stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ความผิดปกติทางบุคลิกภาพ
การบริหาร > แนวคิดจำเพาะ

มีรูปแบบ (modalities) การรักษาบำบัด PD ต่าง ๆ คือ
จิตบำบัดรายบุคคล (Individual psychotherapy) เป็นวิธีบำบัดหลัก มีทั้งแบบระยะยาวและระยะสั้น
จิตบำบัดครอบครัว (Family therapy) รวมทั้งการบำบัดสำหรับคู่ครอง
จิตบำบัดกลุ่ม (Group therapy) สำหรับการทำงานผิดปกติของบุคลิกภาพ ซึ่งใช้มากที่สุดเป็นอันดับสอง
การศึกษาทางจิตวิทยา (Psychoeducation) อาจใช้เป็นส่วนเสริม
กลุ่มที่ช่วยกันเอง (Self-help group) อาจใช้เป็นตัวช่วยในการรักษา
การให้ยา (Psychiatric medication) เพื่อบำบัดอาการและการทำหน้าที่ผิดปกติของบุคลิกภาพ หรือเพื่อสภาวะที่เกิดร่วมกัน
Milieu therapy เป็นการบำบัดแบบเป็นกลุ่มอยู่อาศัย ซึ่งมีประวัติใช้เพื่อบำบัด PD รวม therapeutic communities ด้วย
มีทฤษฎีที่จำเพาะเจาะจงมากมายหรือมีสำนักบำบัดหลายสำนักในแต่ละวิธีการรักษาเหล่านี้
ยกตัวอย่างเช่น บางสำนักอาจจะเน้นจิดบำบัดแบบ psychodynamic หรือการบำบัดทางประชานและพฤติกรรม (Cognitive behavioral therapy)
และในการรักษาจริง ๆ ผู้บำบัดอาจจะใช้แนวคิดแบบผสมผสาน (eclectic) นำเอาวิธีการต่าง ๆ มาจากหลาย ๆ สำนัก เพื่อให้เข้ากับคนไข้นั้น ๆ
นอกจากนั้นแล้ว ยังมีการเน้นปัจจัยสามัญที่ดูเหมือนจะช่วยไม่ว่าจะใช้เทคนิคไหนรวมทั้งลักษณะของผู้บำบัด (เช่น เชื่อใจได้ เก่ง เป็นห่วงเอาใจใส่) สิ่งที่ให้คนไข้ทำได้ (เช่นสามารถแสดงและบอกถึงความยากลำบากและความรู้สึก) และการเข้ากันได้ระหว่างผู้บำบัด-คนไข้ (เช่น ตั้งเป้าเพื่อจะให้เกียรติกันและกัน ให้ความไว้เนื่อเชื่อใจ และการมีขอบเขต)
ตารางต่อไปนี้เป็นผลที่ได้จากการบำบัดทางชีวภาพ (Biological) และทางจิต-สังคม (Psychosocial)
| การตอบสนองของคนไข้ความผิดปกติทางบุคลิกภาพต่อการบำบัดทางชีวภาพและทางจิต-สังคม> Cluster      | การตอบสนองของคนไข้ความผิดปกติทางบุคลิกภาพต่อการบำบัดทางชีวภาพและทางจิต-สังคม> หลักฐานการทำงานผิดปกติของสมอง      | การตอบสนองของคนไข้ความผิดปกติทางบุคลิกภาพต่อการบำบัดทางชีวภาพและทางจิต-สังคม> การตอบสนองต่อการบำบัดทางชีวภาพ      | การตอบสนองของคนไข้ความผิดปกติทางบุคลิกภาพต่อการบำบัดทางชีวภาพและทางจิต-สังคม> การตอบสนองต่อการบำบัดทางจิต-สังคม |
| --- | --- | --- | --- |
| A  | มีหลักฐานว่าความผิดปกติทางบุคลิกภาพแบบจิตเภท (schizotypal) สัมพันธ์กับโรคจิตเภท นอกจากประเภทนี้แล้วไม่มี      | คนไข้ความผิดปกติแบบจิตเภทอาจจะดีขึ้นถ้าใช้ยาระงับอาการทางจิต ส่วนประเภทอื่นไม่บ่งใช้      | ไม่ดี จิตบำบัดแบบ supportive อาจจะช่วย |
| B  | หลักฐานแสดงนัยสำหรับแบบต่อต้านสังคม และแบบก้ำกึ่ง นอกจากนั้นไม่มี      | ยาแก้ซึมเศร้า (antidepressant) ยาระงับอาการทางจิต ยารักษาอารมณ์ (mood stabilizer) อาจช่วยคนไข้แบบก้ำกึ่ง ส่วนประเภทอื่นไม่บ่งใช้      | แย่สำหรับแบบต่อต้านสังคม ได้ผลต่าง ๆ กันสำหรับแบบก้ำกึ่ง แบบหลงตัวเอง และแบบ histrionic |
| C  | ยังไม่ปรากฏ      | ไม่มีการตอบสนองโดยตรง ยาอาจจะช่วยอาการที่เกิดร่วมด้วย (comorbid) คือความวิตกกังวลและความเศร้าซึม      | เป็นการบำบัดที่สามัญที่สุดในโรคกลุ่มนี้ การตอบสนองมีความต่าง ๆ กัน |
ในเด็ก

