stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
นิโกลัส ตาเกลียฟิโก
สถิติอาชีพ > สโมสร

| สโมสร | ฤดูกาล | ลีก> ดิวิชัน | ลีก> ลงเล่น | ลีก> ประตู | ฟุตบอลถ้วย> ลงเล่น | ฟุตบอลถ้วย> ประตู | ทวีป> ลงเล่น | ทวีป> ประตู | รายการอื่น> ลงเล่น | รายการอื่น> ประตู | รวม> ลงเล่น | รวม> ประตู |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| แบนฟิลด์ | 2010–11 | ปริเมราดิบิซิออน | 9 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 9 | 0 |
| แบนฟิลด์ | 2011–12 | ปริเมราดิบิซิออน | 33 | 1 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 33 | 1 |
| แบนฟิลด์ | 2013–14 | ปริเมราเบนาซิโอนัล | 34 | 0 | 2 | 1 | – | – | 0 | 0 | 36 | 1 |
| แบนฟิลด์ | 2014 | ปริเมราดิบิซิออน | 14 | 1 | 0 | 0 | – | – | 0 | 0 | 14 | 1 |
| แบนฟิลด์ | รวม | รวม | 90 | 2 | 2 | 1 | 0 | 0 | 0 | 0 | 92 | 3 |
| เรอัลมูร์เซีย (ยืมตัว) | 2012–13 | เซกุนดาดิบิซิออน | 27 | 0 | 1 | 0 | – | – | – | – | 28 | 0 |
| อินเดเปนดิเอนเต | 2015 | ปริเมราดิบิซิออน | 31 | 1 | 2 | 0 | 6 | 0 | 0 | 0 | 39 | 1 |
| อินเดเปนดิเอนเต | 2016 | ปริเมราดิบิซิออน | 16 | 1 | 2 | 0 | 4 | 0 | 3 | 0 | 25 | 1 |
| อินเดเปนดิเอนเต | 2016–17 | ปริเมราดิบิซิออน | 29 | 0 | 1 | 0 | 11 | 0 | 2 | 0 | 43 | 0 |
| อินเดเปนดิเอนเต | 2017–18 | ปริเมราดิบิซิออน | 9 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 9 | 0 |
| อินเดเปนดิเอนเต | รวม | รวม | 85 | 2 | 5 | 0 | 21 | 0 | 5 | 0 | 116 | 2 |
| อายักซ์ | 2017–18 | เอเรอดีวีซี | 15 | 1 | 0 | 0 | 0 | 0 | – | – | 15 | 1 |
| อายักซ์ | 2018–19 | เอเรอดีวีซี | 29 | 2 | 2 | 1 | 15 | 3 | – | – | 46 | 6 |
| อายักซ์ | 2019–20 | เอเรอดีวีซี | 24 | 3 | 3 | 0 | 11 | 2 | 0 | 0 | 38 | 5 |
| อายักซ์ | 2020–21 | เอเรอดีวีซี | 17 | 0 | 3 | 0 | 7 | 0 | – | – | 27 | 0 |
| อายักซ์ | รวม | รวม | 85 | 6 | 8 | 1 | 33 | 5 | 0 | 0 | 126 | 12 |
| รวมทั้งหมด | รวมทั้งหมด | รวมทั้งหมด | 287 | 10 | 16 | 2 | 54 | 5 | 5 | 0 | 362 | 17 |
↑  ลงเล่นในโกปาอาร์เจนตินา, โกปาเดลเรย์และเคเอ็นวีบีคัพ
1 2 3  ลงเล่นในโกปาซูดาเมริกานา
1 2  ลงเล่นในตอร์เนโอสเดเบราโน
↑  ลงเล่นในยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก
↑  ลงเล่นในยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก 10 นัด ทำได้ 2 ประตู, ลงเล่นในยูฟ่ายูโรปาลีก 1 นัด
↑  ลงเล่นในยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก 6 นัด ทำได้ 2 ประตู, ลงเล่นในยูฟ่ายูโรปาลีก 1 นัด
สถิติอาชีพ > ทีมชาติ

| อาร์เจนตินา> ปี | อาร์เจนตินา> ลงเล่น | อาร์เจนตินา> ประตู |
| --- | --- | --- |
| 2017 | 1 | 0 |
| 2018 | 11 | 0 |
| 2019 | 13 | 0 |
| 2020 | 3 | 0 |
| รวม | 28 | 0 |
เกียรติประวัติ > สโมสร

อินเดเปนดิเอนเต
โกปาซูดาเมริกานา: 2017
อายักซ์
เอเรอดีวีซี: 2018–19
เคเอ็นวีบีคัพ: 2018–19
เกียรติประวัติ > ทีมชาติ

อาร์เจนตินา
ฟุตบอลโลก: 2022
ซูเปร์กลาซิโกเดลัสอาเมริกัส: 2017, 2019
โกปาอาเมริกา: 2021
เกียรติประวัติ > รางวัลส่วนตัว

ผู้เล่นยอดเยื่ยมประจำเดือนของเอเรอดีวีซี: พฤศจิกายน 2018
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลของ นิโกลัส ตาเกลียฟิโก ที่ ซ็อกเกอร์เวย์
สถิติ at Football-Lineups.com
| ด ค กผู้เล่นชุดปัจจุบันของออแล็งปิกลียอแน  |
| --- | --- |
 1 ลอปึช  2 Yanga-Mbiwa  3 ตาเกลียฟิโก  5 Denayer (c)  6 Marcelo  8 Aouar  9 แดมเบเล  10 Traoré  12 T. Mendes  14 Dubois  16 Racioppi  17 โบอาเท็ง  19 Gouiri  20 Marçal  22 Jean Lucas  23 Tete  24 Cheikh  25 Caqueret  26 Solet  27 Cornet  28 Y. Koné  29 Tousart  30 Tătărușanu  35 Fofana  ผู้จัดการ: Peter Bosz
บีร์ฆิเนีย บ็อลเทิน

