stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วัฒนธรรมกัมพูชา
การดำเนินชีวิต > วัยเด็กและวัยรุ่น

เด็กในกัมพูชาจะได้รับการเลี้ยงดูจนกว่าจะอายุประมาณ 2-4 ปี หลังจากนั้น เด็กจะมีอิสระมากขึ้น เด็กอายุ 5 ขวบจะสามารถช่วยดูแลน้องๆได้ เด็กส่วนใหญ่จะเริ่มไปโรงเรียนเมื่ออายุ 7-8 ปี เมื่ออายุ 10 ขวบ เด็กหญิงจะเริ่มช่วยงานบ้านได้ ส่วนเด็กผู้ชายต้องช่วยงานในไร่นาภายใต้การควบคุมของผู้ใหญ่ วัยรุ่นมักจะจับกลุ่มในเพศเดียวกัน  เด็กผู้ชายบางคนบวชเป็นสามเณร ในยุคก่อนคอมมิวนิสต์ พ่อแม่มีอำนาจปกครองจนกว่าบุตรจะแต่งงาน การติดต่อระหว่างกลุ่มชนต่างอายุกัน จะต้องเลือกใช้คำพูดให้เหมาะสม
การดำเนินชีวิต > การแต่งงานและการหย่าร้าง

การเลือกคู่ครองเป็นเรื่องที่ซับซ้อนโดยจะต้องดูภูมิหลังทางสังคมประกอบด้วย พ่อแม่มีส่วนในการพิจารณาแต่ก็อาจจะคัดค้านได้ ผู้ชายจะแต่งงานในช่วงอายุ 19 – 25 ปี ส่วนผู้หญิงในช่วงอายุ 16 – 22 ปี การแต่งงานตามประเพณีใช้เวลาถึง 3 วันแต่หลังจาก พ.ศ. 2523 ใช้เวลาเพียงวันครึ่ง มีการนิมนต์พระสงฆ์มาสวดมนต์ในวันแต่งงาน ในชนบทจะมีการสวมด้ายมงคลและเวียนเทียน หลังแต่งงาน คู่สมรสจะไปอยู่กับพ่อแม่ฝ่ายหญิงประมาณ 1 ปี หลังจากนั้น จะสร้างบ้านใหม่ใกล้ๆกัน
การหย่าร้างนั้นถูกกฎหมาย เกิดขึ้นได้ง่าย แต่ไม่ใช่เรื่องปกติ ผู้ที่หย่าร้างแล้วสามารถแต่งงานใหม่ได้  แต่หญิงจะรอไว้ 10 เดือน เด็กมักจะอยู่กับมารดา
การดำเนินชีวิต > ประเพณี

ในวัฒนธรรมเขมรถือว่าศีรษะเป็นของสูง การสัมผัสศีรษะหรือหันเท้าไปทางศีรษะจึงไม่สุภาพ การทักทายจะใช้ “ซัมเปี๊ยะห์”ที่คล้ายการไหว้ของไทย การสบตากับผู้สูงอายุถือว่าไม่สุภาพ
การแต่งกาย

บทความหลัก: การแต่งกายกัมพูชา
การแต่งกายของชาวกัมพูชาต่างกันไปตามชั้นของสังคม ชาวกัมพูชาพื้นเมืองนิยมใช้ผ้าขาวม้าหรือกร็อมาซึ่งเป็นจุดที่ทำให้ชาวเขมรต่างไปจากเพื่อนบ้านคือลาว ไทย และเวียดนาม กร็อมานี้ใช้ประโยชน์ได้หลากหลาย เช่น กันแดด ช่วยในการปีนป่ายใช้ห่อทารก ใช้เป็นผ้าขนหนูหรือใช้นุ่งเป็นโสร่ง หรืออาจทำเป็นตุ๊กตาผ้าสำหรับเด็ก ในสมัยเขมรแดง กร็อมาถือเป็นเครื่องแต่งกายมาตรฐาน
ชุดประจำชาติที่มีความนิยมอย่างยาวนานคือสัมพต เป็นเครื่องแต่งกายที่ได้รับอิทธิพลจากอินเดียตั้งแต่สมัยอาณาจักรฟูนัน  อย่างไรก็ตาม เครื่องแต่งกายของชาวเขมรได้เปลี่ยนไปตามช่วงเวลาและศาสนา ในช่วงระยะเวลาระหว่างสมัยอาณาจักรฟูนันจนถึงจักรวรรดิเขมรเป็นช่วงที่ศาสนาฮินดูมีอิทธิพลมากต่อการแต่งกาย มีการสวมสัมพตและเครื่องประดับต่างๆ เมื่อชาวเขมรหันมานับถือศาสนาพุทธมากขึ้น ชาวเขมรเริ่มสวมเสื้อและกางเกง ความนิยมต่อเครื่องแต่งกายในแบบสมัยฮินดูลดลง ปัจจุบันมีเครื่องแต่งกายที่เรียกสไบ
สัมพตยังมีการสวมใส่ในกลุ่มเชื้อพระวงศ์ในสมัยอุดงนิยมสวมสไบปิดบ่าซ้ายและเปิดบ่าขวา นักแสดงแต่งกายด้วยสัมพตสระภาพและเครื่องประดับที่เรียกสเรงกอร์ และยังมีมงกุฏสำหรับเชื้อพระวงศ์เพื่อการตกแต่งตามฐานะ
อาหาร

