stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
หลี่เจาอี๋
บรรณานุกรม

สี จั้วฉื่อ (300s). ฮั่นจิ้นชุนชิว 漢晉春秋.
ตันซิ่ว (1977) [429]. เผย์ ซงจือ (บ.ก.). อรรถาธิบายสามก๊กจี่ 三國志注 . Taipei: Dingwen Printing.
28: 王毌丘諸葛鄧鍾傳, pp. 779, 787
34: 二主妃子傳, p. 907
วัดตรีจินดาวัฒนาราม

| วัดตรีจินดาวัฒนาราม |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดตรีจินดาวัฒนาราม, วัดใหม่สามจีน, วัดไทรโยค
ที่ตั้ง: ตำบลบางกุ้ง อำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูไพศาลสมุทรกิจ
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดตรีจินดาวัฒนาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางกุ้ง อำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม
วัดตรีจินดาวัฒนาราม เดิมชื่อว่า วัดใหม่สามจีน เพราะมีจีนพี่น้องสามคน เป็นผู้สร้างวัด คือ ขุนศรีโสภณ (เส็ง แซ่ตัน) ขุนท่องวารี (โป๊ แซ่ตัน) และขุนมณีพาณิช (ฮก แซ่ตัน) ได้รวมทุนกันสร้างวัด เริ่มสร้างวัดเมื่อ พ.ศ. 2378 ต่อมาเปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น "วัดตรีจินดาวัฒนาราม" เมื่อ พ.ศ. 2483 โดยยังคงความหมายเดิม ประชาชนมักเรียกว่า วัดไทรโยค เพราะตั้งอยู่ปากคลองไทรโยค วัดได้สร้างอุโบสถหลังใหม่แทนอุโบสถหลังเก่า  ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2529
อาคารและเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถฝากระดาน 1 หลัง วิหารก่ออิฐ 1 หลัง เป็นอาคารตรีมุข ก่ออิฐถือปูนหลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้อง ช่อฟ้าใบระกาปูนปั้นประดับกระจก หน้าบันปูนปั้นรูปเทพนมด้านข้างมีลวดลายก้านขดตกแต่ง หอสวดมนต์ 1 หลัง กุฏิวิปัสสนาหน้าวิหาร 1 หมู่ กุฏิใหญ่ 1 หมู่ หอระฆัง 1 หอ ศาลาท่าน้ำ 3 หลัง เสร็จเรียบร้อยทำพิธีฉลอง เมื่อ พ.ศ. 2381 ศาลาการเปรียญไม้ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2463 เป็นอาคารไม้ทรงไทยสองชั้นยกพื้นสูงหลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้องสี ด้านข้างมีชายคาปีกนกยื่นออกมามีเสาไม้กลมรองรับ
ปูชนียวัตถุ ได้แก่ พระประธานในอุโบสถเป็นพระปูนปั้นปางมารวิชัย เดิมประดิษฐานอยู่ในอุโบสถวัดกลางใต้ อัญเชิญมาไว้ เมื่อ พ.ศ. 2484 พระพุทธบาทจำลอง 4 รอยในวิหารเล็ก ๆ มีทั้งเขียนลวดลายบนไม้ลายรดน้ำ ลงรักปิดทอง และหล่อด้วยโลหะ เป็นพระพุทธบาทที่แกะสลักแบบนี้พบมากในพม่า มีแห่งเดียวในจังหวัดสมุทรสงคราม ส่วนใบเสมาหินทรายแดงส่วนบนโค้งแหลมและเรียวเล็กลงมีลายสันหน้ากระดานเป็นแถบยาวตรงกึ่งกลางใบเสมา ด้านล่างเป็นรูปดอกไม้สามเหลี่ยม ตัวเหงาเสมาเป็นรูปเศียรนาค สมัยรัตนโกสินทร์
สมิงสาวใจเพชร

| สมิงสาวใจเพชร |
| --- | --- |
Hong Kong DVD edition

จีนตัวเต็ม: 十三妹
จีนตัวย่อ: 十三妹
 
ประเภท: ราชวงศ์
เขียนโดย: Yin Yizhen
กำกับโดย: พันเหวินเจี๋ย (Pan Wenjie) และ ซือถูลี่กวง (Situ Liguang)
แสดงนำ: หวง ซิงซิ่ว   อง เหม่ยหลิง   เยิ่น ต๊ะหัว   ทัง เจิ้นเยี่ย   หยาง พ่านพ่าน
ประเทศแหล่งกำเนิด: ฮ่องกง
ภาษาต้นฉบับ: กวางตุ้ง
จำนวนตอน: 20 ตอน
การผลิต
ผู้อำนวยการสร้าง: เซียวเซิง (Xiao Yu)
ความยาวตอน: 43 นาที/ตอน
บริษัทผู้ผลิต: ทีวีบี
ออกอากาศ
เครือข่าย: ทีวีบี
ออกอากาศ: 24 มกราคม 2526 – 18 กุมภาพันธ์ 2526
ออกอากาศ: website
ออกอากาศ: website
ออกอากาศ: website
ออกอากาศ: website
ออกอากาศ: website
"สมิงสาวใจเพชร"《十三妹》เป็นซีรีส์ฮ่องกงแนวราชวงศ์ ถูกสร้างโดยสถานีโทรทัศน์ ทีวีบี ในปี 2525 และออกอากาศที่ ฮ่องกง ในเดือนมกราคม 2526 ทาง
ทีวีบีได้ดัดแปลงบทละครมาจากนิยายเรื่อง "สตรีผู้กล้าหาญ" (儿女英雄传) โดยผู้ประพันธ์ชื่อ "เหวินคัง" ซึ่งละครเรื่องนี้เป็นเหตุการณ์ในช่วงรัชกาลพระเจ้าเสียนเฟิง แห่งราชวงศ์ชิง
นำแสดงโดย หวง ซิงซิ่ว ทัง เจิ้นเยี่ย หยาง พ่านพ่าน เยิ่น ต๊ะหัว และดาราสาวดาวรุ่งดวงใหม่ของวงการ องเหม่ยหลิง รับบทนางรอง ซึ่งเรื่องนี้เป็นละครเรื่องแรกในชีวิตของเธอที่ทำให้เธอเริ่มเป็นที่รู้จัก ก่อนจะมาโด่งดังเป็นพลุแตก ในละครถัดมา เรื่อง มังกรหยก และละครเรื่องนี้เป็นสาเหตุทำให้ ทัง เจิ้นเยี่ย และ อง เหม่ยหลิง พบรักกัน ในกองถ่าย จนกลายเป็น คู่รักใน เวลาต่อมา ละครเรื่องนี้ได้ผลตอบรับที่ดีทั้งในฮ่องกง, ไต้หวัน และ จีน. ในฮ่องกงเรตติ้งเฉลี่ย 47 จุดเปืด
ในไต้หวัน ได้เรตติ้ง 34%
เนื้อเรื่องย่อ

