stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พระเจ้ารามิโรที่ 3 แห่งเลออน

| พระเจ้ารามิโรที่ 3 แห่งเลออน |
| --- | --- |

กษัตริย์แห่งเลออน
ครองราชย์: ค.ศ. 966 - 985
รัชกาลก่อนหน้า: พระเจ้าซันโชที่ 1 แห่งเลออน
รัชกาลถัดไป: พระเจ้าเบร์มุนโดที่ 2 แห่งเลออน
ผู้สำเร็จราชการ: เอลบิรา รามีเรซ เตเรซา อันซูเรซ
ประสูติ: ค.ศ. 961
สิ้นพระชนม์: 26 มิถุนายน ค.ศ. 985
ฝังพระศพ: สุสานบรรพชนกษัตริย์แห่งซันอิซิโดโรเดเลออน
พระมเหสี: ซันชา โกเมซ
ราชวงศ์: อัสตูร์-เลออเนส
พระบิดา: พระเจ้าซันโชที่ 1 แห่งเลออน
พระมารดา: เตเรซา อันซูเรซ
รามีโรที่ 3 (สเปน: Ramiro III) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งเลออนในช่วงปี ค.ศ. 966 ถึง ค.ศ. 985 ทรงสืบทอดบัลลังก์ต่อจากพระเจ้าซันโชที่ 1 ผู้เป็นพระบิดา ตอนพระชนมายุ 5 พรรษา
พระราชประวัติ

หลังพระเจ้าซันโชที่ 1 พระบิดาของรามีโรถูกปลงพระชนม์โดยขุนนางกาลิเซีย การสำเร็จราชการแผ่นดินของราชอาณาจักรตกไปอยู่ในมือของสตรีสองคน คือ พระปิตุจฉาของรามีโร อินฟันตาเอลบิรา รามีเรซ แม่ชีที่ทำหน้าที่เป็นพระราชินีในช่วงที่พระมหากษัตริย์ยังเยาว์วัย และพระมารดาของรามีโร พระราชินีเตเรซา อันซูเรซ ซึ่งหลังจากเป็นม่ายได้เข้ารับการปฏิญาณตนที่อารามซันปาเลโยเดโอบิเอโดและกลายเป็นพระอธิการิณีที่นั่น
ในฐานะกษัตริย์ ทรงให้สัตยาบันในสนธิสัญญาสันติภาพกับกาหลิบอัลฮะกัมที่ 2 และแต่งตั้งซันโรเซนโด ผู้ปราบชาวไวกิงที่ขึ้นฝั่งในกาลิเซียในปี ค.ศ. 968 เป็นแม่ทัพของพระองค์
ในปี ค.ศ. 975 เกิดเหตุการณ์ปิดล้อมปราสาทซันเอสเตบันเดกอร์มัซก่อนที่กองกำลังเสริมซาราเซ็นจะเดินทางมาถึง ความพ่ายแพ้ยับเยินทำให้กองทัพเลออน, กัสติยา และนาวาร์ถอนกองกำลังออกไป กระตุ้นให้เกิดวิกฤตทางการเมืองในเลออนจนทำให้อินฟันตาเอลบิราทิ้งตำแหน่งผู้สำเร็จราชการแผ่นดินไว้ให้พระมารดาของกษัตริย์
ปี ค.ศ. 976 การตายของกาหลิบอัลฮากัมที่ 2 ทำให้ตำแหน่งกาหลิบตกเป็นของฮิชัมที่ 2 ทายาทที่มีอายุเพียง 11 ปี กาหลิบคนใหม่แต่งตั้งอัลมันซอร์เป็นวิเซียร์ (เสนาบดี) เพียงไม่กี่วันหลังสาบานตนเข้ารับตำแหน่งกาหลิบ ระหว่างปลายคริสต์ศตวรรษ 970 จนเข้าสู่คริสตทศวรรษ 980 อัลมันซอร์ทำการโจมตีแผ่นดินของราชอาณาจักรเลออนเป็นครั้งแรก ซาโมรา, รูเอดา, อาติเอนซา, เซปูลเบดาคือหนึ่งในเมืองที่ตกไปอยู่ในมือของผู้นำชาวมุสลิม
ความไม่พอใจของขุนนางกาลิเซียและโปรตุเกสที่มีต่อกษัตริย์แห่งเลออน ซึ่งแสดงให้เห็นตั้งแต่เมื่อครั้งพระเจ้าซันโชที่ 1 พระบิดาของพระเจ้ารามิโรที่ 3 ยังครองราชย์อยู่ ไม่ได้ลดน้อยถอยลงไปเลยเมื่อพระองค์โตขึ้นเป็นผู้ใหญ่ อุปนิสัยที่ซับซ้อนและความพ่ายแพ้อย่างต่อเนื่องให้กับชาวมุสลิมมีแต่จะทำให้ความไม่พอใจเพิ่มมากขึ้น กลุ่มขุนนางเหล่านั้น ซึ่งนำโดยเคานต์กอนซาโล เมเนนเดซ จึงก่อกบฏต่อพระเจ้ารามีโรที่ 3 และประกาศให้เบร์มุนโด ออร์ดอญเญซเป็นกษัตริย์คนใหม่ในปี ค.ศ. 981 เบร์มุนโดเป็นพระโอรสของพระเจ้าออร์ดอญโญที่ 3 แห่งเลออน จึงเป็นลูกพี่ลูกน้องของพระเจ้ารามีโรที่ 3 ช่วงระหว่างฤดูใบไม้ผลิจนถึงฤดูร้อนของปี ค.ศ. 982 ผู้สนับสนุนของเบร์มุนโดได้ยึดอำนาจในกาลิเซีย และในวันที่ 15 ตุลาคม (ไม่ก็ 13 พฤศจิกายน) พระองค์ได้รับการสวมมงกุฎในซานเตียโกเดกอมโปสเตลา ราชอาณาจักรเลออนถูกแบ่งเป็นสองส่วน คือ ส่วนเลออนกับกัสติยาที่ยังคงภักดีต่อพระเจ้ารามีโรที่ 3 กับส่วนกาลิเซียกับโปรตุเกสที่อยู่ฝั่งพระเจ้าเบร์มุนโด ต้นปี ค.ศ. 983 กองทัพของพระเจ้ารามีโรเผชิญหน้ากับกองทัพของพระเจ้าเบร์มุนโดในปอร์ตียาหรือปอร์เตลาเดอาเรนัส ใกล้กับอันตัสเดอูยาในดินแดนกาลิเซีย ผลลัพธ์ที่ได้ไม่ชัดเจน พระเจ้าเบร์มุนโดยังคงอยู๋ในกาลิเซีย ส่วนพระเจ้ารามีโรเดินทางกลับเลออน เพื่อมุ่งมั่นกับการปกป้องราชอาณาจักรจากการโจมตีของชาวมุสลิม ปลายฤดูใบไม้ผลิของปี ค.ศ. 984 เคานตีเกอาและเคานตีซันดัญญายอมรับพระเจ้าเบร์มุนโดเป็นกษัตริย์ ส่งครามระหว่างผู้ท้าชิงตำแหน่งทั้งสองดำเนินต่อไปจนกระทั่งพระเจ้ารามีโรที่ 3 สิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 985 ทำให้พระเจ้าเบร์มุนโดกลายเป็นกษัตริย์ที่ปกครองราชอาณาจักรเลออนทั้งหมดแต่เพียงผู้เดียว
การอภิเษกสมรส

