stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เทศบาลเมืองนครนายก
โครงสร้างพื้นฐาน > การศึกษา

โรงเรียนในสังกัดเทศบาลเมืองนครนายก มีทั้งหมด 3 แห่งดังนี้
โรงเรียนเทศบาล 1 วัดศรีเมือง
โรงเรียนเทศบาล 2 บ้านตลาดเก่า
โรงเรียนเทศบาล 3 บ้านต่ำบุญศิริ
โครงสร้างพื้นฐาน > สาธารณสุข

เทศบาลเมืองนครนายกมีสถานบริการด้านสาธารณสุข 1 แห่ง นอกเหนือจากศูนย์บริการสาธารณสุขของเทศบาลแล้ว ในเขตเทศบาลยังมีหน่วยงานทั้งของภาครัฐและเอกชนที่ให้บริการทางด้านสาธารณสุข คือ
โรงพยาบาลนครนายก (360 เตียง)
คลินิกเอกชน 29  แห่ง
ปฏิบัติการสหประชาชาติในบุรุนดี

| --- | --- |

ชื่อย่อ: ONUB
ก่อตั้ง: 24 มีนาคม พ.ศ. 2548
ประเภท: คณะผู้แทนรักษาสันติภาพ
สถานะตามกฎหมาย: เสร็จสมบูรณ์
หัวหน้า: แคโรลิน แม็คแอสกี้  (พ.ศ. 2547–2549) นูเรลดิน ซัตติ  (พ.ศ. 2549–2550)
องค์กรปกครอง: คณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติ
เว็บไซต์: เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
ปฏิบัติการสหประชาชาติในบุรุนดี (อังกฤษ: United Nations Operation in Burundi: ONUB) ก่อตั้งโดยคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2547 เพื่อให้แน่ใจว่าความตกลงสันติภาพและการปรองดองอารูชาที่ลงนามเมื่อวันที่ 28 สิงหาคม พ.ศ. 2543 ยังคงดำเนินต่อไป
นอกจากนี้ ตามเงื่อนไขของข้อมติที่ 1545 ซึ่งกำหนดภารกิจนี้ ได้รับอนุญาตให้ใช้ "วิธีการที่จำเป็นทั้งหมด" เพื่อให้แน่ใจว่ามีการเคารพข้อตกลงหยุดยิง ดำเนินการปลดอาวุธ และปกป้องพลเรือนภายใต้ภัยคุกคามจากความรุนแรงทางกายภาพที่ใกล้จะเกิดขึ้น
ในช่วงแรกปฏิบัติการสหประชาชาติในบุรุนดี (ONUB) ประกอบด้วยเจ้าหน้าที่ทหาร 5,650 นาย ตำรวจพลเรือน 120 นาย และเจ้าหน้าที่สนับสนุนในรูปแบบผู้สังเกตการณ์ทางทหาร 200 นาย และเจ้าหน้าที่ฝ่ายเสนาธิการทหาร 125 นาย
ภารกิจนี้สิ้นสุดลงในวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2550 เมื่อมีการโอนหน้าที่ต่าง ๆ มากมายไปยังสำนักงานบูรณาการแห่งสหประชาชาติในบุรุนดี (BINUB)
ดูเพิ่ม

ประเทศบุรุนดี
สงครามกลางเมืองบุรุนดี
แหล่งข้อมูลอื่น

Official Website of the Government of Burundi (in French)
Official Website of ONUB
รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2534

| รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2534 |
| --- | --- |

ข้อมูลทั่วไป
ผู้ลงนาม: สมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช สยามิทราธิราช บรมนาถบพิตร
วันลงนาม: 9 ธันวาคม 2534
ผู้ลงนามรับรอง: อุกฤษ มงคลนาวิน  (ประธานสภานิติบัญญัติแห่งชาติ)
วันลงนามรับรอง: 9 ธันวาคม 2534
วันประกาศ: 9 ธันวาคม 2534
วันเริ่มใช้: 9 ธันวาคม 2534
ท้องที่ใช้:  ราชอาณาจักรไทย
การร่าง
ชื่อร่าง: ร่างรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย
การยกเลิก
ประกาศใช้รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2540
กฎหมายที่เกี่ยวข้อง
ธรรมนูญการปกครองราชอาณาจักร พุทธศักราช 2534
รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2534 หรือ รัฐธรรมนูญฉบับ รสช. รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย ฉบับที่ 15 ประกาศใช้เมื่อวันที่ 9 ธันวาคม 2534 เพื่อใช้แทน ธรรมนูญการปกครองราชอาณาจักร พุทธศักราช 2534 ซึ่งได้ประกาศใช้เมื่อวันที่ 1 มีนาคม ปีเดียวกันโดยมีนาย อุกฤษ มงคลนาวิน ประธาน สภานิติบัญญัติแห่งชาติ เป็นผู้รับสนองพระบรมราชโองการ
รัฐธรรมนูญฉบับนี้ถูกยกเลิกโดยการประกาศใช้รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2540
การลงมติในรัฐสภา

ครั้งที่ 1 เพื่อพิจารณาวาระที่ 3 ว่าเห็นชอบด้วยกับการนำร่างรัฐธรรมนูญขึ้นทูลเกล้าฯ ถวายเพื่อพระมหากษัตริย์ทรงลงพระปรมาภิไธย ให้ประกาศใช้หรือไม่ในวันที่  7 ธันวาคม พ.ศ. 2534 โดยใช้เสียง 2 ใน 3 ที่มีอยู่ในรัฐสภาเท่ากับ 288 คน จำนวนสองใน 3 เท่ากับ 192 เสียง
| --- | --- |