บทความหลัก: อาหารกัมพูชา
อาหารกัมพูชามีความคล้ายคลึงกับเพื่อนบ้านในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้โดยเฉพาะอาหารไทย อาหารเวียดนามและอาหารจีนแต้จิ๋ว อาหารกัมพูชาใช้น้ำปลาเป็นเครื่องปรุงรสสำคัญ มีการปรุงอาหารด้วยการผัดแบบจีน มีแกงใส่กะทิที่ได้รับอิทธิพลจากอาหารอินเดีย กุยเตียวเป็นอาหารที่ได้รับอิทธิพลจากก๋วยเตี๋ยวของจีนและมีบัญเจาเป็นขนมเบื้องญวนแบบกัมพูชา
อาหารกัมพูชามีการใช้ปลาร้าหรือปร็อฮก (ប្រហុក) ในการปรุงอาหาร เพื่อให้มีกลิ่นรสที่เฉพาะหรือใช้กะปิที่ทำจากกุ้ง กะทิเป็เครื่องปรุงหลักในอาหารคาวและอาหารหวานหลายชนิด รับประทานทั้งข้าวเจ้าและข้าวเหนียว โดยข้าวเหนียวนิยมใช้ทำขนม เช่น ข้าวเหนียวน้ำกะทิทุเรียน
อาหารกัมพูชามีลักษณะเฉพาะตามพื้นที่ ในกำปอตและแกบ อาหารที่มีชื่อเสียงคือปูพริกกำปอต (ក្តាមឆាម្រេចខ្ជី) ในไพลิน หมี่โกลาซึ่งเป็นอาหารของชาวกุลา ชนกลุ่มน้อยกลุ่มหนึ่งในกัมพูชาเป็นที่นิยม ทางภาคใต้จะพบอาหารเวียดนามมาก โดยเฉพาะบัญตรัง ซึ่งเป็นอาหารที่นิยมในภาคใต้มากกว่าภาคกลาง อาหารของชาวกัมพูชาเชื้อสายจีนเป็นที่นิยมในเสียมราฐและกำปงธม
ศิลปะและวรรณคดี > ทัศนศิลป์

ประวัติของทัศนศิลป์ในกัมพูชาย้อนหลังไปถึงยุคของนครวัดที่นิยมจารึกลงบนศิลา และได้รับศิลปะแบบตะวันตกเข้าสู่ประเทศด้วย แต่ศิลปะพื้นบ้านและศิลปะสมัยใหม่ตกต่ำลงในสมัยเขมรแดงที่มีการสังหารศิลปินและการทำลายศิลปะ ศิลปินที่รอดชีวิตได้รับการสนับสนุนจากรัฐบาล องค์กรเอกชนและต่างประเทศมากขึ้น
ศิลปะและวรรณคดี > ดนตรี

ในช่วง พ.ศ. 2503 – 2513 สิน สีสมุทและรส ศรีสุทธาเป็นนักร้องที่โด่งดังในประเทศ หลังจากที่ทั้งสองคนเสียชีวิตได้มีนักร้องรุ่นใหม่เกิดขึ้นและกัมพูชาได้รับอิทธิพลจากตะวันตกมากขึ้น
ดนตรีคลาสสิกของกัมพูชาเช่นพิณเพียต นิยมบรรเลงในงานเทศกาลต่างๆ และประกอบการแสดงระบำ เครื่องดนตรีประกอบด้วยโรเนียตเอกหรือระนาดเอก โรเนียตทุงหรือระนาดทุ้ม กองวงตวจหรือฆ้องวงเล็กและกองวงทมหรือฆ้องวงใหญ่ กลองสัมโพ กลองสกอร์ทมและสราไลหรือปี่
ศิลปะและวรรณคดี > นาฏศิลป์

บทความหลัก: นาฏศิลป์ในประเทศกัมพูชา
นาฏศิลป์ในประเทศกัมพูชาแบ่งได้เป็นนาฏศิลป์คลาสสิก นาฏศิลป์พื้นบ้านและการแสดงทางสังคม นาฏศิลป์คลาสสิกเกิดขึ้นในราชสำนัก โดยได้รับอิทธิพลมาจากนาฏศิลป์ไทยในสมัยที่ยังเป็นประเทศราช ตั้งแต่ พ.ศ. 2493 จะแสดงในงานเฉลิมฉลอง เทศกาลสำคัญและเพื่อการท่องเที่ยว ช่วง พ.ศ. 2503 เป็นยุคทองของนาฏศิลป์คลาสสิก บัลเลต์หลวงของกัมพูชาได้รับการยกย่องว่าเป็นความทรงจำของโลก นาฏศิลป์ของกัมพูชานิยมแสดงเกี่ยวกับเรื่องเรียมเกอร์หรือรามเกียรติ์ เช่นระบำสุวรรณมัจฉาและระบำมณีเมขลา ระบำอัปสราเป็นการแสดงของกัมพูชาที่กำเนิดจากรูปนางอัปสราสมัยพระนคร เป็นที่นิยมของนักท่องเที่ยว ริเริ่มโดยพระนโรดม บุปผาเทวีก่อนสมัยเขมรแดงปกครองประเทศ และได้รับการยกย่องให้เป็นสัญลักษณ์ของกัมพูชา
ระบำพื้นบ้านของกัมพูชาเป็นการแสดงที่รูปแบบไม่ได้กำหนดตายตัวเช่นระบำคลาสสิก การแต่งกายเป็นไปตามการแต่งกายของกลุ่มชน เช่น ชาวจาม ชาวเขมรบนเผ่าต่างๆ และชาวนา นิยมบรรเลงด้วยวงมโหรี
ระบำเชิงสังคมเป็นการแสดงในโอกาสที่มีการเฉลิมฉลองทางสังคมเช่น รอมวง รอมกบัจ รอมสาละวันและลำเลียบ บางส่วนได้รับอิทธิพลจากการแสดงพื้นบ้านของลาวยกเว้นรอมกบัจที่ได้อิทธิพลจากระบำราชสำนักมาก
ศิลปะและวรรณคดี > วรรณคดี

บทความหลัก: วรรณคดีกัมพูชา
วรรณคดียุคเริ่มแรกของกัมพูชาเป็นจารึกบนศิลาซึ่งเล่าถึงการสืบเชื้อสายของราชวงศ์ การศาสนา อาณาเขตยึดครอง และการจัดการภายในราชอาณาจักร เอกสารภาษาเขมรที่เก่าแก่ที่สุดเป็นการแปลพระไตรปิฎกและอรรถกถาจากภาษาบาลี เขียนโดยพระสงฆ์ลงบนใบลาน
เรียมเกอร์เป็นรามายณะฉบับเขมรที่ได้รับอิทธิพลจากอินเดียและยังมีอิทธิพลต่อระบำคลาสสิก และเป็นเรื่องที่มีประวัติการนำมาแสดงเก่าแก่ที่สุดในกัมพูชา กัมพูชามีวรรณกรรมมุขปาฐะที่หลากหลาย ซึ่งไม่มีการเขียนจนกระทั่งได้รับอิทธิพลจากยุโรป   เรื่องที่มีชื่อเสียงมากคือวรวงศ์และสรวงศ์หรือวรวงศ์และเสารวงศ์ซึ่งเป็นเรื่องเล่าเกี่ยวกับเจ้าชายเขมรสององค์ มีการบันทึกเป็นลายลักษณ์อักษรที่พระตะบอง ตุมเตียว เป็นเรื่องแนวความรักที่เป็นที่นิยมในกัมพูชา โครงเรื่องคล้ายโรมิโอและจูเลียตของเชคสเปียร์ โดยมีที่มาจากกวีนิพนธ์ของพระปทุมเถระ (โสม)
ศิลปะและวรรณคดี > หนังตะลุง

