stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ลูทวิชชาวเยอรมัน
บั้นปลายชีวิต

ในช่วงบั้นปลายชีวิตพระเจ้าลูทวิชประสบปัญหาเรื่องการลุกฮือของพระราชโอรส ในช่วงปี ค.ศ. 865 ถึง ค.ศ. 872 พระเจ้าลูทวิชได้แบ่งอาณาเขตของพระองค์ให้แก่พระราชโอรสสามคน คือ คาร์โลมัน, ลูทวิชผู้ลูก และคาร์ลผู้อ้วนพี ความขัดแย้งและความไม่พอใจต่อการแบ่งดินแดนนำไปสู่การปฏิวัติของพระราชโอรสสองในสามคนในช่วงปี ค.ศ. 861 ถึง ค.ศ. 873 คาร์โลมัน พระราชโอรสคนโตก่อปฏิวัติในปี ค.ศ. 861 และอีกครั้งในอีกสองปีต่อมา เป็นตัวอย่างให้ลูทวิช พระราชโอรสคนที่สองลุกฮือบ้างโดยมีพระเจ้าคาร์ลร่วมด้วย
แม้พระเจ้าลูทวิชชาวเยอรมันจะสนับสนุนการทำภารกิจในโมราเวียของชาวคาทอลิก แต่พระองค์ไม่สามารถควบคุมพื้นที่ดังกล่าวได้และพ่ายแพ้ในสงครามอันนำไปสู่การสถาปนาโมราเวียใหญ่ ซึ่งประกาศตนเป็นอิสระหลังปี ค.ศ. 874
ข่าวลือเรื่องการสวรรคตของจักรพรรดิลูทวิชที่ 2 ผู้เป็นพระภาติยะ ทำให้สงครามระหว่างพ่อลูกสงบลง แต่กลับทำให้สงครามระหว่างพระเจ้าลูทวิชชาวเยอรมันกับพระเจ้าคาร์ลปะทุขึ้นอีกครั้ง ทว่าจักรพรรดิไม่ได้สวรรคตจริง พระองค์แค่ถูกจับคุมขัง พระเจ้าลูทวิชได้พบกับเองเงิลแบร์กา พระมเหสีของจักรพรรดิลูทวิชที่ 2 ที่เทรนท์ในปี ค.ศ. 872 และร่วมมือกับพระนางต่อสู้กับพระเจ้าคาร์ลผู้ศีรษะล้าน แม้ในปี ค.ศ. 874 จักรพรรดิลูทวิชที่ 2 จะเคยประกาศสนับสนุนคาร์โลมัน พระราชโอรสคนโตของพระเจ้าลูทวิชเป็นจักรพรรดิคนต่อไป แต่หลังจักรพรรดิลูทวิชที่ 2 สวรรคตจริงในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 875 พระเจ้าคาร์ลเดินทางมาถึงอิตาลีก่อนคู่แข่ง พระองค์ให้สมเด็จพระสันตะปาปาจอห์นที่ 8 สวมมงกุฎจักรพรรดิแห่งราชอาณาจักรแฟรงก์ตะวันตกให้แก่ตน คาร์โลมันเกลี้ยกล่อมจักรพรรดิคาร์ลจนพระองค์ข้ามเทือกเขาแอลป์กลับไปปกป้องบัลลังก์จักรพรรดิของพระองค์ พะเจ้าลูทวิชกำลังเตรียมความพร้อมเพื่อทำสงครามกับจักรพรรดิคาร์ลในตอนที่พระองค์สิ้นพระชนม์ในวันที่ 28 กันยายน ค.ศ. 876 ที่แฟรงค์เฟิร์ต ร่างของพระองค์ถูกฝังที่ลอร์สช ทรงใช้เวลาในรัชสมัยของพระองค์ไปกับการปกป้องพรมแดนจากชาวสลาฟและชาวเดนท์ และปราบปรามการก่อปฏิวัติหลายครั้งของพระราชโอรส
ข้อมูลเพิ่มเติม

บาวาเรีย
รายนามประมุขแห่งบาวาเรีย
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ลูทวิชชาวเยอรมัน
| ด ค กพระเจ้าแผ่นดินเยอรมัน |
| --- | --- | --- |
| อาณาจักรแฟรงก์ตะวันออก ในจักรวรรดิการอแล็งเฌียง (843–911) |  ลูทวิชที่ 2  คาร์โลมัน  ลูทวิชที่ 3  คาร์ลที่ 3  อาร์นุลฟ  ลูทวิชที่ 4  |  |
| อาณาจักรแฟรงก์ตะวันออก (911–962) |  คอนราดที่ 1  ไฮน์ริชที่ 1  ออทโทที่ 1  |  |
| ราชอาณาจักรเยอรมนี ในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ (843–1806) |  ออทโทที่ 1  ออทโทที่ 2  ออทโทที่ 3  ไฮน์ริชที่ 2  คอนราดที่ 2  ไฮน์ริชที่ 3  ไฮน์ริชที่ 4  ไฮน์ริชที่ 5  โลทาร์ที่ 3  คอนราดที่ 3  ฟรีดริชที่ 1  ไฮน์ริชที่ 6  ฟิลิป  ออทโทที่ 4  ฟรีดริชที่ 2  คอนราดที่ 4  รูดอล์ฟที่ 1  อดอล์ฟ  อัลเบร็คท์ที่ 1  ไฮน์ริชที่ 7  ลูทวิชที่ 4  คาร์ลที่ 4  เวนสเลาส  รูเปิร์ต  ซีกิสมุนด์  อัลเบร็คท์ที่ 2  ฟรีดริชที่ 3  มักซีมีเลียนที่ 1  คาร์ลที่ 5  แฟร์ดีนันด์ที่ 1  มักซีมีเลียนที่ 2  รูดอล์ฟที่ 2  มัททีอัส  แฟร์ดีนันด์ที่ 2  แฟร์ดีนันด์ที่ 3  เลโอโปลด์ที่ 1  โยเซฟที่ 1  คาร์ลที่ 6  คาร์ลที่ 7  ฟรันซ์ที่ 1  โยเซฟที่ 2  เลโอโปลด์ที่ 2  ฟรันทซ์ที่ 2  |  |
| สมาพันธรัฐแห่งแม่น้ำไรน์ (1806–1813) |  นโปเลียนที่ 1 แห่งฝรั่งเศส  |  |
| สมาพันธรัฐเยอรมัน (1815–1848) |  ฟรันทซ์ที่ 1 แห่งออสเตรีย  แฟร์ดีนันท์ที่ 1 แห่งออสเตรีย  |  |
| จักรวรรดิเยอรมัน (1848/1849) |  อาร์ชดยุกโยฮันน์แห่งออสเตรีย (สำเร็จราชการ)  |  |
| สมาพันธรัฐเยอรมัน (1850–1866) |  ฟรันทซ์ โยเซ็ฟที่ 1 แห่งออสเตรีย-ฮังการี  |  |
| สมาพันธรัฐเยอรมันเหนือ (1867–1871) |  วิลเฮ็ล์มที่ 1 แห่งปรัสเซีย  |  |
| จักรวรรดิเยอรมัน (1871–1918) |  วิลเฮ็ล์มที่ 1  ฟรีดริชที่ 3  วิลเฮ็ล์มที่ 2  |  |
| อ้างสิทธิ |  วิลเฮ็ล์มที่ 2  วิลเฮ็ล์มที่ 3  ลุยส์ แฟร์ดีนันด์  เกออร์ค ฟรีดริช  |  |
การแบ่งดินแดนตามสนธิสัญญาแวร์เดิง ปี ค.ศ. 843 สีส้ม คือ ดินแดนของลูทวิชชาวเยอรมัน, สีเขียว คือ ดินแดนของโลแทร์ที่ 1, สีน้ำเงิน คือ ดินแดนของชาร์ลส์ผู้ศีรษะล้าน
เรือนเฝ้าประตูแบบการอแล็งเฌียง สู่วิหารลอร์สชอันเป็นที่ฝังร่างของลูดวิชชาวเยอรมัน
วัลเทอร์ ยุงฮันส์

