stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พระนางปิยราชเทวี

| พระนางปิยราชเทวี   ပီယရာဇာဒေဝီ |
| --- | --- |
"เม้ยมะนิก" โดย เหม เวชกร, ค.ศ. 1964 (พ.ศ. 2507)
อัครมเหสีแห่งหงสาวดี
ดำรงพระยศ: 5 มกราคม ค.ศ. 1384 – ป. เมษายน ค.ศ. 1392
ก่อนหน้า: นางอำเตียว
ถัดไป: ราชเทวี

ประสูติ: ป. คริสต์ทศวรรษ 1360
สวรรคต: ป. เมษายน ค.ศ. 1392   เดือนกะโซน มรันมาศักราช 754 พะโค
คู่อภิเษก: มะจัดสุด (?–1383)   พระเจ้าราชาธิราช (1383–92)
พระราชบุตร: ไม่มีรายงาน
ราชวงศ์: อาณาจักรหงสาวดี
ศาสนา: พุทธเถรวาท
พระนางปิยราชเทวี (พม่า: ပီယရာဇာဒေဝီ, ออกเสียง: [pìja̰ jàzà dèwì]; ประมาณ 1360 – ประมาณ เมษายน 1392) พระนามเดิม เม้ยมะนิก (มอญ: မွေ့ မနိတ်; Mwei Maneit เมฺว มะนิ แปลว่า "แม่มณี") เป็นพระอัครมเหสีองค์ที่ 2 ใน พระเจ้าราชาธิราช กษัตริย์องค์ที่ 9 แห่ง อาณาจักรหงสาวดี ระหว่าง ค.ศ. 1384 ถึง 1392 ได้รับการสถาปนาเป็นพระอัครมเหสีเมื่อ ค.ศ. 1390 ภายหลัง ตะละแม่ท้าว พระอัครมเหสีพระองค์แรกปลงพระชนม์ชีพพระองค์เองด้วยความน้อยพระทัย
พญาพะโร

| พญาพะโร  ဗညားဗရူး> กษัตริย์แห่งหงสาวดี |
| --- | --- |
ครองราชย์: ค.ศ. 1446–1451
ก่อนหน้า: พญารามที่ 1
ต่อไป: พญาเกียรติ์

ประสูติ: ป. ค.ศ. 1418 พะโค
สวรรคต: 30 พฤษภาคม ค.ศ. 1451   แรม 15 ค่ำ เดือน 813 ME พะโค
ชายา: Ye Mibaya
ราชวงศ์: ฟ้ารั่ว
พระราชบิดา: Binnya Bye
พระราชมารดา: พระนางเชงสอบู
ศาสนา: พุทธเถรวาท
พญาพะโร (พม่า: ဗညားဗရူး บะญาบะยู, ออกเสียง: [bəɲá bəjú]; มอญ: ဗညားဗရောဝ်; ประมาณ 1418–1451) พงศาวดารมอญพม่าเรียกว่าพระยาแก่นท้าว เป็นพระเจ้าหงสาวดีรัชกาลที่ 12 ครองราชสมบัติระหว่าง ค.ศ. 1446 ถึง 1451 พระองค์เป็นพระราชนัดดาและพระราชโอรสบุญธรรมของพญารามที่ 1 กษัตริย์รัชกาลที่ 11 ได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์ภายหลังพระราชบิดาบุญธรรมสวรรคต ตลอด 5 ปีในรัชสมัยเป็นช่วงที่บ้านเมืองเจริญรุ่งเรืองและสงบสุขเพราะพญาพะโรมักจะปลอมพระองค์เป็นสามัญชนเดินทางไปทั่วอาณาจักรเพื่อตรวจสอบการทำงานของขุนนางท้องถิ่นรวมถึงศึกษาชีวิตความเป็นอยู่ของราษฎร
พญาพะโรสวรรคตเมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม ค.ศ. 1451 เนื่องจากถูกปลงพระชนม์โดยพระราชโอรสของพญาธรรมราชา กษัตริย์รัชกาลที่ 10 ซึ่งต่อมาขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็นพญาเกียรติ์ กษัตริย์รัชกาลที่ 13
นางอุ่นเรือน

นางอุ่นเรือน (มอญ: ဏင်ဥရိုန်; พม่า: နှင်းဥရိုင်, ออกเสียง: [n̥ɪ́ɰ̃.ʔṵ.jàɪ̯ɰ̃]; ประมาณคริสต์ทศวรรษ 1250 – ประมาณคริสต์ทศวรรษ 1310) เจ้าหญิงแห่ง เมาะตะมะ และเป็นพระราชมารดาของกษัตริย์ 2 พระองค์คือ พระเจ้าแสนเมือง และ พระเจ้ารามมะไตย
พระนางมีส่วนช่วยให้พระเชษฐาพระองค์ใหญ่คือ พระเจ้าฟ้ารั่ว ปฐมกษัตริย์แห่งอาณาจักรหงสาวดีขณะยังเป็น มะกะโท เข้ายึดอำนาจการปกครองในเมือง เมาะตะมะ เมื่อ ค.ศ. 1285 ในอีกเกือบ 30 ปีต่อมาพระนางและพระสวามีคือ สมิงมังละ เจ้าเมือง มยองยา ได้เข้าล้มการปกครองของ พระเจ้ารามประเดิด กษัตริย์องค์ที่ 2 ผู้เป็นพระเชษฐาของนางอุ่นเรือนและสถาปนาพระโอรสองค์ใหญ่คือเจ้าชายสอโอขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อมา
พญาเกียรติ์แห่งเมาะตะมะ

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ พญาเกียรติ์ (แก้ความกำกวม)
| พญาเกียรติ์แห่งเมาะตะมะ> อุปราชแห่งเมาะตะมะ |
| --- | --- |
ดำรงพระยศ: ค.ศ. 1422–1442/43
รัชสมัย: พญาธรรมราชา (ค.ศ. 1422–1424)   พญารามที่ 1 (ค.ศ. 1424–1442/43)
ก่อนหน้า: พญาธรรมราชา
ถัดไป: ตะละมีซอ