นัง สเบกมีลักษณะใกล้เคียงกับหนังใหญ่ในประเทศไทย วายังของมาเลเซียและอินโดนีเซียในบริเวณเกาะชวาและบาหลี ทำให้คาดว่าต้นกำเนิดของนัง สเบกมาจากมาเลเซียและอินโดนีเซีย ปัจจุบันมีผู้นิยมน้อยลง นัง สเบกในกัมพูชามี 3 ชนิดคือ
นังสเบกธม ส่วนใหญ่เล่นเฉพาะเรื่องรามเกียรติ์ บรรเลงประกอบด้วยพิณพาทย์
นัง สเบก โตจ หรือนังกาลูน หรืออายัง ใช้หุ่นตัวเล็กกว่าและเล่นได้หลายเรื่องมากกว่า
สเบก เปาร์ ใช้หุ่นที่มีสี
ศิลปะและวรรณคดี > ภาพยนตร์

ภาพยนตร์ในกัมพูชาเริ่มขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2493 พระนโรดม สีหนุเองทรงมีบทบาทสำคัญในฐานะผู้กำกับภาพยนตร์และในสมัยระบอบสังคมของพระองค์เป็นยุคทองของภาพยนตร์ก่อนจะตกต่ำลงในสมัยเขมรแดง
ศิลปะและวรรณคดี > กีฬา

บทความหลัก: กีฬาในประเทศกัมพูชา
นับแต่ช่วง 30 ปีที่ผ่านมา กัมพูชาเข้าร่วมในการแข่งขันกีฬาในระดับโลกมากขึ้น ฟุตบอลกลายเป็นกีฬายอดนิยมเช่นเดียวกับศิลปะการต่อสู้เช่น ประดัลเสรี ปกกโต และมวยปล้ำกัมพูชา
ปกกโตเป็นศิลปะการต่อสู้แบบโบราณในกัมพูชา พบในภาพแกะสลักสมัยนครวัด และมีการแต่งกายคล้ายกับทหารโบราณของกัมพูชา และถือเป็นศิลปะการสู้รบของทหาร ประดัลเสรีเป็นมวยพื้นบ้านของกัมพูชา มีภาพสลักของการต่อสู้ที่คล้ายประดัลเสรีที่นครวัดเช่นกัน อย่างไรก็ตาม หลายชาติในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้มีข้อโต้แย้งเกี่ยวกับจุดกำเนิดของกีฬามวยในภูมิภาค มวยปล้ำกัมพูชาเป็นกีฬายอดนิยมอย่างหนึ่งในกัมพูชา นิยมจัดแข่งขันช่วงเทศกาลปีใหม่
สหพันธ์ฟุตบอลกัมพูชาเป็นผู้ควบคุมกีฬาฟุตบอลในกัมพูชา และฟุตบอลทีมชาติกัมพูชา ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2476 และเป็นสมาชิกฟีฟ่าตั้งแต่ พ.ศ. 2496 เป็นสมาชิกสหพันธ์ฟุตบอลเอเชียใน พ.ศ. 2500 สนามกีฬาแห่งชาติพนมเปญเป็นสนามกีฬาแห่งชาติ จุคนได้ 50,000 คน ตั้งอยู่ในพนมเปญ
แหล่งข้อมูลอื่น

Cambodia Cultural Profile (Ministry of Culture and Fine Arts/Visiting Arts)
Center For Khmer Studies
Khmer Renaissance
Culture Kampot pepper เก็บถาวร 2018-06-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
นครวัด
บ้านของชาวเขมรในชนบท
พระราชวังพนมเปญ
แม่ชีที่นครวัด
พระภิกษุที่นครวัด
เด็กหญิงชาวกัมพูชา
เจ้าบ่าวสวมชุดครุยและถือดาบ ส่วนเจ้าสาวสวมชุดสไบในงานแต่งงานแบบกัมพูชา
ซัมเปี๊ยะห์ (การทักทายแบบกัมพูชา)
หญิงชาวเขมรกับกร็อมา
นางระบำสวมสัมพต จ็องกเบน
อาม็อกเตร็ย อาหารกัมพูชายอดนิยม
ปร็อฮกทอด
ระบำเทพอัปสรา
ภาพวาดเรื่องวรวงศ์
นังสเบกธม
มวยกัมพูชา ,  ศอกตี , นครวัด (ศตวรรษที่ 12)
เยาวชนกัมพูชาที่ฝึกชกมวย
แม่น้ำชากูจิอิ

| แม่น้ำชากูจิอิ |
| --- | --- |
แม่น้ำชากูจิอิกับต้นซากูระ
ที่ตั้ง
ประเทศ:  ญี่ปุ่น
ลักษณะทางกายภาพ

ต้นน้ำ:  
 • ตำแหน่ง: โคไดระ โตเกียว
 
ปากน้ำ:  
 • ตำแหน่ง: แม่น้ำซูมิดะ เขตคิตะ โตเกียว
ความยาว: 25.2 กิโลเมตร (15.7 ไมล์)
แม่น้ำชากูจิอิ (ญี่ปุ่น: 石神井川; โรมาจิ: Shakujii-gawa) เป็นแม่น้ำที่ผ่านแถบตะวันตกเฉียงเหนือของกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น โดยมีต้นน้ำอยู่ที่ย่านฮานาโกงาเนอิมินามิโจ นครโคไดระ และไหลไปบรรจบกับแม่น้ำซูมิดะ ที่เขตคิตะ ในกรุงโตเกียว
แม่น้ำชากูจิอิมีความยาวรวม 25.2 กิโลเมตร มีพื้นที่รับน้ำ 61.6 ตารางกิโลเมตร และถูกจัดอยู่ในประเภทแม่น้ำชั้นหนึ่งโดยรัฐบาลญี่ปุ่น
ภาพ

