stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โยฮัน เซบัสทีอัน บัค
ประวัติ > ไลพ์ซฺช

ระหว่างปี ค.ศ. 1725 ถึง ค.ศ. 1750 หรือเป็นระยะเวลากว่า 25 ปีที่บัคพำนักอยู่ที่เมืองไลพ์ซฺช บัคได้สืบทอดตำแหน่งผู้อำนวยการดนตรีของโบสถ์เซนต์โทมัส ในนิกายลูเธอรัน ต่อจากโยฮัน คูห์นาว เขาเป็นครูสอนดนตรีและภาษาละติน แต่ก็ยังต้องประพันธ์เพลงจำนวนมากให้กับโบสถ์ โดยมีบทเพลงคันตาตาทุกวันอาทิตย์และวันนักขัตฤกษ์ ในขณะดำรงตำแหน่งนี้ เขาได้ประพันธ์คันตาต้าไว้กว่า 126 บท  แต่บทเพลงดังกล่าวมักจะไม่ได้รับการถ่ายทอดออกมาอย่างที่ควรเนื่องจากขาดแคลนเครื่องดนตรี และนักดนตรีที่มีฝีมือ
บัคได้ใช้แนวทางเดิมในการประพันธ์บทเพลงใหม่ ๆ แต่ความเป็นอัจฉริยะ ความคิดสร้างสรรค์ และความฉลาดของเขาทำให้ผลงานทุกชิ้นมีเอกลักษณ์ และถูกนับเป็นหนึ่งในผลงานยอดเยี่ยมแห่งประวัติศาสตร์ดนตรีตะวันตก โดยเฉพาะ "เซนต์แมทธิวแพชชัน" "แมส ในบันไดเสียงบีไมเนอร์" "เว็ลเท็มเปอร์คลาเวียร์" "มิวสิกคัล ออฟเฟอริ่ง" ดนตรีของบัคหลุดพ้นจากรูปแบบทั่วไป โดยที่เขาได้ใช้ความสามารถของเขาอย่างเต็มพิกัด และถ่ายทอดออกมาเป็นบทเพลงจนถึงขีดสุดของความสมบูรณ์แบบ
ประวัติ > มรดกทางดนตรี

เมื่อโยฮัน เซบัสทีอัน บัค ดนตรีบาโรกได้ถึงจุดสุดยอดและถึงกาลสิ้นสุดในเวลาอันรวดเร็ว  หลังจากการเสียชีวิตของบัค ดนตรีของเขาถูกลืม เนื่องด้วยเพราะมันล้าสมัยไปแล้ว เช่นเดียวกับเทคนิคการสอดประสานกันของท่วงทำนองต่างๆที่เขาพัฒนาให้มันสมบูรณ์แบบอย่างหาใดเทียม
บุตรชายที่เขาได้ฝึกสอนดนตรีไว้ ไม่ว่าจะเป็นวิลเฮ็ล์ม ฟรีดมานน์ บัค คาร์ล ฟิลลิป เอ็มมานูเอ็ล บัค โยฮัน คริสตอฟ ฟรีดริช บัค และ โยฮัน คริสเตียน บัค ได้รับถ่ายทอดพรสวรรค์บางส่วนจากบิดา และได้รับถ่ายทอดเทคนิคการเล่นจากบัค ก็ได้ทอดทิ้งแนวทางดนตรีของบิดาเพื่อไปสนใจกับแนวดนตรีที่ทันสมัยกว่าในที่สุด เช่นเดียวกับนักดนตรีร่วมสมัยเดียวกันกับบัค (เป็นต้นว่า เกออร์ก ฟิลลิป เทเลมันน์ ผู้มีอายุแก่กว่าบัคสี่ปี ก็ได้รับอิทธิพลจากดนตรีที่ทันสมัยกว่า)
ปรากฏการณ์นิยมแนวดนตรีใหม่นี้ก็เกิดกับโมทซาร์ทเช่นกัน จนกระทั่งวันหนึ่ง เมื่อบารอนฟาน สวีเทน ผู้หลงใหลในดนตรีบาโรกและมีห้องสมุดส่วนตัวสะสมบทเพลงบาโรกไว้เป็นจำนวนมาก ได้ให้โมทซาร์ทชมผลงานอันยิ่งใหญ่ของบัคบางส่วน ทำให้ความมีอคติต่อดนตรีบาโรกของโมทซาร์ทนั้นถูกทำลายไปสิ้น จนถึงขั้นไม่สามารถประพันธ์ดนตรีได้ตลอดช่วงระยะเวลาหนึ่ง เมื่อเขาสามารถยอมรับมรดกทางดนตรีของบัคได้แล้ว วิธีการประพันธ์ดนตรีของเขาก็เปลี่ยนไป ราวกับว่าบัคมาเติมเต็มรูปแบบทางดนตรีให้แก่เขา โดยที่ไม่ต้องละทิ้งรูปแบบส่วนตัวแต่อย่างใด ตัวอย่างผลงานของโมทซาร์ทที่ได้รับอิทธิพลของบัคก็เช่น "เพลงสวดศพเรเควียม" "ซิมโฟนีจูปิเตอร์" ซึ่งท่อนที่สี่เป็นฟิวก์ห้าเสียง ที่ประพันธ์ขึ้นโดยใช้เทคนิคการสอดประสานกันของท่วงทำนองต่างๆ รวมทั้งบางส่วนของอุปรากรเรื่อง"ขลุ่ยวิเศษ"
ลูทวิช ฟัน เบทโฮเฟิน รู้จักบทเพลงสำหรับคลาวิคอร์ดของบัคเป็นอย่างดี จนสามารถบรรเลงบทเพลงส่วนใหญ่ได้ขึ้นใจ ตั้งแต่วัยเด็ก
สำหรับประชาชนทั่วไปแล้ว ความเป็นอัจฉริยะของบัคไม่ได้เป็นที่รู้จักต่อสาธารณชน จนกระทั่งในคริสต์ศตวรรษที่ 19 อันเนื่องมาจากความพยายามของเฟลิกซ์ เม็นเดลโซห์น ผู้สืบทอดตำแหน่งผู้อำนวยการดนตรีที่โบสถ์เซนต์โธมัส แห่งเมืองไลพ์ซิช นับแต่นั้นเป็นต้นมา ผลงานของบัคที่ยืนยงคงกระพันต่อการเปลี่ยนแปลงของรสนิยมทางดนตรี ก็ได้กลายเป็นหลักอ้างอิงที่มิอาจหาผู้ใดเทียมทานได้ในบรรดาผลงานดนตรีตะวันตก
ในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 30 ที่เมืองไลพ์ซิช คาร์ล สโตรป ได้คิดค้นวิธีบรรเลงบทเพลงของบัคในรูปแบบใหม่ โดยการใช้เครื่องดนตรีที่มีประสิทธิภาพมากกว่า และใช้วงขับร้องประสานเสียงในแบบที่ยืดหยุ่นกว่าที่บรรเลงและขับร้องกันในคริสต์ศตวรรษที่ 19 เขายังได้บรรเลงบทเพลงทางทฤษฎี เป็นต้นว่า  อาร์ต ออฟฟิวก์ (โดยใช้วงดุริยางค์ประกอบด้วย) ผลสัมฤทธิ์ของแนวทางใหม่นี้ได้เห็นเป็นรูปธรรมในคริสต์ทศวรรษที่ 50 โดยมีนักดนตรีอย่างกุสตาฟ เลออนฮาร์ทและบรรดาลูกศิษย์ลูกหาของเขา รวมถึงนิโคเลาส์ อาร์นองกูต์ โดยที่กุสตาฟ เลออนฮาร์ทและนิโคเลาส์ อาร์นองกูต์เป็นนักดนตรีคนแรกๆที่บันทึกเสียงบทเพลงคันตาต้าของบัคครบทุกบท
แม้ว่าดนตรีของบัคจะถูกตีความในลักษณะอื่น เช่น แจ๊ส (บรรเลงโดยฌาค ลูสิเยร์(Jaques Loussier) หรือ เวนดี คาร์ลอส) บรรเลงโดยใช้เครื่องดนตรีประเภทอื่น หรือถูกดัดแปลงเป็นแจ๊ส มันก็ยังคงเอกลักษณ์เดิมไว้ ราวกับว่าโครงสร้างของบทเพลงที่โดดเด่นทำให้สิ่งอื่น ๆ กลายเป็นแค่ส่วนประกอบเท่านั้น
มาร์เซล ดูเปรสามารถบรรเลงบทเพลงทุกบทของบัคด้วยออร์แกนได้อย่างขึ้นใจ เช่นเดียวกับเฮลมุท วาลคา นักเล่นออร์แกนชาวเยอรมัน ผู้ที่ตาบอดตั้งแต่เกิด แต่ก็ได้หัดเล่นเพลงของบัคโดยอาศัยการฟังอย่างตั้งอกตั้งใจ
แนวคิด