ผลการลงมติ: เสียง
เห็นชอบ: 262
ไม่เห็นชอบ: 7
งดออกเสียง: 4
คลองมหาราช

คลองมหาราช หรือ คลองชัยนาท-อยุธยา เป็นคลองชลประทานในโครงการเจ้าพระยาใหญ่ แยกจากแม่น้ำเจ้าพระยาบริเวณเหนือเขื่อนเจ้าพระยาฝั่งตะวันออก อำเภอสรรพยา จังหวัดชัยนาท ขนานไปกับแม่น้ำเจ้าพระยา ผ่านอำเภออินทร์บุรี อำเภอเมืองสิงห์บุรี อำเภอพรหมบุรี จังหวัดสิงห์บุรี อำเภอไชโย อำเภอเมืองอ่างทอง อำเภอป่าโมก จังหวัดอ่างทอง อำเภอบางปะหัน สิ้นสุดที่จังหวัดพระนครศรีอยุธยาบริเวณภูเขาทอง รวมระยะทาง 120.394 กิโลเมตร สามารถส่งน้ำได้ปริมาณสูงสุด 75 ลูกบาศก์เมตรต่อวินาที ก่อสร้างแล้วเสร็จเมื่อปี พ.ศ. 2509 อยู่ในความดูแลของโครงการส่งน้ำและบำรุงรักษามหาราช กรมชลประทาน กระทรวงเกษตรและสหกรณ์
ธงกรีนแลนด์

| --- | --- |


ชื่ออื่น ๆ: Erfalasorput ("ธงของพวกเรา"), Aappalaartoq ("สีแดง")
การใช้: ธงพลเรือน ธงราชการ และ ธงเรือพลเรือน
สัดส่วนธง: 2:3
ประกาศใช้: 21 มิถุนายน ค.ศ. 1985
ออกแบบโดย: ทูเวอ เครสแจนเซิน
 
ธงกรีนแลนด์ ประกาศใช้เมื่อวันที่ 21 มิถุนายน ค.ศ. 1985 ออกแบบโดยทูเวอ เครสแจนเซิน เป็นธงสีขาวและแดง ใกล้กับด้านคันธงมีวงกลมที่ครึ่งบนเป็นสีแดง ครึ่งล่างเป็นสีขาว
กรีนแลนด์เป็นดินแดนเดียวในกลุ่มนอร์ดิกที่ไม่มีกางเขนนอร์ดิกประดับบนธง
ประวัติ

ในปี ค.ศ. 1973 ชาวกรีนแลนด์ห้าคนได้เสนอแบบธงชาติเป็นครั้งแรก แต่คนส่วนใหญ่ยังพอใจกับการใช้ธงชาติเดนมาร์ก ต่อมาในปี ค.ศ. 1978 เดนมาร์กให้สิทธิ์ในการปกครองตัวเองแก่กรีนแลนด์ จึงมีการจัดให้เสนอแบบธง แบบธงของทูเวอ เครสแจนเซินได้รับเลือกจากเสียงส่วนใหญ่ ธงของเครสแจนเซินเป็นเป็นธงสีขาวและแดง ใกล้กับด้านคันธงมีวงกลมที่ครึ่งบนเป็นสีแดง ครึ่งล่างเป็นสีขาว โดยสีขาวในช่องสี่เหลี่ยมแทนชั้นน้ำแข็ง สีแดงในวงกลมแทนดวงอาทิตย์ สีขาวในวงกลมแทนภูเขาน้ำแข็ง และสีแดงในช่องสีเหลี่ยมแทนมหาสมุทร สีแดงที่ใช้บนธงเป็นสีแดงเดียวกับที่ใช้บนธงชาติเดนมาร์ก เพื่อแสดงถึงการเป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรเดนมาร์ก
แบบธงอื่นๆ

แบบแรกที่เสนอเมื่อ ค.ศ. 1973
แบบที่มีการเสนอเมื่อ ค.ศ. 1984
แบบที่มีการเสนอเมื่อ ค.ศ. 1991
แบบที่มีพื้นฐานมาจากธงชาติเดนมาร์ก
แบบธง
ร้อยตรี

ร้อยตรี เป็นนายทหารสัญญาบัตรชั้นผู้น้อยในกองทัพหลายประเทศ นายทหารยศต่ำสุดมักจะอยู่ต่ำกว่าร้อยโท
ออสเตรเลีย

กองกำลังทหารของอาณานิคมออสเตรเลียและกองทัพออสเตรเลียมียศร้อยตรีจนถึงปี 1986
ในกองกำลังอาณานิคมซึ่งปฏิบัติตามแนวทางของกองทหารอังกฤษ ยศร้อยตรีเริ่มเข้ามาแทนที่ยศต่างๆ เช่น ensign และ cornet ตั้งแต่ปี 1871
การแต่งตั้งใหม่เป็นยศร้อยตรีในกองทัพบกสิ้นสุดลงในปี 1986 ก่อนที่จะมีการเปลี่ยนแปลงนี้ ยศดังกล่าวได้รับการสงวนไว้สำหรับนักเรียนนายร้อยที่จบจากโรงเรียนนายร้อยพอร์ตซีซึ่งปิดตัวลงในปี 1985 (ผู้สำเร็จการศึกษาจากสถาบันการป้องกันประเทศออสเตรเลีย (ADFA) และราชวิทยาลัยทหารดันทรูน (RMC-D) ได้รับยศเป็นร้อยโท)  ยศร้อยตรีจะมอบให้เฉพาะเจ้าหน้าที่ในตำแหน่งพิเศษ เช่น สถาบันฝึกอบรม กรมมหาวิทยาลัย และระหว่างทดลองงานระหว่างการฝึกอบรมเท่านั้น ผู้เข้ารับการฝึกอบรมที่เข้ารับการฝึกอบรมเจ้าหน้าที่บริการพิเศษ (SSO) จะได้รับการแต่งตั้งยศก่อนที่จะเข้ารับการฝึกอบรม (โดยทั่วไปจะเป็นร้อยโทหรือร้อยเอก) สิ่งนี้แตกต่างจากผู้ฝึกหัดนายทหารบริการทั่วไป (GSO) ที่เริ่มต้นในระดับนายทหารฝึกหัด (ADFA/ นายทหารฝึกหัดกองหนุนกองทัพออสเตรเลีย ) หรือนายทหารฝึกหัดฝ่ายเสนาธิการ (ราชวิทยาลัยทหารดันทรูน)
ยศเทียบเท่ากับร้อยตรีคือว่าที่เรือตรีในกองทัพเรือออสเตรเลีย และว่าที่เรืออากาศตรีในกองทัพอากาศออสเตรเลีย
เทศบาลเมืองวังน้ำเย็น

