stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จักรวรรดิอาณานิคม

แผนที่จักรวรรดิต่างๆระหว่างปี ค.ศ. 1492–1945
แผนที่แสดงช่วงเวลาที่ประเทศต่างๆได้รับเอกราชจากชาติมหาอำนาจ
จักรวรรดิอาณานิคม (อังกฤษ: Colonial Empire) หมายถึง รัฐที่มีการล่าอาณานิคม ซึ่งอาจรวมถึงการก่อตั้งหรือรักษาอาณานิคมไว้ โดยมีลักษณะบางอย่างของลัทธิอาณานิคมและลัทธิจักรวรรดินิยม รัฐเหล่านี้สามารถขยายอำนาจได้ทั้งทางบกที่มีพรมแดนติดกันและทางทะเลไปยังดินแดนโพ้นทะเล จักรวรรดิอาณานิคมอาจก่อตั้งขึ้นเพื่อเป็นอาณานิคมผู้ตั้งถิ่นฐาน (Settler Colonies)
ก่อนที่มหาอำนาจยุโรปในยุคใหม่จะขยายตัว อาณาจักรอื่น ๆ ได้มีการพิชิตและล่าอาณานิคมมาก่อน เช่น จักรวรรดิโรมันในยุโรป แอฟริกาเหนือ และเอเชียตะวันตก อาณานิคมจักรวรรดิสมัยใหม่เริ่มปรากฏขึ้นจากการแข่งขันสำรวจระหว่างมหาอำนาจทางทะเลที่ก้าวหน้าที่สุดในยุโรปยุคศตวรรษที่ 15 ได้แก่ โปรตุเกสและสเปน แรงผลักดันแรกเริ่มของจักรวรรดิทางทะเลเหล่านี้รวมถึงจักรวรรดิที่ตามมา คือ การค้า ซึ่งได้รับแรงกระตุ้นจากแนวคิดใหม่ ๆ และระบบทุนนิยมที่เติบโตขึ้นจากสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา ของยุโรป นอกจากนี้ยังมีการทำข้อตกลงเพื่อแบ่งโลกระหว่างกันในปี ค.ศ. 1479, 1493 และ 1494 ลัทธิจักรวรรดินิยมของยุโรปเกิดขึ้นจากการแข่งขันระหว่างชาวคริสต์ยุโรปและชาวมุสลิมออตโตมัน ซึ่งเติบโตอย่างรวดเร็วในศตวรรษที่ 14 และผลักดันให้ชาวสเปนและโปรตุเกสต้องแสวงหาเส้นทางการค้าใหม่ไปยังอินเดียและจีน
แม้อาณานิคมจะมีอยู่ตั้งแต่สมัยโบราณ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในหมู่ชาวฟินิเชียและชาวกรีกโบราณ ซึ่งตั้งรกรากอยู่ตามเกาะและชายฝั่งของทะเลเมดิเตอร์เรเนียน แต่อาณานิคมเหล่านี้เป็นอิสระทางการเมืองจากนครรัฐที่พวกเขาจากมา ดังนั้นจึงยังไม่ถือเป็นจักรวรรดิอาณานิคม อย่างไรก็ตาม รูปแบบนี้เริ่มเปลี่ยนไปในยุคของจักรวรรดิทอเลมี จักรวรรดิซิลูซิด และจักรวรรดิโรมัน
ประเทศในยุโรปยุคใหม่ที่ได้รับการจดจำมากที่สุดว่าเป็นจักรวรรดิอาณานิคม ได้แก่ สหราชอาณาจักร สเปน โปรตุเกส อิตาลี เนเธอร์แลนด์ ฝรั่งเศส เยอรมัน และเบลเยียม
ดูเพิ่ม

รายชื่อจักรวรรดิเรียงตามพื้นที่
ลัทธิอาณานิคม
จักรวรรดิ
จักรวรรดินิยม
พระวิไชยราชสุริยวงษขัติยราช

| พระวิไชยราชสุริยวงษขัติยราช |
| --- | --- |

กษัตริย์แห่งราชอาณาจักรล้านช้างจำปาศักดิ์
รัชกาลก่อนหน้า: สมเด็จพระพุทธเจ้าองค์หลวงไชยกุมาร
รัชกาลถัดไป: เจ้านู
ประสูติ: พ.ศ. 2269
สวรรคต: พ.ศ. 2354
พระมเหสี: ไม่ปรากฏพระนาม
พระวิไชยราชสุริยวงษขัติยราช
พระบุตร: 6 องค์
ราชวงศ์: แสนทิพย์นาบัว
พระบิดา: พระวรราชปิตา
พระมารดา: พระนางบุสดีเทวี
พระวิไชยราชสุริยวงษขัติยราช หรือเรียกกันทั่วไปในเอกสารต่างๆ ว่า "พระวิไชยราชขัติยวงศา" เป็นเจ้าประเทศราชผู้ครองนครจำปาศักดิ์ องค์ที่ 3 (พ.ศ. 2334 - 2354) พระองค์สืบเชื้อสายมาจากพระอัยกา (ปู่) คือ เจ้าอุปราชนอง และสืบเชื้อมาแต่สายราชวงศ์แสนทิพย์นาบัว ที่แยกย่อยมาจากราชตระกูลล้านช้างเวียงจันทน์อีกทีหรือ แสนทิพย์นาบัว ผู้เป็นพระปัยกา(ปู่ทวด) ส่วนพระมารดาเป็นหญิงชาวลาวเวียงจันทน์
ครองนครจำปาศักดิ์

