stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จักรพรรดิโกะ-โทบะ
ลำดับวงศ์ตระกูล > พระมเหสีและพระราชโอรสธิดา

จักรพรรดินี (ชูงู ): ฟูจิวาระ โนะ นินชิ /ทากาโกะ (藤原任子) ภายหลังเป็น กิชูมง-อิง (宜秋門院) ธิดาในคูโจ คาเนซาเนะ
พระราชธิดาองค์แรก: เจ้าหญิงโชชิ (昇子内親王) ภายหลังเป็น ชุนกามง-อิง (春華門院, 1195–1211) – จักรพรรดินีที่ยังไม่ได้อภิเษกในฐานะพระราชมารดาบุญธรรมของจักรพรรดิจุนโตกุ
พระมเหสี: มินาโมโตะ โนะ ไซชิ/อาริโกะ (源在子) ภายหลังเป็นโชเมมง-อิง (承明門院; 1171–1257) ธิดาบุญธรรมในมินาโมโตะ โนะ มิจิจิกะ และธิดาในนักบวชโนเอ็ง
พระราชโอรสองค์แรก: เจ้าชายทาเมฮิโตะ (為仁親王) ภายหลังเป็นจักรพรรดิสึจิมิกาโดะ
พระมเหสี: ฟูจิวาระ โนะ ชิเงโกะ (藤原重子) ภายหลังเป็น ชูเมมง-อิง (修明門院; 1182–1264) ธิดาในทากากูระ โนริซูเอะ
พระราชโอรสองค์ที่ 3: เจ้าชายโมรินาริ (守成親王) ภายหลังเป็นจักรพรรดิจุนโตกุ
เจ้าชายมาซานาริ (雅成親王) (ถูกเนรเทศหลังสงครามปีโจกีว)
เจ้าชายนักบวชซนไก (尊快法親王, 1204–1246) – หัวหน้านักบวชวัดเอ็นเรียกูจิ (เท็นได ซาซุ, 天台座主)
นางพระกำนัล: โบมง โนะ สึโบเนะ (坊門局) ธิดาในโบมง โนบูกิโยะ
เจ้าชายนางาฮิโตะ (長仁親王, 1196–1249) ภายหลังเป็นเจ้าชายนักบวชโดโจะ (道助法親王) กลายเป็นหัวหน้านักบวชคนที่ 8 แห่งวัดนินนาจิ
พระราชธิดาองค์ที่ 3: เจ้าชายเรชิ (礼子内親王; 1200–1273) ภายหลังเป็น คาโยมง-อิง (嘉陽門院)
เจ้าชายโยริฮิโตะ (頼仁親王, 1201–1264) (ถูกเนรเทศหลังสงครามปีโจกีว)
นางพระกำนัล: เฮียวเอะ-โนะ-คามิ โนะ สึโบเนะ (兵衛督局) ธิดาในมินาโมโตะ โนะ โนบูยาซุ
พระราชธิดาองค์ที่ 2: เจ้าหญิงชูกูชิ (粛子内親王; สวรรคต ค.ศ. 1196) (ทากัตสึจิ ไซงู, 高辻斎宮) – ไซโอที่ศาลเจ้าอิเซะ (1199–1210)
นางพระกำนัล: โอวาริ โนะ สึโบเนะ (尾張局, สวรรคต ค.ศ. 1204) ธิดาในนักบวชเค็นเซ
เจ้าชายโดกากุ (道覚法親王; 1204–1250) – หัวหน้านักบวชวัดเอ็นเรียกูจิ (เท็นได ซาซุ, 天台座主)
นางพระกำนัล: โอมิยะ โนะ สึโบเนะ (大宮局) ธิดาในฟูจิวาระ โนะ ซาดาโยชิ
เจ้าชายซนเอ็ง (尊円法親王; 1207–1231) – หัวหน้านักบวชวัดมีเดระ
เกียวเอ็ตสึ (行超) – นักบวชในวัดเอ็นเรียกูจิ
นางพระกำนัล: โชนางง โนะ ซูเกะ (少納言典侍)
โดชุ (道守) – นักบวช
นางพระกำนัล: คาเมงิกุ (亀菊) นางระบำ (ชิราเบียวชิ)
นางพระกำนัล: ทากิ (滝; สวรรคต ค.ศ. 1265) นางระบำ (ชิราเบียวชิ)
เจ้าชายคากูนิง (覚仁法親王) (1198–1266) – หัวหน้านักบวชวัดอนโจ-จิ
นางพระกำนัล: ทัมบะ โนะ สึโบเนะ (丹波局) อิชิ (石) นางระบำ (ชิราเบียวชิ)
เจ้าหญิงฮิโรโกะ (煕子内親王, ประสูติ ค.ศ. 1205) – ไซโอที่ศาลเจ้าอิเซะในรัชสมัยจักรพรรดิจุนโตกุถึงจักรพรรดิชูเกียว (1215–1221)
นางพระกำนัล: ฮิเมโฮชิ (姫法師) นางระบำ (ชิราเบียวชิ)
คากูโยะ (覚誉) – นักบวช
โดอิ (道伊) –  นักบวชวัดอนโจ-จิ
โดเอ็ง (道縁) – นักบวชที่วัดนินนาจิ
มารดาไม่ทราบพระนาม:
พระราชโอรส: เจ้าชายอิจิโจะ (一条宮, 1201–1213)
เจ้าหญิง (1202–1207)
เหตุการณ์ในพระชนมชีพของจักรพรรดิโกะ-โทบะ