คนไข้ในระยะเบื้องต้นและรูปแบบเบื้องต้นของความผิดปกติทางบุคลิกภาพ จำเป็นต้องมีการรักษาให้เร็วที่สุดและทำแบบมีหลายมิติ
คือ ความผิดปกติในการพัฒนาบุคลิกภาพ (Personality development disorder) พิจารณาว่าเป็นปัจจัยเสี่ยงในวัยเด็ก หรือเป็นระยะเบื้องต้น ของความผิดปกติทางบุคลิกภาพในวัยผู้ใหญ่
งานวิจัยแสดงว่าทั้งเด็กและวัยรุ่นมีอาการที่สำคัญทางคลินิกที่คล้ายกับของ PD ในวัยผู้ใหญ่
และอาการเหล่านี้มีสหสัมพันธ์กับอาการในวัยผู้ใหญ่ และเป็นเหตุให้เกิดผลที่ตามมา
แบบจำลองมี 5 ปัจจัย

ดูเพิ่ม: ลักษณะบุคลิกภาพใหญ่ 5 อย่าง
โดยปี 2002 มีงานศีกษาที่ตีพิมพ์กว่า 50 งานเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างแบบจำลองมี 5 ปัจจัย (Five Factor Model ตัวย่อ FFM) กับความผิดปกติทางบุคลิกภาพ
และตั้งแต่นั้นมา ก็มีงานวิจัยต่อ ๆ มาที่ขยายประเด็นนี้ แล้วให้หลักฐานเชิงประสบการณ์เพื่อจะเข้าใจความผิดปกติทางบุคลิกภาพโดยใช้ FFM
ในงานปริทัศน์ปี 2007 ที่ทบทวนวรรณกรรมเกี่ยวกับความผิดปกติทางบุคลิกภาพ นักจิตวิทยาผู้หนึ่งอ้างว่า "แบบจำลองบุคลิกภาพมีปัจจัย 5 อย่างได้การยอมรับอย่างกว้างขวางว่า แสดงโครงสร้างระดับสูงของลักษณะบุคลิกภาพทั้งที่ปกติและผิดปกติ"
ส่วนงานปี 2008 พบว่าแบบจำลองนี้ สามารถพยากรณ์ความผิดปกติทางบุคลิกภาพทั้ง 10 อย่างได้อย่างสำคัญ และพยากรณ์ได้ดีกว่า Minnesota Multiphasic Personality Inventory (MMPI) ในเรื่องความผิดปกติทางบุคลิกภาพแบบก้ำกึ่ง (borderline), แบบหลีกเลี่ยง (avoidant), และแบบพึ่งพา (dependent)
ผลงานวิจัยที่ตรวจสอบความสัมพันธ์ระหว่าง FFM กับความผิดปกติทางบุคลิกภาพที่จัดหมวดหมู่ใน DSM มีทั่วไปอย่างกว้างขวาง
ยกตัวอย่างเช่น ในงานวิจัยปี 2003 ชื่อว่า "แบบจำลองมีปัจจัย 5 และวรรณกรรมเชิงประสบการณ์เกี่ยวกับความผิดปกติทางบุคลิกภาพ: งานวิเคราะห์อภิมาน (The five-factor model and personality disorder empirical literature: A meta-analytic review)"
ผู้เขียนได้วิเคราะห์ข้อมูลจากงานวิจัยอื่น 15 งานเพื่อกำหนดว่า ความผิดปกติทางบุคลิกภาพต่างกันหรือเหมือนกันอย่างไร โดยสัมพันธ์กับลักษณะบุคลิกภาพที่เป็นมูล
เกี่ยวกับความต่าง ผลงานแสดงว่า ความผิดปกติแต่ละอย่างมีโพลไฟล์ทาง FFM โดยเฉพาะ ที่สามารถใช้อธิบายและใช้พยากรณ์ความผิดปกติได้ เพราะว่ามีรูปแบบเป็นกฎเกณฑ์ที่เฉพาะเจาะจง
เกี่ยวกับความเหมือนกัน ความสัมพันธ์ที่เด่นที่สุดและสม่ำเสมอของความผิดปกติทางบุคลิกภาพหลายอย่างกับลักษณะบุคลิกภาพ
ก็คือ ความสัมพันธ์เชิงบวกกับ neuroticism และความสัมพันธ์เชิงลบกับความยินยอมเห็นใจ (agreeableness)
แบบจำลองมี 5 ปัจจัย > ความเปิดรับประสบการณ์

