stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ญาณี จงวิสุทธิ์
ผลงานการแสดง > พิธีกร

รายการ ตู้เย็นญาณี
รายการ เสน่ห์แม่บ้าน
รายการ กอล์ฟ มั้ย ตุ๊ก คู่กับ  เบญจพล เชยอรุณ
รายการ มาตามนัด คู่กับ เศรษฐา ศิระฉายา
รายการ มาตามนัด รีเทิร์น ช่อง9
รายการ นี่สิ ช่อง 9 คู่กับ กลศ อัทธเสรี
รายการ จู๊กบ็อกซ์เกม Jukebox Game คู่กับ สมพล ปิยะพงศ์สิริ
รายการ VIP  คู่กับ ภัทรพล ศิลปาจารย์
รายการ ราตรีสโมสร ร่วมกับ พัชรศรี เบญจมาศ กรรชัย กำเนิดพลอย และ สมเกียรติ จันทร์พราหมณ์
รายการ ครอบจักรวาล คิทเช่น โชว์ คู่กับ ปวันรัตน์ นาคสุริยะ
รายการ คู่สร้าง คู่สม คู่กับ ศรัณยู วงษ์กระจ่าง
รายการ ขอบอก คู่กับ เบญจพล เชยอรุณ (ช่อง 5)
รายการ ตีบทแตก คู่กับ นิธิ สมุทรโคจร
รายการ ชิงเด่นชิงดัง คู่กับ นิธิ สมุทรโคจร
รายการ มท.1 จัดระเบียบบ้าน คู่กับ มยุรา เศวตศิลา
รายการ มิตรนิยม ร่วมกับ เบญจพล เชยอรุณ, สมพล ปิยะพงศ์สิริ และ กรรชัย กำเนิดพลอย (ช่อง 5)
รายการ ตุ๊กตามสั่ง รายการอาหารสำหรับ "คนชอบทาน แต่ไม่ชอบทำ" ทุกวันจันทร์ เวลา 10.30 - 11.00 น. (เริ่มวันจันทร์ที่ 8 เมษายน 2561) ทางช่อง 9
รายการ หม้ายตัวแม่ ทุกวันอาทิตย์ เวลา 17.00 - 18.00 น. (เริ่มวันอาทิตย์ที่ 1 เมษายน 2561) ทางช่อง 9 ร่วมกับ  ท็อป ดารณีนุช ปสุตนาวิน และ  พิ้งกี้ สาวิกา ไชยเดช
รายการ ก๊วนสาวข่าวแซ่บ ทุกวันจันทร์ - วันศุกร์ เวลา 10:00 - 12:00 น. ทางช่อง JKN18 ร่วมกับ สมพล ปิยะพงศ์สิริ, สุวัจนี ไชยมุสิก, ชลลดา เมฆราตรี, ไดอาน่า จงจินตนาการ, สุภาพร วงษ์ถ้วยทอง (เริ่มวันพุธที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2564 - ปัจจุบัน)
ผลงานการแสดง > คอนเสิร์ต

Medley คอนเสิร์ต คอนเทสต์ - รับเชิญ (ปี 2532)
คอนเสิร์ต เปิดอัลบั้ม ธงไชย เซอร์วิส ตอน ซ่าได้ - รับเชิญ (ปี 2541)
คอนเสิร์ต ตัว ต.
The Legend of Setha & Yanee Variety Talkshow in Concert  (เศรษฐา-ญาณี - ฮา...ตามนัด ทอล์คโชว์ คอนเสิร์ต)
Be My Guest Most Wanted The famous comedy concert (2553)
GOLF mike TOOK The Comedy Concert ยก 1
GOLF mike TOOK โชว์ผสม (พันธุ๋) ฮา The Comedy Concert ยกกำลัง 2 (2553)
ผลงานการแสดง > โฆษณา

ยาลดไข้ DAGA (2533)
ผลงานการแสดง > เพลง

เพลง อย่าบอกใคร อัลบั้ม Be My Guest Most Wanted (เป็นหนึ่งในเพลงในอัลบั้มที่ไม่ได้วางจำหน่าย และนำมาร้องในอัลบั้ม  Be My Guest Most Wanted หนึ่งเพลง)​
ธุรกิจ