เส้นทางการไหลของแม่น้ำชากูจิอิ
ภาพวาดแม่น้ำชากูจิอิโดยฮิโรชิเงะ
แม่น้ำชากูจิอิในเขตอิตาบาชิ มองจากสะพานคูริฮาระ (くりはら橋)
จังหวัดกำปงจาม

| จังหวัดกำปงจาม ខេត្តកំពង់ចាម |
| --- | --- |
จังหวัด
สะพานไม้ไผ่ในกำปงจาม
แผนที่ประเทศกัมพูชาเน้นจังหวัดกำปงจาม
พิกัด: 11°59′N 105°27′E﻿ / ﻿11.983°N 105.450°E﻿ / 11.983; 105.450
ประเทศ:  กัมพูชา
ยกฐานะเป็นจังหวัด: พ.ศ. 2450
เมืองหลัก: กำปงจาม
การปกครอง
 • ผู้ว่าราชการ: Lun Lim Thai (พรรคประชาชนกัมพูชา)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 4,549 ตร.กม. (1,756 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: ที่ 18
ประชากร
 • ทั้งหมด: 928,694 คน
 • อันดับ: ที่ 5
 • ความหนาแน่น: 200 คน/ตร.กม. (530 คน/ตร.ไมล์)
 • อันดับความหนาแน่น: ที่ 5
เขตเวลา: UTC+07
รหัสโทรศัพท์: +855
รหัส ISO 3166: KH-3
อำเภอ: 10
ตำบล: 173
หมู่บ้าน: 1758
กำปงจาม หรือ ก็อมป็วงจาม (เขมร: កំពង់ចាម) เป็นจังหวัดหนึ่งทางตะวันออกของประเทศกัมพูชา มีเมืองกำปงจามเป็นเมืองหลักของจังหวัด ประชากรส่วนใหญ่ประกอบอาชีพเกษตรกรรม อยู่ห่างจากกรุงพนมเปญ ไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ 121 กิโลเมตร
การแบ่งเขตการปกครอง

เมื่อวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2556 พระบาทสมเด็จพระบรมนาถ นโรดม สีหมุนี ได้ลงพระปรมาภิไธยในพระราชกฤษฎีกา เพื่อแยกจังหวัดกำปงจามออกเป็น 2 จังหวัด ได้แก่ จังหวัดกำปงจามและจังหวัดตะโบงคมุม ส่งผลให้เขตปกครองย่อยในจังหวัดกำปงจามลดลงเหลือ 10 อำเภอ (ស្រុក) จาก 16 อำเภอ ได้แก่
| # | ชื่อ | อังกฤษ | เขมร | หน่วยการปกครอง | Geocode |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | บาเธียย (บาธาย) | Batheay | បាធាយ | อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក) | 0301 |
| 2 | จ็อมการ์เลอ (จํการเลี) | Chamkar Leu | ចំការលើ | อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក) | 0302 |
| 3 | เจิงเปร็ย (เชีงไพฺร) | Cheung Prey | ជើងព្រៃ | อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក) | 0303 |
| 4 | กำปงจาม (กํพง่จาม) | Kampong Cham | កំពង់ចាម | เทศบาล (กฺรุง, ក្រុង) | 0305 |
| 5 | กำปงเสียม (กํพง่เสียม) | Kampong Siem | កំពង់សៀម | อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក) | 0306 |
| 6 | กองเมียะห์ (กงมาส) | Kang Meas | កងមាស | อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក) | 0307 |
| 7 | เกาะสูทิน | Kaoh Soutin | កោះសូទិន | อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក) | 0308 |
| 8 | เปร็ยโฌร์ (ไพฺรฌร) | Prey Chhor | ព្រៃឈរ | อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក) | 0313 |
| 9 | เสร็ยสันธอร์, ศรีโสธร (สฺรีสนฺธร) | Srei Santhor | ស្រីសន្ធរ | อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក) | 0314 |
| 10 | สตึงตร็อง (สฺทึงตฺรง่) | Stueng Trang | ស្ទឹងត្រង់ | อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក) | 0315 |
ในส่วนของ 6 อำเภอซึ่งแยกไปขึ้นกับจังหวัดตะโบงคมุมนั้นได้แก่
| รหัสเมือง | ชื่อเมือง  (ภาษาเขมร) | เขียนด้วยอักษรไทย | เขียนด้วยอักษรโรมัน |
| --- | --- | --- | --- |

| 0304 | ដំបែ | ด็อมแบ (ฏํแบ) | Dambae |
| 0309 | ក្រូចឆ្មារ | กรูจฉมาร์ (กฺรูจฉฺมาร) | Krouch Chhmar |
| 0310 | មេមត់ | มะเม็ต (มเมต่) | Memot |
| 0311 | អូររាំងឪ | โอเรียงโอว (อูรรำงโอ) | Ou Reang Ov |
| 0312 | ពញាក្រែក | โป็นเญียแกรก (พญาแกฺรก) | Ponhea Kraek |
| 0316 | ត្បូងឃ្មុំ | ตะโบงคมุม (ตฺบูงฆฺมุ ํ) | Tboung Khmum |
แหล่งข้อมูลอื่น