จักรพรรดิโกะ-โทบะสืบราชบัลลังก์เมื่อพระชนมายุได้ 3 พรรษา
8 กันยายน ค.ศ. 1183 (ปี จูเอ ที่ 2, วันที่ 20 เดือน 8): ปีที่ 3 ในรัชสมัยของจักรพรรดิอันโตกุ (安徳天皇三年) จักรพรรดิได้หลบหนีออกจากเมืองหลวงแทนที่จะยอมจำนนต่อการกดดันให้สละราชสมบัติ  เมื่อจักรพรรดิอันโตกุไม่อยู่ โฮโอ โก-ชิรากาวะ ซึ่งเป็นพระอัยกา (ปู่) ของจักรพรรดิอันโตกุจึงยกพระอนุชาของจักรพรรดิอันโตกุขึ้นสืบราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศตามพระราชบัญชาและได้จัดพระราชพิธีสละราชบัลลังก์ และหลังจากนั้นไม่นาน จักรพรรดิโกะ-โทบะก็จัดพระราชพิธีสืบราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศอย่างเป็นทางการ
แม้ว่าพระราชพิธีอย่างเป็นทางการเหล่านี้จะเกิดขึ้นในเฮอังเกียว แต่ไตรราชกกุธภัณฑ์ก็ยังอยู่กับอดีตจักรพรรดิอันโตกุ ดังนั้น พระราชพิธีสืบราชสันตติวงศ์และพระราชพิธีบรมราชาภิเษกของจักรพรรดิโกะ-โทบะจึงนับเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ที่ละเว้นการถ่ายทอดไตรราชกกุธภัณฑ์จากจักรพรรดิสู่ผู้สืบราชบัลลังก์ของพระองค์
ในปี ค.ศ. 1192 อดีตจักรพรรดิโกะ-ชิรากาวะสวรรคตและรัฐบาลโชกุนชุดแรกก่อตั้งโดยมินาโมโตะ โนะ โยริโตโมะและจักรพรรดิก็กลายเป็นจักรพรรดิหุ่นเชิดตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
ในปี ค.ศ. 1198 จักรพรรดิโกะ-โทบะสละราชบัลลังก์ให้กับพระโอรสองค์โปรดของพระองค์คือ จักรพรรดิสึจิมิกาโดะ
อดีตจักรพรรดิโกะ-โทบะปกครองในฐานะไดโจโฮโอตั้งแต่ ค.ศ. 1198 ถึง ค.ศ. 1221  ในรัชสมัยของจักรพรรดิ 3 องค์ แต่พระราชอำนาจของพระองค์ถูกจำกัดมากกว่าไดโจโฮโอในยุคเฮอัง
ในปี ค.ศ. 1221 โชกุนได้แต่งตั้งพระราชนัดดาพระชนมายุ 3 พรรษาของอดีตจักรพรรดิโกะ-โทบะให้เป็นจักรพรรดิชูเกียว แต่อดีตจักรพรรดิโกะ-โทบะเลือกที่จะก่อกบฏเพื่อพยายามทวงราชบัลลังก์คืนและโค่นล้มรัฐบาลโชกุนคามากูระเหตุการณ์นี้เรียกว่าสงครามปีโจคิว
ซามูไรรอบ ๆ เกียวโตซึ่งต่อต้านรัฐบาลโชกุนสนับสนุนพระองค์ แต่ซามูไรส่วนใหญ่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในภูมิภาคคันโตสนับสนุนรัฐบาลโชกุนด้วยการให้กำลังใจของโฮโจ มาซาโกะ ภรรยาม่ายของโยริโตโมะ โดยเธอเกลี้ยกล่อมซามูไรที่รวมตัวกันในคามากูระว่าหากพวกเขาไม่สนับสนุนรัฐบาลโชกุน สถานะและสิทธิพิเศษที่ซามูไรได้รับก็จะสูญหายไป ราชสำนักและคุเกะจะได้รับอำนาจและอิทธิพลกลับคืนมา การกบฏของจักรพรรดิโกะ-โทบะพ่ายแพ้ และจักรพรรดิชูเกียวถูกแทนที่โดยจักรพรรดิโกะ-โฮริกาวะ พระราชนัดดาอีกพระองค์หนึ่งของอดีตจักรพรรดิโกะ-โทบะ
หลังจากการก่อกบฏ อดีตจักรพรรดิโกะ-โทบะ ถูกเนรเทศไปยังหมู่เกาะโอกิ พระองค์สวรรคตและถูกฝังไว้ที่นั่น
ข้อมูล

