stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พระยาขัติยะวงษาเอกาธิกสตานันท์
ประวัติ > ราชตระกูล

พระยาขัติยะวงษาเอกาธิกสตานันท์ (เหลา ณ ร้อยเอ็จ) มีนามเดิมว่า ท้าวสุวรรณเหลา หรือท้าวเหลา เกิดเมื่อปี 2401 สืบเชื้อสายเจ้านายลาวในราชวงศ์ล้านช้างจากสายราชตระกูลของเจ้าจารย์แก้วหรือเจ้าแก้วบูฮม (เจ้าแก้วมงคล ต้นราชวงศ์เจ้าจารย์แก้วแห่งอีสาน) เจ้าผู้สถาปนาเมืองและครองเมืองท่งศรีภูมิพระองค์แรก (ปัจจุบันคืออำเภอสุวรรณภูมิในจังหวัดร้อยเอ็ด) กำเนิดในราชตระกูลของเจ้านายคณะอาญาสี่เมืองร้อยเอ็ด เป็นบุตรในเพี้ยพระวอ (ท้าวสุวรรณ) กรมการเมืองร้อยเอ็ด พระบิดานั้นต่อมาได้เลื่อนเป็นที่อุปฮาดหรือแสนเมืองเมืองร้อยเอ็ดและเลื่อนเป็นที่เจ้าเมืองร้อยเอ็ดตามลำดับ ฝ่ายมารดามีนามว่า อาชญาแม่ใหญ่ตั้ม พระยาขัติยะวงษาเอกาธิกสตานันท์ (เหลา) เป็นหลานปู่ในเพี้ยขุนแก้ว (ท้าวน้อย) กรมการเมืองร้อยเอ็ด เป็นเหลนทวดในเพียพระนคร (เพียพลคร) หรือท้าวคำ กรมการเมืองร้อยเอ็ดหัวหน้าฝ่ายคัพพชุมหรือหัวหน้าฝ่ายพวกเสพการละคร ดนตรี และนาฏศิลป์เมืองร้อยเอ็ด
อนึ่ง เมืองร้อยเอ็ดนี้เดิมชื่อเมืองสาเกตนคร ต่อมากษัตริย์เมืองสาเกตนครได้สร้างเมืองให้ใหญ่โตขึ้นและเรียกชื่อว่าเมืองฮ้อยเอ็ดประตู เป็นเมืองเอกราชและเป็นนครใหญ่มาตั้งแต่สมัยอาณาจักรศรีโคตรบูร ต่อมาจึงร้างไป จากนั้นเจ้านายในกลุ่มราชวงศ์เจ้าจาย์แก้วแห่งอาณาจักรล้านช้างได้แยกตัวออกจากเมืองท่งศรีภูมิแล้วอพยพไพร่พลมาสถาปนาเมืองขึ้นใหม่ในฐานะนครประเทศราช ต่อมาได้ถูกบังคับให้ขึ้นกับราชอาณาจักรสยามและถูกลดฐานะลงเป็นหัวเมืองชั้นเอก
พระยาขัติยะวงษาเอกาธิกสตานันท์ (เหลา) มีน้องสาว 1 ท่าน นามว่าญาแม่หม่อมนาง และมีน้องชาย 1 ท่านนามว่าญาพ่อใหญ่ขุนบาน กินบรรดาศักดิ์ชั้นขุน เป็นชาวบ้านไผ่ อำเภอธวัชบุรี จังหวัดร้อยเอ็ด(ธาตุของพ่อใหญ่ขุนบานตั้งอยู่ ณ วันเวฬุวนาราม บ้านไผ่ ตำบลบึงนคร อำเภอธวัชบุรี) ในปัจจุบันทายาทบุตรหลานบางส่วนของพระยาขัติยะวงษาเอกาธิกสตานันท์ (เหลา) เป็นเครือญาติเกี่ยวดองกับตระกูลเจ้านายเมืองเมืองมหาสารคามคือทายาทของพระเจริญราชเดช (กวด) และพระเจริญราชเดช (ฮึง) ซึ่งเจ้านายเมืองมหารสารคามเองก็เป็นกลุ่มราชตระกูลเจ้านายลาวที่แตกวงศาออกไปจากเจ้านายเมืองร้อยเอ็ด
ประวัติ > หม่อมและบุตรชาย

พระยาขัติยะวงษาเอกาธิกสตานันท์ (เหลา) มีหม่อมด้วยกันทั้งหมด 3 นาง ได้แก่
อาชญาแม่อ่อน
อาชญาแม่เหลี่ยม (บุตรีพระราษฎรบริหาร(ทอง) เจ้าเมืองกมลาไสย)
อาชญาแม่รจนา
พระยาขัติยะวงษาเอกาธิกสตานันท์ (เหลา) มีบุตรชายเพียงท่านเดียวซึ่งเกิดจากอาชญาแม่อ่อน คือ ท้าวขัติยะ (บุญตา ณ ร้อยเอ็จ) อดีตกรมการเมืองร้อยเอ็ด ท้าวขัติยะ (บุญตา) ได้ตั้งโฮงอยู่ ณ ทิศตะวันออกของคุ้มวัดวนาราม ปัจจุบันอยู่บริเวณร้านร้อยเอ็ดฟลีม อำเภอเมือง จังหวัดร้อยเอ็ด
ประวัติ > งานราชการ

