คติชน
ประเภทนิทานพื้นบ้าน > วัฒนธรรมทางวัตถุ

ประเภทของ วัฒนธรรมทางวัตถุ รวมถึงสิ่งประดิษฐ์ทั้งหมดที่สามารถสัมผัส ถือ อาศัยอยู่ หรือรับประทานได้ เป็นวัตถุที่จับต้องได้ซึ่งมีอยู่จริงหรือในความคิด ซึ่งมีไว้สำหรับการใช้งานถาวรหรือใช้ในมื้ออาหารถัดไป สิ่งประดิษฐ์พื้นบ้านเหล่านี้ส่วนใหญ่เป็นวัตถุชิ้นเดียวที่สร้างขึ้นด้วยมือเพื่อวัตถุประสงค์เฉพาะ อย่างไรก็ตาม สิ่งประดิษฐ์พื้นบ้านสามารถผลิตจำนวนมากได้เช่นกัน เช่น เดรเดล หรือของประดับตกแต่งคริสต์มาส สิ่งของเหล่านี้ยังคงถือว่าเป็นคติชนวิทยาเนื่องจากมีประวัติศาสตร์อันยาวนาน (ก่อนยุคอุตสาหกรรม) และการใช้งานตามธรรมเนียม วัตถุที่เป็นวัสดุเหล่านี้ทั้งหมด "มีอยู่ก่อนและดำเนินต่อไปควบคู่ไปกับอุตสาหกรรมจักรกล ... [พวกมัน] ถูกถ่ายทอดจากรุ่นสู่รุ่นและอยู่ภายใต้แรงเดียวกันของประเพณีอนุรักษ์นิยมและรูปแบบของแต่ละบุคคล" ที่พบในสิ่งประดิษฐ์พื้นบ้านทั้งหมด นักคติชนวิทยาสนใจในรูปแบบทางกายภาพ วิธีการผลิตหรือการก่อสร้าง รูปแบบการใช้งาน ตลอดจนการจัดหาวัตถุดิบ ความหมายต่อผู้ที่ทั้งสร้างและใช้วัตถุเหล่านี้เป็นสิ่งสำคัญ สิ่งสำคัญที่สุดในการศึกษาเหล่านี้คือความสมดุลที่ซับซ้อนของความต่อเนื่องเหนือการเปลี่ยนแปลงทั้งในการออกแบบและการตกแต่ง
ในยุโรป ก่อน การปฏิวัติอุตสาหกรรม ทุกอย่างทำด้วยมือ ในขณะที่นักคติชนวิทยาบางคนในศตวรรษที่ 19 ต้องการรักษาประเพณีปากเปล่าของชาวชนบทก่อนที่ประชากรจะมีการศึกษา แต่นักคติชนวิทยาคนอื่น ๆ พยายามระบุวัตถุที่ประดิษฐ์ขึ้นด้วยมือ ก่อนที่กระบวนการผลิตจะสูญหายไปจากการผลิตในภาคอุตสาหกรรม เช่นเดียวกับเรื่องเล่าทางวาจาที่ยังคงถูกสร้างขึ้นและถ่ายทอดอย่างต่อเนื่องในวัฒนธรรมปัจจุบัน งานฝีมือ เหล่านี้ยังคงพบเห็นได้ทั่วไปรอบตัวเรา โดยอาจมีการเปลี่ยนแปลงวัตถุประสงค์และความหมาย มีเหตุผลมากมายสำหรับการผลิตวัตถุด้วยมืออย่างต่อเนื่องเพื่อการใช้งาน ตัวอย่างเช่น ทักษะเหล่านี้อาจจำเป็นสำหรับการซ่อมแซมสิ่งของที่ผลิตขึ้น หรืออาจจำเป็นต้องมีการออกแบบที่ไม่เหมือนใครซึ่งไม่พบ (หรือไม่สามารถหาได้) ในร้านค้า งานฝีมือหลายอย่างถือเป็นงานบำรุงรักษาบ้านแบบง่าย ๆ เช่น การทำอาหาร การเย็บผ้า และงานช่างไม้ สำหรับคนจำนวนมาก งานฝีมือยังกลายเป็นงานอดิเรกที่สนุกสนานและน่าพึงพอใจ วัตถุที่ทำด้วยมือมักถูกมองว่ามีเกียรติ ซึ่งใช้เวลาและความคิดเพิ่มเติมในการสร้างสรรค์ และคุณค่าของความเป็นเอกลักษณ์ สำหรับนักคติชนวิทยา วัตถุที่ประดิษฐ์ขึ้นด้วยมือเหล่านี้เป็นตัวเป็นตนความสัมพันธ์ที่หลากหลายในชีวิตของช่างฝีมือและผู้ใช้ ซึ่งเป็นแนวคิดที่สูญหายไปกับสิ่งของที่ผลิตจำนวนมากซึ่งไม่มีความเกี่ยวข้องกับช่างฝีมือแต่ละคน
