stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การละทิ้งศาสนาอิสลาม

การละทิ้งศาสนาอิสลาม หรือ การสิ้นสภาพจากการเป็นผู้นับถือศาสนาอิสลาม (อาหรับ: ردة, ริดดะฮ์ หรือ ارتداد, อิรดิดาด)  หมายถึงการที่ผู้ที่นับถือศาสนาอิสลามได้ละทิ้งศาสนาอิสลามไปยึดมั่นในการปฏิเสธด้วยความเต็มใจ โดยสามารถเป็นการปฏิเสธทางกาย ทางจิตใจ หรือทางวาจา การละทิ้งศาสนาอิสลามมีชื่อเรียกตามภาษาอาหรับและศัพท์ในศาสนาอิสลามว่า มุรตัด (مرتدّ) กรณีนี้ไม่ได้มีเพียงผู้ที่ละทิ้งศาสนาอิสลามอย่างเปิดเผยด้วยการเปลี่ยนเข้ารับศาสนาอื่น หรือไม่นับถือศาสนาเพียงเท่านั้น แต่ยังรวมถึงการดูหมิ่นศาสนาหรือมิจฉาทิฐิ ด้วยการกระทำหรือคำพูดใดที่ส่อให้เห็นถึงความไม่ศรัทธา ซึ่งรวมถึงบรรดาผู้ปฏิเสธ "หลักการพื้นฐานหรือความเชื่อ" ของศาสนาอิสลาม
ในขณะที่นิติศาสตร์อิสลามแบบดั้งเดิมเรียกร้องให้ประหารชีวิตผู้ที่ไม่ขออภัยโทษจากการละทิ้งศาสนาอิสลาม คำจำกัดความของการกระทำนี้และผู้ที่กระทำควรได้รับโทษหรือไม่นั้น ยังคงเป็นที่ถกเถียงกันในหมู่นักวิชาการอิสลาม และได้รับเสียงคัดค้านอย่างรุนแรงทั้งจากมุสลิมและผู้มิใช่มุสลิมที่สนับสนุนสิทธิมนุษยชนระหว่างประเทศและเสรีภาพทางศาสนา
ณ ค.ศ. 2021 มีประเทศที่มีประชากรมุสลิมเป็นประชากรส่วนมาก 10 ประเทศที่มีโทษประหารชีวิตแก่ผู้ที่ละทิ้งศาสนาอิสลาม และอีก 13 ประเทศที่มีบทลงโทษทางแพ่ง เช่น จำคุก จ่ายค่าปรับ หรือสูญเสียสิทธิการดูแลเด็ก
ศัพทมูลวิทยา

การละทิ้งศาสนามีชื่อเรียกว่า อิรติดาด (หมายถึง กลับสภาพเดิม หรือ ถดถอย) หรือ ริดดะฮ์ ในศัพท์ทางศาสนาอิสลาม การละทิ้งศาสนายังมีอีกชื่อเรียกว่า มุรตัด ซึ่งหมายถึง 'ผู้ที่หันหลัง' ให้กับอิสลาม (Oxford Islamic Studies Online –  ให้คำนิยาม มุรตัด ว่า "ไม่ใช่เพียงแค่กาฟิร (ผู้ปฏิเสธศรัทธา)" แต่เป็น "ประเภทที่เลวทรามเป็นพิเศษ") ริดดะฮ์ ในทางการเมืองหมายถึง การแยกตัวออก
อ่านเพิ่ม

Ahmad, Mirza Tahir (1968). Murder in the Name of Allah. Guildford: Lutterworth Press. ISBN 978-0718828059. OCLC 243438689.
Cottee, Simon (2015). The Apostates: When Muslims Leave Islam. Hurst. p. 288. ISBN 978-1849044691.
Johnstone, Patrick; Miller, Duane Alexander (2015). "Believers in Christ from a Muslim Background: A Global Census". Interdisciplinary Journal of Research on Religion. 11: 3–19. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-03-13. สืบค้นเมื่อ 2023-04-29.
Peters, Rudolph; De Vries, Gert J. J. (1976). "Apostasy in Islam" (PDF). Die Welt des Islams. 17 (1/4): 1–25. doi:10.1163/157006076X00017. JSTOR 1570336. S2CID 162376591.
Schirrmacher, Christine (2020). "Chapter 7: Leaving Islam".  ใน Enstedt, Daniel; Larsson, Göran; Mantsinen, Teemu T. (บ.ก.). Handbook of Leaving Religion. Brill Handbooks on Contemporary Religion. Vol. 18. Leiden: Brill Publishers. pp. 81–95. doi:10.1163/9789004331471_008. ISBN 978-9004330924. ISSN 1874-6691.
Jabir Alalwani, Taha (2011). Apostasy in Islam: A Historical and Scriptural Analysis. แปลโดย Nancy Roberts. International Institute of Islamic Thought (IIIT). ISBN 978-1565643635.
Subhani, M. E. Asad (2005). Apostasy in Islam. Global Media. p. 65. ISBN 978-8188869114.
Saeed, Abdullah; Saeed, Hassan (2004). Freedom of Religion, Apostasy and Islam. Burlington VT: Ashgate Publishing Company. pp. 38–39. ISBN 978-0754630838.
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Apostasy in Islam
Apostasy, Freedom and Da'wah: Full Disclosure in a Business-Like Manner by Dr. Mohammad Omar Farooq
Al-Munajjid, Sheikh Muhammed Salih. "Why should a person who disbelieves after becoming Muslim be executed?". สืบค้นเมื่อ 15 October 2009.
Eltahawy, Mona (20 October 1999). "Lives torn apart in battle for the soul of the Arab world". The Guardian. London. สืบค้นเมื่อ 15 October 2009.
"Punishment for Apostasy". Understanding Islam. 6 December 1998. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 1 January 2009. สืบค้นเมื่อ 15 October 2009.
Apostasy: Oxford Bibliographies, Islamic Studies Andrew March (2010), Oxford University Press
การสิ้นสภาพจากการเป็นผู้นับถือ ศาสนาอิสลาม الردة
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ 
อื่น ๆ:  İslâm Ansiklopedisi
ทบวงประสิทธิภาพรัฐบาล

