stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ศิษยาภิบาล
นิกายโปรเตสแตนต์

ชาวโปรเตสแตนต์ใช้คำนี้เรียกผู้ดูแลคริสตจักรประจำเขตแพริช ซึ่งไม่ใช่นักบวช แต่เป็นฆราวาสที่ได้รับการสถาปนาจากคริสตจักรให้เป็นผู้ดูแลรับใช้พระเจ้า ถือว่าเป็นผู้ที่ได้รับการทรงเรียกจากพระเจ้าเพื่ออุทิศตนรับใช้พระองค์ในคริสตจักรและชุมชน
ศิษยาภิบาลมีหน้าที่ดังนี้
ปฏิบัติหน้าที่ต่าง ๆ ของศาสนาจารย์หรือครูศาสนา
ให้คำปรึกษาแก่สมาชิกของคริสตจักรในการดำเนินชีวิต
เยี่ยมเยียนสมาชิกคริสตจักร และติดตามสมาชิกของคริสตจักรที่ขาดการติดต่อ
เป็นสมาชิกคนหนึ่งในคณะธรรมกิจของคริสตจักร
นำและส่งเสริมให้สมาชิกสามารถทำพันธกิจของคริสตจักรในสังคม
อบรมผู้ปกครอง มัคนายกและสมาชิกคริสตจักร
นิกายโรมันคาทอลิก

ในคริสตจักรโรมันคาทอลิกเรียก pastor ว่าผู้อภิบาลหรือนายชุมพาบาล ตามประมวลกฎหมายพระศาสนจักร ค.ศ. 1983 ใช้คำนี้หมายถึงอธิการโบสถ์ (parish priest) ซึ่งเป็นบาทหลวงองค์หนึ่งที่ได้รับแต่งตั้งและมอบหมายงานจากมุขนายกประจำมุขมณฑลให้ทำหน้าที่ปกครองเขตแพริช
ศึกอภินิหารพ่อมดถล่มโลก

| ศึกอภินิหารพ่อมดถล่มโลก |
| --- | --- |
โปสเตอร์ภาพยนตร์
กำกับ: จอน เทอร์เทิลท็อบ
เขียนบท: Doug Miro Carlo Bernard Matt Lopez บทภาพยนตร์: Matt Lopez Lawrence Konner Mark Rosenthal Johann Wolfgang von Goethe (บทกวี)
อำนวยการสร้าง: เจอร์รี บรักไฮเมอร์
นักแสดงนำ: Nicolas Cage Jay Baruchel Alfred Molina 
กำกับภาพ: Bojan Bazelli
ตัดต่อ: William Goldenberg
ดนตรีประกอบ: Trevor Rabin
บริษัทผู้สร้าง: Jerry Bruckheimer Films Saturn Films 
ผู้จัดจำหน่าย: วอลต์ดิสนีย์พิกเชอส์
วันฉาย: 14 กรกฎาคม ค.ศ. 2010
ความยาว: 110 นาที
ประเทศ: สหรัฐอเมริกา
ภาษา: อังกฤษ
ทุนสร้าง: $150 ล้าน
ทำเงิน: $215,283,742  
ศึกอภินิหารพ่อมดถล่มโลก (อังกฤษ: The Sorcerer's Apprentice) เป้นภาพยนตร์ในปี 2010 แนวแฟนตาซีผจญภัย โปรดิวซ์โดยเจอร์รี บรักไฮเมอร์ กำกับโดย จอน เทอร์เทิลท็อบและจัดจำหน่ายโดยวอลต์ดิสนีย์พิกเจอส์ กับทีมงานของหนังเรื่อง National Treasure ภาพยนตร์มีโครงเรื่องหลวมๆ จาก ส่วนหนึ่งของหนังเรื่อง Fantasia ตอน Sorcerer's Apprentice ซึ่งก็มาจากบทประพันธ์ในคริสต์ทศวรรษ 1890 ของพอล ดูคัส และบัลลาดของโยฮันน์ โวล์ฟกัง ฟอน เกอเธอ ในปี 1797
ภาพยนตร์มีเนื้อหาเกี่ยวกับ บัลธาซาร์ เบลก (นิโคลัส เคจ) พ่อมดในยุคใหม่ในแมนฮัตตัน ที่ต่อสู้กับอำนาจปีศาจ แมกซิส ฮอร์วัท (อัลเฟรด โมลินา) ขณะที่เขาค้นหาคนที่มีอำนาจของเมอร์ลิน ซึ่งก็คือเดฟ สตัตเลอร์ (เจย์ บารูเชล) นักเรียนฟิสิกส์ในมหาวิทยาลัยนิวยอร์ก
เดิมภาพยนตร์กำหนดฉายวันที่ 16 กรกฎาคม ค.ศ. 2010 แต่เลื่อนฉายให้เร็วขึ้น 2 วัน คือวันที่ 14 กรกฎาคม ค.ศ. 2010
ศิลปะและสถาปัตยกรรมเมรอแว็งเฌียง

ถ้วยทองจากขุมทรัพย์กูร์ดอง
หอศีลจุ่มแซงต์-ฌอง, ปัวติเยร์
ศิลปะและสถาปัตยกรรมเมรอแว็งเฌียง (อังกฤษ: Merovingian art and architecture) คือศิลปะและสถาปัตยกรรมของราชวงศ์เมรอแว็งเฌียงของแฟรงก์ที่รุ่งเรืองระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 5 จนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 8 ในบริเวณที่ปัจจุบันคือฝรั่งเศสและเยอรมนี
การเรืองอำนาจของราชวงศ์เมรอแว็งเฌียงในบริเวณกอลในคริสต์ศตวรรษที่ 5 นำความเปลี่ยนแปลงอันสำคัญมาสู่งานศิลปะ แต่ประติมากรรมถอยหลังไปเป็นเพียงงานแกะตกแต่งโลงหิน, แท่นบูชา และเฟอร์นิเจอร์ทางศาสนาอย่างง่าย ๆ แต่งานทองและงานศิลปะสาขาใหม่--การคัดเขียนหนังสือวิจิตร—ผสานงานวาดรูปสัตว์แบบ “อนารยชน” เข้ามาด้วย พร้อมด้วยลวดลายแบบตอนปลายสมัยโบราณ และอิทธิพลที่มาจากแดนไกลเช่นจากซีเรียและไอร์แลนด์ผสานเข้ามาในศิลปะเมรอแว็งเฌียง
สถาปัตยกรรม

