stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
253 มาทิลเด
ลักษณะ

253 มาทิลเด เป็นดาวเคราะห์ที่มืดมาก ได้มีการจัดระดับความสว่างไว้ว่าอยู่ในระดับเดียวกับยางมะตอยดิบ ส่วนประกอบหลักของดาวประกอบด้วยสารจำพวกคาร์บอนนาเคียสคอนไดรต์ และพื้นผิวของดาวส่วนใหญ่เป็นแร่ธาตุจำพวกซิลิเกต นอกจากนี้ บนพื้นผิวดาวยังมีหลุมอุกกาบาตขนาดใหญ่จำนวนมาก ชื่อของแต่ละหลุมจะตั้งชื่อตามเขตถ่านหินต่าง ๆ บนโลก หลุมอุกกาบาตที่ใหญ่ที่สุดสองหลุมมีขนาดใกล้เคียงกับรัศมีของดาว ได้แก่ อิชิการิ ซึ่งมีขนาด 29.3 กิโลเมตร และการู ซึ่งมีขนาด 33.4 กิโลเมตร การตกกระทบดังกล่าวดูเหมือนจะทำให้ปริมาตรขนาดใหญ่ของ 253 มาทิลเดหลุดหายไป โดยดูจากขอบระยะเชิงมุมของหลุมอุกกาบาตเหล่านี้ จากการสังเกตพื้นผิวภายในหลุม พบมีว่าความสว่างและสีของหลุมอุกกาบาตใกล้เคียงกับพื้นผิวของดาว และไม่ปรากฏว่าพื้นผิวมีการแยกออกเป็นชั้น ๆ แต่อย่างใด จึงคาดว่าส่วนประกอบของ 253 มาทิลเด มีลักษณะเป็นเนื้อเดียวกัน มีข้อบ่งชี้ว่ามีการเคลื่อนของวัตถุทางตางลาด
จากการวัดความหนาแน่นโดยยานเนียร์ชูเมกเกอร์ พบว่า 253 มาทิลเด มีความหนาแน่นประมาณ 1,300 กิโลกรัมต่อลูกบาศก์เมตร ซึ่งต่ำกว่าครึ่งหนึ่งของความหนาแน่นของคาร์บอนนาเคียสคอนไดรต์ทั่วไป แสดงให้เห็นว่าภายในประกอบด้วยกองหินที่รวมตัวกันอย่างหลวม ๆ ในภายหลังได้มีการศึกษาด้วยกล้องโทรทรรศน์ที่ติดตั้งระบบเลนส์ปรับค่าว่าภายในของดาวเคราะห์น้อยประเภท C จำนวนมากก็มีลักษณะเป็นเช่นนี้ (เช่น 45 ยูจีเนีย 90 แอนไทโอปี 87 ซิลเวีย และ 121 เฮอร์ไมโอนี) ปริมาตรภายในของ 253 มาทิลเดกว่าร้อยละ 50 เป็นอวกาศ อย่างไรก็ตาม แนวหน้าผายาว 20 กิโลเมตรได้แสดงให้เห็นว่าดาวมีโครงสร้างเป็นวัตถุแข็ง จึงอาจมีส่วนประกอบขนาดใหญ่อยู่ภายในดาวด้วย ความหนาแน่นภายในที่ต่ำเป็นตัวส่งคลื่นการกระแทกที่เลวตลอดพื้นผิวของดาวเคราะห์น้อย ซึ่งช่วยรักษาลักษณะภูมิประเทศให้อยู่ในระดับสูง
วงโคจรของ 253 มาทิลเดมีความเยื้อง ทำให้ดาวเคราะห์น้อยดวงนี้โคจรไปอยู่บริเวณขอบนอกของแถบดาวเคราะห์น้อย อย่างไรก็ตาม วงโคจรของ 253 มาทิลเด อยู่ระหว่างวงโคจรของดาวอังคารและดาวพฤหัสบดี ซึ่งไม่ตัดผ่านวงโคจรของดาวเคราะห์ดวงใดเลย 253 มาทิลเด เป็นดาวเคราห์น้อยที่มีอัตราการหมุนรอบตัวเองช้าที่สุดดวงหนึ่งเท่าที่มีการค้นพบ คือประมาณ 17.4 วัน ในขณะที่ดาวเคราะห์น้อยทั่วไปใช้เวลาประมาณ 2-24 ชั่วโมง และเนื่องจากการมีอัตราการหมุนรอบตัวเองที่ช้ามากนี้ จึงทำให้ยานเนียร์ชูเมกเกอร์ สามารถถ่ายภาพพื้นผิวของดาวได้เพียง 60% สาเหตุของการมีอัตราการหมุนรอบตัวเองที่ช้ามากอาจมาจากการมีดาวบริวารโคจรรอบดาวเคราะห์น้อยดวงนี้อยู่ แต่จากการสำรวจของยานเนียร์ชูเมกเกอร์ ไม่พบวัตถุที่มีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางใหญ่กว่า 10 กิโลเมตร ในบริเวณรอบดาวเคราะห์น้อยดวงนี้เป็นระยะ 20 เท่าของรัศมีดาว
ดูเพิ่ม

รายชื่อหลุมอุกกาบาตบน 253 มาทิลเด
เชิงอรรถ

หมายเหตุ (1):  สำหรับระยะกึ่งแกนเอก a, คาบดาราคติ T และความเยื้องศูนย์กลาง e, อัตราเร็วเฉลี่ยในวงโคจรสามารถหาได้จาก:
ดูเพิ่มที่:
H. St̀eocker, J. Harris (2541). Handbook of Mathematics and Computational Science. Springer. pp. หน้า 386. ISBN 0-387-94746-9.
หมายเหตุ (2):  สำหรับดาวเคราะห์น้อยที่มีมวล m, รัศมี r และ G เป็นค่านิจโน้มถ่วงสากล จากกฎของนิวตันจะได้ว่า แรงโน้มถ่วงที่พื้นผิว g มีค่าเท่ากับ:
หมายเหตุ (3):  สำหรับแรงดึงดูดที่พื้นผิว g และรัศมี r จะมีความเร็วหลุดพ้นคือ:
หมายเหตุ (4):  สำหรับดาวเคราะห์น้อยที่มีอัตราสะท้อนกลับของแสง α, ระยะกึ่งแกนเอก a, อัตราปล่อยรังสีอินฟราเรด ε (~0.9), ความสว่างของแสงอาทิตย์  L_{0} และ σ เป็นค่าคงตัวของสเตฟาน-โบลทซ์แมนน์ จะมีอุณหภูมิเฉลี่ย T คือ:
ดูเพิ่มที่: Torrence V. Johnson, Paul R. Weissman, Lucy-Ann A. McFadden (2550). Encyclopedia of the Solar System. Elsevier. pp. หน้า 294. ISBN 0-12-088589-1.{{cite book}}:  CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
แหล่งข้อมูลอื่น

