stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
คากูเระคิริชิตัง
ประวัติ > ฮานาเระคิริชิตังในปัจจุบัน

ศาลเจ้าคาเรมัตสึ และหินอธิษฐาน สถานที่สำคัญทางศาสนาของคากูเระคิริชิตัง
ตามธรรมเนียมของฮานาเระคิริชิตัง เด็กผู้ชายจะเรียนรู้การสวดภาวนาและการประกอบพิธีกรรมทางศาสนาจากครอบครัว โดยมีลักษณะสืบทอดศาสนาแบบพระสงฆ์ศาสนาพุทธของญี่ปุ่นคือเป็นแบบปุโรหิต แต่ละบ้านจะมีการสวดไม่เหมือนกันซึ่งส่วนใหญ่ไม่ได้มาตรฐานบทสวดทั่วไปเลย และนักบวชขาดความรู้ด้านบทสวดเช่น พระบิดา (Our Father), วันทามารีย์ (Hail Mary), วันทาพระราชินี (the Salve Regina) และบทสวดพื้นฐานอื่น ๆ รวมทั้งไม่เข้าใจบทสวดที่พวกเขาท่องกันมาเลยแม้แต่น้อยและไม่มีทีท่าว่าจะสนใจด้วย โดยพวกเขาสนใจด้านจิตวิญญาณมากกว่าประวัติศาสตร์หรือเทววิทยา  พวกเขาจะเก็บเหรียญหรือภาพแขวนรูปนักบุญไว้ในตู้และจะนำออกมาเฉพาะในวันพิเศษ พิธีกรรมสารภาพบาปหรือกิจกรรมอื่น ๆ ที่กระทำโดยบาทหลวงจะขาดหายไป แล้วแทนที่ด้วยการบูชาบรรพบุรุษตามธรรมเนียมพุทธ และพิธีกรรมทำให้บริสุทธิ์แบบชินโต หากทายาทของพวกเขาเติบโตขึ้นอาจไม่สนใจ หรือย้ายออกจากแหล่งเดิมจนหมด กอปรกับอัตราการเกิดต่ำของญี่ปุ่น ทำให้ฮานาเระคิริชิตังลดจำนวนลงและขาดคนรับช่วงต่อ
ขณะที่ฮานาเระคิริชิตังกำลังจะหมดไป ชาวเกาะอิกิตสึกิที่รัฐบาลญี่ปุ่นมองข้ามมาตลอดได้แสดงตัวตนในปี ค.ศ. 1980 โดยพวกเขาการแสดงออกด้วยการปฏิบัติศาสนกิจ การแสดงละครผ่านนิทานพื้นบ้าน หรือการสร้างรูปปั้นทางศาสนาที่ก่อนหน้านี้พวกเขากระทำกันอย่างหลบซ่อนมาตลอด เมื่อสมเด็จพระสันตะปาปาจอห์น ปอลที่ 2 เสด็จเยือนประเทศญี่ปุ่นเมื่อ ค.ศ. 1981 ทรงสวมกอดชาวคากูเระคิริชิตังสี่คนที่เฝ้ารับเสด็จ แต่การปรากฏตัวของคากูเระคิริชิตังนั้น คือต้องการให้ทุกคนทราบว่าพวกเขามีตัวตนจริง และไม่ประสงค์จะเข้าร่วมศาสนจักรโรมันคาทอลิก แม้จะมีวัยรุ่นที่มีบรรพชนเป็นคริสตังลับมารับศีลล้างบาปกับพระองค์ แต่ก็มีอยู่น้อยคนนัก
คริสตัล วีลัน (Christal Whelan) นักมานุษยวิทยาได้พบกลุ่มฮานาเระคิริชิตังในหมู่เกาะโกโต ซึ่งศาสนิกชนเหล่านี้สืบเชื้อสายมาจากคากูเระคิริชิตังที่ลี้ภัยมาตั้งถิ่นฐานบริเวณนี้ ปัจจุบันในหมู่เกาะนี้เหลือนักบวชเพียงสองคนซึ่งทั้งสองมีอายุกว่า 90 ปีและไม่เคยมีปฏิสัมพันธ์ต่อกัน ขณะที่สัตบุรุษส่วนใหญ่เป็นผู้สูงอายุและไม่มีนักบวชสืบทอดพระศาสนาแนวทางนี้อีก ปัจจุบันประชากรบนเกาะอิกิตสึกิมีอยู่ 7,000 คน ส่วนใหญ่เป็นผู้สูงอายุ และมีประชากรลดลงเรื่อย ๆ ชิเงโอะ นากาโซโนะ ภัณฑารักษ์บนเกาะอิกิตสึกิระบุว่าคนที่ยังเป็นคากูเระคิริชิตังมีอยู่ 500 คน จากทั้งหมดหกกลุ่มบนเกาะ ซึ่งมีศาสนิกชนราว 2,000 คน จากทั้ง 20 กลุ่ม เมื่อสองทศวรรษก่อนหน้านี้ โดยมากพวกเขากระทำพิธีกรรมแบบส่วนตัว ไม่ค่อยรวมกลุ่มกันอย่างเก่าก่อน
คัมภีร์ทางศาสนา