ในเรื่องลักษณะบุคลิกภาพคือความเปิดรับประสบการณ์ (Openness to experience) มีประเด็น 3 อย่างเกี่ยวกับลักษณะที่เข้าประเด็นกับ PD คือ ความบิดเบือนทางประชาน (cognitive distortions) ความปราศจากวิจารณญาณ (insight) และความหุนหันพลันแล่น (impulsivity)
การมีความเปิดในระดับสูงสามารถสร้างปัญหาการดำเนินชีวิตทางสังคมหรือทางอาชีพ โดยเพ้อฝันมากเกินไป คิดแปลก ๆ มีเอกลักษณ์ที่พล่านไปทั่ว (diffuse identity) มีเป้าหมายที่ไม่เสถียร และการไม่ทำตามสิ่งที่สังคมคาดหวัง
การมีความเปิดระดับสูงเป็นลักษณะของความผิดปกติทางบุคลิกภาพแบบจิตเภท (คือความคิดที่แปลกและไม่สมบูรณ์)
แบบหลงตัวเอง (คือ การประเมินตัวเองมากเกินไป) และแบบระแวง (คือไวต่อความเป็นปฏิปักษ์ของบุคคลอื่น)
ส่วนการขาดวิจารณญาณ (ซึ่งแสดงความเปิดรับประสบการณ์ในระดับต่ำ) เป็นลักษณะของความผิดปกติทางบุคลิกภาพทั้งหมด ซึ่งก็จะสามารถอธิบายความคงทนของรูปแบบพฤติกรรมที่ปรับตัวได้ไม่ดีของคนผิดปกติ
ปัญหาที่สัมพันธ์กับความเปิดในระดับต่ำก็คือความลำบากในการปรับตัวให้เข้ากับความเปลี่ยนแปลง การยอมรับมุมมองและสไตล์ชีวิตที่แตกต่างกันไม่ได้ ระดับอารมณ์ที่ลดลง (emotional flattening) ความไม่สามารถระบุและกล่าวอธิบายอารมณ์ของตน (alexithymia) และเรื่องสนใจที่จำกัด
ความยืดหยุ่นไม่ได้ (rigidity) ซึ่งเป็นส่วนของการมีความเปิดรับประสบการณ์ต่ำ เป็นลักษณะที่ชัดเจนที่สุดที่พบใน PD
โดยเฉพาะในความผิดปกติแบบย้ำคิดย้ำทำ
ส่วนลักษณะตรงกันข้ามก็คือความหุนหันพลันแล่น (impulsivity) ซึ่งเป็นลักษณะของความผิดปกติแบบจิตเภทและแบบก้ำกึ่ง
อ่านเพิ่ม

Marshall, W. & Serin, R. (1997) Personality Disorders. In Sm.M. Turner & R. Hersen (Eds.) Adult Psychopathology and Diagnosis. New York: Wiley. 508–41
Murphy, N. & McVey, D. (2010) Treating Severe Personality Disorder: Creating Robust Services for Clients with Complex Mental Health Needs. London: Routledge
Millon, Theodore (and Roger D. Davis, contributor) – Disorders of Personality: DSM IV and Beyond – 2nd ed. – New York, John Wiley and Sons, 1995 ISBN 0-471-01186-X
Yudofsky, Stuart C. (2005). Fatal Flaws: Navigating Destructive Relationships With People With Disorders of Personality and Character (1st ed.). Washington, DC. ISBN 978-1-58562-214-6.
แหล่งข้อมูลอื่น

| --- | --- |
การจำแนกโรค: DICD-10: F60 ICD-9-CM: 301.9 MeSH: D010554 DiseasesDB: 9889 SNOMED CT: 33449004
ทรัพยากรภายนอก: MedlinePlus: 000939 eMedicine: article/294307
Personality Disorders Foundation
National Mental Health Association personality disorder fact sheet เก็บถาวร 2010-12-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Personality Disorders information leaflet from The Royal College of Psychiatrists
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ลัตเวีย  เช็กเกีย
ซฺยงหนู

ซฺยงหนู ตามสำเนียงกลาง หรือ เฮงโน้ว ตามสำเนียงฮกเกี้ยน (จีน: 匈奴; พินอิน: Xiōngnú) เป็นสมาพันธ์ชนเผ่า ของชนร่อนเร่ที่ข้อมูลจีนสมัยโบราณบันทึกว่าอาศัยอยู่ในบริเวณทุ่งหญ้ายูเรเชียตะวันออกในศตวรรษที่ 3 ถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 1 มั่วตู๋ฉาน-ยฺหวี ผู้นำสูงสุดในช่วงหลัง 209 ปีก่อนคริสตกาล เป็นผู้สถาปนา จักรวรรดิซฺยงหนู ขึ้น
หลังโค่นล้มเยฺว่จือ เจ้าอธิราชกลุ่มก่อนหน้า ซฺยงหนูจึงมีอำนาจเหนือทุ่งหญ้าในเอเชียตะวันออกซึ่งมีศูนย์กลางอยู่ในที่ราบสูงมองโกเลีย พวกซฺยงหนูยังมีบทบาทในพื้นที่ซึ่งปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของไซบีเรีย มองโกเลียใน มณฑลกานซู่ และมณฑลซินเจียง ความสัมพันธ์กับราชวงศ์จีนที่ติดกันทางใต้-ตะวันออกนั้นซับซ้อน สลับกันระหว่างช่วงเวลาทั้งสันติภาพ สงคราม และการปราบปรามในช่วงต่าง ๆ ท้ายที่สุดพวกซฺยงหนูพ่ายแพ้ต่อราชวงศ์ฮั่นในความขัดแย้งนานนับศตวรรษ ซึ่งนำไปสู่การแบ่งสมาพันธรัฐออกเป็นสองส่วน และบีบให้เกิดการย้ายถิ่นฐานใหม่ของชาวซฺยงหนูในชายแดนฮั่นจำนวนมาก ในสมัยสิบหกรัฐ พวกซฺยงหนู ซึ่งกลายเป็นหนึ่งใน "ห้าชนเผ่า" ได้ก่อตั้งราชวงศ์ฮั่นจ้าว เป่ย์เหลียง และหูเซี่ยในจีนตอนเหนือ
ความพยายามเชื่อมโยงซฺยงหนูเข้ากับชาว Sakas และซาร์เมเชียน ในบริเวณใกล้เคียง เคยเป็นที่โต้แย้งมาก่อน กระทั่งข้อมูลทางพันธุศาสตร์เชิงโบราณคดียืนยันว่า กลุ่มชนดังกล่าวมีปฏิสัมพันธ์กับซฺยงหนู และยังมีความสัมพันธ์กับชาวฮัน อัตลักษณ์แกนกลางทางชาติพันธุ์ของซฺยงหนูนั้นเป็นแต่สมมติฐานกันไปในหลายทาง เพราะมีศัพท์ภาษาซฺยงหนูเพียงไม่กี่คำหลงเหลืออยู่ในแหล่งข้อมูลภาษาจีน ส่วนใหญ่เป็นตำแหน่งและชื่อบุคคล คำว่า ซฺยงหนู อาจเป็นคำร่วมเชื้อสายกับชื่อของชาว Hun หรือ Huna หรือทั้งสอง แม้ว่าจะมีข้อถกเถียงก็ตาม นักวิชาการหลายคนเสนอความเชื่อมโยงอื่น ๆ ในทางภาษาศาสตร์ (ซึ่งทั้งหมดก็เป็นที่โต้แย้ง) ได้แก่ เตอร์กิก, อิหร่าน, มองโกล, ยูรัล, เยนีเซย์ หรือหลากชาติพันธุ์
ชื่อ

