stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ปีช้าง
ข้อมูลอื่น

เหตุการณ์นี้ถูกบันทึกในอัลกุรอาน ซูเราะฮ์ที่ 105 มีชื่อว่า อัล-ฟีล (อาหรับ: الـفِـيـل, "ช้าง")
นักวิชาการบงท่านได้กล่าวว่าปีช้างน่าจะเกิดก่อนปี ค.ศ.570 อยู่ประมาณหนึ่งหรือสองทศวรรษ โดยมีหลักฐานจากอิบน์ ชิฮาบ อัล-ซุฮรีว่าเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นก่อนที่พ่อของมุฮัมมัดจะถือกำเนิด
ดูเพิ่ม

ช้างศึก
แหล่งข้อมูลอื่น

Page at Islamic-Awareness.org discussing the event
ตุลาการสามหน้า

| ตุลาการสามหน้า> ข้อมูลการจัดพิมพ์ |
| --- | --- |
ผู้จัดพิมพ์: มาร์เวลคอมิกส์
ปรากฏตัวครั้งแรก: Strange Tales #157 (มิถุนายน 1967)
สร้างสรรค์โดย: สแตน ลี มารี เซเวอริง   เฮิร์บ ทริมเป
ข้อมูลในเรื่อง
สปีชี่ส์: สิ่งมีชีวิตจักรวาล (Cosmic Entity)
ความสามารถ: การบิดเบือนความเป็นจริง (Reality warping)   เกือบเป็นสัพพัญญู (Near omniscience)
ตุลาการสามหน้า เป็นสิ่งมีชีวิตระดับจักรวาลที่ปรากฏในหนังสือการ์ตูนของ มาร์เวลคอมิกส์ ตัวละครนี้ปรากฏตัวครั้งแรกใน Strange Tales #157 (มิถุนายน 1967) และถูกสร้างขึ้นโดย สแตน ลี, มารี เซเวอริง และ เฮิร์บ ทริมเป
ประวัติการตีพิมพ์

ตุลาการสามหน้า เปิดตัวในเรื่องราวที่ชื่อว่า "The Sands of Death" ใน Strange Tales #157–163 (มิถุนายน–ธันวาคม 1967) โดยให้ ดอกเตอร์สเตรนจ์ ฮีโร่ที่มีพลังลึกลับ (รหัสยลัทธิ) เวลาอันจำกัดในการพิสูจน์ว่าโลกควรค่าแก่การได้รับการช่วยเหลือหรือไม่ ตัวละครนี้ถูกจัดตั้งให้เป็นพลังสูงสุดในจักรวาลมาร์เวล และได้ปรากฏตัวเป็นครั้งคราวในช่วงหลายปีที่ผ่านมา รวมถึง What If #32 (เมษายน 1982); Rom #41 (เมษายน 1983) และ Secret Wars II #6 (ธันวาคม 1985) The Living Tribunal เปิดเผยเบาะแสเกี่ยวกับจุดประสงค์และธรรมชาติที่แท้จริงของตนใน Silver Surfer (vol. 3) #31 (ธันวาคม 1989)
หลังจากการปรากฏตัวเพียงช่วงสั้น ๆ ในบทบาทของผู้สังเกตการณ์ใน Guardians of the Galaxy #16 (กันยายน 1991) และ Quasar #26 (กันยายน 1991) ตัวละครนี้ได้รับบทบาทสำคัญใน ซีรีส์จำกัด Infinity Gauntlet #1–6 (กรกฎาคม–ธันวาคม 1991), Warlock and the Infinity Watch #1 (กุมภาพันธ์ 1992), และ DC vs. Marvel #1–4 (เมษายน–พฤษภาคม 1996) บทบาทของ ตุลาการสามหน้า ได้รับการขยายเพิ่มเติมใน ชี-ฮัลค์ (vol. 2) #12 (พฤศจิกายน 2006)
ตุลาการสามหน้า ถูกนำเสนอในเรื่องราว Marvel: The End ในปี 2003 ตัวละครนี้ยังได้ปรากฏตัวอีกครั้งในเรื่องราว Time Runs Out และต่อสู้กับ บียอนด์เดอร์ส
ชีวประวัติตัวละครในเรื่องแต่ง