Bowell, Ted; and Koehn, Bruce (2 กันยายน 2550). "The Asteroid Orbital Elements Database". Lowell Observatory. สืบค้นเมื่อ 2 กันยายน 2550. {{cite web}}: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: |accessdate= (help)CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)[ลิงก์เสีย]
Staff (28 สิงหาคม 2550). "Discovery Circumstances: Numbered Minor Planets". Minor Planet Center. สืบค้นเมื่อ 2 กันยายน 2550. {{cite web}}: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: |accessdate= (help)
Hall, Alan (30 มิถุนายน 2540). "NEAR-ing Mathilde". Scientific American. สืบค้นเมื่อ 29 สิงหาคม 2550. {{cite news}}: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: |accessdate= (help)
| ด ค กแถบดาวเคราะห์น้อย  (รายชื่อ)  |
| --- | --- |
 252 คลีเมนตินา  253 มาทิลเด  254 ออกัสตา 
หนึ่งในหลุมอุกกาบาตขนาดใหญ่บน 253 มาทิลเด
ปืนครกอัตตาจรเอ็ม 1064

|  ปืนครกอัตตาจรเอ็ม 1064  |
| --- | --- |
ปืนครกอัตตาจรเอ็ม 1064 ณ ประเทศอิรัก 25 เมษายน ค.ศ. 2009
ชนิด: ปืนครกอัตตาจร
แหล่งกำเนิด: สหรัฐ
บทบาท
ประจำการ: ค.ศ. 1990–
ผู้ใช้งาน: สหรัฐ, อียิปต์, ไทย
ข้อมูลจำเพาะ
มวล: 14.1 ช็อตตัน (12.8 ตัน)
ความยาว: 17.45 ฟุต (5.32 เมตร)
ความกว้าง: 9.92 ฟุต (3.02 เมตร)
ความสูง: แชสซีด้านบน:6 ฟุต (1.8 เมตร)   ทั้งหมด:8.19 ฟุต (2.50 เมตร)
ลูกเรือ: 4 นาย

เกราะ: อะลูมิเนียม 5083
อาวุธหลัก: ปืนครกเอ็ม 120
อาวุธรอง: เอ็ม 2 บราวนิง
เครื่องยนต์: ดีทรอยต์ดีเซล 6วี53ที
เครื่องถ่ายกำลัง: ชุดแอลลิสัน เอกซ์200-4
ความสูงจากพื้นรถ: 17 นิ้ว (43 เซนติเมตร)
ความจุเชื้อเพลิง: 95 แกลลอนสหรัฐ (360 ลิตร)
พิสัยปฏิบัติการ: 300 ไมล์ (480 กิโลเมตร)
ปืนครกอัตตาจรเอ็ม 1064 (อังกฤษ: M1064 mortar carrier) เป็นยานพาหนะปืนใหญ่อัตตาจรแบบสายพานสัญชาติอเมริกัน ประกอบด้วยปืนครกเอ็ม 121 ซึ่งเป็นรุ่นของปืนครกเอ็ม 120 ที่ติดตั้งบนแชสซีเอ็ม 113
การออกแบบ

การออกแบบประกอบด้วยปืนใหญ่เอ็ม 298, ขาทรายเอ็ม 191, แผ่นรองฐานเอ็ม 9 และชุดลำเลียงดัดแปลง ด้วยการใช้แผ่นรองฐานเอ็ม 9 และส่วนต่อขยายสำหรับขาทรายเอ็ม 191 ซึ่งเอ็ม 191 สามารถถอดออกจากยานพาหนะและสามารถจัดตั้งปืนครกสำหรับการติดตั้งบนพื้นได้[ต้องการอ้างอิง] ทั้งนี้ เอ็ม 1064 แรกสุดได้รับการดัดแปลงจากปืนครกอัตตาจรเอ็ม 106 ซึ่งปืนครก 107 มม. ได้รับการแทนที่ด้วยปืนครก 120 มม.
ประจำการ > ประจำการปัจจุบัน

อียิปต์: เอ็ม1064เอ3 จำนวน 36 ระบบ
ไทย: สั่งซื้อเอ็ม1064เอ3 จำนวน 12 ระบบในปี ค.ศ. 1995 และจัดส่งในปี ค.ศ. 1997
ประจำการ > อดีตประจำการ

สหรัฐอเมริกา
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ปืนครกอัตตาจรเอ็ม 1064
แผนที่ของประเทศประจำการปืนครกอัตตาจรเอ็ม 1064 เป็นสีน้ำเงิน
13 เกมสยอง