คากูเระคิริชิตังมีคัมภีร์ทางศาสนา เรียกว่า เท็งจิฮาจิเมะโนะโคโตะ (天地始之事, "จุดเริ่มต้นของสวรรค์และโลก") ที่ใช้เล่าเรื่องราวความเป็นมาตามเทววิทยาศาสนาคริสต์ของกลุ่มคริสตังลับ มีการแปลลงหนังสือ The Beginning of Heaven and Earth: The Sacred Book of Japan’s Hidden Christians ("จุดเริ่มต้นของสวรรค์และโลก : คัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์ของคริสตังลับญี่ปุ่น") โดยคริสตัล วีลัน (Christal Whelan) นักมานุษยวิทยา โดยแบ่งเนื้อเรื่องออกเป็น 15 บท ตั้งแต่การสร้างโลก เรื่องของอาดัมและเอวา เรื่องน้ำท่วมโลก ชีวิตของนางมารีย์พรหมจารีย์ การประสูติของพระเยซู การสิ้นพระชนม์ของพระเยซู และวันสิ้นโลก ส่วนบทที่ 15 นั้นมีเนื้อหาที่แปลกประหลาดผิดไปจากเรื่องก่อนหน้า แต่กลับถูกรวบรวมไว้ในคัมภีร์นี้ด้วย อย่างไรก็ตามเนื้อหาใน เท็งจิฮาจิเมะโนะโคโตะ มีลักษณะเป็นอไญยนิยม แลดูเป็นนิทานปรัมปราที่สุด  ทั้งยังแสดงให้เห็นถึงอิทธิพลจากศาสนาพุทธที่ปรากฏอยู่เป็นอันมาก
บทที่ 1 จุดเริ่มต้นของสวรรค์และโลก
บทที่ 2 ผลไม้ปีศาจเหวี่ยงออกนอกสวรรค์
บทที่ 3 พระกายเดอูซุเพื่อความรอดของมนุษย์
บทที่ 4 กษัตริย์สวรรคต
บทที่ 5 ซันตามารูยะระทมทุกข์
บทที่ 6 ห้าปริศนาแห่งอรุณรุ่ง
บทที่ 7 ตามหาพลิกแผ่นดิน
บทที่ 8 โยโรเต็ตสึกุมตัวผู้ศักดิ์สิทธิ์
บทที่ 9 ขึ้นเขาคารูวาริว
บทที่ 10 เงินมาตาบอด
บทที่ 11 คิรินโตะ
บทที่ 12 การคัดสรรของพระผู้ศักดิ์สิทธิ์
บทที่ 13 ก่อตั้งองค์กร
บทที่ 14 การทำลายโลกของเรา
บทที่ 15 ไม่มีชื่อเรื่อง
พิธีกรรมและความเชื่อ

ในอดีตชาวคริสตังลับเป็นชนชั้นชาวนาชาวไร่ไม่มีการศึกษา จึงท่องจำบทสวดทางศาสนาต่อ ๆ กันมา เรียกว่า โอราโช (おらしょ, มาจากคำละติน Oratio) ซึ่งดัดแปลงให้มีสำเนียงการสวดเหมือนชาวพุทธ และสวดภาวนา อาเม็งริยูซุ (あんめんりゆす, มาจาก Amen Deus หรือ Jesus) เมื่อไปศาลเจ้าชินโต ในชุมชนของพวกเขาจะแบ่งเป็นกลุ่มย่อย ๆ เรียกว่า คูมิ (組) แต่ละกลุ่มจะมีผู้นำ เรียกว่า จิฮิซามะ (ジヒサマ) ประกอบด้วยหัวหน้า รองหัวหน้า และสาวกอย่างละคน จิฮิซามะจะทำพิธีล้างบาป พิธีศพ และนำพิธีสวดภาวนาในโอกาสสำคัญต่าง ๆ เช่น วันคริสตสมภพ เรียกว่า โกตันโจ (ご誕生) โดยอ้างอิงปฏิทินพิธีกรรมเรียกว่า โอโจ (お帳) ที่สืบทอดมาตั้งแต่ก่อนมีคำสั่งห้ามนับถือศาสนา นอกจากนี้ยังมีพิธีโอมิซูโทริ (お水取り) จะกระทำบนเกาะนากาเอโนชิมะ โดยวางจานใส่สุราแทนเหล้าองุ่น (สื่อถึงพระโลหิตพระคริสต์) และปลาดิบซาชิมิแทนแผ่นปัง (สื่อถึงพระกายพระคริสต์) สวดภาวนาแล้วใช้ใบไม้รองน้ำที่ไหลมาตามร่องหินบรรจุลงในไห โดยน้ำดังกล่าวถือเป็นน้ำศักดิ์สิทธิ์ไว้ใช้ในพิธีกรรมทางศาสนา เป็น พิธีล้างบาปสำหรับทารก วันคริสต์มาส ใช้พรมหิ้งพระ ใช้พรมบ้านหลังมีพิธีศพ หรือใช้ไล่เสนียดจัญไรเมื่อมีคนต่างศาสนาเข้ามาในเรือน
พิธีกรรมส่วนใหญ่ผสมผสานเข้ากับศาสนาพุทธ มีการบูชาบรรพบุรุษ และพิธีกรรมชินโต ชาวคากูเระคิริชิตังคนหนึ่งกล่าวว่า "เราเอ่ยนามพระแม่มารีย์หลายครั้ง แต่เรามิได้สวดอ้อนวอนท่าน และเราก็ไม่ได้อ้างเอ่ยต่อพระเจ้าองค์ใดเป็นการเฉพาะ หากเป็นบรรพบุรุษของเรามากกว่า" และชาวคากูเระคิริชิตังหลายคนอธิบายว่า พวกเขาไม่เข้าใจเนื้อหาในบทสวดเลย และทำตามอย่างที่บรรพชนสั่งสอนมาเท่านั้น พวกเขาถือธรรมเนียมปฏิบัติอย่างชาวพุทธและชินโตปะปนด้วยเพื่ออำพราง กล่าวคือ จะกระทำพิธีกรรมหน้าแท่นบูชาแบบพุทธ แต่แฝงด้วยพิธีกรรมแบบคริสต์ นักบวชคากูเระคิริชิตังรูปหนึ่งกล่าวว่า "เมื่อก่อนมันอาจจะเป็นแค่การอำพราง…แต่ตอนนี้ผมเชื่อในพระเจ้าองค์อื่น ๆ ด้วย" และกล่าวอีกว่า "ผมมีแท่นบูชาพระพุทธรูปและศาลเจ้าชินโตในบ้านผมด้วย" แต่จะมีแท่นบูชาแบบคริสต์ซ่อนไว้ห้องลับ เรียกว่า นันโดะ (納戸) สำหรับเก็บศาสนวัตถุที่เรียกว่า นันโดกามิ (納戸神) เช่น โรซาริโอะ (ロザリオ) หรือสายประคำ โอเต็มเป็นชะ (オテンペンシャ, มาจากคำโปรตุเกส Penitencia "ศีลอภัยบาป") คือแส้พลีกรรม แต่ชาวคริสตังลับจะใช้ประพรมบ้านหรือประกอบพิธีรักษายามเจ็บไข้ นอกจากนี้ยังมีศาสนภัณฑ์อื่น ๆ เช่น พระพุทธรูปที่เบื้องหลังเป็นภาพไม้กางเขน แผ่นสัมฤทธิ์รูปแม่พระ ภาพแขวน รวมทั้งหุ่นสัมฤทธิ์รูปเทวดาจีน ชาวคริสตังลับเรียกว่า อินัชโชซามะ (イナッショさま) เป็นตัวแทนของนักบุญอิกญาซีโอแห่งโลโยนา ทั้งนี้พวกเขาสามารถร่วมงานประเพณีของชินโตและพุทธอย่างไม่ตะขิดตะขวงใจ
เมื่อมีพิธีปลงศพ ชาวคากูเระคิริชิตังจะให้พระสงฆ์ในศาสนาพุทธมาประกอบพิธีกรรมทางศาสนาให้ ในขณะเดียวกันพวกเขาจะแอบสวดอ้อนวอนตามความเชื่อของตนเองอย่างลับ ๆ จากนั้นจิฮิซามะ ซึ่งเป็นผู้นำของกลุ่มคริสตังลับ จะทำพิธีกรรมคล้ายกับพิธีล้างบาป โดยนำน้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์ที่ได้จากสถานที่มรณสักขีเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 17 มาใช้ในพิธีกรรม
ในวัฒนธรรมญี่ปุ่น

