stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ภาษาไทยถิ่นใต้
สัทอักษร > สระ

สระในภาษาไทยถิ่นใต้มีความคล้ายกับภาษาไทยถิ่นกลาง โดยเป็นไปตามตารางนี้
|  | หน้า> ปากเหยียด.สั้น | หน้า> ปากเหยียด.ยาว | หลัง> ปากเหยียด.สั้น | หลัง> ปากเหยียด.ยาว | หลัง> ปากห่อ.สั้น | หลัง> ปากห่อ.ยาว |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| สูง | /i/  -ิ  | /iː/  -ี  | /ɯ/  -ึ  | /ɯː/  -ือ, -ื-  | /u/  -ุ  | /uː/  -ู  |
| กลาง | /e/ เ-ะ | /eː/ เ- | /ɤ/ เ-อะ | /ɤː/ เ-อ | /o/ โ-ะ | /oː/ โ- |
| ต่ำ | /ɛ/ แ-ะ | /ɛː/ แ- | /a/ -ะ, -ั- | /aː/ -า | /ɔ/ เ-าะ | /ɔː/ -อ |
สระมักมาเป็นคู่ยาว-สั้น โดยแบ่งไปตามนี้:
| ยาว> ไทย | ยาว> IPA | สั้น> ไทย | สั้น> IPA |
| --- | --- | --- | --- |
| –า | /aː/ | –ะ | /a/ |
| –ี  | /iː/ | –ิ  | /i/ |
| –ู  | /uː/ | –ุ  | /u/ |
| เ– | /eː/ | เ–ะ | /e/ |
| แ– | /ɛː/ | แ–ะ | /ɛ/ |
| –ือ  | /ɯː/ | –ึ  | /ɯ/ |
| เ–อ | /ɤː/ | เ–อะ | /ɤ/ |
| โ– | /oː/ | โ–ะ | /o/ |
| –อ | /ɔː/ | เ–าะ | /ɔ/ |
สระพื้นฐานสามารถรวมกันเป็นสระประสมสองเสียงที่ใช้ในการกำหนดเสียงวรรณยุกต์ สระที่มีสัญลักษณ์ดอกจันในบางครั้งอาจถือเป็นสระยาว:
| ยาว> อักษรไทย | ยาว> IPA | สั้น> อักษรไทย | สั้น> IPA |
| --- | --- | --- | --- |
| –าย | /aːj/ | ไ–*, ใ–*, ไ–ย, -ัย | /aj/ |
| –าว | /aːw/ | เ–า* | /aw/ |
| เ–ีย | /iːə/ | เ–ียะ | /iə/ |
| – | – | –ิว | /iw/ |
| –ัว | /uːə/ | –ัวะ | /uə/ |
| –ูย | /uːj/ | –ุย | /uj/ |
| เ–ว | /eːw/ | เ–็ว | /ew/ |
| แ–ว | /ɛːw/ | – | – |
| เ–ือ | /ɯːə/ | เ–ือะ | /ɯə/ |
| เ–ย | /ɤːj/ | – | – |
| –อย | /ɔːj/ | – | – |
| โ–ย | /oːj/ | – | – |
นอกจากนี้ ยังมีสระประสมสามเสียง 3 แบบที่ใช้ในการกำหนดเสียงวรรณยุกต์ สระที่มีสัญลักษณ์ดอกจันในบางครั้งอาจถือเป็นสระยาว:
| อักษรไทย | IPA |
| --- | --- |
เ–ียว*: /iəw/
–วย*: /uəj/
เ–ือย*: /ɯəj/
สำเนียง

ภาษาไทยถิ่นใต้มีภาษาย่อยแตกต่างกันออกไปในแต่ละท้องถิ่นต่าง ๆ บางแห่งมีการใช้คำศัพท์หรือมีการออกเสียงแตกต่างกันออกไป
สำเนียง > รัชฎาภรณ์ ผลยะฤทธิ์ (2561)

Phonyarit (2018) แบ่งสำเนียงหลักของภาษาไทยถิ่นใต้ออกเป็น 9 สำเนียง โดยอิงจากการแยกเสียงวรรณยุกต์และการควบรวมประโยค ได้ดังนี้
ตะวันออก
สำเนียงนครศรีธรรมราช (มาตรฐาน) มีผู้พูดบริเวณจังหวัดนครศรีธรรมราชตอนบนและจังหวัดสุราษฎร์ธานีตะวันออก
สำเนียงทุ่งสง มีผู้พูดในจังหวัดนครศรีธรรมราชตอนล่างและจังหวัดโดยรอบ เช่น จังหวัดพัทลุง
สำเนียงสงขลา มีผู้พูดในจังหวัดสงขลาและจังหวัดโดยรอบ ยกเว้นในอำเภอหาดใหญ่ที่พูดสำเนียงกรุงเทพที่มีคำยืมภาษาไทยถิ่นใต้
สำเนียงไทรบุรี มีผู้พูดในไทรบุรี (รัฐเกอดะฮ์) รัฐปะลิส และจังหวัดสตูล
ตะวันตก
สำเนียงไชยา มีผู้พูดในจังหวัดสุราษฎร์ธานีส่วนใหญ่และจังหวัดระนอง จัดให้เป็นภาษาย่อยของกลุ่มชนเปอรานากัน ยกเว้นในอำเภอบ้านดอนที่พูดสำเนียงกรุงเทพที่มีคำยืมภาษาไทยถิ่นใต้
สำเนียงชุมพร มีผู้พูดในจังหวัดชุมพรและจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ตอนใต้
สำเนียงภูเก็ต พูดโดยกลุ่มชนเปอรานากันในจังหวัดภูเก็ต จังหวัดกระบี่ จังหวัดตรัง และจังหวัดพังงา
สำเนียงสมุย มีผู้พูดในอำเภอเกาะสมุยและอำเภอเกาะพงัน
สำเนียงตากใบ พูดโดยชนกลุ่มน้อยสยามในจังหวัดปัตตานีและนราธิวาส
สำเนียง > ตามใจ อวิรุทธิโยธิน (2559)

