stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ท็อปด็อก
สมาชิก > Under Dogg (กลุ่มย่อย)

| ชื่อในวงการ | ชื่อจริง | วันเกิด |
| --- | --- | --- |
| ฮยอนแท (현태) | Hyeontae (Jung Hyeontae) | 16 มีนาคม พ.ศ. 2535 (32 ปี) |
| ซอกุง (서궁) | ปาร์ค ฮยอนโฮ (Park Hyunho) | 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2535 (32 ปี) |
สมาชิก > อดีตสมาชิก

กุก มินพโย (국민표) - ปัจจุบันอยู่วง B.I.G
เลออน / คาวาน เฉิน (가반첸)
แอนดี้ (앤디) / แอนดี้ เจิ้ง / เจิ้ง ตงหัว - ปัจจุบันเป็นศิลปินเดี่ยวค่าย A Town
จีวอน (지원) / ฮันจีวอน (Han Jiwon) / 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2534 (33 ปี)
ผลงาน

Mini Album
| Cover | Information | Tracklisting |
| --- | --- | --- |
|     | Dogg's out วันวางจำหน่าย  24 ตุลาคม 2556 |  Dogg's Out  Say It (말로해)  A Girl Like You (너 같은 여자) Kidoh Solo  Cute Girl(귀여운 걸)  Playground |
|   | Arario วันวางจำหน่าย  16 มกราคม 2557 |  Arario (아라리오)  Open The Door (들어와)  Aro (알어)  Eschatology (종말론자)  Open The Door(Inst.) |
|     | AmadeuS วันวางจำหน่าย  9 มิถุนายน 2557 |  Intro  AmadeuS (아마데우스)  TOPDOG  Salieri (살리에리)  TOPDOG (Instrumental) |
Repackage Album
| Cover | Information | Tracklisting |
| --- | --- | --- |
|     | Dogg's out วันวางจำหน่าย  12 ธันวาคม 2556 |  Dogg's Out  Say It (말로해)  Cigarette  A Girl Like You (너 같은 여자) Kidoh Solo  Cute Girl(귀여운 걸)  Playground  Say It (Chinese Ver.) |
|   | Arario Special Edition วันวางจำหน่าย  24 กุมภาพันธ์ 2557 |  Arario (아라리오)  Keep Smiling  Open The Door (들어와)  Aro (알어)  Eschatology (종말론자)  Arario (아라리오) (Remix)  Daro 'Aro' (알어) (Japanese Ver.)  Arario (아라리오)(Inst.) |
|     | AmadeuS Deluxe Edition วันวางจำหน่าย  22 สิงหาคม 2557 |  Intro  AmadeuS (아마데우스)  TOPDOG  Salieri (살리에리)  TOPDOG (Instrumental)  This Isn’t Right (이건 아니지 않나 싶어) (With Cho PD)  What's wrong with me  Peekaboo |
Single Album
| Cover | Information | Tracklisting |
| --- | --- | --- |
|     | I Think This Isn't Right วันวางจำหน่าย  16 กรกฎาคม 2557 |  이건 아니지 않나 싶어 (I Think This Isn’t Right feat. Cho PD) |
|   | Anniversary วันวางจำหน่าย  24 กุมภาพันธ์ 2557 |  애니 (Annie) |
Album
| Cover | Information | Tracklisting |  |
| --- | --- | --- | --- |
|     | Amadeus Grand Edition (Taiwanese Edition) วันวางจำหน่าย  18 สิงหาคม 2557 |  DISC 1 Intro  阿瑪迪斯(Amadeus)  TOPDOG  薩里列(Salieri)  TOPDOG (Instrumental) |  DISC 2 Arario  Keep Smiling  Open The Door  R-Uh  Fever  Arario (Remix)  R-Uh Japanese Ver. (DARO)  Arario (Inst.)  Open The Door (Inst.)  Dogg's Out  Follow Me  Cigarette  像妳這樣的女孩(Kidoh Solo)  可愛女孩  Playground  讓我們直說 (Follow Me Chinese Ver.) |
|   | AmadeuS (Japan Version) วันวางจำหน่าย  6 สิงหาคม 2557 |  Intro  Amadeus  TOPDOG  Salieri  TOPDOG (Instrumental) |  |
Awards and nominations

| Year | Award | Category | Result |
| --- | --- | --- | --- |
| 2014 | MTV Europe Music Awards | Best Korean Act | เสนอชื่อเข้าชิง |
| 2015 | 21st Republic of Korea Entertainment Art Awards | Best Rookie Award | ชนะ |
| 2015 | KMC Radio Awards | Best Male Dance Performance | ชนะ |
| 2015 | I.K.M.A Awards | Japako's Discovery | ชนะ |
| 2015 | I.K.M.A Awards | Most Creative Music Video - Arario | ชนะ |
แหล่งข้อมูลอื่น

| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ศิลปิน :  มิวสิกเบรนซ์ 
↑  http://www.koreaboo.com/news/topp-dogg-red-velvet-win-rookie-award-21st-korean-entertainment-arts-awards/ เก็บถาวร 2017-09-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน soompi ( September 11, 2014 ). Retrieved on  September 11, 2014.
↑  Topp Dogg and Red Velvet win the Rookie Award at the “21st Korean Entertainment Arts Awards”
พระเจ้ากึนโชโก

| พระเจ้ากึนโชโก |
| --- | --- |
ฮันกึล: 근초고왕
ฮันจา: 近肖古王
อักษรโรมันฉบับปรับปรุง: Geunchogo-wang
พระเจ้ากึนโชโก (เกาหลี: 근초고왕; อังกฤษ: Geunchogo) (?-375, r. 346-375) กษัตริย์องค์ที่ 13 แห่งอาณาจักรแพ็กเจหนึ่งในสามก๊กแห่งเกาหลี ทรงเป็นกษัตริย์ที่แข็งแกร่งของอาณาจักรแพ็กเจ
พระราชประวัติ