งานฝีมือดั้งเดิมหลายอย่าง เช่น งานเหล็กและการทำแก้ว ได้รับการยกระดับเป็น วิจิตรศิลป์ หรือ ศิลปะประยุกต์ และสอนในโรงเรียนศิลปะ หรือถูกนำมาใช้ใหม่เป็น ศิลปะพื้นบ้าน ซึ่งมีลักษณะเป็นวัตถุที่มีรูปแบบการตกแต่งทดแทนความต้องการในการใช้งาน ศิลปะพื้นบ้านพบได้ในป้ายหกเหลี่ยมบนยุ้งฉางเพนซิลเวเนีย ดัตช์ ประติมากรรมมนุษย์กระป๋องที่ทำโดยช่างโลหะ การจัดแสดงคริสต์มาสหน้าบ้าน ตู้เก็บของที่โรงเรียนที่ตกแต่ง ปืนสลัก และรอยสัก "คำต่าง ๆ เช่น ไร้เดียงสา สอนตัวเอง และเป็นปัจเจกบุคคล ถูกนำมาใช้เพื่ออธิบายวัตถุเหล่านี้ และการสร้างสรรค์ที่โดดเด่นมากกว่าการสร้างสรรค์ที่เป็นตัวแทนจะถูกนำเสนอ"  สิ่งนี้ตรงกันข้ามกับความเข้าใจเกี่ยวกับสิ่งประดิษฐ์พื้นบ้านที่ได้รับการหล่อเลี้ยงและส่งต่อภายในชุมชน
วัตถุหลายอย่างของคติชนวิทยาที่เป็นวัสดุนั้นจัดประเภทได้ยาก ยากต่อการจัดเก็บ และจัดเก็บได้ยาก งานที่ได้รับมอบหมายของพิพิธภัณฑ์คือการอนุรักษ์และใช้ประโยชน์จากสิ่งประดิษฐ์ทางวัฒนธรรมที่ใหญ่โตเหล่านี้ ด้วยเหตุนี้ แนวคิดของ พิพิธภัณฑ์ที่มีชีวิต จึงได้พัฒนาขึ้น โดยเริ่มต้นในสแกนดิเนเวียเมื่อปลายศตวรรษที่ 19 พิพิธภัณฑ์กลางแจ้งเหล่านี้ไม่เพียงแต่จัดแสดงสิ่งประดิษฐ์เท่านั้น แต่ยังสอนผู้เยี่ยมชมถึงวิธีการใช้วัตถุเหล่านั้น โดยนักแสดงจะแสดงบทบาทสมมติชีวิตประจำวันของผู้คนจากทุกภาคส่วนของสังคม โดยอาศัยสิ่งประดิษฐ์ที่เป็นวัสดุของสังคมก่อนยุคอุตสาหกรรมเป็นอย่างมาก สถานที่หลายแห่งยังทำซ้ำกระบวนการของวัตถุ ดังนั้นจึงสร้างวัตถุใหม่ในช่วงเวลาประวัติศาสตร์ก่อนหน้านี้ ปัจจุบันพิพิธภัณฑ์ที่มีชีวิตพบได้ทั่วโลกซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของ อุตสาหกรรมมรดก ที่เฟื่องฟู
รายการนี้เป็นเพียงตัวอย่างเล็ก ๆ น้อย ๆ ของวัตถุและทักษะที่รวมอยู่ในการศึกษาวัฒนธรรมทางวัตถุ
สมุดลายเซ็น
บูนาด
งานปัก
ศิลปะพื้นบ้าน
การแต่งกายแบบพื้นเมือง
ยาพื้นบ้าน
สูตรอาหารและโภชนาการ
วิถีแห่งอาหาร
หัตถกรรมพื้นบ้าน
ของเล่นเปล่า
กองหญ้าแห้ง
เครื่องหมายเฮกซ์
งานเหล็กตกแต่ง
เครื่องปั้นดินเผา
งานควอลท์
งานแกะสลักหิน
เต็นท์ทีปิส
รั้วโลหะ
สังเกตการณ์พื้นถิ่น
ใบพัดลมวัดทิศทางลม
งานไม้