stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การพิชิตจ๊กก๊กโดยวุยก๊ก
การล่มสลายของจ๊กก๊ก > กำลังเสริมของง่อก๊ก

ในระหว่างวันที่ 18 พฤศจิกายนถึง 17 ธันวาคม ค.ศ. 263 ราชสำนักจ๊กก๊กร้องขอการสนับสนุนอย่างเร่งด่วนจากง่อก๊กที่เป็นรัฐพันธมิตรทางตะวันออก จากนั้นในวันที่ 8 มกราคม ค.ศ. 264 ซุนฮิวจักรพรรดิง่อก๊กมีรับสั่งให้นายทหารห้านายนำกองกำลังสามกองแยกกันเข้าไปโจมตีอาณาเขตของวุยก๊ก โดยหวังจะเบี่ยงเบนความสนใจของวุยก๊กออกจากจ๊กก๊ก เตงฮองเข้าโจมตีฉิวฉุน (壽春 โช่วชุน; ปัจจุบันคืออำเภอโช่ว มณฑลอานฮุย) หลิว ผิง (留平) และชือ จี (施績) เข้าโจมตีลำกุ๋น (南郡 หนานจฺวิ้น; อยู่บริเวณนครจิงโจว มณฑลหูเป่ย์ในปัจจุบัน) ติง เฟิง (丁封) และซุนฮี (孫異 ซุน อี้) เข้าโจมตีอาณาเขตของวุยก๊กตลอดตอนกลางของแม่น้ำไกซุย (沔水 เหมียนฉุ่ย) ทัพง่อก๊กถอนทัพกลับหลังได้รับข่าวการล่มสลายของจ๊กก๊ก
ผลสืบเนื่อง > การจับกุมและความล่มจมของเตงงาย

ข้อมูลเพิ่มเติม: เตงงาย § ความล่มจมและการเสียชีวิต, และ จงโฮย § จับกุมเตงงาย
เตงงายรู้สึกภูมิใจในความสำเร็จของตน จึงกลายเป็นคนเย่อหยิ่งและยกตนอย่างมากหลังได้ควบคุมและดูแลอาณาเขตของจ๊กก๊กหลังเสร็จศึก ประมาณเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 264 เตงงายเขียนจดหมายถึงสุมาเจียวเพื่อเสนอแนวคิดในการพิชิตง่อก๊กที่เป็นอีกหนึ่งรัฐอริของวุยก๊ก สุมาเจียวบอกเตงงายว่าข้อเสนอของเตงงายจะต้องนำไปหารือในราชสำนักก่อนที่จะอนุมัติ เตงงายรู้สึกไม่พอใจจึงพูดเปรยว่าตนมีเหตุผลที่จะปฏิเสธระเบียบวิธีมาตรฐานและใช้วิธีแบบเผด็จการตราบที่ตนกระทำเพื่อประโยชน์ของวุยก๊ก จงโฮยผู้แอบต้องการก่อกบฏต่อวุยก๊ก ฉวยโอกาสนี้มาใช้ให้เป็นประโยชน์และจัดการความเย่อหยิ่งของเตงงายให้เกิดผลดีต่อตัวจงโฮยอย่างมาก จงโฮยยับยั้งรายงานจากเตงงายที่ส่งไปถึงราชสำนักวุยก๊ก เลียนลายมือเตงงายและแก้ไขรายงานให้มีสำนวนภาษาที่ดูหยาบคายและเรียกร้องมากเกินไป จงโฮยยังทำลายจดหมายจากสุมาเจียวถึงเตงงายอีกด้วย
ในช่วงปลายกุมภาพันธ์ ค.ศ. 264 ราชสำนักวุยก๊กมีคำสั่งให้จงโฮยและอุยก๋วนไปจับกุมเตงงาย ปลดอำนาจบังคับบัญชาทหาร และส่งตัวกลับไปลกเอี๋ยงด้วยรถนักโทษ ในวันที่ 3 มีนาคม ค.ศ. 264 หลังจากนั้น อุยก๋วนส่งเตนซกให้นำทหารไปสกัดและสังหารเตงงาย, เตงต๋งบุตรชายของเตงงาย และสุเมาผู้ใต้บังคับบัญชาของเตงงายที่ทางตะวันตกของกิมก๊ก
ผลสืบเนื่อง > กบฏจงโฮย

บทความหลัก: กบฏจงโฮย
หลังเตงงายถูกจับกุมและถูกนำตัวไป จงโฮยจึงถือครองอำนาจบัญชาการทัพวุยก๊กที่กำลังยึดครองอาณาเขตของอดีตจ๊กก๊ก ด้วยการยุยงของเกียงอุย จงโฮยจึงตัดสินใจก่อการกบฏต่อสุมาเจียว และวางกลยุทธ์โจมตีลกเอี๋ยงโดยมีเกียงอุยช่วยเหลือ
ในวันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 264 หนึ่งวันหลังจากมาถึงเซงโต๋ จงโฮยเรียกประชุมเหล่านายทหารระดับสูงของวุยก๊กทั้งหมด แล้วแสดงพระเสาวนีย์ปลอมของกวยทายเฮาที่มีรับสั่งให้ลุกขึนต่อต้านและโค่นอำนาจสุมาเจียว แต่จงโฮยก็เริ่มกังวลว่าเหล่านายทหารไม่เต็มใจจะสนับสนุนตน จงโฮยจึงสั่งให้คนสนิทเข้ายึดอำนาจบังคับบัญชาแต่ละหน่วยทหารของเหล่านายทหาร และให้กักบริเวณนายทหารเหล่านั้นไว้ ในวันที่ 3 มีนาคม มีข่าวลือว่าจงโฮยต้องการกวาดล้างนายทหารทั้งหมดที่ปฏิเสธที่จะเข้าร่วมในการก่อกบฏ เหล่านายทหารที่ถูกกักบริเวณจึงฝ่าออกรวมกลุ่มกับหน่วยทหารของตน แล้วก่อการกำเริบต่อต้านจงโฮย ความโกลาหลเกิดขึ้นในเซงโต๋ ผู้คนหลายร้อยคนถูกสังหาร จงโฮยและเกียงอุยต่อสู้กับทหารที่ก่อการกำเริบ แต่สุดท้ายก็ถูกรุมสังหาร
ผลสืบเนื่อง > การบุกปาตงของง่อก๊ก