ชูซากุ เอ็นโด แต่งนวนิยายเรื่อง ศรัทธาไม่เงียบ (Silence) โดยอิงจากประวัติศาสตร์มุขปาฐะของคากูเระคิริชิตังที่ปฏิบัติศาสนกิจอย่างหลบซ่อน และยังทำเป็นเรื่องสั้นได้แก่เรื่อง มาเทอส์ (Mothers) และ อุนเซ็ง (Unzen)
ยาซูฮิเดะ อิโต นักแต่งเพลงชาวญี่ปุ่นในซิมฟอนิกแบนด์ (Symphonic Band) ได้แต่งเพลงชื่อ กลอรีโอซา (Gloriosa) ที่ได้แรงบันดาลใจจากดนตรีของคากูเระคิริชิตัง
นางิซะ โอชิมะ ผลิตภาพยนตร์เรื่อง อามากูซะ ชิโร โทกิซาดะ (Amakusa Shirō Tokisada) หรือ "กบฏ" (The Rebels) ในปี ค.ศ. 1962 เป็นเรื่องราวช่วงกบฏชิมาบาระ โดยชื่อภาพยนตร์ตั้งตามชื่อของอามากูซะ ชิโร หัวหน้ากลุ่มกบฏ
ในวัฒนธรรมญี่ปุ่น > ในวัฒนธรรมร่วมสมัย

อนิเมะเรื่อง ซามูไรจัมปลู (Samurai Champloo) ที่เนื้อเรื่องส่วนใหญ่อยู่ในช่วงกบฏชิมาบาระ และตัวละครตัวหนึ่งชื่อฟู มีบิดาเป็นคากูเระคิริชิตัง
อนิเมะเรื่อง ซามูไรพเนจร (Rurouni Kenshin) มีเรื่องราวของโชโงะ มูโต (Shougo Mutou) ก่อการกบฏเช่นเดียวกับกบฏชิมาบาระ แต่หลังการเสียชีวิตของเขาและซาโยะ น้องสาว รัฐบาลได้เนรเทศผู้ติดตามของโชโงะออกนอกประเทศ ที่ต่อมาทูตเนเธอร์แลนด์ได้เชื้อเชิญคนกลุ่มนี้เข้าประเทศด้วย ซึ่งใกล้เคียงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริงเมื่อปี ค.ศ. 1639 ที่มีการเนรเทศหญิงญี่ปุ่นที่แต่งงานกับสามีชาวดัตช์และอังกฤษพร้อมบุตรที่เมืองฮิราโดะโดยถูกส่งไปที่เมืองบาตาเวียด้วยเรือของบริษัทอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ที่มีสำนักงานใหญ่อยู่ในเอเชียในเมืองนั้น
ระเบียงภาพ

พระแม่มารีย์อำพรางในรูปลักษณ์ของเจ้าแม่กวนอิม
รูปปั้นพระแม่มารีย์อำพรางในรูปลักษณ์ของเจ้าแม่กวนอิม
รูปปั้นพระแม่มารีย์อำพรางในรูปลักษณ์ของเจ้าแม่กวนอิม
รูปปั้นพระแม่มารีย์ที่พรางเป็นพระกษิติครรภโพธิสัตว์ เทพพิทักษ์เด็กของญี่ปุ่น
ตราของศาลเจ้ากิอง ที่คากูเระคิริชิตังดัดแปลงเป็นตราของตัวเองในสมัยโชกุนโทกูงาวะ
ดูเพิ่ม