การรวมราชอาณาจักรแฟรงก์ภายใต้โคลวิสที่ 1 (ราว ค.ศ. 466 – ค.ศ. 511) และผู้สืบครองต่อมาตรงกับช่วงเวลาที่เกิดความต้องการสูงในการสร้างคริสต์ศาสนสถานโดยเฉพาะสำนักสงฆ์ซึ่งเป็นศูนย์กลางของอำนาจใหม่ของสถาบันคริสต์ศาสนาของสมัยเมรอแว็งเฌียง โครงสร้างมักจะต่อเนื่องมาจากธรรมเนียมการสร้างบาซิลิกาแบบโรมันแต่ก็แฝงอิทธิพลจากแดนไกลที่ไกลถึงซีเรียและอาร์มีเนีย ทางตะวันออกของราชอาณาจักรโครงสร้างจะทำด้วยไม้ แต่ทางตะวันตกส่วนใหญ่จะเป็นหิน รวมทั้งทางใต้ที่ต่อมาตกอยู่ใต้การปกครองของเมรอแว็งเฌียง  คริสต์ศาสนสถานที่สำคัญส่วนใหญ่ได้รับการก่อสร้างขึ้นใหม่และโดยทั่วไปแล้วมากกว่าหนึ่งครั้ง โครงสร้างของสถาปัตยกรรมแบบเมรอแว็งเฌียงหลายแห่งได้รับการก่อสร้างขึ้นใหม่จากหลักฐานทางโบราณคดี คำบรรยายโดยนักบุญเกรกอรีแห่งทัวร์ในหนังสือ “ประวัติศาสตร์ของชนแฟรงก์” ถึงบาซิลิกาแซงต์มาร์แตงที่สร้างที่ตูร์โดยนักบุญเพอร์เพทัสทำให้เป็นที่น่าเสียดายที่สิ่งก่อสร้างดังว่าพังทลายไปจนหมดสิ้น เพราะตามการบันทึกบาซิลิกาแซงต์มาร์แตงเป็นคริสต์ศาสนสถานที่งดงามที่สุดแห่งหนึ่งในราชอาณาจักรแฟรงก์ นักบุญเกรกอรีกล่าวว่าเป็นบาซิลิกาที่มีคอลัมน์หินอ่อนถึง 120 คอลัมน์, หอสองหอทางมุขตะวันออก และงานโมเสกอีกหลายชิ้น “แซงต์มาร์แตงเน้นแนวดิ่ง และการผสมผสานระหว่างองค์ประกอบที่ทำให้เกิดช่องว่างภายในสิ่งก่อสร้างที่ซับซ้อน และผสานกับลักษณะภายนอก ที่ถือกันว่าเป็นสถาปัตยกรรมชิ้นเด่นของลักษณะโรมานเนสก์”  สิ่งก่อสร้างอื่น ๆ จากสมัยเมรอแว็งเฌียงที่สูญหายไปก็ได้แก่ฐานของมหาวิหารแซงต์เดอนีส์, บาซิลิกาเซนต์เจอเรียนที่โคโลญ และ แอบบีแซงต์แชร์แมงเดส์เพรส์ในปารีสที่ได้รับการบรรยายว่าเป็นสิ่งก่อสร้างที่สวยงาม
แต่ก็มีสิ่งก่อสร้างอื่นที่ยังคงตั้งอยู่ให้ได้เห็นโดยเฉพาะหอศีลจุ่มที่หมดความนิยมกันไปซึ่งทำให้ไม่ได้รับการสร้างใหม่ เช่นที่เอ-ซอง-โปรวองซ์, ริเอซ, and เฟรฌูส์ที่ยังคงมีหอศีลจุ่มแปดเหลี่ยมคลุมด้วยหลังคาโดมบนเสาที่แสดงให้เห็นอิทธิพลของสถาปัตยกรรมตะวันออก ลักษณะที่แตกต่างออกไปจากหอศีลจุ่มโปรวองซ์ ก็ได้แก่หอศีลจุ่มแซงต์-ฌองที่ปัวติเยร์ที่สร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 6 ที่เป็นทรงสี่เหลี่ยมขนามด้วยมุขสามมุข ตัวสิ่งก่อสร้างเดิมคงจะได้รับการต่อเติมเปลี่ยนแปลงหลายครั้งแต่ก็ยังคงรักษาการตกแต่งเสาหินอ่อนแบบเมรอแว็งเฌียงเอาไว้
ในบรรดาคริพท์จำนวนมากที่สร้าง ส่วนใหญ่สร้างตามลัทธินิยมของสมัย แต่ก็มีเพียงคริพท์ของแซงต์ซูแรงที่บอร์โดซ์, แซงต์ลอแรงท์ที่เกรอโนเบิล และ แอบบีฌูแรเท่านั้นที่ยังตั้งอยู่
ศิลปะอื่น ๆ