พ.ศ. 2334 เกิดเหตุกบฏอ้ายเชียงแก้วที่อาณาจักรล้านช้างจำปาศักดิ์ ทางฝ่ายนครจำปาศักดิ์ไม่สามารถรับมือได้ เนื่องจากพระเจ้าองค์หลวงไชยกุมาร เจ้าผู้ครองนครจำปาศักดิ์ในเวลานั้น ถึงแก่พิราลัยกะทันหันหลังจากได้รับทราบข่าวศึก (ก่อนหน้านั้นพระเจ้าองค์หลวงฯ เองก็ประชวรเรื้อรังมานานแล้ว) ท้าวหน้าได้ร่วมมือกับพระประทุมราชวงศา (ท้าวคำผง) เจ้าประเทศราชผู้ครองเมืองอุบล ผู้เป็นพี่ชาย ยกทัพไปปราบกบฏอ้ายเชียงแก้วจนราบคาบ และท้าวฝ่ายหน้าได้จับตัวอ้ายเชียงแก้วประหารชีวิตที่แก่งตะนะ (อยู่ในแม่น้ำมูล ระหว่างอำเภอพิบูลมังสาหารกับอำเภอสิรินธรในปัจจุบัน) ก่อนหน้าที่กองทัพเมืองนครราชสีมาจะยกมาถึงตามรับสั่งจากกรุงเทพฯ
ด้วยความดีความชอบในครั้งนี้พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช รัชกาลที่ 1 จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ตั้งให้เจ้าฝ่ายหน้าเป็นที่ "พระวิไชยราชสุริยวงษขัติยราช"ครองนครจำปาบาศักดิ์ประเทศราช องค์ที่ 3 เสกให้ ณ วัน ๕ ๑๐ ฯ  ๑๐ ค่ำ ตรงกับวันพฤหัสบดี ที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2334 (วันแรม 10 ค่ำ เดือน 10 จุลศักราช 1153 ปีกุน ตรีศก) พร้อมทรงให้เจ้าเชษฐ์และเจ้าหนู มาอยู่ช่วยราชการนครจำปาศักดิ์ด้วย
พระกรณียกิจ

พ.ศ. 2334 พระวิไชยราชสุริยวงษขัติยราชจึงแบ่งไพร่พลบ้านสิงห์ท่าส่วนหนึ่งมาอยู่ที่นครจำปาศักดิ์ จึงมีใบบอกขอพระราชทานตั้งให้ท้าวคำสิงห์เป็นราชวงศ์เมืองโขง หรือ สีทันดอน (ต่อมา พ.ศ. 2357 รัชกาลที่ 2 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ตั้งให้เป็นที่พระสุนทรราชวงศา ดำรงฐานะเจ้าเมืองยศสุนทรองค์แรก) และขอพระราชทานตั้งให้เจ้าบุตรไปเป็นเจ้าเมืองนครพนม เพราะเวลานั้นยังว่างเว้นเจ้าผู้ครองเมืองอยู่
พ.ศ. 2335 พระวิไชยราชสุริยวงษขัติยราชได้ให้ไพร่พลก่อเจดีย์ไว้ที่วัดสมอเลียบสักเมือง เป็นสถานที่บรรจุอัฐิของพระวอ เรียกขานว่า ธาตุพระวอ
พ.ศ. 2338 พระวิไชยราชสุริยวงษขัติยราชได้มีใบบอกขอรับพระราชทานท้าวทิดพรหมขึ้นเป็นเจ้าเมืองอุบลราชธานีสืบต่อไป และท้าวก่ำ (บุตรพระวอ) เป็นอุปราช ต่อมาพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย รัชกาลที่ 2 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ตั้งให้ท้าวทิดพรหมเป็นที่ พระพรหมวรราชสุริยวงศ์ เจ้าเมืองอุบลราชธานี องค์ที่ 2 และท้าวก่ำเป็นที่อุปราชเมืองอุบลราชธานี
พ.ศ. 2339 พระวิไชยราชสุริยวงษขัติยราชได้ย้ายเมืองนครจำปาศักดิจากที่เดิมซึ่งอยู่ที่บ้านศรีสุมัง ริมฝั่งแม่น้ำโขง มาตั้งอยู่ในบริเวณบ้านคันเกิงอยู่ทางฝั่งขวาแม่น้ำโขง ตรงข้ามปากแม่น้ำเซโดน (ปัจจุบันเรียกว่า เมืองเก่าคันเกิง อยู่ที่บ้านเมืองเก่า เมืองโพนทอง แขวงจำปาศักดิ์ ประเทศลาว)  และได้สร้างพระวิหารไว้เป็นที่ประดิษฐานพระแก้วขาว ที่อัญเชิญข้ามฝั่งแม่น้ำโขงมาในเมืองใหม่ แต่ความก็ไม่ปรากฏทราบมาถึงกรุงเทพฯ
พ.ศ. 2348 พระวิไชยราชสุริยวงษขัติยราชได้มีใบบอกมายังกรุงเทพฯ เพื่อขอรับพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ตั้งบ้านนายอนเป็นเมือง พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ยกบ้านนายอนขึ้นเป็นเมืองสพาดตามคำขอนั้น
พ.ศ. 2353 มีครัวชาวเขมรภายใต้การนำของพระยาเดโช เจ้าเมืองกำปงสวาย กับนักปรัง ผู้น้องชาย อพยพเข้ามาตั้งถิ่นฐานในแถบเมืองโขง เนื่องจากกลุ่มคนดังกล่าวเกิดความขัดแย้งกับสมเด็จพระอุทัยราชา (นักองจัน) พระเจ้าแผ่นดินกัมพูชา  พระวิไชยราชสุริยวงษขัติยราชได้มีใบบอกแจ้งเรื่องลงมายังกรุงเทพฯ พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้พระยากลาโหมราชเสนา คุมกำลังมาคุมครัวเขมรของพระยาเดโชมาตั้งอยู่ที่บ้านลงปลา ส่วนครัวของนักปรังให้แยกมาตั้งอยู่ที่เมืองเซลำเภา "จึ่งมีเขมรแทรกปนอยู่ในแขวงเมืองโขงแต่นั้นมา"
พระโอรส และพระธิดา