ส่วนตามใจ อวิรุทธิโยธิน (2559) แบ่งภาษาไทยถิ่นใต้ออกเป็นสามสำเนียงใหญ่ ได้แก่
ภาษาไทยถิ่นใต้กลุ่มตะวันออก เป็นภาษาไทยถิ่นใต้ที่มีผู้ใช้หนาแน่นในบริเวณทางตะวันออกของคาบสมุทร ตั้งแต่จังหวัดสุราษฎร์ธานี, นครศรีธรรมราช, พัทลุง, สงขลา เรื่อยไปจนถึงรัฐเกอดะฮ์ และปะลิสของประเทศมาเลเซีย
ภาษาไทยถิ่นใต้กลุ่มตะวันตก เป็นภาษาไทยถิ่นใต้ที่มีผู้ใช้หนาแน่นในบริเวณทางตะวันตกของคาบสมุทร ตั้งแต่จังหวัดสุราษฎร์ธานี, นครศรีธรรมราช, ชุมพร, พังงา, ภูเก็ต, กระบี่, ตรัง และเขตตะนาวศรีของประเทศพม่า
ภาษาไทยถิ่นใต้ตอนล่าง เป็นภาษาไทยถิ่นใต้ที่มีผู้ใช้หนาแน่นในบริเวณสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ ได้แก่ จังหวัดปัตตานี, ยะลา และนราธิวาส โดยสำเนียงปัตตานีและยะลามีความเชื่อมโยงกันมาก และใกล้ชิดกับสำเนียงนราธิวาสเป็นลำดับถัดมา มีการยืมคำมลายูค่อนข้างหนาแน่น เพราะตั้งชุมชนอยู่ท่ามกลางชาวไทยเชื้อสายมลายูซึ่งเป็นชนกลุ่มใหญ่ โดยเฉพาะในอำเภอทุ่งยางแดง อำเภอสายบุรี อำเภอปะนาเระและอำเภอตากใบ
คำยืม

ภาษาไทยถิ่นใต้มีความสัมพันธ์กับชาวต่างชาติอย่างหลากหลาย จนเกิดการยืมคำมาใช้ ทั้งนี้พบว่าภาษาไทยถิ่นใต้มีการยืมคำจากภาษาเขมรมากที่สุดถึง 1,320 คำ บางส่วนเป็นคำยืมที่พบได้เพียงแต่ในภาษาไทยถิ่นใต้เท่านั้น ไม่พบในภาษาไทยกลาง เข้าใจว่าคงยืมผ่านภาษาเขมรโบราณโดยตรง ศาสตราจารย์ ยอร์ช เซเดส์ พบว่าสำเนาพระราชกฤษฎีกาสมัยสมเด็จพระเพทราชาเรื่องกัลปนาวัดในแขวงเมืองพัทลุงล้วนใช้ภาษาและอักษรเขมรเก่า สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพทรงสันนิษฐานว่า อาจมาจากการกวาดต้อนเชลยเขมรเข้าสู่หัวเมืองภาคใต้ นอกจากนี้ยังมีคำยืมภาษาจีนโดยเฉพาะภาษาฮกเกี้ยนหนาแน่นในสำเนียงภูเก็ต (1,239 คำ) และภาษาจีนอื่น ๆ ในสำเนียงสงขลา (396 คำ) และคำยืมภาษามลายูหนาแน่นในสำเนียงปัตตานี ยะลา นราธิวาส (400 คำ) และสตูล (375 คำ) แต่อย่างไรก็ตามคำยืมเหล่านี้มีผู้ใช้น้อยลง และแทนที่ด้วยภาษาไทยมาตรฐาน
ระบบการเขียน

ในอดีตภาษาไทยถิ่นใต้จะใช้อักษรขอมไทยในการจดจารตำรับตำราสำคัญทางศาสนา นับถือว่าหนังสือและอักษรเป็นของศักดิ์สิทธิ์ ถ้าใครเหยียบหรือข้ามหนังสือจะทำให้วิชาความรู้เสื่อมถอย อักษรขอมนี้พัฒนามาจากอักษรหลังปัลลาวะเริ่มใช้เขียนหลัง พ.ศ. 1726 เป็นต้นมา พบหลักฐานที่ฐานพระพุทธรูปวัดหัวเวียง จังหวัดสุราษฎร์ธานี จนกระทั่ง พ.ศ. 1773 อักษรขอมนี้มีพัฒนาการในรูปแบบท้องถิ่นภาคใต้โดยเฉพาะ แต่ระยะหลังมีการรับอักษรขอมไทยอย่างภาคกลางมากขึ้นในช่วงต้นกรุงรัตนโกสินทร์
ส่วนอักษรไทยอยุธยา ปรากฏครั้งแรกในศิลาจารึกวัดแวง จังหวัดสุราษฎร์ธานี แต่มีอักขรวิธีอย่างคนเมืองเหนือ ในช่วงหลังมีการบันทึกวรรณกรรมเป็นอักษรไทยลงสมุดไทยและใบลานตรงกับรัชสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ต่อมา พ.ศ. 2357 ตรงกับรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย มีการใช้อักษรไทยอยุธยาเขียนตามสำเนียงใต้โดยไม่คำนึงถึงรูปแบบที่ถูกต้อง หรือมีอักขรวิธีตามความพอใจของผู้เขียนเอง ครั้นเมื่อมีการพัฒนาด้านการศึกษาในประเทศไทย ภาษาไทยถิ่นใต้จึงพัฒนามาเขียนด้วยอักษรไทยอย่างกรุงเทพมหานครจนถึงปัจจุบัน
ภาษาทองแดง

