stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ก็อบลิน
ศัพทมูลวิทยา

การสะกดแบบอื่น ๆ ได้แก่ gobblin, gobeline, gobling, goblyn, goblino และ gobbelin คำว่า "goblette" ถูกใช้เพื่ออ้างถึงก็อบลินเพศหญิง
คำว่า goblin ปรากฏครั้งแรกในศตวรรษที่ 14 และน่าจะมาจากคำว่า *gobelin ในภาษาแองโกล-นอร์มัน ซึ่งไม่ปรากฏหลักฐาน คล้ายกับคำว่า gobelin ในภาษาฝรั่งเศสโบราณ ซึ่งปรากฏหลักฐานอยู่แล้วราวปี ค.ศ. 1195 ใน Guerre sainte ของ อองบรัวส์ แห่งนอร์มังดี อองบรัวส์ และคำว่า gobelinus ในภาษา ละตินยุคกลาง ในงานเขียนของ ออร์เดอริค วิทาลิส ก่อนปี ค.ศ. 1141 ซึ่งเป็นชื่อของปีศาจหรืออสูรที่สิงสถิตอยู่ในแถบ เอเวรอ, นอร์มังดี
อาจเกี่ยวข้องกับทั้งคำว่า โคบอลด์ ในภาษาเยอรมัน และคำว่า cabalus หรือ *gobalus ในภาษาละตินยุคกลาง ซึ่งมาจากคำว่า κόβαλος (kobalos) ใน ภาษากรีก แปลว่า "คนโกง", "คนชั่ว", "อสูร", "ก็อบลิน" คำว่า Kobold ในภาษาเยอรมันมีรากศัพท์มาจากคำว่า kov- ในภาษาเจอร์มานิก (Kobe ในภาษาเยอรมันกลาง แปลว่า "ที่หลบภัย", "โพรง", "โพรงในหิน", cove ในภาษาถิ่นอังกฤษ แปลว่า "โพรงในหิน", ในภาษาอังกฤษ แปลว่า "ซอกหลืบที่กำบังอยู่บนชายฝั่ง", kofi ในภาษานอร์สโบราณ แปลว่า "กระท่อม", "เพิง") ซึ่งเดิมมีความหมายว่า "โพรงในดิน" คำนี้น่าจะเกี่ยวข้องกับคำว่า gobe ในภาษาถิ่นนอร์มัน แปลว่า "โพรงในหน้าผา" ผสมกับปัจจัย -lin หรือปัจจัยซ้อน -el-in (เปรียบเทียบกับนามสกุลนอร์มัน เช่น Beuzelin, Gosselin, Étancelin, เป็นต้น)
อีกทางหนึ่ง อาจเป็นรูปย่อหรือคำที่แผลงมาจาก วิสามานยนาม Gobel ในภาษาฝรั่งเศส ซึ่งมักจะเป็น Gobeau เสียมากกว่า รูปย่อ Gobelet, Goblin, Goblot แต่ความหมายของคำเหล่านี้น่าจะเป็น "คนที่ขายแก้วน้ำหรือเหยือกหรือถ้วย" ยิ่งไปกว่านั้น วิสามานยนามเหล่านี้ไม่ได้มาจากนอร์มังดี ซึ่งเป็นที่ที่คำว่า gobelin, gobelinus ปรากฏครั้งแรกในเอกสารเก่า
คำว่า coblyn ใน ภาษาเวลส์ ซึ่งเป็น เคาะเกอร์ (นิทานพื้นบ้าน) ชนิดหนึ่ง มีรากศัพท์มาจากคำว่า gobelin ในภาษาฝรั่งเศสโบราณ ผ่านทางคำว่า goblin ในภาษาอังกฤษ
คติชนวิทยา > นิทานพื้นบ้านยุโรป

ก็อบลินเป็นสัตว์ที่พบเห็นได้ทั่วไปในนิทานพื้นบ้านอังกฤษ, สก็อต, เวลส์ และไอริช โดยใช้เป็นคำรวมสำหรับวิญญาณชั่วร้ายและวิญญาณร้ายทุกประเภท
เรดแคป เป็นก็อบลินประเภทหนึ่งที่ย้อมหมวกด้วยเลือดมนุษย์ตามตำนานพื้นบ้านของชายแดนแองโกล-สก็อต
ฮอบก็อบลิน เป็นก็อบลินเจ้าเล่ห์ที่เป็นมิตรจากตำนานพื้นบ้านและวรรณกรรมของอังกฤษ สกอตแลนด์ และผู้แสวงบุญ
เออร์กกิ้ง เป็นก็อบลินชั่วร้ายจากตำนานของเยอรมัน
ทราสกู เป็นสิ่งมีชีวิตในตำนานของสเปนเหนือและโปรตุเกสเหนือ มีต้นกำเนิดจากเซลติกและโรมัน
คติชนวิทยา > สิ่งมีชีวิตที่คล้ายก็อบลินในวัฒนธรรมอื่น

พุกวาดจี้ เป็นก็อบลินชนิดหนึ่งจากนิทานพื้นบ้านของ วัมโปโนอาก
มูกิ เป็นก็อบลินสีซีดที่อาศัยอยู่ในถ้ำในเทือกเขาแอนดีสในนิทานพื้นบ้านของชาวเกชัว
ในเกาหลีใต้ ก็อบลินที่รู้จักกันในชื่อ โดกเคบิ (도깨비) เป็นสิ่งมีชีวิตที่มีความสำคัญในนิทานพื้นบ้าน โดยพวกมันจะให้รางวัลแก่คนดีและลงโทษคนชั่ว พร้อมทั้งเล่นตลกกับพวกเขา
ในประเทศบังกลาเทศ ชาวซันตาลเชื่อในกุโดรบองกา ซึ่งมีความคล้ายคลึงกับก็อบลินมาก
ในอินเดียใต้ กุตติชาธานเป็นปีศาจประเภทหนึ่งที่มีความซุกซนและชั่วร้าย โดยส่วนใหญ่พบในนิทานพื้นบ้านของรัฐเกรละ
ในตำนานของแอฟริกาใต้ ติโกโลเช่ เป็นสิ่งมีชีวิตคล้ายคนแคระคล้ายกับก็อบลิน
บางครั้งก็อบลินก็ถูกผสมเข้ากับญิน โดยเฉพาะอิฟริตและกิลันของวัฒนธรรมอิสลาม
ในนิยาย > นิทานและนิทานพื้นบ้าน

