stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กระดูกฝ่ามือ
กายวิภาคของกระดูกฝ่ามือแต่ละชิ้น > กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 3 (Metacarpus III)

บทความหลัก: กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 3
กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 3 จะรองรับนิ้วกลาง และมีขนาดเล็กกว่ากระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 2 เล็กน้อย ที่พื้นผิวด้านหลังมือของฐานของกระดูกนี้จะมีส่วนที่ยื่นลงมาประกอบกับกระดูกแคปปิเตต และจะมีจุดเกาะปลายของกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ เรเดียลิส เบรวิส (Extensor carpi radialis brevis muscle) นอกจากนี้ที่บริเวณฐานของกระดูกจะมีรอยต่อกับกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 2 และ 4 ด้วย
กายวิภาคของกระดูกฝ่ามือแต่ละชิ้น > กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 4 (Metacarpus IV)

บทความหลัก: กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 4
กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 4 เป็นกระดูกที่รองรับนิ้วนาง ที่ฐานของกระดูกจะมีรอยต่อกับกระดูกแคปปิเตต และกระดูกฮาเมต และยังมีรอยต่อกับกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 3 และ 5 ด้วย
กายวิภาคของกระดูกฝ่ามือแต่ละชิ้น > กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 5 (Metacarpus V)

บทความหลัก: กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 5
กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 5 เป็นกระดูกที่รองรับนิ้วก้อย โดยที่ฐานของกระดูกจะมีรอยต่อขนาดใหญ่กับกระดูกฮาเมตและกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 4 ทางด้านข้างของกระดูกจะมีปุ่มที่เป็นจุดเกาะปลายของ กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ อัลนาริส (Extensor carpi ulnaris muscle)
รูปประกอบเพิ่มเติม

กระดูกมือของมนุษย์
กระดูกของมือซ้าย จากด้านฝ่ามือ
โครงสร้างของข้อต่อระหว่างฝ่ามือกับนิ้วมือ และข้อต่อระหว่างข้อนิ้ว มุมมองจากด้านฝ่ามือ
โครงสร้างของข้อต่อระหว่างฝ่ามือกับนิ้วมือ และข้อต่อระหว่างข้อนิ้ว มุมมองจากด้านนิ้วก้อย
ภาพเอกซ์เรย์แสดงกระดูกมือของมนุษย์
ภาพเอกซ์เรย์แสดงการบาดเจ็บที่มือและการหักของกระดูกฝ่ามือ
กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 1
กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 2
กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 3
กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 4
กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 5
กระแสน้ำกินี

กระแสน้ำมหาสมุทรแอตแลนติกใต้
กระแสน้ำกินี (อังกฤษ: Guinea Current) เป็นกระแสน้ำอุ่นในมหาสมุทรแอตแลนติก ไหลเลียบฝั่งของกินี ในแอฟริกาตะวันตก จากทิศตะวันตกไปทิศตะวันออก มีความคล้ายกับกระแสน้ำอุ่นศูนย์สูตรในมหาสมุทรอินเดียและมหาสมุทรแปซิฟิก
ดูเพิ่ม

กระแสน้ำมหาสมุทร
วงแหวนมหาสมุทร
สมุทรศาสตร์กายภาพ
กระโดดสูง

เทคนิคการกระโดดสูงที่เรียกว่า ฟอสเบอรีฟลอป
กีฬากระโดดสูง (อังกฤษ: high jump) เป็นการแข่งขันกรีฑาประเภทลู่และลาน ซึ่งผู้แข่งขันจะต้องกระโดดโดยไม่มีอุปกรณ์ช่วย ข้ามคานแนวนอนที่วางอยู่ที่ความสูงที่ตามระดับต่าง ๆ โดยไม่ให้คานหล่นลงมา ในปัจจุบัน คานจะอยู่ระหว่างรั้วกระโดดสูงและมีเบาะรองรับอยู่ เทคนิคในปัจจุบันที่แพร่หลายคือเทคนิคที่เรียกว่า ฟอสเบอรีฟลอป (Fosbury Flop) ซึ่งนักกีฬาจะวิ่งไปทางบาร์และกระโดดศีรษะก่อนโดยหันหลังให้ผ่านพ้นบาร์
เทคนิคดังกล่าวยังเป็นเทคนิคที่ใช้กับการกระโดดค้ำถ่อ กีฬากระโดดสูงมีการแข่งขันในโอลิมปิก มีการแข่งขันกันในกรีฑาชิงแชมป์โลก และการแข่งขันกรีฑาในร่มชิงแชมป์โลก การแข่งขันกีฬากระโดดสูงถือว่าเป็นกีฬาแรก ๆ ที่ให้ผู้หญิงแข่งขัน โดยจัดขึ้นครั้งแรกในกีฬาโอลิมปิกปี 1928
กระโดดไกล

การแข่งขันกระโดดไกลในมิลิทรีเวิลด์เกมส์ ปี 2007
กีฬากระโดดไกล (อังกฤษ: long jump) เป็นกีฬาประเภทลานประเภทหนึ่ง ที่นักกีฬาต้องใช้ความเร็ว ความแข็งแกร่ง และความว่องไว ในการพยายามกระโดดให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้จากเส้นกำหนด กีฬาประเภทนี้มีการแข่งขันมาตั้งแต่โอลิมปิกโบราณ และในกีฬาโอลิมปิกสมัยใหม่ เริ่มแข่งขันครั้งแรกปี ค.ศ. 1896 สำหรับผู้ชาย และสำหรับผู้หญิงในปี ค.ศ. 1948
กระแสน้ำศูนย์สูตรเหนือ

