stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สนธิสัญญาอึลซา

| --- | --- |
หน้าลงตรารับรองที่จัดแสดง
วันร่าง: 9 พฤศจิกายน 1905; 119 ปีก่อน (1905-11-09)
วันลงนาม: 17 พฤศจิกายน 1905; 119 ปีก่อน (1905-11-17)
ที่ลงนาม: พระตำหนักชุงมย็องจ็อน, ฮันซ็อง, เกาหลี
วันมีผล: 17 พฤศจิกายน 1905; 119 ปีก่อน (1905-11-17)
ผู้ลงนาม:   ญี่ปุ่น   จักรวรรดิเกาหลี 
สนธิสัญญาอึลซา (เกาหลี: 을사조약, อึลซา-โจยัค) หรือชื่ออย่างเป็นทางการคือ สนธิสัญญาญี่ปุ่น-เกาหลีฉบับที่สอง (ญี่ปุ่น: 第二次日韓協約; โรมาจิ: Dai-niji nikkan kyōyaku; ทับศัพท์: ได-นิจิ นิกกัน เกียวยากุ) เป็นสนธิสัญญาที่ทำขึ้นระหว่างจักรวรรดิเกาหลีกับจักรวรรดิญี่ปุ่นใน ค.ศ. 1905 โดยมีการลงนามเมื่อ 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 1905 สนธิสัญญาฉบับนี้ คือการที่เกาหลียินยอมอยู่ภายใต้การปกครองของญี่ปุ่นในฐานะรัฐในอารักขา ถือเป็นการรับรองสถานะของกองทหารญี่ปุ่นในเกาหลีให้ถูกต้องตามกฎหมาย ญี่ปุ่นมีอำนาจกำหนดนโยบายต่างประเทศของเกาหลีทั้งหมด แต่การปกครองภายในและนโยบายด้านอื่นยังดำเนินโดยข้าราชการชาวเกาหลี สนธิสัญญาฉบับนี้มีขึ้นภายหลังจากที่ญี่ปุ่นสามารถเอาชนะรัสเซียได้ในสงครามรัสเซีย-ญี่ปุ่น ที่ยุติไปเมื่อไม่กี่เดือนก่อนหน้า
คำว่า "อึลซา" หรือ "อุลซา" (을사) ในภาษาเกาหลีนั้น มาจากการที่วันลงนามในสนธิสัญญานี้ เกิดขึ้นในปีที่ 42 ตามระบบแผนภูมิสวรรค์
การลงนาม

9 พฤศจิกายน 1905 อิโต ฮิโรบูมิ เดินทางถึงกรุงฮันซอง (กรุงโซล) และเข้าถวายพระราชสาสน์จากจักรพรรดิเมจิจักรพรรดิแห่งญี่ปุ่นแก่จักรพรรดิโกจงแห่งเกาหลี เพื่อต้องการให้จักรพรรดิโกจงลงพระนามในสนธิสัญญา ซึ่งพระองค์ก็ไม่ยิมยอม ต่อมาในวันที่ 15 พฤศจิกายน อิโตได้บัญชาให้กองทหารญี่ปุ่นเข้าล้อมวังหลวงไว้ เพื่อกดดันให้พระองค์ทรงลงพระนาม
17 พฤศจิกายน พลเอก ฮาเซนาวะ โยชิมิชิ ผู้บัญชาการกองทหารรักษาการณ์ประจำเกาหลี พร้อมด้วย อิโต ฮิโรบูมิ และกองทหารญี่ปุ่นส่วนหนึ่ง ได้เข้าไปยังพระที่นั่งจุงเมียงจอน ซึ่งเป็นพระที่นั่งสถาปัตยกรรมตะวันตก ที่ตั้งอยู่ในพระราชวังด็อกซุกอุง เพื่อเกลี้ยกล่อมให้จักรพรรดิเกาหลีลงพระนามในสนธิสัญญา แต่พระองค์ก็ได้ปฏิเสธ ดังนั้น อิโต จึงบีบบังคับด้วยกำลังทหารให้คณะรัฐมนตรีเกาหลีลงนาม  อย่างไรก็ตาม นายกรัฐมนตรีเกาหลี ฮัน กยูซอล ปฏิเสธการลงนามอย่างเสียงดัง อิโตจึงสั่งให้ทหารนำตัวเขาไปขัง และขู่ว่าถ้าเขายังไม่หยุดโวยวายเสียงดังจะสังหารเขา เมื่อเหตุการณ์เป็นเช่นนี้ จึงมีรัฐมนตรีเกาหลี 5 คนซึ่งเรียกว่า "5 รัฐมนตรี" ยอมลงนาม คือ รัฐมนตรีศึกษาธิการ อี วันยง, รัฐมนตรีกองทัพ อี กวนแท็ก, รัฐมนตรีมหาดไทย อี จียอง, รัฐมนตรีต่างประเทศ พัก เจซุน และ รัฐมนตรีเกษตรกรรมและอุตสาหกรรม กวอน จุงฮยอน โดยที่จักรพรรดิโกจงไม่ได้ทรงร่วมลงพระนาม
การลงนาม > ข้อโต้แย้ง

ภายหลังการลงนามในสนธิสัญญาผ่านพ้น จักรพรรดิโกจงได้ทรงส่งราชสาสน์ส่วนพระองค์ไปยังบรรดาประมุขแห่งรัฐของประเทศมหาอำนาจ เพื่อขอแนวร่วมเพื่อต่อต้านการลงนามที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย โดยพระองค์ได้ส่งราชสาสน์ลงตราราชลัญจกรไปยัง 8 ประมุขแห่งรัฐ คือ
พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 แห่งสหราชอาณาจักร
ประธานาธิบดี อาร์ม็อง ฟาลีแยร์ แห่งฝรั่งเศส
จักรพรรดินีโคลัสที่ 2 แห่งรัสเซีย
จักรพรรดิฟรันซ์ โยเซฟที่ 1 แห่งออสเตรีย
พระเจ้าวิคเตอร์ เอ็มมานูเอลที่ 3 แห่งอิตาลี
สมเด็จพระเจ้าเลออปอลที่ 2 แห่งเบลเยียม
จักรพรรดิกวังซวี่แห่งจักรวรรดิชิง
จักรพรรดิวิลเฮล์มที่ 2 แห่งเยอรมนี
ดูเพิ่ม