ในสำเนาฉบับพงศาวดารอีสานยังอธิบายไว้ว่า พระวิไชยราชสุริยวงษขัติยราช มีพระโอรสและพระธิดา ทั้งหมด 6 พระองค์ มีปรากฏรายพระนามดังนี้
ท้าวคำสิงห์ (ต่อมาพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย รัชกาลที่ 2 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้เป็นที่พระสุนทรราชวงศา เจ้าเมืองยศสุนทรองค์แรก)
ท้าวบุตร หรือท้าวฝ่ายบุต (ต่อมาพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 3 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้เป็นที่พระสุนทรราชวงศาฯ เจ้าเมืองยศสุนทร องค์ที่ 3)
ท้าวสุดตา
เจ้านางแดง
เจ้านางไทย
เจ้านางก้อนแก้ว
พิราลัย

พระวิไชยราชสุริยวงษขัติยราชถึงแก่พิราลัย เมื่อวัน ๓ ๒ฯ ๑๐ ค่ำ ตรงกับวันอังคาร ที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2354 (ขึ้น 2 ค่ำ เดือน 10 ปีมะแมตรีศก จุลศักราช 1173) สิริรวมพระชนม์ 85 ปี ครองนครจำปาศักดิ์ ได้ 20 ปี พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้พระยากลาโหมราชเสนา เป็นข้าหลวงแทนพระองค์ นำหีบศิลาหน้าเพลิงมาพระราชทานเพลิงศพพระวิไชยราชสุริยวงษขัติยราช อันเป็นเกียรติยศสูงสุดที่พระมหากษัตริย์สยามพระราชทานแก่เจ้าประเทศราชผู้ครองนครประเทศราช
และเมื่อทำการปลงพระศพของพระวิไชยราชสุริยวงษขัติยราชเสร็จแล้ว พระยากลาโหมราชเสนาพร้อมด้วยแสนท้าวพระยาในเมือง จึงได้พร้อมใจกันก่อเจดีย์บรรจุอัฐิของท่านไว้ที่วัดเหนือในเมืองเก่าคันเกิง (ปัจจุบันคือวัดหอพระแก้ว) ประชาชนชาวเมืองเรียกกันทั่วไปในเวลานั้นว่า ธาตุหลวงเฒ่า  และพระยากลาโหมราชเสนาก็ได้อยู่จัดราชการบ้านเมืองนครจำปาศักดิ์ต่อไปอีก
พ.ศ. 2355 ภายหลังจากการพระราชทานเพลิงศพเสร็จลง และจัดราชการบ้านเมืองนครจำปาศักดิ์แล้ว พระยากลาโหมราชเสนาจึงได้พบอัญเชิญพระแก้วขาว ซึ่งมีการค้นพบมาตั้งแต่สมัยเจ้าสร้อยศรีสมุทรพุทธางกูรเจ้าผู้ครองนครจำปาศักดิ์องค์แรก อัญเชิญลงมายังกรุงเทพมหานคร พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้มีการสมโภชพระแก้วขาวองค์นี้ จากนั้นจึงโปรดเกล้าฯ ให้ประชุมช่างเพื่อทำการปฏิสังขรณ์พระแก้วขาว และพระราชทานนามว่า "พระพุทธบุษยรัตน์จักรพรรดิพิมลมณีมัย"
พระนามตามบันทึกเอกสารทางประวัติศาสตร์ > ในจดหมายเหตุ ร.๑

จดหมายเหตุ ร.1 จ.ศ. 1153 (พ.ศ. 2334) เรื่องตั้งให้เจ้าน้าเป็นพระวิไชยราชสุริยวงษขัติยราช ครองเมืองนครจำปาบาศักดิ์ประเทศราช ได้ปรากฏพระนามของพระองค์ ดังนี้
"...ด้วยพระบาทสมเด็จพระพุทธเจ้าอยู่หัว ผู้ผ่านพิภพกรุงเทพพระมหานครศรีอยุทธยา มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ตั้งให้เจ้าน้าเป็นพระวิไชยราชสุริยวงษ์ขัตติยราช ครองเมืองนครจำปาบาศักดิ์ประเทศราช เสกให้ ณ วันพฤหัสบดี แรม 11 ค่ำ เดือน 10 จุลศักราช 1153 ปีกุนตรีศก เพลาเช้า 2 โมง 6 บาท..."
พระญาติวงศ์

พระวรราชปิตา (พระตา) กับพระนางบุสดีเทวี ทรงมีพระโอรสและพระธิดา รวมทั้งหมด 11 พระองค์ ดังมีรายพระนาม
เจ้านางอูสา
เจ้านางแสนสีชาติ
พระปทุมวรราชสุริยวงศ์ (ท้าวคำผง) เจ้าประเทศราชผู้ครองเมืองอุบลราชธานีศรีวนาไลยประเทศราช องค์ที่ ๑
พระวิไชยราชสุริยวงษขัติยราช (ท้าวฝ่ายหน้า) เจ้าประเทศราชผู้ครองนครกาลจำบากนัคบุรีศรีจำปาศักดิ์ องค์ที่ ๓
พระพรหมวรราชสุริยวงศ์ (ท้าวทิดพรหม) เจ้าเมืองอุบลราชธานีศรีวนาลัยประเทศราช องค์ที่ ๒ (ต้นตระกูลพรหมวงศานนท์)
ท้าวโคตร พระบิดาของท้าวสีหาราช (พลสุข) ปู่ของราชบุตร (สุ่ย) ทวดของท้าวสุรินทร์ชมภู (หมั้น บุตโรบล) ผู้เป็นบิดาของหม่อมเจียงคำ ชุมพล ณ อยุธยา ในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงสรรพสิทธิประสงค์
เจ้านางมิ่ง
ท้าวซุย
พระศรีบริบาล
เจ้านางเหมือนตา
ท้าวสุ่ย
เชิงอรรถ

