stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เจ้าหญิงมาร์กาเรตแห่งคอนน็อต
พระอิสริยยศ และ เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > พระอิสริยยศ

15 มกราคม 1882 - 15 มิถุนายน 1905: เจ้าหญิงมาร์กาเร็ตแห่งคอนน็อต (Her Royal Highness Princess Margaret of Connaught)
15 มิถุนายน 1905 - 8 ธันวาคม 1907: เจ้าหญิงมาร์กาเรทาแห่งสวีเดน ดัชเชสแห่งสกาเนีย (Her Royal Highness Princess Margareta of Sweden, Duchess of Scania)
8 ธันวาคม 1907 - 1 พฤษภาคม 1920: มกุฎราชกุมารีแห่งสวีเดน (Her Royal Highness The Crown Princess of Sweden)
พระอิสริยยศ และ เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์

เครื่องราชอิสริยาภรณ์วิกตอเรียและอัลเบิร์ต ชั้นที่ 1 (Lady of the Royal Order of Victoria and Albert)
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ดาราแห่งอินเดีย ชั้นที่ 3 (Companion of the Order of the Star of India)
เครื่องราชอิสริยาภรณ์นักบุญจอห์นแห่งเยรูซาเล็ม  ชั้นที่ 2 (Dame of Justice of the Order of St. John of Jerusalem)
เจ้าชายอัลเฟรด ดยุกแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา

| ธรรมเนียมพระยศของ เจ้าชายอัลเฟรด ดยุกแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา |
| --- | --- |
ตราประจำพระอิสริยยศ
ตราประจำพระองค์
การทูล: His Royal Highness (ใต้ฝ่าพระบาท)
การแทนตน: ข้าพระพุทธเจ้า
การขานรับ: Your Royal Highness(พ่ะย่ะค่ะ/เพคะ)
เจ้าชายอัลเฟรด (พระนามเต็ม:อัลเฟรด เออร์เนส อัลเบิร์ต; 6 สิงหาคม ค.ศ. 1844 - 30 กรกฎาคม ค.ศ. 1900) เป็นดยุกแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา เป็นพระราชโอรสในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียกับเจ้าชายอัลเบิร์ต พระราชสวามี
ต้นพระชนม์ชีพ

เจ้าชายอัลเฟรด ประสูติที่ปราสาทวินด์เซอร์,เมืองเบอร์กไชร์ เมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม ค.ศ. 1844 ตรงกับรัชสมัยสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย พระราชโอรสพระองค์ที่สองและพระองค์ที่สี่ในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียแห่งสหราชอาณาจักร และ เจ้าชายอัลเบิร์ต พระราชสวามี เป็นพระอนุชาใน เจ้าหญิงวิกตอเรีย พระราชกุมารี, สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 และ เจ้าหญิงอลิซ
ทรงเข้าศีลจุ่มเมื่อวันที่ 6 กันยายนปีเดียวกัน ณ โบสถ์เซนต์จอร์จ, เมืองวินด์เซอร์ โดยมีพ่อแม่ทูนหัว คือ ดยุกแห่งเคมบริดจ์ที่ 1 ดยุกแห่งเคมบริดจ์ที่ 2 ดัชเชสแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา ดัชเชสแห่งเคนต์ เจ้าชายแห่งไลนิงเกิน และ ดยุกแห่งเวลลิงตัน
ดยุกแห่งเอดินบะระ

เจ้าชายอัลเฟรด ทรงได้รับการเฉลิมพระราชอิสริยยศเป็น ดยุกแห่งเอดินบะระ เอิร์ลแห่งอัลส์เตอร์และเคนต์ เมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม ค.ศ. 1866 ตรงกับวันพระราชสมภพพระราชชนนี
อภิเษกสมรส

