stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
คิม โดมิงโก

| คิม โดมิงโก Kim Domingo |
| --- | --- |
เกิด: คิมเบอร์ลีย์ "คิม" โดมิงโก เดล วิลลี  (1995-02-03) 3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1995 (29 ปี) เกซอนซิตี, ประเทศฟิลิปปินส์
สัญชาติ: ชาวฟิลิปปินส์
ศิษย์เก่า: Our Lady of Fatima University (OLFU)
อาชีพ: นักแสดง, นางแบบ, พิธีกรรายการทีวี, นักร้อง
ปีปฏิบัติงาน: 2000, 2012–ปัจจุบัน
นักเดินแบบ
ส่วนสูง: 170 cm หรือ 5 ft 6.929 in
สีผม: ดำ
สีตา: น้ำตาลเข้ม
 
คิมเบอร์ลีย์ "คิม" โดมิงโก เดล วิลลี (อังกฤษ: Kimberly "Kim" Domingo Del villé) หรือชื่อที่ใช้ในการแสดงว่า คิม โดมิงโก (อังกฤษ: Kim Domingo) เกิดวันที่ 3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1995 เธอเป็นนางแบบ และนักแสดงหญิงชาวฟิลิปปินส์
ผลงานด้านการแสดง > ละครโทรทัศน์

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ปี  | เรื่อง | รับบท | ออกอากาศ | บทบาท |
| 2000 | Eat Bulaga! | Herself / Little Miss Philippines contestant | GMA Network | Contestant |
| 2012 | Wil Time Bigtime | Herself/Money Girl | TV5 !TV5 | Herself / Dancer |
| 2015–present | Bubble Gang | Cast member | GMA Network | Herself / Various Roles |
| 2016 | Juan Happy Love Story | Agatha Samaniego | GMA Network | Main Cast |
| 2017 | D' Originals | Sofia | GMA Network | Main role |
| 2017 | Magpakailanman: The Kim Domingo story | Herself | GMA Network |  |
| 2017 | Super Ma'am | Mabelle Henerala / Avenir Segovia | GMA Network | Lead role |
ผลงานด้านการแสดง > ภาพยนตร์

| ปี | เรื่อง | รับบท | หมายเหตุ | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2016 | Magtanggol |  |  |  |
| 2017 | Mang Kepweng Returns | Alyssa |  |  |
ผลงานด้านการร้องเพลง > ซิงเกิลใหม่

| เพลง | ปี | อัลบั้ม |
| --- | --- | --- |
| "Know Me" | 2016 | TBA |
แหล่งข้อมูลอื่น

คิม โดมิงโก ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
คิลเลียน เมอร์ฟี

| คิลเลียน เมอร์ฟี |
| --- | --- |
คิลเลียน เมอร์ฟี ใน ค.ศ. 2024
สารนิเทศภูมิหลัง
เกิด:  (1976-05-25) 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1976 (48 ปี) คิลเลียน เมอร์ฟี เขตดักลาส เมืองคอร์ก ประเทศไอร์แลนด์
คู่สมรส: Yvonne McGuinness (2004–ปัจจุบัน)
บุตร: 2
อาชีพ: นักแสดง, โปรดิวเซอร์
ปีที่แสดง: 1996–ปัจจุบัน
คิลเลียน เมอร์ฟี (อังกฤษ: Cillian Murphy; /ˈkɪliən/; เกิด 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1976) เป็นนักแสดงชาวไอริช และเป็นอดีตมือกีตาร์และนักร้องนำของวง เดอะซันออฟมิสเตอร์กรีนยีนส์ ซึ่งมีผลงานสตูดิโออัลบัมออกมา 1 ชุด ใน ค.ศ. 1996 ที่ประเทศไอร์แลนด์ ต่อมาเขาได้ปฏิเสธสัญญาเข้าร่วมค่ายเพลงใหญ่ในอังกฤษ และหันไปเป็นนักแสดงในละครเวที, ภาพยนตร์สั้นและภาพยนตร์อิสระหลายเรื่อง โดยผลงานที่โดดเด่นของเขาเช่น การเป็นนักแสดงนำในภาพยนตร์เรื่อง 28 วันให้หลัง เชื้อเขมือบคน (ค.ศ. 2002), นายเถื่อนแสบกวนเมือง (ค.ศ. 2003), เรดอาย เที่ยวบินระทึก (ค.ศ. 2005) และเริ่มมีชื่อเสียงในวงกว้างจากการรับบทเป็น "ดร.โจนาธาน เครน/สแกร์โครว" ใน แบทแมน บีกินส์, แบทแมน อัศวินรัตติกาล, แบทแมน อัศวินรัตติกาลผงาด กระทั่งมาประสบความสำเร็จจากการรับบทเป็นสาวประเภทสองในภาพยนตร์ตลกเรื่อง โลกใบสุดท้ายของผู้ชายนะยะ (ค.ศ. 2005) ที่ทำให้เขาได้รับรางวัลภาพยนตร์และโทรทัศน์ไอริช สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม และได้รับการเสนอชื่อให้เข้าชิงรางวัลลูกโลกทองคำเป็นครั้งแรก
เมอร์ฟี จัดเป็นนักแสดงชายที่มักจะได้แสดงในภาพยนตร์ที่กำกับโดยคริสโตเฟอร์ โนแลน โดยนอกเหนือจากภาพยนตร์ชุดแบทแมนทั้ง 3 ภาค ที่ทั้งคู่ได้ร่วมงานกันแล้ว ยังมีภาพยนตร์เรื่องอื่น ๆ ที่ทั้งคู่ได้ร่วมงานกันเช่น จิตพิฆาตโลก (ค.ศ. 2010), ดันเคิร์ก (ค.ศ. 2017) และ ออปเพนไฮเมอร์ (ค.ศ. 2023) ส่วนผลงานการแสดงเรื่องอื่น ๆ ของเขาที่เป็นที่รู้จักเช่น สู้กู้แผ่นดิน (ค.ศ. 2006), ยุทธการสยบพระอาทิตย์ (ค.ศ. 2007), ล่าเวลาสุดนรก (ค.ศ. 2011), แอนโธรพอยด์ ปฏิบัติการพิฆาตนาซี (ค.ศ. 2016) และ ดินแดนไร้เสียง 2 (ค.ศ. 2021) โดยตั้งแต่ ค.ศ. 2013 ถึง 2022 เขาได้แสดงเป็น "โธมัส เชลบี" ตัวเอกในละครชุดของบีบีซีและเน็ตฟลิกซ์เรื่อง พีกี้ ไบลน์เดอร์ส ซึ่งบทบาทดังกล่าวทำให้เขาได้รับรางวัลภาพยนตร์และโทรทัศน์ไอริช สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม ในปี 2017 และ 2018 และกลายเป็นตัวละครที่เป็นภาพจำในอาชีพทางการแสดงของเขา โดยใน ค.ศ. 2020 สื่อในไอร์แลนด์อย่าง เดอะไอริชไทมส์ ได้ยกให้เขาเป็นหนึ่งใน 50 นักแสดงที่ดีที่สุดของสาธารณรัฐไอร์แลนด์ เช่นเดียวกับปีเตอร์ โอทูล, แดเนียล เดย์-ลูวิส, เลียม นีสัน และ โคลิน ฟาร์เรล
ทางด้านชีวิตส่วนตัว เมอร์ฟีแต่งงานกับอีวอนน์ แมคกินเนส นักทัศนศิลป์ชาวไอริชเมื่อปี 2004 ทั้งคู่มีลูกชายสองคนได้แก่ มาลาชี (เกิดปี 2005) และ อาราน (เกิดปี 2007) ปัจจุบันเมอร์ฟีและครอบครัวของเขาอาศัยอยู่ที่ดับลิน, ประเทศไอร์แลนด์
ประวัติ

