stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
หวาง ยฺเหวียนจี
จักรพรรดินีพันปีหลวง

ุสุมาเจียวเสียชีวิตในเดือนกันยายน ค.ศ. 265 สุมาเอี๋ยนบุตรชายคนโตได้สืบทอดอำนาจในฐานะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์แห่งวุยก๊ก ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 266 สุมาเอี๋ยนบังคับโจฮวนจักรพรรดิลำดับสุดท้ายของวุยก๊กให้สละราชบัลลังก์ให้ตน จึงเป็นการสิ้นสุดของวุยก๊กและเป็นการก่อตั้งราชวงศ์จิ้น หลังสุมาเอี๋ยนขึ้นครองราชย์ พระองค์ทรงแต่งตั้งให้หวาง ยฺเหวียนจีผู้เป็นพระมารดาเป็นจักรพรรดินีพันปีหลวง และให้พระมารดาประทับในวังฉงฮฺว่า (崇化宮) แม้หฺวาง ยฺเหวียนจีจึงขึ้นเป็นจักรพรรดินีพันปีหลวงแล้ว แต่พระองค์ยังคงทรงใช้ชีวิตอย่างสมถะและมัธยัสถ์ ในห้องส่วนพระองค์ไม่มีเครื่องเรือนและของตกแต่งราคาแพง พระองค์เสวยพระกระยาหารเรียบง่าย และทรงฉลองพระองค์เก่าอีกครั้งหลังซักแล้ว และพระองค์ทรงทอผ้าด้วยพระองค์เอง พระองค์ทรงจัดการเรื่องของเหล่าสนมนางในได้เป็นอย่างดี และคงความปรองดองระหว่างพระชายาของสุมาเอี๋ยน
หวาง ยฺเหวียนจีทรงได้รับอนุญาตให้เสด็จมายังราชสำนัก แต่พระองค์ก็ยังคงประพฤติตนอย่างเรียบง่าย แต่เนื่องจากผู้ติดตามของพระองค์ไม่เห็นด้วยกับวิธีการของพระองค์ เหล่าข้าราชบริพารจึงไร้ระเบียบและเกิดการทะเลาะวิวาทกนเอง ด้วยเหตุนี้จึงกล่าวกันว่าหวาง ยฺเหวียนจีทรงไม่ค่อยมีบทบาทในเรื่องการเมือง ไม่แน่ชัดว่าข้อกล่าวหาที่รุนแรงต่อหวาง ยฺเหวียนจีนี้มาจากการปฏิบัติตนไม่เหมาะสมของพระองค์เองหรือมาจากการใส่ร้ายโดยเจตนาโดยข้าราชบริพารที่ไม่พอใจ
หวาง ยฺเหวียนจีสิ้นพระชนม์ในเดือนเมษายน ค.ศ. 268 ขณะพระชนมายุ 52 พรรษา (ตามการนับอายุแบบเอเชียตะวันออก) พระศพได้รับการฝังที่ฉงหยางหลิง (崇陽陵; ที่ใดที่หนึ่งในเขตเหยี่ยนชือ นครลั่วหยาง มณฑลเหอหนานในปัจจุบัน) คู่กับสุมาเจียวพระสวามี สุมาเอี๋ยนทรงเขียนบทยกย่องด้วยพระองค์เองเพื่อยกย่องคุณธรรมของพระมารดาและมีรับสั่งให้นักประวัติศาสตร์ประจำราชสำนักเผยแพร่บทยกย่อง
ในวัฒนธรรมประชานิยม

หวาง ยฺเหวียนจีปรากฏครั้งแรกในฐานะตัวละครที่เล่นได้ในภาคที่ 7ของซีรีส์วิดีโอเกมไดนาสตีวอริเออร์ของโคเอ หวาง ยฺเหวียนจียังปรากฏในฐานะตัวละครที่เล่นได้ในทั้งวอริเออร์โอโรจิ 3 และวอริเออร์โอโรจิ 4 รวมถึงวอริเออร์ออลสตาร์ บุกลิกลักษณะของหวาง ยฺเหวียนจีได้รับการถ่ายทอดว่าเป็นคนสงบ เยือกเย็น และมีสติ โดยมีแนวโน้มที่จะลงโทษคนที่ขี้เกียจและไม่เป็นระเบียบ
ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
พงศาวลีของสุมาอี้#สุมาเจียว
บรรณานุกรม