Brown, Delmer M. and Ichirō Ishida, eds. (1979). Gukanshō: The Future and the Past. Berkeley: University of California Press. ISBN 978-0-520-03460-0; OCLC 251325323
Brownlee, John S. (1991). Political Thought in Japanese Historical Writing: From Kojiki (712) to Tokushi Yoron (1712). Waterloo, Ontario: Wilfrid Laurier University Press. ISBN 0-88920-997-9
Brower, Robert H. "Ex-Emperor Go-Toba's Secret Teachings": Go-Toba no in Gokuden. Harvard Journal of Asiatic Studies, Vol. 32, (1972), pp 5–70.
Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887
Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Odai Ichiran; ou, Annales des empereurs du Japon. Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691
Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. ISBN 978-0-231-04940-5; OCLC 59145842
Smits, Ivo (1998) "The Poet and the Politician: Teika and the Compilation of the Shinchokusenshu" Monumenta Nipponica 53(4): pp. 427–472, p. 446
| ก่อนหน้า |  | จักรพรรดิโกะ-โทบะ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| จักรพรรดิอันโตกุ |  |   จักรพรรดิญี่ปุ่น  (ค.ศ. 1183–1198) |  | จักรพรรดิสึจิมิกาโดะ |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
ศิลปิน:  ULAN 
อื่น ๆ:  IdRef
สะพานมีโย

| สะพานมีโย Viaduc de Millau |
| --- | --- |

เส้นทาง: ทางหลวง A75 4 เลน
ข้าม: หุบเขาแม่น้ำตาร์น
ชื่อทางการ: Le Viaduc de Millau
ข้อมูลจำเพาะ
ประเภท: Cable-Stayed
ความยาว: 2,460 m (8,071 ft)
ความกว้าง: 32 m (105 ft)
ความสูง: 343.0 m (1,125 ft)
ช่วงยาวที่สุด: 342 m (1,122 ft)
เคลียร์ตอนล่าง: 270 m (886 ft) ส่วนที่เตี้ยที่สุด
ประวัติ
วันเปิด: 14 ธันวาคม ค.ศ. 2004
ที่ตั้ง

สะพานมีโย (ฝรั่งเศส: Viaduc de Millau; อุตซิตา: Viaducte de Milhau) เป็นสะพานเคเบิลที่เชื่อมหุบเขาแม่น้ำทาร์นไม่ไกลจากเมืองมีโยทางตอนใต้ของฝรั่งเศส
สะพานมีโยที่ออกแบบโดยสถาปนิกด้านวิศวกรรมโครงสร้างชาวฝรั่งเศสมีแชล วีร์ลอเฌอ และสถาปนิกชาวอังกฤษนอร์มัน ฟอสเตอร์เป็นสะพานที่สูงที่สุดในโลกที่เสาที่สูงที่สุดสูง 343.0 เมตร (1,125 ฟุต) — ที่สูงกว่าหอไอเฟลเพียงเล็กน้อย และเตี้ยกว่าตึกเอ็มไพร์สเตตเพียง 37 m (121 ft)
สะพานนี้เป็นส่วนหนึ่งของทางหลวง A75 - ทางหลวง A71 ที่เชื่อมระหว่างปารีสกับมงเปอลีเย ค่าก่อสร้างสะพานทั้งหมดตกประมาณ 400 ล้านยูโร
สะพานเปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 14 ธันวาคม ค.ศ. 2004 อีกสองวันหลังจากนั้นก็เปิดใช้ในการจราจร
ในปี ค.ศ. 2006 สะพานมีโยได้รับรางวัลโครงสร้างดีเด่นจากสมาคมสะพานและวิศวกรรมโครงสร้างนานาชาติ (IABSE)
ดูเพิ่ม

สะพาน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ สะพานมีโย
Viaduc de Millau เก็บถาวร 2002-09-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
The Millau viaduct project from the Greisch's office เก็บถาวร 2008-05-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
The Millau Bridge (a BBC overview of the Millau Viaduct)
Foster And Partners เก็บถาวร 2009-12-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Guardian gallery
Project on Viaduc de Millau เก็บถาวร 2008-04-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน From Road Traffic Technology
Eiffage group website
Google Maps Satellite photo
Photographs of the Viaduct and the Millau Region
Panoramic aerial view เก็บถาวร 2008-02-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Collection of Viaduc de Millau/Millau Viaduct Photos เก็บถาวร 2008-03-31 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Millau Viaduct ที่ฐานข้อมูลโครงสร้าง (Structurae)
3D Model for Millau viaduct overview in GE เก็บถาวร 2009-01-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Le Viaduc de Millau  เก็บถาวร 2009-05-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Detail information and pictures.
Millau Viaduct on Constructalia  เก็บถาวร 2009-11-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| --- | --- |
 : สถานีย่อยประเทศฝรั่งเศส
จักรพรรดิเอ็นยู

จักรพรรดิเอ็นยู (ญี่ปุ่น: 円融天皇; โรมาจิ: En'yū-tennō; 12 เมษายน ค.ศ. 958 – 1 มีนาคม ค.ศ. 991) เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นองค์ที่ 64 ตามที่ได้จัดเรียงไว้ในลำดับการสืบราชบัลลังก์แบบดั้งเดิม
จักรพรรดิเอ็นยูทรงครองราชย์ในช่วง ค.ศ. 969 ถึง 984
พระราชประวัติ