คิลเลียน เมอร์ฟี เกิดเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1976ที่เขตดักลาสซึ่งเป็นเขตชานเมือง ในเมืองคอร์ก ประเทศไอร์แลนด์ แม่ของเขาเป็นครูสอนภาษาฝรั่งเศส ส่วนพ่อของเขาทำงานในกระทรวงศึกษาธิการแห่งไอร์แลนด์ แม้ว่าเขาจะเกิดที่เขตดักลาสแต่เขาเติบโตและใช้ชีวิตในวัยเด็กส่วนใหญ่ที่เขตบัลลินเทมเพิล ที่อยู่ทางฝั่งตะวันออกของเมืองคอร์ก ร่วมกับน้องชายและน้องสาวของเขาทั้ง 3 คน
เริ่มแต่งเพลงและเล่นดนตรีตั้งแต่อายุ 10 ปี  จากนั้นเริ่มอาชีพนักดนตรีร็อกร่วมกับน้องชาย ในตำแหน่งมือกีตาร์ เมอร์ฟีเริ่มสนใจอาชีพการแสดงขณะเรียนกฎหมายที่มหาวิทยาลัยคอลเลจคอร์ก โดยเข้าเรียนหลักสูตรวิชาการแสดง และได้รับบทนำในการแสดงละครเวทีของมหาวิทยาลัย
เมอร์ฟีรับบทในละครเวทีและภาพยนตร์อิสระหลายเรื่องในช่วงปี 1997 ถึง 2003 เริ่มประสบความสำเร็จในวงกว้างจากบทดร.โจนาธาน เครน/สแกร์โครว ในภาพยนตร์ แบทแมน บีกินส์ (2005) ของคริสโตเฟอร์ โนแลน รวมไปถึงภาคต่อ แบทแมน อัศวินรัตติกาล (2008), แบทแมน อัศวินรัตติกาลผงาด (2012) และผลงานอื่นของโนแลนเรื่อง จิตพิฆาตโลก (2010)
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Cillian Murphy
Cillian Murphy ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ลัตเวีย  เช็กเกีย  เกาหลี  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์ 
ศิลปิน:  มิวสิกเบรนซ์ 
ประชาชน:  Deutsche Synchronkartei  Deutsche Biographie 
อื่น ๆ:  IdRef 
| ด ค กรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม |
| --- | --- |
1928–1940:  เอมีล ยันนิงส์ (1928)  วอร์เนอร์ แบ็กซ์เตอร์ (1929)  จอร์จ อาร์ลิสส์ (1930)  ลิโอเนล แบร์รีมัวร์ (1931)  เฟรดริก มาร์ช/วอลเลซ บีรี (1932)  ชาลส์ ลาฟตัน (1933)  คลาร์ก เกเบิล (1934)  วิกเตอร์ แม็กลาเกล็น (1935)  พอล มุนี (1936)  สเปนเซอร์ เทรซี (1937)  สเปนเซอร์ เทรซี (1938)  รอเบิร์ต ดอแนต (1939)  เจมส์ สจวร์ต (1940) 
1941–1960:  แกรี คูเปอร์ (1941)  เจมส์ แคกนีย์ (1942)  พอล ลูคัส (1943)  บิง ครอสบี (1944)  เรย์ มิลแลนด์ (1945)  เฟรดริก มาร์ช (1946)  โรนัลด์ คอลแมน (1947)  ลอเรนซ์ โอลิวีเอร์ (1948)  บรอเดริก ครอว์ฟอร์ด (1949)  โฮเซ เฟร์เรร์ (1950)  ฮัมฟรีย์ โบการ์ต (1951)  แกรี คูเปอร์ (1952)  วิลเลียม โฮลเดน (1953)  มาร์ลอน แบรนโด (1954)  เออร์เนสต์ บอร์กไนน์ (1955)  ยูล บรีนเนอร์ (1956)  อเล็ก กินเนสส์ (1957)  เดวิด นิเวน (1958)  ชาร์ลตัน เฮสตัน (1959)  เบิร์ต แลนแคสเตอร์ (1960) 
1961–1980:  มักซีมีเลียน เชลล์ (1961)  เกรกอรี เพก (1962)  ซิดนีย์ พอยเทียร์ (1963)  เรกซ์ แฮร์ริสัน (1964)  ลี มาร์วิน (1965)  พอล สโกฟีลด์ (1966)  ร็อด ชไตเกอร์ (1967)  คลิฟฟ์ รอเบิร์ตสัน (1968)  จอห์น เวย์น (1969)  จอร์จ ซี. สกอตต์ (1970)  จีน แฮกแมน (1971)  มาร์ลอน แบรนโด (1972)  แจ็ก เลมมอน (1973)  อาร์ต คาร์นีย์ (1974)  แจ็ก นิโคลสัน (1975)  ปีเตอร์ ฟินช์ (1976)  ริชาร์ด เดรย์ฟัส (1977)  จอน วอยต์ (1978)  ดัสติน ฮอฟแมน (1979)  โรเบิร์ต เดอ นิโร (1980) 
1981–2000:  เฮนรี ฟอนดา (1981)  เบน คิงสลีย์ (1982)  โรเบิร์ต ดูวัล (1983)  เอฟ. เมอร์รีย์ เอบราฮัม (1984)  วิลเลียม เฮิร์ต (1985)  พอล นิวแมน (1986)  ไมเคิล ดักลาส (1987)  ดัสติน ฮอฟแมน (1988)  แดเนียล เดย์-ลูวิส (1989)  เจเรมี ไอเอินส์ (1990)  แอนโทนี ฮ็อปกินส์ (1991)  อัล ปาชิโน (1992)  ทอม แฮงส์ (1993)  ทอม แฮงส์ (1994)  นิโคลัส เคจ (1995)  เจฟฟรีย์ รัช (1996)  แจ็ก นิโคลสัน (1997)  โรแบร์โต เบนิญญี (1998)  เควิน สเปซีย์ (1999)  รัสเซล โครว์ (2000) 
2001–ปัจจุบัน:  เดนเซล วอชิงตัน (2001)  เอเดรียน โบรดี (2002)  ฌอน เพนน์ (2003)  เจมี ฟ็อกซ์ (2004)  ฟิลิป ซีมัวร์ ฮอฟฟ์แมน (2005)  ฟอเรสต์ วิตเทกเกอร์ (2006)  แดเนียล เดย์-ลูวิส (2007)  ฌอน เพนน์ (2008)  เจฟฟ์ บริดเจส (2009)  โคลิน เฟิร์ธ (2010)  ฌ็อง ดูว์ฌาร์แด็ง (2011)  แดเนียล เดย์-ลูวิส (2012)  แมทธิว แม็คคอนาเฮย์ (2013)  เอดดี เรดเมน (2014)  ลีโอนาร์โด ดิแคพรีโอ (2015)  เคซีย์ แอฟเฟล็ก (2016)  แกรี โอลด์แมน (2017)  รามี แมลิก (2018)  วาคีน ฟีนิกซ์ (2019)  แอนโทนี ฮ็อปกินส์ (2020)  วิลล์ สมิธ (2021)  เบรนแดน เฟรเซอร์ (2022)  คิลเลียน เมอร์ฟี (2023)
คิลต์

