stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กริสเตียน ซาวานี
ประวัติ

เขาเริ่มเล่นอาชีพในปี ค.ศ. 2000 กับสโมสรการ์เปเนโดโลวอลเลย์ในเซเรียบี 2 ในปี ค.ศ. 2001 เขาได้เข้าร่วมแข่งขันในเซเรียอา 1 กับสโมสรกาเบคามอนตีกีอารี เมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายนของปีเดียวกัน เขาได้เปิดตัวในนามทีมชาติในแฟร์รารา สำหรับทีมชาติเขาได้รับรางวัลเหรียญทองในการแข่งขันชิงแชมป์ยุโรป 2003 และเหรียญเงินและเหรียญทองแดงตามลำดับในเวิลด์ลีก 2003 และ เวิลด์ลีก 2004
ในฤดูกาล 2006-07 เขาได้ย้ายไปเล่นให้กับสโมสรเอมเม. โรมาวอลเลย์ ซึ่งในฤดูกาล 2007-08 เขาได้เป็นผู้มีส่วนสำคัญในการพาทีมเข้ารับรางวัลชนะเลิศ และเป็นรางวัลแรกของสโมสร คือซีอีวีคัพ ฤดูกาล 2007-08 และในฤดูกาลต่อไป เขาได้ย้ายไปเล่นให้กับสโมสรเปรูจาวอลเลย์บอล
ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2012 ในโอลิมปิกฤดูร้อนที่ลอนดอน เขาได้มีส่วนร่วมในการพาทีมชาติได้รับรางวัลเหรียญทองแดง นอกจากนี้เขายังได้รับรางวัลเสิร์ฟยอดเยี่ยม
ชีวิตส่วนตัว

ซาวานีเกิดที่กัสตีลโยเนเดลเลสตีวีเอเร ประเทศอิตาลี เขาแต่งงานกับมีฮาเอลา ทราวีตซา เมื่อวันที่ 4 เมษายน 2013 ภรรยาของเขาให้กำเนิดลูกคนแรกของพวกเขาซึ่งเป็นลูกสาว มีชื่อว่า เมีย
สังกัดสโมสร

กาเบกามอนตีกีอารี (2001–2004)
อีตัสดีอาเตกเตรนตีโน (2004–2006)
เอมเม. โรมาวอลลีย์ (2006–2008)
เซอร์เซฟตีเปรูจา (2008–2010)
ลูเบบันกามาเชราตา (2010–2013)
ฟู่ตั้นยูนิเวอร์ซิตีเซี่ยงไฮ้ (2013–2014)
อัรร็อยยัน (2014)
อัร-อะราบี (2014)
ฟู่ตั้นยูนิเวอร์ซิตีเซี่ยงไฮ้ (2014–2015)
อัรร็อยยัน (2015)
ฟู่ตั้นยูนิเวอร์ซิตีเซี่ยงไฮ้ (2015–2016)
ซีราตบานกาซึอังการา (2016––)
เกียรติประวัติ > สโมสร

2007/2008  ร่วมกับเอมเม. โรมาวอลลีย์
2009/2010  ร่วมกับ เซอร์เซฟตีเปรูจา
2010/2011  ร่วมกับ ลูเบบันกามาเชราตา
2011/2012  อิตาลีแชมเปี้ยนชิพ ร่วมกับ ลูเบบันกามาเชราตา
2012/2013  อิตาลีซุปเปอร์คัพ2012, ร่วมกับ ลูเบบันกามาเชราตา
เกียรติประวัติ > ทีมชาติ

2012 ลอนดอน
2003 เยอรมนี
2005 อิตาลี/เซอร์เบียและมอนเตเนโกร
2011 ออสเตรีย/สาธารณรัฐเช็ก
2013 เดนมาร์ก/โปแลนด์
2003 มาดริด
2013 มาร์เดลปลาตา
2014 ฟลอเรนซ์
แหล่งข้อมูลอื่น

LegaVolley Serie A player profile
กูลเยลโม มาร์โกนี

กูลเยลโม มาร์โกนี
กูลเยลโม มาร์โกนี (อิตาลี: Guglielmo Marconi; 25 เมษายน ค.ศ. 1874 – 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1937) เป็นวิศวกรไฟฟ้าชาวอิตาลี ได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ ประจำปี ค.ศ. 1909 เป็นที่รู้จักมีชื่อเสียงจากผลงานการพัฒนาระบบโทรเลขไร้สายที่สามารถใช้งานได้จริง เรียกว่า วิทยุ มาร์โกนีเคยเป็นนายกราชบัณฑิตยสถานแห่งอิตาลี (Accademia d'Italia) และสมาชิกพรรคฟาสซิสต์ของอิตาลีด้วย
จอร์โจ

จอร์โจ (อิตาลี: Giorgio) เป็นชื่อบุคคลชาวอิตาลี อาจหมายถึง
จอร์โจเน (Giorgione) จิตกรอิตาลีสมัยยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา
จอร์โจ วาซารี (Giorgio Vasari) สถาปนิกชาวอิตาลี
จอร์โจ มัสซารี (Giorgio Massari) สถาปนิก
จอร์โจ โมรันดี (Giorgio Morandi) จิตรกรจากโบโลนยา
จอร์โจ อาร์มานี (Giorgio Armani) นักออกแบบเสื้อผ้า
จอร์โจ คิเอลลีนี (Giorgio Chiellini) นักฟุตบอลชาวอิตาลีจากเมืองปีซา
ซันจอร์โจ หรือ ซานจอร์โจ (San Giorgio) เป็นภาษาอิตาลีหมายถึง นักบุญจอร์จ (Saint George) ซึ่งเป็นชื่อของสถานที่หลายแห่ง
คลองกันนาเรโจ