บทความหลัก: การล้อมเองอั๋น
ในระหว่างที่วุยก๊กยกทัพบุกจ๊กก๊ก เงียมอู (閻宇 เหยียน ยฺหวี่) ขุนพลจ๊กก๊กผู้รับผิดชอบรักษาเมืองปาตง (巴東郡 ปาตงจฺวิ้น; ครอบคลุมบางส่วนของนครฉงชิ่งในปัจจุบัน) ได้รับคำสั่งให้นำกำลังพลจากเมืองปาตงไปสนับสนุนทัพจ๊กก๊กที่แนวหน้า หลัว เซี่ยน (羅憲) รองแม่ทัพของเงียมอู ยังคงอยู่รักษาอำเภอเองอั๋น (永安 หย่งอาน; ปัจจุบันคืออำเภอเฟิ่งเจี๋ย นครฉงชิ่ง) อำเภอเอกของเมืองปาตง พร้อมกับกำลังพลเพียง 2,000 นาย
ในเดือนพฤศจิกายนหรือธันวาคม ค.ศ. 263 เมื่อข่าวการล่มของเซงโต๋มาถึงเองอั๋น หลัว เซี่ยนปลอบโยนราษฎรและฟื้นฟูความสงบมั่นคงในเองอั๋น หลังได้รับข่าวยืนยันว่าเล่าเสี้ยนทรงยอมจำนนต่อวุยก๊กแล้ว หลัว เซี่ยนเรียกระดมกำลังพลทั้งหมดและไว้อาลัยให้กับการล่มสลายของจ๊กก๊กเป็นเวลา 3 วัน
ในช่วงเวลานั้น ง่อก๊กเตรียมการจะฉวยโอกาสจากสถานการณ์ในการบุกและยึดครองอาณาเขตของจ๊กก๊กเดิมภายใต้ข้ออ้างว่าเพื่อส่งกำลังเสริมไปช่วยจ๊กก๊กในการต้านวุยก๊ก ในช่วงเดือนมีนาคม ค.ศ. 264 ปู้ เสีย (步恊) ขุนพลง่อก๊กนำกำลังพลจากซีหลิง (西陵; ปัจจุบันคือนครอี๋ชาง มณฑลหูเป่ย์) เพื่อโจมตีเองอั๋น แต่ต้องเผชิญหน้าการต้านทานอย่างหนักจากหลัว เซี่ยนและทหารใต้บังคับบัญชา ในขณะที่ทัพง่อก๊กระดมยิงเกาทัณฑ์ใส่ที่มั่นของหลัว เซี่ยน หลัว เซี่ยนก็สั่งให้หยาง จง (楊宗) ผู้ใต้บังคับบัญชาให้ตีฝ่าวงล้อมไปขอความช่วยเหลือจากวุยก๊ก หลัว เซี่ยนยังยอมมอบตราประจำตำแหน่ง และส่งตัวบุตรชายไปเป็นตัวประกันเพื่อโน้มน้าวและแสดงความจริงใจต่อสุมาเจียวผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์แห่งวุยก๊ก ในช่วงเวานั้น หลัว เซี่ยนนำทหารตีโต้ทัพง่อก๊กและเอาชนะได้
ซุนฮิวจักรพรรดิแห่งง่อก๊กกริ้วที่ปู้ เสียพ่ายแพ้ จึงทรงมีรับสั่งให้ขุนพลลกข้องนำกำลังพล 30,000 นายไปหนุนช่วยปู้ เสียและล้อมเองอั๋น หลังการล้อมนาน 6 เดือน ประชากรของเองอั๋นมากกว่าครึ่งก็ล้มป่วยด้วยโรคติดต่อ ในเวลานั้นเองที่เฮาเหลกขุนพลวุยก๊กนำกำลังเสริมจากมณฑลเกงจิ๋วมาช่วยหลัว เซี่ยนและสลายวงล้อมที่เองอั๋น ทัพง่อก๊กล่าถอยไปเมื่อเห็นกำลังเสริมของวุยก๊กยกมาถึง สุมาเจียวยอมรับการยอมจำนนของหลัว เซี่ยน และสั่งให้หลัว เซี่ยนยังอยู่รักษาเองอั๋นต่อไป
บุคคลในยุทธการ > ทัพวุยก๊ก

