stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เอเชียนคัพ รุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี 2024
รอบแบ่งกลุ่ม > กลุ่ม ดี

| อันดับ | ทีม | เล่น | ชนะ | เสมอ | แพ้ | ได้ | เสีย | ต่าง | คะแนน | การผ่านเข้ารอบ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  อุซเบกิสถาน | 3 | 3 | 0 | 0 | 10 | 0 | +10 | 9 | รอบแพ้คัดออก |
| 2 |  เวียดนาม | 3 | 2 | 0 | 1 | 5 | 4 | +1 | 6 | รอบแพ้คัดออก |
| 3 |  คูเวต | 3 | 1 | 0 | 2 | 3 | 9 | −6 | 3 |  |
| 4 |  มาเลเซีย | 3 | 0 | 0 | 3 | 1 | 6 | −5 | 0 |  |
แหล่งข้อมูล: เอเอฟซี
16:00
| อุซเบกิสถาน  | 2–0 |  มาเลเซีย |
| --- | --- | --- |
|  จาโลลิดดินอฟ  11' (ลูกโทษ)  โคชิมอฟ  83' | รายงาน |  |
ผู้ตัดสิน: อะห์เหม็ด ไฟซัล อาล-อะลี (จอร์แดน)
18:30
| เวียดนาม  | 3–1 |  คูเวต |
| --- | --- | --- |
|  เหงียญ ฟัน ตุง  45+1'  บุย วี เฮา  47', 76' | รายงาน |  อาล-อะวาดี  45+9' (ลูกโทษ) |
ผู้ตัดสิน: อับดุลเลาะ อาล-มาร์รี (กาตาร์)
16:00
| มาเลเซีย  | 0–2 |  เวียดนาม |
| --- | --- | --- |
|  | รายงาน |  คูอัต ฟัน คัง  39'  โว โฮอัง มินห์ โคอา  60' (ลูกโทษ) |
ผู้ตัดสิน: โมอูด บอนยาดิฟาร์ด (อิหร่าน)
18:30
| คูเวต  | 0–5 |  อุซเบกิสถาน |
| --- | --- | --- |
|  | รายงาน |  ดัฟโรนอฟ  32'  คัมราลีเอฟ  49'  เอร์กินอฟ  55'  โคลมาตอฟ  86' (ลูกโทษ)  นอร์ชาเอฟ  90+6' |
ผู้ตัดสิน: ฮันนา ฮัตตับ (ซีเรีย)
18:30
| คูเวต  | 2–1 |  มาเลเซีย |
| --- | --- | --- |
|  อาล-อะวาดี  45+14' (ลูกโทษ)  อาล-ไควซี  60' | รายงาน |  ฮาคีมี  63' |
ผู้ตัดสิน: อเล็กซ์ คิง (ออสเตรเลีย)
18:30
| อุซเบกิสถาน  | 3–0 |  เวียดนาม |
| --- | --- | --- |
|  โอดิลอฟ  4', 40'  จิยานอฟ  36' | รายงาน |  |
ผู้ตัดสิน: คิม วู-ซุง (เกาหลีใต้)
รอบแพ้คัดออก > สายการแข่งขัน

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|   | รอบ 8 ทีมสุดท้าย | รอบ 8 ทีมสุดท้าย |  |  | รอบรองชนะเลิศ | รอบรองชนะเลิศ |  |  | รอบชิงชนะเลิศ | รอบชิงชนะเลิศ |
 
|   |  25 เมษายน – อัรร็อยยาน (จัสซิม) |  25 เมษายน – อัรร็อยยาน (จัสซิม) |  |  |  |  |  |  |  |  |
|   |  25 เมษายน – อัรร็อยยาน (จัสซิม) |  25 เมษายน – อัรร็อยยาน (จัสซิม) |  |  |  |  |  |  |  |  |
|   |   กาตาร์ | 2  |  |  |  |  |  |  |  |  |
|   |   กาตาร์ | 2  |  |  |  29 เมษายน – อัรร็อยยาน (จัสซิม) |  29 เมษายน – อัรร็อยยาน (จัสซิม) |  |  |  |  |
|   |   ญี่ปุ่น  (ต่อเวลา)  | 4  |  |  |  29 เมษายน – อัรร็อยยาน (จัสซิม) |  29 เมษายน – อัรร็อยยาน (จัสซิม) |  |  |  |  |
|   |   ญี่ปุ่น  (ต่อเวลา)  | 4  |  |  |   ญี่ปุ่น  | 2  |  |  |  |  |
|   |  26 เมษายน – อัลวาคราห์ |  26 เมษายน – อัลวาคราห์ |  |  |   ญี่ปุ่น  | 2  |  |  |  |  |
|   |  26 เมษายน – อัลวาคราห์ |  26 เมษายน – อัลวาคราห์ |  |  |   อิรัก  | 0  |  |  |  |  |
|   |   อิรัก  | 1  |  |  |   อิรัก  | 0  |  |  |  |  |
|   |   อิรัก  | 1  |  |  |  |  |  |  |  3 พฤษภาคม – อัรร็อยยาน (จัสซิม) |  3 พฤษภาคม – อัรร็อยยาน (จัสซิม) |
|   |   เวียดนาม  | 0  |  |  |  |  |  |  |  3 พฤษภาคม – อัรร็อยยาน (จัสซิม) |  3 พฤษภาคม – อัรร็อยยาน (จัสซิม) |
|   |   เวียดนาม  | 0  |  |  |  |  |  |  |   ญี่ปุ่น  | 1  |
|   |  25 เมษายน – โดฮา |  25 เมษายน – โดฮา |  |  |  |  |  |  |   ญี่ปุ่น  | 1  |
|   |  25 เมษายน – โดฮา |  25 เมษายน – โดฮา |  |  |  |  |  |  |   อุซเบกิสถาน  | 0  |
|   |   เกาหลีใต้  | 2 (10)  |  |  |  |  |  |  |   อุซเบกิสถาน  | 0  |
|   |   เกาหลีใต้  | 2 (10)  |  |  |  29 เมษายน – โดฮา |  29 เมษายน – โดฮา |  |  |  |  |
|   |   อินโดนีเซีย  (ลูกโทษ)  | 2 (11)  |  |  |  29 เมษายน – โดฮา |  29 เมษายน – โดฮา |  |  |  |  |
|   |   อินโดนีเซีย  (ลูกโทษ)  | 2 (11)  |  |  |   อินโดนีเซีย  | 0  |  |  |  |  |
|   |  26 เมษายน – อัรร็อยยาน (เคาะลีฟะฮ์) |  26 เมษายน – อัรร็อยยาน (เคาะลีฟะฮ์) |  |  |   อินโดนีเซีย  | 0  |  |  |  |  |
|   |  26 เมษายน – อัรร็อยยาน (เคาะลีฟะฮ์) |  26 เมษายน – อัรร็อยยาน (เคาะลีฟะฮ์) |  |  |   อุซเบกิสถาน  | 2  |  |  | นัดชิงอันดับ 3 | นัดชิงอันดับ 3 |
|   |   อุซเบกิสถาน  | 2  |  |  |   อุซเบกิสถาน  | 2  |  |  | นัดชิงอันดับ 3 | นัดชิงอันดับ 3 |
|   |   อุซเบกิสถาน  | 2  |  |  |  |  |  |  |  2 พฤษภาคม – โดฮา |  2 พฤษภาคม – โดฮา |
|   |   ซาอุดีอาระเบีย  | 0  |  |  |  |  |  |  |  2 พฤษภาคม – โดฮา |  2 พฤษภาคม – โดฮา |
|   |   ซาอุดีอาระเบีย  | 0  |  |  |  |  |  |  |   อิรัก  (ต่อเวลา)  | 2  |
|   |  |  |  |  |  |  |  |  |   อิรัก  (ต่อเวลา)  | 2  |
|   |  |  |  |  |  |  |  |  |   อินโดนีเซีย  | 1  |
|   |  |  |  |  |  |  |  |  |   อินโดนีเซีย  | 1  |
รอบแพ้คัดออก > รอบก่อนรองชนะเลิศ