ตุลาการสามหน้า เป็นสิ่งมีชีวิตที่ดูแลและรักษาสมดุลในจักรวาลต่าง ๆ ที่ประกอบกันเป็น พหุจักรวาล ของ มาร์เวล รวมถึง จักรวาลหลัก และ จักรวาลคู่ขนาน ทั้งหมด โดยทำหน้าที่เป็นผู้ตัดสินของจักรวาลเหล่านี้
ตัวละครนี้ปรากฏตัวครั้งแรกกับ ด็อกเตอร์สเตรนจ์ โดยประกาศเจตนาทำลายโลกเพราะมีศักยภาพที่จะนำไปสู่ความชั่วร้าย หลังจากผ่านการทดสอบหลายครั้ง ด็อกเตอร์สเตรนจ์ ก็สามารถทำให้ ตุลาการสามหน้า เชื่อว่าความดีก็ยังมีอยู่เช่นกัน และโลกจึงรอดพ้นจากการถูกทำลาย ตุลาการสามหน้า ปรากฏตัวอีกครั้งต่อหน้า รอม อัศวินอวกาศจากดาว Galador; ปรากฏตัวสั้น ๆ ร่วมกับลำดับชั้นของจักรวาลอื่น ๆ เมื่อพวกเขาหารือกับสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า บียอนด์เดอร์; และเปิดเผยแก่ ซิลเวอร์เซิร์ฟเฟอร์ อดีตผู้ถือครองตำแหน่ง Herald ของ กาแลคตัส ว่าใบหน้าทั้งสามของเขาแทนความหมายว่า "Equity" (ใบหน้าที่คลุมฮู้ด), "Vengeance" (ใบหน้าที่ถูกคลุมบางส่วน), และ "Necessity" (ใบหน้าที่ถูกคลุมทั้งหมด) ด้านที่สี่ของหัวของ ตุลาการสามหน้า เป็นความว่างเปล่า โดยสิ่งมีชีวิตได้อ้างว่าสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า สเทรนเจอะ เคยเป็นส่วนหนึ่งของสิ่งมีชีวิตนี้[โปรดขยายความ] ตัวละครนี้ยังได้เป็นพยานในชัยชนะของ ควาซาร์—ซึ่งทำหน้าที่เป็น อวตาร ของสิ่งมีชีวิตจักรวาล อินฟินิตี้—ในการต่อสู้กับ แมลสทรอม ที่ทำหน้าที่แทนสิ่งมีชีวิตที่ชื่อ Oblivion
ใน DC vs. Marvel ตุลาการสามหน้า ได้ร่วมมือกับ สเปกเตอร์ เพื่อช่วยโลกของพวกเขาจากการพยายามทำลายพหุจักรวาลทั้งสองของสองพี่น้องจักรวาล ข้อตกลงของพวกเขาพร้อมกับความช่วยเหลือจาก Access ได้สร้างพหุจักรวาล Amalgam ขึ้นมาโดยการรวมพหุจักรวาลทั้งสองเข้าด้วยกันเพื่อ "ซื้อเวลา" เมื่อพหุจักรวาล Amalgam ใหม่ไม่เสถียร พหุจักรวาลเดิมถูกฟื้นคืน การต่อสู้ของ "The Brothers" ยังคงดำเนินต่อไปจนกระทั่งความพยายามของ แบทแมน และ กัปตันอเมริกา ทำให้พวกเขาตระหนักว่าพวกเขาทั้งคู่ทำได้ดี และพหุจักรวาลก็รอดพ้นจากการถูกทำลาย
พลังของ ตุลาการสามหน้า แทบไม่มีขีดจำกัด เพราะสิ่งมีชีวิตนี้ป้องกันไม่ให้ใช้ อินฟินีตีเจมส์ ร่วมกัน แม้ว่ายังคงอยู่ใต้การควบคุมของสิ่งมีชีวิตสูงสุดเพียงสิ่งเดียวที่เรียกว่า "One-Above-All" (ไม่ควรสับสนกับสิ่งมีชีวิตเซเลสเชียลที่ชื่อว่า One Above All) Tribunal ยังมีผู้แทนที่เรียกว่า The Magistrati ซึ่งทำหน้าที่ตัดสินคดีตามคำขอบนดาวต่าง ๆ และเคยเลือกที่จะเปิดเผยใบหน้าที่ไม่เคยเห็นมาก่อนของ "Necessity" ให้กับ ชี-ฮัลค์ ซึ่งเป็นภาพสะท้อนของใบหน้าของเธอเอง โดยกล่าวว่าใบหน้านั้นคือ "กระจกจักรวาลที่เตือนให้เราตัดสินผู้อื่นเช่นเดียวกับที่เราต้องการให้ผู้อื่นตัดสินเรา"
ไอรอนแมน และ Watcher ต่อมาค้นพบซากศพที่เหี่ยวแห้งของ ตุลาการสามหน้า บนดวงจันทร์ โดยไม่มีร่องรอยว่าใครเป็นผู้สังหาร
เมื่อ Yellowjacket ผจญภัยในพหุจักรวาลในเรื่อง Time Runs Out สาเหตุการตายของ ตุลาการสามหน้า ถูกค้นพบ: ตุลาการสามหน้า ตายในการต่อสู้กับ บียอนด์เดอร์ส ในขณะที่พยายามหยุดการทำลายล้างพหุจักรวาลของ Marvel
ต่อมาเวอร์ชันทางเลือกของ แอดัม วอร์ล็อก ได้รับตำแหน่งที่ว่างของ ตุลาการสามหน้า ตามคำสั่งของ One-Above-All (ซึ่งในที่นี้ถูกเรียกว่า "Above-All-Others")
หลังจากที่ Galactus กลายเป็นผู้สร้างชีวิต Lord Chaos และ Master Order เห็นว่าการเปลี่ยนแปลงนี้ทำให้ลำดับชั้นของจักรวาลเสียสมดุล และขอให้ ตุลาการสามหน้า ใหม่ตัดสิน อย่างไรก็ตาม เมื่อ ตุลาการสามหน้า ตัดสินเห็นชอบใน "สมดุลใหม่สำหรับจักรวาลใหม่" Order และ Chaos ร่วมมือกันเพื่อดูเหมือนว่าจะสังหารสิ่งมีชีวิตนี้ Tribunal ถูกชุบชีวิตอีกครั้งในเวลาต่อมาและเห็นพาตัว Lord Chaos และ Master Order ไปตัดสินหลังจากที่ First Firmament พ่ายแพ้
พลังและความสามารถ

ธานอส ที่ถือ อินฟินีตีเจมส์ ได้จัดอันดับพลังของ ตุลาการสามหน้า ว่าเป็นพลังสูงสุดในลำดับชั้นของพหุจักรวาลของ มาร์เวล อย่างไรก็ตาม ตุลาการสามหน้า ยังได้อ้างถึงสิ่งมีชีวิตที่ทรงพลังยิ่งกว่ามาก และถูกฆ่าโดย บียอนด์เดอร์ส
ตุลาการสามหน้า เป็นตัวแทนของพหุจักรวาลของ มาร์เวล และเป็นภาพรวมของสิ่งมีชีวิตเชิงนามธรรมทั้งหมดภายในจักรวาล อย่างไรก็ตาม ตุลาการสามหน้า ไม่ได้มีพลังเท่ากับตัวตนที่เป็นรูปแบบพหุจักรวาลของ นิรันดร และถูกอ้างถึงว่าเป็นหน้าที่ภายในของสิ่งมีชีวิตนี้
ในสื่ออื่น

คริสโตเฟอร์ มาร์คัส และสตีเฟน แม็กฟีลี นักเขียนบทภาพยนตร์ของจักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล (MCU) ในเรื่อง อเวนเจอร์ส: มหาสงครามล้างจักรวาล และ อเวนเจอร์ส: เผด็จศึก เปิดเผยว่าเดิมทีมีแผนให้ ตุลาการสามหน้า ปรากฏตัวในภาคหลัง ซึ่งพวกเขาจะทำหน้าที่ตัดสิน ธานอส สำหรับอาชญากรรมของเขาต่อจักรวาล รวมถึง "เดอะบลิป"
ตุลาการสามหน้า ปรากฏตัวเป็นฉากรับเชิญในภาพยนตร์ มาร์เวล เรื่อง จอมเวทย์มหากาฬ ในมัลติเวิร์สมหาภัย
แหล่งข้อมูลอื่น

