stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ปลาบู่ทราย
แหล่งข้อมูลอื่น

รูปและข้อมูลปลาบู่ทราย
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q167642  Wikispecies: Oxyeleotris marmorata  BOLD: 11109  FishBase: 5376  GBIF: 2386241  iNaturalist: 108086  IRMNG: 10806147  ITIS: 637762  IUCN: 181009  NCBI: 86250  WoRMS: 281954 
| ด ค กสัตว์น้ำประจำจังหวัดของไทย |
| --- | --- |
ภาคเหนือ:  ปลาบึก (เชียงราย, พะเยา)  ปลากา (เชียงใหม่, แพร่)  ปลาปากหนวด (น่าน)  กบทูด (แม่ฮ่องสอน)  ปลารากกล้วยชนิด Acantopsis choirorhynchos (ลำปาง)  อึ่งปากขวด (ลำพูน)  ปลาตะโกก (อุตรดิตถ์) 
ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ:  ปลาเกล็ดถี่ (กาฬสินธุ์)  ปลาพรม (ขอนแก่น)  ปลาสลาด (ชัยภูมิ)  ปลาเผาะ (นครพนม)  ปลาบ้า (นครราชสีมา)  ปลาบู่กุดทิง (บึงกาฬ)  กุ้งฝอยชนิด Macrobrachium lanchesteri (บุรีรัมย์)  ปูทูลกระหม่อม (มหาสารคาม)  ปลากดคัง (มุกดาหาร)  ปลาชะโอน (ยโสธร)  ปลาหลดจุด (ร้อยเอ็ด)  ปลาเพ้าชนิด Bangana lippus (เลย)  กบนา (ศรีสะเกษ)  ปลากา (สกลนคร)  ปลานวลจันทร์น้ำจืด (สุรินทร์)  ปลายี่สก (หนองคาย)  ปลาสร้อยขาว (หนองบัวลำภู, อำนาจเจริญ)  ปลาสร้อยลูกกล้วย (อุดรธานี)  ปลาเทโพ (อุบลราชธานี) 
ภาคกลาง:  ปลากระโห้ (กรุงเทพมหานคร)  ปลาตะพากเหลือง (กำแพงเพชร)  ปลาแดง (ชัยนาท)  ปลาตะเพียนทอง (นครนายก, อ่างทอง)  กุ้งก้ามกราม (นครปฐม, พระนครศรีอยุธยา)  ปลาสวาย (นครสวรรค์)  ปลาเทพา (นนทบุรี)  ปลาบู่ทราย (ปทุมธานี)  จระเข้น้ำจืด (พิจิตร)  ปลากดคัง (พิษณุโลก)  แมงกะพรุนน้ำจืดชนิด Craspedacusta sowerbii (เพชรบูรณ์)  ปลาตะเพียนขาว (ลพบุรี)  ปลาสลิด (สมุทรปราการ)  หอยหลอดชนิด Solen regularis (สมุทรสงคราม)  ปลาทู (สมุทรสาคร)  ปูน้ำตกสระบุรี (สระบุรี)  ปลาช่อน (สิงห์บุรี)  ปลาก้างพระร่วง (สุโขทัย)  ปลาม้า (สุพรรณบุรี)  ปลาแรด (อุทัยธานี) 
ภาคตะวันออก:  ปลาบู่มหิดล (จันทบุรี)  ปลากะพงขาว (ฉะเชิงเทรา)  ปลาฉลามกบ (ชลบุรี)  ปลากะรังจุดฟ้าจุดเล็ก (ตราด)  ปลาตะโกก (ปราจีนบุรี)  ปลาพลวงทอง (ระยอง)  ปลาบ้า (สระแก้ว) 
ภาคตะวันตก:  ปลายี่สก (กาญจนบุรี, ราชบุรี)  ปลาตะพากส้ม (ตาก)  ปลานวลจันทร์ทะเล (ประจวบคีรีขันธ์)  ปลาเวียน (เพชรบุรี) 
ภาคใต้:  หอยชักตีน (กระบี่)  ปลาทู (ชุมพร)  พะยูน (ตรัง)  ปลาหมอ (นครศรีธรรมราช)  ปลาซิวข้างขวานใหญ่ (นราธิวาส)  ปลาสลิด (ปัตตานี)  เต่าตนุ (พังงา)  ปลากระแห (พัทลุง)  หอยมุกจาน (ภูเก็ต)  ปลาพลวงชมพู (ยะลา)  ปูเจ้าฟ้า (ระนอง)  ปลาตะกรับ (สงขลา)  ปลาการ์ตูนส้มขาว (สตูล)  ปลาตะพัดเขียว (สุราษฎร์ธานี)
ประเทศมาเลเซียในซีเกมส์

| ประเทศมาเลเซีย ในซีเกมส์ |
| --- | --- |

รหัสประเทศ: MAS
เอ็นโอซี: สภาโอลิมปิกมาเลเซีย
เว็บไซต์: www.olympic.org.my (ในภาษาอังกฤษ)
นักกีฬา: 428 คน  ใน 39 ชนิดกีฬา
เหรียญ อันดับ 3:  ทอง 1,303 เงิน 1,273 ทองแดง 1,685 รวม 4,261 
การเข้าร่วมแข่งขันซีเกมส์ (ภาพรวม)
1965 1967 1969 1971 1973 1975 1977 1979 1981 1983 1985 1987 1989 1991 1993 1995 1997 1999 2001 2003 2005 2007 2009 2011 2013 2015 2017 2019 2021 2023
การเข้าร่วมในนามของชาติอื่น
 North Borneo (1954 • 1958 • 1962)  Sarawak (1962)
ประเทศมาเลเซีย ได้เข้าร่วมการแข่งขันซีเกมส์ครบทุกครั้ง โดยมาเลเซียเป็นเจ้าภาพครั้งแรกในกีฬาแหลมทอง 1965 (ปี 2508) และเป็นเจ้าเหรียญทอง 2 ครั้ง ในซีเกมส์ 2001 และซีเกมส์ 2017 ที่ตนเองเป็นเจ้าภาพ
สรุปเหรียญการแข่งขัน

