stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เคนนี แดลกลีช
ประวัติ

เซอร์ เคนนี แดลกลีช เกิดที่เมืองกลาสโกว์ในสกอตแลนด์ ในวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1951 เมื่อเขาอายุได้ 1 ปี ครอบครัวของเขาก็ได้ย้ายไปอยู่ที่แฟลตในเขตมิลตัน ห่างจากใจกลางกลาสโกว์ไปทางเหนือเพียง 3 กิโลเมตร แดลกลีชชื่นชอบฟุตบอลตั้งแต่ 4 ปี และมีความฝันว่าอยากจะเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลเรนเจอส์ เนื่องจากเป็นสโมสรที่อยู่กับบ้านเกิดของตน แดลกลีชมีบิดาชื่อ บิลล์ แดลกลีช ทำงานเป็นวิศวกรบริษัทรถยนต์ และมารดาชื่อ แคที แดลกลีช ในปี ค.ศ. 1974 เคนนีได้แต่งกับงานกับผู้หญิงคนหนึ่งชื่อ มารีนา และได้กำเนิดบุตรทั้งหมดสี่คน คือ เคลลี แดลกลีช, พอล แดลกลีช, ลอเรน แดลกลีช และลินซีย์ แดลกลีช โดยเคลลีทำงานเป็นนักข่าว; พอลเป็นนักฟุตบอลและปัจจุบันเป็นผู้ช่วยผู้จัดการทีมฟุตบอลเรียลซอลต์เลกในสหรัฐอเมริกา; ลอเรนทำงานเป็นพนักงานโรงแรมแห่งหนึ่งในเมืองกลาสโกว์ และลินซีย์เป็นนักดนตรีชื่อดังในเมืองกลาสโกว์เช่นกัน
สมัยเป็นนักฟุตบอล > เซลติกและคัมเบอร์นอลด์ยูไนเต็ด (นักฟุตบอลเยาวชน)

เคนนี แดลกลีช ในวัย 16 ปี ลงนามเซ็นสัญญาชั่วคราวกับ สโมสรฟุตบอลเซลติก ในช่วงเดือน พฤษภาคม ค.ศ. 1968
ก่อนที่จะได้ตัว แดลกลีชไปนั้น ผู้จัดการทีมของเซลติกในสมัยนั้น จ็อค สเตอิน ส่ง ฌอน ฟอลลอน ผู้ช่วยผู้จัดการทีมเซลติกไปแอบดู แดลกลีชกับครอบครัวของเขาที่บ้านของพวกเขา เมื่อแดลกลีช ได้ยินฟอลลอนอยู่ที่ประตูชั้นบน แดลกลีช รีบเอาโปสเตอร์ของ สโมสรฟุตบอลเรนเจอร์ส จากผนังห้องนอนเขาออกไป เพราะเขารู้ว่า ฟอลลอน จะแอบเอาของที่เขาชอบมากๆออกไปเพื่อเป็นสิ่งประกันในการแลกตัวของ แดลกลีช ในการแลกตัวไปเล่นให้กับ เซลติก ซึ่งพ่อของแดลกลีชได้เตือนเขาไว้แล้ว แต่แดลกลีชก้ตัดสินเลือกไปเล่นให้กับ เซลติก เพราะไม่อยากให้ครอบครัวของเขาวุ่นวายไปมากกว่านี้ แต่ก่อนที่แดลกลีชจะย้ายมาเล่นกับ เซลติกนั้น คณพ่อของเขาได้ลองให้แดลกลีชไปเล่นกับ คัมเบอร์นอลด์ยูไนเต็ด เพื่อทดสอบว่าลูกของตนเหมาะสมหรือไม่ที่จะไปเล่นให้กับ เซลติก สโมสรฟุตบอลที่ยิ่งใหญ่ใน
ประเทศ สกอตแลนด์ ในสมัยนั้นโดยแดลกลีชทำผลงานได้อย่างดีเยี่ยมเมื่อมาอยู่กับ คัมเบอร์นอลด์ยูไนเต็ด โดยเขายิงไป 18 ประตู ในการลงเล่นทั้งหมด 37 นัด ในปี ค.ศ. 1968 แดลกลีชย้ายจาก คัมเบอร์นอลด์ยูไนเต็ด มาสู่ เซลติก ตามคำขอของตัวเขาเอง โดยแดลกลีชก็ได้โชว์ฟอร์มที่ยอดเยี่ยมด้วยการจ่ายบอลให้เพื่อนร่วมทีมของเขาได้สวย ถึงแม้จะยิงประตูไม่ได้ก็ตาม แต่ แดลกลีชในวัย 16 ปีก็ยังดีใจที่ความพยามและความมั่นใจของตนเพิ่มพูนอยู่ตลอดจนเขาได้ถูกคัดเลือกให้มาเป็น นักฟุตบอล กองหน้า ของ เซลติก
สมัยเป็นนักฟุตบอล > เซลติก (นักฟุตบอลมืออาชีพ)

พอเข้าสู่ฤดูกาลใหม่ในปี ค.ศ. 1969 เคนนี แดลกลีช ได้ลงเล่นเป็นนักฟุตบอลอาชีพครั้งแรกโดยเขาได้ทำประตูไป ในฤดูกาล 1968-69 ไปได้ 14 ประตู และในช่วง 1969-70 30 ประตู แดลกลีชเคยบอกกับตนไว้ว่า
ถึงแม้เราจะไม่ได้เล่นให้กับทีมเรนเจอร์สทีมที่เราชื่นชอบ แต่ยังไงเราก็ยังได้เป็นนักฟุตบอลยังที่ใฝ่ฝันเอาไว้ไม่ว่าจะอยู่กับทีมไหนก็ตาม
คำกล่าวของนักฟุตบอลสายเลือดสก๊อตกล่าวทิ้งท้ายไว้ก่อนจบฤดูกาล 1969-70
และในฤดูกาล 1970-71 ความฝันของแดลกลีชก็เป็นจริงเมื่อเขาได้พาทีมของเขาไปสู่รอบชิงชนะเลิศ ถ้วยสกอตติชลีกคัพ ไปเจอกับ เรนเจอร์ส โดยแข่งกันเสมอกันไป 2-2 แล้วในช่วงต่อเวลาพิเศษ แดลกลีชได้ทำไป 2 ประตู ทำให้เซลติกชนะไป 4-2 ซึ่งเป็นผลงานที่แดลกลีชภาคภูมิใจมากที่สุดตั้งแต่เขาเริ่มรู้จักฟุตบอลมา และในฤดูกาลนี้แดลกลีชทำประตูไปได้ 23 ประตู และในช่วงฤดูกาล 1976-77 แดลกลีชได้ถูกให้สวมปลอกแขนกัปตันทีมของสโมสรฟุตบอลเซลติก แล้วก่อนทีแดลกลีชจะได้ถูกซื้อตัวไปเล่นให้กับ สโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูล ในฟุตบอลลีกดิวิชัน 1 ประเทศ อังกฤษ
แดลกลีชได้ทำลายสถิตการทำประตูให้กับเซลติกไป 167 ประตู โดยได้ลงเล่นทั้งหมด 322 นัด รวมทั้งหมด 9 ฤดูกาล ซึ่งเป็นนักฟุตบอลของเซลติกคนแรกที่ทำประตูมากกว่า 150 ประตู ใน 9 ฤดูกาล
สมัยเป็นนักฟุตบอล > ลิเวอร์พูล (นักฟุตบอล)