บทความนี้เกี่ยวกับเทศบาลเมือง สำหรับอำเภอ ดูที่ อำเภอวังน้ำเย็น
| เทศบาลเมืองวังน้ำเย็น |
| --- | --- |
เทศบาลเมือง
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Thetsaban Mueang Wang Nam Yen
   ตรา
ทม.วังน้ำเย็นที่ตั้งของเทศบาลเมืองวังน้ำเย็น
พิกัด: 13°30′02″N 102°10′50″E﻿ / ﻿13.50056°N 102.18056°E﻿ / 13.50056; 102.18056
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: สระแก้ว
อำเภอ: วังน้ำเย็น
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: วันชัย นารีรักษ์
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 61.5 ตร.กม. (23.7 ตร.ไมล์)
ประชากร (2561)
 • ทั้งหมด: 21,565 คน
 • ความหนาแน่น: 350.65 คน/ตร.กม. (908.2 คน/ตร.ไมล์)
รหัส อปท.: 04270401
ที่อยู่ สำนักงาน: สำนักงานเทศบาลเมืองวังน้ำเย็น ตำบลวังน้ำเย็น อำเภอวังน้ำเย็น จังหวัดสระแก้ว 27210
เว็บไซต์: www.wangnamyen.net
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
วังน้ำเย็น เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นประเภทเทศบาลเมือง ตั้งอยู่ในอำเภอวังน้ำเย็น จังหวัดสระแก้ว
ที่ตั้งและอาณาเขต

เทศบาลเมืองวังน้ำเย็นมีพื้นที่ 61.5 ตารางกิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของตำบลวังน้ำเย็น ในอำเภอวังน้ำเย็น จังหวัดสระแก้ว ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของจังหวัดสระแก้ว ห่างจากตัวจังหวัดประมาณ 37 กิโลเมตร
ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลคลองหินปูน อำเภอวังน้ำเย็น จังหวัดสระแก้ว
ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลวังใหม่ อำเภอวังสมบูรณ์ จังหวัดสระแก้ว
ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลซับมะกรูด ตำบลไทรเดี่ยว อำเภอคลองหาด จังหวัดสระแก้ว
ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลตาหลังใน อำเภอวังน้ำเย็น จังหวัดสระแก้ว
ประวัติ

ตำบลวังน้ำเย็นเดิมอยู่ในเขตกิ่งอำเภอวังน้ำเย็น จังหวัดปราจีนบุรี โดยมีนายประทีป จิราวัฒน์ นายอำเภอสระแก้ว เป็นประธานกรรมการสุขาภิบาลวังน้ำเย็นคนแรก และตั้งชื่อ สุขาภิบาลวังน้ำเย็น ตามตำบลที่ตั้งอยู่ ต่อมาในปี พ.ศ. 2537 ได้กำหนดให้สุขาภิบาลวังน้ำเย็นเป็นสุขาภิบาลที่มีฐานะการคลังเพียงพอที่จะบริหารงานประจำสุขาภิบาลได้ โดยมีนายวันชัย นารีรักษ์ เป็นประธานกรรมการสุขาภิบาลวังน้ำเย็นที่มาจากการเลือกตั้งเป็นคนแรก และต่อมาสุขาภิบาลวังน้ำเย็นได้รับยกฐานะเป็นเทศบาลตำบลเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2542
ต่อมาในปี พ.ศ. 2553 ได้มีการควบรวมเทศบาลตำบลวังน้ำเย็นและองค์การบริหารส่วนตำบลวังน้ำเย็นเข้าด้วยกัน เพื่อประโยชน์ในการจัดบริการสาธารณะ พร้อมทั้งเปลี่ยนแปลงเขตเทศบาลตำบลวังน้ำเย็น เมื่อวันที่ 7 กันยายน พ.ศ. 2553 และได้รับการยกฐานะเป็น เทศบาลเมืองวังน้ำเย็น ตั้งแต่วันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553
ประชากร