↑  ชื่อตามหนังสือ ประวัติศาสตร์อีสาน ของ เติม วิภาคย์พจนกิจ และ ลำดับกษัตริย์ลาว ของ สุรศักดิ์ ศรีสำอาง
↑  ชื่อตาม พงศาวดารหัวเมืองมณฑลอีสาน ของหม่อมอมรวงศ์วิจิตร
↑  ปัจจุบันคือเมืองธาราบริวัตร อยู่ในเขตจังหวัดสตึงแตรง ประเทศกัมพูชา
1 2 3  พงศาวดารหัวเมืองมณฑลอีสาน ของหม่อมอมรวงศ์วิจิตร
"ธาตุหลวงเฒ่า" เจดีย์บรรจุอัฐิธาตุของพระวิไชยราชสุริยวงษขัติยราช (ท้าวฝ่ายหน้า) เจ้าประเทศราชผู้ครองนครจำปาศักดิ์ องค์ที่ 3 ที่วัดเหนือในเมืองเก่าคันเกิง แขวงจำปาศักดิ์ ประเทศลาว
หนู คลองเตย

| หนู คลองเตย |
| --- | --- |

สารนิเทศภูมิหลัง
เกิด: 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2506 อำเภอบางระจัน จังหวัดสิงห์บุรี ประเทศไทย
เสียชีวิต: 29 มกราคม พ.ศ. 2548 (41 ปี) สถาบันบำราศนราดูร จังหวัดนนทบุรี ประเทศไทย
บิดา: ทอง เนตรน้อย
มารดา: เกิ่น มีทอง
อาชีพ: นักแสดงตลก
ปีที่แสดง: พ.ศ. 2534 - 2548
หนู คลองเตย หรือ หนู เชิญยิ้ม มีชื่อจริง วันชาติ พึ่งฉ่ำ (ชื่อเดิม ศุภชัย เนตรน้อย) ชื่อเล่น หนู (3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2506 - 29 มกราคม พ.ศ. 2548) เป็นนักแสดงตลกชื่อดังโดยเอกลักษณ์เฉพาะตัวคือการเดินแบบนกกระยาง ท่าทางที่ยียวนที่เป็นเอกลักษณ์ ซึ่งสร้างตัวตนให้ผู้คนจดจำหนูได้เป็นอย่างดี หนูมักมีคำพูดฮิตปากที่ทันสมัยไม่เหมือนใคร  เช่นคำว่า “จ๊าบ” “เกมส์” “เปย์” “อิ่มทิพย์” "เละเลย"  โดยเฉพาะคำว่า "เละเลย" เป็นคำพูดติดปากที่หนูมักจะพูดประจำในรายการ ระเบิดเถิดเทิง  เกิดเมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2506  ในอดีตเคยได้ 3 รางวัลซ้อน ได้แก่ รางวัลลูกกตัญญูดีเด่น, รางวัลครอบครัวมหาชนดีเด่น และรางวัลเมฆลาทองคำ เมื่อปี 2538  หนูเสียชีวิตด้วยวัย 41 ปีที่สถาบันบำราศนราดูรเมื่อวันที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2548 โดยมีอาการท้องเสียรุนแรงหลังจากล้มป่วยมานาน  โดยเสียชีวิตจากโรคไวรัสขึ้นสมองและวัณโรค โดยมีผลงานการแสดงภาพยนตร์ก่อนจะเสียชีวิตในปี 2546-2547 อาทิเช่น คนปีมะ, ผีหัวขาด 2, หลบผี ผีไม่หลบ, คนหลบผี, ปล้นก็ปล้นวะ  และเคยเป็นอดีต แก็งสามช่า ใน ชิงร้อยชิงล้านคู่กับ เท่ง เถิดเทิง และ หม่ำ จ๊กมก ในปี 2541 อยู่เพียงแค่ 3 เทปเท่านั้น (4-18 มีนาคม 2541) จากปัญหาส่วนตัว เช่น ความไม่ตรงต่อเวลา รวมถึงข่าวยาเสพติดจนถูก โหน่ง ชะชะช่า มาแทนที่ตำแหน่งดังกล่าว  และเคยเป็นตัวแสดงหลักในระเบิดเถิดเทิง ในปี 2539-2542 โดยรับบทเป็น คุณนายสะอาด ปัจจุบันมุขหนูยังคงเป็นที่หยิบยกอยู่บ่อยครั้ง อาทิ เช่น โก๊ะตี๋ อารามบอย ได้นำมุขหลวงปู่เค็มซึ่งเค้าโครงมาจากวัดเขาอีโต้​
ประวัติ > จากเด็กบ้านนอกเข้าสู่สลัม

หนูเกิดที่จังหวัดสิงห์บุรี เป็นคนที่ฐานะยากจนมาก อีกทั้งการเรียนจบแค่ ป.1 และได้เดินทางในเมืองกรุงและอยู่ที่สลัมคลองเตย ซึ่งเป็นแหล่งมั่วสุมยาเสพติด และหนูกลายเป็นทาสของยาเสพติดไปในที่สุด งานแรกที่หนูได้ทำคือล้างไส้หมูในโรงเชือดหมูต่อมาเป็นกระเป๋ารถสองแถวและเด็กขัดรองเท้าที่ประตูน้ำ
ประวัติ > เข้าวงการตลก