| บีร์ฆิเนีย บ็อลเทิน |
| --- | --- |
ภาพถ่ายของ บีร์ฆิเนีย บ็อลเทิน
เกิด: ค.ศ. 1870 ซานลุยส์ หรือ ซานฮวน, อาร์เจนตินา
เสียชีวิต: ค.ศ. 1960 มอนเตวิเดโอ, อุรุกวัย
อาชีพ: นักข่าว นักกิจกรรม
มีชื่อเสียงจาก: เผยแพร่หนังสือพิมพ์อนาธิปไตย จัดตั้งการเดินขบวนเมย์เดย์เป็นครั้งแรกในทวีปอเมริกาใต้
บีร์ฆิเนีย บ็อลเทิน (ค.ศ. 1870 – 1960) เป็นนักข่าวและนักกิจกรรมอนาธิปไตยและสตรีนิยมชาวอาร์เจนตินาเชื้อสายเยอรมัน เธอได้ถูกยกย่องว่าเป็นนักพูดที่มีพรสวรรค์ และถูกถือว่าเป็นหนึ่งในผู้ริเริ่มการต่อสู้เพื่อสิทธิสตรีในประเทศอาร์เจนตินา ใน ค.ศ. 1902 เธอถูกเนรเทศไปอยู่ที่ประเทศอุรุกวัย ซึ่งเป็นที่ที่เธออาศัยอยู่จนกระทั่งถึงแก่กรรม
ประวัติ

บีร์ฆิเนีย บ็อลเทิน เป็นลูกสาวของผู้อพยพชาวเยอรมัน เธอเกิดเมื่อ ค.ศ. 1870 ในประเทศอาร์เจนตินา เมืองซานลุยส์หรือซานฆวนไม่แน่ชัด เธอใช้ชีวิตวัยเด็กในรัฐซานฆวน และย้ายไปอาศัยที่เมืองโรซาริโอเมื่ออายุ 14 ปี หลังจากก้าวเข้าสู่วัยผู้ใหญ่ เธอได้ทำงานเป็นช่างทำรองเท้าและคนงานโรงงานน้ำตาล ขณะทำงานเป็นช่างทำรองเท้าเธอได้พบกับผู้จัดตั้งสหภาพแรงงานรองเท้า ฆวน มาร์เกซ ซึ่งพวกเขาได้สมรสกันในภายหลัง ด้วยความที่เธอรู้จักกับ ปีเอโตร โกรี (Pietro Gori) จึงทำให้เธอได้เข้ามาสู่แวดวงแนวคิดอนาธิปไตย ภายหลังจากการทำกิจกรรมในขบวนการแรงงาน อนาธิปไตย และสตรีนิยมเป็นเวลาหลายปี ใน ค.ศ. 1902 เธอถูกเนรเทศไปยังอุรุกวัยตามกฎหมายถิ่นที่อยู่ (สเปน: Ley de Residencia) ของอาร์เจนตินาในขณะนั้น
ความเคลื่อนไหว

ใน ค.ศ. 1888 บ็อลเทินได้มาเป็นหนึ่งในผู้จัดพิมพ์ของหนังสือพิมพ์อนาธิปไตยสำนักแรก ๆ สำนักหนึ่งในอาร์เจนตินาชื่อ El Obrero Panadero de Rosario (ไทย: คนงานร้านขนมปังแห่งโรซาริโอ) ใน ค.ศ. 1889 เธอได้จัดตั้งการเดินขบวนและการนัดหยุดงานในภายหลังของช่างเย็บผ้าหญิงในโรซาริโอ ซึ่งนี่อาจเป็นการนัดหยุดงานของคนทำงานเพศหญิงเป็นครั้งแรกในอาร์เจนตินา
ใน ค.ศ. 1890 บีร์ฆิเนีย บ็อลเทิน, โรมูโล โอวีดี (Romulo Ovidi) และ ฟรันซิสโก เบร์ริ (Francisco Berri) เป็นผู้จัดงานหลักของการเดินขบวนเมย์เดย์ครั้งแรก ๆ บรรณาธิการคนอื่น ๆ ของ El Obrero Panadero de Rosario ก็มีหน้าที่ที่สำคัญไม่แพ้กันในการจัดงานเดินขบวนแต่ละครั้ง ในวันที่ 30 เมษายน ค.ศ. 1890 (หนึ่งวันก่อนการเดินขบวน) เธอถูกควบคุมตัวและสอบสวนโดยกองกำลังตำรวจท้องถิ่นด้วยข้อหาการแจกใบปลิวข้างนอกโรงงานหลัก ๆ ภายในพื้นที่ ระหว่างการเดินขบวนเมย์เดย์ เธอได้เดินนำคนทำงานจำนวนหลักพันคนกลุ่มหนึ่งไปยังปลาซาโลเปซ (Plaza Lopez) ซึ่งในขณะนั้นอยู่ในเขตชานเมืองของโรซาริโอ ตลอดการเดินขบวนเธอถือธงแดง ซึ่งมีข้อความเขียนไว้ว่า "Primero de Mayo - Fraternidad Universal; Los trabajadores de Rosario cumplimos las disposiciones del Comité Obrero Internacional de París" (ไทย: วันที่หนึ่งเมษายน - ภราดรภาพสากล; คนทำงานเมืองโรซาริโอกระทำตามข้อกำหนดของสภาแรงงานสากลแห่งปารีส)หลังจากถูกเนรเทศไปยังอุรุกวัย เธอได้สานต่อการต่อสู้ของเธอในมอนเตวิเดโอ
ความเคลื่อนไหว > La Voz de la Mujer

บ็อลเทินอาจมีส่วนร่วมในการจัดพิมพ์หนังสือพิมพ์ชื่อว่า La Voz de la Mujer (ไทย: เสียงของผู้หญิง) ซึ่งได้ถูกตีพิมพ์ออกมาเก้าฉบับในเมืองโรซาริโอระหว่างวันที่ 8 มกราคม ค.ศ. 1896 ถึงวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1897 และได้ถูกรื้อฟื้นขึ้นใหม่เป็นระยะเวลาสั้น ๆ ใน ค.ศ. 1901 สิ่งพิมพ์ที่คล้ายกันและมีชื่อเดียวกันนั้นได้มีรายงานว่าถูกตีพิมพ์ขึ้นในภายหลังที่เมืองมอนเตวิเดโอ ซึ่งมีการเสนอขึ้นว่าบ็อลเทินอาจเป็นผู้ก่อตั้งขึ้นมาและทำหน้าที่เป็นบรรณาธิการภายหลังที่เธอถูกเนรเทศ
ความเคลื่อนไหว > La Nueva Senda