แผนที่แสดงกระแสน้ำทั่วโลก
กระแสน้ำศูนย์สูตรเหนือ (อังกฤษ: North Equatorial Current) เป็นกระแสน้ำสำคัญบริเวณเส้นศูนย์สูตรในมหาสมุทรแปซิฟิกและมหาสมุทรแอตแลนติกซึ่งไหลจากตะวันออกไปยังตะวันตกระหว่างประมาณ10 เหนือ กับ 20 เหนือ ในแปซิฟิกและแอตแลนติกกระแสน้ำมีทิศทางการไหลตามเข็มครึ่งล่างของนาฬิกา  แต่ในมหาสมุทรอินเดียมีทิศทางการไหลทวนเข็มครึ่งบนของนาฬิกา
ดูเพิ่ม

กระแสน้ำมหาสมุทร
สมุทรศาสตร์กายภาพ
กระดูกข้อมือ

| กระดูกข้อมือ  (Carpus) |
| --- | --- |
'กระดูกข้อมือ' แถวต้น: A=สแคฟฟอยด์, B=ลูเนท, C=ไตรกีตรัล, D=พิสิฟอร์ม แถวปลาย: E=ทราพีเซียม, F=ทราพีซอยด์, G=แคปปิเตต, H=ฮาเมต 
รายละเอียด
ตัวระบุ
ภาษาละติน: ossa carpi
MeSH: D002348
TA98: A02.4.08.001
TA2: 1249
FMA: 23889
ศัพท์ทางกายวิภาคของกระดูก[แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
ในกายวิภาคศาสตร์ของมนุษย์ กระดูกข้อมือ (อังกฤษ: Carpal bones; Carpus) เป็นกลุ่มของกระดูกชิ้นเล็ก ๆ ที่เรียงตัวอยู่ระหว่างกระดูกของส่วนปลายแขนและกระดูกฝ่ามือ (Metacarpal bones) และเป็นกระดูกที่ประกอบกันเป็นส่วนประกอบหลักของข้อมือ (wrist)
กระดูกส่วนใหญ่ของกลุ่มกระดูกข้อมือจะมีรูปร่างคล้ายลูกเต๋า โดยที่พื้นผิวทางด้านหลังมือ (dorsal surface) และฝ่ามือ (palmar surface) จะมีลักษณะขรุขระเนื่องจากมีเอ็นและปลอกหุ้มเอ็น (tendon sheath) พาดผ่าน ขณะที่พื้นผิวด้านอื่น ๆ จะค่อนข้างเรียบเพื่อต่อกับกระดูกชิ้นอื่น ๆได้อย่างสนิท
สำหรับในมนุษย์ จะมีกระดูกข้อมือจำนวน 8 ชิ้น ซึ่งจะสามารถแบ่งออกได้เป็น 2 กลุ่ม คือกระดูกข้อมือที่ติดต่อกับกระดูกเรเดียส จะเรียกว่า กระดูกข้อมือแถวแรก (proximal row)  ซึ่งมีจำนวน 4 ชิ้น ส่วนอีกกลุ่มจะติดต่อกับกระดูกฝ่ามือ จะเรียกว่ากระดูกข้อมือแถวหลัง (distal row)  ซึ่งมีจำนวน 4 ชิ้นเช่นกัน แต่เนื่องจากมือของคนมี 2 ข้างกระดูกข้อมือทั้งหมดในตัวมนุษย์จึงมี 16 ชิ้น
กระดูกข้อมือแถวแรก

กระดูกข้อมือแถวแรกจะติดต่อกับกระดูกเรเดียส และกระดูกข้อมือในแถวหลัง ซึ่งได้แก่กระดูกสแคฟฟอยด์ (Scaffoid bone) กระดูกลูเนท (Lunate bone) กระดูกไตรกีตรัล (Triquetral bone) และกระดูกพิสิฟอร์ม (Pisiform bone)
กระดูกข้อมือแถวแรก > กระดูกสแคฟฟอยด์ (Scaphoid bone)

บทความหลัก: กระดูกสแคฟฟอยด์
กระดูกสแคฟฟอยด์เป็นกระดูกข้อมือแถวแรกที่อยู่ทางด้านนิ้วหัวแม่มือ และเป็นกระดูกชิ้นที่ใหญ่ที่สุดของแถวแรก เนื่องจากมีรูปร่างงอเล็กน้อยคล้ายตัวเรือ จึงเป็นที่มาของชื่อ scaphoid ซึ่งในภาษาลาตินแปลว่า รูปเรือ
แม้ว่าการแตกหักของกระดูกสแคฟฟอยด์จะเกิดไม่บ่อยนัก แต่เมื่อเกิดการบาดเจ็บของข้อมือ มักจะพบว่ากระดูกสแคฟฟอยด์จะได้รับความเสียหาย อีกทั้งยังเป็นกระดูกที่มีการซ่อมแซมส่วนที่เสียหายได้ช้า เนื่องจากมีระบบเลือดไปเลี้ยงไม่มาก ดังนั้นเมื่อเกิดการบาดเจ็บของกระดูกชิ้นนี้จึงต้องรักษาโดยเร็ว เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดอาการแทรกซ้อนจากการที่ข้อมือผิดรูป
กระดูกข้อมือแถวแรก > กระดูกลูเนท (Lunate bone)

บทความหลัก: กระดูกลูเนท
กระดูกลูเนทเป็นกระดูกข้อมือแถวแรกที่วางตัวอยู่ตรงกลางของข้อมือ และมีรูปร่างโค้งคล้ายพระจันทร์ โดยจะโค้งนูนไปทางกระดูกเรเดียส และส่วนเว้าของกระดูกนี้จะรับกับกระดูกแคปปิเตต (Capitate bone) ซึ่งอยู่แถวหลัง
กระดูกข้อมือแถวแรก > กระดูกไตรกีตรัล (Triquetral bone)