| --- | --- |

ก่อตั้ง: ประกาศเมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน 2024; รอการก่อตั้งอย่างเป็นทางการ
บุคลากรหลัก:   อีลอน มัสก์ 
ทบวงประสิทธิภาพรัฐบาล (Department of Government Efficiency) เป็นทบวงการชำนัญพิเศษของประธานาธิบดีสหรัฐ ซึ่งประกาศโดยดอนัลด์ ทรัมป์ ในการตำรงตำแหน่งประธานาธิบดีสหรัฐสมัยที่สอง ทบวงนี้นำโดยอีลอน มัสก์
แม้มีชื่อดังกล่าว แต่ก็ไม่ได้มีสถานะเป็นหน่วยงานของรัฐอย่างเป็นทางการ เนื่องจากการก่อตั้งหน่วยงานระดับทบวงหรือกระทรวงต้องได้รับการอนุมัติจากรัฐสภา
มัสก์กล่าวว่าเขาเชื่อว่าคณะกรรมการดังกล่าวจะสามารถลดงบประมาณของรัฐบาลกลางสหรัฐได้ 2 ล้านล้านดอลลาร์ เจมี่ ไดมอนซีอีโอของเจพีมอร์แกนเชสสนับสนุนแนวคิดดังกล่าว นักวิจารณ์บางคนตั้งคำถามว่า ทบวงประสิทธิภาพรัฐบาลถือเป็นความขัดแย้งทางผลประโยชน์สำหรับมัสก์หรือไม่ เนื่องจากบริษัทของเขาเป็นผู้รับงานจากรัฐบาลกลาง
การทำงาน

ในเดือนพฤศจิกายน 2024 ดอนัลด์ ทรัมป์ได้เลือกนักธุรกิจพันล้านอย่างอีลอน มัสก์และ วิเวก รามสวามีให้ดำรงตำแหน่งผู้บริหารในฐานะคณะกรรมาธิการร่วม เนื่องจากคาดว่าทบวงประสิทธิภาพรัฐบาลจะเป็นผู้บริหารที่ปรึกษา (และไม่ใช่กระทรวงรัฐบาลสหรัฐ) ความเป็นรัฐมนตรีจึงไม่จำเป็นต้องได้รับการยืนยันจากวุฒิสภาแต่ทำหน้าที่ตามความพอใจของประธานาธิบดีแทน
แม้หน่วยงานนี้มีชื่อว่า Department แต่ไม่ได้มีสถานะเป็นกระทรวง ผู้บังคับบัญชาหน่วยงานไม่ถือเป็นสมาชิกของคณะรัฐมนตรี ด้วยเหตุนี้ จึงมีสถานะเป็นเพียงทบวงเป็นในสังกัดของสำนักงานบริหารของประธานาธิบดีหรือคณะกรรมาธิการของประธานาธิบดีที่ทำงานอย่างใกล้ชิดกับสำนักงานบริหารงบประมาณ
การลงประชาทัณฑ์ลอราและแอล. ดี. เนลสัน

ลอรา เนลสัน (อังกฤษ: Laura Nelson; ราว ค.ศ. 1876 – 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1911) และ แอล. ดี. เนลสัน (อังกฤษ: L. D. Nelson; ราว ค.ศ. 1897 – 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1911) เป็นแม่ลูกชาวแอฟริกันอเมริกันซึ่งถูกลงประชาทัณฑ์จนเสียชีวิตเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1911 ใกล้โอเคมาห์ (Okemah) ในเทศมณฑลอ็อกฟัสกี (Okfuskee County), โอคลาโฮมา, สหรัฐ
มีผู้แจ้งความว่า แอล. ดี. ยิงจอร์จ โลนีย์ (George Loney) ผู้ช่วยนายอำเภอ (deputy sheriff) แห่งโอเคมาห์ เสียชีวิตเมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม ค.ศ. 1911 ขณะที่โลนีย์และคณะกำลังตรวจค้นไร่ของตระกูลเนลสันเพื่อตามหาวัวที่ถูกขโมยไป แอล. ดี. และลอรา มารดาของเขา จึงถูกตั้งข้อหาฆาตกรรม ลอราต้องคดีไปด้วยเพราะมีผู้กล่าวหาว่า ปืนอยู่ในมือของเธอก่อน เธอและลูกถูกขังไว้ที่เรือนจำเทศมณฑลระหว่างการพิจารณาคดี โดยที่เธอน่าจะกำลังตั้งครรภ์บุตรสาวซึ่งภายหลังได้นามว่า แคร์รี (Carrie) อยู่ด้วย ส่วนออสติน เนลสัน (Austin Nelson) สามีของเธอ รับสารภาพในคดีลักทรัพย์และถูกจองจำอยู่ที่แม็กอะเลสเตอร์ (McAlester) ก่อนแล้ว
ในคืนรอยต่อของวันที่ 24 และ 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1911 กลุ่มคนผิวขาวราว 12–40 คน ซึ่งรวมถึงชาร์ลีย์ กัทรี (Charley Guthrie) บิดาของวูดดี กัทรี (Woody Guthrie) นักร้องเพลงโฟล์ก บุกเข้าชิงตัวลอราและบุตรออกมาจากเรือนจำ สำนักข่าวแอสโซซิเอเตดเพรส (Associated Press) รายงานว่า ในเหตุการณ์นั้น ลอราถูกข่มขืนกระทำชำเรา จากนั้น เธอและบุตรถูกจับแขวนลงจากสะพานทางรถไฟข้ามแม่น้ำแคนาดาเหนือ (North Canadian River) จนถึงแก่ความตาย
เช้ารุ่งขึ้น ผู้คนมามุงดูศพของทั้งสองที่สะพาน จอร์จ เฮนรี ฟาร์นัม (George Henry Farnum) เจ้าของร้านถ่ายรูปแห่งเดียวในโอเคมาห์ ถ่ายภาพศพแบบใกล้ชิดและถ่ายภาพคนมุงดูเอาไว้ แล้วทำเป็นไปรษณียบัตรแจกจ่ายดังที่นิยมทำกันในสมัยนั้น ตุลาการท้องถิ่นเรียกประชุมคณะลูกขุนใหญ่ (grand jury) เพื่อไต่สวนเหตุการณ์ แต่ก็ไม่สามารถหาตัวผู้กระทำมาลงโทษได้ ในบรรดาภาพถ่ายสตรีผิวดำที่ถูกลงประชาทัณฑ์ ภาพศพลอราดังกล่าวเป็นภาพชุดเดียวที่เหลือรอดมาถึงปัจจุบัน
ภูมิหลัง > การลงประชาทัณฑ์ในสหรัฐ

