stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
รายชื่อเหรียญรางวัลกีฬามหาวิทยาลัยโลกแบ่งตามชาติเจ้าภาพ
กีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูร้อน

อันดับที่หนึ่ง
| การแข่งขัน | ชาติเจ้าภาพ | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม | อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1959 |  อิตาลี | 18 | 10 | 10 | 38 | 1 |
| 1961 |  บัลแกเรีย | 2 | 5 | 7 | 14 | 10 |
| 1963 |  บราซิล | 2 | 0 | 9 | 11 | 8 |
| 1965 |  ฮังการี | 16 | 8 | 14 | 38 | 1 |
| 1967 |  ญี่ปุ่น | 21 | 18 | 24 | 63 | 2 |
| 1970 |  อิตาลี | 4 | 4 | 7 | 15 | 4 |
| 1973 |  สหภาพโซเวียต | 69 | 37 | 31 | 137 | 1 |
| 1975 |  อิตาลี | 5 | 1 | 1 | 7 | 3 |
| 1977 |  บัลแกเรีย | 16 | 8 | 11 | 35 | 3 |
| 1979 |  เม็กซิโก | 1 | 2 | 1 | 4 | 11 |
| 1981 |  โรมาเนีย | 30 | 17 | 20 | 67 | 2 |
| 1983 |  แคนาดา | 9 | 10 | 18 | 37 | 3 |
| 1985 |  ญี่ปุ่น | 5 | 3 | 7 | 15 | 6 |
| 1987 |  ยูโกสลาเวีย | 7 | 7 | 8 | 22 | 6 |
| 1989 |  เยอรมนีตะวันตก | 3 | 8 | 8 | 19 | 8 |
| 1991 |  บริเตนใหญ่ | 4 | 5 | 5 | 14 | 8 |
| 1993 |  สหรัฐ | 31 | 24 | 19 | 74 | 1 |
| 1995 |  ญี่ปุ่น | 24 | 16 | 24 | 64 | 2 |
| 1997 |  อิตาลี | 7 | 14 | 10 | 31 | 6 |
| 1999 |  สเปน | 7 | 6 | 13 | 27 | 7 |
| 2001 |  จีน | 54 | 25 | 24 | 103 | 1 |
| 2003 |  เกาหลีใต้ | 26 | 12 | 17 | 55 | 3 |
| 2005 |  ตุรกี | 10 | 11 | 6 | 27 | 8 |
| 2007 |  ไทย | 13 | 7 | 10 | 30 | 6 |
| 2009 |  เซอร์เบีย | 5 | 5 | 9 | 19 | 10 |
| 2011 |  จีน | 74 | 40 | 32 | 146 | 1 |
| 2013 |  รัสเซีย | 151 | 72 | 61 | 284 | 1 |
| 2015 |  เกาหลีใต้ | 47 | 32 | 29 | 108 | 1 |
| 2017 |  ไต้หวัน | 26 | 34 | 30 | 90 | 3 |
| 2019 |  อิตาลี | 15 | 13 | 16 | 44 | 6 |
| 2021 |  จีน | 103 | 40 | 35 | 178 | 1 |
| 2025 |  เยอรมนี |  |  |  |  |  |
| 2027 |  เกาหลีใต้ |  |  |  |  |  |
| 2029 |  สหรัฐ |  |  |  |  |  |
กีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูหนาว

อันดับที่หนึ่ง
| การแข่งขัน | ชาติเจ้าภาพ | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม | อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1960 |  ฝรั่งเศส | 4 | 2 | 1 | 7 | 1 |
| 1962 |   สวิตเซอร์แลนด์ | 0 | 0 | 0 | 0 | 11 |
| 1964 |  เชโกสโลวาเกีย | 1 | 1 | 1 | 3 | 6 |
| 1966 |  อิตาลี | 0 | 0 | 1 | 1 | 12 |
| 1968 |  ออสเตรีย | 1 | 2 | 3 | 6 | 6 |
| 1970 |  ฟินแลนด์ | 0 | 0 | 1 | 1 | 9 |
| 1972 |  สหรัฐ | 1 | 2 | 4 | 7 | 6 |
| 1975 |  อิตาลี | 3 | 3 | 6 | 12 | 2 |
| 1978 |  เชโกสโลวาเกีย | 4 | 2 | 3 | 9 | 2 |
| 1981 |  สเปน | 0 | 0 | 0 | 0 | 11 |
| 1983 |  บัลแกเรีย | 1 | 3 | 3 | 7 | 4 |
| 1985 |  อิตาลี | 3 | 6 | 5 | 14 | 4 |
| 1987 |  เชโกสโลวาเกีย | 17 | 7 | 5 | 29 | 1 |
| 1989 |  บัลแกเรีย | 1 | 3 | 0 | 4 | 9 |
| 1991 |  ญี่ปุ่น | 11 | 9 | 10 | 30 | 1 |
| 1993 |  โปแลนด์ | 0 | 3 | 1 | 4 | 15 |
| 1995 |  สเปน | 2 | 0 | 0 | 2 | 10 |
| 1997 |  เกาหลีใต้ | 5 | 2 | 4 | 11 | 6 |
| 1999 |  สโลวาเกีย | 4 | 7 | 7 | 18 | 3 |
| 2001 |  โปแลนด์ | 8 | 3 | 3 | 14 | 3 |
| 2003 |  อิตาลี | 5 | 9 | 6 | 20 | 4 |
| 2005 |  ออสเตรีย | 10 | 8 | 4 | 22 | 1 |
| 2007 |  อิตาลี | 9 | 2 | 5 | 16 | 3 |
| 2009 |  จีน | 18 | 18 | 12 | 48 | 1 |
| 2011 |  ตุรกี | 0 | 1 | 0 | 1 | 23 |
| 2013 |  อิตาลี | 3 | 5 | 5 | 13 | 6 |
| 2015 |  สโลวาเกีย | 1 | 3 | 4 | 8 | 16 |
| 2015 |  สเปน | 0 | 2 | 0 | 2 | 20 |
| 2017 |  คาซัคสถาน | 11 | 8 | 17 | 36 | 2 |
| 2019 |  รัสเซีย | 41 | 39 | 32 | 112 | 1 |
| 2023 |  สหรัฐ | 3 | 8 | 6 | 17 | 8 |
| 2025 |  อิตาลี | 4 | 5 | 6 | 15 | 8 |
สถานะ (สสาร)