จักรวรรดิเกาหลีในอารักขาของญี่ปุ่น
ศูนย์บัญชาการทหารสูงสุดผสมชาติยุโรป

| ศูนย์บัญชาการทหารสูงสุดผสมชาติยุโรป Supreme Headquarters Allied Powers Europe |
| --- | --- |
ตราอาร์ม
ประจำการ: ค.ศ. 1951
ขึ้นกับ: องค์การสนธิสัญญาแอตแลนติกเหนือ
ที่ตั้ง: มงส์ ประเทศเบลเยียม 50°30′01.6″N 3°58′59.7″E﻿ / ﻿50.500444°N 3.983250°E﻿ / 50.500444; 3.983250
คำขวัญ: "Vigilia Pretium Libertatis" (ละติน) "รอบคอบเป็นราคาอิสรภาพ"
เว็บไซต์: www.shape.nato.int 
ผู้บังคับบัญชา
ผู้บัญชาการ: โดยตำแหน่งผบ.ทหารสหรัฐภาคยุโรป
เครื่องหมายสังกัด
ตราผสม: 
ศูนย์บัญชาการทหารสูงสุดผสมชาติยุโรป (อังกฤษ: Supreme Headquarters Allied Powers Europe) หรือ SHAPE เป็นศูนย์บัญชาการทหารของส่วนปฏิบัติการบังคับบัญชาผสม (Allied Command Operations) แห่งองค์การสนธิสัญญาแอตแลนติกเหนือ (เนโท) มีอำนาจบังคับบัญชาเหนือปฏิบัติการของเนโททั่วทุกมุมโลก ศูนย์บัญชาการทหารสูงสุดมีที่ตั้งอยู่ในเทศบาลมงส์ ประเทศเบลเยียม
ผู้บัญชาการมีชื่อตำแหน่งว่า ผู้บัญชาการทหารผสมสูงสุดยุโรป (Supreme Allied Commander Europe) ซึ่งเป็นนายทหารยศพลเอกของกองทัพสหรัฐผู้ครองตำแหน่งผู้บัญชาการทหารสหรัฐภาคยุโรป
ชาวยิวไคเฟิง

| --- | --- |
ชาวยิวไคเฟิงช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20
ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ
 จีน: 600–1,000 คน
 อิสราเอล: 20 คน (ค.ศ. 2016)
ภาษา
จีนกลาง
ศาสนา
ยูดาห์
กลุ่มชาติพันธุ์ที่เกี่ยวข้อง
ชาวยิวบูฆอรอ, ชาวเปอร์เซียเชื้อสายยิว, ชาวฮั่น, ชาวหุย 
ชาวยิวไคเฟิง (จีน: 開封猶太人; พินอิน: Kāifēng Yóutàirén; ฮีบรู: יהדות קאיפנג, อักษรโรมัน: Yahădūt Qāʾyfeng) ในอดีตถูกเรียกอย่างรวม ๆ กับคริสต์ศาสนิกชนและอิสลามิกชนว่า หุ้ยหุย หรือเรียกว่า ชาวหุยหมวกน้ำเงิน (จีน: 藍帽回; พินอิน: Lánmào Húi) ตามเครื่องแต่งกาย เพื่อจำแนกออกจากชาวมุสลิม เป็นกลุ่มชนยิวขนาดย่อมในเมืองไคเฟิง มณฑลเหอหนาน ประเทศจีน ในช่วงที่เข้าตั้งถิ่นฐานช่วงแรก พวกเขาอาจมีจำนวนประมาณ 2,500 คน แม้ว่าจะถูกตัดขาดจากชาวยิวพลัดถิ่นกลุ่มอื่น ๆ บรรพบุรุษของพวกเขายังคงปฏิบัติตามธรรมเนียมและประเพณีของชาวยิวมาหลายศตวรรษ
วิถีชีวิตอันเป็นเอกลักษณ์ของชุมชนไคเฟิงค่อย ๆ เสื่อมสลายลง เนื่องจากการถูกกลืนเข้าไปและแต่งงานข้ามชาติพันธุ์กับชาวฮั่นและชาวหุยรอบข้างมากขึ้น จนกระทั่งความเป็นยิวส่วนใหญ่สูญหายไปในคริสต์ศตวรรษที่ 19 นอกเหนือจากการเก็บรักษาความทรงจำเกี่ยวกับอดีตของตระกูลชาวยิว
ต้นกำเนิดและช่วงเวลาการเข้าไปตั้งถิ่นฐานของชาวยิวในเมืองไคเฟิงยังเป็นที่ถกเถียงในหมู่นักวิชาการ ในขณะที่ลูกหลานของชาวยิวไคเฟิงถูกกลืนเข้ากับวัฒนธรรมจีนสายหลัก บางส่วนพยายามรื้อฟื้นความเชื่อและประเพณีของบรรพุรุษ ในคริสต์ศตวรรษที่ 21 มีความพยายามในการฟื้นฟูมรดกชาวยิวที่ไคเฟิง และสนับสนุนให้ทายาทประชากรดั้งเดิมเปลี่ยนไปนับถือศาสนายูดาห์ บางส่วนดำเนินการเพื่อให้มีคุณสมบัติเป็นอะลียาห์และย้ายไปยังอิสราเอล
ประวัติ