ฝาน เสฺวียนหลิง (648). จิ้นชู.
| ด ค กบุคคลสำคัญในวุยก๊ก |
| --- | --- |
จักรพรรดิ:  โจผี  โจยอย  โจฮอง  โจมอ  โจฮวน 
จักรพรรดินี:  เปียนซี  เอียนซี  กุยฮุย  มอซือ  กวยทายเฮา  จักรพรรดินีเจิน  เตียวฮองเฮา  จักรพรรดินีหวาง  จักรพรรดินีเปี้ยน (โจมอ)  จักรพรรดินีเปี้ยน (โจฮวน) 
องค์ชายและราชนิกูลชาย:  โจเจียง  โจสิด  โจฮู  เฉา ก้ง  เฉา ก้าน  เฉา กุ่น  เฉา จฺวิ้น  เฉา จฺวี้  เฉา เจี้ยน  เฉา เปียว  เฉา เม่า (อ๋องแห่งเล่อหลิง)  เฉา ยง  เฉา สฺวิน  เฉา เสีย  เฉา เหยี่ยน  เฉา หรุย  เฉา หลิน (อ๋องแห่งตองไฮ)  เฉา หลิน (อ๋องแห่งไพก๊ก)  เฉา หลี่  เฉา ฮุย 
เจ้าหญิงและราชนิกูลหญิง:  โจเฮา  เฉา เซี่ยน  เฉา หฺวา  หลิว ม่าน  เจ้าหญิงตงเซียง  เจ้าหญิงอานหยาง 
ผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน:  โจซอง  สุมาอี้  สุมาสู  สุมาเจียว  สุมาเอี๋ยน 
ขุนนางฝ่ายพลเรือน:  กงซุน หฺว่าง  กว่าน หนิง  กาเซี่ยง  กาอุ้น  โกหยิว  งอก๋ง  งีสง  จงฮิว  จูจ้าน  เจียวเจ้  โจง่าน  โจจุ้น  ชาง ฉือ  ซุนจู  ตังเจี๋ยว  ตังสิม  ตันกุ๋น  ตู้ จี  เตงปิด  เตงเหยียง  เตียวกี๋  เตียวต๋อง  เตียวบ้อ  เตียวอิบ  บู๊ขิวเตี้ยน  ปิดห้วน  เป้า ซฺวิน  เปาต้าน  ลิเตียน  ลิฮอง  เล่าเซียว  เล่าหัว  เลียงกี๋  หลีซิน  หวนแก  หันค่าย  หุยสิว  อองก๋วน  อองเก๋ง  อองซก  อองซิม  อองลอง  อองเหงียบ  อุยก๋วน  เอียวจ๋ง  ฮวนกาย  ฮวนห้อม  ฮัวหิม  ฮูสวน  เฮ่งเสียง  แฮหัวหุย  แฮหัวฮุย  แฮหัวโฮ  แฮเฮาเหียน  โฮอั๋น 
ขุนนางฝ่ายทหาร:  กองซุนเอี๋ยน  กัว ซิว  กากุ๋ย  กุยห้วย  กุอั๋น  คันห่อง  เคาทู  เค้าอิ๋น  งักจิ้น  งักหลิม  งุยเป๋ง  จงป้า  จงโฮย  จวนตวน  จวนเต๊ก  จิวท่าย  จีนล่ง  จูกัดสู  จูกัดเอี๋ยน  จูเหลง  เจียวปั้น  เจียวอี้  โจจิ๋น  โจเจียง  โจเป๋า  โจหยิน  โจหอง  โจหุ้น  โจอี้  โจฮิว  ซินต๋ำ  ซินเป  ซินหงี  ซิหลง  ซุนเล้  เซงจุย  เซงเจ  ต๋องจู  ตันเกี๋ยน  ต้านท่าย  เตงงาย  เตาอี้  เตียวคับ  เตียวเต๊ก  เตียวเลี้ยว  เตียวอี้  เตียวฮอ  ไต้เหลง  บังเต๊ก  เบ้งตัด  บุนขิม  บุนเพ่ง  บุนเอ๋ง  บุนเฮา  บู๊ขิวเขียม  ปีเอียว  ลิหิม  สุมาปอง  สุมาเล่าจี๋  สุเมา  หมันทอง  หวาง หลิง  อองกี๋  อองซอง  อองสง  อ้าวจุ๋น  อิกิ๋ม  อินต้ายบก  อินเล้  อุยก๋วน  เอียวเก๋า  เอียวฉิว  ฮั่นจ๋ง  เฮ็กเจียว  เฮาหุน  แฮหัวซง  แฮหัวตุ้น  แฮหัวป๋า  แฮหัวหลิม 
สตรีที่มีชื่อเสียงคนอื่น ๆ:  กัว หฺวาย  จาง ชางผู  จาง ชุนหฺวา  เจ้าหญิงฉางชาน  ชุยชื่อ  ซัวเอี๋ยม  ซินเหียนเอ๋ง  เซี่ยโหว ฮุย  ผาง เอ๋อ  เว่ย์ ฮฺวาฉุน  สฺวิน ฉ่าย  สฺวี อี้  หวาง ยฺเหวียนจี  หยาง เยี่ยน  หวาง อี้  หยาง ฮุย-ยฺหวี  แฮฮัวเหลง 
บุคคลที่มีชื่อเสียงคนอื่น ๆ:  กวนลอ  กองซุนสิว  แก่หวน  โจวุนซก  ปีเอี๋ยน  ปู้ตู้เกิน  ม้ากิ้น  ลิวฮู  ลุนติด  ห่อปี  อองเกี๋ยน  เอียวจอ  โอยเอี๋ยน  เฮ่งเพา
พระศรีสรรเพชญดาญาณ

ภาพจำลองพระศรีสรรเพชญดาญาณ
พระศรีสรรเพชญดาญาณ เป็นพระประธานแห่งวัดพระศรีสรรเพชญ์ พระอารามในพระบรมมหาราชวังกรุงศรีอยุธยา เป็นพระพุทธรูปยืน สร้างในปี พ.ศ. 2043 ในรัชสมัยสมเด็จพระรามาธิบดีที่ 2 แห่งกรุงศรีอยุธยา ประดิษฐานไว้ในวิหาร ถวายพระนามว่า "พระศรีสรรเพชญดาญาณ" ตามพระราชพงศาวดารกรุงเก่า ฉบับหลวงประเสริฐอักษรนิติ์ ระบุว่าสูง 8 วา (ประมาณ 16 เมตร) หุ้มด้วยทองคำหนัก 286 ชั่ง (ประมาณ 171 กิโลกรัม)
ประวัติ

