stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ลั้ล...ลา
แหล่งข้อมูลอื่น

AFalbum.Truelife.com เก็บถาวร 2016-03-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
LPong.com
LookpongMusic.com เก็บถาวร 2009-04-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กภคมน บุณยะภูติ |
| --- | --- |
อัลบั้มเดี่ยว: ครัชออน!  •  ลั้ล...ลา
อัลบั้มรวม: เอกซ์ตรีมอาร์มี  •  เพลงประกอบละครเวทีเอเอฟเดอะมิวสิเคิล ตอน โจโจ้ซัง
อัลบั้มวิดีทัศน์: บันทึกการแสดงสดเอกซ์ตรีมอาร์มี •  คลับเอเอฟแซนด์ - ซีแอนด์มี  •  บันทึกการแสดงสดซิกซ์อินเดอะซิตี
คอนเสิร์ตใหญ่: เอกซ์ตรีมอาร์มีอินคอนเสิร์ต  •  ซิกซ์อินเดอะซิตีคอนเสิร์ต
ละครเวที: ละครเวทีเอเอฟเดอะมิวสิเคิล ตอน โจโจ้ซัง  •  เดอะ เลเจนด์ ออฟ เร่ขายฝัน เฉลียง เดอะ มิวสิคัล
ซิงเกิล: "จี๊ด..."  •  "แฟนเพื่อน"  •  "ลั้ล...ลา"  •  "บอกฉันซิ"
บทความที่เกี่ยวข้อง: ทรูแฟนเทเชีย  •  อะคาเดมี่ แฟนเทเชีย ซีซั่นที่ 4
หม่อมราชวงศ์กัลยา ติงศภัทิย์

ผู้ช่วยศาสตราจารย์ หม่อมราชวงศ์กัลยา ติงศภัทิย์ รองอธิการบดีจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, อดีตคณบดีคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ประวัติ

ผู้ช่วยศาสตราจารย์ หม่อมราชวงศ์กัลยา ติงศภัทิย์ หรือที่รู้จักในนาม ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.หม่อมราชวงศ์กัลยา ติงศภัทิย์ เป็นธิดาของหม่อมเจ้าเพลารถ จิตรพงศ์ (พระโอรสลำดับที่ 8 ใน สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์) กับหม่อมเจ้ากุมารีเฉลิมลักษณ์ ดิศกุล ม.ร.ว.กัลยา ติงศภัทิย์ สมรสกับนายจาริต ติงศภัทิย์ (บุตรของศาสตราจารย์จิตติ ติงศภัทิย์) อดีตองคมนตรี มีบุตร 1 คน คือ นางสาวรมณียา ติงศภัทย์
ประวัติการศึกษา

B.A.Hons. 2514 York University, England
M.A. 2515 London University, England
Ph.D. 2523 London University, England
ทุนการศึกษาที่ได้รับ

พ.ศ. 2519-2523 ทุนมูลนิธิฟอร์ด
พ.ศ. 2518-2515 ทุนรัฐบาลไทย
พ.ศ. 2509-2513 ทุนเล่าเรียนหลวง
ประวัติการรับราชการ

พ.ศ. 2516 อาจารย์ ภาควิชาภาษาอังกฤษ คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
พ.ศ. 2518 อาจารย์ สถาบันศูนย์ภาษาอังกฤษ ทบวงมหาวิทยาลัย
พ.ศ. 2522 อาจารย์ ภาควิชาภาษาศาสตร์ คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
พ.ศ. 2526 ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ภาควิชาภาษาศาสตร์ คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย
ด้านบริหาร

รองคณบดีฝ่ายวางแผนและพัฒนา คณะอักษรศาสตร์ 2528-2531
ประธานกรรมการบริหารศูนย์การแปลคณะอักษรศาสตร์ 2531-2532
ประธานกรรมการคอมพิวเตอร์คณะอักษรศาสตร์ 2533-2535
ผู้อำนวยการฝ่ายวิเคราะห์นโยบายวิชาการ ฝ่ายวิชาการมหาวิทยาลัย 2536-2538
กรรมการและเลขานุการคณะกรรมการวิชาการมหาวิทยาลัย 2536-2538
กรรมการในคณะกรรมการประจำบัณฑิตวิทยาลัย 2537-ปัจจุบัน
กรรมการในคณะกรรมการบริหารบัณฑิตวิทยาลัย 2538
คณบดีคณะอักษรศาสตร์ พ.ศ. 2539–2547
รองอธิการบดีจุฬาฯ
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2558 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)
พ.ศ. 2534 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์ช้างเผือก (ท.ช.)
พ.ศ. 2541 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
เล่ห์ (ชุดไมรอน โบลิทาร์)

| --- | --- |

ผู้ประพันธ์: ฮาร์ลาน โคเบน
ชื่อเรื่องต้นฉบับ: 'Fade Away'
ผู้แปล: อริณี เมธเศรษฐ
ประเทศ: สหรัฐอเมริกา
ภาษา: อังกฤษ
ประเภท: สืบสวนสอบสวน, ระทึกขวัญ
สำนักพิมพ์:  สำนักพิมพ์เดลล์   แพรวสำนักพิมพ์
วันที่พิมพ์:  พ.ศ. 2539  มีนาคม พ.ศ. 2549
เรื่องก่อนหน้า: กลลวง (Drop Shot) 
เรื่องถัดไป: แค้น (Back Spin) 
เล่ห์ (อังกฤษ: Fade Away) เป็นนวนิยายแนวสืบสวนสอบสวน/ระทึกขวัญ เขียนโดย ฮาร์ลาน โคเบน งานเขียนชิ้นนี้เป็นลำดับที่ 3 ในชุดนักสืบ ไมรอน โบลิทาร์ ฉบับภาษาอังกฤษพิมพ์ครั้งแรกโดยสำนักพิมพ์เดลล์ เมื่อปี ค.ศ. 1996 ส่วนฉบับภาษาไทย แปลโดยอริณี เมธเศรษฐ ตีพิมพ์ครั้งแรกโดยแพรวสำนักพิมพ์ เมื่อปี ค.ศ. 2006
ผลงานชิ้นนี้ได้รับ "รางวัลเอ็ดการ์ส" (Edgars Award) ประจำปี ค.ศ. 1997 ประเภท  Best Paperback Original และ "รางวัลชามัส" (Shamus Award) ในปีเดียวกัน ในประเภท BEST P.I. PAPERBACK ORIGINAL
เบน อิศรางกูร ณ อยุธยา

