stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
นักข่าวไร้พรมแดน
ประวัติ

นักข่าวไร้พรมแดนก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2528 โดยรอแบร์ เมนาร์ (Robert Ménard), เรมี ลูรี (Rémy Loury), ฌัก มอเลนา (Jacques Molénat) และเอมีเลียง ฌูว์บีโน (Émilien Jubineau) ในเมืองมงเปอลีเย ประเทศฝรั่งเศส สำนักงานใหญ่ตั้งอยู่บนท้องถิ่นการปกครองที่ 2 ของกรุงปารีส RWB ยังมีสำนักกงานในเมืองเบอร์ลิน บรัสเซลล์ โรม สต็อกโฮล์ม ตูนิส เวียนนา และวอชิงตัน ดี.ซี. โดยสำนักงานแรกในเอเชียตั้งอยู่ที่เมืองไทเป ประเทศไต้หวัน เปิดอย่างเป็นทางการเมื่อเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2560 RWB จัดอันดับประเทศไต้หวันว่ามีมีเสรีภาพสื่ออันดับต้น ๆ ติดต่อกันเป็นเวลาห้าปีตั้งแต่ พ.ศ. 2556 และอยู่ในอันดับที่ 45 ใน พ.ศ. 2560
แต่เดิมองค์การทำงานเพื่อสนับสนุนสื่อทางเลือก (alternative media) แต่เกิดการขัดแย้งระหว่างผู้ก่อตั้งจนสุดท้ายเหลือเพียงเมนาร์เท่านั้น เขาเปลี่ยนทิศทางขององค์การให้มุ่งสนับสนุนเสรีภาพสื่อ นักข่าวไร้พรมแดนกล่าวว่าได้รับแรงบันดาลใจจากมาตรา 19 ของปฏิญญาสากลว่าด้วยสิทธิมนุษยชน พ.ศ. 2491 (ค.ศ. 1948) ซึ่งกล่าวว่าทุกคนมี "สิทธิทางเสรีภาพในการออกความคิดเห็นและในการแสดงออก" และมีสิทธิ "ค้นหา ได้รับ และบอกเล่า" ข้อมูลและความคิด "ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน"
เมนาร์เป็นเลขาธิการคนแรกของ RWB ต่อมา Jean-François Julliard รับหน้าที่นี้ใน พ.ศ. 2541 Christophe Deloire รับช่วงต่อ Julliard ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2555 เมื่อรับตำแหน่งผู้อำนวยการใหญ่
การกระทำโดยตรงของนักข่าวไร้พรมแดน ได้แก่ การอุทธรณ์ต่อเจ้าหน้าที่รัฐผ่านจดหมาย การร้องทุกข์ หรือการทำข่าว RWB รวบรวทข้อมูลและจัดการตรวจสอบเสรีภาพสื่อในแต่ละภูมิภาค (ยุโรป, เอเชียแปซิฟิก, ตะวันออกกลาง, แอฟริกาเหนือ และอเมริกา) หรือหัวข้อ ผ่านเครือข่ายประกอบด้วยกว่า 150 ตัวแทนทั่วโลก หากมีความจำเป็น องค์การจะส่งทีมเข้าประเมินสภาพแวดล้อมการทำงานสำหรับนักข่าวในประเทศเฉพาะ โดยเผยแพร่รายงานประจำปีและดัชนีด้านเสรีภาพของสื่อ (Press Freedom Index) ของแต่ละประเทศ องค์การยังริเริ่มการรณรงค์โฆษณาด้วยความช่วยเหลือจากบริษัทโฆษณาเพื่อเพิ่มความตระหนักเกี่ยวกับการคุกคามต่อเสรีภาพสื่อและเสรีภาพข้อมูลข่าวสาร เพื่อบ่อนทำลายภาพลักษณ์ของประเทศที่ถูกเรียกว่าเป็นศัตรูของเสรีภาพการแสดงออก และเพื่อขัดขวางการสนับสนุนทางการเมืองโดยนานาประเทศต่อรัฐบาลที่โจมตีแทนที่จะป้องกันเสรีภาพข้อมูลข่าวสาร
RWB ยังจัดหาการช่วยเหลือสำหรับนักข่าวและสื่อผู้ที่ตกอยู่ในอันตรายหรือประสบความยากลำบากในการยังชีพ โดยการให้เงินเพื่อสนับสนุนนักข่าวที่อยู่ระหว่างลี้ภัยหรือที่ถูกจำคุกและครอบครัวของพวกเขารวมถึงครอบครัวของนักข่าวที่เสียชีวิต เพื่อทำให้นักข่าวสามารถหนีออกจากประเทศของตนได้หากตกอยู่ในอันตราย เพื่อซ่อมแซมผลกระทบของการทำลายช่องทางสื่อ เพื่อครอบคลุมค่าธรรมเนียมทางกฎหมายของนักข่าวที่ถูกดำเนินคดีจากการเขียนหรือค่ารักษาพยาบาลสำหรับผู้ที่ถูกโจมตี และบางทีอาจจัดหาเสื้อเกราะกันกระสุนให้นักข่าวใช้
ประวัติ > พันธมิตร

