กลางอยู่ที่ทะเลสาบแห่งหนึ่งซึ่งครอบคลุมพื้นที่ส่วนใหญ่ทางตะวันตกของอดีตนครจักรพรรดิ
แท่นบูชาแห่งโลกและการเก็บเกี่ยวในนครจักรพรรดิ สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1421 บริเวณแท่นบูชาปัจจุบันคือ สวนจงซาน
เขาจิ่งซาน เนินเขาเทียมที่มียอดเขาห้ายอดตั้งอยู่ทางเหนือของพระราชวังต้องห้าม
นกเขียวก้านตอง

| นกเขียวก้านตอง |
| --- | --- |

นกเขียวก้านตองหน้าผากสีทอง

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: สัตว์มีแกนสันหลัง (Chordate)
ชั้น:: นก (Aves)
อันดับ:: นกเกาะคอน (Passeriformes)
วงศ์:: นกเขียวก้านตอง (Chloropseidae) 
สกุล:: นกเขียวก้านตอง (Chloropsis)  Jardine & Selby, 1827

สปีชีส์
 ดูในเนื้อความ
นกเขียวก้านตอง (อังกฤษ: Leafbird) เป็นชื่อของสกุลและวงศ์ ของนกขนาดเล็กประเภทหนึ่งในตระกูลนกเกาะคอน มีถิ่นที่อยู่ในอินเดียและเอเซียตะวันออกเฉียงใต้ เป็นนก 1 ใน 2 วงศ์ซึ่งเป็นนกเฉพาะถิ่นของเขตนิเวศวิทยาอินโดมาลายัน โดยอีกวงศ์หนึ่งคือนกแว่นตาขาว เดิมสกุลนกเขียวก้านตอง อยู่ในวงศ์นกเขียวคราม ร่วมกับสกุลนกแว่นตาขาว แต่ภายหลังได้แยกวงศ์ออกมาทั้งสองสกุล ตั้งเป็นวงศ์ใหม่คือ วงศ์นกเขียวก้านตอง และวงศ์นกแว่นตาขาว นกเขียวก้านตองมีลักษณะคล้ายนกในวงศ์นกปรอดซึ่งเป็นวงศ์ใกล้เคียงกัน หากแต่มีสีสันสดใสกว่า นอกจากนี้ นกเขียวก้านตองเป็นนกที่มีลักษณะแตกต่างระหว่างเพศ โดยที่ตัวผู้จะมีสีสันสดใสกว่า และ/หรือ มีสีสันมากกว่า นกเขียวก้านตองวางไข่ 2-3 ฟองต่อครั้ง ในรังบนคาคบต้นไม้
ชื่อ

ที่มาของชื่อนกเขียวก้านตอง มาจากลักษณะทางกายภาพของตัวนกเอง ในภาษาไทยมีความหมายตรงตัวคือหมายถึงนกที่มีสีเขียวแบบก้านของใบตองกล้วย ส่วนในภาษาอังกฤษใช้คำว่า Leaf Bird แปลว่าเป็นนกที่มีสีเขียวดังใบไม้ นอกจากนี้ในชื่อสกุลของชื่อวิทยาศาสตร์ซึ่งเรียกว่า Chrolopsis ก็มาจากรากศัพท์ภาษากรีก คือ Chlor หรือ khloros แปลว่าสีเขียว และ opsi หรือ opsis แปลว่าการปรากฏ ความหมายคือ"นกที่มีสีเขียว"
อาหาร

นกเขียวก้านตอง เป็นนกที่กินลูกไม้ น้ำหวานดอกไม้ และแมลงเป็นอาหาร โดยมีลิ้นที่เรียวเล็ก เป็นอุปกรณ์ในการกินน้ำหว่านจากดอกไม้ นกเขียวก้านตองมักชอบกระโดดหากิน ตั้งแต่บนกิ่งต่ำๆ ของต้นไม้ ระดับกลางของลำต้น จนกระทั่งถึงยอดไม้ เป็นนกที่ขยันหากินไม่ค่อยอยู่นิ่ง มักจะง่วนอยู่กับการกระโดดไปมาระหว่างกิ่งไม้ เพื่อคอยจิกกินหนอนและแมลงต่างๆ ที่เกาะอยู่ตามกิ่งและใบไม้ เช่น ตั๊กแตนใบไม้ ตั๊กแตนตำข้าว มดแดง และด้วงหนวดยาว แม้แต่แมงมุม หรือหอยทากตัวเล็กๆ และดูเหมือนว่าในขณะหากินนั้น นกเขียวก้านตองไม่ใคร่สนใจอะไร ไม่ค่อยระแวดระวังภัย และบางครั้งก็ค่อนข้างเชื่อง แม้ว่าคนจะเดินไปส่องกล้องดูอยู่ ใต้ต้นไม้ที่นกเขียวก้านตองกำลังกระโดดหากินนั้น นกเขียวก้านตองก็ไม่บินหนีไปไหน