ร้านอาหาร พิซซ่า พิซซ่า บายญาณี
แหล่งข้อมูลอื่น

ไทยฟิล์ม
mono2u[ลิงก์เสีย]
| ด ค กรางวัลพระราชทานพระสุรัสวดี สาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม |
| --- | --- |
2500–2525:  พงษ์ลดา พิมลพรรณ (2500)  สมจิตต์ ทรัพย์สำรวย (2501)  ศรินทิพย์ ศิริวรรณ (2502)  ภาวนา ชนะจิต (2503)  สุพรรณ บูรณะพิมพ์ (2505)  สุพรรณ บูรณะพิมพ์ (2506)  มาลี เวชประเสริฐ (2507)  น้ำเงิน บุญหนัก (2508)  เปียทิพย์ คุ้มวงศ์ (2517)  ทัศน์วรรณ เสนีย์วงศ์ ณ อยุธยา (2519)  เปียทิพย์ คุ้มวงศ์ (2520)  จุรี โอศิริ (2522)  ตุ๊กตา จินดานุช (2524)  ศรินทิพย์ ศิริวรรณ (2525) 
2525–2550:  พิศมัย วิไลศักดิ์ (2526)  สินจัย หงษ์ไทย (2527)  ญาณี จงวิสุทธิ์ (2528)  วรรษมน วัฒโรดม (2529)  อภิรดี ภวภูตานนท์ (2530)  มยุรา ธนะบุตร (2531)  ทิพย์ ธัมมสิริ (2532)  ภัทรา ไวซ์ (2533)  กันตา ดานาว (2534)  อลิสา อินทุสมิต (2535)  ขวัญภิรมย์ หลิน (2536)  วราพรรณ หงุ่ยตระกูล (2537)  จารุณี สุขสวัสดิ์ (2538)  อรุณโรจน์ เลี่ยมทอง (2539)  สินจัย หงษ์ไทย (2540)  อัจฉราพรรณ ไพบูลย์สุวรรณ (2541)  พิศมัย วิไลศักดิ์ (2542)  จินตหรา สุขพัฒน์ (2543)  วิภาวี เจริญปุระ (2544)  หทัยทิพย์ ศรีสังข์ (2545)  จารุณี บุญเสก (2547)  ปรางทอง ชั่งธรรม (2549) 
2551-2557:  ศิรพันธ์ วัฒนจินดา (2555)  อภิญญา สกุลเจริญสุข (2557)  พลอย ศรนรินทร์ (2560) 
| ด ค กรางวัลเมขลา สาขานักแสดงสมทบหญิงดีเด่น |
| --- | --- |
2524–2550:  รัชนู บุญชูดวง (2524)  ดวงตา ตุงคะมณี (2525)  อรสา พรหมประทาน (2526)  เยาวเรศ นิสากร (2528)  เยาวเรศ นิสากร (2529)  ดวงตา ตุงคะมณี (2530)  เยาวเรศ นิสากร (2531)  สมฤทัย กล่อมน้อย (2532)  ดวงดาว จารุจินดา (2533)  สมฤทัย กล่อมน้อย (2534)  อัญชลี ไชยศิริ (2535)  วาสิฏฐี ศรีโลฟุ้ง (2536)  พิศมัย วิไลศักดิ์ (2537)  ญาณี จงวิสุทธิ์ (2538)  สุภาภรณ์ คำนวณศิลป์ (2539)  ดวงดาว จารุจินดา (2540)  อภิรดี ภวภูตานนท์ (2541)  ดวงดาว จารุจินดา (2542)  จริยา แอนโฟเน่ (2543)  สุวัจนี ไชยมุสิก (2544)  อัจฉราพรรณ ไพบูลย์สุวรรณ (2545)  สุฐิตา ปัญญายงค์ (2547) 
2551–2575:  ศิริลักษณ์ ผ่องโชค (2554)  ศิรพันธ์ วัฒนจินดา (2555) 
Wikinews
การท่องเที่ยวในประเทศโปแลนด์

ไม่มี
| การท่องเที่ยวในประเทศโปแลนด์ |
| --- | --- |
จุดหมายปลายทางในเมืองสิบอันดับแรกของประเทศโปแลนด์
กรากุฟ มีพระราชวังที่วาเวลใกล้แม่น้ำวิสวา ซึ่งเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโก
วอร์ซอ มีจัตุรัสตลาดเมืองเก่า ซึ่งเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโก
วรอตสวัฟ มีสำนักงานเทศบาลเมืองเก่าในจัตุรัสตลาด
กดัญสก์ มีโบสถ์เซนต์แมรี
ชแชชิน มีเขตริมน้ำชแชชิน
ปอซนัญ มีจัตุรัสตลาดปอซนัญในเวลากลางคืน
ซาโกปาเน มีเมืองหลวงฤดูหนาวของโปแลนด์ ซึ่งมองเห็นจากกูบาวูฟกาในเทือกเขาตาตรา
สวนสัตว์วรอตสวัฟที่ดึงดูดนักท่องเที่ยวได้ 1.8 ล้านคนต่อปี
บึดก็อชตช์ มีพระราชวังลอยด์อิฐแดง และท่าจอดเรือริมแม่น้ำบรดา
กอวอบแชก มีประภาคารเก่าแก่ที่ได้รับการบูรณะให้กลับมารุ่งโรจน์ดังในอดีต
ประเทศโปแลนด์เป็นส่วนหนึ่งของตลาดการท่องเที่ยวระดับโลกที่มีจำนวนนักท่องเที่ยวเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง การท่องเที่ยวในประเทศโปแลนด์มีส่วนช่วยต่อเศรษฐกิจโดยรวมของประเทศ เมืองที่ได้รับความนิยมมากที่สุด ได้แก่ กรากุฟ, วอร์ซอ, วรอตสวัฟ, กดัญสก์, ปอซนัญ, ชแชชิน, ลูบลิน, ตอรุญ, ซาโกปาเน, เหมืองเกลือในเวียลิตชกา และสถานที่ทางประวัติศาสตร์ของเอาช์วิทซ์ – ซึ่งเป็นค่ายกักกันนาซีของเยอรมันในออชฟีแยญชิม ส่วนสถานที่พักผ่อนหย่อนใจที่ดีที่สุด ได้แก่ เขตทะเลสาบมาซูเรียน, ชายฝั่งทะเลบอลติก, เทือกเขาตาตราของโปแลนด์ (ซึ่งเป็นเทือกเขาที่สูงที่สุดของคาร์เพเทียน), ซูดีติส และป่าบีอาโววีเอซา โดยข้อเสนอการท่องเที่ยวหลักของประเทศโปแลนด์ประกอบด้วยการเที่ยวชมภายในเมือง, อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์, อนุสรณ์สถานทางธรรมชาติ, การเดินทางเพื่อธุรกิจ, การท่องเที่ยวเชิงเกษตร, การท่องเที่ยวด้วยจักรยาน, การท่องเที่ยวที่ได้รับการรับรอง, การเดินเที่ยวระยะไกลบนภูเขา (การเดินป่า) และการปีนหน้าผา ตลอดจนอื่น ๆ อีกมาก
ภาพรวม