เจ้าชายอัลเฟรด ดยุกแห่งเอดินบะระ ทรงเข้าอภิเษกสมรสกับ แกรนด์ดัชเชสมาเรีย อเล็กซานดรอฟนาแห่งรัสเซีย พระธิดาใน สมเด็จพระจักรพรรดิอเล็กซานเดอร์ที่ 2 แห่งรัสเซีย เมื่อวันที่ 23 มกราคม ค.ศ. 1874 มีพระราชโอรสและพระราชธิดาดังนี้
เจ้าชายอัลเฟรดแห่งเอดินบะระ รัชทายาทแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา (พระนามเต็ม อัลเฟรด อเล็กซานเดอร์ วิลเลียม เออร์เนส อัลเบิร์ต ; ประสูติ 15 ตุลาคม ค.ศ. 1874 สิ้นพระชนม์ 6 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1899)
ทรงดำรงพระอิสริยยศ เจ้าชายรัชทายาทแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา เมื่อวันที่ 22 สิงหาคม ค.ศ. 1893 หลังจากการเสวยราชสมบัติเป็นดยุกครองรัฐแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทาของพระชนก
เจ้าหญิงมารีแห่งเอดินบะระ (พระนามเต็ม มารี อเล็กซานดรา วิกตอเรีย ; ประสูติ 29 ตุลาคม ค.ศ. 1875 สิ้นพระชนม์ 18 กรกฎาคม ค.ศ. 1938)
ทรงอภิเษกสมรสในวันที่ 10 มกราคม ค.ศ. 1893  ณ เมืองซิกมาริงเกิน กับ เจ้าชายเฟอร์ดินานด์ มกุฎราชกุมารแห่งโรมาเนีย และทรงเป็น สมเด็จพระราชินีแห่งโรมาเนีย เมื่อวันที่ 10 ตุลาคม ค.ศ. 1914 หลังจากการเสวยราชสมบัติของพระสวามี
เป็นพระอัยยิกาในสมเด็จพระราชาธิบดีไมเคิลที่ 1 แห่งโรมาเนีย
เจ้าหญิงวิกตอเรีย เมลิตาแห่งเอดินบะระและซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา (พระนามเต็ม วิกตอเรีย เมลิตา ประสูติ 25 พฤศจิกายน ค.ศ. 1876 สิ้นพระชนม์ 2 มีนาคม ค.ศ. 1936)
ทรงอภิเษกสมรสครั้งแรกในวันที่ 19 เมษายน ค.ศ. 1894 ณ เมืองโคบวร์ค แต่ทรงหย่าร้างในวันที่ 21 ธันวาคม ค.ศ. 1901 กับ แกรนด์ดยุกแอร์นส์ ลุดวิก คาร์ล อัลเบิร์ต วิลเฮล์มแห่งเฮสส์และไรน์
ทรงอภิเษกสมรสครั้งที่สองเมื่อวันที่ 18 ตุลาคม ค.ศ. 1905 ณ เมืองเทแกร์นซี กับ แกรนด์ดยุกคิริล วลาดิมีโรวิชแห่งรัสเซีย
เจ้าหญิงอเล็กซานดราแห่งเอดินบะระและซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา (พระนามเต็ม อเล็กซานดรา หลุยส์ โอลกา วิกตอเรีย ประสูติ 1 กันยายน ค.ศ. 1878 สิ้นพระชนม์ 16 เมษายน ค.ศ. 1942)
ทรงอภิเษกสมรสในวันที่ 20 เมษายน ค.ศ. 1896 ณ เมืองโคบวร์ค กับ เจ้าชายแอร์นส์ วิลเฮล์ม ฟรีดริช คาร์ล แม็กซิมิเลียนแห่งโฮเฮ็นโลเฮ-แล็งเกินบูร์ก ทรงเป็น เจ้าชายผู้ปกครองนครที่ 7 แห่งโฮเฮ็นโลเฮ-แล็งเกินบูร์ก ในวันที่ 9 มีนาคม ค.ศ. 1913
เจ้าหญิงเบียทริซแห่งเอดินบะระและซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา (พระนามเต็ม เบียทริซ วิกตอเรีย เลโอโพลดีน ประสูติ 20 เมษายน ค.ศ. 1884 สิ้นพระชนม์ 13 กรกฎาคม ค.ศ. 1966)
ทรงอภิเษกสมรสเมื่อในวันที่ 15 กรกฎาคม ค.ศ. 1909 ณ เมืองโคบวร์ค เจ้าชายอัลฟองโซ มาเรีย ฟรานซิสโก ดิเอโกแห่งออร์เลอ็องส์ เจ้าชายแห่งสเปน ทรงดำรงพระอิสริยยศ ดยุกที่ 5 แห่งกัลเลียรา ระหว่างวันที่ 24 ธันวาคม ค.ศ. 1930 จนถึงวันที่ 14 กรกฎาคม ค.ศ. 1937
ดยุกแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา

แอนสท์ที่ 2 ดยุกแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา พระปิตุลาของเจ้าชายอัลเฟรด สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 22 สิงหาคม ค.ศ. 1893 เจ้าชายอัลเฟรดก็เสวยราชสมบัติต่อจากเออร์เนสที่ 2 เมื่อพระชันษา 48 ปี พระราชธิดาทุกพระองค์เป็น เจ้าหญิงแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา (ยกเว้นเจ้าหญิงมารีแห่งเอดินบะระ) ส่วนเจ้าชายอัลเฟรดแห่งเอดินบะระทรงเป็น เจ้าชายรัชทายาทแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา
ปลายพระชนม์ชีพ

เจ้าชายอัลเฟรด ทรงเป็นดยุกแห่งเอดินบะระและซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา มาเป็นเวลารวม 34 ปี เจ้าชายอัลเฟรดสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม ค.ศ. 1900 รวมพระชนมายุ 55 ปี
เมือง (หน่วยการปกครอง)