17:00
| กาตาร์  | 2–4 (ต่อเวลาพิเศษ) |  ญี่ปุ่น |
| --- | --- | --- |
|  อาล-ระวี  24'  กาเบอร์  49' | รายงาน |  ยามะดะ  2'  คิมูระ  67'  โฮโซยะ  101'  ค. อูชิโนะ  113' |
ผู้ชม: 9,573 คน
ผู้ตัดสิน: ฮันนา ฮัตตับ (ซีเรีย)
20:30
| เกาหลีใต้  | 2–2 (ต่อเวลาพิเศษ) |  อินโดนีเซีย |
| --- | --- | --- |
|  โคแมงก์  45' (เข้าประตูตัวเอง)  จ็อง ซัง-บิน  84' | รายงาน |  สตรูอิค  15', 45+3' |
ลูกโทษ
|  คิม มิน-วู   อี คัง-ฮี   ฮวัง แจ-ว็อน   เพก ซัง-ฮูน   บยุน จูน-ซู   คัง ซัง-ยูน   จ็อง ซัง-บิน   ฮอง ยุน-ซัง   โช ฮยุน-แต็ก   เบก จอง-บัม   คิม มิน-วู   อี คัง-ฮี  | 10–11 |   ซานันตา   อาร์ฮัน   สตรูอิค   มาร์เซลีโน   ฮูบเนอร์   อาร์คฮัน   สโรเยอร์   ริดโฮ   เฟราร์รี   เอร์นันโด   ซานันตา   อาร์ฮัน |
ผู้ชม: 9,105 คน
ผู้ตัดสิน: ชอน อีแวนส์ (ออสเตรเลีย)
17:00
| อุซเบกิสถาน  | 2–0 |  ซาอุดีอาระเบีย |
| --- | --- | --- |
|  นอร์ชาเอฟ  45+2'  รักห์โมนาลีเอฟ  84' | รายงาน |  |
ผู้ตัดสิน: อะห์เหม็ด ไฟซัล อาล-อะลี (จอร์แดน)
20:30
| อิรัก  | 1–0 |  เวียดนาม |
| --- | --- | --- |
|  จะซิม  64' (ลูกโทษ) | รายงาน |  |
ผู้ตัดสิน: โค ฮุง-จิน (เกาหลีใต้)
รอบแพ้คัดออก > รอบรองชนะเลิศ

ผู้ชนะจะได้สิทธิ์สำหรับ โอลิมปิกฤดูร้อน 2024.
17:00
| อินโดนีเซีย  | 0–2 |  อุซเบกิสถาน |
| --- | --- | --- |
|  | รายงาน |  นอร์ชาเอฟ  68'  อาร์ฮัน  86' (เข้าประตูตัวเอง) |
ผู้ชม: 8,792 คน
ผู้ตัดสิน: เฉิน หยินเฮา (จีน)
20:30
| ญี่ปุ่น  | 2–0 |  อิรัก |
| --- | --- | --- |
|  โฮโซยะ  28'  อะรากิ  42' | รายงาน |  |
ผู้ชม: 6,405 คน
ผู้ตัดสิน: ชอน อีแวนส์ (ออสเตรเลีย)
รอบแพ้คัดออก > นัดชิงอันดับ 3

ทีมชนะจะได้สิทธิ์ โอลิมปิกฤดูร้อน 2024 ทีมที่แพ้จะต้องไปแข่ง เพลย์ออฟ เอเอฟซี–ซีเอเอฟ โดยพบกับ  กินี
18:30
| อิรัก  | 2–1 (ต่อเวลาพิเศษ) |  อินโดนีเซีย |
| --- | --- | --- |
|  ทะห์ซีน  27'  จะซิม  96' | รายงาน |  เจนเนอร์  19' |
ผู้ชม: 8,090 คน
ผู้ตัดสิน: มาเจด อาล-ชัมรานี (ซาอุดีอาระเบีย)
รอบแพ้คัดออก > รอบชิงชนะเลิศ

บทความหลัก: เอเชียนคัพ รุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี 2024 รอบชิงชนะเลิศ
18:30
| ญี่ปุ่น  | 1–0 |  อุซเบกิสถาน |
| --- | --- | --- |
|  ยะมาดะ  90+1' | รายงาน |  |
ผู้ชม: 12,276 คน
ผู้ตัดสิน: Mooud Bonyadifard (อิหร่าน)
การถ่ายทอดสด

| ประเทศ | สถานีเครือข่าย | อ้างอิง |
| --- | --- | --- |
| ออสเตรเลีย | Paramount+ |  |
| อินโดนีเซีย | MNC Media |  |
| ญี่ปุ่น | DAZN, NHK, TV Asahi |  |
| เกาหลีใต้ | tvN Sports |  |
| ไทย | ทรูวิชันส์ |  |
| เวียดนาม | VTV, FPT |  |
ผู้ทำประตู

