stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กูร์บันกูลือ เบร์ดือมูฮาเมดอว์

| อาร์กาดากกูร์บันกูลือ เบร์ดือมูฮาเมดอว์ |
| --- | --- |
เบร์ดือมูฮาเมดอว์ใน ค.ศ. 2019

ประธานาธิบดีเติร์กเมนิสถาน คนที่ 2
ดำรงตำแหน่ง 21 ธันวาคม ค.ศ. 2006 – 19 มีนาคม ค.ศ. 2022
รองประธานาธิบดี: ราชิต เมเรดอว์
ก่อนหน้า: ซาปาร์มือรัต นือยาซอว์
ถัดไป: เซร์ดาร์ เบร์ดือมูฮาเมดอว์
หัวหน้าพรรคประชาธิปไตย
ดำรงตำแหน่ง 4 สิงหาคม ค.ศ. 2007 – 18 สิงหาคม ค.ศ. 2013
ก่อนหน้า: ซาปาร์มือรัต นือยาซอว์
ถัดไป: คาซึมกูลือ บาบาเยฟ
รองประธานาธิบดีเติร์กเมนิสถาน คนที่ 3
ดำรงตำแหน่ง 1 มีนาคม ค.ศ. 2001 – 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2007
ประธานาธิบดี: ซาปาร์มือรัต นือยาซอว์ ตนเอง (รักษาการ)
ก่อนหน้า: Orazgeldi Aydogdiyev
ถัดไป: ราชิต เมเรดอว์
ประธานสภาประชาชนเติร์กเมนิสถาน
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  14 เมษายน ค.ศ. 2021
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด:  (1957-06-29) 29 มิถุนายน ค.ศ. 1957 (67 ปี) บาบารัป สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเติร์กเมน สหภาพโซเวียต
เชื้อชาติ: เติร์กเมน
พรรคการเมือง: อิสระ (ค.ศ. 2013–ปัจจุบัน)
การเข้าร่วม พรรคการเมืองอื่น: พรรคประชาธิปไตย (ก่อน ค.ศ. 2013)
คู่สมรส: โอกุลเกเรก เบร์ดือมูฮาเมโดวา
บุตร: 4 คน รวมเซร์ดาร์
บุพการี: Malikguly Berdimuhamedov Ogulabat Kurrayeva
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์แห่งรัฐเติร์กเมน
วิชาชีพ: ทันตแพทย์
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้:  เติร์กเมนิสถาน
สังกัด:  กองทัพบกเติร์กเมนิสถาน
ยศ: นายพลแห่งกองทัพบก (ตั้งแต่ ค.ศ. 2007)

กูร์บันกูลือ แมลิกกูลือเยวิช เบร์ดือมูฮาเมดอว์ (เติร์กเมน: Gurbanguly Mälikgulyýewiç Berdimuhamedow; เกิด 29 มิถุนายน 1957) หรือที่รู้จักกันในชื่อ อาร์กาดาก (Arkadag, Аркадаг) เป็นนักการเมืองชาวเติร์กเมน อดีตประธานาธิบดีเติร์กเมนิสถานจาก ค.ศ. 2006 ถึง 2022
เขามีวิชาชีพเป็นทันตแพทย์และเคยดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีกระทรวงสาธารณสุขในรัฐบาลของซาปาร์มือรัต นือยาซอว์ ตั้งแต่ ค.ศ. 1997 และเป็นรองประธานาธิบดีนับตั้งแต่ ค.ศ. 2001 เขาขึ้นดำรงตำแหน่งเป็นประธานาธิบดีชั่วคราวหลังนือยาซอว์เสียชีวิตลงเมื่อ 21 ธันวาคม 2006 และต่อมาลงเลือกตั้งและชนะการเลือกตั้งใน ค.ศ. 2007 เขาไม่มีผู้ลงคะแนนเสียงคัดค้านที่มีนัยสำคัญ และชนะการลงคะแนนไปอย่างถล่มทลาย (89.2%) ตามด้วยการเลือกตั้งอีกครั้งใน ค.ศ. 2012 ซึ่งมีผู้ลงคะแนนเสียงให้เขา 97% และการเลือกตั้งใน ค.ศ. 2017 ซึ่งเขาได้รับเลือกตั้งเป็นวาระที่สามติดต่อกันด้วยคะแนนเสียง 97.7% เขาเคยได้รับเลือกตั้งเข้าเป็นผู้ลงสมัครเข้าสู่สภาประชาชน (Halk Maslahaty) เมื่อ 28 มีนาคม ค.ศ. 2021 ในฐานะตัวแทนจากแคว้นอาฮัล เขาได้รับการลงคะแนน 100% จากผู้ลงคะแนน ในวันที่ 14 เมษายน ค.ศ. 2021 เขาได้รับการลงคะแนนเสียงเอกฉันท์ให้เป็นประธานสภาประชาชน สภาสูงของรัฐสภาเติร์กเมนิสถาน
เบร์ดือมูฮาเมดอว์ลงจากตำแหน่งประธานาธิบดีในวันที่ 19 มีนาคม ค.ศ. 2022 เพื่อให้เซร์ดาร์ ลูกชายที่ชนะการเลือกตั้งที่ถือว่าไม่เสรีหรือยุติธรรม ดำรงตำแหน่งต่อ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Gurbanguly Berdimuhamedow
วิกิคำคม มีคำคมที่กล่าวโดย หรือเกี่ยวกับ กูร์บันกูลือ เบร์ดือมูฮาเมดอว์
| ด ค กประธานาธิบดีเติร์กเมนิสถาน |
| --- | --- |
 สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเติร์กเมน:  Ivan Mezhlauk  Shaymardan Ibragimov  Nikolay Paskutsky  Grigory Aronshtam  Yakov Popok  Anna Mukhamedov  Yakov Chubin  Mikhail Fonin  Shadzha Batyrov  Balysh Ovezov  Sukhan Babayev  Dzhuma Durdy Karayev  Balysh Ovezov  Muhammetnazar Gapurow  ซาปาร์มือรัต นือยาซอว์ 
 เติร์กเมนิสถาน:  ซาปาร์มือรัต นือยาซอว์  กูร์บันกูลือ เบร์ดือมูฮาเมดอว์  เซร์ดาร์ เบร์ดือมูฮาเมดอว์ 
| ด ค กผู้นำประเทศในเครือรัฐเอกราช |
| --- | --- | --- |
|   อิลฮัม แอลีเยฟ   นีกอล พาชีนยัน   อาเลียกซันดร์ ลูกาแชนกา   ฆาเซิม-โฌมาร์ต โตกาเยฟ   ซาดีร์ จาปารอฟ    มายา ซันดู   วลาดีมีร์ ปูติน   เอมอมาลี ราห์มอน   ชัฟแกต มือร์ซียอยิฟ  |   อิลฮัม แอลีเยฟ   นีกอล พาชีนยัน   อาเลียกซันดร์ ลูกาแชนกา   ฆาเซิม-โฌมาร์ต โตกาเยฟ   ซาดีร์ จาปารอฟ    มายา ซันดู   วลาดีมีร์ ปูติน   เอมอมาลี ราห์มอน   ชัฟแกต มือร์ซียอยิฟ  |  |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  สหรัฐ  เกาหลี  โครเอเชีย  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์  รัสเซีย 
วิชาการ:  CiNii 
ศิลปิน:  มิวสิกเบรนซ์
ดุษฎี พนมยงค์

