stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เคจิ ยามางูจิ

| เคจิ ยามางูจิ |
| --- | --- |
เกิด: เคจิ ยามางูจิ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2517
เคจิ ยามางูจิ (ญี่ปุ่น: 山口圭司; โรมาจิ: Yamaguchi Keiji) นักมวยสากลชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2517 ที่เมืองฮาโกดาเตะ จังหวัดฮกไกโด ประเทศญี่ปุ่น เป็นนักมวยถนัดซ้าย รูปร่างสูงโปร่ง มีความว่องไว แม้หมัดจะไม่หนัก แต่เป็นนักมวยที่มีสีสันมากคนหนึ่ง โดยชอบหลอกล่อคู่ต่อสู้ ซึ่งลอกเลียนแบบมาจากนาซีม ฮาเหม็ด นักมวยชาวอังกฤษที่เคจิชื่นชอบ โดยถึงกับเลียนแบบสไตล์การแต่งตัว ซึ่งจะขึ้นชกด้วยกางเกงลายเสือตลอด และใช้ฉายาเดียวกับฮาเหม็ดว่า "Prince" ด้วย แต่เพราะการลอกเลียนแบบเช่นนี้ ทำให้เกิดช่องว่างที่คู่ต่อสู้จะจู่โจมได้ง่าย จึงมักเป็นพ่ายแพ้เสมอ ๆ จากสไตล์ชกในลักษณะนี้
ประวัติ

เคจิเป็นนักมวยถนัดซ้าย มีรูปร่างสูงเปรียว ชกได้ว่องไว ได้แชมป์โลกจากการเอาชนะน็อกยก 12 การ์โลส มูริโย นักมวยชาวปานามา ในปี พ.ศ. 2539 อย่างไม่มีใครคาดคิด และยังสามารถป้องกันตำแหน่งแชมป์ไว้ได้ครั้งหนึ่งด้วยการย้ำแค้นเอาชนะคะแนนมูริโยไปได้ด้วย แต่ในปลายปีนั่นเอง เคจิ ก็เสียแชมป์โลกอย่างไม่มีใครคาดคิดด้วยเช่นกัน เมื่อเป็นฝ่ายแพ้ทีเคโอ​ พิชิต ช.ศิริวัฒน์นักมวยชาวไทยไปในยกที่ 2 เท่านั้นเอง
จากนั้น เคจิ ก็ยังคงตั้งเป้าไว้ที่ตำแหน่งแชมป์โลกอีกครั้ง โดยชนะรวดมาตลอด มีแพ้คะแนน 10 ยก เพียงครั้งเดียวแก่อากิฮิโกะ นาโงะเท่านั้นในปี พ.ศ. 2541  แล้วในปี พ.ศ. 2542 เคจิ ก็ได้มีโอกาสชิงแชมป์โลกอีกครั้งกับ โช อินจูนักมวยชาวเกาหลีใต้ ในการชิงแชมป์โลกในรุ่นซูเปอร์ฟลายเวทของสภามวยโลก (WBC) แต่ก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนนไป
และจากนั้นยามางูจิชนะคะแนนนักมวยชาวญี่ปุ่นด้วยกันเพียงครั้งเดียวเท่านั้นเอง แล้วก็แพ้ตลอดติดต่อกันถึง 3 ครั้ง จึงแขวนนวมไปในปี พ.ศ. 2545
เคจิ ยามางูจิ เป็นนักมวยถนัดซ้าย รูปร่างสูงโปร่ง มีความว่องไว แม้หมัดจะไม่หนัก แต่เป็นนักมวยที่มีสีสันมากคนหนึ่ง โดยชอบหลอกล่อคู่ต่อสู้ ซึ่งลอกเลียนแบบมาจากนาซีม ฮาเหม็ด นักมวยชาวอังกฤษที่ยามางูจิชื่นชอบ โดยถึงกับเลียนแบบสไตล์การแต่งตัว ซึ่งจะขึ้นชกด้วยกางเกงลายเสือตลอด และใช้ฉายาเดียวกับฮาเหม็ดว่า "Prince" ด้วย แต่เพราะการลอกเลียนแบบเช่นนี้ ทำให้เกิดช่องว่างที่คู่ต่อสู้จะจู่โจมได้ง่าย จึงมักเป็นพ่ายแพ้เสมอ ๆ จากสไตล์ชกในลักษณะนี้
เกียรติประวัติ

แชมป์ญี่ปุ่นรุ่นไลท์ฟลายเวท (2537 – 2538)
แชมป์โลก WBA รุ่นจูเนียร์ฟลายเวท
ชิง 21 พฤษภาคม 2539 ชนะคะแนน การ์โลส มูริโย ที่ ญี่ปุ่น
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 13 สิงหาคม 2539 ชนะคะแนน การ์โลส มูริโย ที่ ญี่ปุ่น
เสียแชมป์ 3 ธันวาคม 2539 แพ้ที​เค​โอ พิชิต ช.ศิริวัฒน์ ยก 2 ที่ ญี่ปุ่น
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
ชิงแชมป์โลก WBA รุ่นจูเนียร์ฟลายเวท เมื่อ 5 กันยายน 2538 แพ้คะแนน ชเว ฮี-ยง ที่ ญี่ปุ่น
ชิงแชมป์โลก WBA รุ่นฟลายเวท เมื่อ 22 พฤศจิกายน 2540 แพ้ทีเคโอ​ โฮเซ โบนิยา ยก 6 ที่ ญี่ปุ่น
ชิงแชมป์โลก WBC รุ่นซูเปอร์ฟลายเวท เมื่อ 5 กันยายน 2542 แพ้คะแนน โช อินจู ที่ ญี่ปุ่น
ชิงแชมป์เงา WBC รุ่นซูเปอร์ฟลายเวท เมื่อ 5 พฤษภาคม 2544 แพ้ทีเคโอ​ เจอร์รี่ พีญาโลซ่า ยก 1 ที่ ฟิลิปปินส์
อูอิโร