เมื่อมาถึงคริสต์ศตวรรษที่ 7 ฝีมือช่างของเมรอแว็งเฌียงคงจะเป็นที่เลื่องลือเพราะได้รับการนำเข้ามาสอนให้สร้างงานกระจกสีขึ้นในอังกฤษ และช่างหินเมรอแว็งเฌียงก็ได้เข้ามาทำงานก่อสร้างคริสต์ศาสนสถานในอังกฤษ ช่างหินเมรอแว็งเฌียงใช้เทคนิคที่เรียกว่า opus gallicum อย่างแพร่หลายและเป็นผู้รับผิดชอบในการนำเข้ามาใช้ในอังกฤษและต่อมาใช้โดยนอร์มันผู้นำไปใช้ในอิตาลี
งานหนังสือวิจิตรของเมรอแว็งเฌียงเพียงสองสามชิ้นเท่านั้นที่ยังคงมีเหลือให้ดูอยู่ ฉบับที่เขียนตกแต่งอย่างหรูหราที่สุดคือฉบับที่สร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 8 “หนังสือประกอบพิธีเจลาเซียน” ที่ปัจจุบันเป็นของหอสมุดวาติกัน ที่ตกแต่งด้วยลวดลายเรขาคณิตและลายรูปสัตว์ ที่ไม่ซับซ้อนเท่าศิลปะเกาะของเกาะอังกฤษ
ดูเพิ่ม

ศิลปะตะวันตก
แหล่งข้อมูลอื่น

[http://www.n-tv.de/773873.html เก็บถาวร 2012-09-19 ที่ archive.today A large collection of Merovingian art was taken from Berlin by the Soviet Occupation forces in 1945.
| ด ค กศิลปะและลัทธิทางศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ยุคกลาง (คริสต์ศตวรรษที่ 5 ถึง 13):  เมรอแว็งเฌียง  การอแล็งเฌียง  ออตโทเนียน  ไบแซนไทน์  เคลต์  โรมาเนสก์  กอทิก  กอทิกนานาชาติ 
คริสต์ศตวรรษที่ 14 ถึง 18:  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา (ศตวรรษที่ 14-15)  จริตนิยม (ศตวรรษที่ 16)  บาโรก (ศตวรรษที่ 17)  โรโกโก - ลัทธิคลาสสิกใหม่ - จินตนิยม (ศตวรรษที่ 18) 
คริสต์ศตวรรษที่ 19:  ศิลปะสถาบัน  สัจนิยม  กลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  ลัทธิประทับใจใหม่  วิภาคนิยม  ลัทธิผสานจุดสี  คตินิยมเส้นกั้นสี  กลุ่มนาบี  สังเคราะห์นิยม  สัญลักษณ์นิยม  ลุ่มแม่น้ำฮัดสัน 
คริสต์ศตวรรษที่ 20:  สมัยใหม่  บาศกนิยม  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แนวนามธรรม  ลัทธินามธรรม  กลุ่มศิลปินใหม่แห่งมิวนิก  กลุ่มเบลาเออไรเทอร์  กลุ่มบรึคเคอ  ดาดา  คติโฟวิสต์  นวศิลป์  เวียนนาซีเซสชัน  สุนทรียนิยม  เบาเฮาส์  ลัทธิรูปทรงแนวใหม่  อลังการศิลป์  สมัยนิยม  อนาคตนิยม  อนุตรนิยม  ลัทธิเหนือจริง  Color Field  จุลนิยม  Lyrical Abstraction  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์ใหม่  สมัยใหม่ยุคหลัง  มโนทัศนศิลป์  ศิลปะคนนอก  ศิลปะใต้ดิน  ศิลปะเชิงแนวคิด  กลุ่มศิลปินหนุ่มสาวบริติช  รูปลักษณ์นิยม 
ศิลปะ:  จิตรกรรม  ประติมากรรม  สถาปัตยกรรม  การถ่ายภาพ 
ศิลปิน:  จิตรกร  ประติมากร  สถาปนิก  ช่างภาพ
ศิลาพิคท์

งานสร้างแทนของศิลาฮิลตันแห่งแคดโบลล์ ศิลาชั้น 2 ตั้งอยู่ ณ ที่ตั้งดั้งเดิม ศิลาดั้งเดิมอยู่ที่พิพิธภัณฑ์สกอตแลนด์
ศิลาพิคท์ (อังกฤษ: Pictish stones) เป็นศิลาจารึกขนาดใหญ่ที่พบในสกอตแลนด์ ส่วนใหญ่ทางตอนเหนือของแนวไคลด-ฟอร์ธ ศิลาเหล่านี้เป็นหลักฐานของชาวพิคท์ และเชื่อกันว่าสร้างมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 6 ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 9
จุดประสงค์และความหมาย

จุดประสงค์ของการสร้างศิลาดังกล่าวเข้าใจกันเพียงเล็กน้อย ที่อาจจะเป็นการสร้างเพื่อเป็นอนุสรณ์ส่วนตัว พร้อมด้วยสัญลักษณ์ของตระกูล เชื้อสาย หรือ ผู้เกี่ยวข้อง ศิลาบางแท่งเช่นศิลาอีสซีเป็นภาพประเพณีและพิธีกรรมโบราณ ศิลาเพียงจำนวนไม่กี่แท่งที่พบเกี่ยวข้องกับที่ฝังศพ และก็อาจจะไม่ใช่ที่ตั้งดั้งเดิม นอกจากนั้นก็อาจจะเป็นเครื่องหมายในการระบุเขตแดนของเผ่าชนก็เป็นได้
อันดับ

ใน “อนุสรณ์สถานของคริสเตียนในสกอตแลนด์” (ค.ศ. 1903) เจ โรมิลลี แอลเลน และ โจเซฟ แอนเดอร์สันจัดศิลาพิคท์เป็นสามอันดับ นักวิจารณ์กล่าวถึงจุดอ่อนของกลุ่มที่จัดขึ้นแต่ก็ยังเป็นที่ใช้กันอยู่
อันดับ 1 — ศิลาที่ไม่มีการตกแต่งด้วยสัญลักษณ์หรือรอยสลัก ไม่มีกางเขนปรากฏทั้งสองด้าน ศิลาอันดับ 1 สร้างมาตั้งแต่ คริสต์ศตวรรษที่ 6 ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 8
อันดับ 2 — ศิลาที่เป็นสี่เหลี่ยมที่มีกางเขนและสัญลักษณ์ด้านใดด้านหนึ่งหรือทั้งสองด้าน สัญลักษณ์หรือลวดลายคริสเตียนแกะเป็นลายนูน และบนตัวกางเขนสลักเป็นลวดลาย ศิลาอันดับ 2 สร้างมาตั้งแต่ คริสต์ศตวรรษที่ 8 ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 9
อันดับ 3 — ศิลาอันดับนี้ไม่มีสัญลักษณ์ของพิคท์ ศิลาอาจจะเป็นแผ่นกางเขน, ศิลาแสดงที่ฝังศพ, กางเขนลอย และ สักการะสถาน ศิลาอันดับ 3 สร้างมาตั้งแต่ คริสต์ศตวรรษที่ 8 ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 9
ดูเพิ่ม

