stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
รายนามนักประพันธ์และรายชื่อวรรณกรรมที่ได้รับรางวัลพานแว่นฟ้า
พ.ศ. 2549 - ครั้งที่ 5

รางวัลพานแว่นฟ้าประจำปี พ.ศ. 2549 ประกอบไปด้วย
ประเภทเรื่องสั้น
รางวัลชนะเลิศ ได้แก่ การจากไปของนกเค้า โดย วิน วนาดร
รางวัลรองชนะเลิศ ได้แก่ ความหวังจากถังขยะ โดย ชิด ชยากร
รางวัลชมเชย 10 รางวัล ได้แก่
จัดฉาก โดย ถนอม  ขุมเพ็ชร์
ชนชั้นแห่งดอกไม้ โดย เจษฎา  ศรีวัฒนเมธากุล
เท่าไหร่? โดย กร  ศิริวัฒโณ
ผู้พิทักษ์ โดย ประกาศิต  คนไว
ผู้รับผิดชอบ โดย วุฒิ  วัชระ
แพ้คัดเข้า โดย กรกช  บุตรสิม
มื้อสุดท้าย โดย ธาร  ยุทธชัยบดินทร์
อนุสาวรีย์ โดย ผา  นางคอย
อาหารมื้อค่ำ โดย อุเทน พรมแดง
ไอ้เกล็ดทอง โดย หญ้าดอกขาว
ประเภทบทกวีการเมือง
รางวัลชนะเลิศ ได้แก่ บทอาขยานกล่อมลูก : ภาคประชาธิปไตยในมือเรา  โดย พัฒนะ ปฐมพงศ์
รางวัลรองชนะเลิศ ได้แก่ คำร้องขอซอบารียะห์ โดย ที่จันทร์ ทอฉาย
รางวัลชมเชย 10 รางวัล ได้แก่
แก้ไขที่คน โดย พรปวีณา  นางาม
คุยกับแม่ โดย ปณิธิ ภูศรีเทศ
ตุลาคม โดย จามรี  ตันไพฑูรย์ดิถี
บนหลังม้าศึก โดย อภิชาติ  จันทร์แดง
ประชาธิปไตยในแผ่นดิน โดย กอนกูย
มหกรรมการเมืองไทย โดย สำราญ  เพ็ชรชัย
เรือนหลังใหญ่ โดย ชิด  ชยากร
สนั่นฟ้าดาดาว โดย อสิรวิษ
สู่ทางเลือกที่สมดุล โดย ชัยพร  ศรีโบราณ
เสียงเพรียกถึงดอกขจร โดย สุระ พิริยะพงศ์
พ.ศ. 2548 - ครั้งที่ 4

รางวัลพานแว่นฟ้าประจำปี พ.ศ. 2548 ประกอบไปด้วย
ประเภทเรื่องสั้น
รางวัลชนะเลิศ ได้แก่ วาวแสงแห่งศรัทธา โดย วัชระ สัจจะสารสิน
รางวัลรองชนะเลิศ ได้แก่ อุดมการณ์ของคนเผาผี โดย ดรุณี เดชานุสรณ์
รางวัลชมเชย ๖ รางวัล ได้แก่
วิถีแห่งสัตว์ โดย เริงณรงค์ เกตุพินิจ
ไม่แน่ โดย กร ศิริวัฒโณ
เล็กลึก โดย ธิปธารา ชินทัตต์
แผ่นดินของใคร โดย อรอุมา แซ่เตียว
กว่าพรุ่งนี้จะมาเยือน โดย วันเสาร์ เชิงศรี
ปั้นเลขเป็นตัว โดย ชัญวลี ศรีสุโข
ประเภทบทกวีการเมือง
รางวัลชนะเลิศ  ไม่มีผลงานใดถึงเกณฑ์ได้รับรางวัล
รางวัลรองชนะเลิศ ได้แก่ นาฬิกาสงคราม โดย วิสุทธิ์ ขาวเนียม
รางวัลชมเชย ๗ รางวัล ได้แก่
สิทธิของปวงชนบนแผ่นดิน โดย วศินี ศัลยคุปต์
การเมือง โดย นิยม เจริญโท
คำฝากจากคนรุ่นก่อน โดย ศรีสุพร แจ่มอ้น
ภาพสามมิติของประชาธิปไตยไทย โดย เพิ่มบุญ เปลี่ยนภู่
สี่ปีที่เปล่าเปลี่ยว โดย ชัยพร ศรีโบราณ
อำนาจแห่งปวงชน โดย ด.ต.ระวินทร์ ทองสิมา
ทิพยธาตุ (ธาตุแห่งความเป็นไทย) โดย สุขุมพจน์ คำสุขุม
พ.ศ. 2547 - ครั้งที่ 3