แผนที่ กำปงจาม เก็บถาวร 2005-12-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค ก จังหวัดกำปงจาม |
| --- | --- | --- |
เมืองหลัก: กำปงจาม
| อำเภอ |  บาเธียย  จ็อมการ์เลอ  เจิงเปร็ย  เทศบาลกำปงจาม นคร  กำปงเสียม  กองเมียะห์  เกาะสูทิน  เปร็ยโฌร์  เสร็ยสันธอร์  สตึงตร็อง  |  |
| ด ค กเมืองหลวงและจังหวัดของประเทศกัมพูชา |
| --- | --- | --- |
| เมืองหลวง |  พนมเปญ  |  |
| จังหวัด |  กระแจะ  กันดาล  กำปงจาม  กำปงฉนัง  กำปงธม  กำปงสปือ  กำปอด  เกาะกง  แกบ  ตะโบงคมุม  ตาแก้ว  บันทายมีชัย  พระตะบอง  พระวิหาร  พระสีหนุ  โพธิสัตว์  ไพรแวง  ไพลิน  มณฑลคีรี  รัตนคีรี  สตึงแตรง  สวายเรียง  เสียมราฐ  อุดรมีชัย  |  |
จังหวัดตาแก้ว

| จังหวัดตาแก้ว ខេត្តតាកែវ |
| --- | --- |
จังหวัด
ปราสาทในจังหวัดตาแก้ว
แผนที่ประเทศกัมพูชาเน้นจังหวัดตาแก้ว
พิกัด: 010°59′N 104°47′E﻿ / ﻿10.983°N 104.783°E﻿ / 10.983; 104.783
ประเทศ:  กัมพูชา
ยกฐานะเป็นจังหวัด: พ.ศ. 2450
เมืองหลัก: โฎนแกว
การปกครอง
 • ผู้ว่าราชการ: Lay Vannak
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 3,563 ตร.กม. (1,376 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: ที่ 20
ประชากร (พ.ศ. 2551)
 • ทั้งหมด: 843,931 คน
 • อันดับ: ที่ 7
 • ความหนาแน่น: 231.0 คน/ตร.กม. (598 คน/ตร.ไมล์)
 • อันดับความหนาแน่น: ที่ 3
เขตเวลา: UTC+07
รหัสโทรศัพท์: +855
รหัส ISO 3166: KH-21
อำเภอ: 10
ตำบล: 100
หมู่บ้าน: 1117
ตาแก้ว หรือ ตาแกว (เขมร: តាកែវ) เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศกัมพูชา เมืองหลักคือเมืองโฎนแกว (เดิมชื่อตาแก้ว) ซึ่งมีประชากร 39,186 คน จังหวัดนี้ติดต่อกับจังหวัดกำปอตทางตะวันตก จังหวัดกำปงสปือและจังหวัดกันดาลทางเหนือ และทางใต้ติดต่อกับประเทศเวียดนาม แบ่งออกเป็น 10 อำเภอ, 100 ตำบล และ 1,117 หมู่บ้าน บุคคลที่มีชื่อเสียงที่เป็นชาวจังหวัดตาแก้วคือ ตา มอก ผู้นำเขมรแดง และเกม โซคา หัวหน้าพรรคสิทธิมนุษยชน
การแบ่งเขตการปกครอง

| # | ชื่อ | อังกฤษ | เขมร | หน่วยการปกครอง | Geocode |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | อ็องกอร์โบะเร็ย | Angkor Borei | អង្គរបូរី | อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក) | 2101 |
| 2 | บาตี | Bati | បាទី | อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក) | 2102 |
| 3 | โบะเร็ยโจลซาร์ | Borei Cholsar | បូរីជលសារ | อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក) | 2103 |
| 4 | กีรีวงส์ | Kiri Vong | គីរីវង់ | อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក) | 2104 |
| 5 | เกาะอันแดด | Kaoh Andaet | កោះអណ្ដែត | อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក) | 2105 |
| 6 | เปรยกับบาส | Prey Kabbas | ព្រៃកប្បាស | อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក) | 2106 |
| 7 | ซ็อมโรง | Samraong | សំរោង | อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក) | 2107 |
| 8 | โฎนแกว | Doun Kaev | ដូនកែវ | เทศบาล (กฺรุง, ក្រុង) | 2108 |
| 9 | ตรำกก | Tram Kak | ត្រាំកក់ | อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក) | 2109 |
| 10 | เตรียง | Treang | ទ្រាំង | อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក) | 2110 |
พายเรือในคลองที่จังหวัดตาแก้ว
จังหวัดพระวิหาร

| จังหวัดพระวิหาร ខេត្តព្រះវិហារ |
| --- | --- |
จังหวัด
บนลงล่าง ซ้ายไปขวา: ปราสาทพระวิหาร, ปราสาทเกาะแกร์, ปราสาทพระขรรค์กำปงสวาย, บารายพระวิหาร, ทางขึ้นปราสาทพระวิหาร
แผนที่ประเทศกัมพูชาเน้นจังหวัดพระวิหาร
พิกัด: 13°47′N 104°58′E﻿ / ﻿13.783°N 104.967°E﻿ / 13.783; 104.967
ประเทศ:  กัมพูชา
ยกฐานะเป็นจังหวัด: พ.ศ. 2502
ตั้งชื่อจาก: ปราสาทพระวิหาร
เมืองหลัก: พระวิหาร
การปกครอง
 • ผู้ว่าราชการจังหวัด: อุน จันดา (พรรคประชาชนกัมพูชา)
 • ที่นั่งรัฐสภาในพระราชอาณาจักร: 1 / 125 
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 13,788 ตร.กม. (5,324 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: ที่ 3
ประชากร (พ.ศ. 2551)
 • ทั้งหมด: 170,852 คน
 • อันดับ: ที่ 19
 • ความหนาแน่น: 12 คน/ตร.กม. (32 คน/ตร.ไมล์)
 • อันดับความหนาแน่น: ที่ 23
เขตเวลา: UTC+07
รหัสโทรศัพท์: +855
รหัส ISO 3166: KH-13
อำเภอ: 7
พระวิหาร หรือ เปรียะฮ์วิเฮียร์ (เขมร: ព្រះវិហារ) เป็นจังหวัดสำคัญทางภาคเหนือของประเทศกัมพูชา มีชายแดนติดกับประเทศไทยทางด้านจังหวัดศรีสะเกษและอุบลราชธานี มีเมืองพระวิหารเป็นเมืองหลักของจังหวัด จังหวัดนี้เป็นที่ตั้งของปราสาทพระวิหารซึ่งตั้งอยู่ในบริเวณชายแดนไทย-กัมพูชาที่มีปัญหาเรื่องพื้นที่ทับซ้อน และได้เกิดกรณีพิพาทเรื่องปราสาทหินนี้จนต้องมีการตัดสินในศาลยุติธรรมระหว่างประเทศ เมื่อ พ.ศ. 2505
การแบ่งเขตการปกครอง