ในอุรุกวัย บ็อลเทินได้สานต่องานกิจกรรมของเธอ โดยได้จัดพิมพ์หนังสือพิมพ์ชื่อว่า La Nueva Senda (ไทย: เส้นทางใหม่) ระหว่าง ค.ศ. 1909 ถึง 1910
ความเคลื่อนไหว > สิ่งตีพิมพ์อื่น

เธอได้เผยแพร่บทความหลายชิ้นในวารสารและหนังสือพิมพ์ลัทธิอนาธิปไตย-คอมมิวนิสต์ ที่เป็นที่รู้จักที่สุดมีชื่อว่า La Protesta และ La Protesta Humana
มรดก > สวนสาธารณะ

สวนสาธารณะแห่งหนึ่งในเขตปูเอร์โตมาเดโรของบัวโนสไอเรสถูกตั้งชื่อตามเธอเพื่อเป็นเกียรติแด่เธอ
มรดก > ภาพยนตร์

ใน ค.ศ. 2007 รัฐบาลรัฐซานลุยส์ในอาร์เจนตินาได้ลงทุนในการถ่ายทำภาพยนตร์เพื่อเป็นเกียรติแด่ บีร์ฆิเนีย บ็อลเทิน โดยมีเนื้อหาเกี่ยวกับชีวิตของบ็อลเทิน คตินิยมสิทธิสตรีแบบอนาธิปไตย และสภาพทางสังคมซึ่งนำไปสู่การตีพิมพ์หนังสือพิมพ์ La Voz de la Mujer ซึ่งมีชื่อว่า Ni dios, ni patrón, ni marido (ไทย: ไม่มีพระเจ้า ไม่มีเจ้านาย ไม่มีสามี) ซึ่งตั้งตามคติพจน์อันหนึ่งของหนังสือพิมพ์ฉบับนั้น โดยมี ฆูลิเอตา ดิอัซ (Julieta Díaz) รับบทเป็น บีร์ฆิเนีย บ็อลเทิน ภาพยนตร์เรื่องนี้ซึ่งออกฉายในวันที่ 29 เมษายน 2010 ในอาร์เจนตินามี เลารา มาญญา (Laura Mañá) เป็นผู้กำกับชาวสเปน
ปัสกวล เปเรซ

| ปัสกวล เปเรซ |
| --- | --- |
เกิด: ปัสกวล นิโกลัส เปเรซ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2469
| สถิติเหรียญโอลิมปิก> มวยสากลสมัครเล่น.โอลิมปิก |
| --- | --- | --- |
|  |  ลอนดอน 1948 | ฟลายเวท |
ปัสกวล นิโกลัส เปเรซ (สเปน: Pascual Nicolás Pérez) นักมวยสากลชาวอาร์เจนตินา
เริ่มชกมวยสากล

เปเรซเป็นมวยร่างเล็ก สูงเพียง 5 ฟุต แต่มีความคล่องตัวและรวดเร็ว เคยชกมวยสากลสมัครเล่นได้เหรียญทองกีฬาโอลิมปิกที่ลอนดอน ก่อนจะหันมาชกมวยสากลอาชีพเมื่อ พ.ศ. 2495
เปเรซชกมวยอาชีพเพียง 7 ครั้ง ก็ได้ครองแชมป์อาร์เจนตินารุ่น 105 ปอนด์ จากนั้นชกชนะรวดอีก 16 ครั้งจึงได้ขึ้นชกกับโยชิโอะ ชิราอิ แชมป์โลกเดอะริงและไลนีลรุ่นฟลายเวทในขณะนั้น ผลการชกปรากฏว่าเสมอกัน ชิราอิจึงตัดสินใจขึ้นชกป้องกันตำแหน่งกับเปเรซในการชกครั้งต่อมา คราวนี้เปเรซเป็นฝ่ายชนะคะแนน คว้าแชมป์โลกมาครองได้สำเร็จ ชิราอิขอแก้มืออีกครั้ง คราวนี้เปเรซเป็นฝ่ายชนะน็อกในยกที่ 5 จนชิราอิตัดสินใจแขวนนวมไปในที่สุด
แชมป์โลกผู้ยิ่งยง

เปเรซขึ้นชกป้องกันตำแหน่งไว้ได้หลายครั้ง ชกชนะนักมวยชั้นนำในยุคนั้นหลายคน ทั้งเลโอ เอสปีโนซา, รามอย เอเตรียล, ซาดาโอะ ยาโออิตะ และดอมมี เออร์ซัว จนกระทั่งมาเสียแชมป์ แพ้คะแนน โผน กิ่งเพชร ในการชกป้องกันแชมป์ครั้งที่ 10 เปเรซขอชิงแชมป์แก้มือกับโผนอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นฝ่ายแพ้ ที.เค.โอ. แก้มือไม่สำเร็จ จากนั้น เปเรซไม่มีโอกาสขึ้นชิงแชมป์โลกอีกเลย
แขวนนวม

เปเรซยังขึ้นชกชนะอีก 28 ครั้ง ก่อนจะมาแพ้คะแนน เลโอ ซูลูตา นักชกฟิลิปปินส์ จากนั้นแพ้อีก 3 ครั้งรวด โดยเป็นการแพ้แบบไม่ครบยก 2 ครั้ง รวมทั้งแพ้น็อก "ไอ้แมงป่อง" เอเฟรน ตอร์เรส ยก 3 เปเรซจึงตัดสินใจแขวนนวมไปเมื่อ พ.ศ. 2507
เสียชีวิตเมื่อ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2520 เนื่องจากประสบปัญหาในชีวิต ภรรยาเลิก ติดสุรา และถูกให้ออกจากงาน  รวมอายุได้ 50 ปี
เกียรติประวัติ

เหรียญเงินกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1948 ที่ ลอนดอน สหราชอาณาจักร
แชมป์มวยสากลประเทศอาร์เจนตินา (AFB)​ รุ่นฟลายเวท
ชิง, 11 พฤศจิกายน 2496 ชนะทีเคโอ มาร์เซโล กิโรกา​ ( อาร์เจนตินา) ยก 4 ที่ เอสตาดิโอ ลูนา ปาร์ก​ บัวโนสไอเรส​ ประเทศอาร์เจนตินา​
ป้องกันตำแหน่งครั้งที่ 1, 8 มกราคม 2497 ชนะอาร์ทีดี เนสตอร์ โรฮัส ( อาร์เจนตินา) ยก 2 ที่ ซานเฟร์นันโดเดลบาเยเดกาตามาร์กา ประเทศอาร์เจนตินา
แชมป์โลก NBA, เดอะริงและไลนีลรุ่นฟลายเวท (2497 – 2503)
ชิง, 26 พฤศจิกายน 2497  ชนะคะแนน โยชิโอะ ชิราอิ ( ญี่ปุ่น) ที่ สนามกีฬาโครากูเอ็ง โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น​
ป้องกันตำแหน่งครั้งที่ 1, 30 พฤษภาคม 2498 ชนะน็อก โยชิโอะ ชิราอิ ( ญี่ปุ่น) ยก 5 ที่ สนามกีฬาโครากูเอ็ง โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
ป้องกันตำแหน่งครั้งที่ 2, 11 มกราคม 2499  ชนะคะแนน เลโอ เอสปีโนซา ( ฟิลิปปินส์​) ที่ เอสตาดิโอ ลูนาร์ ปาร์ก บัวโนสไอเรส ประเทศอาร์เจนตินา
ป้องกันตำแหน่งครั้งที่ 3, 30 มิถุนายน 2499 ชนะทีเคโอ โอสการ์ ซัวเรซ ( คิวบา) ยก 11 ที่ ปาลาซิโอ กอนตาดอร์ กัสตอน เกลฟิ มอนเตวิเดโอ ​ประเทศอุรุกวัย​
ป้องกันตำแหน่งครั้งที่ 4, 30 มีนาคม 2500 ชนะน็อก ได ดอเวอร์​ ( สหราชอาณาจักร​) ยก 1 ที่ เอสตาดิโอ เปโดร บิเดไกน์ ​(สนามประจำสโมสรซานโลเรนโซเดอัลมาโกร) บัวโนสไอเรส ประเทศอาร์เจนตินา
ป้องกันตำแหน่งครั้งที่ 5, 7 ธันวาคม 2500 ชนะน็อก ยัง มาร์ติน​ ( สเปน​) ยก 3 ที่ ลา บอมโบเนรา​ (สนามประจำสโมสรกลุบอัตเลติโกโบกายูนิออร์ส) ลา โบกา​ บัวโนสไอเรส อาร์เจนตินา
ป้องกันตำแหน่งครั้งที่ 6, 19 เมษายน 2501 ชนะคะแนน รามอน อาริอัส ( เวเนซุเอลา) ที่ นวยโบ ซิอาโก เด การากัส​ การากัส เวเนซุเอลา​
ป้องกันตำแหน่งครั้งที่ 7, 15 ธันวาคม 2501 ชนะคะแนน ดอมมี เออร์ซัว ( ฟิลิปปินส์) ที่ รีซัล เมมโทเรียล สปอร์ตคอมเพล็กซ์ มะนิลา​ ประเทศฟิลิปปินส์​
ป้องกันตำแหน่งครั้งที่ 8, 10 สิงหาคม 2502  ชนะคะแนน เค็นจิ โยเนกูระ ( ญี่ปุ่น) ที่ ศูนย์กีฬาในร่มโตเกียว โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น​
ป้องกันตำแหน่งครั้งที่ 9, 5 พฤศจิกายน 2502 ชนะทีเคโอ ซาดาโอะ ยาโออิตะ ( ญี่ปุ่น) ยก 13 ที่ มารูเซ็นอินเท็คโอซากะพูล​ โอซากะ​ ประเทศญี่ปุ่น​
เสียแชมป์, 16 เมษายน 2503 แพ้คะแนน โผน กิ่งเพชร ( ไทย) ที่ สนามมวยเวทีลุมพินี จังหวัดพระนคร​ ประเทศไทย​
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
ชิงแชมป์โลก NBA, เดอะริงและไลนีลรุ่นฟลายเวท 22 กันยายน 2503 แพ้ทีเคโอ ยก 8 โผน กิ่งเพชร ( ไทย) ที่ แกรนด์โอลิมปิกออดิทอเรียม​ ลอสแอนเจลิส สหรัฐ
มีชื่อบรรจุในหอเกียรติยศ (Hall of Fame) ของสมาคมมวยโลก (WBA)
ได้รับการยกย่องให้เป็นแชมป์โลกตลอดกาลในรุ่นฟลายเวท ของสมาคมมวยโลก (WBA)
ปัสกวล เปเรซ ชกกับ โยชิโอะ ชิราอิ ในปี พ.ศ. 2497 เปรเรซชนะได้ครองแชมป์โลกเดอะริงรุ่นฟลายเวท
พระเจ้าซันโชที่ 1 แห่งเลออน

| พระเจ้าซันโชที่ 1 แห่งเลออน |
| --- | --- |
จุลจิตรกรรมของพระเจ้าซันโชที่ 1 จากตุมโบ อา ในอาสนวิหารซานเตียโกเดกอมโปสเตลา
กษัตริย์แห่งเลออน
ครองราชย์: ค.ศ. 956–958 (ครั้งที่ 1) ค.ศ. 960–966 (ครั้งที่ 2)
รัชกาลก่อนหน้า: พระเจ้าออร์ดอญโญที่ 3 แห่งเลออน (ครั้งที่ 1) พระเจ้าออร์ดอญโญที่ 4 แห่งเลออน (ครั้งที่ 2)
รัชกาลถัดไป: พระเจ้าออร์ดอญโญที่ 4 แห่งเลออน (ครั้งที่ 1) พระเจ้ารามิโรที่ 3 แห่งเลออน (ครั้งที่ 2)
ประสูติ: ค.ศ. 932
สิ้นพระชนม์: ค.ศ. 966
ฝังพระศพ: มหาวิหารนักบุญอิซิโดโร
พระมเหสี: เตเรซา อันซูเรซ
พระบุตร: พระเจ้ารามิโรที่ 3 แห่งเลออน อูร์รากา
ราชวงศ์: อัสตูเรียส-เลออน
พระบิดา: พระเจ้ารามิโรที่ 2 แห่งเลออน
พระมารดา: อูร์รากา ซันเชซแห่งปัมโปลนา
ซันโชที่ 1 (สเปน: Sancho I; เลออน: Sanchu I) หรือ ซันโชผู้ตัวอ้วน (สเปน: Sancho El Craso; เลออน: Sanchu El Crasu) ครองราชย์เป็นกษัตริย์ของอาณาจักรเลออนตั้งแต่ปี ค.ศ. 956 เป็นพระโอรสคนเล็กของพระเจ้ารามิโรที่ 2 แห่งเลออน
หลังสืบทอดตำแหน่งต่อจากพระเจ้าออร์ดอญโญที่ 2 พระเชษฐา พระเจ้าซันโชถูกล้มล้างอำนาจด้วยการก่อปฏิวัติของกลุ่มขุนนางและถูกแทนที่โดยพระเจ้าออร์ดอญโญที่ 4 ซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องของพระองค์ พระเจ้าซันโชร้องขอความช่วยเหลือจากกาหลิบอับดุรเราะห์มานที่ 3 ชาวอุมัยยัดที่ช่วยเอาบัลลังก์กลับมาให้พระองค์ในปี ค.ศ. 960
พระราชประวัติ