การลงประชาทัณฑ์เป็นปรากฏการณ์สาธารณะที่ชวนตื่นกลัวและเกิดขึ้นไม่บ่อย เอมี ลูอีส วูด (Amy Louise Wood) นักประวัติศาสตร์ เขียนไว้ว่า
เมื่อเทียบกับการขู่เข็ญและคุกคามรูปแบบอื่น ๆ ที่ชาวแอฟริกันอเมริกันต้องเผชิญภายใต้กฎหมายจิมโครว (Jim Crow) แล้ว การลงประชาทัณฑ์เป็นอุบัติการณ์ที่เกิดขึ้นไม่บ่อยและไม่ปรกติ คนผิวดำทั้งหญิงและชายมีแนวโน้มจะตกเป็นเหยื่อของการทำร้ายร่างกาย การฆ่า หรือการข่มขืนกระทำชำเรา มากกว่าการลงประชาทัณฑ์...แต่แม้จะค่อนข้างนาน ๆ ทีมีครั้ง หรืออาจเป็นเพราะนาน ๆ ทีมีครั้ง การลงประชาทัณฑ์จึงส่งผลทางจิตวิทยาเป็นการเฉพาะ จนก่อให้เกิดความหวาดหวั่นในระดับหนึ่งซึ่งมากกว่าความรุนแรงรูปแบบอื่นใดทั้งสิ้น
การลงประชาทัณฑ์อาจได้แก่การจับคนขึ้นแขวน ผู้กระทำอาจเป็นคนกลุ่มเล็ก ๆ ในเวลากลางคืน หรืออาจกระทำต่อหน้ามหาชนในเวลากลางวัน อย่างหลังนี้เรียกว่า การลงประชาทัณฑ์ให้ชม (spectacle lynching) ผู้เข้าชมการลงประชาทัณฑ์อาจเป็นทุกคนในชุมชนนั้น ๆ บางทีหนังสือพิมพ์ก็ลงข่าวล่วงหน้า และมีรถไฟเที่ยวพิเศษเพื่อนำคนในพื้นที่ห่างไกลมาดูการลงประชาทัณฑ์ ตัวอย่างเช่น ในการลงประชาทัณฑ์เจสซี วอชิงตัน (Jesse Washington) ที่เท็กซัสเมื่อ ค.ศ. 1916 มีผู้มาชมถึง 10,000 คน รวมถึงนายกเทศมนตรีและผู้บัญชาการตำรวจท้องถิ่น
นอกเหนือจากการจับแขวนแล้ว ผู้เคราะห์ร้ายอาจยังถูกทรมานก่อนเผาทั้งเป็น บางทีก็แยกชิ้นส่วนศพออกขายเป็นของที่ระลึก
ผู้กระทำเป็นได้ทั้งคนผิวขาวและคนผิวดำ แต่สารทางการเมือง กล่าวคือ การส่งเสริมความเป็นใหญ่ของคนผิวขาว และการลดอำนาจของคนผิวดำ ก็เป็นปัจจัยสำคัญอันหนึ่ง นอกจากนี้ การลงประชาทัณฑ์ที่ไม่ครึกโครมก็ยังมีผู้คอยบันทึกภาพออกทำเป็นไปรษณียบัตร
สถาบันทัสกีจี (Tuskegee) ระบุว่า ตามบันทึกในช่วง ค.ศ. 1882–1964 แล้ว มีผู้ถูกลงประชาทัณฑ์ในสหรัฐ 4,745 คน ในจำนวนนี้ 3,446 คน (คิดเป็นร้อยละ 72.7) เป็นคนผิวดำ
ภูมิหลัง > ในโอคลาโฮมา

ผู้ว่าการโอคลาโฮมากล่าวใน ค.ศ. 1892 ว่า ประชากรในดินแดนโอคลาโฮมา "ราวร้อยละ 85 เป็นคนผิวขาว, ร้อยละ 10 เป็นคนผิวสี, และร้อยละ 5 เป็นอินเดียน" ครั้น ค.ศ. 1907 ท้องที่จึงได้ยกฐานะขึ้นเป็นรัฐ โดยมีธรรมนูญการปกครองที่ยอมรับการแบ่งแยกทางเชื้อชาติ ซึ่งเรียกกันว่า กฎหมายจิมโครว (Jim Crow laws)
ใน ค.ศ. 1911 มีสถิติว่า โรงเรียนประจำรัฐมีนักเรียนผิวขาว 555 คน และผิวดำ 1 คน
ช่วง ค.ศ. 1885–1930 มีบันทึกว่า เกิดการลงประชาทัณฑ์ 147 ครั้งในโอคลาโฮมา ครั้นมีการแบ่งแยกเชื้อชาติใน ค.ศ. 1907 ผู้เคราะห์ร้ายส่วนใหญ่เป็นคนผิวขาวซึ่งลักขโมยสัตว์หรือลักเล็กขโมยน้อย และในภาพรวมแล้ว ผู้เคราะห์ร้ายเป็นคนผิวขาว 77 คน, คนผิวดำ 50 คน, อเมริกันอินเดียน 14 คน, ไม่ทราบข้อมูล 5 คน, และคนจีน 1 คน
ในเหตุการณ์ 4 ครั้งช่วง ค.ศ. 1851–1946 ผู้เคราะห์ร้ายเป็นหญิง 5 คน ผิวดำ 2 คน, ผิวขาว 2 คน, อีก 1 คนเป็นคนลักษณะอื่น
บุคคลในเหตุการณ์ > ครอบครัวเนลสัน