คิลต์กองทหารที่ราบสูงแบล็กว็อชหรือของตระกูลแคมพ์เบลล์
คิลต์ (อังกฤษ: Kilt) เครื่องแต่งกายครึ่งน่องที่อัดจีบด้านหลังเดิมเป็นเครื่องแต่งกายตามประเพณีของชาวสกอตที่ราบสูง (Scottish highlands)  หรือชาวสกอตทางตอนเหนือของสกอตแลนด์ในคริสต์ศตวรรษที่ 16 เมื่อมาถึงคริสต์ศตวรรษที่ 19 คิลต์ก็มามีความหมายทางวัฒนธรรมที่เป็นสัญลักษณ์ประจำชาติของสกอตแลนด์โดยทั่วไป หรือสิ่งที่มีความสัมพันธ์ทางประวัติศาสตร์กับเคลต์ (โดยเฉพาะเกล (Gaels)) คิลต์มักจะทำจากผ้าที่ทอจากขนแกะลายทาร์ทัน
คิลต์ในปัจจุบันมักจะแต่งกันในโอกาสที่เป็นทางการหรือในการแข่งขันกีฬาที่ราบสูง (Highland games) แต่เมื่อไม่นานมานี้ก็มีการเริ่มใช้คิลต์ในโอกาสที่ไม่เป็นทางการด้วย
คิลต์มีสองชนิด “คิลต์ใหญ่” ซึ่งเป็นคิลต์ที่ท่อนล่างมีความยาวครึ่งน่อง ท่อนบนใช้พันรอบตัว หรือเหน็บไว้กับเข็มขัด หรือคลุมหัว และ “คิลต์สั้น” ซึ่งคือส่วนล่างของ “คิลต์ใหญ่” ที่เป็นคิลต์ที่นิยมใช้กันในปัจจุบัน
ระเบียงภาพ

“คิลต์ใหญ่” ด้านหน้า
“คิลต์ใหญ่” ด้านหลัง
คิลต์เป็นเครื่องแต่งกายในโอกาสพิเศษ
คิลต์เป็นเครื่องแบบทหาร
พระเจ้าจอร์จที่ 4ทรงคิลต์ในปี ค.ศ. 1829
ดูเพิ่ม

ทาร์ทัน
ประวัติของคิลต์
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ คิลต์
คิวบีเอส

| คิวบีเอส |
| --- | --- |
จากซ้ายไปขวา: โบรัม, คิวรี และโซย็อน
ข้อมูลพื้นฐาน
แนวเพลง: เจป็อป
ช่วงปี: ค.ศ. 2013 (2013)
ค่ายเพลง:  อีเอ็มไอเจแปน  เอ็มบีเค 
แยกตัวจาก: ที-อารา
อดีตสมาชิก:  โบรัม  คิวรี  โซย็อน 

เว็บไซต์: T-ara
คิวบีเอส อังกฤษ: QBS เป็นกลุ่มย่อยที่สองของวงที-อารา ก่อตั้งขึ้นในปี 2013 และตั้งอยู่ในประเทศญี่ปุ่น มีสมาชิกมีทั้งหมด 3 คน คือ โบรัม คิวรี และ โซย็อน หลังจากที่โบรัม และโซย็อน ยุติการเป็นสมาชิกของวงทำให้เหลือสมาชิกเพียงคนเดียวคือ คิวรี จึงตัดสินใจยุบวงในที่สุด
ประวัติ

ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2013 ทาง Core Contents Media ต้นสังกัดของทีอารา มีประกาศว่าจะตั้งกลุ่มย่อย โดยกลุ่มย่อยจะมีทั้งหมด 2 กลุ่มคือ ที-อาราเอ็นโฟร์ และ คิวบีเอส เมื่อไม่นานทีอาราก็ประกาศว่าจะตั้งกลุ่มย่อย มีสมาชิกทั้งหมด 3 คน กลุ่มย่อยนี้จะมุ่งเน้นไปทางญี่ปุ่น และเพลงแรกที่ออกมาคือเพลง Kaze no You ni ซึ่งออกซิงเกิลวันที่ 6 มิถุนายน ค.ศ. 2013
ผลงานเพลง > ซิงเกิล

| ชื่อ | ปี | ตำแหน่งสูงสุด (ญี่ปุ่น)> Oricon Chart  | ตำแหน่งสูงสุด (ญี่ปุ่น)> Billboard Hot 100  | ตำแหน่งสูงสุด (ญี่ปุ่น)> Billboard  Singles |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| "Kaze no Yō ni" | 2013 | 13 | 12 | 9 |
ความสนใจต่อสิ่งภายนอก-ความสนใจต่อสิ่งภายใน

ลักษณะ ความสนใจต่อสิ่งภายนอก-ความสนใจต่อสิ่งภายใน
หรือ ความสนใจภายนอก-ความสนใจภายใน
(อังกฤษ: extraversion-introversion) เป็นมิติหลักอย่างหนึ่งของทฤษฎีบุคลิกภาพมนุษย์ ส่วนคำภาษาอังกฤษทั้งสองคำ คือ introversion และ extraversion เป็นคำที่จิตแพทย์ คาร์ล ยุง ได้สร้างความนิยม
แม้ว่าการใช้คำทั้งโดยนิยมและทางจิตวิทยาจะต่างไปจากที่ยุงได้มุ่งหมาย
ความสนใจต่อสิ่งภายนอกมักปรากฏโดยเป็นการชอบเข้าสังคม/เข้ากับคนอื่นได้ง่าย ช่างพูด กระตือรือร้น/มีชีวิตชีวา เทียบกับความสนใจต่อสิ่งภายในที่ปรากฏโดยเป็นคนสงวนท่าทีและชอบอยู่คนเดียว
แบบจำลองบุคลิกภาพใหญ่ ๆ เกือบทั้งหมดมีแนวคิดเช่นนี้ในรูปแบบต่าง ๆ
ตัวอย่างเช่นทฤษฎีลักษณะบุคลิกภาพใหญ่ 5 อย่าง, analytical psychology (ของยุง), three-factor model (ของ ศ. ดร. ฮันส์ ไอเซงค์), 16 personality factors (ของ ศ. ดร. Raymond Cattell), Minnesota Multiphasic Personality Inventory, และตัวชี้วัดของไมเออร์ส-บริกส์
ระดับความสนใจต่อสิ่งภายนอก-ความสนใจต่อสิ่งภายใน เป็นค่าที่ต่อเนื่องกันเป็นอันเดียวกัน
ดังนั้น ถ้าค่าของอย่างหนึ่งสูง อีกอย่างหนึ่งก็จะต้องต่ำ
แต่ว่า นพ. คาร์ล ยุง และผู้พัฒนาตัวชี้วัดของไมเออร์ส-บริกส์ มีมุมมองต่างจากนี้และเสนอว่า ทุกคนมีทั้งด้านที่สนใจต่อสิ่งภายนอกและด้านที่สนใจต่อสิ่งภายใน โดยมีด้านหนึ่งมีกำลังกว่า
แต่แทนที่จะเพ่งความสนใจไปที่เพียงพฤติกรรมกับคนอื่น ยุงนิยามความสนใจในสิ่งภายในว่า "เป็นแบบทัศนคติ กำหนดได้โดยทิศทางของชีวิต ที่กรองผ่านสิ่งที่อยู่ในใจที่เป็นอัตวิสัย" (คือ สนใจในเรื่องภายในจิตใจ) และความสนใจในภายนอกว่า "เป็นแบบทัศนคติ กำหนดได้โดยการพุ่งความสนใจไปที่วัตถุภายนอก" (คือโลกภายนอก)
แบบต่าง ๆ > ความสนใจต่อสิ่งภายนอก

ความสนใจต่อสิ่งภายนอกเป็น "การกระทำ สภาวะ หรือนิสัยที่โดยมากเกี่ยวกับการหาความยินดีพอใจจากสิ่งที่อยู่นอกตัวเอง"
คนสนใจต่อสิ่งภายนอกมักจะชอบปฏิสัมพันธ์กับบุคคลอื่น กระตือรือร้น ชอบพูด กล้าพูด (assertive) และชอบสังคม
เป็นคนที่มีชีวิตชีวาและมีความสุขเมื่ออยู่กับผู้อื่น
เป็นผู้ที่ได้รับความเพลิดเพลินในกิจกรรมสังคมที่มีคนมาก เช่น งานปาร์ตี้ กิจกรรมชุมชน การประท้วง และในกลุ่มธุรกิจหรือการเมือง
และมักจะทำงานได้ดีในกลุ่ม
คนสนใจต่อสิ่งภายนอกมักจะชอบใช้เวลากับคนอื่น และได้ความพอใจน้อยกว่าเมื่อใช้เวลาคนเดียว
มักจะมีชีวิตชีวาใกล้ ๆ คนอื่น และมักจะเบื่อถ้าอยู่กับตนเอง
แบบต่าง ๆ > ความสนใจต่อสิ่งภายใน