สถานะของสสาร อังกฤษ(อังกฤษ: state of matter) เป็นกลุ่มของสภาพระบบทางกายภาพที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าซึ่งมีความสัมพันธ์กับโครงสร้างทางเคมีและคุณสมบัติทางฟิสิกส์ เช่น ความหนาแน่น, โครงสร้างผลึก (crystal structure), ดรรชนีหักเหของแสง (refractive index) และอื่น ๆ สถานะที่คุ้นเคยกันมาก ได้แก่ ของแข็ง ของเหลว และ แก๊ส หรืออาจนับรวมพลาสมาไปด้วย
สถานะของวัตถุอาจจำแนกได้โดยลักษณะคุณสมบัติเช่นของแข็งจะไม่เปลี่ยนรูปร่างได้เหมือนของเหลว ปัจจัยที่ทำให้มีการเปลี่ยนสถานะโดยทั่วไปคือ ความดัน และ อุณหภูมิ ซึ่งมีผลต่อการเรียงตัวของโมเลกุล
นอกจากนี้ยังมีสถานะที่พบได้ที่สภาวะรุนแรง (Extreme condition) เช่น ของเหลวผลควบแน่นโบส-ไอน์สไตน์ และ ของเหลวผลควบแน่นเฟอร์มิโอนิคที่เกิดได้ที่อุณหภูมิต่ำมาก ๆ พลาสมาควาร์ก-กลูออนเกิดที่อุณหภูมิสูงมาก ๆ สสารซ้อนสถานะเช่นในดาวนิวตรอนที่ที่มีความดันสูงมาก ๆ เฟสโครงสร้างผลึกหรือเฟสสภาพแม่เหล็ก นอกจากนี้อาจอยู่ระหว่างสถานะเช่นผลึกเหลว
คำจำกัดความ

ถึงแม้ว่าสถานะเป็นที่ใช้กันอย่างกว้างขวางในวิทยาศาสตร์กายภาพ แต่มันก็ไม่ง่ายที่จะให้คำจำกัดความที่ถูกต้องเที่ยงตรง ก่อนที่เราจะให้คำจำกัดความโดยทั่วไป เราลองมาดูตัวอย่างเกี่ยวกับสถานะกันก่อนสักสองตัวอย่าง
น้ำ (H2O) ประกอบด้วยโมเลกุลซึ่งประกอบด้วยไฮโดรเจนสองอะตอมเกาะติดกับออกซิเจนตรงกลางหนึ่งอะตอม ที่อุณหภูมิห้อง โมเลกุลของน้ำจะอยู่ใกล้กันและมีแรงดึงดูดต่อกันอย่างอ่อนๆ โดยไม่เกาะติดกัน ทำให้แต่ละโมเลกุลเคลื่อนไหวสัมพัทธ์กันได้เหมือนเม็ดทรายในนาฬิกาทราย พฤติกรรมของโมเลกุลน้ำที่มองไม่เห็นนี้ปรากฏออกมาให้เราเห็นเป็นคุณสมบัติทางฟิสิกส์ของน้ำในสถานะของเหลวซึ่งเราคุ้นเคยกันดี  เนื่องจากโมเลกุลของน้ำไม่รวมกันอยู่เป็นโครงสร้างที่แข็งตึง รูปร่างของน้ำจึงไม่ตายตัว และปรับสภาพเลื่อนไหลไปตามภาชนะที่บรรจุ และเนื่องจากโมเลกุลของน้ำอยู่ใกล้กันมากอยู่แล้ว น้ำจึงมีความต้านทานต่อการบีบอัด สังเกตได้จากการบีบลูกโป่งที่บรรจุน้ำซึ่งทำไม่ได้ง่ายเหมือนกับการบีบลูกโป่งที่บรรจุอากาศ
สถานะของสสารในวิทยาศาสตร์แบบฉบับ