แม่ทัพใหญ่ (大都督 ต้าตูตู) สุมาเจียว (司馬昭 ซือหม่า เจา) ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์แห่งวุยก๊ก กำกับการศึกโดยภาพรวมจากลกเอี๋ยงนครหลวงของวุยก๊ก
ขุนพลพิทักษ์ภาคตะวันตก (鎮西將軍 เจิ้นซีเจียงจฺวิน ) จงโฮย (鍾會 จง ฮุ่ย ) นำกำลังทหารมากกว่า 100,000 นายเข้าโจมตีจ๊กก๊กจากปีกด้านตะวันออก
เจ้าพนักงานตุลาการ (廷尉卿 ถิงเว่ย์ชิง) อุยก๋วน (衛瓘 เว่ย์ กว้าน) ทำหน้าที่รักษาการตุลาการทัพในสังกัดของจงโฮย และยังได้รับมอบอาญาสิทธิ์ให้กำกับดูแลปฏิบัติการทางทหารของจงโฮยและเตงงาย
หัวหน้าเสมียน (長史 จ๋างฉื่อ) เตาอี้ (杜預 ตู้ ยฺวี่)
ขุนพลทัพหน้า (前將軍 เฉียนเจียงจฺวิน) ลิจู (李輔 หลี ฝู่) นำกองกำลังแยก 10,000 นายเข้าโจมตีอำเภอก๊กเสีย
ผู้พิทักษ์ทัพ (護軍 ฮู่จฺวิน) ซุนไค (荀愷 สฺวิน ข่าย) นำกองกำลังแยก 10,000 นายเข้าโจมตีอำเภอฮั่นเสีย
ผู้พิทักษ์ทัพ (護軍 ฮู่จฺวิน)  เฮาเหลก (胡烈 หู เลี่ย) นำทัพหน้าเข้าโจมตีด่านเองเปงก๋วน
ขุนพลรักษาค่ายใหญ่ (牙門將 หยาเหมินเจี้ยง) เคาหงี (許儀 สฺวี่ อี๋) กำกับดูแลการสร้างถนนที่นำไปสู่จ๊กก๊ก ถูกประหารชีวิตจากการปฏิบัติภารกิจล้มเหลวเพราะถนนสร้างได้ไม่ดี
เถียน จาง (田章) ติดตามเตงงายในการยกพลไปทางเบี่ยงที่ลัดไปยังกิมก๊ก
ขุนพลสงบโจร (平寇將軍 ผิงโค่วเจียงจฺวิน) บังโฮย (龐會 ผาง ฮุ่ย)
ผู้พิทักษ์ทัพ (護軍 ฮู่จฺวิน) เตนซก (田續 เถียน ซฺวี่)
ข้าหลวงมณฑลยงจิ๋ว (雍州刺史 ยงโจวชื่อฉื่อ) จูกัดสู (諸葛緒 จูเก่อ ซฺวี่) นำกำลังพล 30,000 นายเข้าโจมตีจ๊กก๊กจากปีกด้านกลาง
ขุนพลโจมตีภาคตะวันตก (征西將軍 เจิงซีเจียงจฺวิน ) เตงงาย (鄧艾 เติ้ง อ้าย ) นำกำลังพล 30,000 นายเข้าโจมตีจ๊กก๊กทางจากปีกด้านตะวันตก
เตงต๋ง (鄧忠 เติ้งจง) นำพลเข้าโจมตีกิมก๊ก
นายกองพัน (司馬 ซือหม่า) สุเมา (師纂 ชื่อ จฺว่าน) อดีตนายทะเบียนของสุมาเจียว ย้ายไปสังกัดในทัพเตงงาย นำพลเข้าโจมตีกิมก๊ก
เจ้าเมืองเว่ย์ซิง (魏興太守) หลิว ชิน (劉欽) นำกำลังพลจากเมืองเว่ย์ชิงเข้าโจมตีเมืองฮันต๋งผ่านหุบเขาจูงอก๊ก
เจ้าเมืองเทียนซุย (天水太守 เทียนฉุ่ยไท่โฉ่ว) อองกิ๋น (王頎 หวาง ฉี) นำกำลังพลจากเมืองเทียนซุยเข้าโจมตีท่าจง
เจ้าเมืองหลงเส (隴西太守 หล่งซีไท่โฉ่ว) คันห่อง (牽弘 เชียน หง) นำกำลังพลจากเมืองหลงเสเข้าโจมตีท่าจง
เจ้าเมืองกิมเสีย (金城太守 จินเฉิงไท่โฉ่ว) เอียวหัว (楊欣 หยาง ซิน) นำกำลังพลจากเมืองกิมเสียเข้าโจมตีกานซง
บุคคลในยุทธการ > ทัพจ๊กก๊ก

มหาขุนพล (大將軍 ต้าเจียงจฺวิน ) เกียงอุย (姜維 เจียง เว่ย์ ) นำทัพจ๊กก๊กที่ท่าจงก่อนล่าถอยไปยังอิมเอ๋งและจากนั้นไปยังเกียมโก๊ะ
ขุนพลทหารม้าและรถรบฝ่ายขวา (右車騎將軍 โย่วเชอฉีเจียงจฺวิน) เลียวฮัว (廖化 เลี่ยว ฮฺว่า) นำกำลังเสริมไปสนับสนุนเกียงอุยที่ท่าจงและอิมเป๋ง ก่อนล่าถอยไปยังเกียมโก๊ะด้วยกันกับเกียงอุย
ขุนพลทหารม้าและรถฝ่ายซ้าย (左車騎將軍 จั่วเชอฉีเจียงจฺวิน) เตียวเอ๊ก (張翼 จาง อี้) นำกำลังเสริมไปสมทบกับเกียงอุยที่เกียมโก๊ะ
มหาขุนพลผู้ช่วยเหลือรัฐ (輔國大將軍 ฟู่กั๋วต้าเจียงจฺวิน) ตังควด (董厥 ต่ง เจฺว๋) นำกำลังเสริมไปสมทบกับเกียงอุยที่เกียมโก๊ะ
† ขุนพลราชองครักษ์ฝ่ายซ้าย (左中郎將 จั่วจงหลางเจี้ยง ) ปอเฉียม (傅僉 ฟู่ เชียน ) รักษาด่านเองเปงก๋วน
เจียวสี (蔣舒 เจี่ยง ชู) แปรพักตร์เข้าด้วยทัพวุยก๊กและช่วยเหลือทัพวุยก๊กในการยึดด่านเองเปงก๋วน
ผู้ควบคุมทัพ (監軍 เจียนจฺวิน) อองหำ (王含 หวาง หาน) นำกำลังพล 5,000 นายรักษาอำเภอก๊กเสีย
ขุนพลสงบยุทธ (綏武將軍 ซุยอู่เจียงจฺวิน) เจียวปิน (蔣斌 เจี่ยง ปิน) นำกำลังพล 5,000 นายรักษาอำเภอฮั่นเสีย
เจ้าเมืองอิวกั๋ง (江油太守 เจียงโหยวไท่โฉ่ว) ม้าเชียว (馬邈 หมา เหมี่ยว) รักษาเมืองอิวกั๋ง
† ขุนพลพิทักษ์ทัพ (護軍將軍 ฮู่จฺวินเจียงจฺวิน ) จูกัดเจี๋ยม (諸葛瞻 จูเก่อ จาน ) รักษาอำเภอกิมก๊ก
† จูกัดสง (諸葛尚 จูเก่อ ช่าง)
† ราชเลขาธิการ (尚書 ช่างชู) หฺวาง ฉง (黃崇)
† ราชเลขาธิการ (尚書 ช่างชู) เตียวจุ๋น (張遵 จาง จุน)
† แม่ทัพราชองครักษ์ยฺหวี่หลินฝ่ายขวา (羽林右部督 ยฺหวี่หลินโย่วปู้ตู) หลี่ ฉิว (李球)
มหาขุนพลขวา (右大將軍 โย่วต้าเจียงจฺวิน ) เงียมอู (閻宇 เหยียน ยฺหวี่ ) นำกำลังเสริมจากเมืองปาตงไปป้องกันเซงโต๋
ผู้บัญชาทหาร (領軍) หลัว เซี่ยน (羅憲) ป้องกันอำเภอเองอั๋นจากการบุกของง่อก๊กหลังการล่มสลายของจ๊กก๊ก
หยาง จง (楊宗) ได้รับมอบหมายจากหลัว เซี่ยนให้ไปขอกำลังเสริมจากวุยก๊กในการป้องกันเองอั๋นจากง่อก๊ก
บุคคลในยุทธการ > ทัพง่อก๊ก