ครอบครัวเนลสันอาศัยอยู่ ณ ไร่แห่งหนึ่งซึ่งห่างจากแพเดิน (Paden) เมืองชาวแอฟริกันอเมริกันในโอคลาโอมาไปทางเหนือราว 6 ไมล์
ออสติน สามีของลอรา เกิดเมื่อ ค.ศ. 1873 ณ เวโค (Waco) ในเท็กซัส ฟราสเซส โจนส์-สนีด (Frances Jones-Sneed) นักประวัติศาสตร์ เขียนไว้ว่า เดฟและโรดา เนลสัน (Dave and Rhoda Nelson) บิดามารดาของออสติน เกิดเป็นทาสอยู่ในจอร์เจีย โดยเดฟทำงานเป็นช่างหล่อในเวโค
ออสตินสมรสกับลอราใน ค.ศ. 1896 และให้กำเนิดแอล. ดี. ในราวปีถัดมา เมื่อถูกลงประชาทัณฑ์แล้ว แอล. ดี. มักได้รับการเรียกขานว่า แอล. ดับเบิลยู. (L. W.) หรือลอว์เรนซ์ (Lawrence)
ครอบครัวเนลสันย้ายมาอยู่เทศมณฑลพอตโทวาโทมี (Pottawatomie County) ในโอคลาโฮมาเมื่อ ค.ศ. 1900 นักประวัติศาสตร์โจนส์-สนีด ระบุว่า สำมะโนประชากรประจำ ค.ศ. 1910 บันทึกว่า ลอรากับออสตินมีบุตร 2 คน คือ แอล. ดี. อายุ 13 ปี และแคร์รี อายุ 2 ปี ไม่มีใครรู้เกี่ยวกับชะตากรรมในภายหลังของแคร์รี เธออาจเป็นทารกที่มีผู้เห็นว่า รอดตายจากการลงประชาทัณฑ์ ก็ได้
บุคคลในเหตุการณ์ > จอร์จ โลนีย์

ดิโอเคมาห์เลดเจอร์ ระบุว่า จอร์จ เอช. โลนีย์ (George H. Loney) รองนายอำเภอ อายุ 35 ปีในเวลาเสียชีวิต เขาเคยอยู่ที่แพเดินมาหลายปี และเป็นที่เคารพนับถืออย่างสูงสุด เอกสารฉบับนี้ยังพรรณนาว่า เขาเป็นคนกล้า เคยช่วยจับคนค้าของเถื่อนในแพเดินมาหลายครั้ง จึงได้เป็นข้าราชการจนถึงชั้นรองนายอำเภอ เมื่อเสียชีวิตแล้ว ศพเขาฝังไว้ที่เทศมณฑลลินคอล์น (Lincoln County) ใกล้กับแพเดิน พิธีฝังมีในวันที่ 4 พฤษภาคม ค.ศ. 1911 และหน่วยงานราชการทุกแห่งปิดทำการ 1 ชั่วโมงระหว่างพิธีศพของเขา
เมืองนาย

| เมืองนาย เมืองหน่าย |
| --- | --- |
เมือง
เมืองนายที่ตั้งเมืองนายในประเทศพม่า
พิกัด: 20°31′N 97°52′E﻿ / ﻿20.517°N 97.867°E﻿ / 20.517; 97.867
ประเทศ:  พม่า
รัฐ:  รัฐฉาน
จังหวัด: ลางเคอ
อำเภอ: เมืองนาย
เขตเวลา: UTC+6:30 (เวลามาตรฐานพม่า)
เมืองนาย หรือ เมืองหน่าย (ไทใหญ่: မိူင်းၼၢႆး; พม่า: မိုးနဲ) ตั้งอยู่ที่ละติจูด 20 องศา 30 ลิปดา เหนือ ลองติจูด 97 องศา 52 ลิปดาตะวันออก อยู่ในพื้นที่รัฐฉานใต้ ฝั่งตะวันตกแม่น้ำสาละวิน ใกล้กับจังหวัดแม่ฮ่องสอน ในอดีตเคยเป็นเมืองลูกของเชียงใหม่สมัยพญามังราย และอดีตเมืองหลวงของรัฐฉาน
สมัยพระเจ้าสีหสุรมหาธรรมราชา เจ้าเมืองอังวะซึ่งเป็นพระโอรสของพระเจ้าบุเรงนอง ยกทัพมาตีเมืองนายซึ่งสมัยนั้นยังขึ้นตรงต่อเชียงใหม่ ประเทศราชของอาณาจักรอยุธยา เป็นเหตุให้สมเด็จพระนเรศวรมหาราชทรงยกทัพไพร่พล 100,000 นายไปเมืองนายและอังวะ ระหว่างเคลื่อนทัพผ่านเมืองเชียงใหม่ พระองค์ประชวรและสวรรคต ณ เมืองหางหลวง สมเด็จพระเอกาทศรถจึงเลิกทัพและทรงนำพระบรมศพกลับมายังอยุธยา
ประวัติศาสตร์