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ปีการแข่งขัน | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |  |  |
| กีฬาแหลมทอง | กีฬาแหลมทอง | กีฬาแหลมทอง | กีฬาแหลมทอง | กีฬาแหลมทอง | กีฬาแหลมทอง |  |
| กรุงเทพมหานคร 1959 | 8 | 15 | 11 | 34 |  |  |
| ย่างกุ้ง 1961 | 16 | 24 | 39 | 79 |  |  |
พนมเปญ 1963: ยกเลิก
| กัวลาลัมเปอร์ 1965 | 33 | 36 | 28 | 97 |  |  |
| กรุงเทพมหานคร 1967 | 23 | 29 | 43 | 95 |  |  |
| ย่างกุ้ง 1969 | 16 | 24 | 39 | 79 |  |  |
| กัวลาลัมเปอร์ 1971 | 41 | 43 | 55 | 139 |  |  |
| สิงคโปร์ 1973 | 30 | 35 | 50 | 115 |  |  |
| กรุงเทพมหานคร 1975 | 27 | 49 | 51 | 127 |  |  |
| กีฬาซีเกมส์ | กีฬาซีเกมส์ | กีฬาซีเกมส์ | กีฬาซีเกมส์ | กีฬาซีเกมส์ | กีฬาซีเกมส์ |  |
| กัวลาลัมเปอร์ 1977 | 31 | 30 | 30 | 91 |  |  |
| จาการ์ตา 1979 | 19 | 23 | 39 | 81 |  |  |
| มะนิลา 1981 | 16 | 27 | 31 | 74 |  |  |
| สิงคโปร์ 1983 | 16 | 25 | 40 | 81 |  |  |
| กรุงเทพมหานคร 1985 | 26 | 28 | 32 | 86 |  |  |
| จาการ์ตา 1987 | 36 | 41 | 67 | 144 |  |  |
| กัวลาลัมเปอร์ 1989 | 67 | 58 | 75 | 200 |  |  |
| มะนิลา 1991 | 36 | 38 | 66 | 140 |  |  |
| สิงคโปร์ 1993 | 43 | 45 | 65 | 153 |  |  |
| เชียงใหม่ 1995 | 31 | 49 | 69 | 149 |  |  |
| จาการ์ตา 1997 | 55 | 68 | 75 | 198 |  |  |
| บันดาร์เซอรีเบอกาวัน 1999 | 57 | 45 | 42 | 144 |  |  |
| กัวลาลัมเปอร์ 2001 | 111 | 75 | 85 | 271 |  |  |
| ฮานอย,โฮจิมินห์ซิตี 2003 | 44 | 42 | 59 | 145 |  |  |
| ฟิลิปปินส์ 2005 | 61 | 50 | 64 | 175 |  |  |
| นครราชสีมา 2007 | 68 | 52 | 96 | 216 |  |  |
| เวียงจันทน์ 2009 | 40 | 40 | 59 | 139 |  |  |
| อินโดนีเซีย 2011 | 59 | 50 | 81 | 190 |  |  |
| เนปยีดอ 2013 | 43 | 38 | 77 | 158 |  |  |
| สิงคโปร์ 2015 | 62 | 58 | 66 | 186 |  |  |
| กัวลาลัมเปอร์ 2017 | 145 | 92 | 86 | 323 |  |  |
| มะนิลา 2019 | 55 | 58 | 72 | 185 |  |  |
| ฮานอย 2021 | 39 | 45 | 90 | 174 |  |  |
| พนมเปญ 2023 | 34 | 45 | 96 | 175 |  |  |
| กรุงเทพ ชลบุรี สงขลา 2025 | 0 | 0 | 0 | 0 |  |  |
ปีที่เป็นเจ้าเหรียญทอง

| ปี |  |  |  | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- |
กีฬาแหลมทอง
-
กีฬาซีเกมส์
| 2001 | 111 | 75 | 85 | 271 |
ดูเพิ่ม