ประสูติ: ป. ค.ศ. 1395 หงสาวดี   อาณาจักรหงสาวดี
สวรรคต: ค.ศ. 1442/43 เมาะตะมะ   อาณาจักรหงสาวดี
ราชวงศ์: ฟ้ารั่ว
พระบิดา: พระเจ้าราชาธิราช
ศาสนา: พุทธเถรวาท
พญาเกียรติ์ (มอญ: ဗညာကေန်, พม่า: ဗညားကျန်း, ค.ศ. 1395 – 1442/43) อุปราชแห่งเมาะตะมะจาก ค.ศ. 1422 ถึง 1442/43 พระราชโอรสของ พระเจ้าราชาธิราช พญาเกียรติ์เป็นเจ้าเมืองทะละ จาก ค.ศ. 1414 ถึง 1422 ได้รับพระอิสริยยศเป็น พญาทะละ
เขามาราปี

ระวังสับสนกับ เขาเมอราปี
| มาราปี |
| --- | --- |
ภาพถ่ายเขามาราปีเมื่อปี 2017
จุดสูงสุด
ความสูง เหนือระดับน้ำทะเล: 2,885 เมตร (9,465 ฟุต) 
ความสูง ส่วนยื่นจากฐาน: 2,116 เมตร (6,942 ฟุต)
รายชื่อ: อัลตรา รีบู
พิกัด: 00°22′48″S 100°28′27″E﻿ / ﻿0.38000°S 100.47417°E﻿ / -0.38000; 100.47417 
ข้อมูลทางภูมิศาสตร์
มาราปีจังหวัดสุมาตราตะวันตก ประเทศอินโดนีเซีย 
เทือกเขา: เทือกเขาบารีซัน
ข้อมูลทางธรณีวิทยา
ประเภทภูเขา: ภูเขาไฟแบบคอมเพล็กซ์
การปะทุครั้งล่าสุด: ธันวาคม พ.ศ. 2566
มาราปี (อินโดนีเซีย: Gunung Marapi, มีนังกาเบา: Gunuang Marapi, ยาวี: ڬونوواڠ ماراڤي) เป็นภูเขาไฟแบบคอมเพล็กซ์ในจังหวัดสุมาตราตะวันตก ประเทศอินโดนีเซีย และเป็นภูเขาไฟที่ยังคุกกรุ่นอยู่ที่สุดในเกาะสุมาตรา เช่นเดียวกับเขาเมอราปีบนเกาะชวา ชื่อนี้มีความหมายว่า "เขาแห่งไฟ" เขามาราปีมีความสูง 2,885 เมตร (9,465.2 ฟุต) จากระดับน้ำทะเล มีเมืองและนครจำนวนมากที่ตั้งอยู่รายล้อมเขา ซึ่งรวมถึงบูกิตติงงี, ปาดังปันจัง และ บาตูซังการ์ ภูเขาไฟนี้ยังเป็นจุดหมายยอดนิยมของนักไต่เขา
ปรัมปราวิทยา

ตามตำนานเชื่อว่าเขาลูกนี้เป็นจุดที่ชาวมีนังกาเบามาตั้งรกรากเป็นครั้งแรกหลังเรือแล่นมาจอดที่บนเขานี้ ในเวลานั้นเขานี้มีขนาดเท่าไข่หนึ่งฟองและรายล้อมไปด้วยน้ำ มีหินอนุสรณ์ศพจำนวนมากในภูมิภาคนี้ที่หันออกสู่ทิศของเขาลูกนี้ อันบ่งบอกว่าเขามาราปีมีความสำคัญทางวัฒนธรรมในพื้นที่แถบนี้
การปะทุ

เขามาราปีมีประวัติศาสตร์การปะทุบ่อยครั้ง มีการปะทุครั้งสำคัญในเดือนกันยายน 1830, ในเดือนมกราคม 1975 ซึ่งมีการปะทุที่ก่อให้เกิดดินไหลและลาฮาร์ซึ่งทำให้มีผู้เสียชีวิต และอีกครั้งที่สำคัญคือการปะทุในปี 1979 ซึ่งเป็นผลให้มีผู้เสียชีวิต 60 ราย นับตั้งแต่ปี 2011 เขามาราปีจัดเป็นภูเขาไฟระดับสอง ในระบบเตือนภัยที่มีสี่ระดับของกรมสำรวจภูเขาไฟอินโดนีเซีย การทำนายการปะทุของเขามาราปีมีการบรรยายไว้ว่ากระทำได้ยาก เนื่องจากต้นธาร (source) ของการปะทุอย่างฉับพลันของเขามาราปีอยู่ตื้นและใกล้ยอดเขา ทำให้การปะทุของเขามาราปีไม่ได้เกิดจากการเคลื่อนตัวของแมกมาในชั้นลึก ๆ ซึ่งสามารถตรวจจับได้ในรูปของแผ่นดินไหวเหตุภูเขาไฟบนเครื่องตรวจจับแผ่นดินไหว กระนั้น มีผู้คนอาศัยอยู่ราว 1,400 คน บนชั้นต่าง ๆ ของเขามาราปี ในหมู่บ้านรูไบ กัล โกบะฮ์จูมันตีอัง ห่างไป 5 ถึง 6 กิโลเมตรจากยอดเขา
ในเดือนธันวาคม 2023 เกิดการปะทุที่เป็นผลให้มีนักไต่เขาเสียชีวิต 23 ราย เถ้าตะกอนกระจายไปถึงความสูง 3,000 เมตร (9,800 ฟุต) และมีการกำหนดเขตหวงห้ามขนาด สาม-กิโลเมตร (1.9-ไมล์) รอบภูเขาไฟ
วัดปรมัยยิกาวาส