จังหวัดพระวิหารประกอบด้วย 7 อำเภอ (ស្រុក) 1 เทศบาลนคร (ក្រុង) ได้แก่
| # | ชื่อ | อังกฤษ | เขมร | หน่วยการปกครอง | Geocode |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | ชัยแสน | Chey Saen | ជ័យសែន | อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក) | 1301 |
| 2 | แฉบ | Chhaeb | ឆែប | อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក) | 1302 |
| 3 | จอมกระสานต์ (ชำกฺสานฺต) | Choam Ksant | ជាំក្សាន្ដ | อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក) | 1303 |
| 4 | กูแลน (คูแลน) | Kuleaen | គូលែន | อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក) | 1304 |
| 5 | ระเวียง (รเวียง) | Rovieng | រវៀង | อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក) | 1305 |
| 6 | สังคมถเม็ย (สงฺคมถฺมี) | Sangkum Thmei | សង្គមថ្មី | อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក) | 1306 |
| 7 | ตะแบงมีชัย (แตฺบงมานชัย) | Tbaeng Mean Chey | ត្បែងមានជ័យ | อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក) | 1307 |
| 8 | พระวิหาร (เปรียะฮ์วิเฮียร์) | Preah Vihear | ព្រះវិហារ | เทศบาล (กฺรุง, ក្រុង) | 1308 |
เกษรวิลเลจ

| --- | --- |


th
ที่ตั้ง: 999 ถนนเพลินจิต แขวงลุมพินี เขตปทุมวัน กรุงเทพฯ
พิกัด: 13°44′43″N 100°32′27″E﻿ / ﻿13.745143°N 100.540763°E﻿ / 13.745143; 100.540763
เปิดให้บริการ: 16 ตุลาคม พ.ศ. 2537
ชื่อเดิม: เกษรพลาซ่า (พ.ศ. 2537) - (พ.ศ. 2560)
ผู้บริหารงาน: บริษัท เกษรพร็อพเพอร์ตี้ จำกัด
พื้นที่ชั้นขายปลีก: 41,500 ตารางเมตร (เกษรเซ็นเตอร์) 63,000 ตารางเมตร (เกษรทาวเวอร์) 76,000 ตารางเมตร (เกษรอัมรินทร์)
จำนวนชั้น: 5 ชั้น (ศูนย์การค้า)   3 ชั้น (อาคารสำนักงาน)
ที่จอดรถ: 416 คัน
ขนส่งมวลชน:  สถานีสยามและชิดลม  เรือโดยสารคลองแสนแสบ  ท่าประตูน้ำ  สถานีประตูน้ำ (โครงการ)
เว็บไซต์: www.gaysornvillage.com
เกษรวิลเลจ (อังกฤษ: Gaysorn Village) เป็นโครงการพัฒนาศูนย์การค้าและพื้นที่พาณิชยกรรมซึ่งตั้งอยู่บริเวณย่านราชประสงค์ เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร มีชื่อเดิมว่า "เกษรพลาซ่า" เปิดทำการตั้งแต่วันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2537
ในระยะเริ่มแรก เกษรพลาซ่าเป็นศูนย์การค้าที่รวบรวมสินค้าชื่อดังจากทั่วทุกมุมโลกมาไว้ในที่เดียวเพื่อจับกลุ่มลูกค้าระดับบนโดยเฉพาะ แต่ในภายหลังทางกลุ่มศรีวิกรม์ซึ่งเป็นเจ้าของได้เล็งเห็นโอกาสในการเติบโต จึงทำการปรับรูปแบบโครงการใหม่ทั้งหมด รวมถึงปรับภาพลักษณ์ที่หรูหราให้กลายเป็นไลฟ์สไตล์วิลเลจสำหรับคนเมือง (lifestyle urban village) โดยปัจจุบันได้สร้างอาคารเพิ่มเติมชื่อว่า "เกษรทาวเวอร์" ที่มีทั้งโซนที่เป็นศูนย์การค้า ศูนย์สุขภาพ และความงาม รวมถึงโซนอาคารสำนักงาน และเชื่อมต่อไปยังอาคารเก่าที่เรียกว่า “เกษรเซ็นเตอร์” อีกทั้งปรับปรุงศูนย์การค้าอัมรินทร์พลาซ่าฝั่งตรงข้ามเพื่อเชื่อมต่อให้เป็นส่วนหนึ่งของเกษรวิลเลจ
เกษรวิลเลจยังเป็นที่ประดิษฐานของศาลเทพเจ้าฮินดู 3 แห่ง คือ พระลักษมี, ท้าวจตุโลกบาล ซึ่งประดิษฐานที่ชั้น 4 อาคารเกษรเซ็นเตอร์ และท้าวอัมรินทราธิราช ซึ่งประดิษฐานด้านหน้าอาคารเกษรอัมรินทร์
องค์ประกอบ

เกษรวิลเลจในปัจจุบันประกอบด้วย 2 อาคารที่เชื่อมต่อถึงกัน ได้แก่ อาคารเกษรเซ็นเตอร์ (ตึกเกษรพลาซ่าเดิม) และอาคารเกษรทาวเวอร์ มีงบลงทุนในโครงการราว 3,470 ล้านบาท โดยในระยะที่ 1 จะเป็นการก่อสร้างอาคารเกษรทาวเวอร์ให้เสร็จสิ้นภายในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2560 และระยะที่ 2 จะเป็นการทยอยปรับปรุงเกษรอัมรินทร์ในปี พ.ศ. 2565-2567 เพื่อเชื่อมต่อกันเป็น 3 อาคารในอนาคต
องค์ประกอบ > อาคารเกษรเซ็นเตอร์ (เกษรพลาซ่าเดิม)