| เบน อิศรางกูร ณ อยุธยา |
| --- | --- |
เกิด: 13 มกราคม พ.ศ. 2505 (62 ปี)
อาชีพ: นักแสดง,นายแบบ,นักร้อง
ปีที่แสดง: พ.ศ. 2526-พ.ศ. 2538
สังกัด: ช่อง 3,ช่อง 7,ช่อง 5
เบน อิศรางกูร ณ อยุธยา (ชื่อเล่น เบน) เป็นนักแสดงลูกครึ่งไทย-อเมริกัน เกิดเมื่อวันที่ 13 มกราคม พ.ศ. 2505 สำหรับประวัติส่วนตัวในด้านการศึกษาของคุณเบนประชา อิศรางกูร ณ อยุธยา จากการกลับมายังประเทศไทยในช่วงวัยเด็กจนถึงอายุ 8 ปีก็ทำให้คุณเบนเริ่มต้นการศึกษาในระดับ ป.1 จนถึง ป.3 ที่โรงเรียนพระมหาไถ่ศึกษาในประเทศไทยซึ่งจากการที่ครอบครัวย้ายไปใช้ชีวิตที่ประเทศอิตาลีจากการทำงานของคุณพ่อก็ทำให้เขานั้นย้ายไปศึกษาต่อจนสำเร็จการศึกษาในระดับชั้นมัธยมที่โรงเรียนในประเทศอิตาลีโดยขณะที่คุณเบนเข้าสู่วงการแฟชั่นในประเทศไทยในช่วงปี พ.ศ. 2526 เขาพึ่งสำเร็จการศึกษาในระดับปริญญาตรีด้านวิศวกรรมเครื่องยนต์จากมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ดที่ประเทศสหรัฐอเมริกา โดยหลังจากมีผลงานในด้านภาพยนตร์ คุณเบนห่างหายจากการทำงานในวงการบันเทิงไประยะเวลาหนึ่งจากการเดินทางเพื่อไปศึกษาต่อที่ต่างประเทศ โดยจากบทสัมภาษณ์ในช่วงต้นยุค 90 ที่ผ่านมานั้นเขาสำเร็จการศึกษาในระดับปริญญาโทด้านวิศวกรรมเครื่องยนต์จากมหาวิทยาลัยวอชิงตัน โดยในช่วงเวลาเดียวกันนั้นเอง เขาเข้าทำงานประจำในฐานะวิศวกรให้กับฐานทัพเรือของประเทศสหรัฐอเมริกา ควบคู่กันไปกับการศึกษาต่อ ซึ่งหลังจากสำเร็จการศึกษาเขาเดินทางกลับมาและกลับคืนสู่วงการบันเทิงในประเทศไทยอีกครั้งหนึ่งในช่วงปี พ.ศ. 2533โดยในช่วงต้นยุค 90 ที่ผ่านมานั้นหนุ่มหล่อท่านนี้มีผลงานในด้านการแสดงและการถ่ายแบบควบคู่กันไปกับการทำงานในตำแหน่งวิศวกรระบบของบริษัทไอบีเอ็มประเทศไทย ในวงการบันเทิงของประเทศไทยในทุกยุคสมัยนั้นมีนักแสดงชื่อดังหลาย-หลายท่านที่เริ่มต้นการทำงานในวงการบันเทิงในฐานะนางแบบและนายแบบในวงการแฟชั่นก่อนจะเป็นที่รู้จันในวงกว้างจากการทำงานในฐานะนักแสดงในช่วงเวลาต่อมาโดยจากความทรงจำของผู้เขียนบลอก คุณเบน อิศรางกูร ณ อยุธยา พระเอกชื่อดังที่เป็นที่จดจำของผู้ชมทางบ้านมาจนถึงในทุกวันนี้ จากความหล่อเหลาของเขานั้นก็ถือเป็นนักแสดงอีกท่านหนึ่งที่เริ่มต้นการทำงานในวงการบันเทิงจากการเป็นนายแบบก่อนจะเป็นที่รู้จักในวงกว้างจากการมีผลงานทั้งในด้านภาพยนตร์ละครโทรทัศน์ ผลงานเพลงฝากไว้ในวงการบันเทิงในช่วงปี พ.ศ. 2526 ถึงในช่วงปี พ.ศ. 2538 ที่ผ่านมาโดยในการบันทึกบทความของบลอกในครั้งนี้นั้น จะเป็นการบันทึกเส้นทางการทำงานทั้งในฐานะนายแบบและการเป็นนักแสดงของพระเอกหนุ่มหล่อท่านนี้ตั้งแต่ในช่วงปี พ.ศ. 2526 เป็นต้นมา
การศึกษา

ระดับปริญญาตรีด้านวิศวกรรมเครื่องยนต์จากมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ดที่ประเทศสหรัฐอเมริกา
ละครโทรทัศน์

(2535) คลื่นซัดใจ (ช่อง 3)
(2535) ดอกกระถินริมรั้ว (ช่อง 7)
(2537) คุณหญิงแข่งบุญ (ช่อง 7)
(2537) สนทนาประสาจน (ช่อง 5)
(2538) ผู้ชายไม้ประดับ (ช่อง 7) คู่กับ หมวย สุภาภรณ์
(2538) ปราสาทสีขาว (ช่อง 7)
ภาพยนตร์

(2527) รักนี้เราจอง
(2529) หัวใจที่ขาดรัก
(2538) ขอเก็บหัวใจเธอไว้คนเดียว
ผลงานเพลง

เบน ประชา อิศรางกูร ณ อยุธยา ชุด ไม่ งั้น งั้น
เซ็งกันก็ไปซะ
ไม่ งั้น งั้น
ใจที่บาดเจ็บ
ทำกันได้
นางเอก
เคยเป็นหนึ่ง
ห้องเรา
เราสอง
บทสุดท้าย
องเนอช็องฌ์ปา (วิดีโอ)