ศิลาจารึก
แหล่งข้อมูลอื่น

The Highland Council Archaeology Unit เก็บถาวร 2009-09-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน — This webpage offers a leaflet in PDF-format about a Pictish Trail from Inverness to Golspie
The Royal Commission on the Ancient and Historical Monuments of Scotland เก็บถาวร 2008-12-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน — RCAHMS is the principal source of collections for Scotland’s archaeology, buildings and maritime heritage, including Pictish Stones.
Undiscovered Scotland — Page about the Meigle Pictish Stones Museum with links to other relevant online resources
University of Strathclyde เก็บถาวร 2008-03-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน — Pictish Stones Search Facility, a useful catalogue of the stones.
New Written Language of Ancient Scotland Discovered เก็บถาวร 2011-05-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. Once thought to be rock art, carved depictions of soldiers, horses and other figures are in fact part of a written language dating back to the Iron Age.(J. Viegas, News in Discovery.com, Wed Mar 31, 2010).
ศิลาเคิร์คยาร์ด ศิลาชั้น 2 , ราว ค.ศ. 800 อเบอร์เลมโน
ศึกแห่งโอลด์แทรฟฟอร์ด

"ศึกแห่งโอลด์แทรฟฟอร์ด" (อังกฤษ: Battle of Old Trafford) เป็นชื่อเรียกจากสื่ออังกฤษ ที่หมายถึงนัดการแข่งขันพรีเมียร์ลีกเมื่อวันอาทิตย์ที่ 21 กันยายน ค.ศ. 2003 ระหว่างสโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดกับอาร์เซนอล ชื่อเรียกการแข่งขันนี้ ต่อมาได้นำมาใช้ในเหตุการณ์ลักษณะเดียวกัน ในฤดูกาลถัดมา ผลประตูคือเสมอ 0–0 ทำให้เป็นผลดีต่ออาร์เซนอล ด้วยการจบในลีกในฤดูกาลนั้นโดยไม่แพ้ใคร ก่อนหน้านี้มีเพียงทีมเดียวที่ไม่เคยแพ้ใครในฟุตบอลอังกฤษ คือ เพรสตันนอร์ทเอนด์ ในฤดูกาล 1888–89
เหตุการณ์สำคัญของการแข่งขันนี้คือ กัปตันทีมอาร์เซนอล ปาทริค วิเอร่า ได้รับใบเหลืองที่สอง ถูกไล่ออกจากสนาม อีกทั้งรุด ฟาน นิสเตลรอย ศูนย์หน้าตัวเป้าของแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด ก็ได้รับใบเหลืองไปอีกด้วย การตัดสินของผู้ตัดสิน สตีฟ เบนเนตต์ ให้แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดยิงลูกโทษ ในนาทีสุดท้ายของการแข่งขัน ผู้เล่นทั้ง 2 ทีมถูกตั้งข้อกล่าวหาจากสมาคมฟุตบอลอังกฤษ หลังก่อเหตุหลังการแข่งขันจบ ผู้เล่นอาร์เซนอล 5 คน และผู้เล่นแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด 2 คน ต้องจ่ายเงินค่าปรับในครั้งนี้
ศีรษะจากเมโรเอ

| ศีรษะเมโรเอ |
| --- | --- |
ศีรษะของจักรพรรดิออกัสตัสทำดัวยทองสัมริดจากเมโรเอ จัดแสดงที่บริติชมิวเซียม
วัสดุ: บรอนซ์
ขนาด: สูง 46.2 ซม
สร้าง: 27–25 ก่อนคริสต์กาล
ที่อยู่ปัจจุบัน: บริติชมิวเซียม, ลอนดอน
เลขประจำตัว: 1911,0901.1
ศีรษะจากเมโรเอ (อังกฤษ: Meroë Head) หรือ ศีรษะออกัสตัสจากเมโรเอ (อังกฤษ: Head of Augustus from Meroë) เป็นประติมากรรมบรอนซ์ขนาดใหญ่กว่าตัวคนที่แสดงศีรษะของออกัสตัส จักรพรรดิโรมันแรก ซึ่งค้นพบในแหล่งโบราณคดีเมโรเอในภูมิภาคนูเบีย (ปัจจุบันคือประเทศซูดาน) ในปี 1910 เป็นที่ชื่นชมด้วยรูปลักษณ์ที่มีความโดดเด่น และมีสัดส่วนที่สวยงาม ปัจจุบันอยู่ภายใต้ความดูแลของบริติชมิวเซียม ศีรษะนี้ได้ปล้นมาจากโรมันอียิปต์เมื่อ 24 ปีก่อนคริสต์กาล โดยกองกำลังของพระนางอะมานิเรนาสแห่งอาณาจักรกูช ก่อนที่จะนำมันกลับมายังเมโรเอที่ซึ่งถูกฝังไว้ใต้บันไดของวิหารแห่งหนึ่ง
การขุดค้นและค้นพบ