ในวันที่ 13 สิงหาคม ค.ศ. 1977 ลิเวอร์พูลได้ซื้อ เคนนี แดลกลีช ในวัย 26 ปี ด้วยค่าตัวสูงสุดถึง 18 ล้านบาทซึ่งเป็นสถิติในการซื้อนักฟุตบอลของเกาะอังกฤษในยุคนั้น โดย เควิน คีแกน เพื่อนรวมทีมของลิเวอร์พูลในยุคนั้นมั่นใจในตัวของแดลกลีชว่า
ชายคนนี้อาจจะเป็นนักเตะที่ดีและมีชื่อเสียงและนำลิเวอร์พูลประสบความสำเร็จในการคว้าแชมป์
โดยแดลกลีชได้ลงเล่นนัดแรกหลังจากเขาย้ายมาอยู่กับลิเวอร์พูลได้ 1 สัปดาห์ ได้โชว์ฟอร์มอันแข็งแกร็งได้อย่างยอดเยี่ยมโดยเป็นคนทำไป 4 ประตูในนัดที่เจอกับ สโมสรฟุตบอลมิดเดิลสโบร ทำให้ลิเวอร์พูลเก็บ 3 แต้มสำคัญได้และเป็นการทำ แฮตทริก ของเขาในนัดที่ลงแข่งวันแรก โดยถูกจารึกเป็นประวัติศาสตร์ครั้งแรกของสโมสรลิเวอร์พูล และในช่วงปลายฤดูกาล 1977-78 แดลกลีชนำลิเวอร์พูลได้แชมป์ฟุตบอลยุโรปถึง 3 ถ้วยมี ฟุตบอลในลีกดิวิชัน 1 และ แชมป์ ยูโรเปียนคัพ กับ แชริตีชีลด์ และแดลกลีชได้ถูกขึ้นเป็นดาวซัลโวในดิวิชัน 1 ประเทศอังกฤษในช่วงฤดูกาลนั้นอีกด้วยโดยทำไป 61 ประตู ในฤดูกาล 1978-79 แดลกลีชได้ถูกเลือกเป็นนักฟุตบอลที่ดีที่สุดจากสมาคมเอฟเอ ในประเทศอังกฤษ แดลกลีชทำผลงานต่างๆให้กับสโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูลได้มากมายไม่ว่าจะเป็น แชมป์ฟุตบอลลีกดิวิชัน 1 ในประเทศ,ยูโรเปียนคัพ, เอฟเอคัพ, ลีกคัพ, ยูโรเปียนซูเปอร์คัพ รวมทั้งหมด 22 ถ้วย และรวมถึง นักฟุตบอลดีเด่นประจำฤดูกาลของเกาะอังกฤษมาแล้ว 2 ครั้ง โดยแดลกลีชได้อยู่ร่วมกับผู้จัดการทีมของลิเวอร์พูลมา 2 ยุคแล้ว คือ บ๊อบ เพสลีย์ และ โจ เฟแกน ซึ่งผู้จัดการทีม 2 คนนี้ก็ได้ชม เคนนี แดลกลีช ว่า
ชายชาวสกอตคนนี้มีพรสวรรค์ เล่นได้ในทุกสถานการณ์ แม้ว่าลิเวอร์พูลจะอยู่ในยามไหน เขาก็จะนำแสงสว่างและชัยชนะมาให้หงส์แดงอยู่เสมอ พวกเราชาวลิเวอร์พูลคิดถูกแล้วที่เลือกชายคนนี้มาเพื่อจะปั้นเขาให้เป็นตำนานของลิเวอร์พูลที่อยู่ในขวัญใจชาวเดอะค็อปทั่วโลกตลอดไป
คำพูดของบ๊อบ เพสลีย์ ผู้จัดการทีมลิเวอร์พูลในช่วงฤดูกาล 1974-1983 และคำกล่าวของ โจ เฟแกน ผู้จัดการทีมของลิเวอร์พูลในช่วงฤดูกาล 1983-1985
โดยในยุคนั้นลิเวอร์พูลประสบความสำเร็จเป็นอย่างมาก เพราะหนุ่มคนนี้ เขาได้สร้างความสำเร็จให้กับสโมสรเป็นอย่างมาก ไม่แน่ในอนาคตเขาอาจจะได้เป็นราชันย์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของลิเวอร์พูลเลยก็ได้
และเดอะค็อปทั่วโลกได้ตั้งนามให้เขาว่า "คิง" เพื่อให้ เคนนี แดลกลีช นักฟุตบอลสายเลือดสก๊อตคนนี้เป็นตำนานที่ยิ่งใหญ่ของลิเวอร์พูลและจะเป็นขวัญใจของเดอะค็อไปทั่วโลกตลอดไป และในช่วงฤดูกาล 1984-85 โจ เฟแกน ได้ขอลาออกจากการเป็นผู้จัดการทีมของลิเวอร์พูล เดอะค็อปทั่วโลกจึงเสนอ เคนนี แดลกลีช เป็นผู้จัดการทีมคนต่อไปของลิเวอร์พูล และในช่วงปลายฤดูกาล 1989-90 แดลกลีชในช่วงผู้จัดการทีมได้นำลิเวอร์พูลคว้าแชมป์ฟุตบอลลีกดิวิชัน 1 ของเกาะ อังกฤษ ซึ่งเป็นแชมป์ที่ 18 ของลิเวอร์พูล ซึ่งเป็นสิ่งสุดท้ายที่ เคนนี แดลกลีช มอบให้สโมสรลิเวอร์พูล และเขาได้กล่าวไว้ก่อนที่เลิกเล่นอาชีพนักฟุตบอลเอาไว้ว่า
ผมภูมิใจมากที่ได้เล่นมาเล่นให้สโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูลแห่งนี้ ชีวิตของผมได้ผ่านสิ่งต่างๆมามากมาย ไม่ว่าจะเป็นการเล่นฟุตบอล,การคุมทีมฟุตบอล,การช่วยเหลือผู้อื่น,การเป็นลุกที่ดีของคุณพ่อคุณแม่ ผมภูมิใจมากๆเลยครับ และผมเชื่อว่าลิเวอร์พูลของผมอาจจะยิ่งใหญ่ต่อไปถึงแม้จะไม่มีผมก็ตาม
คำกล่าวของนักฟุตบอลชาวสกอต ในวัย 40 ปี ก่อนที่จะออกจาก แอนฟิลด์ ไป ในปี ค.ศ. 1991 โดยแดลกลีชได้ลงเล่นไป 501 นัด ทำประตูไปได้ 169 ประตู
สมัยเป็นผู้จัดการทีม > ลิเวอร์พูล (ผู้จัดการทีม)