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 วัลเทอร์ ยุงฮันส์ เล่นให้กับสโมสรฟุตบอลชัลเคอ 04 ใน ค.ศ. 1986
ข้อมูลส่วนตัว
วันเกิด:   (1958-10-26) 26 ตุลาคม ค.ศ. 1958 (66 ปี)
สถานที่เกิด:   ฮัมบวร์ค ประเทศเยอรมนีตะวันตก
ส่วนสูง:  1.85 m (6 ft 1 in)*
ตำแหน่ง:  ผู้รักษาประตู
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  ไบเอิร์นมิวนิก II (ผู้ฝึกสอนผู้รักษาประตู)
สโมสรเยาวชน
ค.ศ. 0000–1977:  วิตอเรียฮัมบวร์ค
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| ค.ศ. 1977–1982 |  ไบเอิร์นมิวนิก |  67 |  (0) |
| ค.ศ. 1982–1987 |  ชัลเคอ 04 |  148 |  (0) |
| ค.ศ. 1987–1994 |  สโมสรกีฬาแฮร์ทาเบอร์ลิน |  171 |  (0) |
| ค.ศ. 1994 |  ไบเออร์เลเฟอร์คูเซิน |  0 |  (0) |
| ค.ศ. 1994–1996 |  ฟอร์ทูนาโคโลญจน์ |  30 |  (0) |
| รวม |   |  416 |  (0) |
ทีมชาติ
| ค.ศ. 1976–1977 |  เยอรมนีตะวันตก ยู-18 ปี |  18 |  (0) |
| ค.ศ. 1979–1981 |  เยอรมนีตะวันตก บี |  6 |  (0) |
| ค.ศ. 1980 |  เยอรมนีตะวันตก |  0 |  (0) |
| ค.ศ. 1983–1984 |  เยอรมนีตะวันตกชุดโอลิมปิก |  2 |  (0) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
วัลเทอร์ ยุงฮันส์ (เยอรมัน: Walter Junghans) เกิดวันที่ 26 ตุลาคม ค.ศ. 1958 ที่ฮัมบวร์ค เป็นนักฟุตบอลชาวเยอรมันซึ่งเล่นในตำแหน่งผู้รักษาประตู และเป็นผู้ฝึกสอนผู้รักษาประตูให้แก่สโมสรฟุตบอลไบเอิร์นมิวนิก II
ผลงานในระดับอาชีพ

ยุงฮันส์เริ่มอาชีพของเขากับไบเอิร์นมิวนิกใน ค.ศ. 1977 ซึ่งเขาเป็นตัวสำรองให้กับนักฟุตบอลระดับตำนานอย่างเซพพ์ ไมเออร์ ใน ค.ศ. 1979 ไมเออร์ต้องยุติอาชีพของเขาหลังประสพอุบัติเหตุทางรถยนต์ ส่วนยุงฮันส์ก็ได้พบกับความสำเร็จในทันที และทีมบาเยิร์นได้ชนะรายการบุนเดิสลีกาใน ค.ศ. 1980 และ 1981 ร่วมกับเขาในช่วงที่รับตำแหน่ง ทีมบาเยิร์นยังชนะการแข่งขันเดเอ็ฟเบ-โพคาลและตำแหน่งรองชนะเลิศรายการยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกใน ค.ศ. 1982 แม้ว่ายุงฮันส์จะไม่ได้เล่นในรอบชิงชนะเลิศก็ตาม ยุงฮันส์ยังเป็นส่วนหนึ่งของทีมเยอรมนีที่ชนะเลิศชิงแชมป์ยุโรปใน ค.ศ. 1980 แต่เนื่องด้วยในฐานะผู้รักษาประตูตัวเลือกที่สาม เขาจึงมิได้ทำการร่วมเล่นในรอบใด ๆ และเป็นความจริงที่ว่าเขาไม่เคยลงเล่นให้แก่ทีมชาติเยอรมนีชุดใหญ่ ยุงฮันส์ได้ย้ายออกจากทีมบาเยิร์นเพื่อร่วมเล่นให้แก่ทีมชัลเคอหลังจากได้รับการลดขั้นมาเป็นตัวเลือกที่สอง โดยใช้เวลาสี่ฤดูกาลในเกลเซนเคียร์เชิน การแข่งขันในระดับอาชีพครั้งต่อมาของเขาหยุดอยู่ที่กรุงเบอร์ลินที่ซึ่งเขาได้เข้าร่วมทีมสโมสรกีฬาแฮร์ทาเบอร์ลิน ในท้ายที่สุด ก่อนที่จะยุติการเล่นในระดับอาชีพของเขาใน ค.ศ. 1996 สำหรับสองฤดูกาลในการแข่งขันบุนเดิสลีกา 2 ร่วมกับฟอร์ทูนาโคโลญจน์
ผลงานการฝึกสอน