พระเจ้ากึนโชโก เป็นพระราชโอรสพระองค์ที่ 2 ในพระเจ้าบีรยู และหลังจากพระเจ้ากเยสวรรคตโดยที่ไม่มีพระราชโอรสสืบต่อบัลลังก์ เจ้าชายกึนโชโกจึงขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้ากึนโชโก พระองค์เป็นองค์ชายที่สืบเชื้อสายจากพระเจ้าโชโก
สร้างความเข้มแข้งและพระราชอำนาจ

เมื่อพระองค์ขึ้นครองราชย์ทรงลดอำนาจของเหล่าชนชั้นสูงลง เนื่องจากชนชั้นสูงมีอำนาจมากมาตั้งแต่สมัยพระเจ้าบีรยู และทรงตั้งระบบปกครองท้องถิ่นขึ้นตามหัวเมืองต่าง ๆ ทรงก่อตั้งศาลขึ้น พระองค์ทรงอภิเษกพระมเหสีที่มาจากตระกูลจิน พระองค์ทรงย้ายเมืองหลวงไปที่เมืองฮันซอง ปัจจุบัน คือโซล
ขยายอาณาเขต

ในรัชสมัยพระเจ้ากึนโชโกนั้นอาณาจักรแพ็กเจเรืองอำนาจอย่างมากในคาบสมุทรเกาหลี ใน ค.ศ. 369 พระเจ้ากึนโชโกทรงทัพทัพไปยึดครองดินแดนที่เหลือของอาณาจักรมาฮัน ทำให้อาณาจักรมาฮันรวมเขากับอาณาจักรแพ็กเจโดยสมบูรณ์ในรัชสมัยพระเจ้ากึนโชโก และสมัยของพระองค์อาณาจักรแพ็กเจมีความสัมพันธ์อย่างดีกับอาณาจักรคายา พระเจ้ากึนโชโกขยายอาณาเขตของอาณาจักรแพ็กเจไปจนถึงแม่น้ำนักดง
ใน ค.ศ. 369 อาณาจักรแพ็กเจได้ขยายอำนาจขึ้นไปทางเหนือโดยร่วมมือกับอาณาจักรนังนังทำสงครามกับจักรวรรดิโคกูรยอ อาณาจักรแพ็กเจได้ส่งทหารจำนวน 30,000 นายไปยังจักรวรรดิโกคูรยอ นำทัพโดยองค์ชายรัชทายาทกึนกูซูสามารถยึดป้อมปราการของเมืองเปียงยางและสังหารจักรพรรดิโกกุกวอนของจักรวรรดิโคกูรยอด้วย
เมื่ออาณาจักรแพ็กเจมีอำนาจมากกว่าจักรวรรดิโคกูรยอแล้วทำให้อาณาจักรแพ็กเจมีอำนาจมากที่สุดในคาบสมุทรเกาหลีและในทะเลเหลืองด้วย อาณาจักรแพกเจสามารถยึดครองเมืองคยองกิ ชุงชอง จอลลา คังวอน และควางแฮของจักรวรรดิโกคูรยอทำให้อาณาจักรแพกเจมีอาณาเขตจรดแม่น้ำยาลูทางทิศเหนือ
ความสัมพันธ์ต่างประเทศ

ในรัชสมัยพระเจ้ากึนโชโก ค.ศ. 366 อาณาจักรแพ็กเจมีอำนาจครอบคลุมทั้งหมดทางด้านตะวันตกของคาบสมุทรเกาหลี ส่วนด้านตะวันออกเป็นของอาณาจักรซิลลา ด้านทิศเหนือเป็นของอาณาจักรนังนังและจักรวรรดิโคกูรยอ
พระเจ้ากึนโชโกทรงรับวัฒนธรรมต่างๆมาจากจีน ในสมัยราชวงศ์จินปกครองประเทศจีน ใน ค.ศ. 372 ราชวงศ์จินส่งทูตมายังอาณาจักรแพ็กเจและพระเจ้ากึนโชโกก็ส่งทูตไปที่อาณาจักรจินด้วย พระเจ้ากึนโชโกทรงสร้างความสัมพันธ์กับอาณาจักรนังนังด้วย ทำให้สมัยของพระองค์เข็มแข็งมาก
ในสมัยพระเจ้ากึนโชโกอาณาจักรแพ็กเจเปิดทำการค้ากับประเทศจีนและประเทศญี่ปุ่น เรียกว่าการค้าสามเหลี่ยมมีศูนย์กลางอยู่ที่อาณาจักรแพ็กเจ ที่ครั้งแรกการค้าอยู่ในการควบคุมของพระจักรพรรดิอาณาจักรจิน แต่หลังจากอาณาจักรจินไม่สามารถควบคุมอาณาจักรนังนัง เผ่าซ่งนู๋ และเผ่าเสี้ยนเป่ย ทำให้การค้าส่วนใหญ่ควบคุมโดยอาณาจักรแพ็กเจ การค้ากับอาณาจักรทางเหนือต้องใช้เกวียนเป็นพาหนะเนื่องจากเรือไม่เหมาะสม อาณาจักรแพ็กเจจัดตั้งศูนย์การค้าขึ้นที่อาณาจักรนังนัง แพ็กเจส่งทูตไปที่เกาะคิวชูของญี่ปุ่นด้วย ซึ่งได้กลายมาเป็นศูนย์กลางการค้าในเอเชียตะวันออก
อาณาจักรแพ็กเจได้ส่งทูตไปเผยแพร่วัฒนธรรมของอาณาจักรแพ็กเจไปยังญี่ปุ่นในยุคยามาโตด้วย ปัจจุบันมีหลักฐานอยู่ที่ญี่ปุ่นด้วยคือดาบเจ็ดเขี้ยวของอาณาจักรแพ็กเจ ที่พระเจ้ากึนโชโกมอบให้กับผู้ว่ายามาโต พระเจ้ากึนโชโกได้ส่งทูตไปยังญี่ปุ่นอีกเพื่อเผยแพร่พุทธศาสนา ลัทธิขงจื๊อและอักษรจีนด้วย
วัฒนธรรม