ซีเกมส์
อาเซียนพาราเกมส์
| ด ค กชาติสมาชิกซีเกมส์ |
| --- | --- |
 กัมพูชา  ติมอร์-เลสเต  ไทย  บรูไน  พม่า  ฟิลิปปินส์  มาเลเซีย  ลาว  เวียดนาม  สิงคโปร์  อินโดนีเซีย 
| ด ค ก ประเทศมาเลเซียในซีเกมส์ |
| --- | --- |
กีฬาแหลมทอง:  1959  1961  1965  1967  1969  1971  1973  1975 
กีฬาซีเกมส์:  1977  1979  1981  1983  1985  1987  1989  1991  1993  1995  1997  1999  2001  2003  2005  2007  2009  2011  2013  2015  2017  2019  2021  2023  2025 
| ด ค ก กีฬาซีเกมส์ |
| --- | --- | --- |
  คณะกรรมการโอลิมปิกสากล   สภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย   สมาพันธ์กีฬาแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้   สมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้  ไทย   อินโดนีเซีย   มาเลเซีย   ฟิลิปปินส์   สิงคโปร์   เวียดนาม   พม่า   ลาว   กัมพูชา   บรูไน   ติมอร์-เลสเต 
| กีฬาแหลมทอง (ค.ศ. 1959-1975) |   1959 กรุงเทพมหานคร   1961 ย่างกุ้ง   1963 พนมเปญ†   1965 กัวลาลัมเปอร์   1967 กรุงเทพมหานคร   1969 ย่างกุ้ง   1971 กัวลาลัมเปอร์   1973 สิงคโปร์   1975 กรุงเทพมหานคร  |  |
| กีฬาซีเกมส์ (ตั้งแต่ ค.ศ. 1977) |   1977 กัวลาลัมเปอร์   1979 จาการ์ตา   1981 มะนิลา   1983 สิงคโปร์   1985 กรุงเทพมหานคร   1987 จาการ์ตา   1989 กัวลาลัมเปอร์   1991 มะนิลา   1993 สิงคโปร์   1995 เชียงใหม่   1997 จาการ์ตา   1999 บันดาร์เซอรีเบอกาวัน   2001 กัวลาลัมเปอร์   2003 ฮานอย   2005 มะนิลา   2007 นครราชสีมา   2009 เวียงจันทน์   2011 จาการ์ตา–ปาเล็มบัง   2013 เนปยีดอ   2015 สิงคโปร์   2017 กัวลาลัมเปอร์   2019 มะนิลา   2021 ฮานอย§   2023 พนมเปญ   2025 กรุงเทพฯ–ชลบุรี–สงขลา   2027 มาเลเซีย   2029 สิงคโปร์   2031 ลาว   2033 ฟิลิปปินส์  |  |
 †ถูกยกเลิกเนื่องจากสถานการณ์ทางการเมืองภายในของประเทศเจ้าภาพ §เลื่อนไปปี ค.ศ. 2022 เนื่องจากการระบาดทั่วของโควิด-19 กีฬาโรงเรียนอาเซียน  กีฬามหาวิทยาลัยอาเซียน  อาเซียนพาราเกมส์
ประเทศอิเควทอเรียลกินีในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016

ประเทศอิเควทอเรียลกินี เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 31 ค.ศ. 2016 (พ.ศ. 2559) ณ รีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล ระหว่างวันที่ 5 สิงหาคม – 21 สิงหาคม พ.ศ. 2559 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติอิเควทอเรียลกินีได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านการคัดเลือกทั้งหมด 2 คน เข้าร่วมแข่งขันใน 1 ชนิดกีฬา และได้รับเหรียญรางวัลจากการแข่งขันครั้งนี้ได้แก่ 0 เหรียญทอง 0 เหรียญเงิน รวมทั้งหมด 0 เหรียญ
นักกีฬาแบ่งตามชนิดกีฬา

| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
|  กรีฑา | 1 | 1 | 2 |
| รวม | 1 | 1 | 2 |
กรีฑา

บทความหลัก: กีฬากรีฑาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016
ผลการแข่งขัน
| นักกีฬา | รายการ | ฮีท> ผล | ฮีท> อันดับ | รองฯ> ผล | รองฯ> อันดับ | ชิงชนะเลิศ> ผล | ชิงชนะเลิศ> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Benjamín Enzema | Men's 800 m | 1:52.14 | 8 | Did not advance | Did not advance | Did not advance | Did not advance |
| Reïna-Flor Okori | Women's 100 m hurdles | DNS | DNS | Did not advance | Did not advance | Did not advance | Did not advance |
ดูเพิ่ม

ประเทศอิเควทอเรียลกินีในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2016
บาสเกตบอลหญิงรอบคัดเลือกโอลิมปิก 2024 – โซพรอน

| รายละเอียดการแข่งขัน |
| --- | --- |
ประเทศเจ้าภาพ: ประเทศฮังการี
เมือง: โซพรอน
วันที่: 8–11 กุมภาพันธ์
ทีม: 4 (จาก 3 สมาพันธ์s)
สนาม: 1 (ใน 1 เมืองเจ้าภาพ)
เว็บไซต์ทางการ
WOQT Hungary
การแข่งขันบาสเกตบอลหญิงรอบคัดเลือกโอลิมปิก 2024 ใน โซพรอน' จะเป็นหนึ่งในสี่การแข่งขันบาสเกตบอลหญิงรอบคัดเลือกโอลิมปิก 2024 จะจัดขึ้นที่เมืองโซพรอน ประเทศฮังการี ตั้งแต่วันที่ 8 ถึง 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2567
ทีม

| ทีม | การคัดเลือก | วันที่ | WR |
| --- | --- | --- | --- |
|  สเปน | หกอันดับแรกใน ยูโรบาสเกตหญิง 2023 | 22 มิถุนายน 2023 | 4 |
|  แคนาดา | สองอันดับแรกใน รอบปรีควอลิฟาย โซนอเมริกา | 10 พฤศจิกายน 2023 | 5 |
|  ญี่ปุ่น | สี่อันดับแรกใน บาสเกตบอลหญิงชิงแชมป์เอเชีย | 28 มิถุนายน 2023 | 9 |
|  ฮังการี | หกอันดับแรกในยูโรบาสเกตหญิง 2023 | 22 มิถุนายน 2023 | 19 |
สนาม