บทความหลัก: กระดูกไตรกีตรัล
กระดูกไตรกีตรัลเป็นกระดูกข้อมือแถวแรกที่อยู่ทางด้านนิ้วก้อย และมีรูปร่างคล้ายสามเหลี่ยม ซึ่งพื้นผิวทั้งสามด้านจะติดต่อกับกระดูกข้อมือชิ้นอื่น ๆ ที่เด่นชัดที่สุดคือรอยบุ๋มรูปวงรีที่อยู่บนพื้นผิวด้านหน้า ซึ่งเป็นบริเวณติดต่อกับกระดูกพิสิฟอร์ม (Pisiform bone)
กระดูกข้อมือแถวแรก > กระดูกพิสิฟอร์ม (Pisiform bone)

บทความหลัก: กระดูกพิสิฟอร์ม
กระดูกพิสิฟอร์มเป็นกระดูกชิ้นเล็กๆที่วางอยู่ที่แถวหน้าของกระดูกข้อมือ และเป็นกระดูกแบบเซซามอยด์ (Sesamoid bone) แบบหนึ่ง นั่นคือเป็นกระดูกที่เกิดจากการสะสมแคลเซียมของเอ็นจนเป็นกระดูกที่ฝังตัวอยู่ในเส้นเอ็น เช่นเดียวกับกระดูกสะบ้า (Patella) ของข้อเข่า (knee joint) บนพื้นผิวของกระดูกชิ้นนี้จะมีรอยที่ติดต่อกับกระดูกไตรกีตรัลเป็นจุดเด่น
กระดูกข้อมือแถวหลัง

กระดูกข้อมือในแถวหลังจะต่อต่อระหว่างกระดูกข้อมือในแถวแรก กับกระดูกฝ่ามือ ซึ่งได้แก่กระดูกทราพีเซียม (Trapezium bone) กระดูกทราพีซอยด์ (Trapezoid bone) กระดูกแคปปิเตต (Capitate bone) และกระดูกฮาเมต (Hamate bone)
กระดูกข้อมือแถวหลัง > กระดูกทราพีเซียม (Trapezium bone)

บทความหลัก: กระดูกทราพีเซียม
กระดูกทราพีเซียมเป็นกระดูกข้อมือแถวหลังที่อยู่ทางด้านนิ้วหัวแม่มือ และมีพื้นที่ส่วนใหญ่ติดต่อโดยตรงกับกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 1 (Metacarpus I) และกระดูกสแคฟฟอยด์ (Scaffoid bone) ที่สำคัญคือบนพื้นผิวด้านฝ่ามือของกระดูกชิ้นนี้ จะมีร่องที่เป็นทางผ่านของเอ็นจากกล้ามเนื้อเฟลกเซอร์ คาร์ไพ เรเดียลิส (Flexor carpi radialis muscle) และพื้นผิวด้านนี้ยังเป็นจุดเกาะต้นของกล้ามเนื้อที่ใช้ในการเคลื่อนไหวของนิ้วหัวแม่มือ ซึ่งได้แก่กล้ามเนื้อออพโพเนนส์ พอลิซิส (Opponens pollicis) กล้ามเนื้อแอบดักเตอร์ พอลิซิส เบรวิส (Abductor pollicis brevis muscle) และกล้ามเนื้อเฟลกเซอร์ พอลิซิส เบรวิส (Flexor pollicis brevis muscle)
กระดูกข้อมือแถวหลัง > กระดูกทราพีซอยด์ (Trapezoid bone)

บทความหลัก: กระดูกทราพีซอยด์
กระดูกทราพีซอยด์เป็นกระดูกชิ้นเล็กๆของกระดูกข้อมือแถวหลัง ซึ่งมีพื้นผิวติดต่อกับกระดูกฝ่ามือชิ้นที่สอง (Metacarpus II) กระดูกสแคฟฟอยด์ และกระดูกแคปปิเตต
กระดูกข้อมือแถวหลัง > กระดูกแคปปิเตต (Capitate bone)

บทความหลัก: กระดูกแคปปิเตต
กระดูกแคปปิเตตเป็นกระดูกข้อมือที่วางตัวอยู่ตรงกลางของกระดูกข้อมือแถวหลัง และเป็นกระดูกชิ้นที่ใหญ่ที่สุดในกลุ่มกระดูกข้อมือ โดยจะมีพื้นผิวด้านล่างติดต่อกับกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 2, 3 และ 4 พื้นผิวด้านบนจะติดต่อกับกระดูกลูเนท และพื้นผิวด้านข้างติดต่อกับกระดูกสแคฟฟอยด์และกระดูกฮาเมต
กระดูกข้อมือแถวหลัง > กระดูกฮาเมต (Hamate bone)

บทความหลัก: กระดูกฮาเมต
กระดูกฮาเมตเป็นกระดูกข้อมือในแถวหลังที่วางตัวอยู่ทางด้านนิ้วก้อย โดยจะมีรูปร่างคล้ายรูปลิ่ม และมีลักษณะเด่นคือส่วนยื่นของกระดูกที่มีรูปร่างคล้ายตะขอซึ่งเรียกว่า ฮามิวลัส (hamulus) และเป็นที่มาของชื่อกระดูก hamate ซึ่งในภาษาลาตินแปลว่า ตะขอ กระดูกชิ้นนี้มีพื้นผิวติดต่อกับกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 4 และ 5 รวมทั้งกระดูกไตรกีตรัลและกระดูกแคปปิเตต
เนื่องจากลักษณะการวางตัวที่ค่อนข้างอยู่ทางด้านนอกของข้อมือ กระดูกฮาเมตจึงจัดว่าเป็นกระดูกที่เสียหายได้ง่ายที่สุดในบรรดากระดูกข้อมือ ซึ่งอาการจะสังเกตได้จากการกดเจ็บเหนือกระดูกชิ้นนี้ และอาจรู้สึกเจ็บเมื่อกำมือ นอกจากนี้เนื่องจากกระดูกฮาเมตวางตัวอยู่ใกล้กับเส้นประสาทอัลนา (Ulnar nerve) จึงมีความเป็นไปได้ที่จะเกิดความเสียหายกับเส้นประสาท ทำให้กล้ามเนื้อของมืออ่อนแรง และเสียความรู้สึกของฝ่ามือในบริเวณนิ้วนางและนิ้วก้อย
รูปประกอบเพิ่มเติม