พระศรีสรรเพชญดาญาณ ถูกสร้างขึ้นในศักราช 862 วอกศก (พ.ศ. 2043) โดยสมเด็จพระรามาธิบดีที่ 2 โปรดให้สร้างขึ้นหลังจากการสร้างพระวิหารหลวงในปี พ.ศ. 2042 ครั้นถึงปีต่อมาก็ทรงหล่อพระพุทธรูปยืนสูง 8 วา (16 เมตร) พระพักตร์ยาว 4 ศอก (2 เมตร) กว้าง 3 ศอก (1.5 เมตร) พระอุระกว้าง 11 ศอก (5.5 เมตร) ใช้ทองสำริดหล่อเป็นแกนในน้ำหนัก 5,800 ชั่ง (3,480 กิโลกรัม) หุ้มทองคำน้ำหนัก 286 ชั่ง (347.776 กิโลกรัม) แล้วถวายพระนามว่า "พระศรีสรรเพชญดาญาณ"  โดยทองคำที่ใช้หุ้มองค์พระนั้น ด้านหน้าเป็นทองเนื้อเจ็ดน้ำสองขา ด้านหลังองค์พระเป็นทองเนื้อหกน้ำสองขา (สมัยนั้นถือว่าทองนพคุณเก้าน้ำหรือทองเนื้อเก้าเป็นทองคำบริสุทธิ์กว่าทองเนื้ออื่นน้ำอื่น)
ในขณะที่บาทหลวงตาชาร์ ระบุไว้ในบันทึกว่า เป็นพระพุทธรูปปางประทับยืน กว้างราว 7-8 ฟุต มีความสูงราว 45 ฟุต (13.72 เมตร) ยอดพระเศียรจรดหลังคาพระวิหาร และเป็นพระพุทธรูปที่สูงที่สุดในวัดพระศรีสรรเพชญ์
เมื่อพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชทรงสถาปนากรุงรัตนโกสินทร์ ก็โปรดให้อัญเชิญพระพุทธรูปเก่าตามหัวเมืองเหนือและกรุงเก่า มาประดิษฐาน ณ พระนครแห่งใหม่ ปรากฏว่า พระศรีสรรเพชญดาญาณ ได้รับความเสียหายอย่างหนักมิอาจซ่อมแซมได้ ทรงปรารถนาจะยุบหุ่นแล้วหล่อใหม่ แต่สมเด็จพระสังฆราชห้ามไว้ว่า "ที่จะเอาทองอันเป็นพระพุทธรูปอยู่แล้ว กลับหลอมหล่อใหม่เห็นไม่สมควร" จึงโปรดให้สร้างเจดีย์แบบย่อมุมไม้ 12 สูงเส้นเศษ บรรจุพระศรีสรรเพชญ์ ภายในวัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม พระราชทานนามว่า "พระมหาเจดีย์พระศรีสรรเพชญดาญาณ" ปัจจุบันประดิษฐานอยู่ ณ วิหารทิศ ภายในวัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม
เศียรใหญ่

ในปี พ.ศ. 2559 รุ่งโรจน์ ภิรมย์อนุกูล อาจารย์ภาควิชาประวัติศาสตร์ คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง ได้นำเสนอว่า "เศียรใหญ่" ในพิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาติ พระนคร ซึ่งระบุว่าพบในบริเวณวัดพระศรีสรรเพชญ์ เป็นพระเศียรขนาดใหญ่  (92.5 เซนติเมตร เฉพาะส่วนของพระเศียรที่เหลืออยู่ ไม่นับรวมส่วนที่เป็นพระเกตุมาลาที่หักหายไป) จึงไม่อาจเป็นเศียรของพระพุทธรูปในศาลารายรอบมหาสถูปได้ เพราะที่ประดิษฐานไม่เพียงพอ และไม่อาจเป็นพระโลกนาถได้ เนื่องจากมีการอัญเชิญพุทธรูปองค์ดังกล่าวมายังวัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามในรัชกาลที่ 1 แล้ว ในด้านของพุทธศิลปะพบว่ามีความใกล้เคียงกับพระพุทธรูปอยุธยาตอนกลาง สอดคล้องกับเอกสารที่ระบุว่าสมเด็จพระรามาธิบดีที่ 2 โปรดให้สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2043  ประกอบกับการที่เอกสารระบุว่าพระศรีสรรเพชญดาญาณ ได้รับความเสียหายอย่างหนักมิอาจซ่อมแซมได้ ทั้งที่พระพุทธรูปองค์อื่นก็สามารถบูรณะได้ เหตุผลสำคัญคงจะมาจากการที่ไม่พบพระเศียรนั้นเอง ดังนั้น พระเศียรนี้จึงเป็นของพระเศียรพระศรีสรรเพชญดาญาณ
ต่อมาในปี พ.ศ. 2563 พิชญา สุ่มจินดา อาจารย์ภาควิชาศิลปะไทย คณะวิจิตรศิลป์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ได้นำเสนอว่าพุทธลักษณะของ "เศียรใหญ่" ไม่สอดคล้องกับพระพุทธรูปอื่นที่มีบันทึกว่าสร้างในช่วงเดียวกัน และการคำนวณสัดส่วนตามตำราการสร้างพระพุทธรูป ก็ได้ความสูงต่ำกว่าพระโลกนาถ ซึ่งไม่สอดคล้องกับบันทึกว่า "เป็นพระพุทธรูปที่สูงที่สุดในวัดพระศรีสรรเพชญ์" จึงไม่อาจจะเป็นพระเศียรของพระศรีสรรเพชญดาญาณ หาก “เศียรใหญ่” ดังกล่าวพบที่วัดพระศรีสรรเพชญจริง น่าจะเป็นเศียรของพระพุทธรูปปางปาลิไลยก์ที่สมเด็จพระเจ้าปราสาททองทรงสร้างขึ้น
ข้อสันนิฐานลักษณะเศียรพระศรีสรรเพชญดาญาณ

พิชญา สุ่มจินดา ได้นำเสนอรูปแบบพระเศียรของพระศรีสรรเพชญดาญาณ ว่าหากมิใช่ "เศียรใหญ่" ในพิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาติ พระนคร พระเศียรมีลักษณะอย่างไร โดยเปรียบเทียบจากพระพุทธรูปที่มีบันทึกว่าสร้างขึ้นในสมัยใกล้เคียงกัน แม้ว่าระยะเวลาที่สร้างพระพุทธรูปที่นำมาเปรียบเทียบจะห่างจากเวลาที่สร้างพระศรีสรรเพชญดาญาณ ตั้งแต่ 9 - 41 ปี แต่จะพบว่าลักษณะไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปมากนัก  ได้แก่
พระพุทธรูปนายจอมเภรี มีจารึกว่าสร้างขึ้นใน พ.ศ. 2052 (หลังการสร้างพระศรีสรรเพชญดาญาณ 9 ปี)
พระมงคลบพิตร ซึ่งสร้างขึ้นราว พ.ศ. 2081 (หลังการสร้างพระศรีสรรเพชญดาญาณ 38 ปี)
พระพุทธรูปยืนทรงเครื่องน้อยประธานอภัยสองพระหัตถ์ (ปางห้ามญาติ) จากวัดราชธานีจังหวัดสุโขทัย (ปัจจุบันจัดแสดงที่พิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาติ พระนคร) จารึกระบุปีที่สร้างตรงกับ พ.ศ. 2084 (หลังการสร้างพระศรีสรรเพชญดาญาณ 41 ปี)
โดยปรากฎพระพุทธรูปยืนสัมฤทธิ์องค์หนึ่งที่ระเบียงคดของวัดพระเชตุพนฯ ทรงครองจีวรห่มคลุม พระหัตถ์ทั้งสองอยู่ในท่าประทานอภัยพระหัตถ์ขวาเช่นเดียวกัน พระพุทธรูปองค์นี้มีพระพักตร์ใกล้เคียง กับพระมงคลบพิตร พ.ศ. 2081 และพระพุทธรูปทรงเครื่องน้อย พ.ศ. 2084 ดังนั้น ถ้าพระศรีสรรเพชญยังคงสภาพสมบูรณ์ก็อาจมีพระพักตร์และพุทธลักษณะใกล้เคียงกับพระพุทธรูปยืนองค์นี้ หรือไม่พระพุทธรูปยืนองค์นี้ก็มีความเป็นไปได้ว่าอาจเป็นรูปจำลองของพระศรีสรรเพชญ
แหล่งข้อมูลอื่น