ความสนใจต่อสิ่งภายในเป็น "ภาวะหรือความโน้มเอียงที่จะเกี่ยวข้องและสนใจในชีวิตภายในใจของตนทั้งหมดหรือโดยมาก"
เป็นผู้ที่คนอื่นเห็นว่าสงวนท่าทีและช่างใคร่ครวญมากกว่า
นักจิตวิทยาที่ได้รับความนิยมบางคนกำหนดคนสนใจต่อสิ่งภายในว่าเป็นคนที่มีกำลังเพิ่มเมื่อใคร่ครวญและมีกำลังลดลงเมื่อต้องปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่น
นี่คล้ายกับมุมมองของยุง แม้ว่ายุงจะเพ่งความสนใจไปที่กำลังใจไม่ใช่ที่กำลังกาย
แต่แนวคิดในปัจจุบันโดยมากไม่ได้แบ่งแยกในระดับนี้
คนสนใจต่อสิ่งภายในบ่อยครั้งมีความสุขในกิจกรรมที่ทำคนเดียวเช่นการอ่าน/เขียนหนังสือ การเล่นคอมพิวเตอร์ การเดินเล่น และการตกปลา
นักศิลป์ นักเขียน นักประติมากรรม วิศวกร นักแต่งดนตรี และนักประดิษฐ์ ตัวอย่าง ๆ ล้วนแต่เป็นคนที่ใส่ใจต่อสิ่งภายในในระดับสูง
เป็นคนที่ชอบใช้เวลาคนเดียวและได้ความยินดีพอใจน้อยกว่ากับเวลาที่ใช้กับกลุ่มคนใหญ่ ๆ แม้ว่ายังอาจชอบปฏิสัมพันธ์กับเพื่อนที่ใกล้ชิด
ความเชื่อใจมักจะเป็นเรื่องที่สำคัญ หลักชีวิตที่สำคัญที่สุดอย่างหนึ่งของผู้สนใจภายในก็คือการเลือกเพื่อนที่คู่ควร
คนเช่นนี้มักชอบใจตั้งสมาธิทำอะไรทีละอย่าง และชอบสังเกตสถานการณ์ก่อนที่จะเข้าร่วม นี่เป็นสิ่งที่เห็นได้ชัดในเด็กหรือวัยรุ่นที่กำลังเติบโต
เป็นคนที่คิดก่อนพูด
เป็นคนมักจะอึดอัดเวลามีสิ่งเร้าจากงานสังคมมากเกินไป มีแม้แต่คนที่ "นิยาม" ความสนใจต่อสิ่งภายในว่า ชอบสิ่งแวดล้อมที่เงียบ ๆ และมีสิ่งเร้าน้อย
แต่การเรียกคนสนใจสิ่งภายในว่าขี้อายเป็นความเข้าใจผิดที่สามัญ
เพราะว่าพวกเขาชอบกิจกรรมคนเดียวมากกว่ากิจกรรมสังคม แต่ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะกลัวการเข้าสังคมเหมือนกับคนขี้อาย
นักเขียนผู้หนึ่งอ้างว่า วัฒนธรรมชาวตะวันตกในปัจจุบันเข้าใจความสามารถของคนที่สนใจต่อสิ่งภายในอย่างไม่ถูกต้อง ทำให้ไม่สามารถใช้พรสวรรค์และกำลังของบุคลากรได้อย่างเต็มที่
ผู้เขียนซึ่งเรียกตนเองว่าเป็นคนใส่ใจภายใน ชี้ว่าสังคมมีอคติต่อคนสนใจต่อสิ่งภายใน
เพราะว่าตั้งแต่เด็ก พวกเขาจะถูกสอนให้รู้ว่าคนที่ชอบสังคมจะเป็นคนที่มีความสุข
และดังนั้น ความสนใจต่อสิ่งภายในปัจจุบันจึงเป็นเรื่องที่ "อยู่ระหว่างความน่าผิดหวังกับความเป็นโรค"
แล้วกล่าวว่า ความสนใจต่อสิ่งภายในไม่ใช่เป็นลักษณะ "ที่เป็นรอง" โดยยกตัวอย่างคนสนใจภายในเช่น นักเขียน เจ. เค. โรว์ลิง นักฟิสิกส์ ไอแซก นิวตัน และอัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ ผู้นำ มหาตมา คานธี ผู้กำกับภาพยนตร์ สตีเวน สปีลเบิร์ก และประธานกรรรมการบริษัทกูเกิล แลร์รี เพจ
หนังสือของเธอแสดงว่าทั้งคนสนใจต่อสิ่งภายในและคนสนใจต่อสิ่งภายนอกทั้งสองล้วนช่วยพัฒนาสังคม
แบบต่าง ๆ > ความสนใจต่อสิ่งทั้งสอง

แม้ว่าจะมีคนมองว่า คำถามว่าบุคคลเป็นคนสนใจต่อสิ่งภายนอกหรือเป็นคนสนใจต่อสิ่งภายใน จะมีเพียงคำตอบเดียวจากที่เป็นไปได้สองคำตอบ แต่ว่า ทฤษฎีเกี่ยวกับลักษณะบุคลิกภาพปัจจุบันโดยมากวัดระดับความสนใจต่อสิ่งภายนอก-ความสนใจต่อสิ่งภายในโดยเป็นมิติเดียวที่เชื่อมต่อกัน
ความสนใจต่อสิ่งทั้งสอง (Ambiversion) อยู่แทบจะตรงกลางพอดี
คนสนใจต่อสิ่งทั้งสองจะรู้สึกสบายพอประมาณในกลุ่มและกับปฏิสัมพันธ์ทางสังคม แต่ก็ยังชอบใช้เวลาคนเดียวอีกด้วย
แบบต่าง ๆ > ความชุกสัมพัทธ์

หนังสือปี 2012 (Quiet: The Power of Introverts in a World That Can't Stop Talking) รายงานว่า มีงานศึกษาที่แสดงว่า 33-50% ของคนอเมริกันเป็นคนสนใจต่อสิ่งภายใน
โดยมีคนบางกลุ่มที่มีความชุกที่สูงกว่า โดยมีงานสำรวจปี 2016 ที่ใช้ตัวชี้วัดของไมเออร์ส-บริกส์ (MBTI) ต่อคน 6,000 คนที่แสดงว่า ทนาย 60% และทนายทรัพย์สินทางปัญญา 90% เป็นคนสนใจต่อสิ่งภายใน
การวัด