มีการทำประตูทั้งหมด 84 ประตู จากการแข่งขัน 32 นัด เฉลี่ย 2.63 ประตูต่อนัด ผู้เล่นที่อยู่ใน ตัวหนา คือยังอยู่ในระบบการแข่งขัน
การทำประตู 4 ครั้ง
อะลี จะซิม
การทำประตู 3 ครั้ง
อับดุลเลาะฮ์ ระดิฟ
ไอมัน ยะห์ยา
อี ยัง-จุน
คูซายิน นอร์ชาเอฟ
การทำประตู 2 ครั้ง
โคแมงก์ เตกูห์
มาร์เซลีโน เฟอร์ดีนาน
ราฟาเอล สตรูอิค
มาโอะ โฮโซยะ
เซอิจิ คิมุระ
ฟูกิ ยะมาดะ
ซัลมาน อาล-อะวาดี
อะห์เหม็ด อาล-ระวี
อะห์เหม็ด อาล-กัมดี
รุสตัม ซอยรอฟ
อาลีเชอร์ โอดีลอฟ
บุย วี เฮา
การทำประตู 1 ครั้ง
หลิว จูรุน
เซียะ เวินเหนิง
อิวาร์ เจนเนอร์
วิตาน ซูแลมาน
ฮัสซัน คะลิด
มุนตัดเฮอร์ โมฮัมเหม็ด
คาร์ราร์ ซะอัด
มุสตาฟา ซะอาโดอุน
ซะอีด ตะห์ซีน
เรียวทะโระ อะรากิ
โซตะ คะวะซะกิ
คูริว มัตสึกิ
โคตาโระ อูชิโนะ
อะเร็ฟ อาล-ฮัจ
ทะลาล อาล-ไควซี
ฮาคีมี อาซิม
คะลีด อะลี ซาบาห์
จัสเซ็ม กาเบอร์
โมฮาเหม็ด อาล-มะไน
อับดุลเลาะฮ์ อาล-ยะซิดี
ไฮทัน อาซิรี
รายาน ฮาเหม็ด
จ็อง ซัง-บิน
คิม มิน-วู
รุสลัน คายโลเอฟ
เมคห์รอน มาดามินอฟ
มานูเชกห์ร ซาฟารอฟ
วาริส ชูทอง
ธีรศักดิ์ เผยพิมาย
อะห์เหม็ด ฟอว์ซี
อาลีเบก ดัฟโรนอฟ
โคจิมัต เอร์กินอฟ
จาซูร์เบก จาโลลิดดินอฟ
รุสลันเบก จียานอฟ
มุกฮัมมัดโกดีร์ คัมราลีเอฟ
ดิยอร์ โคลมาตอฟ
อูลุกเบก โคชิมอฟ
อูมาราลี รักห์โมนาลีเอฟ
คูอัต ฟัน คัง
เหงียญ ฟัน ตุง
โว โฮอัง มินห์ โคอา
การทำเข้าประตูตัวเอง 1 ครั้ง
จัสติน ฮูบเนอร์ (ในนัดที่พบกับ จอร์แดน)
โคแมงก์ เตกูห์ (ในนัดที่พบกับ เกาหลีใต้)
ปราตามา อาร์ฮัน (ในนัดที่พบกับ อุซเบกิสถาน)
แหล่งข้อมูลอื่น

AFC U23 Asian Cup, the-AFC.com
| ด ค กฟุตบอลเอเชียเยาวชนอายุไม่เกิน 23 ปี |
| --- | --- |
ทัวร์นาเมนต์:  โอมาน 2013  กาตาร์ 2016  จีน 2018  ไทย 2020  อุซเบกิสถาน 2022  กาตาร์ 2024  ซาอุดีอาระเบีย 2026 
รอบคัดเลือก:  2013  2016  2018  2020  2022  2024 
รายชื่อ:  2013  2016  2018  2020  2022  2024 
รอบชิงชนะเลิศ:  2013  2016  2018  2020  2022  2024
เอ็กซ์ตรีมรูลส์ (2015)

เอ็กซ์ตรีมรูลส์ (2015) (อังกฤษ: Extreme Rules (2015)) เป็นการแสดงมวยปล้ำอาชีพแบบ เพย์-เพอร์-วิว (PPV) ของศึกเอ็กซ์ตรีมรูลส์เป็นครั้งที่ 7 ดับเบิลยูดับเบิลยูอี (WWE) โดยมีกำหนดจัดวันที่ 26 เมษายน 2015 ที่สนามออลล์สเตตอะรีนา ที่เมืองโรสมอนต์ รัฐอิลลินอย สหรัฐอเมริกา เป็นศึกที่มีเน้นแมทช์การปล้ำที่หนักแน่น และฮาร์ดคอร์เป็นหลัก
เบื้องหลัง

ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 31 จอห์น ซีนา ได้เอาชนะ รูเซฟ และคว้าแชมป์ WWE United States Championship มาได้สำเร็จ และเป็นการพ่ายแพ้ครั้งแรกของรูเซฟ ในแบบจับกด ในวันที่ 2 เมษายน ได้มีการประกาศใน WWE.com ว่า ซีนา จะป้องกันแชมป์กับ รูเซฟ ในรอว์ วันที่ 13 เมษายน ได้มีการเพิ่มกติกาเป็นแมตช์การปล้ำ Russian Chain match
ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 31 แดเนียล ไบรอัน ได้เป็นผู้ชนะในแมตช์การปล้ำไต่บันได และคว้าแชมป์ WWE Intercontinental Championship มาได้สำเร็จ คืนต่อมาในรอว์ วันที่ 30 มีนาคม แบด นิวส์ บาร์เร็ตต์ ได้มาลอบทำร้ายไบรอัน หลังแมตช์เจอกับ ดอล์ฟ ซิกก์เลอร์ ในวันที่ 6 เมษายน ได้มีการประกาศแมตช์ชิงแชมป์ระหว่างไบรอัน กับบาร์เร็ตต์ เมื่อวันที่ 26 เมษายนได้มีการประกาศใน WWE.com ว่าไบรอันจะไม่สามารถที่ร่วมปล้ำในครั้งนี้ได้ เนื่องจากการบาดเจ็บและการแข่งขันถูกยกเลิก แต่ก็ได้มีประกาศว่าบาร์เร็ตต์ จะต้องเจอกับ เนวิลล์ เป็นแมตช์ก่อนเริ่มรายการ
ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 31 แรนดี ออร์ตัน ได้เอาชนะ เซท โรลลินส์ คืนเดียวกันในคู่เอก โรลลินส์ได้ใช้สิทธิ์กระเป๋ามันนีอินเดอะแบงก์ เอาชนะ บร็อก เลสเนอร์ และ โรแมน เรนส์ จนคว้าแชมป์ WWE World Heavyweight Championship เป็นสมัยแรก ในรอว์ วันที่ 6 เมษายน ออร์ตันได้เอาชนะไรแบ็กและเรนส์ ในแมตช์สามเส้า ทำให้ได้สิทธิ์ชิงแชมป์ WWE World Heavyweight Championship กับโรลลินส์ ในเอ็กซ์ตรีมรูลส์ ในรอว์ วันที่ 13 เมษายน ได้มีการเพิ่มกติกาเป็นแมตช์กรงเหล็ก โดยออร์ตัน ถูกแบนสั่งห้ามใช้ท่า RKO ในรอว์ วันที่ 20 เมษายน ทริปเปิลเอช ประกาศว่า เคน จะเป็นคนเฝ้าประตูกรงสำหรับแมตช์
ในรอว์ วันที่ 13 เมษายน เพจ ได้เป็นผู้ชนะใน แบทเทิลรอยัล และได้สิทธิ์ผู้ท้าชิงอันดับ 1 ในการชิงแชมป์ WWE Divas Championship กับ นิกกี เบลลา ล่าสุดเพจ ได้รับบาดเจ็บตามบท ทำให้ต้องถอนตัวจากการชิงแชมป์ดีวาส์ และให้ เนโอมี ชิงแทน
เบื้องหลัง > แบทเทิลรอยัล เพื่อหาผู้ท้าชิงแชมป์ดีวาส์

| ถูกกำจัดออกลำดับที่ | นักมวยปล้ำ | กำจัดออกโดย | เวลา |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | ซัมเมอร์ เรย์ | โรซา เมนเดส | 0:34 |
| 2 | นาตาเลีย | โรซา เมนเดส | 0:36 |
| 3 | โรซา เมนเดส | เอ็มมา | 0:48 |
| 4 | เอ็มมา | อลิเซีย ฟอกซ์ | 1:06 |
| 5 | คาเมรอน | เนโอมี | 2:23 |
| 6 | อลิเซีย ฟอกซ์ | เพจ | 2:24 |
| 7 | เนโอมี | เพจ | 3:55 |
| 8 | เพจ | ผู้ชนะ | N/A |

ในรอว์ วันที่ 13 เมษายน บิ๊กโชว์ ได้ลอกบทำร้าย โรแมน เรนส์ และจับใส่ Chokeslam ลงบนหลังคารถ ในสแมคดาวน์ วันที่ 16 เมษายน WWE ได้ประกาศว่า โรแมน เรนส์ จะเจอกับ บิ๊กโชว์ ในแมตช์การปล้ำลาสแมนสแตนดิ้ง ในเอ็กซ์ตรีมรูลส์
ในสแมคดาวน์ วันที่ 16 เมษายน ได้ประกาศว่า ดอล์ฟ ซิกก์เลอร์ จะเจอกับ เชมัส ในเอ็กซ์ตรีมรูลส์ โดยผู้แพ้ต้องจูบก้นผู้ชนะ
ในรอว์ วันที่ 20 เมษายน ได้ประกาศว่า ดีน แอมโบรส จะเจอกับ ลุก ฮาร์เปอร์ ในแมตช์ชิคาโกสตรีทไฟท์
ในรอว์ วันที่ 20 เมษายน เดอะนิวเดย์ ได้เอาชนะ เดอะลูชาดรากอนส์ ทำให้ได้สิทธิ์ชิงแชมป์ WWE Tag Team Championship กับ ไทสัน คิด และซีซาโร
ผลการปล้ำ

| ลำดับ | ผลการปล้ำ | กำหนดการปล้ำ | เวลา |
| --- | --- | --- | --- |
| ก่อนเริ่มรายการ | เนวิลล์ ชนะ แบด นิวส์ บาร์เร็ตต์ | แมตช์การปล้ำเดี่ยว | 10:36 |
| 1 | ดีน แอมโบรส ชนะ ลู้ก ฮาร์เปอร์ | แมตช์การปล้ำชิคาโกสตรีทไฟท์ | 56:10 |
| 2 | ดอล์ฟ ซิกก์เลอร์ ชนะ เชมัส | แมตช์การปล้ำเดี่ยว; ผู้แพ้ต้องจูบก้นผู้ชนะ | 9:31 |
| 3 | เดอะนิวเดย์ (บิ๊กอี และ โคฟี คิงส์ตัน) (พร้อมด้วย เซเวียร์ วูดส์) ชนะ ไทสัน คิด และซีซาโร (c) (พร้อมด้วย นาตาเลีย) | แมตช์การปล้ำแทกทีม ชิงแชมป์ WWE Tag Team Championship | 9:47 |
| 4 | จอห์น ซีนา (c) ชนะ รูเซฟ (พร้อมด้วย ลานา) | แมตช์การปล้ำ Russian Chain ชิงแชมป์ WWE United States Championship | 13:35 |
| 5 | นิกกี เบลลา (c) (พร้อมด้วย บรี เบลลา) ชนะ เนโอมี | แมตช์การปล้ำเดี่ยว ชิงแชมป์ WWE Divas Championship | 7:17 |
| 6 | โรแมน เรนส์ ชนะ บิ๊กโชว์ | แมตช์การปล้ำลาสแมนสแตนดิ้ง | 19:46 |
| 7 | เซท โรลลินส์ (c) ชนะ แรนดี ออร์ตัน โดยออกทางประตูกรง | แมตช์การปล้ำในกรงเหล็ก ชิงแชมป์ WWE World Heavyweight Championship พร้อมกับแบนท่า RKO และเคนเป็นคนเฝ้าประตูกรง | 21:02 |
 (c) – หมายถึงเจ้าของเข็มขัดแชมป์ก่อนเริ่มแข่งขัน