อูอิโรที่พบได้ในซูเปอร์มาร์เก็ต
อูอิโร (ญี่ปุ่น: ういろう หรือ 外良; โรมาจิ: uirō) คือขนมญี่ปุ่นนึ่งประเภทหนึ่ง ในอดีตชื่อเรียกอาจถูกเขียนเป็นฮิรางานะแบบเก่าได้เป็น ういらう, うゐらう นอกจากนี้ยังเรียกว่า อูอิโระ (ういろ, うゐろ) หรืออาจเรียกว่า อูอิโรโมจิ (外郎餅, ういろうもち)
โดยทั่วไปแล้วอูอิโรทำโดยการนวดแป้งธัญพืช เช่น แป้งข้าวเจ้า กับน้ำตาล และน้ำร้อน เทลงในแม่พิมพ์ แล้วนึ่งในตะกร้าไอน้ำ ธัญพืชอาจใช้แป้งข้าว (ข้าวเจ้า, ข้าวเหนียว), แป้งสาลี, ผงวาราบิ ฯลฯ ส่วนน้ำตาลอาจใช้เป็น น้ำตาลทรายขาว, น้ำตาลทรายแดง ฯลฯ มักจะใส่ส่วนผสมต่าง ๆ เช่น ถั่วแดงกวน และมัตจะ อูอิโรน้ำตาลทรายแดง (黒糖ういろう) ซึ่งใช้น้ำตาลทรายแดงนั้นถือเป็นรูปแบบดั้งเดิม มีมาตั้งแต่ยุคมูโรมาจิ
ความหลากหลาย

อูอิโรที่นาโงยะ
อูอิโรที่จังหวัดมิเอะ
อูอิโรที่เกียวโต
อูอิโรของศาลเจ้านางาตะที่โคเบะ
อูอิโรของโอดาวาระ
อูอิโรที่จังหวัดยามางูจิ
อูอิโรแท่งที่จังหวัดโทกูชิมะ
เวียงปรึกษา

เวียงปรึกษา(เวียงเปิกสา) หรือ เวียงเชียงแสนน้อย  ตั้งอยู่ที่บ้านสบคำ อำเภอเชียงแสน จังหวัดเชียงราย
ประวัติ

ภายหลังจากการล่มสลายของเวียงโยนกไชยบุรีศรีช้างแส่น และสิ้นราชวงศ์สิงหนติแล้ว  ขุนพันนาและนายบ้านกลุ่มชนที่เหลือรอดได้อพยพมาสร้างเมืองใหม่ นำโดยขุนลัง ริมฝั่งแม่น้ำโขงฝั่งตะตก และอยู่ทางทิศตะวันออกของเมืองโยนกนครฯ เรียกว่าเวียงเปิกสา (เวียงปรึกษา) หรือเวียงเชียงแสนน้อย โดยผู้ที่ครองเวียงเปิกสานั้น จะต้องได้รับการเปิกสา(ปรึกษา) คัดเลือกจากประชาชนในเมืองทั้งหมด คล้ายกับแนวทางของระบอบประชาธิปไตย เรียกว่า ไพร่แต่งเมือง รวมเป็นขุนผู้ครองเวียงเปิกสา 16 คน แต่จากหลักฐานทางโบราณคดีในเวียงเปิกสา(ปรึกษา) มีความเก่าถึงแค่ยุคล้านนาเท่านั้น ไม่ได้มีอายุเท่าตามที่ตำนานอ้าง
ในขณะที่ตั้งเวียงปรึกษานั้น เวลาเดียวกัน ได้เกิดกลุ่มอำนาจใหม่บริเวณที่ราบดอยตุง โดยลาวจังกราช ปฐมกษัตริย์หิรัญนครเงินยางเชียงลาว ได้รวบรวมผู้คนตั้งเมืองหิรัญนครเงินยางเชียงลาวและสถาปนาราชวงศ์ลาวขึ้น ซึ่งจะเป็นสายสกุลของพญามังราย ปฐมกษัตริย์แห่งอาณาจักรล้านนา
รายนามขุนพันนาเวียงเปิกสา(ปรึกษา) > ยุคไพร่แต่งเมือง

ขุนลัง
ขุนช้าง
ขุนลาน
ขุนถาน
ขุนตาม
ขุนตง
ขุนติม
ขุนแตง
ขุนจัน
ขุนคง
ขุนจอม
ขุนชง
ขุนซีก
ขุนอิทธิ
ขุนพัทธะ
ขุนสุข
(หมายเหตุ รายชื่อขุนพันนาเวียงเปิกสา(ปรึกษา) อ้างอิงจากตำนานสิงหนติโยนก ฉบับวัดลำเปิง จ.เชียงราย เป็นหลัก)
เคกีว