ใน ค.ศ. 2007 ยุงฮันส์ได้หวนกลับคืนสู่สโมสรฟุตบอลบาเยิร์น ที่ซึ่งเขาได้ทำหน้าที่แทนเซพพ์ ไมเออร์ อีกครั้ง โดยครั้งนี้เป็นในฐานะของผู้ฝึกสอนผู้รักษาประตู ก่อนที่ไมเออร์จะยุติการทำหน้าที่ดังกล่าวใน ค.ศ. 2008
เกียรติประวัติ

บุนเดิสลีกา: ฤดูกาล 1979–80, 1980–81
ชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป: ฤดูกาล 1980
เดเอ็ฟเบ-โพคาล: ฤดูกาล 1981–82
ยูโรเปียนคัพ: รองชนะเลิศฤดูกาล 1981–82
บุนเดิสลีกา 2: ฤดูกาล 1989–90; รองชนะเลิศฤดูกาล 1983–84
แหล่งข้อมูลอื่น

Walter Junghans เว็บไซต์ fussballdaten.de (เยอรมัน)
เมโรวี

| --- | --- |
หมู่พีระมิดของผู้ปกครองแห่งราชอาณาจักรคูชที่เมโรวี ซึ่งมาครอบคลุมระยะเวลาตั้งแต่ 300 ปีก่อนคริสตกาลจนถึง ค.ศ. 350
เมโรวีแสดงที่ตั้งภายในประเทศซูดาน
ชื่ออื่น: เมโรเอ
ที่ตั้ง: ริเวอร์ ไนล์,ซูดาน
ภูมิภาค: คูช
พิกัด: 16°56′00″N 33°43′35″E﻿ / ﻿16.93333°N 33.72639°E﻿ / 16.93333; 33.72639
ประเภท: ที่อยู่อาศัย

 แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
ชื่อที่ขึ้นทะเบียน: แหล่งโบราณคดีของเกาะเมโรวี
ประเภท: วัฒนธรรม
เกณฑ์: ii, iii, vi, v
ขึ้นเมื่อ: 2011 (การประชุมครั้งที่ 35)
เลขอ้างอิง: 1336
รัฐภาคี: ซูดาน
ภูมิภาค: แอฟริกา
 
 
เมโรวี (/ˈmɛroʊiː/; อังกฤษ: Meroë หรือสะกดได้อีกว่า Meroe; เมโรอิติก: Medewi หรือ Bedewi; อาหรับ: مرواه, อักษรโรมัน: Meruwah และ مروي, Meruwi; กรีกโบราณ: Μερόη, อักษรโรมัน: Meróē) เป็นเมืองโบราณบนฝั่งตะวันออกของแม่น้ำไนล์ ห่างจากสถานีรถไฟคาบูชิยา (Kabushiya) ไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือราว 6 กิโลเมตร อยู่ใกล้กับเมือง เชนดิ ประเทศซูดาน และอยู่ห่างประมาณ 200 กิโลเมตรทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของนครคาร์ทูม ใกล้ ๆ กับเมืองโบราณมีกลุ่มหมู่บ้านที่เรียกว่าบากราวิยาห์ (อาหรับ: البجراوية) เมืองนี้เป็นเมืองหลวงของราชอาณาจักรคูชมาเป็นเวลาหลายศตวรรษนับตั้งแต่ประมาณ 590 ปีก่อนคริสตกาล จนกระทั่งราชอาณาจักรล่มสลายในคริสต์ศตวรรษที่ 6 ราชอาณาจักรของชาวคูชแห่งเมโรวีได้ตั้งชื่อเมืองนี้ว่า "เกาะแห่งเมโรวี (Island of Meroë)" ซึ่งเมืองแห่งนี้ตั้งอยู่ในเขตบูทานาในปัจจุบัน ซึ่งเป็นเขตที่ล้อมรอบด้วยแม่น้ำไนล์ (จากแม่น้ำแอตบาราห์ถึงนครคาร์ทูม) ซึ่งบรรจบจากแม่น้ำแอตบาราห์และแม่น้ำบลูไนล์
เคราติน

ภาพจากกล้องจุลทรรศน์ของเส้นใยเคราตินภายในเซลล์
เคราติน (อังกฤษ: keratin) เป็นโปรตีนหนึ่งในกลุ่มสคลีโรโปรตีนซึ่งเป็นโปรตีนโครงสร้างเส้นใย เป็นองค์ประกอบหลักของเส้นผม เล็บ ขนนก เขาสัตว์ และกีบเท้า เคราตินสามารถแบ่งได้เป็น 2 ชนิดคือแอลฟา-เคราติน และบีตา-เคราติน โดยแอลฟา-เคราตินมีโครงสร้างแบบเกลียวแอลฟา พบในสัตว์มีกระดูกสันหลังทั้งหมด ในขณะที่บีตา-เคราตินมีโครงสร้างแบบแผ่นบีตา พบเฉพาะในสัตว์เลื้อยคลานและสัตว์ปีก
ด้านโครงสร้างเคราตินสร้างจากเคราติโนไซต์ในหนังกำพร้า เป็นสายพอลิเพปไทด์ที่ประกอบด้วยกรดอะมิโนส่วนใหญ่เป็นอะลานีน ลิวซีน อาร์จินีน และซิสตีอีนจับกันด้วยพันธะเพปไทด์เป็นเกลียววนขวา จากนั้นสายพอลิเพปไทด์ 2 สายจะจับกันด้วยพันธะไดซัลไฟด์จนกลายเป็นอินเตอร์มีเดียตฟิลาเมนต์ อันเป็นหนึ่งในสามไซโทสเกเลตัน หรือสารโครงร่างของเซลล์ที่ทำหน้าที่ปกป้องเนื้อเยื่อบุผิวจากความเสียหาย เคราตินมีสูตรโมเลกุลคือ C28H48N2O32S4 มีคุณสมบัติไม่ละลายน้ำและตัวละลายอินทรีย์ ทนต่อความเค้น และมีสมบัติหยุ่นหนืด
ทั้งนี้ คำว่าเคราตินมาจากคำภาษากรีกโบราณ: κέρας (kéras) แปลว่าเขาสัตว์
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เคราติน
"Keratin". New World Encyclopedia.
วิคทอร์ โคลานี