ซันโชเป็นพระโอรสของพระเจ้ารามิโรที่ 2 แห่งเลออนกับพระมเหสีคนที่สอง พระราชินีอูร์รากา ซันเชซ ทรงเป็นพระนัดดาของพระเจ้าซันโช การ์เซสที่ 1 กับโตดาแห่งปัมโปลนา ผู้สืบทอดตำแหน่งต่อจากพระเจ้ารามิโรคือพระเจ้าออร์ดอญโญที่ 3 พระโอรส ในปี ค.ศ. 951 โดยมีการคัดค้านจากอินฟันเตซันโชที่โต้แย้งว่าราชบัลลังก์เลออนเป็นของพระองค์ ซันโชได้รับการสนับสนุนจากกลุ่มขุนนาง, พระอัยกา โตดา และเฟร์นัน กอนซาเลซ เคานต์แห่งกัสติยา พระเชษฐภาดาของพระเจ้าออร์ดอญโญ พระเจ้าออร์ดอญโญปราบคนกลุ่มนี้ได้ที่ข้างกำแพงเมืองเลออน
พระเจ้าออร์ดอญโญสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 956 พระเจ้าซันโชจึงยึดบัลลังก์เลออนมา แต่สองปีต่อมากลับถูกคัดค้านเพราะทรงอ้วนเกินไป พระองค์ถูกปลดลงจากบัลลังก์โดยกลุ่มขุนนางเลออนและกัสติยา ซึ่งนำโดยเคานต์เฟร์นัน กอนซาเลซ ที่ประกาศให้พระเจ้าออร์ดอญโญที่ 4 เป็นกษัตริย์
ต่อมาซันโชหันไปหาพระอัยกี พระราชินีโตดาแห่งปัมโปลนา เพื่อขอให้ช่วยกอบกู้ราชอาณาจักรของพระองค์กลับคืนมา และหันไปหาอับดุรเราะห์มานที่ 3 กาหลิบแห่งกอร์โดบา ทรงขอให้ฮัสดะอี อิบน์ ชัปรุต แพทย์ที่ราชสำนักของกาหลิบช่วยรักษาพระองค์ และขอให้กาหลิบช่วยกอบกู้บัลลังก์เลออน แลกกับพื้นที่ส่วนน้อยบนที่ราบลุ่มแม่น้ำดูเอโร
พระราชินีโตดา พระเจ้าซันโชที่ 1 และพระมเหสีของพระองค์ เตเรซา อันซูเรซ เดินทางไปกอร์โดบาในปี ค.ศ. 958 ฮัสดะอี อิบน์ ชัปรุตรักษาอาการอ้วนของพระองค์ด้วยการให้พระองค์ดื่มเท่าที่จำเป็นเป็นเวลาสี่สิบวัน ต่อมาด้วยการลงนามในข้อตกลง กองทัพมุสลิมและปัมโปลนายึดซาโมราได้ในฤดูใบไม้ผลิปี ค.ศ. 959 และยึดเลออนได้ในปี ค.ศ. 960 ทำให้พระเจ้าซันโชที่ 1 ได้กลับไปเป็นกษัตริย์ พระเจ้าออร์ดอญโญที่ 4 หนีไปอัสตูเรียส
เพียงไม่นานพระเจ้าซันโชที่ 1 ก็ลืมข้อตกลงที่ทำไว้กับชาวมุสลิมที่ต่อมาหันสนับสนุนออร์ดอญโญที่ 4 ในปลายรัชสมัยของพระองค์ กลุ่มกบฏขุนนางได้ยึดและปลดปล่อยกัสติยาเป็นอิสระ และเคานต์แห่งกาลิเซียมีอำนาจแข็งแกร่งขึ้น
ในปี ค.ศ. 966 รัชสมัยของพระองค์สิ้นสุดลงเมื่อทรงสิ้นพระชนม์จากการถูกวางยาพิษ ผู้สืบทอดตำแหน่งต่อจากพระองค์คือพระเจ้ารามิโรที่ 3 แห่งเลออน พระโอรส
พระเจ้าออร์ดอญโญที่ 4 แห่งเลออน

| พระเจ้าออร์ดอญโญที่ 4 |
| --- | --- |

กษัตริย์แห่งเลออน
ครองราชย์: ค.ศ. 958–960
รัชกาลก่อนหน้า: พระเจ้าซันโชที่ 1 แห่งเลออน
รัชกาลถัดไป: พระเจ้าซันโชที่ 1 แห่งเลออน
ประสูติ: ประมาณ ค.ศ. 926
สิ้นพระชนม์: ประมาณ ค.ศ. 962 หรือ 963
ฝังพระศพ: มหาวิหารนักบุญอิซิโดโร
พระมเหสี: อูร์รากา เฟร์นันเดซ
ราชวงศ์: อัสตูเรียส-เลออน
พระบิดา: พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 4 แห่งเลออน
พระมารดา: โอเนกา ซันเชซแห่งปัมโปลนา
พระเจ้าออร์ดอญโญที่ 4 (สเปน: Ordoño IV; เลออน: Ordoñu IV) หรือ พระเจ้าออร์ดอญโญผู้เลวร้าย (สเปน: Ordoño el Malo; เลออน: Ordoñu el Malu) เสด็จพระราชสมภพประมาณ ค.ศ. 926 สิ้นพระชนม์ประมาณ ค.ศ. 962 หรือ 963 ที่กอร์โดบา ครองราชย์เป็นกษัตริย์แห่งเลออนตั้งแต่ ค.ศ. 958 ถึง ค.ศ. 960 คั่นกลางระหว่างรัชสมัยของพระเจ้าซันโชที่ 1 แห่งเลออนเป็นเวลา 2 ปี
พระราชประวัติ