ชาวจีนติดต่อกับชาวยิวครั้งแรกผ่านการค้าบนเส้นทางสายไหมที่เชื่อมการเดินทางจากจีนสู่ตะวันออกกลางและยุโรปตั้งแต่สมัยราชวงศ์ฮั่น ต่อมาได้รวมเข้ากับเส้นทางการค้าของจักรวรรดิอะคีเมนิด คลื่นผู้อพยพเชื้อยิวกลุ่มแรกมาจากเอเชียตะวันตก ผ่านเส้นทางสายไหม ข้ามทะเลเข้าอินเดีย และเข้าสู่แดนจีนในช่วงราชวงศ์ถัง (ค.ศ. 618–907) หรืออาจก่อนหน้านั้น โดยเป็นชาวยิวมิซราฮีจากบาบิโลนและเปอร์เซีย (ปัจจุบันคือประเทศอิรักและอิหร่าน) บ้างว่ามาจากอินเดียเข้าจีน ย้ายเข้าเมืองไคเฟิงในยุคราชวงศ์ซ่งเหนือ (ค.ศ. 960–1127) จักรพรรดิจีนมีพระราชานุญาตให้ชาวยิวเหล่านี้ตั้งถิ่นฐานในเมืองไคเฟิง การตั้งธรรมศาลาปรากฏครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1163 กระทั่งในยุคราชวงศ์หมิง (ค.ศ. 1368–1644) ชาวยิวมีลูกหลานสืบลงมาแปดตระกูล ได้แก่ แซ่อ้าย (艾) แซ่สือ (石) แซ่เกา (高) แซ่กาน (甘) แซ่จิน (金) แซ่หลี่ (李) แซ่จาง (張) และแซ่เจ้า (趙) โดยแซ่จินและแซ่สือมีความหมายสอดคล้องกับชื่อสกุลยิวแถบตะวันตกคือ ทองคำและศิลา ต่อมาชาวยิวแซ่จางจำนวนมากเข้ารีตศาสนาอิสลาม
ชาวยิวไคเฟิงแต่งงานข้ามชาติพันธุ์กับชาวจีนท้องถิ่น จนลักษณะทางกายภาพแทบไม่แตกต่างกับเพื่อนบ้านที่ไม่ใช่ชาวยิว มีเพียงอัตลักษณ์โดดเด่นเพียงอย่างเดียวคือไม่บริโภคเนื้อหมู หญิงจีนรายหนึ่งที่มีบรรพบุรุษเป็นชาวยิวกล่าวว่า ครอบครัวของเธอไม่บริโภคเนื้อหมูหรือหอย และปู่ของเธอมักสวมหมวกสีน้ำเงินอยู่เป็นนิจ
แม้จะเป็นชาวยิวพลัดถิ่นที่อยู่อย่างโดดเดี่ยว แต่พวกเขายังธำรงวัฒนธรรมดั้งเดิมของตนไว้ได้ยาวนาน กระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 17 เป็นต้นมา ชาวยิวเริ่มสมรสกับคนต่างชาติพันธุ์มากขึ้น เป็นต้นว่าชาวจีนฮั่น หุย แมนจู และชนกลุ่มน้อยอื่น ๆ ในประเทศจีน ซ้ำร้ายยังมีการรื้อทำลายธรรมศาลาในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1860 ทำให้ชุมชนยิวล่มสลาย
จำนวนของชาวยิวไคเฟิงยากที่จะประมาณการ ค.ศ. 2016 มีชาวยิวจำนวน 100 ครอบครัว ประชากรรวม 500 คน และมีประชากรกว่า 1,000 มีบรรพบุรุษเป็นยิว และมีชาวยิวเพียง 40–50 คน ที่ยังเข้าร่วมพิธีทางศาสนายูดาห์ ทายาทของชาวยิวไคเฟิงกล่าวว่าพ่อแม่และปู่ย่าตายายเป็นชาวยิว สักวันหนึ่ง "จะกลับไปยังดินแดนของพวกเขา" และคนในชุมชนคนอื่น ๆ ก็ทราบความเป็นมาของบรรพบุรุษ พวกเขามีการฟื้นฟูวัฒนธรรมในชั้นหลังจากติดต่อกับความเป็นยิวกระแสหลักผ่านนักท่องเที่ยวชาวยิว เมื่อไม่นานมานี้ลูกหลานชาวยิวไคเฟิงเข้ารีตศาสนายูดาห์อย่างเป็นทางการ และรับสัญชาติอิสราเอล เรื่องราวของพวกเขาถูกผลิตเป็นภาพยนตร์เรื่อง ไคเฟิง, เยรูซาเลม (Kaifeng, Jerusalem) วันที่ 20 ตุลาคม ค.ศ. 2009 ชาวยิวไคเฟิงกลุ่มแรกเข้าไปตั้งถิ่นฐานในอิสราเอล จากการช่วยเหลือโดยกลุ่มชาเวอิสราเอล (שבי ישראל, "ชาวอิสราเอลคืนถิ่น")
พิธีกรรม

เดิมชาวยิวจะถูกเรียกว่า ชาวหุยหมวกน้ำเงิน เพราะชาวยิวนิยมสวมหมวกสีน้ำเงิน จึงใช้เรียกเพื่อจำแนกออกจากชาวคริสต์และมุสลิม แต่จากการแต่งงานข้ามชาติพันธุ์กับชาวจีนฮั่นและอื่น ๆ ทำให้พวกเขามีรูปลักษณ์ไม่ต่างจากชาวจีนทั่วไป ถือธรรมเนียมอย่างจีน เป็นต้นว่ามีการจัดเทศกาลไหว้พระจันทร์ หรือเข้าร่วมตรุษจีน การรับประทานอาหารอย่างหมูหรือสัตว์เท้ากีบก็ไม่เคร่งครัดนักหากเทียบกับชาวยิวในโลกตะวันตก และในช่วงเทศกาลปัสคา ชาวยิวไคเฟิงบางบ้านยังนำเลือดไก่มาทาประตูบ้าน ต่างจากชาวยิวในตะวันตกที่ใช้เลือดแกะ
เจ.แอล. ลีเบอร์มันน์ (J.L. Liebermann) เป็นชาวยิวจากตะวันตกคนแรกที่มาเที่ยวในไคเฟิงเมื่อ ค.ศ. 1867 บันทึกไว้ว่า "พวกเขามีที่ฝังศพเป็นของตัวเอง" และ ค.ศ. 1868 การประกอบพิธีกรรมทางศาสนาของพวกเขาเป็นเพียงเศษเสี้ยวหนึ่งจากในพระคัมภีร์ไบเบิล ขณะที่ เอส. เอ็ม. เพิร์ลมันน์ (S.M. Perlmann) นักธุรกิจและนักวิชาการชาวเซี่ยงไฮ้ บันทึกไว้เมื่อ ค.ศ. 1912 ความว่า "พวกเขามีธรรมเนียมฝังศพใส่โลง แต่รูปร่างของโลงต่างจากโลงที่จีนทำ เครื่องแต่งกายของศพก็ไม่เหมือนอย่างคนจีน หากแต่เป็นชุดผ้าลินิน"
อ่านเพิ่ม