นักข่าวไร้พรมแดนเป็นคณะกรรมการก่อตั้งของการแลกเปลี่ยนเสรีภาพการแสดงออกนานาชาติ (International Freedom of Expression Exchange, IFEX) ซึ่งเป็นเครือค่ายเสมือนขององค์การนอกภาครัฐที่เฝ้าดูการละเมิดสิทธิการแสดงออกอย่างเสรีทั่วโลกและปกป้องนักข่าว นักเขียน และผู้อื่นที่ถูกดำเนินคดีขณะใช้สิทธิเสรีภาพการแสดงออกของตน
RWB อยู่ในกว่า 150 ประเทศผ่านตัวแทนท้องถิ่นที่ทำหน้าที่ถ่ายทอดข้อมูลข่าวสารและผ่านการร่วมมืออย่างใกล้ชิดกับคนท้องที่และกลุ่มเสรีภาพสื่อในภูมิภาค รวมถึง:
| ประเทศ | องค์การ |
| --- | --- |
บังกลาเทศ: Bangladesh Centre for Development, Journalism and Communication (BCDJC)
เบลารุส: Belarusian Association of Journalists (BAJ)
พม่า: Burma Media Association (BMA)
โคลอมเบีย: Ceso-FIP (Solidarity Centre-International Federation of Journalists)
โคลอมเบีย: Colombian Federation of Journalists (FECOLPER)
สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก: Journalist In Danger (JED)
เอริเทรีย: Association of Eritrean Journalists in Exile
ฮอนดูรัส: Committee for Free Expression (C-Libre)
อิรัก: Journalistic Freedom Observatory (JFO)
คาซักสถาน: Journalists in Danger
เม็กซิโก: Centre for Journalism and Public Ethics (CEPET)
ปากีสถาน: Tribal Union of Journalists (TUJ)
โรมาเนีย: Media Monitoring Agency
รัสเซีย: Glasnost Defence Foundation (GDF)
โซมาเลีย: National Union of Somali Journalists (NUSOJ)
ศรีลังกา: Journalists for Democracy in Sri Lanka (JDS)
ไทย: เครือข่ายพลเมืองเน็ต (Thai Netizen Network, TNN)
ซิมบับเว: Zimbabwe Journalists for Human Rights (ZJHR)
ประวัติ > รางวัลที่ได้รับ

RWB ได้รับรางวัลต่าง ๆ รวมถึง:
พ.ศ. 2557 (ค.ศ. 2014): 2014 DemokratiePreis แห่งเมืองบอนน์
พ.ศ. 2556 (ค.ศ. 2013): ได้รับรางวัล "Freedom of Speech Award" จาก International Association of Press Clubs ในวาร์ซอ
พ.ศ. 2555 (ค.ศ. 2012): ได้รับรางวัล "Club Internacional de Prensa" ในมาดริด
พ.ศ. 2552 (ค.ศ. 2009): ได้รับรางวัล "Roland Berger Human Dignity Award" ร่วมกับทนายความชาวอิหร่านเจ้าของรางวัลโนเบลสาขาเสรีภาพ Shirin Ebadi
พ.ศ. 2552 (ค.ศ. 2009): ได้รับ "Médaille Charlemagne" สำหรับสื่อทวีปยุโรป
พ.ศ. 2551 (ค.ศ. 2008): ได้รับรางวัล "Kahlil Gibran Award for Institutional Excellence" จาก Arab American Institute Foundation
พ.ศ. 2550 (ค.ศ. 2007): ได้รับรางวัล "Asia Democracy and Human Rights Award" จาก Taiwan Foundation for Democracy และรางวัล "Dawit Isaak Prize" จาก Swedish Publicists' Association.
พ.ศ. 2549 (ค.ศ. 2006): ได้รับรางวัล International Emmy Award จาก International Academy of Television Arts and Sciences
พ.ศ. 2548 (ค.ศ. 2005): ได้รับรางวัล Sakharov Prize จากรัฐสภายุโรปสำหรับ "Freedom of Thought" ร่วมกับทนายความสิทธิมนุษย์ชนชาวไนจีเรีย Hauwa Ibrahim และการเคลื่อนไหว Ladies in White ในประเทศคิวบา
พ.ศ. 2540 (ค.ศ. 1997): ได้รับรางวัล "Journalism and Democracy Prize" จากสมัชชารัฐสภาของ Organization for Security and Co-operation in Europe (OSCE).
พ.ศ. 2535 (ค.ศ. 1992): ได้รับรางวัล "Lorenzo Natali Prize" จากคณะกรรมาธิการยุโรปสำหรับการปกป้องสิทธิมนุษย์ชนและประชาธิปไตย
สิ่งพิมพ์

นักข่าวไร้พรมแดนแผยแพร่ข่าวแจก รายงานข้อเท็จจริง และวารสาร และยังเผยแพร่รายงานภารกิจในการพัฒนาประเทศใดประเทศ ภูมิภาค หรือหัวข้อใดหัวข้อหนึ่งเป็นช่วง ๆ ช่วงเดือนธันวาคมในแต่ละปี องค์การเผยแพร่ภาพรวมประจำปีของเหตุการณ์เกี่ยวกับเสรีภาพข้อมูลข่าวสารและความปลอดภัยของนักข่าว เว็บไซต์หลัก (www.rsf.org เก็บถาวร 2016-03-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน) เข้าถึงได้ในหกภาษา (ภาษาฝรั่งเศส, ภาษาอังกฤษ, ภาษาสเปน, ภาษาอาหรับ, ภาษาจีน, และภาษาเปอร์เซีย)
สิ่งพิมพ์ > ดัชนีด้านเสรีภาพของสื่อ