ชื่อซฺยงหนูในภาษาจีนเป็นคำเหยียดอยู่ในตัว เนื่องจากอักษร "匈奴" (ซฺยงหนู) มีความหมายตรงตัวว่า "ทาสที่ดุร้าย" การอ่านออกเสียง "匈奴" ว่า "ซฺยงหนู" [ɕjʊ́ŋnǔ] เป็นการอ่านออกเสียงตามสำเนียงจีนกลางสมัยใหม่โดยอิงจากสำเนียงจีนกลางที่ใช้อยู่ในปักกิ่งปัจจุบัน ซึ่งมีอายุไม่ถึง 1,000 ปีก่อน ส่วนการอ่านออกเสียงตามสำเนียงจีนเก่านั้น ได้รับการปะติดปะต่อขึ้นใหม่ว่า ได้แก่ *xiuoŋ-na หรือ *qhoŋna
แหล่งข้อมูลอื่น

Material Culture presented by University of Washington
Encyclopedic Archive on Xiongnu
The Xiongnu Empire
The Silk Road Volume 4 Number 1
The Silk Road Volume 9
Gold Headdress from Aluchaideng
Belt buckle, Xiongnu type, 3rd–2nd century B.C.
Videodocumentation: Xiongnu – the burial site of the Hun prince (Mongolia)
The National Museum of Mongolian History :: Xiongnu
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น
วัฒนธรรมเอ้อร์หลี่โถว

34°41′35″N 112°41′20″E﻿ / ﻿34.693°N 112.689°E﻿ / 34.693; 112.689
วัฒนธรรมเอ้อร์หลี่โถว (จีน: 二里頭; พินอิน: Èrlǐtóu) เป็นสังคมและวัฒนธรรมทางโบราณคดียุคสัมฤทธิ์ตอนต้น ปรากฏที่หุบเขาแม่น้ำหวงเมื่อประมาณ 1900 ถึง 1500 ปีก่อน ค.ศ. (งานวิจัยการหาอายุจากคาร์บอนกัมมันตรังสีใน ค.ศ. 2007 ได้เสนอช่วงปีที่แคบกว่าคือระหว่าง 1750 ถึง 1530 ปีก่อน ค.ศ.) วัฒนธรรมนี้ตั้งชื่อตามเอ้อร์หลี่โถว ซึ่งเป็นแหล่งโบราณคดีในเหยี่ยนชื่อ มณฑลเหอหนาน วัฒนธรรมนี้แพร่กระจายไปทั่วมณฑลเหอหนานและมณฑลชานซี และต่อมาก็พบว่ามีอยู่ในมณฑลฉ่านซีและมณฑลหูเป่ย์ด้วย นักโบราณคดีส่วนใหญ่พิจารณาให้เอ้อร์หลี่โถวเป็นสังคมระดับรัฐแห่งแรกในจีน ส่วนนักโบราณคดีชาวจีนโดยทั่วไปจัดให้วัฒนธรรมเอ้อร์หลี่โถวอยู่ในสมัยราชวงศ์เซี่ย แต่ไม่มีหลักฐานที่แน่ชัดอาทิเช่นงานเขียน เพื่อนำมายืนยันความเชื่อมโยงดังกล่าว เนื่องจากหลักฐานงานเขียนภาษาจีนแรกสุดสืบไปได้ถึงแค่สมัยชางตอนปลาย
อ่านเพิ่ม

Fairbank, John King; Goldman, Merle (2006) [1992]. China: A New History (2nd enlarged ed.). Cambridge: MA; London: The Belknap Press of Harvard University Press. ISBN 978-0-674-01828-0.
Fong, Wen, บ.ก. (1980). The great bronze age of China: an exhibition from the People's Republic of China. New York: The Metropolitan Museum of Art. ISBN 978-0-87099-226-1.
แหล่งข้อมูลอื่น

Bronze Age China, The Golden Age of Chinese Archaeology: Exhibition brochure, National Gallery of Art.
Erlitou Site, Erlitou Site – Relics of the Capital of the Xia Dynasty, Cultural China
การสลับคู่