ภาษาทองแดง ใน พจนานุกรมภาษาถิ่นใต้ พุทธศักราช 2525 ให้ความหมายไว้ว่า "การพูดภาษากลางปนภาษาใต้หรือพูดเพี้ยน" ซึ่งเกิดขึ้นได้กับทุกคนที่ใช้ภาษาไทยผิดเพี้ยนไปจากมาตรฐานกำหนด ไม่ได้จำกัดว่าเป็นคนภาคใดหรือจังหวัดใด ๆ อย่างเช่น เมื่อผู้ใช้ภาษาไทยถิ่นใต้เป็นภาษาแม่ไปพูดภาษาไทยมาตรฐาน ก็ย่อมจะนำลักษณะบางประการของภาษาถิ่นของตนปะปนเข้ากับภาษาไทยมาตรฐานจนผิดเพี้ยน เรียกว่า "ทองแดง" และชาวไทยเชื้อสายมลายูในสามจังหวัดชายแดนใต้ที่พูดภาษาไทยมาตรฐานไม่ชัด เพราะติดสำเนียงมลายู ก็จะถูกเรียกว่า "ทองแดง" เช่นกัน
แต่เดิมชาวไทยในแถบภาคใต้จะไม่นิยมใช้ภาษาไทยมาตรฐาน เพราะเป็นภาษาของเจ้านายหรือราชสำนัก เมื่อมีชนชั้นนำหรือเจ้านายพูดภาษาไทยมาตรฐาน ชาวบ้านจึงต้องออกเสียงให้ตรงกับภาษาของนาย เรียกว่า "แหลงข้าหลวง" ซึ่งเป็นความพยายามอย่างหนึ่งของคนใต้ ที่ต้องการให้ส่วนกลางเข้าใจเนื้อหาคำพูดของตน แม้จะออกเสียงผิดเพี้ยนไปบ้าง และหากชาวใต้คนใดพูดภาษาไทยกลางหรือ "แหลงบางกอก" ก็จะถูกคนใต้ด้วยกันมองด้วยเชิงตำหนิว่า "ลืมถิ่น" หรือ "ดัดจริต" เพราะแม้จะพูดภาษาไทยมาตรฐานแต่ยังคงติดสำเนียงใต้อยู่ จึงถูกล้อเลียนว่า "พูดทองแดง" เพราะมีการออกเสียงพยัญชนะและสระต่างกัน มีการตัดคำหน้าของสระเสียงสั้นออกไป เพื่อความสะดวกในการออกเสียง เช่น "เงาะ" เป็น "เฮาะ", "ลอยกระทง" เป็น "ลอยกระตง", "สังขยา" เป็น "สังหยา" นอกจากนี้ยังมีการใช้คำต่างจากภาษาไทยมาตรฐาน แต่มีความหมายเดียวกัน เช่น "ปวดท้อง" ว่า "เจ็บพุง", "ปวดหัว" ว่า "เจ็บเบ็ดหัว", "ชักช้า" ว่า "ลำลาบ"
ปัจจุบันภาษาไทยมาตรฐานมีอิทธิพลเหนือภาษาไทยถิ่นใต้มาขึ้นตามลำดับ โดยเฉพาะจากการศึกษาในระบบ และผ่านการสื่อสารมวลชน ทำให้ภาษาไทยถิ่นใต้เกิดความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นทุกขณะ
บรรณานุกรม

Bradley, David. (1992). "Southwestern Dai as a lingua franca." Atlas of Languages of Intercultural Communication in the Pacific, Asia, and the Americas. Vol. II.I:13, pp. 780–781. ISBN 978-3-11-013417-9
Levinson, David. Ethnic Groups Worldwide: A Ready Reference Handbook. Greenwood Publishing Group. ISBN 1-573-56019-7.
Miyaoka, Osahito. (2007). The Vanishing Languages of the Pacific Rim. Oxford University Press. ISBN 0-19-926662-X.
Taher, Mohamed. (1998). Encylopaedic Survey of Islamic Culture. Anmol Publications Pvt. Ltd. ISBN 81-261-0403-1.
Yegar, Moshe. Between Integration and Secession: The Muslim Communities of the Southern Philippines, Southern Thailand, and Western Burma/Myanmar. Lexington Books. ISBN 0-7391-0356-3.
Diller, A. Van Nostrand. (1976). Toward a Model of Southern Thai Diglossic Speech Variation. Cornell University Publishers. OCLC 3956175.
Li, Fang Kuei. (1977). A Handbook of Comparative Tai. University of Hawaii Press. ISBN 0-8248-0540-2.
พจนานุกรมภาษาถิ่นใต้ พุทธศักราช 2550 พิมพ์ครั้งที่ 5. สงขลา: มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช, มูลนิธิร่วมพัฒนาภาคใต้ และสถาบันทักษิณคดีศึกษา, 2551. OCLC 538022818.
แหล่งข้อมูลอื่น