คิริชิตัง
คากูเระเน็นบุตสึ
จังหวัดนางาซากิ
ศาสนาคริสต์ในประเทศญี่ปุ่น
แหล่งข้อมูลอื่น

Photo-Documentary of Christian history in Japan with Concentration on Hidden Christians เก็บถาวร 2012-07-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน: photo and film project by students of St Olaf College.
"Japan - Hidden Christians": Foreign Correspondent documentary
Ikitsuki Journal; Once Banned, Christianity Withers in an Old Stronghold New York Times Article Dec. 25, 2003
Lack of Oppression Hurts Christianity in Japan เก็บถาวร 2007-09-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน New York Times Article Apr. 3, 1997
Japan's Crypto-Christians เก็บถาวร 2013-08-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Time Magazine Article
2008 Beatification of Japanese Martyrs. เก็บถาวร 2007-12-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
พระกษิติครรภโพธิสัตว์ หรือ จิโซ ในภาษาญี่ปุ่น เป็นโพธิสัตว์แห่งความเมตตา ถูกตัดพระเศียร เมื่อคราวกบฎชิมาบาระ
รูปปั้นพระแม่มารีย์อำพรางในรูปลักษณ์ของเจ้าแม่กวนอิม
วิญญาณของคริสตังที่ถูกสังหารอย่างไม่เป็นธรรม ตามความเชื่อญี่ปุ่น
พระพุทธรูปที่มีไม้กางเขนซ่อนไว้หลังองค์พระ
ทางหลวงเอเชียสาย 43

ทางหลวงเอเชียสาย 43 (AH43) เป็นถนนในโครงข่ายทางหลวงสายเอเชีย ระยะทางทั้งหมด 3,024 กิโลเมตร (1,879 ไมล์) เริ่มต้นจากทางหลวงเอเชียสาย 1 ในเมืองอัคระ ประเทศอินเดีย ถึงเมือง Matara ประเทศศรีลังกา
เส้นทางผ่านเมืองต่าง ๆ ของอินเดีย ได้แก่ อัคระ (บน AH1) Gwalior (ทางแยก AH47), Nagpur (ตัดกับ AH46), ไฮเดอราบาด และเบงคลูรู (AH45 และ AH47 มาบรรจบ), มทุไร และสิ้นสุดช่วงแรกที่ Rameswaram ก่อนที่จะมาเริ่มอีกช่วงหนึ่งในประเทศศรีลังกา ที่เมือง Talaimannar และผ่าน Mannar, อนุราธปุระ, Dambulla (ทางแยก AH44), Kurunegala, กัณฏิ, โคลัมโบ, กอลล์ และสิ้นสุดที่ Matara
รายชื่อทางหลวงที่ผ่าน > อินเดีย

ทางหลวงสายเอเชียได้ผ่านทางหลวงในประเทศอินเดียในช่วงต่าง ๆ ได้แก่ ทางหลวงอินเดีย NH 3, ทางหลวงอินเดีย NH 75, ทางหลวงอินเดีย NH26 , ทางหลวงอินเดีย NH 7 และทางหลวงอินเดีย NH 49 ผ่านรัฐต่าง ๆ ของอินเดีย ได้แก่ รัฐอุตตรประเทศ รัฐราชสถาน รัฐมัธยประเทศ รัฐมหาราษฏระ รัฐเตลังคานา รัฐกรณาฏกะ และรัฐทมิฬนาฑู
รายชื่อทางหลวงที่ผ่าน > ศรีลังกา

ทางหลวงสายเอเชียได้ผ่านส่วนต่าง ๆ ในทางหลวงศรีลังกา ดังนี้
A14  ทางหลวงศรีลังกา A14
A9  ทางหลวงศรีลังกา A9
A6  ทางหลวงศรีลังกา A6
A10  ทางหลวงศรีลังกา A10
A1  ทางหลวงศรีลังกา A1,  E04  ทางพิเศษศรีลังกา E04 เป็นแนวเส้นทางเลือกสำหรับ AH43 บน  A1  ทางหลวงศรีลังกา A1
A2  ทางหลวงศรีลังกา A2,  E01  ทางพิเศษศรีลังกา E01 เป็นแนวเส้นทางเลือกสำหรับ AH43 บน A2  ทางหลวงศรีลังกา A2,  E01  ปัจจุบัน ถนนเหล่านี้ได้ติดตั้งป้ายทางหลวงของศรีลังกา แต่ไม่ได้ติดตั้งป้าย AH43 ไว้
ทางหลวงเอเชียสาย 85

|  ทางหลวงเอเชียสาย 85> ข้อมูลของเส้นทาง |
| --- | --- |
ความยาว: 338 กิโลเมตร (210 ไมล์)
ทางแยกที่สำคัญ
ปลายทางทิศตะวันตก: Merzifon ตุรกี
ปลายทางทิศตะวันออก: Refahiye ตุรกี
ทางหลวงเอเชียสาย 85 (AH85) เป็นถนนแนวตะวันตก-ตะวันออกในโครงข่ายทางหลวงสายเอเชีย มีระยะทาง 338 กิโลเมตร (211 ไมล์) เส้นทางเริ่มต้นจากเมือง Merzifon และสิ้นสุดที่เมือง Refahiye ประเทศตุรกี เชื่อมต่อระหว่างทางหลวงเอเชียสาย 5 กับทางหลวงเอเชียสาย 1 เข้าด้วยกัน
รายชื่อทางหลวงที่ผ่าน > ตุรกี