: แผนที่แสดงให้เห็นคลองกันนาเรโจและคลองซอยต่าง ๆ
: เรือที่สัญจรในคลอง
คลองกันนาเรโจ (อิตาลี: Canale di Cannaregio กานาเลดีกันนาเรโจ; เวนิส: Canal de Canarégio กานัลเดกานาเรโจ) เป็นคลองสายหนึ่งในเมืองเวนิส ประเทศอิตาลี ตลอดสองฝั่งคลองสามารถพบอาคารที่มีสถาปัตยกรรมงดงามที่เป็นมรดกที่ตกทอดมาจากยุคสาธารณรัฐเวนิสที่เคยเรืองรอง ถือเป็นคลองที่มีความสำคัญด้านการคมนาคม เนื่องจากคลองนั้นเชื่อมต่อกับคลองใหญ่ที่สามารถเดินทางไปยังสถานที่ท่องเที่ยวอื่น ๆ ได้
คลองมีความยาว 800 เมตร กว้างไม่ต่ำกว่า 22 เมตร โดยเฉพาะบริเวณปอนเตเดลเลกูลยีเอ (Ponte delle Guglie) และกว้าง 27 เมตรบริเวณมหาวิทยาลัยกาฟอสการีแห่งเวนิส (Università Ca' Foscari Venezia)
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ กันนาเรโจ
คนกินถั่ว (คารัคชี)

| คนกินถั่ว |
| --- | --- |

ศิลปิน: อันนิบาเล คารัคชี
ปี: ค.ศ. 1580 - ค.ศ. 1590
ประเภท: จิตรกรรมสีน้ำมันบนไม้
สถานที่: หอศิลป์โคโลนา, โรม
คนกินถั่ว (อิตาลี: Mangiafagioli, อังกฤษ: The Beaneater) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยอันนิบาเล คารัคชีจิตรกรยุคบาโรกชาวอิตาลี ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์โคโลนาที่กรุงโรมในประเทศอิตาลี
ภาพ “คนกินถั่ว” อาจจะเขียนระหว่างปี ค.ศ. 1580 ถึงปี ค.ศ. 1590 (อาจจะประมาณปี ค.ศ. 1583-ค.ศ. 1585) ภาพเขียนนี้เกี่ยวข้องกับภาพ “ร้านขายเนื้อ” (Butcher's Shop) (ปัจจุบันเป็นของหอศิลป์ไครสต์เชิร์ชที่เมืองอ๊อกสฟอร์ด) ที่เป็นหัวเรื่องของภาพที่คล้ายคลึงกัน คารัคชีได้รับอิทธิพลในการเขียนภาพชีวิตประจำวันจาก วินเชนโซ แคมปิ (Vincenzo Campi) และ บาร์โทโลเมโอ พัสซาโรตติ (Bartolomeo Passarotti) แต่คารัคชีเลือกชีวิตในการเขียนภาพที่ยิ่งเป็นสามัญกว่าเช่นในสองภาพที่กล่าว แต่ในขณะเดียวกันคารัคชีก็สามารถวาดภาพที่เป็นแบบที่เป็นทางการเช่นภาพ “อัสสัมชัญของพระแม่มารี” ซึ่งเป็นการใช้การวางภาพแบบคลาสสิกได้โดยไม่มีความขัดแย้งแต่อย่างใด
ดูเพิ่ม

อันนิบาเล คารัคชี
การแก้จิตรกรรม

“ภาพเหมือนของอาร์นอลฟินิ” (The Arnolfini Portrait) โดยยาน ฟาน เอค หอศิลป์แห่งชาติ (ลอนดอน) ค.ศ. 1434 ในบรรดาสิ่งที่เปลี่ยนแปลงของภาพนี้ก็ได้แก่ใบหน้าที่สูงขึ้นราวระดับตา และดวงตาของสตรีในภาพก็มองมายังด้านหน้า ตำแหน่งเท้าของบุรุษแก้สามครั้ง การแก้เหล่าสามารถมองเห็นได้จากเครื่อง Infra-red Reflectogram
การแก้จิตรกรรม (อิตาลี: Pentimento พหูพจน์ pentimenti) หมายถึงการเปลี่ยนแปลงงานจิตรกรรมที่ทำโดยตัวจิตรกรเองที่ทิ้งร่องรอยให้เห็นว่าจิตรกรเปลี่ยนใจในการวางรูปแบบในระหว่างการเขียนภาพ รากของคำมาจากคำว่า “Pentirsi” ที่แปลว่า สำนึกผิด
ความสำคัญ

การแก้จิตรกรรมอาจจะทำให้เห็นถึงองค์ประกอบหรือการวางภาพเดิมของจิตรกร เช่นหัวหรือมือ ในที่ที่ต่างจากภาพที่เขียนเสร็จ การเปลี่ยนแปลงอาจจะเป็นการเปลี่ยนแปลงจากภาพที่ร่าง หรือที่เห็นได้จากชั้นสีที่ต่างจากสีภายใต้ (underdrawing) หรือจากการใช้สีที่มีองค์ประกอบที่แตกต่างออกไปในการเขียนสีชั้นบน (over-paint)
ดูเพิ่ม

จิตรกรรม
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ การแก้จิตรกรรม
(อังกฤษ) เว็ปไซท์ของการแก้จิตรกรรม
คลองจูเดกกา