RWB รวบรวมและเผยแพร่อันดับประจำปีของแต่ละประเทศบนฐานของการประเมินโดยองค์การเกี่ยวกับบันทึกทางเสรีภาพสื่อ ประเทศเล็ก ๆ เช่น ประเทศอันดอร์ราไม่รวมอยู่ในรายงานนี้
รายงานตั้งอยู่บนฐานของแบบสอบถามที่ถูกส่งไปยังองค์การพันธมิตรของนักข่าวไร้พรมแดน (กลุ่มเสรีภาพการแสดงออกจำนวน 14 กลุ่มในห้าทวีป) และทั้ง 130 ตัวแทนทั่วโลก รวมถึงนักข่าว นักวิจัย นักกฎหมาย และนักเคลื่อนไหวทางสิทธิมนุษยชน
แบบสำรวจถามคำถามเกี่ยวกับการโจมตีโดยตรงต่อนักข่าวและสื่อรวมทั้งแหล่งความกดดันต่อเสรีภาพสื่อโดยอ้อม RWB ตั้งใจบันทึกว่าดัชนีนี้คำนึงถึงเสรีภาพทางสื่อเท่านั้น และไม่ได้วัดคุณภาพของข่าว เนื่องจากธรรมชาติของวิธีการสำรวมที่ตั้งบนฐานของแนวคิดของแต่ละคน อันดับของแต่ละประเทศอาจแตกต่างกันอย่างมากในแต่ละปี
สิ่งพิมพ์ > ตัวชี้วัดเสรีภาพสื่อ

RWB เผยแพร่ "ตัวชี้วัดเสรีภาพสื่อ" บนเว็บไซต์อย่างเป็นทางการ แสดงถึงจำนวนของนักข่าว ผู้ช่วยเกี่ยวกับสื่อ พลเมืองเน็ต และนักข่าวพลเมืองที่เสียชีวิตหรือถูกจำคุกในแต่ละปี
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|   | เสียชีวิต | เสียชีวิต | เสียชีวิต | ถูกจำคุก | ถูกจำคุก |
| ปี | นักข่าว | ผู้ช่วยเกี่ยวกับสื่อ | พลเมืองเน็ต | นักข่าว + ผู้ช่วยเกี่ยวกับสื่อ | พลเมืองเน็ต |
| พ.ศ. 2560  | 52 | 8 | 7 | 211 | 161 |
| พ.ศ. 2559  | 61 | 8 | 9 | 182 | 149 |
| พ.ศ. 2558  | 81 | 6 | 19 | 169 | 163 |
| พ.ศ. 2557  | 66 | 11 | 19 | 178 | 178 |
| พ.ศ. 2556  | 71 | 6 | 39 | 826 | 127 |
| พ.ศ. 2555 | 87 | 7 | 49 | 879 | 144 |
| พ.ศ. 2554  | 67 | 2 | 4 | 1044 | 199 |
| พ.ศ. 2553  | 58 | 1 | 0 | 535 | 152 |
| พ.ศ. 2552  | 75 | 1 | 0 | 573 | 151 |
| พ.ศ. 2551  | 60 | 1 | 0 | 673 | 59 |
| พ.ศ. 2550  | 88 | 22 | 0 |  |  |
| พ.ศ. 2549  | 85 | 32 | 0 |  |  |
| พ.ศ. 2548  | 64 | 5 | 0 |  |  |
| พ.ศ. 2547  | 63 | 16 | 0 |  |  |
| พ.ศ. 2546  | 43 | 3 | 0 |  |  |
| พ.ศ. 2545  | 25 | 4 | 0 |  |  |
สิ่งพิมพ์ > คู่มือสำหรับนักข่าวและผู้เขียนบล็อก

RWB ได้ตีพิมพ์คู่มือเพื่อให้ความช่วยเหลือแก่นักข่าวและผู้เขียนบล็อก และเพื่อเพิ่มตวามตระหนัก ตัวอย่างเช่น:
คู่มือสำหรับนักข่าวที่ถูกบังคับให้หนีเพื่อลี้ภัย (มิถุนายน 2555)
คู่มือสำหรับผู้เขียนบล็อกและผู้คัดค้านทางไซเบอร์  (กันยายน พ.ศ. 2548, อัปเดตเมื่อมีนาคม 2551)
คู่มือสำหรับนักข่าว (เมษายน 2550, อัปเดตเมื่อกุมภาพันธ์ 2556)
คู่มือสำหรับนักข่าวระหว่างการเลือกตั้ง (กรกฎาคม 2555)
คู่มือความปลอดภัยสำหรับนักข่าว (ธันวาคม 2558)
สิ่งพิมพ์ > รายชื่อศัตรูของอินเทอร์เน็ตและประเทศที่อยู่ภายใต้การสอดแนม