ในการแสดงหนังตะลุง ตัวละครที่เป็นเจ้านายจะพากย์ด้วยการแหลงข้าหลวง ส่วนตัวละครที่เป็นชาวบ้านจะพากย์ด้วยภาษาถิ่นใต้
หลิว เจียเหลียง

หลิว เจียเหลียง หรือ เล่า กาเหลียง (จีน: 刘家良; พินอิน: Liú Jiāliáng อังกฤษ: Lau Kar-leung) เป็นผู้กำกับภาพยนตร์ ผู้ผลิตภาพยนตร์, นักแสดง และผู้เขียนบทภาพยนตร์ชาวฮ่องกงที่มีชื่อเสียงอีกคนหนึ่ง โดยภาพยนตร์ที่เขาสร้างจะมีนักแสดงนำภาพยนตร์ที่โด่งดังเช่น กอร์ดอน หลิว หรือ หลิว เจียฮุย หรือ อเล็กซานเดอร์ ฟู่ เซิง
ประวัติ

หลิวเจียเหลียง เกิดเมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม ค.ศ. 1936 ในกวางโจว เป็นลูกชายของ หลิวชาน ครูมวยหงกวน ซึ่งเป็นศิษย์หลานของ หวงเฟยหง ผู้โด่งดัง จึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่เขาเองจะได้เริ่มเรียนมวยสายนี้มาตั้งแต่อายุแค่ 5 ขวบ
ประวัติ > การเข้าร่วมแสดงภาพยนตร์

ในช่วงวัยรุ่นเขามีโอกาสได้ใช้ความสามารถด้านหมัดมวย ทำงานเป็นสตันต์แมนในวงการภาพยนตร์ และได้เล่นหนังเกี่ยวกับ “หวงเฟยหง” ในยุคหนังขาวดำอยู่หลายเรื่อง จนอาชีพก้าวหน้าได้รับมอบหมายให้ทำงานเป็นผู้กำกับคิวบู๊ออกแบบฉากต่อสู้ในหนังขณะที่มีอายุได้แค่ 20 เศษเท่านั้น
ประวัติ > ผลงานในยุค 60

กระทั่งในกลางยุค 60s ความยิ่งใหญ่ของ หลิวเจียเหลียง จึงเริ่มต้นขึ้นเมื่อเขาได้มีส่วนร่วมออกแบบฉากต่อสู้ในหนังกำลังภายในยุคใหม่หลายเรื่อง ถือว่าเป็นผู้มีส่วนร่วมต่อการปฏิวัติฉากต่อสู้ในหนังฮ่องกง โดยเฉพาะ “เดชไอ้ด้วน” ของ จางเชอะ ที่กลายเป็นต้นแบบของหนังกำลังภายในยุคนั้นไปโดยปริยาย
หลิวเจียเหลียง มีโอกาสทำงานกับ จาง เชอะอยู่พักใหญ่ ร่วมกันสร้างหนังออกมามากมาย และยังได้ช่วยฝึกฝนทักษะด้านคิวบู๊ให้กับดาราของชอว์บราเดอร์หลายคน
ประวัติ > การกำกับภาพยนตร์ของตัวเอง

กระทั่งในปี ค.ศ. 1975 หลิวเจียเหลียง จึงเริ่มกำกับหนังของตัวเอง ด้วยการมอบบทนำให้กับศิษย์น้องที่ชื่อว่า หลิวเจียฮุย โดยมี “ไอ้เณรจอมคาถา” เป็นผลงานเรื่องแรก หลังจากนั้นจึงมีผลงานตามออกมามากมาย ไม่ว่าจะเป็น ถล่มเจ้าระฆังทอง, ไอ้เณรยอดเทวฤทธิ์, นักสู้กระบองกล และ ยอดมนุษย์ยุทธจักร
ประวัติ > หลิว เจียเหลียง กับบริษัทอื่น

หลังบริษัท ชอว์บราเดอร์ หยุดสร้างหนังไปในกลางยุค 80s หลิวเจียเหลียง จึงผันตัวไปทำงานกับบริษัทอื่นบ้าง และมีผลงานที่น่าจดจำอย่าง “โหดทะลุแดด” ที่ทำให้เขาได้ทำงานกับดาราดังอย่าง โจวเหวินฟะ นอกจากนั้นยังได้โคจรมาพบกับตำนานกังฟูอีกคนอย่าง เฉินหลง ใน “ไอ้หนุ่มหมัดเมา 2”
ประวัติ > บั้นปลายชีวิต

ด้วยปัญหาสุขภาพทำให้ หลิวเจียเหลียง แทบไม่ได้มีงานหนังเลยในช่วง 20 ปี หลังของชีวิต มีเพียงผลงานกำกับหนังเรื่องเดียวออกมาคือ “ไอ้หนุ่มหมัดเมา ภาคหมัดวานร” เมื่อปี ค.ศ. 2002 ส่วนงานสุดท้ายในชีวิตก็คือการร่วมแสดงนำ และกำกับคิวบู๊ใน “เจ็ดกระบี่เทวดา” (2005) ของ ฉีเคอะ  แต่เพราะการถ่ายทำหนังในภูมิประเทศภูเขาสูง ที่มีอากาศหนาวเหน็บ จึงทำให้เขาไม่สามารถทำงานได้อย่างเต็มเม็ดเต็มหน่วย แต่ ฉีเคอะ ก็ยืนยันมาตลอดว่าคิวบู๊ที่เห็นในหนังเรื่องนี้ คือผลงานของ หลิวเจียเหลียง แน่นอน
ประวัติ > ชีวิตส่วนตัว

