stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ปฏิบัติการสุรศักดิ์มนตรี 8
ภาพรวม

เจ้าสุวรรณภูมา นายกรัฐมนตรี ได้ทำข้อตกลงความช่วยเหลือต่างประเทศกับสาธารณรัฐประชาชนจีนในเดือนมกราคม พ.ศ. 2505 พรรคคอมมิวนิสต์จีนให้คำมั่นที่จะสร้างถนนจากมณฑลยูนนานไปยังพระราชอาณาจักรลาว เมื่อรัฐบาลลาว (Royal Lao Government: RLG) พ่ายแพ้ในยุทธการน้ำบัค (Battle of Nam Bac) ที่มีความสำคัญยิ่งในช่วงสงครามกลางเมืองลาว ชาวจีนจึงเริ่มผลักดันการสร้างถนนลงใต้ไปตามหุบเขาปากแบงไปทางประเทศไทย เมื่อเส้นทางใหม่หมายเลข 46 เคลียร์พื้นที่หน้างานไปทางปากแบง ชาวจีนได้ติดตั้งปืนต่อสู้อากาศยาน 400 กระบอกและทหาร 25,000 นายตามแนวเส้นทาง เมื่อเส้นทางใหม่มาถึงปากแบ่ง มีเพียงแม่น้ำโขงและดินแดนลาวบางส่วนบนฝั่งใต้เท่านั้นที่แยกปลายถนนออกจากดินแดนของไทย ส่งผลให้รัฐบาลไทยเริ่มมีความกังวลเกี่ยวกับการที่จีนจะส่งเสบียงให้กับพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย หรือแม้แต่การรุกรานประเทศไทยจากจีน
ความเป็นมา

ความไม่สบายใจของรัฐบาลไทยเกี่ยวกับถนนที่จีนสร้าง (The Chinese Road) ทำให้พวกเขาสนับสนุนปฏิบัติการกวาดล้างชายแดนที่เรียกว่าปฏิบัติการผาลาด (แปลว่า เนินภูเขาลาดลงมา) ปฏิบัติการนี้เริ่มต้นเมื่อวันที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2514 ส่งผลให้กองทัพบกไทยจัดตั้งเขตตั้งรับส่วนหน้า (forward defensive zone) ขึ้นโดยมีศูนย์กลางอยู่ที่เชียงลม ประเทศลาว กองพันทั้งสามของทหารเสือพรานซึ่งประจำการอยู่ที่นั่นในเดือนสิงหาคมเรียกว่า หน่วยรบเฉพาะกิจราทิกุล (ฉก.ราทิกุล; Task Force Rattikone) อย่างไรก็ตาม รัฐบาลไทยยังคงไม่สบายใจเกี่ยวกับสถานการณ์ชายแดนของประเทศ
ปฏิบัติการสุรศักดิ์มนตรี

จากนั้นไทยจึงวางแผนโจมตีตามอดีตผู้บัญชาการกรมทหารบก คือ เจ้าพระยาสุรศักดิ์มนตรี (เจิม แสง-ชูโต) ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2514 กองพัน 3 กองพันของกองทัพบกสามารถยึดตำแหน่งคืนได้หลายแห่งบนฝั่งใต้ของแม่น้ำโขงตรงข้ามปากแบ่ง แม้ว่าฐานที่มั่นเหล่านี้จะตั้งอยู่ในดินแดนของลาวมากกว่าของไทย แต่การยึดครองของฐานที่มั่นเหล่านี้ได้เพิ่มช่องว่างทางภูมิศาสตร์ตามธรรมชาติของแม่น้ำโขงระหว่างลาวและไทย
พื้นที่ดังกล่าวนี้อยู่ในสงบเป็นเวลาหลายเดือน จากนั้นในฤดูใบไม้ผลิปี พ.ศ. 2515 ไทยได้ตั้งจุดยุทธศาสตร์ใหม่สองจุดบนฝั่งใต้ของแม่น้ำโขง และได้ติดตั้งปืนใหญ่วิถีโค้งขนาด 75 มม. จำนวน 2 กระบอก กองกำลังคอมมิวนิสต์ได้ข้ามแม่น้ำและโจมตีฐานยิงแห่งใหม่เป็นระยะเวลา 6 วัน 7 คืนโดยใช้ทุ่นระเบิดพลาสติกชนิดใหม่ที่ไม่สามารถตรวจจับได้ เมื่อแอร์อเมริกาพยายามส่งกลับสายแพทย์ทหารไทยที่บาดเจ็บออกไปเมื่อวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2515 เครื่องบิน เอช-34 ลำหนึ่งของพวกเขาถูกยิงตกที่ห่างจากจุดที่ถูกปิดล้อมไปทางตะวันตกเฉียงใต้ราว 12 กิโลเมตร
วันรุ่งขึ้น กองพันทหารเสือพรานได้ถูกส่งขึ้นเฮลิคอปเตอร์เพื่อเข้าไปยังจุดตกของเฮลิคอปเตอร์แอร์อเมริกา จากจุดลงจอดนั้น พวกเขาเคลื่อนตัวไปทางตะวันออกเฉียงเหนือและขุดสนามเพลาะล้อมรอบไว้สองแห่ง กองพันที่ถูกส่งเข้าไปประจำการอยู่จนถึงวันที่ 15 พฤษภาคม เมื่อกองพันทหารเสือพรานรับจ้างชุดใหม่ถูกส่งเข้ามาสับเปลี่ยนกำลัง
ไม่นานนัก กองพันที่เข้ามาสับเปลี่ยนกำลังถูกโจมตีโดยกองกำลังปะเทดลาวประมาณ 500 นาย จนกระทั่งผ่านไป 7 วัน ได้มีการใช้การโจมตีทางอากาศเชิงยุทธวิธีโจมตีกองกำลังของคอมมิวนิสต์ ประกอบไปด้วย เครื่องบินเอซี-47 และเฮลิคอปเตอร์ติดอาวุธ ยูเอช-1เอ็ม ของไทย รวมถึงเครื่องบิน เอ-1 สกายไรเดอร์ และเครื่องบิน ที-28 โทรจาน ก็ทิ้งระเบิดและยิงจรวดใส่ฝ่ายคอมมิวนิสต์ ในที่สุดกองกำลังปะเทดลาวก็ถอยทัพแนวรบดังกล่าว อย่างไรก็ตาม ในเวลาต่อมา ฝ่ายไทยก็ได้ถอนทัพเช่นกันเพราะคิดว่าไม่สามารถที่จะรักษาตำแหน่งไว้ได้
ความสูญเสียในปฏิบัติการสุรศักดิ์มนตรี ฝ่ายไทยเสียชีวิต 10 นาย บาดเจ็บ 29 นาย และพบศพของข้าศึกจำนวน 15 ราย รวมถึงสามารถยึดอาวุธได้อีกจำนวนมาก
ปฏิบัติการสุรศักดิ์มนตรี 8