Living Tribunal at Marvel.com
ตุลาการสามหน้า ที่ Marvel Database, มาร์เวลคอมิกส์วิกิ
การหลั่งนอกช่องคลอด

| การหลั่งนอกช่องคลอด> ความรู้พื้นฐาน |
| --- | --- |
ประเภทการคุมกำเนิด: ทางพฤติกรรม
เริ่มใช้ครั้งแรก: ตั้งแต่สมัยโบราณ
อัตราการล้มเหลว (ในปีแรกของการใช้)
เมื่อใช้อย่างถูกต้อง: 4%
เมื่อใช้แบบทั่วไป: 22%
การใช้
การย้อนกลับ: ย้อนกลับได้
สิ่งที่ผู้ใช้ควรรู้: ขึ้นอยู่กับการควบคุมตัวเอง การพักเพื่อปัสสาวะช่วยนำอสุจิออกจากท่อปัสสาวะได้
ระยะการพบแพทย์: ไม่มี
ข้อดีข้อเสีย
ป้องกันโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์: ไม่ป้องกัน
บทความนี้เกี่ยวกับวิธีการคุมกำเนิด สำหรับความหมายอื่น ดูที่ การหลั่งนอก
การหลั่งนอกช่องคลอด หรือ การหลั่งนอก  (อังกฤษ: coitus interruptus, withdrawal method) เป็น วิธีการคุมกำเนิด โดยการที่ฝ่ายชายถอนอวัยวะเพศออกจากช่องคลอดขณะกำลังร่วมเพศ ก่อนที่จะถึงจุดสุดยอด และก่อนหลั่งน้ำอสุจิ จากนั้นจึงหลั่งน้ำอสุจินอกช่องคลอดเพื่อหลีกเลี่ยงการผสมเชื้อ
วิธีการคุมกำเนิดนี้ถูกใช้อย่างกว้างขวางมาเป็นเวลาไม่ต่ำกว่าสองพันปี และยังถูกใช้อยู่ในปัจจุบัน ในปีพ.ศ. 2534 มีคู่รักประมาณ 38 ล้านคู่ที่ใช้วิธีนี้เพื่อคุมกำเนิด การหลั่งนอกช่องคลอดนั้นไม่สามารถป้องกันโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์  (STIs/STDs) ได้
ประวัติ

เป็นไปได้ว่าเอกสารที่เก่าแก่ที่สุดเกี่ยวกับการหลั่งนอกเพื่อป้องกันการตั้งครรภ์ ถูกบันทึกอยู่ในเรื่องของโอนาน  (Onan) ในชุดคัมภีร์โทราห์ โดยคาดว่าข้อความนี้ถูกเขียนขึ้นเป็นเวลามากกว่า 2,500 ปีแล้ว สังคมในอารยธรรมและกรีซโบราณและจักรวรรดิโรมัน นิยมมีครอบครัวขนาดเล็ก และเป็นที่รู้จักในการใช้วิธีการคุมกำเนิดหลากหลายวิธี มีหลายเอกสารอ้างอิงที่ทำให้นักประวัติศาสตร์เชื่อว่าบางครั้งการหลั่งนอกถูกใช้เพื่อคุมกำเนิด อย่างไรก็ตาม สังคมเหล่านี้เห็นว่าการคุมกำเนิดเป็นความรับผิดชอบของผู้หญิง และเอกสารเกี่ยวกับการคุมกำเนิดที่ถูกบันทึกส่วนใหญ่ล้วนเป็นวิธีที่ควบคุมโดยผู้หญิง (ทั้งแบบที่อาจได้ผล เช่น วงแหวนพยุงในช่องคลอด  (pessaries) และแบบที่ไม่ได้ผล เช่น เครื่องราง)
หลังการล่มสลายของจักรวรรดิโรมันในช่วงศตวรรษที่ 5 หลักปฏิบัติด้านการคุมกำเนิดไม่ได้ถูกใช้ในยุโรป ยกตัวอย่างเช่น การใช้วงแหวนพยุงในช่องคลอดไม่ได้อยู่ในบันทึกจนศตวรรษที่ 15 หากการหลั่งนอกถูกใช้ในจักรวรรดิโรมัน ความรู้เกี่ยวกับหลักปฏิบัติอาจสูญหายไปเมื่อจักรวรรดิล่มสลาย
ตั้งแต่ศตวรรษที่ 18 จนถึงการพัฒนาของวิธีการสมัยใหม่ การหลั่งนอกเป็นวิธีทีการคุมกำเนิดที่ได้รับความนิยมที่สุดในทวีปยุโรป ทวีปอเมริกาเหนือ รวมถึงที่อื่น ๆ
ผลกระทบ