↑  แอมโบรสและฮาร์เปอร์ได้ขับรถออกจากสนามในระหว่างการแข่งขันกับอีกสองแมตช์เริ่มต้นและสิ้นสุดก่อนที่แอมโบรสและฮาร์เปอร์กลับไปที่เวทีเพื่อเสร็จสิ้นการแข่งขันของพวกเขา
↑  เชมัสปฏิเสธข้อตกลงที่จะจูบก้นของซิกก์เลอร์ และซิกก์เลอร์ จูบก้นเขาแทน
ดูเพิ่ม

เอ็กซ์ตรีมรูลส์
รายชื่อรายการเพย์-เพอร์-วิวของดับเบิลยูดับเบิลยูอี
แหล่งข้อมูลอื่น

Extreme Rules website
เอ็กซ์ตรีมรูลส์ (2014)

เอ็กซ์ตรีมรูลส์ (2014) (อังกฤษ: Extreme Rules (2014)) เป็นการแสดงมวยปล้ำอาชีพแบบ เพย์-เพอร์-วิว (PPV) ของศึกเอ็กซ์ตรีมรูลส์เป็นครั้งที่ 6 ดับเบิลยูดับเบิลยูอี (WWE) โดยมีกำหนดจัดวันที่ 4 พฤษภาคม ค.ศ. 2014 ที่สนามไอซอด เซ็นเตอร์ ที่เมืองอีสต์รัทเธอร์ฟอร์ด รัฐนิวเจอร์ซีย์ สหรัฐอเมริกา เป็นศึกที่มีเน้นแมทช์การปล้ำที่หนักแน่น และฮาร์ดคอร์เป็นหลัก
ผล

| ลำดับ |  | กำหนด | เวลา |
| --- | --- | --- | --- |
| 1P | El Torito (with Diego and Fernando) ชนะ Hornswoggle (with Drew McIntyre, Heath Slater and Jinder Mahal) | WeeLC match | 10:55 |
| 2 | Cesaro (with Paul Heyman) ชนะ Rob Van Dam and Jack Swagger (with Zeb Colter) | สามเส้าคัดออก | 12:34 |
| 3 | Alexander Rusev (with Lana) ชนะ R-Truth and Xavier Woods ซับมิสชั่น | แฮนดิแคป | 2:53 |
| 4 | Bad News Barrett ชนะ Big E (c) | ชิง WWE Intercontinental Championship | 7:55 |
| 5 | The Shield (Dean Ambrose, Seth Rollins, and Roman Reigns) ชนะ Evolution (Batista, Randy Orton and Triple H) | แท็กทีม 6 คน | 19:52 |
| 6 | Bray Wyatt (with Erick Rowan and Luke Harper) ชนะ John Cena | ปล้ำในกรงเหล็ก | 21:12 |
| 7 | Paige (c) ชนะ Tamina Snuka ซับมิสชั่น | ชิง WWE Divas Championship | 6:18 |
| 8 | Daniel Bryan (c) ชนะ Kane | Extreme Rules match ชิง WWE World Heavyweight Championship | 22:27 |
  (c) – หมายถึงเจ้าของเข็มขัดแชมป์ก่อนเริ่มแข่งขัน  P –  หมายถึงโชว์ก่อนเริ่มรายการ
ผล > สามเส้าคัดออก

| Elimination | Wrestler | Eliminated by | Elimination Move | Time |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | Jack Swagger | Rob Van Dam | Pinned after a Five Star Frog Splash | 06:25 |
| 2 | Rob Van Dam | Cesaro | Pinned after a Neutralizer onto a Trash can | 12:34 |
| 3 | Cesaro | Winner | Winner | 12:34 |
แหล่งข้อมูลอื่น

Extreme Rules website
เอ็กซ์ตรีมรูลส์ (2011)

เอกซ์ตรีมรูลส์ 2011 (อังกฤษ: Extreme Rules 2011) เป็นรายการเพย์-เพอร์-วิวมวยปล้ำอาชีพ ของ เวิลด์เรสต์ลิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์ (WWE) ที่จัดหลังศึกใหญ่ เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 27 จัดเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 2011 ณ เซนต์ พีท ไทม์ ฟอรั่ม ใน แทมปา รัฐฟลอริดา โดยแสดงนักมวยปล้ำจาก รอว์ และ สแมคดาวน์ โดยจะเป็นแมทช์การปล้ำประเภทเอกซ์ตรีม รูลส์
การสร้างสรรค์

ศึกใหญ่อีกศึก ต่อ จาก เรสเซิลเมเนี่ย XXVII กับในศึก ดับเบิ้ลยูดับเบิ้ลยูอี เอกซ์ตรีม รูลส์ 2011 โดยในโปสเตอร์มี ซีเอ็ม พังก์ เป็นแบบโปสเตอร์ เอกซ์ตรีม รูลส์ ในช่วงตอนแรก และต่อมาได้มีโปสเตอร์ตัวที่ 2 ออกมา โดย จอห์น ซีนา เป็นนายแบบให้ ส่วนเพลงประจำศึกนี้คือ "Justice" โดย Rev Theory
เบื้องหลัง