คลองจูเดกกาเมื่อมองจากโบสถ์ซันจอร์โจมัจโจเร บนเกาะซันจอร์โจมัจโจเร
คลองจูเดกกา (อิตาลี: Canale della Giudecca กานาเลเดลลาจูเดกกา; เวนิส: Canal de ła Zueca กานัลเดวาซูเอกา) อดีตเรียก วีกาโน (อิตาลี: Vigano; เวนิส: Rigano) เป็นคลองสายหนึ่งอยู่ทางใต้ของเมืองเวนิส ประเทศอิตาลี คลองทอดยาวไปในแนวตะวันออกกับตะวันตกคั่นเมืองเวนิสกับเกาะจูเดกกา โดยสบกับคลองใหญ่ และห่างจากเกาะซันจอร์โจอินอัลกา (San Giorgio in Alga) 4 กิโลเมตรเมื่อนับจากแอ่งซันมาร์โก
คลองมีความยาว 4 กิโลเมตร กว้าง 244-450 เมตร มีความลึกเฉลี่ย 4.1 เมตร และมีส่วนลึกที่สุด 12 เมตร
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ จูเดกกา
คลองใหญ่ (เวนิส)

: ภาพถ่ายทางอากาศของคลองใหญ่เมื่อปี พ.ศ. 2544
: เรือกอนโดลาที่สัญจรในคลองใหญ่
คลองใหญ่ (อิตาลี: Canal Grande กานัลกรันเด; เวนิส: Canal Grando กานัลกรันโด) อดีตเรียก กานาลัซโซ (อิตาลี: Canalazzo; เวนิส: Canałaso กานาวาโซ) เป็นคลองสายหนึ่งในเมืองเวนิส ประเทศอิตาลี ปัจจุบันคลองสายนี้ยังคงเป็นเส้นทางคมนาคมที่สำคัญของเมือง มีระบบขนส่งมวลชนทางน้ำได้แก่ เรือโดยสารเรียกว่าวาโปเรตตี (อิตาลี: vaporetti; เวนิส: vaporeti) และบริการเรือโดยสาร (water taxi) นอกจากนี้ยังมีเรือกอนโดลา ซึ่งเป็นเรือท้องถิ่นสำหรับให้บริการแก่นักท่องเที่ยว
คลองใหญ่มีความยาว 3.8 กิโลเมตร กว้าง 30-90 เมตร และมีความลึกเฉลี่ย 5 เมตร ตัวคลองเข้าสู่ลากูนเวนิสไหลผ่านใจกลางเมืองเวนิสในลักษณะคล้ายรูปตัวเอส (S) กลับหัว ปากคลองเริ่มต้นบริเวณหน้าสถานีรถไฟเวเนเซียซันตาลูเซีย (อิตาลี: Stazione di Venezia Santa Lucia) ไหลทะลุออกปลายคลองบริเวณแอ่งซันมาร์โกเชื่อมคลองจูเดกกา (อิตาลี: Canale della Giudecca)
ตลอดสองฝั่งคลองสามารถพบอาคารที่มีสถาปัตยกรรมงดงามที่เป็นมรดกสรรสร้างมาตั้งแต่ยุคสาธารณรัฐเวนิสเรืองอำนาจ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ คลองใหญ่ (เวนิส)
กาลีเลโอ กีนี

ภาพถ่ายของ กาลิเลโอ คินี เมื่อ พ.ศ. 2447
ภาพประกาศนียบัตรของ คินี ที่ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ชั้น ตริตาภรณ์ช้างเผือก เมื่อวันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2456
ศาสตราจารย์ กาลิเลโอ คินี (อิตาลี: Galileo Chini; 2 ธันวาคม พ.ศ.2416 - 23 สิงหาคม พ.ศ.2499) มัณฑนากร นักออกแบบ จิตรกร และประติมากรชาวอิตาลี ซึ่งเดินทางเข้ามายังสยามเพื่อวาดภาพพระราชกรณียกิจของพระมหากษัตริย์ใน ราชวงศ์จักรี ตั้งแต่ รัชกาลที่ 1-6 ในสไตล์เฟรสโก (ภาพเขียนบนปูนเปียก) ที่โดมภายใน พระที่นั่งอนันตสมาคม ร่วมกับ คาร์โล ริโกลี ทำให้เขาได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ชั้น ตริตาภรณ์ช้างเผือก เมื่อวันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2456 นอกจากนี้เขายังได้วาดภาพที่เกี่ยวกับเมืองไทยไว้อีกหลายภาพ
คลังรูปภาพ

Ceramic tile façade decoration (1904)
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2456 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 3 ตริตาภรณ์ช้างเผือก (ต.ช.)
แหล่งข้อมูล

Capri, Antonio (1971). Storia della musica: Dalle antiche civiltà orientali alla musica elettronica , Casa Editrice Dr. Francesco Vallardi.
Pedagotti, Simona (2005). "Galileo Chini and the Brandini Chapel" in Francesca Allegri and Massimo Tosi (eds.), Castelfiorentino: Terra d'arte: centro viario e spirituale sulla Francigena, pp. 185–189. Federighi. ISBN 88-89159-07-3
Peleggi, Maurizio (2002). Lords of Things: The Fashioning of the Siamese Monarchy's Modern Image. University of Hawaii Press. ISBN 0-8248-2558-6
การสงบศึกกัสซีบีเล