การวัดระดับความสนใจต่อสิ่งภายนอก-ความสนใจต่อสิ่งภายในมักจะทำโดยการแจ้งเอง (self-report) แม้ว่าจะมีการวัดที่ให้บุคคลในกลุ่มเดียวกัน (peer-report) หรือคนอื่นเป็นผู้ประเมิน (third-party observation) ก็มี การวัดโดยแจ้งเองอาจจะเป็นแบบใช้คำ (lexical)
หรือใช้บทความ (statements)
ส่วนการตัดสินใจว่าจะใช้การวัดแบบไหนเพื่อใช้ในงานวิจัย จะกำหนดโดยค่าวัดทางจิตวิทยาอื่น ๆ (psychometric property) เวลา และพื้นที่ที่มีให้ใช้ในงานศึกษา
ในภาษาอังกฤษ การวัดโดยใช้คำ (lexical) จะใช้คำวิเศษณ์แต่ละคำที่สะท้อนถึงลักษณะต่าง ๆ ของบุคลิกภาพ เช่น ชอบเข้าสังคม/เข้ากับคนอื่นได้ง่าย ช่างพูด สงวนท่าที และเงียบ คำที่เป็นเรื่องเกี่ยวกับความสนใจต่อสิ่งภายในจะมีค่าวัดเป็นลบเพื่อรวมคะแนนของความสนใจต่อสิ่งภายนอก-ความสนใจต่อสิ่งภายในโดยเป็นค่าเดียวกัน
ในปี 1992 ศ.ดร.ลิวอิส โกลด์เบอร์ก ได้พัฒนาคำ 20 คำที่ใช้วัดลักษณะบุคลิกภาพ โดยเป็นส่วนของคำ 100 คำที่ใช้วัดลักษณะบุคลิกภาพใหญ่ 5 อย่าง (Big Five personality traits)
ต่อมาในปี 1994 จึงมีการพัฒนาคำเพียง 8 คำที่ใช้วัด โดยเป็นส่วนของคำ 40 คำ แต่ว่า ต่อมาพบว่า คุณสมบัติทาง psychometric ของการวัดเช่นนี้ใช้ได้ไม่ดีกับคนนอกทวีปอเมริกาเหนือ
ในปี 2008 จึงมีการปรับปรุงวิธีการวัดอย่างเป็นระบบ (ที่เรียกว่า International English Mini-Markers) โดยเปลี่ยนไปใช้คำภาษาอังกฤษสากล ซึ่งมีความสมเหตุสมผล (validity) และความสม่ำเสมอ (reliability) ที่ดีกว่าในประชากรทั้งภายในและภายนอกทวีปอเมริกาเหนือ
คือ ความสม่ำเสมอของการวัดความสนใจต่อสิ่งภายนอกสำหรับผู้พูดภาษาอังกฤษแต่กำเนิดอยู่ที่ .92 และสำหรับผู้ไม่ได้พูดภาษาอังกฤษแต่กำเนิดอยู่ที่ .85
การวัดโดยใช้บทความ (statement) มักจะใช้คำมากกว่า ดังนั้นก็จะใช้เนื้อที่ในการเก็บข้อมูลมากกว่าการวัดโดยใช้คำ
ตัวอย่างเช่น จะมีการถามผู้รับสอบว่า ตนสามารถ "คุยกับบุคคลต่าง ๆ หลายคนที่งานปาร์ตี้หรือไม่" หรือ "มักจะอึดอัดเมื่ออยู่ด้วยกันหลาย ๆ คนหรือไม่"
แม้ว่าการวัดโดยวิธีนี้จะมีคุณลักษณะทางจิตวิทยาต่อประชากรอเมริกาเหนือเหมือนกับการวัดโดยคำ แต่การพัฒนาระบบวัดที่แฝงอยู่ใต้วัฒนธรรม ทำให้ใช้กับประชากรกลุ่มอื่นไม่ได้ดีเท่า
ยกตัวอย่างเช่น บทความที่ถามถึงความเป็นคนช่างพูดในงานปาร์ตี้บางครั้งยากที่จะตอบให้ได้ความหมายสำหรับบุคคลที่ไม่ไปงานปาร์ตี้ ดังที่สมมุติว่าเป็นเรื่องปกติสำหรับคนอเมริกัน
นอกจากนั้นแล้ว คำที่เป็นภาษาพูดเฉพาะคนอเมริกาเหนืออาจจะทำให้คำถามเช่นนั้นไม่เหมาะกับผู้อื่นนอกทวีป
ยกตัวอย่างเช่น บทความเช่น "ไม่ขนขวายจะเป็นคนเด่น (Keep in the background)" และ "รู้วิธีให้คนอื่นสนใจสิ่งที่ตัวพูด (Know how to captivate people)" บางครั้งเป็นเรื่องยากสำหรับคนที่ไม่ได้พูดภาษาอังกฤษแต่กำเนิดที่จะเข้าใจยกเว้นเอาตามคำแปลตรง ๆ ตัว
การวัด > ทฤษฎีของ ศ. ไอเซงค์