เดิมท้าวสุวรรณเหลารับราชการในตำแหน่งซานนท์เลขานุการของอุปฮาดเมืองร้อยเอ็ด ต่อมาในวันที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2442 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้รับบรรดาศักดิ์เป็นที่ พระสตาเนกประชาธรรม ตำแหน่งปลัดเมืองร้อยเอ็ด ในต้นปี พ.ศ. 2437 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งเป็นเจ้าเมืองร้อยเอ็ดองค์สุดท้าย วันที่ 14 เมษายน พ.ศ. 2448 จึงได้รับพระราชทานสัญญาบัตรเป็นที่ พระยาขัติยะวงศาเอกาธิกสตานันท์ ปกครองเมืองร้อยเอ็ดต่อจาก พ.ท. พระยาพินิจสารา (ทับทิม บุญยรัตพันธุ์) (พ.ศ. 2434-2446) และได้รับพระราชทานบำเหน็จความชอบเครื่องราชอิสริยาภรณ์ตราช้างเผือกชั้น 4 ได้ปกครองเมืองร้อยเอ็ดมาตั้งแต่วันที่ 14 เมษายน พ.ศ. 2446 ถึง พ.ศ. 2452 โดยตั้งโฮงหรือหอโฮงการที่สำเร็จราชการอยู่บริเวณคุ้มหินกอง ปัจจุบันอยู่ในบริเวณที่ตั้งของโรงเรียนอนุบาลไพโรจน์ ทางทิศตะวันออกของวัดสระทอง พระยาขัติยะวงษาเอกาธิกสตานันท์ (เหลา) ได้ปกครองรักษาเมืองร้อยเอ็ดตลอดมาด้วยความสงบเรีบยร้อยจนเกษียรอายุราชการ
การพระศาสนา

พระยาขัติยวงษาเอกาธิสตานันท์ (เหลา) เป็นเจ้าศรัทธาอุปถัมภ์วัดบึงพระลานชัยในเมืองร้อยเอ็ด ครั้งหนึ่งได้เคยอาราธนาพระครูเอกุตตรสตาธิคุณมาเป็นเจ้าอาวาสวัดบึงพระลานชัย ต่อมาได้ย้ายไปจำพรรษอยู่วัดสระทอง ปัจจุบันวัดบึงพระลานชัยเป็นพระอารามหลวง ตั้งอยู่ใกล้กับบึงพระลานชัย เดิมเป็นวัดโบราณใช้เป็นสถานที่ประกอบพิธีกรรมฉลองชัยจากการรบของเจ้าเมืองร้อยเอ็ดในสมัยโบราณ และใช้ประกอบพิธีกรรมทางราชการทุกสมัย เช่น ประกอบพิธีถือน้ำพิพัฒน์สัตยาของเจ้าเมืองร้อยเอ็ด ภายในวัดมีสระชัยมงคลเป็นสระน้ำศักดิ์สิทธิ์ซึ่งใช้ในงานพระราชพิธีของเมืองร้อยเอ็ดและราชสำนักสยามด้วย ในบริเวณวัดปรากฏใบเสมาและศิลาแลงสมัยเมืองฟ้าแดดสูงยาง เมื่อ พ.ศ. 2318 พระยาขัติยวงษา (ธน ธนสีลังกูร) เจ้าเมืองร้อยเอ็ด ได้ชักชวนประชาชนชาวเมืองร้อยเอ็ดถางป่าดงพงหญ้าซึ่งเต็มไปด้วยซากปรักหักพังแล้วบูรณปฏิสังขรณ์ขึ้นเป็นวัด ตั้งนามว่าวัดบึงพระลานชัยคนทั่วไปเรียกว่าวัดบึง พื้นที่ทั่วไปเป็นเนินสูงราบมีสระน้ำ 1 แห่ง และมีไม้ยืนต้นร่มรื่น ต่อมา พ.ศ. 2430 หลวงสงกรานต์วิศิษฐ์ได้รับการสนับสนุนจากพระยาขัติยวงษา (เภา ธนสีลังกูร) เจ้าเมืองร้อยเอ็ดองค์ที่ 7 ได้นำชาวเมืองร้อยเอ็ดบูรณะฟื้นฟูปฏิสังขรณ์ขึ้นเป็นวัดอีกครั้งหนึ่งและให้ชื่อว่าวัดบึงพระลานชัยตามเดิม ปัจจุบัน วัดบึงพระลานชัยถือเป็นศูนย์กลางการศึกษาจังหวัดร้อยเอ็ดและจังหวัดใกล้เคียง เป็นต้นกำเนิดการศึกษาพระปริยัติธรรมทั้งแผนกธรรมและบาลีของจังหวัดร้อยเอ็ด เป็นศูนย์กลางการศึกษาพระธรรมถึกประจำภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เป็นต้นกำเนิดการศึกษาภาษาไทยวิชาชีพและแพทย์แผนโบราณจังหวัดร้อยเอ็ด เป็นศูนย์กลางอบรมเยาวชนจังหวัดร้อยเอ็ด และเป็นศูนย์พัฒนาจิตใจของจังหวัดร้อยเอ็ดด้วย
การพระราชทานนามสกุล

พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้เจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 6) ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมพระราชทานนามสกุลแก่ทายาทเจ้าเมืองร้อยเอ็ดว่า ณ ร้อยเอ็จ เขียนแบบอักษรโรมัน Na Roiech ทรงพระราชทานแก่พระยาขัตติยวงษาเอกาธิกะสตานันต์ (เหลา) ผู้ว่าราชการเมืองร้อยเอ็จ ทวดชื่อเพี้ยพระนคร (คำ) ปู่ชื่อเพี้ยขุนแก้ว (น้อย) บิดาชื่อเพี้ยพระวอ (สุวรรณ) เจ้าเมืองร้อยเอ็จ นามสกุลพระราชทานลำดับที่ 1189  พระราชทานเมื่อ 19/3/13 ปัจจุบัน ทายาทบุตรหลานบางส่วนนิยมเขียนนามสกุลเป็น ณ ร้อยเอ็ด
อสัญกรรม