"ม้าปีศาจ" จากนิทานฝรั่งเศสเรื่อง "หนังสือนิทานนางฟ้าสีเทา"
"The Benevolent Goblin", จาก ''Gesta Romanorum'' (อังกฤษ)
"พวกก็อบลินที่โรงอาบน้ำ" (เอสโตเนีย) จากหนังสือเรื่อง "A Book of Ghosts and Goblins" (1969)
"ปีศาจกลายเป็นหิน" (นิทานพื้นบ้านของเนเธอร์แลนด์)
กษัตริย์ก็อบ (นิทานพื้นบ้านยิปซีมอลโดวา)แม่แบบ:ต้องการการอ้างอิง
ก็อบลินปรากฏอยู่ในนิทานเดนมาร์กเรื่อง "The Elf Mound", "ก็อบลินและพ่อค้าขายของ" และ "ก็อบลินและผู้หญิง"
ก็อบลินปรากฏอยู่ในนิทานพื้นบ้านนอร์เวย์เรื่อง 'ผู้มาเยือนคริสต์มาสที่ควาเม'
ก็อบลินปรากฏอยู่ในนิทานสวีเดนเรื่อง 'โทรลล์ตัวใหญ่สี่ตัวและปีเตอร์ พาสทูแมน ตัวน้อย' และ 'ดาก ดาก้า และโทรลล์บินแห่งขุนเขาบนฟ้า' ซึ่งพวกมันอาศัยอยู่ท่ามกลางโทรลล์พร้อมกับสไปรต์และคนแคระ
ก็อบลินปรากฏอยู่ในนิทานฝรั่งเศสเรื่อง ''กิ่งทองคำ''
''ผีปอบและปีศาจจีน'' (อังกฤษ 1928)
"ปีศาจแห่งอาดาจิกาฮาระ" (นิทานญี่ปุ่น)
"เด็กชายผู้วาดแมว" (นิทานญี่ปุ่น)
"Twenty-Two Goblins" (นิทานอินเดีย)
เพลงเด็กของเกาหลีชื่อ 'Mountain Goblin(산도깨비)' เล่าถึงการได้พบกับdokkaebi และวิ่งหนีเพื่อมีชีวิตอยู่
ในนิยาย > นิยายสมัยใหม่

ในเรื่อง เดอะฮอบบิท ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน สัตว์ร้ายที่อาศัยอยู่ในเทือกเขามิสตี้เมาน์เทนส์ถูกเรียกว่าก็อบลิน ใน เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ สัตว์ร้ายชนิดเดียวกันนี้ถูกเรียกว่าออร์คเป็นหลัก
ก็อบลินอยด์เป็น มนุษย์ ประเภท สิ่งมีชีวิตในตำนาน ที่เกี่ยวข้องกับก็อบลิน คำนี้เป็นที่นิยมในเกมเล่นตามบทบาทแฟนตาซี Dungeons & Dragons ซึ่งก็อบลินและสัตว์ร้ายที่เกี่ยวข้องเป็นองค์ประกอบหลักของ การเผชิญหน้าโดยบังเอิญ โดยทั่วไปแล้ว ก็อบลินอยด์จะเป็นศัตรูที่ ป่าเถื่อน ของมนุษย์และ เผ่าพันธุ์ "ครึ่งมนุษย์" ต่าง ๆ แม้ว่าก็อบลินอยด์ในนิยายแฟนตาซีสมัยใหม่จะได้รับแรงบันดาลใจมาจาก ออร์ค (มิดเดิลเอิร์ธ) ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน แต่ก็อบลินอยด์ประเภทหลักใน Dungeons & Dragons ได้แก่ ก็อบลิน (Dungeons & Dragons), บักแบร์ และ โฮบก็อบลิน; สัตว์ร้ายเหล่านี้เป็นบุคคลในตำนานเช่นเดียวกับก็อบลินทั่วไป
ในหนังสือชุด แฮร์รี่ พอตเตอร์ และ จักรวาลร่วม ที่ ภาพยนตร์ที่ดัดแปลง ก็อบลินถูกวาดให้เป็นมนุษย์ประหลาดแต่มีอารยธรรม ซึ่งมักทำหน้าที่เป็นนายธนาคารหรือช่างฝีมือ
ในหนังสือชุด ดิสก์เวิลด์ ของ เทอร์รี่ แพรทเชตต์ ในตอนแรกก็อบลินเป็นเผ่าพันธุ์ใต้ดินที่ถูกดูหมิ่นและหลีกเลี่ยง อย่างไรก็ตาม ในหนังสือเล่มหลัง ๆ ก็อบลินได้รวมเข้ากับเผ่าพันธุ์อื่น ๆ ในที่สุด และความสามารถด้านกลไกและวิศวกรรมของพวกเขาก็กลายเป็นที่ยอมรับ
กรีนก็อบลิน (Green Goblin) เป็น ตัวร้ายที่มีพลังพิเศษ ที่เป็นที่รู้จักกันดี และเป็นหนึ่งในศัตรูตัวฉกาจของ สไปเดอร์-แมน (Spider-Man) เขามีความสามารถหลากหลาย เช่น ความแข็งแกร่ง ความทนทาน ความคล่องตัว ปฏิกิริยาตอบสนอง และพละกำลังเหนือมนุษย์ อันเนื่องมาจากการกินสารที่เรียกว่า "Goblin Formula" เขาปรากฏตัวในสื่อต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับ สไปเดอร์-แมน เช่น หนังสือการ์ตูน ละครโทรทัศน์ วิดีโอเกม และภาพยนตร์ รวมถึง ไอ้แมงมุม (ภาพยนตร์) (Spider-Man, 2002) และ สไปเดอร์แมน: โน เวย์ โฮม (Spider-Man: No Way Home, 2021) โดยรับบทเป็น นอร์แมน ออสบอร์น (Norman Osborn) และ ไอ้แมงมุม 3 (Spider-Man 3, 2007) และ ดิ อะเมซิ่ง สไปเดอร์แมน 2 (The Amazing Spider-Man 2, 2014) โดยรับบทเป็น แฮร์รี่ ออสบอร์น (Harry Osborn)
ในวิดีโอเกมชุด The Elder Scrolls ก็อบลินเป็นเผ่าพันธุ์สัตว์ร้ายที่เป็นศัตรู กล่าวกันว่ามีต้นกำเนิดมาจากเกาะซัมเมอร์เซ็ต มีขนาดตั้งแต่เล็กกว่าวูดเอลฟ์ไปจนถึงใหญ่กว่านอร์ด และชอบอาศัยอยู่ในที่ชื้น ๆ เช่น ถ้ำและท่อระบายน้ำ
ในฉบับแปลภาษาอังกฤษยุคแรก ๆ สเมิร์ฟ (The Smurfs) ถูกเรียกว่าก็อบลิน
ชื่อสถานที่ที่เกี่ยวข้องกับก็อบลิน

