stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วัดกุศลสมาคร

| วัดกุศลสมาคร |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: โผเพื๊อกตื่อ
ที่ตั้ง: แขวงสัมพันธวงศ์ เขตสัมพันธวงศ์ กรุงเทพมหานคร 10100
นิกาย: อนัมนิกาย
เจ้าอาวาส: พระมหาคณานัมธรรมปัญญาธิวัตร (ถนอม เถี่ยนถึก)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดกุศลสมาคร เป็นวัดฝ่ายมหายานสังกัดคณะสงฆ์อนัมนิกายแห่งประเทศไทย ตั้งอยู่ที่ 97 ราชวงศ์ แขวงสัมพันธวงศ์ เขตสัมพันธวงศ์ กรุงเทพมหานคร ก่อตั้งวัดเมื่อปี พ.ศ. 2384 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2400 ได้รับพระราชทานนามเป็นภาษาอนัมว่า "ซัก ต๊า ฮึง เกวิ๊ก โผ เพื๊อก ตื่อ" มีพระมหาคณานัมธรรมปัญญาธิวัตร (เจริญ กิ๊นเจี๊ยว) อดีตเจ้าคณะใหญ่อนัมนิกาย เป็นอดีตเจ้าอาวาส
ประวัติ

วัดกุศลสมาคร ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2384 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2400 ได้รับพระราชทานนามเป็นภาษาอนัมว่า “ซัก ต๊า ฮึง เกวิ๊ก โผ เพื๊อก ตื่อ” หรือที่ชาวอนัมมักเรียกว่า “จั่ว โผ เพื๊อก” และนิยมเรียกกันเป็นภาษาจีนว่า “โผว ฮก หยี่” ได้รับพระราชทานนามว่า “วัดกุศลสมาคร” มีความหมายว่า “วัดที่มีแต่ความดี ความบริสุทธิ์ ดุจน้ำในสาคร”
วัดกุศลสมาครนั้น ไม่มีหลักฐานใด ๆ ปรากฏชัดว่าผู้ใดเป็นผู้ถวายที่ดินให้ตั้งวัด เพราะหลักฐานบางส่วนถูกไฟไหม้ทำลายไปในคราวที่เกิดอัคคีภัยในอดีต ได้แต่เพียงสันนิษฐานว่า ตระกูลของท่านพระเจริญราชธน (เท่ง เลาหเศรษฐี) เป็นผู้มอบที่ดินให้ตั้งวัด เพราะตามหลักฐานที่ปรากฏชัดในเอกสารหอจดหมายเหตุแห่งชาติ ซึ่งได้มีการบันทึกเรื่องของท่านเจ้าอธิการเยียนหมาง อดีตเจ้าอาวาสรูปที่สอง วัดกุศลสมาคร ได้มีหนังสือกราบบังคมทูลพระกรุณาฯ เพื่อขอผูกพัทธสีมาและฉลองเป็นพระราชกุศล วันที่ 30 พฤศจิกายน ร.ศ. 118 สมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 ซึ่งมีใจความตอนหนึ่งว่า
“ด้วยวัดกุศลสมาครนั้นอาตมาภาพ กับสับประรุษทั้งหลายมีอุบาสิกาอิ่ม ภรรยาพระเจริญราชธน (เท่ง) เป็นประธานได้ช่วยกันปฏิสังขรณ์เสร็จแล้ว และมีการฉลอง เมื่อวันที่ 10 เดือนพฤศจิกายน ร.ศ. 118 ครั้งหนึ่งแล้วแต่ยังหาได้ผูกพัทธสิมาไม่ อาตมาภาพกับอุบาสิกาอิ่มขอรับพระราชทาน ที่ผูกพัทธสิมา โดยกว้าง 8 วา 9 นิ้ว ยาว 12 วา 11 นิ้ว ขอเจ้าคุณได้อนุเคราะห์นำความกราบบังคมทูลพระกรุณา การจะควรประการใดสุดแล้วแต่จะทรงพระกรุณาโปรด”
จากข้อความดังกล่าวข้างต้นทำให้สันนิษฐานได้ว่า ตระกูลของพระเจริญราชธน (เท่ง) โดยมีภรรยา คือ อุบาสิกาอิ่ม เป็นประธานในการทำให้ที่ดินผืนนี้เป็นพุทธาวาส ด้วยการจัดทำให้เป็นวัดตามระเบียบของทางราชการในสมัยนั้น
พระประธานในอุโบสถ
อุโบสถ
พระอานนท์ พระอัครสาวกเบื้องขวาตามคติมหายาน
พระมหากัสสปะ พระอัครสาวกเบื้องซ้ายตามคติมหายาน
เจดีย์
ภายในอุโบสถ
ลำดับเจ้าอาวาส

วัดกุศลสมาคร มีเจ้าอาวาสถึงปัจจุบันรวม 5 รูป ตามลำดับดังนี้
องพจนกรโกศล (เหล)
พระครูคณานัมสมณาจารย์ (เยียนหมาง)
พระภิกษุเซ่งกี่ โคมเวียน
พระมหาคณานัมธรรมปัญญาธิวัตร (เจริญ กิ๊นเจี๊ยว)
พระมหาคณานัมธรรมปัญญาธิวัตร (ถนอม เถี่ยนถึก)
วัดราษฎร์เจริญ (จังหวัดสุราษฎร์ธานี)