เนื้อเรื่องกล่าวถึงวีรกรรมของ "เหอ อี้ว์เฟิ่ง" (แสดงโดย หวง ซิ่นซิ่ว) โดยเหตุการณ์เกิดในรัชสมัย พระเจ้าคังซี (ครองราชย์ พ.ศ. 2204 - 2265) ครอบครัวของ เหอ อี้ว์เฟิ่ง ซึ่งบิดารับราชการ ได้ถูก "จี้เซียนถัง" (แสดงโดย จู เถียเหอ) แม่ทัพใหญ่ผู้มีอำนาจบัญชาการตลอดเจ็ดมณฑลกลั่นแกล้ง จนเสียชีวิต ส่วนครอบครัวของเธอบ้านแตกสาแหรกขาด เธอหนีไปได้แต่ได้รับบาดเจ็บ และได้รับการช่วยเหลือจากแม่ชีแขนเดียว (แสดงโดย หลี่ หลินหลิน) ผู้ที่อดีตเป็นองค์หญิงแห่ง ราชวงศ์หมิง ที่ล่มสลายไปแล้ว แม่ชีมีความแค้นกับ จี้เซียนถัง เช่นเดียวกัน เพราะในตอนต้นเรื่อง องค์หญิงก็ได้ถูกฟันแขนขาดจากจี้เชียนถัง แม่ชีช่วยรักษาอาการบาดเจ็บและถ่ายทอดยุทธให้เธอ จนได้กลับมาโลดแล่นในยุทธจักรอีกครั้ง เพื่อผดุงคุณธรรม และมีฉายาใหม่ว่า "สือซันเม่ย" (น้องสาวที่ 13)
เหอ อี้ว์เฟิ่ง ท่องยุทธจักรโดยการปลอมตัวเป็นชาย ระหว่างท่องยุทธได้เจอกับ "องค์หญิง ซวงซวง" (แสดงโดย อง เหม่ยหลิง) ซึ่งเป็นน้องสาวจอมซนของ ฮ่องเต้คังซี (แสดงโดย หยาง เจ๋อหลิน) ได้ปลอมตัวเป็นสาวชาวบ้านสามัญชน และใช้ชื่อใหม่ว่า "เซียง เก๋อเก่อะ" ได้มาตกหลุมรัก เหอ อี้ว์เฟิ่ง ที่ปลอมตัวเป็นชาย แต่แล้วเธอก็พบความจริงว่า ชายหนุ่มที่เธอหลงรักเป็นหญิง นางตกใจมากแต่ก็หักห้ามใจได้ เปลี่ยนความรู้สึกอยากเป็นคนรักมาเป็นน้องสาวที่แสนดีแทน ตอนหลังองค์หญิงได้พบรักกับ หมอยาที่ชื่อว่า "หลี่ เมี่ยวเซิง" (แสดงโดย เยิ่น ต๊ะหัว)
ต่อมาอี้ว์เฟิ่ง ได้พบกับ อันจี้ (แสดงโดย ทัง เจิ้นเยี่ย) ทั้งคู่เกิดรักกัน จึงท่องยุทธจักรด้วยกัน
ในที่สุดแม่ชีแขนเดียวและ เหออี้ว์ฟ่ง ได้ร่วมมือกันฆ่า "จี้เซียนถัง" สำเร็จ และคังซีฮ่องเต้ สัญญาว่าจะปกครองแผ่นดินโดยธรรม แม่ชีจึงไว้วางใจ
ต่อมาอันจี้ เผลอไปได้เสียกับ "จี้ซือเว่ย" (แสดงโดย หยาง พ่านพ่าน) ในตอนท้ายเมื่อเรื่องร้าย ๆ จบลง ฮ่องเต้พระราชทานสมรสให้กับ อันจี้และอี้ว์ฟ่ง ปรากฏว่าในงานแต่งงาน ซือเว่ย ให้คนนำทารก มาในพิธีและเขียนจดหมายแจ้งว่า เด็กนี้เป็นลูกของตนกับอันจี้ ให้อันจี้และอี้ว์ฟ่งเมตตารับเลี้ยงไว้ ส่วนตนเองต้องขอลา อันจี้ไม่สามารถรับแต่ลูกไม่เอาแม่ได้ พิธีสมรสจึงล้มเลิกกลางคัน
อันจี้และซือเว่ย ปรึกษากันหาทางลงเอยเรื่องนี้อย่างสวยงามด้วยการ ให้อันจี้ มีภรรยาได้ 2 คน โดยให้อี้ว์ฟ่ง มีศักดิ์ศรีเหนือกว่า แต่เมื่อทั้ง 2 ไปพบอี้ว์ฟ่ง ก้พบว่าเธอจากไปเสียแล้ว.
นักแสดง

หวง ซิงซิ่ว รับบท เห่อ ยุ่ยฟ่ง หรือ เหอ อี้ว์เฟิ่ง
ทัง เจิ้นเยี่ย รับบท อันจี้
หยาง พ่านพ่าน รับบท จี้ ซือเว่ย
เยิ่น ต๊ะหัว รับบท หลี่ เมี่ยวเซิง
อง เหม่ยหลิง รับบท เซียง เก๋อเก่อะ หรือ องค์หญิงซวงซวง
หยาง เจ๋อหลิน รับบท ฮ่องเต้ คังซี
จู เถียเหอ รับบท จี้ เซียนถัง
หลี่ หลินหลิน รับบท แม่ชี แขนเดียว
การฉายในฮ่องกงและในไต้หวัน (เรตติ้ง)