ด้านชีวิตส่วนตัว หลิวเจียเหลียง แต่งงานกับดาราสาว องชิ่งจิง ซึ่งตอนนี้ผันตัวไปเป็นนักกฎหมาย หลังเคยมีงานอยู่ช่วงสั้น ๆ กับบริษัท ชอว์บราเดอร์ ในต้นยุค 80s โดยทั้งสองอาศัยอยู่ที่ฮ่องกงจนถึงปัจจุบัน และมีลูกสาวด้วยกันสองคน
ประวัติ > การเสียชีวิต

สื่อในฮ่องกงได้เปิดเผยว่า หลิวเจียเหลียง ผู้กำกับภาพยนตร์ชื่อดังได้เสียชีวิตลงแล้วเมื่อช่วงเช้าของวันที่ 25 มิถุนายน ด้วยสาเหตุของโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาวขณะที่มีอายุ 76 ปี หลังมีอาการป่วยมาหลายปี และแทบไม่มีผลงานให้เห็นเลยในระยะหลัง
ผลงานภาพยนตร์ > ตอนเป็นผู้กำกับภาพยนตร์

The Spiritual Boxer (1975)
Challenge of the Masters (1976)
Executioners From Shaolin (1977)
36th Chamber of Shaolin (1978)
Breakout from Oppression (1978)
Shaolin Mantis (1978)
Heroes of the East (1978)
The Spiritual Boxer II (1979)
Dirty Ho (1979)
Mad Monkey Kung Fu (1979)
My Young Auntie (1980)
Return to the 36th Chamber (1980)
Martial Club (1981)
Legendary Weapons of China (1982) (also writer)
Cat vs Rat (1982)
The Lady Is The Boss (1983)
Invincible Pole Fighter (1984) (also writer)
Disciples of the 36th Chamber (1985) (also writer)
Martial Arts of Shaolin (1986)
Tiger On The Beat (1988)
Mad Mission V: The Terracotta Hit (1989)
Tiger On The Beat II (1990)
Drunken Master II (1994)
Drunken Master III (1994)
Drunken Monkey (2002)
ผลงานภาพยนตร์ > ร่วมออกแบบการต่อสู้

| Year | Title | Awards |
| --- | --- | --- |
| 1966 | The Jade Bow |  |
| 1967 | One-Armed Swordsman |  |
| 1967 | The Assassin |  |
| 1968 | Golden Swallow |  |
| 1969 | Return of the One-Armed Swordsman |  |
| 1970 | The Heroic Ones |  |
| 1971 | The New One-Armed Swordsman |  |
| 1971 | The Anonymous Heroes |  |
| 1972 | Boxer From Shantung |  |
| 1972 | The Water Margin |  |
| 1973 | The Blood Brothers |  |
| 1973 | Police Force |  |
| 1974 | Heroes Two |  |
| 1974 | Five Shaolin Masters |  |
| 1974 | The Legend of the 7 Golden Vampires |  |
| 1975 | Master of the Flying Guillotine |  |
| 1975 | Bloody Avengers |  |
| 1976 | Challenge of the Masters |  |
| 1977 | Executioners From Shaolin |  |
| 1978 | 36th Chamber of Shaolin |  |
| 1978 | Shaolin Mantis |  |
| 1978 | Shaolin Challenges Ninja |  |
| 1979 | Mad Monkey Kung Fu |  |
| 1979 | Dirty Ho |  |
| 1980 | My Young Auntie |  |
| 1980 | Return to the 36th Chamber |  |
| 1980 | Clan of the White Lotus |  |
| 1982 | Legendary Weapons of China | Nominated - Hong Kong Film Award for Best Action Choreography |
| 1984 | Invincible Pole Fighter | Nominated - Hong Kong Film Award for Best Action Choreography |
| 1985 | Disciples of the 36th Chamber |  |
| 1992 | Operation Scorpio |  |
| 1994 | Drunken Master II | Hong Kong Film Award for Best Action Choreography |
| 2002 | Drunken Monkey |  |
| 2005 | Seven Swords | Nominated - Hong Kong Film Award for Best Action Choreography |
ผลงานภาพยนตร์ > ตอนเป็นนักแสดง

Story of the White-Haired Demon Girl (1959)
Temple of the Red Lotus (1965)
Challenge of the Masters (1976)
Heroes of the East (1979)
Mad Monkey Kung Fu (1979)
My Young Auntie (1981)
Legendary Weapons of China (1982)
Invincible Pole Fighter (1984)
Disciples of the 36th Chamber (1985)
Evil Cat (1987)
Pedicab Driver (1989)
New Kids In Town (A.K.A New Killers In Town) (1990)
The Banquet (1991)
The Twin Dragons (1992)
Operation Scorpio (1992)
Drunken Master II (1994)
Drunken Monkey (2002)
Seven Swords (2005)
แหล่งข้อมูลอื่น

หลิว เจียเหลียง ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
Lau Kar Leung's website เก็บถาวร 2009-02-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Lau Family Hung Kuen in Hongkong เก็บถาวร 2006-08-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Hong Kong Cinemagic: Lau Kar Leung เก็บถาวร 2017-08-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ลัทธิบูชาบุคคลของเหมา เจ๋อตง