| วัดปรมัยยิกาวาส |
| --- | --- |
พระเจดีย์มุตาว วัดปรมัยยิกาวาส

ชื่อสามัญ: วัดปากอ่าว
ที่ตั้ง: เลขที่ 51 หมู่ที่ 7  ตำบลเกาะเกร็ด อำเภอปากเกร็ด  จังหวัดนนทบุรี 11120
ประเภท: พระอารามหลวง ชั้นโท ชนิดวรวิหาร
เจ้าอาวาส: พระวชิรรังษี (บัวทอง ถาวโร) ป.ธ.5
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดปรมัยยิกาวาส [ปะ-ระ-ไม-ยิ-กา-วาด] เป็นพระอารามหลวงชั้นโท ชนิดวรวิหาร ตั้งในหมู่ที่ 7 บ้านโอ่งอ่าง ตำบลเกาะเกร็ด อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี
วัดปรมัยยิกาวาสเป็นวัดโบราณ น่าจะสร้างหลังจากสมเด็จพระที่นั่งท้ายสระโปรดให้ขุดคลอง เมื่อ พ.ศ. 2264 ชาวเรือเรียก วัดปากอ่าว จนปี พ.ศ. 2307 พม่าบุกยึดเมืองนนทบุรี กลายเป็นวัดร้างเมื่อปี พ.ศ. 2317 ชาวมอญที่อพยพมาในรัชสมัยสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีได้บูรณปฏิสังขรณ์ใหม่ คนมอญเรียกว่า "เภี่ยมุเกี๊ยะเติ้ง" (มอญ: ဘာမုဟ်ဂဒုင် แปลว่า วัดแหลมที่ยื่นไปในน้ำ)
ในปี พ.ศ. 2417 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เสด็จพระราชดำเนินทอดกฐินวัดมอญ 4 วัด ได้แก่ วัดปากอ่าว วัดรามัญ (วัดเกาะพญาเจ่ง) วัดบางพัง และวัดสนาม (สนามเหนือ) ต่อมาทรงเห็นว่าวัดปากอ่าวทรุดโทรมมาก จึงโปรดเกล้าฯ ให้ปฏิสังขรณ์วัดใหม่ทั้งวัดโดยรักษารูปแบบมอญไว้ เพื่อถวายเป็นพระราชกุศล สนองพระคุณสมเด็จพระบรมราชมาตามหัยิกาเธอ กรมพระยาสุดารัตน์ราชประยูร ผู้ทรงอภิบาลพระองค์มาแต่ทรงพระเยาว์ และได้พระราชทานนามวัดว่า วัดปรมัยยิกาวาส ซึ่งมีความหมายว่า "วัดของพระบรมอัยยิกา"
พระประธานประจำพระอุโบสถ
สิ่งสำคัญภายในวัดมีพระอุโบสถที่มีภาพจิตรกรรมฝาผนังแบบไทยประยุกต์ บานประตูหน้าต่างประดับ ลายปูนปั้นเขียนด้วยสี กำแพงแก้วรอบพระอุโบสถมีลวดลายที่สวยงาม เป็นกำแพงเหล็กอย่างดีทำมาจากยุโรป อีกทั้งด้านหลังพระอุโบสถมีพระเจดีย์รูปทรงแบบมอญซึ่งพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้เสด็จพระราชดำเนินมาทรงบรรจุพระบรมสารีริกธาตุที่เจดีย์นี้ เมื่อปี พ.ศ. 2427 และใกล้กันนั้นมีพระวิหารซึ่งเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธไสยาสน์ขนาดใหญ่เป็นที่สามในอำเภอปากเกร็ด ส่วนด้านหน้าพระวิหารเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปหินอ่อน ซึ่งพระปฏิมากรซานซิวซูนทูลเกล้าฯ ถวายพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และมี "พระนนทมุนินท์" เป็นพระพุทธรูปปางขัดสมาธิเพชร หน้าตักกว้าง 1 เมตร สูง 1.65 เมตร หล่อด้วยโลหะ พระศาสนโสภณ (อ่อน) เจ้าคณะมณฑลกรุงเทพสร้างเป็นพระพุทธรูปประจำเมืองนนทบุรี พระยาราชสงครามเป็นผู้อัญเชิญมาประดิษฐานไว้ด้านใต้พระวิหารพระพุทธไสยาสน์
วัดปรมัยยิกาวาสวรวิหาร มีประเพณีของเมืองสืบมาว่า เมื่อผู้ว่าราชการจังหวัดนนทบุรีย้ายมาดำรงตำแหน่งใหม่ ได้จัดพิธีรับอย่างเป็นทางการพร้อมมีพิธีนมัสการพระพุทธรูปประจำเมืองนนทบุรีที่วัดแห่งนี้ สร้างขึ้นในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เพื่อเป็นพระพุทธรูปประจำจังหวัดนนทบุรีประดิษฐานอยู่ในตู้กระจก ใต้พาไล ด้านหลังพระวิหารแห่งนี้ด้วย วัดมอญเก่าแก่แห่งนี้มีต้นไม้ใหญ่ให้ร่มเงามากมาย ทั้งยังมีม้านั่งสำหรับชมทัศนียภาพอันสวยงามริมเกาะ นับเป็นวัดสำคัญวัดหนึ่งของเกาะเกร็ด
แหล่งข้อมูลอื่น

แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ วัดปรมัยยิกาวาส
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
13°54′47″N 100°29′24″E﻿ / ﻿13.91296°N 100.49002°E﻿ / 13.91296; 100.49002
สมิงพระราม

| สมิงพระราม |
| --- | --- |

เจ้าเมือง โด่นวุน?
ดำรงตำแหน่ง ป. ค.ศ. 1423 – ป. คริสต์ทศวรรษ 1440
กษัตริย์: พญาธรรมราชา   พญารามที่ 1
ก่อนหน้า: ?
ถัดไป: ?
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ป. คริสต์ทศวรรษ 1380 อาณาจักรหงสาวดี
เสียชีวิต: ? อาณาจักรหงสาวดี
ศาสนา: พุทธเถรวาท
คู่สมรส: ตะละมีซอ
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้: อาณาจักรหงสาวดี   อาณาจักรอังวะ
สังกัด: กองทัพหงสาวดี   กองทัพอังวะ
ยศ: นายพล
หน่วย: ทหารบก   ทหารเรือ
ผ่านศึก: สงครามสี่สิบปี   สงครามอังวะ-หงสาวดี (ค.ศ. 1430–1431)