ในช่วงต้นเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2515 กองกำลังของพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทยประมาณ 100 นายได้บุกเข้าไปในลาวและยึดหมู่บ้านชายแดนลาว 2 แห่ง คือบ้านเล่าอู และบ้านกิมสตางซึ่งอยู่ห่างจากเชียงลมไปทางตะวันตกเฉียงเหนือประมาณ 45 กิโลเมตร มีการวางแผนตอบโต้ร่วมกันระหว่างไทยและลาว ไทยได้ส่งกรมผสมที่ 7 (7th Regimental Combat Team: 7th RCT) ไปร่วมปฏิบัติการ ขณะที่ลาวมอบหมายให้ทหารเสือพรานไทยบางส่วนจัดตั้งหน่วยจู่โจม 2 ชุด อย่างไรก็ตาม การตีกระหนาบสองข้างอย่างก้ามปูได้ล้มเหลวลงเมื่อไทยต้องโจมตีท่ามกลางสภาพอากาศที่มีสายฝนที่เทลงมาอย่างหนักเป็นเวลานาน หลังจากความสูญเสียของฝ่ายไทยผ่านไปหลายวัน กรมผสมที่ 7 ได้ล่าถอยไปอย่างไม่เป็นกระบวน ทำให้หลังจากนั้นกองกำลังของพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทยจึงหันเป้าหมายไปยังทหารรับจ้างของไทยอีกฝั่งโดยระดมยิงปืนไร้แรงสะท้อนและปืนครกเข้าใส่
กำลังทหารเสือพรานรับจ้างชาวไทยชุดแรกได้ถอนกำลังออกไป ทำให้กำลังของคอมมิวนิสต์ไทยสามารถปิดล้อมกำลังทหารเสือพรานอีกกลุ่มหนึ่งซึ่งมีกำลังพล 80 นายได้สำเร็จ หน่วยรบพิเศษกุ้ภัยจำนวน 70 นายถูกแทรกซึมมาจากแม่น้ำโขงด้วยปืนใหญ่วิถีโค้งขนาด 75 มม. และปืนครกขนาด 4.2 นิ้ว ด้วยการสนับสนุนการยิงจากปืนใหญ่วิถีโค้งและปืนครก จึงได้มีการทดลองปฏิบัติการส่งกลับสายแพทย์ในวันที่ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2515 ส่งผลให้นักบินผู้ช่วยที่เป็นพลเรือนของแอร์อเมริกาถูกยิงที่ศีรษะเสียชีวิต ส่งผลให้ต้องยุติการส่งกลับสายแพทย์
ทหารเสือพรานรับจ้างชาวไทยถูกปิดล้อมไว้เป็นเวลา 10 วันก่อนที่เจ้าหน้าที่กู้ภัยจะเข้าช่วยเหลือและนำพวกเขากลับไปที่ฐานยิงชั่วคราว ฝ่ายคอมมิวนิสต์ก็ถอนตัวเช่นกัน ทั้งแอร์อเมริกาและกองทัพอากาศสหรัฐต่างไม่กล้าแทรกซึมออกเนื่องจากอาจเกิดการยิงภาคพื้นดินได้ ในขณะนั้น ผู้บัญชาการทหารไทยที่อยู่ในที่เกิดเหตุได้กระโดดร่มลงมาที่ฐานยิงเพื่อแสดงให้เห็นว่าไม่มีการโจมตีภาคพื้นดินเกิดขึ้นแล้ว ทำให้ฝูงบินปฏิบัติการพิเศษที่ 22 ได้ลำเลียงกำลังพลและปืนออกจากพื้นที่เพื่อสิ้นสุดปฏิบัติการ
ความสูญเสียของปฏิบัติการสุรศักดิ์มนตรี 8 ฝ่ายไทยเสียชีวิต 23 นาย บาดเจ็บ 64 นาย ขณะที่ฝ่ายข้าศึกเสียหายจากการโจมตีทางอากาศและปืนใหญ่ใกล้เคียงกัน
ผลลัพธ์