เศียรใหญ่ คือ พระศรีสรรเพชญ ? ปลุกวงการประวัติศาสตร์ให้ตื่นอีกครั้ง I ประวัติศาสตร์นอกตำรา EP.37 - YouTube
พระมหาเจดีย์พระศรีสรรเพชญดาญาณ (เจดีย์ย่อมุม องค์สีเขียวกลางภาพ)
เศียรใหญ่ (องค์กลาง)
พระพุทธรูปยืนทรงเครื่องน้อยประธานอภัยสองพระหัตถ์ (สร้าง พ.ศ. 2084)
สถานีรถไฟเชียงราก

สถานีรถไฟเชียงราก เป็นสถานีรถไฟในเส้นทางสายเหนือและสายตะวันออกเฉียงเหนือ ตั้งอยู่ในอำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี เป็นจุดลงรถสำหรับผู้ที่ต้องการไปที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิต และมหาวิทยาลัยกรุงเทพ เนื่องจากมีรถสองแถวให้บริการรับส่งผู้โดยสารไปยังจุดหมายเหล่านี้
สถานีรถไฟเชียงรากเป็นสถานีชั้นที่ 2 งานการเดินรถแขวงกรุงเทพ กองจัดการเดินรถเขต 1 ศูนย์กรุงเทพปริมณฑลและภาคตะวันออก การรถไฟแห่งประเทศไทย เปิดให้บริการเดินรถทุกวันทั้งขาขึ้นและขาล่องวันละ 27 ขบวน สถานีรถไฟเชียงรากยังเป็นสถานีสำคัญในการขนส่งสินค้ามายังตลาดไทอีกด้วยและยังเคยเป็นสถานีรับ-ส่งนักกีฬาในการแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ 1998 (ครั้งที่ 13) ที่ไทยเป็นเจ้าภาพ
ตารางเวลาการเดินรถ > เที่ยวขึ้น

| ขบวนรถ | ขบวนรถ | ต้นทาง> ชื่อสถานี | ต้นทาง> เวลาออก | เชียงราก | ปลายทาง> ชื่อสถานี | ปลายทาง> เวลาถึง | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | ช303 | กรุงเทพ (หัวลําโพง) | 04.15 | 05.15 | ลพบุรี | 07.05 | ยกเว้นวันหยุดราชการ |
|  | ช339 | กรุงเทพ (หัวลําโพง) | 05.05 | 06.08 | ชุมทางแก่งคอย | 08.05 | ยกเว้นวันหยุดราชการ |
|  | ร135 | กรุงเทพอภิวัฒน์ | 07.10 | 07.56 | อุบลราชธานี | 18.00 |  |
|  | ร111 | กรุงเทพอภิวัฒน์ | 07.30 | 08.07 | เด่นชัย | 16.30 |  |
|  | ธ201 | กรุงเทพ (หัวลําโพง) | 09.30 | 10.48 | พิษณุโลก | 17.55 |  |
|  | ธ209 | กรุงเทพ (หัวลําโพง) | 11.15 | 12.29 | บ้านตาคลี | 15.40 |  |
|  | ธ207 | กรุงเทพ (หัวลําโพง) | 14.10 | 15.13 | นครสวรรค์ | 19.35 |  |
|  | ช301 | กรุงเทพ (หัวลําโพง) | 16.30 | 17.48 | ลพบุรี | 19.40 |  |
|  | ช313 | กรุงเทพ (หัวลําโพง) | 18.20 | 18.08 | ชุมทางบ้านภาชี | 20.30 | ยกเว้นวันหยุดราชการ |
|  | ช341 | กรุงเทพ (หัวลําโพง) | 17.00 | 18.27 | ชุมทางแก่งคอย | 20.00 |  |
|  | ช317 | กรุงเทพ (หัวลําโพง) | 17.30 | 18.38 | ลพบุรี | 20.20 | ยกเว้นวันหยุดราชการ |
หมายเหตุขบวนรถ: ■ = สายเหนือ / ■ = สายตะวันออกเฉียงเหนือ / ■ = สายใต้ / ■ = สายตะวันออก / ■ = สายแม่กลอง ดพ = รถด่วนพิเศษ / ด = รถด่วน / ร = รถเร็ว / ธ = รถธรรมดา / ช = รถชานเมือง / พช = รถพิเศษชานเมือง / ท = รถท้องถิ่น / น = รถนำเที่ยว / ส = รถสินค้า
สถานีรถไฟคลองมะพลับ

สถานีรถไฟคลองมะพลับ เป็นสถานีรถไฟระดับสามในเส้นทางรถไฟสายรองสายสวรรคโลก โดยเป็นสถานีรถไฟสถานีแรกในเขตจังหวัดสุโขทัย ตั้งอยู่ที่ ตำบลศรีนคร อำเภอศรีนคร จังหวัดสุโขทัย เป็นหนึ่งในสองสถานีรถไฟที่ตั้งอยู่ในจังหวัดสุโขทัย และเป็นสถานีรถไฟประจำอำเภอศรีนคร
ประวัติ