ในช่วงฤดูกาล 1984-85 โจ เฟแกน ผู้จัดการทีมลิเวอร์พูลในช่วงปี 1983-85 ได้ขอลาออกจากสโมสรเพราะเรื่องของการเมืองในประเทศของเขา ประธานสโมสรก็ไม่รู้ว่าจะเอาใครมาเป็นผู้จัดการทีมดี โดยเขาได้จัดตั้งกิจกรรมการเลือกโหวตผู้จัดการทีมลิเวอร์พูลขึ้นให้แฟนเดอะค็อปได้คิดกัน แล้วมีเดอะค็อปกลุ่มหนึ่งได้เสนอ เคนนี แดลกลีช มาเป็นผู้จัดการทีมลิเวอร์พูล โดยประธานของสโมสรก็ได้เห็นด้วยจึงเลยเรียกตัว เคนนี แดลกลีช เข้ามาคุมทีม โดยการคุมครั้งแรกของแดลกลีชนั่นทำผลงานไปได้สวยเมื่อเข้ามาคุมทีมนัดแรกเก็บชัยชนะได้โดยบุกไปเยือน สโมสรฟุตบอลเชลซี โดยลิเวอร์พูลชนะไป 1-0 และคว้าแชมป์ฟุตบอลลีกดิวิชัน 1 ของอังกฤษมาครองได้เป็นครั้งที่ 15 ในฤดูกาล 1987-88 แดลกลีชได้ซื้อนักฟุตบอลที่ชื่อ ปีเตอร์ เบียร์ดสลีย์ มาเล่นในตำแหน่ง กองหน้าจากสโมสรฟุตบอลนิวคาสเซิลยูไนเต็ด ซึ่งปัจจุบันเป็นผู้ช่วยผู้จัดการทีมของ สโมสรฟุตบอลนิวคาสเซิลยูไนเต็ด แล้วแดลกลีชก็หวังจะปั้นเขาให้เก่งเหมือนตน และในปีนี้แดลกลีชนำหงส์แดงคว้าแชมป์ ฟุตบอลลีกดิวิชัน 1 ของอังกฤษ และ เอฟเอคอมมิวนิตีชีลด์ มาได้และในช่วงฤดูกาล 1988-89 แดลกลีชได้นำทีมลิเวอร์พูลไปคว้าแชมป์ เอฟเอคัพ ได้สำเร็จโดยชนะสโมสรคู่เมือง คือ สโมสรฟุตบอลเอฟเวอร์ตัน ไป 3-2 และในช่วงฤดูกาล 1989-90 และ 1990-91 แดลกลีชได้นำทีมลิเวอร์พูลคว้าแชมป์ ฟุตบอลลีกดิวชั่น 1 ของอังกฤษ และ เอฟเอคอมมิวนิตีชีลด์ มาได้ก่อนที่เขาจะลาออกจากผู้จัดการทีมลิเวอร์พูล โดยในนัดสุดท้ายที่เขานำทีมลิเวอร์พูลไปเยือน สโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด ในรอบชิงคอมมิวนิตีชิลด์ โดยเสมอไป 1-1 แต่คว้าแชมป์ได้ด้วยการยิงจุดโทษชนะไป 6-5
แดลกลีชกลับมาคุมลิเวอร์พูลอีกครั้ง ในฤดูกาล 2011-2012 ท่ามกลางความคาดหวังของผู้บริหารทีมและแฟนบอล เนื่องจากรอย ฮอดจ์สัน ผู้จัดการคนก่อนหน้านั้นมีผลงานที่ไม่ดี แต่ว่าผลงานของทีมในฤดูกาลนี้ กลับทำได้เพียงแค่แชมป์ลีกคัพเท่านั้น แม้จะเป็นแชมป์แรกของทีมในรอบ 6 ปี และได้เข้าชิงเอฟเอคัพกับเชลซี แต่อันดับในตารางเมื่อจบฤดูกาล ลิเวอร์พูลทำได้เพียงแค่ที่ 8 เท่านั้น ซึ่งอันดับต่ำกว่าเอฟเวอร์ตัน ทีมคู่ปรับร่วมเมืองเสียอีกที่ได้ที่ 7 ทำให้เมื่อจบฤดูกาลทางผู้บริหารตัดสินใจปลดแดลกลีชออกจากตำแหน่ง
สมัยเป็นผู้จัดการทีม > แบล็กเบิร์นโรเวอส์