ถนนตุรกี D100: Merzifon − Amasya − Refahiye
คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ศิลปะและการออกแบบ มหาวิทยาลัยนเรศวร

| --- | --- |
Faculty of Architecture art and design, Naresuan University

ชื่อย่อ: สถ. / ARCH
สถาปนา: 1 ตุลาคม พ.ศ. 2544; 22 ปีก่อน (2544-10-01)
คณบดี: ผศ.ดร.สันต์ จันทร์สมศักดิ์
ที่อยู่: เลขที่ 99 หมู่ 9 ถนนพิษณุโลก-นครสวรรค์ ตำบลท่าโพธิ์ อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก 65000
วารสาร: Square Journal
สี:   สีทรายทอง
มาสคอต: เจดีย์ทรงพุ่มข้าวบิณฑ์
เว็บไซต์: arch.nu.ac.th
คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ศิลปะและการออกแบบ มหาวิทยาลัยนเรศวร (อังกฤษ : Faculty of Architecture art and design, Naresuan University) ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2544 ตั้งอยู่ในเขตภาคเหนือตอนล่าง ณ อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก
ประวัติ

มหาวิทยาลัยนเรศวรได้เสนอขออนุมัติหลักสูตร "สถาปัตยกรรมศาสตรบัณฑิต" เพิ่มเติมไว้ในแผนพัฒนาการศึกษาระดับอุดมศึกษา ฉบับที่ 7 (2535 - 2539) ดังปรากฏตามบันทึกข้อความ ที่ ทม .1901/ กท .390 ลงวันที่ 7 ธันวาคม 2538 สำนักนโยบายและแผนอุดมศึกษาได้พิจารณาเห็นสมควรให้ความเห็นชอบ โดยระยะเริ่มต้นการสอนสาขาวิชานี้ จะอยู่ในความดูแลของ ภาควิชาวิศวกรรมโยธา คณะวิศวกรรมศาสตร์ และหลักสูตรดังกล่าวทางสภามหาวิทยาลัยได้รับทราบ และให้ความเห็นชอบหลักสูตรนี้แล้ว เมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ พ . ศ .2539
สาขาวิชาสถาปัตยกรรมได้รับการยกฐานะเป็น"คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์" ตั้งแต่วันที่ 1 ตุลาคม 2544 ประกอบด้วยหน่วยงานหลัก 3 หน่วยงาน คือ สำนักงานเลขานุการคณะ ภาควิชาสถาปัตยกรรม ศูนย์บริการวิชาชีพสถาปัตยกรรม และเนื่องจากมหาวิทยาลัยนเรศวรได้มีมติอนุมัติให้โอนย้ายสาขาวิชาการออกแบบบรรจุภัณฑ์ จากคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์(ในสมัยนั้น) มาสังกัดอยู่กับคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ในวันที่ 1 ตุลาคม 2546 ทางคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จึงได้ปรับเปลี่ยนหน่วยงานภายในคณะฯ โดยเพิ่มหน่วยงานขึ้นอีก 1 หน่วยงาน คือภาควิชาศิลปะและการออกแบบ และได้เปลี่ยนชื่อคณะเป็น "คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ศิลปะและการออกแบบ"
ภาควิชา

คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ศิลปะและการออกแบบ มหาวิทยาลัยนเรศวรแบ่งภาควิชาออกเป็น 2 ภาควิชา ดังต่อไปนี้
ภาควิชาสถาปัตยกรรม เก็บถาวร 2008-04-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ภาควิชาศิลปะและการออกแบบ เก็บถาวร 2008-04-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
หลักสูตรการศึกษา

ปัจจุบัน คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ศิลปะและการออกแบบ มหาวิทยาลัยนเรศวร จัดการเรียนการสอน 6 หลักสูตร ใน 8 สาขาวิชา ได้แก่
| หลักสูตรที่เปิดสอนในคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ศิลปะและการออกแบบ มหาวิทยาลัยนเรศวร> ภาควิชา | หลักสูตรที่เปิดสอนในคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ศิลปะและการออกแบบ มหาวิทยาลัยนเรศวร> ระดับปริญญาบัณฑิต | หลักสูตรที่เปิดสอนในคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ศิลปะและการออกแบบ มหาวิทยาลัยนเรศวร> ระดับปริญญามหาบัณฑิต | หลักสูตรที่เปิดสอนในคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ศิลปะและการออกแบบ มหาวิทยาลัยนเรศวร> ระดับปริญญาดุษฎีบัณฑิต |
| --- | --- | --- | --- |
|  ภาควิชาสถาปัตยกรรม |  หลักสูตรสถาปัตยกรรมศาสตรบัณฑิต (สถ.บ.) สาขาวิชาสถาปัตยกรรมศาสตร์ |  หลักสูตรสถาปัตยกรรมศาสตรมหาบัณฑิต (สถ.ม.) สาขาวิชาสถาปัตยกรรมศาสตร์ |  หลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต (ปร.ด.) สาขาวิชาสถาปัตยกรรมศาสตร์ |
|  ภาควิชาศิลปะและการออกแบบ |  หลักสูตรศิลปกรรมศาสตรบัณฑิต (ศป.บ.) สาขาวิชาการออกแบบบรรจุภัณฑ์  สาขาวิชาการออกแบบสื่อนวัตกรรม  สาขาวิชาการออกแบบทัศนศิลป์ |  หลักสูตรศิลปกรรมศาสตรมหาบัณฑิต (ศป.ม.) สาขาวิชาศิลปะและการออกแบบ |  หลักสูตรศิลปกรรมศาสตรดุษฎีบัณฑิต (ศป.ด.) สาขาวิชาศิลปะและการออกแบบ |
ศูนย์

คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ศิลปะและการออกแบบ มหาวิทยาลัยนเรศวร ประกอบด้วยศูนย์ต่างๆ ได้แก่
ศูนย์บริการวิชาชีพสถาปัตยกรรม เก็บถาวร 2008-07-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ดูเพิ่ม

มหาวิทยาลัยนเรศวร
รายชื่อคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ในประเทศไทย
แหล่งข้อมูลอื่น

