stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ชิมูระ ชินปาจิ
ชื่อของชินปาจิ

ชื่อ ชินปาจิ มีที่มาจากชื่อของ นางาคุระ ชินปาจิ หนึ่งในสมาชิกชินเซ็นงุมิในประวัติศาสตร์จริง ส่วนนามสกุล ชิมูระ มีที่มาจาก ชิมูระ เคน นักแสดงตลกของญี่ปุ่น
ชิมูระ ชินปาจิ มีชื่อเล่นว่า ชินจัง เป็นชื่อที่โอทาเอะที่เป็นพี่สาวใช้เรียก ตัวละครส่วนใหญ่ในเรื่องเรียกชินปาจิด้วยชื่อจริง
ชื่อที่กินโทกิและคารุงะชอบเรียกคือ ปัจซัง และ ขาตั้งแว่น และ ชิมูระ ชินปาจิ ยังซิงอยูู่
การปรากฏตัวบนปก

ชินปาจิปรากฏตัวบนหน้าปกของหนังสือการ์ตูนกินทามะ เล่มที่ 2 โดยอยู่ในท่าดื่มชาและมีดาวเสาร์เป็นฉากด้านหลัง และยังปรากฏตัวบนสันปกของหนังสือการ์ตูนกินทามะเล่มเดียวกัน
ดูเพิ่ม

กินทามะ
ทางไท

| --- | --- |
ชี้ทิศ เสริมทาง สร้างไทย
ประเภท: หนังสือพิมพ์ท้องถิ่นรายปักษ์
รูปแบบ: หนังสือพิมพ์มวลชน (Mass Newspaper)
เจ้าของ: บริษัท ทางไทมัลติมีเดีย จำกัด
หัวหน้าบรรณาธิการ: วิชาญ ช่วยชูใจ
บรรณาธิการบริหาร: วิชาญ ช่วยชูใจ
ภาษา: ภาษาไทย
สำนักงานใหญ่: 58 ถ.คลองเรียน 2 ต.หาดใหญ่ อ.หาดใหญ่ จ.สงขลา 90110 โทรศัพท์ 074-223 085 074 223 058
ทางไท เป็นหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นรายปักษ์ เสนอข่าวทั่วไปในภาคใต้ ของ บริษัท ทางไทมัลติมีเดีย จำกัด โดยมี วิชาญ ช่วยชูใจ เป็นผู้อำนวยการบริหาร ออกวางตลาดทุกวันที่ 1 และ 15 ของเดือน
รางวัล

รางวัลหอการค้าสัมพันธ์ "สื่อมวลชนดีเด่น ประจำปี 2551" เป็นสื่อมวลชนที่ยึดมั่นด้วยจริยธรรมแห่งวิชาชีพ ส่งผลให้มีผลงานอันทรงคุณค่า อันก่อให้เกิดประโยชน์อย่างยิ่งต่อการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคม จังหวัดสงขลา
| ด ค ก หนังสือพิมพ์ในประเทศไทย |
| --- | --- |
รายวัน:  สยามรัฐ  ไทยรัฐ  เดลินิวส์  แนวหน้า  ข่าวสด  เอเอสทีวีผู้จัดการ  มติชน  ไทยโพสต์  พิมพ์ไทย 
ธุรกิจ:  ประชาชาติธุรกิจ  ฐานเศรษฐกิจ  กรุงเทพธุรกิจ  ข่าวหุ้นธุรกิจ  ทันหุ้น  สยามธุรกิจ  ดอกเบี้ยธุรกิจ  ยวดยาน 
กีฬา:  สตาร์ซอคเก้อร์รายวัน  สยามกีฬารายวัน  สปอร์ตพูล  สปอร์ตแมน  ฟุตบอลพูลฉบับตลาดลูกหนัง  มวยสยาม มวยเด็ด 
ท้องถิ่น:  พุทธสาสนา  ไทยนิวส์  เชียงใหม่นิวส์  โฟกัสภาคใต้  สมิหลาไทมส์  เสียงใต้  ทางไท  ปราการนิวส์  นิวส์ทูเดย์  ชลบุรีนิวส์  บรรพตนิวส์ 
ภาษาอังกฤษ:  บางกอกโพสต์  เดอะเนชั่น 
ภาษาจีน:  ตงฮั้วยิดเป้า  ซิงเสียนเยอะเป้า  จีนสากล  เกียฮั้วตงง้วน (ศิรินคร)  ซิงจงเอี๋ยน  เอเชียนิวส์ไทม์ 
ภาษาญี่ปุ่น:  บางกอกชูโฮ 
ออนไลน์:  สยามรัฐ  ไทยรัฐ  เดลินิวส์  แนวหน้า  ข่าวสด  มติชน  ประชาไท  ประชาธรรม  บ้านเมือง  โลกวันนี้  ผู้จัดการออนไลน์  คมชัดลึก  ประชาชาติธุรกิจออนไลน์ 
ในอดีต:  บางกอกรีคอเดอ  ไทย  กรุงเทพเดลิเมล์  ดรุโณวาท  ข่าวราชการ (ค็อต)  จีนโนสยามวารศัพท์  สยามออบเซิร์ฟเวอร์  ประชาชาติรายวัน  ดาวสยาม  เจ้าพระยา  สยามโพสต์  สื่อธุรกิจ  วัฏจักรรายวัน  คู่แข่ง  โลกกีฬา  คิกออฟ  เสรีรายวัน  ผู้จัดการรายวัน  กรุงเทพธุรกิจ บิซวีค  ประชาทรรศน์  เดลีเอ็กซ์เพรส  ไทยเรดนิวส์  มหาประชาชนสุดสัปดาห์  ผู้จัดการรายสัปดาห์  โลกวันนี้  บ้านเมือง  นิว)108  ฮอตสกอร์  โพสต์ทูเดย์  เอ็มทูเอฟ  แร็บบิดทูเดย์  คมชัดลึก  อะเดย์บุลเลตติน  บีแอลที  สยามบันเทิง  มายาแชนแนล  สยามดารา  ดาราเดลี  ซูเปอร์บันเทิง  ตลาดวิเคราะห์ 
องค์กร:  สมาคมหนังสือพิมพ์แห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์  สมาคมนักข่าวนักหนังสือพิมพ์แห่งประเทศไทย  สมาคมหนังสือพิมพ์ส่วนภูมิภาคแห่งประเทศไทย  สภาการหนังสือพิมพ์แห่งชาติ 
 หนังสือพิมพ์  บรอดชีต  แท็บลอยด์  ฐานันดรที่สี่  วันนักข่าว  หมวดหมู่:หนังสือพิมพ์ในประเทศไทย
ทากายามะ (จังหวัดกิฟุ)