ในฮ่องกง ออกอากาศทางช่องของ ทีวีบี เมื่อวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2526 –18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2526 ติดหนึ่งในสิบอันดับละครที่มีเรตติ้งเฉลี่ยสูงสุดแห่งปีพ.ศ. 2526 (1983)
ในไต้หวัน ออกอากาศโดยสถานีโทรทัศน์ CTV ระหว่างวันที่ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2526 ถึง 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2526 ใช้เวลาฉายหกสัปดาห์ในช่วงเวลา 20:00 - 21.00 น. ประสบความสำเร็จพอสมควรได้เรตติ้งเฉลี่ยกลาง ๆ ในไต้หวัน ก่อนที่ มังกรหยก ภาค1 (1983) จะถูกนำไปออกอากาศและได้รับความนิยมในไต้หวันมากกว่า
การออกอากาศในไทย

ออกอากาศทางช่องหลัก 2 ครั้ง
ทาง ช่อง 3 นำมาออกอากาศรอบดึกในช่วงเดือนกุมภาพันธ์ ปีพ.ศ. 2527 ค่อนข้างเป็นที่รู้จัก
ทางช่อง 3 จันทร์-ศุกร์ เวลา 17.00-18.00
ปลายปีพ.ศ. 2528
เกร็ดเล็กเกร็ดน้อย

ละครชุดเรื่องนี้ เป็นการแสดงในบทบาท นางเอกแบบเต็มตัวครั้งแรก ของดาราสาว หยางพ่านพ่าน โดยมี หวงซิ่งซิ่ว เป็นตัวเอกในการดำเนินเรื่องราว
องเหม่ยหลิง รับบทสมทบ เป็น นางรอง คู่กับ เยิ่นต๊ะหัว
แหล่งข้อมูลอื่น

"รายละเอียด ละคร สมิงสาวใจเพชร"
พอร์ตลูอิส

| พอร์ตลูอิส Port-Louis (ฝรั่งเศส) |
| --- | --- |
นคร
เขตริมฝั่งพอร์ตลูอิส, Champ de Mars, ภาพถ่ายทางอากาศ, ท่าเรือ
   ธง ตรา
คำขวัญ: "Concordia et Progressio"  (แปลจากละติน "ความสามัคคีและความก้าวหน้า")
พอร์ตลูอิสที่ตั้งในประเทศมอริเชียสและมหาสมุทรอินเดียแสดงแผนที่ประเทศมอริเชียสพอร์ตลูอิสพอร์ตลูอิส (มหาสมุทรอินเดีย)แสดงแผนที่มหาสมุทรอินเดีย
พิกัด: 20°9′52″S 57°30′15″E﻿ / ﻿20.16444°S 57.50417°E﻿ / -20.16444; 57.50417
ประเทศ: มอริเชียส
อำเภอ: พอร์ตลูอิส
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1638
เมือง: 25 สิงหาคม ค.ศ. 1966
นคร: 12 ธันวาคม ค.ศ. 2011
การปกครอง
 • ประเภท: เทศบาล
 • นายกเทศมนตรี: Daniel Eric Clive Laurent
 • รองนายกเทศมนตรี: Chris Loïc Dick
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 46.7 ตร.กม. (18.0 ตร.ไมล์)
ประชากร (2018)
 • ทั้งหมด: 147,066 คน
 • อันดับ: อันดับ 1 ของประเทศ
 • ความหนาแน่น: 3,100 คน/ตร.กม. (8,200 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+4 (MUT)
เว็บไซต์: Municipal Council
พอร์ตลูอิส (อังกฤษ: Port Louis; ฝรั่งเศส: Port-Louis; ครีโอลมอริเชียส: Polwi หรือ Porlwi, แม่แบบ:IPA-mfe) เป็นเมืองหลวงของประเทศมอริเชียส ตั้งอยู่ในมหาสมุทรอินเดีย เป็นเมืองใหญ่ที่สุดของประเทศและเป็นเมืองท่าสำคัญ ตามรายงานจากสำมะโน ค.ศ. 2012 โดย Statistics Mauritius ประชากรในนครนี้มี 147,066 คน
พอร์ตลูอิสเป็นท่าจอดเรือตั้งแต่ปี ค.ศ.  1638 และตั้งเป็นเมืองขึ้นโดยชาวฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1735
ภูมิอากาศ

| ข้อมูลภูมิอากาศของพอร์ตลูอิส> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของพอร์ตลูอิส> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของพอร์ตลูอิส> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของพอร์ตลูอิส> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของพอร์ตลูอิส> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของพอร์ตลูอิส> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของพอร์ตลูอิส> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของพอร์ตลูอิส> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของพอร์ตลูอิส> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของพอร์ตลูอิส> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของพอร์ตลูอิส> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของพอร์ตลูอิส> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของพอร์ตลูอิส> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของพอร์ตลูอิส> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 35 (95) | 33 (91) | 32 (90) | 31 (88) | 29 (84) | 28 (82) | 27 (81) | 27 (81) | 28 (82) | 31 (88) | 33 (91) | 35 (95) | 35 (95) |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 31.5 (88.7) | 31.4 (88.5) | 31.5 (88.7) | 30.7 (87.3) | 29.3 (84.7) | 27.6 (81.7) | 26.7 (80.1) | 26.8 (80.2) | 27.7 (81.9) | 28.8 (83.8) | 30.2 (86.4) | 31.1 (88) | 29.44 (85) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 24.1 (75.4) | 24.0 (75.2) | 23.8 (74.8) | 23.0 (73.4) | 21.5 (70.7) | 19.9 (67.8) | 19.3 (66.7) | 19.1 (66.4) | 19.4 (66.9) | 20.4 (68.7) | 21.8 (71.2) | 23.2 (73.8) | 21.63 (70.93) |
| อุณหภูมิต่ำสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 17 (63) | 18 (64) | 17 (63) | 14 (57) | 13 (55) | 11 (52) | 11 (52) | 10 (50) | 11 (52) | 13 (55) | 14 (57) | 17 (63) | 10 (50) |
| ปริมาณฝน มม (นิ้ว) | 131 (5.16) | 160 (6.3) | 83 (3.27) | 87 (3.43) | 48 (1.89) | 24 (0.94) | 18 (0.71) | 19 (0.75) | 17 (0.67) | 15 (0.59) | 24 (0.94) | 85 (3.35) | 711 (27.99) |
| วันที่มีฝนตกโดยเฉลี่ย (≥ 1.0 mm) | 9 | 10 | 8 | 7 | 6 | 4 | 4 | 5 | 3 | 3 | 3 | 6 | 68 |
| จำนวนชั่วโมงที่มีแดด | 248 | 226 | 217 | 240 | 248 | 210 | 217 | 217 | 240 | 279 | 270 | 279 | 2,891 |
แหล่งที่มา 1: World Meteorological Organization.
แหล่งที่มา 2: BBC Weather
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Port Louis
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
อื่น ๆ:  NARA
นครรัฐน่าน