ศีรษะนี้ค้นพบโดยนักโบราณคดีชาวอังกฤษ จอห์น การ์สทังในเดือนธันวาคม ปี 1910 ที่เมโรเอ ซึ่งเคยเป็ยเมืองหลวงของราชอาณาจักรกูชอยู่หลายศตวรรษ ศีรษะนี้ถูกค้นพบใกล้กับเนินดินที่ซึ่งเคยเป็นบันไดทางขึ้นของวิหารแห่งหนึ่ง ถือเป็นการค้นพบที่ยิ่งใหญ่ โดยเฉพาะเมื่อพิจารณาระยะห่างระหว่างกรุงโรมและเมโรเอ รูปปั้นนี้ถูกฝังโดยจงใจเมื่อ 1900 ปีก่อน และถูกรักษาสภาพไว้อย่างดีในสภาวะที่ร้อนและแห้งเช่นนี้ ศีรษะนี้ได้บริจาคให้กับบริติชมิวเซียมโดยคณะกรรมการขุดค้นซูดาน (Sudan Excavation Committee) ภายใต้การสนับสนุนของกองทุนเนชั่นนอลอาร์ทคอลเลคชั่นในปี 1911
การขุดค้นนี้เป็นส่วนหนึ่งของการขุดค้นเมืองเมโรเอทั้งเมือง และการขุดค้นพบศีรษะนี้ได้มาจากการขุดค้นเมืองในรอบที่สอง
การออกแบบ

ศีรษะเมโรเอมีขนาดใหญ่กว่าตัวคนและเลียนแบบศิลปะกรีกโดยการสร้างรูปเหมือนของจักรพรรดิออกัสตัสด้วยสัดส่วนแบบคลาสสิก เป็นที่ชัดเจนว่าการออกแบบนี้ทำขึ้นเพื่อสร้างภาพอุดมคติ (idealize) และยกยอ (flatter) จักรพรรดิให้สูงส่ง เช่นเดียวกันกับงานภาพเหมือนของออกัสตัสชิ้นอื่น ๆ ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความสวยงามในการประดิษฐ์ประดอยภาพเหมือนของชายหนุ่มอย่างสวยงาม
ดูเพิ่ม

บลาคัสคาเมโอ
การสร้างรูปเหมือนบุคคลแบบโรมัน
แหล่งข้อมูล

D. E. L. Haynes, "The Date of the Bronze Head of Augustus from Meroe", in N. Bonacasa and A. Di Vita (eds), Alessandria e il mondo eltenistico- romano: studi in onore di Achille Adriani (Rome, 1983), pp. 177–81 (bibl.)
D. Boschung, 'Die Bildnisse des Augustus' (Berlin, 1993], pp. 160–61, no.122 (bibl.)
S. Walker, Greek and Roman Portraits (London, The British Museum Press, 1995)
S. Walker, Roman art (London, 1991)
L. Burn, The British Museum book of Greek and Roman Art, revised edition (London, The British Museum Press, 1999)
ดวงตาที่เป็นเอกลักษณ์ของประติมากรรมนี้
ศีลอนุกรม

การอุปสมบทยอห์นแห่งมาธา
ศีลอนุกรม  (อังกฤษ: Holy Orders) หรือ ศีลบวช บางตำราเรียกว่าศีลบรรพชา เป็นศีลศักดิ์สิทธิ์ในหลายคริสตจักร ได้แก่ โรมันคาทอลิก อีสเทิร์นคาทอลิก อีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ ออเรียนทัลออร์ทอดอกซ์ แองกลิคัน คริสตจักรอัสซีเรียนแห่งตะวันออก คาทอลิกเก่า อินดิเพนเดนต์คาทอลิก และบางส่วนของลูเทอแรน
ประวัติ

ศีลบวชเรียกว่าศีลอนุกรมเพราะมีการแต่งตั้งเป็นลำดับขั้น โดยเชื่อว่าพระเยซูเป็นผู้วางรากฐานศีลอนุกรมไว้ตั้งแต่สมัยยังดำรงพระชนม์บนโลก ดังเห็นได้จากการปกมือบนศีรษะของอัครทูตทั้ง 12 คนที่ทรงเลือกไว้ คริสตจักรคาทอลิกถือว่านี่คือศีลอนุกรมขั้นมุขนายกในปัจจุบัน  คริสตจักรยังได้สืบทอดและเพิ่มเติมพิธีนี้เพื่อทำการแต่งตั้งบุคคลที่ได้รับคัดเลือกให้มีตำแหน่งหน้าที่ตามที่คริสตจักรกำหนดไว้ โดยเพิ่มอนุกรมจนมี 8 ขั้น 4 ขั้นแรกเรียกว่าอนุกรมน้อย (minor orders) ได้แก่
ขั้นผู้เฝ้าประตู (door keeper/porter)
ขั้นผู้อ่านพระคัมภีร์ (lector)
ขั้นผู้ขับไล่ปีศาจ (exorcist)
ขั้นผู้ถือเทียน (acolyte)
ในปัจจุบันคริสตจักรคาทอลิกที่ถือจารีตละตินยังคงตำแหน่งผู้อ่านและผู้ถือเทียนในศาสนพิธี ส่วนที่เหลือถูกยกเลิกไป เหตุที่เรียกว่าอนุกรมน้อยเพราะผู้ที่รับอนุกรมขั้นเหล่านี้ไม่จำเป็นต้องปฏิญาณถือโสดตลอดชีพอย่างสี่ขั้นหลังซึ่งเรียกว่าอนุกรมใหญ่ (major orders) อันได้แก่
ขั้นอุปพันธบริกร (subdiaconate)
ขั้นพันธบริกร (diaconate)
ขั้นบาทหลวง (priesthood)
ขั้นมุขนายก (episcopate)
เนื่องจากอนุกรมน้อยและขั้นอุปพันธบริกรเป็นอนุกรมที่คริสตจักรยุคหลังสถาปนาขึ้นเองจึงไม่นับว่าเป็นศีลศักดิ์สิทธิ์ ต่างจากสามขั้นสุดท้ายที่ปรากฏที่มาในคัมภีร์ไบเบิล ดังนั้นศีลอนุกรมในปัจจุบันจึงมีเพียงขั้นมุขนายก ขั้นบาทหลวง และขั้นพันธบริกรเท่านั้น ส่วนขั้นอัครมุขนายก (archiepiscopate) ไม่นับเป็นศีลอนุกรมเพราะอัครมุขนายกโดยตำแหน่งก็คือมุขนายก เพียงแต่ที่ได้รับผิดชอบมุขมณฑลที่สำคัญและปกครองทั้งภาคคริสตจักร ผู้ที่เคยเป็นมุขนายกมาแล้วเมื่อได้ดำรงตำแหน่งอัครมุขนายกจึงไม่ต้องทำรับศีลอนุกรมอีก เพียงแต่ทำพิธีเข้ารับตำแหน่งเท่านั้น
นิกายคาทอลิก