RWB อัปเดตรายชื่อศัตรูของอินเทอร์เน็ตและประเทศที่อยู่ภายใต้การสอดแนม ในวันต่อต้านการตรวจพิจารณาไซเบอร์โลก (World Day Against Cyber Censorship)
ใน พ.ศ. 2549 องค์กรนักข่าวไร้พรมแดน (Reporters sans frontières, RSF) องค์การไม่แสวงหาผลกำไรเอกชนนานาชาติ ซึ่งมีฐานดำเนินงานอยู่ที่ปารีส และสนับสนุนเสรีภาพสื่อ เริ่มเผยแพร่รายชื่อ "ศัตรูของอินเทอร์เน็ต" องค์กรจัดให้ประเทศอยู่ในกลุ่มนี้เพราะว่า "ประเทศเหล่านี้ไม่เพียงแต่สามารถเซ็นเซอร์ข่าวสารและข้อมูลออนไลน์เท่านั้น แต่ยังสามารถปิดกันผู้ใช้อินเทอร์เน็ตอย่างเป็นระบบ" ใน พ.ศ. 2550 รายชื่อที่สองซึ่งมีประเทศที่อยู่ "ภายใต้การสอดแนม (Under Surveillance)" (แต่เดิมเรียกว่าภายใต้การเฝ้าดู หรือ Under Watch) ถูกเพิ่มเข้ามา
| --- | --- |
 ศัตรูของอินเทอร์เน็ตในปัจจุบัน:  บาห์เรน: พ.ศ. 2555 – ปัจจุบัน   เบลารุส: พ.ศ. 2549 – 2551, พ.ศ. 2555 – ปัจจุบัน   จีน: พ.ศ. 2551 – ปัจจุบัน   คิวบา: พ.ศ. 2549 – ปัจจุบัน   เอธิโอเปีย: พ.ศ. 2557 – ปัจจุบัน   อินเดีย: พ.ศ. 2557 – ปัจจุบัน   อิหร่าน: พ.ศ. 2549 – ปัจจุบัน   เกาหลีเหนือ: พ.ศ. 2549 – ปัจจุบัน   ปากีสถาน: พ.ศ. 2557 – ปัจจุบัน   รัสเซีย: พ.ศ. 2557 – ปัจจุบัน   ซาอุดีอาระเบีย: พ.ศ. 2549 – ปัจจุบัน   ซูดาน: พ.ศ. 2557 – ปัจจุบัน   ซีเรีย: พ.ศ. 2549 – ปัจจุบัน   เติร์กเมนิสถาน: พ.ศ. 2549 – ปัจจุบัน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์: พ.ศ. 2557 – ปัจจุบัน   สหราชอาณาจักร: พ.ศ. 2557 – ปัจจุบัน   สหรัฐ: พ.ศ. 2557 – ปัจจุบัน   อุซเบกิสถาน: พ.ศ. 2549 – ปัจจุบัน   เวียดนาม: พ.ศ. 2549 – ปัจจุบัน อดีตศัตรูของอินเทอร์เน็ต:  อียิปต์: พ.ศ. 2549 – 2553   พม่า: พ.ศ. 2549 – 2556   ตูนิเซีย: พ.ศ. 2549 –2554   :  ประเทศที่อยู่ภายใต้การสอดแนม:  ออสเตรเลีย: พ.ศ. 2552 – ปัจจุบัน   อียิปต์: พ.ศ. 2554 – ปัจจุบัน   เอริเทรีย: พ.ศ. 2551 –2552, พ.ศ. 2554 – ปัจจุบัน   ฝรั่งเศส: พ.ศ. 2554 – ปัจจุบัน   คาซัคสถาน: พ.ศ. 2551 – ปัจจุบัน   มาเลเซีย: พ.ศ. 2551 – 2552, พ.ศ. 2554 – ปัจจุบัน   เกาหลีใต้: พ.ศ. 2552 – ปัจจุบัน   ศรีลังกา: พ.ศ. 2551 –2552 , พ.ศ. 2554 – ปัจจุบัน   ไทย: พ.ศ. 2551 – ปัจจุบัน   ตูนิเซีย: พ.ศ. 2554 – ปัจจุบัน   ตุรกี: พ.ศ. 2553 – ปัจจุบัน อดีตประเทศที่อยู่ภายใต้การสอดแนม:  บาห์เรน: พ.ศ. 2551 – 2552 และ พ.ศ. 2554   เบลารุส: พ.ศ. 2552 – 2554   อินเดีย: พ.ศ. 2552 – 2556   จอร์แดน: พ.ศ. 2551   ลิเบีย: พ.ศ. 2551 และ พ.ศ. 2554   รัสเซีย: พ.ศ. 2553 – 2557   ทาจิกิสถาน: พ.ศ. 2552   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์: พ.ศ. 2552 – พ.ศ. 2556   เวเนซุเอลา: พ.ศ. 2554   เยเมน: พ.ศ. 2551 – 2552  
ตอนที่รายชื่อ "ศัตรูของอินเทอร์เน็ต" ถูกเผยแพร่เป็นครั้งแรกในปี 2549 มีทั้งหมด 13 ประเทศที่อยู่ในรายชื่อ จาก 2549 ถึง 2555 จำนวนประเทศลดลงเหลือ 10 ประเทศและเพิ่มไปเป็น 12 ประเทศ รายชื่อไม่ได้รับการอัพเดทจนปี 2556 ในปี 2557 รายชื่อเพิ่มเป็น 19 ประเทศเมื่อเน้นการสอดแนมและการเซ็นเซอร์บนอินเทอร์เน็ต รายชื่อไม่ได้รับการอัพเดทในปี 2558
รายชื่อ "ประเทศที่อยู่ภายใต้การสอดแนม" ถูกเผยแพร่ในปี 2551 มีรายชื่อทั้งหมด 10 ประเทศ ระหว่างปี 2551 และ 2555 จำนวนเพิ่มเป็น 16 จากนั้นลดลงมาเหลือ 11 ประเทศ รายชื่อไม่ได้รับการอัพเดทในสามปีต่อมา
ดูเพิ่ม

การตรวจพิจารณาอินเทอร์เน็ต
แหล่งข้อมูลอื่น

Reporters Without Borders web site
ดัชนีด้านเสรีภาพของสื่อ พ.ศ. 2557

  สถานการณ์ร้ายแรงมาก
  สถานการณ์ลำบาก
  มีปัญหา
  สถานการณ์น่าพอใจ
  สถานการณ์ดี
  ไม่มีข้อมูล/ไม่ได้จัดอันดับ
บาลงดอร์ 2021

บาลงดอร์ 2021 (ฝรั่งเศส: 2021 Ballon d'Or) เป็นพิธีประจำปีครั้งที่ 65 ของบาลงดอร์ ซึ่งนำเสนอโดยฟรานซ์ฟุตบอล และยกย่องนักฟุตบอลที่ดีที่สุดในโลกสำหรับปี ค.ศ. 2021
รายชื่อผู้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลประกาศเมื่อวันที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2564
รายชื่อนักฟุตบอลชาย