วิคทอร์ มัคส์ โคลานี (เยอรมัน: Victor Max Colani; 30 ตุลาคม ค.ศ. 1895 – 25 พฤศจิกายน ค.ศ. 1957) เป็นนักแสดงชายชาวเยอรมัน
ผลงานที่ได้รับการคัดเลือก

Der vergiftete Strom (1921)
The Man in the Background (1922)
Old Heidelberg (1923)
Lightning (1925)
Princess Trulala (1926)
Ehekonflikte (1927)
Single Mother (1928)
Rache für Eddy (1929)
Attorney for the Heart (1927)
Revenge for Eddy (1929)
บรรณานุกรม

Weinberg, Herman G. The Lubitsch Louch: A Critical Study. Dover Publications, 1977.
แหล่งข้อมูลอื่น

วิคทอร์ โคลานี ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
วิลเฮ็ล์มแห่งเยอรมนี

วิลเฮ็ล์มแห่งเยอรมนี (อังกฤษ: William of Germany; เยอรมัน: Wilhelm von Deutschland) อาจหมายถึง
พระเจ้าวิลเฮ็ล์มที่ 2 แห่งฮอลแลนด์ (ค.ศ. 1247–1256)
จักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 1 แห่งเยอรมนี หรือ วิลเฮ็ล์มหาราช (ค.ศ. 1871–1888)
จักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 2 แห่งเยอรมนี (ค.ศ. 1888–1918)
จักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 3 แห่งเยอรมนี (อ้างสิทธิ)
ดูเพิ่ม

พระราชาธิบดีวิลเลียม
เคอนิชวิลเฮ็ล์ม
ไคเซอร์วิลเฮ็ล์ม
ฟรีดริชแห่งเยอรมนี
ฟรีดริชแห่งปรัสเซีย
วีสบาเดิน

ทิวทัศน์มุมกว้างของเมือง
แผนที่ประเทศเยอรมนีแสดงตำแหน่งของเมือง
วีสบาเดิน (เยอรมัน: Wiesbaden) เป็นเมืองหลวงของรัฐเฮ็สเซิน ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศเยอรมนี ตัวเมืองตั้งอยู่ริมแม่น้ำไรน์ทางทิศเหนือและทิศตะวันออก ตรงข้ามเมืองไมนทซ์ อยู่ไม่ไกลจากเมืองแฟรงก์เฟิร์ต มีประชากรประมาณในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2552 ประมาณ 277,493 คน
ในการเสด็จประพาสยุโรปครั้งที่ 2 เมื่อ พ.ศ. 2450 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้เสด็จประพาสเมืองนี้เพื่อทอดพระเนตรสปาบำบัดและเยี่ยมชมความเป็นอยู่ของชาวเมืองอีกด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการของเมือง
ชุมชนผู้ใช้ภาษาอังกฤษและฝรั่งเศสในเมืองวีสบาเดิน
เว็บไซต์ไม่เป็นทางการ
ภาพถ่ายพาโนรามา
ภาพถ่ายเมืองวีสบาเดิน
ภาพถ่ายเพิ่มเติม เก็บถาวร 2012-07-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ภาพถ่ายประจำวัน
เว็บแคม เก็บถาวร 2006-10-31 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
23 live เว็บแคม เก็บถาวร 2007-10-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เว็บแคมสถานีรถไฟ
กองกำลังสหรัฐอเมริกาในวีสบาเดิน เก็บถาวร 2018-09-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เซนอฟะนีส

เซนอฟะนีส
เซนอฟะนีสแห่งคอโลฟอน (อังกฤษ: Xenophanes of Colophon, ออกเสียง: /zəˈnɒfəniːz/; กรีกโบราณ: Ξενοφάνης ὁ Κολοφώνιος) เป็นนักปรัชญาชาวกรีก เกิดที่เมืองคอโลฟอนในเอเชียไมเนอร์ เมื่อก่อนพุทธศักราช 27 ปี จากนั้นจึงอพยพไปอิตาลี เสียชีวิตที่เมืองอีเลียเมื่อ พ.ศ. 63 ปรัชญาของเขาไม่เชื่อถือเทพเจ้าแบบชาวกรีก  แต่เชื่อว่าพระเจ้าที่แท้จริงมีเพียงองค์เดียว และเป็นส่วนหนึ่งของโลก ไม่มีรูปร่างอย่างมนุษย์ แต่เป็นทรงกลม เป็นอมตะไม่เปลี่ยนแปลง ปฐมธาตุคือดิน โลกเกิดจากท้องทะเล แม้แต่ดวงอาทิตย์ก็ผุดขึ้นจากทะเล
แหล่งข้อมูลอื่น

Xenophanes of Colophon by Giannis Stamatellos
Diogenes Laërtius, Life of Xenophanes, translated by Robert Drew Hicks (1925).
เอสคิลัส