จุดหมายปลายทางอื่น ๆ ที่ได้คะแนนสูงสุดของประเทศโปแลนด์
ค่ายกักกันเอาช์วิทซ์ ซึ่งเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโก
ควายไบซันยุโรปที่ป่าบีอาโววีเอซา ซึ่งเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโกและพื้นที่สงวนชีวมณฑล
เหมืองเกลือในเวียลิตชกา ซึ่งมีผู้เยี่ยมชม 1.2 ล้านคนต่อปี
ปราสาทมัลบอร์กจากยุคกลาง ในมัลบอร์ก ทางตอนเหนือของโปแลนด์
เขตทะเลสาบมาซูเรียน ซึ่งมีทะเลสาบมากกว่า 2,000 แห่ง ส่วนภาพนี้คือท่าจอดเรือในเมืองตากอากาศมีกอไวกี
ในคริสต์ศตวรรษที่ 21 โปแลนด์เป็นหนึ่งในประเทศที่ปลอดภัยที่สุดในทวีปยุโรป ซึ่งมีนักท่องเที่ยวมาเยือนบ่อยครั้ง
ประเทศโปแลนด์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากเข้าร่วมสหภาพยุโรปใน ค.ศ. 2004 และเข้าร่วมความตกลงเชงเกนใน ค.ศ. 2007 ได้กลายเป็นสถานที่ที่นักท่องเที่ยวเดินทางมาเยี่ยมเยียนบ่อยครั้ง สถานที่ท่องเที่ยวส่วนใหญ่ในประเทศโปแลนด์มีความเกี่ยวข้องกับสภาพแวดล้อมทางธรรมชาติ สถานที่ทางประวัติศาสตร์ และอีเวนต์ทางวัฒนธรรม
ตามข้อมูลของสถาบันการท่องเที่ยว ประเทศโปแลนด์มีนักท่องเที่ยวเยือน 15.7 ล้านคนใน ค.ศ. 2006 และ 15 ล้านคนใน ค.ศ. 2007 จากจำนวนผู้มาเยือน 66.2 ล้านคน ส่วนใน ค.ศ. 2012 นักท่องเที่ยวต่างชาติที่เดินทางมาโปแลนด์จำนวน 13.5 ล้านคน (ผู้ที่เดินทางมาในช่วงฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2012 แต่ไม่ได้พักค้างคืนนั้นไม่ได้รวมอยู่ในสถิติอย่างเป็นทางการ) จากนั้นใน ค.ศ. 2013 ประเทศโปแลนด์ได้รับนักท่องเที่ยว 15.8 ล้านคน และใน ค.ศ. 2016 จำนวนนักท่องเที่ยวที่มาเยือนประเทศโปแลนด์มีจำนวน 80.5 ล้านคน ซึ่ง 17.5 ล้านคนจากจำนวนนี้เป็นผู้มาเยือนที่พิจารณาเพื่อจุดประสงค์การท่องเที่ยว (โดยพักอย่างน้อยหนึ่งคืน) กระทั่งใน ค.ศ. 2019 ประเทศโปแลนด์มีนักท่องเที่ยวเยือน 21.4 ล้านคน ทำให้เป็นประเทศที่มีนักท่องเที่ยวอันดับที่ 18 ของโลก
ประวัติ

นักท่องเที่ยวชาวโปแลนด์กลุ่มแรกเป็นนักจาริกแสวงบุญที่เดินทางไปยังสักการสถานทั้งภายในโปแลนด์และต่างประเทศ กระทั่งการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงพาณิชย์เริ่มต้นในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ส่วนภูมิภาคที่ได้รับความนิยมมากที่สุดคือภูเขา โดยเฉพาะเทือกเขาตาตรา ซึ่งได้รับการสำรวจโดยไทตุส ชาลูบินสกี กระทั่งมีการจัดตั้งสมาคมตาตราโปแลนด์ใน ค.ศ. 1873 และสมาคมการท่องเที่ยวโปแลนด์ใน ค.ศ. 1909 เพื่อจัดระเบียบและพัฒนาการท่องเที่ยว นอกจากนี้ คริสต์ศตวรรษที่ 19 ยังเป็นช่วงเวลาแห่งการเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วของรีสอร์ตสปา ที่โดยส่วนใหญ่อยู่ในซูดีทีส, เบสคิดส์ และตามแนวชายฝั่งทะเลบอลติก โดยบางแห่งมีความเกี่ยวข้องกับสมาคมวิทยาบาลนีโอโลยีโปแลนด์ตั้งแต่ ค.ศ. 1910 รวมถึงหลังจากโปแลนด์ได้รับเอกราชใน ค.ศ. 1918 การท่องเที่ยวของโปแลนด์ก็เติบโตอย่างรวดเร็ว และได้รับการส่งเสริมจากรัฐบาล ส่วนออร์บิสซึ่งเป็นบริษัทนำเที่ยวระดับอาชีพแห่งแรกของโปแลนด์ ได้ก่อตั้งขึ้นที่นครลวิวใน ค.ศ. 1923 ตามมาด้วยกรอมาดา ซึ่งเป็นองค์กรการท่องเที่ยวและบริษัททัวร์ใน ค.ศ. 1937
อ่านเพิ่ม

Kaszynski, Tadeusz, Through Europe to Poland by Car, 1st and rev. ed., New York City, 1968
การล้อมออร์เลอ็อง