การมาถึงของกองทหารจีนทั้งกองที่เมืองไซ บนเส้นทางหมายเลข 46 ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2514 ถือเป็นสิ่งที่น่าหนักใจของไทย เช่นเดียวกับเหตุการณ์หลายครั้งในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2514 และมกราคม พ.ศ. 2515 เมื่อเครื่องบินที่บินใกล้เส้นทางหมายเลข 46 ที่ถูกสร้างขึ้นใหม่ถูกยิงด้วยปืนใหญ่ต่อสู้อากาศยาน แม้ว่าจะไม่ได้อยู่ในภาวะสงครามกับจีนคอมมิวนิสต์อย่างเป็นทางการ แต่รัฐบาลไทยได้แสดงให้เห็นถึงความเต็มใจที่จะปกป้องพรมแดนไทยโดยเปิดฉากปฏิบัติการผาลาดและและปฏิบัติการสุรศักดิ์มนตรี 8
บรรณานุกรม

Anthony, Victor B. and Richard R. Sexton (1993). The War in Northern Laos. Command for Air Force History. OCLC 232549943.
Conboy, Kenneth and James Morrison (1995). Shadow War: The CIA's Secret War in Laos. Paladin Press. ISBN 978-1-58160-535-8.
Stuart-Fox, Martin (2008) Historical Dictionary of Laos. Scarecrow Press. ISBNs 0810864118, 978-0-81086-411-5.
ส่วนสูงเอ็กซ์

ในศิลปะการใช้ตัวพิมพ์ ส่วนสูงเอ็กซ์ (x-height) คือระยะห่างระหว่างเส้นล่างและเส้นเฉลี่ยของตัวอักษรตัวพิมพ์เล็กในไทป์เฟซ โดยทั่วไปแล้วนี่คือความสูงของตัวอักษรเอ็กซ์ ในไทป์เฟซ (ที่มาของคำว่า x-height) เช่นเดียวกับตัวอักษร v, w และ z (ตัวอักษรโค้ง เช่น a, c, e, m, n, o, r, s และ u มักจะสูงเกิน x-height เล็กน้อย เนื่องจากการโอเวอร์ชูต i มีจุดที่มีแนวโน้มจะสูงกว่า x-height) ขนาดที่สำคัญที่สุดอย่างหนึ่งของแบบอักษร x-height จะกำหนดความสูงของตัวอักษรพิมพ์เล็กที่ไม่มีหางบน เมื่อเทียบกับความสูงของตัวพิมพ์ใหญ่
แบบอักษรสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาฝรั่งเศส ค.ศ. 1592 ไทป์เฟซขนาดเล็กที่ด้านล่างมี x-height สูงกว่าไทป์เฟซด้านบน เมื่อเทียบตามสัดส่วน
ไทป์เฟซที่เน้นใช้แสดงผลเพื่อใช้กับตัวอักษรขนาดใหญ่ เช่น บนป้ายและโปสเตอร์ จะมี x-height ต่างกันออกไป หลายๆ แบบมี x-height สูงเพื่อให้อ่านได้ชัดเจนจากระยะไกล แต่บางแบบก็ไม่เป็นเช่นนั้น: ไทป์เฟซที่เน้นใช้แสดงผลบางอัน เช่น Cochin และ Koch-Antiqua มี x-height ต่ำ เพื่อให้มีรูปลักษณ์ที่หรูหราและละเอียดอ่อนมากขึ้น ซึ่งเป็นพฤติกรรมที่แพร่หลายโดยเฉพาะในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 การออกแบบไม่มีเชิงจำนวนมากที่มีไว้สำหรับข้อความเน้นใช้แสดงผลมี x-height สูง เช่น Helvetica หรือที่มากกว่านั้นคือ Impact
x-height ที่เตี้ยเป็นพิเศษในป้ายที่เขียนด้วยลายมือ
ข้อควรพิจารณาในการออกแบบ