มีการประกาศรายชื่อผู้เข้าชิงรางวัลในวันที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2564
| อันดับ | ผู้เล่น | สโมสร | คะแนน |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 |  ลิโอเนล เมสซี |  บาร์เซโลนา  ปารี แซ็ง-แฌร์แม็ง | 613 |
| 2 |  รอแบร์ต แลวันดอฟสกี |  ไบเอิร์นมิวนิก | 580 |
| 3 |  ฌอร์ฌีญู |  เชลซี | 460 |
| 4 |  การีม แบนเซมา |  เรอัลมาดริด | 239 |
| 5 |  อึงโกโล ก็องเต |  เชลซี | 186 |
| 6 |  คริสเตียโน โรนัลโด |  ยูเวนตุส  แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด | 178 |
| 7 |  มุฮัมมัด เศาะลาห์ |  ลิเวอร์พูล | 121 |
| 8 |  เกฟิน เดอ เบรยเนอ |  แมนเชสเตอร์ซิตี | 73 |
| 9 |  กีลียาน อึมบาเป |  ปารี แซ็ง-แฌร์แม็ง | 58 |
| 10 |  จันลุยจี ดอนนารุมมา |  มิลาน  ปารี แซ็ง-แฌร์แม็ง | 36 |
| 11 |  อาลิง โฮลัน |  โบรุสซีอาดอร์ทมุนท์ | 33 |
| 12 |  โรเมลู ลูกากู |  อินเตอร์ มิลาน  เชลซี | 26 |
| 12 |  จอร์โจ กีเอลลีนี |  ยูเวนตุส | 26 |
| 14 |  เลโอนาร์โด โบนุชชี |  ยูเวนตุส | 18 |
| 15 |  ราฮีม สเตอร์ลิง |  แมนเชสเตอร์ซิตี | 10 |
| 16 |  เนย์มาร์ |  ปารี แซ็ง-แฌร์แม็ง | 9 |
| 17 |  ลุยส์ ซัวเรซ |  อัตเลติโกเดมาดริด | 8 |
| 17 |  ซีโมน แคร์ |  มิลาน | 8 |
| 19 |  เมสัน เมานต์ |  เชลซี | 7 |
| 19 |  ริยาฎ มะห์รัซ |  แมนเชสเตอร์ซิตี | 7 |
| 21 |  บรูนู ฟือร์นังดึช |  แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด | 6 |
| 21 |  เลาตาโร มาร์ติเนซ |  อินเตอร์ มิลาน | 6 |
| 23 |  แฮร์รี เคน |  ทอตนัมฮอตสเปอร์ | 4 |
| 24 |  เปดริ |  บาร์เซโลนา | 3 |
| 25 |  ฟิล โฟเดน |  แมนเชสเตอร์ซิตี | 2 |
| 26 |  ฌาราร์ต มูแรนู |  บิยาร์เรอัล | 1 |
| 26 |  นิโคเลาะ บาเรลลา |  อินเตอร์ มิลาน | 1 |
| 26 |  รูแบน ดียัช |  แมนเชสเตอร์ซิตี | 1 |
| 29 |  ลูกา มอดริช |  เรอัลมาดริด | 0 |
| 29 |  เซซาร์ อัซปิลิกูเอตา |  เชลซี | 0 |
รางวัลบาลงดอร์หญิง

อาเลกเซีย ปูเตยัส ได้รับรางวัลบาลงดอร์หญิง 2021 สำหรับผู้เล่นหญิงยอดเยี่ยมที่สุดในโลก
สไตรเกอร์แห่งปี

บทความหลัก: ถ้วยรางวัลแกร์ท มึลเลอร์
| อันดับ | ผู้เล่น | สโมสร | รวมประตู |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 |  รอแบร์ต แลวันดอฟสกี |  ไบเอิร์นมิวนิก | 64 |
สโมสรแห่งปี

| อันดับ | สโมสร | รวมผู้เล่น | ชาย | หญิง |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  เชลซี | 10 | 5 | 5 |
ปฏิบัติการกัสตอร์