สมิงพระราม (มอญ: သ္ငီပရာံ, พม่า: သမိန်ဗရမ်း) ผู้บัญชาการช่วงต้น คริสต์ศตวรรษที่ 15 ต่อสู้ให้กับทั้งสองฝ่ายใน สงครามสี่สิบปี ระหว่าง อาณาจักรหงสาวดี และ อาณาจักรอังวะ เขาเป็นที่รู้จักอย่างดีในประวัติศาสตร์พม่าจากการขับไล่การรุกรานของจีน ใน ค.ศ. 1457–1458 (เหตุการณ์นี้รู้จักในชื่อ สมิงพระรามอาสา) ขณะรับใช้อดีตศัตรูของเขา อาณาจักรอังวะ
สมิงพระรามพระราชบุตรเขยของ พระเจ้าราชาธิราช แปรพักตร์ไปอังวะหลังจากถูกจับในการรบปี ค.ศ. 1414 จากความสำเร็จของเขาในการต่อสู้กับจีน ทำให้เขาได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้าเมือง Lagaing โดย พระเจ้าฝรั่งมังฆ้อง แห่งอังวะ ใน ค.ศ. 1423 สองปีหลังการเสด็จสวรรคตของ พระเจ้าฝรั่งมังฆ้อง และ พระเจ้าราชาธิราช สมิงพระรามเดินทางกลับมายังบ้านเกิดของเขา เขาประสบความสำเร็จในการนำกองทัพหงสาวดีเข้ารบเพื่อต่อต้านอังวะเมื่อปี ค.ศ. 1430–1431
มะมุดตาว

| มะมุดตาว   လိပ်မွတ်ထော> กษัตริย์แห่งหงสาวดี |
| --- | --- |
ครองราชย์: ประมาณ มิถุนายน 1453 – มกราคม 1454
ก่อนหน้า: พญาเกียรติ์
ถัดไป: พระนางเชงสอบู

ประสูติ: ประมาณ ค.ศ. 1432 พะโค (หงสาวดี)   อาณาจักรหงสาวดี
สวรรคต: ประมาณ มกราคม ค.ศ. 1454 พะโค (หงสาวดี)   อาณาจักรหงสาวดี
พระราชบิดา: พญารามที่ 1
พระราชมารดา: Soe Min Wimala Dewi
ศาสนา: พุทธเถรวาท
พระยายุตราชา มีพระนามเดิมว่า มะมุดตาว หรือ มหอดอ (มอญ: မမောဟ်ထာဝ်; พม่า: လိပ်မွတ်ထော, ออกเสียง: [leɪ̯ʔ mʊ̀ɰ̃ tʰɔ́] เละมูนทอ; ประมาณ ค.ศ. 1432–1454) เป็นพระเจ้าหงสาวดีรัชกาลที่ 14 ในราชวงศ์พระเจ้าฟ้ารั่ว หลังปลงพระชนม์พญาเกียรติ์ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1453 พระองค์จึงขึ้นสืบราชบัลลังก์ถึงประมาณมกราคม ค.ศ. 1454 นับเป็นเชื้อพระวงศ์ฝ่ายชายพระองค์สุดท้ายที่สืบเชื้อสายจากพระเจ้าราชาธิราช เพราะหลังจากครองราชย์ได้เพียง 7 เดือนก็ถูกขุนนางปลงพระชนม์และเหล่าขุนนางก็เชิญพระปิตุจฉา (อา) ของพระองค์ขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็นพระนางเชงสอบู
พงศาวดารมอญพม่าระบุว่าพระองค์มีอัธยาศัยดุร้าย ชอบทำบาปโดยเฉพาะการประพฤติผิดในกาม และไม่คิดบำรุงพระพุทธศาสนา
พระไจปูน

| พระไจปูน |
| --- | --- |
ကျာ်ပန်

ศาสนา
ศาสนา: พุทธ
นิกาย: เถรวาท
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: พะโค ภาคพะโค ประเทศพม่า
ที่ตั้งในประเทศพม่า
พิกัดภูมิศาสตร์: 17°18′15″N 96°27′32″E﻿ / ﻿17.304167°N 96.458889°E﻿ / 17.304167; 96.458889
สถาปัตยกรรม
ผู้ก่อตั้ง: พระเจ้าธรรมเจดีย์
เสร็จสมบูรณ์: คริสต์ศตวรรษที่ 15
พระไจปูน หรือ เจดีย์ไจปูน (พม่า: ကျိုက်ပွန်ဘုရား, ออกเสียง: [t͡ɕaɪ̯ʔpʊ̀ɰ̃ pʰəjá]; มอญ: ကျာ်ပန်, จย้าจก์โป่น) เป็นเจดีย์ในเมืองพะโค ภาคพะโค ประเทศพม่า สิ่งที่โดดเด่นของเจดีย์ไจปูนคือเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปสี่องค์ ซึ่งมีความสูง 27 เมตร (89 ฟุต) เป็นพระพุทธรูปของพระพุทธเจ้าสี่องค์ ได้แก่ พระกกุสันธพุทธเจ้า, พระโกนาคมนพุทธเจ้า, พระกัสสปพุทธเจ้า และพระโคตมพุทธเจ้า ประทับนั่งหันหลังชนกันสี่ทิศ ตามความเชื่อสร้างขึ้นโดยกษัตริย์มิกาทิปปะแห่งพะโค ในคริสต์ศตวรรษที่ 7 และได้รับการบูรณะโดยพระเจ้าธรรมเจดีย์ ในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 15
สมิงชีพราย

| สมิงชีพราย   အဲပြရဲ ဇိပ်ဗြဲ |
| --- | --- |

รัฐมนตรีอาวุโสแห่งหงสาวดี
ดำรงตำแหน่ง 1388 – 1408 (หรือ ป. 1415)
กษัตริย์: พระเจ้าราชาธิราช
ผู้ว่าแห่งสะโตง
ดำรงตำแหน่ง ป. 1370s – ป. 1415
กษัตริย์: พระยาอู่   พระเจ้าราชาธิราช
ก่อนหน้า: Annara?
ถัดไป: เทียนมานียุต
มุขยมนตรีแห่งหงสาวดี
ดำรงตำแหน่ง ในปีค.ศ. 1383–1388
กษัตริย์: พระยาอู่   พระเจ้าราชาธิราช
ก่อนหน้า: Pun-So?
ถัดไป: เทียนมานียุตและยัตซา
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ในหรือก่อนค.ศ. 1323 อาณาจักรเมาะตะมะ
เสียชีวิต: ป. 1415 อาณาจักรหงสาวดี
บุตร: Mi Kha-Dun-Mut   Mi Hpyun-Gyo
วิชาชีพ: รัฐมนตรี–แม่ทัพ
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้: อาณาจักรหงสาวดี
สังกัด: กองทัพหงสาวดี
ประจำการ: ในปีค.ศ. 1360s–1408
ยศ: แม่ทัพ
บังคับบัญชา: ทหาร
ผ่านศึก: สงครามสี่สิบปี