| วัดราษฎร์เจริญ |
| --- | --- |


ที่ตั้ง: ตำบลเกาะพะงัน อำเภอเกาะพะงัน จังหวัดสุราษฎร์ธานี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูสิริทีปรัตน
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดราษฎร์เจริญ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเกาะพะงัน อำเภอเกาะพะงัน จังหวัดสุราษฎร์ธานี
วัดราษฎร์เจริญตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2426 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2493 ต่อมาวัดมีเกจิอาจารย์ คือ พระครูวิบูลทีปรัต (พร้อม ธมฺมทินฺโน) ชาวเกาะพะงันได้นิมนต์ท่านจากวัดคงคาราม มาเป็นเจ้าอาวาสวัดราษฎร์เจริญ และพระเกจิอีกท่าน คือ พระครูสุภัทรธรรมาภิรม (หลวงพ่อหลบ) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสในปี พ.ศ. 2510 ท่านสร้างเมรุและศาลาพักศพเพื่อเป็นสาธารณประโยชน์ประกอบพิธีกรรมทางศาสนา
วัดมีประเพณีชักพระทางทะเล กำหนดจัดหลังจากออกพรรษา คือ วันแรม 7 ค่ำ เดือน 11 โดยมีความเชื่อตามที่มาจากพุทธประวัติ ครั้นพุทธกาลที่ชาวบ้านได้ร่วมกันไปต้อนรับพระพุทธเจ้าครั้นเสด็จกลับจากการโปรดพระพุทธมารดาบนสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ มีหลายวัดตกแต่งเรือพนมพระ และมีขบวนแห่ที่ชาวบ้านจะจัดรถแห่รูปเหมือนหลวงพ่อเพชร หลวงพ่อพร้อม พระเกจิอาจารย์ดังของอำเภอ จากวัดราษฎร์เจริญ
หม่อมเจ้าผจงรจิตร์ กฤดากร

| หม่อมเจ้าผจงรจิตร์ กฤดากร |
| --- | --- |
หม่อมเจ้า ชั้น 4

ประสูติ: 30 เมษายน พ.ศ. 2446
สิ้นชีพิตักษัย: 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2524 (78 ปี)
สวามี: พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าบวรเดช
ราชสกุล: กฤดากร
ราชวงศ์: จักรี
พระบิดา: พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระนเรศรวรฤทธิ์
พระมารดา: หม่อมเจิม กฤดากร ณ อยุธยา
หม่อมเจ้าผจงรจิตร์ กฤดากร (30 เมษายน พ.ศ. 2446 – 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2524) เป็นพระธิดาในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระนเรศรวรฤทธิ์ ประสูติแต่หม่อมเจิม กฤดากร ณ อยุธยา
หม่อมเจ้าผจงรจิตร์ประสูติที่วังถนนพระอาทิตย์ แล้วเข้าศึกษาที่วังบางขุนพรหม หลังพระบิดาสิ้นพระชนม์เมื่อหม่อมเจ้าผจงรจิตร์มีชันษาได้ 24 ปี จึงย้ายไปประทับที่บ้านถนนนเรศที่ทรงจับจองไว้ ที่ภายหลังได้ตัดถนนนเรศจึงเปิดเป็นบ้านให้เช่า
หม่อมเจ้าผจงรจิตร์เสกสมรสกับพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าบวรเดช เชษฐาร่วมพระบิดา มีธิดา 3 คน คือ หม่อมราชวงศ์วิภาสิริ วุฒินันท์, หม่อมราชวงศ์อัจฉริยา คงสิริ และหม่อมราชวงศ์ภรณี รอสส์ หม่อมเจ้าผจงรจิตร์และพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าบวรเดช สวามี เสด็จไปขอลี้ภัยทางการเมืองที่เมืองไซ่ง่อน ประเทศเวียดนาม จากเหตุการณ์กบฏบวรเดช กระทั่งหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ทรงย้ายไปประทับที่ประเทศกัมพูชา และเสด็จกลับประเทศไทยพร้อมสวามี เมื่อปี พ.ศ. 2491 หม่อมเจ้าผจงรจิตร์ทรงตั้งโรงงานย้อมผ้าและพิมพ์ผ้า ที่ไซ่ง่อน และหัวหิน พัฒนาโรงงานทอผ้าลายไทยขึ้นมาจนประสบความสำเร็จ ถือว่าเป็นจุดกำเนิดผ้าโขมพัสตร์
หม่อมเจ้าผจงรจิตร์ถึงชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2524 สิริชันษา 78 ปี ต่อมา สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง และ สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จไปพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันพุธที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2525 ณ เมรุวัดเทพศิรินทราวาสราชวรวิหาร
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2511 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 3 ตติยจุลจอมเกล้า (ต.จ.) (ฝ่ายใน)
สกุลศิลปะเซียนา

“จิตรกรรมมาเอสตา พระแม่มารีและพระบุตรบนบัลลังก์และเทวดา 20 องค์และนักบุญ 19 องค์” โดยดุชโช (ค.ศ. 1308-ค.ศ. 1311) ที่พิพิธภัณฑ์ของมหาวิหารเซียนนา
ตระกูลการเขียนภาพแบบเซียนนา (ภาษาอังกฤษ: Sienese School) เป็นการเขียนภาพจิตรกรรมที่รุ่งเรืองในเมืองเซียนนาระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 13 ถึง 15 และชั่วระยะเวลาหนึ่งเป็นฝีมือการเขียนที่เทียบเท่ากับตระกูลการเขียนภาพแบบฟลอเรนซ์ แต่ลักษณะของเซียนนาจะไปทางเชิงอนุรักษนิยมมากกว่าและมีแนวโน้มไปทางการตกแต่งที่งดงามแบบปลายศิลปะกอธิค ผู้ที่เป็นตัวแทนการเขียนของตระกูลนี้คนสำคัญก็ได้แก่ดุชโชซึ่งงานมีอิทธิพลมาจากศิลปะแบบ;ซิโมเน มาร์ตินิลูกศิษย์ของดุชโช; เปียโตร  และ อัมโบรจิโอ ลอเร็นเซ็ตติ; โดเม็นนิโค และ ทัดดิโอ ดิ บาร์โตโล; สเตฟาโน ดิ จิโอวานนิ และ มัตติโอ ดิ จิโอวานนิ ไม่เช่นการเขียนแบบธรรมชาตินิยมของตระกูลการเขียนแบบฟลอเรนซ์ งานเขียนของเซียนนาจะดูเป็นเชิงรหัสยะ (mystical streak) ซึ่งจะเห็นได้จากหัวเรื่องการวาดที่มักจะเป็นเรื่องเหตุการณ์การปาฏิหาริย์และไม่คำนึงถึงสัดส่วนเท่าใดนักและบิดเบือนเวลาและสถานที่และการใช้สีก็เป็นสีแบบเหมือนฝัน  มาในคริสต์ศตวรรษที่ 16 จิตรกรแมนเนอริสม์เช่นโดเม็นนิโค ดิ พาเซ เบคคาฟูมิ และ อิลโซโดมา ก็ทำงานที่นั่น ขณะที่บาลดาสซาเร เปรูซซิ (Baldassare Peruzzi) เกิดและฝึกงานที่เซียนนาแต่งานเขียนแสดงให้เห็นฝีมือที่ได้มาจากที่ได้ทำงานที่กรุงโรมเป็นเวลานาน  ฐานะทางเศรษฐกิจและการเมืองของเซียนนาเริ่มตกต่ำในคริสต์ทศวรรษ 1500 ซึ่งทำให้ความมีอิทธิพลทางด้านจิตรกรรมลดถอยตามลงไปด้วย
รายนามจิตรกร > ค.ศ. 1251 - ค.ศ. 1300