นิกายคาทอลิก เช่น คริสตจักรอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์และอีสเทิร์นคาทอลิก ให้เฉพาะผู้รับการอภิเษกเป็นบิชอปเท่านั้นต้องถือโสดตลอดชีพ แต่ไม่บังคับสำหรับผู้รับศีลขั้นพันธบริกรและบาทหลวง ในขณะที่คริสตจักรคาทอลิกจารีตละตินให้พันธบริกรถาวรแต่งงานได้ แต่พันธบริกรชั่วคราว (คือเตรียมบวชเป็นบาทหลวง) ตลอดจนบาทหลวงและบิชอปต้องถือโสดตลอดชีพ ทั้งสามคริสตจักรอนุญาตให้บุรุษเท่านั้นรับศีลอนุกรมได้ บรรดาผู้ที่ได้รับศีลอนุกรมแล้วจะเรียกว่าเคลอจี ศาสนบริกรผู้โปรดศีลอนุกรมได้มีเฉพาะบิชอปที่ผ่านพิธีอภิเษกแล้วเท่านั้น
นิกายแองกลิคัน

คริสตจักรต่าง ๆ ในนิกายแองกลิคันไม่บังคับว่าผู้รับศีลบวชต้องถือโสด นอกจากนี้ในปัจจุบันหลายภาคคริสตจักรยังอนุญาตให้สตรีรับศีลอนุกรมทั้งสามขั้นได้เหมือนบุรุษทั่วไป
ศิลปะของการเขียนภาพ (เฟอร์เมร์)

| ศิลปะของการเขียนภาพ |
| --- | --- |

ศิลปิน: โยฮันส์ เวร์เมร์ 
ปี: ค.ศ. 1666
ประเภท: จิตรกรรมสีน้ำมันบนผ้าใบ
สถานที่: พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ศิลปะ, เวียนนา
ศิลปะของการเขียนภาพ หรือ อุปมานิทัศน์ของการเขียนภาพ หรือ จิตรกรในห้องเขียนภาพ (อังกฤษ: The Art of Painting หรือ The Allegory of Painting หรือ Painter in his Studio)  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยโยฮันส์ เวร์เมร์จิตรกรสมัยบาโรกชาวเนเธอร์แลนด์ ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ศิลปะในกรุงเวียนนาในประเทศออสเตรีย
เวร์เมร์เขียนภาพ “ศิลปะของการเขียนภาพ” เสร็จในปี ค.ศ. 1666 ผู้เชี่ยวชาญทางศิลปะหลายท่านกล่าวว่างานชิ้นนี้เป็นอุปมานิทัศน์ของการเขียนภาพฉะนั้นภาพเขียนจึงรู้จักกันในอีกชื่อหนึ่งว่า “อุปมานิทัศน์ของการเขียนภาพ”  และเป็นภาพเขียนที่ใหญ่ที่สุดและซับซ้อนที่สุดของงานทั้งหมดที่เวร์เมร์เขียน
ภาพเขียนนี้มีชื่อเสียงเป็นภาพเขียนที่เวร์เมร์ชอบที่สุดและเป็นภาพที่เป็นงานเขียนแบบภาพลวงตา แม้ว่าจะเป็นภาพที่เขียนในสมัยที่ยังไม่มีเทคโนโลยีในด้านการถ่ายภาพแต่ก็สามารถแสดงความเป็นจริงในการสร้างรายละเอียดทางจักษุอย่างภาพถ่ายได้ สิ่งที่สำคัญอีกอย่างหนึ่งของภาพนี้คือการใช้สีที่สดและแสงที่จัดจ้าที่สาดเข้ามาทางหน้าต่างที่อาบบนสิ่งต่างๆ ในภาพ
เนื้อหาของภาพ

ภาพเขียนนี้เป็นภาพที่มีบรรยากาศที่เป็นเป็นส่วนตัวของจิตรกรและนางแบบภายในห้องเขียนภาพที่มีหน้าต่างอยู่ด้านหนึ่งและบนกำแพงมีแผนที่ขนาดใหญ่ของเนเธอร์แลนด์
เนื้อหาของภาพ > องค์ประกอบ

ในภาพนี้มีตัวแบบเพียงสองคน: จิตรกรและนางแบบ จิตรกรเชื่อกันว่าเป็นเวร์เมร์เองแต่เราไม่เห็นใบหน้า
สิ่งของต่างๆ ในห้องเขียนภาพหลายสิ่งดูไม่ควรจะเป็นสิ่งของที่น่าจะมีในห้องเขียนภาพของจิตรกรตามปกติ พื้นหินอ่อนตาหมากรุกและโคมทองเหลืองเป็นตัวอย่างของสิ่งที่ตามปกติแล้วจะเป็นสิ่งของที่มีอยู่ในบ้านของผู้มีฐานะดีเท่านั้น
แผนที่ในฉากหลังเป็นแผนที่ของกลุ่มสหพันธ์สิบเจ็ดจังหวัดของเนเธอร์แลนด์ขนาบด้วยศูนย์กลางของอำนาจที่พิมพ์โดยแคลส ยานสซ์ วิสเชอร์ (Claes Jansz Visscher) ในปี ค.ศ. 1635
เนื้อหาของภาพ > สัญลักษณ์และอุปมานิทัศน์