| 13 เกมสยอง |
| --- | --- |
ใบปิดภาพยนตร์
กำกับ: ชูเกียรติ ศักดิ์วีระกุล
เขียนบท: เอกสิทธิ์ ไทยรัตน์ ชูเกียรติ ศักดิ์วีระกุล
อำนวยการสร้าง: ปรัชญา ปิ่นแก้ว สุกัญญา วงศ์สถาปัตย์
นักแสดงนำ: กฤษดา สุโกศล แคลปป์ อชิตะ สิกขมานา ณัฐพงษ์ อรุณเนตร์ ศรัณยู วงษ์กระจ่าง
กำกับภาพ: จิตติ เอื้อนรการกิจ
ตัดต่อ: ชูเกียรติ ศักดิ์วีระกุล
ดนตรีประกอบ: กิตติ เครือมณี
ผู้จัดจำหน่าย: สหมงคลฟิล์ม อินเตอร์เนชั่นแนล
วันฉาย: 5 ตุลาคม พ.ศ. 2549
ความยาว: 116 นาที
ประเทศ: ประเทศไทย
ภาษา: ภาษาไทย
ทุนสร้าง: 13 ล้าน บาท
ทำเงิน: 18.47 ล้าน บาท
ข้อมูลจาก IMDb
ข้อมูลจากฐานข้อมูลภาพยนตร์ไทย
ข้อมูลจากสยามโซน
13 เกมสยอง (ชื่ออังกฤษ: 13 Beloved) เป็นภาพยนตร์ไทยแนวสยองขวัญ ระทึกขวัญ ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2549 กำกับโดย ชูเกียรติ ศักดิ์วีระกุล นำแสดงโดย กฤษดา สุโกศล แคลปป์, อชิตะ สิกขมานา, ศรัณยู วงษ์กระจ่าง และณัฐพงษ์ อรุณเนตร์
13 เกมสยอง เป็นภาพยนตร์ที่ดัดแปลงจากเรื่อง "13th Quiz Show" ซึ่งตีพิมพ์ในหนังสือการ์ตูน "รวมเรื่องสั้นจิตหลุด" (My Mania) ของ เอกสิทธิ์ ไทยรัตน์ นักเขียนการ์ตูนชาวไทย สำหรับรางวัลที่ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับคือ รางวัลสาขาผู้แสดงนำชายยอดเยี่ยม โดย กฤษดา สุโกศล แคลปป์ จากรางวัลภาพยนตร์แห่งชาติ สุพรรณหงส์ ครั้งที่ 16 ประจำปี 2549
มีการสร้างภาพยนตร์ภาคก่อนหน้าของ 13 เกมสยอง เป็นหนังสั้น ชื่อเรื่อง 11 (หรือ Earthcore) , 12 Begin  และภาคต่อ ชื่อเรื่อง 14 Beyond
ภาพยนตร์ได้รับการซื้อลิขสิทธิ์ไปสร้างภาพยนตร์ฮอลลีวูด  ชื่อเรื่อง 13 Sins กำกับโดย แดเนียล สแตมม์ ผู้กำกับชาวเยอรมัน
เรื่องย่อ

ภูชิต พึ่งนาทอง(น้อย วงพรู) เซลล์แมนขายเครื่องดนตรี ที่กำลังถูกออกจากงานหลังจากที่ไม่สามารถทำรายได้ตามเป้าได้ อีกทั้งคนรักยังทิ้งไปหาคนใหม่ หนี้สินที่มีอยู่ก็มีอยู่และยังต้องส่งเสียน้องสาววัยเรียนและแม่ที่ต้องเลี้ยงดูเขาและน้องเพียงลำพังตั้งแต่เล็ก และแม้แต่รถยนต์ที่ขาดส่งไป 3 เดือนก็ยังถูกยึดไปต่อหน้าต่อตา และถึงตอนนั้นสิ่งที่ไม่คาดคิดคือ เขาเป็นคนที่ถูกเลือก
เมื่อโทรศัพท์มือถือดังขึ้น เสียงลึกลับจากปลายสายดึงเขาเข้าสู่ “13 BELOVED” เกมท้าทายชีวิตที่มีโจทย์ 13 ข้อ ซึ่งให้เขาค้นหาคำตอบและเล่นโดยมีผลตอบแทนที่ดึงดูดใจ คือเมื่อผ่านโจทย์ในแต่ละข้อได้เงินสะสมก็พร้อมที่จะทวีคูณขึ้นไปเรื่อย ๆ จะถูกส่งเข้าบัญชีธนาคารที่เขาสามารถตรวจสอบได้ทันที และถ้าครบ 13 ข้อก็จะได้เงินสะสมถึง 100 ล้านบาท โดยมีเงื่อนไขที่ว่าเมื่อใดก็ตามที่เขาหยุดเล่นเงินสะสมทั้งหมดจะถูกยกเลิก หากบอกต่อให้คนอื่นรู้เกมถือว่าเป็นโมฆะ และหากพยายามติดต่อกลับหมายเลขดังกล่าวถือว่าเกมสิ้นสุด
โจทย์ของเกม 13 เกมสยอง

ฆ่าแมลงวันด้วยหนังสือพิมพ์
กินแมลงวันที่ฆ่าแล้ว
ทำให้เด็กร้องไห้ อย่างน้อย 3 คน
ชิงเงินจากขอทานพิการ
รับประทานอุจจาระสุนัขในร้านอาหารจีน
เอาโทรศัพท์ให้คนบ้า
ชิงโทรศัพท์มือถือจากกลุ่มนักเรียนเทคนิคเพื่อรับโจทย์ข้อต่อไป
พาคนแก่ (ลุงชิว) ขึ้นจากบ่อที่เสียชีวิตตั้งแต่ 10 วัน และโทรเรียกญาติเพื่อจัดงานศพ ภายใน 10 นาที
จัดการกับแฟนใหม่ของแมว ด้วยเก้าอี้ที่มีสัญลักษณ์เดียวกันกับเกม ฟาดหัวแฟนใหม่ของแมว
พาหญิงชราหนีออกจากโรงพยาบาลโดยไม่ให้ถูกตำรวจจับ
ทำตามความประสงค์ของหญิงชรา โดยให้แขวนลวดเพื่อตากผ้าแต่จริงๆแล้วลวดเส้นนั้นเป็นลวดที่แข็งโดยเป็นการสังหารแก๊งซิ่งมอเตอร์ไซค์หมู่ถูกลวดจนคอขาดทั้งแก๊ง
ฆ่าวัวด้วยดาบซามูไรแล้วควักไส้เพื่อหากุญแจเพื่อเข้าสู่ในด่านสุดท้ายของเกม
สังหารพ่อของตัวเองที่ถูกมัดไว้ที่เก้าอี้
ข้อพิเศษจากข้อ 11 ไม่ให้เพื่อนเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเกม โดยให้เลือกว่าจะฆ่าตอง
หรือฆ่าสุนัขของตอง ทำตาม 13 ขอเพื่อเงิน 100 ล้านบาท
นักแสดง