ปฏิบัติการกัสตอร์ (ฝรั่งเศส: Opération Castor) เป็นปฏิบัติการพลร่มของฝรั่งเศสในสงครามอินโดจีนครั้งที่หนึ่ง ปฏิบัติการดังกล่าวได้สร้างหัวหาดอากาศที่ได้รับการป้องกันในจังหวัดเดี่ยนเบียน ซึ่งตั้งอยู่มุมทางตะวันตกเฉียงเหนือของเวียดนาม ภายใต้การบังคับบัญชาของพลจัตวา ฌ็อง ฌีล ปฏิบัติการกัสตอร์เป็นปฏิบัติการพลร่มที่มีขนาดใหญ่ที่สุดนับตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่สอง เริ่มต้นขึ้นเมื่อเวลา 10.35 น. ของวันที่ 20 พฤศจิกายน ค.ศ. 1953 โดยมีกำลังหนุนถูกส่งเข้ามาสนับสนุนในอีกสองวันต่อมา และยุติลงเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน โดยที่ฝ่ายฝรั่งเศสบรรลุวัตถุประสงค์ทุกประการ
พลร่มฝรั่งเศสของกองพันพลร่มอาณานิคมที่ 6 (6ème BPC) และกองพันที่ 2 กรมทหารพลร่มไล่ล่าที่ 1 (1er RCP) ได้กระโดดร่มลงเหนือเดียนเบียนฟูเพื่อยึดลานบินซึ่งสร้างขึ้นโดยฝ่ายญี่ปุ่นระหว่างการยึดครองอินโดจีนฝรั่งเศสตั้งแต่ ค.ศ. 1940 ถึง ค.ศ. 1945 ปฏิบัติการดังกล่าวใช้เครื่องบินดาโกตา 65 ลำ จากที่สามารถใช้การได้อยู่ 70 ลำ และเครื่องบินบรรทุกซี-119 ฟลายอิงบอกซ์คาร์ ทั้งหมด 12 ลำที่ฝรั่งเศสมีอยู่ในพื้นที่ และที่แม้ว่าจะใช้เครื่องบินมากถึงเพียงนี้แล้ว เครื่องบินก็ยังต้องเดินทางสองรอบเพื่อนำกำลังเข้าไปยังพื้นที่ ทหารที่กระโดดร่มลงไปในการบุกระลอกแรก คือ ทหารจากกองร้อยพลร่มทหารช่างที่ 17 และกลุ่มจากกองบัญชาการของกลุ่มพลร่มที่ 1 ในตอนบ่าย ทหารจากกองพันพลร่มอาณานิคมที่ 1 (1 BPC) และทหารจากกรมทหารพลร่มปืนใหญ่เบาที่ 35 (35 RALP) และส่วนสนับสนุนการรบอื่น ๆ ได้ถูกส่งเข้าไปในพื้นที่ตาม
ในวันต่อมา กลุ่มพลร่มที่สอง "GAP 2" ซึ่งประกอบด้วยกองพันพลร่มต่างด้าวที่ 1 (1 BEP) กองพันพลร่มจู่โจมเร็วที่ 8 (8 BPC) ส่วนช่วยรบอื่น ๆ และกลุ่มกองบัญชาการใหญ่และบัญชาการทั้งหมดสำหรับปฏิบัติการเดียนเบียนฟูรวมทั้งตัวพลจัตวา ฌ็อง ฌีล ได้ถูกส่งเข้ามาในพื้นที่ ในขณะที่ในพื้นที่ทิ้งลงอีกแห่งหนึ่ง ยุทโธปกรณ์หนักได้ลงมาถึงและวิศวกรได้ทำการซ่อมแซมและขยายความยาวของลานบินอย่างรวดเร็ว
วันที่ 22 พฤศจิกายน กองกำลังชุดสุดท้ายสำหรับที่มั่นแรกเริ่ม กองพันพลร่มเวียดนามที่ 5 (5 BPVN) ได้กระโดดร่มลงสู่หุบเขา นายพลนาวาร์ได้สร้างด่านหน้าเพื่อล่อเวียดมินห์ให้เข้ามาสู่การรบแบบที่มั่น ยุทธการที่เดียนเบียนฟูเกิดขึ้นสี่เดือนหลังจากปฏิบัติการดังกล่าว
บรรณานุกรม

Chen Jian. 1993. "China and the First Indo-China War, 1950-54", The China Quarterly, No. 133. (Mar., 1993), pp 85–110. London: School of Oriental and African Studies.
Cogan, Charles G. 2000. "L'attitude des États-Unis à l'égard de la guerre d'Indochine" in Vaïsse (2000: 51–88).
Fall, Barnard. 2005. Street Without Joy. Barnsley: Pen & Sword Military. ISBN 978-1844153183
Farrell, Ryan F. 1991. "Airlift's role at Dien Bien Phu and Khe Sanh". Global Security website. Retrieved: February 19, 2008.
Friang, Brigitte. 1958. Parachutes and Petticoats. London: Jarrolds.
Giap, Vo Nguyen. 1971. The Military Art of People's War. New York & London: Modern Reader. ISBN 085345-193-1
Navarre, Henri. 1956. Agonie de l'Indochine. Paris: Librairie Plon. ISBN 978-2870278109
Simpson, Howard R. 1994. Dien Bien Phu: The Epic Battle America Forgot. London: Brassey's. ISBN 978-1574880243
Vaïsse, Maurice (editor). 2000. L'Armée française dans la guerre d'Indochine (1946–1954). Paris: Editions Complexe.
Windrow, Martin. 1998. The French Indochina War, 1946-1954, Osprey. ISBN 1855327899
Windrow, Martin. 2004. The Last Valley. Weidenfeld and Nicolson. ISBN 0306813866
แหล่งข้อมูลอื่น

Operation Castor at DienBienPhu.org เก็บถาวร 2011-07-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
French ambassador honors U.S. pilots at Castor and Dien Bien Phu, Feb. 25, 2005 เก็บถาวร 2007-04-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ปริงซีป

| --- | --- |
Map of São Tomé and Príncipe with Príncipe near the top
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: São Tomé and Príncipe
พิกัด: 1°37′N 7°24′E﻿ / ﻿1.617°N 7.400°E﻿ / 1.617; 7.400
จุดสูงสุด: Pico de Príncipe
ประชากรศาสตร์
เดมะนิม: Príncipean or Principean
ประชากร: 5,000
ปริงซีป (โปรตุเกส: Príncipe) หรือ เกาะพรินซ์ เป็นเกาะในประเทศเซาตูแมอีปริงซีป ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของเกาะเซาตูแม อยู่นอกชายฝั่งทิศตะวันตกของทวีปแอฟริกา มีพื้นที่ 136 กม² มีประชากรราว 5,000 คน มีเมืองที่ใหญ่ที่สุดบนเกาะ และเป็นเมืองหลวงของจังหวัดปริงซีป คือเมืองซังตูอังตอนีอู เกาะนี้ได้รับเอกราชพร้อมกับเกาะโตเมจากโปรตุเกสเมื่อเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1975  และจัดตั้งขึ้นเป็นสาธารณรัฐประชาธิปไตยเซาตูแมอีปริงซีป
เกาะนี้ใช้เป็นสถานที่ในการพิสูจน์ทฤษฎีสัมพัทธภาพของอัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ พิสูจน์โดยอาเทอร์ สแตนลีย์ เอดิงตัน และทีม ในระหว่างเกิดสุริยุปราคาเต็มดวงเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม ค.ศ. 1919
ประเภท