บทความนี้เกี่ยวกับนครรัฐกึ่งอิสระก่อนยุคสมัยใหม่ในคาบสมุทรอินโดจีน สำหรับเมืองในความหมายสากล ดูที่ เมือง
อำเภอศูนย์กลางการปกครองของแต่ละจังหวัดของประเทศไทย เรียกว่า อำเภอเมือง ในภาพนี้คือที่ว่าการอำเภอเมืองอ่างทอง อำเภอศูนย์กลางการปกครองของจังหวัดอ่างทอง
เมืองหมางชื่อในมณฑลยูนนาน ประเทศจีน มีชื่อภาษาไทเหนือพื้ยถิ่นว่า เมืองข้อน
เมือง (ลาว: ເມືອງ, ไทใหญ่: မိူင်း mə́ŋ, จีน: 猛 หรือ 勐; พินอิน: měng, เวียดนาม: Mường), เวียง หรือ เชียง เป็นนครรัฐกึ่งอิสระหรือชุมชนขนาดใหญ่ที่มีเจ้าปกครองก่อนยุคสมัยใหม่ ที่อยู่กระจายในคาบสมุทรอินโดจีน ซึ่งเป็นภูมิภาคที่อยู่ติดกับพื้นที่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของอินเดียและตอนใต้ของประเทศจีน เป็นพื้นที่ซึ่งปัจจุบันนี้คือประเทศไทย ประเทศลาว ตอนเหนือของประเทศพม่า บางส่วนของประเทศกัมพูชา บางส่วนของประเทศเวียดนาม ตอนใต้ของมณฑลยูนนาน พื้นที่ตะวันตกของมณฑลกวางสี และแคว้นอัสสัม
เมือง เป็น คำไทยดั้งเดิม เมืองในยุคก่อนสมัยใหม่นั้นจะมีกำแพงป้องกันข้าศึก และมีผู้ปกครอง เรียกว่า เจ้าเมือง อย่างน้อยก็เป็นเจ้าเมืองระดับ ขุน หรือพ่อขุน ซึ่งจะปกครองหมู่บ้านที่ขึ้นตรงต่อเมืองนั้นด้วย
รูปแบบที่เป็นศูนย์กลางขององค์กรทางการเมืองบริหารจัดการรัฐในลำดับการปกครองแบบศูนย์รวมอำนาจ เช่น ผู้ปกครองเมืองขนาดเล็กจะอยู่ใต้การปกครองของผู้ปกครองเมืองใกล้กันที่มีอำนาจมากกว่าซึ่งก็จะอยู่ใต้อำนาจของพระมหากษัตริย์ส่วนกลางหรือผู้นำอื่น ๆ เมืองที่มีอำนาจกว่านั้น (ที่รู้กันโดยทั่วไป คือ เชียง หรือ เวียง หรือ นคร หรือ กรุง เช่น กรุงเทพมหานคร) บางยุคบางสมัยเจ้าเมืองลูกหลวงพยายามประกาศอิสรภาพจากเจ้าเมืองที่ตนเป็นเมืองขึ้น และน่าจะเป็นช่วงเวลาที่ชื่นบานในการเป็นอิสระแบบเป็นบ้านพี่เมืองน้อง ทั้งเมืองขนาดใหญ่และเมืองขนาดเล็กมักจะยกระดับความจงรักภักดี และส่งส่วยให้แก่มากกว่าหนึ่งแก่ผู้ครองเมืองที่อยู่ใกล้เคียง แต่ยังส่งให้แก่จักรวรรดิจีนซึ่งมีอำนาจมากที่สุดในยุคนั้นเป็นประจำ ซึ่งเป็นช่วงยุคต้นของราชวงศ์หมิงของจีน
ต่อมา ฮ่องเต้ กุบไล ข่าน เอาชนะราชอาณาจักรไบ แห่งต้าหลี่ ปี ค.ศ. 1253 เมืองใหม่ถูกก่อตั้งขึ้นอย่างมากมายทั่วรัฐฉาน และพื้นที่ที่อยู่ติดกัน แม้มีการโต้แย้งโดยใช้คำอธิบายทั่วไปของเหตุการณ์นี้ว่า เป็นการอพยพโยกย้ายจึ่งเป็นธรรมเนียมปฏิบัติต่อทางการจีนที่ตามมา ในการจัดเรียงลำดับชนชั้นปกครองที่รู้จักกันโดยทั่วไปว่า เป็นระบบเลือกผู้นำที่มาจากท้องถิ่น ผู้นำชนเผ่าหลักในมณฑลยูนนานได้รับการยอมรับโดยราชวงศ์หยวนให้เป็นเจ้าหน้าที่ (ข้าหลวง) ของฮ่องเต้ ต่อมา ราชวงศ์หมิง และราชวงศ์ชิง ได้เปลี่ยนจากระบบเลือกผู้นำที่มาจากท้องถิ่น มาเป็นเจ้าหน้าที่รัฐบาลจีนที่ไม่ใช่ชนพื้นเมือง ต่อมาในคริตศตวรรษที่ ๑๙ ราชวงศ์จักรีของไทยและผู้นำทางทหารของพม่าสำหรับเมืองขึ้นของพม่าก็ทำตามแบบนั้นบ้างในเมืองน้อย ๆ ของพวกเขา ในขณะที่อาณาจักรเล็ก ๆ หายไป แต่ชื่อสถานที่ยังคงอยู่
คำว่า "เมือง" ในแต่ละประเทศ > ประเทศไทย

ข้อมูลเพิ่มเติม: อำเภอ, นิคม, มณฑล, หมู่บ้าน, สุขาภิบาล, ตำบล, และ เทศบาล
ประเทศไทย ในภาษาไทยเรียกขานกันโดยรู้กันทั่วไปว่า เมืองไทย ก่อนที่สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอกรมพระยาดำรงราชานุภาพจะปฏิรูปการปกครองส่วนท้องถิ่นเป็นแบบเทศาภิบาล หรือเทศบาลนั้น สยามยังจัดการบริหารแบบ มณฑล อยู่ ซึ่งได้เปลี่ยนเป็น จังหวัด ในปี 1916 คำว่าเมืองยังปรากฏอยู่ที่ เขตตัวเมือง ของจังหวัด คือ อำเภอเมือง ซึ่งสถานะเทศบาลเมืองก็เทียบเท่ากับ เมือง เมืองยังกล่าวถึงเขตซึ่งเป็นที่ชุมนุมและเป็นที่ตั้งศาลากลางจังหวัด ในสมัยอดีตคำว่าเมืองกล่าวถึง เขตภายในกำแพงเมือง ซึ่งต่อมาทางรัฐบาลได้เปลี่ยนคำว่าเมืองเป็นจังหวัดทั้งหมด เพื่อป้องกันการสับสนการใช้คำทั้งคำว่า เมือง และ จังหวัด ในวันที่ 19 พฤษภาคม 2459 ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย
คำว่า "เมือง" ยังหมายถึงเขตแดนในระดับต่างกันได้ เช่น เมืองไทย (ประเทศ) เมืองเชียงใหม่ (จังหวัด) เมืองไชยา (อำเภอ)
คำว่า "เมือง" ในแต่ละประเทศ > ประเทศไทย > เมืองในชื่อดั้งเดิม

คำว่า เมือง ยังคงรวมเป็นอันหนึ่งกับชื่อของสถานที่ไม่กี่แห่ง ที่เด่น ๆ คือ เขต ดอนเมือง สนามบิน ดอนเมือง และในการถอดอักษรไทยเป็นอักษรโรมันแบบถ่ายเสียงของราชบัณฑิตยสถาน เช่น พัทยา เป็น เมืองพัทยา ซึ่งเป็นเขตเทศบาลปกครองพิเศษ
คำว่า "เมือง" ในแต่ละประเทศ > ประเทศไทย > นคร

นคร หมายถึง เมืองหลวง ของราชอาณาจักร ได้รับการปรับปรุงเป็น เทศบาลนคร มักแปลว่า เป็นเทศบาลเมือง คำว่า นคร ก็เลยเป็นชื่อของสถานที่นั้นไปด้วย
กรุงเทพมหานคร
พระนครศรีอยุธยา
นครลำปาง
นครราชสีมา
นครไทย
เรณูนคร
คำว่า "เมือง" ในแต่ละประเทศ > ประเทศไทย > บุรี

อำเภอสูงเนินเป็นที่ตั้งของเมืองโบราณสองแห่งคือเมือง สีมา และ โครักขปุระ เรียกแบบภาษาสันสกฤตคือบุรี ทั้ง ปุระ และ บุรี ในภาษาไทยหมายถึงเมืองเหมือนกัน เป็นเมืองที่มีกำแพงปัองกัน โคราฆะปุระ มีชื่อสั้น ๆ ว่า นครราช ซึ่งพวงด้วยคำว่า สีมา จึงกลายเป็น นครราชสีมา
บุรีรัมย์
ชลบุรี
สิงห์บุรี
สุพรรณบุรี
ธนบุรี
คำว่า "เมือง" ในแต่ละประเทศ > ประเทศไทย > ธานี