มหาขุนพล (大將軍 ต้าเจียงจฺวิน ) เตงฮอง (丁奉 ติง เฟิ่ง ) นำทัพง่อก๊กเข้าโจมตีฉิวฉุนเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของวุยก๊กไปจากจ๊กก๊ก
หลิว ผิง (留平) นำทัพง่อก๊กเข้าโจมตีเมืองลำกุ๋น
มหาขุนพลฝ่ายบน (上大將軍 ช่างต้าเจียงจฺวิน) ชือ จี (施績) นำทัพง่อก๊กเข้าโจมตีเมืองลำกุ๋น
ขุนพลทัพหลัง (後將軍 โฮ่วเจียงจฺวิน) ติง เฟิง (丁封) นำทัพง่อก๊กเข้าโจมตีอาณาเขตของวุยก๊กตลอดตอนกลางของแม่น้ำไกซุย
ซุนฮี (孫異 ซุน อี้) นำทัพง่อก๊กเข้าโจมตีอาณาเขตของวุยก๊กตลอดตอนกลางของแม่น้ำไกซุย
ขุนพลสงบทัพ (撫軍將軍 ฟู่จฺวินเจียงจฺวิน) ปู้ เสีย (步恊) นำทัพง่อก๊กเข้าโจมตีอำเภอเองอั๋นหลังการล่มสลายของจ๊กก๊ก
ขุนพลพิทักษ์ทัพ (鎮軍將軍 เจิ้นจฺวินเจียงจฺวิน) ลกข้อง (陸抗 ลู่ ค่าง) นำกำลังพล 30,000 นายไปหนุนช่วยปู้ เสีย
ในวัฒนธรรมประชานิยม

เมี่ยฉู่จี้ (滅蜀記; แปลว่า เรื่องราวการล่มสลายของจ๊กก๊ก; ISBN 9789867480972) เป็นนวนิยายใน ค.ศ. 2008 โดยหลี่ ปั๋ว (李柏) ที่เล่าถึงเหตุการณ์ที่นำไปสู่การล่มสลายของจ๊กก๊ก โดยมีเกียงอุย เตงงาย และจงโฮยเป็นตัวละครหลัก
บรรณานุกรม

ตันซิ่ว (คริสต์ศตวรรษที่ 3). สามก๊กจี่ (ซันกั๋วจื้อ).
เผย์ ซงจือ (คริสต์ศตวรรษที่ 5). อรรถาธิบายสามก๊กจี่ (ซานกั๋วจื้อจู้).
ฝาง เสฺวียนหลิง (648). จิ้นชู.
ซือหม่า กวาง (1084). จือจื้อทงเจี้ยน.
ล่อกวนตง (คริสต์ศตวรรษที่ 14). สามก๊ก (ซันกั๋วเหยี่ยนอี้).
Killigrew, John H. (2001), "A Case Study of Chinese Civil Warfare: The Cao-Wei Conquest of Shu-Han in AD 263", Civil Wars, 4 (4): 95–114, doi:10.1080/13698240108402489, S2CID 144705304
Selected Examples of Battles in Ancient China (1st ed.). Beijing: Chinese Publishing House. 1984.
Yuan, Tingdong (1988). War in Ancient China (1st ed.). Chengdu: Sichuan Academy of Social Science Publishing House. ISBN 7-80524-058-2.
Zhang, Xiaosheng (1988). General View of War of Ancient China (1st ed.). Beijing: Long March Publishing House. ISBN 7-80015-031-3.
ยุคสามก๊กในปี ค.ศ. 262 ก่อนการพิชิตจ๊กก๊กโดยวุยก๊ก
ด่านเกียมโก๊ะ (ด่านเจี้ยนเหมิน) ที่บูรณะขึ้นใหม่ในอำเภอเจี้ยนเก๋อ มณฑลเสฉวนในปัจจุบัน
บาเลนเซียกา