รางวัลพานแว่นฟ้าประจำปี พ.ศ. 2547 ประกอบไปด้วย
ประเภทเรื่องสั้นการเมือง
ระดับประชาชน
รางวัลชนะเลิศ ได้แก่ ตานะฮ์อูมี-แผ่นดินมาตุภูมิ โดย นก ปักษนาวิน
รางวัลรองชนะเลิศ ได้แก่ ปัจจัยแห่งชีวิต โดย ขวัญยืน ลูกจันทร์
รางวัลชมเชย 10 รางวัล ได้แก่
กลับจากสมรภูมิ โดย ชิด ชยากร
ไก่ลงร้าน โดย กร ศิริวัฒโณ
ค่าแรงที่รอคอย โดย วันเสาร์ เชิงศรี
งานลับ โดย ชิด ชยากร
มะเส๊าะ...ผู้ไม่มีหมายเลข โดย ปกาศิต แมนไทยสงค์
เมืองคนหาย โดย วินทกานท์
เมื่อวันนั้น...มาถึง โดย ยงยุทธ หนูเนียม
ระบำหุ่น โดย ชัญวลี ศรีสุโข
ราคาของแผ่นดิน โดย อนุสรณ์ มาราสา
รางวัลของแม่ โดย วิน วนาดร
ระดับนักเรียน
รางวัลชนะเลิศ ไม่มีผลงานใดถึงเกณฑ์ได้รับรางวัล
รางวัลรองชนะเลิศ ได้แก่ ผู้พิทักษ์ โดย นิลุบล บุตรไชย
รางวัลชมเชย มีผลงานผ่านเกณฑ์การพิจารณา 4 รางวัล ได้แก่
แง่มุมที่แตกต่าง โดย ศุภชัย ขุนจร
บทพิสูจน์...โลก...ความจริง (แสนโหดร้าย) โดย ธนา อัครมาส
ฟ้าสาง โดย วลัยลักษณ์ สมจินดา
เมล็ดพันธุ์แห่งประชาธิปไตย โดย พิณทิพย์ ลายธีระพงศ์
ประเภทบทกวีการเมือง
ระดับประชาชน
รางวัลชนะเลิศ ได้แก่ ตลาดการเมือง โดย ชัยพร ศรีโบราณ
รางวัลรองชนะเลิศ ได้แก่ บ้านของเรา โดย สุขุม คำอ่อน
รางวัลชมเชย 10 รางวัล ได้แก่
กรรมกรต่อกลอนกับนักการเมือง โดย ธาร ธรรมโฆษณ์
คำร้องขอของแผ่นดิน โดย เชาว์ศิลป์ จินดาละออง
ทางแสงดาว โดย สิระพล อักษรพันธ์
ทิพย์ดุริยางค์ โดย ชิด ชยากร
เพลงหม่นบนภาพเก่า โดย สัญญา พานิชยเวช
แม่เฒ่า โดย อุเทน พรมแดง
ยอดหญ้ากับฟ้าฝน โดย กัมปนาท แสงทอง
รีรีข้าวสาร-ลาน อบต. โดย สมใจ สมคิด
สามเส้าแห่งชาติ โดย กอนกูย
อุทยานประชาธิปไตย โดย วิสุทธิ์ ขาวเนียม
ระดับนักเรียน
รางวัลชนะเลิศ ไม่มีผลงานใดถึงเกณฑ์ได้รับรางวัล
รางวัลรองชนะเลิศ มีผลงานผ่านเกณฑ์การพิจารณา 2 รางวัล ได้แก่
ประชาธิปไตย...อยู่ไหนหรือ โดย วันนิศา คำทรัพย์
ป่า...ประชาธิปไตย โดย พิมพ์ไทย โลหิตคุปต์
รางวัลชมเชย มีผลงานผ่านเกณฑ์การพิจารณา 8 รางวัล ได้แก่
การเมือง (คล้าย) เรื่องกีฬา โดย วันนิศา คำทรัพย์
คนดีศรีสภา โดย สุทธิวัฒน์ ผลมะขาม
ปลุกเสรี! โดย อาภานรี ชาวโพธิ์เอน
ปลูกป่า...ปลูกคน โดย นรนิตย์ อึ้งปกรณ์แก้ว
รัฐนาวาประชาธิปไตย โดย กนกนันท์ ชเนตต์มหรรฆ์
ล้อมรั้วสิทธิ์เสรี โดย รัตภรณ์ รอดเนียม
สวัสดี โดย เกรียงไกร สาระภะ
สือบรอยเท้าสานรอยไทย โดย ไชยวุฒิ รักษา
พ.ศ. 2546 - ครั้งที่ 2

รางวัลพานแว่นฟ้าประจำปี พ.ศ. 2546 ประกอบไปด้วย
ประเภทเรื่องสั้นการเมือง
ระดับประชาชน
รางวัลชนะเลิศ ได้แก่ เหนือคมพยัคฆ์ โดย ชิด ชยากร
รางวัลรองชนะเลิศ ได้แก่ กล่องสบู่ของพ่อ โดย วิน วนาดร
รางวัลชมเชย 10 รางวัล ได้แก่
ทางเลือก โดย วันเสาร์ เชิงศรี
นกหลง โดย สาคร พูลสุข
นักเล่านิทานยามราตรี โดย สาคร พูลสุข
ผู้ป่วย โดย พจนารถ พจนปกรณ์
ผ้าพับ โดย สมใจ สมคิด
ม้าขี่ - ผีเจ้านาย โดย ชัญวลี ศรีสุโข
วีรชนนิรนาม โดย สมใจ สมคิด
สมดุลใหม่ โดย ยอดา ฮะเซ็มเซ็ง
อุดมการณ์แห่งรัก โดย ประมูล สัจจวิเศษ
ฮัลโหล โดย กร ศิริวัฒโณ
ระดับเยาวชน
รางวัลชนะเลิศ ไม่มีผลงานใดถึงเกณฑ์ได้รับรางวัล
รางวัลรองชนะเลิศ ได้แก่ เรื่องเล่าจากขุนเขา โดย วินทกานท์
รางวัลชมเชย มีผลงานผ่านเกณฑ์การพิจารณา 3 รางวัล ได้แก่
ความในใจ โดย ใจเดียว
ภารโรงกับรัฐมนตรี โดย นคร กิ่งไทร
แนวรบแห่งอุดมการณ์ โดย พิริยะ ตระกูลสว่าง
ประเภทบทกวีการเมือง
ระดับประชาชน
รางวัลชนะเลิศ ไม่มีผลงานใดถึงเกณฑ์ได้รับรางวัล
รางวัลรองชนะเลิศ มีผลงานผ่านเกณฑ์การพิจารณา 2 รางวัล ได้แก่
ต้นกล้า โดย ชิด ชยากร
หัวหน้าห้อง โดย ปณิธิ ภูศรีเทศ
รางวัลชมเชย มีผลงานผ่านเกณฑ์การพิจารณา 7 รางวัล ได้แก่
กว่าจะมีวันนี้ โดย ชัชพล จรกลิ่น
ใต้ฟ้าประชาธิปไตย โดย บุญชัย ตันสกุล
ไทยไม่สิ้นความเป็นไทย โดย มิ่งขวัญ กิตติวรรณกร
ประชาธิปไตยในหัวใจฉัน โดย ไพรินทร์ พันธวงศ์
ปล่อยผีไปทีเถิด โดย ไพบูลย์ พันธ์เมือง
มือ โดย นิยม เจริญโท
อำนาจในมือ คือของใคร โดย สุรเดช แสงแก้ว
ระดับเยาวชนชน
รางวัลชนะเลิศ ได้แก่ คือประชาชน โดย ศิระณัฐ วิทยาธรรมธัช
รางวัลรองชนะเลิศ ได้แก่ เสริมประชาธิปไตยไทยมั่นคง โดย อาภาพร วรรณสุนธยา
รางวัลชมเชย มีผลงานผ่านเกณฑ์การพิจารณา 6 รางวัล ได้แก่
การปกครองระบอบประชาธิปไตยในระบบรัฐสภา โดย ไววิทย์ หนูเอก
ความหวังของพ่อ โดย เบญจมาศ บุญประกอบ
แด่ประชาธิปไตย โดย สุญญาตา เมี้ยนละม้าย
ประชาธิปไตย โดย หทัยชนก พ่วงใส
ประชาธิปไตยย่อมอยู่ในไทยทุกคน โดย วราญา วงศ์ตันฮวด
ลิเก๊...ลิเก โดย ณรงค์กร ศรีดี
พ.ศ. 2545 - ครั้งที่ 1