| ดุษฎี บุญทัศนกุล จ> ภ. |
| --- | --- |
เกิด: ดุษฎี พนมยงค์ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2482 (85 ปี) บ้านพูนศุข เขตบางรัก กรุงเทพมหานคร ประเทศสยาม
สัญชาติ: ไทย
ชื่ออื่น: ดุษ
การศึกษา: โรงเรียนเซนต์ฟรังซีสซาเวียร์คอนแวนต์ โรงเรียนเซนต์โยเซฟคอนเวนต์
ศิษย์เก่า: วิทยาลัยดนตรีกลาง ราชวิทยาลัยดนตรี
อาชีพ:  ศิลปิน  นักวิชาการ  นักเขียน 
คู่สมรส: ชาญ บุญทัศนกุล (สมรส 2518)
บิดามารดา: ปรีดี พนมยงค์ (บิดา) พูนศุข พนมยงค์ (มารดา)
ญาติ: ปาล พนมยงค์ (พี่ชาย) ศุขปรีดา พนมยงค์ (พี่ชาย)
อาชีพทางดนตรี
แนวเพลง: ดนตรีคลาสสิก
เครื่องดนตรี:  เสียงร้อง  เปียโน 
ศิลปินแห่งชาติ: สาขาศิลปะการแสดง (ดนตรีสากล) พ.ศ. 2557

สมาชิก: วงคอรัสสวนพลู
 นักดนตรี
ดุษฎี บุญทัศนกุล (18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2482) เป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง ประเภทดนตรีสากล นักดนตรีคลาสสิก ผู้บุกเบิกการเรียนการสอนวิชาขับร้องคลาสสิกในประเทศไทย มีผลงานผลิตครู อาจารย์ และนักร้องคลาสสิกที่มีคุณภาพอย่างต่อเนื่อง ปัจจุบันเป็นนายกสมาคมส่งเสริมศิลปะการขับร้องประสานเสียงไทย อาจารย์พิเศษวิชาสังคีตนิยม คณะศิลปศาสตร์และวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์​ นอกจากนี้ยังได้ก่อตั้งและเป็นผู้อำนวยการคณะนักร้องประสานเสียงสวนพลู และยังเป็นวิทยากรบรรยายในหัวข้อการใช้ดนตรีเพื่อพัฒนาคุณภาพชีวิตให้แก่ภาครัฐและเอกชนอย่างสม่ำเสมอ
ประวัติ

ดุษฎี บุญทัศนกุล เกิดวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2482 ที่ "บ้านพูนศุข" ป้อมเพชร์นิคม ถนนสีลม กรุงเทพมหานคร เป็นบุตรีคนที่ 5 ในจำนวน 6 คนของศาสตราจารย์ ดร.ปรีดี พนมยงค์ รัฐบุรุษอาวุโส อดีตนายกรัฐมนตรีไทย และท่านผู้หญิงพูนศุข พนมยงค์ (สกุลเดิม ณ ป้อมเพชร์) หลังจากเกิดได้เจ็ดวัน นายปรีดีได้รับพระราชทานเหรียญดุษฎีมาลาเข็มราชการแผ่นดิน จากสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดล จึงตั้งชื่อลูกสาวที่เพิ่งเกิดใหม่ว่า ดุษฎี ต่อมาได้สมรสกับนายชาญ บุญทัศนกุล เมื่อ พ.ศ. 2518
การศึกษา

เริ่มเรียนที่โรงเรียนเซนต์ฟรังซีสซาเวียร์คอนแวนต์และชั้นมัธยมที่โรงเรียนเซนต์โยเซฟคอนเวนต์ จากนั้นไปศึกษาต่อยังกรุงปักกิ่ง จนจบการศึกษาระดับปริญญาโท วิชาเอกขับร้อง วิชาโทเปียโน ณ สถาบันดนตรีกลาง กรุงปักกิ่ง (Beijing Central Conservatory of Music) เมื่อ พ.ศ. 2508 ต่อมาได้เรียนเพิ่มเติมที่ราชวิทยาลัยดนตรีกรุงลอนดอน (Royal College of Music, London) พ.ศ. 2517
การทำงาน

หลังจากสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโทจากสถาบันดนตรีกลาง กรุงปักกิ่ง ดุษฎี บุญทัศนกุล ได้ตามไปอาศัยอยู่กับบิดามารดาที่กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส เมื่อปี พ.ศ. 2513 เริ่มอาชีพเป็นครูสอนเปียโนประจำสถาบันดนตรีของรัฐที่เมืองก็อง (Caen) และได้ไปเรียนวิชาดนตรีเพิ่มเติมที่ Royal College of Music กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ ก่อนจะกลับมาอยู่เมืองไทยอย่างถาวรในปี พ.ศ. 2518 โดยเริ่มต้นสอนดนตรีเป็นการส่วนตัวที่สตูดิโอบ้านสวนพลู ในขณะเดียวกัน ดร.ป๋วย อึ๊งภากรณ์ ได้ฝากฝังให้ทำงานที่สถานทูตฝรั่งเศส ในตำแหน่งเลขาของผู้แทนถาวรฝรั่งเศส ประจำองค์กร SEAMEO
จากการที่เป็นครูสอนขับร้องคลาสสิก ดุษฎีได้รับเชิญจากคุณหญิงพรทิพย์ ณรงค์เดช ให้มาช่วยแนะนำเทคนิคการขับร้องพื้นฐานแก่นักร้องที่เข้ารอบรองชนะเลิศการประกวดของสยามกลการ ตั้งแต่รุ่นแรกจนถึงปัจจุบัน และได้รับเชิญไปสอนในมหาวิทยาลัยของรัฐและเอกชนหลายแห่งอาทิ
พ.ศ. 2527 คณะศิลปกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
พ.ศ. 2535 - 2550 ภาควิชาศิลปะนิเทศ คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
พ.ศ. 2543 - 2546  คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
พ.ศ. 2542 - 2552 คณะดุริยางคศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร โดยได้รับการทาบทามจากอาจารย์แมนรัตน์ ศรีกรานนท์ ให้มาบุกเบิกการสอนภาควิชาขับร้องคลาสสิกเป็นรุ่นแรก
อาจารย์พิเศษวิชาสังคีตนิยม คณะศิลปศาสตร์และวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์
จากการเป็นครูแล้วดุษฎียังจัดรายการวิทยุ "เพลงเพื่อการผ่อนคลาย" คลื่นความคิด เศรษฐกิจ และสังคม และยังจัดรายการ "Goodnight by Dusdi Banomyong" คืนดีๆที่ 96.5 ทางสถานีวิทยุ อสมท.อีกด้วย
ผลงานแสดง

ตลอดระยะเวลาเกือบ 40 ปีที่ผ่านมาดุษฎีมีผลงานแสดงเดี่ยวทั้งในประเทศและต่างประเทศที่สำคัญมีอาทิ
พ.ศ. 2514 ร้องนำในคณะนักร้องประสานเสียงสามชาติ ในงานมหกรรมดนตรี กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส
พ.ศ. 2527 แสดงนำในอุปรากรเรื่อง  Hansel and Gretel จัดโดยวงดุริยางค์ซิมโฟนีกรุงเทพ
พ.ศ. 2539 ขับร้องเดี่ยวหน้าพระที่นั่งฯ ร่วมกับวงดุริยางค์ทหารเรือ กาชาดคอนเสิร์ต ณ ศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทย
พ.ศ. 2540 ขับร้องเดี่ยวหน้าพระที่นั่งฯ ร่วมกับวงดุริยางค์ทหารเรือ กาชาดคอนเสิร์ต ณ ศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทย
พ.ศ. 2543 นักร้องเดี่ยวในการแสดงรอบปฐมทัศน์ "ปรีดีคีตานุสรณ์" ประพันธ์โดย คีตกวีสมเถา สุจริตกุล ณ ศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทย
พ.ศ. 2545 แสดงขับร้องใน "ปรีดีคีตานุสรณ์" ประพันธ์โดย คีตกวีสมเถา สุจริตกุล ร่วมกับวงดุริยางค์และคณะนักร้องประสานเสียงแห่งชาติเวียดนาม ณ ฮานอย
พ.ศ. 2546 แสดงในอุปรากร "แม่นาก" ประพันธ์โดย คีตกวีสมเถา สุจริตกุล ณ ศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทย
พ.ศ. 2547 แสดงขับร้องเดี่ยว "สัมผัสรัก...จากไทยสู่เวียดนาม" ร่วมกับคณะนักร้องประสานเสียงสวนพลู ณ โรงละครโอเปร่า ฮานอย
พ.ศ. 2549 แสดงขับร้องเดี่ยวงาน "Jazz Concert เฉลิมพระเกียรติ" ในวโรกาสที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงครองราชย์สิริสมบัติครบ 60 ปี จัดโดยสถานเอกอัครราชทูตไทยประจำกรุงออสโล ณ โรงอุปรากร กรุงออสโล ประเทศนอรเวย์
พ.ศ. 2550 ขับร้องเดี่ยวในงาน  October Zone จัดโดยวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล
ดุษฎี บุญทัศนกุล เป็นผู้รังสรรค์หลักสูตร "ลมหายใจ...คนตรี...ชีวิต" ดนตรีพัฒนาคุณภาพชีวิต และเป็นวิทยากรในโครงการดังกล่าวให้กับภาครัฐและเอกชนทั่วประเทศไทยจำนวนกว่า 14,000 คน ตั้งแต่ พ.ศ. 2536 ถึงปัจจุบัน และยังเป็นกรรมการตัดสินประกวดร้องเพลงในระดับประเทศและนานาชาติ อาทิ สยามกลการ, นิสสันอวอร์ด, เคพีเอ็นอวอร์ด, การประกวดขับร้อง 5 ภูมิภาคของกรมประชาสัมพันธ์, กรรมการตัดสินการประกวดขับร้องชิงชนะเลิศเอเชีย Asia Music Festival 2000 และ 2001 ณ นครเซี่ยงไฮ้ สาธารณรัฐประชาชนจีน, กรรมการตัดสินมหกรรมขับร้องประสานเสียงนานาชาติ China International Chorus Festival 2002 ณ กรุงเป่ยจิง สาธารณรัฐประชาชนจีน, กรรมการตัดสินการประกวดนักร้องหน้าใหม่ชิงชนะเลิศเอเชีย Asia New Singer Competition 2004 ณ นครเซี่ยงไฮ้ สาธารณรัฐประชาชนจีน, กรรมการตัดสินการประกวดร้องเพลงชิงชนะเลิศ Pan Asia Music Festival 2010
นอกจากนี้ดุษฎียังได้รับแต่งตั้งเป็นกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิภายนอกสอบภาคความเหมาะสมกับตำแหน่ง สำหรับสอบแข่งขันเพื่อบรรจุบุคคลเข้ารับราชการเป็นข้าราชการพลเรือนสามัญ และได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งนักการทูตปฏิบัติการประจำปี 2552 ของกระทรวงต่างประเทศ
ผลงานเกียรติยศ