'ช่องว่างของเกิบลิน' หลุมและอุโมงค์ในมอร์แต็ง ฝรั่งเศส
Hobroyd (which means 'goblin clearing'), High Peak, Derbyshire, UK.
ก็อบลิน คอมบ์ ในซอมเมอร์เซ็ทตอนเหนือ สหราชอาณาจักร
อุทยานแห่งรัฐก็อบลินวัลไล, ยูทาห์ สหรัฐอเมริกา
ปราสาทแห่งเมื่อวาน (หรือที่เรียกว่า "Goblin Hall") อีสต์โลเธียน สกอตแลนด์
อ่าวโกบลิน เกาะโบโซเลย ออนแทรีโอ ประเทศแคนาดา
คาวแคดเดนส์ และ ผ้าคลุมคอ, กลาสโกว์, สกอตแลนด์ 'Cow' เป็นคำภาษาสกอตโบราณสำหรับ Goblin ในขณะที่ 'cad' แปลว่า 'น่ารังเกียจ' 'ถ้ำ' และ 'ถ้ำ' หมายถึงบ้านก็อบลิน
541132 เลกูฮอนัว (ขณะนั้นรู้จักกันในชื่อ 2015 TG387) เป็นวัตถุในระบบสุริยะชั้นนอกที่มีชื่อเล่นว่า "ก็อบลิน"
ดูเพิ่ม

แฟรี่
ออร์ก
คนแคระ (คติชนวิทยา)
โคบอลด์
บัคแบร์
โนม
ลูติน
ปูก้า
ทร็อลล์
บรรณานุกรม

Briggs, K. M. (2003). The Anatomy of Puck. London: Routledge.
Briggs, K. M. (1967). The Fairies in English Literature and Tradition. Chicago: Chicago University Press.
Briggs, K. M. (1978). The Vanishing People. London: B.T. Batsford. ISBN 9780394502489.
Carryl, Charles E. (1884). Davy And The Goblin. Boston: Houghton Mifflin.
Dubois, Pierre (2005). The Complete Encyclopedia of Elves, Goblins, and Other Little Creatures. New York: Abbeville Press. ISBN 0-789-20878-4.
Froud, Brian (1996). The Goblin Companion. Atlanta: Turner. ISBN 9781570362842.
Froud, Brian (1983). Goblins!. New York: Macmillan.
Hoad, T. F. (1993). English Etymology. Oxford University Press. ISBN 0192830988.
Page, Michael and Robert Ingpen (1987). British Goblins: Encyclopedia of Things That Never Were. New York: Viking.
Purkiss, Diane (2001). At the Bottom of the Garden. New York: New York University Press.
Rose, Carol (1996). Spirits, Fairies, Gnomes and Goblins: an Encyclopedia of the Little People. Santa Barbara, Calif.: ABC-CLIO. ISBN 9780874368116.
Sikes, Wirt (1973). British Goblins: Welsh Folk-lore, Fairy Mythology, Legends and Traditions. Wakefield: EP Pub.
Silver, Carole G. (1999). Strange and Secret Peoples. Oxford: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-512199-5.
Zanger, Jules (1997). "Goblins, Morlocks, and Weasels". Children's Literature in Education. Oxford: Oxford University Press. 8: 154–162. doi:10.1007/BF01146190. S2CID 161822697.
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  อิสราเอล  สหรัฐ 
ภาพประกอบโดย เจสซี่ วิลค็อกซ์ สมิธ ในเรื่อง เจ้าหญิงกับก็อบลิน (The Princess and the Goblin) โดย จอร์จ แมคโดนัลด์, 1920
การเป็นตัวแทนของก็อบลินตามที่ปรากฏในเกมเล่นตามบทบาทแฟนตาซี ''ดันเจี้ยนส์แอนด์ดราก้อนส์''
ฟาโรห์แฮตเชปซุต

| ฟาโรห์แฮตเชปซุต |
| --- | --- |
ประติมากรรมรูปพระนางแฮตเชปซุต แสดงไว้ที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิทัน (Metropolitan Museum of Art) นครนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา
ฟาโรห์เเห่งอียิปต์
ครองราชย์: ประมาณ 1479–16 มกราคม 1458 ปีก่อนค.ศ.
ก่อนหน้า: ฟาโรห์ทุตโมสที่ 2
ถัดไป: ฟาโรห์ทุตโมสที่ 3
ราชินีผู้ปกครองแทนแห่งอียิปต์
ระหว่าง: 1481–1472 ปีก่อนค.ศ.
สมเด็จพระราชินีแห่งอียิปต์
ระหว่าง: ประมาณ 1493–1479 ปีก่อนค.ศ. (กำกวม)