| --- | --- |

ประเภท: บริษัทมหาชนจำกัด
อุตสาหกรรม: แฟชั่น
ก่อนหน้า: Balenciaga y Compañia EISA, S.A.
ก่อตั้ง: 1917; 108 ปีที่แล้ว (1917)
ผู้ก่อตั้ง: กริสโตบัล บาเลนเซียกา
สำนักงานใหญ่: ปารีส, ฝรั่งเศส
พื้นที่ให้บริการ: ทั่วโลก
บุคลากรหลัก: Cédric Charbit (ประธานบริหาร) Kiril Micev (ประธานฝ่ายการเงิน) เดมนา กวาซาลีอา  (ผู้อำนวยการฝ่ายสร้างสรรค์)
พนักงาน: 1,325 คน (2019)
บริษัทแม่: บริษัท แกรีง จำกัด (มหาชน)
เว็บไซต์: www.balenciaga.com
บาเลนเซียกา (สเปน: Balenciaga) เป็นบริษัทแฟชั่นหรูหราที่ก่อตั้งขึ้นในประเทศสเปนโดยกริสโตบัล บาเลนเซียกา นักออกแบบที่เกิดในเมืองเกตาเรีย แคว้นประเทศบาสก์ ปัจจุบันตราสินค้านี้เป็นของแกรีง บริษัทข้ามชาติจากประเทศฝรั่งเศส บาเลนเซียกามีชื่อเสียงในฐานะนักออกแบบเสื้อผ้าชั้นสูงที่มีมาตรฐานเที่ยงตรงและได้รับการขนานนามว่าเป็น "อาจารย์ของพวกเราทุกคน" โดยคริสตีย็อง ดียอร์ กระโปรงทรงสุ่มและภาพโครงร่างเสื้อผ้าที่แปลก มีความเป็นผู้หญิง แต่ก็มีความเป็นสมัยใหม่ของเขากลายเป็นเครื่องหมายการค้าของบริษัทนี้
อำเภอบ้านกรวด

| อำเภอบ้านกรวด |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Ban Kruat
คำขวัญ: หลวงปู่ผาดมิ่งเมือง เครื่องเคลือบพันปี มากมีแหล่งโลหกรรม ตำนานลานหินตัด ปราสาทราชมรรคา วัดป่าพระสบาย ชายแดนทิวทัศน์งามตา ด่านการค้าช่องสายตะกู
แผนที่จังหวัดบุรีรัมย์ เน้นอำเภอบ้านกรวด
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: บุรีรัมย์
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 583.9 ตร.กม. (225.4 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 76,967 คน
 • ความหนาแน่น: 131.82 คน/ตร.กม. (341.4 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 31180
รหัสภูมิศาสตร์: 3108
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอบ้านกรวด เลขที่ 54  หมู่ที่ 4 ถนนมะลิกรอง ตำบลบ้านกรวด อำเภอบ้านกรวด จังหวัดบุรีรัมย์ 31180
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
บ้านกรวด เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดบุรีรัมย์ ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับประเทศกัมพูชาทางทิศใต้ เดิมเคยเป็นพื้นที่การปกครองของอำเภอประโคนชัย
ประวัติ

อำเภอบ้านกรวด  เดิมเป็นท้องที่มีฐานะเป็นตำบลขึ้นอยู่กับอำเภอประโคนชัย  ประกาศจัดตั้งเป็นกิ่งอำเภอเมื่อปี พ.ศ. 2481  โดยมีเขตการปกครอง  1  ตำบล คือตำบลบ้านกรวด  และต่อมาได้มีพระราชกฤษฏีกายกฐานะเป็นอำเภอเมื่อปี พ.ศ. 2508 ในช่วงปี พ.ศ. 2518  อยู่ในระหว่างเหตุการณ์ที่พรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย  กำลังทำสงครามกองโจรหรือสงครามประชาชนกับกำลังของพลเรือน  ตำรวจ  ทหารของรัฐบาลไทย  โดยกำลังของฝ่ายคอมมิวนิสต์ไทยร่วมกับกัมพูชา (เขมรแดง)  เข้ามาก่อกวนเผาบ้านเรือนราษฎร  วางกับระเบิดไว้ตามเส้นทางในหมู่บ้านหรือเส้นทางเข้าสู่พื้นที่ทำกินของราษฎร  เพื่อสกัดกั้นการเข้าปราบปรามของกำลังฝ่ายรัฐบาลไทย  ซุ่มยิงกำลังฝ่ายรัฐบาลไทยและราษฎรที่เป็นฝ่ายของรัฐบาล  เจ้าหน้าที่ฝ่ายไทยและราษฎรได้รับบาดเจ็บล้มตายเป็นจำนวนมาก  ทางราชการจึงได้ปรับสภาพหมู่บ้านขึ้นใหม่เป็นกลุ่ม ๆ ประมาณ  100  หลังคาเรือน  แล้วฝึกราษฎรตามโครงการไทยอาสาป้องกันชาติ  จัดตั้งเป็นหมู่บ้านป้องกันตนเองชายแดนไทย - กัมพูชา  ใช้กำลังราษฎรเหล่านั้นผสมกับกำลังพลเรือน  ตำรวจภูธร  ตำรวจตระเวนชายแดน  ทหาร  อาสาสมัครรักษาดินแดน (อส.)  เข้าปราบปรามและตอบโต้การแทรกซึม  บ่อนทำลายของคอมมิวนิสต์  รวมทั้งยับยั้งการรุกล้ำอธิปไตยของไทยจากฝ่ายเขมรแดง  จนถึงประมาณปี พ.ศ. 2525  เหตุการณ์ดังกล่าวจึงค่อยสงบลง  และได้มีการพัฒนาขึ้นตามลำดับ
เมื่อวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2554 อำเภอบ้านกรวดเป็นอำเภอแรกในประเทศไทยที่มีการประกาศ "พื้นที่ประสบภัยพิบัติอันเนื่องจากกองกำลังจากนอกประเทศ" ทั้งอำเภอ จากความขัดแย้งไทย-กัมพูชา
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอบ้านกรวดตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอประโคนชัย
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอปราสาทและอำเภอพนมดงรัก (จังหวัดสุรินทร์)
ทิศใต้ ติดต่อกับจังหวัดอุดรมีชัย (ประเทศกัมพูชา)
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอละหานทราย
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอบ้านกรวดแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 9 ตำบล 115 หมู่บ้าน ได้แก่
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. |  | บ้านกรวด |  | (Ban Kruat) |  | 16 หมู่บ้าน |  |  |  | 6. |  | หินลาด |  | (Hin Lat) |  | 9 หมู่บ้าน |  |
| 2. |  | โนนเจริญ |  | (Non Charoen) |  | 11 หมู่บ้าน |  |  |  | 7. |  | บึงเจริญ |  | (Bueng Charoen) |  | 13 หมู่บ้าน |  |
| 3. |  | หนองไม้งาม |  | (Nong Mai Ngam) |  | 15 หมู่บ้าน |  |  |  | 8. |  | จันทบเพชร |  | (Chanthop Phet) |  | 13 หมู่บ้าน |  |
| 4. |  | ปราสาท |  | (Prasat) |  | 14 หมู่บ้าน |  |  |  | 9. |  | เขาดินเหนือ |  | (Khao Din Nuea) |  | 11 หมู่บ้าน |  |
| 5. |  | สายตะกู |  | (Sai Taku) |  | 16 หมู่บ้าน |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอบ้านกรวดประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 11 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลตลาดนิคมปราสาท ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลปราสาท
เทศบาลตำบลบ้านกรวด ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลบ้านกรวดและตำบลปราสาท
เทศบาลตำบลบ้านกรวดปัญญาวัฒน์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านกรวด (นอกเขตเทศบาลตำบลบ้านกรวด)
เทศบาลตำบลหนองไม้งาม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองไม้งามทั้งตำบล
เทศบาลตำบลจันทบเพชร ครอบคลุมพื้นที่ตำบลจันทบเพชรทั้งตำบล
เทศบาลตำบลโนนเจริญ ครอบคลุมพื้นที่ของตำบลโนนเจริญทั้งตำบล
เทศบาลตำบลบึงเจริญ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบึงเจริญทั้งตำบล
เทศบาลตำบลปราสาท ครอบคลุมพื้นที่ตำบลปราสาท (นอกเขตเทศบาลตำบลบ้านกรวดและเทศบาลตำบลตลาดนิคมปราสาท)
องค์การบริหารส่วนตำบลสายตะกู ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสายตะกูทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลหินลาด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหินลาดทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลเขาดินเหนือ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเขาดินเหนือทั้งตำบล
สถานที่