การสงบศึกระหว่างอิตาลีกับฝ่ายสัมพันธมิตรใน ค.ศ. 1943
| การสงบศึกของรัฐอิตาลีต่อฝ่ายสัมพันธมิตร |
| --- | --- |
จากซ้ายไปขวา: เคนเนธ สตรอง, จูเซปเป กัสเตลลาโน, วอลเตอร์ เบเดลล์ สมิธ, และฟรังโก มอนตานารี ณ หมู่บ้านกัสซีบีเล
ประเภท: การยอมจำนน
วันลงนาม: 3 กันยายน ค.ศ. 1943
ที่ลงนาม: กัสซีบีเล ประเทศอิตาลี
วันมีผล: 8 กันยายน ค.ศ. 1943
เงื่อนไข: ประกาศต่อสาธารณชนในวันที่ 8 กันยายน
ผู้เจรจา:   ปีเอโตร บาโดลโย  ดไวต์ ดี. ไอเซนฮาวร์ 
ผู้ลงนาม:   จูเซปเป กัสเตลลาโน   เคนเนธ สตรอง   วอลเตอร์ เบเดลล์ สมิธ 
ภาคี:    อิตาลี   สหราชอาณาจักร   สหรัฐ 
ผู้ให้สัตยาบัน:   กองบัญชาการสูงสุดอิตาลี  สหราชอาณาจักร  สหรัฐ 
การสงบศึกกัสซีบีเล (อิตาลี: Armistizio di Cassibile) เป็นการสงบศึกที่ลงนามเมื่อวันที่ 3 กันยายน ค.ศ. 1943 ระหว่างอิตาลีกับสหรัฐและสหราชอาณาจักรในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งการสงบศึกมีการประกาศต่อสาธารณชนในอีกห้าวันต่อมา
การสงบศึกเป็นการลงนามกันระหว่างพลตรี วอลเตอร์ เบเดลล์ สมิธ จากฝ่ายสัมพันธมิตร กับพลจัตวา จูเซปเป กัสเตลลาโน จากอิตาลี ณ การประชุมของเหล่านายพลจากทั้งสองฝ่ายในค่ายทหารสัมพันธมิตรที่กัสซีบีเลในแคว้นซิซิลี ซึ่งเพิ่งถูกฝ่ายสัมพันธมิตรยึดครอง การสงบศึกได้รับการอนุมัติจากทั้งพระเจ้าวิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 3 และนายพลบาโดลโย ซึ่งดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีอิตาลีในขณะนั้น
เยอรมนีตอบโต้การสงบศึกด้วยการเปิดฉากโจมตีอิตาลี (8–19 กันยายน), ฝรั่งเศสตอนใต้, และคาบสมุทรบอลข่าน พร้อมทั้งดำเนินปฏิบัติการปลดปล่อยเบนิโต มุสโสลินี (12 กันยายน) กองทัพอิตาลีปราชัยในภาคเหนือและกลางของประเทศ โดยที่อิตาลีส่วนใหญ่ถูกกองทัพเยอรมันยึดครอง ซึ่งมีการก่อตั้งสาธารณรัฐสังคมอิตาลีหุ่นเชิด โดยมุสโสลินียังคงเป็นผู้นำของรัฐ พระมหากษัตริย์ รัฐบาลอิตาลี และกองทัพเรือส่วนใหญ่ได้อพยพไปยังภาคใต้ของประเทศ และพึ่งพาการป้องกันจากฝ่ายสัมพันธมิตร และขบวนการต่อต้านอิตาลีก็เกิดขึ้นในช่วงเวลานี้เช่นเดียวกัน
แหล่งข้อมูล

Aga Rossi, Elena (1993). Una nazione allo sbando (ภาษาอิตาลี). Bologna.
Bianchi, Gianfranco (1963). 25 luglio, crollo di un regime (ภาษาอิตาลี). Milan.
Marchesi, Luigi (1969). Come siamo arrivati a Brindisi (ภาษาอิตาลี). Milan.
แหล่งข้อมูลอื่น

(ในภาษาอิตาลี) Il diario del generale Giuseppe Castellano, La Sicilia, 8 settembre 2003
(ในภาษาอิตาลี) 8 Settembre 1943, l'armistizio Centro Studi della Resistenza dell'Anpi di Roma
The Avalon Project at Yale Law School: Terms of the Armistice with Italy; September 3, 1943
| ด ค กประวัติศาสตร์การทูตในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง |
| --- | --- |
การประชุม:  U.S.-British Staff Conference (1941)  First Inter-Allied Meeting (1941)  การประชุมแอตแลนติก (1941)  Second Inter-Allied Meeting (1941)  การประชุมมอสโกครั้งที่ 1 (1941)  การประชุมอาร์เคเดีย (1941–1942)  การประชุมวอชิงตันครั้งที่ 2 (1942)  การประชุมมอสโกครั้งที่ 2 (1942)  การประชุมกาซาบล็องกา (1943)  Adana Conference (1943)  การประชุมวอชิงตันครั้งที่ 3 (1943)  การประชุมควิเบกครั้งที่ 1 (1943)  การประชุมมอสโกครั้งที่ 3 (1943)  การประชุมไคโร (1943)  การประชุมมหาเอเชียบูรพา (1943)  การประชุมเตหะราน (1943)  การประชุมไคโรครั้งที่ 2 (1943)  Commonwealth Prime Ministers' Conference (1944)  การประชุมเบรตตันวูดส์ (1944)  การประชุมดัมบาร์ตันโอคส์ (1944)  การประชุมควิเบกครั้งที่ 2 (1944)  การประชุมมอสโกครั้งที่ 4 (1944)  การประชุมมอลตา (1945)  การประชุมยอลตา (1945)  การประชุมสหประชาชาติว่าด้วยองค์การระหว่างประเทศ (1945)  การประชุมพ็อทซ์ดัม (1945) 
แถลงการณ์ และสนธิสัญญา:  ความตกลงมิวนิก (1938)  กติกาสัญญาโมโลตอฟ–ริบเบินทร็อพ (1939)  กติกาสัญญาเหล็ก (1939)  กติกาสัญญาไม่รุกรานกันระหว่างอังกฤษ–ไทย (1940)  Destroyers for Bases Agreement (1940)  Franco-Italian Armistice (1940)  สนธิสัญญาสันติภาพมอสโก (1940)  กติกาสัญญาไตรภาคี (1940)  Declaration of St James's Palace (1941)  Anglo-Soviet Agreement (1941)  Armistice of Saint Jean d'Acre (1941)  กฎบัตรแอตแลนติก (1941)  German–Turkish Treaty of Friendship (1941)  Paris Protocols (1941)  Anglo-Soviet Treaty of 1942 (1942)  Declaration by United Nations (1942)  การสงบศึกกัสซีบีเล (1943)  Cairo Declaration (1943)  ปฏิญญามอสโก (1943) แถลงการณ์สี่ชาติ  Sino-American Treaty for the Relinquishment of Extraterritorial Rights in China (1943)  Sino-British Treaty for the Relinquishment of Extra-Territorial Rights in China (1943)  การสงบศึกมอสโก (1944)  กฎบัตรเนือร์นแบร์ค (1945)  ความตกลงพ็อทซ์ดัม (1945)  ปฏิญญาพ็อทซ์ดัม (1945)  กฎบัตรสหประชาชาติ (1945)  สนธิสัญญาสันติภาพปารีส (1947)  สนธิสัญญาซานฟรานซิสโก (1951) 
องค์การ:  Anglo-French Supreme War Council  Sino-American Cooperative Organization  คณะกรรมการที่ปรึกษาแห่งยุโรป  Council of Foreign Ministers 
เกี่ยวข้อง:  ตราสารยอมจำนนของเยอรมนี  ตราสารยอมจำนนของญี่ปุ่น
คาตันซาโร