ตัวอย่างของน้ำใน 3 สถานะ ของแข็ง (บน) ของเหลว (กลาง) แก๊สหรือไอ (ล่าง)
ในที่นี้จะแบ่งเป็นสี่สถานะประกอบด้วย
อสัณฐานของแข็ง (Amorphous solid) : เป็นของแข็งที่ไม่มีการจัดระเบียบความยาวช่วง (long-range order) ตำแหน่งของอะตอม แบ่งเป็น 2 ชนิดคือ
อสัณฐานแก้วแข็ง (Amorphous glassy solid)
อสัณฐานยางแข็ง (Amorphous rubbery solid)
ผลึก (Crystaline solid) : เป็นของแข็งที่ส่วนประกอบอะตอม โมเลกุล หรือไอออนถูกบรรจุและอัดตัวกันอย่างมีระเบียบและแบบแผนที่ซ้ำๆ กัน
การกลายเป็นไอ (อังกฤษ: vaporization) ของธาตุหรือสารประกอบ คือการเปลี่ยนสถานะของสาร จากสถานะของแข็งหรือของเหลวไปสู่สถานะก๊าซ ในรูปแบบที่ต่างกัน ก็จะมีวิธีเรียกที่ต่างกัน โดยสามารถจำแนกได้เป็น 3 รูปแบบ ดังต่อไปนี้
การระเหย  (อังกฤษ: Evaporation) คือ กระบวนการที่ของเหลว เปลี่ยนสภาพโดยธรรมชาติกลายเป็นเป็นก๊าซ โดยไม่จำเป็นต้องมีอุณหภูมิถึงจุดเดือด หรือในสภาวะที่อุณหภูมิต่ำกว่าจุดเดือดในความดันหนึ่ง ซึ่งต่างกันกับการเดือดจนกลายเป็นไอ อัตราการละเหยขึ้นอยู่กับอุณหภูมิ โดยส่วนมากการระเหยมักเกิดบริเวณผิวหน้าของของเหลว เราสามารถรับรู้ถึงการระเหยได้ โดยดูจากน้ำที่ค่อยๆ ลดหายไปทีละน้อย เมื่อมันกลายตัวเป็นไอน้ำ ยกตัวอย่างเช่น การระเหยของน้ำในสระ
การเดือด คือการเปลี่ยนสถานะจากของเหลวไปสู่แก๊สอย่างรวดเร็ว ในสภาวะที่อุณหภุมิของเหลวนั้นเทียบเท่าหรือมากกว่าจุดเดือด โดยสิ่งที่แตกต่างจากการระเหยคือ การเดือดจะเกิดขึ้นทุกส่วนของของเหลว ยกตัวอย่างเช่น การต้มน้ำจนเดือดกลายเป็นไอน้ำ
การระเหิด (อังกฤษ: sublimation หรือ primary drying) คือการเปลี่ยนสถานะของของแข็งไปเป็นไอหรือก๊าซ ที่อุณหภูมิต่ำกว่าจุดหลอมเหลว โดยไม่ผ่านสถานะของเหลว  ถ้ามีพื้นที่ของแข็งมีมากจะระเหิดได้ง่ายยกตัวอย่างเช่น การระเหิดของลูกเหม็น
การเปลี่ยนแปลงสถานะ

การเปลี่ยนแปลงสถานะ คือการที่สสารใดๆ เกิดการเปลี่ยนแปลงทางกายภาพ เช่นจากของแข็งเป็นของเหลว เป็นต้น การเปลี่ยนแปลงสถานะในแต่ละรูปแบบ มีชื่อเรียกต่างกันตามลักษณะการเปลี่ยนแปลง ดังนี้
การรวมกันใหม่ (Recombination)
การแตกตัวเป็นไอออน (Ionization)
การกลายเป็นไอ (Vaporization)
การควบแน่น (Condensation)
การเยือกแข็ง (Freezing)
การหลอมเหลว (Melting)
การจับตัวแข็ง (Deposition)
การระเหิด (Sublimation)
สถานะของสสารในวิทยาศาสตร์สมัยใหม่ > สถานะเพิ่มเติมจากแบบดั้งเดิม

โพลิมอร์ฟฟิซึม (Crystal polymorphism)
ดูเพิ่ม: ผลิกศาสตร์ และ ควอซีคริสตัล
แก้ว (Glassy state)
ผลึกเหลว (Liquid crystal)
แหล่งข้อมูลอื่น

2005-06-22, MIT News: MIT physicists create new form of matter Citat: "... They have become the first to create a new type of matter, a gas of atoms that shows high-temperature superfluidity."
2003-10-10, Science Daily: Metallic Phase For Bosons Implies New State Of Matter
2004-01-15, ScienceDaily: Probable Discovery Of A New, Supersolid, Phase Of Matter Citat: "...We apparently have observed, for the first time, a solid material with the characteristics of a superfluid...but because all its particles are in the identical quantum state, it remains a solid even though its component particles are continually flowing..."
2004-01-29, ScienceDaily: NIST/University Of Colorado Scientists Create New Form Of Matter: A Fermionic Condensate
French physicists find a solution that reversibly solidifies with a rise in temperature เก็บถาวร 2007-07-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - α-cyclodextrine, water, and 4-methylpyridine
แผนภาพการเปลี่ยนสถานะ
การลงจอด

แอร์บัส เอ380 ของแอร์ฟรานซ์ขณะลงจอดที่ท่าอากาศยานไมแอมี
หงส์ขาวขณะกำลังร่อนลงสู่พื้นน้ำ
การลงจอด หรือ การบินร่อนลง คือขั้นตอนสุดท้ายของการบิน เมื่อสัตว์ปีก, อากาศยาน, หรืออวกาศยานกลับลงมาสู่พื้นดินหรือพื้นน้ำ ส่วนมากบนพื้นที่ที่กำหนดไว้ เช่น ทางวิ่งเครื่องบิน โดยทั่วไปจะมีการเรียกว่า "แลนด์ดิ้ง" "ทัชดาวน์" หรือ "สแปลชดาวน์"
อากาศยาน