สำหรับสถานที่อื่นที่มีชื่อเดียวกัน ดูที่ ทากายามะ
ทากายามะ (ญี่ปุ่น: 高山市; โรมาจิ: Takayama-shi) เป็นนครที่ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของจังหวัดกิฟุ ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 2,177.61 ตารางกิโลเมตร เป็นเทศบาลที่มีขนาดพื้นที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ มีจำนวนประชากร ณ วันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 2023 ประมาณ 81,615 คน
ทากายามะมีการตั้งถิ่นฐานมาตั้งแต่ยุคโจมง เป็นหมู่บ้านช่างไม้ที่มีชื่อเสียง มีความเชื่อกันว่าช่างไม้จากเมืองทากายามะเข้าร่วมสร้างพระราชวังเกียวโตและวัดอารามต่าง ๆ ในเกียวโตและนาระ รวมไปถึงปราสาททากายามะด้วย ในสมัยโทกูงาวะ
จากสภาพภูมิศาสตร์ของทากายามะที่ตั้งอยู่บนที่สูง และตัดขาดจากโลกภายนอกมาเป็นเวลากว่า 300 ปี ทำให้วัฒนธรรมในทากายามะมีเอกลักษณ์เป็นของตนเอง และอนุรักษ์วัฒนธรรมดั้งเดิมไว้อย่างดี
คำว่า "ทากายามะ" แปลว่า "ภูเขาสูง" เมืองนี้เป็นที่รู้จักกันอย่างแพร่หลายในชื่อ ฮิดะทากายามะ (飛騨高山) โดยมาจากชื่อแคว้นฮิดะในอดีต เพื่อแยกความแตกต่างจากสถานที่อื่น ๆ ที่ชื่อทากายามะเหมือนกัน
ทิวทัศน์เมืองมองจากสวนชิโรยามะ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาญี่ปุ่น)
เว็บไซต์ฮิดะทากายามะ (ในภาษาไทย)
แนะนำเมืองทากายามะ (ในภาษาอังกฤษ)
ย้อนรอยสู่ทากายามะในอดีต (เก็บถาวร 2012-02-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน) (ในภาษาอังกฤษ)
| ด ค ก จังหวัดกิฟุ |
| --- | --- | --- |
กิฟุ (เมืองหลวง)
| นครศูนย์กลาง |  กิฟุ  |  |
| นคร |  กูโจ  เกโระ  คากามิงาฮาระ  คานิ  ไคซุ  เซกิ  ทาจิมิ  ทากายามะ  โทกิ  นากัตสึงาวะ  มิซูนามิ  มิซูโฮะ  มิโนกาโมะ  มิโนะ  โมโตซุ  ยามางาตะ  เอนะ  โองากิ  ฮาชิมะ  ฮิดะ  |  |
| เมืองและหมู่บ้าน แบ่งตามอำเภอ |  อำเภอคานิ มิตาเกะ  อำเภอคาโมะ คาวาเบะ  ชิรากาวะ  ซากาโฮงิ  โทมิกะ  ยาอตสึ  ฮิงาชิชิรากาวะ  ฮิจิโซ  อำเภอฟูวะ เซกิงาฮาระ  ทารูอิ  อำเภอโมโตซุ คิตางาตะ  อำเภอโยโร โยโร  อำเภออัมปาจิ โกโดะ  วาโนอูจิ  อัมปาจิ  อำเภออิบิ อิเกดะ  อิบิงาวะ  โอโนะ  อำเภอโอโนะ ชิรากาวะ  อำเภอฮาชิมะ กินัง  คาซามัตสึ  |  |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่
กิ่งจังหวัดโอค็อตสค์

| กิ่งจังหวัดโอค็อตสค์ オホーツク総合振興局 |
| --- | --- |
กิ่งจังหวัด

พิกัด: 44°01′36″N 144°15′39″E﻿ / ﻿44.026559°N 144.260889°E﻿ / 44.026559; 144.260889
ประเทศ:  ญี่ปุ่น
จังหวัด:  ฮกไกโด
ศูนย์กลาง: อาบาชิริ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 10,690.62 ตร.กม. (4,127.67 ตร.ไมล์)
ประชากร (28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2023)
 • ทั้งหมด: 264,560 คน
 • ความหนาแน่น: 25 คน/ตร.กม. (64 คน/ตร.ไมล์)
เว็บไซต์: www.okhotsk.pref.hokkaido.lg.jp
กิ่งจังหวัดโอค็อตสค์ (ญี่ปุ่น: オホーツク総合振興局; โรมาจิ: Ohōtsuku-sōgō-shinkō-kyoku; ทับศัพท์: โอโฮสึกุ โซโงชิงโกเคียวกุ) เป็น 1 ใน 14 กิ่งจังหวัดของฮกไกโด จัดตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1897 โดยชื่อโอค็อตสต์นั้นมาจาก ทะเลโอค็อตสค์
ชื่อ

กิ่งจังหวัดโอค็อตสค์ เดิมชื่อกิ่งจังหวัดอาบาชิริ ตั้งชื่อตามนครอาบาชิริซึ่งเป็นที่ตั้งของสำนักงานกิ่งจังหวัด อย่างไรก็ตาม พื้นที่นี้มักนิยมเรียกกันว่าภูมิภาคโอค็อตสค์ (ญี่ปุ่น: オホーツク地方; โรมาจิ: Ohōtsuku-chihō) เนื่องจากอยู่ติดกับทะเลโอค็อตสค์ ต่อมาเมื่อมีการปรับเปลี่ยนเขตการปกครองของจังหวัดฮกไกโดใหม่จาก 14 กิ่งจังหวัดไปเป็น 9 กิ่งจังหวัด กิ่งจังหวัดอาบาชิริก็ได้เปลี่ยนชื่อมาเป็นกิ่งจังหวัดโอค็อตสค์
ประวัติศาสตร์