รางวัลพานแว่นฟ้าประจำปี พ.ศ. 2545 ประกอบไปด้วย
ประเภทเรื่องสั้นการเมือง
รางวัลชนะเลิศ ได้แก่ คืนเดือนเพ็ญ โดย อุเทน พรมแดง
รางวัลรองชนะเลิศ ได้แก่ เรื่องนี้เรื่องนั้น เรื่องเดียวกัน โดย หลงบุเรศ
รางวัลชมเชย มีผลงานผ่านเกณฑ์การพิจารณา 9 รางวัล ได้แก่
กว่าจะรู้เดียงสา โดย วัชระ เพชรทอง
จดหมายจากชายชรา โดย ลอย เหนือดี
ดะแอ โดย วินทกานท์
นางรำ โดย ก้าววิโรจน์ ดำจำนงค์
บิน โดย ดอกไม้แก้ว
ประชาธิปไตยในทางลัด โดย แสงทอง บาลธนจักร์
ผู้มีสิทธิ์ โดย ไชยา วรรณศรี
ภาพเก่า โดย ชาติณรงค์ วิสุตกุล
มองจากที่สูง โดย ไพบูลย์ พันธ์เมือง
หงอนไก่เทศ

| หงอนไก่เทศ |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Core eudicots
อันดับ:: Caryophyllales
วงศ์:: Amaranthaceae
สกุล:: Celosia
สปีชีส์:: C.  argentea
Varietas:: C.  argentea var. cristata
Trinomial name
Celosia argentea var. cristata (L.) Kuntze
ชื่อพ้อง
 C. cristata L.  C. argentea f. cristata (L.) Schinz
หงอนไก่เทศ (Celosia argentea var. cristata) เป็นสายพันธุ์หนึ่งของสปีชีส์  Celosia argentea เชื่อกันว่ามีต้นกำเนิดที่อินเดีย และได้รับการอนุรักษ์ไว้ด้วยความเชื่อทางศาสนาในอินเดีย พม่า และจีน โดยนิยมปลูกในวัด ชื่อ หงอนไก่ ของต้นหงอนไก่เทศนั้นมาจากดอกที่มีลักษณะเหมือนหัวของไก่ตัวผู้ หงอนไก่เทศเป็นพืขที่มีความทนทานและทนต่อโรคส่วนใหญ่ และเติบโตได้ดีทั้งในร่มและกลางแจ้ง แม้ว่าสถานที่ที่เหมาะต่อการเจริญจะเป็นที่โล่งแจ้งไม่มีเงาบดบังและดินที่ระบายน้ำได้ดีก็ตาม เนื่องจากหงอนไก่เทศมีความอ่อนไหวต่อโรคเชื้อรา
ส่วนมากหงอนไก่เทศถูกปลูกเป็นไม้ประดับเนื่องจากดอกที่มีความงดงาม และยังได้รับความนิยมอย่างสูงจากนักการสวน เนื่องจากความแปลกของช่อดอกที่มีลักษณะเป็นหงอนหยัก ตัวดอกยังสามารถตัดออกมาทำช่อดอกไม้แห้งซึ่งมักใช้ประดับในอาคาร นอกจากนี้ใบและดอกยังสามารถใช้เป็นพืชผักได้อีกด้วย โดยมักถูกใช้เป็นอาหารในประเทศอินเดีย แอฟริกาตะวันตก และ อเมริกาใต้
จำนวนโครโมโซมร่างกายของสายพันธุ์นี้เป็น  2n = 36 ในขณะที่มาตรฐานของสปีชีส์นี้มีจำนวนโครโมโซมเป็น  2n = 72
ลักษณะ

หงอนไก่เทศเป็นพืชฤดูเดียวที่มีต้นกำเนิดในเขตร้อนและเป็นไม้ล้มลุก หมายถึง ไม่มีลำต้นที่เป็นไม้ ตั้งตรง ชุ่มน้ำและไม่แตกสาขา ใบเชิงวงรีรูปหอก มีสีเขียวหรือมีสีแดงไหม้ มีช่อดอกอยู่ที่ปลาย ดอกหนาและแบน นุ่มเหมือนกำมะหยี่ ลักษณะเป็นยอดสัน มีสีแดง สีซีด สีกุหลาบ และ สีเหลืองครีม เจริญเติบโตได้ดีทั้งในสภาพอากาศชื้นและแห้งแล้ง และตัวดอกสามารถอยู่ได้นานถึง 8 สัปดาห์ แต่ละดอกสามารถผลิตเมล็ดได้เป็นจำนวนมากถึง 1,500 เมล็ดต่อกรัมหรือ 43,000 เมล็ดต่อออนซ์
หงอนไก่เทศมีความสูงได้ถึง 30 ซม. แต่โดยทั่วไปจะเตี้ยกว่านั้น ใบมีทั้งสีเขียว สีทองสัมฤทธิ์/น้ำตาลแดง ขึ้นอยู่กับสายพันธุ์ ตัวดอกแบ่งออกได้เป็นสามส่วน ได้แก่ ช่อเชิงลด (spike), ขนนก (plume) และ สัน (crest) แตกต่างจากดอกชนิดอื่นแต่มีความสามัญมาตรฐาน นั่นคือ ดอกหงอนไก่เทศมักมีสีสันสดใส มักเป็นสีแดง, เหลือง, ชมพู หรือ ส้ม แม้ว่าอาจมีสีอื่น ๆ อีกก็ตาม ในบางกรณี อาจมีลักษณะของลูกผสมดอกหลายสีด้วย
การเพาะปลูก