ศิษย์เก่าดีเด่นโรงเรียนเซนต์โยเซฟคอนแวนต์ พ.ศ. 2540
รางวัล Bangkok Opera's Silver Rose Award 2007, Lifetime achievement for contribution to opera in Thailand พ.ศ. 2550
ได้รับการตีพิมพ์ประวัติว่าเป็นหนึ่งใน "Divas of Asia" ในนิตยสาร Lifestyle Asia พ.ศ. 2532
ได้รับการยกย่องเป็น "Who sang the brtiches role of the God Sudeva with profound musicianship" จากหนังสือ Opera Now พ.ศ. 2544
รางวัล Trinity Awards 2009 พ.ศ. 2552
ได้รับการยกย่องเป็น ศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง ประเภทดนตรีสากล ประจำปี พ.ศ. 2557
ดุษฎีในฐานะเป็นผู้อำนวยการคณะนักร้องประสานเสียงสวนพลูได้รับรางวัลต่างๆ ดังนี้
รางวัลเหรียญทองแดงและรางวัลขับร้องเพลงบังคับยอดเยี่ยม ในงานมหกรรมขับร้องประสานเสียงนานาชาติ 2002 ณ กรุงปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน พ.ศ. 2545
รางวัลเหรียญเงิน จากมหกรรมการประกวด  Choir Olympics 2004 ณ เมืองเบรเมน สหพันธรัฐเยอรมนี พ.ศ. 2547
รางวัลเหรียญทองแดง จากมหกรรมการประกวด World Choir Games 2006 ณ เมืองเซี๊ยะเมิน สาธารณรัฐประชาชนจีน พ.ศ. 2549
รางวัลเหรียญเงินสองประเภท จากมหกรรมการประกวด World Choir Games 2008 ณ เมืองกราซ สาธารณรัฐออสเตรีย พ.ศ. 2551
ล่าสุดประสบความสำเร็จในการนำคณะนักร้องประสานเสียงสวนพลูในฐานะตัวแทนประเทศไทย ไปเปิดแสดงในงานมหกรรมแห่งความหลากหลายทางวัฒนธรรมนานาชาติ "The Third International Festival of Diversity 2010" ณ สำนักงานใหญ่องค์การยูเนสโก กรุงปารีส สาธารณรัฐฝรั่งเศส
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. ไม่ปรากฎ –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นที่ 4 จตุตถดิเรกคุณาภรณ์ (จ.ภ.)
รามใหญ่

| รามใหญ่ |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Asterids
อันดับ:: Ericales
วงศ์:: Myrsinaceae
สกุล:: Ardisia
สปีชีส์:: A.  elliptica
ชื่อทวินาม
Ardisia elliptica 

รามใหญ่ (ชื่อวิทยาศาสตร์: Ardisia elliptica Thunb) มีชื่อเรียกอื่นๆ ว่า กระดูกไก่ ก้างปลา ก้างปลาเขา เหมือด อ้ายรามใบใหญ่ มีถิ่นกำเนิดมาจากแถบทวีปอเมริกาใต้ ในประเทศไทยพบตามริมชายฝั่งแม่น้ำ ด้านในของป่าชายเลน ที่มีอิทธิพลของน้ำขึ้น-น้ำลง ขยายพันธุ์ด้วยการเพาะเมล็ด ชอบความชื้นสูง แสงแดดปานกลาง
ลักษณะทั่วไป

เป็นไม้พุ่ม สูง 1.5 -3 เมตร ดกิ่งอ่อนสีแดงอมน้ำตาล  ใบเป็นใบเดี่ยว  ใบหนา ผิวเรียบ เรียงเวียนรอบกิ่ง แผ่นใบรูปรีถึงรูปไข่กลับ ขนาด 3-5.5×6-14 ซม. ปลายใบกลมหรือป้านมน ฐานใบรูปลิ่ม ขอบใบเรียบ เนื้อใบคล้ายหนัง ใบเกลี้ยงทั้ง 2 ด้าน เส้นใบบางไม่เด่นชัด อกช่อ ออกที่ปลายกิ่ง ออกเป็นช่อซี่ร่มตามง่ามใบ แต่ละช่อมี 5-8 ดอก สีชมพู ก้านช่อดอกยาว 1.8-2.4 ซม. ก้านดอกย่อยเรียงยาว 1-1.4 ซม. ดอกตูมยาว 0.5-0.7 ซม. รูปกรวยแหลม กลีบเลี้ยง 5 กลีบ รูปวงกลม บิดเวียนฐาน วงกลีบดอกเชื่อมติดกันเป็นหลอดสั้น ๆ มีต่อมเล็ก ๆ หนาแน่น กลีบดอกแหลม 5 กลีบ ผลเมล็ดเดี่ยว รูปเกือบกลม ด้านแนวนอนยาวกว่าแนวตั้ง เส้นผ่านศูนย์กลาง 0.6 ซม. ที่ปลายผลมีติ่งแหลม สั้น ผลสดมีสีแดงก่อนจะเปลี่ยนเป็นผลสุกสีดำ ออกดอกและผล ระหว่างเดือนมิถุนายน-กันยายน
การใช้ประโยชน์