« บัคเป็นคนประเภทที่เห็นคนอื่นๆเป็นเพียงเด็กน้อยในสายตาของเขา » โรเบิร์ต อเล็กซานเดอร์ ชูมันน์
« หากไม่มีบัค เทววิทยาคงขาดเป้าหมาย การสร้างโลกของพระเจ้ากลายเป็นเพียงตำนาน และความว่างเปล่ากลายเป็นสิ่งที่ไม่อาจปฏิเสธได้», « หากมีใครสักคนที่เป็นหนี้บุญคุณบัคทุกอย่าง นั่นคงเป็นพระเจ้า », ซิโอร็อง, Syllogismes de l'amertume สำนักพิมพ์กัลลิมาร์
« ดนตรีของบัคมีแนวโน้มจะกลายเป็นสิ่งมีชีวิต มีชีพจร และอารมณ์ความรู้สึก» ปิแอร์ วิดาล
« มีบัคก่อน...แล้วจึงมีคนอื่นๆตามมา » พาโบล คาซาลส์
« ถึงแม้ข้าพเจ้าจะมีความรักในศิลปินคนอื่น – ไม่ได้รักเบทโฮเฟิน และโมทซาร์ทน้อยไปกว่ากัน – ข้าพเจ้าก็ไม่อาจเห็นด้วยกับคำกล่าวของคาซาลส์ได้  บัคโดดเด่นกว่าพวกเขาเหล่านั้นทั้งหมด » ปอล โทเทลลิเยร์
บทประพันธ์ที่สำคัญ

คันตาต้า BWV 4, BWV 6, BWV 78, BWV 106, BWV 140, BWV 136, BWV 198, BWV 146, BWV 177, BWV 127, BWV 35, BWV 51, BWV 56, BWV 82, BWV 201, BWV 205, BWV 208, BWV 211, BWV 212.
BWV 245 ;
เซนต์แมทธิวแพชชัน, BWV 244 ;
แมส ในบันไดเสียงบีไมเนอร์, BWV 232 ;
คริสต์มาส โอราทอริโอ, BWV 248 ;
มักนิฟิคัท, BWV 243 ;
โมเต็ต, BWV 225 ถึง BWV 231 ;
ท็อคคาต้า และ ฟิวก์ ในบันไดเสียง ดีไมเนอร์ สำหรับออร์แกน, BWV 565 และบทเพลงพรีลูด แอนด์ ฟิวก์อีกหลายบท เป็นต้นว่า BWV 542, 543, 544, 545, 582;
โกลด์แบร์ก วาริเอชั่น, BWV 988 ;
พาร์ติต้าหกบทสำหรับคลาวิคอร์ด, BWV 825 ถึง BWV 830 ;
อินเวนชั่นและซิมโฟนี, BWV 772 ถึง BWV 801 ;
อินเวนชั่น, BWV 772 : สื่อ:Bach-invention-01.mid
ซิมโฟนี, BWV 787 : สื่อ:Bwv787.mid
เว็ลเท็มเพปร์คลาเวียร์ สองเล่ม, เพลงชื่อ พรีลูดแอนด์ฟิวก์ BWV 846 ถึง BWV 893 ;
พรีลูดหมายเลข 1, BWV 846 : สื่อ:Wtk1-prelude1.midรวม48เพลง
พรีลูดแอนด์ฟิวก์ BWV 894 ถึง BWV 898 ;
พรีลูดแนด์ฟูเก็ตต้า BWV 899 ถึง BWV 902
โซนาต้า และพาร์ติต้าสำหรับเดี่ยวไวโอลิน, BWV 1001 ถึง BWV 1006 ;
สวีทสำหรับเดี่ยวเชลโล, BWV 1007 ถึง BWV 1012 ;
สวีทสำหรับเดี่ยวเชลโล, BWV 1008, โน้ตแผ่น : http://wikisource.org/wiki/Suite_pour_violoncelle%2C_II#Courante
โซนาต้าสำหรับฟลู้ต, BWV 1013, BWV 1020, BWV 1030 ถึง BWV 1035 ;
บรันเด็นเบอร์ก คอนแชร์โต  หกบท, BWV 1046 ถึง BWV 1051 ;
คอนแชร์โตสำหรับไวโอลิน, BWV 1041, BWV 1042, BWV 1043 ;
คอนแชร์โตสำหรับฮาร์ปซิคอร์ด, BWV 1052 ถึง BWV 1065 ;
สวีทสำหรับออร์เคสตร้า, BWV 1066 ถึง BWV 1070 ;
มิวสิกคัล ออฟเฟอริ่ง, BWV 1079 ;
อาร์ต ออฟ ฟิวก์, BWV 1080;
การจัดเรียงผลงานการประพันธ์