เหมา เจ๋อตงต่อหน้าฝูงชนจำนวนมาก
ลัทธิบูชาบุคคลของเหมา เจ๋อตง เป็นส่วนสำคัญในการปกครองของประธานเหมา เจ๋อตงเหนือสาธารณรัฐประชาชนจีนตั้งแต่ก่อตั้งประเทศใน ค.ศ. 1949 กระทั่งถึงแก่อสัญกรรมใน ค.ศ. 1976 รัฐบาลได้ใช้สื่อมวลชน การโฆษณาชวนเชื่อ และเทคนิคอื่น ๆ อีกมากมายเพื่อยกระดับสถานะของเหมาให้เป็นผู้นำที่เก่งกาจและไร้ที่ติ ผู้สามารถต่อต้านชาติตะวันตกและนำพาจีนให้เป็นแบบอย่างของลัทธิคอมมิวนิสต์[จำเป็นต้องมีการอ้างอิง ]
เหมาตระหนักถึงความจำเป็นของลัทธิบูชาบุคคล และกล่าวโทษการล่มสลายของครุชชอฟเกิดจากการขาดลัทธิบูชาบุคคลดังกล่าว[การตรวจยืนยันล้มเหลว] ในช่วงการปฏิวัติทางวัฒนธรรม ลัทธิบูชาบุคคลของเหมาพุ่งสูงขึ้นอย่างไม่เคยปรากฏมาก่อน เขาใช้ประโยชน์จากมันเพื่อปลุกระดมมวลชนและโจมตีคู่แข่งทางการเมืองของเขา เช่น หลิว เช่าฉี ประธานสาธารณรัฐประชาชนจีนในขณะนั้น ใบหน้าของเหมาถูกตีพิมพ์บนหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์เหรินหมินรื่อเป้าอย่างสม่ำเสมอ พร้อมกับคอลัมน์คติพจน์ของเขาที่ตีพิมพ์ทุกวัน สรรนิพนธ์ของเหมา เจ๋อตงถูกตีพิมพ์เผยแพร่ในวงกว้างยิ่งขึ้น จำนวนภาพเหมือนของเหมาที่ผลิตได้ (1.2 พันล้านภาพ) เกินจำนวนประชากรของจีนในขณะนั้น นอกจากนี้ยังมีตราประธานเหมาอีก 4.8 พันล้านดวงที่ถูกผลิตขึ้น พลเมืองจีนทุกคนจะได้รับ หนังสือปกแดงเล่มเล็ก (Little Red Book) ซึ่งเป็นหนังสือที่รวบรวมคติพจน์ของเหมา โดยต้องพกติดตัวไปทุกหนทุกแห่งและนำมาแสดงในทุกกิจกรรมสาธารณะ นอกจากนี้ พลเมืองยังถูกคาดหวังให้อ่านคติพจน์เหล่านั้นจากหนังสือนี้ทุกวัน ทว่าในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970 เหมาได้วิพากษ์วิจารณ์ผู้อื่นว่านับถือลัทธิบูชาบุคคลของตนมากเกินไป
หลังการปฏิวัติทางวัฒนธรรมสิ้นสุดลง เติ้ง เสี่ยวผิง และคณะได้ริเริ่มโครงการ "ปัวล่วนฝ่านเจิ้ง" ซึ่งทำให้การปฏิวัติทางวัฒนธรรมเป็นโมฆะและยกเลิก (รวมถึงห้าม) การสร้างลัทธิบูชาบุคคล
คุรุอรชุน