ในช่วงเปิดฤดูกาลใหม่ในฟุตบอลดิวิชัน 2 ประธานสโมสรแบล็กเบิร์นโรเวอส์ได้จ้างเคนนี แดลกลีช เข้ามาคุมทีม โดยแดลกลีชได้ตอบตกลง ในช่วง 1991-92 แดลกลีชนำทีมแบล็กเบิร์นโรเวอส์เก็บชัยชนะได้มาเกือบหมด โดยแดลกลีชได้วางแผนให้กับแบล็กเบิร์นโรเวอส์ไว้อย่างดี ไม่ว่าจะเป็นการเสริมแนวรุกหรือการป้องกันลูกยิงของทีมอื่น ๆ ซึ่งแดลกลีชได้นำทีมแบล็กเบิร์นโรเวอส์เก็บชัยชนะมาได้ 78 แต้ม เป็นอันดับ 1 ของฟุตบอลลีกดิวิชัน 2 ในอังกฤษ โดยได้ลงแข่งทั้งหมด 36 นัด คว้าชัยชนะมาได้ 31 นัด เสมอ 3 นัด แพ้แค่ 2 นัด จึงให้แบล็กเบิร์นโรเวอส์คว้าแชมป์ฟุตบอลลีกดิวิชัน 2 ของอังกฤษได้สำเร็จและได้เลื่อนชั้นขึ้นไปในเล่นพรีเมียร์ลีกในฤดูกาล 1993-94 แดลกลีชนำทีมแบล็กเบิร์นโรเวอส์จบอันดับ 2 ในพรีเมียร์ลีกได้โดยมีแต้ม 84 แต้ม ตามหลังสโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดซึ่งเป็นที่ 1 อยู่ 8 แต้ม โดยได้ลงแข่งไป 42 นัด ชนะ 25 นัด เสมอ 9 นัด แพ้ 8 นัด แล้วในฤดูกาล 1994-95 นัดแรกที่ลงเล่นในพรีเมียร์ลีก คือนัดที่เจอกับสโมสรฟุตบอลทอตนัมฮอตสเปอร์โดยเสมอไป 2-2 และในนัดสุดท้ายเจอกับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดภายใต้การคุมทีมของอเล็กซ์ เฟอร์กูสัน โดยแดลกลีชนำทีมแบล็กเบิร์นคว้าชัยชนะไปได้ 3-2 จึงทำให้แบล็กเบิร์นโรเวอส์มีแต้มทั้งหมด 89 แต้ม แล้วคว้าแชมป์พรีเมียร์ลีกมาได้สำเร็จและเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ของแบล็กเบิร์นโรเวอส์ โดยในขณะที่แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด, นอตทิงแฮมฟอเรสต์ และลิเวอร์พูล มี 88, 77 และ 74 แต้มตามลำดับ โดยเคนนี แดลกลีช ได้ถูกจารึกในประวัติของสโมสรแบล็กเบิร์นโรเวอส์ในการคว้าแชมป์พรีเมียร์ลีกมาให้กับสโมสรได้เป็นครั้งแรกแล้วได้นำทีมไปเล่นยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกเป็นครั้งแรกของสโมสรอีกด้วย
แต่เคนนี แดลกลีช ก็ได้ขอลาออกจากการเป็นผู้จัดการทีมแบล็กเบิร์นโรเวอส์ เนื่องจากมีเรื่องเกี่ยวกับครอบครัวของเขา ซึ่งปัจจุบันทางแบล็กเบิร์นโรเวอส์ก็ยังยกย่องแดลกลีชว่าเป็นผู้จัดการทีมที่ดีอันดับต้นของสโมสรมาตลอด
เกียรติประวัติ > นักฟุตบอล

เซลติก (1969–1977)
สกอตติช ดิวิชัน 1 4 สมัย: 1971-72, 1972-73, 1973-74, 1976-77
สกอตติช คัพ 4 สมัย: 1971-72, 1973-74, 1974-75, 1976-77
สกอตติช ลีก คัพ 1 สมัย: 1974-75
ลิเวอร์พูล (1977–1990)
ฟุตบอลลีกดิวิชัน 1 อังกฤษ 6 สมัย: 1978-79, 1979-80, 1981-82, 1982-83, 1983-84, 1985-86
เอฟเอคัพ 1 สมัย: 1985-86
ลีกคัพ 4 สมัย: 1980-81, 1981-82, 1982-83, 1983-84
เอฟเอคอมมิวนิตีชีลด์ 7 สมัย: 1976-77, 1978-79, 1979-80, 1981-82, 1985-86, 1987-88, 1988-89
ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก 3 สมัย: 1977-78, 1980-81, 1983-84
ยูฟ่าซูเปอร์คัพ 1 สมัย: 1976-77
เกียรติประวัติ > ผู้จัดการทีม

ลิเวอร์พูล (1985–1991, 2011–2012)
ฟุตบอลลีกดิวิชัน 1 อังกฤษ 3 สมัย: 1985-86, 1987-88, 1989-90
เอฟเอคัพ 2 สมัย: 1985-1986, 1988-89
ลีกคัพ 1 สมัย: 2011-12
เอฟเอคอมมิวนิตีชีลด์ 4 สมัย: 1986-87, 1988-89, 1989-90, 1990-91
แบล็กเบิร์นโรเวอส์ (1991–1995)
พรีเมียร์ลีก 1 สมัย: 1994-95
Football League Second Division Play Off Winners 1 สมัย: 1991-92
เซลติก (2000)
สกอตติซ ลีกคัพ 1 สมัย: 1999-2000
เกียรติประวัติ > เกียรติประวัติส่วนตัว

นักฟุตบอลยอดเยี่ยมของพีเอฟเอ: 1982-83
FWA Footballer of the Year: 1979-79, 1982-83
Scottish Premier Division top goalscorer: 1975-76
ผู้จัดการยอดเยี่ยมประจำปี - 1985-86, 1987-88, 1989-90, 1994-95
Inaugural Inductee to the English Football Hall of Fame: 2002
Member of the Scotland Football Hall of Fame
Member of the FIFA 100
Freedom of the City of Glasgow: 1986
1st in the Liverpool Football Club poll 100 Players Who Shook The Kop: 2006
Scotland: 30 goals in 102 international caps (both national records)
หนังสืออ่านเพิ่ม