สำหรับอัลบั้มเพลงในชื่อเรียกเดียวกัน ดูที่ องเนอช็องฌ์ปา
สำหรับเพลงในชื่อเรียกเดียวกัน ดูที่ องเนอช็องฌ์ปา (เพลง)
องเนอช็องฌ์ปา   (ฝรั่งเศส: On ne change pas) เป็นสื่อวีดิทัศน์ลำดับที่ 7 ของเซลีน ดิออน เป็นการรวมรวมมิวสิกวิดีโอเพลงภาษาฝรั่งเศสในรูปแบบดีวีดี วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2548
การรวมมิวสิกวิดีโอ และการแสดงคอนเสิร์ตภาษาฝรั่งเศสของเซลีนครั้งนี้เป็นครั้งแรกของที่ออกจำหน่ายในรูปแบบดีวีดี และยังมีเพิ่มเติม เช่น เบื้องหลังการสร้างมิวสิกวิดีโอเพลง "กงทร์นาตูร์", เบื้อหลังการบันทึกเสียงอัลบั้ม เล็ตส์ทอล์กอะเบาต์เลิฟ เป็นต้น รวมแล้วกว่า 1 ชั่วโมงอีกด้วย
อย่างไรก็ตามดีวีดีนี้ไม่ได้รวมเพลง "Délivre-moi," "Ne partez pas sans moi" และ "เฌอลุยดีเร"
องเนอช็องฌ์ปา   ขึ้นชาร์ตมิวสิกวิดีโอภาษาฝรั่งเศสในอันดับที่ 5 และอยู่ในชาร์ตนานกว่า 30 สัปดาห์ ได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำขาว 3 แผ่น สำหรับยอดขายกว่า60,000 แผ่น และขึ้นสู่อันดับ 11 ในชาร์ตดีวีดีอิตาเลียน[ต้องการอ้างอิง]
ทุกเพลงที่อยู่ในดีวีดีนี้ ได้รวบรวมในรูปแบบอัลบั้มเพลง ในอัลบั้ม องเนอช็องฌ์ปา ออกจำหน่าย 3 ตุลาคม พ.ศ. 2548
รายชื่อเพลง

"L'amour existe encore"
"Je danse dans ma tête"
"Un garçon pas comme les autres (Ziggy)"
"Des mots qui sonnent"
"Lolita (trop jeune pour aimer)"
"Incognito"
"Fais ce que tu voudras"
"Pour que tu m'aimes encore"
"Je sais pas"
"Zora sourit"
"S'il suffisait d'aimer"
"On ne change pas"
"Sous le vent" (duet with Garou)
"Tout l'or des hommes"
"Et je t'aime encore"
"Contre nature"
"Je Ne Vous Oublie Pas"
รายชื่อเพลง > ส่วนเพิ่มเติม

Behind the scenes and concerts...
"Tomber/Ten days" (live à Bercy with Garou and Gérald de Palmas)
"Les derniers seront les premiers" ( Live à Pariswith Jean-Jacques Goldman)
"Quand on n'a que l'amour" ( Live à Paris)
Behind the scenes of Au cœur du stade
Behind the scenes of  Live à Paris
Behind the scenes of albums and videos
S'il suffisait d'aimer
1 fille & 4 types
"Contre nature"
"Si Céline m'était contée"
"Je sais pas" (version 2)
"Valse adieu"
"Ma Nouvelle-France"
กองทัพอากาศ (แวร์มัคท์)
ยศทหารอากาศแวร์มัคท์ > ชั้นนายพล (Generäle)

จอมพล (Generalfeldmarschall)
พลเอกอาวุโส (Generaloberst)
พลเอกทหาร... (General der...)
พลโท (Generalleutnant)
พลตรี (Generalmajor)
ยศทหารอากาศแวร์มัคท์ > ชั้นสัญญาบัตร (Offiziere)

พันเอก (Oberst)
พันโท (Oberstleutnant)
พันตรี (Major)
ร้อยเอก (Hauptmann)
ร้อยโท (Oberleutnant)
ร้อยตรี (Leutnant)
ยศทหารอากาศแวร์มัคท์ > ชั้นประทวนคาดกระบี่ (Unteroffiziere mit Portepee)

จ่าสิบเอก (Stabsfeldwebel)
จ่าสิบโท (Oberfeldwebel)
จ่าสิบตรี (Feldwebel)
ยศทหารอากาศแวร์มัคท์ > ชั้นประทวนไม่คาดกระบี่ (Unteroffiziere ohne Portepee)

สิบเอกพิเศษ (Unterfeldwebel)
สิบเอก (Unteroffizier)
ยศทหารอากาศแวร์มัคท์ > ชั้นกองประจำการ (Mannschaften)

สิบโทกองประจำการ (Stabsgefreiter)
สิบตรีพิเศษกองประจำการ (Hauptgefreiter) (เลิกใช้ในปี 1944)
สิบตรีกองประจำการ (Obergefreiter)
สิบจัตวากองประจำการ (Gefreiter)
พลทหารอากาศ (Flieger)
องเนอช็องฌ์ปา (เพลง)

สำหรับอัลบั้ม ดูที่ องเนอช็องฌ์ปา
Error ซิงเกิลโดยเซลีน ดิออน
"องเนอช็องฌ์ปา" (อังกฤษ: On ne change pas, "เราไม่เปลี่ยน") เป็นซิงเกิลที่ 3 และซิงเกิลทางการค้าสุดท้ายของเซลีน ดิออนจากอัลบั้มซีลซูว์ฟีแซแดเม ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2542 ในบางประเทศที่ใช้ภาษาฝรั่งเศส
ภูมิหลังและการเผยแพร่

