stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พระปรางค์สามยอด
วิหารหน้าพระปรางค์สามยอด

เป็นวิหารก่ออิฐถือปูน มีแผนผังเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า หันหน้าไปทางทิศตะวันออก สภาพของวิหารคงเหลือเพียงผนังทั้ง 2 ข้างและผนังหุ้มกลองทางด้านทิศตะวันออก ส่วนเครื่องบนพังทลายไปหมดแล้ว ประตูของผนังหุ้มกลองด้านทิศตะวันออกก่ออิฐเป็นซุ้มโค้งหรืออาร์ช (arch) แบบตะวันตก ส่วนประตูทางเข้าที่ผนังด้านข้างของวิหารและหน้าต่างที่ผนังด้านหลังของวิหารก่ออิฐเป็นซุ้มโค้งกลีบบัว (pointed arch) แบบศิลปะอิสลาม ป้จจุบันเหลือเพียงซุ้มหน้าต่างด้านทิศเหนือเท่านั้น โครงสร้างผนังของก่ออิฐหนาทึบสลับกับศิลาแลงบางส่วน อันเป็นเทคนิคที่ใช้ในงานสถาปัตยกรรมในรัชสมัยของสมเด็จพระนารายณ์มหาราช เช่นเดียวกับกับอาคารที่สร้างขึ้นรัชสมัยนี้ที่นิยมก่อสร้างด้วยอิฐแทรกด้วยศิลาแลงเป็นชั้น ๆ เช่น พระที่นั่งสุริยาศน์อมรินทร์ ในพระราชวังโบราณ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา และอาคารหลายหลังในพระนารายณ์ราชนิเวศน์ จังหวัดลพบุรี ด้านหลังของวิหารยกเก็จเป็นกะเปาะเชื่อมต่อกับประตูทางเข้าด้านทิศตะวันออกของปราสาทประธาน ซึ่งการยกเก็จเป็นกะเปาะนี้เป็นรูปแบบทางสถาปัตยกรรมของวิหารซึ่งนิยมสร้างในรัชสมัยสมเด็จพระนารายณ์ เช่น พระที่นั่งจันทรพิศาล ภายในพระนารายณ์ราชนิเวศน์ และวิหารหลวงวัดพระศรีรัตนมหาธาตุ ลพบุรี ภายในวิหารประดิษฐานพระประธานเป็นพระพุทธรูปประทับสมาธิราบ ปางสมาธิ ทำจากศิลา
อายุเวลาของพระปรางค์สามยอด

อายุเวลาของพระปรางค์สามยอด พิจารณาจากรูปแบบการก่อสร้างที่ใช้ศิลาแลงเป็นโครงสร้างพอกด้วยปูนและประดับด้วยลวดลายปูนปั้น อันเป็นรูปแบบทางสถาปัตยกรรมที่นิยมมากในศิลปะบายนของกัมพูชา โดยเฉพาะอย่างยิ่งงานสถาปัตยกรรมที่สร้างขึ้นในรัชสมัยของพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 และยังสอดคล้องกับรูปแบบของพระพิมพ์รูปปราสาทสามยอด ที่ภายในแต่ละยอดประดิษฐานพระพุทธรูปนาคปรก พระโลเกศวรสี่กร และพระนางปรัชญาปารมิตา อันเป็นรูปเคารพที่เคยประดิษฐานภายในปราสาททั้ง 3 หลังของพระปรางค์สามยอดด้วย โดยพระพิมพ์ดังกล่าวสร้างขึ้นในพุทธศาสนาลัทธิวัชรยานที่รุ่งเรืองเป็นอย่างยิ่งในรัชสมัยพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 แห่งอาณาจักรเขมร จากเหตุผลดังกล่าว จึงสันนิษฐานได้ว่าพระปรางค์สามยอดสร้างขึ้นในรัชสมัยของพระองค์ที่ทรงครองราชย์ระหว่าง พ.ศ. 1724 ถึงประมาณ 1757
ส่วนวิหารด้านหน้าของพระปรางค์สามยอดคงสร้างขึ้นในรัชสมัยสมเด็จพระนารายณ์ โดยพิจารณาจากเทคนิคการสร้างซุ้มโค้งของประตูและหน้าต่างที่ก่ออิฐตะแคงเป็นซุ้มโค้งหรืออาร์ช (arch) อันเป็นรูปแบบของสถาปัตยกรรมตะวันตกที่เริ่มนิยมสร้างในรัชสมัยสมเด็จพระนารายณ์ ดังตัวอย่างจากซุ้มโค้งของบ้านวิชาเยนทร์ จังหวัดลพบุรี ซึ่งสร้างในรัชสมัยดังกล่าวเช่นกัน นอกจากนี้ ผนังของวิหารซึ่งมีการเสริมศิลาแลงเข้าไประหว่างอิฐเพื่อให้โครงสร้างแข็งแรงขึ้น เป็นเทคนิคที่นิยมในรัชสมัยนี้เช่นเดียวกัน ดังปรากฏในอาคารหลายหลังที่พระนารายณ์ราชนิเวศน์ จังหวัดลพบุรี
อิทธิพลทางด้านศาสนาและการเมือง