| --- | --- |
โซพรอน: Sopronบาสเกตบอลหญิงรอบคัดเลือกโอลิมปิก 2024 – โซพรอน (ฮังการี)
อารีน่าโซปรอน: Sopronบาสเกตบอลหญิงรอบคัดเลือกโอลิมปิก 2024 – โซพรอน (ฮังการี)
: Sopronบาสเกตบอลหญิงรอบคัดเลือกโอลิมปิก 2024 – โซพรอน (ฮังการี)
ความจุ: 2,500: Sopronบาสเกตบอลหญิงรอบคัดเลือกโอลิมปิก 2024 – โซพรอน (ฮังการี)
แหล่งข้อมูลอื่น

Official website
| ด ค กการแข่งขันบาสเกตบอลรอบคัดเลือกโอลิมปิกระดับโลก |
| --- | --- |
ทีมชาย:  1960 Bologna   1964 Yokohama   1968 Monterrey   1972 Augsburg   1976 Hamilton   1988 Netherlands   1992 Spain   2008 Athens   2012 Caracas   2016 (Turin ·  Manila ·  Belgrade)  2020 (Victoria ·  Split ·  Kaunas ·  Belgrade)  2024 (ปรี-ควอลิฟาย ·  Valencia ·  Riga ·  Piraeus ·  San Juan) 
ทีมหญิง:  1976 Hamilton   1980 Varna   1984 Santiago   1988 Malaysia   1992 Vigo   2008 Madrid   2012 Ankara   2016 Nantes   2020 (Ostend ·  Bourges ·  Belgrade – Group A ·  Belgrade – Group B)  2024 
 ชื่อเดิม: การแข่งขันบาสเกตบอลปรี-โอลิมปิก (1960–1992)
ประเทศมาเลเซียในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2016

| ประเทศมาเลเซีย ในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2016 |
| --- | --- |

รหัสประเทศ: MAS
เอ็นพีซี: คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งชาติมาเลเซีย
ณ รีโอเดจาเนโร, ประเทศบราซิล 7 กันยายน ค.ศ. 2016 (2016-09-07) – 18 กันยายน ค.ศ. 2016 (2016-09-18)
นักกีฬา: 21 คน  ใน 9 ชนิดกีฬา
ผู้เชิญธงชาติ: อับดุล ลาติฟ รอมลีย์
เหรียญ อันดับ 36:  ทอง 3 เงิน 0 ทองแดง 1 รวม 4 
การเข้าร่วมแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อน
1960 1964 1968 1972 1976 1980 1984 1988 1992 1996 2000 2004 2008 2012 2016 2020 2024
ประเทศมาเลเซีย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 15 ค.ศ. 2016 (พ.ศ. 2559) ณ เมืองรีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล ระหว่างวันที่ 7-18 กันยายน พ.ศ. 2559  คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งชาติมาเลเซียเป็นตัวแทนประเทศส่งทีมนักกีฬาทีมชาติที่ผ่านรอบคัดเลือกพาราลิมปิกเข้าร่วมแข่งขันทั้งหมด 21 คนใน 9 ชนิดกีฬา
จำนวนผู้เข้าแข่งขัน

| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
 กรีฑา: 

รวม:
กรีฑา

ผลการแข่งขันดังนี้:
| นักกีฬา | รายการ | ฮีท> ผล | ฮีท> อันดับ | ชิงชนะเลิศ> ผล | ชิงชนะเลิศ> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| โมฮัมหมัด ไฟซาล เอดีล ซูไฮมี | 100 ม. T13 | 11.30 | 6 | ไม่ผ่าน | ไม่ผ่าน |
| โมฮัมหมัด ไฟซาล เอดีล ซูไฮมี | 100 ม. T12 | ยังไม่เริ่ม | ยังไม่เริ่ม | ยังไม่เริ่ม | ยังไม่เริ่ม |
| โมฮัมหมัด ริดซวน โมฮัมหมัด ปูซี่ | 100 ม. T36 | — | — | 12.07 PR | 1 ! |
| นศรุดดิน โมห์ด | 400 ม. T20 | 51.75 | 5 | ไม่ผ่าน | ไม่ผ่าน |
| กฤษณะ กุมาร ฮารีดาส | 400 ม. T38 | 59.07 SB | 4 | ไม่ผ่าน | ไม่ผ่าน |
ดูเพิ่ม

ประเทศมาเลเซียในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016
ประเทศมาเลเซียในพาราลิมปิก
ประเทศมาเลเซียในโอลิมปิก
รายชื่อนักกีฬามาเลเซียที่ได้รับเหรียญรางวัลพาราลิมปิก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์หลัก
คณะกรรมการพาราลิมปิกสากล
ผลและสถิติ
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อน 2016 ที่ รีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล |
| --- | --- | --- |
| แอฟริกา |   แอลจีเรีย   แองกวิลลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   แอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดานใต้   ซูดาน   เอสวาตีนี   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว  |  |
| อเมริกา |   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ  |  |
| เอเชีย |   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน   คีร์กีซสถาน   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   เกาหลีเหนือ   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   เกาหลีใต้   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน  |  |
| ยุโรป |   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   คอซอวอ   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนีย   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน  |  |
| โอเชียเนีย |   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกีนี   ซามัว   หมู่เกาะโซโลมอน   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู  |  |
| อื่นๆ |   นักกีฬาอิสระ   นักกีฬาผู้ลี้ภัย  |  |
ประวัติศาสตร์อิสราเอล