เมืองนายเป็นเมืองเก่าแก่เจริญรุ่งเรืองมาตั้งแต่อดีต โดยอยู่ในเขตภาคใต้ของรัฐฉาน ซึ่งได้ก่อตั้งมาเมื่อก่อน ค.ศ. 441 ในปี ค.ศ. 1319 เจ้ามังรายได้ฟื้นฟูเมืองนายและแต่งตั้งให้โอรสปกครอง เจ้าที่สืบเชื้อสายมาจากพญามังรายได้สิ้นสุดลงในปี ค.ศ. 1566 เพราะอาณาจักรตองอูเข้ายึด ค.ศ. 1567 เป็นต้นมาเมืองนายขาดเจ้าผู้ปกครอง จึงได้อัญเชิญเจ้าเมืองสี่ป้อมาปกครอง และใน ค.ศ. 1631 ได้อัญเชิญเจ้าเมืองมีดมาปกครองสืบต่อมา ในปี ค.ศ. 1772 เมืองนายเป็นศูนย์กลางของการปกครองเมืองไตสืบต่อจากเมืองแสนหวี รายชื่อเจ้าผู้ปกครองเมืองนายที่สามารถรวบรวมได้มีดังนี้
1. เจ้าเสือเผือกฟ้า (ค.ศ. 1567–1568)
2. โอรสเจ้าเสือเผือกฟ้า 2 องค์ ปกครองร่วมกัน (ค.ศ. 1568–1585)
3. กษัตริย์พม่าได้ส่งตัวแทนมาปกครอง (ค.ศ. 1585–1631)
4. เจ้าหลาคำ (โอรสเจ้าฟ้าเมืองมีด) (ค.ศ. 1631–1675)
5. เจ้าจ๋ามคำ (โอรสเจ้าหลาคำ) (ค.ศ. 1675–1678)
6. เจ้าเสือห่ม (โอรสเจ้าจ๋ามคำ) (ค.ศ. 1678–1704)
7. เจ้าขุนอ้าน (โอรสเจ้าเสือห่ม) (ค.ศ. 1704–1728)
8. เจ้าซูวคาด (โอรสเจ้าขุนอ้าน) (ค.ศ. 1728–1746)
9. เจ้าส่วย มยาด โน (โอรสเจ้าซูวคาด) (ค.ศ. 1746–1772)
ในยุคนี้เป็นยุคที่เมืองนาย ได้เป็นศูนย์กลางของการปกครองเมืองไต
10. เจ้าส่วย มยาด จยอ (โอรสเจ้าส่วย มยาด โน) (ค.ศ. 1772–1790)
11. เจ้าขุนส่วยหว่า (โอรสเจ้าส่วย มยาด จยอ) (ค.ศ. 1790–1811)
12. เจ้าจุ่ง (ขุนเมืองเจียงตอง) (ค.ศ. 1811–1842 )
13. เจ้าขุนหนุ่ม (โอรส เจ้าขุนจุ่ง) (ค.ศ. 1842–1868)
14. เจ้าโพ (โอ้) (โอรสเจ้าขุนหนุ่ม) (ค.ศ. 1868–1874)
15. เจ้าขุนจี่ (ส่วยจี่) (อาเจ้าขุนโอ้) (ค.ศ. 1874–1884) เจ้าขุนจี่นี้ได้ฆ่าพม่าแล้วหนีไปอยู่ที่เชียงตุง
16. ทากหลู่ (เคยเป็นพระมาก่อน มีเชื้อสายปะโอ) (ค.ศ. 1884–1888)
17. เจ้าขุนจี่ (จากเชียงตุงมาปกครองอีกครั้ง) (ค.ศ. 1888–1914)
18. เจ้าขุนจ่อจ่าม (โอรสของพี่ชายเจ้าขุนจี่) (ค.ศ. 1914–1929)
19. เจ้าจ่อโฮ (โอรสเจ้าขุนจ่อจ่าม) (ค.ศ. 1929–1948)
20. เจ้าเปี้ย (โอรสเจ้าจ่อโฮ) (ค.ศ. 1948–1959)
เจ้าเปี้ย ผู้ปกครองเมืองนาย และบรรดาเจ้าฟ้าเมืองไตทั้งหมด ได้สละอำนาจให้กับรัฐบาลสหพันธรัฐฉานเมื่อวันที่ 25 เมษายน ค.ศ. 1959
ชิงช้าสวรรค์ 2024

ฤดูกาลของรายการโทรทัศน์
| ชิงช้าสวรรค์ 2024 |
| --- | --- |

พิธีกร:   เขมนิจ จามิกรณ์  ณัฐวุฒิ สกิดใจ 
กรรมการ:   สลา คุณวุฒิ  จักรวาร เสาธงยุติธรรม  สุรินทร์ เมทะนี 
จำนวนรอบ: 4
จำนวนทีม: 20
ทีมชนะเลิศ: โรงเรียนสังขะ จังหวัดสุรินทร์
รองชนะเลิศ: โรงเรียนศึกษานารี กรุงเทพมหานคร โรงเรียนโยธินบูรณะ กรุงเทพมหานคร
สถานที่แข่งขัน: เวิร์คพอยท์สตูดิโอ
 
ประเทศ: ประเทศไทย
จำนวนตอน: 21
การออกอากาศ
เครือข่าย: ช่องเวิร์คพอยท์
ออกอากาศ: 5 มกราคม 2567 (2567-01-05) – 25 พฤษภาคม 2567 (2567-05-25)
ลำดับฤดูกาล
← ก่อนหน้า 2023 ถัดไป → 2025 
ชิงช้าสวรรค์ 2024 เป็นรายการเรียลลิตีโชว์ประกวดวงดนตรีลูกทุ่งระดับมัธยมศึกษา ชิงถ้วยพระราชทานสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ประจำปี พ.ศ. 2567 ผลิตรายการโดย บริษัท เวิร์คพอยท์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ จำกัด (มหาชน) เริ่มออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2567 ทางช่องเวิร์คพอยท์
ในฤดูกาลนี้มีการเปลี่ยนแปลงหลายส่วน เช่น พิธีกรชาย มีการเปลี่ยนแปลงจาก โน้ต เชิญยิ้ม เป็น ป๋อ - ณัฐวุฒิ สกิดใจ, รูปแบบการออกอากาศ จาก 1 รูปแบบ เป็น 2 รูปแบบ 2 ช่วงเวลา, และรูปแบบการแข่งขันที่มีการเปลี่ยนแปลงในรอบที่ 2 เป็นรอบ ลูกทุ่งคืนถิ่น
รูปแบบรายการ

ชิงช้าสวรรค์ 2024 มีการเปลี่ยนแปลงรูปแบบการออกอากาศเป็น 2 รูปแบบ ใน 2 ช่วงเวลา คือรูปแบบปกติ ออกอากาศในวันศุกร์ เวลา 18:00 น. และรูปแบบพิเศษ ออกอากาศในวันเสาร์ เวลา 15:45 น.
รูปแบบรายการ > ช่วงพิเศษ