กุยโด ดา เซียนนา (Guido da Siena)
รายนามจิตรกร > ค.ศ. 1301 - ค.ศ. 1350

ดุชโช (Duccio di Buoninsegna)
เซ็นยา ดิ บวยนาเวนตูรา (Segna di Buonaventura)
นิโคโล ดิ เซ็นยา (Niccolò di Segna)
ซิโมเน มาร์ตินิ (Simone Martini)
ลิบโป เม็มมิ (Lippo Memmi)
นัดโด เค็คคาเรลลิ (Naddo Ceccarelli)
อัมโบรจิโอ ลอเร็นเซ็ตติ (Ambrogio Lorenzetti)
เปียโตร ลอเร็นเซ็ตตี (Pietro Lorenzetti)
บาร์โตโลมิโอ บุลการินิ (Bartolomeo Bulgarini)
รายนามจิตรกร > ค.ศ. 1351 - ค.ศ. 1400

บาร์โตโล ดิ เฟรดิ (Bartolo di Fredi)
อันเดรอา วันนิ (Andrea Vanni)
ฟรานเชสโค ดิ วันนุชชิโอ (Francesco di Vannuccio)
จาคโคโป ดิ มิโน เดล เปลลิชเชียโอ (Jacopo di Mino del Pellicciaio)
นิโคโล ดิ โบนาคคอร์โซ (Niccolò di Bonaccorso)
นิโคโล ดิ เซอร์ ซอซโซ (Niccolò di Ser Sozzo)
ลูคา ดิ โทมเม (Luca di Tommè)
ทัดดิโอ ดิ บาร์โตโล (Taddeo di Bartolo)
อันเดรอา ดิ บาร์โตโล (Andrea di Bartolo)
เปาโล ดิ จิโอวานนิ เฟอิ (Paolo di Giovanni Fei)
รายนามจิตรกร > ค.ศ. 1401 - ค.ศ. 1450

เบเนเด็ตโต ดิ บินโด (Benedetto di Bindo)
โดเม็นนิโค ดิ บาร์โตโล (Domenico di Bartolo)
จิโอวานนิ ดิ เปาโล (Giovanni di Paolo)
เกรกอริโอ ดิ เค็คโค (Gregorio di Cecco)
มาร์ติโน ดิ บาร์โตโลมิโอ (Martino di Bartolomeo)
ครูบาแห่งบานพับภาพออสเซอวันตา (Master of the Osservanza Triptych)
เปียโตร ดิ จิโอวานนิ เดอัมโบรจิโอ (Pietro di Giovanni d'Ambrogio)
ปริอาโม เดลลา เควอเซีย (Priamo della Quercia)
ซาโน ดิ เปียโตร (Sano di Pietro)
สเตฟาโน ดิ จิโอวานนิ (Stefano di Giovanni)
เวคคิเอียตตา (Vecchietta)
รายนามจิตรกร > ค.ศ. 1451 - ค.ศ. 1500

นิโคโล ดิ อูลิสเซ (Nicola di Ulisse)
มัตติโอ ดิ จิโอวานนิ (Matteo di Giovanni)
เบ็นเว็นนุโต ดิ จิโอวานนิ (Benvenuto di Giovanni)
คาร์โล ดิ จิโอวานนิ (Carlo di Giovanni)
ฟรานเชสโค ดิ จอร์โจ มาร์ตินิ (Francesco di Giorgio Martini)
เนโรชชิโอ ดิ บาร์โตโลมิโอ เดลานดิ (Neroccio di Bartolomeo de' Landi)
เปียโตร ฟรานเชสโค เดกลิ โอริโอลิ (Pietro di Francesco degli Orioli)
กุยโดชชิโอ คอซซาเรลลิ (Guidoccio Cozzarelli)
เบอร์นาร์ดิโน ฟุงกาอิ (Bernardino Fungai)
เปลเลกริโน ดิ มาเรียโน (Pellegrino di Mariano)
อันเดรีย ดิ นิโคโล (Andrea di Niccolò)
เปียโตร ดิ โดเม็นนิโค (Pietro di Domenico)
รายนามจิตรกร > ค.ศ. 1501 - ค.ศ. 1550