อุบลราชธานี
ปทุมธานี
อุดรธานี
สุราษฎร์ธานี
อุทัยธานี
คำว่า "เมือง" ในแต่ละประเทศ > ประเทศจีน

ข้อมูลเพิ่มเติม: สิบสองปันนา
เมิ้งฮาย Menghai
เมิ้งล่า Mengla
เมิ้งม้าว Mong Mao
เมิ้งฮาย Měnghǎi Xiàn
คำว่า "เมือง" ในแต่ละประเทศ > ประเทศลาว

ประเทศลาวมีคำพูดที่ที่ใช้เรียกกันว่า เมืองลาว แต่สำหรับประชาชนคนลาว คำนี้มีความหมายกว้างมากกว่าเพียงแค่เขตการปกครอง (อำเภอ) ประโยชน์คือความน่าสนใจทางประวัติศาสตร์เป็นพิเศษสำหรับชาวลาว โดยเฉพาะอย่างยิ่ง สังคม การเมือง และองค์กรการบริหารที่เป็นแบบดั้งเดิมของชาวลาว และการก่อร่างสร้างรัฐเริ่มต้นของชาวลาว นักว่าวิชาการเรียกว่า เป็น มัณฑะละ หรือ มณฑล มีความหมายว่า แขวง หรือ แคว้น ส่วนจังหวัดของประเทศลาวทุกวันนี้แบ่งออกตามที่แปลกันทั่วไปคือ เขตหรืออำเภอของประเทศลาว โดยเอาคำว่าเมืองขึ้นต้นและต่อด้วยชื่อของเมือง
เมืองสิงห์ (ประเทศลาว) Muang Sing
เมืองไซ Muang Xay
Former Muang
เมืองพวน Muang Phuan เมืองพวน (ปัจจุบัน คือ โพนสะหวัน เมือหลวงของ แคว้น เชียงของ)
เมืองซัว Muang Sua
คำว่า "เมือง" ในแต่ละประเทศ > ประเทศพม่า

ข้อมูลเพิ่มเติม: เจ้าฟ้า และ รัฐฉาน
เมืองมาว
เมืองสาต
เมืองพยาค
Mong Ton
เมืองนาย
Mong Ping
Mohnyin (อดีตเป็น Mongyang State)
Mogaung (อดีตเป็น Mongkawng)
Momauk
Mogok
Momeik
คำว่า "เมือง" ในแต่ละประเทศ > ภาคตะวันออกเฉียงเหนือของอินเดีย

Mong dun shun kham mong (ปัจจุบันคือรัฐอัสสัมในอินเดียตะวันออก) ซึ่งก่อตั้งโดย เจ้าหลวงเสือก่าฟ้า sukaphaa ในปี ค.ศ. 1228 เป็นอาณาจักรฮินดูได้เป็นอาณาจักรขึ้นได้ โดยศตวรรษที่ 17 ซึ่งสามารถต้านทานอำนาจของจักรวรรดิโมกุลได้
คำว่า "เมือง" ในแต่ละประเทศ > ประเทศเวียดนาม

Mù Cang Chải District
Muong Cha
Muong La
Mường Lay
Muong Lat
Muong Khuong
Muong Nhe
Muong Te
Muong Thanh
นิรุกติศาสตร์ > เหมือง ฝาย ระบบชลประทาน

เหมือง ฝาย เป็นคำพูดที่เพิ่งเกิดใหม่ของภาษาไทยร่วมสมัย เป็นสำเนียงทั่วไปของภาษาไทยทั้งหมด ในมณฑลกวางสี เมืองกุยโจว ทางภาคใต้ของจีน คำที่ใช้อธิบายลักษณ์ที่เป็นเอกลักษณ์ของวิศวกรรมชลประทานเพื่อการเพาะปลูกข้าวนาปัง เหมือง หมายถึงคลองชลประทาน และฝาย หมายถึง เขื่อน เรียกรวมกันคือ ระบบชลประทานแรงโน้มถ่วง ที่ผันน้ำจากลำธารหรือแม่น้ำ ภาษาไทยร่วมสมัย
นิรุกติศาสตร์ > คำเมือง

คำเมือง คือคำพูดร่วมสมัย ของภาษาไทยภาคเหนือสมัยก่อน ซึ่งเป็นภาษาของอาณาจักรล้านนา คนไทยภาคกลางเรียกคนภาคเหนือและภาษาของภาษาเหนือว่า ไทยยวน คนภาคเหนือเรียกภาษาของตนว่า คำเมือง คำว่าคำเมืองมีความหมายว่า ภาษาของชาวเมือง ของดินแดนภาคเหนือซึ่งมีความแตกต่างของประชาชนชาวเขาหลายเผ่าตามภูมิประเทศที่เป็นภูเขาต่าง ๆ
ดูเพิ่ม

เมืองหลวง
นคร หรือ กรุง
เวียง - เมืองที่มีกำแพงล้อมรอบ
เทศบาลเมือง
เขตการปกครองท้องถิ่น (township)
ลุงขาวไขอาชีพ

| ลุงขาวไขอาชีพ |
| --- | --- |

เกิด: 26 มิถุนายน พ.ศ. 2471 จังหวัดสระบุรี ประเทศสยาม
เสียชีวิต: 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 (80 ปี) กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
สัญชาติ: ไทย
อาชีพ: นักธุรกิจ, นักประชาสัมพันธ์, นักพูด, นักประดิษฐ์, นักสังคมสงเคราะห์, นักเขียน
คู่สมรส: บุญเรือน พงษ์บริบูรณ์
บุตร: 4 คน
ลุงขาวไขอาชีพ หรือ วราพงษ์ พงษ์บริบูรณ์ (26 มิถุนายน พ.ศ. 2471 – 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551) นักธุรกิจ นักประชาสัมพันธ์ นักพูด นักประดิษฐ์ นักสังคมสงเคราะห์ และนักเขียนชาวไทย
ประวัติ > วัยเด็ก