Kelly, Stephen (1993). Dalglish. Headline Book Publishing; New edition (19 August 1993). ISBN 0-7472-4124-4.
Dalglish, Kenny; Winter, Henry (2010). My Liverpool Home. Hodder & Stoughton. ISBN 978-1-4447-0419-8.
Macpherson, Archie (2007). Jock Stein: The Definitive Biography. Highdown; New Ed edition (18 May 2007). ISBN 978-1-905156-37-5.
กองทัพผสมรัฐว้า

| กองทัพผสมรัฐว้า |
| --- | --- |
Kru' Naing' Rob Rom' Hak Tiex Praog 佤邦联合军 ဝပြည် သွေးစည်းညီညွတ်ရေး တပ်မတော်   มีส่วนร่วมในความขัดแย้งภายในพม่า
ธงกองทัพผสมรัฐว้า
ปฏิบัติการ: 17 เมษายน 2532 (2532-04-17) – ปัจจุบัน
แนวคิด: ชาตินิยมว้า
ผู้นำ: ผู้บัญชาการ: เป้าหยั่วเสียง (鮑有祥) รองผู้บัญชาการ: จ้าวจงตาน (赵忠丹)
กองบัญชาการ: ปางคำ, พม่า
พื้นที่ปฏิบัติการ: เขตปกครองตนเองว้า  (รัฐว้า)
กำลังพล: 30,000 คน
ส่วนหนึ่งของ: พรรคผสมรัฐว้า
พันธมิตร: รัฐพันธมิตร  จีน   พม่า (จนถึงปี 2566)  ตะมะดอ พันธมิตรที่ไม่ใช่รัฐ  กองทัพยะไข่   แนวร่วมปลดปล่อยประชาชนแห่งชาติกะเหรี่ยงแดง   กองทัพพันธมิตรประชาธิปไตยแห่งชาติเมียนมา   แนวร่วมสมาพันธ์กู้ชาติแห่งอัสสัม 
ปรปักษ์: ระดับรัฐ  สหภาพพม่า (จนถึงปี 2532) มิใช่รัฐ  กองทัพเมิงไต (จนถึงปี 2539)   กองทัพแห่งชาติรัฐฉาน (จนถึงปี 2548)   กองทัพรัฐฉานใต้   กองทัพแห่งชาติว้า 
การสู้รบและสงคราม: ความขัดแย้งภายในพม่า
กองทัพผสมรัฐว้า หรือ กองทัพสหรัฐว้า (อังกฤษ: United Wa State Army) หรือที่นิยมเรียกว่า กองกำลังว้าแดง เป็นกองกำลังติดอาวุธของพรรคผสมรัฐว้า ที่มีฐานที่มั่นอยู่ในบริเวณรัฐฉานตอนเหนือส่วนที่ใกล้ชิดมณฑลยูนนานของประเทศจีน และรัฐฉานตอนใต้ส่วนที่ใกล้ชิดจังหวัดแม่ฮ่องสอนของประเทศไทย
กองกำลังว้าแดงอยู่ภายใต้การนำของเป้าหยั่วเสียง (鮑有祥) ผู้นำคนที่สอง ซึ่งประกาศตนเป็นประธานเขตบริหารพิเศษแห่งรัฐว้า แม้ทางการพม่าไม่เคยยอมรับอำนาจของว้าแดงอย่างเป็นทางการ แต่ในหลายโอกาส กองทัพพม่าก็ให้การสนับสนุนว้าแดงให้รบกับกองกำลังชนกลุ่มน้อยอื่น เช่น กองทัพรัฐฉานใต้ของเจ้ายอดศึก
ในปี 2556 สหรัฐอเมริกาจัดให้กองกำลังว้าแดงถูกจัดให้เป็นกลุ่มก่อการร้ายและกลุ่มที่เกี่ยวข้องกับยาเสพติด และต่อมาในปี 2558 ทางการสหรัฐถือว่าองค์กรของเหว่ย เซียะกัง และกองทัพผสมรัฐว้า เป็นเครือข่ายค้ายาเสพติดที่ใหญ่ที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งค้าทั้งเฮโรอีนและยาบ้า
การวางกำลัง

กองทัพผสมรัฐว้า (UWSA) มี "กองพล" จำนวน 5 กองพลที่ประจำการตามแนวชายแดนไทย–พม่า:
กองพลที่ 778 อยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของ Ta Marn
กองพลที่ 772 อยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของ Ta Hsong
กองพลที่ 775 อยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของ Yang Guojong
กองพลที่ 248 อยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของ Ta Hsang
กองพลที่ 518 อยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของ Li Hsarm-nab
บนชายแดนจีน–พม่า มีกองกำลังประจำการอีกสาม "กองพล":
กองพลที่ 318
กองพลที่ 418
กองพลที่ 468
กองทัพผมสรัฐว้ามีกำลังพลประจำการ 30,000 นาย และมีกำลังเสริมอีก 10,000 นาย ถือเป็นกลุ่มที่ประกาศหยุดยิงที่ใหญ่ที่สุดกลุ่มหนึ่ง เงินเดือนรายเดือนอยู่ที่ 60 หยวน (7.5 ดอลลาร์สหรัฐ) เท่านั้น กองทัพผสมรัฐว้าปะทะกับกองทัพไทยในเดือนมีนาคม–พฤษภาคม พ.ศ. 2545
การวางกำลัง > การจัดหาอาวุธ

ตามรายงานของ Jane's Intelligence Review เมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2551 จีนได้กลายเป็นแหล่งอาวุธหลักของกองทัพผสมรัฐว้า โดยแทนที่แหล่งอาวุธจากตลาดมืดแบบดั้งเดิมในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เช่น ไทยและกัมพูชา การถ่ายโอนอาวุธไปยังกองทัพผสมรัฐว้าจากจีน จะดำเนินการจากระดับสูงสุดในปักกิ่ง
ในปี พ.ศ. 2544 Jane's รายงานว่ากองทัพผสมรัฐว้าได้จัดหาขีปนาวุธพื้นสู่อากาศ (SAM) HN-5N จากจีนเป็นส่วนหนึ่งของการสร้างพื้นที่ใกล้ชายแดนไทย ซึ่งมีรายงานว่ามีห้องปฏิบัติการสำหรับผลิตยาบ้า 40-50 แห่งที่ใช้ผลิตขีปนาวุธดังกล่าว ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2557 Janes ยังรายงานอีกว่ากองทัพผสมรัฐว้าได้จัดหาขีปนาวุธพื้นสู่อากาศ FN-6 เพื่อมาแทนที่ HN-5N ที่ใช้งาน ซึ่งกองทัพสหรัฐว้าได้ปฏิเสธในทันที นอกจากนี้ยังเป็นคนกลางระหว่างผู้ผลิตอาวุธของจีนและกลุ่มกบฏอื่น ๆ ในพม่า ในปี พ.ศ. 2555 การสนับสนุนจากจีนเพิ่มขึ้นจนถึงจุดที่สามารถจัดหายานเกราะ เช่น ปืนจู่โจม PTL-02 ขนาด 6 × 6 ที่พบเห็นในปางคำ
เมื่อวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2556 Jane's IHS รายงานว่าเฮลิคอปเตอร์ มิล เอ็มไอ-17 หลายลำซึ่งติดตั้งขีปนาวุธอากาศสู่อากาศ TY-90 ได้รับการส่งมอบให้กับกองทัพผมสรัฐว้าโดยจีน ข้อกล่าวหาดังกล่าวถูกปัดตกโดยจีน แหล่งข่าวทางทหารไทย แหล่งข่าวชาติพันธุ์อื่น ๆ ของพม่า และกองทัพผสมรัฐว้าเอง ในปี พ.ศ. 2558 IHS Jane's รายงานว่าสมาชิกกองทัพผมสรัฐว้าถูกถ่ายภาพขณะฝึกซ้อมกับปืนใหญ่วิถีโค้ง Type 96 ขนาด 122 มม. และ ATGM HJ-8 ของจีน
รายงานของ Jane ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2551 ระบุว่า UWSA ได้หันมาผลิตอาวุธเพื่อเสริมรายได้จากการค้าอาวุธและยาเสพติด และเริ่มสายการผลิตอาวุธขนาดเล็กสำหรับ AK-47
การวางกำลัง > นโยบายการเกณฑ์ทหาร