กฤษดา สุโกศล แคลปป์ รับบท ภูชิต
อชิตะ สิกขมานา รับบท ตอง
ศรัณยู วงษ์กระจ่าง รับบท สุรชัย
ณัฐพงษ์ อรุณเนตร รับบท มิก
การออกฉาย

ภาพยนตร์เรื่อง 13 เกมสยอง ออกฉายในประเทศไทยเมื่อวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2549 ทำรายได้รวมไปได้ 18.47 ล้านบาท และต่อมาได้ออกฉายในต่างประเทศไม่ว่าจะเป็นในญี่ปุ่นและสิงคโปร์ช่วงเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2550 และได้ฉายใน Puchon International Fantastic Film Festival ช่วงเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2550 ที่เมืองปูชอน เกาหลีใต้ และยังได้ร่วมฉายในเทศกาลภาพยนตร์ Fanatasia Film Festival ซึ่งจัดขึ้นเป็นครั้งที่ 11 ที่มอนทรีออล ประเทศแคนาดา ซึ่งบัตรที่ฉายในงานเทศกาลครั้งนี้เต็มทั้งสองรอบ จนมิตช์ เดวิส ตำแหน่งไดเรกเตอร์ออฟอินเตอร์เนชันนอลโปรแกรมมิง ซึ่งเป็นผู้คัดเลือกภาพยนตร์จากทั่วโลกเข้าร่วมในเทศกาลครั้งนี้ เขียนบทความพูดถึงภาพยนตร์ 13 เกมสยอง ในหนังสือและเว็บไซต์ทางการของเทศกาลไว้ว่า “หากคุณมีโอกาสที่จะได้ชมภาพยนตร์เรื่องเดียวในซัมเมอร์นี้ เราขอแนะนำ 13 เกมสยอง”
และภาพยนตร์เรื่องนี้ยังออกเป็นดีวีดี โซน 3 ในสิงคโปร์ ที่มีซับไตเติ้ลเป็นภาษาอังกฤษ และได้ฉายในโรงภาพยนตร์ที่ฮ่องกงเมื่อวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2551
รางวัล

รางวัลภาพยนตร์แห่งชาติ สุพรรณหงส์ ครั้งที่ 16
ผู้แสดงนำชายยอดเยี่ยม: กฤษดา สุโกศล แคลปป์
การสร้างภาพพิเศษยอดเยี่ยม: บริษัท ทริพเพิล - เอ็กซ์ ซีจี จำกัด จาก 13 เกมสยอง
รางวัลพระราชทานพระสุรัสวดี ครั้งที่ 28 ประจำปี พ.ศ. 2549
กำกับภาพยอดเยี่ยม: จิตติ เอื้อนรการกิจ
รางวัลภาพยนตร์ไทย ชมรมวิจารณ์บันเทิง ครั้งที่ 15
รางวัลผู้แสดงนำชายยอดเยี่ยม: กฤษดา สุโกศล แคลปป์
รางวัลลำดับภาพยอดเยี่ยม: ชูเกียรติ ศักดิ์วีระกุล
2007 Fantasia Festival
Public Prize, Gold Fantasia, Best Asian
European Fantastic Film Festival Federation Asian Award (EFFFF)
Best Asian Film Awards
Puchon International Fantastic Film Festival (PiFan)
Best Of Puchon
Brussels International Festival of Fantastic Film
Golden Raven award
ดีวีดี

ดีวีดีออกขายเมื่อวันที่ 18 มกราคม พ.ศ. 2550 มีผู้แทนจำหน่ายคือพรีเมี่ยม ดิจิตอล เอ็นเตอร์เทนเม้นท์
Disc 1 : Widescreen 16:9 (Anamophic)
THAI: Dolby Digital 5.1
THAI: Dolby Surround 2.0
THAI: Director'sCommentary
บรรยาย-ภาษา : คำบรรยายไทยทดแทนการได้ยิน
3D Interactive Animate Menu
คำบรรยายไทยทดแทนการได้ยิน
แหล่งข้อมูลอื่น

สถานีย่อยประเทศไทย
สถานีย่อยภาพยนตร์
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ (ปัจจุบันปิดใช้บริการไปแล้ว)
13 เกมสยอง (2006) ที่สยามโซน
13 เกมสยอง (2549)  (Thai movie database)
| ด ค กผลงานโดย ชูเกียรติ ศักดิ์วีระกุล |
| --- | --- | --- |
| ภาพยนตร์ขนาดยาว |  ลี้ (2546)  คน ผี ปีศาจ (2547)  13 เกมสยอง (2549)  รักแห่งสยาม (2550)  ฝัน-หวาน-อาย-จูบ (2551)  หลุดสี่หลุด (ตอน ฮู อา กง) (2553)  โฮม ความรัก ความสุข ความทรงจำ (2555)  เกรียน ฟิคชั่น (2556)  The Eyes Diary (2557)  |  |
| ภาพยนตร์สั้น |  บ้านเก่า (2543)  ดงรกฟ้า (2544)  วิมานนี้สีชมพู (2544)  มอเตอร์ไซค์ฮ่าง (2545)  ลมเยาวราช (2545)  2003 (2546)  12 (2549)  |  |
| บทภาพยนตร์ |  คน ผี ปีศาจ (2547)  13 เกมสยอง (2549)  บอดี้...ศพ #19 (2550)  รักแห่งสยาม (2550)  ช็อคโกแลต (2551)  ฝัน-หวาน-อาย-จูบ (2551)  โฮม ความรัก ความสุข ความทรงจำ (2555)  เกรียน ฟิคชั่น (2556)  The Eyes Diary (2557)  |  |
แอร์โครยอ