Needle, Patricia M., บ.ก. (1992). East Gate of Kaifeng: a Jewish world inside China. China Center, U. of Minnesota. ISBN 978-0-9631087-0-8.
Simons, Chaim (2010). Jewish Religious Observance by the Jews of Kaifeng China. Sino-Judaic Institute. ISBN 978-1-105-51612-2.
White, William Charles (1966). Chinese Jews (2nd ed.). New York: Paragon.
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Judaism in Kaifeng
Sino-Judaic Institute
Notes on The Jewish Colony at Kaifeng from the papers of Charles Daniel Tenney
The Jewish Community of Kaifeng เก็บถาวร 2018-06-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, The Museum of the Jewish People at Beit Hatfutsot
แบบจำลองธรรมศาลาในไคเฟิง
โด

มือกำลังนวดโดเพื่อทำขนมปัง
โด (อังกฤษ: dough) คือของผสมดิบที่เกิดจากการผสมแป้งข้าวสาลีและน้ำแล้วนวดให้เข้ากัน บางชนิดอาจผสมกับไขมันต่าง ๆ เช่น เนยขาว เนย หรือ เนยเทียม ซึ่งทำให้โด เหนียว นุ่ม ยืดหยุ่น และ ดึงเป็นแผ่นบางได้โดยไม่ขาด ผลิตภัณฑ์จากแป้งข้าวสาลีที่ต้องนวดให้เกิดโด ได้แก่ ขนมปัง ซาลาเปา บะหมี่ แผ่นเกี๊ยว ปาท่องโก๋ โรตี เป็นต้น
ชื่อ

คำว่า "โด" ในภาษาไทย เป็นคำยืมมาจากคำว่า "โดว์" (dough) ในภาษาอังกฤษ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Dough
นิยามแบบพจนานุกรมของ โด ที่วิกิพจนานุกรม
ช่างไฟฟ้า

| --- | --- |
ช่างไฟฟ้าผู้ช่วยผู้บังคับการเรือกองทัพเรือสหรัฐกำลังเดินสายสเตเตอร์ของมอเตอร์เหนี่ยวนำ
อาชีพ
ประเภทอาชีพ: วิชาชีพ
กลุ่มงาน: ซ่อมบำรุง, ระบบไฟฟ้า
รายละเอียด
การศึกษา: การเป็นลูกมือฝึกหัด
สถานที่ ปฏิบัติงาน: สิ่งปลูกสร้าง
อาชีพที่เกี่ยวข้อง: ช่างติดตั้งสายไฟ
ช่างไฟฟ้า (อังกฤษ: electrician) เป็นคนที่มีอาชีพที่ต้องใช้ฝีมือที่เชี่ยวชาญในการเดินสายไฟฟ้าของอาคาร, สายส่ง, เครื่องจักรที่อยู่กับที่ และอุปกรณ์ที่เกี่ยวข้อง ช่างไฟฟ้าอาจได้รับการว่าจ้างในการติดตั้งอุปกรณ์ไฟฟ้าใหม่ หรือการบำรุงรักษาและการซ่อมแซมโครงสร้างพื้นฐานไฟฟ้าที่มีอยู่ ช่างไฟฟ้าอาจเชี่ยวชาญในการเดินสายไฟเรือ, เครื่องบิน และแพลตฟอร์มมือถืออื่น ๆ รวมถึงสายข้อมูลและสายเคเบิล
คำศัพท์

ช่างไฟฟ้าเป็นคนที่แสดงให้เห็นหรือศึกษาหลักการของไฟฟ้า ซึ่งมักจะเป็นเครื่องกำเนิดไฟฟ้าสถิตในรูปแบบใดรูปแบบหนึ่ง
ในสหรัฐ ช่างไฟฟ้าแบ่งออกเป็นสองประเภทหลัก ๆ ได้แก่ ช่างติดตั้งสายไฟ (linemen) ผู้ทำงานเกี่ยวกับระบบการจำหน่ายของบริษัทสาธารณูปโภคที่แรงดันไฟฟ้าสูงกว่า และช่างสายไฟ (wiremen) ผู้ทำงานกับแรงดันไฟฟ้าที่ต่ำกว่าซึ่งใช้ภายในอาคาร โดยทั่วไปแล้ว ช่างสายไฟได้รับการฝึกฝนในหนึ่งในห้าความเชี่ยวชาญหลัก ได้แก่ การเดินสายไฟเชิงพาณิชย์, ที่อยู่อาศัย, อุตสาหกรรมเบา, อุตสาหกรรม และไฟฟ้าแรงดันต่ำ หรือที่เรียกกันทั่วไปว่า วอยซ์-เดทา-วิดีโอ (Voice-Data-Video) หรือวีดีวี (VDV) ความเชี่ยวชาญพิเศษอื่น ๆ เช่น การเดินสายไฟควบคุมและสัญญาณเตือนไฟไหม้ ซึ่งอาจทำได้โดยผู้เชี่ยวชาญที่ได้รับการฝึกฝนในอุปกรณ์ที่กำลังติดตั้ง หรือโดยช่างสายไฟภายใน
ช่างไฟฟ้าได้รับการฝึกฝนถึงหนึ่งในสามระดับ ได้แก่ ลูกมือฝึกหัด (Apprentice), นายช่าง (Journeyman) และช่างไฟฟ้าชำนาญ (Master Electrician) ในสหรัฐและแคนาดา ลูกมือฝึกหัดทำงานและได้รับค่าตอบแทนที่ลดลงขณะเรียนรู้อาชีพของพวกเขา โดยทั่วไปพวกเขาใช้เวลาหลายร้อยชั่วโมงในการเรียนการสอนในชั้นเรียน และมีสัญญาให้ปฏิบัติตามมาตรฐานการฝึกงานเป็นระยะเวลาระหว่างสามถึงหกปี ในช่วงเวลานั้นพวกเขาจะได้รับค่าตอบแทนเป็นเปอร์เซ็นต์ของค่าตอบแทนของนายช่าง ส่วนนายช่างคือช่างไฟฟ้าที่สำเร็จการฝึกงานและได้รับการค้นพบโดยหน่วยงานออกใบอนุญาตในท้องถิ่น, รัฐ หรือระดับชาติเพื่อให้มีความสามารถในอาชีพไฟฟ้า และช่างไฟฟ้าชำนาญที่ทำผลงานได้ดีในอาชีพเป็นเวลาเจ็ดถึงสิบปีและผ่านการสอบเพื่อแสดงให้เห็นถึงความรู้ที่เหนือกว่าของมาตรฐานเนชันแนลอิเล็กตริกัลโค้ด (National Electrical Code) หรือเอ็นอีซี (NEC)
แหล่งข้อมูลอื่น