อาณาจักรแพ็กเจมีวัฒนธรรมเป็นเอกลักษณ์ของตัวเองโดยได้รับการถ่ายทอดวัฒนธรรมมาจากประเทศจีนแล้วหลอมรวมเป็นวัฒนธรรมของตนเอง แล้วถ่ายทอดต่อไปยังญี่ปุ่น
พงศาวลี

Korea in 375, The greatest territory expansion of Baekje.
Baekje gave Seven-pronged Sword to Yamato.
พัก ซอ-ฮัม

| พัก ซอ-ฮัม |
| --- | --- |
박서함
พัก ซอ-ฮัมในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2022
เกิด: พัก กย็อง-บก  (1993-10-28) 28 ตุลาคม ค.ศ. 1993 (31 ปี) จองวัง-ดง, ซีฮึง, จังหวัดคยองกี, เกาหลีใต้
ชื่ออื่น: พัก ซ็อง-จุน
อาชีพ:  นักแสดง  นักร้อง  แร็ปเปอร์ 
ปีปฏิบัติงาน: ค.ศ. 2016–ปัจจุบัน
ตัวแทน: NPIO [ko] (2022–ปัจจุบัน)
ส่วนสูง: 189 เซนติเมตร (6 ฟุต 2 นิ้ว)
อาชีพทางดนตรี
แนวเพลง: เคป็อป
เครื่องดนตรี: ร้องนำ
ช่วงปี: ค.ศ. 2016–2021
ค่ายเพลง:   220 (2018–2021)  ยูนิเวอร์แซล (ญี่ปุ่น; 2018–2021)  YNB [ko] (2016–2018) 
อดีตสมาชิก: คือนาคึน
 นักดนตรี
เว็บไซต์: www.npioe.com/post/park-seo-ham/
พัก กย็อง-บก  (เกาหลี: 박경복, อักษรโรมัน: Park Gyeong-bok; เกิด 28 ตุลาคม ค.ศ. 1993) เป็นที่รู้จักกันดีในชื่อ พัก ซอ-ฮัม (เกาหลี: 박서함, อักษรโรมัน: Park Seo-ham) เป็นนักแสดง นักร้อง และแร็ปเปอร์ชาวเกาหลีใต้ เขาเป็นอดีตสมาชิกของบอยกรุ๊ปคือนาคึน ในฐานะนักแสดง เขามีชื่อเสียงจากการรับบท ชาง แจยองในละครบีแอลเรื่อง เซแมนติกแอเรอร์
ผลงานการแสดง > ภาพยนตร์

| ปี ค> ศ. | เรื่อง | บทบาท | Ref>  |
| --- | --- | --- | --- |
| 2022 | เซแมนติกแอเรอร์: เดอะมูฟวี่ | ชาง แจ-ย็อง |  |
รายการอ้างอิง

พัก ซอ-ฮัม ที่ฮันซีเนมา
พัก ซอ-ฮัม ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
Park Seo-ham ที่ NPIO Entertainment
พัก ซ็อง-ฮย็อน

| --- | --- |
พัก ซ็อง-ฮย็อน
ฮันกึล: 박성현
ฮันจา: 朴成賢
อาร์อาร์: Bak Seong-hyeon 
เอ็มอาร์: Pak Sŏng-hyŏn 
พัก ซ็อง-ฮย็อน (เกาหลี: 박성현; อังกฤษ: Park Sung-Hyun) เกิดวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1983 ที่คุนซัน จังหวัดช็อลลาเหนือ เป็นนักยิงธนูแชมป์โลกจากประเทศเกาหลีใต้ เธอเป็นผู้ครองสถิติโลกในระยะ 70 ม.ในรอบการแข่งยิงธนูที่ 72 ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004 ที่กรุงเอเธนส์ และได้รับรางวัลเหรียญทองร่วมกับทีมของเธอทั้งในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004 และ 2008 ซึ่งเธอได้รับการบันทึกสถิติโลกในรอบ FITA ด้วยคะแนน 1,405 แต้ม
ประวัติและการแข่งขันระดับโลก > โอลิมปิกฤดูร้อน 2004

พักเป็นตัวแทนของทีมชาติเกาหลีในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004 และอยู่ในอันดับที่ 1 ของประเภทบุคคลหญิง จากการยิงธนูรอบที่ 72 ด้วยคะแนน 682 แต้ม และได้รับการบันทึกให้เป็นสถิติโลก
ทั้งนี้ พักยังได้รับเหรียญทองในการแข่งขันประเภททีมหญิงด้วยเช่นกัน
ประวัติและการแข่งขันระดับโลก > โอลิมปิกฤดูร้อน 2008

ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 ที่กรุงปักกิ่ง พักผ่านรอบจัดอันดับด้วยคะแนนรวมที่ 673 แต้ม โดยนำมือวางอันดับสองอย่างยุน อกฮี อยู่หกแต้ม ซึ่งเธอเข้าสู่รอบน็อคเอาท์โดยได้พบกับคาดีจา อับบูดา ในคู่แรก ที่ซึ่งเธอเป็นฝ่ายชนะนักยิงธนูจากประเทศโมร็อกโกด้วยคะแนน 112-80 ส่วนในรอบที่สอง เธอเป็นฝ่ายชนะคู่แข่งที่แข็งแกร่งอย่างอันยา ฮิทซ์เลอร์ ด้วยคะแนน 112-107 และเธอยังเป็นฝ่ายชนะเอลปิดา โรแมนซี ที่คะแนน 115-103 ด้วยสถิติโอลิมปิกใหม่ในรอบที่สามก่อนที่จะเข้าสู่รอบควอเตอร์ไฟนอล ที่ซึ่งเธอไม่มีปัญหาในการเอาชนะนามิ ฮายากาวะ ด้วยคะแนน 112-103 ในรอบเซมิไฟนอลเธอได้พบกับนักยิงธนูที่แข็งแกร่งอย่างควอน อึนซิล ซึ่งเธอเป็นฝ่ายชนะด้วยคะแนน 109-106 ส่วนในรอบไฟนอลซึ่งเป็นการชิงชัยเหรียญทอง เธอได้พบกับคู่แข่งอย่างจาง จวนจวน ซึ่งทำคะแนนได้ 7 แต้มในการยิงครั้งที่สอง ในขณะที่พักทำคะแนนได้ไม่ต่ำกว่า 8 แต้ม แต่เมื่อสิ้นสุดการแข่งขัน จางเป็นฝ่ายคว้าเหรียญทองจากผลการแข่ง 110-109
พักยังได้แข่งขันประเภททีมร่วมกับยุน อก-ฮี และจู ฮย็อน-จ็อง โดยสามารถทำคะแนนสูงสุดในรอบจัดอันดับที่คะแนนรวม 667 แต้มจากยุน และ 664 แต้มจากจู ส่งผลให้ทีมเกาหลีใต้อยู่ในอันดับหนึ่งเมื่อสิ้นสุดการแข่งรอบจัดอันดับ ซึ่งพวกเธอได้เข้าไปรอการแข่งขันรอบควอเตอร์ไฟนอลในเวลาต่อมา ที่ซึ่งพวกเธอมีชัยเหนือทีมอิตาลีด้วยคะแนน 231-217 และยังเป็นการทำสถิติโลกใหม่ ในรอบเซมิไฟนอลพวกเธอพบกับทีมฝรั่งเศสโดยทำได้ 213 แต้ม ในขณะที่ฝรั่งเศสทำได้ 184 แต้ม และยังคงรักษารูปแบบการเล่นจนถึงรอบไฟนอล ซึ่งได้พบกับคู่แข่งอย่างจีนที่สามารถทำคะแนนไว้ที่ 215 แต้ม แต่แล้วเกาหลีใต้ก็เป็นฝ่ายรับรางวัลเหรียญทองด้วยคะแนน 224 คะแนน
ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2008 เธอได้แต่งงานกับพัก คย็อง-โม ซึ่งเป็นนักยิงธนูเจ้าของเหรียญโอลิมปิกหลังจากคบหากันราว 1 ปี
พัก กี-อุง

| พัก คี-อุง |
| --- | --- |

สารนิเทศภูมิหลัง
เกิด:  (1985-02-13) 13 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1985 (39 ปี) อันดง จังหวัดคย็องซังเหนือ ประเทศเกาหลีใต้
การศึกษา: Daejin University - Visual Communication Design   Kyongbuk University of Foreign Studies - Chinese
อาชีพ: นักแสดง นักวาด
ปีที่แสดง: พ.ศ. 2547 - ปัจจุบัน

ชื่อเกาหลี
ฮันกึล: 박기웅
ฮันจา: 朴基雄
อาร์อาร์: Bak Gi-ung 
เอ็มอาร์: Pak Kiung 
 
พัก คี-อุง (เกาหลี: 박기웅 อังกฤษ: Park Ki-woong) (เกิด 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2528) เป็นนักแสดงชาวเกาหลีใต้ เขามีชื่อเสียงจากละครชุดทางโทรทัศน์เรื่อง ชีวิตลิขิตแค้น (2009), หน้ากากปีศาจ (2012) รีเทิร์น (2018) และ กูแฮรยอง นารีจารึกโลก (2019) รวมถึงภาพยนตร์เรื่อง มายติวเตอร์เฟรนด์ 2 (2007) และ ซีเครตลี, เกรตลี (2013)
ละครโทรทัศน์

​นารีโลกจารึก (MBC,2019) - องค์รัชทายาท
Return (SBS,2018) - Kang In-Ho
Full House Take 2 (TBS/SBS Plus, 2012) - Won Kang-hwi
หน้ากากปีศาจ - (KBS2, 2012) - Kimura Shunji
Me Too, Flower! (MBC, 2011) - Cha Bong-sun's ex-boyfriend (cameo)
Pianissimo (TrendE, 2011)
The Musical (SBS, 2011) - Yoo Jin
Golden Fish (MBC, 2010) - Han Kang-min
Drama Special: The Scary One, The Ghost and I (KBS2, 2010) - Kang Doo-sub
แทกิล ยอดพยัคฆ์นักล่า (KBS2, 2010) - That person ("Geu boon")
Invincible Lee Pyung Kang (KBS2, 2009) - Jo Sun-in
ชีวิตลิขิตแค้น (KBS2, 2009) - Ahn Kyeong-tae
Seoul Warrior Story (MBC Dramanet, 2008) - Kim Dong-hae
Love Marriage (KBS2, 2008) - In Kyung-hwan
Night after Night (MBC, 2008) - Heo Kyun
Drama City: Love Hunt Thirty Minus Three (KBS2, 2008)
Encore TV Literature: Castella (KBS1, 2007)
Chosun Police (MBC, 2005)
ภาพยนตร์

Secretly, Greatly (2013) - Lee Hae-rang
Never Ending Story (2012) - Dong-joo's brother
War of the Arrows (2011) - Dorgon
Someone Behind You (2007) - Suk-min
My Tutor Friend 2 (2007) - Jong-man
Art of Fighting (2006) - Jae-hoon
Kaidan (2005)
รางวัล