| คาตันซาโร Catanzaro |
| --- | --- |
เทศบาล
Comune di Catanzaro โคมูเนดีคาตันซาโร
เมืองคาตันซาโร
พิกัด: 38°54′N 16°36′E﻿ / ﻿38.900°N 16.600°E﻿ / 38.900; 16.600
ประเทศ:  อิตาลี
แคว้น: คาลาเบรีย
จังหวัด: คาตันซาโร
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Rosario Olivo
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 102.3 ตร.กม. (39.5 ตร.ไมล์)
ความสูง: 0 - 580 เมตร (−1,900 ฟุต)
ประชากร (30 เมษายน พ.ศ. 2552)
 • ทั้งหมด: 93,408 คน
 • ความหนาแน่น: 913.1 คน/ตร.กม. (2,365 คน/ตร.ไมล์)
เดมะนิม: Catanzaresi
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
เว็บไซต์: www.comune.catanzaro.it
คาตันซาโร (อิตาลี: Catanzaro) เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของประเทศอิตาลี เป็นเมืองหลักของจังหวัดคาตันซาโรและแคว้นคาลาเบรีย ตั้งอยู่ใกล้กับทะเลไอโอเนียน ยังเป็นเมืองจุดตัดผ่านของทางรถไฟที่สำคัญ และเป็นศูนย์กลางการค้าของข้าวสาลี น้ำมัน และไวน์ เมืองก่อตั้งในคริสต์วรรษที่ 10 คาตันซาโรเป็นเมืองที่มีชื่อเสียงมากที่สุดในช่วงคริสต์วรรษที่ 17 ในด้านการผลิตผ้าไหม กำมะหยี่ และผ้าแพรดามัสก์ ในปัจจุบันมีประชากรประมาณ 93,000 คน พื้นที่ 102 ตารางกิโลเมตร
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซด์อย่างเป็นทางการของเมืองคาตันซาโร
การขนส่งระบบรางในนครวาติกัน

การขนส่งระบบรางในนครวาติกัน ประกอบด้วยทางรถไฟสายวาติกัน (อิตาลี: Ferrovia Vaticana) ที่มีความยาว 300 เมตร สำหรับขนส่งผู้โดยสารและสินค้าที่สถานีรถไฟนครวาติกัน (อิตาลี: Stazione Città del Vaticano) ซึ่งเป็นสถานีรถไฟเพียงแห่งเดียวในนครรัฐวาติกัน และถือเป็นชาติที่มีการขนส่งระบบรางที่สั้นที่สุดในโลก เส้นทางสายนี้เชื่อมเข้ากับทางรถไฟของอิตาลีโดยได้รับการรับรองจากสนธิสัญญาลาเตรันเมื่อปี ค.ศ. 1929 ทางรถไฟและตัวสถานีถูกสร้างขึ้นในรัชสมัยของสมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 11 เพื่อความสะดวกในการขนส่งสินค้าและผู้คนจากอิตาลีเข้าสู่ภายในนครวาติกัน
ปัจจุบันทางรถไฟสายนี้จะบริการขนส่งสินค้าขาเข้าเป็นส่วนใหญ่ มีขนส่งผู้โดยสารเข้ามาเป็นครั้งคราว ซึ่งโดยมากมักจะมาในรูปแบบเชิงสัญลักษณ์หรือเชิงพิธีการเสียมากกว่า
ประวัติ