พระราชสมภพ: ประมาณ 1507 ปีก่อนค.ศ.
สวรรคต: 1458 ปีก่อนค.ศ. (50 พรรษา)
ฝังพระศพ: KV20 (อาจจะถูกย้ายไปที่ KV60)
คู่อภิเษก: ฟาโรห์ทุตโมสที่ 2
พระราชบุตร: เนเฟอร์รูเร
ราชวงศ์: ราชวงศ์ที่ 18
พระราชบิดา: ฟาโรห์ทุตโมสที่ 1
พระราชมารดา: อาโมส
แฮตเชปซุต (อังกฤษ: Hatshepsut; /hætˈʃɛpsut/ "สตรีชั้นสูงผู้เป็นเอก") เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ห้าในราชวงศ์ที่สิบแปดแห่งอาณาจักรอียิปต์โบราณ ซึ่งเป็นสตรี
เจมส์ เฮนรี บรีสด์ (James Henry Breasted) นักไอยคุปต์วิทยา กล่าวว่า พระนางทรงเป็นที่รู้จักกันว่า "เป็นอิสตรีผู้ยิ่งใหญ่พระองค์แรกในประวัติศาสตร์ ที่พวกเรามีข้อมูล"
พระนางเป็นอิสตรีผู้ที่ครองบัลลังค์เป็นฟาโรห์องค์ที่สามแต่กลับเป็นที่รู้จักอย่างมากในฐานะ "ราชินีมีเครา" มาจากการที่พระนางได้สวมเคราปลอมเหมือนบุรุษฟาโรห์ทำกัน พระนางได้แต่งตำนานเกี่ยวกับประสูติกาลของพระนางว่า "เมื่อเทพอามุนผู้ยิ่งใหญ่แห่งนครธีบส์ หลงรักหญิงงามนามว่าอาโมส อามุนได้เข้าหานางและมีสัมพันธ์กับนาง โดยที่พระองค์อามุนแต่งตั้งบุตรีในครรภ์ของอาโมสเป็นผู้นั่งบัลลังค์ฮอรัสตลอดไป" ดังนั้นถือได้ว่าเป็นการฉลาดที่พระนางแต่งตำนานไว้เพื่อให้ไม่มีประชาชนหน้าไหนกล่าวหาพระนางได้อีก
พระนางมีพระราชกรณียกิจในการบำรุงเศรษฐกิจของอียิปต์ และค้าขายกันกับดินแดนพันท์และได้ของมีค่ามากมายกลับมา โดยวิหารสุสานของนางมีชื่อว่าเดียร์-เอล-บาฮารี หรือในภาษาอียิปต์โบราณว่า"เจเซร์-เจเซร์รู"(Djeser-djeseru)
| ก่อนหน้า |  | ฟาโรห์แฮตเชปซุต |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ทุตโมสที่ 2 |  | ฟาโรห์แห่งอียิปต์   |  | ทุตโมสที่ 3 |
วงรีเฟล็กซ์

วงรีเฟล็กซ์
(อังกฤษ: reflex arc) เป็นวิถีประสาทที่ควบคุมรีเฟล็กซ์ คือเป็นวิถีประสาทที่นำข้อมูลความรู้สึกจากปลายประสาทรับความรู้สึกไปยังไขสันหลังและก้านสมอง แล้วนำการตอบสนองที่ไขสันหลังและก้านสมองไปยังอวัยวะปฏิบัติงานในช่วงการเกิดรีเฟล็กซ์
ในสัตว์มีกระดูกสันหลัง เซลล์ประสาทรับความรู้สึก (sensory neuron) โดยมากไม่ได้ส่งกระแสประสาทไปยังสมองโดยตรง แต่จะมีไซแนปส์ที่ไขสันหลัง
ซึ่งก่อรีเฟล็กซ์ได้เร็วกว่าเพราะกระตุ้นเซลล์ประสาทสั่งการอัลฟาในไขสันหลังได้โดยตรงและไม่ต้องเสียเวลาส่งกระแสประสาทผ่านสมอง
อย่างไรก็ดี สมองก็ยังได้รับข้อมูลความรู้สึกในขณะที่รีเฟล็กซ์กำลังเกิดขึ้น และก็ยังสามารถวิเคราะห์ข้อมูลความรู้สึกหลังรีเฟล็กซ์จบสิ้นไปแล้วได้
มีวงรีเฟล็กซ์สองประเภท คือ วงรีเฟล็กซ์อิสระ (autonomic reflex arc) ซึ่งมีผลต่ออวัยวะภายใน และวงรีเฟล็กซ์กาย (somatic reflex arc) ซึ่งมีผลต่อกล้ามเนื้อในร่างกาย
อย่างไรก็ดี วงรีเฟล็กซ์อิสระบางครั้งก็มีไขสันหลังร่วมอยู่ด้วย และสำหรับวงรีเฟล็กซ์กายบางอย่าง สมองก็เป็นผู้อำนวยมากกว่าไขสันหลัง
ในวงรีเฟล็กซ์ ศักยะงานหรือกระแสประสาทที่ส่งมาจากปลายประสาทรับความรู้สึกจะไม่เดินทางไปถึงสมองโดยตรงเพื่อแปลผลและดังนั้น จึงก่อปฏิกิริยาคือรีเฟล็กซ์ได้เร็วกว่า
เมื่อประสบกับสิ่งเร้า (A) ข้อมูลเกี่ยวกับสิ่งเร้าจะส่งผ่านเซลล์ประสาทรับความรู้สึก (B สีเขียว) ไปยังลำกระดูกสันหลัง (C)
โดยทั่วไปจะมีไซแนปส์กับอินเตอร์นิวรอน (D สีม่วง) ซึ่งส่งกระแสประสาทไปยังเซลล์ประสาทสั่งการอัลฟา (E สีน้ำเงิน) ซึ่งก็ส่งกระแสประสาทไปยังอวัยวะต้นตอของสิ่งเร้า
ซึ่งทำให้กล้ามเนื้อ (F สีแดง) หดตัวเป็นการขยับกระดูก (G)
เมื่อเกิดรีเฟล็กซ์กาย กระแสประสาทจะส่งไปทางวิถีประสาทเช่นนี้คือ
ตัวรับความรู้สึกทางกาย (somatic receptors) ในผิวหนัง กล้ามเนื้อ และเอ็น เป็นจุดเริ่มต้นคือได้รับข้อมูลประสาทสัมผัสที่เหมาะสมแล้วแปรข้อมูลเป็นกระแสประสาทส่งไปตามเส้นใยประสาทนำเข้า
เส้นใยประสาทนำเข้า (afferent nerve fiber) นำกระแสประสาทจากตัวรับความรู้สึกไปที่ศูนย์รวบรวมในปีกหลัง (posterior horn) ของไขสันหลังหรือในก้านสมอง
ศูนย์รวบรวม (integrating center) เป็นจุดที่เซลล์ประสาทซึ่งประกอบเป็นเนื้อเทาในไขสันหลังหรือก้านสมองมีไซแนปส์ มีหน้าที่อย่างหนึ่งคือรวบรวมข้อมูลประสาทสัมผัสต่าง ๆ โดยได้รับกระแสประสาทควบคุมจากสมอง แล้วตอบสนองต่อสิ่งเร้าโดยส่งกระแสประสาทไปยังเซลล์ประสาทสั่งการต่าง ๆ
เส้นใยประสาทนำออก (efferent nerve fiber) นำกระแสประสาทสั่งการจากเซลล์ประสาทสั่งการจากปีกหน้า (anterior horn) ของไขสันหลังไปยังกล้ามเนื้อ
หน่วยปฏิบัติงาน (effector) คือกล้ามเนื้อที่ได้เส้นใยประสาทนำออก จะเป็นตัวปฏิบัติการเพื่อตอบสนอง
มีไซแนปส์เดียวหรือมีไซแนปส์หลายอัน