2012 KBS Drama Awards: Best Supporting Actor (Bridal Mask)
แหล่งข้อมูลอื่น

Park Ki-woong เก็บถาวร 2024-05-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at Cyworld
Park Ki-woong at My Name Is Entertainment
Park Gi-woong ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
พัก กี-อุง ที่ฮันซีเนมา
พัก อู-จิน

| พัก อู-จิน |
| --- | --- |
박우진
พักในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2017
เกิด:  (1999-11-02) 2 พฤศจิกายน ค.ศ. 1999 (25 ปี) ปูซาน, เกาหลีใต้
อาชีพ: แรปเปอร์ นักร้อง แดนเซอร์ นักแต่งเพลง
ปีปฏิบัติงาน: 2017–ปัจจุบัน
อาชีพทางดนตรี
แนวเพลง: เคป็อป ฮิปฮอป
เครื่องดนตรี: ร้องนำ
ค่ายเพลง: แบรนด์นิว วายเอ็มซี Swing


ชื่อเกาหลี
ฮันกึล: 박우진
ฮันจา: 朴佑鎮
อาร์อาร์: Bak U-jin 
เอ็มอาร์: Pak Uchin 
 
 นักดนตรี
ลายมือชื่อ

พัก อู-จิน (อังกฤษ: Park Woo-jin; เกาหลี: 박우진; เกิด 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2542) หรือที่รู้จักกันดีในชื่อ วูจิน (Woojin) เป็นแร็ปเปอร์, นักร้อง และนักแต่งเพลงชาวเกาหลีใต้ เขาเป็นสมาชิกของวงบอยกรุ๊ปเกาหลีใต้ AB6IX และอดีตสมาชิกบอยกรุ๊ป วอนนาวัน เขามีชื่อเสียงจากการได้อันดับที่หกในรายการ พรอดิวซ์ 101 ซีซั่น 2
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กวอนนาวัน |
| --- | --- |
 ยุน จี-ซ็อง  ฮา ซ็อง-อุน  ฮวัง มิน-ฮย็อน  อง ซ็อง-อู  คิม แจ-ฮวัน  คัง แดเนียล  พัก จี-ฮุน  พัก อู-จิน  แพ จิน-ย็อง  อี แด-ฮวี  ไล่ กวานหลิน 
สตูดิโออัลบั้ม:  1¹¹=1 (Power of Destiny) 
อีพี:  1×1=1 (To Be One)  1-1=0 (Nothing Without You)  0+1=1 (I Promise You)  1÷x=1 (Undivided) 
เพลง:  "นายานา (พิกมี)"  "เนเวอร์"  "Energetic"  "Burn It Up"  "Beautiful"  "I Promise You (I.P.U.)"  "Boomerang"  "Light" 
คอนเสิร์ต:  One: The World 
เกี่ยวข้อง:  พรอดิวซ์ 101 (ฤดูกาล 2)  YMC Entertainment  สโตนมิวสิกเอนเตอร์เทนเมนต์  นิวอิสต์  Hotshot 
 ผลงานเพลง  รางวัลและการเสนอชื่อ
พัก คย็อง-โม

| --- | --- |
พัก คย็อง-โม
ฮันกึล: 박경모
ฮันจา: 朴敬模
อาร์อาร์: Bak Gyeong-mo 
เอ็มอาร์: Pak Kyŏng-mo 
พัก คย็อง-โม (เกาหลี: 박경모; อังกฤษ: Park Kyung-Mo; 15 สิงหาคม ค.ศ. 1975 – ) เป็นนักยิงธนูโอลิมปิกจากประเทศเกาหลีใต้ และปัจจุบันเป็นผู้ฝึกสอนยิงธนูให้แก่ทีมกงจู จังหวัดชุงช็องใต้
โอลิมปิกฤดูร้อน 2004

พักเข้าแข่งขันให้แก่ทีมชาติเกาหลีในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004 รายการยิงธนูบุคคลชาย โดยเขาได้ชนะในรอบแพ้คัดออกสามรอบแรกและเข้าสู่รอบควอเตอร์ไฟนอล ในรอบนี้เอง ที่เขาได้พบกับ ทิม คัดดิฮี จากประเทศออสเตรเลีย ซึ่งพักเป็นฝ่ายแพ้และพลาดรางวัลเหรียญทองแดงในท้ายที่สุดด้วยคะแนน 112-111 ของแมตช์การแข่งขันที่ 12 พักได้รับการจัดอันดับรวมที่อันดับห้าและเป็นผู้ครองสถิติยิงธนู 18 แมตช์ที่ 70 เมตร เขายิงได้ 173 คะแนน จากสถิติที่อาจเป็นได้ถึง 180 คะแนน เขายังเป็นนักกีฬาชาวเกาหลีที่ได้รับเหรียญทองจากรายการยิงธนูทีมชายในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004 ด้วยเช่นกัน
โอลิมปิกฤดูร้อน 2008

ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 ที่กรุงปักกิ่ง พักจบรอบการจัดอันดับของเขาที่ 676 คะแนน โดยทำคะแนนตามหลัง ควน เรเน เซร์ราโน อยู่สามคะแนน ซึ่งเขาอยู่ในอันดับสี่ในรอบดังกล่าว และในการแข่งขันรอบน็อคเอาท์เขาได้พบกับ ลูอิส เตรนินี ซึ่งเป็นนักยิงธนูชาวบราซิลในรอบแรกและสามารถเป็นฝ่ายชนะที่ 116-99 คะแนน ในรอบที่สอง พักได้พบกับคู่แข่งที่แข็งแกร่งมากอย่าง เกา เจิ้งเหว่ย โดยทำคะแนนได้ 111-110 คะแนน และผ่านเข้าไปพบกับ ราฟัล โอโบรโวลสกี โดยทำคะแนนได้ 113-105 คะแนนในรอบที่สาม โดยพักสามารถเข้าสู่รอบควอเตอร์ไฟนอลที่ซึ่งเขาและ ควน การ์โลส สตีเบนส์ ทำคะแนนเสมอกันที่ 108 แต้มและจำเป็นต้องต่อรอบพิเศษออกไป ในรอบนี้เองที่พักทำได้ 19 คะแนนในขณะที่สตีเบนส์ทำได้ 17 คะแนน ส่งผลให้พักเข้าสู่รอบเซมิไฟนอล ที่ซึ่งเขาได้พบกับผู้ชนะในรอบจัดอันดับที่แข็งแกร่งกว่าอย่างเซร์ราโน และในรอบไฟนอลเขาเป็นฝ่ายแพ้ต่อ วิคเตอร์ รูเบน อย่างเฉียดฉิวในการชิงเหรียญทอง โดยได้รับเหรียญเงินในท้ายที่สุดจากผลการแข่งขันที่ 113-112 คะแนน
เขายังเข้าแข่งขันในรายการประเภททีมร่วมกับ อี ชังฮวาน และ อิม ดงฮยอน โดยเขาทำคะแนนในรอบจัดอันดับที่ 676 คะแนนร่วมกับ 670 คะแนนจากอิมและ 669 คะแนนจากอี ส่งผลให้ทีมเกาหลีอยู่ในอันดับแรกหลังเสร็จสิ้นรอบจัดอันดับ และสามารถฝ่าเข้าสู่รอบควอเตอร์ไฟนอล โดยทำคะแนนเฉือนทีมโปแลนด์ที่ 224-222 คะแนน และในรอบเซมิไฟนอลพวกเขาสามารถชนะทีมเจ้าภาพอย่างประเทศจีนด้วยคะแนน 221-218 และได้พบกับอิตาลีในรอบไฟนอล แต่แล้วเกาหลีก็เป็นฝ่ายครองชัยของรายการที่คะแนน 227-225
ดูเพิ่ม

พัก ซ็อง-ฮย็อน
แหล่งข้อมูลอื่น

พัก คย็อง-โม ที่เฟซบุ๊ก
พระเจ้าซ็อนโจแห่งโชซ็อน

| --- | --- |
พระเจ้าซ็อนโจแห่งโชซ็อน
ฮันกึล: 선조
ฮันจา: 宣祖
อาร์อาร์: Seonjo 
เอ็มอาร์: Sŏn-jo 
ชื่อเกิด
ฮันกึล: 이연
ฮันจา: 李蚣
อาร์อาร์: I Yeon 
เอ็มอาร์: Yi Yŏn 
พระเจ้าซ็อนโจ (เกาหลี: 선조 宣祖) เป็นพระมหากษัตริย์ราชวงศ์โชซ็อนองค์ที่ 14 (พ.ศ. 2110 - พ.ศ. 2151) รัชสมัยของพระองค์เป็นเวลาที่วิกฤตที่สุดในประวัติศาสตร์เกาหลีและมีเหตุการณ์สำคัญหลายอย่าง ทั้งการรุกรานของญี่ปุ่นและการแบ่งฝ่ายของกลุ่มซานิมออกเป็นฝ่ายตะวันออก และฝ่ายตะวันตก ที่จะส่งผลต่อการเมืองอาณาจักรโชซ็อนไปอีกหลายร้อยปี แม้ว่าในสมัยของพระเจ้าซ็อนโจจะมีผู้มีความสามารถมากมาย เช่น ลีซุนชิน ลีฮวาง อีอี แต่ความแตกแยกก็ทำให้โชซ็อนต้องเผชิญกับศึกหนัก
องค์ชายฮาซง เป็นพระโอรสขององค์ชายทอกกึง ซึ่งเป็นพระโอรสของพระเจ้าชุงจงกับพระสนมอันชางบิน เป็นองค์ชายธรรมดาที่ห่างไกลจากราชบัลลังก์และไม่มีขุนนางใดสนับสนุนให้พระองค์ขึ้นเสด็จครองราชย์ แต่ในพ.ศ. 2110 พระเจ้ามย็องจงเสด็จสวรรคตโดยที่ไม่มีทายาท บรรดาขุนนางจึงสรรหาพระราชวงศ์ที่พระเยาว์มาขึ้นครองราชย์ องค์ชายฮาซงจึงถูกเลือกและขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าซ็อนโจ และเลื่อนสถานะของพระบิดาและพระมารดาเป็นแทวอนกุนและแทกุนบูอิน
การแบ่งฝ่ายของกลุ่มซานิม