ประวัติศาสตร์อิสราเอล เป็นเรื่องราวการตั้งประเทศของชาวยิวหรือชาวฮีบรูซึ่งเริ่มต้นจากการอพยพของอับราฮัมในพันธสัญญาเดิม การตกไปเป็นทาสในอียิปต์ การอพยพของโมเสสมาสู่ดินแดนพันธสัญญา การตั้งอาณาจักรของชาวยิว จนถูกยึดครองโดยเปอร์เซีย กรีก และโรมัน การแพร่กระจายของชาวยิวไปทั่วโลก ในที่สุดขบวนการไซออนนิสต์ได้ฟื้นฟูภาษาฮีบรูเป็นภาษาพูด และก่อตั้งประเทศอิสราเอลในดินแดนปาเลสไตน์ได้สำเร็จหลังสงครามโลกครั้งที่สอง
อาณาจักรของชาวฮีบรู

พวกฮีบรูมีความสามัคคีและมีกำลังเข้มเข็งขึ้น จึงได้ทำการรวบรวมดินแดนโดยรอบ อันได้แก่ ดินแดนของพวกคานัน และพวกอาราเอลไลท์ แต่ก็ถูกรุกรานจากพวกพวกฟิลิเตีย (Philistine) ซึ่งอพยพจากเกาะครีต (Crete) และเข้ามาตั้งภูมิลำเนาอยู่แถบชายทะเล ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของปาเลสไตน์ และพวกอามอไรท์กับฮิตไตท์จากทางเหนือ ทำให้เกิดความจำเป็นที่จะต้องมีกษัตริย์ปกครอง พวกอิสราเอลไลท์ได้พร้อมใจกันเลือกหัวหน้ากลุ่มที่เข้มแข็งขึ้นมาผู้หนึ่งชื่อ "ซาอูล" (Saul) ขึ้นเป็นกษัตริย์องค์แรก เมื่อประมาณ 1050 ปี ก่อนคริสตกาล
ในกาลต่อมา กษัตริย์ซาอูลสิ้นพระชนม์จากการรบกับชนฟิลิสเตีย และหลังจากกษัตริย์ซาอูลสิ้นพระชนม์แล้ว พวกอิสราเอลไลท์ได้เลือกอดีตข้าราชสำนักของพระเจ้าซาอูลผู้มีความสามารถในการสงครามไม่แพ้กันขึ้นเป็นกษัตริย์ มีพระนามว่ากษัตริย์ดาวิด (David) พระเจ้าดาวิดทรงครองราชย์ อยู่ระหว่าง 1010-970 ปี ก่อนคริสตกาล สมัยของพระองค์นับได้ว่า เป็นสมัยแห่งความรุ่งโรจน์ของพวกอิสราเอล ทรงตี 12 เผ่าของอิสราเอลรวมกันเป็นหนึ่งเดียว โดยกษัตริย์ดาวิดมาจากเผ่ายูดาห์ หนึ่งในสิบสองเผ่าเชื้อสายของยาโคบ (อิสราเอล) และได้สถาปนานครเยรูซาเลม ช่วงนี้ชาวอิสราเอลเรียกตนเองตามเผ่าของตัวเอง เช่น อารอนเผ่าเลวี ดาวิดแห่งยูดาห์ ซาอูเผ่าเบนยามิน หลังจากที่ช่วงเป็นทาสในอียิปต์ได้เรียกชนชาตินี้ว่า "ฮีบรู"
ครั้นสิ้นรัชสมัยกษัตริย์ดาวิด กษัตริย์โซโลมอน โอรสกษัตริย์ดาวิด ทรงทำให้เยรูซาเลมมั่งคั่งและรุ่งโรจน์ถึงขีดสุด ทรงสร้างมหาวิหารงดงามและยิ่งใหญ่ขึ้นในอาณาจักร ในตอนนั้นคำว่าศูนย์กลางของโลก หมายถึงเยรูซาเร็ม อย่างไรก็ตาม ปลายรัชกาลกษัตริย์โซโลมอนทรงปล่อยให้ลัทธิศาสนาฟินิเชียนและอียิปต์ ซึ่งบูชารูปเคารพและนับถือเทพเจ้าหลายองค์เข้ามา ทำให้ประชาชนทางเหนือพากันรับนับถือเทพเจ้าของลัทธิศาสนาอื่นมากขึ้น พระเจ้าได้ลงโทษชนชาตินี้โดยฉีกอาญาจักรอิสราเอลเป็น 2 ส่วน
เมื่อกษัตริย์โซโลมอนสิ้นพระชนม์ เมื่อ ปี 930 ก่อนคริสต์ศักราช ทำให้อาณาจักรของโซโลมอนแตกออกป็นสองส่วนคือ อาณาจักรอิสราเอล (the kingdom of israel) โดยมีกรุงสะมาเรียเป็นเมืองหลวง และอาณาจักรยูดาห์ (the kingdom of judah) โดยมีเยรูซาเล็มเป็นศูนย์กลาง 350 ปีต่อมา อาณาจักรทั้งสองต้องล่มสลายไป โดยอาณาจักรที่ล่มสลายไปแห่งแรกคือ อาณาจักรอิสราเอล ถูกยึดครองโดยพวกอัสซีเรีย (assyrian) ในปี 721 ก่อนคริสต์ศักราช ซึ่งนำโดยกษัตริย์ซาร์กอนที่ 2 และกวาดต้อนชาวยิวไปยังอัสซีเรีย แต่กษัตริย์ซาร์กอน ไม่ได้บุกยึดอาณาจักรยูดาห์ เพราะอาณาจักรยูดาห์ได้ทำการจ่ายภาษี และส่งเครื่องบรรณาการมาแทน
การล่มสลายของอาณาจักร