| --- | --- |
แอร์โครยอ
โชซ็อนกึล: 고려항공
ฮันจา: 高麗航空
อาร์อาร์: Goryeo Hanggong 
เอ็มอาร์: Koryŏ Hanggong 
แอร์โครยอ (เกาหลี: 고려항공, โครยอฮังกง; ชื่อเดิมคือ โชซ็อนมินฮัง (조선민항)) เป็นสายการบินประจำชาติของประเทศเกาหลีเหนือ ดำเนินการโดยรัฐบาล มีศูนย์บัญชาการในเขตซูนัน กรุงเปียงยาง และมีฐานการบินหลักอยู่ที่ ท่าอากาศยานนานาชาติเปียงยางซูนัน (IATA: FNJ) โดยให้บริการเที่ยวบินประจำและเที่ยวบินพิเศษไปยังจุดหมายปลายทางในทวีปเอเชียและยุโรป
แอร์โครยอ มีสำนักงานสายการบินในกรุงปักกิ่ง กับนครเฉิ่นหยาง ประเทศจีน, นครวลาดีวอสตอค ประเทศรัสเซีย, กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย และกรุงเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี และมีสำนักงานขายในกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น, กัวลาลัมเปอร์ ประเทศมาเลเซีย, ประเทศสิงคโปร์, กรุงไทเป ประเทศไต้หวัน, เขตบริหารพิเศษฮ่องกง, ประเทศคูเวต, ประเทศอิตาลี, ประเทศออสเตรีย และประเทศเยอรมนี
ประวัติ > การก่อตั้ง

แอร์โครยอ ก่อตั้งครั้งแรกภายใต้ชื่อ โซเกา (การบินโซเวียต-เกาหลีเหนือ) ในปี ค.ศ. 1950 เพื่อเชื่อมต่อระหว่างกรุงเปียงยาง ประเทศเกาหลีเหนือ กับกรุงมอสโก ประเทศรัสเซีย แต่การบริการได้หยุดชะงักลงช่วงหนึ่งระหว่างสงครามเกาหลี จนต่อมาในปี ค.ศ. 1953 สายการบินได้กลับมาเปิดใหม่อีกครั้งในชื่อ ยูแคมปส์ (เปลี่ยนชื่อใหม่เป็น กรมการบินพลเรือนเกาหลี (CAAK) ในคริสต์ทศวรรษ 1970) เริ่มเปิดให้บริการเที่ยวบินวันที่ 21 กันยายน ค.ศ. 1955 และถูกแทนที่ภายใต้การควบคุมของกรมการบินพลเรือนเกาหลี (CAAK) ได้ให้บริการเครื่องบิน ลิซูโนฟ ลิ-2, อานโตนอฟ อาน-2 และอิลยูชิน อิล-12 ส่วนเครื่องบินเทอร์โบ อิลยูชิน อิล-14 และอิลยูชิน อิล-18 ก็ได้ถูกนำเข้ามาเพิ่มในคริสต์ทศวรรษ 1960
ประวัติ > การให้บริการเครื่องบินไอพ่น

การให้บริการเครื่องบินไอพ่น เริ่มในปี ค.ศ. 1975 เมื่อเครื่องบินตูโปเลฟ ตู-154 ลำแรกได้ให้บริการเที่ยวบินจากกรุงเปียงยาง ไปยังปราก, เบอร์ลินตะวันออก (ในขณะนั้น) และมอสโก อย่างไรก็ตาม เนื่องจากเครื่องบินตู-154 มีจำนวนไม่เพียงพอ เครื่องบินจึงจำเป็นต้องจอดรับผู้โดยสารระหว่างทางที่อีร์คุตสค์และโนโวซีบีสค์เพิ่มด้วย ต่อมาเครื่องบิน ตู-154, ตู-134 และ อาน-24 ก็เริ่มให้บริการเที่ยวบินในประเทศ
เครื่องบิน ตู-154 มีจำนวนมากขึ้นในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1980 และเครื่องบิน อิลยูชิน อิล-62 ก็ได้ให้บริการครั้งแรกในปี ค.ศ. 1982 (เป็นเครื่องบินของบุคคลสำคัญ) ในฐานะเที่ยวบินระหว่างประเทศ เปียงยาง-มอสโก โดยไม่หยุดรับผู้โดยสารระหว่างทาง ในช่วงนี้ โซเฟียและเบลเกรด ก็ได้เป็นจุดหมายปลายทางเพิ่มด้วย อย่างไรก็ตาม เนื่องจากการควบคุมการบินในยุโรป ได้มีข้อกำหนดเกี่ยวกับมลพิษทางเสียง แอร์โครยอจึงถูกสั่งห้ามไม่ให้ลงจอดที่ท่าอากาศยานใด ๆ ในทวีปยุโรปอีกเลย
สกายแทร็กซ์ ได้ประเมินสายการบินแอร์โครยอให้เป็นสายการบินที่แย่ที่สุดในโลก (ในด้านการบริการและความปลอดภัย) และยังเป็นสายการบินเดียวในโลกที่ได้รับการประเมิน 1 ดาว เนื่องจากการบริการที่ไม่มีประสิทธิภาพ
ประวัติ > การจัดซื้อเครื่องบินใหม่และขยายเที่ยวบิน

หลังจากสิ้นสุดสงครามเย็น และการล่มสลายของรัฐคอมมิวนิสต์ ซึ่งส่งผลให้มีเที่ยวบินระหว่างประเทศน้อยลง กรมการบินพลเรือนเกาหลี (CAAK) ได้เปลี่ยนชื่อเป็น แอร์โครยอ ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1992 ต่อมาในปี ค.ศ. 1993 แอร์โครยอได้สั่งซื้อเครื่องบิน อิลยูชิน อิล-76 จำนวน 3 ลำ เพื่อใช้ขนส่งสินค้าไปยังประเทศจีนและรัสเซีย และยังซื้อเครื่องบิน ตูโปเลฟ ตู-204-300 ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2007 และมีนาคม ค.ศ. 2010 เพื่อนำมาใช้ในเที่ยวบินระหว่างประเทศแทนเครื่องเก่า หลังจากนั้น แอร์โครยอก็เริ่มปรับปรุงเครื่องบินให้ดีขึ้น และมีแผนเที่ยวบินไปยุโรป พร้อมกับเครื่องบินใหม่ ตู-204
ในเดือนกันยายน 2009 แอร์โครยอได้สั่งซื้อตัวอย่างเครื่องบิน ตู-204-300 และตู-204-100 และยังเจรจาในการสั่งซื้อเครื่องบินซุคฮอย ซูเปอร์เจ็ต 100 เพื่อใช้แทนที่เครื่องบิน ตู-134 และอาน-24
ต่อมา แอร์โครยอได้รับเครื่องบิน ตูโปเลฟ ตู-204-100B จำนวน 210 ที่นั่ง และใช้เป็นเที่ยวบินไปยังเมืองต้าเหลียน ประเทศจีน และในปี ค.ศ. 2010 ได้ทำพิธีเปิดเที่ยวบินเปียงยาง-เซี่ยงไฮ้ผู่ตง (เครื่องบิน ตู-134) โดยให้บริการ 2 เที่ยวบินต่อสัปดาห์ ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2015 แอร์โครยอได้ทำการเปิดเที่ยวบินใหม่ไปยังปักกิ่ง, วลาดีวอสตอค และเฉิ่นหยาง
ประวัติ > การให้บริการในเส้นทางใหม่