พระยาขัติยะวงษาเอกาธิกสตานันท์ (เหลา) ได้ถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2474 ด้วยชราภาพ ทายาทบุตรหลานได้พร้อมใจกันสร้างพระเจดีย์บรรจุอัฐิไว้ ณ วัดสระทอง อำเภอเมือง จังหวัดร้อยเอ็ด ซึ่งเป็นวัดที่ท่านและทายาทได้ทำนุบำรุงมาโดยตลอด
พระเจดีย์บรรจุพระอัฐิ

พระเจดีย์บรรจุพระอัฐิพระยาขัติยะวงษาเอกาธิกสตานันท์ (เหลา) เรียกโดยทั่วไปว่า ธาตุพระยาขัติยะวงษา (เหลา ณ ร้อยเอ็ด)	ตั้งอยู่ ณ วัดสระทอง บริเวณหน้าศาลาพระสังกัจจายน์ อำเภอเมือง จังหวัดร้อยเอ็ด ลักษณะเป็นศิลปะลาวหรือศิลปล้านช้างสกุลช่างท้องถิ่น ก่อด้วยอิฐถือปูน ฐานแอวขันทรงสี่เหลี่ยมประดับลายก้านดกเคืออขด กว้างยาวประมาณ 2 เมตร สูงถึงตัวธาตุหรือเรือนธาตุประมาณ 1.30 เมตร องค์ธาตุทรงสี่เหลี่ยมสูงประมาณ 1.30 เมตร ยอดธาตุสูงประมาณ 1 เมตร ด้านทิศตะวันตกจารึกข้อความว่า พ.ศ. 2477 ธาตุพระยาขัติยะวงษา ณ ร้อยเอ็ด เหนือข้อความเป็นรูปราหูอมจันทร์หรือลาหูเสพโสม ด้านทิศตะวันออกเป็นลายปูนปั้นนูนต่ำมีรูปนกจับอยู่ด้านบน 1 คู่ ด้านทิศเหนือเป็นลายเคือวัลย์เกี่ยวพันกัน มีนก 2 ตัว อยู่ด้านบน มีนกฮูกอยู่ตรงกลางและนกอื่นๆ อีก 2 ตัว ด้านทิศใต้ประดับภาพนูนต่ำเป็นปูนปั้นสิงห์ 1 คู่ หันหน้าเข้าหากันอยู่ใต้ซุ้มดอกไม้ ยอดธาตุเป็นรูปน้ำเต้าเหลี่ยมมีนาคเลื้อย 4 มุม ถัดขึ้นไปเป็นปากพาน กลีบบัว และดวงปี นอกจากนี้ทายาทยังนำอัฐิเครือญาติใกล้ชิดของพระยาขัติยวงษาเอกาธิกสตานันท์ (เหลา) มาบรรจุไว้ในพระเจดีย์ด้วย อาทิ ทิศใต้มีป้ายหินอ่อนจารึกนามว่า ขุนสารกิจคำนวณ ทิศเหนือจารึกนามว่า นางทองพูน เสาวคนธ์ ทิศตะวันออกจารึกนามว่า น.พ.เปลื้อง เสาวคนธ์ สันิษฐานว่านำมาบรรจุไว้ภายหลัง
ผลงาน

พงศาวดารภาคอีสาน ฉบับของ พระยาขัติยวงษา (เหลา ณ ร้อยเอ็จ)
พระแสน (มหาไชย)

พระแสน (มหาไชย) อยู่หน้าพระเสริม
พระแสน หรือ พระแสนเมืองมหาไชย (ພຣະແສນເມືອງມຫາໄຊຽ) เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 57 เซนติเมตร สูง 87 เซนติเมตร ศิลปะล้านช้าง เป็นพระพุทธรูปสำริด
เดิม พระแสน ประดิษฐานอยู่ในถ้ำที่เมืองมหาไชยกองแก้ว (ມຫາໄຊຽກອງແກ້ວ) ซึ่งเชื่อว่าได้นำไปหลบซ่อนข้าศึกไว้ ชาวเมืองมหาไชยกองแก้วเชื่อว่าเป็นพระศักดิ์สิทธิ์ ถ้าฝนไม่ตกก็เชิญออกจากถ้ำมาตั้งกลางแจ้ง บูชาขอฝนได้ พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 4 โปรดเกล้า ให้เจ้าเหม็น โอรสเจ้าอนุวงศ์ อัญเชิญมาพร้อมกับพระสายน์ ประดิษฐานที่วัดปทุมวนารามราชวรวิหาร ในพระวิหารคู่กับพระเสริม
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นพิทักษ์เทวา

| พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นพิทักษ์เทวา |
| --- | --- |
ประสูติ: พ.ศ. 2321
สิ้นพระชนม์: ในรัชกาลที่ 2
ราชวงศ์: จักรี
พระบิดา: พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช
พระมารดา: เจ้าจอมมารดาภิมสวน ในรัชกาลที่ 1
| ธรรมเนียมพระยศของ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นพิทักษ์เทวา |
| --- | --- |
การทูล: ใต้ฝ่าพระบาท
การแทนตน: ข้าพระพุทธเจ้า
การขานรับ: พ่ะย่ะค่ะ/เพคะ
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นพิทักษ์เทวา พระนามเดิมว่า กล้าย เป็นพระราชโอรสพระองค์ที่ 10 ในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชกับเจ้าจอมมารดาภิมสวน ประสูติในรัชกาลสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี เมื่อปีจอ พ.ศ. 2321 สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 2 พระราชทานเพลิงพระศพ ณ วัดสระเกศราชวรมหาวิหาร (ประมาณ จ.ศ. 1177)
นางาระ