ชิงช้าสวรรค์ 2024 รูปแบบพิเศษที่ออกอากาศในวันเสาร์ มีเนื้อหาเดียวกับรูปแบบปกติที่ออกอากาศในวันศุกร์สัปดาห์นั้น ๆ แต่เพิ่มช่วงพิเศษจำนวน 2 ช่วง ดังนี้
เปิดวิก – การแสดงบทเพลงของศิลปินรับเชิญในรายการ
ตะลุยหลังเต็นท์ – เป็นช่วงที่ติดตามเบื้องหลังของโรงเรียนก่อนทำการแข่งขันในรายการของสัปดาห์นั้น ๆ มีรูปแบบเหมือนกับช่วง โอ้โฮบางกอก ในสมัยก่อน
รูปแบบรายการ > รูปแบบการแข่งขัน

ชิงช้าสวรรค์ 2024 แบ่งการแข่งขันออกเป็น 4 รอบ ดังนี้
รอบเปิดวง – แต่ละโรงเรียนจะทำการแสดงบอกเล่าเรื่องราวตามเพลงที่เลือกไว้ โดยไม่จำกัดจำนวนนักร้องและจำนวนเพลง แต่จำกัดระยะเวลาการแสดงไว้ที่ไม่ต่ำกว่า 7 นาที แต่ไม่เกิน 10 นาที โดยแข่งขันกันครั้งละ 2 โรงเรียนแบบแพ้คัดออก
รอบลูกทุ่งคืนถิ่น – แต่ละโรงเรียนจะทำการแสดงบอกเล่าเรื่องราวในพื้นที่ที่เป็นที่ตั้งของโรงเรียนนั้น ๆ ตามเพลงที่เลือกไว้ โดยจำกัดระยะเวลาการแสดงไว้ที่ไม่เกิน 7 นาที โดยคณะกรรมการจะให้คะแนน 2 ส่วน ดังนี้ คือ 1. ทักษะการร้อง การเล่นดนตรี และการเต้น และ 2. การแสดงที่ตอบโจทย์ลูกทุ่งคืนถิ่นอย่างชัดเจนและเข้าใจ โดยแข่งขันกันครั้งละ 2 โรงเรียนแบบแพ้คัดออกเช่นกัน
รอบชิงบัลลังก์ – แต่ละโรงเรียนจะทำการแสดงบอกเล่าเรื่องราวตามเพลงที่เลือกไว้ โดยอิงจากโจทย์ซึ่งประกอบด้วย เพลงช้า และ เพลงเร็ว คณะกรรมการจะมีคะแนนโจทย์ละ 100 คะแนน โดย 3 โรงเรียนที่มีคะแนนรวมจากทั้ง 2 โจทย์มากที่สุดจะผ่านเข้ารอบชิงชนะเลิศ
รอบชิงชนะเลิศ – แต่ละโรงเรียนจะทำการแสดงบอกเล่าเรื่องราวตามเพลงที่เลือกไว้ โดยไม่จำกัดจำนวนนักร้องและจำนวนเพลง แต่จำกัดระยะเวลาการแสดงไว้ที่ไม่ต่ำกว่า 7 นาที แต่ไม่เกิน 12 นาที โดยแข่งขัน 3 โรงเรียนพร้อมกัน
การแข่งขัน > รอบลูกทุ่งคืนถิ่น

| ตอน | วันที่ออกอากาศ | คู่ที่ | โรงเรียนที่แข่งขัน> ชื่อโรงเรียน | โรงเรียนที่แข่งขัน> จังหวัด | เพลง | เรื่องราวในการแสดง | โรงเรียนที่ชนะ> ชื่อโรงเรียน | โรงเรียนที่ชนะ> จังหวัด |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Ep.11 | 15 มีนาคม พ.ศ. 2567 | 1 | โรงเรียนนวมินทราชินูทิศ ทักษิณ | จังหวัดสงขลา | โคตรคิดถึง (เอิร์น วราภรณ์) | ตำนานเงือกทอง สมิหลา | โรงเรียนศึกษานารี | กรุงเทพมหานคร |
| Ep.11 | 15 มีนาคม พ.ศ. 2567 | 1 | โรงเรียนศึกษานารี | กรุงเทพมหานคร | คืนนี้เมื่อปีกลาย (พุ่มพวง ดวงจันทร์) | วัดอรุณราชวราราม | โรงเรียนศึกษานารี | กรุงเทพมหานคร |
| Ep.12 | 22 มีนาคม พ.ศ. 2567 | 2 | โรงเรียนปากน้ำปราณวิทยา | จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ | ไอ้หนุ่มตังเก (ไพรวัลย์ ลูกเพชร) |  | โรงเรียนปากน้ำปราณวิทยา | จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ |
| Ep.12 | 22 มีนาคม พ.ศ. 2567 | 2 | โรงเรียนทีปังกรวิทยาพัฒน์(มัธยมวัดหัตถสารเกษตร)ในพระราชูปถัมภ์ฯ | จังหวัดปทุมธานี | สยามเมืองยิ้ม (พุ่มพวง ดวงจันทร์) |  | โรงเรียนปากน้ำปราณวิทยา | จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ |
| Ep.13 | 29 มีนาคม พ.ศ. 2567 | 3 | โรงเรียนโยธินบูรณะ | กรุงเทพมหานคร | หัวใจทศกัณฐ์ (พุ่มพวง ดวงจันทร์) | จิตรกรรมฝาผนัง วัดพระศรีรัตนศาสดาราม | โรงเรียนโยธินบูรณะ | กรุงเทพมหานคร |
| Ep.13 | 29 มีนาคม พ.ศ. 2567 | 3 | โรงเรียนด่านขุนทด | จังหวัดนครราชสีมา | มนต์รักแม่น้ำมูล (ไพรวัลย์ ลูกเพชร) |  | โรงเรียนโยธินบูรณะ | กรุงเทพมหานคร |
| Ep.14 | 5 เมษายน พ.ศ. 2567 | 4 | โรงเรียนปทุมวิไล | จังหวัดปทุมธานี | อำนาจแห่งความคิดถึง (สายัณห์ สัญญา) |  | โรงเรียนปทุมวิไล | จังหวัดปทุมธานี |
| Ep.14 | 5 เมษายน พ.ศ. 2567 | 4 | โรงเรียนขามสะแกแสง | จังหวัดนครราชสีมา | วีรสตรีศรีโคราช (ก้องฟ้า สุริยชัย) |  | โรงเรียนปทุมวิไล | จังหวัดปทุมธานี |
| Ep.15 | 12 เมษายน พ.ศ. 2567 | 5 | โรงเรียนสุวรรณภูมิพิทยไพศาล | จังหวัดร้อยเอ็ด | นิลันดอน (ต่าย อรทัย, โจโจ้ มิราเคิล) |  | โรงเรียนสังขะ | จังหวัดสุรินทร์ |
| Ep.15 | 12 เมษายน พ.ศ. 2567 | 5 | โรงเรียนสังขะ | จังหวัดสุรินทร์ | สายน้ำไม่ไหลกลับ (วงจันทร์ ไพโรจน์) |  | โรงเรียนสังขะ | จังหวัดสุรินทร์ |
การแข่งขัน > รอบชิงบัลลังก์ > เพลงช้า