กองทัพผมสรัฐว้า (UWSA) กำหนดให้มีผู้ชายอย่างน้อย 1 คนในแต่ละครัวเรือนที่รับราชการในกองทัพผมสรัฐว้า หรือหน่วยงานของรัฐว้า  ครอบครัวขนาดใหญ่ต้องจัดหาผู้ชาย 2 คนให้กับกองทัพหรือหน่วยงาน
แหล่งข้อมูลอื่น

Chouvy, Pierre-Arnaud & Meissonnier, Joël, "Yaa Baa. Production, traffic, and consumption of methamphetamine in Mainland Southeast Asia", Singapore University Press, 2004
Chouvy, Pierre-Arnaud, "Myanmar's Wa: Likely Losers in the Opium War", 24 January 24 2004, Asia Times
Photos of United Wa State Army (UWSA) and Shan State Army-South (SSA-S) military outposts along the border of Thailand, Chiang Rai province
"U.S. Links 11 Individuals, 16 Companies to Burma Drug Syndicate." Distributed by the Bureau of International Information Programs, U.S. Department of State. November 4, 2005.
Jack Picone. "A Gentler War on Drugs." Utne, September-October 2005, pp. 68-71; originally in Colors magazine (Winter 2004-05)
The Bondage of Opium - a proposal and a plea UWSP
| ด ค กองค์การติดอาวุธชาติพันธุ์ในพม่า |
| --- | --- |
ปฏิบัติการ:  AA (ULA)  AA (ANC)  ABSDF  ALA (ALP)  ARSA  BLA  BPLA  CDF  CNA (CNF)  CNDF  DKBA-5  KIA (KIO)  KNA (B)  KNLA (KNLP)  KNDO / KNLA (KNU)  KA (KNPP)  KNPLF  KTLA  KPC  LDU  MNDAA (MNTJP [zh])  MNLA (NMSP)  MRDA/BNRA  NDAA (PSC)  NSCN-K  PDF (NUG)  PLA (CPB)  PNA (PNO)  PNLA (PNLO)  PRA-Magway  RSO  SNA  SSA-N (SSPP)  SSA-S (RCSS)  TNLA (PSLF)  UWSA (UWSP)  WNA (WNO)  ZRA (ZRO) 
ยุติการปฏิบัติการ:  ARIF  CPA  DKBA  ก๊อด อาร์มี่  KDA  MTA  MRA  MRDA  มุญาฮิดีน  NDA-K  NUPA  RFCP  RLP  RPF  RRF  RNA  SSA  SSCP  SSNA  SURA  VBSW 
พันธมิตร:  คณะกรรมาธิการปรึกษาและเจรจาการเมืองแห่งสหพันธ์ (FPNCC)  กองทัพสหพันธรัฐแห่งสหภาพ  กองกำลังพันธมิตรทางเหนือ  พันธมิตรสามภราดรภาพ 
ความขัดแย้งด้วยอาวุธ:  คอมมิวนิสต์ (พ.ศ. 2491–2531)  ชายแดนจีน-พม่า (พ.ศ. 2503–2504)  กะชีน  กะเหรี่ยง  กะเหรี่ยง–มอญ  โกก้าง พ.ศ. 2552  พ.ศ. 2558  โรฮีนจา พ.ศ. 2521  พ.ศ. 2534–2535  พ.ศ. 2559–ปัจจุบัน  หลังรัฐประหารปี พ.ศ. 2564 
กระบวนการสันติภาพ:  การหยุดยิง ข้อตกลงหยุดยิงทั่วประเทศ (NCA)  การประชุมสันติภาพปางหลวงแห่งศตวรรษที่ 21 
 ความขัดแย้งภายในพม่า  กองทัพพม่า 
ดินแดนในควบคุมของกองทัพผสมรัฐว้า
เป้าหยั่วเสียง ผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งกองทัพผสมรัฐว้า
ย่านธุรกิจกลาง