เช่นเดียวกับการคุมกำเนิดรูปแบบอื่น การหลั่งนอกจะให้ผลที่เชื่อถือได้ต่อเมื่อถูกใช้อย่างถูกต้องและสม่ำเสมอเท่านั้น อัตราการล้มเหลวของวิธีแปรผันตามประชากรที่ถูกศึกษา โดยผลวิจัยพบว่าอัตราความล้มเหลวเมื่อใช้จริงอยู่ที่ 15–28% ต่อปี. เทียบกับยาเม็ดคุมกำเนิด ซึ่งมีอัตราล้มเหลวเมื่อใช้จริงที่ 2–8% ขณะที่ห่วงอนามัยคุมกำเนิด (Intrauterine device หรือ IUD) มีอัตราการล้มเหลวอยู่ที่ 0.8%  ถุงยางอนามัยมีอัตราการล้มเหลวอยู่ที่10–18  อย่างไรก็ตาม นักวิจัยบางคนกล่าวว่าการหลั่งนอกอาจให้ประสิทธิผลใกล้เคียงกับการใช้ถุงยางอนามัย และเรื่องนี้ต้องการการวิจัยเพิ่มเติม
สำหรับคู่รักที่ใช้การหลั่งนอกอย่างถูกต้องทุกครั้งในการมีเพศสัมพันธ์ อัตราการล้มเหลวอยู่ที่ 4% ต่อปี ขณะที่ยาเม็ดคุมกำเนิดมีอัตราอยู่ที่ 0.3% และห่วงอนามัยคุมกำเนิดที่ 0.6% ส่วนถุงยางอนามัยอยู่ที่ 2%
แม้น้ำหล่อลื่น  (pre-ejaculate หรือ Cowper's fluid) ซึ่งออกมาจากอวัยวะเพศก่อนการหลั่งน้ำอสุจิจะถูกเสนอว่า โดยทั่วไปแล้วมีตัวอสุจิ (spermatozoa) ผสมอยู่ ซึ่งส่งผลกระทบต่อประสิทธิผลของวิธีการนี้ ทว่างานวิจัยเล็ก ๆ หลายงาน รายงานผลว่าไม่พบตัวอสุจิในน้ำหล่อลื่น ขณะนี้ยังไม่มีผลการศึกษาที่ชัดเจนเรื่องนี้ ทว่าหลายคนเชื่อว่า ต้นเหตุของการล้มเหลวจากการปฏิบัติตามวิธีอย่างถูกต้องเกิดจาก ตัวอสุจิที่ค้างอยู่จากการหลั่งน้ำครั้งก่อน ซึ่งออกมากลับน้ำหล่อลื่น ด้วยเหตุผลนี้ ฝ่ายชายจึงถูกแนะนำให้ถ่ายปัสสาวะหลังหลั่งน้ำอสุจิ เพื่อกำจัดอสุจิที่อาจติดอยู่ในท่อปัสสาวะ นอกจากนี้ยังควรล้างสิ่งที่อาจต้องนำไปใกล้ช่องคลอด เช่น มือและอวัยวะเพศ
อย่างไรก็ตาม งานวิจัยเมื่อไม่นานมานี้เสนอว่าสิ่งนี้อาจไม่ถูกต้อง งานวิจัยในทางตรงกันข้ามซึ่งยังไม่อาจวางนัยทั่วไปได้ พบหลักฐานที่ผสมกัน รวมไปถึงบางกรณีซึ่งพบอสุจิจำนวนมาก ถูกตีพิมพ์เมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2554 มีการกล่าวถึงข้อจำกัดของงานวิจัยก่อนหน้านี้ว่า น้ำหล่อลื่นที่ถูกตรวจสอบหลังเวลาสองนาที โดยการมองหาตัวอสุจิที่ยังเคลื่อนไหวในน้ำหล่อลื่นจำนวนไม่มากบนกล้องจุลทรรศน์หลังผ่านไปสองนาที ขณะที่ตัวอย่างส่วนใหญ่อาจแห้งแล้ว ทำให้การตรวจสอบและการวัดผล เป็นไปได้ยากมาก ดังนั้น ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2554 กลุ่มนักวิจัยรวมรวมอาสาสมัครชายจำนวน 27 คน และวัดตัวอย่างน้ำหล่อลื่นของพวกเขาภายในเวลาสองนาทีหลังการหลั่ง นักวิจัยพบว่าชาย 11 คนจากทั้งหมด 27 คน (41%) หลั่งน้ำหล่อลื่นซึ่งมีส่วนผสมของตัวอสุจิ และในนี้มี 10 ตัวอย่าง (37%) ซึ่งมีจำนวนอสุจิที่เคลื่อนที่ได้อยู่มากพอสำควร (ตั้งแต่ 1 ล้านถึง 35 ล้านตัว) งานวิจัยนี้จึงแนะนำให้ใช้ถุงยางอนามัยขณะมีเพศสัมพันธเพื่อลดโอกาสการตั้งครรภ์โดยไม่ตั้งใจและการติดโรค เพื่อเป็นการเปรียบเทียบ งานวิจัยเผยว่าในหมู่คู่สามีภรรยาซึ่งตั้งครรภ์ภายในปีแรกที่พยายาม มีเพียง 2.5% เท่านั้นที่มีจำนวนตัวอสุจิน้อยกว่า 23 ล้านตัว ต่อการหลั่ง ทว่าข้อมูลตัวเลขหลายแห่งเผยว่า จำนวนตัวอสุจิ (รวมไปถึงรูปแบบการระบุลักษณะของตัวอสุจิอื่น ๆ)  ไม่อาจทำนายการตั้งครรภ์ของคู่รักได้อย่างแม่นยำ
หลายคนเชื่อว่าการถ่ายปัสสาวะหลังการหลั่งน้ำอสุจิสามารถล้างตัวอสุจิที่ค้างอยู่ออกจากท่อปัสวะได้ ผู้รับการทดลองในงานวิจัยที่เกิดขึ้นเมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2554 บางคนซึ่งได้ทำการปัสสาวะ (บางคนมากกว่าหนึ่งครั้ง) ก่อนการหลั่งน้ำหล่อลื่น ทว่ายังคงพบตัวอสุจิในตัวอย่าง ดังนั้น ผู้ชายบางคนสามารถหลั่งน้ำหล่อลื่นซึ่งมีส่วนผสมของตัวอสุจิได้ โดยไม่ได้หลั่งน้ำอสุจิมาก่อนหน้า
ข้อดี

ข้อดีของการหลั่งนอกอยู่ที่การที่คนซึ่งคัดค้าน หรือไม่อาจเข้าถึงการคุมกำเนิดแบบอื่น สามารถใช้ได้ บางคนให้ความนิยมกับวิธีนี้เนื่องจากไม่มีผลกระทบกับฮอร์โมน และยังสามารถทำให้ได้รับประสบการณ์ที่เต็มที่ และ "รู้สึก" ถึงคู่นอนได้มากกว่า อีกเหตุผลที่วิธีนี้ได้รับความนิยมได้แก่ การที่เป็นวิธีที่ไม่มีค่าใช้จ่าย ไม่ต้องการอุปกรณ์เพิ่มเติม ไม่มีผลทางกายภาพ และสามารถทำได้โดยปราศจากใบสั่งหรือคำแนะนำทางการแพทย์ และยังไม่กีดขวางการกระตุ้น
ข้อเสีย