สถานีรถไฟคลองมะพลับ ก่อสร้างในรัตนโกสินทร์ศกที่ 128 หรือ พ.ศ. 2453 ตามพระกระแสพระราชโองการของพระบาลสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เดิมมีฐานะเป็นที่หยุดรถประจำตำบลคลองมะพลับมาก่อน และใช้ชื่อว่า ที่หยุดรถคลองมะปรับ แต่ต่อมาก็เปลี่ยนมาเป็น คลองมะพลับ และยกฐานะเป็น สถานีรถไฟคลองมะพลับมาจนถึงทุกวันนี้ โดยชื่อ คลองมะปรับ ยังพบเห็นได้ในตัวย่อของสถานีรถไฟคลองมะพลับ "มป" ซึ่งย่อมาจาก คลองมะปรับ
ตารางเวลาเดินรถ

ขบวนรถที่จอดสถานีรถไฟคลองมะพลับมีทั้งหมด 4 ขบวน ได้แก่
ขบวนรถด่วนพิเศษที่ 3/4 กรุงเทพ(หัวลำโพง)-สวรรคโลก-ศิลาอาสน์-กรุงเทพ(หัวลำโพง) ปัจจุบัน ขบวนนี้อยู่ในสถานะ "งดเดินรถ"
ขบวนรถท้องถิ่นที่ 405/406 ศิลาอาสน์-สวรรคโลก-ศิลาอาสน์ เริ่มให้บริการตั้งแต่วันที่ 15 กรกฎาคม 2566
| ขบวนรถ | ขบวนรถ | ต้นทาง> ชื่อสถานี | ต้นทาง> เวลาออก | คลองมะพลับ | ปลายทาง> ชื่อสถานี | ปลายทาง> เวลาถึง | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | ท405 | ศิลาอาสน์ | 10.00 | 10.46 | สวรรคโลก | 11.00 |  |
|  | ท406 | สวรรคโลก | 13.00 | 13.13 | ศิลาอาสน์ | 14.05 |  |
|  | ดพ3 | กรุงเทพอภิวัฒน์ | 10.50 | 17.23 | ศิลาอาสน์ | 19.15 | งดเดินรถ |
|  | ดพ4 | ศิลาอาสน์ | 19.50 | 18.23 | กรุงเทพอภิวัฒน์ | 04.00 | งดเดินรถ |
หมายเหตุขบวนรถ: ■ = สายเหนือ / ■ = สายตะวันออกเฉียงเหนือ / ■ = สายใต้ / ■ = สายตะวันออก / ■ = สายแม่กลอง ดพ = รถด่วนพิเศษ / ด = รถด่วน / ร = รถเร็ว / ธ = รถธรรมดา / ช = รถชานเมือง / พช = รถพิเศษชานเมือง / ท = รถท้องถิ่น / น = รถนำเที่ยว / ส = รถสินค้า
ฝนหลวง

บทความนี้เกี่ยวกับโครงการพระราชดำริ สำหรับการทำฝนเทียมทั่วไป ดูที่ การทำฝนเทียม
โครงการฝนหลวง
โครงการฝนหลวง เป็นโครงการที่เกิดขึ้นจากพระราชดำริส่วนพระองค์ในพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เพื่อสร้างฝนเทียมสำหรับบรรเทาปัญหาความแห้งแล้งขาดแคลนน้ำในการเกษตร
เมื่อคราวที่พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เสด็จพระราชดำเนินเยี่ยมเยียนพสกนิกร เมื่อปี พ.ศ. 2498 ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ได้ทรงรับทราบถึงความเดือดร้อนทุกข์ยากของราษฎรและเกษตรกรที่ขาดแคลนน้ำอุปโภคบริโภคและการเกษตร จึงได้มีพระมหากรุณาธิคุณพระราชทานโครงการพระราชดำริ "ฝนหลวง" ( Artificial rain) ให้กับ หม่อมราชวงศ์เทพฤทธิ์ เทวกุล ไปดำเนินการ ซึ่งต่อมาได้เกิดเป็นโครงการค้นคว้าทดลองปฏิบัติการฝนเทียมหรือฝนหลวงขึ้น ในสังกัดสำนักงานปลัดกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ เมื่อปี พ.ศ. 2512 ด้วยความสำเร็จของ โครงการ จึงได้ตราพระราชกฤษฎีการก่อตั้งสำนักงานปฏิบัติการฝนหลวงขึ้นในปี พ.ศ. 2518 ในสังกัดกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ เพื่อเป็นหน่วยงานรองรับโครงการพระราชดำริฝนหลวงต่อไป
ในวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2556 รัฐบาลได้รับการก่อตั้งกรมฝนหลวงและการบินเกษตร ตามพระราชบัญญัติปรับปรุงกระทรวง ทบวง กรม (ฉบับที่ 10) พ.ศ. 2556 เปิดกรมฝนหลวงและการบินเกษตร ขึ้นเป็นกรมในกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ปัจจุบัน มี นายสำเริง แสงภู่วงค์ เป็นอธิบดี
ขั้นตอนการทำฝนหลวง > ขั้นตอนที่หนึ่ง: ก่อกวน

เป็นขั้นตอนที่เมฆธรรมชาติเริ่มก่อตัวทางแนวตั้ง การปฏิบัติการในขั้นตอนนี้มุ่งใช้สารเคมีกระตุ้นให้มวลอากาศลอยตัวขึ้นสู่เบื้องบน เพื่อให้เกิดกระบวนการชักนำไอน้ำหรือความชื้นเข้าสู่ระบบการเกิดเมฆ ระยะเวลาที่จะปฏิบัติการในขั้นตอนนี้ไม่ควรเกิน 10.00 น. ของแต่ละวัน โดยการใช้สารเคมีที่สามารถดูดซับไอน้ำจากมวลอากาศได้ (แม้จะมีเปอร์เซ็นต์ความชื้นสัมพัทธ์ค่า critical relative humidity ต่ำ) เพื่อกระตุ้นกลไกของกระบวนการกลั่นตัวไอน้ำในมวลอากาศ (เป็นการสร้างสภาพแวดล้อมให้เหมาะสมต่อการเจริญเติบโตของเมฆด้วย) ทางด้านเหนือลมของพื้นที่เป้าหมาย เมื่อเมฆเริ่มก่อตัวและเจริญเติบโตทางตั้งแล้ว จึงใช้สารเคมีที่ให้ปฏิกิริยาคายความร้อนโปรยเป็นวงกลมหรือเป็นแนวถัดมาทางใต้ลมเป็นระยะทางสั้น ๆ เข้าสู่ก้อนเมฆ เพื่อกระตุ้นให้เกิดกลุ่มแกนร่วม (main cloud core) ในบริเวณปฏิบัติการ สำหรับใช้เป็นศูนย์กลางที่จะสร้างกลุ่มเมฆฝนในขั้นตอนต่อไป
ขั้นตอนการทำฝนหลวง > ขั้นตอนที่สอง: เลี้ยงให้อ้วน