| เอสคีลัส  Αἰσχύλος |
| --- | --- |
Αἰσχύλος

เกิด: ราว 523 ปีก่อนคริสตกาล เอลิวซิส (Eleusis)
เสียชีวิต: ราว 456 ปีก่อนคริสตกาล (อายุ 67 ปี) เจลา
อาชีพ: นักประพันธ์บทละคร และทหาร
บุตร: ยูฟอเรียน
บิดามารดา: ยูฟอเรียน (บิดา)
ญาติ: ไคนีจิรัส (brother) อาเมนิอัส (น้องชาย) ฟิโลปาโธ (น้องสาว) ฟิโลคลีส (Philocles) (หลาน)
เอสคีลัส (อังกฤษ: Aeschylus; กรีกโบราณ: Αἰσχύλος ไอส-คู-ลอส; ภาษากรีกโบราณ: [ai̯s.kʰý.los]; ราว 525/524 – 456/455 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นนักประพันธ์บทละครชาวกรีกโบราณ และได้รับการขนานนามว่าเป็นบิดาแห่งโศกนาฏกรรม งานประพันธ์ของเอสคีลัสเป็นงานโศกนาฏกรรมชุดแรกสุดที่เหลือรอดมาจากยุคโบราณ และความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับงานประเภทนี้ในสมัยแรกเริ่ม ล้วนแต่ได้มาจากการอนุมานผ่านงานที่หลงเหลืออยู่ของท่าน เอสคีลัสจึงเป็นบุคคลที่สำคัญอย่างยิ่งในประวัติศาสตร์วรรณกรรมกรีกโบราณ อริสโตเติลให้เครดิตเอสคีลิสในฐานะเป็นศิลปินคนแรกที่ขยายจำนวนนักแสดงบนเวทีการละครของกรีก ทำให้สามารถนำเสนอความขัดแย้งระหว่างตัวละครได้ ในขณะที่ก่อนหน้านั้นการละครของกรีกมีแค่ตัวนักแสดงนำกับกลุ่มประสานเสียง (คอรัส)
ในระหว่างที่มีชีวิตอยู่ เอสคีลัสประพันธ์บทละครไว้ระหว่าง 70 ถึง 90 เรื่อง แต่เหลือรอดมาถึงปัจจุบันเพียง 7 เรื่อง หนึ่งในนั้น พันธนาการโพรมีเทียส (Prometheus Bound) ยังเป็นที่ถกเถียงกันในเรื่องตัวตนของผู้ประพันธ์ (บ้างเชื่อว่า ยูฟอเรียน บุตรชายของเอสคีลัส เป็นผู้แต่งขึ้น) งานนาฏกรรมบทละครที่เอสคีลัสประพันธ์ขึ้น เป็นงานที่แต่งเพื่อเข้าแข่งขันในงานเทศกาลต่าง ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งงานเทศกาลไดโอไนซัส ซึ่งจัดขึ้นเป็นประจำทุกปีในฤดูใบไม้ผลิ ที่เมืองไดโอไนเซีย (Dionysia) ซึ่งมีการแข่งขันสองรอบ คือ รอบแข่งขันงานโศกนาฏกรรม และรอบแข่งขันงานสุขนาฏกรรม (comedies) งานทั้งหมดที่เหลือรอดมาของเอสคิลัส ได้แก่ ชาวเปอร์เซีย, ศึกเจ็ดขุนพลชิงธีบส์, ดรุณีร้องทุกข์, ไตรภาคโศกนาฏกรรม โอเรสเตอา ประกอบด้วย: อะกาเมมนอน, ผู้ถือทักษิโณทก (the Libation Bearers), และ ยูเมนิดีส (the Eumenides) เคยได้รับรางวัลชนะเลิศในการแข่งขันละครโศกนาฏกรรม ที่เมืองไดโอไนเซียมาแล้วทั้งสิ้น เว้นก็แต่ พันธนาการโพรมีเทียส เท่านั้น นอกจากนี้เอสคิลัสอาจเป็นนาฏศิลปินเพียงท่านเดียว (เท่าที่ทราบ) ที่เคยนำเสนอละครเป็นโศกนาฏกรรมไตรภาค ละครเรื่อง โอเรสเตอา เป็นตัวอย่างเดียวของบทประพันธ์ไตรภาคที่หลงเหลือมาจากยุคโบราณ
ในวัยหนุ่มเอสคีลัสเคยเป็นทหารที่ร่วมรบในสงครามระหว่างกรีซกับเปอร์เซียทั้งสองครั้ง ในตอนต้นของศตวรรษที่ 5 ก่อนคริสตกาล ในปีที่ 490 ก่อนค.ศ. เอสคีลัสกับไคนีจิรัสน้องชายเข้าร่วมต่อสู้ในยุทธการที่มาราธอน เพื่อปกป้องเอเธนส์จากกองทัพของกษัตริย์ดาริอัสที่ 1  น้องชายของท่านตายในการต่อสู้และทั้งสองได้รับการยกย่องให้เป็น "วีรบุรุษแห่งทุ่งมาราธอน" ต่อมาพอพระเจ้าเซิร์กซีสแห่งเปอร์เชียยกทัพมาอีก ในปีที่ 480/479 ก่อนค.ศ. เอสคีลัสก็เข้ารับใช้ชาติอีกครั้งในสงครามครั้งที่สองกับเปอร์เซีย และเข้าร่วมรบในยุทธนาวีที่ซาลามิส สงครามเปอร์เซียมีอิทธิพลต่อชีวิตและงานของเอสคีลัสอย่างมาก ละครบางเรื่องของท่าน เช่น ชาวเปอร์เซีย (The Persians) ได้รับแรงบันดาลใจมาจากการศึกในสมรภูมิที่ซาลามิส และได้รับรางวัลชนะเลิศการประกวดละครที่ไดโอไนเซีย เมื่อปีที่ 472 ก่อนค.ศ.
เอสคีลัสถึงแก่กรรมที่เมืองเจลา ในซิซิลี เมื่อปีที่ 456 ก่อนค.ศ.
วัลเทอร์ มิชเชิล

วัลเทอร์ มิชเชิล (เยอรมัน: Walter Mischel; ค.ศ. 1930 — ) เป็นนักจิตวิทยาชาวอเมริกันเชื้อสายออสเตรีย-ยิว เป็นผู้เชี่ยวชาญในด้านทฤษฎีบุคลิกภาพและจิตวิทยาสังคม เขาเป็นศาสตราจาารย์โรเบิร์ต จอห์นสตัน นีเวน ด้านอักษรศาสตร์ ในภาควิชาจิตวิทยาที่มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย เคยเป็นอาจารย์สอนในมหาวิทยาลัยหลายแห่ง
วัยเด็ก

มิชเชิลเกิดเมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1930 ในเวียนนา ประเทศออสเตรีย เขาและครอบครัวได้อพยพมายังสหรัฐอเมริกาหลังจากนาซียึดครองประเทศในปี ค.ศ. 1938 เขาเติบโตในบรุกลิน รัฐนิวยอร์ก และได้เรียนเป็นลูกศิษย์ของจอร์จ เคลลี และจูเลียน รอตเตอร์ ที่มหาวิทยาลัยรัฐโอไฮโอ ที่ซึ่งเขาได้สำเร็จการศึกษาในระดับปริญญาเอกด้านจิตวิทยาคลินิกในปี ค.ศ. 1956
ประกอบอาชีพ