มหาวิทยาลัยนเรศวร
คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ศิลปะและการออกแบบ มหาวิทยาลัยนเรศวร
กระดานสนทนาคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ศิลปะและการออกแบบ มหาวิทยาลัยนเรศวร เก็บถาวร 2008-03-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สมาคมศิษย์เก่าคณะคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ศิลปะและการออกแบบ มหาวิทยาลัยนเรศวร เก็บถาวร 2008-02-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กรายชื่อโรงเรียนสถาปัตยกรรมในประเทศไทย  |
| --- | --- | --- |
| สถาบันอุดมศึกษาของรัฐ | นเรศวร • มหาสารคาม • อุบลราชธานี |  |
| สถาบันอุดมศึกษา  ในกำกับของรัฐ | เกษตรศาสตร์ • ขอนแก่น • จุฬาลงกรณ์ • เชียงใหม่ • เทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง (ครุศาสตร์อุตสาหกรรม) • เทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง (สถาปัตยกรรมศาสตร์) • เทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี • เทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ • ธรรมศาสตร์ • พะเยา • แม่โจ้ • วลัยลักษณ์ • ศิลปากร • สงขลานครินทร์ |  |
| มหาวิทยาลัยราชภัฏ | เชียงราย • ภูเก็ต • พระนคร • สวนสุนันทา |  |
| มหาวิทยาลัย  เทคโนโลยีราชมงคล | ตะวันออก • ธัญบุรี • พระนคร • รัตนโกสินทร์ • ล้านนา • ศรีวิชัย • สุวรรณภูมิ • อีสาน |  |
| สถาบันอุดมศึกษาเอกชน | กรุงเทพ • เกษมบัณฑิต • รังสิต • วงษ์ชวลิตกุล • ศรีปทุม • อัสสัมชัญ |  |
รายชื่อ • หมวดหมู่ • โครงการ • สถานีย่อย
ถนนทรงวาด

|  ถนนทรงวาด |
| --- | --- |
อาคารเก่าแก่ริมถนนทรงวาด เรียกกันว่า ตึกแขก
ข้อมูลของเส้นทาง
ความยาว: 1.196 กิโลเมตร (0.743 ไมล์)
ทางแยกที่สำคัญ
ปลายทางทิศตะวันตก:  ถนนราชวงศ์ ในเขตสัมพันธวงศ์ กรุงเทพมหานคร
ปลายทางทิศตะวันออก:  ถนนเจริญกรุง ในเขตสัมพันธวงศ์ กรุงเทพมหานคร
ถนนทรงวาด (อักษรโรมัน: Thanon Song Wat) เป็นถนนสายหนึ่งในเขตสัมพันธวงศ์ กรุงเทพมหานคร ในย่านเยาวราช
ถนนทรงวาด กำเนิดจากการที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงเป็นผู้วาดแนวถนนเส้นนี้ลงบนแผนที่เพื่อลดความแออัดของพื้นที่ในย่านสำเพ็งหลังจากเกิดเพลิงไหม้ครั้งใหญ่ ถนนทรงวาดมีความยาวทั้งสิ้น 1,196 เมตร กินพื้นที่ตั้งแต่แขวงสัมพันธวงศ์และแขวงตลาดน้อย การตัดถนนทรงวาดแบ่งเป็น 2 ช่วง คือ ช่วงแรกเมื่อ พ.ศ. 2435 เริ่มจากถนนจักรเพชรถึงตรอกโรงกระทะ (ถนนเยาวพานิช) และช่วงที่สอง พ.ศ. 2450 จากตรอกโรงกระทะไปจดกับถนนเจริญกรุง
ในอดีตถนนทรงวาดเป็นถนนสายสำคัญที่เชื่อมต่อกับท่าเรือกลไฟบรรทุกสิ่งของจากหัวเมืองต่าง ๆ มายังกรุงเทพมหานคร สองฟากถนนจึงเต็มไปด้วยร้านค้าจำหน่ายนำเข้าและส่งออก ส่วนมากเป็นพืชผลทางการเกษตร เช่น บริษัทเจียไต๋ ซึ่งได้กลายมาเป็นเครือเจริญโภคภัณฑ์ในปัจจุบัน  และหลายร้านก็ยังคงดำเนินกิจการมาจนถึงปัจจุบันและเน้นการขายส่ง
ปัจจุบัน อาคารต่าง ๆ ที่ถนนทรงวาดจึงเป็นอาคารเก่าแก่ควรค่าแก่การอนุรักษ์ บริเวณหัวมุมถนนทรงวาดมีตึกโบราณที่เรียกกันว่า ตึกแขก มีการประดับลวดลายฉลุไม้แบบเรือนขนมปังขิง ซุ้มหน้าต่างทำเป็นทรงโค้งแหลม แบบสถาปัตยกรรมกอทิก เป็นไปได้ว่าในอดีตอาจจะเป็นห้างร้านของกลุ่มพ่อค้ามุสลิม และยังมีศิลปะบนผนังหรือกำแพงของอาคารต่าง ๆ จากฝีมือของศิลปินชาวตะวันตก  นอกจากนี้แล้วถนนทรงวาดตรงจุดตัดกับถนนทรงสวัสดิ์ มีถนนสายหนึ่งชื่อ "ถนนทรงเสริม" มีความยาว 20 เมตร ไปสิ้นสุดที่ท่าสวัสดี ท่าเรือที่สามารถโดยสารเรือข้ามฟากข้ามมายังท่าวัดทองธรรมชาติ ในฝั่งธนบุรีได้
สถานที่สำคัญที่อยู่บนถนนทรงวาดหรือใกล้เคียง