หงอนไก่เทศมีความแข็งแรงและสามารถเพาะได้ง่ายจากเมล็ด เนื่องจากหงอนไก่เทศมีต้นกำเนิดอยู่ในเขตร้อน จึงเจริญได้ดีในพื้นที่ที่มีภูมิอากาศแบบร้อนชื้น อย่างไรก็ตาม ในบริเวณที่ภูมิอากาศมีอากาศหนาวเย็นกว่าก็สามารถเพาะปลูกได้ในช่วงฤดูร้อน หงอนไก่เทศเป็นพืชฤดูเดียว จึงเจริญเติบโตได้เพียงหนึ่งในสี่ของปี โดยอุณหภูมิดินที่เหมาะสมต่อการเจริญเติบโตอยู่ที่ประมาณ 16 องศาเซลเซียส พืชชนิดนี้ชอบดินที่มีความสมบูรณ์ อุดมไปด้วยอินทรียสาร และต้องการแดดจัดหรือมีร่มเงาบางส่วน เริ่มหว่านเมล็ดได้ตั้งแต่เดือนมีนาคมถึงพฤษภาคมในบริเวณที่อบอุ่น และจะทำการย้ายปลูกครั้งเดียวหรือสองครั้งในระหว่างเดือนพฤษภาคม-มิถุนายน โดยมีระยะห่างจากต้นอื่น 30–35 ซม. ในทุกทิศทาง ในช่วงฤดูร้อนจำเป็นต้องรดน้ำให้กับหงอนไก่เทศในปริมาณมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่โคนต้น และดอกจะบานจนกว่าจะเกิดน้ำค้างแข็งมาเกาะในฤดูหนาว
พืชชนิดนี้ง่ายต่อการเจริญเติบโตและดูแลรักษา มีแมลงไม่กี่ชนิดที่ทำลายต้นหงอนไก่เทศ อย่างไรก็ดี ตัวไรนั้นกินพืชนี้ หงอนไก่เทศยังมีความอ่อนไหวต่อการเกิดจุดบนใบ, รากเน่า และการไหลเวียนถูกหยุดเพราะรากถูกบีบรัดด้วย อย่างไรก็ตาม สามารถป้องกันการเกิดลักษณะดังกล่าวได้ โดยการหลีกเลี่ยงไม่ให้ดินชื้นและกำจัดวัชพืชบ่อย ๆ และควรหลีกเลี่ยงไม่ให้ใบและดอกเปียกน้ำ เนื่องจากอาจทำให้เกิดโรคเชื้อราได้
พันธุ์ปลูก ได้แก่ "Jewel box", "Century mix", "New Look" และ "Pink Castle" ด้วยความหลากหลายของรูปทรงและสีของดอกและใบ ทำให้พันธุ์ปลูก "silver firecracker" นั้นเป็นที่นิยมนำปลูกเป็นไม้ประดับไปทั่วโลก กระทั่งปี พ.ศ. 2539 พันธุ์ส่วนใหญ่ของ Celosia argentea var. Plumosa ถูกขายเป็นไม้ประดับในยุโรป ขณะที่หงอนไก่เทศและโดยเฉพาะอย่างยิ่ง Celosia argentea 'Caracas' ได้ถูกเพิ่มเข้ามาในภายหลัง
ช่วง

รูปแบบอ็อคโทพลอยด์ของความผกผันของ argentea นั้นสามารถพบได้ทั่วโลกทั้งในเขตร้อนและเขตกึ่งเขตร้อน ส่วนรูปแบบเตตระพลอยด์เกิดขึ้นเฉพาะในอินเดียใต้และอินเดียกลางเท่านั้น โดยเรื่องเกี่ยวกับพันธุ์ของ cristata และ plumosa นั้นถูกอ้างอิงทางวัฒนธรรมจากอินเดีย พม่า และ จีนเท่านั้น ซึ่งเป็นบริเวณที่มีการปลูกหงอนไก่เทศมาอย่างยาวนานในบริเวณสวนและศาสนสถาน ในธรรมชาติ ดูเหมือนว่าหงอนไก่เทศจะไม่ได้มีอยู่ เพราะตัวต้นมีเมล็ดเล็ก ๆ เป็นผลผลิตจากดอก โดยรูปแบบของการเพาะปลูกเหล่านี้ยังไม่แน่ชัด แม้ว่าจะมีการตรวจสอบหาความจริงอยู่หลายครั้งก็ตาม
การใช้งาน

คล้ายกับสกุล amaranth หงอนไก่เทศถูกใช้เป็นผัก โดยใช้ใบเป็นผักกันอย่างแพร่หลายในตอนใต้ของประเทศไนจีเรีย และยังใช้เป็นส่วนประกอบของอาหารในประเทศเบนิน, ประเทศคองโก และ ประเทศอินโดนีเซีย โดยมันถูกปลูกไว้ในสวนหรือฟาร์มขนาดเล็กของตัวเองและในเชิงพาณิชย์ แม้แต่ลำต้นและดอกอ่อนก็ยังถูกนำมาใช้เป็นอาหาร เมล็ดก็ยังสามารถนำมารับประทานได้ โดยจัดอยู่ในหมวดหมู่ธัญพืชเทียม (pseudogetreids) เนื่องจากความต้านทานต่อศัตรูพืชและโรคและจำนวนผลผลิตที่สูง โดยปรากฏเป็นพืชทางเลือกที่ดีของสกุล amaranth
ส่วนประกอบ