ออร์ดอญโญเป็นพระโอรสของพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 4 แห่งเลออนกับพระราชินีโอเนกา ซันเชซแห่งปัมโปลนา และเป็นพระภาติยะของพระเจ้ารามิโรที่ 2 แห่งเลออนและพระเจ้าการ์ซิอา ซันเชซที่ 1 แห่งปัมโปลนา
ในปี ค.ศ. 958 พระองค์ได้ประโยชน์จากการก่อกบฏของขุนนางเป็นระยะเวลาสองปีในรัชสมัยของพระเจ้าซันโชที่ 1 แห่งเลออน ทำให้ได้ขึ้นครองบัลลังก์ในระยะสั้น ๆ ขุนนางเลออน รวมถึงขุนนางกาลิเซียและขุนนางกัสติยาที่ไม่ซื่อสัตย์ เริ่มเบื่อหน่ายที่พระเจ้าซันโชผู้อ้วนท้วน พระองค์ได้รับความช่วยเหลือเป็นพิเศษจากเคานต์เฟร์นัน กอนซาเลซแห่งกัสติยา พระเชษฐภาดาซึ่งเป็นพระสสุระของพระองค์ ทว่าเคานต์เฟร์นันพ่ายแพ้กลุ่มพันธมิตรนาวาร์-อุมัยยัดที่ต่อสู้ในนามของพระเจ้าซันโชในปี ค.ศ. 960 และพระเจ้าออร์ดอญโญได้ถูกกดดัน หลังสูญเสียบัลลังก์ ออร์ดอญโญหนีไปอัสตูเรียสในตอนแรก ต่อมาทรงหนีไปบูร์โกสและได้ทอดทิ้งพระมเหสีที่นั่น ซึ่งทำให้พระองค์เสียการสนับสนุนจากเฟร์นัน กอนซาเลซที่หันไปเป็นพันธมิตรกับพระเจ้าการ์ซิอา ซันเชซที่ 1 แห่งปัมโปลนา เคานต์กัสติยาส่งตัวออร์ดอญโญไปให้กาหลิบอันนาศิรี ผู้บัญชาการพรมแดนตอนกลางในเมดินาเซลิ ซึ่งส่งพระองค์ต่อไปที่ราชสำนักของกาหลิบแห่งกอร์โดบา พระองค์ยอมจำนนและอ้อนวอนขอความช่วยเหลือ ในตอนแรกกาหลิบมีท่าทีว่าจะช่วยเหลือพระองค์ แต่พระเจ้าซันโช ศัตรูของพระองค์ ยื่นข้อเสนอขอความช่วยเหลือเช่นกันโดยแลกกับการยอมสวามิภักดิ์ การวางตัวเป็นกลางจึงเป็นประโยชน์ต่อกาหลิบมากกว่าการช่วยเหลืออร์ดอญโญที่ต่อมาสิ้นพระชนม์ในกอร์โดบาในช่วงที่ยังถูกปลดลงจากบัลลังก์
ปาโบล อัลโบรัน

| ปาโบล อัลโบรัน |
| --- | --- |
อัลโบรันในปีค.ศ. 2023
ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: ปาโบล โมเรโน เด อัลโบรัน เฟร์รันดิซ
รู้จักในชื่อ: ปาโบล อัลโบรัน
เกิด:  (1989-05-31) 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1989 (35 ปี) มาลากา สเปน
แนวเพลง: ลาตินป็อป ป็อป ฟลาเมงโก
อาชีพ: นักดนตรี นักร้อง นักแต่งเพลง
เครื่องดนตรี: กีตาร์และเปียโน
ช่วงปี: 2010 – ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: EMI Music Spain Trimeca, Warner Music Group ร่วมกับค่าย Parlophone

เว็บไซต์: pabloalboran.es
นักดนตรี
ปาโบล โมเรโน เด อัลโบรัน เฟร์รันดิซ (สเปน: Pablo Moreno de Alborán Ferrándiz; เกิดวันที่ 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1989) หรือรู้จักในนาม  ปาโบล อัลโบรัน (สเปน: Pablo Alborán) เป็นนักดนตรี นักร้อง และนักแต่งเพลงชาวสเปน ทั้งนี้อัลโบรันเคยได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแกรมมี 4 ครั้ง และรางวัลลาตินแกรมมี 29 ครั้ง
ชีวิตส่วนตัว

อัลโบรันได้ออกมาเปิดเผยว่าเป็นชายรักร่วมเพศ เมื่อเดือนมิถุนายน ปีค.ศ. 2020
สตูดิโออัลบั้ม

Pablo Alborán (2011)
Tanto (2012)
Terral (2014)
Prometo (2017)
Vértigo (2020)
La Cuarta Hoja (2022)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
ฟรันซิสโก กาฟาโร

ฟรันซิสโก กาฟาโร (สเปน: Francisco Cáffaro; เกิด 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2543) เป็นนักบาสเกตบอลวิทยาลัยชาวอาร์เจนตินาที่เล่นให้กับทีมเวอร์จิเนียคาวาไลเออส์ เขาเป็นตัวแทนของทีมบาสเกตบอลทีมชาติอาร์เจนตินาชุดใหญ่ในการแข่งขันกีฬาบาสเกตบอลชายในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 ชาย
ฟรันซิสโก บาราโย