ในปี ค.ศ. 2011 แอร์โครยอได้เปิดเที่ยวบินใหม่ไปยังกัวลาลัมเปอร์และคูเวตซิตี โดยเครื่องบิน ตูโปเลฟ ตู-204 เปิดให้บริการช่วงฤดูการท่องเที่ยว คือช่วงเดือนเมษายน ถึงตุลาคม
ในปี ค.ศ. 2012 แอร์โครยอได้กลับมาเปิดเที่ยวบินกัวลาลัมเปอร์อีกครั้ง พร้อมกับการขยายเที่ยวบินไปยังเมืองฮาร์บิน ประเทศจีน และในปีเดียวกัน บริษัทชูเช ซึ่งเป็นบริษัทนำเที่ยว ก็ได้เปิดเส้นทางท่องเที่ยวในเกาหลีเหนือโดยเครื่องบินส่วนตัว เครื่องบินที่ให้บริการได้แก่ อิล-76, มิล-17, อาน-24, ตู-134 และตู-154 ส่วนเที่ยวบินระหว่างประเทศ ใช้เครื่องบิน ตู-204 หรือไม่ก็ อิล-62
จุดหมายปลายทาง

บทความหลัก: รายชื่อจุดหมายปลายทางของแอร์โครยอ
จุดหมายปลายทาง > ประวัติเที่ยวบินระหว่างเกาหลีเหนือ–เกาหลีใต้

เที่ยวบินระหว่างประเทศ เกาหลีเหนือ-เกาหลีใต้ ให้บริการครั้งแรกในปี ค.ศ. 2003 โดยเครื่องบิน ตูโปเลฟ ตู-154 ลงจอดที่ท่าอากาศยานนานาชาติอินช็อน แอร์โครยอเคยให้บริการเที่ยวบิน 40 เที่ยวไปยังโซล, ยังยัง และปูซาน ในประเทศเกาหลีใต้ ส่วนเที่ยวบินจากท่าอากาศยานฮัมฮึง ไปยังท่าอากาศยานนานาชาติยังยังนั้น เริ่มในปี ค.ศ. 2002 แต่ต่อมาท่าอากาศยานยังยังได้ปิดตัวลงในปี ค.ศ. 2008 และไม่มีเที่ยวบินพาณิชย์ระหว่างเกาหลีเหนือ-เกาหลีใต้อีกเลย
ฝูงบิน

ณ เดือนมกราคม พ.ศ. 2558 ฝูงบินของแอร์โครยอทั้งหมดประกอบไปด้วยเครื่องบินดังต่อไปนี้
|  ฝูงบินของแอร์โครยอ> เครื่องบิน.เครื่องบิน |  ฝูงบินของแอร์โครยอ> ประจำการ.ประจำการ |  ฝูงบินของแอร์โครยอ> สั่งซื้อ.สั่งซื้อ |  ฝูงบินของแอร์โครยอ> จำนวนที่นั่ง.ธ |  ฝูงบินของแอร์โครยอ> จำนวนที่นั่ง.ป |  ฝูงบินของแอร์โครยอ> จำนวนที่นั่ง.ทั้งหมด |  ฝูงบินของแอร์โครยอ> หมายเหตุ.หมายเหตุ |  ฝูงบินของแอร์โครยอ> . |  ฝูงบินของแอร์โครยอ> . |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อานโตนอฟ อาน-24R/RV  | 3 | — | 0 | 52 | 52 |  |  |  |
| อานโตนอฟ อาน-148-100B | 2 | — | 8 | 62 | 70 |  |  |  |
| อิลยูชิน อิล-18D  | 1 | — | ? | ? | ? |  |  |  |
| อิลยูชิน อิล-62M | 2 | — | 12 | 178 | 180 | เครื่องบินส่วนตัวของรัฐบาลเกาหลีเหนือ |  |  |
| อิลยูชิน อิล-62M | 2 | — | เฉพาะกิจ | เฉพาะกิจ | เฉพาะกิจ | ลายด้านข้างเป็นลายรัฐบาลเกาหลีเหนือ |  |  |
| ตูโปเลฟ ตู-134B-3  | 2 | — | 0 | 76 | 76 |  |  |  |
| ตูโปเลฟ ตู-154B/B-2 | 2 | — | 16 | 136 | 152 |  |  |  |
| ตูโปเลฟ ตู-204-100B | 1 | — | 0 | 210 | 210 |  |  |  |
| ตูโปเลฟ ตู-204-300 | 1 | — | 16 | 150 | 166 |  |  |  |
 ฝูงบินของแอร์โครยอคาร์โก้
| อิลยูชิน อิล-76TD  | 3 | — | — | — | — |  |  |  |
| ทั้งหมด | 18 | 1 |  |  |  |  |  |  |
ฝูงบิน > การปรับให้ทันสมัย