มิชเชิลได้ทำการสอนที่มหาวิทยาลัยโคโลราโดตั้งแต่ ค.ศ. 1956 จนถึง ค.ศ. 1958 ที่มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดตั้งแต่ ค.ศ. 1958 จนถึง ค.ศ. 1962 และที่มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ดตั้งแต่ ค.ศ. 1962 และ ค.ศ. 1983 โดยหลังจากนั้น มิชเชิลได้ทำงานที่ภาควิชาจิตวิทยาในมหาวิทยาลัยโคลัมเบีย
มิชเชิลได้รับเลือกเข้าสู่สมาคมวิทยาศาสตร์สหรัฐอเมริกาในปี ค.ศ. 2004 และเข้าสู่สถาบันศิลปะและวิทยาศาสตร์อเมริกันในปี ค.ศ. 1991 ในปี ค.ศ. 2007 มิชเชิลได้รับเลือกให้เป็นประธานสมาคมวิทยาศาสตร์ทางจิต เกียรติยศอื่น ๆ ของมิชเชิลรวมไปถึงรางวัลผลงานทางวิทยาศาสตร์ดีเด่นจากสมาคมจิตวิทยาอเมริกัน รางวัลนักวิทยาศาสตร์ดีเด่นจากสมาคมวิทยาการทดลองสังคม รางวัลผลงานด้านบุคลิกภาพดีเด่นของสมาคมนักจิตวิทยาสังคมและบุคลิกภาพ และรางวัลนักวิทยาศาสตร์ดีเด่นจากภาควิชาจิตวิทยาคลินิกของสมาคมจิตวิทยาอเมริกัน เขายังเคยเป็นอดีตบรรณาธิการของไซโคโลจิคอลรีวิว และอดีตประธานภาควิชาจิตวิทยาสังคมและบุคลิกภาพของสมาคมจิตวิทยาอเมริกัน และอดีตประธานสมาคมการวิจัยบุคลิกภาพ
ผลงานด้านทฤษฎีบุคลิกภาพ

ในปี ค.ศ. 1968 มิชเชิลได้ตีพิมพ์บทความเฉพาะด้านที่ปัจจุบันกลายเป็นผลงานคลาสสิก เกี่ยวกับบุคลิกภาพและการประเมิน ซึ่งสร้างวิกฤตกระบวนทัศน์ในจิตวิทยาบุคลิกภาพซึ่งเปลี่ยนโฉมหน้าของการศึกษาจิตวิทยาบุคลิกภาพเป็นเวลาอีกหลายทศวรรษต่อมา มิชเชิลได้แสดงว่าการศึกษาหลายครั้งไม่สามารถสนับสนุนการสันนิษฐานสำคัญดังเดิมของทฤษฎีบุคลิกภาพได้ ที่ว่าพฤติกรรมของแต่ละบุคคลสำหรับคุณสมบัติ (เช่น ความเอาใจใส่หรือการเข้าสังคม) มีความสอดคล้องกันอย่างมากในสถานการณ์ที่แตกต่างกัน แต่การวิเคราะห์ของมิชเชิลได้เปิดเผยว่าพฤติกรรมของแต่ละบุคคล เมื่อได้วิเคราะห์อย่างใกล้ชิดแล้ว พบว่าพฤติกรรมจะมีความแตกต่างกันมากในสถานการณ์ที่แตกต่างกัน มากกว่าแสดงออกมาอย่างสอดคล้องกัน
ดูเพิ่ม

การทดลองมาร์ชแมลโลว์สแตนฟอร์ด
แหล่งข้อมูลอื่น

Columbia University Department of Psychology: Walter Mischel
เจอรอนโทพลาสต์

ใบแปะก๊วยในฤดูใบไม้ร่วง
ใบแปะก๊วยในสภาพปกติ
เจอรอนโทพลาสต์ (อังกฤษ: gerontoplast; กรีกโบราณ: γέρων  - ชายชรา, πλαστός  - ถูกขึ้นรูป) เป็นพลาสติดที่พัฒนามาจากคลอโรพลาสต์ในใบแก่ ทำหน้าที่ควบคุมการแยกสลายองค์ประกอบที่ใช้ในการสังเคราะห์ด้วยแสงระหว่างการเสื่อมสภาพตามอายุ (senescence) ให้ดำเนินไปได้ เพื่อนำผลิตภัณฑ์จากการแยกสลายไปใช้ประโยชน์ในส่วนที่พืชต้องการ โดยทั่วไปการพัฒนาของเจอรอนโทพลาสต์เป็นกระบวนการที่เกี่ยวข้องกับการกระจายตัวของตั้งกรานา การสูญเสียเยื่อหุ้มไทลาคอยด์และการสะสมตัวของพลาสโทโกลบูล (plastoglobule) ในปริมาณสูง คำว่า Gerontoplast มีการนำมาใช้ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1977 เพื่อนำมาอธิบายกระบวนการชราภาพของใบไม้
การกลายสภาพคลอโรพลาสต์เป็นเจอรอนโทพลาสต์

กระบวนการชราภาพของใบนำมาซึ่งการแยกชิ้นส่วนของออร์แกเนลล์ที่เกี่ยวข้องกับการสังเคราะห์ด้วยแสงโดยยังคงอยู่ภายใต้การควบคุมของเซลล์ คลอโรพลาสต์ที่รับผิดชอบในการแลกเปลี่ยนแก๊สที่ปากใบเป็นออร์แกเนลล์สุดท้ายที่จะถูกย่อยสลายระหว่างการชราภาพและทำให้พืชยังคงมีสีเขียว การก่อตัวของเจอรอนโทพลาสต์จากคลอโรพลาสต์ในระหว่างการชราภาพเกี่ยวข้องกับการปรับเปลี่ยนโครงสร้างอย่างใหญ่หลวงของไทลาคอยด์เมมเบรนด้วยการก่อตัวร่วมกันของพลาสโตโกลบูลินกับสารที่เป็นไลโพฟิลิก (lipophilic) อย่างไรก็ตามเยื่อหุ้มของคลอโรพลาสต์ยังคงสภาพสมบูรณ์ตลอดกระบวนการดังกล่าว
วันถนนคริสโตเฟอร์