ประวัติความเป็นมาของกิ่งจังหวัดโอค็อตสค์ เรียงตามปี ค.ศ.
1897 กิ่งจังหวัดอาบาชิริถูกจัดตั้งขึ้นพร้อมกับกิ่งจังหวัดอื่น ๆ อีก 18 กิ่งจังหวัดในฮกไกโด
2005 เมืองอิกูตาฮาระ เองารุ และมารูเซ็ปปุ และหมู่บ้านชิราตากิรวมกันจัดตั้งเป็นเมืองเอ็งงารุ
2006 เมืองทันโนะ รูเบชิเบะ โทโกโระ ถูกยกเลิกฐานะเมืองแล้วถือเป็นเขตหนึ่งของนครคิตามิ ในขณะที่เมืองเมมัมเบ็ตสึและหมู่บ้านฮิงาชิโมโกโตะรวมกันจัดตั้งเป็นเมืองโอโซระ
2009 เมืองคามิยูเบ็ตสึถูกรวมเข้ากับเมืองยูเบ็ตสึ
2010 กิ่งจังหวัดอาบาชิริถูกเปลี่ยนชื่อเป็นกิ่งจังหวัดโอค็อตสค์
เขตการปกครอง

{{{annotations}}}
กิ่งจังหวัดโอค็อตสค์แบ่งเขตการปกครองออกเป็น 3 เทศบาลนคร, 4 อำเภอ, 14 เทศบาลเมือง และ 1 เทศบาลหมู่บ้าน
เขตการปกครอง > นคร

นครคิตามิ (ญี่ปุ่น: 北見市; โรมาจิ: Kitami-shi)
นครมมเบ็ตสึ (ญี่ปุ่น: 紋別市; โรมาจิ: Monbetsu-shi)
นครอาบาชิริ (ญี่ปุ่น: 網走市; โรมาจิ: Abashiri-shi) (เมืองหลวง)
เขตการปกครอง > เมืองและหมู่บ้าน

อำเภอชาริ (ญี่ปุ่น: 斜里郡 ; โรมาจิ: Shari-gun )
เมืองคิโยซาโตะ (ญี่ปุ่น: 清里町; โรมาจิ: Kiyosato-chō)
เมืองโคชิมิซุ (ญี่ปุ่น: 小清水町; โรมาจิ: Koshimizu-chō)
เมืองชาริ (ญี่ปุ่น: 斜里町; โรมาจิ: Shari-chō)
อำเภอโทโกโระ (ญี่ปุ่น: 常呂郡 ; โรมาจิ: Tokoro-gun )
เมืองคุนเน็ปปุ (ญี่ปุ่น: 訓子府町; โรมาจิ: Kunneppu-chō)
เมืองโอเกโตะ (ญี่ปุ่น: 置戸町; โรมาจิ: Oketo-chō)
เมืองซาโรมะ (ญี่ปุ่น: 佐呂間町; โรมาจิ: Saroma-chō)
อำเภอมมเบ็ตสึ (ญี่ปุ่น: 紋別郡 ; โรมาจิ: Monbetsu-gun )
เมืองทากิโนอูเอะ (ญี่ปุ่น: 滝上町; โรมาจิ: Takinoue-chō)
เมืองยูเบ็ตสึ (ญี่ปุ่น: 湧別町; โรมาจิ: Yūbetsu-chō)
เมืองเอ็งงารุ (ญี่ปุ่น: 遠軽町; โรมาจิ: Engaru-chō)
เมืองโอกปเปะ (ญี่ปุ่น: 興部町; โรมาจิ: Okoppe-chō)
เมืองโอมุ (ญี่ปุ่น: 雄武町; โรมาจิ: Ōmu-chō)
หมู่บ้านนิชิโอกปเปะ (ญี่ปุ่น: 西興部村; โรมาจิ: Nishi-Okoppe-mura)
อำเภออาบาชิริ (ญี่ปุ่น: 網走郡 ; โรมาจิ: Abashiri-gun )
เมืองบิโฮโระ (ญี่ปุ่น: 美幌町; โรมาจิ: Bihoro-chō)
เมืองสึเบ็ตสึ (ญี่ปุ่น: 津別町; โรมาจิ: Tsubetsu-chō)
เมืองโอโซระ (ญี่ปุ่น: 大空町; โรมาจิ: Ōzora-chō)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาญี่ปุ่น)
น้ำผัก (อาหารไทยภาคเหนือ)

| --- | --- |
มื้อ: เครื่องปรุงรส
แหล่งกำเนิด: ไทย จีน
ภูมิภาค: บริเวณที่มีชาวไทลื้ออาศัยอยู่ ภาคเหนือของไทย
ส่วนผสมหลัก: น้ำคั้นจากผัก เกลือ ข้าวเหนียว
ข้อมูลอื่น: ใช้ทำน้ำพริกน้ำผัก
 ตำราอาหาร: น้ำผัก
น้ำผัก เป็นการถนอมอาหารแบบหนึ่งของชาวไทลื้อ แล้วแพร่หลายมาในอาหารไทยภาคเหนือ ได้จากการนำผักกาดเขียวมาสับให้ละเอียด คั้นกับเกลือและข้าวเหนียว ใส่น้ำซาวข้าว แล้วหมักให้มีรสเปรี้ยว นำน้ำที่ได้มาเคี่ยวให้ขลุกขลิก ซึ่งน้ำผักที่ได้นี้จะใช้ทำน้ำพริกน้ำผักซึ่งใช้กินกับเนื้อสัตว์ย่างและผักเช่น ผักขี้หูดและหน่อไม้ต้ม
น้ำตกแม่ยาย

น้ำตกแม่ยาย ตั้งอยู่ในเขต อุทยานแห่งชาติเขาสก เป็นน้ำตกเพียงแห่งเดียวภายในอุทยานแห่งชาติที่รถยนต์ไปถึงได้ อยู่ริมทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 401 (สุราษฎร์ธานี – ตะกั่วป่า) ตรงกิโลเมตร 113 เป็นน้ำตกชั้นเดียวสูงประมาณ 30 เมตร สวยงามมาก โดยเฉพาะฤดูฝนน้ำจะเต็มหน้าผาที่สูงชันกระจัดกระจายแตกฟองขาวโพลน อยู่ห่างจากที่ทำการอุทยานแห่งชาติประมาณ 5.5 กิโลเมตร
ต่อมหมวกไตทำงานไม่เพียงพอ