เช่นเดียวกับกษัตริย์เกาหลีองค์อื่น ในระยะแรกของรัชสมัยของพระเจ้าซ็อนโจเป็นกษัตริย์ที่ทุ่มเทเพื่อความเป็นอยู่ของชาวบ้าน และพัฒนาประเทศ เพราะอาณาจักรโชซ็อนประสบปัญหาความอ่อนแอของการปกครองเนื่องจากเหตุการณ์ตั้งแต่สมัยเจ้าชายยอนซัน สมัยพระเจ้าจุงจงที่ทรงไม่มีอำนาจปกครอง การแก่งแย่งอำนาจของฝ่ายยุนใหญ่และยุนเล็ก จนถึงการปกครองที่ทุจริตของยุนวอนฮัง พระเจ้าซ็อนโจเปลี่ยนแปลงการสอบควากอ (จอหงวน) ใหม่โดยเพิ่มการสอบเกี่ยวกับรัฐศาสตร์การปกครองและประวัติศาสตร์เข้าไป ซึ่งแต่เดิมมีแต่การสอบปรัชญาขงจื้อและการแต่งกลอนเท่านั้น
เพื่อที่จะพัฒนาประเทศ พระเจ้าซ็อนโจรับเอาปราชญ์กลุ่มซานิมกลับเข้ามารับราชการ ยกย่องขุนนางซานิมเก่าที่เคยถูกลงโทษ เช่น โจกวางโจ และทำลายอำนาจของกลุ่มฮุงงู ในพ.ศ. 2118 ขุนนางซานิมสองคน คือ ชิมอึย-กยอม และคิมฮโยวอน แข่งขันกันเพื่อที่จะแย่งตำแหน่งจองนัง (ขั้น 4) สังกัดฝ่ายบุคคล (อีโจ) ซึ่งเป็นตำแหน่งที่ไม่สูงนักแต่มีอำนาจสามารถแนะนำขุนนางให้ดำรงตำแหน่งต่างๆในซัมซา (ผู้ตรวจรวจการทั้งสาม ประกอบด้วย ซาฮองบู ซากันวาน และฮงมุนวาน) ได้ ชิมอึยกยอมเป็นพระญาติของมเหสี ส่วนคิมฮโยวอนเป็นศิษย์ของลีฮวาง ปราชญ์ขงจื้อชื่อดัง
ขุนนางฝ่ายซานิมจึงแตกออกเป็นสองฝ่าย ฝ่ายที่สนับสนุนชิมอึยกยอม เรียกว่า ฝ่ายตะวันตก (ซออิน) เพราะชิมอึยกยอมอาศัยทางตะวันตกของ ฮันซอง ประกอบด้วยขุนนางอาวุโส เพราะชิมอึยกยอมมีความเกี่ยวดองกับราชวงศ์ จึงมีขุนนางเก่าสนับสนุนมาก ออกไปทางอนุรักษนิยม ขณะที่ฝ่ายที่สนับสนุนคิมฮโยวอนเรียกว่าฝ่ายตะวันออก (ทงอิน) เพราะคิมฮโยวอนอาศัยอยู่ทางตะวันออกของฮันยาง คือพวกขุนนางอายุน้อย เพราะขุนนางรุ่นใหม่กำลังสนใจในปรัชญาแบบใหม่ของลีฮวาง มีความคิดแนวปฏิรูป
จนลีอี หัวหน้าขุนนางซานิมต้องมาไกล่เกลี่ยมิให้มีการแตกแยก โดยการส่งคิมฮโยวอนไปเมืองพูรยอง และส่งชิมอึยกยอมไปเมืองแคซอง เพื่อตัดปัญหา ให้ไปปกครองท้องถิ่นแทน แต่ฝ่ายทงอินกล่าวหาว่าลีอีเข้าข้างฝ่าซออิน เพราะส่งคิมฮโยวอนไปไกลทางเหนือ แต่ส่งชิมอึยกยอมไม่แค่เมืองแคซองใกล้ๆ ฝ่ายตะวันตกมีอำนาจขึ้นมาก่อนเพราะได้รับการสนับสนุนจากขุนนางอาวุโสและพระราชวงศ์ ขณะที่ฝ่ายตะวันออกเรียกร้องให้มีการปฏิรูปแต่ได้รับการปฏิเสธทุกครั้ง ในพ.ศ. 2126 ลีอี ได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้ากรมกลาโหม เห็นว่าพวกแมนจูและญี่ปุ่นสะสมกำลังมากขึ้น โชซ็อนควรเตรียมรับมือให้พร้อมโดยการเพิ่มกำลังกองทัพ แต่ทั้งสองฝ่ายและพระเจ้าซ็อนโจไม่มีใครเห็นด้วยเลย เพราะเชื่อว่าบ้านเมืองจะสงบสุขตลอดไป แต่หารู้ไม่อีกไม่กี่ปีข้างหน้าโชซ็อนจะถูกทั้งญี่ปุ่นและแมนจูบดขยี้จนย่อยยับ ลีอีสิ้นชีวิตในพ.ศ. 2127
การรุกรานเกาหลีของญี่ปุ่น (พ.ศ. 2135-2141)