x-height ปานกลางพบได้ในไทป์เฟซสำหรับข้อความเนื้อหา ช่วยให้เกิดความสมดุลและความเปรียบต่างระหว่างตัวอักษรตัวพิมพ์ใหญ่และ ตัวพิมพ์เล็กและหน้ากระดาษที่สว่างยิ่งขึ้น จากนั้นจึงเพิ่มขึ้นอีกครั้งสำหรับขนาดแบบอักษรที่ออกแบบมาสำหรับการพิมพ์ขนาดเล็ก เช่น คำบรรยาย เพื่อให้สามารถอ่านการพิมพ์ขนาดเล็กได้อย่างชัดเจน
x-height สูงบนไทป์เฟซที่เน้นใช้แสดงผลเป็นที่นิยม โดยเฉพาะอย่างยิ่งในการออกแบบในช่วงทศวรรษ 1960 และ 70 เมื่อ International Typeface Corporation เปิดตัวไทป์เฟซที่ได้รับความนิยมของการออกแบบรุ่นเก่าที่มี x-height เพิ่มขึ้น ตัวอย่างที่โดดเด่นของเทรนด์นี้ ได้แก่ Avant Garde Gothic และ ITC Garamond ล่าสุด ไทป์เฟซบางแบบเช่น Mrs Eaves, Neutraface และ Brandon Grotesque ได้รับการออกให้มี x-height ต่ำอย่างเห็นได้ชัดเพื่อพยายามสร้างรูปลักษณ์ที่หรูหรายิ่งขึ้น แม้ว่าคอมพิวเตอร์จะอนุญาตให้พิมพ์แบบอักษรได้ทุกขนาด แต่นักออกแบบแบบอักษรมืออาชีพ เช่น Adobe จะออกแบบอักษรในขนาดออพติคอลต่างๆ ซึ่งได้รับการปรับให้เหมาะสมเพื่อพิมพ์ในขนาดต่างๆ ตาม ตัวอย่างเช่น Mrs Eaves มีอยู่สองเวอร์ชัน: สไตล์ดั้งเดิมที่มีจุดมุ่งหมายเพื่อให้รูปลักษณ์ที่หรูหรา สดใส และสไตล์ 'XL' ที่โดดเด่นน้อยกว่าซึ่งมีไว้สำหรับข้อความเนื้อหา
งานวิจัยบางชิ้นกล่าวว่า แม้ว่า x-height ที่สูงขึ้นอาจช่วยในการอ่านข้อความที่มีขนาดเล็ก แต่ x-height ที่สูงมากๆ อาจขัดขวางการอ่านแทน อาจเป็นเพราะว่าการระบุรูปร่างของคำถ้าตัวอักษรทุกตัวมีความสูงเท่ากันเป็นเรื่องยาก ด้วยเหตุผลเดียวกันนี้ คู่มือป้ายบางป้ายจึงไม่สนับสนุนการใช้อักษรตัวพิมพ์ใหญ่ทั้งหมด
ในการออกแบบเว็บ

ในการคอมพิวเตอร์ สามารถใช้ x-height เป็นหน่วยวัดในเว็บเพจ ใน CSS และ LaTeX จะเรียก x-height เรียกว่า ex อย่างไรก็ตาม การใช้ ex ในการกำหนดขนาดออบเจ็กต์มีความเสถียรน้อยกว่าการใช้หน่วยเอ็ม (em) ในเบราว์เซอร์ เช่น อินเทอร์เน็ตเอกซ์พลอเรอร์ตั้งขนาด ex ให้เป็นครึ่งหนึ่งของ em เป๊ะๆ ในขณะที่มอซิลลา ไฟร์ฟอกซ์ตั้งขนาด ex ให้ใกล้กับ x-height ที่แท้จริงของฟอนต์ โดยปัดเศษโดยสัมพันธ์กับความสูงพิกเซลปัจจุบันของแบบอักษร ดังนั้น อัตราส่วนที่แน่นอนของ ex ถึง em อาจแตกต่างกันไปตามขนาดฟอนต์ภายในเบราว์เซอร์ หากค่าที่กำหนดถูกปัดเศษให้เป็นหน่วยที่ใกล้ที่สุด ตัวอย่างเช่น เบราว์เซอร์ที่คำนวณความสูง x 45% สำหรับฟอนต์สูง 10 พิกเซลอาจปัดเศษ ex เป็น 4 พิกเซลหรือ 5 พิกเซลหรือปล่อยไว้ที่ 4.5 พิกเซล
ข้อมูลอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

ตัวอักษรพิมพ์เล็กที่มีความสูงสูงกว่า x-height จะมีหางล่าง (descenders) ซึ่งอยู่ใต้เส้นฐาน เช่น y, g, q และ p หรือมีหางบน (ascenders) ซึ่งอยู่เหนือระดับ x-height เช่น l, k, b, และ d อัตราส่วนของ x-height ต่อความสูงของตัวอักษรเป็นหนึ่งในคุณลักษณะสำคัญที่กำหนดลักษณะที่ปรากฏของแบบอักษร ความสูงของตัวอักษรพิมพ์ใหญ่เรียกว่า cap height x-height เป็นสิ่งสำคัญในการออกแบบทั่วไป เช่น การออกแบบมีเชิงและไม่มีเชิงส่วนใหญ่ ไทป์เฟซลายมือที่เลียนแบบลายมือและอักษรวิจิตรที่มีการออกแบบอย่างไม่สม่ำเสมอ อาจมีx-height ของแต่ละตัวอักษรแตกต่างกันไป
ดูเพิ่ม

หน่วยเอ็น
ตัวพิมพ์ใหญ่ขนาดเล็ก
กายวิภาคศาสตร์ของไทป์เฟซ
แหล่งข้อมูลอื่น

คำจำกัดความของ x-height ที่ typophile.com
ในการค้นหาความสูงของเส้นในอุดมคติ
เปรียบเทียบการใช้งานและx-height ของไทป์เฟซทั่วไปหลายแบบในบรรทัดเดียว
ไก่หรือไข่