จิโรลาโม ดิ เบ็นเวนูโต (Girolamo di Benvenuto)
จิอาโคโม พาชชิอารอตติ (Giacomo Pacchiarotti)
จิโรลาโม เดล พาชเชีย (Girolamo del Pacchia)
โดเม็นนิโค ดิ พาเซ เบคคาฟูมิ (Domenico Beccafumi)
อิลโซโดมา (Il Sodoma) (Giovanni Antonio Bazzi)
บาร์โตโลเมโอ เนโรนิ (Bartolomeo Neroni)
| ด ค กจิตรกรในศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ทั่วไป:  จิตรกรแบ่งตามสมัย  จิตรกรแบ่งตามคริสต์ศตวรรษ  จิตรกรแบ่งตามสัญชาติ  จิตรกรแบ่งตามประเภท 
สมัย:  สมัยไบแซนไทน์  สมัยกอทิก  สมัยเนเธอร์แลนด์เริ่มแรก  ยุคทองของเนเธอร์แลนด์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในฟลานเดอส์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในเนเธอร์แลนด์  สมัยจริตนิยม  สมัยบาโรก  สมัยโรโกโก  ลัทธิคลาสสิกใหม่  สมัยจินตนิยม  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์  กลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิสัญลักษณ์นิยม  ลัทธิบาศกนิยม  ลัทธิเหนือจริง  สมัยใหม่ 
ศตวรรษ:  คริสต์ศตวรรษที่ 13  คริสต์ศตวรรษที่ 14  คริสต์ศตวรรษที่ 15  คริสต์ศตวรรษที่ 16  คริสต์ศตวรรษที่ 17  คริสต์ศตวรรษที่ 18  คริสต์ศตวรรษที่ 19  คริสต์ศตวรรษที่ 20 
หัวเรื่อง/ประเภท:  ภาพประวัติศาสตร์ (รวมศิลปะศาสนา)  ภาพชีวิตประจำวัน  ภาพเหมือน  ภาพภูมิทัศน์  ภาพนิ่ง   ภาพพิมพ์หิน  ภาพไร้มายา  หนังสือวิจิตร  ภาพประกอบ 
สัญชาติ:  ชาวไทย  ชาวดัตช์  ชาวฝรั่งเศส  ชาวเฟลมิช  ชาวเยอรมัน  ชาวสเปน  ชาวออสเตรีย  ชาวอังกฤษ  ชาวอิตาลี  ชาวกรีก  ชาวอเมริกัน  ชาวสวีเดน  ชาวรัสเซีย  ชาวยูเครน 
 ปรัชญาศิลปะ  จิตรกรรม  จิตรกรที่มีบทความเกี่ยวกับงานเขียน  จิตรกรที่มีรายชื่องานเขียน  จิตรกรรมแบ่งตามสมัย  จิตรกรรมแบ่งตามประเภท  จิตรกรรมแบ่งตามหัวเรื่อง
สถาบันอุดมศึกษาเอกชน

มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดเป็นกลุ่มมหาวิทยาลัยไอวีลีก ที่เมืองเคมบริดจ์ รัฐแมสซาชูเซตส์ และเป็นมหาวิทยาลัยแห่งแรกที่ก่อตั้งขึ้นในสหรัฐ
สถาบันอุดมศึกษาเอกชน หรือ มหาวิทยาลัยเอกชน เป็นสถาบันอุดมศึกษาที่ไม่ได้ดำเนินการ เป็นเจ้าของ หรือได้รับทุนสนับสนุนจากรัฐบาล อย่างไรก็ตาม สถาบันมักจะได้รับการลดหย่อนภาษี เงินกู้ยืมเพื่อการศึกษาของรัฐ และเงินอุดหนุนจากรัฐบาล สถาบันอุดมศึกษาเอกชนอาจอยู่ภายใต้กฎระเบียบของรัฐบาล ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับแต่ละประเทศ สถาบันอุดมศึกษาเอกชนอาจแตกต่างกับสถาบันอุดมศึกษาของรัฐและสถาบันอุดมศึกษาในกำกับของรัฐที่รัฐดำเนินการเป็นเจ้าของและหรือได้รับทุนสนับสนุนจากรัฐบาล นอกจากนี้ สถาบันอุดมศึกษาเอกชนหลายแห่งยังดำเนินงานในรูปแบบองค์การไม่แสวงหาผลกำไรอีกด้วย
ทั่วโลก ประเทศต่าง ๆ มีกฎระเบียบที่แตกต่างกันเกี่ยวกับการรับรองสถาบันอุดมศึกษาเอกชน ด้วยเหตุนี้ สถาบันอุดมศึกษาเอกชนจึงพบเห็นได้ทั่วไปในบางประเทศมากกว่าในประเทศอื่น ๆ บางประเทศไม่มีมหาวิทยาลัยเอกชนเลย
ไทย

ดูเพิ่ม: สถาบันอุดมศึกษาเอกชนในประเทศไทย
ดูเพิ่ม

สถาบันอุดมศึกษาของรัฐ
สถาบันอุดมศึกษาในกำกับของรัฐบาล
สถาปัตยกรรม (แก้ความกำกวม)

สถาปัตยกรรม อาจหมายถึง
สถาปัตยกรรม - ลักษณะการออกแบบสิ่งก่อสร้าง
สถาปัตยกรรมศาสตร์ - วิชาที่ศึกษาเกี่ยวกับสถาปัตยกรรม
สถาปัตยกรรมคอมพิวเตอร์ - ลักษณะการออกแบบโครงสร้างของระบบคอมพิวเตอร์
สถาปนิกตระกูล ซานกาลโล

ตระกูลซานกาลโล (Sangallo) เป็นตระกูลสถาปนิก ช่างฝีมือ และศิลปินชาวเมือง ฟลอเรนซ์ สมาชิกของตระกูลนี้หลายคนได้กลายมาเป็น สถาปนิก ช่าง และ ศิลปินที่มีชื่อเสียง ตัวอย่างเช่น:
"จูลิอาโน ดา ซานกาลโล" ภาพวาด โดยเปียโร ดิ โคสิโม, ค.ศ. 1500-1520
จูลิอาโน ดา ซานกาลโล (Giuliano da Sangallo) (ค.ศ. 1445-1516)
ฟรานซิสโก ดา ซานกาโล (Francesco da Sangallo) (ค.ศ. 1493 - ค.ศ. 1570) ลูกชายของจูลิอาโน
อันโตนิโอ ดา ซานกาโล ผู้พ่อ (Antonio da Sangallo the Elder) (ประมาณ ค.ศ. 1455 - ค.ศ. 1534) น้องชายของจูลิอาโน
อันโตนิโอ ดา ซานกาลโล ผู้ลูก (Antonio da Sangallo the Younger) (ค.ศ. 1485 - ค.ศ. 1546) หลานชายของ จูลิอาโน
บาสติอาโน ดา ซานกาลโล (Bastiano da Sangallo) (ค.ศ. 1481 - ค.ศ. 1551) หลานชายของ จูลิอาโน และ อันโตนิโอ ผู้พ่อ
สุนัขพันทาง