มิดทาวน์แมนแฮตตันในนครนิวยอร์ก เป็นย่านธุรกิจกลางที่ใหญ่ที่สุดในสหรัฐและของโลก
ย่านธุรกิจกลาง (อังกฤษ: central business district, CBD) คือเขตศูนย์กลางธุรกิจและการค้าของเมือง ประกอบด้วยพื้นที่ทางการค้าและสำนักงาน มีความหมายคล้ายกับ "ย่านการเงิน" (financial district) ส่วนในทางภูมิศาสตร์มักมีความหมายคล้ายกับ "ศูนย์กลางเมือง" (city center) หรือ "ย่านกลางเมือง" (downtown) อย่างไรก็ตามแนวคิดเหล่านี้ก็อาจไม่ใช่เรื่องเดียวกัน เพราะมีหลายเมืองที่ศูนย์กลางธุรกิจตั้งอยู่ห่างจากศูนย์กลางการค้าหรือศูนย์กลางวัฒนธรรม หรือบางเมืองก็มีย่านธุรกิจกลางหลายแห่ง
ย่านธุรกิจกลางเป็นจุดเด่นของพื้นที่ในเมืองใหญ่ที่สามารถเข้าถึงได้อย่างสะดวก อีกทั้งยังมีความหลากหลายและความเข้มข้นของสินค้าและบริการเฉพาะทางมากกว่าพื้นที่อื่น ๆ ของเมือง ตัวอย่างเช่น โดยทั่วไปถือว่าศูนย์กลางของกรุงลอนดอนครอบคลุมเขตเมืองเก่านครลอนดอนและนครเวสต์มินสเตอร์ ในขณะที่นครลอนดอนและบริเวณดอกแลนส์ (Docklands) ซึ่งรวมคะแนรีวอร์ฟ (Canary Wharf) ไว้ด้วยนั้นถือเป็นย่านธุรกิจกลางสองย่านตามลำดับ; ในนครนิวยอร์ก มิดทาวน์แมนแฮตตัน (Midtown Manhattan) เป็นย่านธุรกิจกลางที่ใหญ่ที่สุดของเมืองและใหญ่ที่สุดของโลก; ชิคาโกมีย่านชิคาโกลูป (Chicago Loop) เป็นย่านธุรกิจกลางที่ใหญ่ที่สุดอันดับสองของสหรัฐและของโลก; ส่วนในประเทศไทย ถนนสีลมเป็นบริเวณที่มีกิจกรรมทางสังคมและเศรษฐกิจมากที่สุดในพื้นที่กรุงเทพมหานคร
หลี่เถียไกว่

หลี่เถียไกว่ ("หลี่ไม้เท้าเหล็ก")
หลี่เถียไกว่ (จีน: 李鐵拐; พินอิน: Lǐ Tiěguǎi; "หลี่ไม้เท้าเหล็ก") เป็นบุคคลในประมวลเรื่องปรัมปราจีน ลัทธิเต๋าจัดเข้าเป็นเซียนองค์หนึ่งในกลุ่มโป๊ยเซียน (แปดเซียน) ได้รับการพรรณนาว่า เป็นบุคคลอารมณ์ร้อน แต่มีเมตตาต่อผู้ยากไร้หรือเจ็บป่วย และมักปรุงยาวิเศษด้วยน้ำเต้า นอกจากนี้ ยังได้รับการแสดงภาพเป็นชายแก่อัปลักษณ์ หนวดเครารุงรัง ผมเผ้ายุ่งเหยิง สวมมงคลทองคำบนศีรษะ ถือไม้เท้าเหล็กอันหนึ่ง และถือหรือสะพายน้ำเต้าลูกหนึ่ง อนึ่ง ยังมีการพรรณนาว่า เขาจุติลงมายังโลกมนุษย์ในร่างขอทาน แล้วใช้อำนาจวิเศษช่วยเหลือผู้เข็ญใจหรือถูกกดขี่
ตำนานว่า หลี่เกิดในคริสต์ศตวรรษที่ 13 ช่วงราชวงศ์ยฺเหวียน (ค.ศ. 1279–1368) และมีชื่อจริงว่า "หลี่ เสฺวียน" (李玄) แต่บางตำนานก็ว่า เขาเป็นศิษย์ของเหลาจึ (老子; "ครูเฒ่า") ซึ่งหมายความว่า เขามีชีวิตอยู่ในคริสต์ศตวรรษที่ 6
ท่านหญิงนิโจ

| ท่านหญิงนิโจ |
| --- | --- |
ชื่อท้องถิ่น: ごふかくさいんのにじょう 後深草院二条
เกิด: ค.ศ. 1258 ญี่ปุ่นยุคคามากูระ
อาชีพ: บาทบริจาริกา, ภิกษุณี, นักเขียน
ภาษา: ภาษาญี่ปุ่นยุคกลางช่วงหลัง
ช่วงเวลา: ยุคคามากูระ
แนว: อนุทิน
ผลงานที่สำคัญ: โทวาซูงาตาริ
ช่วงปีที่ทำงาน: ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 14
คู่สมรส: จักรพรรดิโกะ-ฟูกากูซะ
คู่อาศัย: ไซอนจิ ซาเนกาเนะ เจ้าชายโชโจะ
บุตร: 4 คน
ญาติ: โคงะ มิจิเตรุ (ปู่) มินาโมโตะ โนะ มิจิจิกะ (เทียดฝั่งพ่อ)
ท่านหญิงนิโจ (ญี่ปุ่น: 後深草院二条; โรมาจิ: Go-Fukakusain no Nijō; ค.ศ 1258 – หลัง ค.ศ. 1307) เป็นหญิงชนชั้นสูง กวี และนักประพันธ์ชาวญี่ปุ่น เคยเป็นบาทบริจาริกาในจักรพรรดิโกะ-ฟูกากูซะช่วง ค.ศ. 1271–1283 ปัจฉิมวัยได้ออกบวชเป็นภิกษุณี หลังเดินทางมาหลายปี ช่วง ค.ศ. 1304–1307 เธอเขียนอนุทินเรื่อง โทวาซูงาตาริ (ฉบับแปลภาษาอังกฤษใช้ชื่อ The Confessions of Lady Nijō) ถือเป็นงานเขียนชิ้นเอก และเป็นแหล่งข้อมูลเดียวที่ระบุประวัติส่วนตัวของเธอ
ประวัติ > ชีวิตในราชสำนัก