นครรัฐน่าน บ้างเรียก อาณาจักรน่าน หรือ รัฐปัว เป็นนครรัฐอิสระขนาดเล็กในอดีตรัฐหนึ่ง ซึ่งตั้งอยู่บนที่ราบลุ่มแม่น้ำน่าน เดิมเรียกว่าเมืองกาว, แคว้นกาว, รัฐกาว, กาวเทศ หรือ กาวน่าน
แต่ด้วยอุปสรรคด้านภูมิศาสตร์เนื่องด้วยตั้งอยู่ในหุบเขาขนาดเล็กจึงมีการพัฒนาที่ล้าหลังกว่ารัฐอื่น ๆ ที่ตั้งในแถบลุ่มน้ำปิงและวัง ด้วยเหตุนี้น่านจึงตกอยู่ภายใต้การปกครองของพะเยาช่วงต้นถึงปลายศตวรรษที่ 19, ล้านนาในปี พ.ศ. 1993 และพม่าในปี พ.ศ. 2103
ประวัติ > แรกก่อตั้งและการยึดครองของพะเยา

นครรัฐน่านถูกสถาปนาขึ้นราวพุทธศตวรรษที่ 18 โดยการนำของพญาภูคา มีศูนย์กลางอยู่ที่เมืองย่าง (ปัจจุบันอยู่ในเขตบ้านเสี้ยว ตำบลยม อำเภอท่าวังผา จังหวัดน่าน) ขณะที่ ราชวงษปกรณ์ พงศาวดารน่าน ที่รวบรวมโดยพระเจ้าสุริยพงษ์ผริตเดชช่วงรัตนโกสินทร์เพียงฉบับเดียว ที่ระบุว่า ราชวงศ์กาวนี้สืบเชื้อสายมาจากพญาลาวกอ โอรสพญาลวจังกราช เมื่อปี พ.ศ. 1220 ซึ่งเนื้อหาดังกล่าวไม่มีความสัมพันธ์กับตอนที่สองจนถึงยุคพระเจ้าสุริยวงษ์ผริตเดชโดยไม่กล่าวถึงราชวงศ์ลวจังกราชอีกเลย
ใน พื้นเมืองน่าน ได้กล่าวถึงพญาภูคา มีพระโอรสสองพระองค์คือขุนนุ่นและขุนฟอง พญาภูคาจึงให้องค์พี่ไปสร้างเมืองหลวงพระบางปกครองชาวลาว และองค์น้องไปสร้างเมืองปัว (หรือ วรนคร) ปกครองชาวกาว
ครั้นขุนฟองพิราลัย เจ้าเก้าเถื่อนราชบุตรจึงครองเมืองปัวสืบมา ส่วนพญาภูคาเองก็มีชนมายุมาก มีพระราชประสงค์ให้พระนัดดามากินเมืองต่อ จึงส่งเสนาอำมาตย์ไปอัญเชิญ ด้วยเจ้าเก้าเถื่อนเกรงพระทัยพระอัยกาจึงเสด็จครองเมืองย่างต่อ โดยให้นางพญาแม่ท้าวคำพินครองเมืองปัวแทน ในช่วงเวลาดังกล่าวเมืองปัวกำลังอ่อนแอ พญางำเมืองเจ้าผู้ครองนครรัฐพะเยา จึงสบโอกาสยกทัพมาปล้นเมืองปัว หลังจากนั้นก็ให้นางอั้วสิม พระชายา และเจ้าอามป้อม ราชบุตร มากินเมืองปัว ในช่วงเวลาเดียวกับที่พญางำเมืองตีเมืองปัวนั้น นางพญาแม่ท้าวคำพินผู้ทรงพระหน่อได้เสด็จลี้ภัยไปที่บ้านห้วยแร้งแล้วให้กำเนิดโอรสชื่อเจ้าขุนใส เมื่อเจ้าขุนใสเจริญพระชันษาก็ได้เป็นขุนนางรับใช้พญางำเมือง พญางำเมืองก็สถาปนาเป็น "เจ้าขุนใสยศ" ครองเมืองปราด เมื่อเจ้าขุนใสยศมีกำลังพลมากขึ้นก็ทรงยกทัพขึ้นต่อสู้จนสามารถยึดเมืองปัวคืนมาได้ พร้อมกับได้นางอั้วสิมในพญางำเมืองมาเป็นพระชายาด้วย และสถาปนาพระองค์เองขึ้นเป็น พญาผานอง (หรือ ผากองผู้ปู่) ปกครองเมืองปัวอย่างรัฐอิสระ
ประวัติ > การขยายตัวและปัญหาระหว่างรัฐ