หนูเริ่มเข้าสู่วงการแสดงด้วยการเข้าร่วมคณะลิเก ในฐานะเด็กตีกลอง ขณะเล่นลิเกใช้ชื่อว่าหนูแดง, ดอกโศก, ลูกกอล์ฟ และย้ายมาคณะลิเก "อิสระ เดือนเพ็ญ" ขณะนั้นใช้ชื่อว่า "หนู เดือนเพ็ญ" ภายหลังถูก "ขมิ้น เชิญยิ้ม" พบเข้าที่ห้างสรรพสินค้าและชักจูงมาเป็นสมาชิกคณะตลกของ เป็ด เชิญยิ้ม และได้สร้างเอกลักษณ์คือ เดินท่านกกระยาง โดยในช่วงแรกที่เล่นคณะเป็ดเชิญยิ้ม หนูมักจะได้รับบทบาทเป็นเพศที่สามทำให้ได้รับความนิยมและมีชื่อเสียง อีกทั้งมีผลงานทางด้านพิธีกรรายการเกมโชว์ต่าง ๆ และได้รับรางวัลลูกกตัญญูอีกด้วย รวมถึงเคยคบหานางแบบนู้ดชื่อดัง มรกต มณีฉาย เพึยงช่วงเวลาสั้น ๆ และเคยได้รับรางวัลลูกยอดกตัญญูเมื่อวันที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2537
ประวัติ > ยุคตกต่ำ

หลังจากความนิยมของหนู เชิญยิ้มแพร่หลายในทั่วประเทศ แต่เกิดเรื่องอื้อฉาวคือ หนูติดหนี้การพนันบอลถึง 10 ล้านบาท จนทำให้บ้านส่วนตัวถูกยึดทั้งหมด และหนูได้ลาออกจากรายการที่หนูอยู่ทั้งหมด รวมไปถึงเลิกคบหามรกตอีกต่อไป และลาออกจากคณะเป็ด เชิญยิ้ม เพราะไม่อยากทำให้เกิดเรื่องเสียชื่อเสียงของคณะเชิญยิ้ม หลังมีข่าวอื้อฉาวถึงพนันจนทำให้ห่างหายจากวงการ หนูได้ออกรายการเจาะใจเมื่อวันที่ 16 เมษายน 2541 ยอมรับกับรายการว่าตนเคยติดหนี้พนันบอลถึง 13 ล้าน และยาเสพติด และตนเลิกทั้งสองอย่างแล้ว นับได้ว่าเป็นการเปิดใจในรอบสองเดือนของหนูจากข่าวอื้อฉาวพนันบอล เมื่อสถานการณ์ดีขึ้น หนูตั้งคณะเดี่ยวอิสระ ชื่อว่า “หนู คลองเตย” เพื่อลบคำสมประมาทและไม่ให้เชิญยิ้มเกิดข้อกังขา ล้อต๊อก ดาราตลกผู้ล่วงลับเป็นผู้แนะนำสกุลดังกล่าว “เขาไม่ให้ใช้เชิญยิ้ม เราก็ใช้คลองเตย ถ้ามีปัญหาก็บอกต๊อก คลองตันตั้งให้”
ประวัติ > กลับมาอีกครั้ง

หลังจากหนู เชิญยิ้มได้ออกรายการเจาะใจ และได้สัมภาษณ์ในรายการ ทำให้หนูกลับมาแสดงตลกอีกครั้ง และคราวนี้ใช้ชื่อว่า “หนู คลองเตย” โดยสาเหตุที่ใช้เนื่องจากตนไม่ใช้ชื่อเชิญยิ้ม เพราะเกิดเสียชื่อเสียงต่อคณะเชิญยิ้ม รวมทั้งได้เข้าร่วมแก๊งสามช่าจากรายการชิงร้อยชิงล้าน แต่ก็ถูกออกไปจากแก๊งสามช่าเนื่องจากมีเรื่องอื้อฉาวว่าหนูมีอาการวิกลจริตจนไปเข้าสงบสติอารมณ์โดยยึดธรรมะเข้าข่มอยู่วัดซอยสามัคคี (ธรรมสุขใจ) ซึ่งเป็นวัดที่ผู้เป็นแม่เคยบวชชี และหลังแม่เสียชีวิตก็ได้นำอัฐิมาเก็บไว้ที่วัดแห่งนี้ ขณะสงบจิตใจ ข่าวคราวของหนู คลองเตย ก็เงียบหายไป ในเวลาต่อมา คณะหนู คลองเตย นั้นหนูเป็นหัวหน้าคณะ และนำอดีตทีมตลกบางคนของคณะต่าง เช่น หม่อมเหยิน และ แป๋ว บ้านโป่ง และตลกคนใหม่เช่น ไมเคิล เชิญยิ้ม เอ เชิญยิ้ม
ประวัติ > ปลายชีวิต

หลังจากหายไปเกือบ 3 ปี จากกรณีที่มีภาพข่าวว่าเจ้าตัวเป็นคนวิกลจริต หนูได้กลับมาแสดงอีกครั้งโดยประกาศว่าตนจะไม่เสพยา พนันบอลตลอดไป โดยหนูได้มีผลงานภาพยนตร์เรื่องฅนปีมะ ซึ่งได้รับความนิยมอยู่มาก ทำให้หนูมีผลงานการแสดงละครและภาพยนตร์ต่าง ๆ แต่ว่าหนูมีโรคประจำตัวคือวัณโรค และไวรัสติดเชื้อเข้าสมอง ทำให้หนูต้องเข้าโรงพยาบาลตลอด จนกระทั่งอาการทรุดหนัก แพทย์ต้องห้ามญาติและผู้อื่นเข้าเยี่ยมอาการ จนกระทั่งหนูเสียชีวิตด้วยอายุเพียง 41 ปี เมื่อวันที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2548
สมาชิกในคณะ หนู คลองเตย