วราพงษ์ พงษ์บริบูรณ์ เกิดเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2471 ที่ตำบลหนองควายโซ อำเภอหนองแซง จังหวัดสระบุรี จบชั้นมัธยมต้นที่โรงเรียนเทพศิรินทร์ และปวส. ที่พาณิชยการพระนคร และเป็นยุวชนทหารสมัยสงครามโลกครั้งที่สอง
ประวัติ > งานเพื่อสังคม

ปี 2509 "ลุงขาว" เป็นผู้ดำเนินรายการโทรทัศน์ “กระจกเงาเยาวชน” ทางช่อง 4 บางขุนพรหม บุคคลที่อ้างอิงได้ ที่เคยออกรายการคือ ทินวัฒน์ มฤคพิทักษ์ เมื่อครั้งยังเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ รายการวิทยุ “ชีวิตนี้มีความหวัง” และรายการ “ลุงขาวไขอาชีพ” สอนอาชีพง่ายๆ ทางสถานีวิทยุ ททท.  ประมาณปี พ.ศ. 2510 "ลุงขาว" เป็นกรรมการสมาคมศิษย์เก่าพาณิชยการพระนคร ได้จัดโครงการ อาสาสมัครพาณิชยการสามสถาบัน คือ พระนคร พระเชตุพนธ์ และตั้งตรงจิตร ทั้งสามวิทยาลัยร่วมทำกิจกรรมอาสาสมัครเข้าไปช่วยถือของให้ผู้สูงอายุที่ตลาดนัดท้องสนามหลวงในวันเสาร์และอาทิตย์ เพื่อฝึกฝนให้มีความกล้าและรู้จักทำประโยชน์แก่ผู้อื่น ฝึกสอนให้เป็นผู้รู้จักคิดรู้จักทำในทางที่ถูกต้อง และให้เกิดความสามัคคีในระหว่างวิทยาลัยทั้งสาม
ชีวิตส่วนตัว

"ลุงขาว" สมรสกับ คุณบุญเรือน (ขาวละออ) พงษ์บริบูรณ์ บุตรี หมอหลง ขาวละออ (บ.ภ., บ.ว.) ผู้ก่อตั้ง "ขาวลออโอสถ" ซึ่ง"ลุงขาว" เป็นผู้บุกเบิกขยายตลาดไปต่างจังหวัดจนทั่วประเทศ ด้วยการฉายหนังพร้อมโฆษณาขายยา ยาที่มีชื่อเสียงคือยาถ่ายพยาธิขาวละออ วิธีการของลุงขาวในการฉายหนังก็ไม่เหมือนผู้อื่น ได้ประยุกต์ใช้ปริซึมสะท้อนแสงฉายออกกระจกหน้าจอทีวี ทำให้ผู้ชมตื่นเต้นมาก ซึ่ง ขาวลออโอสถ ก็คือ "ขาวละออเภสัช" ในปัจจุบัน
ความเป็นมาของมูลนิธิลุงขาวไขอาชีพ

ในปี 2511 "ลุงขาว" หลังจากรถยนต์ที่ใช้ฝึกสอนอาชีพเกิดอุบัติเหตุไฟไหม้ ไม่สามารถไปฝึกสอนในต่างจังหวัดได้อีก "ลุงขาว" และผู้ฟังวิทยุรวมกลุ่มกันจัดตั้ง "ชมรมสัมมาอาชีพวิทยาทาน" สอนอาชีพง่ายๆ โดยผู้สอนที่มิจิตใจเสียสละ มาสอนให้โดยไม่คิดค่าตอบแทน ในปี 2512 "สันนิบาตเสรีชนแห่งประเทศไทย" ถนนเพลินจิต ได้ให้สถานที่สอนอาชีพเพื่อเป็นวิทยาทานในวันเสาร์และอาทิตย์ มีผู้มาเรียนวันละประมาณ 400 คน วิชาที่จะเรียนก็เป็นอาชีพง่ายๆ เรียนได้ในวันเดียวหรือครึ่งวัน ไม่ต้องมีทุนทรัพย์มาก เช่น การทำขนมครก การทำปาท่องโก๋ เทคนิคการถ่ายภาพและอัดภาพ หรือกระทั่งการทำตุ่มซีเมนต์แบบง่ายโดยใช้กระสอบเย็บขึ้นรูปเป็นตุ่มบนแผ่นซีเมต์ก้นตุ่มที่ได้เตรียมไว้แล้ว ใส่แกลบเข้าไปในกระสอบให้เต็ม ทาจาระบีให้ทั่วแล้วพอกด้วยปูนซีเมนต์ เมื่อปูนแห้งก็นำแกลบและกระสอบออก ก็จะได้ตุ่มตามต้องการ ตุ่มซีเมนต์แบบนี้จะมีขนาดใหญ่เท่าใดก็ได้ตามต้องการเพราะสร้างอยู่กับที่ไม่ต้องเคลือนย้าย ซึ่งผู้ที่เผยแพร่วิธีนี้แก่"ลุงขาว" คือ พ่อค้าชื่อ "หลวง มหานาม" ยังมีการสอนวิชาชีพจากวิทยากรที่เข้ามาช่วยโดยเสียสละเวลามาและไม่มีค่าตอบแทนใด ๆ ไม่ว่าจะเป็นวิชาชีพช่างต่าง ๆ ,การตัดเย็บเสื้อผ้า,การทำขนม เช่น โรตีสายไหม,น้ำหวานบรรจุขวดแบบไม่ใส่สารกันบูด (บุตรสาวลุงขาวสอนเอง),การต่อเรือเล็ก โดยอาจารย์บุญยืน สุวรรณานนท์ ,การสอนซ่อมแซมอุปกรณ์ไฟฟ้า โดยอาจารย์นิวัฒน์ แจ้งพลอย การทำดอกไม้ประดิษฐ์ โดยอาจารย์ ประยงค์ บุญประกอบ การสอนศิลปป้องกันตัว การทำซิลค์สกรีน เป็นต้น ภายหลังชมรมสัมมาอาชีพวิทยาทาน ได้เปลี่ยนชื่อเป็นชมรมลุงขาวไขอาชีพ และ "มูลนิธิลุงขาวไขอาชีพ" องค์กรสมาชิกสภาสังคมสงเคราะห์แห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ ตามลำดับ
เส้นทางนักประดิษฐ์