| นางาระ 長柄町 |
| --- | --- |
เมือง
เขื่อนนางาระ
   ธง ตรา
ที่ตั้งของนางาระในจังหวัดชิบะ (เน้นสีเหลือง)
นางาระที่ตั้งในประเทศญี่ปุ่น
พิกัด: 35°26′N 140°14′E﻿ / ﻿35.433°N 140.233°E﻿ / 35.433; 140.233
ประเทศ: ญี่ปุ่น
ภูมิภาค: คันโต
จังหวัด: ชิบะ
อำเภอ: โชเซ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 47.20 ตร.กม. (18.22 ตร.ไมล์)
ประชากร (31 ธันวาคม 2020)
 • ทั้งหมด: 6,754 คน
 • ความหนาแน่น: 140 คน/ตร.กม. (370 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+9 (เวลามาตรฐานญี่ปุ่น)
โทรศัพท์: 0475-35-2111
ที่อยู่: 712 Sakuradani, Nagara-machi, Chōsei-gun, Chiba-ken 297-0218
เว็บไซต์: เว็บไซต์ทางการ
นางาระ (ญี่ปุ่น: 長柄町; โรมาจิ: Nagara-machi) เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในจังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2020 เมืองนี้มีประชากรประมาณ 6,754 คน 2,976 ครัวเรือน ความหนาแน่นประชากร 140 คนต่อตารางกิโลเมตร และมีพื้นที่ทั้งหมด 19.02 ตารางกิโลเมตร (7.34 ตารางไมล์)
ภูมิศาสตร์

นางาระตั้งอยู่ในพื้นที่ภูเขาซึ่งอยู่กึ่งกลางของคาบสมุทรโบโซ เมืองนี้มีภูมิประเทศเป็นที่ราบเล็กน้อย และประกอบด้วยเนินเขาสูงชันเป็นหลัก เมืองนี้ไม่มีแม่น้ำสายหลัก แต่มีการสร้างเขื่อนหลายแห่ง เช่น เขื่อนนางาระ เพื่อรองรับแหล่งน้ำของคาบสมุทรโบโซ นางาระตั้งอยู่ห่างจากชิบะ เมืองเอกของจังหวัด ประมาณ 25 กิโลเมตร และห่างจากใจกลางโตเกียวไม่เกิน 50 ถึง 60 กิโลเมตร
ภูมิศาสตร์ > เทศบาลข้างเคียง

จังหวัดชิบะ
อิจิฮาระ
โมบาระ
โชนัง
ภูมิศาสตร์ > ภูมิอากาศ

นางาระมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้น (Köppen Cfa) โดยมีฤดูร้อนที่อบอุ่นและฤดูหนาวที่อากาศเย็นสบายและมีหิมะตกเล็กน้อย อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปีในนางาระคือ 14.8 °C ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 1639 มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่ฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิจะสูงสุดโดยเฉลี่ยในเดือนสิงหาคมที่ประมาณ 25.7 °C และต่ำสุดในเดือนมกราคมที่ประมาณ 4.8 °C
สถิติประชากร

จากข้อมูลการสำรวจสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น จำนวนประชากรของนางาระยังคงค่อนข้างคงที่ตลอด 50 ปีที่ผ่านมา
| ปี | ประชากร | ±% |
| --- | --- | --- |
|  1950  | 9,812 | —     |
|  1960  | 8,817 | −10.1% |
|  1970  | 7,514 | −14.8% |
|  1980  | 7,487 | −0.4% |
|  1990  | 8,285 | +10.7% |
|  2000  | 8,625 | +4.1% |
|  2010  | 8,040 | −6.8% |
ประวัติศาสตร์

นางาระเคยเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นโบราณที่ชื่อ แคว้นคาซูซะ หมู่บ้านนางาระก่อตั้งขึ้นโดยเป็นการจัดตั้งใหม่ในระบบเทศบาลเมื่อวันที่ 1 เมษายน 1889 ต่อมานางาระได้ยกฐานะเป็นเมืองในปี 1955 โดยรวมเข้ากับหมู่บ้านที่อยู่ข้างเคียง ได้แก่ หมู่บ้านฮิโยชิ และส่วนหนึ่งของหมู่บ้านมิซูกามิ
เศรษฐกิจ

กิจกรรมทางเศรษฐกิจหลักของเมืองคือการเกษตรและธุรกิจสนามกอล์ฟ
การปกครอง

นางาระมีการปกครองรูปแบบสภา–นายกเทศมนตรี โดยมีนายกเทศมนตรีที่มาจากการเลือกตั้งโดยตรง และมีสภาประเภทสภาเดี่ยวที่มีสมาชิกจำนวน 12 คน เมืองนางาระ รวมทั้งเทศบาลอื่นในอำเภอโชเซ ประกอบกันเป็นเขตเลือกตั้งที่ให้สมาชิกสภาจังหวัดชิบะจำนวน 1 คน ในแง่ของการเมืองระดับชาติ เมืองนี้เป็นส่วนหนึ่งของเขตเลือกตั้งที่ 11 ของจังหวัดชิบะในการเลือกตั้งสภาผู้แทนราษฎรแห่งรัฐสภาญี่ปุ่น
การศึกษา

นางาระมีโรงเรียนที่สังกัดเทศบาลเมือง ได้แก่ โรงเรียนประถม 2 แห่ง โรงเรียนมัธยมต้น 1 แห่ง และเมืองนี้ไม่มีโรงเรียนมัธยมปลาย
การขนส่ง > รถไฟ

นางาระไม่มีรถไฟให้บริการ สถานีรถไฟที่ใกล้ที่สุดในการเดินทางไปนางาระคือ สถานีรถไฟโมบาระบนสายโซโตโบ
การขนส่ง > รถโดยสารประจำทาง