ก่อนขึ้นครองราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศ เอ็นยูมีพระนามส่วนพระองค์ (อิมินะ) ว่า โมริฮิระ-ชินโน (ญี่ปุ่น: 守平親王; โรมาจิ: Morihira-shinnō)
โมริฮิระ-ชินโนเป็นพระราชโอรสองค์ที่ 5 ในจักรพรรดิมูรากามิกับสมเด็จพระจักรพรรดินี อันชิ ธิดาในฟูจิวาระ โนะ โมโรซูเกะ เอ็นยูจึงมีศักดิ์เป็นพระราชอนุชาร่วมพระราชมารดาเดียวกับจักรพรรดิเรเซ
ใน ค.ศ. 967 โมริฮิระ-ชินโนได้รับการแต่งตั้งเป็นมกุฎราชกุมาร โดยข้ามพระเชษฐาที่มีพระราชมารดาองค์เดียวกัน เนื่องจากตัวพระเชษฐาไม่ได้รับการสนับสนุนจากตระกูลฟูจิวาระ
เอ็นยูมีพระมเหสีรวม 5 พระองค์และมีพระราชโอรสเพียงองค์เดียว
เหตุการณ์ในพระชนมชีพของจักรพรรดิเอ็นยู

27 กันยายน ค.ศ. 969 (ปีอันนะที่ 2, วันที่ 13 เดือน 8): ในปีที่ 3 ของรัชสมัยจักรพรรดิเรเซ (冷泉天皇三年) องค์จักรพรรดิสละราชบัลลังก์ให้แก่พระราชอนุชา
5 พฤศจิกายน ค.ศ. 969 (ปีอันนะที่ 2, วันที่ 23 เดือน 9): กล่าวกันว่าจักรพรรดิเอ็นยูขึ้นครองราชบัลลังก์
8 มิถุนายน ค.ศ. 976 (ปีเท็นเอ็งที่ 2, วันที่ 11 เดือน 5): พระราชวังเกิดเพลิงไหม้ และกระจกศักดิ์สิทธิ์ดำจนไม่สามารถสะท้อนแสงได้
31 ธันวาคม ค.ศ. 980 (ปีเท็งเง็งที่ 3, วันที่ 22 เดือน 11): พระราชวังเกิดเพลิงไหม้ และกระจกศักดิ์สิทธิ์แตกหักครึ่งหนึ่ง
5 ธันวาคม ค.ศ. 982 (ปีเท็งเง็งที่ 5, วันที่ 17 เดือน 11): พระราชวังเกิดเพลิงไหม้ และกระจกศักดิ์สิทธิ์ถูกลดขนาดลงเหลือเพียงก้อนโลหะหลอมเหลว ซึ่งมีการเก็บรวบรวมและนำไปถวายแด่องค์จักรพรรดิ
24 กันยายน ค.ศ. 984 (ปีเอกังที่ 2, วันที่ 27 เดือน 8): จักรพรรดิสละราชสมบัติเมื่อพระชนมายุเพียง 26 พรรษา
16 กันยายน ค.ศ. 985 (ปีคันนะที่ 1, วันที่ 29 เดือน 8): อดีตจักรพรดริเอ็นยูบวชเป็นพระสงฆ์ และใช้พระนามว่า คงโง โฮ
1 มีนาคม ค.ศ. 991 (ปีโชเรียกุที่ 2, วันที่ 12 เดือน 2): เอ็นยู ตอนนี้รู้จักกันในพระนาม คงโง โฮ สวรรคตด้วยพระชนมพรรษาเพียง 32 พรรษา
รัชสมัย

ปีในรัชสมัยเอ็นชูมีมากกว่าหนึ่งชื่อศักราช (gengō หรือ nengō)
อันนะ      (968–970)
เท็นโรกุ   (970–973)
เท็นเอ็ง    (973–976)
โจเง็ง     (976–978)
เท็งเง็ง    (978–983)
เอกัง     (983–985)
พระมเหสีและพระราชโอรสธิดา

จักรพรรดินี (ชูงู): ฟูจิวาระ โนะ โคชิ (藤原媓子) ธิดาในฟูจิวาระ โนะ คาเนมิจิ
จักรพรรดินี (ชูงู): ฟูจิวาระ โนะ จุนชิ/โนบูโกะ (藤原遵子) ธิดาในฟูจิวาระ โนะ โยริตาดะ
พระมเหสี (เนียวโงะ): เจ้าหญิงซนชิ (尊子内親王; 966–985) พระราชธิดาในจักรพรรดิเรเซ
พระมเหสี (เนียวโงะ): ฟูจิวาระ โนะ เซ็นชิ (藤原詮子; 962–1002) ธิดาในฟูจิวาระ โนะ คาเนอิเอะ; ภายหลังเป็น เนียวอิง (女院) 'ฮิงาชิ-ซันโจอิง' (東三条院)
พระราชโอรสองค์แรก: เจ้าชายยาซูฮิโตะ (懐仁親王) ภายหลังเป็นจักรพรรดิอิจิโจ
ชาววัง (โคอูอิ): ชูโจะ-มิยาซูโดโกโระ (中将御息所) ธิดาในฟูจิวาระ โนะ คาเนตาดะ
ชาววัง (โคอูอิ): โชโช โคอูอิ (少将更衣)
ข้อมูล