สุนัขพันทาง
สุนัขพันทาง คือสุนัขพันธุ์ผสมที่มีสายพันธุ์ร่วมมากกว่า 2 สายพันธุ์ ในอดีต สุนัขพันทาง มักมีนิสัยร่อนเร่พเนจร ชุมชนและกลุ่มคนที่เลี้ยงสุนัขประเภทนี้จึงจัดให้เป็นสุนัขราคาถูก และอาจเป็นอันตราย เพราะสุนัขไม่ติดเจ้าของ และไม่มีระเบียบวินัยต่อถิ่นฐานที่แน่นอน สุนัขพันทางเกิดจากการปล่อยปละละเลยของผู้เลี้ยง ที่ไม่เอาใจใส่ เมื่อเลี้ยงแบบปล่อย ไม่มีการคุมกำเนิด จึงมีการผสมระหว่างพันธุ์ต่าง ๆ จากที่ต่างแห่ง จึงได้สุนัขลูกผสมที่ไม่อาจบอกหรือจำกัดได้ถึงชนิดของสายพันธุ์ กลายเป็นสุนัขพันทาง
สถาปัตยกรรมตะวันออก

งานสถาปัตยกรรมตะวันออก    อาจแบ่งออกได้ตามประโยชน์ช่วงใช้  จึงมีทั้งที่อยู่อาศัยและสิ่งก่อสร้างในศาสนา และเนื่องจากประเทศในตะวันออกส่วนใหญ่อยู่ในโซนร้อน มีฝนชุกบ้าง มีอากาศแปรปรวนหนาวร้อนจัดบ้าง หลังคาของอาคารส่วนใหญ่จะมีจั่วสูง ซึ่งแตกต่างกับอินเดีย เพราะแม้ว่าจะเป็นประเทศแม่บทบาททางศิลปะและวัฒนธรรมของเอเซีย แต่ก็มิได้มีสิ่งก่อสร้างเฉพาะ ที่อยู่อาศัยเช่นเดียวกับประเทศอื่น ๆ ทั้งนี้เป็นเพราะอากาศตามปกติของอินเดียออกจะแห้งแล้งและหนาวจัดในบางฤดู ที่อยู่อาศัยจึงสร้างขึ้นเพื่อป้องกันอากาศที่แปรปรวน แต่ประเทศทางตะวันออกไกลมีฝนตกชุก มีอากาศร้อน ที่อยู่อาศัยจึงหลังคาสูง และปลูกอยู่บนเสาสูง
ลักษณะของสถาปัตยกรรมตะวันออกเป็นไปตามฐานะของบุคคลอย่างเห็นได้ชัด เช่น ปราสาทราชวังของกษัตริย์ หรือคฤหาสน์อันโอ่อ่าของคหบดี หรือกระท่อมไม้ไผ่ มุงหญ้าคาของคนในชนบท สิ่งเหล่านี้มิได้เป็นสิ่งแปลกประหลาด เพราะดูจะเหมือนกันทุกแห่งในโลก
พิจารณาในด้านการศึกษารูปแบบการตกแต่งแล้ว จะเห็นความคิดสร้างสรรค์ตามความเหมาะสมยิ่งขึ้น เช่น ในถิ่นที่มีไม้มากก็จะใช้ไม้หรือในถิ่นที่มหาไม้ได้ยากกว่า ก็จะใช้วัสดุอย่างอื่น การสร้างที่อยู่อาศัยจึงขึ้นกับสิ่งแวดล้อมหลายอย่าง เช่น อุปกรณ์ ดินฟ้าอากาศ และพื้นเพสภาพความเป็นอยู่ของผู้คน
สำหรับศาสนสถาน หรือ สิ่งก่อสร้างในศาสนานั้น แตกต่างกันออกไปจากที่อยู่อาศัย บ้างมีความมุ่งหมายให้เกิดความถาวรมั่นคง มีอายุยืนนาน จึงมักจะก่อสมร้างด้วยหิน หรือ อิฐปูนตามกำลังศรัทธา เช่น ในประเทศอินเดีย สมัยราชวงค์คุปตะ มีการเจาะภูเขาสร้างเป็น 
“ วิหารถ้ำ ” เช่น ถ้ำอาจันตะ มีอยู่ถึง 20 กว่าถ้ำ แต่ถ้าถ้ำประดิษฐ์สิ่งตกแต่งอย่างวิจิตรบรรจง จนเหนือความสามารถของมนุษย์ในปัจจุบันที่จะทำเช่นนั้นได้ การสร้างศาสนาสถานในลักษณะต่าง ๆ
ของประเทศตะวันออก แม้ว่ามีแม่บทคือ อินเดีย แต่ก็ยังสามารถประดิษฐ์ให้เป็นแบบอย่างเฉพาะของแต่ละประเทศได้ นับว่าเป็นความคิดสร้างสรรค์ซึ่งคนสมัยก่อน ๆ ได้ฝากความคิด และฝีมือไว้เป็นอุทาหรณ์
การตกแต่งประดับประดาสิ่งก่อสร้างเฉพาะที่อยู่อาศัยย่อมแตกต่างกับศาสนสถานเพราะ ที่อยู่อาศัยนั้น มุ่งแสดงฐานะความสะดวกสบาย และความสุขของผู้อยู่อาศัยที่เป็นเจ้าของ แต่ศาสนสถานนั้นมุ่งจรรโลงศาสนา ทุ่มเทพลังความคิดและฝีมือเพื่อเสริสร้างความศรัทธาแก่มหาชน อาจทำตามผู้มีอำนาจบงการก็จริงอยู่ แต่ส่วนใหญ่แล้วเป็นสถานที่ทำให้เกิดความวิเวกจิตสงบ จึงมีการตกแต่งที่แตกต่างกันออกไปบ้าง เรื่องราวที่นำมาประกอบกับความเข้าใจในการตกแต่งอาจมีทั้งจิตรกรรมและประติมากรรม ซึ่งล้วนแล้วแต่เพื่อประโยชน์สุขทางศาสนาร่วมกันของมหาชนทั้งสิ้น
| ด ค กประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรม |
| --- | --- |
 สถาปัตยกรรมตะวันตก/ศิลปะตะวันตก  สถาปัตยกรรมตะวันออก/ศิลปะตะวันออก 
 ประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรม  ลำดับเหตุการณ์ในประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรม  ประวัติศาสตร์การก่อสร้าง 
 ยุคหินใหม่  อียิปต์โบราณ  อาร์มีเนีย  คอปติก  จีน  ญี่ปุ่น  ทราวิฑ  มายา  ซูเมอร์  คลาสสิก  เมโสอเมริกา  กรีกโบราณ  โรมัน  อินคา  ซาสซานิยะห์  ไบแซนไทน์  อิสลาม  เนวารี  พุทธศาสนา  โซมาลี  ก่อนโรมาเนสก์  เปอร์เซีย  โรมาเนสก์ นอร์มัน  โรมัน-กอทิก  กอทิก  โหยสละ  วิชัยนคร  จาลุกยะตะวันตก  เรอแนซ็องส์ ปัลลาดีโอ  ออตโตมัน  บารอก  ฟื้นฟูคลาสสิก  ฟื้นฟูเรอแนซ็องส์  ฟื้นฟูกอทิก  เหตุผลนิยม  สมัยใหม่  เบาเฮาส์  บรูทัลลิสต์  หลังสมัยใหม่ 
 หัวข้อที่เกี่ยวข้อง สถาปัตยกรรมแบบอิตาลี ศาสนสถาน ส่วนประกอบของสิ่งก่อสร้าง สิ่งตกแต่ง
ริกะ อิชิกาวะ