เมื่อวงรีเฟล็กซ์ในสัตว์มีเพียงแค่เซลล์ประสาทรับความรู้สึกและเซลล์ประสาทสั่งการอัลฟา นี้เรียกว่ามีไซแนปส์เดียว (monosynaptic) เพราะมีไซแนปส์เชิงเคมีเดียวในวงรีเฟล็กซ์
ตัวอย่างก็คือรีเฟล็กซ์กล้ามเนื้อ (stretech reflex) เช่น รีเฟล็กซ์เข่า (patellar reflex) และรีเฟล็กซ์เอ็นร้อยหวาย (achilles reflex) ที่การยืดกล้ามเนื้อซึ่งกระตุ้นปลายประสาทรับความรู้สึกคือ muscle spindle ทำให้กล้ามเนื้อปฏิบัติการคือหดเกร็งต้านการยืดกล้ามเนื้อ
เทียบกับวิถีประสาทรีเฟล็กซ์ที่มีไซแนปส์มากกว่าหนึ่งตัว (polysynaptic) ซึ่งมีอินเตอร์นิวรอนหนึ่งตัวหรือมากกว่านั้นในระหว่างที่เชื่อมกระแสประสาทรับความรู้สึกที่นำเข้ากับกระแสประสาทสั่งการที่นำออก
วงรีเฟล็กซ์โดยมากมีไซแนปส์หลายอัน
การปรับการตอบสนอง

การตอบสนองของรีเฟล็กซ์ต่อสิ่งเร้าจะไม่เท่ากันในทุกสถานการณ์ เพราะศูนย์สั่งการในก้านสมอง ในเปลือกสมอง และในที่อื่น ๆ ของไขสันหลังสามารถปรับการทำงานของวงรีเฟล็กซ์ได้ที่จุด 3 จุด คือ
ที่ปลายประสาทก่อนไซแนปส์ (presynaptic terminal) ในระบบประสาทกลางของเส้นใยประสาทนำเข้า (ของตัวรับความรู้สึกเช่น muscle spindle)
ที่อินเตอร์นิวรอนในระหว่าง ๆ ยกเว้นของรีเฟล็กซ์ที่มีไซแนปส์เดียว (ซึ่งไม่มีอินเตอร์นิวรอนในระหว่าง)
ที่เซลล์ประสาทสั่งการอัลฟาเอง ศูนย์สั่งการสามารถเปลี่ยนการตอบสนองของรีเฟล็กซ์โดยสองวิธี วิธีแรกคือปรับกระแสประสาทพื้นหลังที่เป็นแบบส่งเรื่อย ๆ (tonic) ในจุดทั้งสามตามที่ว่านั้น เช่น การเพิ่มส่งกระแสประสาทพื้นหลังให้แก่เซลล์ประสาทสั่งการอัลฟาก็จะทำให้มันมีโอกาสลดขั้วคือเริ่มทำงานได้ง่ายขึ้น วิธีอีกอย่างหนึ่งก็คือเปลี่ยนคุณสมบัติทางสรีรภาพของเซลล์ประสาทสั่งการอัลฟาหรืออาจรวมของอินเตอร์นิวรอนด้วย คือ ศูนย์ที่สื่อประสาทโดยใช้สารกลุ่ม monoamine สามารถปรับเซลล์ประสาทสั่งการอัลฟาให้ส่งกระแสประสาทในอัตราที่สูงขึ้นแม้จะได้รับสารสื่อประสาทเท่ากัน หรือปรับให้ทำงานเป็นระยะยาวขึ้นแม้จะได้การเร้าแบบแค่เพียงสั้น ๆ
รีเฟล็กซ์สามารถปรับอย่างรวดเร็วให้เข้ากับสิ่งที่ต้องทำ เช่น พบว่า การปรับ stretch reflex โดยยับยั้งการทำงานของเส้นใยประสาทนำเข้าของ muscle spindle (คือ Ia sensory fiber) สำคัญมาก คือ เมื่อกำลังเดิน การยับยั้งเช่นนี้พบว่าทำเป็นคาบ ๆ เป็นจังหวะ ๆ ซึ่งเชื่อว่าเป็นการปรับรีเฟล็กซ์ให้เข้ากับจังหวะการเดิน
นักวิชาการได้สรุปหลัก 3 ข้อเกี่ยวกับรีเฟล็กซ์กล้ามเนื้อโดยทั่ว ๆ ไปไว้ว่า
วิถีประสาทของรีเฟล็กซ์จะปรับเปลี่ยนการส่งกระแสประสาทให้เข้ากับการเคลื่อนไหวที่ต้องทำ
ข้อมูลความรู้สึกจากที่โดยเฉพาะจะก่อการตอบสนองทางรีเฟล็กซ์ที่กล้ามเนื้อต่าง ๆ พร้อม ๆ กันแม้ว่ากล้ามเนื้อบางส่วนจะห่างจากที่ได้รับความรู้สึกนั้น ๆ
ศูนย์ต่าง ๆ ในสมองมีบทบาทปรับเปลี่ยนรีเฟล็กซ์อย่างสำคัญ แม้กระทั่งจนถึงกลับการเคลื่อนไหวเมื่อจำเป็น
ข้อมูลเพิ่มเติม: Stretch reflex § การปรับความไว, และ Withdrawal reflex § การปรับตัวตามความจำเป็น
รีเฟล็กซ์เข่า