ผู้เชี่ยวชาญพบสิ่งที่เป็นสัญลักษณ์หลายอย่างในภาพเขียนนี้ หัวเรืองของภาพคือคลิโอ (Clio) ผู้เป็นมิวส์ของประวัติศาสตร์ ที่เห็นได้จากการที่ตัวแบบสวมมงกุฏช่อลอเรลถือทรัมเป็ต (=ชื่อเสียง) และอาจจะถือหนังสือที่เขียนโดยนักประวัติศาสตร์กรีกธูซิดดิดีส
เหยี่ยวสองหัวกลางโคมเป็นสัญลักษณ์ของราชวงศ์แฮ็บสเบิร์กแห่งออสเตรียที่เดิมเป็นผู้ครองฮอลแลนด์อาจจะเป็นสัญลักษณ์ของความเชื่อของนิกายโรมันคาทอลิก  ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของเวร์เมร์เองผู้เป็นโรมันคาทอลิกในประเทศที่ประชาชนส่วนใหญ่เป็นโปรเตสแตนต์ การที่โคมระย้าไม่มีเทียนอาจจะหมายถึงการกดความเชื่อของนิกายโรมันคาทอลิก
แผนที่บนฉากหลังมีรอบพับที่แยกด้านเหนือของเนเธอร์แลนด์จากด้านใต้ (ด้านตะวันตกอยู่ทางเหนือของแผนที่ตามธรรมเนียมที่ทำกัน) รอบพับเป็นสัญลักษณ์ของการแบ่งแยกสารธารณรัฐเนเธอร์แลนด์ทางเหนือและกลุ่มจังหวัดทางใต้ที่ปกครองโดยแฮ็บสเบิร์ก แผนที่วาดโดย Claes Jansz Visscher (Nicolaum Piscatorem) และเขียนก่อนหน้าที่ภาพเขียนนี้และแสดงการแบ่งแยกทางการเมืองก่อนหน้าสมัยที่ภาพนี้เขียนที่เป็นการแบ่งแยกระหว่างสหภาพอูเทร็คช์ทางเหนือและอาณานิคมทางใต้
หน้ากากที่วางอยู่บนโต๊ะข้างจิตรกรเชื่อกันว่าเป็นหน้ากากมรณะ (death mask) ที่เป็นสัญลักษณ์ของความด้อยสมรรถภาพของแฮ็บสเบิร์ก[ต้องการอ้างอิง]
ซัลบาดอร์ ดาลีกล่าวถึง “ศิลปะของการเขียนภาพ” ในงานจิตรกรรมเหนือจริง “เงาของเวร์เมร์แห่งเดลฟ์ทที่ใช้เป็นโต๊ะได้” (The Ghost of Vermeer of Delft Which Can Be Used As a Table) ในภาพเขียนของดาลีร่างของเวร์เมร์เห็นจากข้างหลังที่สร้างเป็นโต๊ะที่รูปร่างแปลก
ประวัติ

ภาพเขียนนี้เป็นภาพเขียนชิ้นสำคัญเพราะเวร์เมร์ไม่ยอมขายแม้เมื่อมีหนี้สิน ในปี ค.ศ. 1676 คาทารินาแม่หม้ายของเวร์เมร์ยกภาพเขียนให้มาเรีย ทินส์ผู้เป็นแม่เพื่อจะเลี่ยงการที่จะต้องขายภาพนี้เพราะหนี้สิน แต่อันโทน ฟาน เลเวนเฮิคผู้จัดการมรดกของเวร์เมร์กล่าวว่าการโอนภาพเขียนไปให้แม่ยายของเวร์เมร์เป็นการผิดกฎหมาย
ภาพเขียนนี้เป็นของผู้ที่ได้รับจากก็อตต์ฟรีด ฟอน สวีเต็น (Gottfried van Swieten) จนกระทั่งเคานท์โยฮันน์ รูดอล์ฟ เซร์นินแห่งออสเตรียซื้อเป็นจำนวนเงิน  50 ดัทช์ฟลอรินในปี ค.ศ. 1813 จนกระทั่งปี ค.ศ. 1860 ภาพเขียนนี้เชื่อกันว่าเขียนโดยจิตรกรคู่แข่งของเวร์เมร์เปียเตอร์ เดอ ฮูค (Pieter de Hooch) ถึงกับมีการปลอมลายเซ็นของฮูคบนภาพนี้ จนกระทั่งผู้เชี่ยวชาญเกี่ยวกับงานของเวร์เมร์ชาวฝรั่งเศส Théophile Thoré-Bürger และนักประวัติศาสตร์ศิลปะชาวเยอรมัน กุสตาฟ ฟรีดิช วาเก็น (Gustav Friedrich Waagen) เข้ามาเกี่ยวข้องจึงได้ทราบกันว่าเป็นภาพเขียนของเวร์เมร์ ภาพเขียนตั้งแสดงที่พิพิธภัณฑ์เซร์นินในเวียนนา และแอนดรูว์ ดับเบิลยู เมลลอน (Andrew W. Mellon) มิใช่แต่เพียงผู้เดียวที่ต้องการเป็นเจ้าของภาพเขียนนี้
ประวัติ > ความสนใจของนาซี

หลังจากนาซีเข้ารุกรานออสเตรีย นายทหารคนสำคัญของนาซีรวมทั้งแฮร์มันน์ วิลเฮล์ม เกอริง (Hermann Göring) ผู้พยายามเป็นเจ้าของภาพนี้ ในที่สุดอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ก็ซื้อภาพนี้จากเคานท์จาโรเมร์ เซร์นินเป็นจำนวนเงิน 1.65 ล้านไรค์สมาร์คเมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน ค.ศ. 1940   ออสเตรียได้รับภาพเขียนนี้คืนหลังจากที่ถูกนำไปเก็บไว้ในเหมืองเกลือเพื่อป้องกันจากการถูกระเบิดระหว่างสงครามโลกครั้งที่สองในปี  ค.ศ. 1945 ฝ่ายอเมริกาคืนภาพเขียนให้แก่รัฐบาลออสเตรียในปี ค.ศ. 1946 ในปัจจุบันภาพนี้จึงเป็นสมบัติของประเทศออสเตรีย
ดูเพิ่ม