| ต่อมหมวกไตทำงานไม่เพียงพอ (Adrenal insufficiency) |
| --- | --- |
ต่อมหมวกไต
บัญชีจำแนกและลิงก์ไปภายนอก
ICD-10: E27.1-E27.4
ICD-9: 255.4
eMedicine: emerg/16
MeSH: D000309
ต่อมหมวกไตทำงานไม่เพียงพอคือภาวะที่ต่อมหมวกไตส่วนนอกไม่สามารถผลิตฮอร์โมนสเตียรอยด์ โดยเฉพาะคอร์ติซอล ออกมาได้เพียงพอต่อความต้องการของร่างกาย ทั้งนี้อาจนับรวมถึงการที่ต่อมหมวกไตส่วนในไม่สามารถผลิตฮอร์โมนอัลโดสเตอโรน (มิเนอราโลคอร์ติคอยด์) ออกมาได้เพียงพอด้วย ซึ่งอัลโดสเตอโรนมีหน้าที่ควบคุมปริมาณเกลือแร่โซเดียม โพแทสเซียม และสารน้ำ ในร่างกาย อาการอยากกินเกลือหรืออาหารรสเค็มเนื่องจากเสียโซเดียมไปกับปัสสาวะ เป็นอาการที่พบได้บ่อยอย่างหนึ่ง
ภาวะต่อมหมวกไตทำงานไม่เพียงพออาจมีสาเหตุจากโรคได้หลายโรค เช่น โรคแอ็ดดิสัน และภาวะต่อมหมวกไตเจริญมากเกินแต่กำเนิด หากไม่ได้รับการรักษาผู้ป่วยอาจมีอาการปวดท้องรุนแรง อาเจียน กล้ามเนื้ออ่อนแรงมาก อ่อนเพลีย ซึมเศร้า ความดันเลือดต่ำ น้ำหนักลด ไตวาย พฤติกรรมเปลี่ยนแปลง และอาจช็อกได้ โดยมักเรียกว่าภาวะวิกฤติต่อมหมวกไต (adrenal crisis) ซึ่งมักเกิดเมื่อร่างกายของผู้ป่วยต่อมหมวกไตทำงานไม่เพียงพอต้องเจอกับภาวะเครียด เช่น บาดเจ็บ รับการผ่าตัด ติดเชื้อรุนแรง ซึ่งอาจทำให้เสียชีวิตได้อย่างรวดเร็ว
นอกจากสาเหตุข้างต้นแล้วภาวะนี้ยังอาจเกิดจากการที่ไฮโปทาลามัสหรือต่อมพิทูอิทารีไม่สามารถสร้างฮอร์โมนที่ควบคุมการทำงานของต่อมหมวกไตได้เพียงพอ ภาวะนี้เรียกว่าต่อมหมวกไตทำงานไม่เพียงพอแบบทุติยภูมิ (secondary adrenal insufficiency) ซึ่งอาจเกิดการที่ต่อมพิทูอิทารีสร้าง ACTH ได้ไม่เพียงพอ หรือไฮโปทาลามัสสร้าง CRH ได้ไม่เพียงพอ
น้ำตกแม่ยะ

| น้ำตกแม่ยะ |
| --- | --- |
น้ำตกแม่ยะ ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2565
ที่ตั้ง: อุทยานแห่งชาติดอยอินทนนท์ อำเภอจอมทอง จังหวัดเชียงใหม่
ความสูงทั้งหมด: 260 เมตร
น้ำตกแม่ยะ เป็นน้ำตกที่ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของอุทยานแห่งชาติดอยอินทนนท์ ในอำเภอจอมทอง จังหวัดเชียงใหม่ เป็นน้ำตกขนาดใหญ่และสูงที่สุดในบรรดาน้ำตกในอุทยานฯ เกิดจากลำห้วยแม่ยะ ไหลลดหลั่นลงมาถึง 30 ชั้น รวมความสูงประมาณ 260 เมตร ในช่วงฤดูฝนสายน้ำตกจะแผ่กว้างถึง 100 เมตร รวมความสูงประมาณ 280 เมตร น้ำไหลลงไปรวมกันที่แอ่งน้ำเบื้องล่าง และบางช่วงของหน้าผาเป็นชะง่อนหิน ช่วงท้ายของน้ำตกยังเป็นโรงผลิตกระแสไฟฟ้าจากพลังน้ำด้วย น้ำตกแม่ยะขึ้นชื่อว่าเป็นหนึ่งในน้ำตกที่สวยที่สุดในประเทศไทย
ลักษณะชั้นหินที่สำคัญในแนวนี้ประกอบด้วยหินประเภท หินแกรนิต ลักษณะพืชพรรณเป็นป่าเบญจพรรณ มีพันธ์ไม้สำคัญได้แก่ สัก แดง ประดู่ เป็นต้น สัตว์ป่าที่พบเห็นได้แก่ เลียงผา กวางผา กวาง หมูป่า เป็นต้น บริเวณน้ำตกมีร้านค้าสวัสดิการ ลานจอดรถหินบดรองรับรถได้ประมาณ 50 คัน และห้องน้ำไว้สำหรับบริการนักท่องเที่ยว
น้ำตกแม่สา

| น้ำตกแม่สา |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: อุทยานแห่งชาติดอยสุเทพ-ปุย  ตำบลแม่แรม อำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่
จำนวนสายน้ำตก: 10 ชั้น
สายน้ำต้นทาง: ลำห้วยบ้านกาดสาว
น้ำตกแม่สา บ้างเรียก น้ำตกลำน้ำแม่สาว เป็นน้ำตกในท้องที่อุทยานแห่งชาติดอยสุเทพ-ปุย ในตำบลแม่แรม อำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่ ต้นน้ำเกิดจากลำห้วยบ้านกาดสาว ไหลลงมาตามหุบเขาเมื่อไหลผ่านหมู่บ้านต่าง ๆ ในตำบลแม่ริมและตำบลโป่งแยง ที่เรียกน้ำแม่สาวเพราะเหตุว่าหญิงสาวชอบลงเล่นน้ำอยู่เป็นนิจ ต่อมาเพี้ยนมาเป็น "น้ำแม่สา"
น้ำตกแม่สาเป็นน้ำตกขนาดกลางมีน้ำไหลตลอดปี  มี 10 ชั้น แต่ละชั้นห่างกัน 100–500 เมตร รวมแล้วประมาณ 1,500 เมตร ชั้นที่ 1 ผาลาด ตั้งอยู่ใกล้ ๆ กับลานจอดรถ ต่อด้วยชั้นที่ 2 วังฝาย ชั้นที่ 3 ผาแตก ชั้นที่ 4 วังสามหมื่น ชั้นที่ 5 วังท้าวพรหมมา ชั้นที่ 6 ตาดเหมย ชั้นที่ 7 ตาดพนารมย์ ชั้นที่ 8 ผาเงิบ ชั้นที่ 9 วัดห่าง และชั้นที่ 10 ลานเท
พืชพรรณในบริเวณพื้นที่มีพรรณไม้ในป่าเต็งรัง ได้แก่ เต็ง รัง พะยอม เป็นต้น และพรรณไม้ในป่าเบญจพรรณ ได้แก่ สัก ตะแบก ประดู สมอไทย และไผ่ชนิดต่าง ๆ เป็นต้น
นอร์มัน (แก้ความกำกวม)