หลังจากอัลบั้มเดอกลายเป็นอัลบั้มภาษาฝรั่งเศสที่ขายดีตลอดกาล ดิออนกับฌ็อง-ฌัก กอลด์มานจึงร่วมกันบันทึกอีกอัลบั้มหนึ่งด้วยกัน ซีลซูว์ฟีแซแดเมได้รับการบันทึกในช่วงกันยายน ค.ศ. 1997 ถึงกรกฎาคม ค.ศ. 1998 และผลิตโดยกอลด์มานกับเอริก บ็องซี
เพลงนี้เป็นอีกเพลงหนึ่งที่เป็นผลงานการประพันธ์และอำนวยการสร้างโดยฌ็อง-ฌัก โกลด์แมน
มิวสิกวิดีโอเพลง "องเนอช็องฌ์ปา" อำนวยการสร้างโดย Gilbert Namiand ในปี พ.ศ. 2542 และได้บรรจุในภายหลังลงในดีวีดีรวมมิวสิกวิดีโอ องเนอช็องฌ์ปา เซลีนปรากฏเพียงรูปถ่ายในช่วงวัยเยาว์ของเธอ ซึ่งถ่ายเมื่อตอนเธออายุเพียง 8 ปี
ซิงเกิลนี้ออกจำหน่ายในประเทศในยุโรป ได้อันดับที่ 16 ในเบลเยียม, 17 ในฝรั่งเศส "องเนอช็องฌ์ปา" ไม่ได้รับสถานะในฝรั่งเศสกบยอดขายกว่า 234,000 แผ่นซึ่งควรได้รับซิลเวอร์ (125,000 แผ่น)
ฉบับการแสดงสดในเพลง "องเนอช็องฌ์ปา" ได้บันททึกในดีวีดีบันทึกการแสดงสด โอเกอร์ดูว์สตาด
ในปี พ.ศ. 2548 เพลงนี้ได้รับการบรรจุใน องเนอช็องฌ์ปา อัลบั้มรวมเพลงยอดนิยม
รูปแบบและรายชื่อเพลง

ซิงเกิลซีดี 2 เพลง - (ยุโรป)
"องเนอช็องฌ์ปา" – 4:08
"Sur le même bateau" – 4:25
แหล่งข้อมูลอื่น

"Céline Dion - On ne change pas (Audio officiel)" ที่ยูทูบ
"Céline Dion - On ne change pas (Behind-the-scenes)" ที่ยูทูบ
"องเนอช็องฌ์ปา" ที่ดิสคอกส์ (รายการวางจำหน่าย)
สิงโต

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ สิงโต (แก้ความกำกวม)
| สิงโต ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: สมัยไพลสโตซีน–ปัจจุบัน |
| --- | --- |

สิงโตตัวผู้

สิงโตตัวเมีย
สถานะการอนุรักษ์
 ไม่มั่นคง  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: สัตว์
ไฟลัม:: สัตว์มีแกนสันหลัง
ชั้น:: สัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนม
อันดับ:: สัตว์กินเนื้อ
วงศ์:: วงศ์เสือและแมว
สกุล:: แพนเทอรา
สปีชีส์:: P.  leo
ชื่อทวินาม
Panthera leo (Linnaeus, 1758)

ชนิดย่อย
 P. l. leo P. l. melanochaita †P. l. sinhaleyus

การกระจายพันธุ์ของสิงโตในอดีตและปัจจุบันในแอฟริกา เอเชีย และยุโรป
ชื่อพ้อง
 Felis leo  (Linnaeus, 1758)
สิงโต (ชื่อวิทยาศาสตร์: Panthera leo) จัดอยู่ในไฟลัมสัตว์มีกระดูกสันหลัง ชั้นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม อยู่ในวงศ์เสือและแมว (Felidae) ซึ่งเป็นวงศ์เดียวกับแมว สิงโตมีขนาดลำตัวใหญ่ ขนาดไล่เลี่ยกับเสือโคร่งทั่วไป (P. tigris) ซึ่งเป็นสัตว์ในสกุลแพนเทอรา (Panthera) เหมือนกัน จัดเป็นสัตว์ในวงศ์เสือและแมว (Felidae) ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดรองมาจากเสือโคร่งไซบีเรีย (P. t. altaica) พื้นลำตัวสีน้ำตาล ไม่มีลาย ตัวผู้เมื่อโตเต็มที่จะมีขนสร้อยคอยาว ขนปลายหางเป็นพู่ ชอบอยู่เป็นฝูงตามทุ่งโล่ง มีน้ำหนักประมาณ 250 กิโลกรัม (550 ปอนด์) ตัวเมียมีขนาดเล็กกว่า มักทำหน้าที่ล่าเหยื่อ มีน้ำหนักประมาณ 180 กิโลกรัม (400 ปอนด์) มีถิ่นกำเนิดในทวีปแอฟริกาและประเทศอินเดีย ในป่าธรรมชาติ สิงโตมีอายุขัยประมาณ 10-14 ปี ส่วนสิงโตที่อยู่ในกรงเลี้ยงมีอายุยืนถึง 20 ปีสิงโตฝูงหนึ่งมักประกอบด้วยตัวผู้ที่โตเต็มวัย ตัวเมียและลูกสิงโตจำนวนหนึ่ง สิงโตตัวเมียมีหน้าที่ออกล่าเหยื่อและมักออกล่าเป็นกลุ่ม โดยทั่วไปอาหารหลักของสิงโตคือสัตว์กีบเท้า สิงโตเป็นนักล่าระดับสูงสุดในห่วงโซ่อาหารและในบางครั้งอาจล่ามนุษย์เพื่อเป็นอาหาร แม้โดยปกติมนุษย์จะมิใช่อาหารหลัก
ที่อยู่อาศัยของสิงโตตามธรรมชาติ ได้แก่ ทุ่งหญ้า, สะวันนา และป่าพุ่ม โดยทั่วไปสิงโตมักใช้ชีวิตกลางวัน แต่สามารถปรับตัวให้มีพฤติกรรมตื่นตัวในเวลากลางคืนเมื่อถูกคุกคามได้มากกว่าสัตว์ตระกูลแมวชนิดอื่น ในช่วงยุคหินใหม่ สิงโตขยายอาณาเขตแพร่กระจายไปทั่วทวีปแอฟริกาและยูเรเซีย ตั้งแต่ยุโรปตะวันออกเฉียงใต้ไปจนถึงอินเดีย แต่ในเวลาต่อมาได้ลดจำนวนลงเหลือกระจัดกระจายในแอฟริกาตอนใต้รวมถึงทะเลทรายซาฮารา และอินเดียตะวันตก สิงโตเป็นหนึ่งในสัตว์ที่มีชื่ออยู่ในรายการของบัญชีแดงไอยูซีเอ็นมาตั้งแต่ปี 1996 เนื่องจากประชากรในทวีปแอฟริกาได้ลดลงมากถึง 43% นับตั้งแต่ทศวรรษ 1990 ปัญหาในปัจจุบันคือ สิงโตที่อยู่นอกเขตอนุรักษ์โดยทั่วไปไม่ได้รับการคุ้มครอง และยังไม่ทราบสาเหตุที่แน่ชัดของการลดจำนวนลง แต่คาดว่าสาเหตุหลักมาจากการถูกคุมคามที่อยู่อาศัยโดยมนุษย์
สิงโตเป็นหนึ่งในสัตว์ที่เป็นที่รู้จักมากที่สุด และมีความผูกพันกับวัฒนธรรมของมนุษย์ โดยมักปรากฎในงานศิลปะ ประติมากรรม ธงชาติ และสื่อรวมถึงวรรณกรรมร่วมสมัยและภาพยนตร์สมัยใหม่ สิงโตถูกเลี้ยงโดยมนุษย์ตั้งแต่สมัยจักรวรรดิโรมัน และเป็นสัตว์สายพันธุ์สำคัญที่ได้รับการร้องขอให้จัดแสดงในสวนสัตว์ทั่วโลกตั้งแต่ปลายศตวรรษที่ 18 นอกจากนี้ ยังมีการแสดงภาพสิงโตอย่างเด่นชัดในวัฒนธรรมสมัยอียิปต์โบราณ สืบมาถึงวัฒนธรรมโบราณและยุคกลาง
ศัพทมูลวิทยา