เตาสวาย เป็เตาเผาโบราณอายุประมาณ 1,000 ปี เป็นที่ผลิตเครื่องถ้วยศิลปะขอม ที่มีขนาดใหญ่ พิพิธภัณฑ์อำเภอบ้านกรวด เปิดทำการวันแรกเมื่อวันที่ 1 เมษายน 2550 ตั้งอยู่ที่ โรงเรียนบ้านกรวดวิทยาคาร 144 หมู่ 4 ตำบลปราสาท สร้างขึ้นเพื่อเป็นศูนย์วัฒนธรรมอำเภอบ้านกรวด เก็บรวบรวมเครื่องเคลือบโบราณอายุมากกว่าหนึ่งพันปีที่ขุดพบในเขตอำเภอบ้านกรวด และจัดแสดงให้นักเรียน นักศึกษา นักท่องเที่ยว ประชาชนผู้สนใจได้เข้าชม และเป็นแหล่งศึกษาหาความรู้ของอำเภอบ้านกรวด ซึ่งในอดีตอำเภอบ้านกรวดเป็นแหล่งผลิตเครื่องเคลือบโบราณที่ใหญ่ที่สุดของอาณาจักรขอม
แหล่งหินตัด จังหวัดบุรีรัมย์ห่างจากตัวอำเภอบ้านกรวด 7 กม. เป็นลานหินกว้างเกือบ 2,000 ไร่ ใกล้ชายแดนติดกับราชอาณาจักรกัมพูชา มีร่องรอยการตัดหิน เพื่อนำไปสร้างปราสาทหินต่าง ๆ ในเขตอีสานใต้ รวมทั้งปราสาทพนมรุ้ง และปราสาทเมืองต่ำ
เตานายเจียน เป็นเตาเผาโบราณอายุประมาณ 1,000 ปี และได้พบเครื่องเคลือบโบราณจำนวนมาก คนโบราณใช้เผาเครื่องปั้นดินเผา หม้อ และไหต่าง ๆ
เขื่อนห้วยเมฆา เป็นการพัฒนาพื้นที่แนวชายแดนชายไทย-กัมพูชา บริเวณช่องเขาเมฆาเพื่อใช้น้ำในทางการเกษตรกร โดยได้รับงบประมาณจากการสนับสนุนของรัฐบาลญี่ปุ่น เมื่อ พ.ศ. 2528เตาสวาย เป็เตาเผาโบราณอายุประมาณ 1,000 ปี เป็นที่ผลิตเครื่องถ้วยศิลปะขอม ที่มีขนาดใหญ่ กรมศิลปากรได้เข้ามาบูรณะปฏิสังขรณ์ขึ้นและสร้างอาคารครอบเตาไว้ ภายในมีนิทรรศการเครื่องเคลือบโบราณ และมีเศษเครื่องถ้วยที่ขุดพบบางส่วน ตั้งอยู่ที่บ้านโคกใหญ่ เทศบาลตำบลโนนเจริญ อำเภอบ้านกรวด จังหวัดบุรีรัมย์
จุดผ่อนปรนชายแดนช่องสายตะกู ตั้งอยู่ในเขต เทศบาลตำบลจันทบเพชร เป็นตลาดค้าขายติดชายแดนบนเทือกเขาพนมดงรัก ประชาชนสามารถเลือกซื้อสินค้าบริเวณชายแดนได้
สวนป่าบ้านกรวด เป็นผืนป่าที่มีการปลูกขึ้น เพื่ออนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติป่าไม้ สามารถชมธรรมชาติได้ ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของ อุทยานแห่งชาติตาพระยา ส่วนหนึ่งของผืนป่ามรดกโลก ป่าดงพญาเย็น-เขาใหญ่ปราสาทถมอ ปราสาทหินเก่าแก่สันนิษฐานว่าเป็นธรรมศาลา สร้างขึ้นราวพุทธศตวรรษที่ 18
เขื่อนห้วยเมฆา เป็นการพัฒนาพื้นที่แนวชายแดนชายไทย-กัมพูชา บริเวณช่องเขาเมฆาเพื่อใช้น้ำในทางการเกษตรกร โดยได้รับงบประมาณจากการสนับสนุนของรัฐบาลญี่ปุ่น เมื่อ พ.ศ. 2528
พิพิธภัณฑ์ยุคก่อนประวัติศาสตร์ วัดป่าพระสบาย เป็นที่เก็บรวบรวมวัตถุโบราณในสมัยก่อนประวัติศาสตร์ที่พบในเขตตำบลบึงเจริญ
ผึ้งร้อยรัง เป็นสถานที่ที่ผึ้งจะมาทำรังบนต้นไม้ขนาดใหญ่เป็นร้อย ๆ รัง พร้อมทั้งสามารถเรีบนรู้วัฒนธรรมในชุมชน ในโครงการ OTOP นวัตวิถีระดับประเทศ
ปราสาททองปราสาทถมอ ปราสาทถมอ ปราสาทหินเก่าแก่สันนิษฐานว่าเป็นธรรมศาลา สร้างขึ้นราวพุทธศตวรรษที่ 18
ปราสาททอง ตั้งอยู่บริเวณด้านหลังตลาดสดเทศบาลตำบลบ้านกรวด สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นในช่วงปลายพุทธศตวรรษที่ 16 มีการขุดพบทับหลังในสภาพสมบูรณ์
ปราสาทละลมทม ตั้งอยู่ที่บ้านศรีสุข ตำบลเขาดินเหนือ สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นช่วงพุทธศตวรรษที่ 16
ปราสาทบายแบก ตั้งอยู่ที่บ้านสายโท 5 เทศบาลตำบลจันทบเพชร เป็นปราสาทขอมที่ติดชายแดนที่สุดในจังหวัดบุรีรัมย์ มีลักษณะพิเศษคือ เป็นปราสาทที่หันหน้าทางทิศตะวันตก
ประเพณี