รถโดยสารประจำทางโคมินาโตะ ซึ่งให้บริการโดยบริษัทรถไฟโคมินาโตะ
การขนส่ง > ทางหลวง

เมืองนี้ไม่มีทางหลวงแห่งชาติสายใดผ่าน
ทางหลวงจังหวัดหมายเลข 13 (อิจิฮาระ–โมบาระ)
ทางหลวงจังหวัดหมายเลข 14 (ชิบะ–โมบาระ)
สถานที่ท่องเที่ยว

วัดเก็นโซจิ
สุสานถ้ำนางาระ โบราณสถานแห่งชาติ
เขื่อนนางาระ
ศูนย์แอโรบิกแห่งประเทศญี่ปุ่น (Japan Aerobics Center)
บุคคลที่มีชื่อเสียง

มิโนรุ โอตะ (大田実) นายพลเรือของกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น
ชิบาตะ ไอโนซูเกะ (柴田愛之助) นักแสดงภาพยนตร์แอ็กชั่น
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาญี่ปุ่น)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ญี่ปุ่น 
ศาลาว่าการเมืองนางาระ
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นถาวรวรยศ

| พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าขัตติยา กรมหมื่นถาวรวรยศ> พระเจ้าบรมวงศ์เธอ ชั้น 2 |
| --- | --- |
ประสูติ: 7 ตุลาคม พ.ศ. 2352
สิ้นพระชนม์: 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2416
ราชวงศ์: จักรี
พระบิดา: พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย
พระมารดา: เจ้าจอมมารดาพะวา ในรัชกาลที่ 2
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นถาวรวรยศ พระนามเดิม พระองค์เจ้าขัตติยา เป็นพระราชโอรสพระองค์ที่ 52 ในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยกับเจ้าจอมมารดาพะวา
พระองค์เจ้าขัตติยา ประสูติประสูติเมื่อวันเสาร์ เดือน 10 แรม 14 ค่ำ ปีมะเส็ง เอกศก จ.ศ. 1171 ตรงกับวันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2352ในรัชกาลที่ 4 ทรงสถาปนาเป็นพระเจ้าน้องยาเธอ กรมหมื่นถาวรวรยศ เมื่อปีกุน ตรีศก จ.ศ. 1213 พ.ศ. 2394 ได้ว่ากรมฝีพาย กรมเกณฑ์ขาดกวาดสนามและ ช่างเหลารางปืน สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 5 เมื่อวันจันทร์ เดือน 8 ขึ้น 13 ค่ำ ปีระกา เบญจศก จ.ศ. 1235 ตรงกับวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2416พระชันษา 65 ปี พระราชทานเพลิงพระศพ ณ พระเมรุผ้าขาว วัดสระเกศราชวรมหาวิหาร วันพฤหัสบดีที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2419
พระอิสริยยศ

| ธรรมเนียมพระยศของ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นถาวรวรยศ |
| --- | --- |
การทูล: ใต้ฝ่าพระบาท
การแทนตน: ข้าพระพุทธเจ้า
การขานรับ: พ่ะย่ะค่ะ/เพคะ
พระเจ้าลูกยาเธอ พระองค์เจ้าขัตติยา (7 ตุลาคม พ.ศ. 2352 - 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2367)
พระน้องยาเธอ พระองค์เจ้าขัตติยา (21 กรกฎาคม พ.ศ. 2367 - พ.ศ. 2394)
พระเจ้าน้องยาเธอ กรมหมื่นถาวรวรยศ (พ.ศ. 2394 - 1 ตุลาคม พ.ศ. 2411)
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นถาวรวรยศ (1 ตุลาคม พ.ศ. 2411 - ปัจจุบัน)
พระแสน (เชียงแตง)

พระแสน (เชียงแตง)
พระแสน หลวงพ่อแสน หรือ พระแสนเมืองเชียงแตง (ພຣະແສນເມືອງຊຽງແຕງ) เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยหน้าตักกว้าง 1 เมตร ศิลปะล้านช้าง มีความงดงามอย่างยิ่ง อัญเชิญมาจากเมืองเชียงแตง (ปัจจุบันอยู่ในเขตจังหวัดสตึงแตรง ประเทศกัมพูชา)
องค์พระเป็นทองเนื้อห้า ที่ฐานพระมีอักษรสมัยล้านช้างจารึกอยู่ ปรงมารวิชัย  สังฆาฏิชนิดยาวทาบลงมาถึงพระนาภีแบบลังกาวงศ์ พระเกตุมาลาหรือพระรัศมีเป็นเปลวยาวขึ้นแบบลังกาวงศ์ รอบฝังแก้วผลึก ๑๕ เม็ดนิ้วพระพัตถ์ไม่เสมอกันแบบพระเชียงแสน และสุโขทัยยุคแรก พระเศียรโตเขื่องกว่าส่วนพระองค์จนสังเกตเห็นชัด พระเนตรฝังแก้วผลึก ในส่วนสีขาวและฝั่งนิลในส่วนสีดำ ฐานรองเป็นแบบบัวคว่ำบัวหงาย
พระแสน เป็นพระพุทธรูปสำริด เนื้อนวโลหะ ส่วนผสมทองแดงและทองเหลือง น้ำหนัก 160 ชั่ง (น้ำหนักตามมาตราชั่งตวงวัดของประเทศไทย 1 ชั่ง เท่ากับ 80 บาท) (1 บาท เท่ากับ 4 ตำลึง) (น้ำหนัก 1 บาท เท่ากับ 15.2 กรัม) หรือคิดน้ำหนักได้ 100,000 เฟื้อง เดิมพระพุทธรูปนี้มีเป็นปูนปั้น เมื่อปูนที่หุ้มอยู่กระเทาะออก จึงได้เห็นเนื้อโลหะข้างในว่ามีสีทอง พระพุทธรูปหลวงพ่อแสนเป็นพระศักดิ์สิทธิ์ พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้ข้าหลวงอัญเชิญพระแสนมาจากเมืองเชียงแตง (ຊຽງແຕງ) (ขณะนั้นอยู่ในความปกครองของนครจำปาศักดิ์ อันมีสถานะเป็นประเทศราชของสยาม) เมื่อปีมะเมีย พ.ศ. 2401 เพื่อประดิษฐานที่วัดหงส์รัตนารามราชวรวิหาร
พระแสน เป็นโลหะเนื้อทองสำริดสีแตกต่างกัน ดังนี้
เบื้องพระศอตอนบนจนถึงพระเศียรและพระพักตร์เป็นทองสำริดสีเหลืองเข้ม
องค์พระและฐานรอง ตอนพระเศียรและพระพักตร์ เป็นทองสำริดสีเหลืองอ่อน
จีวรเป็นทองสำริดสีเหลืองเข้ม
ส่วนผ้าทาบสังฆาฏิก็เป็นเนื้อทอง เป็นทองสำริดสีอ่อน
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นภูบดีราชหฤทัย

| พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นภูบดีราชหฤทัย |
| --- | --- |

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ ชั้น 3 กรมหมื่นภูบดีราชหฤทัย
ประสูติ: 5 สิงหาคม พ.ศ. 2369
สิ้นพระชนม์: 6 มีนาคม พ.ศ. 2413
ราชวงศ์: จักรี
พระบิดา: พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว
พระมารดา: เจ้าจอมมารดาแก้ว ในรัชกาลที่ 3
| ธรรมเนียมพระยศของ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นภูบดีราชหฤทัย |
| --- | --- |
การทูล: ใต้ฝ่าพระบาท
การแทนตน: ข้าพระพุทธเจ้า
การขานรับ: พ่ะย่ะค่ะ/เพคะ
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นภูบดีราชหฤทัย (5 สิงหาคม พ.ศ. 2369 - 6 มีนาคม พ.ศ. 2413) มีพระนามเดิมว่า พระองค์เจ้าอมฤตย์ เป็นพระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาแก้ว ธิดาเจ้าพระยาศรีธรรมาธิราช (บุญรอด บุณยรัตพันธ์) ประสูติเมื่อ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2369
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นภูบดีราชหฤทัย ทรงมีพระนามเดิมว่า "พระเจ้าลูกยาเธอ พระองค์เจ้าอมฤตย์" ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้สถาปนาพระองค์ให้เป็น "กรมหมื่นภูบดีราชหฤทัย"
พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวได้ทรงสร้างวังเหนือป้อมมหาฤกษ์ขึ้น เพื่อพระราชทานให้แก่ พระองค์เจ้าเฉลิมวงศ์ พระราชโอรสประสูติแต่เจ้าจอมมารดาน้อยใหญ่ ธิดาเจ้าพระยานคร (น้อย) แต่พระองค์เจ้าเฉลิมวงศ์สิ้นพระชนม์พระชันษาเพียง 25 ปี และไม่ปรากฏว่ามีเชื้อสายสืบราชสกุล เมื่อพระองค์เจ้าเฉลิมวงศ์สิ้นพระชนม์แล้ว พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวจึงได้พระราชทานวังแห่งนี้ให้พระองค์ เสด็จอยู่มาจนสิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 5 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ พระราชทานให้เป็นวังของพระองค์เจ้าเทวัญอุไทยวงศ์ เสด็จอยู่จนทรงสร้างวังใหม่ตรงบริเวณสะพานด่านข้ามคลองหลอดวัดราชบพิธ วังเหนือป้อมมหาฤกษ์จึงว่างอยู่
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นภูบดีราชหฤทัย สิ้นพระชนม์เมื่อ 6 มีนาคม พ.ศ. 2413 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นภูบดีราชหฤทัย ทรงมีพระธิดา คือ หม่อมเจ้าหญิงเกสร ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 3 ตติยจุลจอมเกล้า เมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2436
พิลังกาสา

| พิลังกาสา |
| --- | --- |

พิลังกาสา

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
หมวด:: Magnoliophyta
ชั้น:: Magnoliopsida
อันดับ:: Primulales
วงศ์:: Myrsinaceae
สกุล:: Ardisia
สปีชีส์:: A.  polycephala
ชื่อทวินาม
Ardisia polycephala Wall. ex A.DC., 1844

พิลังกาสา ชื่อวิทยาศาสตร์: Ardisia polycephala เป็นไม้ขนาดเล็กพบในป่าผลัดใบและป่าดิบในที่สูง เปลือกต้นสีน้ำตาลเข้ม ขอบใบเรียบ ไม่มีต่อม ใบแก่หนาและเหนียว ดอกสีชมพูเป็นช่อแน่น ผลขนาดเล็กสีแดงหรือดำ เนื้อบาง มีเมล็ดเดียว พบในประเทศไทย เวียดนาม จีนตอนใต้และพม่า
ลักษณะ