Brown, Delmer M. and Ichirō Ishida, eds. (1979). Gukanshō: The Future and the Past. Berkeley: University of California Press. ISBN 978-0-520-03460-0; OCLC 251325323
Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887
Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Odai Ichiran; ou, Annales des empereurs du Japon.  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691
Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. ISBN 978-0-231-04940-5; OCLC 59145842
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สหรัฐ  ญี่ปุ่น
สัญชาติ

สัญชาติ (อังกฤษ: Nationality) หมายถึง ประเทศที่ที่บุคคลคนนั้นเกิด โดยไม่นับเชื้อชาติ  การเปลี่ยนสัญชาตินั้นทำได้ แต่ต้องว่าตามกฎหมายของแต่ละประเทศ สัญชาตินั้นสำคัญมากเพราะจะทำให้คนอื่นรู้ว่าคนอื่นเกิดที่ไหน ดังนั้นในแบบกรอกหลายอย่าง จึงมีช่องสัญชาติให้เติม สำหรับหนังสือเดินทาง จะต้องมีสัญชาติติดตัวอยู่ เพื่อที่จะได้รู้ว่ามาจากประเทศอะไร
สรุปความทางนิติศาสตร์และนิติเวชวิทยาศาสตร์

สัญชาติ คือ ระบบเขตแดนตามหลักฐานอ้างอิงทางประวัติศาสตร์ที่สามารถพิสูจน์,ตรวจสอบ,สืบค้นหลักฐานอ้างอิงด้วยหลักนิติเวชวิทยาศาสตร์ฟิสิกส์ ที่สามารถบ่งบอกถึงพื้นที่เขตแดนที่เป็นรูปธรรมของคนในชาติ และ/หรือ ครอบคลุมถึงเรื่องสิทธิและเสรีภาพภายในอาณาบริเวณพื้นที่เขตแดนของคนในชาติเช่นกัน.
แหล่งข้อมูลอื่น

Grossman, Andrew.  Gender and National Inclusion
Trott, Philip D A.  Dual Nationality เก็บถาวร 2006-10-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
White, Philip L. "Globalization and the Mythology of the Nation State," In A.G.Hopkins, ed. Global History: Interactions Between the Universal and the Local Palgrave Macmillan, 2006, pp. 257-284. เก็บถาวร 2008-09-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Lord Acton, Nationality (1862)
จักรพรรดิซูโตกุ

จักรพรรดิซูโตกุ (ญี่ปุ่น: 崇徳天皇; โรมาจิ: Sutoku-tennō; 7 กรกฎาคม ค.ศ. 1119 – 14 กันยายน ค.ศ. 1164) เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นองค์ที่ 75 ตามการสืบราชสันตติวงศ์แบบดั้งเดิม
รัชสมัยของจักรพรรดิซูโตกุกินเวลาตั้งแต่ ค.ศ. 1123 ถึง 1142
พระบรมวงศานุวงศ์

ก่อนขึ้นครองราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศ ซูโตกุมีพระนามส่วนพระองค์ (อิมินะ) ว่า อากิฮิโตะ (顕仁) ซูโตกุเป็นพระราชโอรสองค์โตในจักรพรรดิโทบะ แต่ตำราเก่าบางเล่มบอกว่าพระองค์เป็นพระราชโอรสของจักรพรรดิชิรากาวะ พระอัยกา (ปู่) ของจักรพรรดิโทบะ
ชูงู: ฟูจิวาระ โนะ คิโยโกะ (藤原 聖子) ภายหลังเป็น โคกามนอิง (皇嘉門院) ธิดาในฟูจิวาระ โนะ ทาดามิจิ
เฮียวโนซูเกะ-โนะ-สึโบเนะ (兵衛佐局) ธิดาบุญธรรมในมินาโมโตะ โนะ มาซามูเนะ
พระราชโอรสองค์แรก: เจ้าชายชิเงฮิโตะ (ญี่ปุ่น: 重仁親王; ค.ศ. 1140–1162)
มิกาวะ-โดโนะ (三河) ธิดาในมินาโมโตะ โนะ โมรตสึเนะ
พระราชโอรสองค์ที่ 5: คากูเอะ (覚恵; 1151–1184)
คาราซูมะ-โนะ-สึโบเนะ (烏丸局)
เหตุการณ์ในพระชนมชีพของจักรพรรดิซูโตกุ