อาคารเกษรเซ็นเตอร์ สร้างบนพื้นที่เดิมของตึกบริติชโอเวอร์ซีส์แอร์เวย์สคอร์ปอเรชัน มีพื้นที่ 41,500 ตารางเมตร แบ่งเป็นศูนย์การค้า 5 ชั้น และสำนักงานให้เช่าอีก 3 ชั้น อาคารดังกล่าวเปิดทำการตั้งแต่วันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2537 นอกจากนี้บนชั้น 4 ของอาคาร (ชั้นแรกของส่วนสำนักงาน) ยังประดิษฐานศาลพระลักษมีและศาลท้าวจตุโลกบาลอีกด้วย
องค์ประกอบ > อาคารเกษรทาวเวอร์

เกษรทาวเวอร์เป็นอาคารสูง 30 ชั้น มีพื้นที่ 63,000 ตารางเมตร โดยโซนด้านล่างของอาคารจะเป็นที่ตั้งของร้านค้าไลฟ์สไตล์ มีทางเชื่อมต่อกับอาคารเกษรเซ็นเตอร์ ซึ่งจุดเชื่อมต่อนี้เรียกว่า “เกษรโคคูน” เนื่องจากมีการออกแบบให้คล้ายกับรังไหม (Cocoon) เพื่อสื่อถึงจุดกำเนิดของสิ่งใหม่ๆ และยังถือเป็นแลนด์มาร์คสำคัญของเกษรวิลเลจอีกด้วย
องค์ประกอบ > อาคารเกษรอัมรินทร์

ดูเพิ่ม: เกษรอัมรินทร์
อาคารเกษรอัมรินทร์ ประกอบด้วยศูนย์การค้าเกษรอัมรินทร์ซึ่งเป็นศูนย์การค้า และตึกอัมรินทร์ทาวเวอร์ซึ่งเป็นอาคารสำนักงานความสูง 23 ชั้น มีพื้นที่รวมทั้งสิ้น 76,000 ตารางเมตร แบ่งเป็นพื้นที่ศูนย์การค้า 55,000 ตารางเมตร และพื้นที่สำนักงานให้เช่า 21,000 ตารางเมตร โดยเกษรซื้อกิจการนี้จากกลุ่มเอราวัณ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2550 ทั้งนี้ เกษรอมรินทร์ยังเป็นที่ตั้งของร้านอาหารและคาเฟ่โดยหลุยส์ วิตตอง แห่งแรกในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้อีกด้วย
การเชื่อมต่อกับพื้นที่โดยรอบ

เกษรวิลเลจ สามารถเดินเชื่อมต่อกับพื้นที่โดยรอบย่านราชประสงค์ได้ผ่าน ราชประสงค์วอล์ค หรือ อาร์วอล์ค (R Walk) ซึ่งเป็นทางเดินยกระดับที่เชื่อมต่อตั้งแต่สถานีรถไฟฟ้าชิดลม และสถานีรถไฟฟ้าสยาม มายังตัวโครงการ และเชื่อมต่อเพิ่มเติมไปยังย่านประตูน้ำ โดยใช้ทางเชื่อมที่สร้างขึ้นใหม่ผ่านหน้าโรงแรมอโนมา บิ๊กซี ราชดำริ ศูนย์การค้าเดอะมาร์เก็ตบายแพลตตินั่ม ศูนย์การค้าเซ็นทรัลเวิลด์ และสิ้นสุดเส้นทางที่ศูนย์การค้าแพลตตินั่ม แฟชั่นมอลล์ ถนนเพชรบุรี ซึ่งเป็นจุดเชื่อมต่อการเดินทางกับท่าเรือคลองแสนแสบ ประตูน้ำ และสถานีประตูน้ำ ของโครงการรถไฟฟ้ามหานคร สายสีส้ม ตามแนวถนนราชปรารภและถนนเพชรบุรีตัดใหม่ในอนาคต
ตลอดเส้นทาง อาร์วอล์ค สามารถเชื่อมต่อกับอาคารโดยรอบได้ถึง 19 อาคาร โดยแยกออกเป็นสี่เส้นทาง ดังนี้
อีสต์วอล์ค เป็นเส้นทางจากแยกราชประสงค์ไปยังสถานีชิดลม เชื่อมต่อกับ อาคารมณียาเซ็นเตอร์ โรงแรมเรเนซองส์ กรุงเทพ ราชประสงค์ โรงแรมอินเตอร์คอนติเนนตัล กรุงเทพ โรงแรมฮอลิเดย์อินน กรุงเทพ
นอร์ทวอล์ค เป็นเส้นทางจากแยกราชประสงค์ทะลุผ่านเกษรวิลเลจแล้วออกไปทางด้านหน้าอาคารเกษรทาวเวอร์ เชื่อมต่อกับ บิ๊กซี ซูเปอร์เซ็นเตอร์ สาขาราชดำริ ศูนย์การค้าเซ็นทรัลเวิลด์ ศูนย์การค้าเดอะมาร์เก็ตบายแพลตตินั่ม และศูนย์การค้าแพลตตินั่ม ในอนาคตเส้นทางนี้ยังสามารถเชื่อมต่อได้กับสถานีประตูน้ำ ของโครงการรถไฟฟ้ามหานคร สายสีส้ม
เวสต์วอล์ค เป็นเส้นทางจากแยกราชประสงค์ไปยังสถานีสยาม ส่วนนี้เป็นสกายวอล์คของศูนย์การค้าเซ็นทรัลเวิลด์เดิม เชื่อมต่อกับ โรงพยาบาลตำรวจ ศูนย์การค้าเซ็นทรัลเวิลด์ ห้างสรรพสินค้าเซ็นทรัลแอทเซ็นทรัลเวิลด์ โรงแรมเซ็นทาราแกรนด์แอทเซ็นทรัลเวิลด์ สำนักงานตำรวจแห่งชาติ วัดปทุมวนาราม และสยามพารากอน
เซาท์วอล์ค เป็นเส้นทางจากแยกราชประสงค์ทะลุผ่านศูนย์การค้าเอราวัณ และโรงแรมแกรนด์ไฮแอท เอราวัณ เพื่อเดินผ่านทางเท้าไปยังสถานีราชดำริ
การเดินทาง