รามใหญ่เป็นพืชที่รับประทานได้ นำใบ-ยอดมาปรุงอาหาร รวมทั้งเป็นผักสดจิ้มกับน้ำพริกและมีสรรพคุณเป็นยาสมุนไพร ใบ แก้โรคตับพิการ ดอก แก้พยาธิ ฆ่าเชื้อโรค แก้ลม ผล แก้ไข้ แก้ท้องเสีย ตานขโมย รากแก้กามโรคและหนองใน
ลำต้น เป็นยาแก้โรคเรื้อน พบรงควัตถุสีส้มทองเรียกชื่อว่า Rapanone ในเปลือกต้น ซึ่งเมื่อใช้ทดลองกับหนูที่ติดเชื้อโรคเรื้อน โดยให้ยาติดต่อกัน 6 เดือน ถึง 1 ปี สามารถลดการเพิ่มจำนวนของเชื้อดังกล่าวได้
ชื่อท้องถิ่น

ชื่อของรามใหญ่จะเรียกแตกต่างกันไปตามแต่ละท้องถิ่น ดังนี้
ตราด - ลังพิสา
ชุมพร - ทุลังกาสา
มลายู-นราธิวาส - ปีอนา
ช่อดอกของรามใหญ่
ผลอ่อนและผลสุก
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรสยามเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2481

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรสยามเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2481 ถือเป็น การเลือกตั้งครั้งที่ 3 ของประเทศไทย นับตั้งแต่มีการเปลี่ยนแปลงการปกครอง พ.ศ. 2475 มา
การเลือกตั้งครั้งนี้เกิดขึ้นในวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2481 ซึ่งเกิดขึ้นหลังจากการเลือกตั้งครั้งที่ 2 ที่มีขึ้นก่อนหน้านั้นไม่ถึง 1 ปี สืบเนื่องจากการที่ พันเอก พระยาพหลพลหยุหเสนา นายกรัฐมนตรีได้ประกาศพระราชกฤษฎีกายุบสภาผู้แทนราษฎรขึ้นเมื่อวันที่ 13 กันยายน ปีเดียวกัน อันถือเป็นการยุบสภาฯ เป็นครั้งแรกด้วยนับตั้งแต่มีการเปลี่ยนแปลงการปกครองมา เนื่องจากรัฐบาลไม่สามารถที่จะควบคุมความวุ่นวายในสภาผู้แทนราษฎรได้ อันเนื่องจากรัฐบาลได้เสนออนุมัติต่อสภาฯ เรื่องขอรวมพระสงฆ์ธรรมยุติกนิกายและมหานิกายเข้าด้วยกัน และเสนอพระราชบัญญัติงบประมาณประจำปี สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรประเภทที่ 1 (ส.ส.ประเภทที่ 1) หรือ ส.ส.ที่มาจากการเลือกตั้งโดยประชาชนหลายคน เช่น นายถวิล อุดล ส.ส.จังหวัดร้อยเอ็ด ได้เป็นผู้อภิปรายในเรื่องนี้อย่างดุเดือด อีกทั้งก่อนหน้านั้นไม่นาน มีการทำร้ายร่างกายสมาชิกสภาฯกัน คือ การจับนายเลียง ไชยกาล ส.ส.จังหวัดอุบลราชธานี โยนลงสระน้ำหลังอาคารรัฐสภา (พระที่นั่งอนันตสมาคม ในขณะนั้น) รัฐบาลไม่สามารถสอบสวนหาตัวผู้กระทำการมาลงโทษได้ แม้จะรู้กันโดยทั่วไปว่า เป็นการกระทำของ ส.ส.ประเภทที่ 2 ที่รัฐบาลเป็นผู้แต่งตั้ง ตลอดจนการโจมตีการทำงานของรัฐบาลอย่างดุเดือด ตรงไปตรงมาของหนังสือพิมพ์หลายฉบับด้วย เช่น "ชุมนุม" ของ ร้อยโท ณเณร ตาละลักษณ์ (ซึ่งต่อมาได้ลงรับเลือกตั้งเป็น ส.ส.จังหวัดพระนคร ในครั้งนี้)
ผลการเลือกตั้ง มีการเลือก ส.ส. มาทั้งหมด 91 คน คิดเป็นร้อยละ 49.35 ของสภาฯ โดยมีผู้ออกมาใช้สิทธิร้อยละ 35.05	จังหวัดที่มีผู้ออกมาใช้สิทธิมากที่สุดคือ จังหวัดนครนายก	คิดเป็นร้อยละ 67.36	และจังหวัดที่มีผู้ออกมาใช้สิทธิน้อยที่สุด คือ จังหวัดตรัง	คิดเป็นร้อยละ 16.28
หลังการเลือกตั้งแล้ว พ.อ.พระยาพหลพลพยุหเสนา ได้ประกาศว่าจะไม่ขอรับตำแหน่งนายกรัฐมนตรีต่อ อันเนื่องจากสภาพร่างกายที่เจ็บป่วยจากอาการเส้นโลหิตในสมองแตก ต่อมาในวันที่ 6 ธันวาคม ปีเดียวกัน ได้มีการเชิญตัวบุคคลสำคัญและรัฐมนตรีหลายคนไปปรึกษาหารือกันอย่างเป็นความลับที่วังปารุสกวัน อันเป็นที่พำนักของ พ.อ.พระยาพหลฯ รักษาการนายกฯ และในวันที่ 16 ธันวาคม ปีเดียวกัน ก็ได้มีการแต่งตั้ง พ.อ.หลวงพิบูลสงคราม รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม ในรัฐบาลชุดที่แล้ว เป็นนายกรัฐมนตรี ด้วยการลงนามของคณะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ (พระองค์เจ้าอาทิตย์ทิพอาภา, เจ้าพระยายมราช, เจ้าพระยาพิชเยนทรโยธิน) ในพระปรมาภิไธยของสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดล
อนึ่งระหว่างการเลือกตั้ง ทั้งก่อนหน้านั้นและหลังจากนั้นไม่นาน ได้เกิดเหตุการณ์การลอบสังหาร พ.อ.หลวงพิบูลฯหลายครั้ง ทำให้สถานการณ์ในประเทศขณะนั้นเต็มไปด้วยความสับสนวุ่นวาย แต่ก็มีเหตุการณ์สำคัญแทรกเข้ามา คือ การเสด็จนิวัติพระนครครั้งแรกของสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดล เมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2481 หลังการเลือกตั้งเสร็จสิ้นลงเพียง 3 วัน
หลังจากการเลือกตั้งครั้งนี้ และการขึ้นดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีของ พ.อ.หลวงพิบูลฯ แล้ว ก็ได้มีการจับกุมหลายบุคคลในกรณีกบฏพระยาทรงสุรเดช ในเวลาต่อมา
ดูเพิ่ม

สภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 3
เจ้าชายอัตสึโยชิ

เจ้าชายอัตสึโยชิ (ญี่ปุ่น: 敦慶親王; 1431-30 มีนาคม 1473) พระราชโอรสองค์ที่ 4 ใน จักรพรรดิอูดะ ที่ประสูติแต่ ฟุจิวะระ โนะ ทะเนะโกะ จักรพรรดิองค์ที่ 59 อีกทั้งยังเป็นพระราชอนุชาร่วมพระราชมารดาเดียวกับ จักรพรรดิไดโงะ จักรพรรดิองค์ที่ 60 โดยเจ้าชายอะสึโยชิมีพระชายาถึง 2 คนคือ เจ้าหญิงคินชิ พระขนิษฐาต่างพระมารดาและ ท่านหญิงอิเซะ อดีตพระสนมในจักรพรรดิอูดะ
ซึ่งพระธิดาของพระองค์คือ นะกะสึกะซะ เป็นกวีหญิงที่มีชื่อเสียงในช่วง ยุคเฮอัง ที่ประสูติแต่ท่านหญิงอิเซะ
พระราชวงศ์

พระบิดา : จักรพรรดิอูดะ
พระมารดา : ฟุจิวะระ โนะ ทะเนะโกะ
พระเชษฐา : จักรพรรดิไดโงะ
พระชายา :
เจ้าหญิงคินชิ
ท่านหญิงอิเซะ
นะกะสึกะซะ
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเพิ่มเติม สิงหาคม พ.ศ. 2489

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเพิ่มเติม สิงหาคม พ.ศ. 2489 หรือที่ระบุในพระราชกฤษฎีกาว่า การเลือกตั้งเพิ่มสมาชิกสภาผู้แทน พุทธศักราช 2489 จัดขึ้นในวันที่ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2489 ถือเป็นการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนเป็นครั้งที่สองของปี พ.ศ. 2489 เพราะก่อนหน้านั้นมีการเลือกตั้งมาแล้วเมื่อต้นปีเดียวกัน
สืบเนื่องจากการประกาศใช้รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2489 ที่ได้ประกาศใช้ไม่นานก่อนหน้านี้ กำหนดให้ยกเลิกสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร (ส.ส.) ประเภทที่ 2 ที่พระมหากษัตริย์ทรงแต่งตั้ง ทำให้ต้องมีการจัดการเลือกตั้งเพิ่มเติมขึ้น ในวันที่ 5 สิงหาคม ปีเดียวกัน เฉพาะใน 47 จังหวัด เพื่อให้ได้จำนวนสมาชิกครบ 82 คน ตามจำนวนของสภาฯ ผลของการเลือกตั้งพบว่า จากจำนวนผู้มีสิทธิลงคะแนนเสียงเลือกตั้งทั้งหมด 5,819,662 คน มีผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้งจำนวน 2,026,823 คน คิดเป็นร้อยละ 34.92 จังหวัดที่มีผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้งมากที่สุดคือ จังหวัดสกลนคร คิดเป็นร้อยละ 57.49 และจังหวัดที่มีผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้งน้อยที่สุดคือ จังหวัดนราธิวาส คิดเป็นร้อยละ 16.62
ความน่าสนใจของการเลือกตั้งครั้งนี้ คือ เป็นการเลือกตั้งที่เกิดขึ้นในสภาวะการเมืองไทยเกิดความผันแปรอย่างรุนแรง เนื่องด้วยการสวรรคตของพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล ซึ่งทำให้ ปรีดี พนมยงค์ นายกรัฐมนตรีต้องลาออกจากตำแหน่งเพื่อแสดงความรับผิดชอบ ท่ามกลางกระแสโจมตีและข่าวลือต่าง ๆ นานา
และระหว่างการหาเสียงเลือกตั้ง ได้ปรากฏความรุนแรงขึ้น เมื่อทางฝ่ายรัฐบาลได้โปรยใบปลิวทางเครื่องบินประณามฝ่ายค้าน โดยเรียกว่า "ผลงานชิ้นโบว์ดำ" พรรคประชาธิปัตย์ ขณะปราศรัยที่ถนนราชดำเนิน ท่ามกลางฝูงชนที่แออัดมาฟัง มีผู้ขับรถบรรทุก ซึ่งภายในบรรทุกอาวุธสงครามต่าง ๆ จำนวนมากจะฝ่าเข้ามา และในวันที่ 4 สิงหาคม ก่อนการเลือกตั้งจะมีขึ้นเพียงวันเดียว ที่วงเวียนเล็ก จังหวัดธนบุรี ไถง สุวรรณทัต ผู้สมัครของพรรคประชาธิปัตย์ได้ถูกปาระเบิดใส่เวที ได้รับบาดเจ็บสาหัสจนแพทย์ต้องตัดขาข้างขวาทิ้ง แต่นายไถงก็ยังได้รับเลือกเป็น ส.ส.ในที่สุด
โดยผลของการเลือกตั้งครั้งนี้ พรรคสหชีพมี สส. ที่ได้รับเลือกตั้งมากที่สุด จำนวนทั้งสิ้น 25 คน ส่วนพรรคประชาธิปัตย์ที่มี สส.เดิมในสภามากที่สุด กลับได้ สส.เพิ่มเพียง 16 คน
ผลการเลือกตั้ง