สมิงชีพราย (มอญ: သ္ငီ အဲာပြရဲာ ဇိပ်ဗြဲာ, พม่า: သမိန် အဲပြရဲ ဇိပ်ဗြဲ) เป็นอัครมหาเสนาบดีของ อาณาจักรหงสาวดี ในช่วง คริสต์ทศวรรษ 1380 ในรัชสมัยของ พระยาอู่ และ พระเจ้าราชาธิราช เขาเป็นกุญแจสำคัญที่ส่งผลให้พระเจ้าราชาธิราชก้าวขึ้นสู่อำนาจ สมิงชีพรายสูญเสียตำแหน่งอัครมหาเสนาบดีให้กับ ยัตซา หรือ สมิงพ่อเพชร และ เทียนมานียุต หรือ อำมาตย์ทินมณิกรอด ใน ค.ศ. 1388 แต่สมิงชีพรายยังคงรับราชการเป็นเสนาบดีผู้ใหญ่จนถึง ค.ศ. 1408
กรมสนับสนุน กองพลนาวิกโยธิน

| กรมสนับสนุน กองพลนาวิกโยธิน |
| --- | --- |
กรมสนับสนุน กองพลนาวิกโยธิน
ประเทศ:  ไทย
บทบาท: ส่งสายแพทย์ ซ่อมบำรุง ขนส่ง ส่งกำลังบำรุง การสนับสนุนทั่วไป ปฏิบัติการยกพลขึ้นบก
กองบัญชาการ: ค่ายกรมหลวงชุมพร ตำบลสัตหีบ อำเภอสัตหีบ จังหวัดชลบุรี 20180
คำขวัญ: ประโยชน์ ประสิทธิภาพ ประหยัด
สีหน่วย:     แดง–เหลือง
สัญลักษณ์นำโชค: นกนางนวล
วันสถาปนา: 10 สิงหาคม พ.ศ. 2521 (46 ปี)
ปฏิบัติการสำคัญ: สงครามเย็น  การก่อการกำเริบคอมมิวนิสต์ในประเทศไทย  การก่อการกำเริบคอมมิวนิสต์ในประเทศมาเลเซีย  เหตุปะทะชายแดนไทย–เวียดนาม สงครามต่อต้านการก่อการร้าย  ความไม่สงบในชายแดนภาคใต้  การรักษาสันติภาพในกรอบของสหประชาชาติ  สงครามอ่าวเปอร์เซีย กองกำลังสังเกตการณ์แห่งสหประชาชาติประจำชายแดนอิรัก–คูเวต  วิกฤตการณ์ติมอร์ตะวันออก  ปฏิบัติการรักษาสันติภาพของสหประชาชาติในสาธารณรัฐบุรุนดี  ภารกิจสหประชาชาติ–สหภาพแอฟริกาในดาร์ฟูร์  ภารกิจสหประชาชาติในซูดาน 
ผู้บังคับบัญชา
ผู้บัญชาการปัจจุบัน: นาวาเอก สุบรร ดีนอก
ผบ. สำคัญ: นาวาเอก จรงศักดิ์ แย้มบาน นาวาเอก ทวี วงศ์วาน
กรมสนับสนุน กองพลนาวิกโยธิน (อักษรย่อ: กรม สน.พล.นย.; อังกฤษ: Marine Service Support Regiment) เป็นหน่วยทหารที่จัดกำลังพลเพื่อให้การช่วยเหลือสนับสนุนหลากแขนงแห่งกองทัพเรือไทย โดยมีผู้บังคับการคนปัจจุบันคือ นาวาเอก เทพประทาน เข่งเจริญ
นอกจากนี้ กรมสนับสนุน กองพลนาวิกโยธิน ยังเป็นหนึ่งในกำลังพลที่เข้าร่วมการปฏิบัติภารกิจความไม่สงบในชายแดนภาคใต้ของประเทศไทย
ประวัติ

วันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2521 ได้มีการจัดตั้ง "กรมสนับสนุนการช่วยรบ กรมนาวิกโยธิน" (กรม สนช.นย.) โดยมีภารกิจสนับสนุนการช่วยรบและการบริการทั่วไป กระทั่งในปี พ.ศ. 2532 ได้มีการแปรสภาพหน่วยเป็น "กรมสนับสนุน กองพลนาวิกโยธิน" (กรม สน.พล.นย.) นับแต่นั้น
เมื่อปี พ.ศ. 2560 กองพันแพทย์ กรมสนับสนุน กองพลนาวิกโยธิน ได้เป็นหนึ่งในหน่วยที่เข้าร่วมการปฏิบัติภารกิจความไม่สงบในชายแดนภาคใต้ของประเทศไทย
ส่วนในปี พ.ศ. 2561 กองพันทหารขนส่ง กรมสนับสนุน กองพลนาวิกโยธิน และกองร้อยสนับสนุนการยกพลขึ้นบก กรมสนับสนุน กองพลนาวิกโยธิน ได้ยกพลขึ้นบกที่ตำบลโคกเคียน อำเภอเมืองนราธิวาส จังหวัดนราธิวาส ด้วยเรือหลวงอ่างทอง และเรือหลวงมันกลาง เพื่อผลัดเปลี่ยนกำลังพล
การฝึก