จากหลักฐานที่ปรากฏแสดงให้เห็นว่า พระปรางค์สามยอดสร้างขึ้นเพื่อเป็นพุทธสถานในลัทธิวัชรยานประจำเมืองละโว้ เพื่อประดิษฐานรูปพระวัชรสัตว์นาคปรก พระโลกิเตศวร และพระนางปรัชญาปารมิตา อันเป็นรูปเคารพที่นิยมสร้างขึ้นในพุทธศาสนาลัทธิวัชรยานในรัชกาลของพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 ซึ่งเป็นช่วงระยะเวลาที่พุทธศาสนาลัทธิวัชรยานเจริญรุ่งเรืองอย่างมากในอาณาจักรเขมร เทียบได้กับศาสนาประจำอาณาจักรภายใต้พระราชูปถัมภ์ของพระองค์ ดังจารึกปราสาทพระขรรค์ที่กล่าวถึงพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 ว่า หลังทรงครองราชย์ได้ 10 ปี ได้ทรงสร้างเทวรูปทำด้วยทองคำ เงิน สัมฤทธิ์ และศิลา เพื่อส่งไปพระราชทานยังเมืองต่าง ๆ ในราชอาณาจักรของพระองค์เป็นจำนวนถึง 20,400 องค์ และทรงส่งพระชัยพุทธมหานาถ ซึ่งเป็นพระพุทธรูปนาคปรกอีก 23 องค์ไว้ตามเมืองใหญ่ ๆ ในอาณาจักร เช่นที่ “ละโว้ทยปุระ” (จังหวัดลพบุรี) “สุวรรณปุระ”  (จังหวัดสุพรรณบุรี) “ศัมพูกปัฏฏนะ” (เมืองหนึ่งในภาคกลางของประเทศไทย) “ชยราชบุรี” (จังหวัดราชบุรี) “ชยสิงหบุรี” (เมืองสิงห์ จังหวัดกาญจนบุรี) “ชยวัชรบุรี” (จังหวัดเพชรบุรี) ซึ่งในขณะนั้นเมืองละโว้ในรัชสมัยของพระองค์ก็มีศักดิ์เป็นเมืองลูกหลวงของอาณาจักรเขมรด้วย ดังปรากฏในจารึกของอาณาจักรเขมรว่า เจ้าชายอินทรวรมัน (ต่อมา คือ พระเจ้าอินทรวรมันที่ 2) พระราชโอรสของพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 กับพระนางชัยราชเทวี ทรงครองเมือง “ละโว้”
ต่อมาหลังการล่มสลายของพุทธศาสนาลัทธิวัชรยานในอาณาจักรเขมร พระปรางค์สามยอดจึงได้รับการดัดแปลงให้เป็นพุทธสถานในนิกายเถรวาท ดังเห็นได้จากการสร้างวิหารเชื่อมต่อกับปราสาทประธานในรัชสมัยสมเด็จพระนารายณ์ ซึ่งทรงสร้างพระนารายณ์ราชนิเวศน์และบูรณปฏิสังขรณ์วัดวาอารามต่าง ๆ ในเมืองลพบุรี ในช่วงระยะเวลาที่เสด็จแปรพระราชฐานมายังเมืองลพบุรีเกือบตลอดรัชกาล
พระปรางค์สามยอดจำลอง > บนแผ่นฟิล์ม

สัญลักษณ์ (โลโก้) บริษัทละโว้ภาพยนตร์  ของพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอนุสรมงคลการ เพื่อรำลึกถึงสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ายุคลฑิฆัมพร กรมหลวงลพบุรีราเมศร์ พระบิดาของพระองค์ จากหลักฐานในใบปิดโฆษณา มีภาพลายเส้นองค์พระปรางค์กำกับชื่อบริษัทแนวโค้งขนาดใหญ่ เรื่อง นางทาษ พ.ศ. 2498
ภาพสัญลักษณ์ที่หัวฟิล์มรุ่นไวด์สกรีน  (พ.ศ. 2500–2505) องค์พระปรางค์รูปหล่อปูนปั้นขนาดย่อส่วน มีสีขาวและชื่อบริษัทสีทองแนวตรงที่ฐานสีแดง   ส่วนรุ่นซีเนมาสโคป  (พ.ศ. 2508–2523) มีสีทองสุกอร่ามทั้งองค์บนฐานสีแดง
ปัจจุบันองค์สีทอง จัดแสดงไว้ที่พิพิธภัณฑ์ภาพยนตร์ไทย หอภาพยนตร์ (องค์การมหาชน) ถ.ศาลายา จ.นครปฐม
อนึ่ง ชลหมู่ ชลานุเคราะห์ อดีตผู้อำนวยเพลงวงดุริยางค์สากลกรมศิลปากร ศิษย์ของศาสตราจารย์พระเจนดุริยางค์ (ผู้ประพันธ์เพลงประจำตราบริษัท / แฟนแฟร์) กล่าวถึงองค์พระปรางค์จำลองดังกล่าวว่า อาจเป็นผลงานของ ศาสตราจารย์ศิลป์ พีระศรี
พระปรางค์สามยอดจำลอง > แหล่งท่องเที่ยว

องค์พระปรางค์ขนาดจำลอง  2 แห่ง ได้แก่
เมืองโบราณ จังหวัดสมุทรปราการ พ.ศ. 2515
เมืองจำลองพัทยา จังหวัดชลบุรี  พ.ศ. 2529
ดูเพิ่ม

วัดใหม่ปรางค์สามยอด วัดที่เคยตั้งอยู่ใกล้เคียงกับพระปรางค์สามยอด ปัจจุบันได้สูญหายไป
แหล่งข้อมูลอื่น

พิทยาจารย์. รายงานการบูรณะโบราณสถานพระปรางค์สามยอด ตำบลท่าหิน อำเภอเมือง จังหวัดลพบุรี ปีงบประมาณ 2537 (กรกฎาคม 2538). สืบค้นเมื่อ 23 มกราคม 2556.
พระปรางค์สามยอดในปัจจุบัน (ด้านทิศตะวันออก)
พระพุทธรูปภายในพระปรางค์สามยอด
มงกาบรีเย (จังหวัดล็อต)

| มงกาบรีเย |
| --- | --- |
เทศบาล
ศาลากลางมงกาบรีเย
   ตราอาร์ม
ประเทศ: ฝรั่งเศส
แคว้น: อ็อกซีตานี
จังหวัด: ล็อต
เขต: กาออร์
อำเภอ: ปุย-เลแว็ก
สหเทศบาล: วาเลดูว์ลอเตดูว์วีญอบล์
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี (2020–2026) : ดีดีเย ดอรียัก
พื้นที่1: 21.75 ตร.กม. (8.40 ตร.ไมล์)
ประชากร (มกราคม ค.ศ. 2018)2: 352 คน
 • ความหนาแน่น: 16 คน/ตร.กม. (42 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
รหัสอีนเซ/ไปรษณีย์: 46199 /46700
สูงจากระดับน้ำทะเล: 103–271 m (338–889 ft)  (avg. 191 m หรือ 627 ft)
1 ข้อมูลอาณาเขตที่ตามขึ้นทะเบียนไว้โดยไม่รวมทะเลสาบ, หนองน้ำ, ธารน้ำแข็งที่ขนาดใหญ่กว่า 1 ตารางกิโลเมตรตลอดจนปากแม่น้ำ 2 Population without double counting: residents of multiple communes (e.g., students and military personnel) only counted once.
มงกาบรีเย (ฝรั่งเศส: Montcabrier, ออกเสียง: [mɔ̃kabʁije]; อุตซิตา: Montcabrièr) เป็นเทศบาลในจังหวัดล็อต ประเทศฝรั่งเศส
มณฑล (แก้ความกำกวม)