เครื่องบินมักจะลงจอดที่ท่าอากาศยานบนทางวิ่งที่มั่นคงหรือลานจอดเฮลิคอปเตอร์ โดยทั่วไปสร้างด้วยยางมะตอย คอนกรีต กรวดหรือหญ้า เครื่องบินที่ติดตั้งโป๊ะ (เครื่องบินลอยน้ำ) หรือมีลำตัวเรือ (เรือเหาะ) สามารถลงจอดบนน้ำได้ บางครั้งเครื่องบินยังใช้สกีเพื่อลงจอดบนหิมะหรือน้ำแข็ง
ในการลงจอด ความเร็วของเครื่องบินและอัตราการร่อนลงจะลดลงเพื่อให้วัตถุร่อนลงในอัตราที่ต่ำพอที่จะทำให้แตะพื้นได้อย่างนุ่มนวล การลงจอดสามารถทำได้โดยการชะลอความเร็วลงและลงสู่ทางวิ่ง การลดความเร็วนี้ทำได้โดยการลดแรงขับและ/หรือกระตุ้นให้เกิดแรงลากมากขึ้นโดยใช้แฟลป ล้อลงจอด หรือเบรกความเร็ว เมื่อเครื่องบินปีกคงที่เข้าใกล้พื้น นักบินจะเชิดหัวเครื่องบินขึ้น สิ่งนี้จะเพิ่มมุมของการโจมตี การเคลื่อนไหวอย่างต่อเนื่องของเสาควบคุมด้านหลังจะช่วยให้เครื่องบินตกลงบนทางวิ่งด้วยความเร็วต่ำสุด โดยลงจอดบนล้อหลักก่อนในกรณีของเครื่องบินที่ใช้เกียร์สามล้อ หรือทั้งสามล้อพร้อมกันในกรณีของล้อลงแบบธรรมดาที่ติดตั้งอุปกรณ์ เครื่องบิน หรือที่เรียกกันทั่วไปว่า "หางลาก"
อากาศยาน > เครื่องบินเบา

ในเครื่องบินขนาดเบาที่มีลมขวางน้อย โดยเมื่อเครื่องบินสัมผัสกับพื้นด้วยความเร็ว จนความเร็วลดลงจนถึงจุดที่ความเร็วของเครื่องบินไม่เพียงพอที่จะลอยขึ้นได้อีกต่อไป ในการลงจอดเครื่องบินเบามักจะได้ยินเสียงเตือนอาการร่วงหล่น (Stall) ก่อนเครื่องลงจอด ซึ่งแสดงว่าถึงเครื่องบินถึงความเร็วและระดับความสูงแล้ว ผลลัพธ์ที่ได้คือการลงจอดที่เบา
การลงจอดเครื่องบินเบามีอยู่สี่รูปแบบหลักๆ ได้แก่:
การลงจอดปกติ
การลงจอดในกระแสลมเฉือน
การลงจอดระยะสั้น
การลงจอดในพื้นที่นุ่มและเปียก
อากาศยาน > เครื่องบินขนาดใหญ่

ในเครื่องบินพาณิชย์ขนาดใหญ่ จะมีหลักการหนึ่ง "บินเครื่องบินไปที่รันเวย์" ความเร็วของเครื่องบินและทัศนคติของเครื่องบินได้รับการปรับสำหรับการลงจอด ความเร็วของเครื่องบินถูกรักษาไว้อย่างดีเหนือความเร็วของแผงลอยและในอัตราคงที่ แสงแฟลร์เกิดขึ้นก่อนลงจอด และอัตราการร่อนลงจะลดลงอย่างมาก ทำให้เกิดการแตะลงเล็กน้อย เมื่อลงจอด ล้อลงจอดจะสัมผัสกับรันเวย์เกิดก่อน จึงจะวิ่งต่อไปบนรันเวย์ แล้วค่อยๆ ลดความเร็วลง โดยจะใช้อุปกรณ์ต่างๆ เช่นเบรกลมและตัวกลับแรงดันไอพ่น ซึ่งจะมีหน้าที่ในการผลักแรงดันของไอพ่นออกมาข้างหน้า ทำให้เครื่องบินสามารถลดความเร็วลงได้ แล้วจึงจะขับอากาศยานออกจากทางวิ่งไปยังพื้นที่ต่างๆ ในสนามบิน นักบินจะต้องติดต่อกับเจ้าหน้าที่ควบคุมจราจรทางอากาศระหว่างการทำการบินด้วย
อากาศยาน > เฮลิคอปเตอร์และโดรน

เฮลิคอปเตอร์ทุกลำสามารถทำการลงจอดได้ทั้งแนวตั้ง และการหมุนอัตโนมัติ (Autorotation) โดยนักบินจะบังคับเครื่องเข้าหาลานจอดเฮลิคอปเตอร์ เมื่ออยู่ในตำแหน่งที่เหมาะสม นักบินจะนำเครื่องลงอย่างช้าๆ จนล้อลงจอดแตะพื้น
โดรนแต่ละชนิดมีการลงจอดไม่เหมือนกัน โดยโดรนพลเรือนส่วนมากจะใช้วิธีการลงจอดแนวตั้งเหมือนกับเฮลิคอปเตอร์ แต่ยังมีบางชนิดที่ต้องลงจอดแบบเครื่องบินทั่วไป เช่น โดรนการทหารบางชนิด
อากาศยาน > อากาศยานเบากว่าอากาศ > บอลลูนและเรือเหาะ

ลูกโป่งที่ถูกกักไว้จะถูกนำลงมาที่พื้นโดยการปล่อยแก๊สภายในบอลลูนก่อนที่จะลงจอด ในการทำเช่นนี้ จะต้องโหนสลิงซึ่งเปิดโดยการดึงเชือกรูด จะเป็นการปล่อยแก๊สออกมาอย่างรวดเร็วพอก่อนที่กระแสลมจะพัดสิ่งกีดขวางที่มีขอบแหลมคม และจึงทอดสมอ ถ่วงน้ำหนัก หรือถือตะกร้าด้วยน้ำหนักที่เพียงพอให้บอลลูนไม่ลอยขึ้นอีก
บอลลูนตรวจอากาศจะระเบิดในระดับความสูงที่วางแผนไว้ จากนั้นร่มชูชีพจะลดความเร็วเครื่องมือวัดลงสู่พื้น สิ่งเหล่านี้สามารถกู้คืนได้โดยผู้ค้นหาหรือผ่านการค้นหาเป้าหมาย
ในการนำเรือเหาะลงจอด นักบินจะเติมอากาศลงในบอลลูนเหนือห้องโดยสาร จะเป็นการเพิ่มความหนาแน่นของเรือเหาะ ทำให้มันลอยตัวต่ำลง เมื่อไม่ได้ใช้งาน เรือเหาะจะถูกจอดไว้ที่เสาจอดเรือซึ่งอยู่กลางแจ้งหรือในโรงเก็บเครื่องบิน
อวกาศยาน