การล้อมออร์เลอ็อง (อังกฤษ: Siege of Orléans) เป็นยุทธการในสงครามร้อยปี ที่เกิดขึ้นระหว่างวันที่ 12 ตุลาคม ค.ศ. 1428 ถึงวันที่ 8 พฤษภาคม ค.ศ. 1429 ที่เมืองออร์เลอ็องในฝรั่งเศส เป็นการต่อสู้ระหว่างกองทัพของฝ่ายราชอาณาจักรอังกฤษที่นำโดยจอห์น แทลบอต เอิร์ลแห่งชรูส์บรีที่ 1, ทอมัส มอนทาคิวต์ เอิร์ลแห่งซอลส์บรีที่ 4 และวิลเลียม เดอ ลา โพล ดยุคแห่งซัฟฟอล์กที่ 1 และฝ่ายราชอาณาจักรฝรั่งเศสและราชอาณาจักรสกอตแลนด์ที่นำโดยฌ็อง เดอ ดูนัว (fr:Jean de Dunois ,en:Jean de Dunois), ฌีล เดอ แร (fr:Gilles de Rais ,en:Gilles de Rais) โจนออฟอาร์ก และฌ็อง เดอ บร็อส (fr:Jean de Brosse , en:Jean de Bross) ผลของการล้อมเมืองครั้งนี้ฝรั่งเศสเป็นฝ่ายได้รับชัยชนะอย่างเด็ดขาด ในด้านความเสียหาย ฝ่ายอังกฤษมีผู้เสียชีวิต 4,000 คน ส่วนฝ่ายฝรั่งเศสมีผู้เสียชีวิตกว่า 2,000 คน
ชัยชนะของฝรั่งเศสในการรักษาเมืองออร์เลอ็องเป็นจุดของความเปลี่ยนแปลงของสงครามร้อยปี และเป็นสงครามใหญ่สงครามแรกที่โจนออฟอาร์ก เข้ามามีบทบาท ชัยชนะทางการทหารครั้งนี้เป็นชัยชนะครั้งใหญ่ครั้งแรกของฝ่ายฝรั่งเศสหลังจากที่พ่ายแพ้ต่ออังกฤษอย่างยับเยินในยุทธการที่อาแฌ็งกูร์ (Battle of Agincourt) ในปี ค.ศ. 1415 เมื่อเริ่มการล้อมเมืองอังกฤษอยู่ในสภาพที่แข็งแกร่งที่สุดของการมีอำนาจในฝรั่งเศส นอกจากนั้นออร์เลอ็องก็ยังเป็นจุดยุทธศาสตร์สำคัญของทั้งสองฝ่าย จุดประสงค์ของการล้อมเมืองครั้งนี้ถ้าออร์เลอ็องเสียเมืองก็เท่ากับว่าจอห์นแห่งแลงคาสเตอร์ ดยุคแห่งเบดฟอร์ดที่ 1 (John of Lancaster, 1st Duke of Bedford) ผู้เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ในพระเจ้าเฮนรีที่ 6 แห่งอังกฤษ สามารถทำได้ทำตามพระประสงค์ของพระเจ้าเฮนรีที่ 5 แห่งอังกฤษในการได้รับชัยชนะต่อฝรั่งเศสทั้งหมด อังกฤษดูเหมือนจะได้รับชัยชนะเมื่อการล้อมเมืองผ่านไปได้ราวหกเดือน แต่ก็มาพ่ายแพ้เพียงเก้าวันหลังจากการเข้าร่วมรบโดย
โจนออฟอาร์ก
ดูเพิ่ม

สงครามร้อยปี
โจนออฟอาร์ก
อ่านเพิ่ม

Cooper, Stephen (2010-09-20). The Real Falstaff: Sir John Fastolf and the Hundred Years' War. Pen & Sword Military. ISBN 978-1-84884-123-9.
Nicolle, D. (2001-11-25). Orléans 1429: France turns the tide (PDF). Osprey Publishing. ISBN 978-1-84176-232-6. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2020-09-18. สืบค้นเมื่อ 2022-05-10.
แหล่งข้อมูลอื่น

Medieval History Database: Records for Units at the Siege of Orleans
"Orleans, Siege of". eHistory. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 12 ธันวาคม 2012. สืบค้นเมื่อ 14 พฤศจิกายน 2012.
"Siege of Orléans". Encyclopædia Britannica.
47°54′09″N 1°54′32″E﻿ / ﻿47.9025°N 1.9089°E﻿ / 47.9025; 1.9089
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย
สโมสรฟุตบอลเป่ย์จิงกั๋วอัน

สโมสรฟุตบอลเป่ย์จิงกั๋วอัน (จีนตัวย่อ: 北京国安) เป็นบริษัทลูกในเครือ CITIC กรุ๊ป (China International Trust and Investment Corporation) ปัจจุบันใช้ สนามกีฬาผู้ใช้แรงงาน และ สนามเฟิงไท่ เป็นสนามเหย้า
ประวัติ > สโมสรฟุตบอลปักกิ่ง

สโมสรก่อตั้งครั้งแรกในปี 2494 เมื่อการกีฬารัฐบาลท้องถิ่นตัดสินใจที่จะมีส่วนร่วมในฟุตบอลลีกแห่งชาติของรัฐบาลจีนกลางครั้งแรกอย่างเต็มที่และตัดสินใจที่จะผสานเล่นที่ดีที่สุดจากปักกิ่งและเทียนจินในชื่อ 'ทีมนอร์ทไชน่า' สามารถคว้าอันดับ 4 มาครองรับจบฤดูกาล ได้รับอนุญาตให้ส่งทีมเยาวชนของพวกเขาที่เรียกว่า ปักกิ่ง ยูธ บี ที่จริงแล้วในชื่อ สโมสรฟุตบอลปักกิ่ง  ก็ยังเป็มทีมชนะเลิศ มาถึง 6 ฤดูกาล  The club would rectify this the following seasons when they went out and won the 1957 as well as the 1958 league titles จนกระทั่งปี พ.ศ. 2535 สมาคมฟุตบอลจีนได้มีการเปลี่ยนแปลง ไชน่า เนชั่น ลีก เพื่อพัฒนาเป็นฟุตบอลอาชีพ
ประวัติ > ฟุตบอลอาชีพ

สโมสรฟุตบอลเป่ย์จิงกั๋วอัน ก่อตั้งขึ้นวันที่ 31 ธันวาคม 1992 เป็นผลมาจากการปฏิรูปวงการฟุตบอลจีน สโมสรถูกจัดตั้งขึ้นโดยกลุ่ม CITIC Guoan และคณะกรรมการการกีฬาเทศบาลกรุงปักกิ่ง ในปี พ.ศ. 2541 (2003) สโมสรลงนามในสัญญากับ บริษัท ปักกิ่งฮุนไดมอเตอร์ และได้เปลี่ยนชื่อทีมฟุตบอลชายของสโมสรเป็นทีมฟุตบอลปักกิ่งฮุนไดมอเตอร์ สัญญาสิ้นสุดวันที่ในต้นปี 2544 และสโมสรกลับมาใช้ชื่อเดิม
คู่แข่ง