พระเจ้ารามีโรอภิเษกสมรสก่อนวันที่ 18 ตุลาคม ค.ศ. 980 กับซันชา โกเมซ บุตรสาวของโกเมซ ดิอัซ เคานต์แห่งซัลดัญญากับภรรยา มูเนียโดนา เฟร์นันเดซ บุตรสาวของเฟร์นัน กอนซาเลซ เคานต์แห่งกัสติยา ทั้งคู่มีพระโอรสด้วยกันหนึ่งคน คือ
ออร์ดอญโญ รามีเรซ เด กีเอโก พระสวามีของกรีสตีนา เบร์มุนเดซ พระธิดาของพระเจ้าเบร์มุนโดที่ 2 แห่งเลออนกับพระราชินีเบลัสกีตา รามีเรซ การแต่งงานได้สร้างสายเลือดที่สำคัญที่สุดของอัสตูเรียสในคริสต์ศตวรรษที่ 11
ฟลาเมงโก

| ฟลาเมงโก * |
| --- | --- |
  มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมโดยยูเนสโก
การแสดงดนตรีและการเต้นฟลาเมงโกในเมืองเซบิยา
ประเทศ:  สเปน
ภูมิภาค **: ยุโรปและอเมริกาเหนือ
สาขา: ธรรมเนียมและการแสดงออกทางมุขปาฐะ, ศิลปะการแสดง, แนวปฏิบัติทางสังคม พิธีกรรม และงานเทศกาล, ความรู้และแนวปฏิบัติเกี่ยวกับธรรมชาติและจักรวาล, งานช่างฝีมือดั้งเดิม
เกณฑ์พิจารณา: R.1, R.2, R.3, R.4, R.5
อ้างอิง: 00363
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2553 (คณะกรรมการสมัยที่ 5)
รายการ: ตัวแทนมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของมนุษยชาติ
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมและการสงวนรักษาที่ดี ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
ฟลาเมงโก (สเปน: flamenco) เป็นชื่อของแนวดนตรี เพลง และการเต้นรำประเภทหนึ่งจากแคว้นอันดาลูซิอา ทางภาคใต้ของประเทศสเปน ประกอบด้วย กันเต ("การร้อง"), โตเก ("การเล่นกีตาร์"), ไบเล ("การเต้นระบำ") และ ปัลมัส ("การตบมือ") ฟลาเมงโกได้รับการอ้างถึงในวรรณกรรมตั้งแต่ปี ค.ศ. 1774 โดยได้พัฒนาออกมาจากแนวเพลงและการเต้นรำของชาวอันดาลูซิอาและโรมานี (ยิปซี)
เมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมา ฟลาเมงโกได้รับความนิยมไปทั่วโลกและได้รับการสอนในหลายประเทศ ในญี่ปุ่นมีสถาบันสอนฟลาเมงโกมากกว่าในสเปน  ในวันที่ 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 2010 องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติได้ประกาศให้ฟลาเมงโกเป็นหนึ่งในงานชิ้นเอกของมรดกมุขปาฐะและมรดกที่จับต้องไม่ได้ของมนุษยชาติ
ฟาฆิตา

| --- | --- |
ส่วนผสมฟาฆิตาที่ประกอบด้วยเนื้อวัวและเนื้อไก่ เสิร์ฟบนกระทะร้อน
แหล่งกำเนิด: สหรัฐ, เม็กซิโก
ภูมิภาค: เท็กซัส, ภาคตะวันออกเฉียงเหนือของเม็กซิโก
ส่วนผสมหลัก: ตอร์ติยา, เนื้อสัตว์, เนื้อไก่, เชดดาร์ชีส, หัวหอม, พริกหวาน
 ตำราอาหาร: ฟาฆิตา   สื่อ: ฟาฆิตา
ฟาฆิตา (สเปน: fajita) ในตำรับอาหารเท็กซ์-เม็กซ์หมายถึง เนื้อสัตว์ที่นำไปย่างจากนั้นผัดกับพริกหวานและหัวหอม มักเสิร์ฟบนแผ่นตอร์ติยาแป้งข้าวโพดหรือแป้งสาลี ศัพท์นี้แต่เดิมใช้เรียกเนื้อชายพื้นท้อง (skirt steak) ซึ่งเป็นส่วนของเนื้อวัวที่ใช้ทำอาหารชนิดนี้ในช่วงแรก เนื้อสัตว์ที่นิยมใช้คือเนื้อไก่และเนื้อวัวส่วนอื่น ๆ หรืออาจใช้ผักแทนเนื้อสัตว์ ในร้านอาหารทั่วไปมักปรุงเนื้อสัตว์กับหัวหอมและพริกหวานโดยมีเครื่องปรุงรสยอดนิยมคือผักกาดหั่นฝอย, ครีมเปรี้ยว, กัวกาโมเล, ซัลซา, ปิโกเดกาโย, เนยแข็งขูด, ถั่วบด และมะเขือเทศหั่นสี่เหลี่ยมลูกเต๋า
พิพิธภัณฑ์ปราโด