ผลงานดนตรีของบัคเรียงลำดับตัวเลขตามหลังคำว่า BWV ซึ่งเป็นตัวย่อของ Bach Werke Verzeichnis แปลว่า แคตตาล็อกผลงานของบัค ตีพิมพ์ขึ้นในปี ค.ศ. 1950 เรียบเรียงโดยโวล์ฟกัง ชมีเดอร์ (Wolfgang Schmieder). แคตตาล็อกนี้ไม่ได้ถูกเรียงลำดับตามเวลาที่ประพันธ์ แต่เรียงตามลักษณะของบทประพันธ์. เช่น BWV 1-224 เป็นผลงานคันตาต้า, BWV 225–48 เป็นผลงานสำหรับกลุ่มนักร้องประสานเสียง, BWV 250–524 เป็นผลงานขับร้องและดนตรีศาสนา, BWV 525–748 เป็นผลงานสำหรับออร์แกน, BWV 772–994 เป็นผลงานสำหรับเครื่องดนตรีคีย์บอร์ด, BWV 995–1000 เป็นผลงานสำหรับลิวท์, BWV 1001–40 เป็นผลงานดนตรีเชมเบอร์ (chamber music), BWV 1041–71 เป็นผลงานสำหรับวงดุริยางค์ และ BWV 1072–1126 เป็นผลงานแคนนอน และ ฟิวก์ ในขั้นตอนการจัดเรียงแคตตาล็อกนี้ ชมีเดอร์เรียบเรียงตาม Bach Gesellschaft Ausgabe ที่เป็นผลงานของบัคแบบครบถ้วนที่ตีพิมพ์ขึ้นในระหว่างปี ค.ศ. 1850-1905.
สื่อ

| --- | --- |
Prelude and Fugue No. 20 in A minor: 

From the Well-Tempered Clavier (Book 1)
| --- | --- |
Keyboard Concerto No.1 in D minor, BWV 1052, first movement: 


| --- | --- |
Keyboard Concerto No.1 in D minor, BWV 1052, second movement: 


| --- | --- |
Keyboard Concerto No.1 in D minor, BWV 1052, third movement: 


| --- | --- |
Partita, BWV 1013: 


หากไม่ได้ยินเสียง โปรดดูเพิ่มที่ วิกิพีเดีย:วิธีใช้สื่อ
งานเขียนที่กล่าวถึงบัค

ชีวิตของโยฮัน เซบาสเทียน บัค โดย โยฮัน นิโคเลาส์ ฟอร์เคล : หนังสือเล่มแรกที่เล่าชีวประวัติของบัค (ค.ศ. 1802)
แหล่งข้อมูลอื่น

สมาคมบัค ลอนดอน เก็บถาวร 2005-01-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Projet Mutopia : โน้ตแผ่น
www.jsbach.org เว็บไซต์เกี่ยวกับบัคที่มีเนื้อหาสมบูรณ์ (ภาษาอังกฤษ)
เว็บไซต์เกี่ยวกับบัคที่มีเนื้อหาสมบูรณ์ (ภาษาอังกฤษ)
แคตตาล็อกผลงานของบัคฉบับสมบูรณ์ (ภาษาฝรั่งเศส)
โน้ตแผ่น : ผลงานของบัคฉบับสมบูรณ์ (ภาษาเกาหลี)
แมส ในบันไดเสียงบีไมเนอร์ เก็บถาวร 2012-08-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อะโดบี แฟลช) BWV 232
โกลด์แบร์ก วาริเอชั่น เก็บถาวร 2012-06-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน BWV 988
Violin Sonata No. 1 in G minor (BWV 1001) ในลายมือของบัค
เจ้าหญิงเอลีซาแบ็ต ดัชเชสแห่งบราบันต์

| ธรรมเนียมพระยศของ เจ้าหญิงเอลีซาแบ็ต |
| --- | --- |
ตราประจำพระอิสริยยศ
ธงประจำพระอิสริยยศ
ตราประจำพระองค์
การทูล: Her Royal Highness  (ใต้ฝ่าละอองพระบาท)
การแทนตน: ข้าพระพุทธเจ้า
การขานรับ: Your Royal Highness  (พ่ะย่ะค่ะ/เพคะ)
เจ้าหญิงเอลีซาแบ็ต เตแรซ มารี เอแลน ดัชเชสแห่งบราบันต์  (ฝรั่งเศส: Élisabeth Thérèse Marie Hélène, ดัตช์: Elisabeth Theresia Maria Helena; 25 ตุลาคม พ.ศ. 2544) เป็นรัชทายาทในราชบัลลังก์เบลเยียม เป็นพระราชธิดาพระองค์ใหญ่ในสมเด็จพระราชาธิบดีฟีลิปแห่งเบลเยียมและสมเด็จพระราชินีมาตีลด์แห่งเบลเยียม มีพระอิสริยยศเป็น "ดัชเชสแห่งบราบันต์" หลังจากที่สมเด็จพระราชาธิบดีอัลแบร์ที่ 2 แห่งเบลเยียม พระอัยกาธิราชของพระองค์ทรงสละราชสมบัติ โดยมีพระราชบิดาของพระองค์สืบราชสมบัติเมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2556
รัชทายาท