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  ฟรันซิสโก อันโตเนียว บาราโย
วันเกิด:  5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1910(1910-02-05)
สถานที่เกิด:  โลสออร์โนส, อาร์เจนตินา
วันเสียชีวิต:  30 สิงหาคม ค.ศ. 2010(2010-08-30) (100 ปี)
สถานที่เสียชีวิต:  ลาปลาตา, อาร์เจนตินา
ตำแหน่ง:  กองหน้ารุก
สโมสรเยาวชน
:  โดเซเดอ็อกตูเบร
:  เอสตูเดียนเตสเอเลเป
:  คิมนาเซียเอเลเป
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  สโมสร |  ลงเล่น† |  (ประตู)† |
| 1928–1930 |  คิมนาเซียเอเลเป |   |   |
| 1931–1940 |  โบกาจูเนียส์ |  210 |  (181) |
ทีมชาติ
| 1930–1937 |  อาร์เจนตินา |  16 |  (7) |
 นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้ทีมสโมสร นับเฉพาะลงเล่นในประเทศ.  † ลงเล่น (ประตู). 
ฟรันซิสโก อันโตเนียว "ปันโช" บาราโย (สเปน: Francisco Antonio "Pancho" Varallo; 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1910 - 30 สิงหาคม ค.ศ. 2010) เป็นนักฟุตบอลชาวอาร์เจนตินาตำแหน่งกองหน้า เขาร่วมเล่นกับฟุตบอลทีมชาติอาร์เจนตินา ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1930 ถึง 1937 เขาเป็นผู้ร่วมเข้าแข่งขันกับทีมอาร์เจนตินาในฟุตบอลโลก 1930 เมื่ออายุได้ 20 ปีในขณะนั้น ถือเป็นผู้เล่นที่อายุน้อยที่สุดในการแข่งขันครั้งนั้น ในอาชีพของเขาชนะ 3 การแข่งขันกับสโมสรโบกาจูเนียส์ ทำประตูได้ 194 ประตู ถือเป็นผู้ทำประตูได้สูงสุดของสโมสรเป็นอันดับที่ 2
บาราโยเสยชีวิตในบ้านเกิดที่ลาปลาตา เมื่อวันที่ 30 สิงหาคม ค.ศ. 2010 มีอายุ 100 ปี ถือเป็นผู้ร่วมเข้าแข่งขันฟุตบอลโลก 1930 คนสุดท้ายที่เสียชีวิต
ปัสโต (ประเทศโคลอมเบีย)

"ปัสโต" เปลี่ยนทางมาที่นี่ สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ปัสโต (แก้ความกำกวม)
| ซานฮวนเดปัสโต บัสตอก |
| --- | --- |
เทศบาลและเมือง
ซานฮวนเดปัสโต
บนลงล่างและซ้ายไปขวา: ภาพมุมสูงของปัสโต ใกล้ภูเขาไฟกาเลรัส, อาสนวิหารปัสโต; จัตุรัสหลักเมืองปัสโต, ศาลาว่าการเมืองปัสโต, ขบวนพาเหรดในเทศกาลดำขาว, โรงละครอิมพีเรียล และโบสถ์นักบุญฟีลิปโป เนรี
สมญา: "เมืองแห่งความอัศจรรย์" (Ciudad Sorpresa) "เมืองเทววิทยา" (Ciudad Teológica) "ดินแดนแห่งกาเลรัส" (Tierra del Galeras)
คำขวัญ: นครสูงศักดิ์และภักดีสูงสุดซานฮวนเดปัสโต (Muy Noble Y Muy Leal Ciudad de San Juan de Pasto)
ซานฮวนเดปัสโตที่ตั้งในประเทศโคลอมเบีย
พิกัด: 01°12′28″N 77°16′38″W﻿ / ﻿1.20778°N 77.27722°W﻿ / 1.20778; -77.27722
ประเทศ:  โคลอมเบีย
ภูมิภาค: ภูมิภาคแปซิฟิก/ภูมิภาคแอนดีส
จังหวัด: นาริญโญ
ก่อตัั้ง: ค.ศ. 1537
จัดตั้ง: 24 มิถุนายน ค.ศ. 1539 (หุบเขาอาตริซ)
ผู้ก่อตั้ง: เซบัสเตียน เด เบลัลกาซาร์
ตั้งชื่อจาก: ยอห์นผู้ให้บัพติศมา
การปกครอง
 • ประเภท: เทศบาล
 • นายกเทศมนตรี: เปโดร บิเซนเต โอบันโด
พื้นที่
 • เทศบาลและเมือง: 1,099 ตร.กม. (424 ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง: 25.07 ตร.กม. (9.68 ตร.ไมล์)
ความสูง: 2,527 เมตร (8,291 ฟุต)
ประชากร (ค.ศ. 2018)
 • เทศบาลและเมือง: 392,930 คน
 • ความหนาแน่น: 360 คน/ตร.กม. (930 คน/ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง: 308,095 คน
 • ความหนาแน่นเขตเมือง: 12,000 คน/ตร.กม. (32,000 คน/ตร.ไมล์)
เดมะนิม: ปัสตูโซ
เขตเวลา: UTC-5 (เขตเวลาตะวันออก)
รหัสไปรษณีย์: 520001-520099
รหัสพื้นที่: 57 + 2
เว็บไซต์: เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาสเปน)
ปัสโต (สเปน: Pasto) มีชื่ออย่างเป็นทางการว่า ซานฮวนเดปัสโต (San Juan de Pasto) เป็นเทศบาลและเมืองหลักของจังหวัดนาริญโญของประเทศโคลอมเบีย โดยตั้งอยู่ใกล้กับภูเขาไฟกาเลรัสในหุบเขาอาตริซทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศในภูมิภาคแอนดีส
ประวัติ

ปัสโตก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1537 โดยเซบัสเตียน เด เบลัลกาซาร์ ผู้พิชิตชาวสเปน ใน ค.ศ. 1539 โลเรนโซ เด อัลดานา ได้ย้ายเมืองไปยังที่ตั้งปัจจุบัน และตั้งใหม่ในชื่อ "ซานฮวนเดปัสโต" โดยมีกวีโด บูเกลี ชาวอิตาลี สนับสนุนการพัฒนาด้านเศรษฐกิจ
ปัสโตเป็นศูนย์กลางการปกครอง วัฒนธรรม และศาสนาของภูมิภาคมาตั้งแต่สมัยอาณานิคม จึงได้ชื่อว่าเป็นเมืองศาสนศาสตร์แห่งโคลอมเบีย ในช่วงสงครามประกาศอิสรภาพกับสเปน ปัสโตเป็นเมืองอนุรักษนิยม และด้วยจุดยืนทางการเมืองนี้และที่ตั้งทางภูมิศาสตร์ หลังจากได้รับเอกราชปัสโตยังคงปลีกออกจากเมืองอื่น ๆ ในประเทศ
ชื่อของปัสโตสามารถสืบย้อนไปถึงคนพื้นเมืองที่อาศัยอยู่ในภูมิภาคนี้ในช่วงที่มีการบุกเบิกของชาวสเปน คือชาวปัสโต อย่างไรก็ตามชาวกิยาซิงกาก็ได้อาศัยอยู่ในหุบเขาอาตริซอยู่แล้ว ในการสำรวจสำมะโนประชากรโคลอมเบีย ค.ศ. 2018 มีผู้คน 163,873 คนที่ระบุตนเองว่าเป็นชาวปัสโต และในการสำรวจสำมะโนประชากรเอกวาดอร์ ค.ศ. 2010 มีผู้คน 1,409 คนที่ระบุตนเองว่าเป็นชาวปัสโต
ภูมิศาสตร์ > ภูมิประเทศ