เพลย์ อาร์ต เฮาส์
ท่าราชวงศ์
ศาลเจ้าเล่าปุนเถ้ากง
โรงเรียนเผยอิง
ศาลเจ้าโจวซือกง
ศาลเจ้าอาเนี้ย
ศาลเจ้าซินปุนเถ้ากง
ศาลเจ้าเล่าปุนเถ้ากง
ศาลเจ้าเซียงกง
วัดปทุมคงคาราชวรวิหาร (วัดสำเพ็ง)
มัสยิดหลวงโกชา อิศหาก
ซอยวานิช 1 (สำเพ็ง)
ซอยวานิช 2 (เซียงกง)
Hostel URBY
แหล่งข้อมูลอื่น

แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ ถนนทรงวาด
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
13°44′22″N 100°30′14″E﻿ / ﻿13.739325°N 100.503751°E﻿ / 13.739325; 100.503751
"เส้นทางท่องเที่ยว ถนนทรงวาด ท่าน้ำราชวงศ์ ย่านเยาวราช แหล่งการค้าเก่าแก่ และวัฒนธรรม ไทย จีน อิสลาม". ไชน่าทาวน์เยาวราช.
อุ้มสี (2016-09-30). "บันทึกการเดินทางกินลมชมวิวริมทาง ณ ถ.ทรงวาด เขตสัมพันธวงศ์ กทม". โอเคเนชั่น.
ทางหลวงเอเชียสาย 87

|  ทางหลวงเอเชียสาย 87 |
| --- | --- |

ข้อมูลของเส้นทาง
ความยาว: 606 กิโลเมตร (377 ไมล์)
ทางแยกที่สำคัญ
ปลายทางทิศตะวันออก: อังการา ตุรกี
ปลายทางทิศตะวันตก: อิซมีร์ ตุรกี
ตำแหน่งที่ตั้ง
ประเทศ: ตุรกี
 
ระบบทางหลวง
ระบบทางหลวงเอเชีย
ทางหลวงเอเชียสาย 87 (AH87) เป็นถนนแนวตะวันออก-ตะวันตกในโครงข่ายทางหลวงสายเอเชีย มีระยะทาง 606 กิโลเมตร (379 ไมล์) เส้นทางเริ่มต้นจากทิศตะวันตกที่เมืองอังการา ซึ่งเป็นเมืองหลวงของประเทศตุรกี และสิ้นสุดที่เมืองอิซมีร์ ประเทศตุรกี เชื่อมต่อระหว่างทางหลวงเอเชียสาย 1 สู่ชายทะเล และยังสามารถเดินทางออกสู่ทะเลไปยังประเทศกรีซได้
รายชื่อทางหลวงที่ผ่าน > ตุรกี

D-200 ถนนตุรกี D200: อังการา − Sivrihisar
D-260 ถนนตุรกี D260: Sivrihisar − Afyonkarahisar
D-300 ถนนตุรกี D300: Afyonkarahisar − Uşak − อิซมีร์
ซึบาสะ อิมาอิ
ประวัติ

ชื่อภาษาอังกฤษ : Imai Tsubasa
ชื่อภาษาญี่ปุ่น : 今井翼
ชื่อเล่น : ทซึบะ,ทซึบาสะ,อิมาอิ,ทซึบัจจิ
วันเกิด : 17 ตุลาคม ค.ศ. 1981
สถานที่เกิด : จังหวัดคานะกาว่า ประเทศญี่ปุ่น
ส่วนสูง : 172 เซนติเมตร
น้ำหนัก : 52 กิโลกรัม
กรุ๊ปเลือด : A
เข้าจูเนี่ยร์เมื่อ : 23 เมษายน ค.ศ. 1995
ยูนิต : [Tackey & Tsubasa] (タッキー＆翼)
สิ่งที่ไม่ชอบ : แมว, แมลงทุกชนิด, นก, หนู และ ความสูง
รุ่นพี่ที่ชื่อชอบ : ฮิกาชิยามะ โนริยูกิ (Shonentai), นากาอิ มาซาฮิโระ (SMAP),โมริตะ โก (V6),นางาเซะ โทโมยะ (TOKIO)
เคยมาไทย 2 ครั้ง(อาจจะมีครั้งอื่นๆแต่ไม่ได้โปรโมท)
Pattaya Music Festival 2002
Thai J Pop Concert 2004
ผลงาน > ละคร

Mokuyou no kaidan（木曜の怪談）: Kaiki Club (1995)
Brothers (1998)
Genryoku Ryoran （元禄繚乱）(1999)
Summer Snow (2000)
J Ke no Haran （J家の反乱）(1999)
Neverland (2001)
Saigo no Bengonin （最後の弁護人）(2003)
Gekidan Engimono（劇団演技者）- STRIP (2004)
Gekidan Engimono（劇団演技者）- Fuyu no Yurigera（冬のユリゲーラ）(2005)
Haru to Natsu（ハルとナツ）(2005)
Gekidan Engimono（劇団演技者）- Sayonara Nishikokun（さようなら西湖くん）(2006)
ผลงาน > โซโล่คอนเสิร์ต

Tsubacon（翼魂） 2004
Tsubasa Imai 23 to 24 (2005)
Tsubasa Imai "STYLE" 06 (2006)
ผลงาน > ละครเวที

SHOCK DATE: Winter 2000 to Winter 2005
2000-Millenium SHOCK
2001-Shogeki SHOCK
2002-Shogeki SHOCK
2003-Shock is real SHOCK
2004-Shocking SHOCK
2005-Endless SHOCK
2006-Endless SHOCK
ผลงาน > รายการวิทยุ