เซี่ยงไฮ้ เซินฮัว เป็นคู่ต่อสู้ที่น่าทึ่งที่สุดของเป่ย์จิงกั๋วอัน คนจีนถือเป็นดาร์บี้แห่งชาติ' คือการแข่งขันมากที่สุดในประวัติศาสตร์จีนอย่างมืออาชีพฟุตบอลลีกตั้งแต่ปี 2537
เกียรติประวัติ

ไชนีสซูเปอร์ลีก: 1 สมัย
เอฟเอคัพ: 5 สมัย
ไชนีสซุปเปอร์คัพ: 2 สมัย
ผลงานในถ้วยเอเชีย

เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก: 6 ครั้ง
เอเชียนคัพวินเนอร์คัพ : 2 ครั้ง
ผู้เล่น > ผู้เล่นชุดปัจจุบัน

หมายเหตุ: ธงชาติที่ปรากฏบ่งบอกให้ทราบว่าผู้เล่นคนนั้นสามารถเล่นให้กับชาติใดตามกฎของฟีฟ่าตามความเหมาะสม เพราะผู้เล่นบางคนอาจถือสองสัญชาติ
แหล่งข้อมูลอื่น

The Great Wall Cup of Beijing เก็บถาวร 2010-01-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Official site of Beijing Guoan Football Club เก็บถาวร 2007-10-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กไชนีสซูเปอร์ลีก |
| --- | --- | --- |
| สโมสรในฤดูกาล 2025 |  เป่ย์จิงกั๋วอัน  Cangzhou Mighty Lions  Changchun Yatai  เฉิงตู หรงเฉิง  Dalian Pro  กว่างโจว ซิตี  Henan Songshan Longmen  Kunshan  ชิงเต่า  ชานตงไท่ชาน  เซียงไฮ้พอร์ต  เซี่ยงไฮ้ เซิ่นหัว  เชินเจิ้น  เทียนจิน ไทเกอร์  อู่ฮั่น  Zhejiang  Chongqing Liangjiang Athletic  Dalian Professional  Yunnan Yukun   Dalian Yingbo  |  |
| สโมสรที่เคยอยู่ในไชนีสซูเปอร์ลีก |  Meizhou Hakka  Nantong Zhiyun  Beijing Renhe  กว่างโจว  Guizhou Hengfeng Zhicheng  เหอเป่ย์  Qingdao Manatee  Shijiazhuang Ever Bright  Zhejiang Yiteng  Zhejiang Pro  |  |
| สโมสรในอดีต |  เจียงซูซูหนิง  เทียนจิน เทียนไห่  Chengdu Tiancheng  Dalian Shide  Liaoning Whowin  Shanghai Shenxin  Shanghai United  Sichuan Guancheng  Wuhan Optics Valley  Xiamen Blue Lions  Yanbian Funde  |  |
ไชน่าซุปเปอร์ลีก แมตซ์พบกับส่านซี เป่าหรง (2007)
ไดซูเกะ ฮิโรเซะ

| ไดซูเกะ ฮิโรเซะ |
| --- | --- |
廣瀬 大介
เกิด:  (1991-06-03) 3 มิถุนายน ค.ศ. 1991 (33 ปี) โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
อาชีพ: นักพากย์
ปีปฏิบัติงาน: ค.ศ. 2010 – ปัจจุบัน
องค์การ: เค็กเกะคอร์เปอเรชัน
ส่วนสูง: 177 ซม.
ไดซูเกะ ฮิโรเซะ (ญี่ปุ่น: 廣瀬 大介; โรมาจิ: Hirose Daisuke, 3 มิถุนายน 1991 –) เป็นนักพากย์และ  นักแสดง ชาวญี่ปุ่น เกิดที่โตเกียว สังกัดเค็กเกะคอร์เปอเรชัน
ผลงานพากย์

โอชิตสึเคียวชิไฮเน (เลออนฮาร์ท ฟอน กลันซไรช์)
A3! (อิการุงะ มิสึมิ)
รี-เมน (อุชิมาโดะ โยชิฮารุ)
ปุจิเซกะ (เท็มมะ ทสึกาสะ)
กู๊ดไนท์ เวิลด์ (อิจิ)
จารึกเยฮีมิลก์

| จารึกเยฮีมิลก์ |
| --- | --- |

สร้าง: ป. 955 ปีก่อน ค.ศ.
ค้นพบ: ก่อน ค.ศ. 1931 บิบลอส กิซิรวาน-ญะบีล ประเทศเลบานอน
ที่อยู่ปัจจุบัน: บิบลอส กิซิรวาน-ญะบีล ประเทศเลบานอน
จารึกเยฮีมิลก์ในพิพิธภัณฑ์ปราสาทบิบลอส
จารึกเยฮีมิลก์เป็นจารึกภาษาฟินิเชีย (KAI 4 หรือ TSSI III 6) ที่มีการตีพิมพ์ใน ค.ศ. 1930 ปัจจุบันอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ปราสาทบิบลอส
มีการตีพิมพ์จารึกนี้ใน Fouilles de Byblos (เล่ม 1, 1926–1932, หมายเลข 1141, แผ่นพิมพ์ที่ XXXI) ของมอริส ดูน็องด์
จารึกนี้มีอายุถึงศตวรรษที่ 10 ก่อน ค.ศ. และมีรายละเอียดแรกสุดเท่าที่พบเห็นในภาษาฟินิเชียของบาอัลชามีน
ข้อความในจารึก