จำนวนประชากรทั้งสิ้น 20,893 คน แบ่งเป็นชาย 10,349 คน หญิง 10,544 คน มีหมู่บ้านที่อยู่ในเขตเทศบาลเมืองวังน้ำเย็น จำนวน 19 หมู่บ้าน ดังนี้
หมู่ที่ 1 บ้านวังน้ำเย็น
หมู่ที่ 2 บ้านทรัพย์นิยม
หมู่ที่ 3 บ้านสวนป่า
หมู่ที่ 4 บ้านเกศแก้ว
หมู่ที่ 5 บ้านวังแดง
หมู่ที่ 6 บ้านวังจำปี
หมู่ที่ 7 บ้านคลองสารพา
หมู่ที่ 8 บ้านซับพลู
หมู่ที่ 9 บ้านวังเทพนิมิตร
หมู่ที่ 10 บ้านวังเจริญ
หมู่ที่ 11 บ้านชัยณรงค์
หมู่ที่ 12 บ้านภูเวียง
หมู่ที่ 13 บ้านมิตรสัมพันธ์
หมู่ที่ 14 บ้านวังศิลา
หมู่ที่ 15 บ้านโคกสนั่นพัฒนา
หมู่ที่ 16 บ้านวังชมพู
หมู่ที่ 17 บ้านท่าวังหิน
หมู่ที่ 18 บ้านวังบูรพา
หมู่ที่ 19 บ้านวังแก้ว
มีผู้นับถือศาสนาพุทธร้อยละ 99 มีจำนวนวัด 7 วัด ได้แก่ วัดเขาป่าแก้ว วัดเกศแก้ว วัดวังจำปี วัดวังแดง วัดวังน้ำเย็น วัดศรีเจริญทรัพย์ และวัดสวนป่า
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์เทศบาลเมืองวังน้ำเย็น
| ด ค กองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นระดับล่างในจังหวัดสระแก้ว |
| --- | --- | --- |
| เทศบาลเมือง |  วังน้ำเย็น  สระแก้ว  อรัญญประเทศ  |  |
| เทศบาลตำบล |  เขาฉกรรจ์  คลองหาด  โคกสูง  ตาพระยา  ท่าเกษม  บ้านด่าน  บ้านใหม่หนองไทร  ป่าไร่  ฟากห้วย  วังทอง  วังสมบูรณ์  วัฒนานคร  ศาลาลำดวน  |  |
| องค์การบริหารส่วนตำบล |  เขาฉกรรจ์  เขาสามสิบ  คลองไก่เถื่อน  คลองทับจันทร์  คลองน้ำใส  คลองหาด  คลองหินปูน  โคกปี่ฆ้อง  โคคลาน  ช่องกุ่ม  ซับมะกรูด  แซร์ออ  ตาพระยา  ตาหลังใน  ทับพริก  ทัพไทย  ทัพราช  ทัพเสด็จ  ท่าเกวียน  ท่าเกษม  ท่าข้าม  ท่าแยก  ทุ่งมหาเจริญ  ไทยอุดม  ไทรเดี่ยว  ไทรทอง  โนนหมากเค็ง  โนนหมากมุ่น  บ้านแก้ง  เบญจขร  ผักขะ  ผ่านศึก  พระเพลิง  เมืองไผ่  วังทอง  วังใหม่  วัฒนานคร  ศาลาลำดวน  สระแก้ว  สระขวัญ  หนองตะเคียนบอน  หนองน้ำใส  หนองบอน  หนองม่วง  หนองแวง (อำเภอโคกสูง)  หนองแวง (อำเภอวัฒนานคร)  หนองสังข์  หนองหมากฝ้าย  หนองหว้า  ห้วยโจด  หันทราย  |  |
| ด ค กเทศบาลเมืองในประเทศไทย |
| --- | --- |
ภาคเหนือ:  เขลางค์นคร  ดอกคำใต้  ต้นเปา  น่าน  พะเยา  พิชัย  แพร่  ลำพูน  เมืองแกนพัฒนา  แม่โจ้  แม่ฮ่องสอน  แม่เหียะ  ล้อมแรด  อุตรดิตถ์ 
ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ:  กระนวน  กันทรลักษ์  กาฬสินธุ์  กุฉินารายณ์  แจระแม  ชัยภูมิ  ชุมแพ  ชุมเห็ด  เดชอุดม  ท่าบ่อ  นครพนม  นางรอง  โนนสูง-น้ำคำ  บัวใหญ่  บ้านดุง  บ้านทุ่ม  บ้านไผ่  บึงกาฬ  ปากช่อง  พิบูลมังสาหาร  มหาสารคาม  มุกดาหาร  เมืองปัก  เมืองพล  ยโสธร  ร้อยเอ็ด  เลย  วังสะพุง  วารินชำราบ  ศรีสะเกษ  ศิลา  สีคิ้ว  สุรินทร์  หนองคาย  หนองบัวลำภู  หนองสำโรง  อำนาจเจริญ 
ภาคกลาง:  กระทุ่มแบน  กระทุ่มล้ม  กำแพงเพชร  แก่งคอย  เขาสามยอด  คลองมะเดื่อ  คลองหลวง  คูคต  ชัยนาท  ชุมแสง  ตะพานหิน  ตาคลี  ทับกวาง  ท่าโขลง  ไทรม้า  นครนายก  นครปฐม  บางกรวย  บางกร่าง  บางกะดี  บางแก้ว  บางบัวทอง  บางคูรัด  บางคูวัด  บางมูลนาก  บางแม่นาง  บางระจัน  บางรักพัฒนา  บางศรีเมือง  บ้านกรด  บ้านหมี่  บึงยี่โถ  ปทุมธานี  ปากน้ำสมุทรปราการ  ปางมะค่า  ปู่เจ้าสมิงพราย  ผักไห่  พระประแดง  พระพุทธบาท  พิจิตร  พิมลราช  เพชรบูรณ์  แพรกษา  แพรกษาใหม่  ไร่ขิง  ลพบุรี  ลัดหลวง  ลาดสวาย  ลำตาเสา  ลำสามแก้ว  วิเชียรบุรี  ศรีสัชนาลัย  สนั่นรักษ์  สมุทรสงคราม  สระบุรี  สวรรคโลก  สองพี่น้อง  สามควายเผือก  สามพราน  สิงห์บุรี  สุโขทัยธานี  สุพรรณบุรี  เสนา  หนองปลิง  ใหม่บางบัวทอง  หล่มสัก  อโยธยา  อรัญญิก  อ่างทอง  อุทัยธานี 
ภาคตะวันออก:  ขลุง  จันทนิมิต  จันทบุรี  ฉะเชิงเทรา  ชลบุรี  ตราด  ท่าช้าง  ท่าใหม่  บ้านฉาง  บ้านบึง  บ้านสวน  ปรกฟ้า  ปราจีนบุรี  พนัสนิคม  พระตะบอง  มาบตาพุด  วังน้ำเย็น  ศรีราชา  สระแก้ว  สัตหีบ  แสนสุข  หนองกี่  หนองปรือ  อรัญญประเทศ  อ่างศิลา 
ภาคตะวันตก:  กาญจนบุรี  จอมพล  ชะอำ  ตาก  ท่าเรือพระแท่น  ท่าผา  บ้านโป่ง  ประจวบคีรีขันธ์  ปากแพรก  เพชรบุรี  โพธาราม  ราชบุรี  หัวหิน 
ภาคใต้:  กระบี่  กะทู้  กันตัง  กำแพงเพชร  เขารูปช้าง  คลองแห  ควนลัง  คอหงส์  ชุมพร  ดอนสัก  ตะกั่วป่า  ตะลุบัน  ตากใบ  ท่าข้าม  ท่ายาง  ทุ่งตำเสา  ทุ่งสง  นราธิวาส  นาสาร  บางริ้น  บ้านพรุ  เบตง  ปัตตานี  ปากพนัง  ปากพูน  ปาดังเบซาร์  ป่าตอง  พังงา  พัทลุง  ม่วงงาม  ระนอง  สตูล  สะเดา  สะเตงนอก  สิงหนคร  สุไหงโก-ลก  หลังสวน 
รายชื่อเรียงตามจำนวนประชากร
มณฑลฉ่านซี