ในรัชกาลพญาผานอง นครรัฐอิสระนี้เริ่มมีเสถียรภาพ หลังมีการขยายตัวของเมืองเพิ่มขึ้น นอกจากนี้ยังทรงร่วมมือกับพญาคำฟูกษัตริย์ล้านนาเข้าปล้นแคว้นพะเยาในรัชกาลพญาคำลือ และเริ่มมีปัญหาระหองระแหงกับล้านนาอันเนื่องมาจากการถูกเอารัดเอาเปรียบในกรรมสิทธิ์ทรัพย์สินที่ปล้นมาจากพะเยา
รัชสมัยพญาครานเมือง (หรือ การเมือง หรือ กรานเมือง) ได้ทำการย้ายเมืองหลวงลงมายังภูเพียงแช่แห้ง เมื่อปี พ.ศ. 1902 ด้วยมีความอุดมสมบูรณ์ และสามารถติดต่อค้าขายกับเมืองทางใต้ได้สะดวกกว่าเมืองหลวงเก่า และได้ทรงสร้างพระธาตุแช่แห้ง เพื่อดึงดูดความสนใจและสร้างศูนย์รวมจิตใจแก่ทวยราษฎร์ หลังได้รับพระธาตุและพระพิมพ์มาจากอาณาจักรสุโขทัย ที่เป็นรัฐเครือญาติ แต่ความสัมพันธ์อันดีดังกล่าวสร้างความไม่ชอบใจแก่อาณาจักรอยุธยานัก ที่ช่วงเวลานั้นอยุธยาพยายามขยายอำนาจสู่สุโขทัย พญาครานเมืองจึงถูกกษัตริย์อยุธยาลอบวางยาพิษจนสิ้นพระชนม์ทันที และยิ่งทวีความร้าวฉานเมื่อพญาผาคอง (หรือ ผากองผู้หลาน) ส่งทัพไปช่วยพระมหาธรรมราชาที่ 2 แห่งสุโขทัย รบกับสมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 1 แห่งกรุงศรีอยุธยา แต่ผลคือทัพน่านที่ยกไปช่วยนั้นแตก และถูกกรุงศรีอยุธยาจับเป็นเชลยอันมาก และท้าวคำตัน รัชกาลถัดมา ก็ถูกกรุงศรีอยุธยาลอบปลงพระชนม์อีกครั้งโดยใส่ยาพิษในน้ำอาบองค์สรงเกศ
อนึ่งในรัชกาลพญาผาคอง (หรือ ผากองผู้หลาน) นั้น ได้มีการย้ายเมืองหลวงจากภูเพียงแช่แห้งมายังเวียงใต้ หรือเมืองน่านในปัจจุบันเมื่อปี พ.ศ. 1911 โดยให้เหตุผลว่าขาดแคลนน้ำ และเวียงนั้นไม่สามารถรองรับประชาชนจำนวนมากได้
ประวัติ > ความขัดแย้งภายในและการล่มสลาย

นครรัฐน่านประสบปัญหาอีกครั้งเมื่อท้าวเมืองแพร่ยกทัพมาปล้นและครองเมืองน่านครั้งหนึ่ง และอีกครั้งเมื่อช่วงปี พ.ศ. 1942-1943 ซึ่งเจ้าเมืองน่านจึงหนีไปพึ่งเจ้าสุโขทัย และได้รับการช่วยเหลือจนกระทั่งยึดอำนาจคืนสำเร็จทั้งสองครั้ง แต่กระนั้นการเมืองภายในราชวงศ์ภูคาก็ชิงอำนาจกันเสียเอง คืออินทแก่นท้าว ถูกเจ้าแพงและเจ้าหอพรหมผู้น้องยึดอำนาจได้ อินทแก่นท้าวจึงไปขอความช่วยเหลือจากสุโขทัยและยึดอำนาจคืน
ปลายพุทธศตวรรษที่ 20 บรรดาแว่นแคว้นและนครรัฐต่าง ๆ ค่อย ๆ ถูกรัฐที่ใหญ่กว่าผนวก อาณาจักรสุโขทัยล่มสลายและรวมเข้ากับกรุงศรีอยุธยาในปี พ.ศ. 1981 แต่นครรัฐน่านที่ห่างไกลยังคงเป็นนครรัฐอิสระขนาดเล็กอยู่อย่างโดดเดี่ยว ก่อนถูกผนวกเข้ากับอาณาจักรล้านนาใน ปี พ.ศ. 1992 ใน พื้นเมืองน่าน กล่าวว่าพระเจ้าติโลกราชทรงยกทัพจากพะเยามาทางเมืองปง เมืองควร เข้าล้อมเมืองน่าน และ "ตั้งอม็อกสินาดยิงเข้าทางประตูอุทยาน โห่ร้องเข้าคุ้มเวียง" อินทแก่นท้าวหนีไปพึ่งพระยาเชลียง พระเจ้าติโลกราชจึงแต่งตั้งท้าวผาแสงพระโอรสเจ้าแพงกินเมืองสืบมา ครั้นสิ้นท้าวผาแสงก็หาขุนนางมากินเมืองแทน ดังปรากฏ ความว่า "...แต่นั้นมาชื่อว่าพระญาบ่มีแลย่อมว่าเจ้าเมืองว่าอั้นมาแล..."
การปกครอง

น่านมีกษัตริย์จากราชวงศ์ภูคาเป็นประมุข ปกครองตนเองแบบนครรัฐอิสระที่ถูกตั้งขึ้นด้วยเงื่อนไขท้องถิ่นที่มิใช่อิทธิพลของวัฒนธรรมอินเดีย และเนื่องด้วยที่ตั้งของน่านเป็นชายขอบของรัฐที่เข้มแข็ง ประวัติศาสตร์ของน่านจึงมีความพยายามรักษาสถานะความเป็น "นครรัฐ" ให้อยู่รอด
น่านเคยถูกพะเยายึดครองช่วงต้นศตวรรษที่ 19 และปลายศตวรรษนั้นก็กลับเป็นนครรัฐอิสระดังเดิม แต่จากการขยายอำนาจของอาณาจักรล้านนาและอยุธยาทำให้น่านสถาปนาความสัมพันธ์กับอาณาจักรสุโขทัย แม้จะได้รับการช่วยเหลือจากสุโขทัยก็ตามแต่เจ้านายในราชวงศ์กาวเองกลับแย่งชิงอำนาจกันเองทำให้รัฐขาดเสถียรภาพ จนเมื่อพันธมิตรอย่างอาณาจักรสุโขทัยสลายตัวและรวมเข้ากับอยุธยาในปี พ.ศ. 1981 ไม่นานหลังจากนั้นน่านเองก็สลายตัวและรวมเข้ากับล้านนาในปี พ.ศ. 1992
ประชากร