ลูกเจี๊ยบออกมาจากไข่
ทวิบทเหตุภาคไก่หรือไข่โดยทั่วไปถามว่า "ไก่หรือไข่ อะไรเกิดก่อน" ทวิบทดังกล่าวเกิดจากข้อสังเกตว่าไก่ทุกตัวฟักจากไข่ และไข่ไก่ทุกฟองนั้นมาจากแม่ไก่ "ไก่และไข่" เป็นคุณศัพท์อุปลักษณ์อธิบายสถานการณ์ซึ่งไม่กระจ่างว่าเหตุการณ์ใดในสองเหตุการณ์ควรถือเป็นเหตุ และเหตุการณ์ใดควรถือเป็นผล หรือเพื่อแสดงสถานการณ์การถอยหลังแบบไม่สิ้นสุด พลูตาร์กตั้งคำถามนี้เป็นประเด็นปรัชญาในความเรียง "The Symposiacs" ของเขาซึ่งเขียนเมื่อศตวรรษที่ 1 ก่อนคริสตกาล
ช่วงปี 2010 นักวิทยาศาสตร์ชาวอังกฤษ จากมหาวิทยาลัยวอร์ริกและมหาวิทยาลัยเชฟฟิลด์ ได้ออกมาเฉลยไก่กับไข่อะไรเกิดก่อนกัน พร้อมเหตุผลประกอบ โดยระบุว่า โปรตีน Ovocleidin (OC-17) ที่พบในรังไข่ของไก่ มีความจำเป็นต่อการสร้างไข่ 1 ฟอง เนื่องจากโปรตีนเหล่านี้จะมีส่วนในการสร้างเปลือกไข่ เพื่อปกป้องของเหลวด้านใน ดังนั้น ในทางวิทยาศาสตร์หาถามว่าไก่กับไข่อะไรเกิดก่อน คำตอบคือ ไก่เกิดก่อนไข่ เนื่องจากไข่จะถูกสร้างโดยโปรตีนที่มีในไก่เท่านั้น
ปฏิทรรศน์โบราณ

คำถามนี้แสดงปฏิทรรศน์พื้นบ้านโบราณซึ่งกล่าวถึงปัญหาของจุดกำเนิดและปฐมเหตุ  คำถามนี้ตั้งหลักการที่ดูบีบบังคับสองหลัก คือว่า ไก่ทุกตัวฟักจากไข่และไข่ไก่ทุกฟองมาจากแม่ไก่ ในแบบที่หมายความว่า ไม่มีจุดเริ่มต้นใดเป็นไปได้ อาริสโตเติล เขียนในศตวรรษที่ 4 ก่อนคริสตกาล อธิบายปัญหาดังกล่าวว่า "ไม่อาจมีไข่ใบแรกที่ให้กำเนิดนก หรือจะไม่มีนกตัวแรกซึ่งให้กำเนิดไข่ เพราะนกมาจากไข่" เขาสรุปว่าดังนี้เป็นลำดับอนันต์ซึ่งไม่มีจุดเริ่มต้นแท้จริง พลูตาร์ก ซึ่งเขียนในสี่ศตวรรษให้หลัง เจาะจงเน้นคำถามนี้โดยอาศัยบน "ปัญหายิ่งใหญ่และหนักมาก (ว่าโลกมีจุดกำเนิดหรือไม่)" ในคริสต์ศตวรรษที่ 5 มาโครเบียสเขียนว่าแม้ปัญหาดังกล่าวดูเล็กน้อย แต่มัน "ควรถือเป็นปัญหาสำคัญ"
จวบจน ค.ศ. 1600 ปัญหาที่รู้จักกันดีนี้ดูเหมือนถือว่ายุติแล้วในโลกคริสต์ศาสนิกชน โดยอาศัยนิยายกำเนิดของคัมภีร์ไบเบิล ในการอธิบายการรังสรรค์สัตว์ ทำให้ไก่ตัวแรกไม่ได้เกิดจากไข่ ทว่า นักปรัชญายุคภูมิธรรมสมัยหลังเริ่มตั้งคำถามคำตอบนี้
รายชื่อนายกรัฐมนตรีสหราชอาณาจักร

นี่เป็นรายนามของ นายกรัฐมนตรีแห่งบริเตนใหญ่ ระหว่าง ค.ศ. 1721 ถึง ค.ศ. 1800 และนายกรัฐมนตรีแห่งสหราชอาณาจักร ระหว่าง ค.ศ. 1801 ถึงปัจจุบัน
รูด็อล์ฟ เฮ็ส
แหล่งข้อมูลอื่น