ระวังสับสนกับ มณฑลชานซี
| มณฑลฉ่านซี 陕西省 |
| --- | --- |
มณฑล
การถอดเสียงชื่อมณฑล
 • ภาษาจีน: ฉ่านซีเฉิ่ง (陕西省 Shǎnxī Shěng)
 • อักษรย่อ: SN / ฉ่าน (陕 Shǎn) หรือ ฉิน (秦 Qín)
(ตามเข็มนาฬิกาจากด้านบน) เขาฮว่า  หยานอาน  สุสานเฉียนหลิง  กองทัพทหารดินเผา  เจดีย์ห่านป่าใหญ่ (ซีอาน) 
แผนที่แสดงที่ตั้งของมณฑลฉ่านซี
พิกัด: 35°36′N 108°24′E﻿ / ﻿35.6°N 108.4°E﻿ / 35.6; 108.4
เมืองหลวง (และเมืองใหญ่สุด): ซีอาน
เขตการปกครอง: 10 จังหวัด, 107 อำเภอ, 1,745 ตำบล
การปกครอง
 • เลขาธิการพรรค: หู เหอผิง (胡和平})
 • ผู้ว่าการ: หลิว กั๋วจง (刘国中)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 205,800 ตร.กม. (79,500 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: อันดับที่ 11
ความสูงจุดสูงสุด: 3,767.2 เมตร (12,359.6 ฟุต)
ประชากร (ค.ศ. 2010)
 • ทั้งหมด: 37,327,378 คน
 • อันดับ: อันดับที่ 16
 • ความหนาแน่น: 180 คน/ตร.กม. (470 คน/ตร.ไมล์)
 • อันดับความหนาแน่น: อันดับที่ 21
ประชากรศาสตร์
 • องค์ประกอบทางชาติพันธุ์: ฮั่น – 99.5% หุย – 0.4%
 • ภาษาและภาษาถิ่น: ภาษาจีนกลางที่ราบภาคกลาง, ภาษาจีนกลางตะวันตกเฉียงใต้, ภาษาจีนจิ้น
รหัส ISO 3166: CN-SN
GDP (ค.ศ. 2017): 2.19 ล้านล้านเหรินหมินปี้  324.34 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (อันดับที่ 15)
 • ต่อหัว: 57,266 เหรินหมินปี้  8,482 ดอลลาร์สหรัฐ (อันดับที่ 12)
HDI (ค.ศ. 2018):  0.756  สูง · อันดับที่ 14
เว็บไซต์: www.shaanxi.gov.cn (อักษรจีนตัวย่อ)
ฉ่านซี ในภาษาจีนกลาง (จีน: 陕西; พินอิน: Shǎnxī) หรือ เจียบไซ ในภาษาฮกเกี้ยน เป็นมณฑลหนึ่งในสาธารณรัฐประชาชนจีน ตั้งอยู่ในภาคตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศแถบลุ่มแม่น้ำเหลือง (หวงเหอ) โดยมากมีลักษณะภูมิประเทศคล้ายแอ่งอยู่ระหว่างภูเขาหลายแห่ง มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองระดับมณฑลอื่น ๆ ได้แก่ มณฑลชานซี (ตะวันออกเฉียงเหนือ), มณฑลเหอหนาน (ตะวันออก), มณฑลหูเป่ย์ (ตะวันออกเฉียงใต้), ฉงชิ่ง (ใต้), มณฑลเสฉวน (ตะวันตกเฉียงใต้), มณฑลกานซู่ (ตะวันตก), เขตปกครองตนเองหนิงเซี่ย (ตะวันตกเฉียงเหนือ) และเขตปกครองตนเองมองโกเลียใน (เหนือ)
มณฑลฉ่านซีครอบคลุมพื้นที่ 205,000 ตารางกิโลเมตร มีประชากรประมาณ 37 ล้านคน ซึ่งมากเป็นอันดับที่ 16 ของประเทศจีน เมืองหลวงของมณฑลคือ ซีอาน ซึ่งรวมพื้นที่ของอดีตเมืองหลวงของจีน อันได้แก่ เฟิงเฮ่า และฉางอาน โดยซีอานเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในภาคตะวันตกเฉียงเหนือของจีน และยังเป็นหนึ่งในเมืองเก่าแก่ที่สุดในจีน โดยเคยเป็นเมืองหลวงในสมัยราชวงศ์โจวตะวันตก ราชวงศ์ฮั่น ราชวงศ์จิ้น ราชวงศ์สุย และราชวงศ์ถัง นอกจากนี้ เสียนหยาง ก็เคยเป็นเมืองหลวงในสมัยราชวงศ์ฉิน ซึ่งตั้งอยู่ทางเหนือของแม่น้ำเว่ย์
ประชากรส่วนใหญ่ของมณฑลฉ่านซีเป็นชาวจีนฮั่น ภาษาที่ใช้ส่วนใหญ่เป็นภาษาจีนกลาง รวมทั้งภาษาจีนกลางที่ราบภาคกลาง ภาษาจีนกลางตะวันตกเฉียงใต้ และสำเนียงท้องถิ่นอื่น ๆ เช่น ภาษาจีนจิ้น
มณฑลฉ่านซีมีเศรษฐกิจที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 15 ของจีน โดยอยู่ในอันดับกึ่งกลางในบรรดาเขตการปกครองระดับมณฑลของจีน อุตสาหกรรมที่ใหญ่ที่สุดในมณฑลฉ่านซีประกอบไปด้วยภาคเชื้อเพลิงฟอสซิลและเทคโนโลยีขั้นสูง สำหรับภาคเทคโนโลยีขั้นสูงนั้นประกอบด้วยอุตสาหกรรมอากาศยานและอวกาศ โดยมณฑลฉ่านซีเป็นแหล่งผลิตอุปกรณ์การวิจัยและพัฒนา และอุปกรณ์การผลิต สำหรับอุตสาหกรรมการบินเชิงพาณิชย์ภายในประเทศมากกว่าร้อยละ 50 ของประเทศ
เขตการปกครอง