ธงประจำชุมชนสวิงกิ้งนานาชาติ, ถูกสร้างขึ้นโดย Ted Williams และ Emilio Designs นักออกแบบกราฟิก วงแหวนสีแดงเป็นตัวแทนของความรักและความผูกผันที่ไม่อาจแตกหักได้ในระหว่างคู่กัน สีเหลืองพื้นหลังเป็นตัวแทนของแสงและไฟแห่งความปรารถนา, สีน้ำเงินหมายถึงความใจกว้างดั่งท้องฟ้าอันกว้างใหญ่
การสลับคู่ (อังกฤษ: Swinging) หรือเรียกอีกอย่างว่า สวิงกิ้ง, บางครั้งจะเรียกว่า การแลกเปลี่ยนภรรยา, การแลกเปลี่ยนสามี หรือ การแลกเปลี่ยนคู่ร่วมเพศ เป็นพฤติกรรมการมีคู่ครองหลายคน ซึ่งทั้งคนโสดและคู่ขาในความสัมพันธ์มุ่งมั่นที่จะเข้าร่วมในกิจกรรมทางเพศกับคนอื่น ๆ เช่นเดียวที่เป็นกิจกรรมสันทนาการหรือทางสังคม การสลับคู่เป็นรูปแบบของความสัมพันธ์แบบเปิด ผู้คนอาจจะเลือกวิถีชีวิตในการสลับคู่ด้วยเหตุผลหลายประการ หลายคนได้กล่าวอ้างว่า คุณภาพ, ปริมาณ และความถี่ของการร่วมเพศที่เพิ่มขึ้น บางคนอาจจะมีส่วนร่วมในการสลับคู่เพื่อเพิ่มความหลากหลายในชีวิตทางเพศแบบเดิม ๆ ของพวกเขาหรือเนื่องจากความอยากรู้อยากเห็นของพวกเขา บางคู่ได้มองเห็นว่าการสลับคู่เป็นทางออกของสุขภาพและหมายถึงการกระชับความสัมพันธ์ของพวกเขา
ปรากฏการณ์ของการสลับคู่ หรืออย่างน้อยก็มีบทสนทนาและภาคปฏิบัติอย่างกว้างขวาง เป็นการยกย่องโดยบางคนว่าเป็นอุบัติการณ์จากทัศนคติเสรีต่อกิจกรรมทางเพศภายหลังจากการปฏิวัติทางเพศในปี ค.ศ. 1960 การคินค้นและความพร้อมที่จะใช้ยาคุมกำเนิด และภาวะฉุกเฉินของการรักษาสำหรับโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์หลายโรคที่เป็นที่รู้จักกันในช่วงสมัยนั้น การยอมรับว่าการมีเพศสัมพันธ์อย่างปลอดภัยได้กลายเป็นเรื่องธรรมดาในช่วงปลายปี ค.ศ. 1980
กลุ่มชุมชนสวิงกิ้งที่บางครั้งได้กล่าวถึงตัวเองว่า "วิถีชีวิต" หรือ "ทางเลือกของวิถีชีวิต"
นาซีเม ซุลตาน

| นาซีเม ซุลตาน |
| --- | --- |
เจ้าหญิงแห่งออตโตมัน
นาซีเม ซุลตานขณะมีพระชันษา 10 ปี
ประสูติ: 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1866(1866-02-14) คอนสแตนติโนเปิล จักรวรรดิออตโตมัน
สิ้นพระชนม์: ราว ค.ศ. 1947 (อายุ 80–81) จูนิเยะฮ์ ประเทศเลบานอน
พระสวามี: อาลี ฮาลิด พาชา
ราชวงศ์: ออตโตมัน
พระบิดา: สุลต่านอับดิวล์อาซิซ
พระมารดา: ฮัยรานีดิล คาดึน
ศาสนา: อิสลาม
นาซีเม ซุลตาน (ตุรกีออตโตมัน: ‎ناظمه سلطان‎) เป็นเจ้าหญิงออตโตมัน พระราชธิดาในสุลต่านอับดิวล์อาซิซ กับฮัยรานีดิล คาดึน
พระประวัติ

นาซีเม ซุลตานประสูติเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1866 ณ พระราชวังโดลมาบาห์เช เป็นพระราชธิดาในสุลต่านอับดิวล์อาซิซ (Abdülaziz) กับฮัยรานีดิล คาดึน (Hayranidil Kadın) นับเป็นพระราชธิดาลำดับที่สามของพระชนก และเป็นลำดับที่หนึ่งของพระชนนี พระองค์เป็นโสทรเชษฐภคินีของเคาะลีฟะฮ์อับดิวล์เมจิดที่ 2 (Abdülmecid)
30 พฤษภาคม ค.ศ. 1876 สุลต่านอับดิวล์อาซิซ พระชนกนาถถูกคณะรัฐมนตรีปลดออกจากตำแหน่ง แล้วสถาปนามูรัดที่ 5 (V. Murad) ซึ่งเป็นพระภาติยะขึ้นเป็นสุลต่านแทน วัดถัดมาสุลต่านอับดิวล์อาซิซจึงย้ายไปประทับที่พระราชวังเฟรีเย แต่ฮัยรานีดิลและสาวสรรกำนัลในคนอื่น ๆ ปฏิเสธที่จะออกจากพระราชวังโดลมาบาห์เช จึงถูกจับเพราะกระทำการกระด้างกระเดื่อง ทั้งหมดถูกคุมตัวไปยังพระราชวังเฟรีเย พร้อมถูกริบทรัพย์สินมีค่าไปหมด กระทั่งวันที่ 4 มิถุนายนปีเดียวกัน อดีตสุลต่านอับดิวล์อาซิซเสด็จสวรรคตอย่างมีเงื่อนงำ ขณะที่นาซีเมมีพระชันษา 10 ปี พระองค์ยังคงประทับอยู่ในพระราชวังเฟรีเยร่วมกันพระชนนีและพระอนุชาที่ขณะนั้นมีพระชันษา 8 ปี
เสกสมรส