ศ. ดร. ฮันส์ ไอเซงค์แห่งมหาวิทยาลัยลอนดอนกล่าวถึงความสนใจต่อสิ่งภายนอก-ความสนใจต่อสิ่งภายใน ว่าเป็นระดับที่บุคคลชอบเข้าสังคม/เข้ากับคนอื่นได้ง่าย และชอบปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่น
โดยความแตกต่างทางพฤติกรรมเช่นนี้สมมุติว่าเป็นผลจากความต่างกันทางสรีรภาพของสมอง
คนสนใจต่อสิ่งภายนอกสืบหาความตื่นเต้นและกิจกรรมทางสังคมเพื่อจะเพิ่มระดับความตื่นตัว ในขณะที่คนสนใจต่อสิ่งภายในมักจะหลีกเลี่ยงสถานการณ์ทางสังคมเพื่อที่จะลดความตื่นตัวให้ต่ำที่สุด
ดร. ไอเซงค์กำหนดความสนใจต่อสิ่งภายนอกว่าเป็นลักษณะหนึ่งในสามลักษณะใหญ่ของทฤษฎี P-E-N model of personality ของเขา ซึ่งรวมลักษณะอื่น ๆ คือ psychoticism และ neuroticism
ในเบื้องต้น ดร. ไอเซงค์เสนอว่า ความสนใจต่อสิ่งภายนอกเป็นสภาวะรวมของความโน้มเอียงใหญ่สองอย่างคือ ความหุนหันพลันแล่น (impulsiveness) และความเข้าสังคมได้ (sociability)
ต่อจากนั้นเขาได้เพิ่มลักษณะเฉพาะอื่น ๆ อีกหลายอย่าง รวมทั้งความกระตือรือร้น (liveliness) ระดับความมีชีวิตชีวา (activity level) และความตื่นเต้นได้ง่าย (excitability)
ลักษณะต่าง ๆ เหล่านี้อยู่ในลำดับชั้นบุคลิกภาพของเขาและเชื่อมกับนิสัยที่เฉพาะเจาะจงบางอย่าง เช่น การชอบปาร์ตี้ในวันสุดสัปดาห์
การวัด > ปัจจัยทางชีวภาพ

ความสำคัญสัมพัทธ์ระหว่างชีวภาพเทียบกับสิ่งแวดล้อม (nature versus environment) ที่เป็นตัวกำหนดความสนใจต่อสิ่งภายนอกยังเป็นเรื่องถกเถียงกันไม่ยุติ และเป็นจุดสนใจของงานศึกษาเป็นจำนวนมาก
งานศึกษาในคู่แฝดพบว่า มีส่วนจากกรรมพันธุ์ระหว่าง 39%-58%
และสิ่งแวดล้อมที่แชร์ในครอบครัวดูเหมือนจะสำคัญน้อยกว่าปัจจัยทางสิ่งแวดล้อมอื่น ๆ ที่พี่น้องไม่ได้แชร์ร่วมกัน
ดร. ไอเซงค์เสนอว่า ความสนใจต่อสิ่งภายนอกมีเหตุมาจากความแตกต่างกันของความตื่นตัวในเปลือกสมอง (cortical arousal)
โดยตั้งสมมติฐานว่า คนสนใจต่อสิ่งภายในมีระดับความตื่นตัวในสมองที่สูงกว่าคนสนใจต่อสิ่งภายนอก
เพราะว่า คนสนใจต่อสิ่งภายนอกต้องการสิ่งเร้าภายนอกมากกว่าคนสนใจต่อสิ่งภายใน ดังนั้น จึงตีความว่านี่เป็นหลักฐานของสมมติฐานนี้
หลักฐานอื่นรวมทั้ง คนชอบใจต่อสิ่งภายในมีน้ำลายไหลออกมากกว่าโดยเป็นปฏิกิริยาต่อน้ำเลมอน
(ปกติมีรสออกเปรี้ยว ๆ)
ซึ่งมาจากระดับการทำงานที่สูงกว่าในส่วนสมองคือ reticular activating system ซึ่งตอบสนองต่อสิ่งเร้าเช่นอาหารและการอยู่กับบุคคลอื่น ๆ
มีหลักฐานว่าความสนใจต่อสิ่งภายนอกสัมพันธ์กับความไวที่สูงกว่าของสมองส่วน mesolimbic dopamine system ที่ทำให้เกิดความสุขเมื่อได้สิ่งเร้าที่สมควร (rewarding stimuli)
ซึ่งอธิบายได้ส่วนหนึ่งว่าทำไมผู้สนใจต่อสิ่งภายนอกจึงมีอารมณ์เชิงบวกในระดับสูง เพาะว่า ตนไวต่อความตื่นเต้นที่ได้จากสิ่งเร้าที่อาจให้เกิดความสุขมากกว่า
ผลอย่างหนึ่งก็คือ ผู้ที่สนใจต่อสิ่งภายนอกสามารถเรียนรู้เกี่ยวกับสถานการณ์ที่มีการเสริมแรงเชิงบวก (positive reinforcement) คือให้เกิดความพอใจได้ดีกว่า เพราะว่าได้รับรางวัลคือความสุขมากกว่า
งานศึกษาหนึ่งพบว่า ผู้สนใจต่อสิ่งภายในมีการไหลเวียนของเลือดในสมองกลีบหน้าและสมองส่วนทาลามัสด้านหน้า (frontal หรือ anterior) มากกว่า ซึ่งเป็นส่วนที่ใช้ในการคิด เช่น การวางแผนหรือการแก้ปัญหา
ส่วนผู้สนใจต่อสิ่งภายนอกมีการไหลเวียนของเลือดใน Anterior cingulate cortex สมองกลีบขมับ และทาลามัสด้านหลัง (posterior) มากกว่า ซึ่งเป็นส่วนที่ปฏิบัติการเกี่ยวกับประสบการณ์ทางความรู้สึก (sensory) หรือทางอารมณ์ (emotional)
งานศึกษานี้และงานวิจัยอื่นชี้ว่า ความสนใจต่อสิ่งภายนอก-ความสนใจต่อสิ่งภายในสัมพันธ์กับการทำงานที่แตกต่างกันในสมองในระหว่างบุคคล
ส่วนงานศึกษาในเรื่องปริมาตรของเขตสมองพบว่า ความสนใจต่อสิ่งภายในมีสหสัมพันธ์กับปริมาตรเนื้อเทา (grey matter) ที่เพิ่มขึ้นใน prefrontal cortex ด้านขวาและจุดต่อของสมองกลีบขมับกับกลีบข้าง (temporoparietal junction) และมีสหสัมพันธ์กับปริมาตรเนื้อเทาที่เพิ่มขึ้นทั้งหมดโดยรวม ๆ
ส่วนงานศึกษาอื่นพบว่า ความสนใจต่อสิ่งภายนอกมีสหสัมพันธ์กับปริมาตรที่สูงกว่าของ prefrontal cortex ด้านซ้าย
และโดยทั่วไปแล้ว สมองส่วนนี้สัมพันธ์กับการเข้ารหัสความจำอาศัยเหตุการณ์ (episodic memory) ใหม่ ๆ และพฤติกรรมแบบเข้าไปตรวจสอบ (approach) ในขณะที่ prefrontal cortex ด้านขวาสัมพันธ์กับการระลึกถึงความจำอาศัยเหตุการณ์ และพฤติกรรมแบบหลีกหนี (withdrawal)
นอกจากนั้นแล้ว ความสนใจต่อสิ่งภายนอกยังสัมพันธ์กับปัจจัยทางสรีรภาพอื่น ๆ เช่น การหายใจ ผ่านการสัมพันธ์กับ surgency ซึ่งเป็นความไวปฏิกิริยาทางอารมณ์ที่บุคคลโน้มเอียงไปในอารมณ์เชิงบวกในระดับสูง
พฤติกรรม