รัฐสภาเบลเยียมได้มีการผ่านกฎหมายว่าด้วยการสืบราชสันตติวงศ์โดยถือสิทธิของบุตรหัวปีประมาณสิบปีก่อนหน้าวันพระราชสมภพ จึงหมายความว่าแม้กระทั่งพระองค์จะมีพระอนุชาที่ทรงพระเยาว์กว่าอีกสองพระองค์ แต่พระองค์ก็ยังคงอยู่ในลำดับที่หนึ่งในการสืบราชบัลลังก์ในฐานะของพระราชธิดาพระองค์ใหญ่ และเมื่อนั้นพระองค์จะเสวยราชย์ขึ้นเป็นสมเด็จพระราชินีนาถแห่งชาวเบลเยียมเป็นพระองค์แรก
โดยปกติแล้วพระราชโอรสขององค์มกุฎราชกุมารนั้นจะได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์ "เคานต์แห่งแอโน" ซึ่งได้มีการคาดการณ์ไว้สำหรับก่อนวันประสูติของพระองค์ว่าจะทรงให้เฉลิมพระนามเป็น "เคาน์เตสแห่งแอโน" สำหรับเจ้าหญิงเอลีซาแบ็ต แต่อย่างไรก็ตามได้มีพระบรมราชโองการให้เลิกการพระราชทานบรรดาศักดิ์นี้อีกต่อไป
พระอิสริยยศ

25 ตุลาคม พ.ศ. 2544 – 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2556 : เจ้าหญิงเอลีซาแบ็ตแห่งเบลเยียม
21 กรกฎาคม พ.ศ. 2556 – ปัจจุบัน : เจ้าหญิงเอลีซาแบ็ตแห่งเบลเยียม ดัชเชสแห่งบราบันต์
แหล่งข้อมูลอื่น

The official website of the Belgian Royal Family
| ก่อนหน้า |  | เจ้าหญิงเอลีซาแบ็ต ดัชเชสแห่งบราบันต์ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ไม่มี |  |   ลำดับการสืบราชสันตติวงศ์แห่งเบลเยียม   ลำดับที่ 1   (21 กรกฎาคม พ.ศ. 2556 - ปัจจุบัน) |  | เจ้าชายกาบรีแยลแห่งเบลเยียม |
| เจ้าชายฟีลิป (ภายหลังคือ สมเด็จพระราชาธิบดีฟิลิป) |  |   ดัชเชสแห่งบราบันต์  (21 กรกฎาคม พ.ศ. 2556 - ปัจจุบัน) |  | ยังอยู่ในตำแหน่ง |
| ด ค กเจ้าหญิงแห่งเบลเยียม |
| --- | --- |
เริ่มนับรุ่นจากพระราชวงศ์ที่สืบเชื้อสายจากพระเจ้าเลออปอลที่ 1 แห่งเบลเยียม
รุ่นที่ 1:  จักรพรรดินีชาร์ลอตแห่งเม็กซิโก 
รุ่นที่ 2:  เจ้าหญิงหลุยส์แห่งซัคเซิน-โคบูร์กและโกทา  เจ้าหญิงสเตฟานี มกุฎราชกุมารีแห่งออสเตรีย  เจ้าหญิงคลิเมนไทน์ เจ้าหญิงนโปเลียน  เจ้าหญิงโฌเซฟีน มารี  เจ้าหญิงอ็องเรียต ดัชเชสแห่งเวนมอนต์  เจ้าหญิงโฌเซฟีน การอลีนแห่งโฮเอินท์ซ็อลเลิร์น 
รุ่นที่ 3:  พระราชินีมารี-โจเซแห่งอิตาลี 
รุ่นที่ 4:  แกรนด์ดัชเชสโฌเซฟีน-ชาร์ล็อตแห่งลักเซมเบิร์ก  เจ้าหญิงมารี-คริสติน นางจอร์จเกอร์  เจ้าหญิงมารี-แอ็สเมราลดา เลดีมอนคาดา 
รุ่นที่ 5:  เจ้าหญิงอัสตริด อาร์ชดัชเชสแห่งออสเตรีย-เอสเต  เจ้าหญิงแดลฟีน 
รุ่นที่ 6:  เจ้าหญิงเอลีซาแบ็ต ดัชเชสแห่งบราบันต์  เจ้าหญิงเอเลออนอร์  เจ้าหญิงมาเรีย ลอรา อาร์ชดัชเชสแห่งออสเตรีย-เอสเต*  เจ้าหญิงลุยซา มาเรีย อาร์ชดัชเชสแห่งออสเตรีย-เอสเต  เจ้าหญิงเลติเชีย มาเรีย อาร์ชดัชเชสแห่งออสเตรีย-เอสเต  เจ้าหญิงหลุยส์  เจ้าหญิงโฌเซฟีน 
*สถาปนาเป็นเจ้าหญิงเเห่งเบลเยียมเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม ค.ศ. 1991
| ด ค กรัชทายาทในปัจจุบัน |
| --- | --- |
แอฟริกา:   เจ้าชายเลโรโทรี เซเอโซ   เจ้าชายมูลัย ฮะซัน   ไม่มี (เลือกตั้งโดยสภา) 
เอเชีย:   เจ้าชายซัลมาน บินฮะมัด   เจ้าชายจิกมี นัมเกล วังชุก   เจ้าชายอัลมุห์ตาดี บิลละห์   ไม่มี (เลือกตั้งโดยสภา)   เจ้าชายฟูมิฮิโตะ   เจ้าชายฮุซัยน์ บิน อับดุลลอฮ์   เชคมิชาล อัลอะห์มัด   ไม่มี (เลือกตั้งโดยสภา)   เจ้าชายซัยยิด ษิยะซิน บิน ฮัยษัม   เชคอับดุลเลาะห์ บิน ฮามัด พฤตินัย (เลือกตั้งโดยสภา)   เจ้าชายมุฮัมมัด บิน ซัลมาน   เจ้าฟ้าทีปังกรรัศมีโชติ   เจ้าชายมุฮัมมัด บินซัยยิด พฤตินัย (เลือกตั้งโดยสภา) 
ยุโรป:   ไม่มี (เลือกตั้งโดยประชาชนฝรั่งเศสและแต่งตั้งโดยสมเด็จพระสันตะปาปา)   เจ้าหญิงเอลีซาแบ็ต   เจ้าชายคริสเตียน   เจ้าชายอาล็อยส์   เจ้าชายกีโยม   เจ้าชายฌัก   เจ้าหญิงกาตารีนา-อามาลียา   เจ้าชายโฮกุน   เจ้าหญิงเลโอนอร์   เจ้าหญิงวิกตอเรีย   เจ้าชายวิลเลียม   ไม่มี (เลือกตั้งโดยพระคาร์ดินัล) 
อเมริกา:           เจ้าชายวิลเลียม 
โอเชียเนีย:       เจ้าชายวิลเลียม   เจ้าชายตูโปอูโตอา อูลูกาลาลา
พายุเฮอริเคนอิสมาเอล