การลงจอดของยานอวกาศสามารถทำได้ในหลายรูปแบบ เช่นการลงจอดอย่างหนัก ซึ่งคือการลงจอดยานอวกาศ โดยจะนำตัวยาลงมากระแทกบนพื้นผิวหนึ่งๆ ซึ่งก็จะมีการใช้ระบบกันกระแทกเพื่อป้องกันความเสียหายกับตัวยาน โดยส่วนมากจะใช้กับยานสำรวจดาวเคราะห์ เช่น ยานสำรวจดวงจันทร์และยานสำรวจดาวอังคาร
การลงจอดยานอวกาศอีกวิธีหนึ่งคือ สแปลชดาวน์ (Splashdown)  ซึ่งเป็นวิธีการลงจอดด้วยร่มชูชีพในน้ำ วิธีการลงจอดนี้ถูกใช้งานโดยกองทัพอากาศสหรัฐ, นาซา, สเปซเอ็กซ์, และโซยุซ โดยจะเป็นการติดตั้งระบบชูชีพไว้กับแคปซูลของยานอวกาศสำหรับการลงจอดในพื้นน้ำขนาดใหญ่ เช่น ทะเลสาบหรือมหาสมุทร แล้วจะมีเรือหรือยานพาหนะอื่นๆ ไปรับลูกเรือกลับสู่พื้นดิน
นอกจากนี้แล้ว นาซาได้พัฒนากระสวยอวกาศขึ้น ซึ่งเป็นยานอวกาศประเภทหนึ่งที่สามารถนำกลับมาใช้ซ้ำได้ โดยนักบินต้องนำเครื่องมาลงจอดในศูนย์ลงจอดคล้ายกับการลงจอดเครื่องบิน
การลงจอดรูปแบบอื่นๆ > การลงจอดในน้ำ

การลงจอดในน้ำ (Water Landing) คือการร่อนลงจอดสู่พื้นน้ำ โดยทั้งสัตว์ปีก, อากาศยาน, และอวกาศยาน ซึ่งจะมีความคล้ายคลึงกับการลงจอดบนพื้นดิน แต่จะทำการลงจอดในพื้นน้ำ โดยวัตถุที่ลงจอดในน้ำต้องมีการออกแบบให้สามารถลงจอดในน้ำได้
การลงจอดรูปแบบอื่นๆ > การลงจอดในกระแสลมเฉือน

การลงจอดในกระแสลมเฉือน (Crosswind Landing, Windshear Landing) คือการลงจอดอากาศยานในกระแสลมที่พัดมาทางด้านข้างของอากาศยานหรือลมเฉือน ทำให้เครื่องเอียงไปตามทิศทางลม อากาศยานแต่ละชนิดจะมีขีดจำกัดลมเฉือนที่สามารถรับได้แตกต่างกัน โดยเครื่องบินเบาจะสามารถรับลมเฉือนได้น้อย เมื่อเปรียบเทียบกับเครื่องบินหนัก ทำให้ในบางครั้งเมื่อลมเฉือนมีกำลังแรง เครื่องบินเบาที่ไม่สามารถรับลมเฉือนกำลังแรงได้จะต้องทำการยกเลิกการลงจอดและบินวนใหม่หรือเปลี่ยนสนามบินปลายทางแทน ในกรณีที่มีลมเฉือนระหว่างการลงจอด นักบินสามารถแก้ไขได้โดยการบังคับหัวเครื่องให้ตรงกับทางวิ่ง เพื่อให้สามารถลงจอดต่อไปได้
การลงจอดรูปแบบอื่นๆ > ทัชแอนด์โกว์

การลงจอดแบบทัชแอนด์โกว์ (Touch and Go) จะเป็นการนำอากาศยานมาลงจอดกับพื้นทางวิ่ง แต่ยังคงความเร็วไว้ในระดับหนึ่ง แล้วจึงจะทำการขึ้นบินต่อออกไป ส่วนมากจะถูกใช้กับเครื่องบินเบาที่ทำการบินงานรูปแบบ (Pattern Work) ซึ่งจะทำการบินตามรูปแบบรอบๆ สนามบิน และจะมีการบินวนมากกว่า 1 รอบ ก่อนจะลงจอดอย่างเต็มรูปแบบ
การลงจอดรูปแบบอื่นๆ > การลงจอดบนเรือบรรทุกอากาศยาน