ในปัจจุบัน แอร์โครยออยู่ระหว่างการระดมหาเครื่องบินใหม่ โดยเครื่องบินใหม่อาจจะถูกสร้างโดยรัสเซีย เนื่องจากถูกปิดกั้นจากสหรัฐอเมริกาและสหภาพยุโรป แอร์โครยอได้เลือกเครื่องบิน อิลยูชิน อิล-96 และซุคฮอย ซูเปอร์เจ็ต 100 ส่วนเครื่องบินที่มีอยู่อย่าง ตูโปเลฟ ตู-204 ก็มีประสิทธิภาพในการบินไปยังมอสโกโดยไม่หยุดพัก นอกจากนี้ แอร์โครยอยังได้ติดตั้งจอโทรทัศน์ในเครื่องบินตูโปเลฟ ตู-204 อีกด้วย
นิตรสาร แอร์ไลเนอร์เวิลด์ รายงานว่า แอร์โครยอ พยายามที่จะบินไปยังยุโรปอีกครั้ง ซึ่งเป็นปัจจัยที่จะให้เกิดเที่ยวบินเปียงยาง-เบอร์ลินในอนาคต การบินไปยังยุโรปได้รับการยินยอมอีกครั้งในเดือนเมษายน ค.ศ. 2010 หลังจากถูกปิดกั้นมา 7 ปี ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2011 แอร์โครยอ ได้เปิดเที่ยวบินจากกรุงเปียงยางไปยังกัวลาลัมเปอร์ ประเทศมาเลเซีย สัปดาห์ละ 2 เที่ยว โดยเครื่องบิน ตู-204 และเที่ยวบินไปยังคูเวตซิตี ทุกสัปดาห์
ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2012 ได้มีการเปิดจองที่นั่งออนไลน์เป็นครั้งแรก และในช่วงไตรมาสแรกของปี ค.ศ. 2013 แอร์โครยอได้รับเครื่องบินใหม่อีกครั้ง เป็นเครื่องบิน อานโตนอฟ อาน-148
ฝูงบิน > ตูโปเลฟ ตู-204

เครื่องบิน ตูโปเลฟ ตู-204 ลำแรก ถูกส่งมอบเมื่อวันที่ 27 ธันวาคม ค.ศ. 2007 ซึ่งถูกส่งข้ามฟากจากอุลยานอฟสก์มายังเปียงยาง ประกอบไปด้วยที่นั่งชั้นธุรกิจ 16 ที่ และชั้นประหยัด 150 ที่ เครื่องบินลำนี้เป็นเครื่องบิน ตูโปเลฟ ตู-204-300 ลำแรกที่ถูกส่งออกนอกประเทศรัสเซีย
ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2008 เครื่องบิน ตู-204 ถูกกำหนดให้บริการเที่ยวบินระหว่างประเทศ ระหว่างเปียงยาง-สิงคโปร์ และเปียงยาง-กรุงเทพมหานคร
แอร์โครยอได้ให้บริการเครื่องบินไอพ่น ตู-204-100B ซึ่งเป็นรูปแบบที่ทันสมัยกว่าเครื่องบิน ตู-204-300 และในวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 2010 แอร์โครยอได้รับมอบเครื่องบิน ตู-204-100B ลำที่สอง และเริ่มให้บริการในวันถัด ๆ มา
วันที่ 30 มีนาคม ค.ศ. 2010 เครื่องบิน ตูโปเลฟ ตู-204 จำนวน 2 ลำ ได้บินไปยังสหภาพยุโรป และมีโอกาสสูงที่เที่ยวบินเปียงยาง-เบอร์ลิน จะกลับมาให้บริการในอนาคต
อุบัติเหตุและอุบัติการณ์

วันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 1983 เครื่องบิน อิลยูชิน อิล-62M ของ CAAK (ในขณะนั้น) ซึ่งเดินทางจากกรุงเปียงยาง ประเทศเกาหลีเหนือ ไปยังกรุงโคนาครี ประเทศกินี ได้ชนกับภูเขาเฟาตาจัลลอนในกินี ผู้โดยสาร 23 คนเสียชีวิตทั้งหมด และเครื่องบินได้ร่วงตกลง
การถูกสั่งห้ามไม่ให้เข้าไปในสหภาพยุโรป

เนื่องจากปัจจัยด้านความปลอดภัยและมลพิษทางเสียง แอร์โครยอจึงถูกสั่งห้ามไม่ให้เข้าไปในสหภาพยุโรป ตั้งแต่เดือนมีนาคม ค.ศ. 2006 คณะกรรมาธิการแห่งสหภาพยุโรป ได้พบข้อบกพร่องของเครื่องบินในหลุมจอดของท่าอากาศยานในประเทศฝรั่งเศสและเยอรมนี ทำให้แอร์โครยอถูกกล่าวหาด้านการให้บริการเครื่องบินที่บกพร่องมาก และยังล้มเหลวในการเจรจากับกรมการบินพลเรือนฝรั่งเศส ทำให้ฝ่ายฝรั่งเศสมองว่าสายการบินนี้มีประสิทธิภาพตกต่ำมาก นอกจากนี้ องค์กรอีซียังกล่าวว่า เกาหลีเหนือควบคุมสายการบินประจำชาติได้ไม่เพียงพอ และการประชุมที่ชิคาโก ก็ได้สรุปว่า ด้วยเหตุนี้ หากวัดกันด้วยพื้นฐานของเกณฑ์ตัดสินทั่วไปแล้ว คณะกรรมการจึงได้ประเมินผลว่า แอร์โครยอไม่มีมาตรฐานความปลอดภัยที่ดีพอ
ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2010 แอร์โครยอ ได้รับอนุญาตให้กลับไปบินเหนือน่านฟ้ายุโรปได้อีกครั้ง โดยเครื่องบิน ตู-204 ซึ่งมีอุปกรณ์ที่เหมาะสม และเข้ากันกับมาตรฐานนานาชาติ อย่างไรก็ตาม เครื่องบินประเภทอื่น ยังคงถูกสั่งห้าม
การประเมินสายการบิน

แอร์โครยอ เป็นเพียงสายการบินเดียวที่ได้รับการประเมินเพียง 1 ดาว จาก 681 สายการบิน ได้รับการประเมินโดย สกายแทร็กซ์ ซึ่งแอร์โครยอได้รับการประเมิน 1 ดาวมาแล้ว 4 ปีติดต่อกัน
สมุดภาพ