ประเภท (ฝรั่งเศส: genre /ˈʒɒnrə/ หรือ /ˈdʒɒnrə/; จากภาษาฝรั่งเศส, genre เสียงอ่านภาษาฝรั่งเศส: [ʒɑ̃ʁ(ə)], "ชนิด" หรือ "ประเภท", จากภาษาละติน: genus (รากศัพท์ gener-), ภาษากรีก: genos, γένος) เป็นคำที่ใช้กับวรรณกรรม หรือสิ่งบันเทิงรูปแบบต่าง ๆ เช่น ดนตรี ทั้งในภาษาเขียนหรือภาษาพูด แบบเสียงหรือภาพ ยึดจากเกณฑ์ของสิ่งบันเทิงแต่ละชนิด ประเภทเกิดขึ้นตามข้อตกลงที่เปลี่ยนแปลงตลอดเวลาหากมีประเภทใหม่ถูกคิดค้นขึ้น และประเภทเก่าไม่ได้ใช้แล้ว บ่อยครั้ง สิ่งบันเทิงต่าง ๆ จะตรงกับประเภทได้มากกว่าหนึ่งประเภท โดยยืมและผสมผสานข้อตกลงต่าง ๆ เหล่านี้
ประเภทเริ่มขึ้นจากระบบการแบ่งประเภทสำหรับวรรณกรรมกรีกโบราณ กวีนิพนธ์ ร้อยแก้ว และการแสดง ต้องมีรูปแบบที่เฉพาะที่สอดคล้องกับประเด็นของเรื่อง รูปแบบการพูดแบบตลกไม่ควรจะอยู่ในเรื่องโศกนาฏกรรม และแม้แต่นักแสดงก็ควรเคร่งครัดกับประเภทที่พวกเขาแสดงภายใต้ฐานคติว่าคนประเภทหนึ่ง ๆ จะสามารถบอกเล่าเรื่องเล่าประเภทหนึ่ง ๆ ได้ดีที่สุด ประเภทในยุคต่อมาได้เพิ่มจำนวนขึ้นและพัฒนาเพื่อตอบสนองความต้องการของผู้ชมและผู้สร้าง ประเภทกลายเป็นเครื่องมือที่ช่วยให้สาธารณชนเข้าใจถึงงานศิลปะที่ไม่อาจคาดการณ์ได้ เนื่องจากงานศิลปะจะสอดคล้องกับสถานะทางสังคมที่ว่าคนจะเขียน วาดภาพ ร้องเพลง หรือเต้นรำเกี่ยวกับสิ่งที่พวกเขาเข้าใจ การนำประเภทมาใช้เป็นเครื่องมือนั้นจะต้องปรับใช้กับความหมายที่เปลี่ยนไปได้ด้วย ความจริงแล้วในยุคกรีกโบราณก็มีงานศิลปะรูปแบบใหม่ผสมผสานกัน และเรียกว่าเป็นวิวัฒนาการของประเภท ตัวอย่างเช่น "โศกนาฏกรรมตลก" (tragicomedy)
วรรณกรรม

วรรณกรรมคือประเภทหนึ่งของหมวดหมู่การประพันธ์ รวมไปถึงแนวที่อาจจะถูกกำหนดเนื้อหาโดยใช้เทคนิคการประพันธ์ โทนของเรื่อง หรือแม้กระทั่งเขียนบทความยาวอย่างเช่นนิยาย แล้วไม่ควรสับสนระหว่างคำว่า หมวดหมู่แนวของกลุ่มนักอ่านเด็กจนถึงวัยรุ่น หรือ หมวดหมู่แนวของกลุ่มผู้อ่านผู้ใหญ่  เพราะโดยส่วนใหญ่จะมีการจำแนกนิยายวัยรุ่น และแนวผู้ใหญ่ให้อยู่แล้ว ไม่ควรรวมนิยายภาพ เพราะแนว หมวดหมู่มีความยืดหยุ่นและแยกย่อยไปตามแต่ละหลายประเภท
ปราสาทชั้นใน

บริเวณปราสาทชั้นในรอบหอกลางที่แวงแซนน์
ปราสาทชั้นใน (ฝรั่งเศส: Enceinte, ออกเสียง) คือบริเวณภายในสุดของระบบป้อมปราการที่มักจะหมายถึงบริเวณรอบหอกลางซึ่งเป็นระบบป้องกันด่านสุดท้ายของปราสาท
“Enceinte” มาจากภาษาละติน “cinctus”  ที่แปลว่า “ภายใน”
เมื่อใช้เกี่ยวกับสถาปัตยกรรมหมายถึงบริเวณติดกับมหาวิหาร, แอบบี หรือปราสาท
ดูเพิ่ม