Occupational Outlook Handbook
โอมิยะ อาร์ดิจา

โอมิยะ อาร์ดิจา (ญี่ปุ่น: 大宮アルディージャ; โรมาจิ: Ōmiya Arudīja) เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพตั้งอยู่ที่เมืองไซตามะ จังหวัดไซตามะ ประเทศญี่ปุ่น โดยถือเป็นสโมสรของเมืองไซมาตะทั้งเมือง ปัจจุบันกำลังแข่งขันในเจลีก ดิวิชัน 3 สโมสรเคยเล่นอยู่ในเจลีก ดิวิชัน 1 ในฤดูกาล 2017 สนามเหย้าของสโมสรคือ สนามกีฬาแน็คไฟว์โอมิยะ
สโมสรคู่ปรับท้องถิ่นที่สำคัญคือ อูราวะ เรดไดมอนส์ ซึ่งการพบกันของทั้งคู่ถูกเรียกว่า "ไซตามะดาร์บี"
เกียรติประวัติ

เจลีก ดิวิชัน 2: 2015
เจลีก ดิวิชัน 3: 2024
แหล่งข้อมูลอื่น

Omiya Ardija Homepage (ญี่ปุ่น)
Omiya Ardija Homepage (อังกฤษ)
| ด ค กเจลีก |
| --- | --- | --- |
| เจลีก 1 (2025) |  อัลบิเร็กซ์ นีงาตะ  อวิสปา ฟูกูโอกะ  เซเรซโซ โอซากะ  กัมบะ โอซากะ  คาชิมะ แอนต์เลอส์  คาชิวะ เรย์โซล  คาวาซากิ ฟรอนตาเล  เกียวโต ซังงะ  มาจิดะ เซลเวีย  นาโงยะ แกรมปัส  ซานเฟรชเช ฮิโรชิมะ  โชนัน เบลมาเร  ชิมิซุ เอส-พัลส์  เอ็ฟซี โตเกียว  โตเกียว เวร์ดี  อูราวะ เรดไดมอนส์  วิสเซล โคเบะ  โยโกฮามะ เอ็ฟ มารินอส  โยโกฮามะ เอ็ฟซี  ฟาจาโน โอกายามะ  |  |
| เจลีก 2 (2025) |  คอนซาโดเล ซัปโปโระ  จูบิโล อิวาตะ  ซางัน โทซุ  เบลาบลิตซ์ อากิตะ  เอฮิเมะ เอ็ฟซี  อิวากิ เอ็ฟซี  ฟูจิเอดะ เอ็มวายเอ็ฟซี  โรอัสโซ คูมาโมโตะ  เจฟ ยูไนเต็ด ชิบะ  มิโตะ ฮอลลีฮอก  มอนเตดิโอ ยามางาตะ  โออิตะ ทรินิตา  รีโนฟา ยามางูจิ  โทกูชิมะ วอร์ติส  วี-วาเรน นางาซากิ  เวกัลตะ เซ็นได  เวนท์ฟอเรท โคฟุ  โอมิยะ อาร์ดิจา  เอ็ฟซี อิมาบาริ  คาตาเลร์ โทยามะ  |  |
| เจลีก 3 (2025) |  โทจิงิ เอสซี  คาโงชิมะ ยูไนเต็ด  เดอะสปาคูซัตสึ กุมมะ  เอซี นางาโนะ ปาร์เซียโร  อาซุล กลาโร นูมาซุ  ฟูกูชิมะ ยูไนเต็ด  ไกนาเร ทตโตริ  เอ็ฟซี กิฟุ  กีราวันซ์ คิตะกีวชู  คามาตามาเระ ซานูกิ  มัตสึโมโตะ ยามางะ  นาระ คลับ  เอ็ฟซี โอซากะ  เอ็ฟซี รีวกีว  เอสซี ซางามิฮาระ  เทเกวาจาโร มิยาซากิ  วันราเร ฮาจิโนเฮะ  ซไวเกิน คานาซาวะ  โทจิงิ ซิตี เอฟซี  โคจิ ยูไนเต็ด เอสซี  |  |
ประกายไฟ

Incandescent particle
ประกายไฟจากสกรูที่ยึดกับเครื่องบด
เกิดประกายไฟขณะตัดหลังคาใน โตเกียว, ประเทศญี่ปุ่น
ประกายไฟ เป็นอนุภาคที่เปล่งแสง ประกายไฟอาจเกิดจากพลุ การทำงานกับโลหะ หรือเป็นผลพลอยได้จากไฟโดยเฉพาะเมื่อเผาไม้
ดอกไม้ไฟ