การหลั่งนอกมีประสิทธิผลน้อยกว่า เมื่อเทียบกับวิธีการคุมกำเนิดที่ย้อนกลับได้แบบทั่วไป เช่น ห่วงอนามัยคุมกำเนิด  ยาเม็ดคุมกำเนิด และถุงยางอนามัย ดังนั้น วิธีนี้จึงอาจมีความคุ้นค่าน้อยกว่าวิธีอื่น แม้วิธีนี้จะไม่มีค่าใช้จ่าย ผู้ใช้อาจมีโอกาสมีลูก หรือต้องจ่ายค่าทำแท้งแทน มีเพียงแบบจำลองซึ่งสมมุติว่าคู่รักทุกคู่ปฏิบัติตามวิธีอย่างสมบูรณ์แบบเท่านั้น ที่ชี้ว่าการใช้วิธีหลั่งนอกเพื่อคุมกำเนิด ช่วยประหยัดค่าใช้จ่าย
การหลั่งนอกไม่ช่วยป้องกันโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์  (STIs/STDs) เช่น เอชไอวี ด้วยความที่น้ำหล่อลื่น อาจมีส่วนผสมของไวรัสหรือแบคทีเรียที่อาจเป็นตัวแพร่เชื้อ หากได้สัมผัสกับเยื่อบุผิว อย่างไรก็ตาม การลดปริมาณของการแลกเปลี่ยนสารน้ำในร่างกายระหว่างการร่วมเพศอาจลดความเสี่ยงของการแพร่เชื้อ เมื่อเทียบกับการหลั่งใน ด้วยความที่จำนวนเชื้อโรคมีน้อยกว่า
ความแพร่หลาย

ข้อมูลจากแบบสำรวจในช่วงก่อนปีพ.ศ. 2543 3% สตรีในวัยที่มีบุตรได้ทั่วโลกใช้วิธีการหลั่งนอกเป็นวิธีหลักในการคุมกำเนิด ความนิยมมีความแตกต่างในแต่ละพื้นที่ตั้งแต่ 1% ในทวีปแอฟริกา ไปจนถึง 16% ในแถบเอเชียตะวันตก
ในสหรัฐ งานวิจัยชี้ว่า 56% ของผู้หญิงในวัยเจริญพันธุ์ เคยมีคู่นอนที่ใช้การหลั่งนอก ในพ.ศ. 2545 มีเพียง 2.5% เท่านั้นที่ใช้การหลั่งนอกเป็นวิธีหลักในการคุมกำเนิด
ดูเพิ่ม

Coitus reservatus
การสำเร็จความใคร่ด้วยตนเอง
การให้เหตุผลแบบอุปนัย

การอุปนัยจากกรณีเฉพาะหรือข้อตั้งคือพระอาทิตย์ขึ้นมาแล้วสามวัน ไปสู่กรณีทั่วไปหรือข้อสรุปคือพระอาทิตย์ขึ้นทุกวัน
การให้เหตุผลแบบอุปนัย (อังกฤษ: Inductive reasoning) เป็นวิธีการให้เหตุผลที่ข้อตั้งแสดงหลักฐานบางส่วนซึ่งสื่อถึงความเท็จจริงของข้อสรุป การให้เหตุผลแบบนี้อาจเรียกได้อีกแบบว่าการให้เหตุผลจากล่างขึ้นบน (อังกฤษ: bottom-up logic) การให้เหตุผลแบบอุปนัยยังถูกเรียกว่าเป็นวิธีการสังเคราะห์ความจริงแบบทั่วไปจากการสังเกตหรือการทดลองหลายครั้งและสิ่งที่ได้เรียนรู้มาจากผู้อื่น พจนานุกรมหลายเล่มนิยามการให้เหตุผลแบบอุปนัยเป็นการหาหลักการทั่วไปด้วยการสังเกต แต่ว่ามีการให้เหตุผลแบบอุปนัยหลายแบบที่ไม่ได้อยู่ในรูปแบบนั้น
การให้เหตุผลแบบอุปนัยเป็นการสรุปจากหลักฐานที่มีซึ่งตรงกันข้ามกับการให้เหตุผลแบบนิรนัย ความเท็จจริงของข้อสรุปจากการให้เหตุผลแบบอุปนัยจะมีความน่าจะเป็นซึ่งขึ้นกับหลักฐานในขณะที่ข้อสรุปจากการให้เหตุผลแบบนิรนัยนั้นจะแน่นอนเมื่อข้อตั้งทุกข้อเป็นจริง ข้อสรุปหรือความจริงจากการให้เหตุผลแบบอุปนัยนั้นจึงไม่จำเป็นต้องถูกต้องทุกครั้ง ข้อสรุปจะเชื่อถือได้มากน้อยเพียงใดนั้นขึ้นอยู่กับลักษณะของข้อมูล หลักฐาน และข้อเท็จจริงที่นำมาอ้างอิง
ชนิด

ชนิดของการให้เหตุผลแบบอุปนัยหลัก ๆ แล้วมีอยู่สามชนิดคือการวางนัยทั่วไป แนวเทียบ และการอนุมานเชิงสาเหตุ อย่างไรก็ตามทั้งสามนี้ยังถูกแบ่งย่อยลงไปเป็นประเภทต่าง ๆ อีก และถึงแม้แต่ละประเภทจะคล้ายกันแต่มีรูปแบบที่ต่างกัน
ชนิด > การวางนัยทั่วไป

การวางนัยทั่วไป (อังกฤษ: generalization) (หรือการวางนัยทั่วไปแบบอุปนัย) เริ่มจากข้อตั้ง (premise) เกี่ยวกับกลุ่มตัวอย่าง (statistical sample) กลุ่มหนึ่งไปยังข้อสรุปเกี่ยวกับประชากร (statistical population)  ข้อสังเกตซึ่งได้มาจากกลุ่มตัวอย่างจะถูกฉายลงบนกลุ่มประชากรที่กว้างกว่า
ตัวอย่างเช่น:
ข้อตั้งจะสนับสนุนข้อสรุปมากเท่าใดขึ้นอยู่กับ (ก) ปริมาณของกลุ่มตัวอย่าง (ข) ปริมาณของประชากร และ (ค) ระดับที่กลุ่มตัวอย่างนั้นเป็นตัวแทนของประชากร (สามารถทำได้ด้วยวิธีการสุ่มตัวอย่าง)  เหตุผลวิบัติจากการวางนัยทั่วไป (faulty generalization) เช่นการวางนัยทั่วไปเร็วเกินไปและความเอนเอียงในกลุ่มตัวอย่าง (sampling bias)
ชนิด > การวางนัยทั่วไป > การวางนัยทั่วไปเชิงสถิติ