ในปี พ.ศ. 2559 นาวาเอก จรงศักดิ์ แย้มบาน ซึ่งดำรงตำแหน่งผู้บังคับการกรมสนับสนุนในขณะนั้น ได้ให้การต้อนรับเรือพิฆาตเจเอส มัทสึยูกิ (ดีดี-130) ของกองกำลังป้องกันตนเองทางทะเลญี่ปุ่น เพื่อร่วมการฝึกคอบร้าโกลด์ โดยได้ทำการรับส่งกำลังบำรุงที่ฐานทัพเรือสัตหีบ จังหวัดชลบุรี
กรมสนับสนุน กองพลนาวิกโยธิน ยังได้รับการกล่าวถึงในฐานะส่วนหนึ่งของการฝึกเวลากลางคืน ผ่านสื่อมติชน ว่ามีการจัดเต็มแสง สี เสียง ยิ่งกว่าภาพยนตร์สตาร์ วอร์ส
ผู้บังคับบัญชา กรมสนับสนุน กองพลนาวิกโยธิน

รายนามผู้บังคับบัญชา:
| ลำดับ | รายนาม | ดำรงตำแหน่ง | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | นาวาเอก อุดมศักดิ์ ราชรัตนารักษ์ | 20 สิงหาคม พ.ศ. 2521 – 30 กันยายน พ.ศ. 2522 | ผู้บังคับการกรมคนแรก |
| 2 | นาวาเอก ตรีรัตน์ ชมะนันทน์ | 1 ตุลาคม พ.ศ. 2522 – 30 กันยายน พ.ศ. 2526 |  |
| 3 | นาวาเอก นฤดล ปุราคำ | 1 ตุลาคม พ.ศ. 2526 – 30 กันยายน พ.ศ. 2529 |  |
| 4 | นาวาเอก อร่าม สุทธิชาติ | 2 ตุลาคม พ.ศ. 2529 – 30 กันยายน พ.ศ. 2530 |  |
| 5 | นาวาเอก ชีวิน ชัยกุล | 2 ตุลาคม พ.ศ. 2530 – 30 กันยายน พ.ศ. 2531 |  |
| 6 | นาวาเอก ประสิทธิ์ โสภากุล | 2 ตุลาคม พ.ศ. 2531 – 30 มีนาคม พ.ศ. 2533 |  |
| 7 | นาวาเอก ภูมริน สุนาวิน | 1 ตุลาคม พ.ศ. 2533 – 30 กันยายน พ.ศ. 2534 |  |
| 8 | นาวาเอก บัญชา วิยาภรณ์ | 1 ตุลาคม พ.ศ. 2534 – 30 กันยายน พ.ศ. 2535 |  |
| 9 | นาวาเอก ประดิษฐ์ ธัญญคุปต์ | 1 ตุลาคม พ.ศ. 2535 – 30 กันยายน พ.ศ. 2536 |  |
| 10 | นาวาเอก อภิวัฒน์ สมัคงาน | 2 ตุลาคม พ.ศ. 2536 – 30 มีนาคม พ.ศ. 2537 |  |
| 11 | นาวาเอก นฤทธิ์ กระบวนรัตน์ | 1 เมษายน พ.ศ. 2537 – 30 กันยายน พ.ศ. 2538 |  |
| 12 | นาวาเอก วิชัย สุขโข | 2 ตุลาคม พ.ศ. 2538 – 30 กันยายน พ.ศ. 2539 |  |
| 13 | นาวาเอก พงศ์ศักดิ์ ภูรีโรจน์ | 1 ตุลาคม พ.ศ. 2539 – 30 กันยายน พ.ศ. 2541 |  |
| 14 | นาวาเอก บรรจบ ปรีชา | 1 ตุลาคม พ.ศ. 2541 – 31 มีนาคม พ.ศ. 2543 |  |
| 15 | นาวาเอก วีระเกียรติ ตรีรัตน์พันธ์ | 1 เมษายน พ.ศ. 2543 – 30 กันยายน พ.ศ. 2543 |  |
| 16 | นาวาเอก นิวัฒน์ พุกะทรัพย์ | 2 ตุลาคม พ.ศ. 2543 – 30 กันยายน พ.ศ. 2544 |  |
| 17 | นาวาเอก สุทธิชัย ชีพชล | 1 ตุลาคม พ.ศ. 2544 – 31 มีนาคม พ.ศ. 2547 |  |
| 18 | นาวาเอก ประจิตร บุณยนิยม | 1 เมษายน พ.ศ. 2547 – 30 กันยายน พ.ศ. 2547 |  |
| 19 | นาวาเอก อำพล เที่ยงสกุล | 1 ตุลาคม พ.ศ. 2547 – 30 กันยายน พ.ศ. 2548 |  |
| 20 | นาวาเอก อัครเดช นาคอ่อน | 1 ตุลาคม พ.ศ. 2548 – 30 กันยายน พ.ศ. 2550 |  |
| 21 | นาวาเอก วัชรา พวงไสว | 1 ตุลาคม พ.ศ. 2550 – 30 กันยายน พ.ศ. 2553 |  |
| 22 | นาวาเอก ยงยุทธ สุวรรณปรีดี | 1 ตุลาคม พ.ศ. 2553 – 30 กันยายน พ.ศ. 2554 |  |
| 23 | นาวาเอก พิชิต วาดวารี | 1 ตุลาคม พ.ศ. 2554 – 30 กันยายน พ.ศ. 2556 |  |
| 24 | นาวาเอก สุรพงษ์ พรหมแพทย์ | 1 ตุลาคม พ.ศ. 2556 – 30 กันยายน พ.ศ. 2557 |  |
| 25 | นาวาเอก สาโรช พึ่งพานิชย์ | 1 ตุลาคม พ.ศ. 2557 – 30 กันยายน พ.ศ. 2558 |  |
| 26 | นาวาเอก จรงศักดิ์ แย้มบาน | 1 ตุลาคม พ.ศ. 2558 – 30 กันยายน พ.ศ. 2560 |  |
| 27 | นาวาเอก ทวี วงศ์วาน | 1 ตุลาคม พ.ศ. 2560 – 30 กันยายน พ.ศ. 2561 |  |
| 28 | นาวาเอก นิสิต ร่วมพุ่ม | 1 ตุลาคม พ.ศ. 2561 – 30 กันยายน พ.ศ. 2562 |  |
| 29 | นาวาเอก พลกิต สาหร่าย | 1 ตุลาคม พ.ศ. 2562 – 30 กันยายน พ.ศ. 2563 |  |
| 30 | นาวาเอก สยาม ลายสาร | 1 ตุลาคม พ.ศ. 2563 – 30 กันยายน พ.ศ. 2564 |  |
| 31 | นาวาเอก จักรพงษ์ อาษานอก | 1 ตุลาคม พ.ศ. 2564 – 30 กันยายน พ.ศ. 2565 |  |
| 32 | นาวาเอก สุบรร ดีนอก | 1 ตุลาคม พ.ศ. 2565 – 30 กันยายน พ.ศ. 2566 |  |
| 33 | นาวาเอก วรวิช หิรัญสุข | 1 ตุลาคม พ.ศ. 2566 – 30 กันยายน พ.ศ. 2567 |  |
| 34 | นาวาเอก เทพประทาน เข่งเจริญ | 1 ตุลาคม พ.ศ. 2567 – | ผู้บังคับการกรมคนปัจจุบัน |
กิจกรรมเพื่อสังคม