แต่เดิมทางรถไฟไม่ได้รับการอนุญาตให้ก่อสร้างในเขตนครรัฐวาติกัน ปรากฏในรัชกาลสมเด็จพระสันตะปาปาเกรกอรีที่ 16 มีพระราชวินิจฉัยมิให้ก่อสร้างทางรถไฟ และทรงกล่าวว่า "รางรถไฟคือทางของนรกภูมิ" (ฝรั่งเศส: chemin de fer, chemin d'enfer) หลังสิ้นรัชกาลเก่า สมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 9 จึงดำรงตำแหน่งประมุขแห่งคริสตจักรสืบมา พระองค์เริ่มก่อสร้างเส้นทางรถไฟจากโบโลญญาไปอังโกนา แต่ถูกกองทัพของราชอาณาจักรซาร์ดิเนียยึดครองในปี ค.ศ. 1861 ก่อนที่จะสร้างทางรถไฟสำเร็จ
ในรัชสมัยของสมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 11 มีการก่อสร้างเส้นทางรถไฟและสถานีรถไฟในเขตนครรัฐวาติกันเชื่อมต่อกับเส้นทางรถไฟของประเทศอิตาลีตามสนธิสัญญาลาเตรันเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1929 โดยกระทรวงโยธาธิการของราชอาณาจักรอิตาลีเป็นผู้ดำเนินการก่อสร้างเมื่อวันที่ 3 เมษายน ค.ศ. 1929 โดยยกมูนดินให้สูงขึ้น 38 เมตรจากระดับน้ำทะเลเท่ากับระดับความสูงของสถานีรถไฟโรมาซันปีเอโตรของประเทศอิตาลี หลังจากนั้นจึงได้ก่อสร้างสะพานทอดไปยังเขตแดนของวาติกันโดยรัฐบาลอิตาลีออกใช้จ่ายให้ ส่วนเงินที่ใช้ในการก่อสร้างสถานีรถไฟนครวาติกันคือทุนที่ได้รับตามข้อตกลงในสนธิสัญญา จำนวน 750 ล้านลีราอิตาลี โดยตัวสถานีสร้างตั้งแต่ปี ค.ศ. 1929–1933
มีรถจักรไอน้ำเข้าไปวาติกันครั้งแรกเมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ. 1932 ก่อนจะมีพิธีเปิดสถานีรถไฟนครวาติกันอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 2 ตุลาคม ค.ศ. 1934 โดยการรถไฟแห่งประเทศอิตาลีได้ให้ประโยชน์ในกิจการรถไฟสายนี้ให้แก่สันตะสำนักสำหรับใช้ประโยชน์ร่วมกันระหว่างสองประเทศเมื่อวันที่ 12 กันยายน ค.ศ. 1934 กระทั่งเดือนตุลาคมปีเดียวกัน กระทรวงโยธาธิการจึงได้ส่งมอบเส้นทางรถไฟที่สมบูรณ์แก่การรถไฟแห่งประเทศอิตาลีและสันตะสำนัก
สถานีรถไฟ

สถานีรถไฟนครวาติกัน (อิตาลี: Stazione Città del Vaticano) เป็นสถานีรถไฟเพียงแห่งเดียวในทางรถไฟสายวาติกัน ตั้งอยู่ห่างจากประตูข้ามพรมแดนวาติกัน-อิตาลีราว 20 เมตร ออกแบบโดยจูเซปเป โมโม เริ่มก่อสร้างเมื่อวันที่ 3 เมษายน ค.ศ. 1929 ก่อนเปิดให้บริการในปี ค.ศ. 1933 ตัวอาคารมีขนาด 61 x 21.5 เมตร สร้างด้วยหินอ่อนสีขาว ตรงกลางมีความสูง 16.85 เมตร และด้านข้าง 5.95 เมตร เฮนรี วอลลัม มอร์ตัน นักเขียนชาวอังกฤษ อธิบายลักษณะของตัวอาคารไว้ว่า "เหมือนธนาคารบาร์คลีส์สาขาลอนดอน"
ปัจจุบันส่วนหนึ่งของอาคารยังใช้เป็นสถานีรับ-ส่งผู้โดยสารและสินค้า ส่วนหนึ่งถูกดัดแปลงเป็นพิพิธภัณฑ์กษาปณ์และตราไปรษณียากร และอีกส่วนถูกดัดแปลงเป็นห้างสรรพสินค้าปลอดภาษีเปิดบริการเฉพาะบุคคลที่มีสัญชาติวาติกันและนักการทูตเท่านั้น
ระเบียงภาพ

สถานีรถไฟนครวาติกัน
ประตูข้ามพรมแดน เมื่อมองจากฝั่งอิตาลีเข้าไปวาติกัน
อุโมงค์รถไฟของวาติกัน ภายในมีแป้นปะทะ
สินค้าขาเข้าที่ลำเลียงโดยรถไฟ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ การขนส่งระบบรางในนครวาติกัน
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ สถานีรถไฟนครวาติกัน
(อิตาลี) ข้อมูลของทางรถไฟสายวาติกัน
คณะกรรมการพาราลิมปิกอิตาลี

คณะกรรมการพาราลิมปิกอิตาลี (อิตาลี: Comitato Italiano Paralimpico; CIP, อังกฤษ: Italian Paralympic Committee, รหัสไอโอซี: ITA) เป็นคณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งชาติที่เป็นตัวแทนของประเทศอิตาลีสำหรับการเคลื่อนไหวกีฬาพาราลิมปิก มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่โรม ประเทศอิตาลี ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2533 เป็นองค์กรไม่แสวงหาผลกำไรที่คัดเลือกทีมและระดมทุนเพื่อส่งผู้เข้าแข่งขันจากอิตาลีเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกที่จัดโดยคณะกรรมการพาราลิมปิกสากล (ไอพีซี) และเป็นสมาชิกของคณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งยุโรป (อีพีซี)
ดูเพิ่ม

ประเทศอิตาลีในพาราลิมปิก
ประเทศอิตาลีในโอลิมปิก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาอิตาลี)
Home page at IPC web site
| ด ค ก คณะกรรมการพาราลิมปิกยุโรป (EPC) |
| --- | --- |
 อันดอร์รา  อาร์เมเนีย  ออสเตรีย  อาเซอร์ไบจาน  เบลารุส  เบลเยียม  บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา  บัลแกเรีย  โครเอเชีย  ไซปรัส  เช็กเกีย  เดนมาร์ก  เอสโตเนีย  หมู่เกาะแฟโร  ฟินแลนด์  ฝรั่งเศส  จอร์เจีย  เยอรมนี  สหราชอาณาจักร  กรีซ  ฮังการี  ไอซ์แลนด์  ไอร์แลนด์  อิสราเอล  อิตาลี  ลัตเวีย  ลิกเตนสไตน์  ลิทัวเนีย  ลักเซมเบิร์ก  มอลตา  มอลโดวา  มอนเตเนโกร  เนเธอร์แลนด์  นอร์ทมาซิโดเนีย  นอร์เวย์  โปแลนด์  โปรตุเกส  โรมาเนีย  รัสเซีย  เซอร์เบีย  สโลวาเกีย  สโลวีเนีย  สเปน  สวีเดน  สวิตเซอร์แลนด์  ตุรกี  ยูเครน
จอนาตา แวร์ซูรา