ต่อมา ปี 587 ก่อนคริสต์ศักราช อาณาจักรยูดาห์ต้องล่มสลายตามไป โดยเนบูคัดเนสซาร์แห่งอาณาจักรแคลเดียมีชัยต่ออัสซีเรีย จึงตัดสินใจบุกอาณาจักยูดาห์ต่อ เขาได้ทำลายมหาวิหารยะโฮวาห์ และกวาดต้อนชาวอาณาจักรยูดาห์ไปยังบาบิโลน และให้อิสระแก่ยิวในการประกอบกิจทางศาสนา และจัดให้อยู่เป็นนิคมยิว (the jewish dispora) จึงทำให้ยิวสามารถรักษาสภาพเป็นยิวและภาษาของตัวเองได้ ต่อมาปี 538 ก่อนคริสต์ศักราช กษัตริย์ไซรัส (king cyrus) แห่งเปอร์เซียมีชัยต่ออัลคาเดียน จึงได้ปลดปล่อยชาวยิว 50,000 คน กลับเยรูซาเล็ม ทำให้ยิวมีอาณาจักรของตัวเองอีกครั้งและอิสราเอลได้รื้อฟื้นสร้างมหาวิหารใหม่อีกครั้ง แต่ก็เป็นเพียงแค่ระยะเวลาสั้น ๆ ด้วยในปี 332 ก่อนคริสต์ศักราช ชาวยิวได้ตกไปอยู่ภายใต้การปกครองของพระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราช (Alexander the Great) ที่มีชัยต่อเปอร์เซียในการเข้าบุกยึดดินแดน
จนกระทั่งปี 129 ก่อนคริสต์ศักราช ชาวยิวได้มีอิสระกลับคืนมาอีกครั้ง แต่ในปี 63 คริสต์ศักราช ชาวยิวก็กลับเข้าไปอยู่ภายใต้การปกครองของโรมันแทนกรีก ทำให้ชาวยิวลำบากมากขึ้น เพราะกรีกได้นำเอารูปปั้นเทพเจ้าต่าง ๆ สร้างความไม่พอใจแก่ชาวยิวที่นับถือพระเจ้าเพียงพระองค์เดียว ในปีค.ศ. 70 ชาวอิสราเอลถูกกล่าวหาว่าเป็นกบฏที่ต้องการหลุดพ้นจากการเป็นทาสโรม และถูกปราบปรามด้วยการประหารมากมาย ซึ่งชนชาติอิราเอล และ มหาวิหารถูกทำลายพร้อมกัน
ต่อมา ปี ค.ศ. 313-636 ชาวอิสราเอลตกอยู่ภายใต้การปกครองของพวกไบแซนไทน์ (byzantine) ที่นับถือคริสต์ ไบแซนไทน์ได้สร้างโบถส์คริสต์หลายแห่งแถวโบถส์ยิวและกาลิลี จนกระทั่งได้จำกัดชาวอิสราเอลให้เข้าไปในเยรูซาเล็มได้บางวันเท่านั้น ทำให้อิสราเอลคิดก่อการกบฏ โดยได้พยายามติดต่อพวกเปอร์และเป็นสายลับให้แก่เปอร์ จนกระทั่งเปอร์มีชัยเหนือไบแซนไทน์ในปี ค.ศ. 614 แต่เป็นเพียงแค่ 3 ปีเท่านั้นที่อิสราเอลมีอิสระ
การพลัดถิ่นของชาวยิว