คำว่า lion คล้ายกับหลายคำในกลุ่มภาษาโรมานซ์ซึ่งกลายมาจากภาษาละติน "leo" และภาษากรีกโบราณ "λέων" (leon) คำในภาษาฮีบรู "לָבִיא" (lavi) ก็อาจเกี่ยวข้องด้วยเช่นกัน สิงโตเป็นหนึ่งสปีชีส์ที่ถูกจัดจำแนกโดยลินเนียสผู้ตั้งชื่อวิทยาศาสตร์ให้แก่สิงโตว่า Felis leo ซึ่งปรากฏอยู่ในงานของเขาในคริสต์ศตวรรษที่ 18 ระบบธรรมชาติ (Systema Naturae, ค.ศ. 1758) องค์ประกอบในการตั้งชื่อวิทยาศาสตร์ Panthera leo มักจะสันนิษฐานว่ามาจากภาษากรีก pan- ("ทั้งหมด") และ ther ("สัตว์ร้าย") แต่ก็อาจจะเป็นศัพทมูลวิทยาพื้นบ้าน แม้ว่าคำนี้จะกลายเป็นภาษาอังกฤษจากภาษาแบบแผน แต่เนื่องจากคล้ายคำ pundarikam "เสือ" ในภาษาสันสกฤตอย่างมาก ซึ่งคำนี้อาจมาจากคำ pandarah "ขาว-เหลือง"
อนุกรมวิธานและการวิวัฒนาการ

สิงโตเป็นสปีชีส์ในสกุล แพนเทอรา (Panthera) และเป็นญาติใกล้ชิดกับสปีชีส์อื่นในสกุลเดียวกันคือ เสือโคร่ง, เสือจากัวร์ และเสือดาว Panthera leo มีวิวัฒนาการในทวีปแอฟริการะหว่าง 1 ล้านถึง 800,000 ปีมาแล้ว ก่อนจะแพร่กระจายไปทั่วภูมิภาคซีกโลกตอนเหนือ สิงโตปรากฏตัวในทวีปยุโรปครั้งแรกเมื่อ 700,000 ปีก่อน ซึ่งมีการค้นพบสิงโตชนิดย่อย Panthera leo fossilis ที่อีแซร์เนีย (Isernia) ในประเทศอิตาลี จากสิงโตชนิดนี้ก็กลายเป็นสิงโตถ้ำ (Panthera leo spelaea) ในภายหลัง ปรากฏตัวขึ้นเมื่อ 300,000 ปีมาแล้ว ระหว่างปลายสมัยไพลสโตซีน สิงโตได้แพร่กระจายสู่อเมริกาเหนือและอเมริกาใต้และวิวัฒนาการเป็นสิงโตอเมริกา (Panthera leo atrox) สิงโตได้สูญหายไปจากตอนเหนือของทวีปยูเรเชียและทวีปอเมริกาในช่วงจุดจบของการเปลี่ยนสภาพโดยธารน้ำแข็งครั้งสุดท้ายเมื่อ 10,000 ปีมาแล้ว ซึ่งอาจเป็นเหตุการณ์การสูญพันธุ์ครั้งที่สองของมหพรรณสัตว์ (megafauna) ในสมัยไพลสโตซีน
อนุกรมวิธานและการวิวัฒนาการ > ชนิดย่อย