นอกจากนี้ "ลุงขาว" ยังเป็นนักประดิษฐ์  มีผลงานประดิษฐ์เครื่องคั้นน้ำอ้อยแบบลูกกลิ้งทองเหลือง เครื่องปั่นสายไหม และยังได้ประดิษฐ์หุ่นโครงเป็นเหล็ก ข้างนอกเป็นไม้พ่นสีขนาดเท่าคนติดมอเตอร์ มีสายบังคับให้เดินหน้า ถอยหลัง พร้อมลำโพงที่หน้าอก ที่สามารถฟังและพูดตอบกับผู้ชมได้ ประดิษฐ์กล่องไฟมีตัวหนังสือที่เดินได้ ซึ่งได้มีขึ้นก่อนป้ายไฟปัจจุบันที่เป็นชนิด LED ถึง 30 ปี หรือกระทั่งการฉายหนังผ่านตู้ทีวีที่มีแต่กระจกด้านหน้าและสามารถฉายออกพร้อมกันได้หลายๆจอ โดยใช้เทคนิคการสะท้อนภาพผ่านปริซึม แทนการฉายขึ้นจอผ้า ทำให้ผู้ชมในถิ่นทุรกันดารรู้สึกเหมือนได้ดูโทรทัศน์ โดยที่ขณะนั้นโทรทัศน์ยังเป็นของใหม่มากสำหรับเมืองไทย
ประมาณปี 2519"ลุงขาว" ได้ร่วมกับเพื่อนๆเปิด "บริษัท ซื้อขายความคิด (ประเทศไทย) จำกัด" เพื่อเป็นที่แลกเปลี่ยนนวัตกรรมและความคิดทางปัญญา แม้บริษัทนี้จะไม่ได้มีผลงานที่เด่นชัด แต่ก็แสดงถึงวิสัยทัศน์ของ "ลุงขาว" ที่เล็งเห็นความสำคัญของทรัพย์สินทางปัญญา ซึ่งแม้แต่ปัจจุบันก็ยังมีผู้เข้าใจเรื่องทรัพย์สินทางปัญญาในแวดวงจำกัด
ถึงแก่กรรม

"ลุงขาว" นายวราพงษ์ พงษ์บริบูรณ์ ได้เสียชีวิตด้วยสาเหตุไตวายเฉียบพลัน เมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 (อายุรวม 80 ปี) และได้รับพระมหากรุณาธิคุณ พระราชทานน้ำหลวงอาบศพและหีบเกียรติยศ และพระราชทานเพลิงศพ ณ เมรุวัดธาตุทอง เขตวัฒนา กรุงเทพมหานคร เมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 โดยได้รับพวงมาลาจากศูนย์ศิลปาชีพ บางไทร ในสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิตติ์ พระบรมราชินีนาถ ซึ่งครอบครัว "ลุงขาว" สำนึกในพระมหากรุณาธิคุณอย่างหาที่สุดมิได้
เจตนารมย์ที่ถูกสานต่อ

สำนักงานสุขภาพแห่งชาติ (สช) ได้ศึกษาและจัดทำชีวประวัติของลุงขาวไขอาชีพ เป็นวีดิทัศน์ เพื่อส่งเสริมสิ่งดีๆให้เป็นแบบอย่างและกำลังใจต่อสังคม และทางสถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งประเทศไทย ในครั้งเมื่อ นายสุริยงค์ หุณฑสาร เป็นผู้อำนวยการ ได้สานต่อเจตนารมณ์ของ "ลุงขาว" โดยได้จัดทำวีดิทัศน์การสอนอาชีพต่างๆให้เข้าใจได้โดยง่ายทางสถานี NBT ตอนละ 5 นาที  ตั้งแต่เดือนพฤษภาคม ถึง พฤศจิกายน 2552 รวม 120 ตอน
ถึงแม้ลุงขาวไขอาชีพ จะเสียชีวิตไปแล้วแต่วิทยากรและกรรมการมูลนิธิก็ยังสานต่อเจตนารมย์ของลุงขาว ยังสอนต่อเนื่องถึงปัจจุบัน การสอนของลุงขาวมีหลักการที่เป็นของตนเอง ได้แก่ ไม่จดบันทึกชื่อผู้เข้าเรียน ไม่สอนในที่หรูหรา ไม่มีการติดตามผล ทั้งนี้เพื่อให้ผู้ยากจน ผู้มีรายได้น้อย สามารถเข้ามาเรียนได้อย่างอิสสระ ด้วยความสบายใจ ไม่ต้องเกรงกลัวในระบบ หรืออับอายในความยากจน และสอนในบริเวณที่เจ้าของสถานที่ที่ยินดีให้จัดสอนโดยไม่คิดมูลค่า การสอนจึงโยกย้ายไปในที่ต่างๆตามความเหมาะสม และขณะนี้จัดสอนที่ สนามบาสเก็ตบอลล์ ในหมู่บ้านรัตนาธิเบศร์ ตรงข้ามห้างสรรพสินค้าบิ๊กซีสาขารัตนาธิเบศร์ นนทบุรี ทุกวันอาทิตย์ที่ 2 ของแต่ละเดือน เวลา 08:00 ถึง 12:00 น.
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2524 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 3 ตริตาภรณ์ช้างเผือก (ต.ช.)
พ.ศ. 2522 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 3 ตริตาภรณ์มงกุฎไทย (ต.ม.)
บรรณานุกรม

อรสรวง บุตรนาค. (2009), ลุงขาวไขอาชีพ: หนึ่งคนคิด หลายชีวิตเติบโต, สำนักงานคณะกรรมการสุขภาพแห่งชาติ Link
ตำราลุงขาวไขอาชีพ ISBN 9745340871
แหล่งข้อมูลอื่น