มณฑลฉ่านซีประกอบด้วยเขตการปกครองระดับจังหวัด 10 แห่ง ซึ่งทั้งหมดมีฐานะเป็นนครระดับจังหวัด โดยมี 1 แห่งที่มีฐานะเป็นนครระดับกิ่งมณฑลด้วย
| เขตการปกครองของมณฑลฉ่านซี | เขตการปกครองของมณฑลฉ่านซี | เขตการปกครองของมณฑลฉ่านซี | เขตการปกครองของมณฑลฉ่านซี | เขตการปกครองของมณฑลฉ่านซี | เขตการปกครองของมณฑลฉ่านซี | เขตการปกครองของมณฑลฉ่านซี | เขตการปกครองของมณฑลฉ่านซี | เขตการปกครองของมณฑลฉ่านซี |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|   ซีอาน ถงชวาน เป่าจี เสียนหยาง เว่ย์หนาน หยานอาน ฮั่นจง ยฺหวีหลิน อานคาง ชางลั่ว   |   ซีอาน ถงชวาน เป่าจี เสียนหยาง เว่ย์หนาน หยานอาน ฮั่นจง ยฺหวีหลิน อานคาง ชางลั่ว   |   ซีอาน ถงชวาน เป่าจี เสียนหยาง เว่ย์หนาน หยานอาน ฮั่นจง ยฺหวีหลิน อานคาง ชางลั่ว   |   ซีอาน ถงชวาน เป่าจี เสียนหยาง เว่ย์หนาน หยานอาน ฮั่นจง ยฺหวีหลิน อานคาง ชางลั่ว   |   ซีอาน ถงชวาน เป่าจี เสียนหยาง เว่ย์หนาน หยานอาน ฮั่นจง ยฺหวีหลิน อานคาง ชางลั่ว   |   ซีอาน ถงชวาน เป่าจี เสียนหยาง เว่ย์หนาน หยานอาน ฮั่นจง ยฺหวีหลิน อานคาง ชางลั่ว   |   ซีอาน ถงชวาน เป่าจี เสียนหยาง เว่ย์หนาน หยานอาน ฮั่นจง ยฺหวีหลิน อานคาง ชางลั่ว   |   ซีอาน ถงชวาน เป่าจี เสียนหยาง เว่ย์หนาน หยานอาน ฮั่นจง ยฺหวีหลิน อานคาง ชางลั่ว   |   ซีอาน ถงชวาน เป่าจี เสียนหยาง เว่ย์หนาน หยานอาน ฮั่นจง ยฺหวีหลิน อานคาง ชางลั่ว   |  |  |
| รหัส เขตการปกครอง | เขตการปกครอง | พื้นที่  (ตร.กม.) | ประชากร  ค.ศ. 2010  (คน) | ศูนย์กลาง การปกครอง | จำนวน เขตการปกครองย่อย | จำนวน เขตการปกครองย่อย | จำนวน เขตการปกครองย่อย |  |  |  |
| รหัส เขตการปกครอง | เขตการปกครอง | พื้นที่  (ตร.กม.) | ประชากร  ค.ศ. 2010  (คน) | ศูนย์กลาง การปกครอง | เขต | อำเภอ | นครระดับอำเภอ |  |  |  |
| 610000 | มณฑลฉ่านซี | 205800.00 | 37,327,378 | นครซีอาน | 30 | 71 | 6 |  |  |  |
| 610100 | นครซีอาน | 10096.81 | 8,467,837 | เขตเว่ย์ยาง | 11 | 2 |  |  |  |  |
| 610200 | นครถงชวาน | 3884.81 | 834,437 | เขตเย่าโจว | 3 | 1 |  |  |  |  |
| 610300 | นครเป่าจี | 18116.93 | 3,716,731 | เขตจินไถ | 3 | 9 |  |  |  |  |
| 610400 | นครเสียนหยาง | 10323.99 | 4,894,834 | เขตฉินตู | 3 | 9 | 2 |  |  |  |
| 610500 | นครเว่ย์หนาน | 13030.56 | 5,286,077 | เขตหลินเว่ย์ | 2 | 7 | 2 |  |  |  |
| 610600 | นครหยานอาน | 37030.54 | 2,187,009 | เขตเป๋าถ่า | 2 | 10 | 1 |  |  |  |
| 610700 | นครฮั่นจง | 27096.43 | 3,416,196 | เขตฮั่นไถ | 2 | 9 |  |  |  |  |
| 610800 | นครยฺหวีหลิน | 42920.18 | 3,351,437 | เขตยฺหวีหยาง | 2 | 9 | 1 |  |  |  |
| 610900 | นครอานคาง | 23536.31 | 2,629,906 | เขตฮั่นปิน | 1 | 9 |  |  |  |  |
| 611000 | นครชางลั่ว | 19587.31 | 2,341,742 | เขตชางโจว | 1 | 6 |  |  |  |  |
  นครระดับกิ่งมณฑล
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ มณฑลฉ่านซี
คู่มือการท่องเที่ยว Shaanxi จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
เว็บไซต์ทางการ
| ด ค ก เขตการปกครองระดับมณฑลของประเทศจีน |
| --- | --- | --- |
| มณฑล |  กวางตุ้ง  กานซู่  กุ้ยโจว  จี๋หลิน  เจ้อเจียง  เจียงซี  เจียงซู  ฉ่านซี  ชานซี  ชานตง  ชิงไห่  ไต้หวัน*  ฝูเจี้ยน  ยูนนาน  เสฉวน  หูเป่ย์  หูหนาน  เหลียวหนิง  เหอเป่ย์  เหอหนาน  ไหหลำ  อานฮุย  เฮย์หลงเจียง  |  |
| เขตปกครองตนเอง |  กว่างซี  ซินเจียง  ทิเบต  มองโกเลียใน  หนิงเซี่ย  |  |
| นครปกครองโดยตรง |  ฉงชิ่ง  เซี่ยงไฮ้  เทียนจิน  ปักกิ่ง  |  |
| เขตบริหารพิเศษ |  มาเก๊า  ฮ่องกง  |  |
*หมายเหตุ: ไต้หวันถูกอ้างสิทธิ์โดยสาธารณรัฐประชาชนจีน แต่บริหารโดยสาธารณรัฐจีน
เทศบาลเมืองบ้านไผ่