Cologne Pride, 2015
วันถนนคริสโตเฟอร์ (อังกฤษ: Christopher Street Day ; อักษรย่อ: CSD) คือวันเฉลิมฉลอง วันรำลึกและวันเดินขบวนของเลสเบี้ยน เกย์ ไบเซ็กชวลและคนข้ามเพศ (กลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ) การเฉลิมฉลองและการเดินขบวนมีขึ้นเพื่อสิทธิของคนกลุ่มนี้และเพื่อต่อต้านการเลือกปฏิบัติและการกีดกันทางสังคม
ชื่อ “วันถนนคริสโตเฟอร์” จะใช้ในประเทศเยอรมนีและสวิตเซอร์แลนด์เท่านั้น ในออสเตรียจะเรียกการเดินขบวนนี้ว่า Regenbogenparade (พาเหรดสีรุ้ง) ส่วนในประเทศที่ใช้ภาษาอังกฤษหรือภาษาที่สืบทอดมาจากภาษาละตินจะเรียกงานนี้ว่า Gay Pride (เกย์ไพรด์) หรือ Pride Parades (พาเหรดแห่งความภูมิใจ) ในออสเตรเลีย จะมีการผสมผสานขบวนพาเหรดกับขบวนแห่เข้าด้วยกันโดยใช้ชื่อว่า Mardi Gras (มาร์ดิกรา)
ประวัติ

วันนี้จัดขึ้นเพื่อระลึกถึงการจลาจลครั้งแรกที่มีชื่อเสียงมากของคนรักร่วมเพศและคนส่วนน้อยที่มีรสนิยมทางเพศต่างออกไปเพื่อต่อต้านการใช้อำนาจในทางมิชอบของตำรวจ การจลาจลครั้งนี้เกิดขึ้นบนถนนคริสโตเฟอร์ เขตกรีนวิช วิลเลจแห่งนครนิวยอร์ก
ในช่วงเช้าของวันที่ 28 มิถุนายน ค.ศ. 1969 เกิดการจลาจลสโตนวอลล์ขึ้นในบาร์ชื่อ สโตนวอลล์ อิน สมัยนั้นจะมีการจับกุมที่ใช้ความรุนแรงอยู่เสมอในผับของคนรักร่วมเพศ ซึ่งเป็นผลทำให้เกิดการปะทะอย่างรุนแรงเป็นเวลาหลายวันระหว่างกลุ่มคนรักร่วมเพศและเจ้าหน้าที่ตำรวจ เพื่อรำลึกถึงวันครบรอบหนึ่งปีของการจลาจลครั้งนั้น ได้มีการจัดตั้งคณะกรรมการวันแห่งเสรีภาพบนถนนคริสโตเฟอร์ (อังกฤษ: Christopher Street Liberation Day Committee ) ตั้งแต่นั้นมาจะมีการจัดงานวันแห่งเสรีภาพบนถนนคริสโตเฟอร์ขึ้นทุกวันเสาร์สุดท้ายของเดือนมิถุนายนพร้อมกับขบวนแห่ตามถนนเพื่อเป็นการรำลึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ในที่สุดการจัดงานดังกล่าวก็ได้กลายเป็นประเพณีสากลที่ในฤดูร้อนจะมีการเดินขบวนเพื่อเรียกร้องสิทธิของเกย์และเลสเบี้ยน ในประเทศเยอรมนีตามเมืองใหญ่ ๆ เช่น เมืองเบอร์ลิน เมืองโคโลญ จะมีการเดินขบวนทุกปีโดยใช้ชื่อว่าวันถนนคริสโตเฟอร์หรือชื่อย่อ CSD
ในปีค.ศ. 1979 มีการจัดงานนี้ขึ้นครั้งแรกในประเทศเยอรมนีที่เมืองเบอร์ลินและเมืองเบรเมน อันที่จริงแล้วการเดินขบวนครั้งใหญ่กว่านี้ของเลสเบี้ยนและเกย์นั้นมีขึ้นตั้งแต่ปีค.ศ. 1972 (ครั้งแรกในประเทศเยอรมนีมีขึ้นวันที่ 29 เมษายน ค.ศ.1972 ที่เมืองมึนสเตอร์) ในสวิตเซอร์แลนด์จัดขึ้นครั้งแรกเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน ค.ศ. 1978 ที่เมืองซูริก โดยใช้ชื่อว่า Christopher-Street-Liberation-Memorial Day (วันรำลึกถึงเสรีภาพบนถนนคริสโตเฟอร์)
CSD ในปัจจุบัน