พายุเฮอริเคนอิสมาเอล (อังกฤษ: Hurricane Ismael) คือพายุเฮอริเคนขนาดอ่อน ซึ่งก่อตัวขึ้นในช่วงฤดูพายุเฮอริเคนแปซิฟิก พ.ศ. 2538 โดยพายุเริ่มก่อตัวในวันที่ 12 กันยายน ค.ศ. 1995 (พ.ศ. 2538) และกลายเป็นเฮอริเคนในวันที่ 14 กันยายนในระหว่างที่พายุอยู่ใกล้ชายฝั่งประเทศเม็กซิโก มีเส้นทางเคลื่อนตัวไปทางทิศเหนือ ทำให้เกิดดินถล่มในรัฐซินาโลอา พายุอิสมาเอลได้อ่อนกำลังลงอย่างรวดเร็วเมื่อเคลื่อนตัวขึ้นฝั่ง และสลายตัวในวันที่ 16 กันยายน ทางตะวันตกเฉียงเหนือของเม็กซิโก
ในภาคพื้นมหาสมุทร พายุนี้ทำให้เกิดคลื่นขนาดความสูง 9 เมตร (30 ฟุต) และทำให้เรืออับปาง 52 ลำและคร่าชีวิตชาวประมง 57 ราย ส่วนบนภาคพื้นดิน พายุอิสมาเอลทำให้มีผู้เสียชีวิต 59 รายในเม็กซิโก ยังทำลายบ้านเรือนกว่าพันหลังและผู้คนไร้ที่อยู่อาศัยกว่า 30,000 คน เมื่อพายุเคลื่อนตัวถึงประเทศสหรัฐอเมริกา ทำให้เกิดฝนตกหนักในบางส่วนของรัฐนิวเม็กซิโก ซึ่งพายุลูกนี้เป็นเฮอริเคนในปี ค.ศ. 1995 ที่ทำให้มีผู้เสียชีวิตมากที่สุด
ประวัติพายุ

ความกดอากาศต่ำได้กลายเป็นพายุชื่อว่าอิสมาเอลเมื่ออยู่ห่างจากชายฝั่งประเทศกัวเตมาลา ในวันที่ 9 กันยายน และได้ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ เคลื่อนที่จากตะวันตกสู่ตะวันตกเฉียงเหนือ ในตอนปลายวันที่ 12 กันยายนได้กลายเป็นดีเปรสชันเขตร้อน และได้เคลื่อนตัวไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ แล้วเพิ่มกำลังเป็นพายุหมุนเขตร้อนเมื่อต้นวันที่ 13 กันยายน
อิทธิพลของสภาพอากาศเหนือคาบสมุทรบาฮากาลิฟอร์เนีย ทำให้พายุเปลี่ยนทิศขึ้นเหนืออย่างช้าๆ และได้เพิ่มกำลังเป็นเฮอริเคนเมื่อวันที่ 14 กันยายน
ตาของพายุเริ่มมองเห็นได้ชัดขึ้น และเมื่อผ่านไป 6 ชั่วโมงหลังจากกลายเป็นเฮอริเคน ช่วงนี้พายุจะมีความรุนแรงมากที่สุด เฮอริเคนอิสมาเอลก็ได้เร่งความเร็วและไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ ได้ผ่านทางตะวันออกของเมืองกาโบซันลูกัสในวันที่ 15 กันยายน อิทธิพลจากพายุทำให้เกิดแผ่นดินถล่มในรัฐซินาโลอาเมื่อวันที่ 15 กันยายน จากนั้นพายุได้อ่อนกำลังลงอย่างรวดเร็วเมื่อขึ้นฝั่ง และสลายตัวไปเมื่อวันที่ 16 กันยายน กลุ่มฝนที่เหลืออยู่ก็เคลื่อนไปทางเหนือต่อ ฝนจากพายุได้ไปถึงบางส่วนของประเทศสหรัฐอเมริกา
การเตรียมพร้อม

ในตอนแรก นักอุตุนิยมวิทยาคาดว่าเฮอริเคนอิสมาเอลจะเคลื่อนตัวอยู่ในมหาสมุทรเท่านั้น แต่ต่อมาก็ได้พบว่าพายุจะเคลื่อนขึ้นฝั่ง รัฐบาลของเม็กซิโกได้ออกประกาศเตือนภัยพายุหมุนเขตร้อนในพื้นที่เมืองมันซานิลโล รัฐโกลิมา จนถึงแหลมกาโบกอร์เรียนเตส์ ต่อมาได้ขยายไปถึงเมืองลอสโมชิส และพื้นที่ส่วนอื่นๆ ในรัฐบาฮากาลิฟอร์เนียซูร์ โดยได้ประกาศเตือนภัยครอบคลุมตั้งแต่เมืองมาซาทลัน ถึงเมืองลอสโมชิส ก่อนที่พายุจะมาถึง ได้มีการอพยพประชาชนจำนวน 1,572 คนไปยังที่พักพิงชั่วคราว
ผลกระทบ