ในก่อนหน้านี้ใน สแมคดาวน์ ทีโอดอร์ ลอง ได้สั่งให้ อัลเบร์โต เดล รีโอ เจอกับ คริสเตียน เพื่อเป็นผู้ท้าอันดับ 1 ชิงแชมป์ World Heavyweight Championship กับ เอดจ์ ใน เอกซ์ตรีมรูลส์ แต่ใน รอว์ตอนของวันที่ 11 เมษายน เอดจ์ได้ประกาศรีไทร์การปล้ำ รวมถึงแชมป์ที่ตัวเองครองอยู่เนื่องจากอาการบาดเจ็บ ช่องไขสันหลังตีบ (Spinal stenosis) ซึ่งแมตช์ในการชิงแชมป์ไต่บันได จึงได้มีการสละตำแหน่งใน สแมคดาวน์ในวันที่ 16 เมษายน และ ลองได้สั่งให้มีการหาผู้ท้าชิงแชมป์ โดยผู้ชนะจะได้เจอกับ เดล รีโอ ใน เอกซ์ตรีมรูลส์ แมตช์ไต่บันได โดยหาด้วยวิธีจัดแมตช์ แบทเทิลรอยัล 20 คน ซึ่งผลออกมาคือคริสเตียนเป็นฝ่ายชนะ ในวันที่ 22 เมษายน ในสแมคดาวน์ เดล รีโอ ได้จัดปาร์ตี้สั่งลา เอดจ์ที่ ประกาศเลิกปล้ำ ไป ในสัปดาห์ที่ผ่านมา แต่เมื่อ เอดจ์ จะถูก เคลย์ เล่นงานนั้น คริสเตียนได้ออกมา พร้อมกับบันได และเล่นงานทุกอย่างที่ขว้างหน้า พร้อมกับปีนบันได หยิบเข็มขัดเป็นการปิดรายการในวันนั้น ส่วนในรอว์ ตอนวันที่ 25 เมษายน เดล รีโอ ได้ถูกดราฟท์ไปยัง รอว์ ซึ่งหาก เดล รีโอ ชนะเข็มขัดก็จะตกไปอยู่ฝั่งรอว์
ทางด้านของ เจอร์รี ลอว์เลอร์ เรื่องยังไม่จบสิ้น เมื่อมีการเจอกันกับสแวกเกอร์ ตอนของวันที่ 11 เมษายนในรอว์ โดยลอว์เลอร์เป็นฝ่ายชนะ ซึ่งไมเคิล โคลบอกสแวกเกอร์ว่าถ้าลอว์เลอร์ชนะ โคลจะต้องเจอกับลอว์เลอร์ในเอกซ์ตรีมรูลส์ แต่ตอนหลังลอว์เลอร์ประกาศแมทซ์นี้ว่าจะเจอแบบแท็กทีม โดยจะมีเพื่อนของเขา จิม รอสส์ มาร่วมปล้ำด้วย โดยบอกให้โคล จับคู่กับเพื่อนเก่า สแวกเกอร์ และในสัปดาห์ในรอว์ตอนของวันที่ 25 เมษายน ผู้จัดการทั่วไปของ รอว์บอกว่า จะให้เป็นแมทซ์การปล้ำแบบ คันทรี่ วิปปิ้ง แมทซ์ จะเจอในเอกซ์ตรีม รูลส์ ตอนนี้ สแวกเกอร์ก็ได้ถูกดราฟท์ มา รอว์แล้ว
ทางด้านของเดอะมิซที่จะต้องป้องกันแชมป์กับอาร์-ทรูธและจอห์น ซีนา หลังจากที่มีการคัดเลือกในการเจอแบบก็อตเลท 5 คน หาผู้ท้าชิงแชมป์ WWE Championship ซึ่งในช่วงหลัง มิซที่นั่งอยู่โต๊ะผู้บรรยายก็เข้ามาอัดทั้งซีนาและทรูธจนผลออกมาเป็นแพ้ฟาล์วคู่ เพื่อที่มิซจะได้ไม่ต้องเจอใครทั้งสองคนและไม่ต้องเสียแชมป์ด้วย แต่ทันใดนั้นผู้จัดการทั่วไปของรอว์ได้สั่งให้กลายเป็นการเจอเป็นแบบสามเส้าในเอกซ์ตรีมรูลส์ ในรอว์สัปดาห์ถัดมาเริ่มรายการโดยหาผู้ท้าชิงในเอกซ์ตรีมรูลส์ซึ่งทรูธได้เสียสิทธิ์ไป ทำให้ไม่พอใจที่ตัวเองไม่ได้เป็นผู้ท้าชิงนั้น เลยกลายเป็นฝ่ายอธรรมไปในทันที ในการดราฟท์วันที่ 25 เมษายน ตอนแรกซีนาได้ถูกดราฟท์ไปยังสแมคดาวน์ตอนช่วงแรกของรายการ (ฝั่งสแมคดาวน์ชนะอินเตอร์แบรนด์ แบทเทิลรอยัล) มิซได้เข้ามาล้อเลียนและบอกลาซีนา แต่ซีนาบอกว่าเค้าจะชนะและเอาเข็มขัดแชมป์กลับไปยังสแมคดาวน์ แต่ท้ายรายการซีนาก็ถูกดราฟท์กลับไปรอว์ (ฝั่งรอว์ชนะอินเตอร์แบรนด์ แท็กทีม 6 คน) ซีนาก็เข้ามาเล่นงานมิซและฝั่งรอว์จนเกลี้ยงเป็นอันจบรายการ
ทางด้านของเรย์ มิสเตริโอหลังจากที่แพ้โคดี โรดส์ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 27ไปนั้น ใช่ว่าเรื่องจะจบ โคดีก็ยังหาเรื่องกับเรย์ต่อในสแมคดาวน์วันที่ 22 เมษายน และแมทซ์การปล้ำที่เค้าจะไปเจอกันคือ ฟอล เคาท์ เอนีแวร์ (จับกดที่ไหนก็ได้) ปัจจุบัน เรย์ มิสเตริโอ ก็ถูกดราฟท์ ไป รอว์แล้ว
ส่วนแรนดี ออร์ตันที่ชนะซีเอ็ม พังก์ในเรสเซิลเมเนีย 27 ก็ดูทีท่าว่าจะไม่จบ หลังจากที่หาเรื่องกันต่อ ซึ่งไม่แน่กลุ่มของเน็กซัสจะมาอยู่ข้างล่างด้วย โดยแมทซ์การปล้ำที่จะเจอกันคือ ลาส แมน สแตนดิง แมทซ์ และล่าสุดออร์ตันก็ถูกดราฟท์ไปยังสแมคดาวน์แล้ว
ผล