พิลังกาสาเป็นไม้พุ่มหรือไม้ยืนต้น ที่มีขนาดเล็ก และมีความสูง 1–4 เมตร และอาจสูงได้ถึง 10 เมตร ลักษณะของลำต้นตั้งตรง มีกิ่งก้านกลม หรือเป็นเหลี่ยม สีน้ำตาลอมเทา กิ่งอ่อนสีน้ำตาลแดง แตกกิ่งก้านสาขารอบ ๆ ต้น
ใบเป็นใบเดี่ยว เรียงสลับกัน ออกหนาแน่นที่ปลายกิ่ง รูปรีถึงรูปไข่กลับแกมรูปขอบขนาน กว้าง 2.5–5 เซนติเมตร ยาว 6–12 เซนติเมตร ปลายแหลมถึงมน โคนใบรูปลิ่ม ผิวใบและขอบใบเรียบ แผ่นใบมีต่อม เห็นเป็นจุด ๆ กระจายอยู่ทั่วไป ใบหนามัน ก้านใบสั้น สีแดง เส้นใบมองเห็นไม่ค่อยชัดเจน
ดอกออกเป็นช่อตามปลายกิ่งหรือยอด ช่อละ 4–8 ดอก กลีบดอกสีขาวแกมชมพู ก้านช่อดอกยาว 1.5–2.5 เซนติเมตร ก้านดอกย่อยยาว 8–15 มิลลิเมตร ติดกันที่โคนเป็นหลอดสั้น ๆ ปลายแยกเป็น 5 แฉก แต่ละแฉกรูปใบหอก ปลายกลีบดอกแหลม กลีบเลี้ยงสีเขียว โคนเชื่อมติดกัน ปลายแยกเป็น 5 แฉก ผลโตเท่าเม็ดนุ่น ผลอ่อนเป็นสีแดง ผลแก่จะเป็นสีม่วงดำ
ผลรูปทรงกลมแป้น ผิวเรียบ ขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางราว 6 มิลลิเมตร ผลอ่อนจะมีสีแดง และเมื่อสุกมีสีม่วงเข้ม เมล็ดเดี่ยว กลม
การกระจายพันธุ์

พบตามป่าดงดิบเขาทั่วไป ขยายพันธุ์ด้วยเมล็ด พบในประเทศไทย อินเดีย, อินโดนีเซีย, ไทย, มาเลเซีย
ประโยชน์

ใบ มีรสเฝื่อนร้อน แก้โรคตับพิการ แก้ท้องเสีย แก้ไอ
ราก มีรสเฝื่อนเมาเปรี้ยว ตำกับสุราเอาน้ำรับประทาน เอากากพอกปิดแผล ถอนพิษงู แก้กามโรคและหนองใน
ต้น แก้โรคเรื้อน
ดอก มีรสเฝื่อนขม ฆ่าเชื้อโรค
เมล็ด แก้ลมพิษ
ผล มีรสร้อน ฝาด แก้ไข้ ท้องเสีย แก้ลมพิษ แก้ธาตุพิการ แก้ซาง
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ พิลังกาสา
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Ardisia polycephala ที่วิกิสปีชีส์
พายุไต้ฝุ่นนีนา (พ.ศ. 2530)

พายุไต้ฝุ่นนีนาหรือพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นนีนา (ชื่อสากล: 8722, JTWCตั้งชื่อ: 22W) เป็นพายุไต้ฝุ่นลูกที่ 4 ที่ก่อตัวขึ้นในมหาสมุทรแปซิฟิกเมื่อปีค.ศ.1987 เป็นพายุที่ทำให้มีประชาชนเสียชีวิตมากที่สุดและเป็นพายุที่สร้างความเสียหายมากที่สุดลูกหนึ่ง พายุไต้ฝุ่นนีนาหรือพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่น Sisang เป็นพายุที่สร้างความเสียหายรุนแรงที่สุดลูกหนึ่งของฟิลิปปินส์ต่อจากพายุแพทซี่ย์เมื่อ 17 ปีก่อน
ประวัติ

พายุไต้ฝุ่นนีนาก่อตัวจากหย่อมความกดอากาศต่ำบริเวณทิศตะวันตกของเส้นแบ่งเขตวันสากลเมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน วันที่ 19 พฤศจิกายน ได้เคลื่อนตัวทางทิศตะวันตกและทวีกำลังความแรงเป็นพายุดีเปรสชัน หลังจากนั้นไม่นานก็เป็นพายุโซนร้อนและพายุไต้ฝุ่นตามลำดับ วันที่21 พฤศจิกายน พายุไต้ฝุ่นนีนาได้เคลื่อนตัวไปทางทิศใต้ด้วยความเร็ว 20 ไมล์ต่อชั่วโมง และในวันเดียวกันนี้เองก็ได้ขึ้นพัดถล่มหมู่เกาะทางทิศเหนือของประเทศไมโครนีเชีย
เมื่อพายุไต้ฝุ่นนีนากำลังเข้าประเทศฟิลิปปินส์ ระดับความรุนแรงของพายุได้ขึ้นไปถึงระดับ 5 มีความเร็วลมถึง 270กิโลเมตรต่อชั่วโมง วันที่[25 พฤศจิกายน]] พายุไต้ฝุ่นนีนาเป็นซูเปอร์ไต้ฝุ่นนีนาได้ขึ้นที่ฟิลิปปินส์ที่แรกคือเขตไบโคล ทำให้เกิดฝนตกหนักและลมกรรโชกแรงพัดถล่มยับเยิน พายุมีความดันอากาศถึง 930 ปาสคาลซึ่งวัดจากเครื่องบารอมิเตอร์ ทันทีที่ขึ้นพัดผ่านหลังจากจึงเคลื่อนตัวไปทางเกาะลูซอนใต้และลงทะเลจีนใต้ไปในวันที 28 พฤศจิกายน และในอีก 2 วันถัดมาพายุได้สลายตัวไป
ความเสียหาย

พายุไต้ฝุ่นนีนาทำให้มีผู้เสียชีวิตประมาณ 692-1036 คนและมีมูลค่าความเสียหายรวม 40,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (เทียบค่าดอลลาร์ช่วงค.ศ.1987) ความเสียหายส่วนใหญ่เกิดจากลมกรรโชกแรงและฝนตกหนัก พายุลูกนี้เป็นพายุที่คร่าชีวิตประชาชนไปมากที่สุดในปีนั้น
ความเสียหาย > ไมโครนีเชีย > เกาะตรูก