หลังจากนั้นชาวอิราเอลตกอยู่ภายใต้ไบแซนไทน์อีกครั้ง จึงทำให้อิราเอลถูกเนรเทศเกือบทั้งหมดและบางส่วนถูกฆ่า ชนชาติอิสราเอลจึงได้กระจัดกระจายไป ซึ่งในตอนนั้นมีการประกาศพระกิติคุณของพระเยซูคริสต์จากชาวอิสราเอลกลับใจมาเชื่อในพระคริสต์ ซึ่งได้แยกจากอิสราเอลที่นับถือศาสนาเดิมนั้นคือยูดาย คำว่ายิวจึงได้เริ่มต้นเรียกมาจากตอนนี้ ซึ่งนักศาสนสตร์อธิบายว่าน่าจะเพี้ยนมาจากคำว่า ยูดัส Judus หนึ่งในสาวกผู้ทรยศพระเยซู ซึ่งมีภาพลักษณ์คล้าย ๆ กับชนชาติอิสราเอลนั้นคือ ไว้ใจไม่ได้ เห็นแก่เงิน นิสัยขี้โกง และฉลาดเอาตัวรอด
จากนั้นชนชาติอิสราเอลได้อพยพไปยังแอฟริกา ยุโรป เปอร์เซีย และแหลมอาระเบีย ต่อมาปี ค.ศ 632 ประเทศอิสราเอล หรือ ดินแดนปาเลสไตน์ กลับมาเป็นของชนกลุ่มน้อยที่เคยอยู่มาก่อนที่อับราฮัมจะเข้ามา นั้นคือชาวฟิลิเตียหรือชาวปาเลสไตน์ ต่อมาโซจุเตริกท์ประมุขแห่งอิสลามได้เข้าครอบครองเยรูซาเร็ม ดินแดนแห่งนี้ตกอยู่ภายใต้อาณาจักอิสลาม และพวกเขาได้ให้อิสระแก่ชาวยิวในการนับถือศาสนาในฐานะพลเมือง ชาวยิวบางส่วนได้เปลี่ยนไปนับถือศาสนาอิสลามแทน แต่ก็มีจำนวนมากที่ยังคงเป็นยิว และอยู่ร่วมกับมุสลิมได้อย่างสงบสุข จนกระทั่งสงครามโลกครั้งที่สองเกิดขึ้น
ความขัดแย้งกับโลกอาหรับ

| ด ค กประวัติศาสตร์โลก |
| --- | --- |
ทวีปเอเชีย:  กัมพูชา  เกาหลี เกาหลีใต้  เกาหลีเหนือ  จีน ทิเบต  ญี่ปุ่น  ไทย  บรูไน  บาห์เรน  พม่า  มาเลเซีย  ลาว  เวียดนาม  ศรีลังกา  อัฟกานิสถาน  อินเดีย  อิสราเอล 
ทวีปยุโรป:  กรีซ  เดนมาร์ก  ไอซ์แลนด์  เนเธอร์แลนด์  เบลารุส  โปรตุเกส  โปแลนด์  ฝรั่งเศส  สหราชอาณาจักร อังกฤษ  สกอตแลนด์  เวลส์  ไอร์แลนด์เหนือ  เยอรมนี  รัสเซีย  สเปน  สวิตเซอร์แลนด์  สวีเดน  ออสเตรีย  อันดอร์รา  อิตาลี  แอลเบเนีย  ไอร์แลนด์  ฮังการี  สโลวาเกีย 
ทวีปอเมริกาเหนือ:  แคนาดา  เม็กซิโก  สหรัฐ 
ทวีปอเมริกาใต้:  บราซิล  อาร์เจนตินา 
ทวีปแอฟริกา:  อียิปต์  แอฟริกาใต้ 
เขตโอเชียเนีย:  ออสเตรเลีย  นิวซีแลนด์  ตองงา  นาอูรู 
| ด ค กประวัติศาสตร์เอเชีย |
| --- | --- | --- |
| รัฐอธิปไตย |  กัมพูชา  กาตาร์  เกาหลีเหนือ  เกาหลีใต้  คาซัคสถาน  คีร์กีซสถาน  คูเวต  จอร์เจีย  จอร์แดน  สาธารณรัฐจีน  สาธารณรัฐประชาชนจีน  ซาอุดิอาระเบีย  ซีเรีย  ไซปรัส  ญี่ปุ่น  ติมอร์ตะวันออก  ตุรกี  เติร์กเมนิสถาน  ทาจิกิสถาน  ไทย  เนปาล  บรูไน  บังคลาเทศ  บาห์เรน  ปากีสถาน  พม่า  ฟิลิปปินส์  ภูฏาน  มองโกเลีย  มัลดีฟส์  มาเลเซีย  เยเมน  รัสเซีย  ลาว  เลบานอน  เวียดนาม  ศรีลังกา  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  สิงคโปร์  อัฟกานิสถาน  อาร์มีเนีย  อาเซอร์ไบจาน  อินเดีย  อินโดนีเซีย  อิรัก  อิสราเอล  อิหร่าน  อียิปต์  อุซเบกิสถาน  โอมาน  |  |
| เขตปกครองพิเศษ |  หมู่เกาะคริสต์มาส  หมู่เกาะโคโคส์  เซาท์ออสซีเซีย  ทิเบต  นอร์เทิร์นไซปรัส  ปาเลสไตน์  มาเก๊า  อับฮาเซีย  ฮ่องกง  |  |
ธงชาติโมซัมบิก

| --- | --- |


การใช้: ธงชาติ ensign
สัดส่วนธง: 2:3
ประกาศใช้: 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1983 (41 ปี)
 
ธงชาติโมซัมบิก ประกาศใช้เมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1983 โดยมีพื้นฐานมาจากธงของแนวร่วมปลดปล่อยโมซัมบิก (Mozambican Liberation Front; ย่อว่า FRELIMO) ซึ่งเป็นพรรครัฐบาล ธงชาติโมซัมบิกประกอบด้วยแถบสีเขียว สีดำ สีเหลือง เรียงจากบนลงล่าง โดยแถบสีดำนั้นมีแถบสีขาวขนาดเล็กขนาบที่ตอนบนและตอนล่าง ด้านคันธงมีสามเหลี่ยมสีแดง ในสามเหลี่ยมประกอบด้วยดาวสีเหลือง หนังสือสีขาว และปืนยาวติดดาบปลายปืนกับจอบไขว้กัน โมซัมบิกเป็นชาติเดียวในโลกที่มีปืนเอเค 47 ประดับบนธงชาติ สีเขียวแทนความอุดมสมบูรณ์ สีขาวแทนสันติภาพ สีดำแทนทวีปแอฟริกา สีเหลืองแทนอัญมณี สีแดงแทนการต่อสู้เพื่อเอกราช ปืนเอเค 47 แทนการปกป้องประเทศ หนังสือแทนการศึกษา จอบแทนเกษตรกรรม และดาวแทนลัทธิมากซ์และแนวคิดสากลนิยม
ธงในอดีต