มณฑล อาจหมายถึง
จังหวัด (province) ในบางประเทศ เช่น มณฑลยูนนาน (Yunnan Province) ในประเทศจีน
มณฑล (สันสกฤต: मण्डल มณฺฑล) ศิลปะการทำรูปวงกลมบรรจุรูปเคารพในศาสนาพุทธ (สายมหายานและวัชรยาน) ศาสนาฮินดูและศาสนาเชน
มณฑลเทศาภิบาล ระบบแบ่งเขตการปกครองส่วนภูมิภาคของไทย ใช้มาจนถึงสมัยช่วงก่อนสงครามโลกครั้งที่ 2
เคาน์ตี (county) หรือเทศมณฑล เขตการปกครองในสหรัฐอเมริกา
มงโตบ็อง

| มงโตบ็อง |
| --- | --- |
Old Bridge and the Ingres Museum
   ตราอาร์ม
ประเทศ: ฝรั่งเศส
แคว้น: อ็อกซีตานี
จังหวัด: ตาร์เนการอน
เขต: มงโตบ็อง
สหเทศบาล: Pays de Montauban et des Trois Rivières
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี (2008–2014) : บรีฌิต บาแรฌ
พื้นที่1: 135.17 ตร.กม. (52.19 ตร.ไมล์)
ประชากร (2006)2: 55,927 คน
 • ความหนาแน่น: 410 คน/ตร.กม. (1,100 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
รหัสอีนเซ/ไปรษณีย์: 82121 /82000
สูงจากระดับน้ำทะเล: 72–207 m (236–679 ft)  (avg. 87 m หรือ 285 ft)
เว็บไซต์: montauban.com
1 ข้อมูลอาณาเขตที่ตามขึ้นทะเบียนไว้โดยไม่รวมทะเลสาบ, หนองน้ำ, ธารน้ำแข็งที่ขนาดใหญ่กว่า 1 ตารางกิโลเมตรตลอดจนปากแม่น้ำ 2 Population without double counting: residents of multiple communes (e.g., students and military personnel) only counted once.
มงโตบ็อง (ฝรั่งเศส: Montauban) หรือ มุนตัลบา (อุตซิตา: Montalban) เป็นเทศบาลในจังหวัดตาร์เนการอน ประเทศฝรั่งเศส เป็นเมืองหลักของจังหวัด ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของประเทศ บนฝั่งแม่น้ำตาร์น ห่างจากเมืองตูลูซไปทางทิศเหนือ 50 กม. เมืองผลิตสิ่งทอ เครื่องเรือน และการแปรรูปอาหาร เมืองนี้สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1144 เป็นฐานที่มั่นของพวกอูเกอโนซึ่งถูกปิดล้อมหลายครั้งในคริสต์ศตวรรษที่ 16 และ 17
มวือนารือ

| มวือนารือ |
| --- | --- |
เมือง
โบสถ์แม่พระปฏิสนธินิรมลในมวือนารือ
   ธง ตราอาร์ม
มวือนารือที่ตั้งเมืองมวือนารือในประเทศโปแลนด์
พิกัด: 54°11′14″N 19°43′45″E﻿ / ﻿54.18722°N 19.72917°E﻿ / 54.18722; 19.72917
ประเทศ:  โปแลนด์
จังหวัด: วาร์เมีย-มาซูรือ
เทศมณฑล: แอลบล็องก์
เทศบาล: มวือนารือ
ก่อตั้ง: คริสต์ศตวรรษที่ 14
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 2.76 ตร.กม. (1.07 ตร.ไมล์)
ความสูง: 53 เมตร (174 ฟุต)
ประชากร (ค.ศ. 2018)
 • ทั้งหมด: 1,782 คน
เขตเวลา: UTC+1 (เวลายุโรปกลาง)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (เวลาออมแสงยุโรปกลาง)
รหัสไปรษณีย์: 14-420
ทะเบียนพาหนะ: NEB
ทางหลวงจังหวัด:  
เว็บไซต์: www.mlynary.pl
มวือนารือ (โปแลนด์: Młynary, ออกเสียง: [mwɨˈnarɨ]) เป็นเมืองทางภาคเหนือของประเทศโปแลนด์ ตั้งอยู่ในเขตเทศมณฑลแอลบล็องก์ จังหวัดวาร์เมีย-มาซูรือ มีประชากร 1,782 คน (ค.ศ. 2018) จึงเป็นเมืองที่เล็กที่สุดในบรรดาเมือง 49 เมืองของจังหวัดนี้
พัพพาร์ ขาลสา

| พัพพาร์ ขาลสา |
| --- | --- |
ਬੱਬਰ ਖ਼ਾਲਸਾ
รู้จักในชื่อ: สิงห์แห่งศรัทธาที่แท้จริง
Founders: Talwinder Singh ParmarกับSukhdev Singh Babbar
คณะผู้นำ: Wadhawa Singh Babbar †
ก่อตั้ง: เมษายน 1978; 46 ปีที่แล้ว (1978-04)
เป้าหมาย: ก่อตั้งรัฐเอกราชขาลิสถานแก่ชาวซิกข์ในภูมิภาคปัญจาบ (รวมบางอำเภอในรัฐอินเดีย)
ภูมิภาคปฏิบัติการ: แคนาดา, เยอรมนี, อินเดีย, ปากีสถาน, สหราชอาณาจักร
แนวคิด: ชาตินิยมซิกข์, แบ่งแยกดินแดนปัญจาบ
สถานะ: ดำเนินการต่อ
พัพพาร์ ขาลสา (Babbar Khalsa International, BKI; ปัญจาบ: ਬੱਬਰ ਖ਼ਾਲਸਾ, [bəbːəɾ xɑlsɑ]) เป็นองค์กรทางทหารที่เก่าที่สุดในบรรดาองค์กรของผู้นับถือศาสนาซิกข์ เพื่อเรียกร้องการจัดตั้งรัฐซิกข์อิสระในชื่อขาลิสถาน (ดินแดนแห่งความบริสุทธิ์) ผู้สนับสนุนมองกลุ่มนี้เป็นขบวนการต่อต้าน โดยดำเนินปฏิบัติการที่แคนาดา เยอรมนี สหราชอาณาจักร และบางส่วนของอินเดีย
องค์กรนี้ใช้การโจมตีด้วยอาวุธเพื่อให้บรรลุเป้าหมาย และถูกแบนอย่างเป็นทางการกับถูกจัดให้เป้นองค์กรก่อการร้ายสากลโดยสหรัฐ แคนาดา สหราชอาณาจักร สหภาพยุโรป ญี่ปุ่น และอินเดีย
BKI ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1978 หลังการปะทะของชาวซิกข์นิกายNirankari กลุ่มนี้ดำเนินการในคริสต์ทศวรรษ 1980 ในช่วงการก่อความไม่สงบในปัญจาบและมีชื่อเสียงจากการฆ่าพลเมือง (ส่วนใหญ่เป็นชาวแคนาดา) 329 คนในAir India Flight 182 และการทิ้งระเบิดที่ท่าอากาศยานนานาชาตินาริตะใน ค.ศ. 1985 อิทธิพลของกลุ่มนี้เริ่มเสื่อมถอยในคริสต์ทศวรรษ 1990 หลังจากผู้นำอาวุโสถูกฆ่าหลังดผชิญหน้ากับตำรวจอินเดีย
จุดกำเนิด