ในรัชกาลสุลต่านอับดิวล์ฮามิตที่ 2 (İkinci Abdülhamit) ได้จัดพระราชพิธีเสกสมรสให้แก่เจ้านายฝ่ายในสามพระองค์คือ นาซีเม ซุลตาน, ซาลีฮา ซุลตาน และเอมีเน ซุลตาน โดยพระองค์เสกสมรสกับอาลี ฮาลิด พาชา บุตรอีบราฮิม เดร์วิช พาชา เมื่อวันที่ 20 เมษายน ค.ศ. 1889 ณ พระราชวังยึลดึซ แต่มิได้ประสูติกาลพระบุตรแม้แต่พระองค์เดียว
นาซีเม ซุลตานและพระภัสดาได้รับพระราชทานวังย่านคูรูเชชเมให้เป็นที่ประทับ ขนานนามว่าวังนาซีเม ซุลตาน ภายในมีการจัดการแสดงดนตรีเกี่ยวกับศาสนา
ทรงลี้ภัย

ครอบครัวของพระองค์ถูกส่งให้ลี้ภัยออกนอกประเทศเมื่อ ค.ศ. 1924 นาซีเมและพระสวามีได้ประทับที่เมืองจูนิเยะฮ์ ประเทศเลบานอน ทั้งสองอาศัยอยู่ในพระตำหนักที่รายล้อมด้วยเรือกสวน ระหว่างที่ลี้ภัยพระองค์มักประทานเครื่องเพชรต่าง ๆ ให้แก่พระภาติยะและภาคิไนยหลายพระองค์
เนสลีชาห์ ซุลตาน พระภาติยะได้กล่าวถึงลักษณะของนาซีเม ซุลตานไว้ว่า มีพระวรองค์แบบบาง แต่มีพระโอษฐ์ใหญ่เช่นพระชนกดูค่อนข้างน่าเกลียด แต่พอดูรวม ๆ ก็งามน่าประทับใจ
สิ้นพระชนม์

นาซีเม ซุลตานสิ้นพระชนม์เมื่อ ค.ศ. 1947 ที่เมืองจูนิเยะฮ์ ประเทศเลบานอน พระศพถูกฝังไว้มัสยิดสุลต่านเซลิม กรุงดามัสกัส ประเทศซีเรีย และอีกหนึ่งปีต่อมา อาลี ฮาลิด พาชาก็เสียชีวิตลงที่เมืองมักกะฮ์ ประเทศซาอุดีอาระเบีย
ภาษาคอร์ซิกา

| ภาษาคอร์ซิกา |
| --- | --- |
corsu
ออกเสียง: [ˈkorsu], [ˈkɔrsu]
ประเทศที่มีการพูด: ฝรั่งเศส อิตาลี
ภูมิภาค: ฝรั่งเศส  • แคว้นคอร์ซิกา อิตาลี  • แคว้นซาร์ดิเนีย (กลุ่มเกาะมัดดาเลนา)
จำนวนผู้พูด: 150,000 คนในแคว้นคอร์ซิกา  (2013)
ตระกูลภาษา: อินโด-ยูโรเปียน  อิตาลิกโรมานซ์อิตาลี-แดลเมเชียตอสคานาภาษาคอร์ซิกา
ภาษาถิ่น: คอร์ซิกาเหนือ คอร์ซิกาใต้                  
ระบบการเขียน: อักษรละติน (ชุดตัวอักษรคอร์ซิกา)
สถานภาพทางการ
ภาษาชนกลุ่มน้อยที่รับรองใน:  แคว้นคอร์ซิกา (ฝรั่งเศส)
ผู้วางระเบียบ: ไม่มีอย่างเป็นทางการ
รหัสภาษา
ISO 639-1: co
ISO 639-2: cos
ISO 639-3:  cos – Corsican
Linguasphere: 51-AAA-p