แทบทุกเมืองใหญ่ในเยอรมนีจะมีการจัดงานดังกล่าวขึ้น ซึ่งงานใหญ่ที่สุดจะจัดขึ้นที่เมืองโคโลญ (โดยใช้ชื่องานภาษาอังกฤษว่า Cologne Pride) และเมืองเบอร์ลิน ขบวนพาเหรดและการเดินขบวนในงานวันถนนคริสโตเฟอร์ จะนำเสนอความน่าสนใจที่คล้ายคลึงกัน อย่างเช่น ขบวนแห่หรือพาเหรดดนตรีเทคโนสมัยใหม่ งานที่เมืองโคโลญในปี ค.ศ. 2002 ซึ่งเรียกว่า Europride มีผู้ร่วมงานถึง 1.2 ล้านคน (ผู้เข้าร่วมขบวนและผู้ชม) ซึ่งเป็นครั้งแรกที่ผู้เข้าร่วมงานมีมากกว่างานขบวนแห่ Rosenmontag (โรเซนโมนทาค) ในเทศกาลคาร์นิวัลและถือว่าเป็นงานวันถนนคริสโตเฟอร์ที่ใหญ่ที่สุดในยุโรปจนถึงปัจจุบัน
งานดังกล่าวในเยอรมนีจะไม่ได้จัดตรงกับที่เกิดขึ้นจริงตามประวัติศาสตร์ นั่นก็คือในวันที่ 28 มิถุนายน แต่จะจัดช่วงสุดสัปดาห์ระหว่างเดือนมิถุนายนถึงสิงหาคม องค์กรต่าง ๆ สมาคมและกลุ่มคนอาสาสมัครจะมีหน้าที่รับผิดชอบจัดขบวนพาเหรดของงานนี้ ในการเดินขบวนด้วยเหตุผลทางการเมืองนี้มักจะมีคำขวัญที่เกี่ยวข้องกัน งานนี้จะแสดงออกผ่านทางขบวนพาเหรดประท้วงและการชุมนุมเรียกร้อง ศิลปินจะสนับสนุนการชุมนุมบ่อยครั้งโดยการเปิดแสดงบนเวที นอกเหนือจากการพูดเรื่องการเมืองแล้ว จะมีการเฉลิมฉลองด้วย การฉลองให้กับการมีรูปแบบการใช้ชีวิตเป็นของตัวเองคือที่มาของงานนี้ ผู้ร่วมขบวนจะแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าพวกเขาภูมิใจในตัวเอง รูปแบบการใช้ชีวิตและอัตลักษณ์ทางเพศ (จึงใช้คำว่า Gay Pride สำหรับ CSD ในประเทศที่ใช้ภาษาอังกฤษ)
นอกเหนือจาก พาเหรด CSD และการชุมนุมแล้ว จะมีการจัดงานรื่นเริงอีกหนึ่งวันหรือมากกว่านั้น การจัดสัปดาห์วัฒนธรรมร่วมกับศิลปินที่มีชื่อเสียงมากมาย กิจกรรมทางการเมือง การกล่าวปราศรัย กิจกรรมอ่านบนเวทีและงานสังสรรค์
ในปี ค.ศ. 2010 จูดิธ บัทเลอร์ (Judith Butler) นักปรัชญาชาวอเมริกัน ได้ถอนตัวออกจากคณะจัดพาเหรดวันถนนคริสโตเฟอร์ที่เมืองเบอร์ลิน โดยปฏิเสธการเข้ารับรางวัลพลเมืองดีเด่น ในระหว่างการปราศรัยของเธอ เธอแสดงความไม่พอใจต่อการแสวงหาผลประโยชน์จากการจัดงาน การเพิกเฉยต่อปัญหาการเหยียดผิวและการเลือกปฏิบัติต่อผู้อพยพที่เป็นพวกรักร่วมเพศและผู้แปลงเพศ ที่เพิ่มมากขึ้นจากเดิมเป็นสองเท่า โดยโรแบร์ท คาสท์ (Robert Kastl) ผู้จัดการทั่วไปของคณะกรรมการ CSD ได้แถลงปฏิเสธข้อกล่าวหาทั้งหมดของบัทเลอร์
ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2010 มีการจัดงานนี้ที่เมืองฮัมบวร์คขึ้นเป็นครั้งที่ 30 ภายใต้คำขวัญที่ว่า “อย่าดีแต่พูด ขอสิทธิเท่าเทียมกัน” (เยอรมัน: Gleiche Rechte statt Blumen! ) ซึ่งเป็นสิ่งที่ควรจะได้รับความสนใจอีกครั้งว่า แม้จะมีกฎหมายรับรองการอยู่ร่วมกันของคนรักร่วมเพศ แต่กระนั้นพวกรักร่วมเพศในเยอรมนีก็ยังไม่มีสิทธิความเท่าเทียมเหมือนกับพวกรักต่างเพศ
CSD 2012 เรียกร้องให้เพศเดียวกันสามารถแต่งงานกันได้ ภายใต้สโลแกนที่ว่า “การสมรส 2.0 – ไม่ใช่แค่หน้าที่แต่เป็นสิทธิที่เลือกได้” (เยอรมัน: Ehe 2.0 – Nach den Pflichten jetzt die Rechte! ) อย่างไรก็ตาม พรรคการเมืองบางพรรคยังปฏิเสธความเท่าเทียมกันดังกล่าว
บุคคลที่มีชื่อเสียง

บุคคลที่มีชื่อเสียงซึ่งเคยเข้าร่วมงาน CSD อยู่บ่อยครั้ง ได้แก่
•	ยอชคา ฟิชเชอร์ (Joschka Fischer) รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศและรองนายกรัฐมนตรี (เมืองโคโลญปี ค.ศ. 2002, เมืองฮัมบวร์คปี ค.ศ. 2004, เมืองโคโลญปี ค.ศ. 2005)
•	เรนาทเทอ คือนาสท์ (Renate Künast) รัฐมนตรี (เมืองเบอร์ลิน ปี ค.ศ. 2001)
•	เคลาส์ โวเวอไรท์ (Klaus Wowereit) นายกเทศมนตรีเมืองเบอร์ลิน (ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2001)
•	เพทรา รอท (Petra Roth) นายกเทศมนตรีแห่งนครแฟรงก์เฟิร์ต (ปี ค.ศ. 2004)
•	โรลันด์ ค็อค (Roland Koch) นายกรัฐมนตรีแห่งรัฐเฮสเซ่น (นครแฟรงค์เฟิร์ต)
•	โวฟกัง เทียร์เซอ (Wolfgang Thierse) ประธานสภาล่างของรัฐสภา (เมืองเบอร์ลินปี ค.ศ. 2000)
นอกจากนี้แล้วในบางเมือง นักการเมืองจะมาเป็นผู้สนับสนุนการจัดงาน เช่น ที่เมืองฮัมบวร์ค คือ อดีตนายกเทศมนตรีออร์ทวิน รุนเดอร์ (Ortwin Runde) และ โอเล ฟอน บอยสท์ (Ole von Beust) ที่เมืองเดรสเด็น นายกเทศมนตรีอิงกอล์ฟ รอสแบร์ก (Ingolf Roßberg), ที่เมืองเวือร์ซบูร์ก เคลาเดีย รอท (Claudia Roth) หรือ ที่เมืองบราวน์ชไวค์ อดีตรัฐมนตรี เยอร์เก้น ทริททิน (Jürgen Trittin) ในทางกลับกัน เมื่อเทียบกับเมืองใหญ่อื่น ๆ แล้ว การเดินขบวนที่เมืองมิวนิก ซึ่งจัดโดยนายกเทศมนตรีคริสเตียน อูเด (Christian Ude) ยังถือว่ามีขนาดค่อนข้างเล็ก