การลงจอดบนเรือบรรทุกอากาศยาน (Aircraft Carrier Landing) คือการลงจอดเครื่องบินทางการทหารบนเรือบรรทุกอากาศยาน ซึ่งเป็นพื้นที่ลงจอดที่มีลักษณะเล็กและสั้นเมื่อเทียบกับสนามบินหรือฐานทัพอากาศบนบก ทำให้การลงจอดบนเรือบรรทุกอากาศยานเป็นหนึ่งในการลงจอดที่มีความท้าทายที่สุด
อุปกรณ์จับกุมบนเรือบรรทุกเครื่องบินเป็นองค์ประกอบสำคัญของการบินทางเรือ โดยระบบนี้จะถูกติดตั้งไว้บนเรือบรรทุกอากาศยานทุกลำ ระบบที่คล้ายกันยังพบได้ที่สนามบินบนบกสำหรับการใช้งานฉุกเฉินหรือการเดินทาง ระบบทั่วไปประกอบด้วยลวดสลิงเหล็กหลายเส้นพาดผ่านพื้นที่ลงจอดของเครื่องบิน ซึ่งออกแบบมาให้เกี่ยวหางของเครื่องบินไว้ ในระหว่างการจับกุมตามปกติ ตะขอท้ายเกี่ยวเข้ากับลวด และพลังงานจลน์ของเครื่องบินจะถูกส่งไปยังระบบลดแรงกระแทกแบบไฮดรอลิกซึ่งติดอยู่ใต้ดาดฟ้าเรือบรรทุก ยังมีระบบอื่นๆ ที่เกี่ยวข้องซึ่งใช้อวนจับปีกเครื่องบินหรือล้อลงจอด ระบบเครื่องกีดขวางและสิ่งกีดขวางเหล่านี้ใช้สำหรับการจับกุมฉุกเฉินสำหรับเครื่องบินที่ไม่มีหางปลาที่ใช้งานได้เท่านั้น
การลงจอดรูปแบบอื่นๆ > การขึ้นบินและลงจอดในแนวดิ่ง (VTOL)

การขึ้นบินและลงจอดในแนวดิ่ง (VTOL; Vertical Take off and Landing) คือการขึ้นบินและลงจอดในแนวดิ่งได้ของอากาศยานโดยไม่ต้องอาศัยรันเวย์ โดยจะต้องเป็นอากาศยานที่ถูกออกแบบมาให้สามารถทำการขึ้นบินและลงจอดเครื่องบินประเภทต่างๆ รวมทั้งเฮลิคอปเตอร์ ตลอดจนเครื่องบินปีกตรึงแบบ thrust- vectoring และเครื่องบินไฮบริดอื่นๆ ที่มีใบพัดขับเคลื่อน เช่น ไซโคลไจโร/ไซโคลคอปเตอร์ และไจโรไดน์
การลงจอดรูปแบบอื่นๆ > การหมุนอัตโนมัติ

การหมุนอัตโนมัติ (Autorotation) เป็นสถานะของการบินที่ระบบใบพัดหลักของเฮลิคอปเตอร์หรือเครื่องบินปีกหมุนอื่นๆ หมุนตามการกระทำของอากาศที่เคลื่อนที่ขึ้นผ่านโรเตอร์ เช่นเดียวกับออโต้ไจโร แทนการใช้กำลังเครื่องยนต์ที่ขับเคลื่อนใบพัด คำว่า autorotation เกิดขึ้นในช่วงของการพัฒนาเฮลิคอปเตอร์ในยุคแรกๆ ระหว่างปี 1915 และ 1920 ซึ่งหมายถึงการหมุนของใบพัดโดยไม่ต้องใช้เครื่องยนต์ ซึ่งมีลักษณะคล้ายกับการร่อนลงของเครื่องบินปีกตรึง โดยการหมุนอัตโนมัติจะช่วยให้เฮลิคอปเตอร์หรือเครื่องบินปีกหมุนอื่นๆ ร่อนลงและลงจอดได้ในกรณีที่ใบพัดหลังเสียหายขณะบิน
การลงจอดรูปแบบอื่นๆ > การลงจอดฉุกเฉิน

การลงจอดฉุกเฉิน (Emergency Landing) เป็นการลงจอดก่อนเวลาอันควรของเครื่องบินเพื่อตอบสนองต่อเหตุฉุกเฉินที่เกี่ยวข้องกับภัยคุกคามต่อความปลอดภัยและการดำเนินงานของเครื่องบินที่ใกล้หรือกำลังเกิดขึ้น หรือเกี่ยวข้องกับความจำเป็นกะทันหันที่ผู้โดยสารหรือลูกเรือบนเครื่องบินต้องยุติเที่ยวบิน เช่น เหตุฉุกเฉินทางการแพทย์ โดยทั่วไปจะเกี่ยวข้องกับการเปลี่ยนเส้นทางไปยังสนามบินที่ใกล้ที่สุดหรือเหมาะสมที่สุด เที่ยวบินที่เกิดเหตุจะได้รับความสำคัญจากเจ้าหน้าที่ควบคุมการจราจรทางอากาศเหนือการปฏิบัติการของเครื่องบินลำอื่นทั้งหมดเมื่อมีการประกาศภาวะฉุกเฉิน
การลงจอดรูปแบบอื่นๆ > การลงจอดฉุกเฉิน > การลงจอดแบบบังคับ

การลงจอดแบบบังคับ (Forced Landing) เป็นการลงจอดโดยเครื่องบินที่เกิดขึ้นจากปัจจัยที่อยู่นอกเหนือการควบคุมของนักบิน เช่น ความล้มเหลวของเครื่องยนต์ ระบบ ส่วนประกอบ หรือสภาพอากาศ ซึ่งทำให้ไม่สามารถทำการบินต่อไปได้ และต้องลงจอดให้เร็วที่สุด โดยการลงจอดแบบบังคับอาจรวมถึงการปล้นจี้เครื่องบิน ในกรณีที่ผู้ก่อการร้ายบังคับให้ลงจอดที่สถานที่หนึ่ง ที่อยู่นอกเหนือจากเส้นทางบินเดิม
การลงจอดรูปแบบอื่นๆ > การลงจอดฉุกเฉิน > การลงจอดด้วยความระมัดระวัง

การลงจอดด้วยความระมัดระวัง (Precautionary Landing) คือการลงจอดในพื้นที่ลงจอดที่มีข้อมูลสำหรับการลงจอดจำกัด อาจเกิดจากการเปลี่ยนแปลงที่ฉับพลัน หรือจากสถานการณ์ที่ผิดปกติหรือแม้แต่เหตุฉุกเฉิน ซึ่งอาจเป็นผลจากปัญหาเกี่ยวกับเครื่องบิน หรือเหตุฉุกเฉินทางการแพทย์หรือตำรวจ
การลงจอดรูปแบบอื่นๆ > การลงจอดฉุกเฉิน > การลงจอดในน้ำ