บทความหลัก: การรุกรานเกาหลีของญี่ปุ่น (พ.ศ. 2135-2141)
โทโยโตมิ ฮิเดโยชิ รวบรวมประเทศญี่ปุ่นในยุคเซงโงกุได้สำเร็จ และมีความทะเยอทะยานที่จะพิชิตจีน จึงส่งทูตมาโชซ็อนเพื่อขอความร่วมมือในการบุกยึดจีนในพ.ศ. 2130 โดยผ่านทางตระกูลโซเจ้าครองเกาะซึชิมา ซึ่งเป็นทางเดียวที่โชซ็อนติดต่อกับญี่ปุ่น แต่เจ้าครองเกาะเห็นว่า โชซ็อนไม่มีวันจะเข้ากับญี่ปุ่นรุกรานจีน หากส่งสาสน์ไปจะกระทบต่อความสัมพันธ์ระหว่างประเทศและการค้าที่เกาะซึชิมาพึงมี จึงเปลี่ยนแปลงเนื้อความในสารให้เป็นการทำสัมพันธไมตรีธรรมดา ใน พ.ศ. 2133 พระเจ้าซ็อนโจจึงส่งทูตไปขอบพระทัยโทโยโตมิที่เกียวโต แต่โทโยโตมิกำลังทำสงครามกับไดเมียวอื่นอยู่ ทำให้ทูตโชซ็อนต้องรออยู่หลายวัน และโทโยโตมิเข้าใจว่าทูตโชซ็อนมาส่งบรรณาการ จึงไม่ให้การต้องรับอย่างสมเกียรติเท่าที่ควร และเขียนสาสน์อย่างไม่เคารพพระเจ้าซ็อนโจ ให้ร่วมมือกันบุกยึดจีน
การกระทำของโทโยโตมิสร้างความแปลงประหลาดใจและความสงสัยให้กับโชซ็อนอย่างมาก และไม่เชื่อว่าญี่ปุ่นจะมีความสามารถทำอะไรจีนราชวงศ์หมิงได้ ทูตฝ่ายตะวันตกรายงานว่าโทโยโตมิสะสมกำลังกองทัพไว้ขนาดใหญ่มาก แต่ทูตฝ่ายตะวันออกกลับบอกว่ากองทัพนี้เอาไว้รบกับไดเมียวอื่นๆในญี่ปุ่น พระเจ้าซ็อนโจทรงเชื่อฝ่ายตะวันออก และทรงละเลยความเป็นไปได้ของภัยคุกคามจากญี่ปุ่น
เมื่อไม่ได้รับการตอบรับ ใน พ.ศ. 2134 โทโยโตมิจึงส่งสาสน์มาว่าจะยกทัพผ่านโชซ็อนไปจีน ทำให้ในที่สุดฝ่ายโชซ็อนจึงรู้ถึงสงครามที่กำลังจะเกิด จึงเร่งเตรียมกำลังทัพ แต่ไม่ทันเพราะปีถัดมา พ.ศ. 2135 โคะนิชิ ยุกินะกะ ยกทัพเรือบุกเผ่าเมืองท่าต่างๆทางตอนใต้และยกพลขึ้นบกได้ วันต่อมาคะโต คิโยะมะสะ ก็ตามมาเอาชนะแม่ทัพ ลีอิล ที่ซังจูและชุงจู และรุกคืบหาเมืองฮันซองอย่างรวดเร็ว
พระเจ้าซ็อนโจเมื่อกลับมาก็พบว่าวังของพระองค์เหลือแต่เถ้าถ่าน จึงสร้างพระราชวังใหม่ชื่อว่า พระราชวังต๊อกซู (ต๊อกซูกุง) ยูซอง-ลยอง เสนอว่าโชซ็อนควรจะรับปืนมาใช้ และปรับปรุงกองทัพรวมทั้งเกณฑ์ไพร่พลทุกชนชั้นตั้งแต่ยังบันถึงชอนมิน พ.ศ. 2140 การเจรจาระหว่างจีนและญี่ปุ่นไม่เป็นผล ญี่ปุ่นจึงบุกโชซ็อนอีกครั้งแต่ไม่ง่ายเหมือนคราวก่อน ยึดได้แต่แคว้นเคียงซังและจอลลาทางใต้ ญี่ปุ่นยังวางแผนกำจัดลีซุนชินโดยการหลอกว่าจะส่งทัพเรือมาบุกฮันซองทางทะเล แต่ลีซุนชินไม่เชื่อว่าจะมาได้เพราะผิดหลักยุทธศาสตร์ แต่พระเจ้าซ็อนโจทรงเห็นว่าลีซุนชินขัดพระราชโองการจึงรับสั่งให้จับเข้าคุก เมื่อไม่มีลีซุนชอนโชซ็อนจึงพ่ายแพ้ยับเยินที่ชิลชอน-นยาง จึงปล่อยตัวลีซุนชินและสามารถเอาชนะญี่ปุ่นที่เมียงนัง
ใน พ.ศ. 2141 โทโยโตมิเสียชีวิต ได้สั่งเสียให้ถอนทัพจากโชซ็อน ทัพญี่ปุ่นจึงถอยกลับ ก่อนกลับยังพ่ายแพ้โชซ็อนอีกที่โน-นยาง แต่ลีซุนชินเสียชีวิตในการรบ เป็นอันสิ้นสุดสงครามเจ็ดปี หรือสงครามอิมิจิน
การแบ่งฝ่ายของฝ่ายตะวันออก

สงครามอิมิจินได้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าพระเจ้าซ็อนโจละเลยหน้าที่ในฐานะผู้นำประเทศ เพราะขณะที่ขุนพลทั้งหลายต่อสู้กับญี่ปุ่นแต่หลบหนีไปจีน และที่กระทำกับลีซุนชินนั้นก็เป็นการขัดขวางความสำเร็จของโชซ็อน ทำให้นักประวัติศาสตร์กล่าวว่าทรงเป็นหนึ่งในกษัตริย์เกาหลีที่อ่อนแอ
สำหรับสงครามการเมืองนั้น ฝ่ายตะวันออกมีชัย เพราะหลังจากผ่านสงครามมาทำให้ประเทศต้องการการเปลี่ยนแปลงปฏิรูป ซึ่งฝ่ายตะวันตกที่หัวโบราณไม่อาจจะแก้ไขปัญหาที่ประสบอยู่ได้ แต่ฝ่ายตะวันออกนั้นเร่งรัดการปฏิรูปจนยูซองนยองเสนอว่าไม่ควรจะปฏิรูปให้เร็วเกินไป ชะลอลงบ้าง เพราะยูซองนยองอาศัยอยู่ทางใต้ จึงเรียกฝ่ายสนับสนุนยูซองนยองว่าฝ่ายใต้ (นัมอิน) ส่วนที่เหลือเรียกว่าฝ่ายเหนือ (พุกอิน) และฝ่ายเหนือก็ยังแบ่งอีก เป็นฝ่ายเหนือใหญ่ (แทบุก) และฝ่ายเหนือเล็ก (โซบุก) เป็นการแบ่งฝ่ายอีกครั้ง ทำให้การเมืองโจซ็อนมีหลายพรรคหลายพวก ซึ่งจะขัดขวางความเจริญของประเทศไปอีกหลายร้อยปี
พระเจ้าซ็อนโจเหน็ดเหนื่อยหลังจากผ่านวิกฤตมามาก จึงมอบให้องค์ชายควางแฮว่าราชการแทน แต่เมื่อมเหสีอินมอกประสูติองค์ชายยอนชัง ก็เป็นเหตุให้ฝ่ายเหนือใหญ่และฝ่ายเหนือเล็กขัดแย้งกัน เพราะฝ่ายเหนือใหญ่สนับสนุนองค์ชาวควางแฮ และฝ่ายเหนือเล็กสนับสนุนองค์ชายยอนชัง
พระเจ้าซ็อนโจสวรรคตในวันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2151 โดยที่สถานการณ์ทางการเมืองยังคุกรุ่น องค์ชายควางแฮสืบบัลงก์ต่อจากพระองค์
พระนามเต็ม

พระเจ้าซ็อนโจ แทโจโซคยอง จองรยุน ริปกุ๊ก ซองด็อก ฮงรยอล จิซอง แดอึย คยอกชอล เฮอึน คยองมยอง ซินรยอก ฮงคง ยุนคอป ฮนอนมุน อึยมู ช็อนคเย ดันฮโย แห่งเกาหลี