ธงของโมซัมบิกภายใต้การปกครองของโปรตุเกส
แบบธงที่มีการเสนอของโมซัมบิกภายใต้การปกครองของโปรตุเกส
ระหว่าง ค.ศ. 1974 – ค.ศ. 1975
ระหว่าง ค.ศ. 1975 – ค.ศ. 1983
ระหว่าง เมษายน – พฤษภาคม ค.ศ. 1983
ปลาบู่น้ำตก

| ปลาบู่น้ำตก |
| --- | --- |

ตัวผู้ชนิด R. duospilus (♂)

ตัวเมียชนิด R. duospilus (♀)

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Actinopterygii
อันดับ:: Perciformes
อันดับย่อย:: Gobioidei
วงศ์:: Gobiidae
วงศ์ย่อย:: Gobionellinae
สกุล:: Rhinogobius T. N. Gill, 1859

ชนิดต้นแบบ
Rhinogobius similis T. N. Gill, 1859
ชื่อพ้อง
 Ostreophilus Koumans, 1940  Tukugobius Herre, 1927
ปลาบู่น้ำตก เป็นสกุลของปลาน้ำจืดขนาดเล็กสกุลหนึ่ง ในวงศ์ปลาบู่ (Gobiidae) ใช้ชื่อสกุลว่า Rhinogobius (/ไร-โน-โก-บิ-อัส/; คำแปล  rhino เป็นภาษากรีกแปลว่า "จมูก", gobius หมายถึง "ปลาบู่")
โดยมากเป็นปลาขนาดเล็ก มีความแตกต่างระหว่างเพศเห็นชัดเจน มีลำตัวเรียวยาว พบกระจายพันธุ์เฉพาะในทวีปเอเชียทั้งเขตร้อนและเขตหนาว ทั้งในตอนใต้ของประเทศจีน, ไต้หวัน, ฮ่องกง และเวียดนาม บางชนิดพบได้ในน้ำกร่อยและทะเล มักอาศัยอยู่ในแหล่งน้ำที่มีอุณหภูมิค่อนข้างเย็น  หลายชนิดนิยมเป็นปลาสวยงาม
สำหรับในประเทศไทย พบปลาบู่ในสกุลนี้อย่างน้อย 2 ชนิด คือ ปลาบู่น้ำตกเชียงใหม่ (Rhinogobius chiengmaiensis) และปลาบู่น้ำตกแม่โขง (R. mekongianus)
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Rhinogobius ที่วิกิสปีชีส์
ธงชาติโตโก

| --- | --- |


การใช้: ธงชาติ
สัดส่วนธง: φ
ประกาศใช้: 27 เมษายน 1960
ลักษณะ: ธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า ภายในแบ่งเป็นริ้วสีเขียวสลับสีเหลือง 5 ริ้ว เป็นสีเขียว 3 ริ้ว สีเหลือง 2 ริ้ว ที่มุมธงบนด้านคันธงเป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัสสีแดง กว้างยาวเท่ากับ 3 ใน 5 ของความกว้างธงชาติ ภายในมีรูปดาวห้าแฉกสีขาว 1 ดวง
ออกแบบโดย: พอล อายี
 
ธงชาติโตโก มีลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 500 ส่วน ยาว 809 ส่วน (หรือสัดส่วน 1:1.618 ซึ่งมีชื่อเรียกเฉพาะว่า สัดส่วนสี่เหลี่ยมผืนผ้าทองคำ) ภายในแบ่งเป็นริ้วสีเขียวสลับสีเหลือง 5 ริ้ว เป็นสีเขียว 3 ริ้ว สีเหลือง 2 ริ้ว ที่มุมธงบนด้านคันธงเป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัสสีแดง กว้างยาวเท่ากับ 3 ใน 5 ของความกว้างธงชาติ ภายในมีรูปดาวห้าแฉกสีขาว 1 ดวง ธงนี้ใช้สีพันธมิตรแอฟริกาเป็นหลักในการออกแบบ ส่วนรูปแบบธงนั้นคล้ายกับธงชาติไลบีเรีย ซึ่งได้รับอิทธิพลจากธงชาติสหรัฐอเมริกาอีกทอดหนึ่ง ออกแบบโดยอาห์ยี พอล (Ahyi Paul) ศิลปินชาวโตโก
 และเริ่มใช้เป็นธงชาติในวันที่ 27 เมษายน พ.ศ. 2503 อันเป็นวันที่โตโกประกาศเอกราชจากฝรั่งเศส
ธงชาติในสมัยต่างๆ

ธงชาติจักรวรรดิเยอรมันในช่วงอาณานิคมโตโกแลนด์
ธงอาณานิคม 
พ.ศ. 2500 – 2501
ธงอาณานิคมปกครองตนเอง 
พ.ศ. 2501 – 2503