ผลจากเฮอริเคนอิสมาเอลทำให้เกิดคลื่นขนาด 30 ฟุต (9 เมตร) ในอ่าวแคลิฟอร์เนีย ชาวประมงจำนวนมากไม่ได้เตรียมการสำหรับพายุ จึงทำให้มีเรือ 52 ลำเสียหายและ 20 ลำจม ชาวประมงประมาณ 57 รายเสียชีวิตบริเวณชายฝั่ง และมีชาวประมงประมาณ 150 รายรอดพ้นจากพายุโดยการรออยู่บนเกาะ ทีมกู้ภัยของทหารเรือได้ออกค้นหาและช่วยเหลือผู้ประสบภัยนอกชายฝั่งเม็กซิโก
ผลจากพายุทำให้มีปริมาณฝนตกปานกลางถึงหนักมาก โดยวัดได้ 7.76 นิ้ว (197 มิลลิเมตร) ในรัฐซินาโลอา ฝนที่ตกหนักทำให้เกิดน้ำท่วมในเทศบาลสี่แห่งของรัฐ พายุยังได้ทำลายบ้าน 373 หลังและเสียหายอีกกว่า 4,790 หลัง บ้าน 177 หลังไม่มีน้ำบริโภค และไม่มีไฟฟ้าใช้อีกหลายแห่ง นอกจากนี้พายุยังทำให้เกิดดินถล่ม ในเมืองลอสโมคิส เกิดลมพัดทำให้บ้านเรือนและเสาโทรศัพท์พังเสียหาย มีผู้เสียชีวิต 59 รายในรัฐซินาโลอา
พายุอิสมาเอลทำให้เกิดฝนตกหนักมากขึ้นเมื่อขึ้นสู่ทิศเหนือ น้ำท่วมอย่างหนักในเมืองฮัวทาบัมโพ โดยตลอดรัฐโซโนรา ลมแรงได้ทำลายบ้าน 4,728 หลังและพัดหลังคาบ้าน 6,827 หลังปลิวกระจาย ทำลายโรงเรียน 107 แห่ง เส้นทางคมนาคมกว่า 100 ไมล์ (165 กิโลเมตร) และพื้นที่ปลูกพืชผลทางการเกษตรประมาณ 83 ตารางไมล์ (215 ตารางกิโลเมตร)
ฝนจากพายุได้เคลื่อนตัวตามพายุไปยังตะวันตกเฉียงใต้ของรัฐแอริโซนาและ ทางใต้ของรัฐนิวเม็กซิโกของสหรัฐอเมริกา เกิดฝนตกหนักใกล้เขตรอยต่อของรัฐนิวเม็กซิโกและเท็กซัส ทำให้เกิดน้ำท่วมถนนและสถานที่หลายแห่ง เส้นทางถนนจำนวนมากเสียหายและต้องปิดบริการ ในเมืองลับโบค รัฐเท็กซัส ฝนตกหนักทำให้เกิดน้ำท่วมฉับพลัน ถนนส่วนใหญ่ถูกปิด และความชื่นจากพายุได้พัดไปถึงรัฐทางตะวันออกของสหรัฐอีกด้วย
หลังจากพายุสลายตัว

เนื่องจากมีความเสียหายจากพายุเป็นอย่างมาก ชื่อ อิสมาเอล (Ismael) จึงถูกถอดออก และได้แทนที่ด้วยชื่อ อิสราเอล (Israel) ซึ่งได้ใช้สำหรับพายุในฤดูพายุเฮอริเคนแปซิฟิก พ.ศ. 2544 หลังจากเฮอริเคนอิสมาเอลผ่านพ้นไป เจ้าหน้าที่ได้แจกผ้าปูจำนวน 4,800 ชิ้น หมอน 500 ใบและผ้าห่ม 1,500 ผืนให้แก่ประชาชนที่ได้รับผลกระทบ มีทีมนักประดาน้ำกู้เรือที่จมและผู้เคราะห์ร้ายที่จมน้ำ และมีการซ่อมแซมระบบการสื่อสารอย่างรวดเร็ว
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลพายุ จากศูนย์เฮอริเคนแห่งชาติสหรัฐ
Spanish Report เก็บถาวร 2010-09-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
แผนที่แสดงเส้นทาง และความรุนแรงของพายุตามมาตราส่วนแซฟเฟอร์–ซิมป์สัน
ความรุนแรงของพายุ
มาตราเฮอริเคนแซฟเฟอร์–ซิมป์สัน
  พายุดีเปรสชันเขตร้อน (≤62 กม./ชม.)

  พายุโซนร้อน (63–117 กม./ชม.)

  พายุเฮอริเคนระดับ 1 (118–153 กม./ชม.)

  พายุเฮอริเคนระดับ 2 (154–177 กม./ชม.)

  พายุเฮอริเคนระดับ 3 (178–208 กม./ชม.)

  พายุเฮอริเคนระดับ 4 (209–251 กม./ชม.)

  พายุเฮอริเคนระดับ 5 (≥252 กม./ชม.)

  พายุที่ไม่ทราบความเร็วลม


ประเภทของพายุ
 พายุหมุนเขตร้อน
 พายุหมุนกึ่งเขตร้อน
 พายุหมุนนอกเขตร้อน / หย่อมความกดอากาศต่ำที่หลงเหลือ / รบกวนของเขตร้อน / ลมมรสุมพายุดีเปรสชั่นเขตร้อน
แผนที่แสดงปริมาณน้ำฝนจากเฮอริเคนอิสมาเอล
ศิลปะรัตนโกสินทร์

วัดพระศรีรัตนศาสดาราม
พระปรางค์วัดอรุณ
วัดราชโอรสาราม สถาปัตยกรรมสมัยรัชกาลที่ 3 ที่เรียกว่า แบบพระราชนิยม
พระที่นั่งจักรีมหาปราสาท
พระพุทธตรีโลกเชษฐ์
จิตรกรรมฝาผนังวัดไชยทิศ
จิตรกรรมฝาผนังแห่งวัดมหาพฤฒารามวรวิหาร
ศิลปะรัตนโกสินทร์ หมายถึงศิลปะในสมัยรัตนโกสินทร์ เริ่มต้นตั้งแต่พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชทรงสถาปนากรุงเทพมหานคร ขึ้นเป็นราชธานีตั้งแต่ พ.ศ. 2325 จนถึงสมัยปัจจุบัน
สถาปัตยกรรม