บทความหลัก: ชาวกาว
น่านมีชนพื้นเมืองดั้งเดิมคือชาวกาวเป็นชนชาติหนึ่งโดยเอกเทศ แต่ต้นกำเนิดของชนชาติกาวก่อนมายังเมืองปัวยังเป็นปริศนา สรัสวดี อ๋องสกุลได้ตั้งข้อสังเกตว่าพญาภูคาอาจมีความเกี่ยวข้องกับเมืองภูคาทางตอนเหนือของประเทศลาว และตั้งข้อสังเกตว่าไทกาว, ไทลาว และไทเลือง (บรรพบุรุษราชวงศ์สุโขทัย) มีความสัมพันธ์กัน แต่เธอก็กล่าวว่าเป็นเพียงข้อสันนิษฐานที่ต้องสืบค้นต่อไป
ใน พื้นเมืองน่าน ได้กล่าวถึงพญาภูคา มีพระโอรสสองพระองค์คือขุนนุ่นและขุนฟอง พญาภูคาจึงให้องค์พี่ไปสร้างเมืองหลวงพระบางปกครองชาวลาว โดยตำนานให้ภาพของเมืองปัวและหลวงพระบางเป็นพี่น้องกัน ลาวและกาวมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกันตั้งถิ่นฐานใกล้กัน
หลักฐานที่กล่าวถึงชาวกาวที่เก่าแก่ที่สุดคือ ศิลาจารึกสุโขทัยหลักที่ 1 ด้านที่ 4 ปรากฏความว่า "ทังมา กาว ลาว และไทยเมืองใต้หล้าฟ้าฏ..ไทยชาวอูชาวของมาออก" พื้นเมืองน่าน ฉบับวัดพระเกิด เรียกเมืองปัวซึ่งเป็นเมืองของชาวกาวว่า "เมืองกาว" หรือ "เมืองกาวเทศ" และกล่าวว่าเป็นคนไทกลุ่มหนึ่งความว่า "เมื่อนั้นชาวกาวไทยทั้งหลาย" และ "เมื่อตติยสักกราช ๗๒๗ ตัว ปีกัดใค้ สนำกุญชรชาวกาวไทยเรียกร้องกันมาแปลงโรงหลวง" ในตำนานพื้นเมืองเชียงใหม่เรียกกษัตริย์น่านว่า "พระญากาวน่าน" และเรียกประชาชนชาวน่านว่า "กาวน่าน" ซึ่งสอดคล้องกับศิลาจารึกสุโขทัยหลักที่ 45 พ.ศ. 1935 เรียกผีบรรพบุรุษของกษัตริย์น่านว่า "ด้ำพงศ์กาว" ซึ่งยืนยันถึงบรรพบุรุษของกษัตริย์น่านว่าเป็นชาวกาว ในจารึกวัดบูรพาราม ด้านที่ 1 อ้างถึงปี พ.ศ. 1939 กษัตริย์สุโขทัยได้ขยายอาณาเขตไปยังเมืองกาว ดังความว่า "ท่านได้ปราบต์ ทั้งปกกาว" ปกหมายถึงรัฐคือรัฐกาวนั่นเอง ส่วนจารึกวัดบูรพารามด้าน 2 ซึ่งเป็นภาษาบาลี เรียกปกกาวว่า "กาวรฏฺ" และกล่าวต่อว่าตั้งอยู่ทางทิศอุดรของสุโขทัย
หลังจากการสร้างเมืองน่านเป็นต้นมา ประชาชนส่วนใหญ่เริ่มนิยมเรียกชื่อตามเมืองคือน่านแทนชื่อชนชาติ ผู้คนในเมืองน่านก็เรียกตัวเองว่าชาวน่านแทนชาวกาวดังปรากฏหลักฐานในพื้นเมืองน่าน ฉบับวัดพระเกิด จนกล่าวได้ว่าตั้งแต่กลางพุทธศตวรรษที่ 20 เป็นต้นมา คำว่า "กาว" ได้หายไปจากเมืองน่านแล้ว เหลือเพียงแต่ร่องรอยที่ปรากฏในเอกสารโบราณเท่านั้น และทุกวันนี้ชาวจังหวัดน่านเองก็ไม่รู้จักคำว่าชาวกาวแล้ว
ภูมิศาสตร์