แผนที่ภาษาของแคว้นคอร์ซิกา
บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทอักษรสากล หากระบบของคุณไม่รองรับการแสดงผลที่ถูกต้อง คุณอาจเห็นปรัศนี กล่อง หรือสัญลักษณ์อย่างอื่นแทนที่อักขระยูนิโคด
ภาษาคอร์ซิกา (อังกฤษ: Corsican; คอร์ซิกา: corsu) เป็นภาษากลุ่มโรมานซ์ภาษาหนึ่งจากสาขาอิตาลี-แดลเมเชียที่ใช้พูดกันเป็นหลักบนเกาะคอร์ซิกาในทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ภาษาคอร์ซิกามีความเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับวิธภาษาตอสคานาต่าง ๆ จากคาบสมุทรอิตาลี ดังนั้นจึงมีความเกี่ยวข้องกับภาษาอิตาลีมาตรฐานซึ่งมีพื้นฐานมาจากภาษาถิ่นฟลอเรนซ์
ภายใต้อิทธิพลอันยาวนานเหนือเกาะคอร์ซิกาของสาธารณรัฐปิซาและสาธารณรัฐเจนัว ภาษาคอร์ซิกาเคยมีบทบาทเป็นภาษาท้องถิ่นร่วมกับภาษาอิตาลีซึ่งเป็นภาษาราชการของเกาะ เมื่อ ค.ศ. 1859 ภาษาอิตาลีถูกแทนที่ด้วยภาษาฝรั่งเศสเนื่องจากฝรั่งเศสเข้าครอบครองสาธารณรัฐเจนัวเมื่อ ค.ศ. 1768 ในอีกสองศตวรรษต่อมา การใช้ภาษาฝรั่งเศสแทนภาษาอิตาลีเพิ่มขึ้นจนถึงระดับที่ชาวเกาะทั้งหมดมีความรู้ภาษาฝรั่งเศสในระดับทำงานเมื่อฝรั่งเศสได้รับการปลดปล่อยเมื่อ ค.ศ. 1945 ในคริสต์ศตวรรษที่ 20 ชาวเกาะได้เปลี่ยนแนวทางการใช้ภาษาจนกระทั่งไม่เหลือผู้รู้ภาษาคอร์ซิกาเพียงภาษาเดียวเมื่อถึงคริสต์ทศวรรษ 1960 เมื่อถึง ค.ศ. 1995 ชาวเกาะประมาณร้อยละ 65 มีความเชี่ยวชาญในภาษาคอร์ซิกาในระดับหนึ่ง และส่วนน้อยประมาณร้อยละ 10 ใช้ภาษาคอร์ซิกาเป็นภาษาที่หนึ่ง
บนเกาะซาร์ดิเนียของอิตาลียังมีการพูดและการเขียนภาษาบางภาษาที่มีต้นกำเนิดจากภาษาคอร์ซิกา แต่ได้รับอิทธิพลอย่างมากจากภาษาซาร์ดิเนียและในปัจจุบันถือว่าเป็นภาษาต่างหาก
การแปลการพินิจภายในผิด

ส่วนของภูเขาน้ำแข็งที่โผล่น้ำขึ้นไปมักจะใช้เพื่อแสดงอุปมาของจิตเหนือสำนึกและจิตใต้สำนึกของมนุษย์  ส่วนที่โผล่ขึ้นเห็นได้ง่าย (จิตเหนือสำนึก)  แต่ว่าเป็นส่วนที่มีรูปร่างขึ้นอยู่กับส่วนที่มองไม่เห็นที่ยิ่งใหญ่กว่า (จิตใต้สำนึก)
การแปลการพินิจภายในผิด  (อังกฤษ: introspection illusion)  เป็นความเอนเอียงทางประชาน (cognitive bias) ที่เราคิดอย่างผิด ๆ ว่า  เรามีความเข้าใจโดยประจักษ์ โดยผ่านการพินิจภายใน  (introspection)  เกี่ยวกับเหตุเกิดของสภาวะจิตใจของเรา  ในขณะที่ไม่เชื่อถือการพินิจภายในของผู้อื่น
ในบางกรณี  การแปลสิ่งเร้าผิดชนิดนี้  ทำให้เราอธิบายพฤติกรรมของตนเองอย่างมั่นใจแต่ผิดพลาด  หรือทำให้พยากรณ์สภาวะหรือความรู้สึกทางจิตใจของตนในอนาคตที่ไม่ถูกต้อง
มีการตรวจสอบการแปลสิ่งเร้าผิดประเภทนี้ในการทดลองทางจิตวิทยา  ซึ่งเสนอการแปลการพินิจภายในผิดว่าเป็นเหตุของความเอนเอียง  เมื่อเราเปรียบเทียบตนเองกับผู้อื่น
มีการตีความผลงานทดลองเหล่านี้ว่า  แทนที่จะให้ข้อมูลโดยตรงเกี่ยวกับกระบวนการต่าง ๆ ที่เป็นเหตุของสภาวะจิตใจของตน
การพินิจภายในเป็นกระบวนการสร้าง (construction) และอนุมาน (inference) เหตุของสภาวะจิตใจ
เหมือนกับที่เราอนุมานสภาพจิตใจของคนอื่นจากพฤติกรรม
เมื่อเราถือเอาอย่างผิด ๆ ว่า   การพินิจภายในที่เชื่อถือไม่ได้  เป็นความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับตนที่ตรงกับความจริง  ผลที่ได้อาจจะเป็นการปรากฏของการแแปลสิ่งเร้าผิดว่าเหนือกว่า (illusory superiority) ผู้อื่น
ยกตัวอย่างเช่น  เราแต่ละคนจะคิดว่าเรามีความคิดที่เอนเอียงน้อยกว่าผู้อื่น  และมีความคิดที่เห็นตามผู้อื่นน้อยกว่าคนอื่น
และแม้ว่า  ผู้ร่วมการทดลองจะได้รับรายงานของการพินิจภายในของผู้อื่น  ที่ละเอียดที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้  แต่ก็ยังจะตัดสินว่า  เป็นเรื่องเชื่อถือไม่ได้  ในขณะที่ถือเอาการพินิจภายในของตนว่า  เชื่อถือได้
แม้ว่า  สมมติฐานเกี่ยวกับการแปลสิ่งเร้าผิดประเภทนี้  จะให้ความเข้าใจความกระจ่างชัดเกี่ยวกับผลงานวิจัยทางจิตวิทยาบางอย่าง
แต่หลักฐานที่มีอยู่ไม่อาจจะบอกได้ว่า  การพินิจภายในนั้นเชื่อถือได้ขนาดไหนในสถานการณ์ปกติ 
การแก้ปัญหาความเอนเอียงที่เกิดจากการแปลสิ่งเร้าผิดประเภทนี้  อาจเป็นไปได้ด้วยการศึกษาเรื่องความเอนเอียง  และเรื่องการเกิดขึ้นใต้จิตสำนึกของความเอนเอียง
องค์ประกอบ