ส่วนประกอบของหงอนไก่ ได้แก่ น้ำ, วิตามินซี, แคโรทีนอยด์, โปรตีน, ไนเตรต และ ออกซาเลต นอกจากนี้ยังสามารถพบไตรเทอร์พีนอยด์ ซาโพนินได้ในรากและเมล็ดด้วย ยังอาจพบน้ำตาลได้ในรากและฟลาโวนอยด์ในใบและลำต้นด้วย เมล็ดมีฤทธิ์เป็นยาขับปัสสาวะ ส่วนช่อดอกสีเหลืองของ cristata และ plumosa อาจมีโดพามีนอยู่ในปริมาณสูง เคโลเซียน เป็นพอลิแซ็กคาไรด์ที่พบได้ในกระจุกเมล็ดของหงอนไก่เทศ จากการศึกษาในสัตว์พบว่ามีผลในการกระตุ้นการปกป้องตับจากสารพิษ (hepatoprotective) และกระตุ้นภูมิคุ้มกัน เช่นเดียวกับน้ำสกัดที่ได้จากเมล็ด และยังตรวจพบฤทธิ์ในการต้านการแพร่กระจายในตับของหนูได้อีกด้วย สารสกัดแอลกอฮอล์ของเมล็ดยังมีฤทธิ์เป็นยาต้านเบาหวานในหนูบางชนิดด้วย
ระเบียงภาพ

ดอกหงอนไก่เทศรูปทรงหัวใจ
ดอกหงอนไก่เทศสีเหลือง
ดอกหงอนไก่เทศสีชมพูแดง
ดอกหงอนไก่เทศสีชมพูแก่
ดอกหงอนไก่เทศสีส้มแดง
ดอกหงอนไก่เทศสีส้ม
ดอกหงอนไก่เทศสีเหลือง
อักษรโลมา

อักษรโลมา ประดิษฐ์ขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2473 โดย วิโด โซโบ แห่งโบเนเกตา ไลบีเรีย ใช้ในหมู่ชาวโลมาในช่วงพ.ศ. 2474 – 2492 ต่อมาถูกแทนที่ด้วยอักษรละติน
ลักษณะ

มีสัญลักษณ์ 125 ตัว บางตัวมีหลายรูปแบบ
ใช้เขียน

ภาษาโลมา ซึ่งเป็นภาษาตระกูลไนเจอร์-คองโก มีผู้พูด 141,800 คน ในลาฟฟา เคาน์ตี้ ในภาคตะวันตกเฉียงเหนือของไลบีเรีย
อาอิ คากูมะ

| อาอิ คากูมะ |
| --- | --- |
加隈 亜衣
เกิด:  (1988-09-09) 9 กันยายน ค.ศ. 1988 (36 ปี) จังหวัดฟูกูโอกะ ประเทศญี่ปุ่น
ชื่ออื่น: คุมะจัง (くまちゃん)
อาชีพ: นักพากย์
ส่วนสูง: 164 ซม.
อาอิ คากูมะ (加隈 亜衣, かくま あい, 9 กันยายน 1988 -) เป็นนักพากย์หญิงชาวญี่ปุ่น สังกัดอยู่เมาซูโปรดักชัน เกิดที่จังหวัดฟุกุโอกะ
ประวัติ

ก่อนเข้าวงการเคยทำงานเป็นสาวออฟฟิศเป็นเวลา 4 ปี ก่อนที่จะมาเข้าสังกัดเมาซูโปรดักชันในเดือนเมษายน 2013
ตั้งแต่เดือนตุลาคมถึงธันวาคมปี 2013 ได้ร่วมกับอิโนริ มินาเสะ ตั้งวง "อิโนริกกุมะ" และอีเวนต์ในโทกุชิมะ ฟุกุโอกะ และโตเกียว
พูดสำเนียงฮากาตะเป็นภาษาแม่ และยังเคยพูดสำเนียงโอซากะได้ด้วย
ผลงานพากย์

โมโมะคุริ (คุริฮาระ ยุกิ)
คงจะดีถ้ามีน้องสาวสักคน (ชิรากาวะ มิยาโกะ)
อาชีพกระจอกแล้วทำไม ยังไงข้าก็เทพ (ฮาตายามะ อาอิโกะ)
เกิดชาตินี้พี่ต้องเทพ (เอริส โบเรอัส เกรย์รัต)
ซวยเหลือหลาย เกิดใหม่กลายเป็นดาบ (ฟรัน)
การปฏิวัติเวทมนตร์ขององค์หญิงเกิดใหม่กับยัยคุณหนูยอดอัจฉริยะ (อีเลีย โครัล)
ราชาวีรชน เกิดใหม่เพื่อขัดเกลาวิถีต่อสู้ และ กลายเป็นอัศวินฝึกหัดที่แกร่งสุดในโลก♀ (ราฟีญา บิลฟอร์ด)
ฮิโรงารุ สกาย! พริตตี้เคียว (นิจิงะโอกะ มาชิโระ)
รักสุดฟินเลเวล 999 กับยามาดะคุง (ซาซากิ รุนะ)
ออร์เคสตราบรรเลงฝัน (อากิเนะ ริตสึโกะ)
สกิลโกงไร้เทียมทาน สร้างตำนานในสองโลก -ชีวิตพลิกผันด้วยการอัปเลเวล- (ลูนา)
หนิงหน่อง เพชรพิณทอง

| หนิงหน่อง เพชรพิณทอง |
| --- | --- |

ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: สุดใจ เที่ยงตรงกิจ
รู้จักในชื่อ: แนบ นิ้งหน่อง  (ใช้ชื่อนี้ก่อนเข้าวงเพชรพิณทอง)
เกิด: 14 ธันวาคม พ.ศ. 2492  บ้านหนองสะพัง ตำบลหนองบัวใต้ อำเภอศรีบุญเรือง จังหวัดหนองบัวลำภู
เสียชีวิต: 20 มิถุนายน พ.ศ. 2560 (67 ปี) โรงพยาบาลราชพฤกษ์ อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น
แนวเพลง: ลูกทุ่ง หมอลำ
อาชีพ: นักร้อง ศิลปิน
ช่วงปี: พ.ศ. 2525— พ.ศ. 2540
ค่ายเพลง: ท็อปไลน์ ไดมอนด์,บ๊อกซิ่งซาวด์,มายด์ แอนด์ ไมค์,ปีเตอร์ กรุ๊ป,เมโทร,เอ็มดีเทป
หนิงหน่อง เพชรพิณทอง เป็นนักแสดงตลกในวงดนตรีเพชรพิณทอง เป็นศิลปินตลกหมอลำชาวจังหวัดหนองบัวลำภู มีชื่อเสียงจากการเล่นตลกในการแสดงสดของวงดนตรีเพชรพิณทอง ได้รับการยกย่องจากมหาวิทยาลัยขอนแก่นให้เป็น "ศิลปินมรดกอีสาน" เมื่อปี พ.ศ. 2550
ประวัติ