| ลำดับ |  | กำหนด | เวลา |
| --- | --- | --- | --- |
| 1D | Sin Cara ชนะ Tyson Kidd | แมทช์ปล้ำเดี่ยว | Unknown |
| 2 | Randy Orton ชนะ CM Punk | Last Man Standing match | 20:06 |
| 3 | Kofi Kingston ชนะ Sheamus (c) | แมทช์การปลํ้าจับฟาดโต๊ะชิงWWE United States Championship | 09:09 |
| 4 | Jack Swagger and Michael Cole ชนะ Jerry Lawler and Jim Ross | แท็กทีม Country Whipping match | 07:04 |
| 5 | Rey Mysterio ชนะ Cody Rhodes | จับกดที่ไหนก็ได้ | 11:43 |
| 6 | Layla ชนะ Michelle McCool | ผู้แพ้ต้องลาออกจากWWE | 05:24 |
| 7 | Christian ชนะ Alberto Del Rio | แมทช์การปลํ้าไต่บันไดชิงWorld Heavyweight Championshipที่ว่างอยู่ | 21:05 |
| 8 | Big Show and Kane (c) ชนะ The Corre (Ezekiel Jackson and Wade Barrett) | Lumberjack match ชิงWWE Tag Team Championship | 04:15 |
| 9 | John Cena ชนะ The Miz (c) and John Morrison | แมทช์ปลํ้า3เส้าในกรงเหล็กชิงแชมป์WWE Championship | 19:50 |
  (c) – หมายถึงเจ้าของเข็มขัดแชมป์ก่อนเริ่มแข่งขัน  D – หมายถึงเป็นแมทช์การปล้ำก่อนรายการ 
↑  ผู้ร่วม Lumberjacks Byron Saxton, Conor O'Brian, Darren Young, David Hart Smith, Evan Bourne, Heath Slater,  Jacob Novak, Johnny Curtis, Justin Gabriel, Lucky Cannon, Primo, Santino Marella, Titus O'Neil, Yoshi Tatsu, Trent Barreta, Tyler Reks and Vladimir Kozlov
ดูเพิ่ม

ดับเบิลยูดับเบิลยูอี เอ็กซ์ตรีมรูลส์
รายชื่อรายการเพย์-เพอร์-วิวของดับเบิลยูดับเบิลยูอี
แหล่งข้อมูลอื่น

The Official Pay-Per-View Extreme Rules Website
เว็บไซต์ข่าวสารและสังคมมวยปล้ำแห่งประเทศไทย เก็บถาวร 2011-03-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
คริสเตียน จะต้องเจอกับ อัลเบร์โต เดล รีโอ ในการชิงแชมป์ World Heavyweight Championship ใน เอกซ์ตรีม รูลส์ 2011
เอไอเอ็ม-7 สแปร์โรว์

|  เอไอเอ็ม-7 สแปร์โรว์  |
| --- | --- |

ชนิด: อาวุธปล่อยอากาศสู่อากาศ นำวิถีด้วยเรดาร์พิสัยกลาง
แหล่งกำเนิด:  สหรัฐอเมริกา
บทบาท
ผู้ใช้งาน: สหรัฐอเมริกา เกาหลีใต้ ญี่ปุ่น อิหร่าน อิตาลี สหราชอาณาจักร ซาอุดิอาระเบีย ปากีสถาน โปแลนด์
ประวัติการผลิต
บริษัทผู้ผลิต: เรย์ธีออน
มูลค่าต่อหน่วย: 125,000 ดอลลาร์สหรัฐ
ช่วงการผลิต: พ.ศ. 2502 (เอไอเอ็ม-7ดี) พ.ศ. 2519 (เอไอเอ็ม-7เอฟ) พ.ศ. 2525 (เอไอเอ็ม-7เอ็ม) 
แบบอื่น: สแปร์โรว์ 1 เอไอเอ็ม-7เอ สแปร์โรว์ 2 เอไอเอ็ม-7บี สแปร์โรว์ 3 เอไอเอ็ม-7ซี เอไอเอ็ม-7ดี เอไอเอ็ม-7อี เอไอเอ็ม-7อี2/สกายแฟลช/แอสไพด์ เอไอเอ็ม-7เอฟ เอไอเอ็ม-7เอ็ม เอไอเอ็ม-7พี อาร์ไอเอ็ม-7เอ็ม
ข้อมูลจำเพาะ
มวล: 230 กิโลกรัม
ความยาว: 3.7 เมตร
เส้นผ่าศูนย์กลาง: 8 นิ้ว
ความยาวระหว่างปลายปีก: 2 ฟุต 8 นิ้ว (เอไอเอ็ม-120เอ/บี)
หัวรบ: สะเก็ดระเบิดแรงสูง เอไอเอ็ม-7เอฟ/เอ็มใช้ 40 กิโลกรัม

เครื่องยนต์: เครื่องยนต์จรวดเชื้อเพลิงแข็ง เฮอร์คิวลิส มาร์ก-58
พิสัยปฏิบัติการ: 32 กิโลเมตร (เอไอเอ็ม-7ซี/ดี)  42 กิโลเมตร (เอไอเอ็ม-7อี/อี2)  50 กิโลเมตร (เอไอเอ็ม-7เอฟ/เอ็ม)
ความเร็วสูงสุด: 4 มัค
ระบบนำวิถี: เรดาร์กึ่งปฏิบัติ
ฐานยิง: อากาศยาน: เอฟ-4 แฟนทอม II  เอฟ-15 อีเกิล  เอฟ-16 ไฟท์ติ้งฟอลคอน  เอฟ-14 ทอมแคท  เอฟ/เอ-18 ฮอร์เน็ท  ซ้าบ 37 วิกเกน  เอฟ-104 สตาร์ไฟเตอร์  พานาเวีย ทอร์นาโด  เอฟ/เอ-18อี/เอฟ ซูเปอร์ฮอร์เน็ท  มิตซูบิชิ เอฟ-2 
เอไอเอ็ม-7 สแปร์โรว์ (อังกฤษ: AIM-7 Sparrow) เป็นอาวุธปล่อยอากาศสู่อากาศพิสัยกลางที่ใช้โดยกองทัพอากาศ กองทัพเรือ และกองนาวิกโยธินของสหรัฐฯ เช่นเดียวกับกองทัพอากาศของพันธมิตรอื่นๆ สแปร์โรว์และแบบต่างๆ ของมันเป็นอาวุธปล่อยอากาศสู่อากาศที่มีมาตั้งแต่ปลายพ.ศ. 2493 จนถึงพ.ศ. 2533 มันยังคงอยู่ในประจำการถึงแม้ว่ามันกำลังจะถูกเลิกใช้เนื่องมาจากอาวุธใหม่อย่างเอไอเอ็ม-120 แอมแรม กองกำลังติดอาวุธของญี่ปุ่นใช้มิสไซล์สแปร์โรว์ถึงแ้ม้ว่ากำลังจะถูกเลิกใช้และแทนที่ด้วยมิตซูบิชิ เอเอเอ็ม-4 นักบินของนาโต้ใช้รหัสว่าฟ็อกซ์ วัน (Fox One) ทางวิทยุสื่อสารเพื่อเป็นสัญญาณในการบอกการยิงมิสไซล์แบบกึ่งติดตามด้วยเรดาร์อย่างเช่นสแปร์โรว์
สแปร์โรว์ถูกใช้ในฐานะอาวุธปล่อยผิวพื้นสู่อากาศแบบพื้นฐาน อาร์ไอเอ็ม-7 ซีสแปร์โรว์ถูกใช้โดยกองทัพเรือสหรัฐ เพื่อป้องกันการโจมตีทางอากาศ
การพัฒนา > สแปร์โรว์ 1