นอร์มัน อาจจะหมายถึง
นอร์มัน (Normans) - ชนผู้ตั้งถิ่นฐานยึดครองนอร์ม็องดีในฝรั่งเศสและผู้ได้รับชัยชนะต่อหลายดินแดนโดยเฉพาะอังกฤษ
สถาปัตยกรรมนอร์มัน (Norman architecture) - เป็นสถาปัตยกรรมที่วิวัฒนาการโดยชาวนอร์มันในดินแดนต่างๆ ที่เข้ายึดครองระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 11 และ 12 โดยเฉพาะในอังกฤษ
ราชวงศ์นอร์มัน (Norman dynasty) -
ภาษานอร์มัน (Norman language) - ภาษากลุ่มโรมานซ์ที่ใช้พูดกันในนอร์ม็องดี
การใช้อื่นๆ

ใช้เป็นชื่อคนหรือสถานที่
ที่ปรึกษาบ้านพิษณุโลก

"ที่ปรึกษาบ้านพิษณุโลก" เป็นชื่อคณะที่ปรึกษานายกรัฐมนตรี ในสมัยของพลเอกชาติชาย ชุณหะวัณ แต่งตั้งขึ้นตามคำสั่งนายกรัฐมนตรีที่ 84/2531 และเนื่องจากได้ใช้ "บ้านพิษณุโลก" ที่ปกติเป็นบ้านพักประจำตำแหน่งนายกรัฐมนตรีไทย มาปรับเปลี่ยนเป็นสำนักงานของคณะที่ปรึกษา โดยคณะทำงานส่วนใหญ่ ใช้ห้องชั้นล่างด้านซ้ายเป็นห้องทำงาน และใช้พื้นที่ด้านขวาเป็นห้องรับแขก และประชุมร่วมกับ พล.อ.ชาติชาย ส่วนชั้นบนของบ้านใช้เป็นห้องทำงานของ ดร.สุรเกียรติ์ เสถียรไทย ทำให้เป็นที่มาของชื่อ "ที่ปรึกษาบ้านพิษณุโลก" หรือเรียกย่อๆ ว่า "ที่ปรึกษาบ้านพิษฯ"
องค์ประกอบ

ที่ปรึกษาบ้านพิษณุโลก ประกอบด้วยคณะทำงานหลักดังนี้
พันศักดิ์ วิญญรัตน์ ประธานคณะที่ปรึกษา
หม่อมราชวงศ์สุขุมพันธุ์ บริพัตร ที่ปรึกษาด้านการต่างประเทศ
ณรงค์ชัย อัครเศรณี ที่ปรึกษาด้านเศรษฐกิจ
ชวนชัย อัชนันท์ ที่ปรึกษาด้านเศรษฐกิจ
บวรศักดิ์ อุวรรณโณ ที่ปรึกษาด้านกฎหมาย
สุรเกียรติ์ เสถียรไทย ที่ปรึกษาด้านกฎหมายระหว่างประเทศ
ไกรศักดิ์ ชุณหะวัณ นักวิจัยประจำคณะที่ปรึกษา
เมื่อแต่งตั้งคณะทำงานหลักของคณะที่ปรึกษาพิษณุโลก แล้วได้มีการเชิญนักวิชาการเข้าร่วมเป็นคณะทำงานอีกจำนวนมาก เช่น ชัยอนันต์ สมุทวณิช วิษณุ เครืองาม สังศิต พิริยะรังสรรค์ นิคม จันทรวิทุร โดยมีการแบ่งงานกันทำ เช่น นายไกรศักดิ์ ดูเรื่องสิทธิเสรีภาพประชาชน สิทธิมนุษยชน การเจรจาสันติภาพในกัมพูชากับเขมร 3 ฝ่าย การยกเลิก ปร.42 ดร.บวรศักดิ์ ดูเรื่องระเบียบข้อกฎหมาย การร่างวาระ ครม. และระบบการบริหารงานต่างๆ ของนายกรัฐมนตรี ดร.สุรเกียรติ์ ดูด้านกฎหมายระหว่างประเทศ การเจรจาการค้าและท่าทีต่างๆ ของรัฐบาลในระดับสากล ดร.ชัยอนันต์ ดูเรื่องการปฏิรูปการเมือง ดร.สังศิต และ ดร.นิคม ดูด้านสังคมและแรงงาน เป็นต้น
คณะที่ปรึกษาบ้านพิษณุโลก อยู่เบื้องหลังนโยบายสำคัญของรัฐบาล พล.อ.ชาติชาย คือ "นโยบายเปลี่ยนสนามรบเป็นสนามการค้า"
บทบาทของคณะที่ปรึกษาบ้านพิษณุโลก ต้องยุติลงในเหตุการณ์รัฐประหาร โดยคณะรักษาความสงบเรียบร้อยแห่งชาติ (รสช.) เมื่อปี พ.ศ. 2534 โดย รสช. ได้แจ้งในเหตุผลข้อ 3 จากทั้งหมด 5 ข้อ ว่าคณะที่ปรึกษาฯ ได้ร่วมกับนายกรัฐมนตรี และคณะรัฐมนตรี หลอกลวงประชาชนว่าปกครองด้วยระบอบประชาธิปไตย ทั้งที่เป็นเผด็จการรัฐสภา
อดีตสมาชิกคณะที่ปรึกษาบ้านพิษณุโลกส่วนใหญ่ กลับมามีบทบาททางการเมืองอีกครั้งโดยร่วมคณะทำงาน และคณะที่ปรึกษาของรัฐบาลทักษิณ ชินวัตร อาทิ พันศักดิ์ วิญญรัตน์ ที่ปรึกษานายแพทย์สุรพงษ์ สืบวงศ์ลี อดีตรองนายกรัฐมนตรี และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง และสมาชิกอีกสองที่ยังมีบทบาทคือ ไกรศักดิ์ ชุณหะวัณ อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร สังกัดพรรคประชาธิปัตย์และหม่อมราชวงศ์สุขุมพันธุ์ บริพัตร อดีตผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร
ต่อมาในวันจันทร์ที่ 16 กันยายน 2567 แพทองธาร ชินวัตร นายกรัฐมนตรีได้ลงนามในคำสั่งสำนักนายกรัฐมนตรี ที่ 317/2567 เรื่องแต่งตั้งคณะที่ปรึกษานโยบายของนายกรัฐมนตรี โดยมีพันศักดิ์ เป็นประธานที่ปรึกษา คอยวิเคราะห์ ศึกษาโอกาส พร้อมให้คำปรึกษา และเสนอแนะแนวทางการดำเนินงานด้านนโยบายของรัฐบาล ทำให้บุคคลในแวดวงการเมืองหลายคนมองว่าเป็นการฟื้น ที่ปรึกษาบ้านพิษณุโลก ขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง
ที่พยาบาลกองพัน