กลุ่มนี้เริ่มต้นจากขบวนการพัพพาร์ อกาลีเมื่อ พ.ศ. 2463 เพื่อต่อต้านอังกฤษ การต่อต้านในยุคใหม่ของพัพพาร์ ขาลสาคาดว่ามาจากการต่อสู้ระหว่างนิรัณการีและอขัณฑ์ กิรตานี ชาถะที่ไวสาขิเมื่อ พ.ศ. 2521 ซึ่งทำให้ชาวสิกข์ 13 คน และนิรัณการี 3 คนตาย นิรัณการีเป็นกลุ่มที่เคยนับถือศาสนาสิกข์มาก่อนแต่ถูกตัดออกไปเพราะสอนศาสนาผิดไปจากหลักการของศาสนาสิกข์ส่วนใหญ่ ต่อมา 24 เมษายน พ.ศ. 2523 คุรพาฉัน สิงห์ บิดาของกลุ่มนิรัณการีถูกฆ่าและเชื่อว่าเป็นฝีมือของพัพพาร์ ขาลสา
สุขเทพ สิงห์ พัพพาร์และตัลวินเดอร์ สิงห์ ปาร์มา เป็นสมาชิกที่สำคัญของขบวนการ ตัลวินเดอร์เป็นผู้ก่อตั้งกลุ่มนี้ขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2524 สุขเทพเป็นผู้ดูแลสมาชิกในอินเดีย ต่อมาตัลวินเดอร์แยกออกไปตั้งกลุ่มใหม่ของตนเองเรียก พัพพาร์ ขาลสา ปาร์มา
การแยกตัว

ความอ่อนแอของพัพพาร์ ขาลสาเกิดจากการตายของสุขเทพเมื่อ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2535 และตัลวินเทอร์ เมื่อ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2535 เชื่อว่าตัลวินเทอร์ถูกสังหารโดยตำรวจอินเดียและเครือข่ายความร่วมมือทางวิทยุกระจายเสียงของแคนาดา
เหตุการณ์ปัจจุบัน

พัพพาร์ ขาลสาเป็นองค์กรทียังมีกิจกรรมอยู่แม้จะไม่มากเท่ายุคแรกๆ ประเทศที่กลุ่มพัพพาร์ ขาลสาดำเนินกิจกรรมอยู่ได้แก่ สหรัฐ แคนาดา อังกฤษ เยอรมัน ฝรั่งเศส เบลเยียม นอร์เวย์ สวิตเซอร์แลนด์และปากีสถาน กลุ่มปาร์มามีกิจกรรมอยู่ในอังกฤษ เยอรมัน เบลเยียม และสวิตเซอร์แลนด์ ผู้นำคนปัจจุบันคือ วธวะ สิงห์ พัพพาร์ กลุ่มพัพพาร์ ขาลสากล่าวอ้างว่ามีส่วนเกี่ยวข้องในการลอบสังหารรัฐมนตรีปัญจาบเมื่อ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2538
เมื่อ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2548 สมาชิกกลุ่มพัพพาร์ ขาลสาสองคนคือพัลวินเทอร์ สิงห์ และชคนัถ ยทัพ ถูกจับพร้อมกับข้อหาลอบวางระเบิดโรงภาพยนตร์ ในกรุงนิวเดลลีเมื่อ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2548 ต่อมาในวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2538 ตำรวจในเดลลียึดอาวุธและดินระเบิดได้ในบ้านของชัชปัล สิงห์ รวมทั้งเครื่องแบบตำรวจปัญจาบและใบขับขี่หลายใบ อีกสัปดาห์ต่อมา ตำรวจในเดลลีจับกุมหัวหน้าของพัพพาร์ ขาลสาในอินเดียคือ ชัคตาร์ สิงห์ หวระ โดยหวระนี้เพิ่งหลบหนีออกจากคุกของอินเดียเมื่อหนึ่งปีก่อนหน้านี้ และคาดว่าเขามีส่วนเกี่ยวข้องในการลอบสังหารรัฐมนตรีปัญจาบเมื่อ พ.ศ. 2538 ด้วย
ตำรวจอินเดียจับกุมสมาชิกของพัพพาร์ ขาลสาได้อีก 3 คนเมื่อ 21 มีนาคม พ.ศ. 2549 นอกจากนั้นยังจับตัว หาร์ปัล สิงห์ ชีซีมา ที่มีความเกี่ยวข้องกับองค์กรศาสนาสิกข์โดยเฉพาะพัพพาร์ ขาลสา
ภาษาอุตซิตา