การวางนัยทั่วไปเชิงสถิติ (อังกฤษ: Statistical generalization) เป็นการอ้างเหตุผลแบบอุปนัยชนิดหนึ่งที่ข้อสรุปเกี่ยวกับประชากรถูกอนุมานมาจากกลุ่มตัวอย่างซึ่งเป็นตัวแทนเชิงสถิติ (sample (statistics)) เช่น:
การวัดแบบนี้มีความน่าเชื่อถืออยู่มากภายในขอบเขตของความคลาดเคลื่อนที่นิยามไว้อย่างชัดเจนตราบใดที่ตัวอย่างมีขนาดใหญ่และถูกสุ่ม เราสามารถวัดความน่าเชื่อของมันได้ทันที  ให้เปรียบเทียบการให้เหตุผลก่อนหน้ากับดังต่อไปนี้: "หกในสิบคนในชมรมหนังสือของฉันเป็นพวกอิสรนิยม  คน 60% จากทั้งหมดเป็นพวกอิสรนิยม" การให้เหตุผลแบบนี้อ่อนแอมากเพราะตัวอย่างเฉพาะเจาะจงหรือไม่ได้สุ่มมาและมีขนาดเล็กเกินไป
การวางนัยทั่วไปเชิงสถิติถูกเรียกในอีกชื่อว่าการคาดคะเนเชิงสถิติ (statistical projections) และการคาดคะเนด้วยกลุ่มตัวอย่าง (sample projections)
ชนิด > การวางนัยทั่วไป > การวางนัยทั่วไปโดยเรื่องเล่า

การวางนัยทั่วไปโดยเรื่องเล่า (อังกฤษ: Anecdotal generalization) เป็นการอ้างเหตุผลแบบอุปนัยชนิดหนึ่งที่ข้อสรุปเกี่ยวกับประชากรถูกอนุมานมาจากกลุ่มตัวอย่างที่ไม่เป็นเชิงสถิติ หรือกล่าวคือ การวางนัยทั่วไปแบบนี้อิงกับหลักฐานโดยเรื่องเล่า ตัวอย่างเช่น:
การอนุมานแบบนี้เชื่อถือได้น้อยกว่าแบบเชิงสถิติ (และจึงมีโอกาสที่จะเกิดเหตุผลวิบัติจากการวางนัยทั่วไปเร็วเกินไปมากกว่า) อย่างแรกเพราะเหตุการณ์ตัวอย่างไม่ได้เป็นแบบสุ่ม และอย่างที่สองเพราะว่ามันไม่สามารถเขียนย่อเป็นนิพจน์ทางคณิตศาสตร์ได้  ถ้าพูดในเชิงสถิติ ไม่มีทางที่เราจะรู้ วัด และคำนวณสภาวะแวดว้อมที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพของทีมของลูกชายเขาได้  ถ้าพูดในขั้นปรัชญา การให้เหตุผลแบบนี้อาศัยสมมุติฐานว่าเหตุการณ์ในอนาคตจะเป็นไปในรูปแบบเดียวกับในอดีต หรือพูดอีกอย่างก็คือการให้เหตุผลแบบนี้ทึกทักเองว่ามีภาวะเอกรูปแห่งธรรมชาติอยู่ ซึ่งเป็นหลักการที่ยังไม่ถูกพิสูจน์และไม่สามารถหาคำตอบจากข้อมูลเชิงประจักษ์ได้  การให้เหตุผลที่สมมุติโดยปริยายว่าหลักการนี้มีอยู่จริงบางครั้งถูกเรียกว่าเป็นแบบฮูมตามชื่อของนักปราชญ์ผู้ที่นำเรื่องนี้มาพิจารณาทางปรัชญาเป็นคนแรก
ชนิด > การคาดการณ์

การคาดการณ์แบบอุปนัย (อังกฤษ: Prediction) หาข้อสรุปเกี่ยวกับกรณีในอนาคตจากกลุ่มตัวอย่างในอดีต การคาดการณ์แบบอุปนัยธรรมดาจะพึ่งพิงชุดของข้อมูลซึ่งประกอบไปด้วยกรณีเฉพาะของปรากฏการณ์หนึ่งเหมือนกับการวางนัยทั่วไปแบบอุปนัย แต่การคาดการณ์แบบอุปนัยจะสรุปด้วยข้อความเฉพาะเจาะจงเกี่ยวกับความน่าจะเป็นที่กรณีถัดไปจะมีหรือไม่มีคุณสมบัติร่วมกับกรณีก่อน ๆ หรือไม่ แทนที่จะสรุปด้วยข้อความทั่วไป
ชนิด > ตรรกบทสถิติ

ตรรกบทสถิติ (อังกฤษ: statistical syllogism) เริ่มจากนัยทั่วไปเกี่ยวกับกลุ่ม ๆ หนึ่งไปยังข้อสรุปเกี่ยวกับปัจเจก
ตัวอย่างเช่น:
นี่คือตรรกบทสถิติ  เราไม่สามารถมั่นใจได้ว่าบ็อบจะได้เข้ามหาวิทยาลัยแน่ ๆ แต่เราสามารถมั่นใจในความน่าจะเป็นของผลลัพธ์นี้ (หากไม่มีข้อมูลอื่นเพิ่มเติม) การให้เหตุผลแบบนี้อาจดูมั่นใจเกินไปและอาจถูกกล่าวหาได้ว่า "โกง" เพราะความน่าจะเป็นมีอยู่ในข้อตั้งข้อแรกอยู่แล้ว โดยปกติการให้เหตุผลแบบอุปนัยจะพยายามกำหนดความน่าจะเป็น เราสามารถพบเหตุผลวิบัติการขึ้นอยู่กับกรณี (Secundum quid) สองแบบในตรรกบทสถิติ: การทำลายข้อยกเว้น (accident (fallacy)) และการทำลายกฏ (converse accident)
ชนิด > การอ้างเหตุผลโดยอาศัยแนวเทียบ