| ริกะ อิชิกาวะ |
| --- | --- |

ข้อมูลพื้นฐาน
รู้จักในชื่อ: ริกะจัง, ชาร์มมี
เกิด: 19 มกราคม พ.ศ. 2528 (39 ปี) โยโกซูกะ จังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น
แนวเพลง: เจป็อป
อาชีพ: นักร้อง, นักแสดง
ช่วงปี: พ.ศ. 2543 – ปัจจุบัน
ริกะ อิชิกาวะ (ญี่ปุ่น: 石川 梨華; โรมาจิ: Ishikawa Rika; เกิดวันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2528) เป็นนักร้องและนักแสดงหญิงชาวญี่ปุ่น เธอเป็นอดีตสมาชิกรุ่นที่ 4 ของมอร์นิงมูซูเมะ
ประวัติการทำงาน

ในปี พ.ศ. 2543 อิชิกาวะได้เข้าร่วมโครงการคัดเลือก "มอร์นิงมูซูเมะ สึอิกะ ออดิชัน 3" ในฐานะของสมาชิกรุ่นที่ 4 พร้อมกับฮิโตมิ โยชิซาวะ, โนโซมิ สึจิ และไอ คาโงะ ต่อมาเธอยังได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกของวงซับยูนิตอย่าง "ทัมโปโปะ" พร้อมกับคาโงะสมาชิกร่วมรุ่นด้วย
ต่อมาในปลายปีเดียวกัน อิชิกาวะได้รับการยืมตัวไปร่วมงานในวงไอดอลอีกวงที่ชื่อว่า "คันทรีมูซูเมะ" หลังจากที่ก่อนหน้านั้น คันทรีมูซูเมะได้สูญเสียสมาชิกในวงอย่าง"ฮิโรมิ ยานางิฮาระ" จากอุบัติเหตุทางรถยนต์ในปี พ.ศ. 2542 รวมไปถึงอาซูซะ โคบายาชิซึ่งได้ถอนตัวออกจากวงในปีดังกล่าวหลังจากการเสียชีวิตของยานางิฮาระ จึงเหลือสมาชิกเพียงคนเดียวนั่นก็คือรินเนะ โทดะ และต่อมาได้เพิ่มสมาชิกใหม่เข้าร่วมอย่างอาซามิ คิมูระ
ในปี พ.ศ. 2544 อิชิกาวะได้ร่วมงานกันคันทรีมูซูเมะเพียงแค่ 2 ปี ก่อนที่สมาชิกของมอร์นิงมูซูเมะอย่าง "อาซามิ คนโนะ" สมาชิกรุ่นที่
5 และ "มิกิ ฟูจิโมโตะ" สมาชิกรุ่นที่ 6 มาแทนที่อิชิกาวะไป
ในปี พ.ศ. 2546 เมื่อมอร์นิงมูซูเมะถูกแบยกออกไปเป็นสองวงอย่างโอโตเมะกูมิและซากูระกูมิ เพื่อเป็นความสะดวกในการแสดงคอนเสิร์ตในประเทศญี่ปุ่น อิชิกาวะก็ได้รับการจัดให้เป็นหนึ่งในสมาชิกของ "โอโตเมะกูมิ" พร้อมกับ คาโอริ อีดะ, โนโซมิ สึจิ, มาโกโตะ โองาวะ, มิกิ ฟูจิโมโตะ, ซายูมิ มิจิชิเงะและเรนะ ทานากะ
ในปี พ.ศ. 2547 อิชิกาวะและมิจิชิเงะได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกในวงพิเศษอย่าง "อีโคโมนิ" ซึ่งวงนี้ได้ถูกตั้งขึ้นมาเพื่อการรณรงค์รักษาสิ่งแวดล้อม ซึ่งอีโคโมนิได้ยุติกิจกรรมทั้งหมดลงในปี พ.ศ. 2550
ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2547 อิชิกาวะได้ประกาศสำเร็จการศึกษาจากมอร์นิงมูซูเมะ ซึ่งคอนเสิร์ตจบการของเธอจะจัดขึ้นในปี พ.ศ. 2548
ในปี พ.ศ. 2548 อิชิกาวะก็ได้สำเร็จการศึกษา เพื่อที่เป็นจะสมาชิกของบียูเด็งอย่างเต็มตัว จนถึงปี พ.ศ. 2552 บียูเด็นได้ยุติกิจกรรมทั้งหมด
รายละเอียดปลีกย่อย