| คุรุอรชุน |
| --- | --- |

เกิด: 15 เมษายน ค.ศ.1563 Goindval, Taran Taran district, จักรวรรดิโมกุล (ปัจจุบันคือประเทศอินเดีย)
เสียชีวิต: 30 พฤษภาคม ค.ศ. 1606(1606-05-30) (43 ปี) ลาฮอร์, จักรวรรดิโมกุล (ปัจจุบันคือประเทศปากีสถาน)
สุสาน: คุรุทวาราเดราซาฮิบ, ในกำแพงเมืองลาฮอร์
ชื่ออื่น: คุรุองค์ที่ 5
มีชื่อเสียงจาก:   ผู้ก่อสร้างหริมันทิรสาหิบ 
ตำแหน่ง: คุรุองค์ที่ 5 ของศาสนาซิกข์
ผู้ดำรงตำแหน่งก่อน: คุรุรามทาส
ผู้สืบตำแหน่ง: คุรุหรโคพินท์
คู่สมรส: มาตา คงคา
บุตร: คุรุหรโคพินท์
บิดามารดา: คุรุรามทาส กับ Mata Bhani
ภาพวาดแสดงท่านบาบา บุดะ (Baba Buddha) แต่งตั้งคุรุอรชุน (Guru Arjan) เป็นคุรุศาสดา ท่านคุรุอรชุนคือชายผู้พนมมือทางขวาของภาพ
คุรุอรชุน (อังกฤษ: Guru Arjan; ปัญจาบ: ਗੁਰੂ ਅਰਜੁਨ) หรือในบางเอกสารทับศัพท์อิงภาษาอังกฤษว่า คุรุอาร์จัน เป็นคุรุศาสดาองค์ที่ 5 ของศาสนาซิกข์ ท่านได้รวบรวมบันทึกของซิกข์ขึ้นเป็นเอกสารลายลักษณ์อักษรและจัดเป็นหมวดหมู่ขึ้นครั้งแรก โดยเรียกเอกสารชุดที่ท่านรวบรวมเขียนขึ้นนั้นว่า คัมภีร์ อดิ กรันตะ (Adi Granth) ซึ่งต่อมาได้ถูกต่อยอดเป็นคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์ของศาสนาซิกข์ "มหาคัมภีร์ คุรุกรันตสาหิบ" (Guru Granth Sahib)
ท่านเกิดในเมืองโคอินทวาล (Goindval) ในแคว้นปัญจาบ ท่านเป็นบุตรคนสุดท้องของคุรุรามดาส (ซึ่งในขณะนั้นยังใช้ชื่อว่า ภาอี เชฐา; Bhai Jetha) กับ มทา ภานี (Mata Bhani) ธิดาของคุรุอมรทาส อาจกล่าวได้ว่าท่านเป็นคุรุศาสดาองค์แรกที่เป็นซิกข์แต่กำเนิด ต่างจากองค์ก่อน ๆ ที่เปลี่ยนศาสนามาจากศาสนาฮินดูเป็นซิกข์ในภายหลัง ท่านคุรุอรชุนดำรงตำแหน่งเป็นผู้นำศาสนาและจิตวิญญาณของชาวซิกข์ร่วม 25 ปี นอกจากนี้ท่านยังสืบทอดการก่อสร้างวิหารต่อจากคุรุรามดาสผู้ขุดสระน้ำอมฤตและสร้างเมืองอมฤตสาร์ โดยท่านได้ก่อสร้างดะบาสาหิบจนสมบูรณ์ ซึ่งต่อมาได้พัฒนาเป็นหริมันทิรสาหิบ แห่งอมฤตสาร์ และท่านคุรุอรชุนยังได้ประมวลเพลงสวดภาวนาของคุรุศาสดาองค์ก่อนหน้าและคำสอนต่าง ๆ เป็นคัมภีร์อดิ กรันตะ และอัญเชิญประดิษฐานในหริมันทิรสาหิบ
ท่านคุรุอรชุนยังพัฒนาระบบ "มสันท์" (Masand) ซึ่งคุรุรามดาสได้วางรากฐานไว้ขึ้นเสียใหม่ โดยเสนอระบบการบริจาคเงินของซิกข์ให้บริจาคทรัพย์สิน สินค้า หรือการบริการเป็นจิตอาสา ให้ได้ 1 ใน 10 ของที่ตนมีถวายแด่องค์กรของซิกข์ หากไม่พร้อมที่จะบริจาคจำนวนเท่านั้นก็มิได้เป็นปัญหาอะไร ให้บริจาคเท่าที่ตนให้ได้และไม่ทรมานตนเอง นอกจากการสร้างกองทุน "ทัศวันธ์" (Dasvand) ที่รับบริจาคแล้ว ท่านคุรุยังริเริ่มระบบการศึกษาศาสนาซิกข์อย่างเป็นระบบขึ้นในมสันต์ เพื่อเผยแผ่ศาสนาไปยังคนรุ่นใหม่ที่สนใจในภูมิภาคปัญจาบ
ในสมัยของท่านนั้น กองทุนทาสวันต์ถือได้ว่ามั่งคั่งเป็นอย่างมาก สามารถนำไปสร้างศาสนสถาน (คุรุทวารา) จำนวนมาก และ "ลังเกอร์" หรือ "ลังกัร" (Lankar) ที่คนไทยเรียกกันว่า โรงครัวพระศาสดา ซึ่งเป็นโรงครัวอาหารแจกจ่ายโดยไม่เสียค่าใช้จ่ายอีกเช่นกัน
ท่านคุรุอรชุนถูกจับโดยพระราชกระแสของจักรพรรดิชะฮันคีร์ แห่งจักรวรรดิโมกุล และถูกร้องขอให้เปลี่ยนศาสนาเป็นอิสลาม ซึ่งท่านยืนยันปฏิเสธ จนสุดท้ายถูกทรมานจนถึงแก่ชีวิตในปี ค.ศ. 1606 นักประวัติศาสตร์ยังเป็นที่ถกเถียงว่าท่านคุรุเสียชีวิตจากการทรมานอย่างหนักหรือจากการถูกสั่งประหารชีวิตด้วยการทำให้จมน้ำหรือกดน้ำ การสละชีพเพื่อความเชื่อ (martyrdom) ของท่านนั้นถือเป็นเหตุการณ์สำคัญที่สุดเหตุการณ์หนึ่งในประวัติศาสตร์ซิกข์ ปัจจุบันบริเวณที่เชื่อกันว่าเป็นที่สำเร็จโทษของท่าน ได้สร้างเป็นคุรุทวาราชื่อว่า คุรุทวาราเดราสาหิบ (Gurdwara Dera Sahib) ปัจจุบันตั้งอยู่เยื้องกับมัสยิดบาดชาฮี ในเมืองละฮอร์ ประเทศปากีสถาน
เหรียญที่ระลึก "ครบรอบ 30 ปีการสถาปนากองทัพโซเวียตและกองทัพเรือ"

| เหรียญที่ระลึก "ครบรอบ 30 ปีการสถาปนากองทัพโซเวียตและกองทัพเรือ" |
| --- | --- |