Allen, Martin (2004). The Hitler/Hess Deception : British Intelligence's Best-Kept Secret of the Second World War. London: Harper Collins. ISBN 978-0-00-714119-7.
Allen, Peter (1983). The Crown and the Swastika: Hitler, Hess, and the Duke of Windsor. London: R. Hale. ISBN 978-0-7090-1294-8.
Costello, John (1991). Ten Days that Saved the West. London: Bantam. ISBN 978-0-593-01919-1.
Douglas-Hamilton, James (1979). Motive for a Mission: The Story Behind Rudolf Hess's Flight to Britain. Edinburgh: Mainstream. ISBN 978-0-906391-05-1.
Haiger, Ernst (2006). "Fiction, Facts, and Forgeries: The 'Revelations' of Peter and Martin Allen about the History of the Second World War". Journal of Intelligence History. 6 (1): 105–117. doi:10.1080/16161262.2006.10555127. S2CID 161410964.
Hess, Rudolf; Hess, Ilse (1954). Prisoner of Peace. London: Britons. OCLC 1302579.
Hutton, Joseph Bernard (1971). Hess: The Man and His Mission. New York: Macmillan. OCLC 126879.
Le Tissier, Tony (1994). Farewell to Spandau. Leatherhead: Ashford, Buchan & Enright. ISBN 978-1-85253-314-4.
Leasor, James (1962). Rudolf Hess: The Uninvited Envoy. London: Allen & Unwin. OCLC 1373664.
Padfield, Peter (1991). Hess: Flight for the Führer. London: Weidenfeld & Nicolson. ISBN 978-0-297-81181-7.
Rees, John R; Dicks, Henry Victor (1948). The Case of Rudolf Hess: A Problem in Diagnosis and Forensic Psychiatry. New York: Norton. OCLC 1038757.
Thomas, W. Hugh (1979). The Murder of Rudolf Hess. New York: Harper & Row. ISBN 978-0-06-014251-3.
Schwarzwäller, Wulf (1988). Rudolf Hess: the Last Nazi. Bethesda, Md: National Press. ISBN 978-0-915765-52-2.
Rudolf Hess autopsy results (Italian and English)
"Reported statement by Hess". The Scotsman. Johnston Press. 14 February 2005.
'The Facts about Rudolf Hess', a transcript of a British Foreign Office report on Rudolf Hess's capture and subsequent interrogations. National Archives file # FO 371/34484.
Fox, Jo (2011). "Propaganda and the Flight of Rudolf Hess, 1941–45" (PDF). The Journal of Modern History. 83 (1): 78–110. doi:10.1086/658050. JSTOR 658050. S2CID 154294679. (subscription required)
กฤตภาคจากหนังสือพิมพ์เกี่ยวกับ รูด็อล์ฟ เฮ็ส ในหอจดหมายเหตุข่าวสารคริสต์ศตวรรษที่ 20 ของ ZBW
| ด ค กจำเลยสำคัญในการพิจารณาคดีเนือร์นแบร์ค |
| --- | --- |
ถูกตัดสินประหารชีวิต:  มาร์ทีน บอร์มัน1  ฮันส์ ฟรังค์  วิลเฮ็ล์ม ฟริค  แฮร์มัน เกอริง2  อัลเฟรท โยเดิล  แอ็นสท์ คัลเทินบรุนเนอร์  วิลเฮ็ล์ม ไคเทิล  โยอาคิม ฟ็อน ริบเบินทร็อพ  อัลเฟรท โรเซินแบร์ค  ฟริทซ์ เซาเคิล  อาร์ทัวร์ ไซส์-อินควาร์ท  ยูลีอุส ชไตรเชอร์ 
จำคุก (ระยะเวลา):  คาร์ล เดอนิทซ์ (10 ปี)  วัลเทอร์ ฟุงค์ (จำคุกตลอดชีวิต)  รูด็อล์ฟ เฮ็ส (จำคุกตลอดชีวิต)  ค็อนสตันทีน ฟ็อน น็อยราท (15 ปี)  เอริช เรเดอร์ (จำคุกตลอดชีวิต)  บัลดัวร์ ฟ็อน ชีรัค (20 ปี)  อัลแบร์ท ชแปร์ (20 ปี) 
พ้นผิด:  ฮันส์ ฟริทเชอ  ฟรันทซ์ ฟ็อน พาเพิน  ฮยัลมาร์ ชัคท์ 
ไม่มีคำวินิจฉัย:  กุสทัฟ ครุพ ฟ็อน โบเลิน อุนท์ ฮัลบัค3  โรแบร์ท ไล4 
 1 เป็นการพิจารณาคดีลับหลังจำเลย พบร่างที่กรุงเบอร์ลินในปี 1972 และระบุรูปพรรณได้ในปี 1998; ยืนยันว่าได้ฆ่าตัวตายในวันที่ 2 พฤษภาคม 1945  2 ฆ่าตัวตายในวันที่ 15 ตุลาคม 1946 ก่อนการพิจารณาคดีเริ่ม  3 พบว่าไม่พร้อมรับการพิจารณาคดี  4 ฆ่าตัวตายในวันที่ 25 ตุลาคม 1945
เพนกวินจักรพรรดิ

| เพนกวินจักรพรรดิ |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ใกล้ถูกคุกคาม  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Sphenisciformes
วงศ์:: Spheniscidae
สกุล:: Aptenodytes
สปีชีส์:: A.  forsteri
ชื่อทวินาม
Aptenodytes forsteri Grey, 1844