สแปร์โรว์ปรากฏตัวตั้งแต่ปี 2483 ในโครงการของกองทัพเรือสหรัฐฯ เพื่อทำการพัฒนาอาวุธจรวดนำวิถีสำหรับการใช้งานทางอากาศ ในปีพ.ศ. 2490 กองทัพเรือได้ทำสัญญากับบริษัทสเปอร์รีเพื่อสร้างจรวดทางอากาศเอชวีเออาร์แบบไม่นำวิถีภายใ้ต้โครงการฮ็อทช็อท (Project Hotshot) อาวุธดังกล่าวถูกเรียกว่าเคเอเอส-1 จากนั้นก็เป็นเอเอเอ็ม-2 และตั้งแต่ปี 2491 เป็นต้นมาก็ถูกเรียกว่าเอเอเอ็ม-เอ็น-2 โครงสร้างนั้นถูกสร้างขึ้นโดยบริษัทอากาศยานดักลาส เส้นผ่าศูนย์กลางของเอชวีเออาร์ไม่มากพอสำหรับอุปกรณ์อิเลคทรอนิกส์ มันทำให้ดักลาสต้องขยายโครงสร้างของมิสไซล์ให้มีเส้นผ่าศูนย์กลางเป็น 2 นิ้ว  ต้นแบบได้ทำการบินครั้งแรกในปีพ.ศ. 2495
หลังจากการพัฒนาที่ยืดเยื้อเอเอเอ็ม-เอ็น-2 สแปร์โรว์ก็เริ่มเข้าประจำการในปีพ.ศ. 2499 ซึ่งใช้กับเครื่องเอฟ3เอช-2เอ็ม ดีมอนและเอฟ7ยู คัทลาส เมื่อเทียบกับรุ่นปัจจุบันแล้วสแปร์โรว์ 1 มีความเพรียวลมมากกว่าและมีโครงสร้างที่คล้ายกระสุนโดยที่ส่วนปลายนั้นเรียวยาว
สแปร์โรว์ 1 มีขีดจำกัดมากกว่าจะเป็นอาวุธพื้นฐาน ด้วยการนำวิถีที่จำกัดทำให้มันยิงได้แต่ในระยะที่สามารถมองเห็นได้เท่านั้นและทำให้มันไร้ค่าเมื่อต้องจัดการกับเป้าหมายที่เคลื่อนที่ สแปร์โรว์รุ่นนี้มีผลิตออกมาเพียง 2,000 ลูกเท่านั้น
การพัฒนา > สแปร์โรว์ 2

เมื่อถึงปีพ.ศ. 2493 ดักลาสทำการทดสอบอุปกรณ์ของสแปร์โรว์ด้วยเรดาร์ค้นหา โดยมีชื่อในทีแรกว่าเอ็กซ์เอเอเอ็ม-เอ็น-2เอ สแปร์โรว์ 2 ตอนหลังก็มีชื่อว่าสแปร์โรว์ 2 ในปีพ.ศ. 2495 มันได้รหัสใหม่ว่าเอเอเอ็ม-เอ็น-3
เมื่อถึงปี 2498 ดักลาสเสนอการพัฒนาต่อโดยตั้งใจที่ให้มันเป็นอาวุธหลักให้กับเอฟ5ดี สกายแลนเซอร์และสิบปีต่อมาเรดาร์ที่คล้ายคลึงกันได้ติดตั้งกับเอไอเอ็ม-120 แอมแรม อย่างไรก็ตามลำตัวส่วนหน้าที่มีขนาดเล็กและเรดาร์แบบเค-แลนด์ เอเอ็น/เอพีคิว-64 มีการทำงานที่จำกัด และมันก็ไม่เคยได้ทำการทดสอบ
โครงการถูกยกเลิกในปีพ.ศ. 2501 และถึงแม้ว่าจะมีการหารือเรื่องที่บริษัทคานาแดร์จะเข้ามาทำงานแทน แต่เมื่อมันถูกยกเลิกงานทุกอย่างก็ถือว่าเป็นการยุติ
การพัฒนา > สแปร์โรว์ 2ดี

เมื่อสแปร์โรว์ 2 ควบคู่กับระบบการยิงแบบอาร์ว๊เอ-วิคเตอร์ แอสทราที่ถูกเลือกเข้าโครงการเอฟโร แอร์โรว์ หลังจากที่กองทัพเรือสหรัฐฯ ยกเลิกโครงการสแปร์โรว์ 2 เมื่อปีพ.ศ. 2499 งานทั้งหมดก็ยกให้กับคานาแดร์ โครงการแอสทราและสแปร์โรว์ 2 ถูกยกเลิกในปีพ.ศ. 2501 โครงการสแปร์โรว์ 2ดีอดทนจนถึงปีพ.ศ. 2493 เป้าหมายของมันล้มเหลวจนกระทั่งมิสไซล์แอมแรมเปิดตัวในปีพ.ศ. 2523
การพัฒนา > สแปร์โรว์ เอ็กซ์

รุ่นรองของสแปร์โรว์ 2ดีที่มีหัวรบนิวเคลียร์เหมือนกันคือเอ็มดี-2 จีไนแต่ถูกยกเลิก
ดูเพิ่ม

เอไอเอ็ม-120 แอมแรม
เอไอเอ็ม-9 ไซด์ไวน์เดอร์
เอไอเอ็ม-54 ฟีนิกซ์