เล็ก เชิญยิ้ม
อุ๊ เชิญยิ้ม (เสียชีวิต)
เอ เชิญยิ้ม
โรเบิร์ต สายควัน (เสียชีวิต)
โป๊งเหน่ง เชิญยิ้ม​ (เสียชีวิต)
ยายชา เถิดเทิง
เต๋อ เชิญยิ้ม
กิ๊ฟ โคกคูน
สีทอง เชิญยิ้ม (เสียชีวิต)
ไมเคิล เชิญยิ้ม
อ่าง เถิดเทิง
เฉิน เชิญยิ้ม
บัวทอง เชิญยิ้ม (เสียชีวิต)
ตู่ จ๊กมก
ผลงาน > ผลงานรายการโทรทัศน์

|  ปี |  ชื่อรายการ |  บทบาท |  รับหน้าที่ร่วมกับ |  หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2537 - 2539 | กรุสมบัติ | พิธีกร | วรุฒ วรธรรม สินจัย เปล่งพานิช |  |
| 2537 - 2541 | ขบวนการจี้เส้น | นักแสดง | โน๊ต เชิญยิ้ม กล้วย เชิญยิ้ม เต่า เชิญยิ้ม ราตรี วิทวัส แดนนี่ ศรีภิญโญ | แสดงในตอน "บ้านทรายทอง" รับบทเป็น พจมาน แสดงในตอน "Acting Award" รับบทเป็น พิธีกรหญิง แสดงในตอน "โมเดลลิ่ง" รับบทเป็นผู้สมัครเป็นนักแสดง แสดงในตอน "ชีวิตขอทาน" รับบทเป็นลูกชาย แสดงในตอน "เซลล์แมน" รับบทเป็นเจ้าของบ้าน แสดงในตอน "ขุนช้างขุนแผน" รับบทเป็นผีตานี |
| 2538 | โป๊ะแตก | พิธีกร | - | เป็นทั้งพิธีกรและนักแสดงในช่วง "ตลกอย่างไรถ้า..!" |
| 2539 - 2541 | ระเบิดเถิดเทิง | สะอาด ณ แมนยูฯ | มยุรา เศวตศิลา เกียรติ กิจเจริญหม่ำ จ๊กมก เอกพันธ์ บรรลือฤทธิ์ เท่ง เถิดเทิง เด๋อ ดอกสะเดา | เป็นทั้งนักแสดงในช่วงละครและพิธีกรร่วม |
|  | โอนลี่วันเกม | พิธีกร | เมทนี บุรณศิริ |  |
| 2540 | กามเทพผิดคิว | พิธีกร | - | มาเป็นพิธีกรใหม่แทน เกียรติ กิจเจริญ |
|  | โปรแกรม ฟ.ฟัน | พิธีกร | ดวงตา ตุงคะมณี วรุฒ วรธรรม |  |
| 2540 | 7 7 40 ก้าว | พิธีกร | ศรัณยู วงษ์กระจ่าง สิเรียม ภักดีดำรงฤทธิ์ มยุรา เศวตศิลา |  |
| 2540 | ช็อคเกม | พิธีกร | อนันต์ บุนนาค ปรารถนา องค์ชัยศักดิ์ |  |
| 2540 | ก่อนบ่ายคลายเครียด |  |  |  |
| 2541 | ชิงร้อยชิงล้าน ชะชะช่า | พิธีกร | ปัญญา นิรันดร์กุล มยุรา เศวตศิลา หม่ำ จ๊กมก เท่ง เถิดเทิง | 1 ในสมาชิกแก๊งสามช่ารุ่นแรกสุด และอยู่ในสมาชิกด้วยระยะเวลาสั้นที่สุดเพียง 3 สัปดาห์ ตั้งแต่ 4 - 18 มีนาคม 2541 |
| 2541 - 2542 | เกมแก้จน | พิธีกร | ปัญญา นิรันดร์กุล สิเรียม ภักดีดำรงฤทธิ์ ถั่วแระ เชิญยิ้ม | เป็นทั้งนักแสดงในช่วงละครและพิธีกรร่วม |
| 2542 | ระเบิดเถิดเทิง | สะอาด ณ แมนยูฯ ชายขี้เมา | มยุรา เศวตศิลา หม่ำ จ๊กมก เท่ง เถิดเทิง เด๋อ ดอกสะเดา แดนนี่ ศรีภิญโญ โหน่ง ชะชะช่า | รับเชิญในตอน คุณนายกลับมาแล้ว |
| 2546 | กรุสมบัติ | พิธีกร | โอลิเวอร์ พูพาร์ต วริศรา มหากายี |  |
ผลงาน > ผลงานด้านภาพยนตร์

| ปี | ชื่อภาพยนตร์ | บทบาท | แสดงร่วมกับ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2537 | หน่วยรบสติแตก |  |  |  |
| 2539 | เด็กเสเพล | อ่าง | รินรวีร์ ใหญ่เสมอ |  |
| 2539 | กองพันทหารเกณฑ์ 12 ตอน แนวรักริมฟุตบาท | ทหาร |  |  |
| 2545 | ผีหัวขาด | ผีกองกอย |  |  |
| 2546 | คนปีมะ | สายฟ้า |  |  |
| 2546 | คนหลบผี |  |  |  |
| 2546 | ปล้นก็ปล้นวะ |  |  |  |
| 2546 | ตะวันตัดบูรพา | บุญส่ง (จ่าส่ง) | เบอนัวต์ & แดนเซอร์ |  |
| 2546 | หลบผีผีไม่หลบ |  |  |  |
| 2547 | ผีหัวขาด 2 | ผีกองกอย |  |  |
| 2547 | บอดี้การ์ดหน้าเหลี่ยม | น้าหนู |  |  |
| 2548 | พยัคฆ์ร้ายส่ายหน้า |  |  |  |
| 2548 | เสือภูเขา | ซูซู |  | รับเชิญ และเป็นภาพยนตร์เรื่องสุดท้ายที่แสดงไว้ทั้ง 2 เรื่อง ก่อนเสียชีวิต |
| 2550 | เวิ้งปีศาจ |  |  | รับเชิญ และเป็นภาพยนตร์เรื่องสุดท้ายที่แสดงไว้ทั้ง 2 เรื่อง ก่อนเสียชีวิต |
ผลงาน > ผลงานละคร