นักวิชาการ  (Emily Pronin)  ที่บัญญัติใช้คำว่า "introspection illusion" เป็นครั้งแรกอธิบายว่า  เป็นการแปลสิ่งเร้าผิดที่มีองค์ประกอบ 4 อย่างคือ
เราให้ความสำคัญกับหลักฐานที่มาจากการพินิจภายใน (introspection) เมื่อทำการประเมินตนเอง
เราไม่ให้ความสำคัญกับหลักฐานที่มาจากการพินิจภายใน  เมื่อทำการประเมินผู้อื่น
เราไม่สนใจพฤติกรรมของตนเองเมื่อทำการประเมินตน  (แต่ใส่ใจในพฤติกรรมของผู้อื่น เมื่อทำการประเมินผู้อื่น)
เราให้ความสำคัญการพินิจภายในของตนมากกว่าของผู้อื่น และไม่ใช่เพียงว่า  เป็นเพราะขาดข้อมูลเกี่ยวกับการพินิจภายในของผู้อื่น  แต่เป็นเพราะคิดว่าการพินิจภายในของตนเท่านั้นเชื่อถือได้
ความเชื่อถือไม่ได้ของการพินิจภายใน > องค์ประกอบของความแม่นยำ

นิสเบ็ตต์และวิลสันมีสมมติฐานเกี่ยวกับองค์ประกอบที่มีอิทธิพลต่อความแม่นยำของการพินิจทางประชานภายในที่รายงานด้วยตนเอง คือ
ความเข้าถึงได้ง่าย  (Availability) คือ  สิ่งเร้าที่ชัดเจน (เนื่องจากพึ่งเกิดขึ้นหรือว่าน่าจดจำ) ที่สามารถระลึกถึงได้ง่ายกว่า  ก็จะได้รับพิจารณาว่าเป็นเหตุของการตอบสนองที่เกิดขึ้นหรือไม่
ความพอเป็นไปได้  (Plausibility) คือ สิ่งเร้าที่เราเห็นว่า  มีโอกาสเพียงพอที่จะเป็นเหตุของปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้น  ก็จะมีอิทธิพลต่อการรายงานถึงสิ่งเร้านั้นว่าเป็นเหตุ
การย้ายออกไปตามเวลา  (Removal in time) คือ  การเกิดขึ้นของปรากฏการณ์ยิ่งผ่านมาแล้วนานเท่าไร  ก็จะเข้าถึงได้ยากขึ้น  คือระลึกถึงได้อย่างแม่นยำน้อยลงเท่านั้น
กลไกการตัดสินใจ  (Mechanics of judgment) มีองค์ประกอบทางการตัดสินใจที่เราไม่รู้ว่ามีอิทธิพลต่อเรา  ทำให้การรายงานตนมีความคลาดเคลื่อน
สิ่งแวดล้อม  (Context) การเพ่งเล็งใส่ใจในสิ่งแวดล้อมของวัตถุ  จะทำให้เขวไปจากการประเมินวัตถุนั้น ๆ และสามารถทำให้เราเชื่ออย่างผิด ๆ ว่า  สิ่งแวดล้อมของวัตถุเป็นตัวแทนของวัตถุนั้น
การไม่เกิดขึ้นของเหตุการณ์  (Nonevents) คือ  การไม่เกิดขึ้นของเหตุการณ์จะมีความชัดเจนน้อยกว่า  แล้วเข้าถึงได้ยากมากกว่า  ทำให้การไม่เกิดขึ้นของเหตุการณ์มีอิทธิพลน้อยมากต่อการรายงานตน
พฤติกรรม (ของผู้อื่น)ที่ไม่ใช้เสียง  (Nonverbal behavior) คือ แม้ว่าเราจะได้รับข้อมูลมหาศาลเกี่ยวกับคนอื่นโดยพฤติกรรมที่ไม่ใช้เสียง แต่สมรรถภาพการสื่อสารที่ดีของคำพูด  และความยากลำบากในการแปลพฤติกรรมอื่น ๆ ให้เป็นข้อมูลที่เกี่ยวกับคำพูด  ทำให้มีการรายงานถึงพฤติกรรมเหล่านี้น้อยกว่า
ความแตกต่างกันระหว่างขนาดของเหตุและผล   คือ  ดูเหมือนว่า  การสมมุติว่า  เหตุที่มีขนาดหนึ่ง  จะสามารถทำให้เกิดผลที่มีขนาดใกล้ ๆ กัน  จะเป็นเรื่องที่เป็นไปโดยธรรมชาติ  ดังนั้น  เราอาจจะไม่เห็นความสัมพันธ์ระหว่างเหตุและผลที่มีขนาดต่างกัน  (เช่นไม่สามารถเชื่อมโยงการเริ่มใช้ยาฆ่าแมลงที่เป็นเรื่องเล็กน้อย  ว่าเป็นเหตุของความเปลี่ยนแปลงที่กว้างขวางซับซ้อนที่เป็นผลในสิ่งแวดล้อม)