| ตอน | วันที่ออกอากาศ | โรงเรียนที่แข่งขัน> ชื่อโรงเรียน | โรงเรียนที่แข่งขัน> จังหวัด | เพลง | เรื่องราวในการแสดง | การตัดสิน> คะแนน | การตัดสิน> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Ep.16 | 19 เมษายน พ.ศ. 2567 | โรงเรียนปากน้ำปราณวิทยา | จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ | คิดถึงพี่ไหม (ศรคีรี ศรีประจวบ) |  | 92 | 3 |
| Ep.16 | 19 เมษายน พ.ศ. 2567 | โรงเรียนโยธินบูรณะ | กรุงเทพมหานคร | แก้วรอพี่ (พุ่มพวง ดวงจันทร์) |  | 89 | 4 |
| Ep.17 | 26 เมษายน พ.ศ. 2567 | โรงเรียนปทุมวิไล | จังหวัดปทุมธานี | กลางหัวใจ (แอ๊ค โชคชัย) | ความรักของนกเงือก | 85 | 5 |
| Ep.17 | 26 เมษายน พ.ศ. 2567 | โรงเรียนสังขะ | จังหวัดสุรินทร์ | กลับบ้าน (ปราง ปรางทิพย์, YoYo) |  | 95 | 1 |
| Ep.17 | 26 เมษายน พ.ศ. 2567 | โรงเรียนศึกษานารี | กรุงเทพมหานคร | บุษบาเสี่ยงเทียน (วงจันทร์ ไพโรจน์) | วรรณคดีเรื่อง อิเหนา ตอน บุษบาเสี่ยงเทียน | 94 | 2 |
การแข่งขัน > รอบชิงบัลลังก์ > เพลงเร็ว

| ตอน | วันที่ออกอากาศ | โรงเรียนที่แข่งขัน> ชื่อโรงเรียน | โรงเรียนที่แข่งขัน> จังหวัด | เพลง | เรื่องราวในการแสดง | การตัดสิน> คะแนน | การตัดสิน> รวม | การตัดสิน> ผล |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Ep.18 | 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2567 | โรงเรียนปากน้ำปราณวิทยา | จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ | สามสิบยังแจ๋ว (ยอดรัก สลักใจ) | ความสนุกสนานในงานวัด รวมถึง การสนุกสนานของหนุ่มสาว | 86 | 178 | อันดับที่ 4 |
| Ep.18 | 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2567 | โรงเรียนโยธินบูรณะ | กรุงเทพมหานคร | หนูไม่รู้ (พุ่มพวง ดวงจันทร์) | พระแม่ลักษมี | 90 | 179 | อันดับที่ 3 |
| Ep.18 | 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2567 | โรงเรียนปทุมวิไล | จังหวัดปทุมธานี | นึกว่าแน่แค่ไหน (พุ่มพวง ดวงจันทร์) | เรื่องราวในจินตนาการ | 92 | 177 | อันดับที่ 5 |
| Ep.19 | 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2567 | โรงเรียนสังขะ | จังหวัดสุรินทร์ | โอ้ละหนอ หมอลำ (เวียง นฤมล) | ชิวิตของหมอลำ-การยกอ้อยอครู | 93 | 188 | อันดับที่ 1 |
| Ep.19 | 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2567 | โรงเรียนศึกษานารี | กรุงเทพมหานคร | เงินน่ะมีไหม (พุ่มพวง ดวงจันทร์) | ชีวิตของหญิงสาวผู้หลงผิดในมหานครแห่งแสงสี | 88 | 182 | อันดับที่ 2 |
การแข่งขัน > รอบชิงชนะเลิศ (Grand Finale)

| ตอน | วันที่ออกอากาศ | โรงเรียนที่แข่งขัน> ชื่อโรงเรียน | โรงเรียนที่แข่งขัน> จังหวัด | เพลง | เรื่องราวในการแสดง | การตัดสิน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Ep.20 | 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2567 | โรงเรียนโยธินบูรณะ | กรุงเทพมหานคร | บัลลังก์ลูกทุ่ง (ใบเตย สุธีวัน, เปาวลี พรพิมล) นักร้องบ้านนอก (พุ่มพวง ดวงจันทร์) อื้อฮือหล่อจัง (พุ่มพวง ดวงจันทร์) | การแสดงเพลงลูกทุ่งไทย ถ่ายทอดเรื่องราวของ นักร้องนำของโรงเรียน  | รองชนะเลิศอันดับที่ 2 |
| Ep.20 | 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2567 | โรงเรียนสังขะ | จังหวัดสุรินทร์ | ลูกบ่แพ้ (ต่าย อรทัย) คือเธอใช่ไหม (เก็ตสึโนวา, ต่าย อรทัย) | ตำนาน "เนียงตรวนสตรา" | ชนะเลิศ |
| Ep.20 | 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2567 | โรงเรียนศึกษานารี | กรุงเทพมหานคร | พ่อเนื้อทอง (เปาวลี พรพิมล) มาลัยสามชาย (เอิร์น สุรัตน์ติกานต์) | วรรณคดี พระสุธน-มโนราห์ | รองชนะเลิศอันดับที่ 1 |
โชว์พิเศษ > ช่วงเปิดวิก