ประเภท: เหรียญที่ระลึก
วันสถาปนา: 22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1948
ประเทศ:  สหภาพโซเวียต
ผู้สมควรได้รับ: ทหารที่ร่วมรบในสงครามกลางเมืองรัสเซีย ทหารในกองทัพแดง และ กองทัพเรือ ทหารผ่านศึกในช่วงมหาสงครามของผู้รักชาติ
สถานะ: ไม่มีการมอบ
ประธาน: นายทหารในกองทัพแดง
สถิติการมอบ
ทั้งหมด: 3,710,920 คน
เหรียญที่ระลึก "ครบรอบ 30 ปีการสถาปนากองทัพโซเวียตและกองทัพเรือ" (รัสเซีย: Юбилейная медаль «30 лет Советской Армии и Флота»)  เป็นเหรียญที่ระลึกของสหภาพโซเวียต เนื่องในวาระครบรอบ 30 ปีการก่อตั้งกองทัพโซเวียต และ กองทัพเรือโซเวียต  ได้รับการประกาศจากคณะผู้บริหารสูงสุดแห่งสภาโซเวียตสูงสุดแห่งสหภาพโซเวียตในวันที่ 22 กุมภาพันธ์ 1948 ระเบียบการมอบเหรียญได้รับการแก้ไขเมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม 1980 ตามประกาศจากคณะกรรมการบริหารสูงสุดของสหภาพโซเวียตของสหภาพโซเวียตเลขที่ 2523-X
เหรียญที่ระลึก "ครบรอบ 30 ปีการสถาปนากองทัพโซเวียตและกองทัพเรือ" ถูกสวมใส่ที่ด้านซ้ายของหน้าอกและอยู่รวมกับเหรียญอื่น ๆ โดยไว้ลำดับถัดไปจากเหรียญที่ระลึก "ครบรอบ 20 ปีการทำงานและรับใช้กองทัพแดง" หากมีเหรียญจากสหภาพโซเวียตที่สูงกว่าหรือจากเหรียญของสหพันธรัฐรัสเซีย ให้ไว้ในลำดับถัดไป
ลักษณะของเหรียญที่ระลึก "ครบรอบ 30 ปีการสถาปนากองทัพโซเวียตและกองทัพเรือ" มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 32 มิลลิเมตร ด้านหน้าเป็นรูปครึ่งขวาของวลาดีมีร์ เลนิน และ โจเซฟ สตาลิน (หน้าสุด) โดยที่มีเลขโรมัน "XXX" อยู่ด้านล่าง ด้านหลังมีข้อความที่เขียนเป็นขอบวงกลมว่า "เพื่อฉลองครบรอบ 30 ปี" (รัสเซีย: «В ОЗНАМЕНОВАНИЕ ТРИДЦАТОЙ ГОДОВЩИНЫ») และมีรูปดาวห้าแฉกอยู่ด้านล่างสุดของเหรียญ ตรงกลางมีข้อความที่เขียนเป็น 2 บรรทัดว่า "กองทัพโซเวียตและกองทัพเรือ" (รัสเซีย: «СОВЕТСКОЙ АРМИИ И ФЛОТА») พร้อมกับระบุปี "1918-1948"
สมุดภาพ

แพรแถบ
ด้านหลัง
โรนัลด์ ซูบาร์

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 ซูบาร์ขณะเล่นให้นิวยอร์กเร็ดบุลส์
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  Ronald Raymond Zubar
วันเกิด:   (1985-09-20) 20 กันยายน ค.ศ. 1985 (39 ปี)
สถานที่เกิด:  เลซาบีม กัวเดอลุป
ส่วนสูง:  6 ft 2 in (1.88 m)
ตำแหน่ง:  กองหลัง
สโมสรเยาวชน
0000–2002:  ก็อง
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2002–2006 |  ก็อง |  96 |  (2) |
| 2006–2009 |  มาร์แซย์ |  72 |  (2) |
| 2009–2013 |  วุลเวอร์แฮมป์ตันวอนเดอเรอส์ |  61 |  (3) |
| 2013–2015 |  อาฌักซีโย |  38 |  (2) |
| 2015–2016 |  นิวยอร์กเร็ดบุลส์ |  33 |  (3) |
| 2015 |  → นิวยอร์กเร็ดบุลส์ II |  1 |  (0) |
| 2017 |  เรดสตาร์ |  0 |  (0) |
| รวม |   |  301 |  (12) |
ทีมชาติ
| 2000–2001 |  ฝรั่งเศส U16 |  7 |  (0) |
| 2002–2003 |  ฝรั่งเศส U17 |  10 |  (0) |
| 2004–2007 |  ฝรั่งเศส U21 |  15 |  (2) |
| 2014 |  กัวเดอลุป |  0 |  (0) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
โรนัลด์ ซูบาร์ (อังกฤษ: Ronald Zubar) เกิดวันที่ 20 กันยายน ค.ศ. 1985 เป็นนักฟุตบอลชาวฝรั่งเศส บอล ปัจจุบันเล่นให้กับวุลเวอร์แฮมป์ตันวอนเดอเรอส์
↑  "Entreprise SCI Titane à Antony (92160)" [Company SCI Titane in Antony (92160)]. Figaro Entreprises (ภาษาฝรั่งเศส). Société du Figaro. 17 December 2018. สืบค้นเมื่อ 1 February 2019.
"Ronald Zubar". BFM Business (ภาษาฝรั่งเศส). สืบค้นเมื่อ 1 February 2019.
1 2  Hugman, Barry J., บ.ก. (2010). The PFA Footballers' Who's Who 2010–11. Mainstream Publishing. p. 452. ISBN 978-1-84596-601-0.
พระเจ้าไท่เกิง

ไท่เกิง (จีน: 太庚) มีพระนามส่วนพระองค์ว่า จือ เปี้ยน (子辨) เป็นพระมหากษัตริย์ราชวงศ์ชางของจีนโบราณ
ในฉื่อจี้ซือหม่า เชียนจัดให้พระองค์เป็นกษัตริย์ชางองค์ที่ 6 โดยครองราชย์ถัดจากพระเจ้าวั่วติง (小辛) พระองค์ครองราชย์เป็นเวลา 25 ปี (แม้ว่าในจู๋ชูจี้เหนียนอ้างไว้เพียง 5 ปี) และได้รับสมัญญานามหลังสวรรคตเป็นไท่เกิง และสืบทอดอำนาจต่อโดยพระราชโอรสนามว่าพระเจ้าเสี่ยวเจี่ย (小甲)