ภาพพาโนรามาเทือกเขาผีปันน้ำ
น่านเป็นนครรัฐในหุบเขาพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นภูเขา มีที่ราบลุ่มแม่น้ำน่านทางตอนบนขนาดเล็กเป็นตอน ๆ ในลักษณะแนวยาวทิศเหนือ-ใต้ขนาบโดยเทือกเขาผีปันน้ำทางตะวันตก และเทือกเขาหลวงพระบางทางตะวันออก ที่ราบแบ่งได้เป็นสองตอน คือตอนเหนือเป็นที่ราบขนาดเล็กต้นแม่น้ำน่านเป็นที่ตั้งของเมืองปัว และที่ราบตอนล่างอันเป็นตั้งของเมืองน่านซึ่งมีความอุดมสมบูรณ์กว่า สามารถติดต่อค้าขายกับเมืองทางใต้ได้อย่างสะดวก นอกจากนี้น่านยังมีที่ราบขนาดเล็กอีกหลายแห่งกระจายตัวในหุบเขาอีกด้วย ถือว่าน่านมีที่ราบขนาดใหญ่และกว้างขวางกว่านครรัฐแพร่ซึ่งเป็นรัฐจารีตร่วมสมัย แม้กระนั้นนครรัฐน่านก็ประสบปัญหามีพื้นที่ทำการเกษตรจำกัด และประชากรเบาบาง
ด้วยเหตุที่น่านถูกโอบล้อมด้วยเทือกเขาสามารถติดต่อเมืองอื่น ๆ ได้ยาก ทำให้น่านเป็นเมืองโดดเดี่ยว มีพัฒนาการที่ล่าช้ากว่ารัฐจารีตที่รายรอบ และ พื้นเมืองน่าน ซึ่งเป็นตำนานพื้นเมืองของน่านช่วงต้นพุทธศตวรรษที่ 19 ก็ไม่ได้กล่าวถึงอาณาจักรสุโขทัยหรือล้านนาช่วงนั้นเลย โลกของผู้เขียนตำนานขีดวงไว้เพียงแถบลุ่มแม่น้ำน่านเท่านั้น อย่างไรก็ตามน่านตั้งอยู่บนและควบคุมเส้นทางการติดต่อระหว่างล้านนาตะวันออกกับหลวงพระบางในแนวตะวันออกถึงตะวันตก และเป็นปราการที่สำคัญของล้านนาด้วย ดังปรากฏในรัชสมัยพระเจ้าติโลกราช เวียดนามได้คุกคามหลวงพระบางและน่าน โดยน่านได้ต่อต้านอย่างเข้มแข็งจนเวียดนามพ่ายไปในที่สุด
ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ

นครรัฐน่านมีความสัมพันธ์ทางเครือญาติกับรัฐหลวงพระบาง (หลัง พ.ศ. 1700) และรัฐสุโขทัยที่มีบรรพบุรุษจากเมืองน่านชื่อ "ปู่ฟ้าฟื้น" ดังปรากฏใน จารึกปู่สบถหลาน อันเป็นคำสัตย์ว่าสองรัฐจะไม่สู้รบกันเมื่อปี พ.ศ. 1935
รายพระนามกษัตริย์แห่งนครรัฐน่าน

บทความหลัก: รายพระนามเจ้าผู้ครองนครน่าน
เชิงอรรถ

↑  ในตำนานกล่าวถึงฤๅษีสร้างเมืองจันทบุรีให้ขุนนุ่น ซึ่งเมืองจันทบุรีคือเมืองเวียงจันทน์ แต่สรัสวดี อ๋องสกุลพิจารณาถึงตำแหน่งที่ตั้งเมืองตามบริบทของตำนานว่าควรเป็นเมืองหลวงพระบาง (อ้างอิง: สรัสวดี อ๋องสกุล. ประวัติศาสตร์ล้านนา. พิมพ์ครั้งที่ 6. กรุงเทพฯ:อมรินทร์, 2552. หน้า 107)
วัดพระธาตุแช่แห้ง
สวนนกจูรง

| สวนนกจูรง |
| --- | --- |


1°19′05″N 103°42′26″E﻿ / ﻿1.31806°N 103.70722°E﻿ / 1.31806; 103.70722
วันที่เปิด: 3 มกราคม 1971; 53 ปีก่อน (1971-01-03)
วันที่ปิด: 3 มกราคม 2023; 22 เดือนก่อน (2023-01-03) (สืบทอดโดยเบิร์ดพาราไดซ์)
ที่ตั้ง: จูรง ประเทศสิงคโปร์ 2 Jurong Hill, Singapore 628925
พื้นที่: 20.2 เฮกตาร์ (50 เอเคอร์)
จำนวนสัตว์: 5000
จำนวนสปีชีส์: 400
นักท่องเที่ยวต่อปี: 768,933 (FY 2019/20)
เจ้าของ: Mandai Wildlife Reserve
ขนส่งมวลชน:  194
ที่ตั้ง
th
สวนนกจูรง (อังกฤษ: Jurong Birdpark) เป็นสถานที่เลี้ยงนกและแหล่งท่องเที่ยวในจูรง ประเทศสิงคโปร์ในช่วง ค.ศ. 1971 ถึง 2023 ถือเป็นสวนนกที่ใหญ่ที่สุดในทวีปเอเชีย โดยกินพื้นที่ 0.2 ตารางกิโลเมตร (49 เอเคอร์) ตรงเนินทางตะวันตกของเนินเขาจูรง จุดที่สูงที่สุดในภูมิภาคจูรง สวนนี้เป็นหนึ่งในสวนที่บริหารโดย Mandai Wildlife Reserve ที่ยังเป็นผู้บริหารสวนสัตว์สิงคโปร์, ไนต์ซาฟารี และริเวอร์วอนเดอส์
ใน ค.ศ. 2016 ทาง Mandai Wildlife Group ประกาศว่าจะย้ายสวนนกจูรงไปยังสวนขนาดใหญ่กว่าที่ถนนมันไดเลกภายใน ค.ศ. 2020 โดยรวมอุทยานสัตว์ป่าที่มีอยู่สามแห่งเข้าด้วยกันกับอุทยานป่าฝนแห่งใหม่ เพื่อสร้างเขตธรรมชาติและสัตว์ป่าแบบบูรณาการที่มีชื่อว่า เขตสงวนสัตว์ป่ามันได ใน ค.ศ. 2021 ทางกลุ่มประกาศว่าสวนสืบทอดกิจการที่มันไดจะมีชื่อว่า เบิร์ดพาราไดซ์ จากนั้นใน ค.ศ. 2022 มีการประกาศว่าสวนนกจูรงจะปิดตัวในวันที่ 3 มกราคม ค.ศ. 2023 เพื่อย้ายไปยังเบิร์ดพาราไดซ์ที่มันได
ประวัติ