บทความนี้เกี่ยวกับเทศบาลเมือง สำหรับอำเภอ ดูที่ อำเภอบ้านไผ่
| เทศบาลเมืองบ้านไผ่ |
| --- | --- |
เทศบาลเมือง
   ตรา
คำขวัญ: เมืองน่าอยู่ คู่ธรรมาภิบาล บริการประทับใจ ก้าวไกลสู่อาเซียน
ทม.บ้านไผ่ที่ตั้งของเทศบาลเมืองบ้านไผ่ในประเทศไทย
พิกัด: 16°04′04.1″N 102°43′57.9″E﻿ / ﻿16.067806°N 102.732750°E﻿ / 16.067806; 102.732750
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: ขอนแก่น
อำเภอ: บ้านไผ่
จัดตั้ง: 3 สิงหาคม พ.ศ. 2548
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 17.60 ตร.กม. (6.80 ตร.ไมล์)
ประชากร (2560)
 • ทั้งหมด: 28,153 คน
 • ความหนาแน่น: 1,599.60 คน/ตร.กม. (4,142.9 คน/ตร.ไมล์)
รหัส อปท.: 04401001
ทางหลวง:   
ที่อยู่ สำนักงาน: 905 หมู่ที่ 3 ถนนเจนจบทิศ ตำบลบ้านไผ่ อำเภอบ้านไผ่ จังหวัดขอนแก่น 40000
โทรศัพท์: (+66) 043-272-661, 043-272-642
โทรสาร: (+66) 043-272-762
เว็บไซต์: www.banphaicity.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
เทศบาลเมืองบ้านไผ่ เป็นเทศบาลเมืองแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ในอำเภอบ้านไผ่ จังหวัดขอนแก่น แรกเริ่มก่อตั้งเป็นสุขาภิบาลบ้านไผ่ ต่อมาเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2524 ได้รับประกาศเปลี่ยนแปลงฐานะเป็นเทศบาลตำบลบ้านไผ่ จนกระทั่งเมื่อวันที่ 3 สิงหาคม พ.ศ. 2548 กระทรวงมหาดไทยได้ประกาศให้เทศบาลตำบลบ้านไผ่ เปลี่ยนแปลงฐานะอีกครั้งเป็นเทศบาลเมืองบ้านไผ่ มีเขตรับผิดชอบ ได้แก่ ตำบลในเมือง ตำบลบ้านไผ่ และตำบลหนองน้ำใส ครอบคลุมพื้นที่ 17.60 ตารางกิโลเมตร
อาณาเขต

เทศบาลเมืองบ้านไผ่ ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของจังหวัดขอนแก่น มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านไผ่ และเทศบาลตำบลในเมือง
ทิศใต้ ติดต่อกับองค์การบริหารส่วนตำบลหนองน้ำใส
ทิศตะวันออก ติดต่อกับเทศบาลตำบลในเมือง
ทิศตะวันตก ติดต่อกับองค์การบริหารส่วนตำบลหัวหนอง
ประวัติ