เป็นขั้นตอนที่เมฆกำลังก่อตัวเจริญเติบโตซึ่งเป็นระยะสำคัญมากในการปฏิบัติการ เพราะจะต้องเพิ่มพลังงานให้แก่การลอยตัวขึ้นของก๊าซ (updraft) ให้ยาวนานออกไป ต้องใช้เทคโนโลยีและประสบการณ์การทำฝนควบคู่ไปพร้อมกันเพื่อตัดสินใจโปรยสารเคมีชนิดใด ณ ที่ใดของกลุ่มก้อนเมฆ และในอัตราใดจึงเหมาะสม เพราะต้องให้กระบวนการเกิดละอองเมฆสมดุลกับความแรงของ updraft มิฉะนั้นจะทำให้เมฆสลาย
ขั้นตอนการทำฝนหลวง > ขั้นตอนที่สาม: โจมตี

เป็นขั้นตอนสุดท้ายของกรรมวิธีปฏิบัติการฝนหลวง เมฆ หรือ กลุ่มเมฆฝนมีความหนาแน่นมากพอที่จะสามารถตกเป็นฝนได้ ภายในกลุ่มเมฆจะมีเม็ดน้ำขนาดใหญ่มากมาย หากเครื่องบินเข้าไปในกลุ่มเมฆฝนนี้จะมีเม็ดน้ำเกาะตามปีกและกระจังหน้าของเครื่องบิน เป็นขั้นตอนที่สำคัญ ต้องอาศัยประสบการณ์มาก เพราะจะต้องปฏิบัติการเพื่อลดความรุนแรงของ updraft หรือทำให้อายุของ updraft หมดไป สำหรับการปฏิบัติการในขั้นตอนนี้ จะต้องพิจารณาจุดมุ่งหมายของการทำฝนหลวง ซึ่งมีอยู่ 2 ประเด็นคือเพื่อเพิ่มปริมาณฝนตก และเพื่อให้เกิดการกระจายการตกของฝน จึงทำให้เกิดฝนขึ้น
เครื่องมือและอุปกรณ์สำคัญที่ใช้ประกอบในการทำฝนหลวง

เครื่องมืออุตุนิยมวิทยา ใช้ในการตรวจวัดและศึกษาสภาพอากาศประกอบการวางแผนปฏิบัติการ นอกเหนือจากแผนที่อากาศ ภาพถ่าย ดาวเทียมที่ได้รับสนับสนุนเป็นประจำวันจากกรมอุตุนิยมวิทยาที่มีใช้ได้แก่
เครื่องวัดลมชั้นบน (pilot balloon) ใช้ตรวจวัดทิศทางและความเร็วลมระดับสูงจากผิวดินขึ้นไป
เครื่องวิทยุหยั่งอากาศ (radiosonde) เป็นเครื่องมืออิเล็กทรอนิกส์ประกอบด้วยเครื่องส่งวิทยุ ซึ่งจะติดไปกับบอลลูน และเครื่องรับสัญญาณวิทยุซึ่งจะบอกให้ทราบถึงข้อมูลอุณหภูมิความชื้น ของบรรยากาศในระดับต่าง ๆ
เครื่องเรดาร์ตรวจอากาศ ที่มีใช้อยู่เป็นแบบติดรถยนต์ เคลื่อนที่ได้มีประสิทธิภาพ สามารถบอกบริเวณที่มีฝนตกและความแรง หรือปริมาณน้ำฝนและการเคลื่อนที่ของกลุ่มฝนได้ในรัศมี 200-400 กม. ซึ่งนอกจากจะใช้ประกอบการวางแผนปฏิบัติการแล้ว ยังใช้เป็นหลักฐานในการประเมินผลปฏิบัติการฝนหลวงอีกด้วย
เครื่องมือตรวจอากาศผิวพื้นต่าง ๆ เช่น เครื่องวัดอุณหภูมิ เครื่องวัดความเร็วและทิศทางลม เครื่องวัดปริมาณน้ำฝน เป็นต้น
เครื่องมือเตรียมสารเคมี ได้แก่เครื่องบดสารเคมีเครื่องผสมสารเคมี ทั้งแบบน้ำและแบบผง ถังและกรวยโปรยสารเคมี เป็นต้น
เครื่องมือสื่อสาร ใช้ในการติดต่อสื่อสารและสั่งการระหว่างนักวิชาการบนเครื่องบินกับฐานปฏิบัติการ หรือระหว่างฐานปฏิบัติการ 2 แห่ง หรือใช้รายงานผลระหว่างฐานปฏิบัติงานสำนักงานฯ ในส่วนกลางโดยอาศัยข่ายร่วมของวิทยุตำรวจ ศูนย์สื่อสารสำนักงาน ปลัดกระทรวงมหาดไทย วิทยุเกษตร และกรมไปรษณีย์โทรเลข เครื่องมือสื่อสารที่ใช้ในปัจจุบัน ได้แก่วิทยุซิงเกิลไซด์แบนด์ วิทยุ FM.1, FM.5 เครื่องโทรพิมพ์ เป็นต้น
เครื่องมือทางวิชาการอื่น ๆ เช่น อุปกรณ์ทางการวางแผนปฏิบัติการ เข็มทิศ แผนที่ กล้องส่องทางไกล เครื่องมือตรวจสอบสารเคมี กล้องถ่ายภาพ ฯลฯ
สถานีเรดาร์ฝนหลวง หรือ เรดาร์ดอปเปลอร์ (Doppler radar) ในบรรดาเครื่องมืออุปกรณ์วิทยาศาสตร์ภายใต้โครงการวิจัยทรัพยากรบรรยากาศประยุกต์จำนวน 8 รายการนั้น เรดาร์ดอปเปลอร์จัดเป็นเครื่องมือที่มีมูลค่าสูงสุด เรดาร์นี้ใช้เพื่อวางแผนการทดลองและติดตาม ประเมินผลปฏิบัติการฝนหลวงสาธิต เครื่องมือชนิดนี้ทำงานโดยใช้ระบบคอมพิวเตอร์ (Microvax 3400) ควบคุมสั่งการ เก็บบันทึก รวบรวมข้อมูล สามารถนำข้อมูลกลับมาแสดงใหม่จากเทปบันทึก ในรูปแบบการทำงานของ IRIS (IRIS Software) ผ่านโพรเซสเซอร์ (RUP-6) กล่าวคือ ข้อมูลจะถูกบันทึกไว้ในเทปบันทึกข้อมูลด้วยระบบคอมพิวเตอร์ที่สามารถนำมาใช้ได้ตลอด ซึ่งเชื่อมต่อกับระบบเรดาร์ การแสดงผล/ข้อมูล โดยจอภาพ สถานที่ตั้งเรดาร์ดอปเปลอร์นี้อยู่ที่ ตำบลยางเปียง อำเภออมก๋อย จังหวัดเชียงใหม่
วันพระบิดาแห่งฝนหลวง