กระบวนการของการอนุมานโดยอาศัยแนวเทียบ (อังกฤษ: Argument from analogy)  คือการจดบันทึกลักษณะที่มีร่วมกันระหว่างสิ่งของอย่างน้อยสองอย่างขึ้นไป และอนุมานว่าสิ่งของเหล่านั้นอาจมีลักษณะร่วมกันเพิ่มเติมได้:
การให้เหตุผลโดยแนวเทียบพบได้บ่อยในสามัญสำนึก วิทยาศาสตร์ ปรัชญา กฎหมาย และมนุษยศาสตร์ บางครั้งการให้เหตุผลวิธีนี้ถูกยอมรับให้เป็นเพียงแค่วิธีเสริม ส่วนวิธีที่ขัดเกลาแล้วคือการให้เหตุผลด้วยฐานกรณี (case-based reasoning)
นี่คือการอุปนัยโดยแนวเทียบ กล่าวคือ สิ่งที่คล้ายกันในด้านหนึ่งมีโอกาสคล้ายกันในด้านอื่นด้วย การอุปนัยรูปแบบนี้ถูกสำรวจลงรายละเอียดโดยนักปรัชญา จอห์น สจ๊วต มิลล์ ในหนังสือ A System of Logic ของเขาว่า "ไม่ต้องสงสัยเลยว่าความคล้ายคลึงทุกประการ[ซึ่งไม่รู้ว่าเกี่ยวข้องกัน]มีความน่าจะเป็นอยู่ในระดับหนึ่งที่มากเกินกว่าที่อาจมีอยู่จริง เพื่อสนับสนุนข้อสรุป"
การอุปนัยโดยแนวเทียบจำเป็นต้องมีการตรวจสอบเพิ่มเติมถึงความเกี่ยวข้องของลักษณะที่ถูกอ้างว่าทั้งสองสิ่งมีร่วมกัน ในตัวอย่างก่อนหน้านี้ หากเราเพิ่มข้อตั้งไปว่าหินทั้งสองเคยปรากฏในบันทึกของนักสำรวจชาวสเปนยุคบุกเบิก คุณลักษณะร่วมกันที่ว่ามานี้ไม่เกี่ยวข้องและนอกประเด็นเรื่องหินและไม่สนับสนุนความน่าจะเป็นของความสัมพันธ์กันระหว่างหินทั้งสอง
กับดักของแนวเทียบคือคุณลักษณะที่เลือกมาสามารถเป็นแบบ "เลือกที่รัก มักที่ชัง" หรือ cherry picked: แม้ทั้งสองสิ่งจะมีคุณสมบัติหนึ่งที่คล้ายกันอย่างมากแต่เมื่อลองเทียบข้าง ๆ กันอย่างละเอียดอาจมีคุณสมบัติอื่นที่ไม่ถูกระบุไว้ในแนวเทียบซึ่งไม่มีความคล้ายคลึงกันเลย ดังนั้นแนวเทียบอาจนำไปสู่ข้อสรุปที่ไขว้เขวหากคุณสมบัติที่เกี่ยวข้องทั้งหมดไม่ถูกนำมาเปรียบเทียบกันก่อน
ชนิด > การอนุมานเชิงสาเหตุ

การอนุมานเชิงสาเหตุ (อังกฤษ: Causal inference) หาข้อสรุปถึงการมีอยู่ของความเชื่อมโยงเชิงสาเหตุจากเงื่อนไขที่ผลลัพธ์นั้นเกิดขึ้น ข้อตั้งเกี่ยวกับสหสัมพันธ์ของทั้งสองสิ่งสามารถชี้ให้เห็นความสัมพันธ์เชิงสาเหตุระหว่างทั้งสองสิ่งนั้น แต่ต้องยืนยันปัจจัยเพิ่มเติมก่อนที่จะสร้างรูปแบบที่แน่นอนของความสัมพันธ์เชิงสาเหตุนั้นได้
วิธีการ

มีวิธีการหลักสองวิธีที่ถูกใช้เพื่อได้มาซึ่งข้อสรุปแบบอุปนัย กล่าวคือ การอุปนัยแบบแจงนับ และ การอุปนัยแบบขจัด
วิธีการ > การอุปนัยแบบแจงนับ