Tsubasa no TOBASE
ผลงาน > โฆษณา

House "Tongari Corn"
Calpis "Nude" Non-Calorie Drink
นูเบมฮาต

นูเบมเฮต เป็นพระราชินีแห่งอียิปต์โบราณของระยะก่อนราชอาณาจักรใหม่ที่สอง พระองค์เป็นพระมเหสีของฟาโรห์เซเบคเอมซาฟที่ 1 และยังเป็นที่รู้จักจากหลายอนุสาวรีย์ มีรูปปั้นที่มีชื่อและพระนามของในนิวเบีย และพระองค์ยังปรากฏอยู่บนหินสลักในเดนเดร่าห์ และยังเกี่ยวของกับพระราชินีฮาร์อังค์เคส
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3010

|  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3010 |
| --- | --- |
สรรพยา - สรรคบุรี
ข้อมูลของเส้นทาง
ความยาว: 13.489 กิโลเมตร (8.382 ไมล์)
มีขึ้นเมื่อ: ไม่ระบุ–ปัจจุบัน
ทางแยกที่สำคัญ
ปลายทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ:  ทล.311 ใน อ.สรรพยา จ.ชัยนาท
ปลายทางทิศตะวันตกเฉียงใต้:  ทล.340 ใน อ.สรรคบุรี จ.ชัยนาท
ตำแหน่งที่ตั้ง
ประเทศ: ไทย
 
ระบบทางหลวง
 ทางหลวงแผ่นดิน  รายการ 
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3010 (สายสรรพยา - สรรคบุรี) เป็นทางหลวงแผ่นดินในจังหวัดชัยนาท มีระยะทางตลอดทั้งสาย 13.489 กิโลเมตร เป็นถนนขนาด 2 ช่องจราจรสวนทาง ยกเว้นในเขตชุมชนจะเป็นถนนขนาด 4 ช่องจราจรไป-กลับ โดยทางหลวงสายนี้เริ่มต้นที่แยกสรรพยา บนทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 311 ในตำบลสรรพยา อำเภอสรรพยา ไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ เข้าสู่ อำเภอสรรคบุรี ที่ตำบลห้วยกรด ผ่านตำบลเที่ยงแท้ และสิ้นสุดบนทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 340 ในตำบลแพรกศรีราชา อำเภอสรรคบุรี โดยทางหลวงสายนี้เป็นเส้นทางในความรับผิดชอบของแขวงทางหลวงชัยนาท
แหล่งข้อมูลอื่น

ระบบสารสนเทศโครงข่ายทางหลวง เก็บถาวร 2023-01-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน กรมทางหลวง กระทรวงคมนาคม
ทมิฬตายวาฬตุ

| --- | --- |
ทมิฬตายวาฬตุ
ตราแผ่นดินทมิฬนาฑู
เพลงประจำรัฐของทมิฬนาฑู
เนื้อร้อง: มโนนมานิยัม สุทรัม ปิลไล
ทำนอง: เอ็ม. เอส. วิศวนาถัน
รับไปใช้: 1956
ทมิฬตายวาฬตุ (ปรากฏทับศัพท์เป็น Tamil Thai Valthu หรือ Thamizh Thaai Vaazhthu) เป็นเพลงประจำรัฐทมิฬนาฑู ประพันธ์โดยมโนนมนิยัม สุนทรัม ปิลไล ทำนองโดยเอ็ม. เอส. วิศวนาถัน โดยทั่วไปพิธีทางการของรัฐบาลเริ่มต้นด้วยเพลงนี้ และจบด้วยเพลงชาติอินเดีย รวมถึงปรากฏเพลงนี้ร้องในตอนเช้าตามโรงเรียนในรัฐ
เนื้อร้องและคำแปล

| เนื้อร้องภาษาทมิฬ | อักษรละติน | คำแปล |
| --- | --- | --- |
| "நீராருங் கடலுடுத்த நிலமடந்தைக் கெழிலொழுகும்  சீராரும் வதனமெனத் திகழ் பரதக்  கண்டமிதில் தெக்கணமும் அதிற்சிறந்த திராவிட நல் திருநாடும் தக்கசிறு பிறைநுதலும் தரித்தநறுந் திலகமுமே அத்திலக வாசனைபோல் அனைத்துலகும் இன்பமுற எத்திசையும் புகழ் மணக்க இருந்த பெருந் தமிழணங்கே! தமிழணங்கே! உன்சீரிளமைத் திறம் வியந்து செய ல்மறந்து வாழ்த்துதுமே! வாழ்த்துதுமே!! வாழ்த்துதுமே!!!" | "Neeraarum Kadaludutha Nilamadanthai kezhilozhugum  Seeraarum Vadhanamena Thigazh Bharathak Kandamithil Thekkanamum Adhirsirandha Dravida Nal Thirunaadum Thakkasiru Pirainudhalum Tharitthanarum Thilakamumey Atthilaka Vaasanaipol Anaithulagum Inbamura Etthisayum Pugazh Manakka Irundha Perum Thamizhanange! Thamizhanange! Unseerilamai Thiram Viyandhu Seyal Marandhu Vazhthudhume! Vazhthudhume!! Vazhthudhume!!!" | เทพีแห่งโลกบนผืนทะเลอันอุมสมบูรณ์  ด้วยใบหน้าที่สวยงามในทวีปของอินเดียอันสูงส่งนี้ ทิศใต้โดยเฉพาะประเทศแห่งเทพีอันศักดิ์สิทธิ สุนทรียศาสตรืบนหน้าผาโค้งอันงดงา ดุจกลิ่นหอมเหมือนทิลาคานั้น ผู้คนทั้งโลกปลาบปลึ้ม ด้วยความเร่าร้อนจองท่านแผ่ไปทั่วทิศ โอ้ มารดาทมิฬ เป็นท่านที่สดใส ความบริสุทธิเหมือนเดิม ปีติยินดี สรรสเริญมารดาทมิฬ ด้วยความงดงาม่อ่นเยาว์อย่างน่าแปลกใจตลอดไป สดุดีแด่ท่าน สดุดีแด่ท่าน |