ปราสาท
ปราบดาภิเษกของนโปเลียน

จิตรกรรม ราชาภิเษกของนโปเลียน
ปราบดาภิเษกของนโปเลียน (ฝรั่งเศส: Le Sacre de Napoléon) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันซึ่งวาดเสร็จในค.ศ. 1807 โดยฌัก-หลุยส์ ดาวีด ซึ่งถ่ายทอดเหตุการณ์ที่นายพลนโปเลียน โบนาปาร์ต ปราบดาตนขึ้นเป็นจักรพรรดิแห่งฝรั่งเศสที่มหาวิหารน็อทร์-ดามแห่งปารีส เมื่อวันที่ 2 ธันวาคม ค.ศ. 1804 ภาพจริงมีขนาดกว้าง 9.79 x สูง 	6.21 เมตร ปัจจุบันถูกจัดแสดงที่พิพิธภัณฑ์ลูฟวร์
ในพิธีปราบดาภิเษกของจริง เลตีเซีย ราโมลีโน โบนาปาร์ต มารดาของนโปเลียน ไม่ยอมมาร่วมงาน เนื่องจากนางไม่พอใจที่นโปเลียนทะเลาะกับลูว์เซียงผู้เป็นน้อง และตัวนางก็เข้าข้างลูว์เซียง อย่างไรก็ตาม นโปเลียนต้องการให้มารดาร่วมอยู่ในภาพ จึงรับสั่งให้ดาวีดวาดมารดาใส่ตรงกลางภาพ
รายนามบุคคลในภาพ

นโปเลียนที่ 1 จักรพรรดิแห่งฝรั่งเศส
โฌเซฟีน เดอ โบอาร์แน มเหสีของนโปเลียน
เลตีเซีย ราโมลีโน โบนาปาร์ต มารดาของนโปเลียน
หลุยส์ โบนาปาร์ต น้องชายของนโปเลียน
โฌแซ็ฟ โบนาปาร์ต พี่ชายของนโปเลียน
นโปเลียน ชาร์ล โบนาปาร์ต ลูกชายวัยทารกของหลุยส์ โบนาปาร์ต
บรรดาน้องสาวของนโปเลียน
ชาร์ล-ฟร็องซัว เลอบรัน อดีตกงสุลตรีแห่งฝรั่งเศส
ฌ็อง-ฌัก-เรฌิส เดอ ก็องบาเซแร็ส อัครมหาเสนาบดีแห่งจักรวรรดิ
หลุยส์-อาแล็กซ็องดร์ แบร์ตีเย  จอมพลแห่งจักรวรรดิ
ชาร์ล มอริส เดอ ตาแลร็อง-เปรีกอร์ สมุหพระราชวัง
ฌออากีม มูว์รา จอมพลแห่งจักรวรรดิ
สมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 7
ฌัก-หลุยส์ ดาวีด จิตรกรที่วาดภาพนี้
รายนามบุคคลในภาพ
ปวงต์ดูว์อ็อก

แผนที่ปวงต์ดูว์อ็อก แสดงให้เห็นถึงตำแหน่งประจำการของทหารเยอรมันและสิ่งที่เชื่อกันว่าเป็นที่ตั้งปืนใหญ่ขนาด 155 มิลลิเมตร
ปวงต์ดูว์อ็อก (ฝรั่งเศส: Pointe du Hoc) เป็นแหลมที่มีหน้าผาสูงประมาณ 100 ฟุต (30 เมตร) ซึ่งสามารถมองเห็นช่องแคบอังกฤษได้ ตั้งอยู่ริมชายฝั่งตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัดกาลวาโดสในแคว้นนอร์ม็องดี ฝรั่งเศส ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ปวงต์ดูว์อ็อกเป็นจุดสูงสุดระหว่างหาดยูทาห์ทางตะวันตกกับหาดโอมาฮาทางตะวันออก กองทัพเยอรมันได้เสริมสร้างพื้นที่ด้วยคอนกรีต ป้อมปืน และหลุมปืน เมื่อครั้งดีเดย์ กลุ่มจู่โจมแห่งกองทัพสหรัฐได้เข้าโจมตีและยึดปวงต์ดูว์อ็อกไว้ได้หลังจากไต่ปีนขึ้นหน้าผา
ประเทศกาบูเวร์ดี
แหล่งข้อมูลอื่น

คู่มือการท่องเที่ยว ประเทศกาบูเวร์ดี จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
Official website of the Government of Cape Verde
ประเทศกาบูเวร์ดี ที่เว็บไซต์ Curlie
Cape Verde entry at The World Factbook
Cape Verde from State.gov
Country Profile from BBC News
Cape Verde entry on Encyclopædia Britannica
Cape Verde เก็บถาวร 2008-10-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน from UCB Libraries GovPubs
Key Development Forecasts for Cape Verde from International Futures
Cape Verde 2012 Summary Trade Statistics
| ด ค กสหภาพแอฟริกา |
| --- | --- |
 แอลจีเรีย  แองโกลา  เบนิน  บอตสวานา  บูร์กินาฟาโซ  บุรุนดี  กาบูเวร์ดี  แคเมอรูน  สาธารณรัฐแอฟริกากลาง  ชาด  คอโมโรส  สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก  สาธารณรัฐคองโก  โกตดิวัวร์  จิบูตี  อียิปต์  อิเควทอเรียลกินี  เอริเทรีย  เอสวาตีนี  เอธิโอเปีย  กาบอง  แกมเบีย  กานา  กินี  กินี-บิสเซา  เคนยา  เลโซโท  ไลบีเรีย  ลิเบีย  มาดากัสการ์  มาลาวี  มาลี  มอริเตเนีย  มอริเชียส  โมร็อกโก  โมซัมบิก  นามิเบีย  ไนเจอร์  ไนจีเรีย  รวันดา  ซาห์ราวี เวสเทิร์นสะฮารา  เซาตูเมและปรินซีปี  เซเนกัล  เซเชลส์  เซียร์ราลีโอน  โซมาเลีย  แอฟริกาใต้  ซูดานใต้  ซูดาน  แทนซาเนีย  โตโก  ตูนิเซีย  ยูกันดา  แซมเบีย  ซิมบับเว