กระดูกมือของมนุษย์
กระดูกของมือซ้าย จากด้านฝ่ามือ
กระดูกของมือซ้าย จากด้านหลังมือ
ภาคตัดตามยาวของข้อมือ แสดงการวางตัวของกระดูกข้อมือ
เอ็นข้อมือ มุมมองจากทางด้านหน้า
กระดูกสแคฟฟอยด์จากข้อมือซ้าย
กระดูกลูเนทจากข้อมือซ้าย
กระดูกไตรกีตรัลจากข้อมือซ้าย
กระดูกพิสิฟอร์มจากข้อมือซ้าย
กระดูกทราพีเซียมจากข้อมือซ้าย
กระดูกทราพีซอยด์จากข้อมือซ้าย
กระดูกแคปปิเตตจากข้อมือซ้าย
กระดูกฮาเมตจากข้อมือซ้าย
กระสวยอวกาศชาเลนเจอร์

| Challenger |
| --- | --- |
กระสวยอวกาศชาเลนเจอร์
รหัส: OV--099
ประเทศ: นาซ่า สหรัฐอเมริกา
วันทำสัญญา: 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2515
ตั้งชื่อตาม: เรือ HMS Challenger
สถานะ: ถูกทำลาย 28 มกราคม พ.ศ. 2529
บินครั้งแรก: STS-6 4 เมษายน พ.ศ. 2526
บินครั้งสุดท้าย: STS-51-L 28 มกราคม พ.ศ. 2529
สถิติภารกิจ: 10 ภารกิจ
สถิติวันที่บิน: 62.41 วัน
สถิติโคจร: 995 รอบ
ระดับโคจร: 25,803,939 ไมล์
เทียบดาวเทียม: 10 ครั้ง
เทียบสถานีอวกาศ: ไม่มีการเทียบท่ากับสถานีอวกาศใด ๆ
กระสวยอวกาศชาเลนเจอร์ (อังกฤษ: Shuttle Orbiter Challenger) รหัสประจำยานคือ OV-099 เป็นกระสวยอวกาศลำที่สองที่ใช้ปฏิบัติภารกิจในอวกาศขององค์การนาซ่า สร้างถัดจากกระสวยอวกาศโคลัมเบีย เริ่มปล่อยสู่อวกาศครั้งแรก(ภารกิจที่ STS-6) ในวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2526 (ค.ศ. 1983) และปฏิบัติภารกิจมาแล้วถึง 9 ครั้งก่อนที่จะมาประสบอุบัติเหตุกระสวยอวกาศระเบิด(ในภารกิจที่ STS-51-L) ในวันที่ 28 มกราคม พ.ศ. 2529 (ค.ศ. 1986) หลังจากที่ปล่อยกระสวยสู่ท้องฟ้าได้ 73 วินาที ทำให้ลูกเรือทั้ง 7 คนในยานเสียชีวิตทั้งหมด หลังจากที่อุบัติเหตุครั้งนี้ ทาง NASA จึงได้สร้างกระสวยอวกาศเอนเดฟเวอร์ (Space Shuttle Endeavour) ขึ้นมาปฏิบัติภารกิจแทนยานชาเลนเจอร์ ในปี พ.ศ. 2535 (ค.ศ. 1992)
ยานชาเลนเจอร์ได้รับเลือกให้ปฏิบัติภารกิจทั้งหมด 10 ครั้ง มีลูกเรือเดินทางกับยานแล้ว 60 คน รวมเวลาอยู่ในอวกาศเป็นเวลา 62.41 วัน มีระยะการเดินทางรวม 25,803,939 ไมล์ หรือ 41,527,416 กิโลเมตร
| # | วันที่ | เที่ยวบิน | ที่ลงจอด | หมายเหตุ | ระยะเวลา |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | 4 เมษายน พ.ศ. 2526 | STS-6 | ฐานทัพอากาศเอ็ดเวิร์ด | ปล่อยดาวเทียม TDRS-1 ครั้งแรกในภารกิจกระสวยอวกาศที่มีการ spacewalk (EVA) เที่ยวบินแรกของกระสวยอวกาศชาเลนเจอร์ | 5 วัน 0 ชั่วโมง 23 นาที 42 วินาที |
| 2 | 18 มิถุนายน พ.ศ. 2526 | STS-7 | ฐานทัพอากาศเอ็ดเวิร์ด | Sally Ride เป็นหญิงอเมริกันคนแรกที่ได้ไปอวกาศ ปล่อยดาวเทียมการสื่อสาร 2 ดวง | 6 วัน 2 ชั่วโมง 23 นาที 59 วินาที |
| 3 | 30 สิงหาคม พ.ศ. 2526 | STS-8 | ฐานทัพอากาศเอ็ดเวิร์ด | Guion Bluford เป็นชาวแอฟริกัน-อเมริกัน คนแรกที่ได้ไปอวกาศ ครั้งแรกของการปล่อยและลงจอดกระสวยในตอนกลางคืน ปล่อยดาวเทียม Insat-1B NASA พิมพ์แสตมป์ที่ระลึก 260,000 ดวง ฉลองครบรอบ 25 ปี | 6 วัน 1 ชั่วโมง 8 นาที 43 วินาที |
| 4 | 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2527 | STS-41-B | ศูนย์อวกาศเคนเนดี | ปล่อยดาวเทียมการสื่อสาร 2 ดวง (ไม่สำเร็จ) | 7 วัน 23 ชั่วโมง 15 นาที 55 วินาที |
| 5 | 6 เมษายน พ.ศ. 2527 | STS-41-C | ฐานทัพอากาศเอ็ดเวิร์ด | ภารกิจช่วยเสริม Solar Maximum Mission | 6 วัน 23 ชั่วโมง 40 นาที 7 วินาที |
| 6 | 5 ตุลาคม พ.ศ. 2527 | STS-41-G | ศูนย์อวกาศเคนเนดี | ภารกิจแรกที่นำผู้หญิงไปอวกาศ 2 คน Marc Garneau เป็นชาวคะเนเดียนคนแรกที่ไปอวกาศ Kathryn D. Sullivan เป็นหญิงอเมริกันคนแรกที่ได้ปฏิบัติการ spacewalk (EVA) ปล่อยดาวเทียม Earth Radiation Budget | 8 วัน 5 ชั่วโมง 23 นาที 33 วินาที |
| 7 | 29 เมษายน พ.ศ. 2528 | STS-51-B | ฐานทัพอากาศเอ็ดเวิร์ด | บรรทุก Spacelab-3 | 7 วัน 0 ชั่วโมง 8 นาที 46 วินาที |
| 8 | 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2528 | STS-51-F | ฐานทัพอากาศเอ็ดเวิร์ด | บรรทุก Spacelab-2 | 7 วัน 22 ชั่วโมง 45 นาที 26 วินาที |
| 9 | 30 ตุลาคม พ.ศ. 2528 | STS-61-A | ฐานทัพอากาศเอ็ดเวิร์ด | บรรทุก Spacelab D-1 ของเยอรมัน | 7 วัน 0 ชั่วโมง 44 นาที 54 วินาที |
| 10 | 28 มกราคม พ.ศ. 2529 | STS-51-L | ไม่ได้ลง (กำหนดลงที่ ศูนย์อวกาศเคนเนดี) | กระสวยระเบิดหลังปล่อย ลูกเรือเสียชีวิต 7 คน | 0 วัน 0 ชั่วโมง 1 นาที 13 วินาที |
เครื่องหมายภารกิจ