สิงโตในปัจจุบัน เดิมมี 12 ชนิดย่อยที่ได้รับการยอมรับ จำแนกความแตกต่างจาก แผงคอ ขนาด และการกระจายพันธุ์ เพราะลักษณะเหล่านี้ไม่ได้มีนัยสำคัญและมีความแปรผันในแต่ละตัวสูง ทำให้รูปแบบส่วนมากอาจไม่ใช่ชนิดย่อยที่แท้จริง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การตั้งอยู่บนพื้นฐานของสิงโตในสวนสัตว์ซึ่งไม่ทราบแหล่งที่มานั้นอาจมี "ความโดดเด่น แต่ผิดปกติ" ในลักษณะทางสัณฐานวิทยา ปัจจุบันเหลือเพียง 8 ชนิดย่อยที่ได้รับการยอมรับ แม้ว่าหนึ่งในนั้น (สิงโตแหลมกูดโฮพ ปกติจำแนกเป็น Panthera leo melanochaita) อาจเป็นโมฆะ
แม้ว่า 7 ชนิดย่อยที่เหลืออาจดูมาก แต่ความแปรผันของไมโทคอนเดรียในสิงโตแอฟริกาปัจจุบันกลับไม่มากนักซึ่งแสดงว่าสิงโตในตอนใต้ของทะเลทรายซาฮาราทั้งหมดสามารถพิจารณาเป็นชนิดย่อยเดียวกันได้ อาจเป็นเพราะการแยกตัวในสองเครือบรรพบุรุษหลัก หนึ่งในทางตะวันตกของเกรตริฟต์แวลลีย์ และอีกหนึ่งในทางตะวันออก สิงโตจากซาโว (Tsavo) ในทางตะวันออกของประเทศเคนยามีพันธุกรรมใกล้เคียงกับสิงโตในทรานซ์วาล (Transvaal) แอฟริกาใต้มากกว่าสิงโตในเทือกเขาอเบอร์แดร์ (Aberdare) ในทางตะวันตกของประเทศเคนยา ในทางกลับกัน เปอร์ คริสเตียนเซน (Per Christiansen) ทำการวิเคราะห์กะโหลกสิงโต 58 กะโหลกในสามพิพิธภัณฑ์ในยุโรป และพบว่าถ้าใช้สัณฐานวิทยาของกะโหลกสามารถแยกชนิดย่อยได้เป็น krugeri nubica persica และ senegalensis ขณะที่มีการเลื่อมล้ำกันระหว่าง bleyenberghi กับ senegalensis และ krugeri สิงโตเอเชีย persica มีความโดดเด่นอย่างเด่นชัด และสิงโตแหลมกูดโฮพมีลักษณะใกล้ชิดกับสิงโตเอเชียมากกว่าสิงโตแอฟริกา
อนุกรมวิธานและการวิวัฒนาการ > ชนิดย่อย > สิงโตในปัจจุบัน

มี 8 ชนิดย่อยในปัจจุบัน (สมัยโฮโลซีน) ที่ได้รับการยอมรับ:
P. l. persica หรือที่รู้จักกันในชื่อ สิงโตเอเชีย สิงโตเอเชียใต้ สิงโตเปอร์เซีย หรือสิงโตอินเดีย มีการกระจายพันธุ์จากประเทศตุรกีข้ามเอเชียตะวันตกเฉียงใต้สู่ประเทศปากีสถาน ประเทศอินเดีย และแม้กระทั่งประเทศบังคลาเทศ อย่างไรก็ดี ด้วยความที่มันเป็นสิงโตฝูงใหญ่และออกหากินในเวลากลางวันทำให้ง่ายต่อการล่ามากกว่าเสือโคร่งหรือเสือดาว ปัจจุบันเหลือเพียงราว 300 ตัวในอุทยานแห่งชาติป่ากีร์ในประเทศอินเดีย หลักฐานทางพันธุกรรมชี้ให้เห็นบรรพบุรุษสิงโตอินเดียแยกออกจากบรรพบุรุษของสิงโตแอฟริกาในระหว่าง 74,000 และ 203,000 ปีมาแล้ว
P. l. leo หรือที่รู้จักกันในชื่อสิงโตบาร์บารี เดิมมีการกระจายพันธุ์จากประเทศโมร็อกโกถึงประเทศอียิปต์ ปัจจุบันสูญพันธุ์ไปจากธรรมชาติจากการถูกล่าอย่างหนัก สิงโตบาร์บารีตัวสุดท้ายถูกฆ่าตายในประเทศโมร็อกโกในปี ค.ศ. 1922 เป็นสิงโตชนิดย่อยที่มีขนาดใหญ่มากชนิดหนึ่ง มีรายงานว่ายาว 3–3.3 เมตร (10–10.8 ฟุต) และหนักมากกว่า 200 กก. (440 ปอนด์) ในเพศผู้ มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับสิงโตเอเชียมากกว่าสิงโตแอฟริกา มีสิงโตจำนวนหนึ่งในกรงเลี้ยงที่อาจจะเป็นสิงโตบาร์บารี โดยเฉพาะอย่างยิ่งสิงโต 90 ตัวที่ได้รับสืบทอดมาจากราชวงศ์โมร็อกโกที่สวนสัตว์ราบัต (Rabat)
P. l. senegalensis หรือที่รู้จักกันในชื่อสิงโตแอฟริกาตะวันตกพบในทางตะวันตกของแอฟริกาจากประเทศเซเนกัลถึงประเทศไนจีเรีย
P. l. azandica หรือที่รู้จักกันในชื่อสิงโตคองโกตะวันออกเฉียงเหนือพบในบริเวณตะวันออกเฉียงเหนือของคองโก
P. l. nubica หรือที่รู้จักกันในชื่อสิงโตแอฟริกาตะวันออก สิงโตมาไซ หรือสิงโตซาโว พบทางตะวันออกของแอฟริกาจากประเทศเอธิโอเปียและประเทศเคนยาถึงประเทศแทนซาเนียและประเทศโมซัมบิก
P. l. bleyenberghi หรือที่รู้จักกันในชื่อสิงโตแอฟริกาตะวันตกเฉียงใต้ หรือสิงโตกาตองงา พบในทางตะวันตกเฉียงใต้ของแอฟริกา ประเทศนามิเบีย ประเทศบอตสวานา ประเทศแองโกลา กาตองงา (ซาเอียร์) ประเทศแซมเบีย และประเทศซิมบับเว
P. l. krugeri หรือที่รู้จักกันในชื่อสิงโตแอฟริกาตะวันออกเฉียงใต้ หรือ สิงโตเทรนส์เวล พบในบริเวณทรานเวลของแอฟริกาตะวันออกเฉียงใต้รวมถึงอุทยานแห่งชาติครูเกอร์
P. l. melanochaita หรือที่รู้จักกันในชื่อสิงโตแหลมกูดโฮพ สูญพันธุ์จากธรรมชาติราวปี ค.ศ. 1860 ผลจากการวิจัยไมโทคอนเดรีย DNA พบว่าไม่ควรแยกสิงโตแหลมกูดโฮพออกมาเป็นชนิดย่อย อาจเป็นไปได้ว่าสิงโตแหลมกูดโฮพเป็นประชากรที่อยู่ใต้สุดของการกระจายพันธุ์ของสิงโตชนิดย่อย P. l. krugeri
อนุกรมวิธานและการวิวัฒนาการ > ชนิดย่อย > สิงโตสมัยไพลสโตซีน