เทศบาลเมืองบ้านไผ่ แรกเริ่มก่อตั้งเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2498 เป็น สุขาภิบาลบ้านไผ่ โดยที่ขณะนั้นสุขาภิบาลตำบลบ้านไผ่ได้เจริญก้าวหน้าขึ้นเป็นลำดับ มีการพัฒนาทางด้านเศรษฐกิจ สังคม การเมือง การปกครอง การศึกษา และจำนวนประชากรที่เพิ่มขึ้นในอัตราที่สูงขึ้น การดำรงชีวิตและความเป็นอยู่ของประชากรที่ดีขึ้น ทำให้ประชาชนมีความพร้อมที่จะยกฐานะสุขาภิบาลของตนขึ้นเป็นเทศบาล เนื่องจากมีศักยภาพด้านต่าง ๆ ประกอบกับสุขาภิบาลบ้านไผ่มีรายได้สูงพอ ที่จะดำเนินการปกครองท้องถิ่นในรูปแบบของเทศบาลได้ ดังนั้น อำเภอบ้านไผ่ โดยนายฮึกหาญ โตมรศักดิ์ ตำแหน่งนายอำเภอบ้านไผ่ ในขณะนั้นได้ดำเนินการรวบรวมข้อมูล มติความต้องการของประชาชนที่ได้รับความเห็นชอบจากสภาจังหวัดขอนแก่นแล้ว รายงานเสนอกระทรวงมหาดไทยถึงความพร้อมที่จะยกฐานะสุขาภิบาลตำบลบ้านไผ่ขึ้นเป็นเทศบาล ซึ่งต่อมาเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2524 ได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะสุขาภิบาลตำบลบ้านไผ่และจัดเป็น "เทศบาลตำบลบ้านไผ่" อำเภอบ้านไผ่ จังหวัดขอนแก่น ตามประกาศในราชกิจจานุเบกษา ฉบับพิเศษ เล่มที่ 98 ตอนที่ 101 ลงวันที่ 24 มิถุนายน 2524 และเมื่อวันที่ 3 สิงหาคม พ.ศ. 2548 กระทรวงมหาดไทยได้ยกฐานะจากเทศบาลตำบล เป็นเทศบาลเมือง โดยอาศัยอำนาจตามความในมาตรา 13 แห่งพระราชบัญญัติเทศบาล พ.ศ. 2496 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติเทศบาล (ฉบับที่ 12) พ.ศ. 2546 ซึ่งมีพื้นที่รับผิดชอบภายในเขตเทศบาลรวม 17.60 ตารางกิโลเมตร
เทศบาลเมืองบ้านไผ่ แต่ก่อนได้อาศัยหอประชุมอำเภอหลังเก่าเป็นอาคารสำนักงานเทศบาล ซึ่งมีนายเจริญ ดีบุญมี ณ ชุมแพ (นายอำเภอบ้านไผ่) ขณะนั้นเป็นนายกเทศมนตรีคนแรก ต่อมาเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2529 เทศบาลเมืองบ้านไผ่ ได้ดำเนินการวางศิลาฤกษ์ ก่อสร้างอาคารสำนักงานเทศบาลเมืองบ้านไผ่หลังใหม่ โดยนายบุญช่วย ศรีสารคาม ผู้ว่าราชการจังหวัดขอนแก่น บนพื้นที่ดินเนื้อที่ 10 ไร่ 35 ตารางวา บนถนนเจนจบทิศ ห่างจากที่ว่าการอำเภอบ้านไผ่ ไปทางทิศเหนือประมาณ 1 กิโลเมตร ซึ่งได้ใช้เป็นสำนักงานเทศบาลเมืองบ้านไผ่ จนถึงปัจจุบัน
ประชากรและการปกครอง

ในปี พ.ศ. 2560 เทศบาลเมืองบ้านไผ่มีประชากรจำนวน 28,153 คน ประกอบด้วย ชาย 13,615 คน และหญิง 14,538 คน มีจำนวนบ้าน 12,213 หลังคาเรือน
เทศบาลเมืองบ้านไผ่ ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนใน 3 ตำบล ได้แก่ ตำบลบ้านไผ่ (8.20 ตร.กม.) ตำบลในเมือง (8.20 ตร.กม.) และตำบลหนองน้ำใส (1.20 ตร.กม.)
ประกอบด้วยชุมชนต่าง ๆ จำนวน 26 ชุมชน จำนวนครัวเรือน 10,830 ครัวเรือน โดยมีชุมชนกกแดงเป็นชุมชนใหญ่ที่สุดมีพื้นที่ 1.64 ตารางกิโลเมตรหรือร้อยละ 9.32 ของชุมชนทั้งหมด และมีชุมชนบ้านไผ่เก่ามีขนาดใหญ่เป็นลำดับที่ 2 มีพื้นที่ 1.57 ตารางกิโลเมตรหรือร้อยละ 8.92 ของชุมชนทั้งหมด และมีชุมชนตลาด 1,2,3 มีขนาดเล็กสุดมีพื้นที่ 0.13 ตารางกิโลเมตรหรือร้อยละ 0.74 ของชุมชนทั้งหมด ดังต่อไปนี้
กกแดง
บ้านไผ่เก่า
โนนสวรรค์
สุมนามัย
โนนสว่าง
คุ้มจัดสรร
ห้วยทราย
หนองลุมพุก
ปอปิด
คลองชลประทาน
โนนสะอาด
หลักสิบสี่
เจ้าเงาะ
ขนมจีน 2000
ซอยยิ่งยง
สมหวัง-สังวาล
บ้านข่าพัฒนา
ซอยศาลเจ้า
สมประสงค์
แสงทอง
ซอยประปา
พระธรรมสาร
ศรีหมอนพัฒนา
หมู่สี่พัฒนา
โพธิ์สวรรค์
ตลาดสด 1,2,3
กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557

กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557 เป็นเดือนที่ 2 ของปี พ.ศ. 2557 วันแรกของเดือนเป็นวันเสาร์ วันสุดท้ายของเดือนเป็นวันศุกร์