ในจารึกมีข้อความดังนี้:
(1)
BT
Z
BNY
YḤMLK
MLK
GBL
BT Z BNY YḤMLK MLK GBL
[This is] the temple that he has built, Yehimilk, king of Byblos.
(2-3)
H’T
ḤWY
KL
MPLT
HBTM
/
’L
H’T ḤWY KL MPLT HBTM / ’L
It was he who restored all these ruins of temples.
(3-4)
Y’RK
B‘L-ŠMM
WB‘L(T)
/
GBL
Y’RK B‘L-ŠMM WB‘L(T) / GBL
May they [the gods] prolong —Baalsamem, and Ba'al(at) Gebal,
(4-5)
WMPḤRT
’L
GBL
/
QDŠM
WMPḤRT ’L GBL / QDŠM
and the assembly of the holy gods of Byblos—
(5-6)
YMT
YḤMLK
WŠNTW
/
‘L
GBL
YMT YḤMLK WŠNTW / ‘L GBL
[may these gods prolong] Yehimilk's days and his years over Byblos,
(6-7)
K
MLK
ṢDQ
WMLK
/
YŠR
K MLK ṢDQ WMLK / YŠR
because [he is] a just king and a righteous king
(7)
LPN
’L
GBL
QDŠM
[H’]
LPN ’L GBL QDŠM [H’]
before the holy gods of Byblos, he.
บรรณานุกรม

Christopher Rollston, "The Dating of the Early Royal Byblian Phoenician Inscriptions: A Response to Benjamin Sass."  MAARAV 15 (2008): 57–93.
Benjamin Mazar, The Phoenician Inscriptions from Byblos and the Evolution of the Phoenician-Hebrew Alphabet, in The Early Biblical Period: Historical Studies (S. Ahituv and B. A. Levine, eds., Jerusalem: IES, 1986 [original publication: 1946]): 231–247.
William F. Albright, The Phoenician Inscriptions of the Tenth Century B.C. from Byblus, JAOS 67 (1947): 153–154.
Corinne Bonnet. Existe-t-il un B'l gbl. à Byblos. À propos de l'inscription de Yehimilk (KAI 4). Ugarit-Forschungen, 1993, 25, pp.25-34. ⟨hal-01865311⟩
ขนมลืมกลืน

ขนมลืมกลืน เป็น ขนมไทย ตัวขนมแบ่งออกเป็นสองส่วน คือตัวขนมที่ทำจากแป้ง และหน้าขนมที่ทำจากกระทิ ลักษณะ นุ่ม หวานหอม จากตัวขนม และ มันเค็มจาก ส่วนหน้าขนม จัดเป็นชิ้นพอดีคำ ทำให้ทานง่าย
ลักษณะ

ขนมลืมกลืน ทำจากแป้งถั่วเขียวหรือแป้งซ่าหริ่ม ผสมน้ำลอยดอกไม้และน้ำตาล นำไปกวนจนใส หยอดหน้าด้วยกะทิ ส่วนประกอบของขนมมี 2 ส่วน คือ ส่วนของตัวขนมที่ทำจากแป้งถั่วเขียวและหน้าขนมที่ทำจากกะทิ รสชาติหวานหอม มัน ๆ เค็ม ๆ จากตัวกะทิ เนื้อของขนมมีลักษณะนุ่ม ทานอร่อยจนทำให้ลืมกลืนตามชื่อขนม
แป้งถั่วเขียวหรือแป้งซ่าหริ่ม
น้ำตาลทราย
หัวกะทิ
แป้งข้าวเจ้า
เกลือป่น
พัฒนาการ

สูตรดั้งเดิมแต่โบราณ เมื่อหยอดหน้ากะทิแล้วจะต้องโรยถั่วซีกคั่วจนกรอบ สีเหลืองทอง หรือ กลีบกุหลาบ และจะต้องหยอดขนมใส่กะทงใบตอง แบบเดียวกับขนมตะโก้ เพื่อได้รสชาติและกลิ่นหอมของใบตอง อันเป็นเสน่ห์ของขนมไทย แต่เมื่อยุคสมัยเปลี่ยนไป ปัจจุบันนิยมใช้ถ้วยพิมพ์วุ้น ที่เป็นพลาสติกมาใส่แทน ดูสวยงามไปได้อีกแบบ แต่เรื่องกลิ่นและรสชาติจากวัสดุธรรมชาตินั้นหายไป
ที่มาของชื่อ

ได้ยินได้ฟังมา 2 กระแส บ้างก็ว่าเป็นขนมอร่อย หอม หวาน มัน จนผู้ที่กินอยากเคี้ยวอยู่ในปากให้นาน ๆ จนต้องลืมกลืน บ้างก็ว่าเป็นเพราะขนมนุ่ม ลื่น เคี้ยวและกลืนง่ายมาก ๆ จึงเรียกชื่อเช่นนั้น
สร้อยสุวรรณา

| สร้อยสุวรรณา |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Asterids
อันดับ:: Lamiales
วงศ์:: Lentibulariaceae
สกุล:: Utricularia
สกุลย่อย:: Bivalvaria
ส่วน:: Oligocista
สปีชีส์:: U.  bifida
ชื่อทวินาม
Utricularia bifida L.