พื้นที่ส่วนใหญ่ของปัสโตมีความสูงระหว่าง 2,520 เมตร (8,270 ฟุต) ถึง 2,700 เมตร (8,900 ฟุต) เหนือระดับน้ำทะเล ในขณะที่ชุมชนบางแห่งสูงกว่า 3,000 เมตร (9,800 ฟุต) บนด้านข้างของภูเขาไฟกาเลรัส ซึ่งอยู่ที่ 4,276 เมตร (14,029 ฟุต)
ภาพมุมสูงของปัสโต ถ่ายจากทิศเหนือ
เมืองพี่น้อง

ซานมิเกลเดตูกูมัน
ลาตากุงกา
เมเดยิน
พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 4 แห่งเลออน

| พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 4 |
| --- | --- |

กษัตริย์แห่งเลออน
ครองราชย์: ค.ศ. 925–931
รัชกาลก่อนหน้า: พระเจ้าฟรูเอลาที่ 2 แห่งเลออน
รัชกาลถัดไป: พระเจ้ารามิโรที่ 2 แห่งเลออน
ประสูติ: คริสตทศวรรษ 890
สิ้นพระชนม์: สิงหาคม ค.ศ. 933
ฝังพระศพ: มหาวิหารซันอิซิโดโร
พระมเหสี: โอเนกา ซันเชซแห่งปัมโปลนา
พระบุตร: พระเจ้าออร์ดอญโญที่ 4 แห่งเลออน ฟรูเอลา
ราชวงศ์: อัสตูร์-เลออเนส
พระบิดา: พระเจ้าออร์ดอญโญที่ 2 แห่งเลออน
พระมารดา: เอลบีรา เมเนนเดซ
ลายพระอภิไธย: 
อัลฟอนโซที่ 4 หรือ อัลฟอนโซผู้เป็นพระ (สเปน: Alfonso El Monje) สิ้นพระชนม์ ค.ศ. 933 ครองราชย์เป็นกษัตริย์แห่งเลออนและอัสตูเรียสตั้งแต่ ค.ศ. 926 ถึง ค.ศ. 932 ทรงเป็นพระโอรสของพระเจ้าออร์ดอนโญที่ 2 และเป็นผู้สืบทอดต่อตำแหน่งของพระเจ้าฟรูเอลาที่ 2 พระปิตุลา ทรงผนวชเป็นพระ, สละราชบัลลังก์ และพยายามกอบกู้บัลลังก์กลับคืนมา รัชสมัยสั้นๆ ของพระองค์คือหนึ่งในความวุ่นวายทางการเมืองที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องและสิ้นสุดลงในปี ค.ศ. 932
พระราชประวัติ

เมื่อพระเจ้าออร์ดอนโญที่ 2 สิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 924  ผู้สืบทอดต่อบัลลังก์แห่งเลออนไม่ใช่หนึ่งในพระโอรสแต่กลับเป็นพระเจ้าฟรูเอลาที่ 2 แห่งอัสตูเรียสผู้เป็นพระอนุชา หลังพระเจ้าฟรูเอลาสิ้นพระชนม์ในอีกหนึ่งปีต่อมา สถานการณ์ด้านการสืบทอดตำแหน่งนั้นคลุมเครือ แต่อัลฟอนโซ โฟรอีลัซ พระโอรสของพระองค์ ก็ได้ครองราชย์เป็นกษัตริย์ อย่างน้อยก็ในพื้นที่ส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรของพระบิดา ซันโช ออร์ดอนเญซ, อัลฟอนโซ และรามีโร พระโอรสทั้งสามของพระเจ้าออร์ดอนโญที่ 2 อ้างตนเป็นทายาทโดยชอบธรรมและก่อกบฏต่อลูกพี่ลูกน้องของตน ทั้งสามผลักดันอัลฟอนโซ โฟรอีลัซไปทางชายแดนตะวันออกของอัสตูเรียสโดยมีฆีเมโน การ์เซสแห่งปัมโปลนาให้การสนับสนุน จากนั้นทั้งสามได้แบ่งอาณาจักรกัน อัลฟอนโซ ออร์ดอนเญสได้ราชบัลลังก์เลออน ส่วนซันโชผู้เป็นพระเชษฐาได้รับการยกย่องให้เป็นกษัตริย์ในกาลิเซีย
พระเจ้าอัลฟอนโซถอนตัวจากราชบัลลังก์ให้รามีโร พระอนุชา ในปี ค.ศ. 931 ไปอยู่ที่ศาสนสถาน หนึ่งปีต่อมาพระองค์จับอาวุธ ช่วยออร์ดอนโญและรามีโร พระโอรสของพระเจ้าฟรูเอลา ต่อกรกับรามีโร พระอนุชาของพระองค์เอง และกลับมาใช้ชีวิตในทางโลกอีกครั้ง พระองค์พ่ายแพ้ ถูกทำให้ตาบอด และถูกส่งกลับไปตายที่ซาฮากุน พระเจ้าอัลฟอนโซอภิเษกสมรสกับโอเนกา ซันเชซแห่งปัมโปลนา หลานอาของฆีเมโน การ์เซส พันธมิตรของพระองค์ และเป็นพระธิดาของพระเจ้าซันโชที่ 1 แห่งปัมโปลนากับตอดาแห่งนาวาร์ ทั้งคู่มีพระโอรสธิดาด้วยกันสองคน คือ พระเจ้าออร์ดอนโญที่ 4 แห่งเลออนกับฟรูเอลา ซึ่งมีส่วนเกี่ยวข้องในความขัดแย้งเรื่องดินแดนในช่วงรัชสมัยของพระเจ้ารามีโรที่ 3 แห่งเลออน