ภาษาอุตซิตา (อุตซิตา: occitan) หรือ เล็งกอด็อก (อุตซิตา: lenga d'òc) เป็นภาษา (หรือกลุ่มของภาษา) โรมานซ์ที่พูดกันในภาคใต้ของประเทศฝรั่งเศส ประเทศโมนาโก หุบเขาอุตซิตาของประเทศอิตาลี และหุบเขาอารันของประเทศสเปน (บางครั้งเรียกภูมิภาคเหล่านี้โดยรวมว่า "อุตซิตาญอ") นอกจากนี้ยังมีผู้พูดในเทศบาลกวาร์เดียปีเยมอนเตเซ (แคว้นคาลาเบรีย ประเทศอิตาลี) ซึ่งถูกล้อมด้วยดินแดนที่พูดภาษาอื่น บางคนรวมภาษากาตาลาเป็นส่วนหนึ่งของภาษาอุตซิตาเนื่องจากระยะห่างระหว่างภาษานี้กับภาษาถิ่นบางภาษาของภาษาอุตซิตา (เช่นภาษากัสกอญ) มีความใกล้เคียงกับระยะห่างระหว่างภาษาถิ่นต่าง ๆ ของภาษาอุตซิตา ภาษากาตาลาถือเป็นภาษาถิ่นหนึ่งของภาษาอุตซิตาจนกระทั่งสิ้นสุดคริสต์ศตวรรษที่ 19 และปัจจุบันยังคงเป็นภาษาที่ใกล้ชิดกันมากที่สุด
ภาษาอุตซิตาเป็นภาษาราชการของแคว้นกาตาลุญญาที่ซึ่งมีผู้พูดภาษาถิ่นย่อยของภาษากัสกอญที่รู้จักกันในชื่อภาษาอารันในหุบเขาอารัน ตั้งแต่เดือนกันยายน พ.ศ. 2553 สภานิติบัญญัติกาตาลุญญาได้พิจารณาให้ภาษาอุตซิตาถิ่นอารันเป็นภาษาถนัดสำหรับใช้ในหุบเขาดังกล่าวอย่างเป็นทางการ
ตลอดช่วงเวลาในประวัติศาสตร์ ศัพท์ ลีมูแซ็ง (Lemosin), ล็องก์ด็อก (Lengadocian), กัสกอญ (Gascon) และต่อมา พรอว็องส์ (Provençal, Provençau หรือ Prouvençau) เป็นชื่อพ้องสำหรับใช้เรียกภาษาอุตซิตาทั้งมวล แต่ปัจจุบันเป็นที่เข้าใจกันว่า พรอว็องส์ คือภาษาอุตซิตาถิ่นที่พูดกันในภูมิภาคพรอว็องส์ทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศฝรั่งเศส
ภาษาอุตซิตาต่างจากภาษาโรมานซ์อื่นอย่างภาษาฝรั่งเศสหรือภาษาสเปนตรงที่ไม่มีสถานะทางการในประเทศใด ๆ และไม่มีภาษาเขียนมาตรฐานเพียงหนึ่งเดียวที่เรียกว่า "อุตซิตา" แต่มีบรรทัดฐานหลายบรรทัดฐานที่แข่งขันกันในการเขียนภาษานี้ บางบรรทัดฐานได้รับการกำหนดขึ้นเพื่อให้ใช้ได้กับภาษาถิ่นทุกภาษา ในขณะที่บางบรรทัดฐานอิงกับภาษาถิ่นเพียงภาษาใดภาษาหนึ่ง ความพยายามเหล่านี้ถูกบั่นทอนจากการใช้ภาษาอุตซิตาที่ลดลงอย่างรวดเร็วในพื้นที่ส่วนใหญ่ของภาคใต้ของประเทศฝรั่งเศส และจากความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญในด้านสัทวิทยาและวงศัพท์ในบรรดาภาษาถิ่นต่าง ๆ
ความอยู่รอดในระยะยาวของภาษาอุตซิตาเป็นที่น่ากังขาอย่างยิ่ง ตามข้อมูลของ หนังสือปกแดงว่าด้วยภาษาใกล้สูญ ของยูเนสโก ภาษาถิ่นหลักสี่ในหกภาษาของภาษาอุตซิตา (พรอว็องส์, โอแวร์ญ, ลีมูแซ็ง และล็องก์ด็อก) อยู่ในภาวะใกล้สูญอย่างรุนแรง (severely endangered) ในขณะที่ภาษาถิ่นหลักอีกสองภาษาที่เหลือ (กัสกอญและวีวาแร-แอลป์) อยู่ในภาวะใกล้สูญอย่างแน่นอน (definitely endangered)
ภาษาโปแลนด์

| ภาษาโปแลนด์ |
| --- | --- |
Język polski (แยญซึก ปอลซกี), polszczyzna (ปอลสซต์ซึซนา)
ออกเสียง: [ˈpɔlski]
ประเทศที่มีการพูด: ประเทศโปแลนด์ (38 ล้านคน), และมีคนพูดในสหรัฐอเมริกา ประเทศลิทัวเนีย ประเทศเบลารุส ประเทศฝรั่งเศส ประเทศเยอรมนี ประเทศยูเครน และอื่น ๆ
จำนวนผู้พูด: 50 ล้านคน  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: อินโด-ยูโรเปียน  บอลโต-สลาวิกสลาวิกสลาวิกตะวันตกเลกิติกภาษาโปแลนด์
สถานภาพทางการ
ภาษาทางการ: ประเทศโปแลนด์ สหภาพยุโรป
ผู้วางระเบียบ: คณะกรรมการภาษาโปแลนด์  (Polish Language Council)
รหัสภาษา
ISO 639-1: pl
ISO 639-2: pol
ISO 639-3: pol
ภาษาโปแลนด์ (โปแลนด์: język polski, polszczyzna) คือภาษาทางการของประเทศโปแลนด์ ภาษาโปแลนด์เป็นภาษาหลักของแขนงเลกิติกของภาษากลุ่มสลาวิกตะวันตก มีต้นกำเนิดมาจากพื้นที่ของโปแลนด์ ในปัจจุบันจากภาษาท้องถิ่นต่าง ๆ โดยเฉพาะที่พูดใน Greater Poland และ Lesser Poland ภาษาโปแลนด์เคยเป็นภาษากลาง (lingua franca) ในพื้นที่ต่าง ๆ ของยุโรปกลางและยุโรปตะวันออก เนื่องจากอิทธิพลทางการเมือง วัฒนธรรม วิทยาศาสตร์ และการทหารของเครือจักรภพโปแลนด์-ลิทัวเนีย ในปัจจุบันภาษาโปแลนด์ไม่ได้ใช้กันกว้างขวางเช่นนี้ เนื่องจากอิทธิพลของภาษารัสเซีย อย่างไรก็ดี ยังมีคนพูดหรือเข้าใจภาษาโปแลนด์ในพื้นที่ชายแดนทางตะวันตกของยูเครน เบลารุส และลิทัวเนีย เป็นภาษาที่สอง
อักษรที่ใช้ในภาษาโปแลนด์ ตัว Q, V และ X ไม่ถูกใช้ในภาษาโปแลนด์
ภาษาโปแลนด์
สถิติ