ในกองทัพบกสหรัฐและเหล่านาวิกโยธินสหรัฐ ที่พยาบาลกองพันเป็นแผนกการแพทย์ภายในกองร้อยสนับสนุนกองพัน ดังที่เป็นเช่นนั้น ที่พยาบาลกองพันเป็นสถานที่รักษาเจ้าหน้าที่ในทางการแพทย์โดยอยู่ส่วนหน้ามากที่สุด
ในยามสงบ ที่พยาบาลกองพันได้รับการนำโดยเจ้าหน้าที่ปฏิบัติการทางการแพทย์ ได้แก่ ร้อยโทในเหล่าบริการการแพทย์กองทัพบก หรือเรือโทจากเหล่าทหารแพทย์กองทัพเรือ ส่วนยามรบ นายแพทย์ชั้นสัญญาบัตรกับเหล่าทหารแพทย์กองทัพบกอาจเป็นผู้นำของหมวดและปฏิบัติการทางการแพทย์โดยตรง อย่างไรก็ตาม ในกองทัพบก เจ้าหน้าที่บริการทางการแพทย์ยังคงควบคุมการฝึกอบรม, การวางแผน และการบริหารของหมวด ในขณะที่แพทย์ผู้รับผิดชอบดูแลการรักษาพยาบาล ภารกิจหลักของที่พยาบาลกองพันคือการรวบรวมผู้ป่วยและบาดเจ็บจากกองพันและรักษาสภาพของผู้ป่วยให้คงที่
ที่พยาบาลกองพันเป็นของ และเป็นส่วนเสริมกำลังรบของหน่วยที่สนับสนุน มันอาจถูกแบ่งออกเป็นสองหน่วยทำงานได้นานถึง 24 ชั่วโมง ที่พยาบาลหลักประกอบด้วยแพทย์และสามแพทย์สนามซิกตีเอตวิสกี หรือเสนารักษ์ 8404 และที่พยาบาลส่วนหน้าประกอบด้วยผู้ช่วยแพทย์และอีกสามซิกตีเอตวิสกี้หรือเสนารักษ์ สิ่งนี้อนุญาตให้ส่วนสนับสนุนมากกว่าหนึ่งหน่วยหรือการดูแลในฐานะหน่วยหน้าเดินหรือถอนกำลัง
ตามอนุสัญญาเจนีวา สิ่งอำนวยความสะดวกทางการแพทย์ในทางทหาร, อุปกรณ์ และบุคลากร เป็นคนในกองทัพที่ไม่ร่วมทำการรบและอาจไม่ถูกโจมตีตราบใดที่ยังคงอยู่ในบทบาทที่ไม่ใช่ผู้ทำการรบ โดยบุคลากรทางการแพทย์ได้รับอนุญาตให้ใช้อาวุธเพื่อวัตถุประสงค์ในการป้องกันตนเองและผู้ป่วย
ผู้บังคับหมวดเสนารักษ์กองพันกองทัพบก