คณะรัฐมนตรีมีมติ เมื่อวันที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2545 เฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรให้ทรงเป็น "พระบิดาแห่งฝนหลวง" พร้อมกันนี้ได้กำหนดให้วันที่ 14 พฤศจิกายนของทุกปี เป็นวันพระบิดาแห่งฝนหลวง
แหล่งข้อมูลอื่น

โครงการพระราชดำริฝนหลวง เก็บถาวร 2016-10-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สถานีรถไฟขุนตาน

อุโมงค์ขุนตาน
สถานีรถไฟขุนตาน เดิมสะกดว่า ขุนตาล ตั้งอยู่ที่หมู่ 8 บ้านขุนตาน ตำบลทาปลาดุก อำเภอแม่ทา จังหวัดลำพูน อยู่ห่างจากสถานีรถไฟกรุงเทพ เป็นระยะทาง 683.140 กิโลเมตร เป็นสถานีรถไฟชั้น 2 ของทางรถไฟสายเหนือ อยู่ระหว่างสถานีรถไฟทาชมภู และ สถานีรถไฟแม่ตานน้อย ใช้สัญญาณแบบหางปลา ตัวย่อของสถานีคือ ขน.
ห่างจากสถานีรถไฟขุนตานเพียง 200 เมตร จะมีอุโมงค์ขุนตาน ซึ่งเป็นอุโมงค์รถไฟที่ยาวที่สุดในประเทศไทย ซึ่งมีความยาวถึง 1,352.10 เมตร สร้างแล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2461 รวมระยะเวลาก่อสร้าง 11 ปี ใช้งบประมาณ 1.3 ล้านบาท และหากไปทางทิศใต้อีกจะเจอสะพานสองหอ สะพานสามหอ และ สะพานคอมโพสิต
สถานีรถไฟขุนตาน อยู่สูงกว่าระดับน้ำทะเลปานกลาง 578 เมตร ซึ่งเป็นสถานีรถไฟที่อยู่สูงที่สุดในประเทศไทย บริเวณรอบสถานีรถไฟเป็นอุทยานแห่งชาติดอยขุนตาล เป็นแหล่งท่องเที่ยวที่น่าสนใจอีกแห่งหนึ่ง มีสถานที่พักของการรถไฟแห่งประเทศไทยไว้บริการนักท่องเที่ยว
ตารางเวลาการเดินรถ > เที่ยวไป

| ขบวนรถ | ขบวนรถ | ต้นทาง> ชื่อสถานี | ต้นทาง> เวลาออก | ขุนตาน | ปลายทาง> ชื่อสถานี | ปลายทาง> เวลาถึง | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | ร109 | กรุงเทพอภิวัฒน์ | 14.15 | 02.58 | เชียงใหม่ | 04.05 |  |
|  | ดพ9 | กรุงเทพอภิวัฒน์ | 18.40 | 06.06 | เชียงใหม่ | 07.15 |  |
|  | ดพ13 | กรุงเทพอภิวัฒน์ | 20.05 | 07.37 | เชียงใหม่ | 08.40 |  |
|  | ด51 | กรุงเทพอภิวัฒน์ | 22.30 | 11.05 | เชียงใหม่ | 12.10 |  |
|  | ท407 | นครสวรรค์ | 05.00 | 13.30 | เชียงใหม่ | 14.35 |  |
|  | ดพ7 | กรุงเทพอภิวัฒน์ | 09.05 | 18.22 | เชียงใหม่ | 19.30 |  |
หมายเหตุขบวนรถ: ■ = สายเหนือ / ■ = สายตะวันออกเฉียงเหนือ / ■ = สายใต้ / ■ = สายตะวันออก / ■ = สายแม่กลอง ดพ = รถด่วนพิเศษ / ด = รถด่วน / ร = รถเร็ว / ธ = รถธรรมดา / ช = รถชานเมือง / พช = รถพิเศษชานเมือง / ท = รถท้องถิ่น / น = รถนำเที่ยว / ส = รถสินค้า
ตารางเวลาการเดินรถ > เที่ยวกลับ

| ขบวนรถ | ขบวนรถ | ต้นทาง> ชื่อสถานี | ต้นทาง> เวลาออก | ขุนตาน | ปลายทาง> ชื่อสถานี | ปลายทาง> เวลาถึง | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | ร102 | เชียงใหม่ | 06.30 | 07.36 | กรุงเทพอภิวัฒน์ | 20.25 |  |
|  | ดพ8 | เชียงใหม่ | 08.50 | 09.47 | กรุงเทพอภิวัฒน์ | 18.55 |  |
|  | ท408 | เชียงใหม่ | 09.30 | 11.03 | นครสวรรค์ | 19.55 |  |
|  | ด52 | เชียงใหม่ | 15.30 | 16.50 | กรุงเทพอภิวัฒน์ | 05.10 |  |
|  | ดพ14 | เชียงใหม่ | 17.00 | 18.24 | กรุงเทพอภิวัฒน์ | 06.10 |  |
|  | ดพ10 | เชียงใหม่ | 18.00 | 19.21 | กรุงเทพอภิวัฒน์ | 06.50 |  |
หมายเหตุขบวนรถ: ■ = สายเหนือ / ■ = สายตะวันออกเฉียงเหนือ / ■ = สายใต้ / ■ = สายตะวันออก / ■ = สายแม่กลอง ดพ = รถด่วนพิเศษ / ด = รถด่วน / ร = รถเร็ว / ธ = รถธรรมดา / ช = รถชานเมือง / พช = รถพิเศษชานเมือง / ท = รถท้องถิ่น / น = รถนำเที่ยว / ส = รถสินค้า
แหล่งข้อมูลอื่น