สถาปัตยกรรมรัตนโกสินทร์ช่วงต้นเน้นการเลียนแบบอย่างหรือสืบต่อสายสกุลช่างจากอยุธยาตอนปลาย ความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญจากสมัยอยุธยาตอนปลายอย่างชัดเจน ได้แก่ คตินิยมในการสร้างระเบียงคดล้อมรอบพระอุโบสถ ซึ่งไม่เคยปรากฏมาก่อนในสมัยอยุธยา การยกพระแก้วมรกตขึ้นเป็นพระพุทธรูปที่สำคัญที่สุดของราชอาณาจักร ความนิยมในการสร้างหน้าบันให้เป็นรูปพระอินทร์ทรงช้างเอราวัณมากกว่าที่จะสร้างเป็นรูปพระนารยณ์ทรงครุฑ ตลอดจนภาพเขียนที่นิยมเขียนเกี่ยวกับประวัติพระอินทร์มากอย่างมีนัยสำคัญ และความนิยมที่จะเลือกพระพุทธรูปประธานภายในพระอุโบสถเป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ แตกต่างจากคตินิยมเดิมในสมัยอยุธยาที่นิยมพระพุทธรูปปางมารวิชัย
สถาปัตยกรรมสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น พระสถูปเจดีย์ซึ่งสร้างในรัชกาลที่ 1–3 นิยมสร้างพระปรางค์กับพระเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสองเป็นหลัก เจดีย์ทรงเครื่อง เป็นอีกรูปแบบของเจดีย์ที่สร้างมาแต่สมัยอยุธยา ถูกนำมาสร้างโดยสามารถกำหนดได้อย่างแน่ชัดว่านิยมสร้างในสมัย รัชกาลที่ 1–3 เท่านั้น เจดีย์ในสมัยรัตนโกสินทร์พบเพียง 4 รูปแบบ คือ เจดีย์ทรงปรางค์ เจดีย์ทรงเครื่อง เจดีย์ทรงระฆัง และเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง
ในสมัยรัชกาลที่ 1 มีการสร้างวัดพระศรีรัตนศาสดารามและวัดสุทัศน์เทพวราราม และให้บูรณะปฏิสังขรณ์สิ่งก่อสร้างในวัดอื่น ๆ ซึ่งมีมาก่อนสถาปนากรุงรัตนโกสินทร์ ในสมัยรัชกาลที่ 2 ทรงดำริเริ่มสร้างพระปรางค์วัดอรุณมาสำเร็จในสมัยรัชกาลที่ 3
สถาปัตยกรรมสมัยรัชกาลที่ 3 ที่มีความโดดเด่นในการรับอิทธิพลทางศิลปะจีน จนเกิดเป็นรูปแบบที่เรียกว่า แบบพระราชนิยม ลักษณะสำคัญของพระอุโบสถและพระวิหารคือ อาคารที่มีขนาดใหญ่ หน้าบันส่วนหนึ่งเป็นแบบก่ออิฐถือปูน และที่สำคัญคือการมีเสาพาไลแท่งสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ อันเป็นตัวรองรับน้ำหนักที่สำคัญ ลวดลายประดับหน้าบันที่ไม่นิยมใช้ไม้แกะสลัก แต่จะเป็นปูนปั้นลายพรรณพฤกษา เช่น ดอกโบตั๋น วัดที่สร้างตามแบบพระราชนิยมจะไม่มี คันทวย ช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ และไขราหน้าจั่ว เป็นเครื่องหลังคาตามอย่างวัดที่สร้างแบบประเพณี
สถาปัตยกรรมสมัยรัชกาลที่ 4 กลับนิยมแบบดั้งเดิมอย่างคตินิยมสมัยอยุธยา เช่น นิยมมีวิหารอยู่ทางด้านหน้า มีระเบียงคดต่อจากวิหารล้อมรอบเจดีย์ โบสถ์ตั้งขวางอยู่ด้านหลัง เจดีย์ยุคนี้นิยมเจดีย์ทรงกลม ซุ้มประตูหน้าต่างมักทำเป็นรูปปรมาภิไธย สถาปัตยกรรมแบบยุโรปได้เริ่มแพร่หลายในสมัยนี้ เช่น พระนครคีรี จังหวัดเพชรบุรี เช่นเดียวกันในสมัยรัชกาลที่ 5 สถานราชการเปลี่ยนเป็นสร้างแบบยุโรป ตลอดจนวังเจ้านาย สถาปัตยกรรมที่มีชื่อเสียง เช่น พระที่นั่งจักรีมหาปราสาท ยังมีวัดนิเวศธรรมประวัติราชวรวิหารที่ออกแบบอย่างวิหารในสถาปัตยกรรมตะวันตกศิลปะแบบกอทิก
สถาปัตยกรรมสมัยรัชกาลที่ 6 ยังปรากฏความนิยมในการก่อสร้างอาคารตามแบบไทยประเพณี แม้จะมีการออกแบบโดยช่างชาวต่างชาติ แต่ก็มีข้อกำหนดว่าจะนำรูปแบบไทยมาเป็นหลักในการออกแบบเสมอ เป็นการประยุกต์แบบจารีตเข้ากับพื้นที่ใช้สอยแบบอาคารตะวันตก ดังจะเห็นได้จากการสร้างอาคารในโรงเรียนมหาดเล็กหลวงซึ่งปัจจุบันคือ โรงเรียนวชิราวุธวิทยาลัย และตึกบัญชาการ โรงเรียนข้าราชการพลเรือนของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ปัจจุบันคือ อาคารมหาจุฬาลงกรณ์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ในสมัยรัชกาลที่ 7 ไม่มีการสร้างพระอารามหลวงขึ้นมาใหม่ มีการสร้างสะพานพระพุทธยอดฟ้าโดยมีบริษัทดอร์แมนลอง ประเทศอังกฤษ ออกแบบและก่อสร้าง ตลอดรัชสมัย มีการก่อสร้างวังเพียงแห่งเดียว คือ วังไกลกังวลที่หัวหิน รูปแบบงานสถาปัตยกรรมมีลักษณะเรียบง่าย แผนผังไม่ซับซ้อน แตกต่างจากสมัยรัชกาลก่อน  แสดงออกให้เห็นถึงความเปลี่ยนแปลงในสมัยรัชกาลที่ 7 ที่มีลักษณะเรียบง่ายที่สุดเพราะตระหนักถึงสภาพการณ์ทางเศรษฐกิจ
ประติมากรรม