ผู้พูดภาษาโปแลนด์คือประชากรส่วนใหญ่ของประเทศโปแลนด์ ซึ่งมีจำนวน 38 ล้านคน (สำมะโนประชากร ค.ศ. 2002) การอพยพจากประเทศโปแลนด์ไปยังดินแดนอื่นมีปรากฏในหลายยุคหลายสมัย จึงอาจมีผู้พูดภาษาโปแลนด์นับล้าน ๆ คนในประเทศต่าง ๆ เช่น ฝรั่งเศส ไอร์แลนด์ ออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ อิสราเอล บราซิล แคนาดา สหราชอาณาจักร และสหรัฐอเมริกา เป็นต้น
| ด ค กภาษาราชการในสหภาพยุโรป |
| --- | --- |
 กรีก  โครเอเชีย  เช็ก  ดัตช์  เดนมาร์ก  บัลแกเรีย  โปรตุเกส  โปแลนด์  ฝรั่งเศส  ฟินแลนด์  มอลตา  เยอรมัน  โรมาเนีย   ลัตเวีย  ลิทัวเนีย  สเปน  สโลวัก  สโลวีเนีย  สวีเดน  อังกฤษ  อิตาลี  เอสโตเนีย  ไอริช  ฮังการี
พระวินัยปิฎก

พระวินัยปิฎก (บาลี: Vinaya Piṭaka, วินยปิฏก) เป็นส่วนหนึ่งของพระไตรปิฎก ซึ่งประมวลพุทธพจน์หมวดพระวินัย คือพุทธบัญญัติเกี่ยวกับความประพฤติ ความเป็นอยู่ ขนบธรรมเนียมและการดำเนินกิจการต่างๆ ของภิกษุและภิกษุณี รวมทั้งเหตุการณ์และมูลเหตุแห่งการบัญญัติพระวินัยในแต่ละข้อ
พระวินัยปิฎกนั้นนอกจากจะแสดงถึงมูลเหตุและข้อพุทธบัญญัติต่าง ๆ ทั้งข้อห้าม และข้ออนุญาตสำหรับภิกษุและภิกษุณีแล้ว ยังมีเนื้อหาสะท้อนประวัติศาสตร์ของอินเดียในสมัยพุทธกาลอีกด้วย
เนื้อหา > พระวินัยปิฎก 8 เล่ม

พระไตรปิฎกเล่มที่ 1 มหาวิภังค์ ภาค 1 ว่าด้วยปาราชิก สังฆาทิเสส และอนิยตะสิกขาบท (สิกขาบทในปาฏิโมกข์ฝ่ายภิกษุสงฆ์ 19 ข้อแรก)
พระไตรปิฎกเล่มที่ 2 มหาวิภังค์ ภาค 2 ว่าด้วยสิกขาบทเกี่ยวกับอาบัติเบาของภิกษุ (เป็นอันครบสิกขาบท 227 หรือ ศีล 227)
พระไตรปิฎกเล่มที่ 3 ภิกขุนีวิภังค์ ว่าด้วยสิกขาบทของภิกษุณี
พระไตรปิฎกเล่มที่ 4 มหาวรรค ภาค 1 มี 4 ขันธกะ ว่าด้วยการอุปสมบท (เริ่มเรื่องตั้งแต่ตรัสรู้และประดิษฐานพระศาสนา) อุโบสถ จำพรรษา และปวารณา
พระไตรปิฎกเล่มที่ 5 มหาวรรค ภาค 2 มี 6 ขันธกะ ว่าด้วยเรื่องเครื่องหนังเภสัช กฐิน จีวร นิคหกรรม และการทะเลาะวิวาท และสามัคคี
พระไตรปิฎกเล่มที่ 6 จุลวรรค ภาค 1 มี 4 ขันธกะ ว่าด้วยเรื่องนิคหกรรม วุฏฐานวิธีและการระงับอธิกรณ์
พระไตรปิฎกเล่มที่ 7 จุลวรรค ภาค 2 มี 8 ขันธกะ ว่าด้วยข้อบัญญัติปลีกย่อยเรื่องเสนาสนะ สังฆเภท วัตรต่างๆ การงด สวดปาฏิโมกข์ เรื่องภิกษุณี เรื่องสังคายนาครั้งที่ 1 และครั้งที่ 1
พระไตรปิฎกเล่มที่ 8 ปริวาร คัมภีร์ถามตอบซ้อมความรู้พระวินัย
การจัดแบ่งหมวดหมู่ > การจัดหมวดหมู่พระวินัยปิฎกเป็น 3 หมวด ตามแบบฉบับของสมาคมบาลีปกรณ์ประเทศอังกฤษ:-

สุตตวิภังค์ ว่าด้วยสิกขาบทของภิกษุ และภิกษุณีรวมเข้าด้วยกัน (ประกอบด้วยคัมภีร์มหาวิภังค์ และภิกขุนีวิภังค์)
ขันธกะ ว่าด้วยสิกขาบทนอกพระปาฏิโมกข์ทั้ง 22 บทตอน (ประกอบด้วยคัมภีร์มหาวรรค และจุลวรรค)
ปริวาร ว่าด้วยการถามตอบความรู้เกี่ยวกับพระวินัย
การจัดแบ่งหมวดหมู่ > การจัดหมวดหมู่พระวินัยปิฎกเป็น 5 หมวด แบบที่ 1:-