ผู้บังคับหมวดเสนารักษ์กองพันเป็นหัวหน้าเจ้าหน้าที่แพทย์ของกองพันทหารในกองทัพบกหรือนาวิกโยธิน แม้จะมีชื่อ แต่ผู้บังคับหมวดเสนารักษ์กองพันส่วนใหญ่เป็นแพทย์ปฐมภูมิ เช่น เวชศาสตร์ฉุกเฉิน, เวชศาสตร์ครอบครัว, กุมารเวชศาสตร์ หรืออายุรศาสตร์ หรือเจ้าหน้าที่ทางการแพทย์ทั่วไป และไม่ใช่ศัลยแพทย์อย่างที่เข้าใจกันโดยทั่วไปที่ทำการผ่าตัดแบบรุกล้ำ คำว่า เซอเจิน (surgeon) มาจากต้นกำเนิดในอังกฤษโดยกองทัพสหรัฐ ซึ่งทหารอังกฤษมักจะอธิบายแพทย์ประจำหน่วยแนวหน้าว่าเป็น "เซอเจิน"
ในขณะที่กรมกองทัพเรือยังคงใช้เจ้าหน้าที่การแพทย์ทั่วไป (GMO) เป็นเจ้าหน้าที่ที่พยาบาลกองพันหลายแห่ง กองทัพบกได้ดำเนินการเพื่อขจัดเจ้าหน้าที่การแพทย์ทั่วไปและเติมเต็มที่พยาบาลกองพันด้วย "แพทย์ที่ได้รับการฝึกด้านแพทย์ประจำบ้าน" โดยเจ้าหน้าที่การแพทย์ทั่วไปคือแพทย์ที่สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนแพทย์และ "ฝึกงาน" หนึ่งปี ซึ่งช่วยให้พวกเขาได้รับใบประกอบวิชาชีพแพทย์อิสระในสหรัฐ ทั้งนี้ เจ้าหน้าที่การแพทย์ทั่วไปมีความรู้และประสบการณ์ทางการแพทย์ที่จำกัด ศัลยแพทย์ประจำกองพันเป็นเจ้าหน้าที่พิเศษที่ให้คำปรึกษาแก่ผู้บังคับกองพันในเรื่องที่เกี่ยวข้องกับสุขภาพของกองพัน โดยมีหน้าที่หลัก ได้แก่ ความรับผิดชอบในการจัดการที่พยาบาลกองพัน (BAS), การดูแลทางการแพทย์ของผู้ช่วยแพทย์กองพัน (PA), การโทรลาป่วยของสมาชิกกองพัน และดูแลการวางแผนทางการแพทย์สำหรับการกรีฑาพล ซึ่งผู้บังคับหมวดเสนารักษ์กองพันมียศร้อยเอก (O-3), พันตรี (O-4) ในกองทัพบกสหรัฐ หรือยศเรือเอก (O-3) หรีอนาวาตรี (O-4) ในกองทัพเรือ
ในยามสงบ กองพันทหารบกจำนวนจำกัดมีแพทย์หรือผู้บังคับหมวดเสนารักษ์กองพัน ส่วนยกเว้นคือการบิน, การปฏิบัติการพิเศษ และกองพันสนับสนุนสไตรเกอร์ ซึ่งมีผู้บังคับหมวดเสนารักษ์กองพันอยู่เป็นประจำ นอกจากนี้ กองพันกลยุทธ์ของกองทัพบกสหรัฐในประเทศเกาหลีใต้ยังคงมีผู้บังคับหมวดเสนารักษ์กองพันไว้อย่างครบถ้วน เนื่องจากแพทย์มักขาดแคลนและต้องจ้างแพง กองพันส่วนใหญ่จึงมีผู้ช่วยแพทย์ที่ทำหน้าที่ "แพทย์ปฐมภูมิ" สำหรับสมาชิกของกองพัน หากกองพันเป็น "แพทย์ที่ได้รับอำนาจ" ในระหว่างการวางกำลัง จะใช้ระบบเติมเต็มมืออาชีพ (PROFIS) เพื่อดึงแพทย์ทหารออกจากโรงพยาบาลทหารไปปรับใช้ร่วมกับกองพันและทำหน้าที่ในฐานะผู้บังคับหมวดเสนารักษ์กองพัน แพทย์ประจำสถานบำบัดทางการแพทย์ (TDA/ MTF) มักจะสวมเครื่องแบบ แต่พวกเขาทำงานเหมือนกับแพทย์พลเรือนทุกประการ ซึ่งแพทย์ประจำสถานบำบัดให้ความช่วยเหลือผู้อยู่ภายใต้การอุปถัมภ์ทหาร, ผู้ป่วยประจำ และผู้เปลดกษียณ ทั้งนี้ ในยามสงบระบบเติมเต็มมืออาชีพจะอยู่เข้าที่ แต่ไม่ค่อยได้ใช้
นับตั้งแต่เริ่มปฏิบัติการเสรีภาพอิรัก และปฏิบัติการเสรีภาพยั่งยืน (ประเทศอัฟกานิสถาน) ระบบเติมเต็มมืออาชีพได้ได้รับการนำมาใช้เป็นประจำ แพทย์คือ "มืออาชีพที่เติมเต็ม" หรือดึงมาจากสถานบำบัดทางการแพทย์ในระบบการเสี่ยงโชคประเภทหนึ่งที่พิจารณาถึงจำนวนการใช้งานที่แพทย์ได้รับ, ความเชี่ยวชาญพิเศษ และระยะเวลาของการกำหนดระบบเติมเต็มมืออาชีพ เนื่องจากแพทย์ส่วนใหญ่ที่ได้รับเลือกให้เป็นผู้บังคับหมวดเสนารักษ์กองพันระบบเติมเต็มมืออาชีพอยู่ในสาขาระบบบริการปฐมภูมิ กองทัพบกจึงมีช่วงเวลาที่ยากลำบากในการรักษาหรือสรรหาแพทย์ที่มีความเชี่ยวชาญพิเศษเหล่านั้น
นักบุญลอว์เรนซ์รับของมีค่าจากพระสันตะปาปา

| นักบุญลอว์เรนซ์รับของมีค่าจาก พระสันตะปาปา |
| --- | --- |

ศิลปิน: ฟราอันเจลิโค
ปี: ค.ศ. 1447 - ค.ศ. 1450
ประเภท: จิตรกรรมฝาผนัง
สถานที่: ชาเปลนิคโคลิเน, พิพิธภัณฑ์วาติกัน, โรม
นักบุญลอว์เรนซ์รับของมีค่าจากพระสันตะปาปา (ภาษาอังกฤษ: St. Lawrence Receiving the Treasures of the Church) เป็นจิตรกรรมฝาผนังที่เขียนโดยฟราอันเจลิโคผู้เป็นจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลี  “นักบุญลอว์เรนซ์รับของมีค่าจากพระสันตะปาปา” เป็นงานที่เขียนระหว่างปี ค.ศ. 1447 ถึงปี ค.ศ. 1450 ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่ชาเปลนิคโคลิเนที่พิพิธภัณฑ์วาติกันในกรุงโรมในประเทศอิตาลี
ดูเพิ่ม

ฟราอันเจลิโค
จิตรกรรมฝาผนัง
นักบุญลอว์เรนซ์
| ด ค กฟราอันเจลิโค |
| --- | --- |
 ชะลอร่างจากกางเขน (1432-1434)  จิตรกรรมฝาผนังในชาเปลนิคโคลิเน (1447–1449)  การสวดมนต์ของนักบุญสตีเฟน (ราว 1447-1450) นักบุญลอว์เรนซ์รับของมีค่าจากพระสันตะปาปา (ราว 1447-1450) การตัดสินครั้งสุดท้าย  (1425-1430) 
| ด ค กจิตรกรรมในศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ทั่วไป:  ปรัชญาศิลปะ  จิตรกรรมแบ่งตามสมัย  จิตรกรรมแบ่งตามประเภท  จิตรกรรมแบ่งตามหัวเรื่อง  จิตรกรรมแบ่งตามคริสต์ทศวรรษ  งานสะสมของพิพิธภัณฑ์ต่าง ๆ 
ประเภท:  จิตรกรรมฝาผนัง  จิตรกรรมแผง  บานพับภาพ  จิตรกรรมสีน้ำมัน  จิตรกรรมภูมิทัศน์  ฉากแท่นบูชา  หนังสือวิจิตร  ภาพนิ่ง 
หัวเรื่อง:  คริสต์ศาสนา  พระคัมภีร์  นักบุญ  ประวัติศาสตร์  ตำนานเทพ  อุปมานิทัศน์  ชีวิตประจำวัน  ภาพเหมือน  ภาพเหมือนตนเอง  ภูมิทัศน์  ภาพเหมือนตนเอง  จิตรกรรมจากวรรณกรรม  ความตาย 
สมัย:  คริสเตียนเริ่มแรก  กอทิก  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  เนเธอร์แลนด์เริ่มแรก  ยุคทองของเนเธอร์แลนด์  บารอก  จริตนิยม  สถาบัน  ลัทธิคลาสสิกใหม่  แบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  สมัยใหม่ 
คริสต์ทศวรรษ:  1390  1400  1410  1420  1430  1440  1450  1460  1470  1480  1490  1500  1510  1520  1530  1540  1550  1560  1570  1580  1590  1600  1610  1620  1630  1640  1650  1660  1670  1680  1690  1700  1710  1720  1730  1740  1750  1760  1770  1780  1790  1800  1810  1820  1830  1840  1850  1860  1870  1880  1890  1900  1910  1920  1930  1940  1950  1960  1970  1980  1990  2000  2010  2020 
 จิตรกรที่มีบทความเกี่ยวกับภาพเขียน  จิตรกรที่มีรายชื่อศิลปะ  จิตรกรแบ่งตามสมัย  จิตรกรแบ่งตามคริสต์ศตวรรษ  จิตรกรแบ่งตามประเภท  จิตรกรแบ่งตามสัญชาติ งานประติมากรรม  งานศิลปกรรม
ซุน เฟิ่น