ในดอกไม้ไฟ ถ่านไม้ ผงเหล็ก อะลูมิเนียม ไททาเนียม และโลหะผสมเช่น แมกนาลูม อาจถูกใช้เพื่อสร้างประกายไฟ ปริมาณและรูปแบบของประกายไฟที่เกิดขึ้นขึ้นอยู่กับองค์ประกอบและ ความไวไฟของโลหะ ซึ่งสามารถใช้ในการระบุประเภทของโลหะได้โดย การทดสอบประกายไฟ ในกรณีของเหล็ก จำเป็นต้องมี คาร์บอน อยู่ด้วย เช่นใน เหล็กกล้าคาร์บอน โดยมีคาร์บอนประมาณ 0.7% เป็นอัตราที่ดีที่สุดสำหรับการสร้างประกายไฟขนาดใหญ่ คาร์บอนจะเผาไหม้ในเหล็กร้อนและทำให้เกิดประกายไฟที่สวยงามและแตกแขนงออกไป สีของประกายไฟที่ใช้ในดอกไม้ไฟถูกกำหนดโดยวัสดุที่ใช้สร้างประกายไฟ โดยสามารถเพิ่มสารเคมีต่าง ๆ ลงในวัสดุบางชนิดเพื่อปรับสีของประกายไฟได้ สีพื้นฐานของประกายไฟจำกัดอยู่ที่สีแดง/ส้ม สีทอง (เหลือง) และสีเงิน (ขาว)  สิ่งนี้อธิบายได้โดยการปล่อยแสงจากอนุภาคของแข็ง ซึ่งแสงที่ปล่อยออกมาจากอนุภาคของแข็งถูกกำหนดโดย การแผ่รังสีของวัตถุดำ อุณหภูมิของประกายไฟถูกควบคุมโดยความไวในการเกิดปฏิกิริยาของโลหะ โลหะที่มีความไวในการเกิดปฏิกิริยาสูงจะทำให้เกิดประกายไฟที่ร้อนขึ้น อิเล็กโทรเนกาติวิตี เป็นตัวบ่งชี้ที่เป็นประโยชน์ในการประมาณอุณหภูมิ และส่งผลต่อสีของประกายไฟ เพื่อให้ได้สีที่แตกต่างจากการแผ่รังสีของวัตถุดำ การเผาไหม้โลหะในเฟสไอจึงเป็นสิ่งจำเป็น ตัวอย่างทั่วไปคือ สังกะสี ที่มีจุดเดือดต่ำที่ 1180 เคลวิน ประกายไฟจากสังกะสีจะแสดงลักษณะสีขาวที่มีเฉดสีฟ้าหรือเขียวที่แปลกตา ประกายไฟที่แปลกตาสามารถได้จากผง เออร์เบียม โดยประกายไฟเหล่านี้จะสลับระหว่างการเผาไหม้บนพื้นผิวและการเผาไหม้ในเฟสไอ ซึ่งจะทำให้มีการเปล่งแสงเป็นสีส้ม (แผ่รังสีของวัตถุดำ) และสีเขียว (เฉพาะองค์ประกอบ)  การเปลี่ยนสีขึ้นอยู่กับจุดเดือดระดับปานกลางของเออร์เบียม ซึ่งเผาไหม้เพียงบางส่วนในเฟสไอ
ธาตุหายากที่อยู่ติดกัน ได้แก่ ทูเลียม ลูทีเชียม และ อิตเทรียม สามารถสร้างประกายไฟที่เปลี่ยนสีได้เช่นกัน แม้ว่าการมองเห็นทั้งสองเฟสของประกายไฟเดียวกันจะไม่ชัดเจนเท่า เนื่องจากจุดเดือดที่ต่ำกว่า (ทูเลียม) หรือสูงกว่า (อิตเทรียม, ลูทีเชียม) ของโลหะผสม โลหะผสมที่มีโลหะอย่างน้อยหนึ่งชนิดซึ่งมีจุดเดือดต่ำสามารถใช้เพื่อควบคุมสีของประกายไฟได้ ส่วนประกอบที่มีจุดเดือดด้านล่างจะระเหยและเผาไหม้ในระยะไอ ในขณะที่โลหะที่มีจุดเดือดสูงจะทำหน้าที่เป็นพาหะ ในเฟสไอ จะมีการปล่อยแสงเฉพาะองค์ประกอบสว่างเกิดขึ้น ตัวอย่างเช่น อิตเทอร์เบียมยูเทคติก โลหะ ผสม ทองแดงทำให้เกิดประกายไฟสีเขียวยาว และลิเธียมซิลิไซด์ ที่ลุกไหม้ จะแสดงส่วนของประกายไฟสีแดงยาว ระยะเวลาของการดำรงอยู่ของประกายไฟนั้นพิจารณาจากขนาดเริ่มต้นของอนุภาค โดยขนาดที่ใหญ่กว่าจะทำให้เกิดประกายไฟที่อยู่ได้นานขึ้น
โลหะที่มีค่าการนำความร้อนต่ำเป็นพิเศษดีในการผลิตประกายไฟ เช่น ไททาเนียม และ เซอร์โคเนียม มีข้อดีเป็นพิเศษในเรื่องนี้ และตอนนี้ก็ถูกนำมาใช้ในดอกไม้ไฟเช่นกันในทางกลับกันทองแดง มีค่าการนำไฟฟ้าสูงและทำให้เกิดประกายไฟได้ไม่ดีนัก ด้วยเหตุนี้ โลหะผสมของทองแดง เช่นเบริลเลียมบรอนซ์จึงถูกนำมาใช้เพื่อสร้างเครื่องมือนิรภัยซึ่งจะไม่เกิดประกายไฟได้ง่ายนัก
หินเหล็กไฟและเหล็กกล้า

รอเบิร์ต ฮุกศึกษาประกายไฟที่เกิดจากการชนกันของชิ้นหินและเหล็กกล้าเข้าด้วยกัน เขาพบว่าประกายไฟมักเป็นอนุภาคของเหล็กที่ร้อนแดงและหลอมละลายเป็นทรงกลม ประกายไฟเหล่านี้สามารถใช้เพื่อจุดไฟได้
ในอาณานิคมอเมริกา หินเหล็กไฟและเหล็กกล้าถูกใช้เพื่อจุดไฟเมื่อวิธีที่ง่ายกว่าล้มเหลวผ้าลินินที่ไหม้เกรียมมักถูกใช้เป็นเชื้อไฟเพื่อจุดประกายไฟและจุดไฟ แต่การทำให้เกิดประกายไฟที่ดีอาจใช้เวลานาน ล้อเหล็กที่หมุนอยู่ทำให้เกิดประกายไฟที่ดีเมื่อกระทบกับหินเหล็กไฟ และกล่องเชื้อไฟที่ออกแบบมาเพื่อทำสิ่งนี้เรียกว่าโรงสี
ในไฟแช็กหรือเหล็กไฟสมัยใหม่ เหล็กจะถูกผสมกับซีเรียมและธาตุหายากอื่น ๆ เพื่อสร้างโลหะผสมเฟอร์โรซีเรียม สิ่งนี้จะทำให้เกิดประกายไฟทันทีเมื่อถูกขูดและเผาไหม้ร้อนกว่าเหล็ก จำเป็นต้องใช้อุณหภูมิที่สูงขึ้นนี้เพื่อจุดไฟไอของของเหลวที่จุดไฟแช็ก
งานโลหะ

ประกายไฟของโลหะหลอมเหลวสามารถเกิดขึ้นได้เมื่อโลหะถูกให้ความร้อนโดยกระบวนการ เช่น การเปลี่ยน เหล็กเป็นเหล็กหรือการเชื่อมอาร์กของBessemer
การเชื่อมอาร์กใช้อาร์กไฟฟ้าแรงดันต่ำและกระแสสูงระหว่างอิเล็กโทรดและวัสดุฐานเพื่อหลอมโลหะที่จุดเชื่อม ซึ่งมักจะทำให้เกิดประกายไฟ เพื่อลดความเสี่ยงของการไหม้ ช่างเชื่อมสวมถุงมือหนังหนาและเสื้อแจ็คเก็ตแขนยาวเพื่อหลีกเลี่ยงการสัมผัสกับความร้อนจัด เปลวไฟ และประกายไฟ ในการเชื่อมแบบจุด พื้นผิวโลหะที่สัมผัสกันจะถูกเชื่อมต่อด้วยความร้อนจากความต้านทานต่อการไหลของกระแสไฟฟ้า เป็นเรื่องปกติที่สเปรย์ประกายไฟในรูปของหยดโลหะหลอมเหลวจะถูกพ่นออกจากชิ้นส่วนที่เชื่อมต่อกัน หรือความต้านทานความร้อนของการเชื่อมแบบจุด
อุปกรณ์ระงับอัคคีภัยและประกายไฟ