| --- | --- |

เคกีว 2100 ซีรีส์
ประเภท: บริษัทมหาชน
การซื้อขาย: TYO: 9006
อุตสาหกรรม: ขนส่งสาธารณะ อสังหาริมทรัพย์ ค้าปลีก
ก่อตั้ง: 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2441 
สำนักงานใหญ่: เขตมินาโตะ โตเกียว, ญี่ปุ่น
เว็บไซต์: http://www.keikyu.co.jp
เคฮิงคีวโก (ญี่ปุ่น: 京浜急行) หรือ บริษัท เคกีว คอร์ปอเรชัน มหาชนจำกัด (ญี่ปุ่น: 京浜急行電鉄株式会社) หรือเรียกอย่างย่อว่า เคกีว เป็นบริษัทที่ดำเนินงานรถไฟฟ้า เชื่อมต่อโตเกียวกับเมืองใหญ่อย่าง คาวาซากิ โยโกฮามะ และโยโกซูกะ และเมืองอื่น ๆ ในเขตอภิมหานครโตเกียว นอกจากนี้ยังดำเนินงานเส้นทางรถไฟสายเชื่อมต่อกับท่าอากาศยานฮาเนดะ เป็นบริษัทที่ให้บริการรถไฟฟ้าสายแรกของภาคคันโตในปี ค.ศ. 1899 นอกจากนี้ยังเป็นบริษัทที่ดำเนินธุรกิจพัฒนาอสังหาริมทรัพย์โดยรอบสถานีรถไฟฟ้า
เส้นทาง

| สาย | ระหว่าง | ระหว่าง | ระหว่าง | ความยาว (กม> ) | จำนวน สถานี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| สายหลัก | สถานีเซ็งงะกุจิ | – | สถานีอุระงะ | 56.7 | 50 |
| สายคุริฮะมะ | สถานีโฮะริโนะอุชิ | – | สถานีมิซะกิงุชิ | 13.4 | 9 |
| สายซุชิ | สถานีคะนะซะวะ-ฮักเก | – | สถานีชินซุชิ | 5.9 | 4 |
| สายไดชิ | สถานีคะวะซะกิ | – | สถานีโคะจิมะชินเด็ง | 4.5 | 7 |
| สายท่าอากาศยาน | สถานีคะมะตะ | – | สถานีอาคารผู้โดยสารภายในประเทศฮะเนะดะ | 6.5 | 7 |
| รวม | รวม | รวม | รวม | 87.0 | 73 |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ญี่ปุ่น)
Keikyu website
อำเภอห้วยเม็ก

| อำเภอห้วยเม็ก |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Huai Mek
คำขวัญ: ห้วยเม็กเล็กแต่ลือนาม งดงามเสื่อกก มรดกพื้นบ้าน แหล่งสำราญโสกหินขาว เรื่องราวประชาธิปไตย อ่างน้ำใหญ่วังลิ้นฟ้า สวนป่าดงระแนง ดัดแปลงข้าวนาหยอด ปลอดอบายมุข
แผนที่จังหวัดกาฬสินธุ์ เน้นอำเภอห้วยเม็ก
พิกัด: 16°35′24″N 103°14′8″E﻿ / ﻿16.59000°N 103.23556°E﻿ / 16.59000; 103.23556
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: กาฬสินธุ์
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 291.01 ตร.กม. (112.36 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 50,756 คน
 • ความหนาแน่น: 174.41 คน/ตร.กม. (451.7 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 46170
รหัสภูมิศาสตร์: 4608
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอห้วยเม็ก หมู่ที่ 4 ถนนฮ่องฮี-กระนวน ตำบลห้วยเม็ก อำเภอห้วยเม็ก จังหวัดกาฬสินธุ์ 46170
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ห้วยเม็ก เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดกาฬสินธุ์ เดิมเป็นเขตท้องที่ของอำเภอสหัสขันธ์ (ตำบลคำใหญ่ และตำบลพิมูล) และอำเภอยางตลาด (ตำบลห้วยเม็ก ตำบลบึงนาเรียง และตำบลกุดโดน) ก่อนที่จะย้ายบ้านคำใหญ่ และบ้านพิมูลมาขึ้นกับอำเภอยางตลาดในปี พ.ศ. 2479 ก่อนที่จะขอจัดตั้งเป็นกิ่งอำเภอโดยการปกครองบางส่วนออกจากอำเภอยางตลาดในวันที่ 1 พฤศจิกายน 2513 และยกฐานะเป็นอำเภอในวันที่ 12 เมษายน 2520
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอห้วยเม็กตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอท่าคันโทและอำเภอหนองกุงศรี
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอยางตลาด
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอยางตลาด
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอชื่นชม (จังหวัดมหาสารคาม) และอำเภอกระนวน (จังหวัดขอนแก่น)
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอห้วยเม็กแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 9 ตำบล 84 หมู่บ้าน
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | ห้วยเม็ก |  | (Huai Mek) |  | 15 หมู่บ้าน |  | 6. | พิมูล |  | (Phimun) |  | 7 หมู่บ้าน |  |
| 2. | คำใหญ่ |  | (Kham Yai) |  | 12 หมู่บ้าน |  | 7. | คำเหมือดแก้ว |  | (Kham Mueat Kaeo) |  | 9 หมู่บ้าน |  |
| 3. | กุดโดน |  | (Kut Don) |  | 13 หมู่บ้าน |  | 8. | โนนสะอาด |  | (Non Sa-at) |  | 7 หมู่บ้าน |  |
| 4. | บึงนาเรียง |  | (Bueng Na Riang) |  | 7 หมู่บ้าน |  | 9. | ทรายทอง |  | (Sai Thong) |  | 6 หมู่บ้าน |  |
| 5. | หัวหิน |  | (Hua Hin) |  | 8 หมู่บ้าน |  |  |  |  |  |  |  |  |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอห้วยเม็กประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 11 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลคำใหญ่ ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลคำใหญ่
เทศบาลตำบลห้วยเม็ก ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลห้วยเม็ก
เทศบาลตำบลท่าลาดดงยาง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลห้วยเม็ก (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลห้วยเม็ก)
เทศบาลตำบลคำเหมือดแก้ว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคำเหมือดแก้วทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลคำใหญ่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคำใหญ่ (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลคำใหญ่)
องค์การบริหารส่วนตำบลกุดโดน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลกุดโดนทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลบึงนาเรียง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบึงนาเรียงทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลหัวหิน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหัวหินทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลพิมูล ครอบคลุมพื้นที่ตำบลพิมูลทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลโนนสะอาด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโนนสะอาดทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลทรายทอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทรายทองทั้งตำบล
ฮัมฮึง