เดือนกันยายน พ.ศ. 2559 นาวาโท พรหมพิทักษ์ ไหว้พรหม ผู้บังคับกองพันพยาบาล กรมสนับสนุน กองพลนาวิกโยธิน ได้นำคณะเข้าเยี่ยมมูลนิธิสงเคราะห์เด็ก พัทยา พร้อมมอบเงินบริจาค ที่ได้รับจากกำลังพลในสังกัดร่วมสมทบ เพื่อเป็นทุนการศึกษาแก่เด็กวัยเรียน
และในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2561 กรมสนับสนุน กองพลนาวิกโยธิน ได้ร่วมซื้อสับปะรดจากชาวไร่จำนวน 2 ตัน หลังประสบปัญหาผลผลิตล้นตลาด ทำให้ราคาตกต่ำถึงขีดสุด
ผลงานด้านกีฬา

พ.ศ. 2554 : ชนะเลิศ ฟุตบอล 7 คน ต้านยาเสพติด ประเภทอาวุโส 40 ปีขึ้นไป
ยุทโธปกรณ์ > ยานพาหนะภาคพื้นดิน

| รุ่น | ภาพ | ประเภท | ที่มา | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| โตโยต้า ไฮลักซ์ |  | รถกระบะ |  ญี่ปุ่น | ได้รับการดัดแปลงเป็นรถพยาบาล |
ระเบียงภาพ

อาคารกองบังคับการ กรมสนับสนุน กองพลนาวิกโยธิน
กองพันพยาบาล กรมสนับสนุน กองพลนาวิกโยธิน
กองพันซ่อมบำรุง กรมสนับสนุน กองพลนาวิกโยธิน
หมวดดุริยางค์ กรมสนับสนุน กองพลนาวิกโยธิน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
กรมสนับสนุน กองพลนาวิกโยธิน
กองบังคับการ กรมสนับสนุน กองพลนาวิกโยธิน
พญารามที่ 2

| พญารามที่ 2   ဒုတိယ ဗညားရံ> กษัตริย์แห่งหงสาวดี |
| --- | --- |
ครองราชย์: ป. ค.ศ. 1492–1526
ราชาภิเษก: 29 มกราคม ค.ศ. 1493
ก่อนหน้า: พระเจ้าธรรมเจดีย์
ต่อไป: พระเจ้าสการะวุตพี

ประสูติ: ป. กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1469   วันอังคาร 830 ME พะโค
สวรรคต: ค.ศ. 1526 (57 พรรษา)   888 ME พะโค
ชายา: Agga Thiri Maya Dewi   Maha Yaza Dewi   Atula Dewi   Yaza Dewi
พระราชบุตร: Yazadipati   พระเจ้าสการะวุตพี   สมิงทอ
ราชวงศ์: ฟ้ารั่ว
พระราชบิดา: พระเจ้าธรรมเจดีย์
พระราชมารดา: Yaza Dewi II of Hanthawaddy
ศาสนา: พุทธเถรวาท
พญารามที่ 2 (พม่า: ဒုတိယ ဗညားရံ, ออกเสียง: [dṵtḭja̰ bəɲá jàɰ̃]; มอญ: ဗညားရာံ; ประมาณ ค.ศ. 1469–1526) กษัตริย์องค์ที่ 17 แห่ง อาณาจักรหงสาวดี ครองสิริราชสมบัติระหว่าง ค.ศ. 1492 ถึง 1526 ในช่วงแรกการปกครองพระองค์ได้รับการเคารพนับถือในด้านความอ่อนโยน แต่ภายหลังได้เกิดการสังหารหมู่เหล่าเชื้อพระวงศ์ขึ้น
เกิดความสับสนวุ่นวายระหว่าง พญาราม กับ พระเจ้าเมงจีโย แห่งตองอู ซึ่งขณะนั้นดำรงตำแหน่งเป็นนายพลแห่ง อาณาจักรอังวะ ไม่ได้รับอนุญาตจาก พระเจ้ามังฆ้องที่ 2 ส่งกองทัพเข้าโจมตีอาณาจักรหงสาวดี พญารามได้ยกทัพตอบโต้เมืองตองอูด้วยพระองค์เอง เพื่อเป็นการต้านทานการรุกราน
ในปี ค.ศ. 1501 พระองค์รวบรวมกองทัพนับพัน เดินทางล่องขึ้นไปตามแม่น้ำอิรวดีเพื่อไปยัง เจดีย์ชเวซีโกน เมืองพุกาม ซึ่งเป็นดินแดนของอาณาจักรอังวะ กษัตริย์ อาณาจักรแปร ซึ่งเป็นอาณาจักรเล็ก ๆ ระหว่างอาณาจักรอังวะ กับ อาณาจักรหงสาวดี ได้ตั้งด่านตรวจสอบพระองค์ พระองค์ตรัสกลับมาว่า "เราสามารถพิชิตได้ทั้งท่านและอังวะ แต่เราไม่ต้องการ เราเพียงแต่ต้องการที่จะบูชาเจดีย์ชเวซีโกน" พระองค์กลับมาอย่างสงบหลังจากได้นมัสการองค์เจดีย์
หลังจากพระองค์สวรรคต พระเจ้าสการะวุตพี พระราชโอรสของพระองค์ได้ครองราชย์สืบต่อมา
เจดีย์ไจตะลาน