| ชื่อพรรค | หัวหน้าพรรค | จำนวน ส> ส. |
| --- | --- | --- |
| พรรคสหชีพ | อดุล อดุลเดชจรัส | 25 คน |
| พรรคแนวรัฐธรรมนูญ | ถวัลย์ ธำรงนาวาสวัสดิ์ | 24 คน |
| พรรคประชาธิปัตย์ | ควง อภัยวงศ์ | 16 คน |
| พรรคอิสระ |  | 6 คน |
กวานชื่อ

สตรีสูงศักดิ์ในยุคสามก๊ก
| กวานชื่อ |
| --- | --- |
關氏
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: คริสต์ศตวรรษที่ 3
บุพการี: กวนอู (บิดา)
ญาติ: กวนเป๋ง (พี่ชายหรือน้องชาย) กวนหิน (พี่ชายหรือน้องชาย)
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้: จ๊กก๊ก

กวานชื่อ (จีน: 關氏; พินอิน: Guān Shì) เรียกด้วยชื่อ กวาน อิ๋นผิง (จีน: 關銀屏; พินอิน: Guān Yínpíng) ในนิทานชาวบ้าน เป็นสตรีสูงศักดิ์ชาวจีนจากรัฐจ๊กก๊กในช่วงปลายยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออกและในยุคสามก๊กของจีน เป็นบุตรสาวของกวนอู (關羽 กวาน ยฺหวี่) ขุนพลคนสำคัญของเล่าปี่ผู้ก่อตั้งรัฐจ๊กก๊ก
บันทึกทางประวัติศาสตร์

ในบันทึกทางประวัติศาสตร์ เมื่อเล่าปี่ขึ้นเป็นอ๋องแห่งฮันต๋ง (漢中王 ฮั่นจงหวาง) ในปี ค.ศ. 219 ซุนกวนผู้ปกครองง่อก๊กเสนอให้จัดการแต่งงานระหว่างบุตรชายของตนกับกวานชื่อเพื่อแสดงท่าทีการเป็นพันธมิตร แต่กวนอูปฏิเสธข้อเสนอด้วยคำพูดรุนแรงและด่าทอทูตของซุนกวน ทำให้ซุนกวนโกรธมาก ความโกรธของซุนกวนที่ตอบสนองต่อการกระทำของกวนอูทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างเล่าปี่และซุนกวนเลวร้ายลง ท้ายที่สุดทัพของซุนกวนเข้ายึดอาณาเขตของเล่าปี่ในมณฑลเกงจิ๋วและจับตัวกวนอูประหารชีวิต นำไปสู่ยุทธการที่อิเหลงที่เล่าปี่ยกทัพบุกง่อก๊กเพื่อแก้แค้นให้กวนอูในเวลาต่อมา
แนวคิดเรื่องการสร้างความเป็นพันธมิตรกับซุนกวนได้รับการสนับสนุนโดยสุมาอี้และเจียวเจ้ซึ่งเห็นโอกาสในระหว่างความขัดแย้งระหว่างเล่าปี่และซุนกวน จึงแนะนำให้โจโฉกระทำตามแนวคิดนี้ นี่เป็นขอบเขตของบันทึกทางประวัติศาสตร์ในสามก๊กจี่ หลังจากบันทึกเหล่านี้ ไม่มีการบันทึกเหตุกาณ์หรือรายละเอียดเพิ่มเติมใด ๆ เกี่ยวกับประวัติของกวานชื่อในบันทึกทางประวัติศาสตร์
ในปี ค.ศ. 264 รัฐวุยก๊กยึดเซงโต๋ (成都 เฉิงตู) นครหลวงของจ๊กก๊กได้สำเร็จ ถือเป็นการพิชิตรัฐจ๊กก๊ก หลังจากการรบ บังโฮยบุตรชายของบังเต๊กหาทางล้างแค้นให้กับการเสียชีวิตของบิดาที่ถูกสังหารโดยกวนอู ในการล้างแค้นครั้งนี้ บังโฮยได้สังหารกวาดล้างตระกูลกวน (關 กวาน) ไม่ทราบแน่ชัดว่ากวานชื่อยังมีชีวิตอยู่ในช่วงเวลาที่เซงโต๋ถูกยึดหรือไม่
บรรณานุกรม