| พิพิธภัณฑ์ปราโด Museo del Prado |
| --- | --- |
พิพิธภัณฑ์ปราโด

ข้อมูลทั่วไป
ประเภท: พิพิธภัณฑ์
เมือง: มาดริด
ประเทศ: สเปน
พิกัด: 40°24′50″N 3°41′33″W﻿ / ﻿40.41389°N 3.69250°W﻿ / 40.41389; -3.69250
เริ่มสร้าง: ค.ศ. 1785
ผู้สร้าง: พระเจ้าการ์โลสที่ 3 แห่งสเปน
การออกแบบและการก่อสร้าง
สถาปนิก: Juan de Villanueva
เว็บไซต์
www.museodelprado.es พิพิธภัณฑ์ปราโด
พิพิธภัณฑ์ปราโด (สเปน: Museo del Prado) เป็นพิพิธภัณฑ์และหอศิลปะที่ตั้งอยู่ที่กรุงมาดริด ประเทศสเปน พิพิธภัณฑ์ปราโดสะสมงานศิลปะยุโรปจากคริสต์ศตวรรษที่ 12 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 ที่มาจากพื้นฐานของงานสะสมของพระราชวงศ์สเปน เดิมก่อตั้งเป็นพิพิธภัณฑ์สำหรับจิตรกรรมและประติมากรรม แต่ก็มีงานสะสมประเภทอื่นเช่นภาพวาดเส้น 5,000 ภาพ, ภาพพิมพ์ 2,000 ภาพ, เหรียญ 1,000 เหรียญ, และงานตกแต่งอีกเกือบ 2,000 ชิ้น ประติมากรรมมีด้วยกันกว่า 700 ชิ้นรวมทั้งชิ้นส่วน
ดูเพิ่ม

รายนามพิพิธภัณฑ์
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ พิพิธภัณฑ์ปราโด
พิพิธภัณฑ์ปราโด ภาพเขียนเอก 15 ภาพ
พิพิธภัณฑ์ปราโด - ประวัติและภาพ
ฟรันซิสโก โมเรโน

ฟรันซิสโก โมเรโน (สเปน: Francisco Moreno) นักมวยสากลชาวเวเนซุเอลา สถิติการชก 3 ครั้ง ชนะ 2 แพ้ 1
เกียรติประวัติ

เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
ชิงแชมปืโลกรุ่นไลต์เวลเตอร์เวต WBC เมื่อ 8 เมษายน 2521 แพ้น็อกแสนศักดิ์ เมืองสุรินทร์ ยก 13 ที่หาดใหญ่
ฟรังโก อาร์มานิ

ฟรังโก อาร์มานิ (สเปน: Franco Armani; เกิดเมื่อ 16 ตุลาคม ค.ศ. 1986) เป็นนักฟุตบอลชาวอาร์เจนตินา เล่นในตำแหน่งผู้รักษาประตูให้กับริเบร์เปลตและฟุตบอลทีมชาติอาร์เจนตินา
เกียรติประวัติ

ทีมชาติอาร์เจนตินา
ฟุตบอลโลก: 2022
โกปาอาเมริกา: 2021
คอนเมบอล-ยูฟ่า คัพ ออฟ แชมเปียนส์: 2022
พระเจ้าอัลฟอนโซมหาราช

| พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 3 |
| --- | --- |
จุลจิตรกรรม (ค.ศ. 1118) จากหอสมุดของอาสนวิหารโอบิเอโด แสดงภาพพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 3 ขนาบข้างโดยพระราชินี ฆีเมนา (ซ้าย) และบิชอปโกเมโลที่ 2 (ขวา)
กษัตริย์แห่งอัสตูเรียส
ครองราชย์: ค.ศ. 866–910
รัชกาลก่อนหน้า: พระเจ้าออร์ดอญโญที่ 1 แห่งอัสตูเรียส
รัชกาลถัดไป: พระเจ้าฟรูเอลาที่ 2 แห่งเลออน (อัสตูเรียส) พระเจ้าการ์เซียที่ 1 แห่งเลออน (เลออน) พระเจ้าออร์ดอญโญที่ 2 แห่งเลออน (กาลิเซีย)
ประสูติ: ค.ศ. 848
สิ้นพระชนม์: 20 ธันวาคม ค.ศ. 910
ฝังพระศพ: อาสนวิหารซานซัลบาดอร์ เมืองโอบิเอโด
พระมเหสี: ฆีเมนาแห่งปัมโปลนา
พระบุตร: พระเจ้าฟรูเอลาที่ 2 แห่งเลออน พระเจ้าการ์เซียที่ 1 แห่งเลออน พระเจ้าออร์ดอญโญที่ 2 แห่งเลออน
ราชวงศ์: อัสตู-เลโอเนซา
พระบิดา: พระเจ้าออร์ดอญโญที่ 1 แห่งอัสตูเรียส
พระมารดา: นุญญา
ลายพระอภิไธย: 
อัลฟอนโซที่ 3 หรือ อัลฟอนโซมหาราช (สเปน: Alfonso El Magno) เสด็จพระราชสมภพ ค.ศ. 838 เสด็จสวรรคต ค.ศ. 910 ที่ซาโมรา ราชอาณาจักรเลออน ครองราชย์เป็นกษัตริย์แห่งอัสตูเรียสตั้งแต่ปี ค.ศ. 866 ถึง ค.ศ. 910 ทรงเป็นพระโอรสของพระเจ้าออร์ดอนโญที่ 1
เมื่อชนะในการต่อสู้แย่งชิงสิทธิ์ในการสืบทอดบัลลังก์ พระองค์ย้ายเมืองหลวงจากเดิมที่เคยอยู่ที่โอบิเอโดมาอยู่ที่นครเลออนของชาวโรมันที่บูรณะใหม่ พระองค์สามารถยึดครองโปร์ตู (โอพอร์โต) ได้ในปี ค.ศ. 868 และทำให้ราชอาณาจักรกัสตียาเริ่มเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาแถวๆ บูร์โกส ทรงผูกสัมพันธไมตรีกับชาวบาสก์ และกำลังฟื้นฟูระบอบกษัตริย์ของชาววิซิกอธขึ้นมาในตอนที่กำลังสร้างโบสถ์ของนักบุญเจมส์ที่ซานเตียโกเดกอมโปสเตลา ศาสนสถานของราชอาณาจักรคริสเตียน การขยายอาณาเขตของพระเจ้าอัลฟอนโซอาจเกิดขึ้นในช่วงที่รัฐเอมีร์กอร์โดบาของชาวมุสลิมกำลังสั่นสะเทือน การครองความเป็นใหญ่ของชาวอาหรับได้ถูกท้าทายโดยผู้คัดค้านชาวเบอร์เบอร์ ช่วงที่กอร์โดบาตกอยู่ในอันตราย ความเกรียงไกรของพระเจ้าอัลฟอนโซก็เริ่มปราฏกตัวขึ้นมา ในปลายรัชสมัยของพระองค์ พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 3 สามารถยึดครองกูอิงบรา, ซาโมรา และบูร์โกส พระองค์ถูกปลดลงจากบัลลังก์โดยพระโอรสในปี ค.ศ. 910 และสิ้นพระชนม์ระหว่างถูกขับไล่ออกจากประเทศ พระองค์อาจเป็นคนเขียนหรือเป็นคนสั่งให้เขียน พงศาวดารของพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 3 แหล่งข้อมูลสำคัญของประวัติศาสตร์สเปนยุคแรกๆ
ประวัติ