| ฮัมฮึง |
| --- | --- |
เมือง
ภาพมุมสูงของเมืองฮัมฮึง
ฮัมฮึงที่ตั้งในประเทศเกาหลีเหนือ
พิกัด: 39°55′N 127°32′E﻿ / ﻿39.917°N 127.533°E﻿ / 39.917; 127.533
ประเทศ:  เกาหลีเหนือ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 330 ตร.กม. (130 ตร.ไมล์)
ประชากร (2008)
 • ทั้งหมด: 768,551 คน
เขตเวลา: UTC+9 (เวลามาตรฐานเกาหลี)
ฮัมฮึง (อักษรโรมัน: Hamhung; เกาหลี: 함흥; ฮันจา: 咸興; อาร์อาร์: Hamheung; เอ็มอาร์: Hamhŭng) เป็นเมืองทางตอนกลางค่อนไปทางตะวันออกของประเทศเกาหลีเหนือ ประชากรค.ศ. 1993 ราว 709,000 คน เคยเป็นศูนย์กลางการค้าใน ค.ศ. 1392 - ค.ศ. 1910 และพัฒนาเป็นเมืองอุตสาหกรรมในปี ค.ศ. 1920 ระหว่างสงคราม โรงงานได้ถูกทำลายจากการทิ้งระเบิดของสหรัฐอเมริกา นอกจากนั้นยังความสำคัญด้านสถาบันการศึกษาอีกด้วย
ภูมิศาสตร์

เมืองฮัมฮึง ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำซ็องช็อน ในมณฑลฮัมกยองใต้
เศรษฐกิจ

เมืองฮัมฮึง เป็นแหล่งอุตสาหกรรมเคมีที่สำคัญของเกาหลีเหนือ
การคมนาคม

ทางรถไฟ: สถานีรถไฟฮัมฮึง ตั้งอยู่บนเส้นทางสายเปียงกรา
วัฒนธรรม

โรงละครฮัมฮึง เป็นโรงละครที่ใหญ่ที่สุดในประเทศเกาหลีเหนือ
เมืองพี่น้อง

เซี่ยงไฮ้ , จีน
บุคคลที่เกิดที่ฮัมฮึง

พระเจ้าแทโจแห่งโชซอน (이성계; 1335–1408) ผู้ก่อตั้งราชวงศ์โชซอน
แอห์น ซู-คิล (안수길; 1911–1977) นักเขียน
ริชาด อี. คิม (1932–2009) นักเขียน
ยูน ควัง-โช (윤광조; born 1946) ศิลปิน
ยัง เฮียง-โซป (เกิด 1925)
โรงละครฮัมฮึง
เห็ด

เห็ดต่าง ๆ
เห็ดขึ้นบนมะพร้าว
เห็ด (mushroom) คือชีวอินทรีย์ (living organism) จัดอยู่ในอาณาจักรฟันไจ (fungi kingdom) มีหลากหลายรูปพรรณสัณฐาน จัดจำแนกอยู่ใน 'ไฟลัมเบสิดิโอไมโคตา (phylum Basidiomycota)' กับ 'ไฟลัมอะการิโคไมโคทา (phylum Agaricomycota)'
คำว่า 'เห็ด' หรือ 'ดอกเห็ด' คือส่วนโครงสร้างสืบพันธุ์ของฟันไจใหญ่ ประกอบด้วย ก้าน (stipe) และ หมวก (pileus) ใต้หมวกอาจเป็น ครีบ (lamella) หรือเป็นท่อ (tube) อันเป็นที่เกิด 'สปอร์ (spore)' ซึ่งสปอร์นขนาดเล็กมากคือจุลขนาดต้องใช้กล้องจุลทรรศ์ช่วยให้มองเห็น
ปัจจุบันได้มีการจำแนก 'เห็ด' แล้วกว่า 30,000 ชนิด มีทั้งที่เป็น 'เห็ดกินได้' 'เห็ดกินไม่ได้' 'เห็ดพิษ' บางชนิดกินแล้วเกิดประสาทหลอน บางชนิดกินแล้วถึงแก่ชีวิต
ดูเพิ่ม

รายชื่อเห็ด
แหล่งข้อมูลอื่น

Mushroom Observer, a collaborative mushroom recording and identification project
Online Edible Wild Mushroom Field Guide
อำเภอเมืองประจวบคีรีขันธ์

| อำเภอเมืองประจวบคีรีขันธ์ |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Mueang Prachuap Khiri Khan
สถานีรถไฟประจวบคีรีขันธ์
คำขวัญ: แคบสุดในสยาม เมืองงามสามอ่าว ดูดาวที่หว้ากอ ถิ่นก่อวีรกรรม ตำนานตาม่องล่าย
แผนที่จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ เน้นอำเภอเมืองประจวบคีรีขันธ์
พิกัด: 11°48′30″N 99°47′48″E﻿ / ﻿11.80833°N 99.79667°E﻿ / 11.80833; 99.79667
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: ประจวบคีรีขันธ์
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 844.0 ตร.กม. (325.9 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 90,986 คน
 • ความหนาแน่น: 107.80 คน/ตร.กม. (279.2 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 77000, 77210 (เฉพาะตำบลบ่อนอกและหมู่ที่ 1, 4-10 ตำบลอ่าวน้อย)
รหัสภูมิศาสตร์: 7701
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอเมืองประจวบคีรีขันธ์ ถนนก้องเกียรติ ตำบลประจวบคีรีขันธ์ อำเภอเมืองประจวบคีรีขันธ์ จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ 77000
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ด่านสิงขร
เมืองประจวบคีรีขันธ์ เป็นอำเภอศูนย์กลางการปกครองและการบริหารของจังหวัดประจวบคีรีขันธ์
ประวัติ