การลงจอดในน้ำ (Ditching) ในสถานการณ์ฉุกเฉิน คือการนำเครื่องบินที่ไม่ได้รองรับการลงจอดในน้ำ มาลงจอดบนผืนน้ำหนึ่ง หลังจากเกิดเหตุขัดข้องใดๆ ที่ไม่สามารถนำเครื่องมาลงจอดบนพื้นดินได้ เช่น เครื่องยนต์ขัดข้อง เชื้อเพลิงหมด ถูกโจมตีโดยอาวุธ เป็นต้น ซึ่งในบางครั้งอาจเกิดเหตุในพื้นที่กลางมหามุทร ที่ไม่มีสถานที่ลงจอดใดๆ ที่สามารถนำเครื่องบินไปลงจอดได้ จึงต้องเลือกลงจอดในทะเล
การลงจอดในน้ำครั้งสำคัญ เช่น โบอิง 767 ของสายการบินเอธิโอเปียนแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 961 ได้ถูกจี้โดยชายชาวเอธิโอเปีย 3 คนที่ต้องการลี้ภัยออกนอกประเทศ ในปี 1996 โดยได้ให้ลูกเรือทำการบินไปที่ประเทศออสเตรเลีย เพราะเชื้อเพลิงไม่เพียงพอ นักบินจึงได้นำเครื่องลงจอดฉุกเฉินในน้ำใกล้กับประเทศคอมอโรส ในวันที่ 15 มกราคม ค.ศ. 2009 ยูเอสแอร์เวย์ เที่ยวบินที่ 1549 ได้ลงจอดฉุกเฉินในแม่น้ำฮัดสัน หลังจากเครื่องบินแอร์บัส เอ320 ได้เข้าพุ่งชนกับฝูงห่านแคนาดาที่บินอยู่เหนือนครนิวยอร์ก ทำให้เครื่องยนต์เกิดความเสียหายจนต้องนำมาลงจอดในน้ำ
การลงจอดรูปแบบอื่นๆ > การลงจอดฉุกเฉิน > การลงจอดโดยใช้ลำตัวเครื่อง

บทความหลัก: การลงจอดโดยใช้ลำตัวเครื่อง
การลงจอดโดยใช้ลำตัวเครื่อง (Belly Landing, No-Gear Landing) คือการลงจอดของเครื่องบินที่ไม่ได้กางล้อลงจอด โดยนักบินจะค่อย ๆนำท้องเครื่องลงบนทางวิ่งอย่างช้าๆ เพื่อให้เครื่องบินเกิดความเสียหายน้อยที่สุด
ในบางครั้งเครื่องร่อนมักลงจอดโดยไม่มีล้อเลื่อนเนื่องจากนักบินลืมยืดล้อลง เครื่องร่อนจำนวนมากจึงมีอุปกรณ์เตือน ("คำเตือนเกี่ยวกับล้อลงจอด") ซึ่งจะเตือนนักบินหากเบรกลม (ซึ่งใช้เกือบทั้งหมดสำหรับการลงจอดโดยเฉพาะ) ทำงาน แต่ล้อลงจอดยังคงหดอยู่ อย่างไรก็ตาม หากใช้เบรกลมช้าในการลงจอดเท่านั้น มีความเสี่ยงที่นักบินจะไม่มีสมาธิเพียงพอในการลงจอดเมื่อพยายามยืดล้อลงที่ระดับความสูงต่ำ ซึ่งจะทำให้เกิดความเสียหายซึ่งมากกว่านั้นอย่างมีนัยสำคัญ ซึ่งน่าจะเกิดจากอาการท้องอืด ดังนั้นนักบินหรือสโมสรบางแห่งจึงจงใจทำโดยไม่มีการเตือนเกี่ยวกับเครื่องลงจอด
การลงจอดรูปแบบอื่นๆ > การลงจอดด้วยร่มชูชีพ

บทความหลัก: ร่มชูชีพ
คำว่า "ลงจอด" ยังใช้กับผู้คนหรือวัตถุที่ลงสู่พื้นโดยใช้ร่มชูชีพ ร่มชูชีพส่วนใหญ่ทำงานโดยการจับอากาศ ทำให้เกิดแรงลากมากพอที่วัตถุที่ตกลงมากระทบพื้นด้วยความเร็วที่ช้าลง
ในทางกลับกัน ร่มชูชีพแบบ ram-air สมัยใหม่นั้นเป็นปีกที่เป่าลมเป็นหลักซึ่งทำงานในโหมดการบินร่อน นักกระโดดร่มชูชีพทำการเชิดหัวเล็กน้อยเมื่อลงจอด เป็นการลดหรือกำจัดทั้งความเร็วที่ทัชดาวน์ เพื่อหลีกเลี่ยงการบาดเจ็บ
อากาศยานบางชนิดมีการติดตั้งร่มชูชีพ โดยมีอากาศยานไม่มากนักที่ได้ติดตั้งระบบนี้ โดยส่วนมากจะพบตามกระสวยอวกาศหรืออากาศยานทางการทหาร แต่ยังมีเครื่องบินเบาหลายชนิดที่มีการติดตั้งระบบร่มชูชีพ บริษัทผลิตเครื่องบินสัญชาติอเมริกันอย่างเซอร์รัส แอร์คราฟท์ ได้พัฒนาระบบแอร์เฟรมพาราชูต โดยเป็นระบบร่มชูชีพที่มีการติดตั้งไว้ในลำตัวเครื่องบิน ปัจจุบันได้มีการติดตั้งบนเซอร์รัส เอสอาร์20, เอสอาร์22, และ เอสเอฟ50 แต่จะมีไว้สำหรับเหตุการณ์ฉุกเฉินเท่านั้น และก็เป็นเครื่องบินเบาประเภทเดียวที่มีการติดตั้งระบบร่มชูชีพ
การลงจอดร่มชูชีพของนาวิกโยธินสหรัฐ
กระสวยอวกาศดิสคัฟเวอรีกางร่มชูชีพขณะลงจอด
มิโคยัน มิก-29 มีร่มชูชีพที่สามารถกลางออกได้ขณะลงจอด
ดูเพิ่ม