การอุปนัยแบบแจงนับ (อังกฤษ: Enumerative induction) เป็นวิธีการอุปนัยที่ข้อสรุปถูกสร้างขึ้นมาบนฐานของจำนวนของกรณีที่สนับสนุน ยิ่งมีกรณีสนับสนุนมากเท่าใดข้อสรุปก็ยิ่งเข้มแข็งมากขึ้น
รูปแบบการอุปนัยแบบแจงนับที่พื้นฐานที่สุดคือการให้เหตุผลจากกรณีเฉพาะเจาะจงไปหากรณีทุกกรณี และจึงเป็นการวางนัยทั่วไปที่ไม่จำกัด (unrestricted) สมมุติว่าถ้าเราสังเกตหงส์ 100 ตัวและทั้งหมดเป็นสีขาว เราอาจอนุมานประพจน์แบบจัดกลุ่ม (Categorical proposition) แบบสากลได้ในรูป "หงส์ทุกตัวเป็นสีขาว"  แต่เนื่องจากข้อตั้งของรูปตรรกะ (Logical form) นี้แม้มันอาจจะเป็นจริงแต่ไม่ได้นำมาซึ่งความเท็จจริงของข้อสรุป นี่จึงเป็นรูปแบบหนึ่งของการอนุมานแบบอุปนัย  ข้อสรุปอาจเป็นจริงและอาจจะจริงหรือเท็จก็ยังได้  คำถามเกี่ยวกับการให้เหตุผลสนับสนุนและรูปแบบของการอุปนัยแบบแจงนับเป็นเรื่องหลักในปรัชญาวิทยาศาสตร์ (Philosophy of science) เพราะการอุปนัยแบบแจงนับมีบทบาทสำคัญในตัวแบบดั้งเดิมของระเบียบวิธีแบบวิทยาศาสตร์
นี่คือการอุปนัยแบบแจงนับ เรียกอีกอย่างคือ การอุปนัยแบบง่าย หรือ การอุปนัยเชิงคาดการณ์แบบง่าย ซึ่งเป็นหมวดหมู่ย่อยของการวางนัยทั่วไปแบบอุปนัย ในการใช้งานประจำวันนี่เป็นรูปแบบการอุปนัยที่พบได้บ่อยที่สุด ข้อสรุปจากการให้เหตุผลก่อนหน้านี้ดูน่าเชื่อถือแต่มันคาดการณ์ไปไกลเกินหลักฐานที่มีอยู่ อย่างแรกคือมันสมมุติว่าสิ่งมีชีวิตทุกตัวที่พบเจอมาจนถึงตอนนี้สามารถบอกได้ว่าที่จะเจออนาคตจะเป็นอย่างไรซึ่งเป็นการจำนนต่อภาวะเอกรูป อย่างที่สองคือคำว่าทุกในข้อสรุปเป็นการกล่าวที่ห้าวมาก  ข้อขัดแย้งเพียงกรณีเดียวสามารถทำให้การให้เหตุผลแบบนี้พังทลายลงทันที และสุดท้ายคือการคำนวณหาระดับความเป็นไปได้ในรูปแบบคณิตศาสตร์นั้นทำได้อย่างมีปัญหา
เราใช้มาตรฐานอะไรมาเอาตัวอย่างสิ่งมีชีวิตที่เรารู้จักบนโลกไปเปรียบเทียบกับสิ่งมีชีวิตทุก ๆ ตัว? สมมุติว่าเราค้นพบสิ่งมีชีวิตใหม่เป็นจุลินทรีย์ที่ลอยอยู่ในชั้นมีโซสเฟียร์หรือบนดาวเคราะห์น้อยสักดวงแล้วมันประกอบไปด้วยเซลล์  การค้นพบครั้งนี้ทำให้ความเป็นไปได้ของประพจน์เพิ่มขึ้นหรือไม่  ปกติแล้วคำตอบที่มีเหตุผลคือ "ใช่" และสำหรับหลาย ๆ คนคำตอบนี้อาจแย้งไม่ได้ด้วย  ถ้าอย่างนั้นแล้วคำถามควรจะเป็นข้อมูลใหม่นี้ควรจะเปลี่ยนความเป็นไปได้ไปมากน้อยเท่าไหร่ ไม่มีฉันทมติในเรื่องนี้ แต่กลับมีปัญหาว่าเรายังสามารถพูดถึงความเป็นไปได้ได้อย่างสอดคล้องอยู่รึเปล่าหากไม่ใช้ปริมาณที่เป็นตัวเลขเลย
นี่เป็นการอุปนัยแบบแจงนับในรูปอย่างอ่อน  ซึ่งลดหลั่นคำว่า "ทุก" ไปกลายเป็นแค่กรณีเดียว และเพราะกล่าวอ้างอย่างอ่อนกว่ามากทำให้ความเป็นไปได้ของข้อสรุปนี้สูงขึ้นอย่างมาก  มิฉะนั้นก็จะมีจุดอ่อนอย่างเดียวกับในรูปอย่างเข้มคือ ประชากรตัวอย่างไม่เป็นแบบสุ่มและวิธีการวัดปริมาณไม่มีความชัดเจน
วิธีการ > การอุปนัยแบบขจัด

การอุปนัยแบบขจัด (อังกฤษ: Eliminative induction) เป็นวิธีการอุปนัยที่ข้อสรุปถูกสร้างขึ้นมาบนฐานของความหลากหลายของกรณีที่สนับสนุน การอุปนัยแบบขจัดให้เหตุผลบนฐานของความหลากหลายของกรณีที่สนับสนุนข้อสรุป ไม่ใช่จำนวนของกรณีที่สนับสนุนเหมือนกับการอุปนัยแบบแจงนับ ยิ่งความหลากหลายของกรณีสนับสนุนเพิ่มมากขึ้น ข้อสรุปจากกรณีสนับสนุนเหล่านั้นก็ยิ่งสามารถถูกระบุได้ว่าขัดกันได้มากขึ้นและถูกขจัดทิ้งไป นี่จึงเพิ่มความเข้มแข็งของข้อสรุปใด ๆ ที่หลงเหลืออยู่และยังสอดคล้องกับกรณีสนับสนุนที่หลากหลาย การอุปนัยชนิดนี้อาจใช้วิธีการต่าง ๆ เช่นการทดลองแบบกึ่ง (quasi-experimentation) ซึ่งเป็นการทดสอบและขจัดสมมติฐานคู่แข่งทิ้งหากสามารถทำได้ การทดสอบเชิงหลักฐานต่าง ๆ ก็อาจถูกนำมาใช้เพื่อขจัดความเป็นไปได้ซึ่งถูกนำมาพิจารณา
การอุปนัยแบบขจัดมีความสำคัญในระเบียบวิธีแบบวิทยาศาสตร์ และถูกใช้เพื่อขจัดเอาสมมติฐานที่ไม่สอดคล้องกับการสังเกตการณ์และการทดลองทิ้ง โดยมุ่งสนใจหาสาเหตุที่เป็นไปได้ แทนที่จะสนใจความเชื่อมโยงเชิงสาเหตุที่สังเกตเห็นจริง
ประวัติ > ปรัชญาโบราณ

สำหรับการเคลื่อนจากเฉพาะสู่ทั่วไป แอริสตอเติลในปี 300 ก่อนคริสต์ศักราช ใช้คำภาษากรีกว่า epagogé (อ่านว่า เอะปะกอแก) ซึ่งกิแกโรแปลเป็นภาษาละตินคำว่า inductio (อ่านว่า อินดุกติโอ)   แต่พวกลัทธิปิร์โรน (Pyrrhonism) ได้ชี้ให้เห็นว่าการอุปนัยไม่สามารถให้เหตุผลที่จะยอมรับว่าข้อความสากลนั้นเป็นจริง