25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1123 (28 เดือน 1 ปีโฮอังที่ 4): ในปีที่ 16 แห่งรัชสมัยของจักรพรรดิโทบะ พระองค์สละราชบัลลังก์และสืบราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศโดยเจ้าชายอากิฮิโตะพระโอรสของพระองค์พระชนมายุเพียง 3 พรรษา
ค.ศ. 1123: เจ้าชายอากิฮิโตะประกอบพระราชพิธีสืบราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศ
ค.ศ. 1124 (เดือน 2 ปี เท็นจิ ที่ 1): อดีตจักรพรรดิชิรากาวะและอดีตจักรพรรดิโทบะขึ้นประทับรถม้าไปนอกเมืองเพื่อชมดอกไม้ ไทเค็งมงอิง (เดิมคือ ฟูจิวาระ โนะ ทามาโกะ) ซึ่งเป็นจักรพรรดินีของอดีตจักรพรรดิโทบะและพระราชมารดาของจักรพรรดิซูโตกุร่วมขบวนพร้อมกับสตรีในราชสำนักอีกมากมาย ขบวนของพวกเขามีสีสันและสดใส ข้าราชสำนักชายมากมายในชุดล่าสัตว์เดินตามสาว ๆ ในขบวนนี้ ฟุจิวะระ โนะ ทะดะมิชิ เดินตามขบวนรถม้าพร้อมกับเหล่านักดนตรีและสตรีที่จะร้องเพลงถวายแด่จักรพรรดิ
ค.ศ. 1128 (เดือน 6 ไดจิ ที่ 3) : ฟุจิวะระ โนะ ทะดะมิชิ ได้รับแต่งตั้งให้เป็น เซ็สโซและคัมปะกุ
17 สิงหาคม ค.ศ. 1135 (วันที่ 7 เดือน 7 ปี โฮเอ็ง ที่ 1) : อดีตจักรพรรดิชิระกะวะสวรรคตเมื่อพระชนมายุ 77 พรรษา
ค.ศ. 1141 (เดือน 3 ปี เอจิ ที่ 1) : อดีตจักรพรรดิโทะบะพระผนวชเมื่อพระชนมายุ 39 พรรษา
5 มกราคม ค.ศ. 1142 (วันที่ 7 เดือน 12 ปี เอจิ ที่ 1) : ปีที่ 18 ในรัชสมัยสละราชบัลลังก์ให้กับพระราชอนุชาต่างพระราชมารดาคือ เจ้าชายนะริฮิโตะ พระราชโอรสองค์ที่ 8 ในอดีตจักรพรรดิโทะบะพระชนมายุเพียง 3 พรรษาขึ้นสืบ ราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศ ต่อมาเป็น จักรพรรดิโคะโนะเอะ
25 พฤษภาคม ค.ศ. 1142 (วันที่ 28 เดือน 4 ปี เอจิ ที่ 2) : จักรพรรดิโคะโนะเอะประกอบ พระราชพิธีราชาภิเษก ณ พระราชวังหลวงเฮอัง
หลังจากความพ่ายแพ้ใน กบฏปีโฮเง็ง เมื่อปี ค.ศ. 1156 อดีตจักรพรรดิซุโตะกุถูกเนรเทศพร้อมพระราชโอรสไปยัง จังหวัดซะนุกิ (ปัจจุบันคือ จังหวัดคะงะวะ ) จนสวรรคตเมื่อวันที่ 26 เดือน 8 ปี โชคัง ที่ 2 ตรงกับวันที่ 14 กันยายน ค.ศ. 1164 ขณะพระชนมายุได้ 45 พรรษา
ดูเพิ่ม

จักรพรรดิญี่ปุ่น
รายพระนามจักรพรรดิญี่ปุ่น
ข้อมูล

Brown, Delmer M. and Ichirō Ishida, eds. (1979). Gukanshō: The Future and the Past. Berkeley: University of California Press. ISBN 978-0-520-03460-0; OCLC 251325323
Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887
_____________. (1963). Vicissitudes of Shinto. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 36655
Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Odai Ichiran; ou, Annales des empereurs du Japon.  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691
Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. ISBN 978-0-231-04940-5; OCLC 59145842
| ก่อนหน้า |  | จักรพรรดิซูโตกุ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| จักรพรรดิโทะบะ |  |   จักรพรรดิญี่ปุ่น  (1123 - 1142) |  | จักรพรรดิโคะโนะเอะ |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
วิชาการ:  CiNii 
สุสานหลวงของจักรพรรดิซูโตกุ
เฉลิม รงคผลิน

| เฉลิม รงคผลิน |
| --- | --- |
เกิด: 1 มกราคม พ.ศ. 2490 (78 ปี) อำเภอหนองแค จังหวัดสระบุรี
นามปากกา: หยก บูรพา
คู่สมรส: วรดา รงคผลิน (พ.ศ. 2517 - ปัจจุบัน)
เฉลิม รงคผลิน หรือ เฉลิมศักดิ์ รงคผลิน (1 มกราคม พ.ศ. 2490 )  นักเขียนชาวไทย ที่มีชื่อเสียงจากนวนิยายเรื่อง อยู่กับก๋ง กตัญญูพิศวาส และ มงกุฎดอกงิ้ว ใช้นามปากกาว่า "หยก บูรพา"
เฉลิมชัย รงคผลิน เกิดที่อำเภอหนองแค จังหวัดสระบุรี
เดิมชื่อ เฉลิมศักดิ์ ศิลาพร ต่อมาเปลี่ยนนามสกุลเป็น รงคผลิน และต่อมาได้เปลี่ยนชื่อตัวเป็น เฉลิม  จบชั้นมัธยมและสอบเทียบ ม.8 จากโรงเรียนปทุมคงคา และศึกษาที่คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
เฉลิม รงคผลิน เริ่มเขียนร้อยกรองตั้งแต่สมัยเรียนชั้นมัธยม เมื่อเรียนมหาวิทยาลัยได้เป็นประธานชมรมวรรณศิลป์ของมหาวิทยาลัย และทำงานเสริมเป็นผู้ช่วยบรรณาธิการนิตยสารฟ้าเมืองไทย และเริ่มงานเขียนเรื่องสั้นเกี่ยวกับชีวิตนักศึษามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ในชุด "ที่นี่มหาวิทยาลัย" "เสื้อครุยสีดำ" และ "ปริญญาสีขาว"
เฉลิม รงคผลิน เริ่มเขียนนวนิยายเรื่องแรกชื่อ "พันธะชีวิต" และประสบความสำเร็จเป็นอย่างสูงจากเรื่องที่สอง "อยู่กับก๋ง" ได้รับรางวัลนวนิยายดีเด่นประจำปี พ.ศ. 2519 ในงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ และนวินิยายเรื่องถัดมา "กตัญญูพิศวาส" ได้รับรางวัลชมเชย ในปีต่อมา
ภาษาญี่ปุ่น