มหาวิภังค์ หรือ ภิกขุวิภังค์ เนื้อหาว่าด้วย สิกขาบทในพระปาฏิโมกข์ 227 ข้อ ของภิกษุ
ภิกขุนีวิภังค์ เนื้อหาว่าด้วยสิกขาบท 311 ข้อ ของภิกษุณี
มหาวรรค แบ่งได้เป็น 10 หมวดย่อย หรือ 10 ขันธกะ กำเนิดภิกษุสงฆ์ และกิจการเกี่ยวแก่ภิกษุสงฆ์ ได้แก่ มหาขันธกะ, อุโบสถขันธกะ, วัสสูปนายิกาขันธกะ, ปวารณาขันธกะ, จัมมขันธกะ, เภสัชชขันธกะ, กฐินขันธกะ, จีวรขันธกะ, จัมเปยยขันธกะ และโกสัมพิขันธกะ
จุลวรรค แบ่งเป็น 12 หมวดย่อย หรือ 12 ขันธกะ เกี่ยวกับระเบียบความเป็นอยู่ของภิกษุ ภิกษุณี และเรื่องสังคายนา ได้แก่ กรรมขันธกะ, ปริวาสิกขันธกะ, สมุจจยขันธกะ, สมถขันธกะ, ขุททกวัตถุขันธกะ, เสนาสนขันธกะ, สังฆเภทขันธกะ, วัตตขันธกะ, ปาฏิโมกขัฏฐปนขันธกะ, ภิกขุนีขันธกะ, ปัญจสติกขันธกะ และสัตตสติกขันธกะ
ปริวาร เป็นข้อปลีกย่อยต่างๆ และคู่มือถามตอบซักซ้อมเกี่ยวกับพระวินัย
การจัดแบ่งหมวดหมู่ > การจัดหมวดหมู่พระวินัยปิฎกเป็น 5 หมวด แบบที่ 2 (เรียกย่อหรือหัวใจว่า อา ปา มะ จุ ปะ):-

อาทิกัมมิกะ หรือ ปาราชิก ว่าด้วยสิกขาบทที่เกี่ยวกับอาบัติหนักของฝ่ายภิกษุสงฆ์ ตั้งแต่ปาราชิก 4 ถึงอนิยตะ 2 (ประกอบด้วยคัมภีร์มหาวิภังค์ภาค 1)
ปาจิตตีย์ ว่าด้วยสิกขาบทที่เกี่ยวกับอาบัติเบา ตั้งแต่นิสสัคคิยปาจิตตีย์ถึงเสขิยะ รวมตลอดทั้งภิกขุนีวิภังค์ทั้งหมด (ประกอบด้วยคัมภีร์มหาวิภังค์ภาค 2 และภิกขุนีวิภังค์)
มหาวรรค ว่าด้วยสิกขาบทนอกปาฏิโมกข์ตอนต้น 10 ขันธกะ หรือ 10 ตอน
จุลวรรค ว่าด้วยสิกขาบทนอกปาฏิโมกข์ตอนปลาย 12 ขันธกะ
ปริวาร คัมภีร์ประกอบหรือคู่มือ บรรจุคำถามคำตอบสำหรับซ้อมความรู้พระวินัย
ฟาวจา สิงห์

| --- | --- |
สิงห์เมื่อปี 2012
ข้อมูลส่วนบุคคล
ชื่อเล่น: ผ้าโพกทอร์นาโด (Turbaned Tornado)  บาบานักวิ่ง (Running Baba)  ซุปเปอร์แมนชาวซิกข์ (Sikh Superman)
สัญชาติ: สหราชอาณาจักร
เกิด:  (1911-04-01) 1 เมษายน ค.ศ. 1911 (113 ปี) บีสปินด์, จังหวัดปัญจาบ, บริติชอินเดีย
ปีที่แข่งขัน: 2000–2013
ส่วนสูง: 1.72 m (5 ft 8 in)*
น้ำหนัก: 53 kg (117 lb)
กีฬา
ประเทศ: สหราชอาณาจักร
กีฬา: มาราธอน
อำลาวงการ: 24 กุมภาพันธ์ 2013
ข้อมูลล่าสุดวันที่ 26 มกราคม 2013
ฟาวจา สิงห์ หรือ โฟวจา สิงห์ BEM (ปัญจาบ: ਫੌਜਾ ਸਿੰਘ; Fouja Singh, เกิด 1 เมษายน 1911) เป็นชาวอังกฤษเชื้อสายปัญจาบ ผู้นับถือซิกข์, มีอายุเกิน 110 ปี และเป็นอดีตนักวิ่งมาราธอน สถิติดีที่สุดของเขาในลอนดอนมาราธอน (2003) อยู่ที่ 6 ชั่วโมง 2 นาที และสถิติดีที่สุดของเขาซึ่งทำลายสถิติมาราธอนของบุคคลวัยมากกว่า 90 ปี อยู่ที่ 5 ชั่วโมง 40 นาที ด้วยวัย 92 ปี ในโทรอนโตเวอเทอร์ฟรอนต์มาราธอน (2003)
ฟาวจา สิงห์ เกิดในหมู่บ้านบีสปินด์ เมืองชลันธร ในภูมิภาคปัญจาบ ใต้ปกครองของบริติชอินเดีย เมื่อวันที่ 1 เมษายน 1911 เขาเดินไม่ได้จนอายุได้ห้าปี ขาเขาทั้งบอบบางและอ่อนแรง ทำให้เขาไม่สามารถเดินระยะทางไกล ๆ ได้ ตอนเป็นเด็กเขามักถูกล้อว่า "ดันดา" (ปัญจาบ: ਡੰਡਾ; dandā แปลว่า "ขี้ก้าง") เขาย้ายมายังสหราชอาณาจักรระหว่างการแบ่งประเทศอินเดีย
การลงแข่งมาราธอนและสถิติ