| เครื่องหมายภารกิจสำหรับเที่ยวบินของชาเลนเจอร์ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |

| STS 6 | STS 7 | STS 8 | STS 41-B | STS 41-C |  |  |  |

| STS-41-G | STS-51-B | STS-51-F | STS-61-A | STS-51-L |  |  |  |
การสูญเสียกระสวยอวกาศชาเลนเจอร์

บทความหลัก: โศกนาฏกรรมกระสวยอวกาศแชลเลนเจอร์
ในภารกิจครั้งที่ 10 (เที่ยวบินที่ STS-51-L) ของยานชาเลนเจอร์ ซึ่งเป็นวันที่ 28 มกราคม พ.ศ. 2529 หลังจากปล่อยยานขึ้นไปเพียงนาทีเศษ ยานชาเลนเจอร์ได้ประสบอุบัติเหตุจากการระเบิด เนื่องจากยางรูปวงแหวนที่ใช้ปิดกั้นแก๊สระหว่างรอยต่อในจรวดบูสเตอร์(Solid Rocket Booster : SRB)ตัวขวาได้มีการเสียหายมาจากการยิงจรวดมาในภารกิจก่อนหน้านั้นหลายครั้งมาแล้ว และยังมีอีกปัจจัยนึงคือในวันที่ปล่อยกระสวยครั้งนี้ สภาพอากาศที่เย็นจัดได้ก่อให้เกิดน้ำแข็งเกาะตามฐานปล่อยจรวดและยาน รวมทั้งจรวดบูสเตอร์ด้วย ทำให้ยางไม่ยืดหยุ่น เมื่อได้ปล่อยยาน แก็สความร้อนสูงได้รั่วออกมาและรวมตัวกับเปลวไฟที่ไอพ่นของบูสเตอร์ จึงทำให้เกิดไฟลุกไหม้จรวด และเมื่อถังเชื้อเพลิงสีส้ม(Fule Tank : ET)ได้ถูกความร้อนจากจรวดตัวขวา ทำให้เกิดการระเบิดขึ้นเป็นลูกไฟขนาดยักษ์บนฟ้า ยานได้แตกเป็นส่วน ๆ จนตกสู่ทะเล ซึ่งในขณะที่ยานระเบิดนั้น ลูกเรือในยานยังไม่เสียชีวิตจนกระทั่งห้องโดยสารตกสู่ทะเล
| ด ค กโปรแกรมกระสวยอวกาศ |
| --- | --- | --- |
| หัวข้อหลัก | กระสวยอวกาศ ·  โปรแกรมกระสวยอวกาศ |  |
| ส่วนประกอบ | ยานโครจร ·  Solid Rocket Booster (SRB) ·  External Tank (ET) ·  เครื่องยนต์หลัก (SSME) ·  Orbital Maneuvering System (OMS) |  |
| ยานโครจร | เอนเทอร์ไพรซ์ ·  โคลัมเบีย ·  ชาเลนเจอร์ ·  ดิสคัฟเวอรี ·  แอตแลนติส ·  เอนเดฟเวอร์ |  |
| ฐานปล่อยยาน | ศูนย์อวกาศเคนเนดี ฐานปล่อย 39 ·  Vandenberg AFB SLC-6 |  |
| ฐานลงจอดยาน | Shuttle Landing Facility ·  ฐานทัพอากาศเอ็ดเวิร์ด ·  White Sands Space Harbor ·  Abort Landing Sites |  |
| การพัฒนา | Shuttle-Derived Launch Vehicle (SDLV) ·  Shuttle-C ·  Ares I ·  Ares IV ·  Ares V |  |
| ทดสอบ | พาร์ทไฟรเดอร์ ·  MPTA ·  MPTA-ET ·  ALT |  |
| ห้วข้อเกี่ยวข้อง | Missions (cancelled) ·  Decision to build ·  Crews ·  Abort modes ·  Space shuttles in fiction ·  Crawler-transporter ·  Shuttle Carrier Aircraft ·  Space Shuttle America (motion simulator ride) ·  Space Shuttle Explorer (shuttle replica) ·  Shuttle Training Aircraft ·  Getaway Special ·  Rollbacks |  |
กระสวยอวกาศชาเลนเจอร์ในอวกาศ
กระเพาะอาหารอักเสบ