รัชสมัยของพระเจ้าอัลฟอนโซโดดเด่นในด้านความสำเร็จในการสร้างความเป็นปึกแผ่นให้กับราชอาณาจักรในช่วงที่เจ้าชายอุมัยยะฮ์แห่งกอร์โดบากำลังอ่อนแอ พระองค์ต่อสู้และได้รับชัยชนะมากมายหลายครั้งเหลือชาวมุสลิมของอัลอันดะลุส
ช่วงปีแรกของการครองราชย์ พระองค์ต้องขับเคี่ยวกับผู้แย่งชิงบัลลังก์ คือ เคานต์ฟรูเอลาแห่งกาลิเซีย ทรงถูกบีบให้หนีไปกัสตียา แต่หลังจากนั้นไม่กี่เดือนฟรูเอลาถูกลอบสังหาร พระเจ้าอัลฟอนโซจึงกลับมาโอบิเอโดอีกครั้ง
ทรงปราบกบฏชาวบาสก์ในปี ค.ศ. 867 ต่อมาก็กบฏชาวกาลิเซีย ทรงพิชิตโอพอร์โตกับกูอิงบราในปี ค.ศ. 868 และ 878 ตามลำดับ ราวปี ค.ศ. 869 พระองค์สานสัมพันธไมตรีกับราชอาณาจักรปัมโปลนาและกระชับสายสัมพันธ์ด้วยการแต่งงานกับฆีเมนา ที่เข้าใจกันว่าเป็นพระธิดาของพระเจ้าการ์เซีย อีนญีเกส หรือไม่ก็อาจเป็นสมาชิกของราชวงศ์ฆีเมเนสแต่เป็นไปได้น้อย และยังทรงแต่งพระขนิษฐา เลโอเดกุนเดีย กับเจ้าชายแห่งปัมโปลนา
พระองค์มีคำสั่งให้เขียนพงศาวดารสามฉบับที่แสดงให้เห็นว่าราชอาณาจักรอัสตูเรียสเป็นรัฐที่สืบทอดมาจากอดีตราชอาณาจักรวิซิกอธ พระองค์ยังเป็นผู้อุปถัมภ์งานศิลปะเช่นเดียวกับพระอัยกา ทรงสร้างโบสถ์ซันโตอาดริอาโนเดตูญโญน
พระโอรสของพระเจ้าอัลฟอนโซ ได้แก่ การ์เซีย, ออร์ดอญโญ, กอนซาโล, ฟรูเอลา และรามีโร ได้สบคบคิดกันต่อต้านกระองค์ โดยมีพระสสุระของการ์เซียเป็นผู้ยุยง พระเจ้าอัลฟอนโซจับการ์เซียจำคุกแต่เหล่าพระโอรสของพระองค์สามารถถอดพระองค์ออกจากตำแหน่งได้ ทรงหนีไปบูร์โกส แต่ก็กลับมาโน้มน้าวการ์เซียให้ไปสู้รบกับชาวมัวร์ร่วมกับพระองค์ ในปี ค.ศ. 910 พระเจ้าอัลฟอนโซสิ้นพระชนม์ในซาโมราด้วยสาเหตุทางธรรมชาติ ทรงครองราชย์เป็นเวลา 44 ปี หลังการสิ้นพระชนม์ราชอาณาจักรของพระองค์ถูกแบ่งออก การ์เซีย พระโอรสคนโตกลายเป็นกษัตริย์แห่งเลออน ออร์ดอญโญ พระโอรสคนที่สองขึ้นครองราชย์ในกาลิเซีย ขณะที่ฟรูเอลาได้รับอัสตูเรียสที่มีโอบิเอโดเป็นเมืองหลวง ดินแดนทั้งหมดกลับมารวมเป็นหนึ่งเดียวกันอีกครั้งหลังพระเจ้าการ์เซียสิ้นพระชนม์โดยไร้ซึ่งพระโอรสธิดา เลออนจึงตกเป็นของพระเจ้าออร์ดอญโญ เมื่อพระเจ้าออร์ดอญโญสิ้นพระชนม์ ดินแดนทั้งหมดกลับมารวมเป็นหนึ่งเดียวกันภายใต้การปกครองของพระเจ้าฟรูเอลา ทว่าการสิ้นพระชนม์ของพระเจ้าฟรูเอลาในปีต่อมาได้เริ่มต้นการต่อสู้ห่ำหั่นกันเองอันนำไปสู่ความไร้เสถียรภาพในการสืบทอดบัลลังก์ที่ดำเนินอยู่เป็นเวลาหนึ่งปี
แหล่งข้อมูลอื่น