| เจดีย์ไจตะลาน |
| --- | --- |
ကျိုက်သလ္လံစေတီ

ศาสนา
ศาสนา: พุทธ
นิกาย: เถรวาท
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: มอละมไยน์ รัฐมอญ ประเทศพม่า
ที่ตั้งในประเทศพม่า
พิกัดภูมิศาสตร์: 16°29′22″N 97°37′43″E﻿ / ﻿16.489315°N 97.628556°E﻿ / 16.489315; 97.628556
เจดีย์ไจตะลาน (พม่า: ကျိုက်သလ္လံ စေတီ; มอญ: ကျာ်သြင်လာန်) เป็นเจดีย์พุทธในเมืองมอละมไยน์ รัฐมอญ ประเทศพม่า มีความสูง 46 เมตร (151 ฟุต)
เจดีย์สร้างขึ้นใน ค.ศ. 875 ในรัชสมัยของกษัตริย์มอญ มุตปิราชา โดยได้รับการเสริมขึ้นจากความสูงเดิม 17 เมตร (56 ฟุต) มาเป็น 46 เมตร (151 ฟุต) ในปัจจุบัน โดยกษัตริย์ต่อเนื่องกัน รวมถึงพระเจ้าฟ้ารั่ว ผู้ก่อตั้งอาณาจักรหงสาวดี ใน ค.ศ. 1764 มังมหานรธา แม่ทัพกองทัพพม่า ได้บูรณะเจดีย์แต่ยังไม่แล้วเสร็จ ใน ค.ศ. 1831 ซิตเก มองทอเล ซึ่งต่อมาดำรงตำแหน่งผู้ปกครองเมืองมอละมไยน์ ได้บูรณะเจดีย์ด้วยเงินระดมทุนจากสาธารณชนเพื่อป้องกันไม่ให้อัตลักษณ์ของเมืองมอละมไยน์จางหายไป เจดีย์ตั้งอยู่บนเนินเขามองเห็นทิวทัศน์ของเมือง เกาะใกล้เคียง อ่าวเมาะตะมะ แม่น้ำที่ล้อมรอบ และภูเขาหินปูนในรัฐกะเหรี่ยงทางทิศตะวันออก เชื่อกันว่ารัดยาร์ด คิปลิง ได้เขียนบท "Lookin' lazy at the sea" อันโด่งดังของเขาจากบทกวี "ถนนสู่มัณฑะเลย์" ที่เจดีย์แห่งนี้ และเป็นเจดีย์ที่ปรากฏในเรื่องเล่าของมะเมียะ
กีฬาโอลิมปิกเยาวชน

| กีฬาโอลิมปิกเยาวชน |
| --- | --- |
ตราสัญลักษณ์ของกีฬาโอลิมปิกเยาวชน
กีฬาฤดูร้อน
 2010  2014  2018  2022  2026 
กีฬาฤดูหนาว
 2012  2016  2020  2024 
กีฬาโอลิมปิกเยาวชน (อังกฤษ: Youth Olympic Games) เป็นมหกรรมกีฬานานาชาติ ที่จัดขึ้นครั้งแรกที่ประเทศสิงคโปร์ ตั้งแต่วันที่ 14 ถึง 26 สิงหาคม ค.ศ. 2010 การแข่งขันจะมีขึ้นทุกสี่ปีในช่วงฤดูร้อนและฤดูหนาวที่สอดคล้องกับรูปแบบของกีฬาโอลิมปิกในปัจจุบัน โดยมีข้อจำกัดอายุของนักกีฬาอยู่ที่ 14 ถึง 18 ปี ซึ่งแนวคิดดังกล่าวนำมาจากโยฮัน โรเซนซอพฟ์ จากประเทศออสเตรียใน ค.ศ. 1998 เมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม ค.ศ. 2007 ทางสมาชิกคณะกรรมการโอลิมปิกสากล (ไอโอซี) ในการประชุมไอโอซี ครั้งที่ 119 ที่กัวเตมาลาซิตี ได้อนุมัติการสถาปนากีฬาโอลิมปิกระดับเยาวชนขึ้น ซึ่งค่าใช้จ่ายของพื้นที่จัดงานจะออกร่วมกันโดยไอโอซีและเมืองที่เป็นเจ้าภาพ ในขณะที่ค่าใช้จ่ายในการเดินทางของนักกีฬาและโค้ช ทางไอโอซีเป็นผู้ออกค่าใช้จ่าย
ในขณะที่โอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010 กินเวลา 12 วัน และโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2012 กินเวลาสิบวัน ทางไอโอซีจะช่วยให้มีนักกีฬาสูงสุด 3,530 คน กับเจ้าหน้าที่ได้รับการรับรองจากไอโอซีอีก 481 คน ได้มีส่วนร่วมในกีฬาฤดูร้อน ในขณะที่ นักกีฬา 970 คน กับเจ้าหน้าที่ 580 คน ต่างได้คาดหวังที่จะเข้าร่วมในกีฬาฤดูหนาว มหกรรมกีฬานี้ยังมีโครงการแลกเปลี่ยนทางวัฒนธรรมและเป็นโอกาสสำหรับผู้เข้าร่วมในการพบปะกับเหล่านักกีฬาโอลิมปิก
การแข่งขันโอลิมปิกสำหรับเยาวชนอื่นหลายรายการ เช่น มหกรรมโอลิมปิกเยาวชนยุโรปจะจัดขึ้นทุกปีในช่วงฤดูร้อนและฤดูหนาว และมหกรรมโอลิมปิกเยาวชนออสเตรเลียที่ได้มีการพิสูจน์แล้วว่าประสบความสำเร็จ การแข่งขันในระดับเยาวชนจะจำลองรูปแบบกีฬาเหล่านี้ โดยกีฬาโอลิมปิกเยาวชนเป็นการสานต่อกีฬาเยาวชนโลกที่ได้รับการยกเลิกไป
การแข่งขันโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อนครั้งถัดไป จะจัดขึ้นที่เมืองหนานจิง ใน ค.ศ. 2014 ในขณะที่โอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาวครั้งถัดไป จะจัดขึ้นที่เมืองลีลแฮมเมอร์ ใน ค.ศ. 2016