| Gastritis |
| --- | --- |

Micrograph showing gastritis. H&E stain.
สาขาวิชา: Gastroenterology
อาการ: Upper abdominal pain, nausea, vomiting, bloating, loss of appetite, heartburn
ภาวะแทรกซ้อน: Bleeding, stomach ulcers, stomach tumors, pernicious anemia
ระยะดำเนินโรค: Short or long term
สาเหตุ: Helicobacter pylori, NSAIDs, alcohol, smoking, cocaine, severe illness, autoimmune problems
วิธีวินิจฉัย: Endoscopy, upper gastrointestinal series, blood tests, stool tests
โรคอื่นที่คล้ายกัน: Myocardial infarction, inflammation of the pancreas, gallbladder problems, peptic ulcer disease
การรักษา: Antacids, H2 blockers, proton pump inhibitors, antibiotics, bismuth subsalicylate, antiemetics
ความชุก: ~50% of people
การเสียชีวิต: 50,000 (2015)
กระเพาะอาหารอักเสบ (อังกฤษ: gastritis) คือภาวะที่มีการอักเสบของเยื่อบุกระเพาะอาหาร อาจเป็นแบบเฉียบพลันหรือแบบเรื้อรังก็ได้ ผู้ป่วยอาจไม่มีอาการใดๆ แต่หากมีอาการส่วนใหญ่จะมีอาการปวดท้อง (แบบอาหารไม่ย่อย) อาการอื่นๆ ที่อาจพบร่วมด้วยได้ ได้แก่ คลื่นไส้ อาเจียน ท้องอืด เบื่ออาหาร แสบกลางอก ภาวะแทรกซ้อนที่พบได้ ได้แก่ มีเลือดออกในกระเพาะ แผลในกระเพาะ และเนื้องอกในกระเพาะ หากเป็นการอักเสบจากภูมิต้านตนเองอาจทำให้มีเลือดจางจากการขาดวิตามิน B12 ได้ เรียกว่า โลหิตจางเพอร์นิเชียส
แหล่งข้อมูลอื่น

| --- | --- |
การจำแนกโรค: DICD-10: K29.0-K29.7 ICD-9-CM: 535.0-535.5 MeSH: D005756 DiseasesDB: 34500
ทรัพยากรภายนอก: MedlinePlus: 001150 eMedicine: emerg/820 med/852
กระรอกบินไซบีเรีย

| กระรอกบินไซบีเรีย |
| --- | --- |

กระรอกบินไซบีเรีย
สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Mammalia
อันดับ:: Rodentia
วงศ์:: Sciuridae
สกุล:: Pteromys
สปีชีส์:: P.  volans
ชื่อทวินาม
Pteromys volans (Linnaeus, 1758)


แผนที่แสดงการกระจายพันธุ์
กระรอกบินไซบีเรีย (อังกฤษ: Siberian flying squirrel; ชื่อวิทยาศาสตร์: Pteromys volans) คือ กระรอกบินสายพันธุ์เก่าแก่สายพันธุ์หนึ่งของโลก อาศัยอยู่ในแนวทะเลบอลติกทางตะวันตก ไปจนถึงชายฝั่งมหาสมุทรแปซิฟิกทางตะวันออก กระรอกบินไซบีเรียเป็นกระรอกบินสายพันธุ์เดียวเท่านั้นที่อาศัยอยู่ในยุโรป และถูกพิจารณาให้อยู่ในสถานะที่สิ่งมีชีวิตที่เกือบอยู่ในข่ายใกล้การสูญพันธุ์ในทวีปยุโรป
ถิ่นอาศัย

กระรอกบินไซบีเรีย อาศัยอยู่ในตอนเหนือของเขตชีวภาพพาลีอาร์กติก ในเขตประเทศฟินแลนด์ เอสโตเนีย ทางตะวันออกของลัตเวีย รวมถึงรัสเซีย มองโกเลีย บริเวณเทือกเขาอัลไต ทางตะวันออกเฉียงเหนือของจีนถึงชายฝั่งมหาสมุทรแปซิฟิก กระรอกชนิดนี้ยังปรากฏในเกาะซาฮาลิน ของรัสเซีย และเกาะฮกไกโด ของญี่ปุ่น
ลักษณะของกระรอก