| ข้อมูลส่วนตัว |
| --- | --- | --- | --- |
ชื่อเต็ม:  จอนาตา แวร์ซูรา
วันเกิด:  27 พฤษภาคม พ.ศ. 2535 (32 ปี)
สถานที่เกิด:  กรุงเทพมหานคร
ส่วนสูง:  1.75 m (5 ft 9 in)
ตำแหน่ง:  กองกลาง
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  เชียงราย ยูไนเต็ด
หมายเลข:  27
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2010–2016 |  ซุปเปอร์ พาวเวอร์ สมุทรปราการ |  11 |  (0) |
| 2011 |  → สระแก้ว (ยืมตัว) |  9 |  (0) |
| 2014 |  → ภูเก็ต (ยืมตัว) |  0 |  (0) |
| 2015 |  → หัวหินซิตี (ยืมตัว) |  12 |  (0) |
| 2016 |  → อุบล ยูไนเต็ด (ยืมตัว) |  24 |  (1) |
| 2017 |  อุบล ยูไนเต็ด |  30 |  (0) |
| 2018 |  ราชบุรี มิตรผล |  19 |  (0) |
| 2019– |  เชียงราย ยูไนเต็ด |  17 |  (1) |
| 2019 |  → เชียงใหม่ (ยืมตัว) |  24 |  (0) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
จอนาตา แวร์ซูรา (อิตาลี: Gionata Verzura , 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2535) นักฟุตบอลชาวไทยเชื้อสายอิตาลี ปัจจุบันลงเล่นให้กับสโมสรเชียงราย ยูไนเต็ด แห่งศึกไทยลีก ในตำแหน่งกองกลาง
จอนาตามีชื่อเล่นว่า จอน เกิดเมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2535 ที่กรุงเทพมหานคร โดยมีพ่อเป็นชาวอิตาลีและแม่เป็นชาวไทย จอนาตามีน้องชายฝาแฝดคือ อันตอนิโอ แวร์ซูรา นักฟุตบอลในตำแหน่งปีก ซึ่งปัจจุบันเล่นให้กับนครศรี ยูไนเต็ด ในไทยลีก 3
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กผู้เล่นชุดปัจจุบันของสโมสรฟุตบอลเชียงราย ยูไนเต็ด  |
| --- | --- |
 1 อภิรักษ์  2 บรรพกิจ  3 ธนะศักดิ์  4 ปิยพล  5 ลี-จุง-มูน  6 โอลิเวียร่า  7 เศรษฐสิทธิ์  8 มาชาโด  9 ชิตชนก  10 โรดริกินโญ่  11 อิวรี่  14 ภาสกร  15 สันติภาพ  17 จอนาตา  19 เกียรติพล  20 ทักษ์ดนัย  22 อภิรักษ์  24 ยู ยง-ฮยอน  30 สุริยา  35 อธิบดี  99 สิทธิโชค  หัวหน้าผู้ฝึกสอน: โมโร
คาบสมุทรอิตาลี

ภาพถ่ายทางอากาศของคาบสมุทรอิตาลี
คาบสมุทรอิตาลี หรือ คาบสมุทรแอเพนไนน์ (อิตาลี: Penisola italiana, Penisola appenninica) เป็นคาบสมุทรที่ตั้งอยู่ในภูมิภาคยุโรปใต้ พื้นที่ทางตอนเหนือติดกับเทือกเขาแอลป์และประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ทางทิศตะวันออกติดกับทะเลเอเดรียติก ทางทิศใต้ติดกับทะเลไอโอเนียน และทางทิศตะวันตกติดกับทะเลติร์เรเนียนและทะเลลีกูเรียน คาบสมุทรนี้มีรูปร่างคล้ายรองเท้าบูท โดยบริเวณตอนกลางของคาบสมุทรมีเทือกเขาแอเพนไนน์เป็นแกนกลาง บริเวณตอนเหนือมีที่ราบลุ่มแม่น้ำโปซึ่งตั้งอยู่ระหว่างเทือกเขาแอลป์กับเทือกเขาแอเพนไนน์นั้น เป็นที่ราบลุ่มอันอุดมสมบูรณ์มีรูปร่างเป็นรูปสามเหลี่ยม และเป็นที่ตั้งเมืองสำคัญของประเทศอิตาลี เช่น มิลาน ตูริน เวนิส โบโลญญา ปาร์มา เวโรนา
คาบสมุทรอิตาลีมีความยาวประมาณ 1,000 กิโลเมตร ความกว้างโดยเฉลี่ยประมาณ 290 กิโลเมตร และตั้งอยู่ในภูมิภาคยุโรปใต้ มีพื้นที่ประมาณ 260,000 ตารางกิโลเมตร (ไม่นับรวมพื้นที่เกาะซิซิลีและเกาะซาร์ดิเนีย) เป็นคาบสมุทรที่มีพื้นที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 4 ของทวีปยุโรป รองจาก คาบสมุทรสแกนดิเนเวีย คาบสมุทรไอบีเรีย และคาบสมุทรบอลข่าน ตามลำดับ เมืองใหญ่ที่ตั้งอยู่บริเวณคาบสมุทรอิตาลีเรียงตามลำดับ 4 อันดับแรกได้แก่ โรม มิลาน เนเปิลส์ และตูริน ภูมิอากาศบริเวณคาบสมุทรอิตาลีเป็นแบบเมดิเตอร์เรเนียน พืชที่ปลูกส่วนใหญ่ที่นิยมปลูกคือ มะกอกเพื่อทำน้ำมันมะกอก และองุ่นเพื่อใช้ทำไวน์ เมืองท่าที่สำคัญบนคาบสมุทรอิตาลีได้แก่ เจนัว เวนิส และเนเปิลส์
ประเทศที่ตั้งอยู่บริเวณคาบสมุทรอิตาลี