นายทองย้อย (2536) ช่อง 3
พรหมพยศ (2536) ช่อง 9
แม่นาคพระโขนง (2537) ช่อง 5
เกาเหลาสายเลือด (2537) ช่อง 3
ซุปเปอร์ปั๊ม (2537) ช่อง 3
ทาส (2538) ช่อง 5
ผู้กองยอดรัก (2538) ช่อง 9
ชมรมขนหัวลุก FRIDAY (2538) ช่อง 5
คนอยู่วัด (2539) ช่อง 3
จัดสรรหรรษา (2539) ช่อง 3
เงิน เงิน เงิน (2540) ช่อง 7
รักผู้พันแถมเรือพ่วง (2540) ช่อง 5
เพลงรักจากบ้านนา (2540) ช่อง 9
บ้านผีปอบ (2541) ช่อง 5
น.ส.สัปเหร่อ (2546) ช่อง 3
บางรักซอย 9 (2547) ช่อง 9 รับเชิญ
ผลงาน > ผลงานมิวสิควีดีโอ

เพลง แบ่งสมบัติ โน้ต เชิญยิ้ม นก วนิดา (2539)
รายพระนามพระมหากษัตริย์พม่า

|  พระมหากษัตริย์ แห่งพม่า |
| --- | --- |
ราชาธิปไตยในอดีต


พระราชลัญจกร

พระเจ้าสีป่อ พระมหากษัตริย์องค์สุดท้าย
 
ปฐมกษัตริย์: Abhiyaza
องค์สุดท้าย: พระเจ้าสีป่อ
เริ่มระบอบ: 850 ปีก่อนคริสตกาล
สิ้นสุดระบอบ: 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 1885
ผู้อ้างสิทธิ์: โซ่วี่น
บทความนี้รวบรวมรายพระนามพระมหากษัตริย์ของอาณาจักรต่าง ๆ ภายในประเทศพม่า
พุกาม (ค.ศ. 849–1297) > ราชวงศ์พุกามตอนต้น (ถึง ค.ศ. 1044)

ด้านล่างนี้คือรายพระนามบางส่วนของกษัตริย์พุกามตอนต้นก่อนถึงสมัยพระเจ้าอโนรธามังช่อ ตามที่มีหลักฐานอยู่ในสี่พงศาวดารสำคัญของพม่า แต่โดยส่วนใหญ่ยึดเวลาตามพงศาวดาร Zatadawbon Yazawin
| ลำดับ | พระนาม | รูป | รัชกาลในพงศาวดาร Zatadawbon Yazawin | รัชกาลในพงศาวดาร มหาราชวงศ์ | รัชกาลในพงศาวดาร มหาราชวงศ์ ฉบับใหม่ และ มหาราชวงศ์ ฉบับหอแก้ว | ความสัมพันธ์ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | พระเจ้าปยีน-บย่า |  | 846–886  (40 ปี) | 846–858  (12 ปี) | 846–878 (32 ปี) |  |
| 2 | ตานแนะ |  | 886–904 (18 ปี) | 858–876 (18 ปี) | 878–906 (28 ปี) | พระโอรส |
| 3 | ซะเลงะคเว่ |  | 904–934 (30 ปี) | 876–901 (25 ปี) | 906–915 (9 ปี) | ผู้ชิงราชสมบัติ |
| 4 | เต้นโค |  | 934–956 (22 ปี) | 901–917 (16 ปี) | 915–931 (16 ปี) | พระโอรส |
| 5 | ญองอู้ ซอยะฮ่าน |  | 956–1001 (45 ปี) | 917–950 (33 ปี) | 931–964 (33 ปี) | ผู้ชิงราชสมบัติ |
| 6 | กู้นซอจ้องพยู |  | 1001–1021 (20 ปี) | 950–971 (21 ปี) | 964–986 (22 ปี) | พระโอรสของตานแนะ |
| 7 | จีนโซ่ |  | 1021–1038 (17 ปี) | 971–977 (6 ปี) | 986–992 (6 ปี) | พระโอรสของญองอู้ ซอยะฮ่าน |
| 8 | โซะกะเต้ |  | 1038–1044 (6 ปี) | 977–1002 (25 ปี) | 992–1017 (25 ปี) | พระอนุชา |
พุกาม (ค.ศ. 849–1297) > อาณาจักรพุกาม

รายพระนามและระยะเวลารัชกาลตามพงศาวดาร นักวิชาการประเทศพม่าสมัยอาณานิคม G.H. Luce ไม่รู้จักพระเจ้านรเถขะและเสนอช่องว่างเก้าปีระหว่าง 1165 และ 1174 แต่ช่องว่างเวลาดังกล่าวได้รับการตรวจสอบอย่างจริงจังและเติมในภายหลัง นอกจากนี้ Luce ยังแนะว่านรสิงหอุซะนาเป็นกษัตริย์ระหว่าง 1231 และ 1235 แต่ไม่เป็นที่ยอมรับในระดับสากล
| ลำดับ | พระนาม | พระบรมรูป พระบรมสาทิสลักษณ์ เจดีย์ที่สร้าง | เริ่มครองราชย์ | สิ้นรัชกาล | ความสัมพันธ์ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | พระเจ้าอโนรธามังช่อ |  | 11 สิงหาคม 1044 | 11 เมษายน 1077 (32 ปี 243 วัน) | พระโอรสของกู้นซอจ้องพยู |
| 2 | พระเจ้าซอลู |  | 11 เมษายน 1077 | ประมาณ 21 เมษายน 1084 (7 ปี 10 วัน) | พระโอรส |
| 3 | พระเจ้าจั่นซิตา |  | 21 เมษายน 1084 | 1112 หรือ 1113 (28,29 ปี) | พระโอรสร่วมพระบิดา |
| 4 | พระเจ้าอลองสิธู |  | 1112 หรือ 1113 | 1167 (54,55 ปี) | พระนัดดา |
| 5 | พระเจ้านรตู่ |  | 1167 | ประมาณ กุมภาพันธ์ 1171 (4 ปี) | พระโอรส |
| 6 | พระเจ้านรสิงขะ |  | ประมาณ กุมภาพันธ์ 1171 | พฤษภาคม 1174 (3 ปี) | พระโอรส |
| 7 | พระเจ้านรปติสี่ตู่ |  | พฤษภาคม 1174 | 18 สิงหาคม 1211 (37 ปี) | พระอนุชา |
| 8 | พระเจ้าไชยสิงขะ |  | 18 สิงหาคม 1211 | 19 กรกฎาคม 1235 (23 ปี 335 วัน) | พระโอรส |
| 9 | นรสิงหอุซะนา (เทียบเท่าผู้ว่าการแทน) |  | ประมาณ 1231 หรือ 1235 | 19 กรกฎาคม 1235 (0,4 ปี) | พระโอรส |
| 10 | พระเจ้าจะซวา |  | 19 กรกฎาคม 1235 | ประมาณ พฤษภาคม 1251 (16 ปี) | พระโอรสของพระเจ้าไชยสิงขะ |
| 11 | พระเจ้าอุซะนา |  | ประมาณ พฤษภาคม 1251 | ประมาณ 6 พฤษภาคม 1256 (5 ปี) | พระโอรส |
| 12 | พระเจ้านรสีหบดี |  | 6 พฤษภาคม 1256 | 1 กรกฎาคม 1287 (31 ปี 56 วัน) | พระโอรส |
ช่วงว่างกษัตริย์หลังมองโกลรุกราน (1287–1289) 
|  | พระเจ้ากะยอฉะวาแห่งพุกาม |  | 30 พฤษภาคม 1289 | 17 ธันวาคม 1297 (8 ปี 201 วัน) | พระโอรส |
อาณาจักรย่อย > มยีนไซง์ (ค.ศ. 1297–1313)