อำเภอเมืองประจวบคีรีขันธ์เดิมในสมัยกรุงศรีอยุธยา มีชื่อว่า "เมืองนารัง" หรือ "เมืองบางนางรม" ดังปรากฏในหนังสือคำให้การชาวกรุงเก่าได้ลำดับชื่อหัวเมืองปักษ์ใต้ดังนี้ "เมืองปราณ เมืองชะอัง เมืองนารัง เมืองบางตะพาน" เมืองเหล่านี้ก็คือ อำเภอปราณบุรี อำเภอชะอำ อำเภอเมืองประจวบคีรีขันธ์ และอำเภอบางสะพานในปัจจุบัน
หลังกรุงศรีอยุธยาเสียแก่พม่าเมื่อปี พ.ศ. 2310 เมืองนารัง (บางนางรม) ก็เลิกร้างไป จนถึงสมัยรัชกาลที่ 2 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ โปรดเกล้าฯ ให้ตั้งเมืองบางนางรมขึ้นใหม่ที่ปากคลองบางนางรม แต่ที่ดินไม่เหมาะสมแก่การเพาะปลูก จึงย้ายที่ว่าการเมืองไปตั้งที่เมืองกุย ครั้นสมัยรัชกาลที่ 4 พ.ศ. 2398 โปรดเกล้าฯ ให้เปลี่ยนชื่อจากเมืองกุยเป็น "เมืองประจวบคีรีขันธ์" โดยรวมเมืองกุย เมืองคลองวาฬ เมืองบางนางรมเข้าด้วยกัน โดยที่ตั้งเมืองยังคงตั้งอยู่ที่เมืองกุย (คืออำเภอกุยบุรีในปัจจุบัน)
ครั้นถึงสมัยรัชกาลที่ 5 ทรงจัดการปกครองแบบมณฑลเทศาภิบาล ตั้งมณฑลราชบุรี ขึ้นในปี พ.ศ. 2438 เมืองประจวบคีรีขันธ์ซึ่งเป็นเมืองชั้นจัตวาขึ้นกับแขวงเมืองเพชรบุรีนั้นจึงได้รับจัดตั้งเป็น อำเภอเมืองประจวบคีรีขันธ์ สังกัดเมืองเพชรบุรี มณฑลราชบุรี
พ.ศ. 2441 โปรดเกล้าฯ ให้ย้ายที่ว่าการอำเภอเมืองประจวบคีรีขันธ์ มาตั้งอยู่ที่อ่าวเกาะหลัก ต่อมา วันที่ 2 มกราคม พ.ศ. 2449 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้มีพระบรมราชโองการเหนือเกล้าให้รวมเอาอำเภอเมืองปราณบุรี อำเภอเมืองประจวบคีรีขันธุ์ จังหวัดเพชรบุรี และอำเภอกำเนิดนพคุณ จังหวัดชุมพร ซึ่งเป็นเมืองชั้นจัตวามาก่อนเข้ารวมเป็นเมืองปราณบุรี (จังหวัดปราณบุรี) ตั้งที่ตำบลเกาะหลัก อำเภอเมืองประจวบคีรีขันธ์จึงได้แยกจากเมืองเพชรบุรีมาอยู่ในการปกครองของเมืองปราณบุรี เป็น อำเภอประจวบคีรีขันธ์  ในสมัยรัชกาลที่ 6 โปรดให้เปลี่ยนชื่อเมืองปราณบุรีเป็น "เมืองประจวบคีรีขันธ์" เมื่อวันที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2458 อำเภอประจวบคีรีขันธ์จึงสังกัดเมืองประจวบคีรีขันธ์ (ซึ่งต่อมาเปลี่ยนเป็นจังหวัดประจวบคีรีขันธ์) จนกระทั่งมีการเปลี่ยนชื่ออำเภอเป็น อำเภอเมืองประจวบคีรีขันธ์ และมีการเปลี่ยนนามอำเภอตามชื่อตำบลที่ตั้งอำเภอคือ อำเภอเกาะหลัก ภายหลังได้เปลี่ยนกลับมาเป็น "อำเภอเมืองประจวบคีรีขันธ์" จวบจนถึงปัจจุบัน
ที่ตั้งและอาณาเขต