กระรอกบินไซบีเรียตัวเมีย มีน้ำหนักประมาณ 150 กรัม ตัวผู้มีขนาดเล็กกว่าเล็กน้อยโดยเฉลี่ย โดยร่างกายมีความยาว 11-20 เซนติเมตร รวมถึงหางแบนที่มีความยาว 9-14 เซนติเมตร ตาของมันแข็งและมีสีดำที่น่าเอ็นดู มีสีเทาทั่วร่างกาย ยกเว้นส่วนท้องที่มีสีอ่อนกว่าหลังเล็กน้อย และมีแถบสีดำบริเวณคอและขาหน้า กระรอกสายพันธุ์นี้มีลักษณะเด่นคือ เยื่อบุผิวที่สามารถเป็นเครื่องร่อนหรือแผ่นบางคล้ายปีกค้างคาว ซึ่งขยายออกระหว่างขาหน้าและขาหลัง โดยขยายผิวหนังเหล่านั้น เพื่อร่อนลงจากต้นไม้ในระยะทางกว่า 100 เมตร กระรอกชนิดนี้จึงเป็นที่รู้จักในการร่อนบินจากต้นไม้เพื่อหนีศัตรู จากการยืดขาของมัน
อาหารของกระรอกชนิดนี้ประกอบด้วยใบไม้ เมล็ด ไม้ผล หน่ออ่อน ดอกไม้ ถั่ว เบอร์รี่ รวมถึงไข่และรังนกเป็นบางครั้งบางคราว อย่างไรก็ตามกระรอกบินไซบีเรียเป็นเหยื่อของมาร์เทิน นกเค้าแมว และแมวป่า
กระรอกบินไซบีเรียเป็นสัญลักษณ์ของอุทยานแห่งชาติ Nuuksio ในเขตเทศบาล Espoo ของประเทศฟินแลนด์ ซึ่งมีจำนวนกระรอกบินที่หนาแน่นในภูมิภาคนี้
ดูเพิ่ม

ภาพกระรอกบินไซบีเรียสุดน่ารัก
กระทรวงกิจการภายในประเทศและการสื่อสาร

| --- | --- |
総務省 โซมุโช Sōmu-shō

 ตึกที่สองของศูนย์ราชการกลางร่วม เป็นตึกที่ตั้งของกระทรวงฯ
ภาพรวมหน่วยงาน
ก่อตั้ง: 06 มกราคม พ.ศ. 2544 (23 ปี)
หน่วยงานก่อนหน้า: กระทรวงมหาดไทย กระทรวงการไปรษณีย์และโทรคมนาคม หน่วยงานการจัดการและการประสานงาน
เขตอำนาจ: รัฐบาลญี่ปุ่น
สำนักงานใหญ่: 2-1-2 คาซูมิงาเซกิ เขตชิโยดะ โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น 35°40′31.32″N 139°45′40.03″E﻿ / ﻿35.6753667°N 139.7611194°E﻿ / 35.6753667; 139.7611194
บุคลากร: 5245 คน
เว็บไซต์: www.soumu.go.jp
กระทรวงกิจการภายในประเทศและการสื่อสาร (ญี่ปุ่น: 総務省; โรมาจิ: Sōmucho; ทับศัพท์: โซมุโช; อังกฤษ: Ministry of Internal Affairs and Communications; MIC) เป็นกระทรวงที่มีฐานะเป็นคณะรัฐมนตรีในรัฐบาลญี่ปุ่น ก่อน พ.ศ. 2547 ใช้ชื่อเป็น กระทรวงการบริหารงานสาธารณะ การมหาดไทย การไปรษณีย์ และโทรคมนาคม ที่ทำการตั้งอยู่ที่ 2-1-2 คาซูมิงาเซกิ เขตชิโยดะ โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
กระทรวงนี้มีอำนาจหน้าที่ในการตรวจตราระบบการบริหารงาน ควบคุมรัฐบาลท้องถิ่น การเลือกตั้ง การโทรคมนาคม การไปรษณีย์ และจัดทำสถิติที่เกี่ยวข้องกับงานรัฐบาล รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกิจการภายในประเทศและการสื่อสาร (ญี่ปุ่น: 総務大臣; โรมาจิ: Sōmu Daijin; ทับศัพท์: โซมุ ไดจิน) จะได้รับการแต่งตั้งจากสมาชิกในคณะรัฐมนตรี
ภูมิหลัง

กระทรวงนี้ถูกจัดตั้งขึ้นในวันที่ 6 มกราคม พ.ศ. 2547 เพื่อเป็นการรวมกระทรวงมหาดไทย กระทรวงการไปรษณีย์และโทรคมนาคม และหน่วยงานการจัดการและการประสานงานเข้าด้วยกัน ซึ่งอำนาจหน้าที่บางส่วนของหน่วยงานการจัดการและการประสานงานถูกโอนไปยังสำนักงานคณะรัฐมนตรีด้วยเช่นกัน และหน้าที่เดิมของกระทรวงการไปรษณีย์และโทรคมนาคมส่วนใหญ่จะถูกโอนไปยังไปรษณีย์ญี่ปุ่น
ส่วนราชการ

ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2554 กระทรวงกิจการภายในประเทศและการสื่อสารมีส่วนราชการดังต่อไปนี้:
ส่วนราชการ > กรม