หนิงหน่อง เพชรพิณทอง มีชื่อจริงว่า นายสุดใจ เที่ยงตรงกิจ เกิดวันอาทิตย์ที่ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2492 ที่บ้านหนองสะพัง ตำบลหนองบัวใต้ อำเภอโนนสัง จังหวัดอุดรธานี (ปัจจุบันขึ้นกับอำเภอศรีบุญเรือง จังหวัดหนองบัวลำภู) จบการศึกษาระดับประถมศึกษาปีที่ 4 ต้องหยุดเรียนไปเนื่องจากฐานะทางบ้านค่อนข้างยากจน หลังจากนั้นหนิงหน่องได้ก้าวสู่เส้นทางศิลปินหมอลำหมู่ ทำนองขอนแก่น คณะบรรจงศิลป์ อำเภอเมืองขอนแก่น โดยได้รับบทเป็นพระเอกและบทอื่นๆ ในวรรณกรรมอีสานเรื่อง “ท้าวแสนโฮง” รวมระยะเวลาในการเป็นหมอลำประมาณ 10 ปี
ความสามารถและศิลปะการละเล่นที่ทำให้ใครต่อใครได้เห็นความสามารถ จึงทำให้นพดล ดวงพร เจ้าของวงดนตรีลูกทุ่งหมอลำคณะเพชรพิณทองชักชวนให้มาร่วมวงด้วยกันตั้งแต่ปี พ.ศ. 2525 หนิงหน่องได้แต่งบทเพลงในแนวตลกให้กับสมาชิกในวง ได้คิดมุขตลกที่เป็นเอกลักษณ์ แบบฉบับ สร้างความประทับใจ จนกระทั่งได้ลาออกจากวงเพชรพิณทองในปี พ.ศ. 2541 เนื่องจากสุขภาพไม่แข็งแรง
หนิงหน่องได้รับเชิดชูเกียรติเป็นศิลปินมรดกอีสาน สาขาศิลปะการแสดง (ตลกอีสาน) ประจำปี พ.ศ. 2550 จากมหาวิทยาลัยขอนแก่น
หนิงหน่อง เพชรพิณทองสมรสกับนางนุสนา (ชื่อเดิม : นุสรา) เที่ยงตรงกิจ (เกิดเมื่อ พ.ศ. 2500) มีลูกสาวก็คือ ฉัตรแก้ว เที่ยงตรงกิจ สมรสกับสามีที่ใช้นามสกุล แสนภักดี
บั้นปลายชีวิต

หนิงหน่องมีโรคประจำตัวหลายโรค เช่น โรคเกาต์ รูมาตอยด์ และความดันโลหิตสูง ซึ่งเป็นมาตั้งแต่ครั้งยังร่วมงานกับวงเพชรพิณทอง ในปี พ.ศ. 2540 หนิงหน่องได้ล้มลงหน้าเวทีการแสดงสดเนื่องจากป่วยเป็นโรคนิ่วในถุงน้ำดี ต้องนำตัวส่งโรงพยาบาลราชพฤกษ์ จังหวัดขอนแก่น เพื่อทำการผ่าตัดเป็นการด่วน หลังการผ่าตัดได้ 7 วัน แผลผ่าตัดเกิดการติดเชื้อและฉีกขาด ทำให้น้ำดีที่ค้างอยู่ไหลท่วมอวัยวะภายใน จึงต้องทำการผ่าตัดซ้ำเพื่อล้างอวัยวะภายในทั้งหมด เมื่อฟื้นขึ้นมาปรากฏว่าหนิงหน่องมีปัญหาเรื่องความจำเลอะเลือน ทำให้ไม่สามารถกลับไปเล่นตลกดังเดิม​ได้อีก จึงต้องลาออกจากวงเพื่อไปรักษาตัวเองอย่างจริงจัง
ในปี พ.ศ. 2544 หนิงหน่องมีอาการไตไม่ทำงาน ความดันโลหิตสูง และน้ำท่วมปอด ทางครอบครัวได้พาไปพบแพทย์ที่โรงพยาบาลราชพฤกษ์และทำการรักษาตัวอย่างต่อเนื่อง และตั้งแต่ปี พ.ศ. 2558 เป็นต้นมา หนิงหน่องต้องฟอกไตเดือนละ 2 ครั้ง ทั้ง ๆ ที่มีฐานะยากจน ไม่มีเงินรักษา จนมีอาการติดเชื้อในกระแสโลหิต และโลหิตเป็นพิษ ทำให้ไม่ตอบสนองต่อการฟอกไต และได้เสียชีวิตอย่างสงบเมื่อวันที่ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2560 ที่โรงพยาบาลราชพฤกษ์ ตำบลในเมือง อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น ด้วยอาการไตวายเรื้อรัง สิริรวมอายุได้ 67 ปี
พิธีสวดพระอภิธรรมศพของหนิงหน่องได้มีขึ้นระหว่างวันที่ 20-24 มิถุนายน พ.ศ. 2560 ที่วัดโนนศิลา บ้านสำราญ ตำบลสำรา​ญ​ อำเภอเมืองขอนแก่น​ จังหวัดขอนแก่น และได้มีการพระราชทานเพลิงศพเป็นกรณีพิเศษเมื่อวันที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2560
ผลงานที่สร้างชื่อเสียง