แนวคิดเรื่องสถานที่เลี้ยงนกถาวรเกิดขึ้นครั้งแรกใน ค.ศ. 1968 โดย Goh Keng Swee รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังในขณะนั้น ขณะเข้าร่วมการประชุมธนาคารโลกที่รีโอเดจาเนโร Goh เข้าชมสวนสัตว์และประทับใจกับสถานที่เลี้ยงนกที่สามารถบินได้อิสระ เขาจึงตั้งเป้าหมายเพื่อให้แน่ใจว่าชาวสิงคโปร์จะมีสถานที่ที่สามารถหลีกหนีจากชีวิตในเมืองและผ่อนคลายไปกับธรรมชาติ
งานก่อสร้างสวนนกเริ่มเมื่อเดือนมกราคม ค.ศ. 1969 โดยเลือกพื้นที่จูรงบริเวณเนินตะวันตกของบูกิตเปอโรปกขนาด 14 เฮกตาร์ (35 เอเคอร์) โดยคาดการณ์ว่าจะแล้วเสร็จในช่วงปลาย ค.ศ. 1969
ณ วันที่ 3 มกราคม ค.ศ. 1971 สวนนกจูรงเปิดให้บริการต่อสาธารณชน โดยใช้งบประมาณถึง 3.5 ล้านดอลลาร์สิงคโปร์
การเดินทาง

ตอนที่ยังเปิดบริการ ไม่มีระบบขนส่งมวลชนเร็วใดที่มีสถานีสวนนกจูรงโดยตรง โดยสถานีที่ใกล้เคียงที่สุดอยู่ที่สถานีระบบขนส่งมวลชนเร็ว Boon Lay
มีบริการรถเมล์ของเอสบีเอสแทรนสิตที่จอดอยู่ที่ป้ายรถเมล์บริเวณนอกสวนนกเดิม
บรรณานุกรม

Véronique Sanson (1992). Gardens and Parks of Singapore. Oxford University Press. ISBN 978-0-19-588588-0.
แหล่งข้อมูลอื่น

ไม่พบ URL โปรดระบุ URL ที่นี่หรือเพิ่ม URL ในวิกิสนเทศ
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  สหรัฐ  เช็กเกีย 
ฟลามิงโกอเมริกันที่สวนนกจูรง
เหรียญกองกำลังฉุกเฉินแห่งสหประชาชาติ

| เหรียญกองกำลังฉุกเฉินแห่งสหประชาชาติ |
| --- | --- |
เหรียญกองกำลังฉุกเฉินแห่งสหประชาชาติ
รูปแบบ: เหรียญประจำการ
รางวัลสำหรับ: ประจำการ 90 วัน ระหว่างวันที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2499 ถึง 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2510
จัดโดย: สหประชาชาติ
คุณสมบัติ: ทหารที่ปฏิบัติภารกิจใน UNEF

แพรแถบ
 
ลำดับความสำคัญ
ถัดไป (สูงกว่า): แตกต่างกันไปในแต่ละประเทศ
ถัดไป (ต่ำกว่า): แตกต่างกันไปในแต่ละประเทศ
เหรียญกองกำลังฉุกเฉินแห่งสหประชาชาติ (อังกฤษ: United Nations Emergency Force Medal) เป็นเหรียญประจำการของสหประชาชาติสำหรับการประจำการในกองกำลังฉุกเฉินแห่งสหประชาชาติ ระหว่างวันที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2499 ถึง 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2510
ประวัติ

ในปี พ.ศ. 2499 อียิปต์เกิดความขัดแย้งกับกองกำลังผสมระหว่างอิสราเอล ฝรั่งเศส และสหราชอาณาจักร ส่งผลให้เกิดวิกฤตการณ์สุเอซ แรงกดดันทางการเมืองที่รวมกันจากสหรัฐ สหภาพโซเวียต และสหประชาชาติ ส่งผลให้กองกำลังฝรั่งเศส อังกฤษ และอิสราเอลถอนตัวออกจากดินแดนอียิปต์และการยุติสงคราม เพื่อรักษาสันติภาพ องค์การสหประชาชาติได้จัดตั้งกองกำลังรักษาสันติภาพขึ้นเป็นครั้งแรก ซึ่งก็คือกองกำลังฉุกเฉินแห่งสหประชาชาติ (UNEF) โดยจัดหากองกำลังจากบราซิล แคนาดา โคลอมเบีย เดนมาร์ก อินเดีย นอร์เวย์ สวีเดน และยูโกสลาเวีย เพื่อปฏิบัติหน้าที่ในกองกำลังฉุกเฉินแห่งสหประชาชาติ ขณะที่ฟินแลนด์และอินโดนีเซียยังได้จัดเตรียมกำลังทหารสำหรับคณะผู้แทนนี้เช่นกัน แต่ประจำการในระยะเวลาอันสั้น ภารกิจนี้ดำเนินไปตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2499 จนถึงเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2510 โดยต้องช้เวลา 90 วันในการประจำการกับกองกำลังฉุกเฉินแห่งสหประชาชาติเพื่อขอรับเหรียญ
ลักษณะ

เหรียญนี้มีลักษณะคล้ายกับเหรียญสหประชาชาติอื่น ๆ เป็นเหรียญทองแดงทรงกลม ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 35 มิลลิเมตร (1.4 นิ้ว) ด้านหน้าแสดงสัญลักษณ์อย่างเป็นทางการขององค์การสหประชาชาติ ซึ่งเป็นแผนที่โลกที่มองจากขั้วโลกเหนือ เหนือตราสัญลักษณ์มีตัวอักษร UNEF กลับกันอีกด้านของเหรียญเป็นข้อความธรรมดา คำว่า "In the Service of Peace" บนพื้นโล่งผิวเรียบ
เหรียญแขวนอยู่บนแพรแถบสีเหลืองทราย โดยมีแถบสีฟ้าอ่อนตรงกลางขนาด 8 มิลลิเมตร ที่ด้านใดด้านหนึ่งของแถบตรงกลาง ห่างจากขอบ 3 มิลลิเมตร มีแถบสีน้ำเงินเข้มขนาด 1 มิลลิเมตร ห่างจากแถบ 2 มิลลิเมตร มีสีเขียวเข้มขนาด 1 มิลลิเมตร แพรแถบสีเหลืองทรายสื่อถึงชาวไซนาย ในขณะที่แถบตรงกลางกว้างสื่อถึงสหประชาชาติ จากแถบเล็ก ๆ สองแถบนั้น สีน้ำเงินหมายถึงคลองสุเอซ และสีเขียวหมายถึงหุบเขาแม่น้ำไนล์