การเคาะเอ็นสะบ้าใต้เข่าเป็นเหตุให้ตัวรับความรู้สึกพิเศษคือ muscle spindle ภายในกล้ามเนื้อต้นขาคือ quadriceps muscle ส่งศักยะงาน
ซึ่งดำเนินไปยังรากประสาทระดับ L3 และ L4 ของไขสันหลัง
ผ่านแอกซอนรับความรู้สึกซึ่งสื่อสารทางเคมีโดยปล่อยสารสื่อประสาทกลูตาเมตให้แก่เซลล์ประสาทสั่งการ
ซึ่งก็ส่งกระแสประสาททำให้กล้ามเนื้อหดตัวและยืดปลายขาออก (คือทำให้ปลายขาเตะออก)
รีเฟล็กซ์เข่าที่ไม่พอดีอาจแสดงว่ามีการบาดเจ็บในระบบประสาทกลาง
ข้อมูลความรู้สึกจากกล้ามเนื้อยังกระตุ้นอินเตอร์นิวรอนใกล้ ๆ ให้ทำงานโดยปล่อยสารสื่อประสาทแบบยังยั้งคือ ไกลซีน แก่เซลล์ประสาทสั่งการของกล้ามเนื้อปฏิปักษ์ (antagonist muscle) คือ hamstring ซึ่งระงับการทำงานของกล้ามเนื้อ
การคลายกล้ามเนื้อปฏิปักษ์เช่นนี้ช่วย (คือไม่ต่อต้าน) การยืดขาล่าง
ในสัตว์ระดับต่ำกว่า อินเตอร์นิวรอนไม่จำเป็นต้องอยู่ในไขสันหลัง ดังเช่น lateral giant neuron ของเครย์ฟิชซึ่งอยู่ที่ท้องใน abdominal nerve chord
เชิงอรรถ

↑  สารสื่อประสาทกลุ่ม monoamine รวมเซโรโทนิน โดพามีน เอพิเนฟรีน นอร์เอพิเนฟรีน (norepinephrine) และเมลาโทนิน
แหล่งข้อมูลอื่น

Andersen, Ole Kæseler (1996). Physiological and Pharmacological modulation of the human nociceptive withdrawal reflex (PDF) (PhD Thesis). Center for Sansory-Motor Interaction, Aalborg University. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2017-08-08. สืบค้นเมื่อ 2019-08-28.
Overview at sfsu.edu เก็บถาวร 2012-09-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Overview at rutgers.edu (with animation) เก็บถาวร 2006-09-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Tutorial at wisc-online.com
วงรีเฟล็กซ์
(A) ขนขนาดจิ๋วที่ฝังอยู่ตามหางของสัตว์สิบขา (decapoda) เช่น ล็อบสเตอร์ เป็นตัวก่อกระแสประสาท (2) เพื่อตอบสนองต่อสิ่งเร้าทางสิ่งแวดล้อม (1)
(B) อินเตอร์นิวรอน (3) ส่งศักยะงานต่อไปยัง lateral giant (LG) interneuron (4)
(C) LG ก่อรีเฟล็กซ์โดยส่งกระแสประสาทไปยังเซลล์ประสาทสั่งการยักษ์ต่าง ๆ (5) ภายในท้อง แล้วหดเกร็งกล้ามเนื้อทำให้มันสามารถขับเคลื่อนไปในน้ำเพื่อหลีกไปจากสิ่งเร้า
ความดันโลหิตสูงไม่ทราบสาเหตุ