Alfonso III KING OF ASTURIAS: Britannica
| ด ค กกษัตริย์แห่งเลออน |
| --- | --- | --- |
| ราชวงศ์อัสตูเรียส-เลออน |  อัลฟอนโซที่ 3  การ์ซิอาที่ 1  ออร์ดอญโญที่ 2  ฟรูเอลาที่ 2  อัลฟอนโซที่ 4  รามิโรที่ 2  ออร์ดอญโญที่ 3  ซันโชที่ 1  ออร์ดอญโญที่ 4  ซันโชที่ 1  รามิโรที่ 3  เบร์มูโดที่ 2  อัลฟอนโซที่ 5  เบร์มูโดที่ 3  |  |
| ราชวงศ์ฆิเมเนซ |  เฟร์นันโดที่ 1  ซันโชที่ 2  อัลฟอนโซที่ 6  อูร์รากาที่ 1  |  |
| ราชวงศ์บูร์กอญ |  อัลฟอนโซที่ 7  เฟร์นันโดที่ 2  อัลฟอนโซที่ 9  เฟร์นันโดที่ 3  อัลฟอนโซที่ 10  ซันโชที่ 4  เฟร์นันโดที่ 4  อัลฟอนโซที่ 11  เปโดร  |  |
| ราชวงศ์ตรัสตามารา |  เอนริเกที่ 2  ฆวนที่ 1  เอนริเกที่ 3  ฆวนที่ 2  เอนริเกที่ 4  อิซาเบลที่ 1 และเฟร์นันโดที่ 5  ฆัวนา และเฟลิเปที่ 1  |  |
| ราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค |  การ์โลสที่ 1  |  |
| ด ค กพระมหากษัตริย์ที่ได้รับสมัญญานามมหาราช |
| --- | --- |
ทวีปเอเชีย:  พ่อขุนรามคำแหงมหาราช  สมเด็จพระนเรศวรมหาราช  สมเด็จพระนารายณ์มหาราช  สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช  พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช  พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว  พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว  พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช  พระเจ้าควังแกโทมหาราช  พระเจ้าเซจงมหาราช  พระเจ้าอโศกมหาราช  พระเจ้าอโนรธามังช่อมหาราช  พระเจ้าบุเรงนองมหาราช  พระเจ้าอลองพญามหาราช  จักรพรรดิเฉียนหลง  จิ๋นซีฮ่องเต้  เจงกิสข่านมหาราช  จักรพรรดิฮั่นอู่  จักรพรรดิคังซี  พระเจ้ากนิษกะ  พระเจ้าจันทรคุปต์ที่ 2  พระเจ้าสุริยวรมันที่ 2  พระเจ้าชัยวรมันที่ 7  พระเจ้าฟ้างุ้มมหาราช  พระเจ้าไชยเชษฐามหาราช  พระเจ้าราชราช โจฬะที่ 1  จักรพรรดิอักบัร  พระเจ้าอวี่  จักรพรรดิเมจิ  มานูเอลมหาราช  สุลัยมานมหาราช 
ทวีปยุโรป:  อเล็กซานเดอร์มหาราช  นโปเลียนมหาราช  พระเจ้าอัลเฟรดมหาราช  แคทเธอรีนมหาราชินี  ฟรีดริชมหาราช  ปีเตอร์มหาราช  พระเจ้าคนุตมหาราช  พระเจ้าอ็องรีมหาราช  พระเจ้าไทกราเนสมหาราช  เจ้าชายอีวานมหาราช  วลาดีมีร์มหาราช  คอนสแตนตินมหาราช  ธีโอโดเซียสมหาราช  จัสติเนียนมหาราช  ธีโอดอริคมหาราช  อ็อทโทมหาราช  พระเจ้าอัลฟอนโซมหาราช  เอลิซาเบธมหาราชินี  ทามาร์มหาราชินี 
ทวีปแอฟริกา:  ฟาโรห์แรเมซีสมหาราช  แอสเกียมหาราช  ราดามามหาราช 
ตะวันออกกลาง:  เฮโรดมหาราช  ไซรัสมหาราช  ดาไรอัสมหาราช  แอนทิโอคัสมหาราช  มิทริเดทีสมหาราช  ซาปูร์มหาราช  อับบาสมหาราช  เซิร์กซีสมหาราช  กาหลิบอูมัวร์  ชาห์กะรีมข่านมหาราช  ชาห์เรซามหาราช 
ทวีปอเมริกาเหนือ:  ม็อคเตซูมามหาราช  พาคัลมหาราช 
ทวีปอเมริกาใต้:  พาชาคูติมหาราช 
ทวีปโอเชียเนีย:  คาเมฮาเมฮามหาราช
ฟรันซิสโก เอสโกบาร์

| ฟรันซิสโก เอสโกบาร์ |
| --- | --- |
ฟรันซิสโก คาเบียร์ เอสโกบาร์
ชื่อเกิด: ฟรันซิสโก คาเบียร์ เอสโกบาร์ ปาร์รา
วันเกิด: 21 มิถุนายน พ.ศ. 2534   (33 ปี 138 วัน)
อาชีพ: โมเดล
ส่วนสูง: 1.90 ซม.
ฟรันซิสโก คาเบียร์ เอสโกบาร์ (สเปน: Francisco Javier Escobar) เป็นนายแบบโคลอมเบีย และผู้ชนะการประกวดมิสเตอร์เวิลด์ 2012 ซึ่งจัดขึ้นในเคนต์, ประเทศอังกฤษ วันที่เมื่อ 24 พฤศจิกายน ค.ศ. 2012 เขาสามารถเอาชนะผู้เข้าประกวดจาก 47 ประเทศทั่วโลก และเป็นผู้ชนะการประกวดมิสเตอร์เวิลด์ 2012 ฟรันซิสโกจบศึกษาจากคณะบริหารธุรกิจที่วิทยาลัยมอนโร, นิวยอร์ก และเป็นนักกีฬากระโดดค้ำ
แหล่งข้อมูลอื่น

Mr World Official Website
Francisco's Facebook
| ก่อนหน้า |  | ฟรันซิสโก เอสโกบาร์ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| คาเมล อิบราฮิม |  | มิสเตอร์เวิลด์  (ค.ศ. 2012) |  | นิคลาส ปีเดอเซน |
| กามิโร โตกันฟีปา การ์เซีย |  | มิสเตอร์มุนโดโคลอมเบีย   (ค.ศ. 2012) |  | โตมัส มาลิน |
ฟาร์มสัตว์