งานเครื่องเคลือบพันปี ประเพณีบ้านกรวด จัดขึ้นในต้นเดือนเมษายนของทุกปี ที่สนามหน้าอำเภอบ้านกรวด จังหวัดบุรีรัมย์ ในงานมีนิทรรศการเครื่องเคลือบโบราณ การประกวดเครื่องเคลือบจำลอง การแสดงวัฒนธรรม ท้องถิ่นไทย-กัมพูชา การแข่งขันกีฬาพื้นบ้าน
สมุดภาพ

พิพิธภัณฑ์อำเภอบ้านกรวด
งานเครื่องเคลือบพันปี
งานเครื่องเคลือบพันปี
ปนาลี

ปนาลี บนวิหารนอเตอร์ดามในฝรั่งเศส
ปนาลี หรือ การ์กอยล์ (อังกฤษ: Gargoyle; ฝรั่งเศส: gargouille) ความหมายของปนาลีทางสถาปัตยกรรมหมายถึงหินที่แกะเป็นรูปอัปลักษณ์ (grotesque) ยื่นออกไปจากสิ่งก่อสร้างที่มีรางและช่องให้น้ำจากหลังคาไหลห่างจากตัวสิ่งก่อสร้าง
คำว่า “gargoyle” มาจากภาษาฝรั่งเศสว่า “gargouille” ซึ่งแปลว่าคอหอย ซึ่งมาจากภาษาละติน “gurgulio, gula” หรือคำที่มีรากมาจาก “gar” ที่แปลว่า กลืน ซึ่งคล้ายเสียงน้ำไหลในท่อ (ตัวอย่าง: ภาษาสเปน “garganta” แปลว่าคอหอย จึงใช้คำว่า “garganta” สำหรับ “gargoyle”)
รูปอัปลักษณ์ที่มิได้ใช้เป็นรางน้ำแต่ใช้เป็นสิ่งตกแต่ง ตามภาษาสามัญก็ยังเรียกว่าปนาลี ถึงแม้ว่าทางสถาปัตยกรรมจะแยกการใช้ระหว่างคำว่าปนาลี และคำว่ารูปอัปลักษณ์  ปนาลีจะเป็นคำที่ใช้สำหรับรูปอัปลักษณ์ที่ใช้เป็นรางน้ำ และคำว่ารูปอัปลักษณ์จะหมายถึงรูปสลักที่มิได้ใช้เป็นรางน้ำ
ปนาลีจะเป็นรูปสลักตามมุมต่าง ๆ ของสถาปัตยกรรมในแบบกอธิคในยุโรป โดยมากจะสลักเป็นรูปมังกรหรือปีศาจในท่วงท่าต่าง ๆ  โดยท่าที่รู้จักมากที่สุดคือท่านั่งยอง ๆ ตามองไปทางข้างหน้า
ปนาลีเชื่อว่าเดิมเป็นมังกร ชาวยุโรปในยุคกลางเชื่อว่าการ์กอยล์เมื่อตอนกลางวันจะเป็นรูปสลัก ตกกลางคืนจะกลายร่างเป็นมังกรบินไปทั่วหมู่บ้านหรือเมืองที่อาศัย เพื่อปกป้องดูแลมิให้มีสิ่งชั่วร้ายต่าง ๆ เข้ามารังควาน
ดูเพิ่ม