จางอานโหว (เสียพระชนม์ ค.ศ. 270)
ซุน เฟิ่น (จีน: 孫奮; พินอิน: Sūn Fèn; ก่อน ค.ศ. 235 - 270) ชื่อรอง จื่อหยาง (จีน: 子揚; พินอิน: Zǐyáng) เป็นเจ้าชายของรัฐง่อก๊กในยุคสามก๊กของจีน เป็นพระโอรสองค์ที่ 5 ของซุนกวนจักรพรรดิผู้ก่อตั้งรัฐง่อก๊ก
ประวัติ

ซุน เฟิ่นเป็นบุตรชายคนที่ 5 ของซุนกวนขุนศึกในช่วงปลายยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออกและขึ้นเป็นจักพรรดิผู้ก่อตั้งรัฐง่อก๊กในยุคสามก๊ก มารดาของซุน เฟิ่นคือจ้งจี (仲姬) สนมของซุนกวน ในช่วงปลายเดือนมกราคมหรือกุมภาพันธ์ ค.ศ. 252 ซุน เฟิ่นได้รับฐานันดรศักดิ์เป็น "อ๋องแห่งเจ๋" (齊王 ฉีหวาง) และได้ประทับอยู่ในบู๊เฉียง (武昌 อู่ชาง; ปัจจุบันคือนครเอ้อโจว มณฑลหูเป่ย์)
ดูเพิ่ม

พงศาวลีง่อก๊ก
รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
บรรณานุกรม

ตันซิ่ว (ศตวรรษที่ 3). จดหมายเหตุสามก๊ก (ซานกั๋วจื้อ).
เผย์ ซงจือ (ศตวรรษที่ 5). อรรถาธิบายจดหมายเหตุสามก๊ก (ซานกั๋วจื้อจู้).
| ด ค กบุคคลสำคัญในง่อก๊ก |
| --- | --- |
จักรพรรดิ:  ซุนกวน  ซุนเหลียง  ซุนฮิว  ซุนโฮ (ซุน เฮ่า) 
จักรพรรดินีและพระสนม:  เซี่ยฟูเหริน  ซีฮูหยิน  พัวฮูหยิน  ปู้ เลี่ยนชือ  ฮองฮูหยิน  จักรพรรดินีจิ้งหฺวาย  เฉฺวียน ฮุ่ยเจี่ย  จักรพรรดินีจู  จักรพรรดินีเหอ พระพันปีหลวง  เถิง ฟานหลาน 
เชื้อพระวงศ์:  ซุนเต๋ง  ซุน ลฺวี่  ซุนโฮ (ซุน เหอ)  ซุน ป้า  ซุน เฟิ่น  กิมก๋งจู๋ (ซุน หลู่ปาน)  ซุน หลู่-ยฺวี่  ซุนหวน  ซุนเสียว 
ผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน:  ซุน เช่า  โกะหยง  ลกซุน  เปาจิด  จู จฺวี้  ซุนจุ๋น  ซุนหลิม (ซุน เชิน)  เอียงเหียง  ลู่ ข่าย  บั้นเฮ็ก  เตี๋ยวเค้า 
ขุนนางฝ่ายพลเรือน:  งอซัน  งำเต๊ก  งิมหุน  งีห้วน  จวนกี๋  จี้ เยี่ยน  ซีหอง  ตังเตียว  เตียวเจียว  เตียวอุ๋น  เทียเป๋ง  เบ้งจ๋อง  พัวโยย  เหยียมจุ้น  ฮวนฮี 
ขุนนางฝ่ายทหาร:  งุยเปียว  จวนจ๋อง  จวนตวน  จวนเต๊ก  จวนเสียง  จิวท่าย  จิวหอง  จูกัดกิ๋น  จูกัดเก๊ก  จูกัดเจ้ง  จูตี  จูหวน  จูเหียน  ชีซก  ชีเซ่ง  ชีฮู  ซงเขียม  ซุน ก้าน  ซุน ข่าย  ซุน จฺวี้  ซุนหลิม (ซุน ซิน)  ซุน เอิน  ต๋องจู  เตงอิ๋น  เตงฮอง  เตียวปอ  เตียวหิว  เตียวเอียด  เทียเภา  บิฮอง  บุนขิม  บุนเอ๋ง  บุนเฮา  พัวเจี้ยง  ลกข้อง  ลิกี๋  ลิต้าย  ลิห้อม  เล่งทอง (ลั่ว ถ่ง)  เล่งทอง (หลิง ถ่ง)  เล่าเบา  เล่าเลียก  เล่าเสง  อองตุ๋น  อีจ้วน  ฮั่นจ๋ง  ฮันต๋ง  เฮ่อ ฉี 
อื่น ๆ:  เก๋อ เสฺวียน  เฉา ปู้ซิ่ง
นาโตริ

นาโตริ (ญี่ปุ่น: 名取市; โรมาจิ: Natori-shi) เป็นนครในจังหวัดมิยางิ ประเทศญี่ปุ่น จัดตั้งขึ้นเป็นเมืองเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1955 โดยการควบรวมเมืองและหมู่บ้านใกล้เคียง ต่อมาได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นนครนาโตริ เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1958
ปัจจุบันมีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 100.07 ตารางกิโลเมตร มีประชากร ณ วันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 2023 จำนวน 78,790 คน
บริเวณชายฝั่งทิศตะวันออกของเมืองนาโตริเป็นที่ตั้งของท่าอากาศยานเซ็นไดซึ่งได้รับความเสียหายจากคลื่นสึนามิพัดเข้าใส่ในเหตุการณ์แผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิในโทโฮกุ ค.ศ. 2011 เมื่อวันที่ 11 มีนาคม