ไฟอาจก่อให้เกิดประกายไฟได้เมื่อกระแสลมพัดพาอนุภาคของเชื้อเพลิงที่ลุกไหม้ลอยขึ้นไป นี่เป็นปัญหาใหญ่สำหรับตู้รถไฟไอน้ำ เนื่องจากประกายไฟ อาจจุดไฟเผาภูมิทัศน์ที่อยู่ติดกัน หรือแม้แต่ตัวรถไฟเอง โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากเครื่องยนต์เผาไม้มากกว่าถ่านหิน เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดความรำคาญที่เป็นอันตรายนี้ จึงมีการประดิษฐ์และติดตั้งตัวจับประกายไฟหลายแบบ
ปล่องไฟและไอเสียของเครื่องยนต์ที่ใช้เชื้อเพลิงเป็นเชื้อเพลิงอื่น ๆ เช่นเครื่องยนต์ไอน้ำหรือเครื่องยนต์สันดาปภายในอาจมีตัวจับประกายไฟติดตั้งอยู่ด้วย หากอาจมีความเสี่ยงจากไฟไหม้จากการทำงาน ตัวอย่างเช่นจักรยานเสือหมอบอาจติดตั้งตัวจับแรงเหวี่ยง ซึ่งจะดักจับชิ้นส่วนที่ร้อนจัดของเขม่า
ประกายไฟจากพลุ
ประกายไฟเปลี่ยนสีจากผงเออร์เบียมที่มีระยะประกายสีทองและสีเขียว
เศษประกายไฟเหล็กที่เย็นจัดถูกโจมตี โดย รอเบิร์ต ฮุก โดยใช้หินเหล็กไฟ สิ่งเหล่านี้ถูกรวบรวมบนกระดาษ ศึกษาโดยใช้กล้องจุลทรรศน์ในยุคแรก ๆ ของเขา และวาดด้วยมือ
ประกายไฟที่กระเด็นจากตัวแปลง Bessemer ขณะที่อากาศถูกเป่าผ่านโลหะหลอมเหลว
ประกายไฟจากหุ่นยนต์เชื่อมอาร์ก
ปล่องไฟจับประกายไฟบนหัวรถจักร
รายพระนามเทพเจ้าจีน

เทพเจ้าจีนแบ่งเป็นสองประเภท คือ เทพเจ้าตามคติศาสนาพุทธ และเทพเจ้าและเซียนดั้งเดิมตามศาสนาชาวบ้านจีน ลัทธิขงจื๊อ ลัทธิเต๋า
พระพุทธเจ้าและพระโพธิสัตว์

| --- | --- |
 พระโพธิสัตว์กวนอิม (觀音菩薩)  พระมหาสถามปราปต์โพธิสัตว์ (大勢至菩薩)  พระอรหันต์จี้กง (濟公活佛)  กวนอู (關羽) หรือ พระสังฆารามโพธิสัตว์ (伽藍菩薩)  ฮุ่ยเหนิง (惠能):  พระกษิติครรภ์โพธิสัตว์ (地藏菩薩)  พระอมิตาภพุทธะ (阿彌陀佛)  พระศากยมุนีพุทธเจ้า (釋迦牟尼)  พระไภษัชยคุรุพุทธเจ้า (藥師佛)  พระวัชรปาณีโพธิสัตว์ (金剛手菩薩)  พระรัตนปาณีโพธิสัตว์ (寶手菩薩)  พระศรีอริยเมตไตรย (彌勒菩薩)  
พระมัญชุศรีโพธิสัตว์ (文殊菩薩)
พระสมันตภัทรโพธิสัตว์ (普賢菩薩)
มารีจี (斗姆元君)
มหามายูรี (孔雀明王)
พระจุนทีโพธิสัตว์ (準提觀音)
พระนางตารา (多羅菩薩)
พระสุริยประภาโพธิสัตว์ (日光菩薩)
พระจันทรประภาโพธิสัตว์ (月光菩薩)
โป๊ยเซียน

| --- | --- |
 หลี่เถียไกว่ (鐵拐李)  ฮั่งจงหลี้ (鐘离權)  ลฺหวี่ ต้งปิน (呂洞賓)  เหอเซียนกู (何仙姑):  จางกั๋วเหล่า (張果老)  หลันไฉ่เหอ (藍采和)  หั่งเซียงจื่อ (韓湘子)  เชาก๊กกู๋ (曹國舅)  
| รูป | นาม |
| --- | --- |
: ลี๋เท็กก้วย
: ลี้ต้งปิง
: ห่อเซียนโกว
: ฮั่งจงหลี้
: จางกั๋วเหล่า
: หลันไฉ่เหอ
: หั่งเซียงจื่อ
: เชาก๊กกู๋
เทพในประวัติศาสตร์

| รูป | นาม |
| --- | --- |
: ม่าจ้อโป๋ (天上聖母)
: เปาบุ้นจิ้น (包文拯)
: งักฮุย (岳飛)
: ชิงสุ่ยโจวซือ (清水祖師)
: หลิมไท่ซือ (林太师)
: ตี้ชิง (เต็กเช็ง) (狄青)
: ซิยิ่นกุ้ย (薛仁貴)
: หลิมกอเหนี่ยว (林府姑娘)
: ไตฮงโจวซือ (大峰祖师)
: กวนเส่งตี้กุง (關聖帝君)
: โกยเซ่งอ๋อง (廣澤尊王)
: บุ่นเชียงตี่กุน (文昌帝君)
: เตียนฮู้หง่วนโส่ย (田都元帥)
ปรมาจารย์