ฟาร์มสัตว์ (อังกฤษ: ranch; สเปน: rancho) เป็นอาณาบริเวณพื้นดิน ตลอดจนสิ่งปลูกสร้างทั้งหลาย ซึ่งมีวัตถุประสงค์เป็นหลักเพื่อใช้เลี้ยงปศุสัตว์ (ranching) เช่น วัวและแกะ คำว่า ranch มักใช้กับการเลี้ยงปศุสัตว์ในประเทศเม็กซิโก ภาคตะวันตกของสหรัฐและแคนาดา แม้มีฟาร์มสัตว์นี้อยู่ที่อื่นด้วย ปศุสัตว์ที่พบน้อยกว่าเช่น ม้า กวางเอลก์ ควายไบซันอเมริกัน หรือนกกระจอกเทศ นกอีมูและอัลปากา
ฟาร์มสัตว์โดยทั่วไปเป็นพื้นที่ขนาดใหญ่ แต่ที่จริงมีขนาดเท่าใดก็ได้ ในภาคตะวันตกของสหรัฐ ฟาร์มสัตว์จำนวนมากเป็นที่ดินที่เอกชนเป็นเจ้าของร่วมกับการเช่าที่ดินภายใต้การควบคุมของสำนักจัดการที่ดินหรือการป่าไม้สหรัฐ ถ้าฟาร์มสัตว์นั้นมีที่ดินเพาะปลูกได้หรือมีชลประทานด้วย อาจมีการกสิกรรม ปลูกพืชสำหรับให้อาหารสัตว์ด้วย
| ด ค กเกษตรกรรม |
| --- | --- | --- |
 เทคโนโลยีการเกษตร  พืชกรรมสวน  เกษตรกรรมดิจิทัล 
| อาชีพ |  นักวิชาการเกษตร  วิศวกรเกษตร  ชาวไร่ชาวนา  คนงานเกษตร  |   |
| ทั่วไป |  การเกษตรเข้มข้น การปลูกพืชเข้มข้น  การเลี้ยงสัตว์เข้มข้น  การเลี้ยงหมูเข้มข้น  การเกษตรวงกว้าง  การเลี้ยงสัตว์แบบปล่อย  เกษตรกรรมจักรกล  เกษตรกรรมถาวร  เกษตรกรรมเมือง  เกษตรกรรมไม่มีสัตว์  เกษตรกรรมยั่งยืน  เกษตรพันธสัญญา  เกษตรศาสตร์  เกษตรอินทรีย์  ธุรกิจเกษตร  ฟาร์ม  รายชื่อมหาวิทยาลัยและวิทยาลัยการเกษตร  วนเกษตร  วิทยาศาสตร์การเกษตร  วิศวกรรมเกษตร  สหกรณ์การเกษตร  สัตวบาล  อัตราแลกเนื้อ  |   |
| ประวัติ |  ก่อนประวัติศาสตร์ การปฏิวัติยุคหินใหม่  เกษตรกรรมในมีโซอเมริกา  พืชและสัตว์เลี้ยงของออสโตรนีเซีย  ประวัติศาสตร์โบราณ เกษตรกรรมในอียิปต์โบราณ  เกษตรกรรมในกรีซโบราณ  เกษตรกรรมในโรมโบราณ  หลังสมัยคลาสสิก การปฏิวัติเกษตรกรรมอาหรับ  การแลกเปลี่ยนโคลัมเบียน  ประวัติศาสตร์สมัยใหม่ การปฏิวัติเกษตรกรรมในอังกฤษ  การปฏิวัติเขียว  ประวัติศาสตร์เกษตรอินทรีย์  ระบบเกษตรกรรมพืชเดี่ยว  |   |
| รูปแบบการเกษตร |  การทำฟาร์มขนสัตว์  การแทะเล็ม การเกษตรแปลงสภาพได้  การแทะเล็มแบบหมุนเวียน  การปลูกพืชไร้ดิน  การเพาะเลี้ยงพืชและสัตว์ในน้ำ  การเลี้ยงแกะ  การเลี้ยงโคนม  การเลี้ยงแพะ  การเลี้ยงวัว  การเลี้ยงสัตว์ป่า  การเลี้ยงสัตว์ปีก  การเลี้ยงหมู  ขั้นบันได (งานดิน)  ปศุสัตว์  แมลงอุตสาหกรรม  นา  สวนผลไม้  อะกริวอลเทอิกส์  |   |
| ผลกระทบสิ่งแวดล้อมของเกษตรกรรม |  การขยายตัวทางการเกษตร  มลพิษทางการเกษตร  การบำบัดน้ำเสียทางการเกษตร  การแทะเล็มที่มากเกินไป  ผลกระทบสิ่งแวดล้อมของชลประทาน การสูบน้ำบาดาลที่มากเกินไป  การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศกับเกษตรกรรม  |   |
| หมวดหมู่ |  เกษตรกรรมแบ่งตามประเทศ  บริษัทเกษตรกรรม  เทคโนโลยีชีวภาพ  ปศุสัตว์  อุตสาหกรรมเนื้อสัตว์  การเลี้ยงสัตว์ปีก  ผลกระทบสิ่งแวดล้อมของเกษตรกรรม  |   |
  หมวดหมู่
พระเจ้าเฟร์นันโดที่ 2 แห่งเลออน