คนสนใจต่อสิ่งภายนอกและคนสนใจต่อสิ่งภายในมีพฤติกรรมหลายอย่างที่แตกต่างกัน ตามงานศึกษาหนึ่ง คนสนใจต่อสิ่งภายนอกมักจะใส่เสื้อผ้าที่สวยงามกว่า เทียบกับคนสนใจต่อสิ่งภายในที่มักจะใส่เสื้อผ้าที่พอใช้ได้และใส่แล้วสบาย
คนสนใจต่อสิ่งภายนอกมีโอกาสสูงกว่าที่จะชอบดนตรีที่ตื่นเต้น เร้าใจ และธรรมดา มากกว่าคนสนใจต่อสิ่งภายใน
บุคลิกภาพมีอิทธิพลต่อการจัดที่ทำงาน
โดยทั่วไปแล้ว คนสนใจต่อสิ่งภายนอกประดับที่ทำงานของตนมากกว่า เปิดประตูทิ้งไว้ มีเก้าอี้สำรองให้นั่ง และมีโอกาสสูงกว่าที่จะมีขนมให้คนอื่นทานบนโต๊ะ
ซึ่งเป็นความพยายามชักชวนเพื่อนร่วมงานสนับสนุนให้มีปฏิสัมพันธ์
เปรียบเทียบกับคนสนใจต่อสิ่งภายใน ผู้ประดับที่ทำงานน้อยกว่าและมักจะจัดระเบียบให้คนไม่มาหา
แม้ว่าจะมีความแตกต่างกันเช่นนี้ งานวิเคราะห์อภิมานในงานศึกษา 15 งานแสดงว่า มีความเหลื่อมล้ำกันอย่างมากระหว่างพฤติกรรมของคนทั้งสองชนิด
ในงานศึกษาเหล่านี้ ผู้ร่วมการทดลองใช้อุปกรณ์เคลื่อนที่ได้เพื่อรายงานว่าตนมีพฤติกรรมแบบสนใจต่อสิ่งภายนอก (เช่น กล้า พูดเก่ง มั่นใจ ชอบสังคม) มากแค่ไหนในช่วงเวลาต่าง ๆ ในชีวิตประจำวัน
งานพบว่า คนสนใจต่อสิ่งภายนอกกลับมีพฤติกรรมแบบสนใจต่อสิ่งภายในเป็นประจำ และคนสนใจต่อสิ่งภายในก็นัยเดียวกัน
และจริง ๆ แล้ว พฤติกรรมสนใจต่อสิ่งภายนอกแตกต่างกันในบุคคลคนเดียวกันมากกว่าแตกต่างกันในระหว่างบุคคล
จุดแตกต่างที่สำคัญที่สุดก็คือ คนสนใจต่อสิ่งภายนอกมักจะมีพฤติกรรมแบบสนใจภายนอกในระดับปานกลาง 5-10% บ่อยครั้งกว่าคนสนใจภายใน
ดังนั้น จากมุมมองนี้ คนสนใจต่อสิ่งภายนอกและคนสนใจต่อสิ่งภายในไม่ใช่จะ "ต่างกันโดยพื้นฐาน"
แต่ว่า คนสนใจต่อสิ่งภายนอกเป็นบุคคลที่มีพฤติกรรมแบบสนใจภายนอกบ่อยครั้งกว่า ซึ่งแสดงว่า ความสนใจต่อสิ่งภายนอกเป็นเรื่องเกี่ยวกับการทำ มากกว่าการมี
มนุษย์เป็นสัตว์ที่ซับซ้อนและไม่เหมือนใคร และเพราะว่า ความสนใจต่อสิ่งภายนอก-ความสนใจต่อสิ่งภายในต่าง ๆ กันไปอย่างต่อเนื่อง บุคคลคนหนึ่งอาจจะมีลักษณะทั้งสองอย่าง
คนที่มีพฤติกรรมแบบสนใจภายในในสถานการณ์หนึ่ง อาจจะมีพฤติกรรมแบบสนใจภายนอกในอีกสถานการณ์หนึ่ง และบุคคลสามารถเรียนรู้ที่จะมีพฤติกรรมตรงข้ามกับที่ตนปกติมีในสถานการณ์บางอย่าง
ยกตัวอย่างเช่น ทฤษฎี Free Trait Theory
เสนอว่า บุคคลสามารถรับเอาลักษณะอิสระ (Free Traits) โดยประพฤติตัวแบบไม่ใช่ธรรมชาติของตน เพื่อช่วยให้งานที่สำคัญต่อตนก้าวหน้าต่อไปได้
แนวคิดต่าง ๆ เหล่านี้ อธิบายความสนใจต่อสิ่งภายนอกในแง่ดี
คือ แทนที่จะเป็นเรื่องตายตัวหรือเสถียร บุคคลอาจจะมีพฤติกรรมสนใจภายนอกต่าง ๆ กันขึ้นอยู่กับขณะ และสามารถเลือกประพฤติตัวเพื่อทำงานที่สำคัญต่อตนให้ก้าวหน้า หรือแม้แต่เพิ่มความสุขของตน