รถไฟฟ้าบีทีเอส - สถานีชิดลม และ สถานีสยาม โดยใช้ทางเดินเชื่อมเกษรสตรีท ที่เชื่อมต่อมาจากราชประสงค์ สกายวอล์ค และเซ็นทรัลเวิลด์ สกายวอล์ค
เรือโดยสารคลองแสนแสบ - ท่าประตูน้ำ โดยใช้ทางเชื่อมเกษรสตรีทจากศูนย์การค้าแพลตตินั่มแฟชั่นมอลล์
แหล่งข้อมูลอื่น

Gaysorn Shopping Center Official Website
เกษรวิลเลจ ที่เฟซบุ๊ก
เกษรวิลเลจจากฝั่งหน้าห้างสรรพสินค้าเซ็นทรัลเวิลด์
ภายในเกษรเซ็นเตอร์
หลุยส์ วิตตอง สาขาเกษรอัมรินทร์
จังหวัดแกบ

| จังหวัดแกบ ខេត្តកែប |
| --- | --- |
จังหวัด
ตึกเก่ายุคอาณานิคมในแกบ
แผนที่ประเทศกัมพูชาเน้นจังหวัดแกบ
พิกัด: 10°29′N 104°18′E﻿ / ﻿10.483°N 104.300°E﻿ / 10.483; 104.300
ประเทศ:  กัมพูชา
ยกฐานะเป็นจังหวัด: พ.ศ. 2551
เมืองหลัก: แกบ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 336 ตร.กม. (130 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: ที่ 25
ประชากร (พ.ศ. 2552)
 • ทั้งหมด: 40,280 คน
 • อันดับ: ที่ 25
 • ความหนาแน่น: 120 คน/ตร.กม. (310 คน/ตร.ไมล์)
 • อันดับความหนาแน่น: ที่ 10
เขตเวลา: UTC+07
รหัสโทรศัพท์: +855
รหัส ISO 3166: KH-23
อำเภอ: 2
แกบ (เขมร: កែប; แปลว่า อานม้า) เป็นจังหวัดที่อยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศกัมพูชา แบ่งเป็น 2 อำเภอ คือแกบและฎ็อมนักจองเออ ห่างจากกรุงพนมเปญไปทางตะวันตกเฉียงใต้ 164 กิโลเมตร อยู่ห่างจากจังหวัดเกียนซางของประเทศเวียดนามไม่กี่กิโลเมตร แกบเป็นจังหวัดที่มีประชากรน้อยเพียง 40,280 คน และเป็นจังหวัดที่เล็กที่สุดของประเทศ
พื้นที่จังหวัดแกบเป็นส่วนหนึ่งของบริเวณกำปอตในสมัยที่เป็นอาณานิคมของฝรั่งเศส ต่อมาเมืองแกบได้รับการก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2451 ในชื่อแก็ป-ซูร์-แมร์ (ฝรั่งเศส: Kep-Sur-Mer) โดยเป็นเมืองพักตากอากาศที่มีชื่อเสียงสำหรับชาวฝรั่งเศสและชาวกัมพูชาชั้นสูงระหว่างปี พ.ศ. 2443–2503 มีหมู่บ้านแบบฝรั่งเศสเป็นจำนวนมากซึ่งเก่าและโทรมลง แต่ก็กำลังพัฒนาขึ้นใหม่อย่างช้า ๆ อิทธิพลในสมัยอาณานิคมเห็นได้ชัดเจนทั้งทางสถาปัตยกรรมและอาหาร แกบยังขาดแคลนโครงสร้างภายในอีกหลายอย่าง ใน พ.ศ. 2550 เพิ่งมีการนำไฟฟ้าจากประเทศเวียดนามเข้ามาใช้ ในช่วงที่เขมรแดงครองอำนาจ สิ่งก่อสร้างในสมัยที่เป็นอาณานิคมของฝรั่งเศสจำนวนมากถูกทำลาย พระนโรดม สีหนุได้สร้างบ้านพักตากอากาศไว้ที่เมืองนี้ แต่ไม่เคยได้ประทับและยังคงว่างเปล่า เดิมแกบมีฐานะเป็นเขตเทศบาล ต่อมาในวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2551 จึงได้ยกฐานะขึ้นเป็นจังหวัด
แกบมีถนนเชื่อมต่อกับจังหวัดกำปอต หาดเป็นป่าชายเลนและหาดหิน (ต่างจากหาดจังหวัดพระสีหนุที่เป็นหาดทรายขาว) มีเกาะอยู่ใกล้ ๆ จำนวนมาก เช่นเกาะตวนซาย แกบมีชื่อเสียงด้านอาหารทะเลโดยเฉพาะปู
การแบ่งเขตการปกครอง

| # | ชื่อ | อังกฤษ | เขมร | หน่วยการปกครอง | Geocode |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | ฎ็อมนักจองเออ | Damnak Chang'aeur | ដំណាក់ចង្អើរ | อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក) | 2301 |
| 2 | แกบ | Kaeb | កែប | เทศบาล (กฺรุง, ក្រុង) | 2302 |
เกาะ

เกาะตวนซาย (កោះទន្សាយ) อยู่ห่างจากแกบไปทางตะวันตกเฉียงใต้ 4.5 กิโลเมตร นักท่องเที่ยวนิยมเดินทางไปยังเกาะที่มีหาดทรายขาว มีปะการัง สัตว์ทะเล ชื่อของเกาะตวนซายมาจากคำว่ารุมซาย เจ้าชายสกอเรียชได้นำกองทัพของพระองค์ข้ามทะเลไปยังเกาะที่อยู่ตรงข้ามกับแกบ เมื่อกองทัพเคลื่อนออกไป เกาะนี้จึงชื่อว่ารุมซาย และในปัจจุบันเรียกตวนซาย คนที่อยู่บนเกาะนี้ก่อน พ.ศ. 2518 เรียกเกาะนี้ว่าเกาะอันไต แต่ไม่ทราบความหมาย ในสมัยสังคมราษฎร์นิยม เกาะนี้เป็นที่อยู่ของนักโทษการเมือง สิ่งก่อสร้างที่ใช้คุมขังนักโทษถูกทำลายในสมัยสงคราม ปัจจุบันมีคนอยู่บนเกาะเพียง 7 ครอบครัว ดำรงชีพด้วยการประมงและปลูกมะพร้าว