ขงจื๊อ (孔子)
เล่าจื๊อ (老子)
เม่งจื๊อ (孟子)
พระโพธิธรรม (達摩祖師)
เตียวฮู้เทียนซือ （張府天师）
ไท้เสียงเหล่ากุน （太上老君）
พญายม

เหงี่ยมล่ออ๋อง (阎罗王)
เทพเจ้าแห่งสายน้ำ

เทพเจ้าผู้คุ้มครองธาตุน้ำและการเดินเรือที่บูชาในศาสนาชาวบ้านจีนและลัทธิเต๋า：ไต้หวัน、หมิ่นใต้ (闽南)、ผูเถียน、หมิ่นตง (闽东)、เฉาซาน(潮汕)、ฮ่องกงและมาเก๊า อันได้รับความนิยมสูงสุดคือ ม่าจ้อโป๋ และจุ้ยบ้วยเนี้ย - เจ้าแม่ไท้ฮัว( 泰华圣娘) ；ส่วนในลัทธิเต๋านิยมอัญเชิญให้ เทพบดีเสวียนอู่เป็นผู้คุ้มครอง ；สำหรับเทพอันเป็นที่สักการะของพ่อค้าทะเลจีน กะลาสีเรือจีน และชาวประมงจีนอีกส่วนหนึ่งคือ จุ้ยกัวไต่เต่ จุ้ยเซียนจุนอ๋อง และ สุยเต๋อเซียนจุน ；และบางส่วนนิยมบูชา  เจ้าสมุทร(เทพเจ้ามังกร) ；มณฑลเจียงซีนิยมบูชา เจ้าพ่อเขาเล่อ(乐山通远王) ；มณฑลฝูเจี้ยนนิยมบูชากวนเทียงต้าตี้ (感天大帝)  ；มณฑลกวางตุ้งนิยมบูชา หงเซิงต้าหวัง(洪圣大王)-ท่ามกงเยี่ย    ；ชาวอู่(江浙) นิยมบูชา 曹娥夫人、金龙大王、晏公
เทพยมบาล

เทพยมบาลทางพุทธศาสนานิกายมหายานของจีนจะมีเทพประจำทั้งสิบขุมสิบตำหนัก
ตำหนักแรก: ท่านฉิงกวงอ๊วง  - เจียง (秦廣王, 秦廣王 蔣)
ตำหนักสอง: ท่านชอกังอ๊วง - เลอะ (楚江王, 楚江王 歷)
ตำหนักที่สาม:ท่านซ่งเต้อ๊วง - อือ (宋帝王, 宋 帝王 余)
ตำหนักที่สี่:  ท่านโหงวกัวอ๊วง - ลื้อ (五官王, 五官王 呂 )
ตำหนักที่ห้า: ท่านเหงี่ยมหล่ออ๊วง - เปา (閻羅王, 阎罗王 包)
ตำหนักที่หก: ท่านเปียงเส็งอ๊วง - ปิก (卞城王,卞城王 畢)
ตำหนักที่เจ็ด: ท่านไท่ซัวอ๊วง - ตง (泰山王, 泰山王 董)
ตำหนักที่แปด: ท่านโตวซี่อ๊วง - หวง (都市王, 都市王 黃)
ตำหนักที่เก้า: ท่านเพ็งเต้งอ๊วง - ลู่  (平等王, 平等王 陸)
ตำหนักที่สิบ: ท่านโจ้วหลุ่งอ๊วง - เชว (轉輪王, 轉輪王 薛)
ยมทูตอนิจจังดำขาว เห็กแปะบู้เซียง - ฉิกเอี๊ยะ/โป๊ยเอี๊ยะ (黑白無常)
ยมทูตหัววัวหน้าม้า งู้เท้าแบ๋จุก (牛頭馬面)
ยายเมิ่ง เมิ่งโผ (孟婆)
กิมจี่แปะ (金钱伯)
ฮ่าวจือเอี้ย (孝子爺)
จงขุย (鍾馗)
เจ้าที่ โถวตี่กง (土地公)
บางครั้งในพิธีโยคะตันตระเปรตพลีกรรมตามวัดจีนจะพบพระโพธิสัตว์กวนอิมแบ่งภาคเป็นยมทูตโพธิสัตว์ เรียกว่า กวนอิมไต่สือ (觀音大士) หรือไต่สื่อเอี๊ย (大士爺)
เทพในเทศกาล

| --- | --- |
 ฮกซิ้ง (福神)  ลกซิ้ง (祿神)  สิ่วซิ้ง (壽神)  ไท้ส่วยเอี๊ย (太歲爺)  เทพเตาไฟ ซีเบ่งจ้าวกุง (司命灶君) หรือ เจ้าซิ้ง (灶神)  ไฉ่ซิ้งเอี้ย (財神爺):  ฮี้ซิ้งเอี้ย (喜神爺)  กุ้ยซิ้งเอี้ย (貴神爺)  ฮัวฮะซิ้งเอี้ย (和合神爺)  พระภูมิ ตี่จู้เอี้ย (地主爺)  แปะกง (伯公)  เจียวตี้เอี้ย  (昭帝爺)  เจ้าพ่อหลักเมือง เสี่ยอึ้งกง (城隍公)  
ซำกัวไต่เต่ (三官大帝)
กิ๋วอ๋องไต่เต่ (九皇大帝) หรือ กิ๋วอ๊วงฮุกโจ้ว (九皇佛祖)
เจ้าพ่อเฟิงตู
เด็กแดง หง ไหเอ๋อร์  (紅孩兒)
หง่อฮู้อ๋องเอี๋ย (五府王爺)
เทพเจ้าจากไซอิ๋ว

พระยูไล (如来佛祖)
พระโพธิสัตว์กวนอิม (ปรากฏในบางตอน) (觀音菩薩)
พระถังซัมจั๋ง (唐三藏)
ซุนหงอคง (孫悟空) หรือ เห้งเจีย (行者)
ตือโป๊ยก่าย (豬八戒)
ซัวเจ๋ง (沙僧)
เง็กเซียนฮ่องเต้ (玉皇大帝)
เจ้าแม่ซีหวางหมู่ (西王母)
เถี่ยช่านกงจู่ (鐵扇公主)
เอ้อหลาง (二郎神)
นาจา (哪吒)
อั้งไฮ้ยี่ (紅孩兒)
หลี่จิ้ง (李靖)
ไท่ไป๋จิงซิง (太白金星)
ไท่เสียงเหล่ากุน (太上老君)