ท่านหญิงนิโจเกิดในตระกูลโคงะ ซึ่งเป็นสาขาของตระกูลมินาโมโตะ ซึ่งสืบเชื้อสายจากเจ้าชายโทโมฮิระ พระราชโอรสลำดับที่เจ็ดของจักรพรรดิมูรากามิ ซึ่งจักรพรรดิโกะ-ซันโจทรงให้มินาโมโตะ โนะ โมโรฟูซะ พระโอรสของเจ้าชายโทโมฮิโระ เข้ารับราชการในราชสำนัก ทั้งพ่อและปู่ของท่านหญิงนิโจล้วนดำรงตำแหน่งเป็นขุนนางชั้นสูงในราชสำนัก และเครือญาติของเธอหลายคนก็เป็นผู้มีชื่อเสียงด้านวรรณกรรม ชื่อจริงของท่านหญิงนิโจไม่เป็นที่ปรากฏ เพราะชื่อ "นิโจ" เป็นชื่อที่เรียกกันในราชสำนักที่กำหนดชื่อนางในเป็นชื่อถนนเพื่อบ่งฐานานุศักดิ์ของแต่ละคน โดย "นิโจ" แปลว่า "ถนนสายที่สอง" ถือเป็นตำแหน่งชั้นสูง เพราะใกล้ชิดกับ "ถนนสายที่หนึ่ง" อันเป็นที่ตั้งของราชมนเทียร
ใน โทวาซูงาตาริ ระบุว่าจักรพรรดิโกะ-ฟูกากูซะทรงมีจิตประดิพัทธ์กับซูเกได มารดาของท่านหญิงนิโจ แต่ไม่นานหลังจากนั้น นางให้กำเนิดท่านหญิงนิโจ และก็ถึงแก่กรรมให้กำเนิดบุตรสาวไม่นานนัก จักรพรรดิโกะ-ฟูกากูซะทรงเปลี่ยนพระทัยไปรักท่านหญิงนิโจแทน ท่านหญิงนิโจถูกขึ้นถวายตัวเมื่ออายุสี่ขวบ และได้รับการเลี้ยงดูอย่างกุลสตรีชาววัง ครั้น ค.ศ. 1271 ขณะท่านมีอายุ 14 ปี บิดาได้ถวายท่านหญิงขึ้นเป็นบาทบริจาริกาในจักรพรรดิโกะ-ฟูกากูซะ แต่ไม่มีหลักฐานว่าท่านหญิงนิโจได้รับการแต่งตั้งเป็นบาทบริจาริกาอย่างเป็นทางการ (เซไซ) หรือเป็นบาทบริจาริกาลับ (เมชูโดะ)
ชีวิตในราชสำนักของท่านหญิงเต็มไปด้วยอุปสรรค เพราะเมื่อท่านอายุได้ 15 ปี บิดาก็ถึงแก่กรรม ทำให้ท่านหญิงขาดผู้สนับสนุนในราชสำนัก ส่วนความสัมพันธ์ระหว่างท่านหญิงนิโจกับองค์จักรพรรดิก็เต็มไปด้วยความตึงเครียด เพราะท่านหญิงคบชู้กับชายหลายคนมานานหลายปี มีคนหนึ่งรู้จักกันมาก่อนที่ท่านจะถวายตัวเป็นบาทบริจาริกา ท่านหญิงนิโจให้ประสูติการพระราชโอรสที่เกิดกับองค์จักรพรรดิใน ค.ศ. 1273 แต่ก็สิ้นพระชนม์ในปีถัดมา ส่วนบุตรอีกสามคนไม่ได้เกิดจากความสัมพันธ์กับองค์จักรพรรดิ โดยเกิดจากไซอนจิ ซาเนกาเนะ เป็นหญิงคนหนึ่ง (เกิดใน ค.ศ. 1275) และเกิดจากเจ้าชายโชโจะ เป็นพระโอรสองค์ใหญ่ (ประสูติ ค.ศ. 1281) และโอรสองค์เล็ก (ประสูติ ค.ศ. 1282) ทว่าการคบชู้ของท่านหญิงนิโจสร้างความไม่พอพระทัยกับจักรพรรดินีคิมิโกะ ซึ่งเป็นอัครมเหสีเป็นอย่างมาก ท้ายที่สุดท่านหญิงนิโจจึงถูกขับออกจากราชสำนักใน ค.ศ. 1283
ประวัติ > สู่ร่มกาสาวพัสตร์

โทวาซูงาตาริ เล่ม 4 และ 5 กล่าวถึงชีวิตหลังถูกขับออกจากราชสำนัก ว่าต้องพบกับชีวิตเลวร้ายเช่นเดียวกับสตรีญี่ปุ่นยุคนั้นต้องพบเจอ ท่านหญิงนิโจออกบวชเป็นนางภิกษุณีในศาสนาพุทธ จาริกแสวงบุญตามสถานที่ศักดิ์สิทธิ์และสถานที่ทางประวัติศาสตร์ตามรอยไซเงียว กวีและนักบวชนามอุโฆษ ท่านหญิงอ้างว่าท่านได้เดินทางกลับไปราชธานีบ่อย ๆ แต่คิมูระ ซาเอโกะตั้งข้อสังเกตว่า การเดินทางบางส่วนไม่เกิดขึ้นจริง บางเรื่องก็ถูกสมมุติขึ้นมาเท่านั้น โทวาซูงาตาริ เล่ม 4 เนื้อหาถูกข้ามมาใน ค.ศ. 1289 (นักวิชาการสันนิษฐานว่าเนื้อหาบางส่วนขาดหายไป) ในเล่ม 5 เนื้อหาก็ถูกข้ามไปอีกหลายปี มาปรากฏอีกครั้งในบทโศก ท่านหญิงนิโจกำสรวลเศร้าเนื่องจากการเสด็จสวรรคตของจักรพรรดิโกะ-ฟูกากูซะใน ค.ศ. 1304 และ โทวาซูงาตาริ สิ้นสุดลงใน ค.ศ. 1306 ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับท่านหญิงนิโจ เข้าใจว่าท่านหญิงนิโจคงถึงแก่กรรมหลังจากนั้น
โทวาซูงาตาริ

โทวาซูงาตาริ ถูกเขียนขึ้นช่วง ค.ศ. 1307 ครอบคลุมเหตุการณ์ช่วง ค.ศ. 1271–1306 ถือเป็นวรรณกรรมที่ยิ่งใหญ่ชิ้นหนึ่งของญี่ปุ่น เพราะปรากฏเรื่องราวการคุกคามทางเพศ (การบังคับขู่เข็ญหรือใช้กำลังให้ร่วมเพศ) ที่หาได้ยากในวรรณกรรมญี่ปุ่นสมัยใหม่ ทว่างานเขียนของท่านหญิงนิโจกลับไม่เป็นที่แพร่หลาย ส่วนหนึ่งก็เพราะถูกจำกัดโดยฝ่ายนิยมเจ้า หรือเพราะเนื้อหานั้นมีการพรรณนาถึงความเป็นมนุษย์และความสนิทสนมระหว่างท่านหญิงกับจักรพรรดิโกะ-ฟูกากูซะ และยังพบว่าใน ค.ศ.  1940 มีสำเนาของเอกสารฉบับคริสต์ศตวรรษที่ 17 ถูกเก็บรักษาโดยยามางิชิ โทกูเฮ เจ้าหน้าที่สำนักพระราชวัง