โยฮันส์ เวร์เมร์
อุปมานิทัศน์
ภาพเหมือน
| ด ค กจิตรกรรมโดยโยฮันเนิส เฟอร์เมร์ |
| --- | --- |
 พระเยซูในบ้านมาร์ธาและแมรี (ค.ศ. 1654–1655)  นักบุญแพร็กซิดิส (ราว ค.ศ. 1655)  ไดแอนาและผู้ติดตาม (ราว ค.ศ. 1655–1656)  โสเภณี (ค.ศ. 1656)  เด็กสาวอ่านจดหมายริมหน้าต่าง (ค.ศ. 1657)  สตรีหลับ (ค.ศ. 1657)  ถนนสายเล็ก (ค.ศ. 1657/58)  เจ้าหน้าที่กับเด็กสาวหัวเราะ (ราว ค.ศ. 1657)  สตรีเทนม (ราว ค.ศ. 1658)  แก้วไวน์ (ค.ศ. 1658–1660)  สตรีกับแก้วไวน์ (ราว ค.ศ. 1659)  ทิวทัศน์เมืองเดลฟท์ (ค.ศ. 1659–1660)  สตรีถูกขัดจังหวะ (ค.ศ. 1660–1661)  สตรีใส่เสื้อสีน้ำเงินยืนอ่านจดหมาย (ค.ศ. 1663–1664)  บทเรียนดนตรี (ค.ศ. 1662/1665)  สตรีเล่นลูทริมหน้าต่าง (ราว ค.ศ. 1663)  สตรีกับสร้อยไข่มุก (ค.ศ. 1662–1664)  สตรีกับเหยือกน้ำ (ค.ศ. 1660–1662)  สตรีถือตาชั่ง (ค.ศ. 1662–1663)  สตรีเขียนจดหมาย (ค.ศ. 1665–1666)  สาวใส่ต่างหูมุก (ราว ค.ศ. 1665)  เล่นดนตรี (ค.ศ. 1665–1666)  ภาพเหมือนสตรีสาว (ค.ศ. 1666–1667)  ศิลปะของการเขียนภาพ (ค.ศ. 1666/1667)  เจ้านายและสาวใช้ (ค.ศ. 1667/1668)  สตรีใส่หมวกแดง (ค.ศ. 1668)  นักดาราศาสตร์ (ค.ศ. 1668)  นักภูมิศาสตร์ (ค.ศ. 1668/1669)  คนถักลูกไม้ (ค.ศ. 1669/1670)  จดหมายรัก (ค.ศ. 1669/1670)  สตรีเขียนจดหมายกับสาวใช้ (ค.ศ. 1670)  สตรีสาวหน้าเครื่องดนตรี (ราว ค.ศ. 1670–1672)  อุปมานิทัศน์ของความศรัทธา (ค.ศ. 1671/1674)  คนเล่นกีตาร์ (ค.ศ. 1672)  สตรียืนข้างเครื่องดนตรี (ค.ศ. 1673/1675)  สตรีนั่งหน้าเครื่องดนตรี (ค.ศ. 1673/1675) 
 รายชื่อภาพเขียนโดยโยฮันเนิส เฟอร์เมร์  ภาพเขียนโดยโยฮันเนิส เฟอร์เมร์  จิตรกรรมยุคทองของเนเธอร์แลนด์ 
จิตรกรที่มีบทความเกี่ยวกับภาพเขียน ·  จิตรกรที่มีรายชื่อศิลปะ ·  จิตรกรรมแบ่งตามสมัย ·  จิตรกรรมแบ่งตามคริสต์ทศวรรษ ·  จิตรกรรมแบ่งตามประเภท ·  จิตรกรรมแบ่งตามหัวเรื่อง 
| ด ค กจิตรกรรมในศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ทั่วไป:  ปรัชญาศิลปะ  จิตรกรรมแบ่งตามสมัย  จิตรกรรมแบ่งตามประเภท  จิตรกรรมแบ่งตามหัวเรื่อง  จิตรกรรมแบ่งตามคริสต์ทศวรรษ  งานสะสมของพิพิธภัณฑ์ต่าง ๆ 
ประเภท:  จิตรกรรมฝาผนัง  จิตรกรรมแผง  บานพับภาพ  จิตรกรรมสีน้ำมัน  จิตรกรรมภูมิทัศน์  ฉากแท่นบูชา  หนังสือวิจิตร  ภาพนิ่ง 
หัวเรื่อง:  คริสต์ศาสนา  พระคัมภีร์  นักบุญ  ประวัติศาสตร์  ตำนานเทพ  อุปมานิทัศน์  ชีวิตประจำวัน  ภาพเหมือน  ภาพเหมือนตนเอง  ภูมิทัศน์  ภาพเหมือนตนเอง  จิตรกรรมจากวรรณกรรม  ความตาย 
สมัย:  คริสเตียนเริ่มแรก  กอทิก  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  เนเธอร์แลนด์เริ่มแรก  ยุคทองของเนเธอร์แลนด์  บารอก  จริตนิยม  สถาบัน  ลัทธิคลาสสิกใหม่  แบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  สมัยใหม่ 
คริสต์ทศวรรษ:  1390  1400  1410  1420  1430  1440  1450  1460  1470  1480  1490  1500  1510  1520  1530  1540  1550  1560  1570  1580  1590  1600  1610  1620  1630  1640  1650  1660  1670  1680  1690  1700  1710  1720  1730  1740  1750  1760  1770  1780  1790  1800  1810  1820  1830  1840  1850  1860  1870  1880  1890  1900  1910  1920  1930  1940  1950  1960  1970  1980  1990  2000  2010  2020 
 จิตรกรที่มีบทความเกี่ยวกับภาพเขียน  จิตรกรที่มีรายชื่อศิลปะ  จิตรกรแบ่งตามสมัย  จิตรกรแบ่งตามคริสต์ศตวรรษ  จิตรกรแบ่งตามประเภท  จิตรกรแบ่งตามสัญชาติ งานประติมากรรม  งานศิลปกรรม