| พระเจ้าเฟร์นันโดที่ 2 |
| --- | --- |
ภาพเหมือนของพระเจ้าเฟร์นันโดที่ 2 โดยอิซิโดโร ลาซาโน
กษัตริย์แห่งเลออนและกาลิเซีย
ครองราชย์: 21 สิงหาคม ค.ศ. 1157 – 22 มกราคม ค.ศ. 1188
รัชกาลก่อนหน้า: พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 7 แห่งเลออนและกัสติยา
รัชกาลถัดไป: พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 9 แห่งเลออน
ประสูติ: ค.ศ. 1137
สิ้นพระชนม์: 22 มกราคม ค.ศ. 1188 (50–51 พรรษา)
ฝังพระศพ: อาสนวิหารซันเตียโกเดกอมโปสเตลา
พระมเหสี: อูร์รากาแห่งโปรตุเกส พระราชินีแห่งเลออน เตเรซา เฟร์นันเดซ เด ตราบา อูร์รากา โลเปซ เด ฮาโร
พระบุตร: พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 9 แห่งเลออน
ราชวงศ์: ราชวงศ์บูร์กอญของกัสติยา
พระบิดา: พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 7 แห่งเลออนและกัสติยา
พระมารดา: บารังเกราแห่งบาร์เซโลนา
พระเจ้าเฟร์นันโดที่ 2 (สเปน: Fernando II; เลออน: Fernandu II) เสด็จพระราชสมภพ ค.ศ. 1137 สิ้นพระชนม์ 22 สิงหาคม ค.ศ. 1188 ที่เบนาเบนเต ราชอาณาจักรเลออน ครองราชย์เป็นกษัตริย์แห่งเลออนตั้งแต่ ค.ศ. 1157 ถึง ค.ศ. 1188 เป็นพระโอรสคนที่สองของพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 7
ครอบครัว

พระเจ้าเฟร์นันโดอภิเษกสมรสกับอูร์รากาแห่งโปรตุเกสราวปี ค.ศ. 1165 ทั้งคู่มีพระโอรสด้วยกันหนึ่งคน คือ
พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 9 แห่งเลออน
หลังทอดทิ้งอูร์รากา พระองค์สานสัมพันธ์กับเตเรซา เฟร์นันเดซ เด ตราบา บุตรสาวของเคานต์เฟร์นันโด เปเรซ เด ตราบา และในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1179 พระองค์อภิเษกสมรสกับเตเรซาและมีพระโอรสธิดาด้วยกัน คือ
เฟร์นันโด (ค.ศ. 1178–1187) เป็นพระโอรสตามกฎหมายเนื่องจากประสูติหลังการอภิเษกสมรสของพระบิดามารดา
พระโอรสธิดาที่ประสูติและสิ้นพระชนม์ในวันที่ 6 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1180 ที่การประสูตินำไปสู่การสิ้นพระชนม์ของพระมารดา
ต่อมาทรงมีสัมพันธ์ชู้สาวกับอูร์รากา โลเปซ เด อาโร บุตรสาวของโลเป ดิอัซที่ 1 เด อาโร ทั้งคู่แต่งงานกันในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1187 มีพระโอรสธิดาด้วยกัน คือ
การ์ซิอา (ค.ศ. 1182–1184)
อัลฟอนโซ ประสูติ ค.ศ. 1184 เป็นพระโอรสตามกฎหมายเนื่องจากประสูติหลังการอภิเษกสมรสของพระบิดามารดากฎหมาย สิ้นพระชนม์ก่อนพระบิดา
ซันโช (ค.ศ. 1186–1220) ลอร์ดแห่งฟิเนส
หลุมฝังศพของพระเจ้าเฟร์นันโดที่ 2 ในสุสานบรรพชนกษัตริย์ของอาสนวิหารซานเตียโกเดกอมโปสเตลา
พระเจ้ารามิโรที่ 2 แห่งอารากอน

| พระเจ้ารามิโรที่ 2 |
| --- | --- |
พระบรมสาทิสลักษณ์พระเจ้ารามิโรที่ 2 จากพงศาวลีเคานต์แห่งบาร์เซโลนา คริสต์ศตวรรษที่ 15
พระมหากษัตริย์แห่งอารากอน
ครองราชย์: ค.ศ. 1134–1137/1157
ก่อนหน้า: พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 1 แห่งอารากอน
ถัดไป: เปโตรนิยาแห่งอารากอน

พระราชสมภพ: 24 เมษายน ค.ศ. 1086
สวรรคต: 16 สิงหาคม ค.ศ. 1157 (71 ปี)
ฝังพระศพ: อารามซานเปโดรเอลบิเอโฆ
คู่อภิเษก: อาแญ็สแห่งอากีแตน สมเด็จพระราชินีแห่งอารากอน
ราชวงศ์: ฆิเมเนซ
พระราชบิดา: พระเจ้าซันโช รามิเรซแห่งอารากอนและนาวาร์
พระราชมารดา: เฟลีซีแห่งรูซี สมเด็จพระราชินีแห่งอารากอนและนาวาร์
ลายพระอภิไธย: 
พระเจ้ารามิโรที่ 2 แห่งอารากอน (สเปน: Ramiro II; อารากอน: Remiro II; ค.ศ. 1075 – 16 สิงหาคม ค.ศ. 1157) หรือ รามิโรผู้เป็นพระ (สเปน: Ramiro el Monje; อารากอน: Remiro o Monche) เป็นพระโอรสคนที่สามของพระเจ้าซันโช รามิเรซ พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 1 ผู้ประจัญบาน พระเชษฐาของพระองค์สิ้นพระชนม์โดยไร้ทายาทและได้ยกราชอาณาจักรให้แก่คณะทหาร ทำให้รามิโรที่บวชเป็นพระและได้รับเลือกเป็นบิชอปแห่งบาร์บัสโตรต้องออกจากศีลบวชมาสมรสและสืบทอดราชบัลลังก์ ต่อมาเปโตรนิยา พระธิดาของพระองค์ถูกจับหมั้นหมายกับราโมน บารังเกที่ 4 เคานต์แห่งบาร์เซโลนา พระเจ้ารามิโรสละราชสมบัติให้แก่พระธิดาและพระชามาดาในปี ค.ศ. 1137 และในปี ค.ศ. 1164 ราชบัลลังก์อารากอนถูกรวมเข้ากับอาณาจักรเคานต์บาร์เซโลนาในรัชสมัยของพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 2 แห่งอารากอน พระโอรสของทั้งคู่
ก่อนขึ้นครองราชย์