ชีวประวัติลุงขาวไขอาชีพเก็บถาวร 2020-08-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
อเล็กซันดรา เคาน์เตสแห่งเฟรเดอริกสบอร์ก

| อเล็กซันดรา |
| --- | --- |

เกิด: อเล็กซันดรา คริสตินา มันลีย์  (1964-06-30) 30 มิถุนายน ค.ศ. 1964 (60 ปี) ฮ่องกง จักรวรรดิบริติช
คู่สมรส: เจ้าชายโจอาคิมแห่งเดนมาร์ก (ค.ศ. 1995−2005) มาร์ติน เยอร์เกนเซน (ค.ศ. 2007−2015)
บุตร: เคานต์นิโคไลแห่งมงเปอซา เคานต์เฟลิกซ์แห่งมงเปอซา
บิดามารดา: ริชาร์ด ไนเจล มันลีย์ คริสตา มาเรีย โนโวตนี
| ธรรมเนียมยศของ อเล็กซันดรา เคาน์เตสแห่งเฟรเดอริกสบอร์ก |
| --- | --- |
ตราประจำตัว
ธงประจำตัว
การเรียน: Her Excellence (ท่านผู้หญิง)
การแทนตน: กระผม/ดิฉัน
การขานรับ: Your Excellence  (ขอรับ/เจ้าค่ะ)
อเล็กซันดรา คริสตินา เคาน์เตสแห่งเฟรเดอริกสบอร์ก (เดนมาร์ก: Alexandra Christina, grevinde af Frederiksborg) หรือนามเดิมว่า อเล็กซันดรา คริสตินา มันลีย์ (อังกฤษ: Alexandra Christina Manley; 30 มิถุนายน ค.ศ. 1964) หรือ หมั่น หงาไหล่ (จีน: 文雅麗) เป็นอดีตพระชายาในเจ้าชายโจอาคิมแห่งเดนมาร์ก พระราชโอรสพระองค์เล็กในสมเด็จพระราชินีนาถมาร์เกรเธอที่ 2 แห่งเดนมาร์ก
ภายหลังจากการหย่าเธอได้รับอิสริยยศและบรรดาศักดิ์เป็น เจ้าหญิงแห่งเดนมาร์ก และ เคาน์เตสแห่งเฟรเดอริกสบอร์ก ตามลำดับ และท้ายที่สุดทรงสละพระอิสริยยศเพื่อเสกสมรสใหม่กับมาร์ติน เยอร์เกนเซน ชายสามัญชนชาวเดนมาร์ก ที่มีอายุห่างกับเธอถึง 14 ปี
ประวัติ

อเล็กซันดรา คริสตินา มันลีย์ เกิดเมื่อวันที่ 30 มิถุนายน ค.ศ. 1964 ณ ฮ่องกงซึ่งขณะนั้นยังเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิบริติช เป็นธิดาของริชาร์ด ไนเจล มันลีย์ ชาวเซี่ยงไฮ้ที่มีบิดามีเชื้อสายอังกฤษและจีน (11 สิงหาคม ค.ศ. 1924 - 12 มกราคม ค.ศ. 2010) ย่าของเขาเป็นชาวจีนกวางตุ้ง กับคริสตา มาเรีย มันลีย์ มีเชื้อสายเช็กและออสเตรีย (สกุลเดิม: โนโวตนี; ค.ศ. 1933) บัพติศมา ณ มหาวิหารเซนต์จอห์น ฮ่องกง บิดาของเธอเป็นผู้บริหารธุรกิจด้านประกันภัย ส่วนมารดาเป็นผู้จัดการขององค์กรสื่อสาร อเล็กซันดราเข้ารับการศึกษาจากโรงเรียนควอร์รีเบย์จูเนียร์ (Quarry Bay Junior School; จีน: 英基學校協會), โรงเรียนเกลเนียลีจูเนียร์ (Glenealy Junior School) และโรงเรียนไอแลนด์ (Island School; 港島中學) ทั้งหมดตั้งอยู่ในฮ่องกง
ต่อมาอเล็กซันดราได้ศึกษาต่อในสาขาธุรกิจระหว่างประเทศในมหาวิทยาลัยในประเทศออสเตรีย, ญี่ปุ่น และสหราชอาณาจักร จนสำเร็จการศึกษา ในช่วงปี ค.ศ. 1990 - ค.ศ. 1995 เธอได้ทำงานในบริษัทจีทีเมเนจเมนต์จำกัดในฮ่องกง ต่อมาในปีช่วงปี ค.ศ. 1990 - ค.ศ. 1993 เธอได้ทำงานในแผนกการขายและการตลาด แต่หลังจากปี ค.ศ. 1993 ก็ทำงานเป็นรองผู้อำนวยการบริหารแผนกดังกล่าว
เสกสมรส

อเล็กซันดราและเจ้าชายโจอาคิมได้พบกันครั้งแรกในงานเลี้ยงฉลองในฮ่องกงเนื่องจากเจ้าชายได้ทำงานให้กับบริษัทจัดส่งของเดนมาร์ก หลังจากนั้นทั้งคู่ก็เริ่มมีสัมพันธภาพที่ดีต่อกัน ในฤดูใบไม้ร่วงในปลายปี ค.ศ. 1994 ขณะที่ทั้งสองท่องเที่ยวในช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ที่ฟิลิปปินส์ เจ้าชายโจอาคิมได้คุกเข่าและมอบแหวนเพชรและทับทิมเป็นของหมั้นแก่เธอ ความผูกพันของทั้งสองได้พัฒนาขึ้นเรื่อย ๆ และพระราชวงศ์เดนมาร์กได้จับตามองและความสัมพันธ์ของทั้งสองพระองค์ก็ถูกเปิดเผยขึ้นในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1995
ท้ายที่สุดทั้งสองก็เสกสมรสกันในวันที่ 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 1995 โดยมีสมเด็จพระราชินีนาถมาร์เกรเธอที่ 2 แห่งเดนมาร์กเป็นประธานในพิธี โดยจัดพิธีขึ้นในโบสถ์น้อยภายในปราสาทเฟรเดอริกสบอร์ก ก่อนที่จะเลี้ยงฉลองในพระราชวังเฟรเดอริกสบอร์ก พระองค์ต้องละจากนิกายอังกลิคัน เปลี่ยนมานับถือนิกายอีแวนเจริคัลลูเทอแรน
เจ้าหญิงแห่งเดนมาร์ก