เพื่อนสนิทของริกะ อิชิกาวะ ในสังกัดเฮลโล! โปรเจกต์ คือ อายูมิ ชิบาตะ (柴田 あゆみ) จากกลุ่ม "เมล่อนคิเน็มบิ" (メロン記念日) เธอทั้งสองจะนัดกันไปทานข้าวด้วยกันเสมอยามที่ว่างจากการทำงาน
ร่างกายของอิชิกาวะมีความยืดหยุ่นที่ดีมาก เธอสามารถทำท่าวาย-บาลานซ์ (ท่าของกีฬายิมนาสติก) ได้โดยไม่ต้องใช้ความพยายามอะไรมากมาย
ตอนที่เธอยังเป็นนักเรียน อิชิกาวะเคยเป็นกัปตันทีมเทนนิสของชมรมเทนนิสประจำโรงเรียน
กลุ่มนักร้องที่ได้สังกัด

กลุ่มนักร้องของเฮลโล! โปรเจกต์
มอร์นิงมูซูเมะ (พ.ศ. 2543 – พ.ศ. 2548)
ทันโปโปะ (พ.ศ. 2543 - พ.ศ. 2545)
โรแมนซ์ (พ.ศ. 2546)
มอร์นิงมูซูเมะ โอโตเมะกูมิ (พ.ศ. 2546 - พ.ศ. 2547)
บิยูเด็ง (พ.ศ. 2547 – พ.ศ. 2551)
อีโคโมนิ (พ.ศ. 2547 – พ.ศ. 2550)
เดฟ.ดีวา (พ.ศ. 2548 – พ.ศ. 2549)
อนคากุแกทาสึ (พ.ศ. 2550 – พ.ศ. 2553)
ฮังกรีแอนด์แองกรี (พ.ศ. 2551 - พ.ศ. 2554)
กลุ่มนักร้องผสมของเฮลโล! โปรเจกต์
พ.ศ. 2544: 3นิงมัตสึริ
พ.ศ. 2545: เซ็กซี 8
พ.ศ. 2546: 7แอร์
พ.ศ. 2547: เอช.พี. ออลสตารส์
ผลงาน > สมุดรวมภาพ

[2 สิงหาคม พ.ศ. 2544] Rika Ishikawa
[22 มิถุนายน พ.ศ. 2545] Ishikawa Rika (石川梨華)
[24 ธันวาคม พ.ศ. 2546] I
[10 ธันวาคม พ.ศ. 2547] Hanabi hana-bi (華美 hana-bi)
[1 กรกฎาคม พ.ศ. 2548] Ishikawa Rika Shiawase no Ashiato Happpy! (石川梨華 幸せのあしあと ハッピー！)
[16 ธันวาคม พ.ศ. 2549] Oui, mon amour
[22 สิงหาคม พ.ศ. 2550] Abyuu (アビュー)
[20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551] Kazahana (風華)
[19 มกราคม พ.ศ. 2552] Karen (華恋)
[24 ธันวาคม พ.ศ. 2552] 24 Twenty Four
[19 มกราคม พ.ศ. 2554] Lucky☆
[27 กรกฎาคม พ.ศ. 2555] Hana Gokoro ~hanagocoro~ (華心~hanagocoro~)
ผลงาน > ภาพยนตร์

[พ.ศ. 2543] Pinch Runner (ピンチランナー)
[พ.ศ. 2545] Tokkaekko (とっかえっ娘。)
[พ.ศ. 2546] Koinu Dan no Monogatari (子犬ダンの物語 )
[พ.ศ. 2546] 17sai ~Tabidachi no Futari~ (「17才～旅立ちのふたり」)
[พ.ศ. 2547] Tottoko Hamtaro Hamu Hamu Hapa Radaicho!
[พ.ศ. 2549] Sukeban Deka:Codename = Asamiya Saki (スケバン刑事 コードネーム=麻宮サキ)
[พ.ศ. 2555] Atsuhime number 1 (篤姫ナンバー1)
ผลงาน > ภาพยนตร์โฆษณา

เอรูเซเมะ
เจบีฟ “โอนิกุซูกิซูกิ” (พ.ศ. 2546)
ผลงาน > ดีวีดี/วิดีโอ

21 ต.ค. 46 – ริกะ & มิกิ ซูงาโอะโนะ 17ไซ ~เมคกิงออฟ “ทับดาจิโนะฟูตาริ”~
7 มี.ค. 47 – อาโลเฮลโล! ริกะ อิชิกาวะ (アロハロ！石川梨華)
ดูเพิ่ม

เฮลโล! โปรเจกต์
มอร์นิงมูซูเมะ
บิยูเด็ง
เดฟ.ดีวา
ทัมโปโปะ
คันทรีมูซูเมะ
อีโคโมนิ
โรแมนซ์
มอร์นิงมูซูเมะ โอโตเมะกูมิ
กลุ่มนักร้องผสมของเฮลโล! โปรเจกต์ (ดู 3-นิงมัตสึริ, เซ็กซี 8, 7แอร์ และเอช.พี. ออลสตารส์)
แหล่งข้อมูลอื่น

Official blog
Official Instagram
อิชิกาวะในภาพยนตร์เรื่อง "ซูเกบัง เดกะ: โคดเนม = อาซามิยะ ซากิ"
สโมสรฟุตบอลวิทยาลัยเทคโนโลยีพณิชยการราชดำเนิน

สโมสรฟุตบอลวิทยาลัยเทคโนโลยีพณิชยการราชดำเนิน เป็นสโมสรฟุตบอลในประเทศไทย ตั้งอยู่ที่เขตทวีวัฒนา จังหวัดกรุงเทพมหานคร เป็นตัวแทนทีมฟุตบอลของวิทยาลัยเทคโนโลยีพณิชยการราชดำเนิน ปัจจุบันลงแข่งขันในระดับไทยแลนด์ อเมเจอร์ลีก
สโมสรเคยเข้าร่วมการแข่งขัน ไทยลีกดิวิชัน 2 ในปี 2550 และ 2551 ก่อนที่จะตกชั้นมาเล่นใน ฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทาน
ผู้เล่นชุดปัจจุบัน

หมายเหตุ: ธงชาติที่ปรากฏบ่งบอกให้ทราบว่าผู้เล่นคนนั้นสามารถเล่นให้กับชาติใดตามกฎของฟีฟ่าตามความเหมาะสม เพราะผู้เล่นบางคนอาจถือสองสัญชาติ
แหล่งข้อมูลอื่น