ผลงานที่สร้างชื่อเสียง ประกอบด้วยแสดงสดตลกเพชรพิณทอง,หนิงหน่องม่วนสนุก,ลูกทุ่งหนิงหน่อง(อีสานสำราญศิลป์) มีผลงานอื่น ๆ มากกว่า 50 ชุด อาทิ
ก่องข้าวน้อยแม่ฆ่า (ก่องข้าวใหญ่ฆ่าลูก) (2526)
แจกข้าวหาลุงแนบ (2529)
หนิงหน่องย่านตาย (2530)
หนิงหน่องย้านเมีย (2532)
หนิงหน่องย้านเมีย ภาค 2 (2536)
หนิงหน่องลองเกิบ (2536)
หนิงหน่องเอาลูกเขย (2540)
โมราพาซิ่ง (2540)
หนิงหน่องปะทะหมอลำซิ่ง (2540)
หนิงหน่องบ่ย้านเมีย (2543)
หนิงหน่องชวนหัว 1-2 (2543)
สอยพิศดาร (2543)
หนิงหน่องทอล์คโชว์ (2544)
หนิงหน่องแตกปอก (2545)
หนิงหน่องพาม่วน (2545)
นอกจากนี้ยังมีผลงานร้องเพลงบันทึกแผ่นเสียงจำนวนหนึ่ง ดังนี้
ลาวต้มลาว (2530)
ตำรวจปวดใจ (2535)
มีหยังบ่ (2536)
หมู่บ้านเมียน้อย (2536)
ใคร?จะรักหนิงหน่อง (2538)
สี่หนุ่มมุมเดียว (2539)
หนิงหน่องปี 2000 (2543)
รางวัล

ศิลปินมรดกอีสานและวัฒนธรรมสัมพันธ์ สาขาศิลปะการแสดง ประจำปี 2550 จากมหาวิทยาลัยขอนแก่น
แหล่งข้อมูลอื่น

งานพระราชทานเพลิงศพพ่อหนิงหน่อง เพชรพิณทอง วันที่ 25 มิ.ย. 60 (2) จากเว็บไซต์ยูทูป (โพสต์โดย: อาวโชค)
หอพิพิธภัณฑ์แห่งชาติหลวงพระบาง

| หอพิพิธภัณฑ์แห่งชาติหลวงพระบาง |
| --- | --- |
หอคำ
หอพิพิธภัณฑ์แห่งชาติหลวงพระบาง

ชื่อเดิม: หอคำ
ข้อมูลทั่วไป
ประเภท: วังเจ้ามหาชีวิต, พิพิธภัณฑ์
สถาปัตยกรรม: สถาปัตยกรรมวิจิตรศิลป์และลาว
ที่ตั้ง: หลวงพระบาง, ลาว
เริ่มสร้าง: พ.ศ. 2447
แล้วเสร็จ: พ.ศ. 2452
เจ้าของ: รัฐบาลลาว
ข้อมูลทางเทคนิค
จำนวนชั้น: 1
หอพิพิธภัณฑ์แห่งชาติหลวงพระบาง หรือ หอคำ เดิมคือพระราชวังของเจ้ามหาชีวิตหลวงพระบาง จึงเรียกอีกชื่อว่า วังเจ้ามหาชีวิต สร้างเมื่อ พ.ศ. 2447 ในสมัยสมเด็จพระเจ้าศรีสว่างวงศ์ สืบทอดต่อมาถึงสมัยสมเด็จพระเจ้าศรีสว่างวัฒนา พระมหากษัตริย์องค์สุดท้ายของลาว ต่อมาปรับให้เป็นหอพิพิธภัณฑ์หลวง เมื่อ พ.ศ. 2519 โดยใช้เป็นพิพิธภัณฑ์จัดแสดงโบราณวัตถุและของมีค่า เช่น บัลลังก์ ธรรมาสน์ เครื่องสูงและราชูปโภคของเจ้าชีวิต พระพุทธรูป และวัตถุโบราณ รวมถึงของขวัญจากต่างประเทศ
สถาปัตยกรรม

สถาปัตยกรรมมีลักษณะสถาปัตยกรรมวิจิตรศิลป์ เป็นอาคารชั้นเดียว แต่ยกพื้นสูง หลังคาเป็นแบบล้านช้าง บริเวณหน้าประตูปูหินอ่อนจากอิตาลี ห้องต่าง ๆ ในอาคาร ได้แก่ ห้องฟังธรรมของเจ้ามหาชีวิต มีพระพุทธรูปจำนวนหนึ่ง รวมถึงธรรมาสน์ของพระสังฆราช ด้านหลังเป็นท้องพระโรง ห้องรับรองราชอาคันตุกะ มีภาพเขียนที่ฝาผนัง เป็นภาพวิถีชีวิต วัฒนธรรมประเพณีของคนลาว รวมถึงรูปขบวนเจ้ามหาชีวิตเสด็จไปสรงน้ำพระที่วัดเชียงทองและวัดใหม่สุวรรณภูมารามเป็นภาพเขียนแนวลัทธิประทับใจ เขียนโดยจิตรกรชาวฝรั่งเศส ยังมีรูปปั้นครึ่งพระองค์ของเจ้ามหาชีวิตลาว 4 พระองค์ และภาพรามเกียรติ์ปิดทองเคลือบเงาจากศิลปินลาว
ท้องพระโรงมีบัลลังก์หรือราชอาสน์ เครื่องราชกกุธภัณฑ์ ผนังและเพดานพื้นเป็นสีแดง ประดับด้วยกระเบื้องโมเสครูปต่าง ๆ ประดิษฐานพระพุทธรูปขนาดเล็กจำนวนมากที่นำมาจากวัดที่ถูกทำลาย ห้องบรรทมของเจ้ามหาชีวิต ห้องบรรทมของพระราชินี ห้องบรรทมของพระโอรสพระธิดา ได้กลายเป็นห้องเก็บเครื่องดนตรี เครื่องแต่งกายนางแก้วและเครื่องเล่นแผ่นเสียงโบราณ มีศิลาจารึกจำนวนหลายหลัก เก่าแก่สุดระบุคริสต์ศตวรรษที่ 7 จารึกเป็นภาษาลาวโบราณ และยังมีส่วนแสดงภูษาอาภรณ์ เครื่องประดับ เหรียญตราต่าง ๆ ฯลฯ
ห้องเสวย ห้องรับรองราชอาคันตุกะของพระนางคำผูย พระราชินีองค์สุดท้ายของลาว มีภาพเขียนขนาดใหญ่ของเจ้ามหาชีวิตศรีสว่างวัฒนา พระนางคำผูย และเจ้าฟ้าชายวงศ์สว่าง เขียนโดยอิลยา กลาซูนอฟ ศิลปินชาวรัสเซีย ห้องเก็บของที่ระลึกจากผู้นำต่างชาติหลายประเทศ รวมถึงไทย เช่นของที่ระลึกของสหรัฐ เป็นสะเก็ดหินจากดวงจันทร์
ด้านหลังของหอพิพิธภัณฑ์มีอาคารเก็บราชพาหนะ บริเวณที่ตั้งของหอพิพิธภัณฑ์แห่งชาติหลวงพระบาง ยังเป็นที่ตั้งของหอพระบางซึ่งประดิษฐานพระบาง
อาห์โมส อิตาปิ