ชิงช้าสวรรค์ 2024 ในรูปแบบพิเศษที่ออกอากาศในวันเสาร์ จะมีการแสดงบทเพลงของศิลปินรับเชิญในช่วงต้นรายการ โดยใช้ชื่อช่วงว่า เปิดวิก ซึ่งมีดังนี้
| ตอน | วันที่ออกอากาศ | ศิลปิน | เพลง | รอบ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Ep.1 | 6 มกราคม พ.ศ. 2567 | เปา เปาวลี | หลงรักซะตั้งนาน | เปิดวง |
| Ep.2 | 13 มกราคม พ.ศ. 2567 | ลีโอ อธิป (ลีโอ ไมค์หมดหนี้) | มาลัย | เปิดวง |
| Ep.3 | 20 มกราคม พ.ศ. 2567 | กานต์ ทศน | เวสสุวรรณทันใจ (วัดคันธาราม ทุ่งอ้อ) | เปิดวง |
| Ep.4 | 27 มกราคม พ.ศ. 2567 | เต๋า ภูศิลป์ | มนต์รักพระธาตุพนม | เปิดวง |
| Ep.5 | 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2567 | นิวคันทรี (กิ๊ก/มัทรี) | ติ่งค่ะ | เปิดวง |
| Ep.6 | 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2567 | ไรอัล ซัน ฟอร์ม | ช็อตฟีล | เปิดวง |
| Ep.7 | 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2567 | ศรราม น้ำเพชร | ศรพระราม | เปิดวง |
| Ep.8 | 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2567 | ปรีชา ปัดภัย | กอดเสาเถียง | เปิดวง |
| Ep.9 | 2 มีนาคม พ.ศ. 2567 | ปราง ปรางทิพย์ | พ่อทูนหัว | เปิดวง |
| Ep.10 | 9 มีนาคม พ.ศ. 2567 | แอนโทเนีย โพซิ้ว | กราบเท้าย่าโม | เปิดวง |
| Ep.11 | 16 มีนาคม พ.ศ. 2567 | ดอกอ้อ ทุ่งทอง | บุญชายผ้าเหลือง | ลูกทุ่งคืนถิ่น |
| Ep.12 | 23 มีนาคม พ.ศ. 2567 | นิวคันทรี (นุ/ติณติณ/กีต้าร์/เอ็มโบ) | รบกวนเอ็นดู | ลูกทุ่งคืนถิ่น |
| Ep.13 | 30 มีนาคม พ.ศ. 2567 | เอิ้นขวัญ วรัญญา | หลายใจบ่เป็น | ลูกทุ่งคืนถิ่น |
| Ep.14 | 6 เมษายน พ.ศ. 2567 | พร จันทพร | ปูหนีบอีปิ | ลูกทุ่งคืนถิ่น |
| Ep.15 | 13 เมษายน พ.ศ. 2567 | อาย ปาลิตา หมอลำไอดอล | ข้ามวาเลนไทน์ไปได้บ่ | ลูกทุ่งคืนถิ่น |
| Ep.16 | 20 เมษายน พ.ศ. 2567 | โบ๊ท ปรัชญา (โบ๊ท เพลงเอก) | พระเอกรำพัน | ชิงบัลลังก์ |
| Ep.17 | 27 เมษายน พ.ศ. 2567 | เท่ง เถิดเทิง | ใหญ่ทะลุใหญ่ | ชิงบัลลังก์ |
ดูเพิ่ม

ชิงช้าสวรรค์ (รายการโทรทัศน์)
โอริเวอร์ บีเวอร์

| โอริเวอร์ บีเวอร์ |
| --- | --- |
เกิด: 27 ตุลาคม พ.ศ. 2514 (53 ปี) โอลิเวอร์ เพ็งทรัพย์ ประเทศเยอรมนี
ส่วนสูง: 180 เซนติเมตร
อาชีพ: นักแสดง,ผู้กำกับและผู้จัด บริษัท ไนน์บีเวอร์ ฟิล์ม จำกัด
ปีที่แสดง: 2539 - ปัจจุบัน
ThaiFilmDb
โอริเวอร์ บีเวอร์ (เกิด 27 ตุลาคม พ.ศ. 2514) ชื่อเล่น เวอร์ เป็นนักแสดงลูกครึ่งไทย-เยอรมนี มารดาเป็นชาวเยอรมนีส่วนบิดาเป็นชาวไทย เป็นพี่ชายคนโตของ วาเนสซ่า บีเวอร์ มีน้องชายคนกลางชื่อ มาร์ค บีเวอร์ จบปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัยเกริก
โอริเวอร์ บีเวอร์ มีผลงานแสดงเรื่องแรกคือภาพยนตร์เรื่อง วอนทั้งโลกโขกหัวเธอ จากนั้นก็แสดงละคร มีผลงานการแสดงละครโทรทัศน์มากกว่า 300 เรื่อง และเป็นผู้อำนวยการสร้างในเรื่องแรก คือ เนตรนาคราช ทางช่อง 7 ในปี พ.ศ. 2557 ในสังกัดไนน์บีเวอร์ ของตัวเอง
เดิมชื่อสะกดว่า "โอลิเวอร์" แต่เปลี่ยนชื่อเพราะทำอะไรติดขัด มีคนทักว่าหากเปลี่ยนเป็นตัว ร. จะพลิกฟ้าพลิกแผ่นดิน จึงได้เปลี่ยนชื่อ
ผลงานการแสดง > ภาพยนตร์

วอนทั้งโลกโขกหัวเธอ (2539)
สตางค์ (2543)
ผีสามบาท (2544)
ผู้หญิง 5 บาป (2545)
ชื่อชอบชวนหาเรื่อง (2546) (รับเชิญ)
ตุ๊กแกผี (2547)
มนต์รักลูกทุ่ง (2548)
ผีตุ๋มติ๋ม (2553)
ผู้หญิง 5 บาป 2 (2553)
สวิง
The Warm (ภาพยนตร์ฮ่องกง)
Cup Man (ภาพยนตร์มาเลเซีย)
ขุนพันธ์ 3 (2566)