ตันซิ่ว (คริสต์ศตวรรษที่ 3). สามก๊กจี่ (ซานกั๋วจื้อ).
ล่อกวนตง (คริสต์ศตวรรษที่ 14). สามก๊ก (ซานกั๋วเหยี่ยนอี้).
"Romance of the Three Kingdoms Supplement: Unveiling the True Faces of Heroes in Folk Tales" (Translated by Shosuke Tatema and Yumi Okazaki), published by Tokuma Shoten in August 1990, ISBN 978-4-19-224331-5.
| ด ค กบุคคลสำคัญในจ๊กก๊ก |
| --- | --- |
จักรพรรดิ:  เล่าปี่  เล่าเสี้ยน 
จักรพรรดินี:  งอซี  เตียวซี  จักรพรรดินีจาง 
เจ้าชายและราชนิกูลชาย:  เล่ากี๋  เล่าขำ  เล่าจ้อง  เล่าจ้าน  เล่ายอย  เล่าลี  เล่าสุน  เล่าเอ๋ง  เล่าเอียว 
ผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน:  จูกัดเหลียง  เจียวอ้วน  ตั๋งอุ๋น  บิฮุย  เกียงอุย 
ข้าราชการฝ่ายพลเรือน:  กวนหิน  กุยฮิวจี๋  ขับเจ้ง  เคาจู  เคาเจ้ง  จินปิด  จูเก่อ เฉียว  เจาจิ๋ว  เจียวเอี๋ยน  ฉาง จี้  ฉาง ซฺวี่  เฉิน จือ  เช่อ ยฺเหวียน  โช่ว เหลียง  ซือหม่า เชิ่งจือ  ตังควด  ตั๋งโห  ตันจิ๋น  ตันซิ่ว  ตู้ เจิ่น  เตงเลียง  เตาเขง  เตียวเซีย  เตียวติด  เตียวเปา  โตบี  เบงกอง  บิสี  เฟ่ย์ ลี่  ม้าเชียว  ม้าเลี้ยง  เริ่น ซี  ลิคี  ลิจวน  ลิหงี  ลิฮก  เล่าป๋า  เลี้ยงเขียน  เลี้ยงซี  เลี่ยว ลี่  ไลบิน  หวาง ฉง  หยาง ซี่  เหยา โจ้ว  หลี่ เซียง  หลี่ มี่  หลี เหมี่ยว  หวาง ฮฺว่า  เหวิน ลี่  เหอ จือ  เหอ พาน  เหอ สุย  อองเมา  อองเลี้ยน  อองฮู  อินเบก  อินเชียง  อีเจี้ย  เอี่ยงลอง  เอียวหู  เอียวหงี  เอียวฮอง  ฮวนเกี๋ยน  ฮุยโฮ 
ข้าราชการฝ่ายทหาร:  กง ลู่  กัว ซิว  กัวหยง  กุอั๋น  โกเสียง  งอปั้น  งออี้  เงียมอู  จฺวี้ ฝู  จองอี้  เจียวปิน  เฉิน เต้า  จูกัดเจี๋ยม  จูกัดสง  เจียวสี  ตันเซ็ก  เตงจี๋  เตียวจูล่ง  เตียวหงี  เตียวหุย  เตียวอี้  เตียวเอ๊ก  เทียกี  ปองสิบ  ปอเฉียม  เปาเตียว  ม้าเจ๊ก  ม้าเฉียว  ม้าตง  ม้าต้าย  ลิเงียม  ลิหิม  ลิอ๋อง  ลิอิ๋น  เล่าตำ  เลียวฮัว  หลัว เซี่ยน  หลิว อิ่น  อองเป๋ง  อองหำ  อุยก๋วน  อุยเอี๋ยน  เอาเจ้  ฮั่ว อี้  เฮียงทง  แฮหัวป๋า 
สตรีที่มีชื่อเสียง:  กวานชื่อ  กำฮูหยิน  เฉิง เจินเจฺว๋  เซี่ยโหวชื่อ  บิฮูหยิน  ยฺเหวียน ฝู  หลี่ เจาอี๋  หูชื่อ  อุ๋ยซี 
บุคคลที่มีชื่อเสียงคนอื่น ๆ:  เบ้งเฮ็ก  สะโมโข
ฟูจิวาระ โนะ ทาเนโกะ

| ฟูจิวาระ โนะ ทาเนโกะ> พระราชมารดาในจักรพรรดิองค์ที่ 60 |
| --- | --- |
พระพันปีหลวง: (ย้อนหลัง) 19 เดือน 7 คันเพียว ที่ 9 (20 สิงหาคม พ.ศ. 1440)

สิ้นพระชนม์: 30 เดือน 6 คันเพียว ที่ 8 (12 สิงหาคม พ.ศ. 1439) 
พระบิดา: ฟูจิวาระ โนะ ทากาฟูจิ
พระสวามี: จักรพรรดิอูดะ
พระบุตร: จักรพรรดิไดโงะ   เจ้าชายอะสึโยชิ   เจ้าชายอัตสึมิ
แต่งตั้งเป็นพระสนม: 22 เดือน 1 คันเพียว ที่ 4 (พ.ศ. 1435)
ด ค ก
ฟูจิวาระ โนะ ทาเนโกะ (ญี่ปุ่น: 藤原胤子; โรมาจิ: Fujiwara no Taneko ; ? – 12 สิงหาคม 1439) พระสนมในจักรพรรดิญี่ปุ่นโดยเป็นพระสนมใน จักรพรรดิอูดะ จักรพรรดิองค์ที่ 59 เป็นพระราชมารดาใน จักรพรรดิไดโงะ จักรพรรดิองค์ที่ 60 และเป็นพระอัยยิกาในจักรพรรดิซูซากุ จักรพรรดิองค์ที่ 61 และ จักรพรรดิมูรากามิ จักรพรรดิองค์ที่ 62
ต่อมาภายหลังจากที่ทะเนะโกะถึงแก่กรรมในวันที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 1439 จักรพรรดิอุดะได้สถาปนาเธอให้มีสถานะเทียบเท่า โคไตโง หรือพระราชชนนี
เจ้าหญิงคินชิ (พระราชธิดาในจักรพรรดิอูดะ)

เจ้าหญิงคินชิ (ญี่ปุ่น: 均子内親王; โรมาจิ: Kinshi-naishinnō ; 1433 – 7 เมษายน 1453) เจ้าหญิงแห่งราชวงศ์ญี่ปุ่นโดยพระองค์เป็นพระราชธิดาใน จักรพรรดิอุดะ จักรพรรดิองค์ที่ 59 ที่ประสูติแต่ ฟุจิวะระ โนะ องชิ และเป็น เจ้าหญิงพระชายา ใน เจ้าชายอะสึโยชิ พระเชษฐาต่างพระมารดาและเป็นพระราชอนุชาร่วมพระราชมารดาเดียวกับ จักรพรรดิไดโงะ จักรพรรดิองค์ที่ 60