สโมสรฟุตบอลวิทยาลัยเทคโนโลยีพณิชยการราชดำเนิน ที่เฟซบุ๊ก
สถาบันอเมริกาในไต้หวัน

สถาบันอเมริกาในไต้หวัน
สถาบันอเมริกาในไต้หวัน (อังกฤษ: American Institute in Taiwan หรือ AIT) โดยพฤตินัยแล้วทำหน้าที่เป็นสถานทูตของสหรัฐอเมริกาในสาธารณรัฐจีนบนเกาะไต้หวัน สถาบันนี้ได้รับการจัดตั้งขึ้นเนื่องจากว่าทางสหรัฐอเมริกาได้สานความสัมพันธ์ทางการทูตกับสาธารณรัฐประชาชนจีนและยอมรับในนโยบายจีนเดียว ซึ่งทำให้ไม่สามารถจัดตั้งสถานทูตในไต้หวันได้
สถาบันนี้จัดตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2522 (ค.ศ. 1979) ตามรัฐบัญญัติความสัมพันธ์กับไต้หวันหลังจากได้ตัดความสัมพันธ์กับไต้หวันในปี พ.ศ. 2521 (ค.ศ. 1978) ถึงแม้ว่าจะจัดตั้งในนามขององค์กรเอกชน แต่ก็ได้รับอนุญาตให้ปฏิบัติภารกิจต่าง ๆ เช่นเดียวกับสถานทูต ซึ่งรวมถึงการออกวีซ่าและหนังสือเดินทาง เจ้าหน้าที่ก็ปฏิบัติหน้าที่ในนามของพนักงานเอกชน แต่ก็คือเจ้าหน้าที่จากกระทรวงการต่างประเทศสหรัฐอเมริกาที่ในทางเทคนิคถือว่าอยู่ระหว่างการลางานที่ยังคงได้รับการนับอายุงานอยู่ ส่วนงบประมาณของสถาบันนั้นได้รับการจัดสรรโดยตรงจากรัฐบาลกลางสหรัฐอเมริกา
สำนักงานใหญ่ของสถาบันตั้งอยู่ที่กรุงวอชิงตัน ดี.ซี. โดยมีประธานสถาบันปฏิบัติหน้าที่อยู่ที่นั่น และทางสถาบันก็มีสำนักงานอยู่ในไทเปและสำนักงานสาขาอยู่ที่เกาสง ผู้อำนวยการสถาบันอเมริกาในไต้หวันจะประจำอยู่ที่สำนักงานในไต้หวันและปฏิบัติภารกิจต่าง ๆ ในลักษณะเดียวกับเอกอัครราชทูต
ส่วนทางไต้หวันก็ได้จัดตั้งสำนักงานเศรษฐกิจและวัฒนธรรมไทเปที่ปฏิบัติหน้าที่ในลักษณะเดียวกันนี้ขึ้นในสหรัฐอเมริกาเช่นกัน
ดูเพิ่ม

ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศของสาธารณรัฐจีน
สถานะทางการเมืองของไต้หวัน
แหล่งข้อมูลอื่น

สถาบันอเมริกาในไต้หวัน
วัดราษฎร์สามัคคี (จังหวัดนครปฐม)

สำหรับวัดราษฎร์สามัคคีแห่งอื่น ดูที่ วัดราษฎร์สามัคคี
| วัดราษฎร์สามัคคี |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดราษฎร์สามัคคี, วัดบางน้อย, วัดบางน้อยนอก
ที่ตั้ง: ตำบลบางหลวง อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระอธิการแสวง อภินนฺโท
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดราษฎร์สามัคคี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางหลวง อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่นํ้าท่าจีน ฝั่งตะวันออก (อยู่ทางใต้ลํ้านํ้าของที่ตั้งปัจจุบัน ประมาน 400 เมตร) มีเขตติดต่อกับจังหวัดสุพรรณบุรี ถือเป็นวัดที่อยู่เหนือสุดตามลำนํ้าท่าจีนในเขตจังหวัดนครปฐม มีเนื้อที่ 52 ไร่ 32 ตารางวา ที่ธรณีสงฆ์ 84 ไร่ 1 งาน 84 ตารางวา ปัจจุบันมีพระอธิการแสวง อภินนฺโท ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดราษฎร์สามัคคี เดิมชื่อวัดเรียกตามชื่อหมู่บ้าน คือมีชื่อว่า วัดบางน้อย บ้างระบุว่า วัดบางน้อยนอก ต่อมาย้ายมาสร้างอยู่ในที่ปัจจุบันและเปลี่ยนชื่อใหม่ "วัดราษฎร์สามัคคี" ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2401 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2452 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อ พ.ศ. 2509 ภายในวัดมีศูนย์การเรียนรู้ชุมชนวัดราษฎร์สามัคคี ให้ความรู้ด้านสมุนไพรต่าง ๆ อยู่ในบริเวณของโรงเรียนวัดราษฎร์สามัคคี และสวนสุโขทัยเป็นแหล่งเรียนรู้เกี่ยวกับพระพุทธรูปสมัยสุโขทัย
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ มีพระพุทธรูปศิลปะสุโขทัยยุคต้นที่มีความงดงาม นามว่า หลวงพ่อสุโขทัยธรรมราชา เป็นพระพุทธรูปปางสะดุ้งมาร หน้าตักกว้าง 24 นิ้ว ความสูงวัดจากฐานถึง ปลายเศียร 32 นิ้ว องค์พระเป็นทองสัมฤทธิ์ทั้งองค์
รายนามเจ้าอาวาส

หลวงปู่เทศ
หลวงปู่เถา
หลวงปู่หมวก
หลวงพ่อเถ่อ
อาจารย์ย้อย
พระครูพุทธบาล (เฉื่อย คงคาหลวง) พ.ศ. 2491
อาจารย์เปีย พ.ศ. 2491–2498
พระครูโกมุทสมานคุณ (บัว) พ.ศ. 2500–2553
พระครูใบฎีกา พายัพ สุทฺธิโสรโณ พ.ศ. 2553–
พระอธิการแสวง อภินนฺโท