ประวัติอุโมงค์ขุนตาน และการก่อสร้างอุโมงค์ขุนตาน เก็บถาวร 2014-08-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค ก ทางรถไฟสายเหนือ |
| --- | --- |
กรุงเทพ–เชียงใหม่: กรุงเทพ - ยมราช - หอประแจจิตรลดา - สามเสน - ชุมทางบางซื่อ/กรุงเทพอภิวัฒน์ - ดอนเมือง - รังสิต - คลองหนึ่ง - เชียงราก - มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ - นวนคร - เชียงรากน้อย - คลองพุทรา - บางปะอิน - บ้านโพ - อยุธยา - บ้านม้า - มาบพระจันทร์ - บ้านดอนกลาง - พระแก้ว - บ้านภาชี - ดอนหญ้านาง - หนองวิวัฒน์ - บ้านปลักแรด - ท่าเรือ - บ้านหมอ - หนองโดน - บ้านกลับ - บ้านป่าหวาย - ลพบุรี - ท่าแค - โคกกระเทียม - หนองเต่า - หนองทรายขาว - บ้านหมี่ - ห้วยแก้ว - ไผ่ใหญ่ - โรงเรียนจันเสน - จันเสน - บ้านกกกว้าว - ช่องแค - ทะเลหว้า - โพนทอง - บ้านตาคลี - ดงมะกุ - หัวหวาย - หนองโพ - หัวงิ้ว - เนินมะกอก - เขาทอง - นครสวรรค์ - ปากน้ำโพ - บึงบอระเพ็ด - ทับกฤช - คลองปลากด - ชุมแสง - วังกร่าง - บางมูลนาก - หอไกร - ดงตะขบ - ตะพานหิน - ห้วยเกตุ - หัวดง - วังกรด - พิจิตร - ท่าฬ่อ - บางกระทุ่ม - แม่เทียบ - บ้านใหม่ - บึงพระ - พิษณุโลก - บ้านเต็งหนาม - บ้านตูม - แควน้อย - พรหมพิราม - หนองตม - บ้านบุ่ง - บ้านโคน - พิชัย - ไร่อ้อย - ชุมทางบ้านดารา - ท่าสัก - ตรอน - วังกะพี้ - อุตรดิตถ์ - ศิลาอาสน์ - ท่าเสา - บ้านด่าน - ปางต้นผึ้ง - เขาพลึง - ห้วยไร่ - ไร่เกล็ดดาว - แม่พวก - เด่นชัย - ปากปาน - แก่งหลวง - ห้วยแม่ต้า - บ้านปิน - ผาคัน - ผาคอ - ปางป๋วย - แม่จาง - แม่เมาะ - ห้วยรากไม้ - ศาลาผาลาด - แม่ทะ - หนองวัวเฒ่า - นครลำปาง - ห้างฉัตร - ปางม่วง - ห้วยเรียน - แม่ตานน้อย - ขุนตาน - ทาชมภู - ศาลาแม่ทา - หนองหล่ม - ลำพูน - ป่าเส้า - สารภี - เชียงใหม่
ชุมทางบ้านดารา–สวรรคโลก: ชุมทางบ้านดารา - คลองมะพลับ - สวรรคโลก
เด่นชัย–เชียงของ (กำลังก่อสร้าง): เด่นชัย - สูงเม่น - แพร่ - แม่คำมี - หนองเสี้ยว - สอง - แม่ตีบ - งาว - ปงเตา - มหาวิทยาลัยพะเยา - บ้านโทกกวาก - พะเยา - ดงเจน - บ้านร้อง - บ้านใหม่ (พะเยา) - ป่าแดด - ป่าแงะ - บ้านโป่งเกลือ - บ้านโป่งเกลือ - สันป่าเหียง - เชียงราย - ทุ่งก่อ - ชุมทางบ้านป่าซาง - บ้านเกี๋ยง - ศรีดอนชัย - เชียงของ
ชุมทางบ้านป่าซาง–เชียงแสน (กำลังก่อสร้าง): ชุมทางบ้านป่าซาง - โชคชัย - เชียงแสน
นครสวรรค์–แม่สอด (โครงการ): ปากน้ำโพ - บึงเสนาท - บ้านมะเกลือ - มหาโพธิ - เก้าเลี้ยว - บางตาหงาย - เจริญผล  - ตาขีด - ป่าพุทรา  - ยางสูง  - วังแขม - วังยาง - ท่ามะเขือ  - วังบัว - คณฑี  - เทพนคร - กำแพงเพชร - หนองปลิง - ลานดอกไม้ -โกสัมพี - วังเจ้า  - วังหิน  - หนองบัวใต้ - ตาก - ด่านแม่ละเมา - แม่ปะ - แม่สอด - ด่านแม่สอด
ทางรถไฟสายเหนือ
สถานีรถไฟผาเสด็จ

สถานีรถไฟผาเสด็จ เป็นสถานีรถไฟชั้น 3 อยู่ห่างจากสถานีรถไฟกรุงเทพเป็นระยะทาง 138 กิโลเมตร   ตั้งอยู่ที่ตำบลทับกวาง อำเภอแก่งคอย จังหวัดสระบุรี อยู่ใกล้กับผาเสด็จ เป็นหน้าผาที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และสมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ เคยเสด็จมาเมื่อคราวเปิดเดินรถไฟสายกรุงเทพ-นครราชสีมา เมื่อ พ.ศ. 2438 และทรงจารึกพระปรมาภิไธย จปร. ไว้ ณ หน้าผาแห่งนี้