| ภาษาญี่ปุ่น |
| --- | --- |
日本語 にほんご／にっぽんご ニホンゴ／ニッポンゴ nihongo/nippongo
Nihongo หรือ Nippongo ("ภาษาญี่ปุ่น") เขียนด้วยคันจิ หนึ่งในอักขรวิธีของภาษาญี่ปุ่น
ออกเสียง: /nihoNɡo/, /niQpoNgo/: [ɲihoŋŋo], [ɲippoŋŋo]
ประเทศที่มีการพูด: ญี่ปุ่น
ชาติพันธุ์: ชาวญี่ปุ่น (ยามาโตะ)
จำนวนผู้พูด: ประมาณ 125 ล้านคน  (2022)
ตระกูลภาษา: ญี่ปุ่น  ภาษาญี่ปุ่น
รูปแบบก่อนหน้า: ญี่ปุ่นเก่า ญี่ปุ่นสมัยกลางตอนต้นญี่ปุ่นสมัยกลางตอนปลายญี่ปุ่นสมัยใหม่ตอนต้นภาษาญี่ปุ่น 
ระบบการเขียน: อักษรผสมระหว่างคันจิ (อักษรจีน) กับคานะ (ฮิรางานะ, คาตากานะ) อักษรเบรลล์ญี่ปุ่น
สถานภาพทางการ
ภาษาทางการ:  ญี่ปุ่น (โดยพฤตินัย)  ปาเลา (ในรัฐอาเงาร์)
รหัสภาษา
ISO 639-1: ja
ISO 639-2: jpn
ISO 639-3: jpn
Linguasphere: 45-CAA-a

บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทอักษรสากล หากระบบของคุณไม่รองรับการแสดงผลที่ถูกต้อง คุณอาจเห็นปรัศนี กล่อง หรือสัญลักษณ์อย่างอื่นแทนที่อักขระยูนิโคด
ภาษาญี่ปุ่น (คันจิ: 日本語 ฮิรางานะ: にほんご／にっぽんご โรมาจิ: Nihongo, Nippongo ทับศัพท์: นิฮงโงะ, นิปปงโงะ, [ɲihoŋŋo, ɲippoŋŋo] ไฟล์:Ja-nihongo.ogg) เป็นภาษาราชการของประเทศญี่ปุ่นโดยพฤตินัย ปัจจุบันมีผู้ใช้เป็นภาษาแม่ทั่วโลกประมาณ 125 ล้านคนโดยเป็นผู้อาศัยอยู่ในประเทศญี่ปุ่นประมาณ 124 ล้านคน และมีผู้ใช้เป็นภาษาที่สองประมาณ 120,000 คน นอกจากนี้ รัฐอาเงาร์ สาธารณรัฐปาเลา ยังได้กำหนดให้ภาษาญี่ปุ่นเป็นหนึ่งในภาษาราชการร่วมกับภาษาปาเลาและภาษาอังกฤษ
ภาษาญี่ปุ่นเป็นภาษารูปคำติดต่อที่มีลักษณะทางวากยสัมพันธ์หรือการเรียงลำดับคำในประโยคแบบ ประธาน-กรรม-กริยา (subject-object-verb: SOV) แม้ว่าที่จริงแล้วลำดับคำจะมีความยืดหยุ่นในระดับหนึ่งก็ตาม มีโครงสร้างพยางค์ที่ไม่ซับซ้อนและส่วนใหญ่เป็นพยางค์เปิด (open syllable) คำศัพท์ที่ใช้ในภาษาญี่ปุ่นมีทั้งคำญี่ปุ่นดั้งเดิม เรียกว่า "วาโงะ" (ญี่ปุ่น: 和語 โรมาจิ: Wago) คำที่มาจากภาษาจีน เรียกว่า "คังโงะ" (ญี่ปุ่น: 漢語 โรมาจิ: Kango) คำที่มาจากภาษาต่างประเทศ เรียกว่า "ไกไรโงะ" (ญี่ปุ่น: 外来語 โรมาจิ: Gairaigo) และคำที่ประกอบด้วยคำจากสองประเภทขึ้นไป เรียกว่า "คนชูโงะ" (ญี่ปุ่น: 混種語 โรมาจิ: Konshugo) ภาษาญี่ปุ่นมีระบบการเขียนที่ใช้อักษรหลายประเภทร่วมกัน ได้แก่ อักษรฮิรางานะและอักษรคาตากานะ (พัฒนามาจากอักษรมันโยงานะ) เป็นตัวอักษรแสดงหน่วยเสียง (phonograph) ระดับพยางค์ และอักษรคันจิซึ่งเป็นตัวอักษรแสดงหน่วยคำ (logograph) ส่วนอักษรโรมันหรือโรมาจินั้นปัจจุบันมีการใช้ที่จำกัด เช่น ข้อความบนป้ายสาธารณะตามท้องถนน ชื่อและนามสกุลบนหนังสือเดินทาง และการป้อนข้อมูลเข้าคอมพิวเตอร์
ระบบเสียง > เสียงสระ