ชื่อพ้อง
  ชื่อพ้อง Askofake recurva (Lour.) Raf.  Nelipus bifida (L.) Raf.  Philydrum cavaleriei H.Lév.  Utricularia alata Benj.  U. antirrhinoides Wall.  U. biflora Wall.  U. biflora Hayata  U. brevicaulis Benj.  [U. diantha A.DC.]  U. humilis Vahl  U. ramosa Vahl  U. recurva Lour.  U. sumatrana Miq.  U. wallichiana Benj.  
สร้อยสุวรรณา (อังกฤษ: bladderwort; ชื่อวิทยาศาสตร์: Utricularia bifida) เป็นพืชกินแมลงในวงศ์สร้อยสุวรรณา (Lentibulariaceae) กระจายพันธุ์ตั้งแต่เอเชียใต้, เอเชียตะวันออกเฉียงใต้และโอเชียเนีย เป็นไม้ล้มลุกปีเดียวขนาดเล็ก มีไหลเป็นเส้นขนาดเล็ก มีใบหลายใบออกจากไหล รูปแถบ ยาวได้ประมาณ 2 ซม. มีกับดักแมลงขนาดเล็ก เป็นกะเปาะกลม ติดบนไหลและใบ ยาวประมาณ 0.1 ซม. ช่อดอกออกเดี่ยว ๆ แบบช่อกระจะ ตั้งตรง เกลี้ยง สูงประมาณ 60 ซม. เกล็ดและใบประดับมีลักษณะคล้ายกัน ในแต่ละช่อมี 1-10 ดอก ก้านดอกยาว 0.2-0.5 ซม. มีปีกแคบ ๆ กลีบเลี้ยง 2 กลีบ รูปไข่ ยาว 0.2-0.7 ซม. กลีบดอกสีเหลือง รูปปากเปิด ยาว 0.6-1 ซม. กลีบล่างมีเดือยรูปลิ่ม เกสรเพศผู้ 2 อัน ติดที่โคนกลีบดอกกลีบบน ก้านเกสรยาวประมาณ 0.1 ซม. รังไข่รูปรี ก้านเกสรเพศเมียสั้น ผลแบบแคปซูล รูปรี ยาวประมาณ 0.3 ซม. เมล็ดขนาดเล็กจำนวนมาก
สร้อยสุวรรณาทั้งต้นมีสรรพคุณแก้ไข้ บำรุงเลือด รักษาโรคระบบทางเดินปัสสาวะ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ สร้อยสุวรรณา
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Utricularia bifida ที่วิกิสปีชีส์
สร้อยสุวรรณา : Utricularia bifida L. - องค์การสวนพฤกษศาสตร์
สร้อยสุวรรณา -- โครงการอนุรักษ์พันธุกรรมพืชฯ
สร้อยสุวรรณา -- พืชหายาก
กระเบาใหญ่

| กระเบาใหญ่ |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
ขาดข้อมูล (กรุณาคัดลอกจากหน้านี้ในวิกิพีเดียภาษาอังกฤษ มาที่หน้านี้): ขาดแม่แบบอนุกรมวิธาน: Hydnocarpus
สปีชีส์:: แม่แบบ:Taxonomy/HydnocarpusHydnocarpus castaneus
ชื่อทวินาม
แม่แบบ:Taxonomy/HydnocarpusHydnocarpus castaneus Hook. f. & Thoms.

ชื่อพ้อง
 Hydnocarpus anthelminthicus Pierre ex Laness.  Hydnocarpus castanea Hook.f. & Thomson  Hydnocarpus castaneus subsp. pseudoverrucosus Sleumer
กระเบาใหญ่ หรือ กระเบา (ชื่อวิทยาศาสตร์: Hydnocarpus anthelminticus) เป็นพืชดอกในวงศ์ Achariaceae แต่เดิมพบในอินโดจีน ปัจจุบันปลูกในจีนตอนใต้ด้วย เป็นหนึ่งในสมุนไพรพื้นฐาน 50 ชนิดที่ใช้ในการแพทย์แผนจีนในชื่อว่า dàfēngzǐ (大风子)
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์

ไม้ยืนต้นขนาดใหญ่ สูง 10 - 20 ม. ลำต้นเปลา เปลือกแข็งเรียบสีน้ำตาล
ใบเดี่ยวเรียงสลับ รูปใบหอกแกมรูปไข่ หรือรูปขอบขนาน ปลายสอบเรียว โคนสอบหรือมน เบี้ยวเล็กน้อย ขอบเรียบ เนื้อใบหนา เส้นแขนงใบ และเส้นใบย่อยเห็นได้ชัดทางด้านล่าง  ใบอ่อนสีเขียวอ่อนอมเหลืองเป็นมัน ใบกว้าง 3 - 7 ซม. ยาว 10 - 30 ซม.
ดอก เป็นช่อ ช่อละ 2 - 3 ดอก สีชมพู มีกลิ่นหอมดอก  แยกเพศ อยู่ต่างต้น ดอกเพศผู้ออกเดี่ยวๆ ตามง่ามใบ กลิ่นหอมมาก กลีบเลี้ยง 5 กลีบ มีขนอ่อนนุ่มทั้ง 2 ด้าน กลีบดอก 5 กลีบ สีชมพู เกสรเพศผู้ 5 อัน ดอกเพศเมียออกเป็นช่อสั้นๆ ตามง่ามใบ กลีบเลี้ยงและกลีบดอกเหมือนกับดอกเพศผู้ เกสรเพศผู้ไม่สมบูรณ์ 5 อัน ยอดเกสรเพศเมียแยกเป็น 5 แฉก รังไข่รูปไข่หรือรูปไข่กลับ  ดอกบานเต็มที่กว้าง 1.2 - 1.7 เซนติเมตร ก้านดอกยาวประมาณ 2 เซนติเมตร มีขนสั้นๆสีน้ำตาลปกคลุม
ผล กลม เส้นผ่านศูนย์กลาง 8 - 12 ซม. ผิวเรียบ เปลือกแข็ง มีขนหรือเกล็ดสีน้ำตาล มี 30 - 50 เมล็ด อัดกันแน่น เมล็ดรูปไข่ เบี้ยว ปลายทั้งสองข้างมน  ออกดอกและติดผล ระหว่างเดือนธันวาคม – เดือนมีนาคม
อนุกรมวิธานและการตั้งชื่อ