ประเทศอิตาลี
ประเทศซานมารีโน
นครรัฐวาติกัน
| ด ค กภูมิภาคหลักและอนุภูมิภาคของโลก |
| --- | --- |
ทวีปแอฟริกา:  เมดิเตอร์เรเนียน  สะฮารา เหนือ อัลมัฆริบ  ตะวันออกกลาง  ตะวันออกกลางและแอฟริกาเหนือ  อัลมัชริก  ใต้สะฮารา ตะวันตก  ตะวันออก จะงอย  เกรตเลกส์  กลาง  ใต้  เกาะ 
ทวีปอเมริกา:  เหนือ แปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ  ตะวันออกเฉียงเหนือของสหรัฐ  นิวอิงแลนด์  ตะวันตกกลาง  ตอนกลางของแอตแลนติก  ตะวันตกของสหรัฐ  ตะวันตกเฉียงใต้  รัฐแห่งขุนเขา  ใต้ตอนกลางของสหรัฐ  ใต้ของสหรัฐ  ชายฝั่งตะวันออก  ชายฝั่งตะวันตก  ไบเบิลเบลต์  แอปพาเลเชีย  เกรตเลกส์  ตะวันออกของแคนาดา  ตะวันตกของแคนาดา  Canadian Prairies  เหนือของแคนาดา  แอตแลนติกของแคนาดา  เหนือของเม็กซิโก  เอริโดอเมริกา  แคริบเบียน  หมู่เกาะเวสต์อินดีส  กลาง  ตอนกลาง  มีโซอเมริกา  แองโกล  ฝรั่งเศส  ลาติน ไอบีเรีย ฮิสแปนิก  โปรตุเกส  ลาตินอเมริกาและแคริบเบียน 
ทวีปอเมริกาใต้:  กรวยใต้  เหนือ (รัฐเกียนา)  หมู่เกาะเวสต์อินดีส  ปาตาโกเนีย  แอมะซอน  ลาตินอเมริกาและแคริบเบียน 
ทวีปเอเชีย:  กลาง ทะเลอารัล  ทะเลทรายอารัลคุม  ทะเลแคสเปียน  ตะวันออกไกล แปซิฟิกเอเชีย รัสเซียตะวันออกไกล  ตะวันออก ตะวันออกเฉียงเหนือ  เอเชียชั้นใน เกรตเตอร์เอเชียกลาง  ตะวันออกเฉียงใต้ ภาคพื้นทวีป  ภาคพื้นสมุทร  เหนือ ไซบีเรีย  ยูรัล  ใต้ รัฐหิมาลัย  อนุทวีปอินเดีย  ตะวันตก ลิแวนต์ ทะเลเดดซี  เมดิเตอร์เรเนียน  เกรตเตอร์อิหร่าน ที่ราบสูงอิหร่าน  คาบสมุทรอาหรับ  คอเคซัส คอเคซัสใต้  ตะวันออกกลาง ตะวันออกกลางและแอฟริกาเหนือ  ตะวันออกใกล้  อัลมัชริก  เอเชียแปซิฟิก 
ทวีปยุโรป:  กลาง  เหนือ บอลติก  บริติชไอลส์  นอร์ดิก  ตะวันตกเฉียงเหนือ  สแกนดิเนเวีย คาบสมุทรสแกนดิเนเวีย  ตะวันออก ตะวันออกเฉียงใต้  บอลข่าน  คอเคซัส คอเคซัสใต้  คอเคซัสเหนือ  รัสเซียตอนใต้  รัสเซียยุโรป  ใต้ ไอบีเรีย  อิตาลี คาบสมุทรอิตาลี  บอลข่าน  ตะวันออกเฉียงใต้  เมดิเตอร์เรเนียน  ตะวันออกกลาง  ตะวันตก แอตแลนติก  กลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำ  ตะวันตกเฉียงเหนือ  เยอรมัน  โรแมนซ์  เซลติก  สลาฟ 
โอเชียเนีย:  ออสตราเลเชีย ออสเตรเลีย  เกาะนิวกินี  ทวีปซีแลนเดีย  เกาะในแปซิฟิก ประเทศไมโครนีเชีย  เมลานีเชีย  พอลินีเชีย 
ขั้วโลก:  แอนตาร์กติก  อาร์กติก 
มหาสมุทร:  โลก (ทะเล)  แอนตาร์กติก/ใต้ การบรรจบกัน  อาร์กติก  แอตแลนติก  อินเดีย  แปซิฟิก เกรตแบร์ริเออร์รีฟ  ร่องลึกก้นสมุทรมาเรียนา  วงแหวนไฟ  รายชื่อทะเล 
ภูมิภาคโลก ที่ไม่ใช่ทวีป:  โลกเหนือและโลกใต้ ทั่วโลกตะวันตกเฉียงเหนือ  ทั่วโลกตะวันตกเฉียงใต้  โกลบอลตะวันออก ทั่วโลกตะวันออกเฉียงใต้  แผ่นดินและซีกโลกน้ำ โลกตะวันตกเฉียงเหนือ  โลกตะวันตกเฉียงใต้  โลกตะวันออก โลกตะวันออกเฉียงใต้  แผ่นดินและซีกโลกน้ำ 
  ทวีปของโลก / รายชื่อทะเล