|  | สระหน้า (front) | สระกลาง (central) | สระหลัง (back) |
| --- | --- | --- | --- |
| สระปิด (close) | i |  | u |
| สระระดับกลาง (mid) | e |  | o |
| สระเปิด (open) |  | a |  |
หน่วยเสียง /i/ ในการออกเสียงจริงระดับลิ้นจะลดต่ำลงมาเล็กน้อย อาจเขียนเป็นสัทอักษรให้ละเอียดขึ้นได้ว่า [i̞]
หน่วยเสียง /e/ ในการออกเสียงจริงระดับลิ้นจะลดต่ำลงมาอยู่ระหว่างเสียง [e] กับ [ɛ] อาจเขียนเป็นสัทอักษรให้ละเอียดขึ้นได้ว่า [e̞]
หน่วยเสียง /a/ ในการออกเสียงจริงตำแหน่งลิ้นจะอยู่ระหว่างเสียง [a] กับ [ɑ] อาจเขียนเป็นสัทอักษรให้ละเอียดขึ้นได้ว่า [a̠]
หน่วยเสียง /o/ ในการออกเสียงจริงตำแหน่งลิ้นจะลดต่ำลงมาอยู่ระหว่างเสียง [o] กับ [ɔ] อาจเขียนเป็นสัทอักษรให้ละเอียดได้ขึ้นว่า [o̞]
หน่วยเสียง /u/ ในสำเนียงโตเกียวมีความแตกต่างจากเสียง [u] คือ ริมฝีปากไม่ห่อกลม กล่าวคือ ริมฝีปากจะผ่อนคลายแต่ไม่ถึงขั้นเหยียดริมฝีปากแบบ /i/ แม้ว่าอาจจะมีการหดริมฝีปาก (lip compression) กรณีที่ออกเสียงช้า ๆ อย่างระมัดระวังบ้างก็ตาม อีกทั้งตำแหน่งลิ้นเยื้องมาข้างหน้าค่อนข้างมาก (โดยเฉพาะเมื่อตามหลังเสียงพยัญชนะ [s] [t͡s] [d͡z] [z] ตำแหน่งลิ้นจะเยื้องไปข้างหน้ามากยิ่งขึ้น) ดังนั้นจึงอาจเขียนสัทอักษรโดยละเอียดได้ว่า [ɯ̈] อย่างไรก็ตาม เมื่อคำนึงถึงเรื่องความแปลกเด่น (markedness) ที่ไม่สอดคล้องกันแล้ว กล่าวคือ โดยทั่วไปภาษาใดที่มีหน่วยเสียง /ɯ/ ซึ่งเป็นสมาชิกเสียงสระมาตรฐานชุดรอง ภาษานั้นก็ควรมีหน่วยเสียง /u/ ซึ่งเป็นสมาชิกเสียงสระมาตรฐานชุดหลักด้วย ไม่ควรจะมีเพียงแค่หน่วยเสียง /ɯ/ โดยไม่มีหน่วยเสียง /u/ ดังนั้นเพื่อให้เกิดความประสานทางรูปแบบของการแจกแจง (หน่วยเสียงสระทั้ง 5 เสียงเป็นสมาชิกเสียงสระมาตรฐานชุดหลักเหมือนกันทั้งหมด) เราจึงควรเลือกเสียง [u] ขึ้นมาเป็นตัวแทนของหน่วยเสียงมากกว่าเสียง [ɯ] ดังที่แสดงในตารางข้างต้น
ความยาวของเสียงสระมีหน้าที่ในการแยกความหมาย เช่น เสียงสระ /i/ สั้น-ยาวในคำว่า ojiisan /ozisaN/ "ลุง, น้าหรืออาเพศชาย" เทียบกับ ojiisan /oziːsaN/ "ตา, ปู่, ชายสูงอายุ" หรือเสียงสระ /u/ สั้น-ยาวในคำว่า tsuki /tuki/ "พระจันทร์" เทียบกับ tsūki /tuːki/ "กระแสลม" อย่างไรก็ตาม นักภาษาศาสตร์ยังคงเห็นไม่ตรงกันว่าระบบเสียงภาษาญี่ปุ่นมีหน่วยเสียงสระยาว /aː/ /iː/ /uː/ /eː/ /oː/ หรือไม่ ทั้งนี้ กลุ่มที่ไม่เห็นด้วยมักกำหนดให้มีหน่วยเสียงพิเศษ เช่น /R/ หรือ /H/ ตามหลังเสียงสระสั้น เช่น ojiisan → /oziRsaN/ หรือ /oziHsaN/, tsūki → /tuRki/ หรือ /tuHki/