สถานีตรวจวัดอากาศของเกาะตรูก (Truk Atoll) ตรวจวัดกระแสลมความเร็ว 60-70 ไมล์ต่อชั่วโมง พัดถล่มเกาะโมเอ็น(Moen Island) มีผู้เสียชีวิต 5 คนได้รับบาดเจ็บ 38 คน เนื่องจากดินถล่ม ประชาชนไม่มีที่อยู่ 40,000 คน ประเมินมูลค่าความเสียหายประมาณ 30,000-40,000 เหรียญดอลลาร์สหรัฐ (เทียบค่าดอลล่าร์ช่วงค.ศ.1987)
ความเสียหาย > ไมโครนีเชีย > เกาะลูอิติ

เกิดน้ำท่วมฉับพลัน บนเกาะอาคาร 20% ของทั้งหมดได้รับความเสียหาย
ความเสียหาย > ฟิลิปปินส์

หมู่บ้านชาวประมง 14 แห่งได้รับความเสียหายยับเยินจากสตอร์มเซิร์จ อาคารและบ้านเรือนของประชาชนพังเสียหายรวมประมาณ 35,000 หลัง มีผู้เสียชีวิตประมาณ 540-687 คน ประชาชนไม่มีทีอยู่อาศัยประมาณ 80,000-100,000 คน ประเมินความเสียหายที่ 26,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (เทียบค่าดอลล่าร์ช่วงค.ศ.1987) สภากาชาด 9 ประเทศมาช่วยฟื้นฟูความเสียหายกลับมา ช่วยรักษาคนที่ได้รับบาดเจ็บ ประธานาธิบดี คอราซอน อากีโน ในขณะนั้น ประกาศว่า 4 เขตของเกาะลูซอนให้อยู่ในสถานการณ์ฉุกเฉิน
แผนที่แสดงเส้นทาง และความรุนแรงของพายุตามมาตราส่วนแซฟเฟอร์–ซิมป์สัน
ความรุนแรงของพายุ
มาตราเฮอริเคนแซฟเฟอร์–ซิมป์สัน
  พายุดีเปรสชันเขตร้อน (≤62 กม./ชม.)

  พายุโซนร้อน (63–117 กม./ชม.)

  พายุเฮอริเคนระดับ 1 (118–153 กม./ชม.)

  พายุเฮอริเคนระดับ 2 (154–177 กม./ชม.)

  พายุเฮอริเคนระดับ 3 (178–208 กม./ชม.)

  พายุเฮอริเคนระดับ 4 (209–251 กม./ชม.)

  พายุเฮอริเคนระดับ 5 (≥252 กม./ชม.)

  พายุที่ไม่ทราบความเร็วลม


ประเภทของพายุ
 พายุหมุนเขตร้อน
 พายุหมุนกึ่งเขตร้อน
 พายุหมุนนอกเขตร้อน / หย่อมความกดอากาศต่ำที่หลงเหลือ / รบกวนของเขตร้อน / ลมมรสุมพายุดีเปรสชั่นเขตร้อน
พายุไต้ฝุ่นนีนาจากภาพถ่ายทางดาวเทียม ขณะที่กำลังจากพัดขึ้นเกาะลูซอน ประเทศฟิลิปปินส์.
พีที-76

|  PT-76  |
| --- | --- |
PT-76 จัดแสดงที่พิพิธภัณฑ์ในเคียฟ
ชนิด: รถถังเบา
แหล่งกำเนิด:  สหภาพโซเวียต
บทบาท
ประจำการ: 16 สิงหาคม ค.ศ. 1952 – ปัจจุบัน
ประวัติการผลิต
ผู้ออกแบบ: N. Shashmurin and Zh.Y. Kotin
ช่วงการออกแบบ: ค.ศ. 1949 – 51
บริษัทผู้ผลิต: VTZ, Kirov Factory
ช่วงการผลิต: 1953–69
จำนวนที่ผลิต: ประมาณ 12,000
ข้อมูลจำเพาะ (PT-76 แบบ 1)
มวล: 14.6 ตัน
ความยาว: 6.91 ม.
ความกว้าง: 3.15 ม.
ความสูง: 2.325 ม.
ลูกเรือ: 3 (พลขับ, ผู้บัญชาการ, พลกระสุน)

เกราะ: 20 mm
อาวุธหลัก: 76.2 มม. D-56T rifled tank gun (40 rds.)
อาวุธรอง: 7.62 มม. SGMT coax machine gun (1,000 rds.)
เครื่องยนต์: 6-สูบ. ดีเซล 240 แรงม้า (179 กิโลวัตต์)
กำลัง/น้ำหนัก: 16.4 แรงม้า/ตัน
กันสะเทือน: ทอร์ชั่น-บาร์
ความสูงจากพื้นรถ: 370 มม.
ความจุเชื้อเพลิง: 250 l
พิสัยปฏิบัติการ: 370–400 กม., 480–510 กม. เมื่อใช้ถังเชื้อเพลิงภายนอก
ความเร็ว: 44 km/h (27 mph), 10.2 km/h (6.3 mph) ขณะในน้ำ
พีที-76 เป็นรถถังเบา สะเทินน้ำสะเทินบก ผลิตขึ้นในช่วงต้นทศวรรษที่ 1950  โดยสหภาพโซเวียต และกลายเป็นรถถังหลักของกองทัพโซเวียตและประเทศในกลุ่มสนธิสัญญาวอร์ซอ นอกจากนี้ยังส่งออกให้กับประเทศสังคมนิยมอื่นอีก เช่น อินเดีย อิรัก เกาหลีเหนือ เวียดนามเหนือ และอีกกว่า 25 ประเทศ