เมื่อเขาอายุได้ 89 ปี เขาเริ่มจริงจังกับการวิ่งและลงแข่งในมาราธอนระดับนานาชาติหลายครั้ง เขาลงแข่งครั้งแรกในลอนดอนมาราธอนเมื่อปี 2000 โคชของเขาเคยบอกเล่ากับสื่อว่า สิงห์สามารถวิ่งระยะทาง 20 กิโลเมตรได้สบาย ๆ จึงอยากลงวิ่งมาราธอนซึ่งเขาเข้าใจว่ามีระยะทาง 26 กิโลเมตร ซึ่งความเป็นจริง มาราธอนมีระยะทาง 26 ไมล์ หรือเท่ากับ 42 กิโลเมตร และเขาพึ่งรู้เรื่องนี้หลังฝึกอย่างหนัก เมื่อเขาอายุได้ 93 ปี สิงห์สามารถทำเวลาที่ 6 ชั่วโมง 54 นาทีในมาราธอน ซึ่งเร็วกว่าสถิติโลกเดิมสำหรับมาราธอนในบุคคลวัยมากกว่า 90 ปีไป 58 นาที
สิงห์เป็นเข้าของสถิติระดับชาติของสหราชอาณาจักรสำหรับระยะทาง 200 m, 400 m, 800 m, ไมล์ และ 3000 m สำหรับช่วงอายุของเขา ทั้งหมดนี้มาจากการวิ่งครั้งเดียวในระยะเวลา 94 นาทีของเขา
เมื่ออายุได้ 100 ปี สิงห์สามารถทุบสถิติโลกตามกลุ่มอายุแปดสถิติรวดในมาราธอนวันเดียว ซึ่งจัดขึ้นเป็นพิเศษที่สนามเบิร์ชเมาทน์ในโทรอนโต ประเทศแคนาดา เขาวิ่งระยะ100 เมตร ในเวลา 23.14, 200 เมตร ในเวลา 52.23, 400 เมตร ในเวลา 2:13.48, 800 เมตร ในเวลา 5:32.18, 1500 เมตร ในเวลา 11:27.81, 1 ไมล์ ในเงลา 11:53.45, 3000 เมตร ในเวลา 24:52.47 และ 5000 เมตร ในเวลา 49:57.39 ทุกสถิติที่เขาทุบไม่เคยมีผู้ท้าประลองด้วยวัยถึง 100 ปีมาก่อน และในสามวันถัดมา (16 ตุลาคม 2011) สิงห์เป็นบุคคลอายุ 100 ปีคนแรกที่วิ่งมาราธอนครบระยะทาง หลังเขาวิ่งครบระยะในโทรอนโตวอเตอร์ฟรอนต์มาราธอน ด้วยระยะเวลา 8:11:06
อย่างไรก็ตาม กินเนสเวิลด์เรคเคิดส์ ปฏิเสธการบันทึกสิงห์ในสถิติโลก เนื่องจากสิงห์ไม่มีสูติบัตรเพื่อยืนยันอายุแท้จริงของเขา อันเป็นผลมาจากช่วงปีที่เขาเกิด (1911) รัฐบาลอินเดียยังไม่มีการทำสูติบัตรให้กับพลเมือง อย่างไรก็ตาม เขามีหนังสือเดินทางซึ่งระบุวันเกิดของเขาเป็น 1 เมษายน 1911 รวมถึงเคยได้รับจดหมายสุขสันต์วันเกิดจากสมเด็จพระนางเจ้าเอลิซาเบธที่สองแห่งสหราชอาณาจักรเนื่องในวันเกิด 100 ปีของเขา
การเมือง

สิงห์เคยเข้าร่วมการเดินขบวนหาเสียงในหมูบ้านกุกรันวลา (Kukranwala) ซึ่งอยู่ในเขตเล่อกตั้งราชา สันสี (Raja Sansi constituency) ใกล้กับอมฤตสระ โดยเขาช่วยหาเสียงให้กับผู้สมัครจากพรรคประชาชนปัญจาบ (Punjab People's Party) ซึ่งมีรายงานระบุว่าเขาแสดงความสนับสนุนพรรคนี้ อย่างไรก็ตาม "ชาวซิกข์ในเมือง" ดังกล่าววิพากษ์วิจารณ์ว่าพรรคได้นำ "ฟาวจา สิงห์ มาใช้อย่างผิด ๆ เพื่อผลประโยชน์ทางการเมือง" และ "เอาความไม่มั่นคงของผู้สูงอายุมาหากิน"
วัดไพรสณฑ์ (จังหวัดตรัง)

| วัดไพรสณฑ์ |
| --- | --- |
ชื่อสามัญ: วัดไพรสณฑ์, วัดป่าหมาก
ที่ตั้ง: ตำบลนาตาล่วง อำเภอเมืองตรัง จังหวัดตรัง
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระอธิการหลี้ ฐิตมโน
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดไพรสณฑ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนาตาล่วง อำเภอเมืองตรัง จังหวัดตรัง พื่้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่ม มีลำคลอง แม่น้ำตรัง มีสวนยางพารา และบ้านเรือนประชาชนโดยรอบ พื้นที่ตั้งวัด 63 ไร่ 56 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูสถิตมโนธรรม (หลี้)	  เป็นเจ้าอาวาส
วัดไพรสณฑ์ เดิมชื่อ วัดป่าหมาก ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2425 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 18 มกราคม พ.ศ. 2532
อาคารเสนาสนะประกอบด้วยศาลาการเปรียญ กว้าง 13 เมตร ยาว 26 เมตร อาคาร 2 ชั้น 1 หลัง มีหอสวดมนต์กว้าง 12 เมตร ยาว 20 เมตร มีกุฏิ 4 หลัง เรือนไม้ชั้นเดียว วัดมีเกจิชื่อดัง คือ พ่อแก่ช่วย ปัจจุบันนี้ชาวบ้านได้จัดสร้างศาลาอนุสรณ์สถานพ่อแก่ช่วย
พระรัตนสัมภวพุทธะ

| พระรัตนสัมภวพุทธะ |
| --- | --- |
พระรัตนสัมภวพุทธะ ศิลปะญี่ปุ่น
สันสกฤต: รตฺนสมฺภว
จีน: 南方宝生部主宝生佛
ญี่ปุ่น: 宝生如来 Hōshō Nyorai
มองโกเลีย: ᠡᠷᠳᠡᠨᠢ ᠭᠠᠷᠬᠣ ᠢᠢᠨ ᠣᠷᠣᠨ Эрдэнэ гарахын орон  Erdeni garkhu yin oron
ไทย: รัตนสัมภวะ
ทิเบต: རིན་ཆེན་འབྱུང་གནས Rinchen Jung ne
ข้อมูล
นับถือใน: วัชรยาน มหายาน
พระลักษณะ: ความเท่าเทียม
ศักติ: นางมามะกี(Mamaki)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
พระรัตนสัมภวพุทธะ (สันสกฤต: रत्नसंभव; ญี่ปุ่น: 宝生如来; โรมาจิ: Hōshō Nyorai; จีน: 寳生如來; พินอิน: Baosheng Rulai) เป็นพระธยานิพุทธะ 1 ใน 5 องค์ พระนามหมายถึงพระผู้เป็นต้นกำเนิดแห่งสิ่งมีค่าทั้งมวล ประทับอยู่ทางทิศใต้ของพุทธมณฑล พระกายสีเหลืองทอง เป็นต้นตระกูลพระโพธิสัตว์ตระกูลรัตนะ ซึ่งเปรียบได้กับปัญญาอันประเสริฐ เป็นสัญลักษณ์ของพระรัตนตรัย สัญลักษณ์ประจำพระองค์คือ จินดามณี หมายถึงการเข้าถึงความรู้แจ้ง มโนวิญญาณธาตุและจิตตรัสรู้ ทรงม้าเป็นพาหนะ