ความผันแปรของความดันเลือดในหัวใจห้องล่างซ้าย (เส้นสีฟ้า) และหลอดเลือดแดงใหญ่เอออร์ตา (เส้นสีแดง) ในช่วงจังหวะหัวใจบีบ และหัวใจคลาย
ความดันโลหิตสูงไม่ทราบสาเหตุ (อังกฤษ: Essential Hypertension) หรือ ความดันโลหิตสูงปฐมภูมิ (อังกฤษ: Primary Hypertension) เป็นความดันโลหิตสูงที่ไม่สามารถระบุสาเหตุได้ชัดเจน เป็นความดันโลหิตสูงชนิดที่พบได้บ่อยที่สุด ราวร้อยละ 95 ของผู้ป่วยความดันโลหิตสูงทั้งหมด มีแนวโน้มที่จะเป็นกรรมพันธุ์ และน่าจะเป็นผลจากความสัมพันธ์ซับซ้อนระหว่างพันธุกรรมและสิ่งแวดล้อม ความชุกของความดันโลหิตสูงไม่ทราบสาเหตุเพิ่มขึ้นตามอายุ และผู้ป่วยที่มีความดันเลือดสูงเมื่ออายุน้อยจะมีความเสี่ยงมากขึ้นที่จะเป็นโรคความดันโลหิตสูงเมื่ออายุมากขึ้น ความดันโลหิตสูงเพิ่มความเสี่ยงของโรคสมอง หัวใจ และไตตามมา
การจำแนกความรุนแรง

| การจำแนกประเภทความดันเลือดโดย JNC7> ประเภท.ประเภท | การจำแนกประเภทความดันเลือดโดย JNC7> ความดันช่วงหัวใจบีบ  (Systolic pressure; SBP).มม.ปรอท  (mmHg) | การจำแนกประเภทความดันเลือดโดย JNC7> ความดันช่วงหัวใจบีบ  (Systolic pressure; SBP).กิโลปาสกาล  (kPa) | การจำแนกประเภทความดันเลือดโดย JNC7> ความดันช่วงหัวใจคลาย  (Diastolic pressure; DBP).มม.ปรอท  (mmHg) | การจำแนกประเภทความดันเลือดโดย JNC7> ความดันช่วงหัวใจคลาย  (Diastolic pressure; DBP).กิโลปาสกาล  (kPa) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ปกติ | 90–119 | 12–15.9 | 60–79 | 8.0–10.5 |
| ก่อนความดันโลหิตสูง | 120–139 | 16.0–18.5 | 80–89 | 10.7–11.9 |
| ความดันโลหิตสูงระยะที่ 1 | 140–159 | 18.7–21.2 | 90–99 | 12.0–13.2 |
| ความดันโลหิตสูงระยะที่ 2 | ≥160 | ≥21.3 | ≥100 | ≥13.3 |
| ความดันโลหิตเฉพาะช่วงหัวใจบีบสูง | ≥140 | ≥18.7 | <90 | <12.0 |
| การจำแนกประเภทความดันเลือดโดย ESH-ESC BHS IV และสมาคมความดันโลหิตสูงแห่งประเทศไทย> ประเภท | การจำแนกประเภทความดันเลือดโดย ESH-ESC BHS IV และสมาคมความดันโลหิตสูงแห่งประเทศไทย> ความดันช่วงหัวใจบีบ  (มม.ปรอท) | การจำแนกประเภทความดันเลือดโดย ESH-ESC BHS IV และสมาคมความดันโลหิตสูงแห่งประเทศไทย>  | การจำแนกประเภทความดันเลือดโดย ESH-ESC BHS IV และสมาคมความดันโลหิตสูงแห่งประเทศไทย> ความดันช่วงหัวใจคลาย  (มม.ปรอท) |
| --- | --- | --- | --- |
| เหมาะสม | <120 | และ | <80 |
| ปกติ | 120–129 | และ/หรือ | 80–84 |
| ปกติค่อนสูง | 130–139 | และ/หรือ | 85–89 |
| ความดันโลหิตสูงระยะที่ 1 | 140–159 | และ/หรือ | 90-99 |
| ความดันโลหิตสูงระยะที่ 2 | 160-179 | และ/หรือ | 100-109 |
| ความดันโลหิตสูงระยะที่ 3 | ≥180 | และ/หรือ | ≥110 |
| ความดันโลหิตเฉพาะช่วงหัวใจบีบสูง | ≥140 | และ/หรือ | <90 |
การจำแนกความรุนแรงของความดันเลือดออกในปัจจุบันเป็นความดันเลือดปกติ ก่อนความดันโลหิตสูง (prehypertension) ความดันโลหิตสูงระยะที่ 1 และ 2 และความดันโลหิตเฉพาะช่วงหัวใจบีบสูง (isolated systolic hypertension) ที่มักพบได้บ่อยในผู้สูงอายุ การอ่านค่าความดันใช้ค่าเฉลี่ยของการวัดความดันโลหิตในท่านั่งที่สบายและควรวัดอย่างน้อย 2 ครั้งที่มาตรวจในระยะเวลาที่ห่างกัน ในผู้ที่อายุมากกว่า 50 ปี จะวินิจฉัยภาวะความดันโลหิตสูงเมื่อมีความดันเลือดมากกว่า 140 มิลลิเมตรปรอทในช่วงหัวใจบีบ และ 90 มิลลิเมตรปรอทในช่วงหัวใจคลาย ผู้ป่วยที่มีโรคเบาหวานชนิดที่ 1 หรือ 2 หรือโรคไตและมีความดันโลหิตมากกว่า 130/80 มิลลิเมตรปรอทควรได้รับการรักษา
ความดันโลหิตสูง "ชนิดดื้อ" (resistant) หมายถึงการใช้ยาไม่สามารถลดความดันเลือดกลับมาอยู่ในระดับปกติได้หลังจากใช้ยา 3 ชนิด แนวทางการรักษาความดันโลหิตสูงชนิดดื้อได้รับการตีพิมพ์ในสหราชอาณาจักร และสหรัฐอเมริกา
แหล่งข้อมูลอื่น

ความดันโลหิตสูงไม่ทราบสาเหตุ ที่เว็บไซต์ Curlie
สมาคมความดันโลหิตสูงแห่งประเทศไทย
แนวทางการรักษาโรคความดันโลหิตสูง ในเวชปฏิบัติทั่วไป พ.ศ. 2555 โดยสมาคมความดันโลหิตสูงแห่งประเทศไทย เก็บถาวร 2014-07-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
บัวรดน้ำ