ประติมากรรมสมัยรัตนโกสินทร์แบ่งออกได้เป็น 3 ระยะ คือ ประติมากรรมแบบดั้งเดิม ประติมากรรมระยะปรับตัว และประติมากรรมร่วมสมัย
ประติมากรรมแบบดั้งเดิมอยู่ในช่วงระหว่างรัชกาลที่ 1–3 งานเป็นการดำเนินรอยตามแบบประเพณีนิยม ที่ทำกันมาแต่อดีตของไทย ในสมัยรัชกาลที่ 1 มีการสร้างพระพุทธรูปน้อยมาก เนื่องจากอยู่ในช่วงเริ่มสถาปนากรุงรัตนโกสินทร์ สร้างบ้านเมืองใหม่ พระพุทธรูปส่วนใหญ่เคลื่อนย้ายมาจากสุโขทัย และจังหวัดทางภาคกลาง ที่องค์พระพุทธรูปเหล่านี้ถูกทอดทิ้งอยู่ ตามโบราณสถานที่ปรักหักพัง และนำมาบูรณะใหม่กว่า 1,200 องค์ และส่งไปเป็นประธานตามวัดต่าง ๆ ในกรุงเทพ ที่เหลือนำมาประดิษฐานไว้ ณ ระเบียงวัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามพันกว่าองค์ ในสมัยรัชกาลที่ 3 มีการสร้างหล่อพระประธานขนาดใหญ่ ตามวัดที่สร้างใหม่ เช่น พระพุทธตรีโลกเชษฐ์ วัดสุทัศนเทพวราราม มีการสร้างพระพุทธรูปยืนทรงเครื่องปางห้ามญาติขนาดใหญ่ นิยมสร้างไว้เป็นจำนวนมาก ถือเป็นพระราชนิยมของพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว
สมัยรัชกาลที่ 4–5 เป็นยุคสมัยของการปรับตัว เปิดประเทศ พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีพระราชดำริปั้นรูปเหมือนแบบตะวันตกขึ้น เป็นครั้งแรกในประเทศไทย เช่น พระสยามเทวาธิราช เดิมปั้นรูปราชานุสรณ์ โดยใช้การสร้างพระพุทธรูป หรือเทวรูปแทน มาสู่การปั้นรูปราชานุสรณ์เหมือนรูปคนจริงขึ้น และจากจุดนี้เอง ส่งผลให้มีการปรับตัวทางประติมากรรมไปสู่ประติมากรรมสมัยใหม่ ในสมัยรัชกาลที่ 5 ระยะต้นรัชกาลมีการปั้นพระบรมราชานุสาวรีย์ประจำรัชกาลที่ 1, 2 และ 3 เป็นการสร้างรูปให้มีความงามแบบพระหรือเทวรูป ที่ต้องการความเกลี้ยงเกลากลมกลึงของรูปทรง และมีการสร้างพระพุทธรูป ขึ้นใหม่เหมือนกัน ที่สำคัญคือ พระพุทธนฤมลธรรมโมภาส พระประธานวัดนิเวศน์ธรรมประวัติ เป็นต้น
ในสมัยรัชกาลที่ 6 จนถึงรัชกาลปัจจุบัน เป็นศิลปะที่มีผลสืบเนื่องมาจากความเจริญแบบตะวันตก สมัยรัชกาลที่ 6 งานประติมากรรมไทยที่ทำขึ้นเพื่อศาสนาถึงจุดเสื่อมโทรมลง แม้จะมีการทำกันอยู่ก็เป็นระดับพื้นบ้าน ที่พยายามลอกเลียนสิ่งดีงามในยุคเก่า ๆ ที่ตนนิยม ขาดอารมณ์ความรู้สึกทางการสร้างสรรค์ และไม่มีรูปลักษณะที่เป็นแบบแผนเฉพาะยุคสมัย พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงหันมาส่งเสริมศิลปะการช่างสมัยใหม่ การสร้างงานศิลปะระดับชาติได้จ้างฝรั่งมาออกแบบ ในสมัยปัจจุบันมีลัทธิทางศิลปะเกิดขึ้นมากมาย ทั้งในยุโรป และสหรัฐอเมริกา และได้แพร่หลายเข้ามามีบทบาทในประเทศไทยด้วย ประติมากรรมจึงเข้าสู่รูปแบบของศิลปะร่วมสมัย
จิตรกรรม

จิตรกรรมฝาผนังสมัยรัตนโกสินทร์ส่วนใหญ่เขียนขึ้นในอุโบสถ วิหาร และหอไตร เป็นหลัก จิตรกรรมฝาผนังในสมัยรัชกาลที่ 1–2 คงเหลืออยู่น้อยเนื่องจากมีการบูรณะครั้งใหญ่ในสมัยรัชกาลที่ 3 หลักฐานที่เหลืออยู่เป็นงานไทยประเพณีที่สืบทอดมาจากศิลปะอยุธยาตอนปลาย ส่วนหนึ่งพบในวัดที่มีมาตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนปลายและได้รับการบูรณะใหม่ในสมัยรัชกาลที่ 1 เช่น วัดราชสิทธาราม วัดไชยทิศ วัดใหม่เทพนิมิตร เป็นต้น ส่วนจิตรกรรมที่เขียนใหม่สมัยรัชกาลที่ 1 เช่น พระอุโบสถวัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม จิตรกรรมสมัยรัชกาลที่ 2 แทบไม่เหลืออยู่เลย
จิตรกรรมฝาผนังสมัยรัชกาลที่ 3 มีอิทธิพลจากศิลปะจีน ทั้งที่เป็นงานที่เขียนขึ้นใหม่ เช่น จิตรกรรมเครื่องมงคลอย่างจีน หรือ เครื่องตั้ง ในพระอุโบสถวัดราชโอรสาราม วัดนาคปรก กับลักษณะงานที่ยังสืบทอดแบบประเพณี เช่น วัดสุวรรณาราม และงานเขียนเพิ่มเติมจากการบูรณะในสมัยดังกล่าว โดยหากไม่นับจิตรกรรมในรูปแบบจีนที่เขียนโดยช่างชาวจีนแล้ว เรื่องราวที่ใช้ถ่ายทอดในงานจิตรกรรมยังคงสืบทอดขนบนิยมปรัมปราคติด้วยเรื่อง อดีตพุทธเจ้า นิทานชาดก พุทธประวัติ และเรื่องไตรภูมิโลกสัณฐาน กับอีกส่วนที่เป็นปรัมปราคติแนวใหม่ที่เป็นผลจากพัฒนาการทางสังคมจากทั้งภายในและภายนอก
ตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 4 เป็นต้นมา มีการติดต่อกับต่างประเทศทางตะวันตกมากขึ้น อิทธิพลของจิตรกรรมต่างประเทศทางตะวันตกก็เข้ามาปนอยู่ในจิตรกรรมฝาผนังของไทย ดังอาจเห็นได้จากภาพเขียนบนผนังพระอุโบสถที่วัดมหาพฤฒาราม จากเดิมลักษณะจิตรกรรมซึ่งเป็นภาพแบนราบกลับมามีความลึกไกล เป็นภาพ 3 มิติ และมีลักษณะเหมือนจริงมากขึ้นกว่าแบบเดิม ซึ่งเขียนขึ้นตามแบบอุดมคติ ช่างเขียนที่สำคัญในรัชกาลที่ 4 คือ ขรัวอินโข่ง