กระเบาใหญ่ (Hydnocarpus anthelminthicus) ถูกตั้งชื่ออย่างเป็นทางการโดย Pierre ex Laness และได้รับการตีพิมพ์ใน Bulletin de la Société Botanique de France 55: 522 1866  ปัจจุบันได้รับการยืนยันแล้วว่า Hydnocarpus castaneus (มีถิ่นกำเนิดจากประเทศพม่า อินโดจีน คาบสมุทรมลายู และสุมาตรา) เป็นชื่อพ้องของ H. anthelminthicus
กระเบาใหญ่ อยู่ในวงศ์ Achariaceae ชื่ออื่น: กระเบาน้ำ กระเบาแข็ง กระเบาเบ้าแข็ง กาหลง (ภาคกลาง) กระเบา (ทั่วไป) กระเบาตึก กระเบาตึ้ก (เขมร-ตะวันออก) ตัวโฮ่งจี๊ (หรือ ตั่วฮ่วงจี๊ ในภาษาแต้จิ๋ว) เบา (สุราษฎร์ธานี) ยังเป็นที่รู้จักกันอย่างแพร่หลายภายใต้ชื่อ H. anthelminthicus ซึ่งชื่อแสดงคุณลักษณะในการขับพยาธิ (anthelmintic) ในภาษาเวียดนาม ชื่อสามัญคือ lọnồi  (บางครั้งเรียก Ðại phong tử ตามทับศัพท์ภาษาจีน) เป็นหนึ่งในสมุนไพรพื้นฐาน 50 ชนิดที่ใช้ในการแพทย์แผนจีนซึ่งเรียกว่า 大风子 (dàfēngzǐ ต้าเฟิงจึ) หรือ 泰国大风子 (tai guo da feng zi ไท้กั๋วต้าเฟิงจึ)
การแพร่กระจายและถิ่นกำเนิด

ขึ้นตามป่าดิบใกล้ริมน้ำ ทางภาคใต้และภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย ระดับความสูงจากน้ำทะเล 50 - 200 ม. กัมพูชา เวียดนาม และ จีนตอนใต้ในมณฑลกวางสีและมณฑลยูนนาน ที่ระดับความสูงจากน้ำทะเล 300 - 1300 ม. และยังปลูกในมณฑลไหหลำและไต้หวัน
การใช้ประโยชน์

น้ำมันที่บีบได้จากเมล็ดเรียกว่า น้ำมันกระเบา (Chaulmoogra oil หรือ Hydnocarpus oil) มีส่วนประกอบส่วนใหญ่เป็น chaulmoogric acid และ hydnocarpic acid น้ำมันกระเบานำมาใช้รักษาโรคเรื้อน และโรคผิวหนังอย่างอื่นอีก เช่น โรคเรื้อนกวาง หิด นอกจากนี้ ยังใช้แก้อาการปวดบวมตามข้อ
ผลแก่สุก กินได้ ใช้รับประทานเนื้อในเป็นอาหารคล้ายเผือกต้ม
การ์โล อูร์บานี

การ์โล อูร์บานี (อิตาลี: Carlo Urbani; เสียงอ่านภาษาอิตาลี: [karlo urˈbaːni]; 19 ตุลาคม พ.ศ. 2499 (ณ กัสเตลปลานีโอ อิตาลี) – 29 มีนาคม พ.ศ. 2546 (ณ กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย)) คือแพทย์และนักจุลชีววิทยาชาวอิตาลี ผู้ระบุกลุ่มอาการทางเดินหายใจเฉียบพลันรุนแรง (โรคซาร์ส) ว่าเป็นโรคติดต่อร้ายแรงที่เกิดจากเชื้อไวรัสได้เป็นคนแรก คำเตือนในช่วงแรกของการระบาดที่เขาส่งไปยังองค์การอนามัยโลก ส่งผลให้ทั่วโลกตื่นตัวและรับมือได้ทันท่วงที และได้รับยกย่องว่าสามารถช่วยชีวิตคนไว้ได้นับไม่ถ้วน แม้ภายหลังตัวเขาเองจะติดเชื้อไวรัสและเสียชีวิตในเวลาต่อมา
บทบาททางการแพทย์

อูร์บานีสำเร็จการศึกษาแพทย์ศาสตร์บัณฑิต (ปริญญาตรี) จากมหาวิทยาลัยอังโกนาในปี พ.ศ. 2524 และได้รับประกาศณียบัตรแพทย์เฉพาะทางโรคติดต่อและโรคเขตร้อนจากมหาวิทยาลัยเมสซินา ซึ่งภายหลังสำเร็จการศึกษาแพทย์ศาสตร์มหาบัณฑิต (ปริญญาโท) ในด้านปรสิตวิทยาเขตร้อน อูร์บานีเข้าร่วมงานอาสาสมัครเกียวกับการรักษาโรคเฉพาะถิ่นแอฟริกากับองค์การนอกภาครัฐ (เอ็นจีโอ) คาทอลิกของอิตาลีอย่างมานี เตเซ (Mani Tese) ซึ่งหลังจากทำงานในแวดวงโรคเฉพาะถิ่นแล้ว ในปี พ.ศ. 2536 เขาได้รับแต่งตั้งเป็นที่ปรึกษาภายนอกขององค์การอนามัยโลก ต่อมาในปี พ.ศ. 2539 เขาเข้าร่วมองค์การแพทย์ไร้พรมแดน (Médecins Sans Frontières) และได้รับมอบหมายหน้าที่ในเวียดนามและกัมพูชาสำหรับการรักษาโรคปรสิตและเวชศาสตร์เฉพาะถิ่น อูร์บานีได้รับแต่งตั้งเป็นประธานหน่วยอิตาลีภายในองค์การไม่นานหลังจากนั้น และเป็นหนึ่งในคณะบุคคลผู้เข้ารับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพประจำปี พ.ศ. 2542 ในนามขององค์การ จากเงินรางวัลโนเบลที่ได้รับดังกล่าว เขาตัดสินใจตั้งกองทุนเพื่อส่งเสริมการรณรงค์การเข้าถึงยารักษาจำเป็นของประชากรกลุ่มยากจนที่สุดของโลก