มีชนิดย่อยของสิงโต 2-3 ชนิดที่มีชีวิตอยู่ในช่วงสมัยก่อนประวัติศาสตร์:
P. l. atrox หรือที่รู้จักกันในชื่อสิงโตอเมริกาหรือสิงโตถ้ำอเมริกา กระจายพันธุ์ในทวีปอเมริกาจากประเทศแคนาดาถึงประเทศเปรูในสมัยไพลสโตซีนจนกระทั่งราว 10,000 ปีมาแล้ว ชนิดย่อยนี้บางครั้งได้รับการพิจารณาเป็นตัวแทนที่แยกจากกันของชนิด เป็นสัตว์สปีชีส์อื่นที่ไม่ใช่สิงโต แต่การศึกษาถึงวิวัฒนาการแสดงว่าแท้จริงแล้วมันคือชนิดย่อยของสิงโต (Panthera leo) เป็นสิงโตขนาดใหญ่ ลำตัวยาวประมาณ 1.6–2.5 ม. (5–8 ฟุต)
P. l. fossilis หรือที่รู้จักกันในชื่อสิงโตถ้ำไพลสโตซีนต้นตอนกลาง มีชีวิตอยู่เมื่อประมาณ 500,000 ปีมาแล้ว ค้นพบซากดึกดำบรรพ์ที่ประเทศเยอรมนีและประเทศอิตาลี มีขนาดใหญ่กว่าสิงโตแอฟริกาในปัจจุบัน ขนาดใกล้เคียงกับสิงโตถ้ำอเมริกา
P. l. spelaea หรือที่รู้จักกันในชื่อสิงโตถ้ำยุโรป สิงโตถ้ำยูเรเชีย หรือสิงโตถ้ำยุโรปไพลสโตซีนตอนปลาย ปรากฏขึ้นเมื่อในยูเรเชีย 300,000 ถึง 10,000 ปีมาแล้ว สิงโตชนิดนี้เป็นที่รู้จักจากภาพวาดยุคหินเก่า, งาหรือเขาสัตว์แกะสลัก และรูปปั้นจากดิน มีลักษณะหูยื่น หางเป็นพู่ อาจมีลายทางจางๆคล้ายเสือโคร่ง และเพศผู้บางตัวมีขนแผงคอ
อนุกรมวิธานและการวิวัฒนาการ > ชนิดย่อย > ชนิดย่อยที่ยังไม่แน่นอน

P. l. sinhaleyus หรือที่รู้จักกันในชื่อสิงโตศรีลังกา ดูเหมือนจะสูญพันธุ์เมื่อประมาณ 39,000 ปีมาแล้ว มีการขุดค้นพบเพียงฟัน 2 ซี่เท่านั้นที่กุรุวิตา (Kuruwita) ด้วยพื้นฐานของฟัน 2 ซี่นี้ พี. ดีแรนนิรากะยา (P. Deraniyagala) ได้ตั้งชนิดย่อยขึ้นในปี ค.ศ. 1939
P. l. europaea หรือที่รู้จักกันในชื่อสิงโตยุโรป สถานะชนิดย่อยของสิงโตชนิดนี้ยังไม่เป็นที่แน่ชัด ซึ่งมันอาจจะเป็นชนิดย่อย Panthera leo persica หรือ Panthera leo spelea ก็ได้ สิงโตชนิดนี้สูญพันธุ์เมื่อราวคริสต์ศักราชที่ 100 เพราะการล่าและหาประโยชน์มากเกินไป สิงโตมีถิ่นอาศัยในบอลข่าน, คาบสมุทรอิตาลี, ตอนใต้ของประเทศฝรั่งเศส, และคาบสมุทรไอบีเรีย เป็นสัตว์ที่นิยมล่าในโรมันและกรีก
P. l. youngi หรือ Panthera youngi มีชีวิตอยู่เมื่อ 350,000 ปีมาแล้ว ความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับสิงโตชนิดย่อยในปัจจุบันยังคลุมเครือ มันอาจเป็นสปีชีส์ที่แยกออกไปต่างหาก
P. l. maculatus หรือที่รู้จักกันในชื่อมาโรไซหรือสิงโตลายจุด บางคนเชื่อว่าเป็นสิงโตชนิดย่อยแต่ก็อาจเป็นสิงโตเต็มวัยที่ยังคงเหลือลายจุดจากวัยเด็กไว้ ถ้ามันเป็นชนิดย่อยจริง สิงโตชนิดนี้จะสูญพันธุ์ไปตั้งแต่ปี ค.ศ. 1931 ยังมีความเป็นไปได้อีกกรณีหนึ่งคือมันเป็นลูกผสมตามธรรมชาติของสิงโตกับเสือดาวหรือที่รู้จักกันในชื่อเลโอปอน (leopon) แต่มีความเป็นไปได้น้อยมาก
ลักษณะ