การขับเคลื่อนอากาศยานบนพื้นดิน (วิกิพีเดียภาษาอังกฤษ)
การขึ้นบิน (วิกิพีเดียภาษาอังกฤษ)
การไต่ระดับ (วิกิพีเดียภาษาอังกฤษ)
การลดระดับ (วิกิพีเดียภาษาอังกฤษ)
อากาศยาน
ยานอวกาศ
การลงจอดของเซสนา 208 คาราวาน
เครื่องบินโบอิง 777 ลำนี้ได้กางเบรกลมและตัวกลับแรงดันไอพ่นเพื่อลดความเร็วของเครื่องบินขณะลงจอด
ถุงกันกระแทกของหุ่นยนต์สำรวจออปเพอร์จูนิที
การลงจอดในน้ำของเครื่องบินเบา
เอฟ-18 ฮอร์เน็ตขณะลงจอดบนยูเอสเอส แฮร์รี เอส. ทรูแมน สังเกตตะขอท้ายที่จะต้องเกี่ยวกับสายรัดกุม
การลงจอดในแนวดิ่งของวี-22 ออสเปรย์
การลงจอดโดยใช้วิธีการหมุนอัตโนมัติของยูโรคอปเตอร์ เอเอส350
เจ็ตบลู เที่ยวบินที่ 292 ขณะการลงจอดฉุกเฉินที่ลอสแอนเจลิสในปี 2005 หลังจากล้อลงจอดส่วนหน้าเอียง 90 องศา
ศูนย์หลอกลวง

ศูนย์หลอกลวงในชเวโกะโก ประเทศพม่า
ศูนย์หลอกลวงทางอินเทอร์เน็ต (อังกฤษ: scam center, fraud factory, fraud park หรือ scam compound) หรือ ศูนย์สแกมเมอร์, ศูนย์หลอกลวง, โรงงานต้มตุ๋น, สวนต้มตุ๋น หรือ แหล่งหลอกลวง เป็นกลุ่มองค์กรกลฉ้อฉลขนาดใหญ่ที่มักเกี่ยวข้องกับการค้ามนุษย์ โดยทั่วไปพบในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และมักดำเนินการโดยกลุ่มอาชญากร ผู้ประกอบการศูนย์หลอกลวงจะล่อลวงชาวต่างชาติไปยังศูนย์กลางหลอกลวง ซึ่งพวกเขาจะถูกบังคับให้เป็นทาสสมัยใหม่ เพื่อหลอกลวงผู้ใช้อินเทอร์เน็ตทั่วโลกให้ซื้อคริปโทเคอร์เรนซีหรือถอนเงินสดผ่านสื่อสังคมและแอปหาคู่ทางออนไลน์ การหลอกลวงทั่วไปเรียกว่า "การหลอกหมูขึ้นเขียง" (Pig butchering) หนังสือเดินทางของเหยื่อในการค้ามนุษย์จะถูกยึด และเหยื่อจะถูกคุกคามด้วยการเก็บเกี่ยวอวัยวะและการบังคับค้าประเวณีหากไม่สามารถหลอกลวงได้สำเร็จ ศูนย์หลอกลวงมีการแพร่กระจายไปในประเทศกัมพูชา พม่า ลาว และประเทศอื่น ๆ ในช่วงการระบาดทั่วของโควิด-19 และได้รับความช่วยเหลือเพิ่มเติมจากสงครามกลางเมืองในพม่า
การตั้งชื่อ

คำว่า fraud factory หรือ โรงงานต้มตุ๋น ปรากฏครั้งแรกในบทความของ หนังสือพิมพ์ซิดนีย์มอร์นิงเฮรัลด์ ในปี พ.ศ. 2565 เกี่ยวกับการหลอกลวงและอุตสาหกรรมการค้ามนุษย์ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และได้รับการบัญญัติขึ้นโดย Jan Santiago จากองค์การต่อต้านการหลอกลวงระดับโลก (Global Anti-Scam Organization, GASO) ซึ่งเป็นกลุ่มที่สนับสนุนเหยื่อ เพื่ออธิบายถึงการดำเนินการหลอกลวงในภูมิภาคนี้
กระทรวงการต่างประเทศของเคนยาใช้คำนี้กับกิจกรรมการค้ามนุษย์กับผู้ที่ตกเป็นเหยื่อในเอเชีย โดยที่พวกเขาใช้สื่อดิจิทัลเพื่อพบปะชาวตะวันตกและขายคริปโทเคอร์เรนซีให้พวกเขา
องค์กรและความเป็นเจ้าของ

โรงงานต้มตุ๋นมักดำเนินการโดยกลุ่มอาชญากรชาวจีนที่มีฐานอยู่ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ แหล่งรายได้ดั้งเดิมของกลุ่มจากการพนันลดลงในช่วงการระบาดทั่วของโควิด-19 ทำให้กิจกรรมของกลุ่มจึงมุ่งเน้นไปที่โรงงานต้มตุ๋นมากขึ้นเพื่อเรียกรายได้ที่สูญเสียไปกลับคืนมา