เพนกวินจักรพรรดิ บริเวณผสมพันธุ์และออกลูก
เพนกวินจักรพรรดิ (อังกฤษ: Emperor Penguin) เป็นเพนกวินที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในบรรดาสปีชีส์ต่างๆ ที่มีถิ่นฐานอยู่ในทวีปแอนตาร์กติกา ตัวผู้และตัวเมียมีสีขนและขนาดใกล้เคียงกัน สูงราว 122 ซm (48 in) และหนักระหว่าง 22–37 กิโลกรัม (48–82 ปอนด์) ขนด้านหลังสีดำตัดกันกับขนด้านหน้าตรงบริเวณท้องที่มีสีขาว อกตอนบนสีเหลืองอ่อนและค่อยๆ ไล่ลงมาจนเป็นสีขาว และบริเวณหูเป็นสีเหลืองจัด เพนกวินจักรพรรดิก็เป็นเช่นเดียวกันกับเพนกวินชนิดอื่นที่เป็นนกที่บินไม่ได้ แต่มีรูปร่างที่เพรียวและปีกที่ลู่ตามตัวแต่แข็งแบนเหมือนครีบที่เหมาะกับการเป็นสัตว์น้ำมากกว่าที่จะเป็นนก
อาหารที่บริโภคส่วนใหญ่เป็นปลา และรวมทั้งสัตว์ประเภทกุ้ง-กั้ง-ปู (crustacean) เช่น ตัวเคย และ สัตว์ประเภทเซฟาโลพอดเช่นปลาหมึก เมื่อดำน้ำหาอาหารเพนกวินจักรพรรดิสามารถอยู่ใต้น้ำได้นานถึง 18 นาที และสามารถดำน้ำได้ลึกถึง 535 เมตรเนื่องจากลักษณะหลายอย่างที่ช่วยในการอยู่ใต้น้ำได้นานเช่นโครงสร้างของฮีโมโกลบินที่ทำให้มีชีวิตอยู่ได้ในบรรยากาศที่มีระดับออกซิเจนต่ำ โครงกระดูกที่แน่นที่ช่วยต้านความกดดันสูง (barotrauma) และความสามารถในการลดการเผาผลาญของร่างกาย (กระบวนการสร้างและสลาย) และการปิดการทำงานอวัยวะที่ไม่จำเป็นได้
เพนกวินจักรพรรดิมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักกันดีจากการเดินทางราว 50 ถึง 120 กิโลเมตรจากฝั่งทะเลไปยังบริเวณที่ทำการผสมพันธุ์ทุกปีเพื่อที่จะไปหาคู่ ผสมพันธุ์ กกและฟักไข่ และเลี้ยงลูกนกที่เกิดใหม่ และเป็นเพนกวินชนิดเดียวที่ผสมพันธุ์ระหว่างฤดูหนาวแบบอาร์กติก แหล่งผสมพันธุ์อาจจะเป็นบริเวณกว้างใหญ่ที่มีเพนกวินอาศัยอยู่ด้วยกันเป็นพันๆตัว ตัวเมียจะออกไข่ฟองเดียวทิ้งไว้ให้ตัวผู้ยืนกกระหว่างขาเป็นเวลาสองเดือนขณะที่ตัวเองเดินกลับไปทะเลเพื่อไปหาอาหารให้ตัวเองและนำกลับมาให้ลูกที่เกิดใหม่ เมื่อกลับมาทั้งพ่อและแม่ก็จะสลับกันเลี้ยงลูก อายุเฉลี่ยของเพนกวินจักรพรรดิราว 20 ปีและบางตัวอาจจะถึง 50 ปีก็ได้
อนุกรมวิธาน

เพนกวินจักรพรรดิได้รับการบรรยายจำแนกครั้งแรกในปี ค.ศ. 1844 โดยนักสัตวศาสตร์จอร์จ โรเบิร์ต เกรย์ผู้ตั้งชื่อสามัญที่มาจากภาษากรีกว่า “ἀ-πτηνο-δύτης” [a-ptēno-dytēs] ที่แปลว่า “นักดำน้ำไร้ปีก” ส่วนชื่อวิทยาศาสตร์ตั้งโดยนักธรรมชาติวิทยาชาวเยอรมันชื่อโยฮันน์ ไรน์โฮล์ด ฟอร์สเตอร์ผู้ร่วมเดินทางไปกับกัปตันเจมส์ คุกในการสำรวจมหาสมุทรแปซิฟิกครั้งที่สองระหว่างปี ค.ศ. 1772 ถึง ค.ศ. 1775 นอกจากเพนกวินจักรพรรดิแล้ว ฟอร์สเตอร์ก็ยังตั้งชื่อเพนกวินอื่นๆ อีกห้าสปีชีส์
เพนกวินจักรพรรดิและเพนกวินกษัตริย์ (A. patagonicus) ที่มีลักษณะและสีที่คล้ายคลึงกัน แต่เพนกวินกษัตริย์มีขนาดเล็กกว่าเพนกวินจักรพรรดิ ทั้งสองเป็นสปีชีส์ของสกุล “นกดำน้ำไร้ปีก” สปีชีส์ที่สามเป็นซากดึกดำบรรพ์—เพนกวินริดเกน (A. ridgeni) —พบในบันทึกของซากดึกดำบรรพ์ตั้งแต่ปลายสมัยพลิโอซีน ซึ่งเป็นเวลาราวสามล้านปีมาแล้วในประเทศนิวซีแลนด์ จากการศึกษาพฤติกรรมของพันธุศาสตร์แสดงว่าสกุล “นกดำน้ำไร้ปีก” เป็นฐานตระกูล (basal) หรือเป็นบรรพบุรุษของเพนกวินที่แยกมาเป็นสปีชีส์ต่างๆ ทั้งหมด เมื่อพิจารณาทางด้านพันธุกรรมแล้ว ไมโทคอนเดรียและนิวเคลียสของดีเอ็นเอแสดงให้เห็นว่าการแยกตัวมาเป็นสปีชีส์ต่างๆ เกิดขึ้นเมื่อประมาณ 40 ล้านปีมาแล้ว
ลักษณะ