บัวรดน้ำแบบต่าง ๆ ที่ทำจากโลหะ
บัวรดน้ำ (อังกฤษ: watering can) หรือ ภาชนะรดต้นไม้ (อังกฤษ: watering pot) เป็นภาชนะแบบพกพา ซึ่งมักจะมีด้ามจับและกรวยสำหรับรดน้ำต้นไม้ด้วยมือ โดยมีการใช้งานมาอย่างน้อยตั้งแต่ ค.ศ. 79 และตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาก็มีการปรับปรุงการออกแบบจำนวนมาก นอกเหนือจากการรดน้ำต้นไม้แล้ว มันยังมีประโยชน์หลากหลาย เนื่องจากเป็นเครื่องมือที่ค่อนข้างอเนกประสงค์
ความจุของภาชนะสามารถอยู่ระดับใดก็ได้ตั้งแต่ 0.5 ลิตร (สำหรับพืชในครัวเรือนในร่ม) ถึง 10 ลิตร (สำหรับใช้ในสวนทั่วไป) โดยมักทำจากโลหะ, เซรามิก หรือพลาสติก ที่ปลายพวย "ปลายหัวฝักบัวรดน้ำ" (อุปกรณ์ เช่น ฝาครอบ มีรูเล็ก ๆ) เพื่อแยกกระแสน้ำออกเป็นหยด เพื่อหลีกเลี่ยงแรงดันน้ำที่มากเกินไปบนดินหรือบนพืชที่บอบบาง
ภาชนะรด ซึ่งขุดพบที่คฤหาสน์ปาปีรี ประมาณ ค.ศ. 79
ประวัติ

คำว่า "watering can" (บัวรดน้ำ) ปรากฏครั้งแรกใน ค.ศ. 1692 ในไดอารีของลอร์ด ทิโมธี จอร์จ แห่งคอร์นวอลล์ ซึ่งเป็นคนทำสวนกระท่อมผู้กระตือรือร้น โดยก่อนหน้านั้นเป็นที่รู้จักกันในนาม "watering pot" (ภาชนะรดต้นไม้)
ต่อมา ใน ค.ศ. 1886 บัวรดน้ำ "ฮอว์ส" ได้รับการจดสิทธิบัตรโดยจอห์น ฮอว์ส สิทธิบัตรดังกล่าวอ่านได้ว่า "สิ่งประดิษฐ์ใหม่นี้เป็นฝักบัวรดน้ำต้นไม้ที่พกพาและทำให้เอียงได้ง่ายกว่ามาก รวมทั้งในขณะเดียวกันก็สะอาดกว่ามาก ตลอดจนปรับให้เหมาะกับการใช้งานมากกว่าสิ่งอื่นใดที่เสนอทางเลือกให้สาธารณชน"
ส่วนปลายหัวฝักบัวเรียกว่าปลายหัวฝักบัวรดน้ำ, หัวฝักบัว, ฝักบัว หรือหัวรด
การใช้งานสมัยใหม่

ชาวสวนใช้บัวรดน้ำเพื่อรดน้ำต้นไม้, ส่วนคนงานทำถนนใช้เพื่อประยุกต์ใช้ยางมะตอยกับแอสฟอลต์ ตลอดจนในฐานะเครื่องประดับ และเป็นประจำในงานศิลปะเชิงสัญลักษณ์
วัฒนธรรมประชานิยม

ปีแยร์-โอกุสต์ เรอนัวร์ ผู้เป็นศิลปินแนวอิมเพรสชันนิสต์ได้วาดผลงานในชื่อเด็กหญิงกับบัวรดน้ำ
จอห์น ครีส ในภาพร่าง "จัดจ์นอต" ฟุตไลส์รีวิว ("เคมบริดจ์เซอร์คัส") มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ อธิบายบัวรดน้ำว่าเป็น: "ภาชนะชุบดีบุกทรงกระบอกขนาดใหญ่ที่มีแท่นเทแบบเจาะรู ใช้มากโดยชนชั้นล่างเพื่อจุดประสงค์ในการทำให้ผิวดินเปียก"
ระเบียงภาพ

ภาชนะรดต้นไม้ (คริสต์ศตวรรษที่ 16–17)
บัวรดน้ำบนเสาในสวนโรงเรียน สคูลตันพลูโตเรฟยูเทรกต์ ประเทศเนเธอร์แลนด์
บัวรดน้ำที่ทำจากพลาสติก
บัวรดน้ำสีเขียว 2 ลิตร ทำจากเหล็กชุบสังกะสี ขณะรดน้ำ
บัวรดน้ำสำหรับบอนไซ
บัวรดน้ำจากภาชนะเหลือใช้
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ บัวรดน้ำ
ท่าอากาศยานนานาชาติคิมโพ

ท่าอากาศยานนานาชาติคิมโพ (เกาหลี: 김포국제공항) หรือรู้จักกันในชื่อ ท่าอากาศยานคิมโพ (IATA: GMP, ICAO: RKSS) ตั้งอยู่ทางฝั่งตะวันตกของโซล ห่างจากย่านใจกลางประมาณ 15 กิโลเมตร เคยเป็นท่าอากาศยานหลักของเกาหลีใต้ ก่อนถูกแทนที่ด้วยท่าอากาศยานนานาชาติอินช็อนในปี ค.ศ. 2001 สถิติปี ค.ศ. 2014 มีผู้โดยสาร 21,566,946 คน นับว่ามากเป็นอันดับที่ 3 ของประเทศ รองจากอินช็อนและเชจู
ประวัติ

ท่าอากาศยานถูกสร้างประมาณปี ค.ศ. 1939–1942 เป็นช่วงระหว่างภายใต้การปกครองของญี่ปุ่น