อาห์โมส อิตาปิ หรือ อาห์โมส อิตาไป เป็นเจ้าหญิงและพระราชินีแห่งราชวงศ์ที่สิบเจ็ด ตอนปลายและในต้นราชวงศ์ที่สิบแปด
พระประวัติ

พระองค์อาจจะเป็นพระราชธิดาของฟาโรห์ทาโอที่หนึ่งและเป็นพระขนิษฐาของฟาโรห์ทาโอที่สองและพระราชินีอาโฮเทปที่ 1 และซิทดเจฮูติ
พระองค์อาจจะอภิเกษกสมรสกับฟาโรห์ทาโอที่สอง พระองค์มีพระราชธิดาพระองค์หนึ่งนามว่า อาโมส-เฮนุททาเมฮู
การสิ้นพระชนม์และที่ฝังพระศพ

หลุมฝังพระศพถูกสร้างขึ้นสำหรับพระนางอิตาปิ ที่เมืองธีบส์ พระศพของพระองค์ถูกฝังอยู่ในสุสานหมายเลข DB320 ที่ถูกค้นพบในปี พ.ศ. 2424 และปัจจุบันอยู่ในพิพิธภัณฑ์อียิปต์ในกรุงไคโร
พระศพของพระองค์ถูกพบอยู่ในโลงศพด้านนอกของมัมมี่นิรนามนามว่า เลดี้ ไรน์ ซึ่งเป็นหลานสาวของ พระนางอาโมส-เนเฟอร์ทาริ ต่อมาได้มีการชันสูตรพระศพของพะองค์ ซึ่งอธิบายว่าเป็นผู้หญิงที่แข็งแรงและมีรูปร่างคล้ายคลึงกับพระเชษฐาของพระองค์ วันที่ฝังศพของเธอไปในปีต่อมาของรัชสมัยของฟาโรห์อาโมสที่หนึ่ง พระศพของพระองค์มีพวงของดอกไม้รอบคอของพระศพ ร่างกายถูกวางแขนพร้อมกับข้างและผิวหนังของพระศพเป็นสีน้ำตาลเข้ม
พระศพของพระนางอาห์โมส อิตาปิ
อรรถพล ประเสริฐยิ่ง

| อรรถพล ประเสริฐยิ่ง |
| --- | --- |
เกิด: 13 กันยายน พ.ศ. 2502 อรรถพล ประเสริฐยิ่ง
เสียชีวิต: 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2558 (55 ปี)
ส่วนสูง: 1.70 เมตร (5 ฟุต 7 นิ้ว)
คู่สมรส: สุดาทิพย์ ประเสริฐยิ่ง
อาชีพ: นักร้อง, นักดนตรี, โปรดิวเซอร์, นักแต่งเพลง
ปีที่แสดง: พ.ศ. 2524 - 2535
สังกัด: นิธิทัศน์
อรรถพล ประเสริฐยิ่ง ชื่อเล่น อู๋ (13 กันยายน พ.ศ. 2502 - 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2558)   หรือรู้จักกันในนาม  อู๋ แมคอินทอช เป็นนักร้อง-นักแต่งเพลง , โปรดิวเซอร์เพลง นักแสดง และอีกทั้งเป็นที่รู้จักในบทบาทอดีตมือคียบอร์ดและนักร้องนำของวงดนตรี แมคอินทอช ในช่วงทศวรรษ 1980 มีผลงานที่เป็นที่รู้จักเพลง ลมหายใจแห่งความคิดถึง, ช้ำ, ห่างไกล, เพื่อนร่วมทาง, เส้นขนาน, ทำไม, ลองคิดดู ฯลฯ ปัจจุบันเสียชีวิตแล้วเมื่อวันที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2558 จากอาการเส้นเลือดในสมองแตก หลังเข้ารับการรักษาตัวที่โรงพยาบาลสมิติเวช สุขุมวิท แขวงคลองตันเหนือ เขตวัฒนา กรุงเทพมหานคร เมื่อคืนวันที่ 30 กรกฎาคม เนื่องจากมีอาการความดันโลหิตสูง
ผลงานอัลบั้ม

ผมอยากดัง (พ.ศ. 2524)
ใจสยิว (พ.ศ. 2525)
วันวานยังหวานอยู่ (พ.ศ. 2526)
วันนี้ยังมีเธอ (พ.ศ. 2526)
ซึ่งกันและกัน (พ.ศ. 2527)
YOU'VE GOT A FRIEND (ผลงานเพลงสากล) (พ.ศ. 2531)
คนคุ้นเคย (พ.ศ. 2531)
CLASSIC BOOM (ผลงานเพลงสากล) (พ.ศ. 2534)
เติมอดีต (นำเพลงเก่าในอดีตมาขับร้องใหม่ , เพลงแต่งใหม่อีก 3 เพลง) (พ.ศ. 2535)
18 กะรัต ชุดที่ 1 , 2 (พ.ศ. 2528)
เพลงรักคู่โลก (พ.ศ. 2528)
อู๋ + เอ๋ เพลงคู่ ซูเปอร์คลาสสิค (ร่วมกับ พัชรา แวงวรรณ) (พ.ศ. 2533)
18 กะรัต ชุดพิเศษ (ร้องเพลง รักร้าง) (พ.ศ. 2529)
ผลงานภาพยนตร์

วันวานยังหวานอยู่ รับบท อู๋ (พ.ศ. 2526)
วันนี้ยังมีเธอ รับบท อู๋ (พ.ศ. 2526)
สยามสแควร์ รับบท อรรถ (พ.ศ. 2527)
ตะวันยิ้มแฉ่ง รับบท อู๋ (พ.ศ. 2528)
แหล่งข้อมูลอื่น

http://70-90memory.blogspot.com/2015/11/blog-post_9.html
http://www.thairath.co.th/content/515571