ตั้งอยู่กึ่งกลางของจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ห่างจากกรุงเทพมหานครประมาณ 281 กิโลเมตร มีแนวชายแดนไทย-พม่า ยาวประมาณ 44 กิโลเมตร มีจุดผ่านแดน 1 แห่ง ได้แก่ ช่องด่านสิงขร หมู่ที่ 6 ตำบลคลองวาฬ ช่องที่แคบที่สุดของประเทศไทยกว้างประมาณ 11 กิโลเมตร อยู่ในเขตตำบลห้วยทราย
อำเภอเมืองประจวบคีรีขันธ์ตั้งอยู่ทางตอนกลางของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอกุยบุรี
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอ่าวไทย
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอทับสะแก
ทิศตะวันตก ติดต่อกับภาคตะนาวศรี (ประเทศพม่า)
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอเมืองประจวบคีรีขันธ์แบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 6 ตำบล 63 หมู่บ้าน ได้แก่
| ลำดับ | อักษรไทย | อักษรโรมัน | จำนวนหมู่บ้าน | จำนวนประชากร (ธันวาคม 2565) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | ประจวบคีรีขันธ์ | Prachuap Khiri Khan | – | 17,892 |
| 2. | เกาะหลัก | Ko Lak | 11 | 15,413 |
| 3. | คลองวาฬ | Khlong Wan | 9 | 15,034 |
| 4. | ห้วยทราย | Huai Sai | 13 | 9,681 |
| 5. | อ่าวน้อย | Ao Noi | 16 | 25,030 |
| 6. | บ่อนอก | Bo Nok | 14 | 7,525 |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอเมืองประจวบคีรีขันธ์ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 8 แห่ง ได้แก่
เทศบาลเมืองประจวบคีรีขันธ์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลประจวบคีรีขันธ์ทั้งตำบล บางส่วนของตำบลเกาะหลักและตำบลอ่าวน้อย
เทศบาลตำบล กม.5 ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลอ่าวน้อย
เทศบาลตำบลคลองวาฬ ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลคลองวาฬ
องค์การบริหารส่วนตำบลเกาะหลัก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเกาะหลัก (นอกเขตเทศบาลเมืองประจวบคีรีขันธ์)
องค์การบริหารส่วนตำบลคลองวาฬ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคลองวาฬ (นอกเขตเทศบาลตำบลคลองวาฬ)
องค์การบริหารส่วนตำบลห้วยทราย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลห้วยทรายทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลอ่าวน้อย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลอ่าวน้อย (นอกเขตเทศบาลเมืองประจวบคีรีขันธ์และเทศบาลตำบล กม.5)
องค์การบริหารส่วนตำบลบ่อนอก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ่อนอกทั้งตำบล
ลักษณะภูมิประเทศ

ลักษณะโดยทั่วไป ของจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ มีความลาดเอียงจากทิศตะวันตก ซึ่งเป็นเทือกเขาตะนาวศรี อันเป็นเทือกเขากั้นระหว่างพรมแดนไทย กับพม่าลงสู่ด้านตะวันออก ซึ่งเป็นอ่าวไทย และมีเทือกเขาและภูเขากระจัดกระจายอยู่ทั่วไป ทั้งบริเวณชายฝั่งทะเล และบริเวณส่วนกลางของพื้นที่จังหวัดซึ่งมีชายหาดและอ่าวที่สวยงามหลายแห่ง เช่น อ่าวประจวบฯ อ่าวมะนาวเป็นอ่าวที่ชายหาดรูปโค้งเสี้ยวพระจันทร์แต่งแต้มด้วยภูเขา ทิวเขา และเกาะแก่งต่าง ๆ ที่ผสมกลมกลืนกันตามธรรมชาติ เหมาะแก่การพักผ่อนหย่อนใจ นอกจากนี้ยังมีเทือกเขาสลับซับซ้อน สมดังความหมายของชื่อจังหวัดที่แปลว่า “เมืองที่มีภูเขาเป็นหมู่ ๆ ยาวพืดทั่วไป” ซึ่งมีภูเขากระจัดกระจายทั่วไป ทั้งบริเวณชายฝั่งทะเล และบริเวณส่วนกลางของจังหวัด
พื้นที่อำเภอเมืองประจวบคีรีขันธ์ ประกอบด้วย  6 ตำบล
1. ตำบลอ่าวน้อย	คิดเป็นร้อยละ	40.28
2. ตำบลบ่อนอก	คิดเป็นร้อยละ	22.39
3. ตำบลห้วยทราย	คิดเป็นร้อยละ	13.63
4. ตำบลคลองวาฬ	คิดเป็นร้อยละ	11.14
5. ตำบลเกาะหลัก	คิดเป็นร้อยละ	10.90
6. ตำบลประจวบคีรีขันธ์	คิดเป็นร้อยละ	1.66
- พื้นที่ราบประมาณร้อยละ 71
- เป็นภูเขาประมาณ ร้อยละ 28
- พื้นน้ำร้อยละ 1
สภาพแหล่งน้ำ
แหล่งน้ำธรรมชาติส่วนใหญ่เป็นสายสั้น ๆ ที่เป็นอิสระแยกจากกันและไหลลงอ่าวไทยอยู่ในสภาพตื้นเขิน จะมีน้ำมากเฉพาะในช่วงฤดูฝน ส่วนในฤดูแล้งจะมีน้ำบ้างบางส่วน ซึ่งใช้ประโยชน์ในด้านการเกษตรได้บ้างเพียงส่วนน้อย แหล่งน้ำธรรมชาติที่สำคัญ ได้แก่
- คลองบึง ยาวประมาณ 20 กิโลเมตร
- คลองบางนางรม ยาวประมาณ 40 กิโลเมตร
ซึ่งเทศบาลเมืองประจวบคีรีขันธ์ ได้แบ่งเมืองสามอ่าว ทั้งหมด 3 อ่าว
1.อ่าวประจวบ หรือชื่อเต็มว่า อ่าวประจวบคีรีขันธ์ - ตั้งอยู่ใจกลางเมืองของตำบลประจวบคีรีขันธ์ อำเภอเมืองประจวบคีรีขันธ์ จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ มีเขาช่องกระจก สะพานปลาสราญวิถี
2.อ่าวมะนาว - ตั้งอยู่ในกองบิน 5 ตำบลเกาะหลัก อำเภอเมืองประจวบคีรีขันธ์ จังหวัดประจวบคีรีขันธ์
3.อ่าวน้อย - ตั้งอยู่ในตำบลอ่าวน้อย อำเภอเมืองประจวบคีรีขันธ์ จังหวัดประจวบคีรีขันธ์
ลักษณะภูมิอากาศ