สำนักงานเลขาธิการรัฐมนตรี (ญี่ปุ่น: 大臣官房; โรมาจิ: Daijin Kanbō)
กรมข้าราชการและเบี้ยบำนาญ (ญี่ปุ่น: 人事恩給局; โรมาจิ: Jinji Onkyū Kyoku)
กรมการบริหารจัดการ (ญี่ปุ่น: 行政管理局; โรมาจิ: Gyōsei Kanri Kyoku)
กรมการประเมินผลการบริหาร (ญี่ปุ่น: 行政評価局; โรมาจิ: Gyōsei Hyōka Kyoku)
กรมการบริหารงานท้องถิ่น (ญี่ปุ่น: 治行政局; โรมาจิ: Jigyōsei Kyoku)
กรมการคลังสาธารณะท้องถิ่น (ญี่ปุ่น: 自治財政局; โรมาจิ: Jichi Zensei Kyoku)
กรมภาษีท้องถิ่น (ญี่ปุ่น: 自治税務局; โรมาจิ: Jichi Zeimu Kyoku)
กรมยุทธศาสตร์เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารระหว่างประเทศ (ญี่ปุ่น: 国際戦略局; โรมาจิ: Kokusai Senryoku Kyoku)
กรมข้อมูลและการสื่อสาร (ญี่ปุ่น: 報流通行政局; โรมาจิ: Hōryū'tsū Gyousei Kyoku)
กรมโทรคมนาคม (ญี่ปุ่น: 総合通信基盤局; โรมาจิ: Songō Tsūshin Kiban Kyoku)
กรมสถิติ (ญี่ปุ่น: 統計局; โรมาจิ: Tōkei Kyoku)
ส่วนราชการ > สถาบันและวิทยาลัย

วิทยาลัยการอัตตาณัติท้องถิ่น (ญี่ปุ่น: 自治大学校; โรมาจิ: Jichi Daigakkō)
สถาบันการนโยบายข้อมูลและการสื่อสาร (ญี่ปุ่น: 情報通信政策研究所; โรมาจิ: Jyōhō Tsūshin Seisaku Kenkyūjo)
สถาบันการวิจัยและอบรมสถิติ (ญี่ปุ่น: 統計研修所; โรมาจิ: Tōkei Kenshūjo)
วิทยาลัยการดับเพลิง (ญี่ปุ่น: 消防大学校; โรมาจิ: Shōhō Daigakkō)
ส่วนราชการ > องค์กรพิเศษ

สภาการจัดการเลือกตั้งกลาง (ญี่ปุ่น: 中央選挙管理会; โรมาจิ: Chūō Senkyo Kanri Kai)
คณะกรรมาธิการการจัดการเงินทุนการเมืองแห่งชาติ (ญี่ปุ่น: 政治資金適正化委員会; โรมาจิ: Seiji Shikin Tekisei Kaiin Kai)
คณะกรรมการการจัดการข้อถกเถียงท้องถิ่น (ญี่ปุ่น: 自治紛争処理委員会; โรมาจิ: Jichi Funsō Shori Iin Kai)
ส่วนราชการ > หน่วยงานนอก

คณะกรรมการการประสานงานข้อถกเถียงทางสิ่งแวดล้อม (ญี่ปุ่น: 公害等調整委員会; โรมาจิ: Kōgai Tōchōsei Iin Kai)
สำนักงานการจัดการเพลิงไหม้และภัยพิบัติ (ญี่ปุ่น: 消防庁; โรมาจิ: Shōhō Chō)
กระหม่อมหน้า

| กระหม่อมหน้า  (anterior fontanelle) |
| --- | --- |
มุมมองทางด้านบนของกะโหลกศีรษะของเด็กแรกเกิด แสดงกระหม่อมหน้าและกระหม่อมหลัง
กระหม่อมหน้าของทารก อายุ 1 เดือน
รายละเอียด
ตัวระบุ
ภาษาละติน: f. posterior
TA98: A02.1.00.028
TA2: 432
FMA: 75439
อภิธานศัพท์กายวิภาคศาสตร์[แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
กระหม่อมหน้า (อังกฤษ: anterior fontanelle, bregmatic fontanelle หรือ frontal fontanelle) เป็นกระหม่อมที่มีขนาดใหญ่ที่สุด อยู่ที่จุดร่วมของรอยประสานหว่างขม่อม (sagittal suture), รอยประสานคร่อมขม่อมหน้า (coronal suture), และรอยประสานหน้าผาก (frontal suture) มีรูปร่างเหมือนเพชรหรือสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูน ในแนวหน้าหลังยาวประมาณ 4 เซนติเมตร และในแนวขวางประมาณ 2.5 เซนติเมตร กระหม่อมช่วยทำให้กะโหลกศีรษะเปลี่ยนแปลงรูปร่างได้เล็กน้อยขณะคลอดเพื่อช่วยในการผ่านช่องคลอดและช่วยให้กะโหลกขยายได้เมื่อมีการขยายขนาดของสมองหลังคลอด
ในขณะที่กระหม่อมหลังและกระหม่อมด้านข้างจะปิดประมาณ 6 เดือนหลังคลอด กระหม่อมหน้าจะยังไม่ปิดจนกระทั่งถึงประมาณกลางขวบปีที่ 2 การกลายเป็นกระดูก (ossification) จะเริ่มเต็มที่เมื่อปลายอายุ 20 และสิ้นสุดก่อนอายุ 50 ปี
ความสำคัญทางคลินิก

กระหม่อมมีความสำคัญและมีประโยชน์ในทางคลินิก การตรวจร่างกายทารกจำเป็นต้องมีการคลำกระหม่อมหน้าด้วย หากกระหม่อมหน้ายุบลงแสดงถึงภาวะขาดน้ำ (dehydration) ในขณะที่หากกระหม่อมหน้าตึงหรือปูดโปนออกมามากแสดงถึงการเพิ่มของความดันในกะโหลกศีรษะ (intracranial pressure) อย่างไรก็ตามการนูนของกระหม่อมหน้าอาจไม่ได้บ่งบอกถึงการเพิ่มของความดันในกะโหลกเสมอไป หากทารกร้องไห้ติดต่อกันเป็นเวลานานอาจทำให้กระหม่อมนูนในลักษณะเดียวกันเช่นกัน
ดูเพิ่ม

เบรกมา (Bregma)
แหล่งข้อมูลอื่น

NIC25 at FPnotebook เก็บถาวร 2008-04-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
-556793806 ที่ GPnotebook
กายวิภาคศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนียสเตต skel/fetal2