แผนผังมหาวิหาร
สถาปัตยกรรมกอธิค
เธรดส์

บริการเครือข่ายสังคมโดยเมตา
| --- | --- |

ประเภท: บริการเครือข่ายสังคม
ภาษาที่ใช้ได้: อังกฤษ
พื้นที่ให้บริการ: สหรัฐ สหราชอาณาจักร และอีก 98 ประเทศ  (ยกเว้นสหภาพยุโรป)
เจ้าของ: เมตา
ยูอาร์แอล: www.threads.net 
ลงทะเบียน: จำเป็น
ผู้ใช้: 100 ล้านคน (นับถึง 10 กรกฎาคม 2023)
เปิดตัว: 5 กรกฎาคม 2023; 19 เดือนก่อน (2023-07-05)
สถานะปัจจุบัน: ทำงาน
เธรดส์ (อังกฤษ: Threads) เป็นบริการเครือข่ายสังคม ในลักษณะไมโครบล็อกกิง พัฒนาโดยเมตา ซึ่งต้องใช้บัญชีอินสตาแกรมในการเข้าสู่ระบบ เพื่อโพสต์ข้อความ, รูปภาพ และวิดีโอ รวมถึงตอบกลับและอ้างอิงโพสต์ของผู้ใช้รายอื่น
เธรดส์เปิดตัวเมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม ค.ศ. 2023 โดยเป็นแอพพลิเคชันในระบบปฏิบัติการไอโอเอส และแอนดรอยด์ ทั้งนี้ในช่วงเปิดตัว จะจำกัดการโพสต์ได้ไม่เกิน 500 ตัวอักษร, รูปภาพไม่เกิน 10 รูป, วิดีโอความยาวไม่เกิน 5 นาที และยังไม่รองรับแฮชแท็กรวมถึงการแก้ไขโพสต์ อย่างไรก็ตาม เธรดส์ก็มีการเติบโตอย่างรวดเร็ว โดยมีผู้ใช้งานครบ 100 ล้านคน หลังเปิดตัวเพียง 5 วัน
เธรดส์ถูกจับตามองว่าเป็นคู่แข่งโดยตรงของเอ็กซ์ ทั้งนี้ ทวิตเตอร์ได้เตรียมดำเนินคดีกับเมตาผู้พัฒนาเธรดส์ในข้อหาละเมิดทรัพย์สินทางปัญญา ด้านเมตาปฏิเสธข้อกล่าวหานี้ และยังระบุว่าไม่มีอดีตพนักงานของทวิตเตอร์ในทีมวิศวกรรมของแอพดังกล่าว
เพลงสุดท้าย

| เพลงสุดท้าย |
| --- | --- |
กำกับ: พิศาล อัครเศรณี
เขียนบท: วรรณิศา
นักแสดงนำ: พ.ศ. 2528 สมหญิง ดาวราย บิณฑ์ บันลือฤทธิ์ วรรณิศา ศรีวิเชียร จิระวดี อิศรางกูร ณ อยุธยา ชลิต เฟื่องอารมณ์ เหี่ยวฟ้า สมชาติ ลาละการ พ.ศ. 2549 อารยา อริยะวัฒนา วชรกรณ์ ไวยศิลป์ นิรุตติ์ ศิริจรรยา สุมนต์รัตน์ วัฒนาเศลารัตต์ ปิยะ เศวตพิกุล อำพล รัตน์วงศ์ โก๊ะตี๋ อารามบอย เหี่ยวฟ้า
ผู้จัดจำหน่าย: อัครเศรณีโปรดักชั่น (2528) สหมงคลฟิล์ม อินเตอร์เนชั่นแนล , พระนครฟิล์ม (2549)
วันฉาย: 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2528 15 มิถุนายน พ.ศ. 2549
ความยาว: 100 นาที (2549)
ภาษา: ไทย
ต่อจากนี้: รักทรมาน/เพลงสุดท้าย ภาค 2 (2530)
ข้อมูลจาก IMDb
ข้อมูลจากสยามโซน
เพลงสุดท้าย เป็นภาพยนตร์ไทย จากบทประพันธ์เรื่องของ วรรณิศา กำกับโดย พิศาล อัครเศรณี เข้าฉายเมื่อ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2528 นำแสดงโดย สาวประเภทสอง  "สมหญิง ดาวราย" นางโชว์ดาวเด่นชื่อดังจากทิฟฟานีโชว์ พัทยา ร่วมกับ บิณฑ์ บันลือฤทธิ์, วรรณิศา ศรีวิเชียร,จิระวดี อิศรางกูร ณ อยุธยา ,ชลิต เฟื่องอารมย์ และ เหี่ยวฟ้า
เพลงประกอบชื่อ เพลงสุดท้าย ร้องโดย สุดา ชื่นบาน (แทนเสียง สมหญิง ดาวราย) ประสบความสำเร็จอย่างสูงเช่นเดียวกับภาพยนตร์ จนมีภาคสอง ชื่อ รักทรมาน นำแสดงโดย สมหญิง อีกครั้ง ในบท สมนึก น้องชายของสมหญิงที่ตายไป กลับไปล่อลวงให้พระเอกต้องผิดหวังบ้าง ออกฉายเมื่อ พ.ศ. 2530
ต่อมาสร้างภาคแรกใหม่อีกครั้ง เข้าฉายเมื่อ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2549 นำแสดงโดย ไอศวรรยา อริยะวัฒนา, วชรกรณ์ ไวยศิลป์, นิรุตต์ ศิริจรรยา, สุมนต์รัตน์ วัฒนาเศลารัตต์, โก๊ะตี๋ อารามบอย และ เหี่ยวฟ้า
เรื่องราวของ สาวประเภทสอง ที่ผิดหวังในความรักจากชายหนุ่ม และเธอได้เลือกที่จะจบชีวิตลงบนเวทีที่ทำให้เธอเกิดในโลกของการแสดง ด้วยบทเพลงสุดท้ายของชีวิต