ลักษณะอากาศ โดยทั่วไปอากาศไม่ร้อนและไม่หนาวจนเกินไป ความชื้นอากาศปานกลาง เนื่องจากอยู่ใกล้ทะเล ในบางปีจะได้รับอิทธิพลจากพายุโซนร้อน ซึ่งก่อตัวในทะเลจีนใต้ แล้วเคลื่อนเข้าสู่ประเทศไทยทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือและภาคตะวันออก กับมีความกดอากาศสูงจากประเทศจีนแผ่ลงมาเป็นละลอก ๆ ซึ่งอาจก่อให้เกิดสภาวะฝนปริมาณมากในเดือนตุลาคม โดยปกติจะมีลมพัดผ่านทุกฤดูกาล ในฤดูหนาวจะพัดมาจากทางทิศเหนือ และตะวันออกเฉียงเหนือ และเปลี่ยนเป็นลมตะวันออกเฉียงใต้ในฤดูร้อน
ฤดูกาล อำเภอเมืองประจวบคีรีขันธ์ มี 3 ฤดู ได้แก่
1. ฤดูฝน จะเริ่มตั้งแต่กลางเดือนพฤษภาคม จนถึงกลางเดือนพฤศจิกายน เป็นระยะเวลาประมาณ 7 เดือน โดยได้รับอิทธิพลจากลมมรสุมตะวันตกเฉียงใต้ ซึ่งลมนี้พัดมาจากมหาสมุทรอินเดีย โดยฝนจะหนักในเดือนพฤษภาคม แล้วฝนจะทิ้งช่วงในเดือนมิถุนายน และเดือนกรกฎาคมหลังจากนั้นฝนจะตกหนักในช่วงเดือนสิงหาคม ถึงเดือนพฤศจิกายนมีปริมาณน้ำฝนเฉลี่ย 1,179 มิลลิเมตร
2. ฤดูหนาว เริ่มตั้งแต่กลางเดือนธันวาคม ถึงปลายเดือนกุมภาพันธ์ ในระยะนี้จะเป็นมรสุมตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งลมนี้จะพัดมาจากบริเวณความกดอากาศสูงในทะเลจีนใต้ ซึ่งจะพัดเอาความร้อนขึ้นมา อุณหภูมิต่ำสุดประมาณ 25 องศาเซลเซียส
3. ฤดูร้อน เริ่มตั้งแต่กลางเดือนกุมภาพันธ์ ถึง กลางเดือนพฤษภาคม โดยระยะนี้เป็นช่วงรอยต่อของฤดูลมมรสุมหลังจากสิ้นฤดูลมมรสุมตะวันออกเฉียงเหนือแล้ว อากาศจะเริ่มร้อน และมีอากาศร้อนที่สุดในเดือนเมษายน แต่ไม่ร้อนมากนักเนื่องจากภูมิประเทศเป็นคาบสมุทรอยู่ใกล้ทะเล กระแสลมและไอน้ำจากทะเลทำให้อากาศคลายร้อนลงไป อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย 29 องศาเซลเซียส
อุณหภูมิ
- เฉลี่ยตลอดทั้งปี 27 องศาเซลเซียส
- สูงสุดวัดได้ 39.3 องศาเซลเซียส
- ต่ำสุดวัดได้ 10.5 องศาเซลเซียส
อีเลียต สปิตเซอร์
ชีวิตช่วงต้นและภูมิหลัง

สปิตเซอร์เกิดในเขตบรองซ์ เป็นลูกคนเล็กสุดในจำนวน 3 คนของแอนน์ สเปนเซอร์ (นามสกุลก่อนแต่งงานคือ โกลด์ฮาเบอร์) อดีตศาสตราจารย์ชาวอังกฤษ และเบอร์นาร์ด สเปนเซอร์ มหาเศรษฐีอสังหาริมทรัพย์ เขาสืบเชื้อสายมาจากชาวยิวซึ่งอพยพมาจากออสเตรีย
เขาสำเร็จการศึกษาจากโรงเรียน ฮอเรซ มานน์ (Horace Mann School) หลังจากทำคะแนนการสอบวัดความสามารถทางการศึกษา (Scholastic Aptitude Test : SAT)
ได้ 1,590 คะแนน สปิตเซอร์จึงเข้าศึกษาต่อ ณ มหาวิทยาลัยพรินซ์ตัน เอกสำนักกิจการสาธารณะและระหว่างประเทศวู้ดโรว์ วิลสัน (Woodrow Wilson School of Public and International Affairs) เขาทำคะแนนเต็มได้ในการสอบคัดเลือกเข้าสำนักกฎหมาย (Law School Admission Test : LSAT) และเข้าศึกษาต่อ ณ สำนักกฎหมายฮาร์วาร์ด ที่ซึ่งเขาได้พบและแต่งงานกับ ซิลด้า วอลล์ (Silda Wall) เมื่อวันที่ 17 ตุลาคม พ.ศ. 2530 และมีลูกด้วยกัน 3 คน ได้แก่ เอลิสซ่า (Elyssa) ซึ่งเกิดเมื่อ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2532, ซาราเบธ (Sarabeth) เกิดเมื่อ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2535, และเจนน่า (Jenna) เกิดเมื่อ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2537
ชีวิตช่วงต้นและภูมิหลัง > อาชีพการงานด้านกฎหมาย