ธงชาติเกาหลีเหนือบนหางเครื่องบิน ตูโปเลฟ ตู-204 ที่ท่าอากาศยานนานาชาติเปียงยางซูนัน
เครื่องบิน ตูโปเลฟ ตู-204 (พี-632) กำลังเตรียมตัว ที่ท่าอากาศยานนานาชาติเปียงยางซูนัน
หลุ่มจอดที่ท่าอากาศยานนานาชาติเปียงยางซูนัน
ผู้โดยสารกำลังขึ้นเครื่อง ตูโปเลฟ ตู-204 ที่ท่าอากาศยานนานาชาติเปียงยางซูนัน
เครื่องบิน ตูโปเลฟ ตู-204 (พี-632) กำลังเตรียมตัว ที่ท่าอากาศยานนานาชาติเปียงยางซูนัน
อาหารที่ให้บริการบนเที่ยวบินเปียงยาง-ปักกิ่ง
เครื่องบิน ตูโปเลฟ ตู-204 (P-632) กำลังเตรียมตัว ที่ท่าอากาศยานนานาชาติเปียงยางซูนัน
ท่าอากาศยานนานาชาติเปียงยางซูนัน ฐานการบินหลัก
เครื่องบิน ตูโปเลฟ ตู-154B-2 (P-561) ที่ท่าอากาศยานนานาชาติเปียงยางซูนัน
เครื่องบิน อิลยูชิน อิล-62M (P-881) ที่ท่าอากาศยานนานาชาติเชเรเมเตียโว
เครื่องบิน ตูโปเลฟ ตู-204 (P-632) ที่ท่าอากาศยานนานาชาติปักกิ่ง
เครื่องบิน อานโตนอฟ อาน-148-100B (P-671) ในปี ค.ศ. 2012
ดูเพิ่ม

โคเรียนแอร์
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ เก็บถาวร 2014-04-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เว็บไซต์ในมุมมองชาวสวิส เก็บถาวร 2008-06-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
แอร์โครยอ (ข้อมูลฐานการบิน)
CAAK (ข้อมูลฐานการบิน)
ตารางเที่ยวบิน ตั้งแต่ 31 ตุลาคม 2542 ถึง 26 มีนาคม 2543
รวมรูปสายการบินแอร์โครยอ
เครื่องบินขนส่งสินค้า อิลยูชิน อิล-76 ที่ท่าอากาศยานนานาชาติเชเรเมเตียโว กรุงมอสโก ในปี ค.ศ. 1994
เครื่องบิน อิล-62M (พี-881) ที่ท่าอากาศยานนานาชาติปักกิ่ง ในปี ค.ศ. 2003
เครื่องบิน ตู-204 ที่ท่าอากาศยานนานาชาติเปียงยางซูนัน
ภายในห้องโดยสาร เครื่องบิน ตู-204
เครื่องบิน ตู-204 และรถโดยสารเทียบประตูทางออกที่ ท่าอากาศยานนานาชาติเปียงยางซูนัน
เครื่องบิน อิล-76, ตู-204, อิล-62, ตู-154 และตู-134 ที่ท่าอากาศยานนานาชาติเปียงยางซูนัน
เรือตรวจการณ์ใกล้ฝั่งเฉลิมพระเกียรติ 80 พรรษา

| --- | --- |
เรือ ต.991 บริเวณเกาะพะงัน
ภาพรวมชั้น
ผู้สร้าง::  อู่ทหารเรือธนบุรี กรมอู่ทหารเรือ (ต.991) อู่ต่อเรือมาร์ซัน (ต.992–993)
ผู้ใช้งาน::   กองทัพเรือไทย
ก่อนหน้าโดย::  เรือตรวจการณ์ใกล้ฝั่งชุดเรือ ต.91
ตามหลังโดย::  เรือตรวจการณ์ใกล้ฝั่งชุดเรือ ต.994
สร้างเมื่อ::  พ.ศ. 2548–2550
 ในประจำการ::  พ.ศ. 2550–ปัจจุบัน
เสร็จแล้ว::  3 ลำ
ใช้การอยู่::  3 ลำ
ลักษณะเฉพาะ
ชั้น::  เรือตรวจการณ์ใกล้ฝั่ง
ขนาด (ระวางขับน้ำ)::  ปกติ 170 ตัน เต็มที่ 186 ตัน
ความยาว::  38.7 เมตร (127 ฟุต 0 นิ้ว)
ความกว้าง::  6.49 เมตร (21 ฟุต 4 นิ้ว)
กินน้ำลึก::  1.813 เมตร (5 ฟุต 11.4 นิ้ว)
ความลึก::  3.8 เมตร (12 ฟุต 6 นิ้ว)
ความเร็ว::  27 นอต (50 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 31 ไมล์ต่อชั่วโมง)
พิสัยเชื้อเพลิง::  1,500 ไมล์ทะเล (2,800 กิโลเมตร; 1,700 ไมล์) ที่ 15 นอต (28 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 17 ไมล์ต่อชั่วโมง)
อัตราเต็มที่::  29 นาย
ระบบตรวจการและปฏิบัติการ::  1 × ระบบควบคุมการยิง Mirador
ยุทโธปกรณ์::  2 × ปืนกลขนาด 30 มม. รุ่น DS-30M 2 × ปืนกลขนาด .50 นิ้ว
เรือตรวจการณ์ใกล้ฝั่งเฉลิมพระเกียรติ 80 พรรษา หรือ เรือตรวจการณ์ใกล้ฝั่งชุดเรือ ต.991 เป็นชุดเรือตรวจการณ์ใกล้ฝั่งที่กองทัพเรือไทยจัดสร้างขึ้นจำนวนทั้งหมด 3 ลำ คือ เรือ ต.991 เรือ ต.992 และเรือ ต.993 โดยมอบหมายให้กรมอู่ทหารเรือเป็นผู้จัดสร้างเรือ ต.991 ณ อู่ทหารเรือธนบุรี ส่วนเรือ ต.992 และ ต.993 กองทัพเรือได้ว่าจ้างบริษัท มาร์ซัน จำกัด เป็นผู้ดำเนินการต่อเรือ
เรือ ต.991 ได้มีพิธีปล่อยเรือลงน้ำที่อู่ทหารเรือธนบุรีเมื่อวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2550 ส่วนเรือ ต.992 และ ต.993 ทำพิธีปล่อยเรือที่อู่ต่อเรือบริษัท มาร์ซัน จำกัด ในวันที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2550  และมีกำหนดส่งมอบเรือให้แก่กองทัพเรือในช่วงกลางเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2550