หลังจากการเสกสมรส อเล็กซันดราจึงกลายมาเป็นเจ้าหญิงแห่งเดนมาร์ก เธอสามารถพูดภาษาอังกฤษและเยอรมันได้เป็นทุนเดิม ด้วยเหตุนี้เธอจึงสามารถเอาชนะใจประชาชนชาวเดนมาร์กได้ด้วยการพูดภาษาเดนมาร์กได้ในระยะเวลาอันรวดเร็ว ทว่าเธอไม่สามารถพูดภาษาจีนกลางหรือกวางตุ้งได้เลย ทั้งนี้เธอเล็งเห็นถึงความสำคัญของภาษาเดนมาร์กเพื่อใช้สื่อสารกับคนทั่วไปเพราะเดนมาร์กคือบ้านของเธอ
ขณะที่ยังเป็นเจ้านายอยู่นั้น เจ้าหญิงอเล็กซันดราได้ปฏิบัติพระกรณียกิจเกี่ยวกับงานการกุศลเป็นจำนวนมาก อาทิ ยุวชนกาชาด, สมาคมคนตาบอดแห่งประเทศเดนมาร์ก, ยูนิเซฟ และในโครงการมาเทอร์เฮลป์ นอกจากนี้พระองค์ยังทำหน้าที่เป็นทูตยูนิเซฟเมื่อครั้งที่เดินทางมายังประเทศไทยเพื่อเข้าเยี่ยมผู้ติดเชื้อเอชไอวี
การหย่าและการสมรสใหม่

เจ้าหญิงอเล็กซันดราและเจ้าชายโจอาคิมได้ประกาศว่าทรงแยกกันอยู่เมื่อวันที่ 16 กันยายน ค.ศ. 2004 ก่อนที่จะทรงหย่ากันเมื่อวันที่ 8 เมษายน ค.ศ. 2005 โดยก่อนการหย่าเจ้าหญิงอเล็กซันดราไม่มีแผนที่จะเสด็จออกจากเดนมาร์ก อย่างไรก็ตามหลังจากการหย่าพระองค์ก็ยังทรงพำนักและทรงงานในเดนมาร์กต่อไปเพื่อที่ร่วมกับเจ้าชายโจอาคิมใช้สิทธิในการดูแลพระโอรสทั้งสอง ในช่วงนี้เจ้าหญิงอเล็กซันดราได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์จากสมเด็จพระราชินีนาถมาร์เกรเธอที่ 2 เป็น "เจ้าหญิงอเล็กซันดราแห่งเดนมาร์ก เคาน์เตสแห่งเฟรเดอริกสบอร์ก" จนกระทั่งเจ้าหญิงอเล็กซันดราได้ตัดสินพระทัยเสกสมรสใหม่กับมาร์ติน เยอร์เกนเซน เมื่อวันที่ 3 มีนาคม ค.ศ. 2007 และลาออกจากฐานันดรศักดิ์จากการเป็นเจ้าหญิง อดีตเจ้าหญิงอเล็กซันดรา จึงเป็นสามัญชนแต่ยังคงบรรดาศักดิ์ "เคาน์เตสแห่งเฟรเดอริกสบอร์ก" และเสียภาษีเฉกเช่นพลเมืองเดนมาร์กทั่วไป แต่จะได้รับเบี้ยเลี้ยงจากสำนักพระราชวังปีละ 25,000 ยูโร หรือราว 1.25 ล้านบาทตามเดิม  และในปีเดียวกันนั้นเองเคาน์เตสแห่งเฟรเดอริกสบอร์กได้เข้าร่วมเป็นคณะกรรมการของเฟอร์รีฟาร์มาซูคิคัลส์
ส่วนเจ้าชายโจอาคิมได้ทรงหมั้นกับมารี กาวัลลีเย วันที่ 3 ตุลาคม ค.ศ. 2007 ก่อนที่จะเสกสมรสในวันที่ 24 พฤษภาคม ค.ศ. 2008 โดยในความสัมพันธ์ระหว่างเจ้าหญิงมารีแห่งเดนมาร์ก ซึ่งถือเป็นพระมารดาเลี้ยงของเจ้าชายนิโคไลกับเจ้าชายเฟลิกซ์ โดยทั้งคู่เข้ากันได้ดีกับพระมารดาเลี้ยง
ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2015 เคาน์เตสแห่งเฟรเดอริกสบอร์กและนายเยอร์เกนเซนได้ออกมาเปิดเผยว่าหย่ากัน โดยเคาน์เตสได้ให้เหตุผลในการหย่าเพราะความต่าง
เกียรติยศ

ตราประจำพระองค์องค์เดิม (ค.ศ. 1995 − ค.ศ. 2007)
ตราประจำตัว (ค.ศ. 2007 − ปัจจุบัน)
อักษรนาม
เกียรติยศ > พระอิสริยยศและบรรดาศักดิ์

อเล็กซันดรา คริสตินา มันลีย์ (30 มิถุนายน ค.ศ. 1964 — 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 1995)
เฮอร์รอยัลไฮนิส เจ้าหญิงอเล็กซันดราแห่งเดนมาร์ก (18 พฤศจิกายน ค.ศ. 1995 — 8 เมษายน ค.ศ. 2005)
เฮอร์ไฮนิส เจ้าหญิงอเล็กซันดราแห่งเดนมาร์ก (8 เมษายน ค.ศ. 2005 — 16 เมษายน ค.ศ. 2005)
เฮอร์ไฮนิส เจ้าหญิงอเล็กซันดราแห่งเดนมาร์ก, เคาน์เตสแห่งเฟรเดอริกสบอร์ก (16 เมษายน ค.ศ. 2005 — 3 มีนาคม ค.ศ. 2007)
เฮอร์เอ็กเซลเลนซี เคาน์เตสอเล็กซันดราแห่งเฟรเดอริกสบอร์ก (3 มีนาคม ค.ศ. 2007 — ปัจจุบัน)