พงศาวดารหลักทั้งหมดบันทึกว่าการปกครองร่วมสิ้นสุดลงในปี 1312-1313 แต่พงศาวดาร มหาราชวงศ์ ฉบับหอแก้ว บันทึกว่าจบลงในปี 1310-1311 หลักฐานแสดงให้เห็นว่าพระเชษฐาคนแรกเสียชีวิตเมื่อวันที่ 13 เมษายน 1310 แต่พระเชษฐาคนที่สองยังมีชีวิตอยู่
| พระนาม | รูป | เริ่มครองราชย์ | สิ้นรัชกาล | ความสัมพันธ์ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| พระเจ้าอตินคายา  พระเจ้าราซะทินจาน  พระเจ้าสีหตู |  | 17 ธันวาคม 1297 | 13 เมษายน 1310 | ผู้สถาปนา, พระอนุชา และ ผู้สำเร็จราชการร่วม |
| พระเจ้าราซะทินจาน  พระเจ้าสีหตู |  | 13 เมษายน 1310 | ก่อน 7 กุมภาพันธ์ 1313 | ผู้ปกครองร่วม |
อาณาจักรย่อย > ปี้นยะ (ค.ศ. 1313–1364)

วันและเวลาโดย Than Tun และ Gordon Luce จากการตรวจสอบพงศาวดารรายงานวันที่บันทึก พระเจ้ามยีนไซง์สีตูไม่ปรากฏในพงศาวดารใด
| พระนาม | รูป | เริ่มครองราชย์ | สิ้นรัชกาล | ความสัมพันธ์ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| พระเจ้าสีหตู |  | 7 กุมภาพันธ์ 1313 | ประมาณ กุมภาพันธ์ 1325 | พระอนุชาของพระเจ้าอตินคายา และพระเจ้าราซะทินจาน |
| พระเจ้าอุซะนาที่ 1 |  | ประมาณ กุมภาพันธ์ 1325 | 1 กันยายน 1340 | พระโอรสบุญธรรมของพระเจ้าสีหตู, พระโอรสของพระเจ้ากะยอฉะวาแห่งพุกาม |
| พระเจ้าสีตู |  | 1 กันยายน 1340 | 29 มีนาคม 1344 | พระมาตุลา |
| พระเจ้ากะยอฉะวาที่ 1  (สีหตูที่ 2) |  | 29 มีนาคม 1344 | 12 ธันวาคม 1350 | พระนัดดา และพระชามาดา |
| พระเจ้ากะยอฉะวาที่ 2 |  | 12 ธันวาคม 1350 | 19 มีนาคม 1359 | พระโอรส |
| พระเจ้านราธูแห่งปี้นยะ  (สีหตูที่ 3) |  | 19 มีนาคม 1359 | มิถุนายน 1364 | พระอนุชา |
| พระเจ้าอุซะนาที่ 2 |  | มิถุนายน 1364 | กันยายน 1364 | พระอนุชา |
อาณาจักรย่อย > ซะไกง์ (ค.ศ. 1315–1364)

| พระนาม | รูป | เริ่มครองราชย์ | สิ้นรัชกาล | ความสัมพันธ์ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| พระเจ้าซอยุน |  | 15 พฤษภาคม 1315 | 5 กุมภาพันธ์ 1327 | พระโอรสของพระเจ้าสีหตู |
| พระเจ้าตราพระยาที่ 1 |  | 5 กุมภาพันธ์ 1327 | 1335 หรือ 1336 | พี่น้องร่วมพระบิดา |
| พระเจ้าชเวตองเตะ |  | 1335 หรือ 1336 | ประมาณ สิงหาคม 1339 | พระโอรส |
| พระเจ้าจะซวาแห่งซะไกง์ |  | ประมาณ สิงหาคม 1339 | ประมาณ มีนาคม 1349 | พระโอรสของพระเจ้าซอยุน |
| พระเจ้านอรธามินเย |  | ประมาณ เมษายน 1349 | ประมาณ พฤศจิกายน 1349 | พระอนุชา |
| พระเจ้าตราพระยาที่ 2 |  | ประมาณ พฤศจิกายน 1349 | 23 กุมภาพันธ์ 1352 | พระอนุชา |
| พระเจ้ามินบเยาะสีหบดี |  | 23 กุมภาพันธ์ 1352 | เมษายน 1364 | พระเทวัน |