สิงโตเป็นสัตว์ที่สูงที่สุด (สูงจรดหัวไหล่) ในวงศ์แมวและมีน้ำหนักมากที่สุดเป็นอันดับสองรองจากเสือโคร่ง สิงโตมีกะโหลกศีรษะคล้ายกับเสือโคร่งมาก แม้ว่าบริเวณกระดูกหน้าผากจะยุบลงและแบนราบ กับหลังเบ้าตาสั้นกว่าเล็กน้อย กะโหลกศีรษะของสิงโตมีโพรงจมูกกว้างกว่าเสือโคร่ง อย่างไรก็ตาม เนื่องจากความแปรผันในของกะโหลกศีรษะของสัตว์ทั้งสองชนิด ปกติแล้วจึงมีเพียงโครงสร้างของขากรรไกรล่างเท่านั้นที่เป็นตัวบ่งชี้ที่น่าเชื่อถือได้ว่าเป็นสปีชีส์ใด สีขนของสิงโตจะมีตั้งแต่สีน้ำตาลอมเหลืองจางๆถึงค่อนข้างเหลือง ออกแดง หรือน้ำตาลเข้ม ส่วนท้องมีสีอ่อนกว่าและพู่หางมีสีดำ ลูกสิงโตที่เกิดมาจะมีจุดลายรูปดอกกุหลาบสีน้ำตาลบนลำตัวคล้ายกับเสือดาว แม้ว่าจุดเหล่านี้จะจางหายไปเมื่อสิงโตโตเต็มวัย แต่บ่อยครั้งกลับยังสามารถพบเห็นได้จางๆบนขาและส่วนท้องโดยเฉพาะในสิงโตเพศเมีย
สิงโตเป็นสมาชิกเพียงชนิดเดียวในวงศ์เสือและแมวที่แสดงความแตกต่างระหว่างเพศอย่างชัดเจน และแต่ละเพศก็จะบทบาทพิเศษต่างกันไปในฝูง ในกรณีสิงโตเพศเมีย เป็นนักล่าไม่มีแผงคอหนาเป็นภาระเช่นในเพศผู้ ซึ่งดูเหมือนเป็นอุปสรรคต่อสิงโตเพศผู้ที่จะอำพรางตัวเข้าใกล้เหยื่อและสร้างความร้อนเป็นอย่างมากเมื่อต้องวิ่งไล่ติดตามเหยื่อ สีของแผงคอในสิงโตเพศผู้อยู่ระหว่างสีเหลืองอ่อนถึงดำ ปกติจะเข้มขึ้นเรื่อยๆเมื่อสิงโตมีอายุมากขึ้น
น้ำหนักของสิงโตที่โตเต็มที่จะอยู่ระหว่าง 150–250 กก. (330–550 ปอนด์) สำหรับเพศผู้ และ 120–182 กก. (264–400 ปอนด์) สำหรับเพศเมีย โนเวลล์ (Nowell) และแจ็คสัน (Jackson) รายงานว่าน้ำหนักตัวของสิงโตโดยเฉลี่ยอยู่ที่ 181 กก.สำหรับเพศผู้ และ 126 กก.สำหรับเพศเมีย มีสิงโตเพศผู้ตัวหนึ่งที่ถูกยิงตายใกล้กับภูเขาเคนยามีน้ำหนัก 272 กก. (600 ปอนด์) สิงโตมีแนวโน้มของขนาดตัวที่แปรผันขึ้นอยู่กับสิ่งแวดล้อมและบริเวณถิ่นอาศัย ผลการบันทึกน้ำหนักของสิงโตที่กระจายพันธุ์เป็นวงกว้าง ในกรณีสิงโตในแอฟริกาใต้มีแนวโน้มของน้ำหนักตัวมากกว่าสิงโตในแอฟริกาตะวันออก 5 %
ส่วนศีรษะและลำตัวยาว 170–250 ซม. (5 ฟุต 7 นิ้ว – 8 ฟุต 2 นิ้ว) ในสิงโตเพศผู้ และ 140–175 ซม. (4 ฟุต 7 นิ้ว – 5 ฟุต 9 นิ้ว) ในสิงโตเพศเมีย สูงจรดหัวไหล่ราว 123 ซม. (4 ฟุต) ในเพศผู้ และ 107 ซม. (3 ฟุต 6 นิ้ว) ในเพศเมีย หางยาว 90–105 ซม. (2 ฟุต 11 นิ้ว - 3 ฟุต 5 นิ้ว) ในเพศผู้ และ 70–100 ซม. (2 ฟุต 4 นิ้ว – 3 ฟุต 3 นิ้ว) ในเพศเมีย สิงโตตัวที่ยาวที่สุดเป็นสิงโตเพศผู้แผงคอสีดำที่ถูกยิงตายใกล้กับมุคส์ซู (Mucsso) ทางตอนใต้ของประเทศแองโกลาในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1973 สิงโตที่มีน้ำหนักมากที่สุดที่อาศัยอยู่ตามธรรมชาติคือสิงโตกินคนซึ่งถูกยิงตายในปี ค.ศ. 1936 นอกเมืองเฮกทอร์สพริต (Hectorspruit) ในทางตะวันออกของจังหวัดทรานสวาล (Transvaal) ประเทศแอฟริกาใต้ มีน้ำหนัก 313 กก. (690 ปอนด์) สิงโตในที่เลี้ยงมีแนวโน้มที่จะมีขนาดใหญ่กว่าสิงโตในธรรมชาติ สิงโตที่หนักที่สุดเท่าที่มีการบันทึกไว้เป็นสิงโตเพศผู้ที่สวนสัตว์โคลเชสเตอร์ (Colchester) ในประเทศอังกฤษ มีชื่อว่าซิมบา (Simba) ในปี ค.ศ. 1970 ซึ่งมีน้ำหนักถึง 375 กก. (826 ปอนด์)
มีลักษณะเด่นชัดมากที่ปรากฏในสิงโตเพศผู้และเพศเมียคือมีขนกระจุกที่ปลายหาง ในสิงโตบางตัว ขนกระจุกจะปกปิด"เงี่ยงกระดูก"หรือ"ปุ่มงอก"ซึ่งยาวประมาณ 5 มม.ซึ่งเกิดจากส่วนสุดท้ายของกระดูกหางรวมตัวกัน สิงโตเป็นสัตว์ตระกูลแมวเพียงชนิดเดียวที่มีขนกระจุกที่ปลายหาง หน้าที่ของขนกระจุกและเงี่ยงกระดูกยังไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด เมื่อแรกเกิดลูกสิงโตจะไม่มีขนกระจุกนี้ ขนกระจุกจะเริ่มเกิดขึ้นมาเมื่อมีอายุประมาณ 5½ เดือน และสังเกตเห็นได้ชัดเจนเมื่ออายุ 7 เดือน