พระองค์อุทิศชีวิตให้แก่ศาสนจักรตั้งแต่ยังเด็กมาก ทรงเริ่มต้นด้วยการบวชเป็นพระในอารามคณะเบเนดิกต์แซ็ง-ปงส์-เดอ-ตอเมียร์ในอาณาจักรไวเคานต์เบซีเย จากนั้นทรงขึ้นเป็นอธิการแห่งซานเปโดรเอลบิเอโฆในอูเอสกา ต่อมา เพื่อจำกัดอำนาจของรามิโร พระเจ้าอัลฟอนโซผู้ประจัญบาน พระเชษฐาของพระองค์ได้สกัดกั้นไม่ให้พระองค์ได้รับเลือกเป็นมุขนายกแห่งบูร์โกสและมุขนายกแห่งปัมโปลนา สุดท้ายพระองค์ได้รับเลือกเป็นมุขนายกแห่งบาร์บัสโตร-โรดา
ค.ศ. 1134 พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 1 แห่งอารากอน พระเชษฐาของพระองค์สิ้นพระชนม์โดยไร้ทายาท พระองค์ได้ยกราชอาณาจักรให้คณะทหาร ได้แก่ กลุ่มอัศวินเทมพลาร์, กลุ่มอัศวินฮอสปิทัลเลอร์ และกลุ่มอัศวินสุสานศักดิ์สิทธิ์แห่งเยรูซาเลม แต่ไม่มีใครประสงค์จะทำตามดำรินี้ รามิโรกลายเป็นหนึ่งในผู้มีสิทธิ์สืบทอดบัลลังก์ร่วมกับพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 7 แห่งเลออนและกัสติยาซึ่งไม่ค่อยได้รับการสนับสนุนเนื่องจากเป็นกษัตริย์ต่างแดน ขณะที่ขุนนางอีกกลุ่มหนึ่งให้การสนับสนุนเปโดรแห่งอาตาเรส หลานชายของซันโช รามิเรซ เคานต์แห่งริบากอร์ซา บุตรชายนอกสมรสของพระเจ้ารามิโรที่ 1 แห่งอารากอน กลุ่มขุนนางได้ประชุมกันที่บอร์ฆาเพื่อแก้ไขปัญหาเรื่องการสืบทอดบัลลังก์และได้ตกลงเลือกรามิโรเป็นกษัตริย์ ขณะเดียวกันขุนนางนาวาร์ได้เลือกการ์ซิอาผู้กอบกู้เป็นกษัตริย์ของพวกตน ทำให้ราชอาณาจักรทั้งสองถูกแยกออกจากกัน โดยในตอนที่ทราบข่าวการสิ้นพระชนม์ของเชษฐา รามิโรซึ่งดำรงตำแหน่งเป็นมุขนายกแห่งบาร์บัสโตร-โรดากำลังฉลองวันแม่พระบังเกิดอยู่ในติเอร์รันโตนา พิธีราชาภิเษกของพระองค์ได้รับการจัดขึ้นในซาราโกซาในวันที่ 29 กันยาน ค.ศ. 1134
ระหว่างครองราชย์

พระเจ้ารามิโรที่ 2 ดำรงตำแหน่งเป็นกษัตริย์แห่งอารากอน, โซบราร์เบ และริบากอร์ซา รัชสมัยของพระองค์เป็นช่วงเวลาแห่งความวุ่นวาย ในช่วงแรกของการครองราชย์ทรงมีปัญหากับกลุ่มขุนนางที่คิดว่าพระองค์จะหัวอ่อนและชักจูงได้ง่าย แต่พระองค์กลับเด็ดขาดไม่ประนีประนอม วันที่ 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 1135 ที่อาสนวิหารฆากา พระเจ้ารามิโรที่ 2 อภิเษกสมรสกับอาแญ็สแห่งอากีแตน ธิดาของกีโยมที่ 9 ดยุคแห่งอากีแตนที่ตกพุ่มม่ายและมีบุตรธิดามากมายจากการสมรสครั้งแรก โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อผลิตทายาท ทั้งคู่มีพระธิดาด้วยกัน คือ เปโตรนิยาซึ่งเสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 1136 กษัตริย์และพระมเหสีได้แยกทางกันในปลายปีนั้น อาแญ็สเกษียณตัวเข้าสู่อารามแม่พระแห่งฟงเตอวโร ทรงสิ้นพระชนม์ที่อารามดังกล่าวในราวปี ค.ศ. 1159
ราชอาณาจักรเลออนได้กดดันให้พระเจ้ารามิโรที่ 2 ยกพระธิดาให้สมรสกับพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 7 แห่งเลออนหรือไม่ก็ซันโชผู้เป็นที่ปรารถนา พระโอรสของพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 7 เพื่อรวมราชบัลลังก์เลออนและอารากอนเข้าด้วยกันแต่ไม่สำเร็จ พระเจ้ารามิโรที่ 2 ได้จับพระธิดาวัย 1 พรรษาหมั้นหมายกับราโมน บารังเกที่ 4 เคานต์แห่งบาร์เซโลนา สัญญาหมั้นหมายได้รับการลงนามที่บาร์บัสโตรในวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 1137 โดยมีเงื่อนไขว่าหากเปโตรนิยาซึ่งเป็นทายาทในบัลลังก์อารากอนสิ้นพระชนม์โดยไร้ทายาท บัลลังก์จะตกเป็นของราโมน บารังเก และทายาทที่เกิดจากภรรยาคนใดก็ได้ ทั้งคู่สมรสกันในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1150 ที่แยย์ดา เมื่อเปโตรนิยามีพระชนมายุครบ 14 พรรษาตามที่ศาสนจักรอนุญาตให้การสมรสสมบูรณ์ได้
บั้นปลายพระชนม์ชีพ

พระเจ้ารามิโรที่ 2 ต้องรับมือกับการก่อกบฏของขุนนาง ด้วยรู้ตัวว่าไม่มีฝีมือด้านการทำสงคราม ในวันที่ 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 1137 พระองค์จึงมอบพระราชอำนาจแก่ราโมน บารังเก พระชามาดา แต่พระองค์ไม่เคยสละสิทธิ์ในการเป็นกษัตริย์อย่างเป็นทางการ และยังคงติดตามกิจการภายในของราชอาณาจักร ทรงถอนตัวจากชีวิตในทางโลกกลับเข้าสู่อารามซานเปโดรในอูเอสกา จนเมื่อสิ้นพระชนม์ในอารามดังกล่าวในวันที่ 16 สิงหาคม ค.ศ. 1157 บัลลังก์จึงตกเป็นของเปโตรนิยา พระธิดาของพระองค์อย่างเป็นทางการ