หลังจากได้รับปริญญา Juris Doctor สปิตเซอร์จึงเข้าทำงานเป็นเสมียนให้ผู้พิพากษาโรเบิร์ต ดับเบิลยู สวีท (Robert W. Sweet) ในแมนฮัตตัน ต่อมาจึงเข้าร่วมบริษัทกฎหมายพอลล์, เวสส์, ริฟคินด์, วอร์ตัน แอนด์ แกร์ริสัน (Paul, Weiss, Rifkind, Wharton & Garrison) หลังจากอยู่ได้ไม่ถึง 2 ปี เขาก็เข้าทำงานร่วมกับอัยการเขตแมนฮัตตัน โรเบิร์ต เอ็ม มอร์เก็นเธา ที่ซึ่งเขาดำรงตำแหน่งหัวหน้าหน่วยขู่กรรโชกแรงงาน และใช้เวลา 6 ปีในการปราบปรามอาชญากรรมในองค์กร เขาเป็นผู้นำการสืบสวนซึ่งล้มล้างอิทธิพลของตระกูลแกมบิโน่เหนืออุตสาหกรรมเสื้อผ้าและการขนส่งด้วยรถกระบะ
สปิตเซอร์ออกจากสำนักงานอัยการในปี พ.ศ. 2535 เพื่อเข้าทำงานที่บริษัทกฎหมาย สแกดเด็น, อาร์ปส์, สเลท, มีเกอร์ แอนด์ ฟลอม และทำงานอยู่ที่นั่นจนถึงปี พ.ศ. 2537 และต่อมาเข้าบริษัท คอนแสตนติน แอนด์ พาร์ทเนอร์ส์ ที่ซึ่งเขาทำงานในคดีหลายคดีที่กี่ยวข้องกับสิทธิผู้บริโภคและการฝ่าฝืนกฎหมายการแข่งขันเสรี (Antitrust Law)
อาชีพการงานด้านการเมือง

พ.ศ. 2537 สปิตเซอร์วางมือจากการทำงานเอกชน เพื่อหันมาทุ่มเทให้กับการชิงตำแหน่งหัวหน้าอัยการสูงสุดรัฐนิวยอร์ก แต่เขาไม่ประสบความสำเร็จ อย่างไรก็ตาม ในการเลือกตั้งครั้งต่อมา พ.ศ. 2541 เขาก็ได้รับเลือกตั้งในที่สุด และตั้งแต่นั้นมา เขาก็กลายเป็นหนึ่งในนักการเมืองพรรคเดโมแครตที่โดดเด่นที่สุดในรัฐนิวยอร์ก เขาได้รับเลือกตั้งเป็นผู้ว่าการรัฐนิวยอร์กเมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549
อาชีพการงานด้านการเมือง > การหาเสียงชิงตำแหน่งหัวหน้าอัยการสูงสุด

ในปีพ.ศ. 2537 หัวหน้าอัยการสูงสุดจากพรรคเดโมแครตผู้รับตำแหน่งมาอย่างยาวนาน โรเบิร์ต อับรามส์ (Robert Abrams) ตัดสินใจลาออกจากตำแหน่ง เนื่องจากไม่สามารถเอาชนะ อัล ดามาโต้ (Al D'Amato) ในการเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาได้ สมาชิกพรรคเดโมแครตหลายคนเห็นจุดอ่อนใน จี โอลิเวอร์ คอปเปลล์ (G. Oliver Koppell) ผู้เข้ามารับตำแหน่งหัวหน้าอัยการสูงสุดแทนให้ครบวาระ และต่างเสนอตัวชิงตำแหน่ง สปิตเซอร์เองก็เป็นหนึ่งในนั้น ตอนนั้นเขายังอายุน้อยและไม่เป็นที่รู้จัก ถึงแม้จะได้เงินสนับสนุนจำนวนมากจากครอบครัวของเขาเอง ผลลัพธ์การหาเสียงคือ เขาได้รับคะแนนเสียงเป็นอันดับสุดท้ายในบรรดาผู้สมัครเป็นตัวแทน 4 คน โดยผู้ชนะคือ ผู้พิพากษาแคเร็น เบิร์นสไตน์ (Karen Burnstein) แต่ต่อมา เบิร์นสไตน์ก็แพ้เดนนิส แวคโค จากพรรครีพับลิกันในการเลือกตั้งทั่วไป
พ.ศ. 2541 สปิตเซอร์สมัครลงเลือกตั้งชิงตำแหน่งอีกครั้ง เขาเอาชนะ คอปเปลล์, สมาชิกวุฒิสภา แคเธอรีน แอ็บเบท (Catherine Abbate), สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เจฟฟ์ ออร์ลิค (Jeff Orlick) และอดีตที่ปรึกษาผู้ว่าการ ชาร์ลส์ เดวิส (Charles Davis) ได้ในการเลือกตั้งไพรมารี (primary) ของพรรคเดโมแครต ต่อมา เขาเอาชนะแวคโคซึ่งดำรงตำแหน่งในตอนนั้นด้วยคะแนน 48.2 เปอร์เซ็นต์ ต่อคะแนน 47.6 เปอร์เซ็นต์ ของที่แวคโคได้รับ สปิตเซอร์เลือกตั้งใหม่อีกครั้งในปี พ.ศ. 2545 โดยมีคู่แข่งเป็นผู้พิพากษาจากพรรครีพับลิกัน ดอร่า อิริซาร์รี่ โดยสปิตเซอร์ชนะด้วยคะแนนเสียง 66 เปอร์เซ็นต์