เพนกวินจักรพรรดิที่โตเต็มที่สูงถึง 122 ซm (48 in) และหนักตั้งแต่ 22 ถึง 45 กิโลกรัม (50–100 ปอนด์) ขึ้นอยู่กับช่วงการตั้งท้องและออกลูก เพนกวินทั้งตัวผู้และตัวเมียจะเสียน้ำหนักกว่า 23 กิโลกรัมระหว่างการกกและการเลี้ยงลูกนกที่เกิดใหม่ เพนกวินจักรพรรดิก็เช่นเดียวกับเพนกวินสปีชีส์อื่นที่มีรูปร่างที่เพรียวที่ช่วยในการลดแรงดึงเมื่อดำน้ำ และมีปีกที่แข็งแบนที่เหมาะแก่การใช้เป็นครีบในการพุ้ยน้ำ ลิ้นมีปุ่มที่งอเข้าไปทางด้านในเพื่อป้องกันมิให้เหยื่อที่คาบหลุดจากปากได้ง่าย เพนกวินทั้งตัวผู้และตัวเมียมีขนาดและสีคล้ายคลึงกัน เพนกวินที่โตเต็มที่จะมีขนบนหลังเป็นสีดำเข้มที่คลุมหัว คาง คอ และด้านหลังของปีกและหาง ขนสีดำบนส่วนอื่นๆ ของร่างกายเป็นสีที่จางกว่า ใต้ปีกและท้องเป็นสีขาว และค่อยกลายเป็นสีเหลืองอ่อนบนส่วนบนของอก ขณะที่บริเวณหูเป็นสีเหลืองจัด ตอนบนของจะงอยปากยาว 8 ซm (3 in) เป็นสีดำ และจะงอยปากล่างอาจจะเป็นสีชมพู ส้ม หรือม่วง ในลูกเพนกวินที่ยังเล็กรอยรอบหู คาง และคอจะเป็นสีขาว และจะงอยปากจะเป็นสีดำ ลูกนกเพนกวินจักรพรรดิมักจะมีปกคลุมด้วยขนอ่อนฟู (down feather) สีเทาเงิน และมีหัวสีดำหน้าสีขาว ในปี ค.ศ. 2001 มีผู้พบลูกนกเพนกวินที่เป็นสีขาวทั้งตัว แต่ไม่ถือว่าเป็นเพนกวินเผือก (albino) เพราะตามีสีปกติมิได้เป็นสีชมพูอย่างสัตว์เผือก ลูกนกเพนกวินมีน้ำหนักราว 315 g (11 oz) หลังจากออกจากไข่ และเรียกได้ว่าโตพอที่จะเป็นนกใหญ่ได้เพราะมีขนาดครึ่งหนึ่งของน้ำหนักเมื่อโตเต็มที่
ขนสีดำของเพนกวินจักรพรรดิจะจางลงเป็นสีน้ำตาลระหว่างเดือนพฤศจิกายนถึงเดือนกุมภาพันธ์ก่อนที่จะทำการสลัดขนประจำปีระหว่างเดือนมกราคมถึงเดือนกุมภาพันธ์ การสลัดขนเป็นไปอย่างรวดเร็วเมื่อเทียบกับนกชนิดอื่น ที่ใช้เวลาทั้งหมดราว 34 วันจึงแล้วเสร็จ ขนใหม่จะงอกออกจากผิวหนัง หลังจากที่ยาวได้ราวหนึ่งในสามของความยาวเมื่อเทียบกับความยาวเต็มที่ ขนใหม่จึงเริ่มดันขนเก่าออกเพื่อช่วยบรรเทาการสูญเสียความร้อนของร่างกาย หลังจากนั้นขนใหม่ก็จะโตจนเต็มที่
อัตราเฉลี่ยการอยู่รอดปีต่อปีของเพนกวินตกประมาณ 95.1% โดยมีอายุถัวเฉลี่ยราว 19.9 ปี นักวิจัยประมาณว่าเพนกวินจักรพรรดิหนึ่งเปอร์เซ็นต์จะมีอายุยืนนานไปถึง 50 ปี แต่อัตราเฉลี่ยการอยู่รอดของลูกนกที่เกิดใหม่ตรงกันข้ามกับนกโตเต็มวัย ในปีแรกของชีวิต ลูกนกจะอยู่รอดมาได้เพียงราว 19% ฉะนั้น 80% ของฝูงเพนกวินจักรพรรดิจึงเป็นนกโตเต็มวัย ที่มีอายุห้าปีหรือแก่กว่านั้น
ลักษณะ > เสียง

เพนกวินจักรพรรดิแต่ละครอบครัวไม่มีหลักแหล่งการทำรังที่เป็นที่เป็นทางเช่นนกประเภทอื่น ฉะนั้นนกแต่ละตัวจึงต้องใช้เสียงในการเรียกกู่หาคู่หรือหาลูกของตนเอง ที่ทำให้ต้องพึ่งเสียงเรียกแต่เพียงอย่างเดียวในการบอกได้ว่าตัวใดเป็นตัวใด เสียงเรียกที่ใช้จึงเป็นระบบเสียงที่ซับซ้อนและแตกต่างกันไปเป็นอันมาก ที่ทำให้พ่อแม่และลูกของแต่ละครอบครัวสามารถจำกันได้โดยไม่สับสน การเปล่งเสียงของเพนกวินจักรพรรดิใช้ย่านความถี่ (frequency band) สองย่านพร้อมกัน ลูกนกใช้ความถี่ของการผิวปากในการเรียกร้องขออาหารหรือพยายามเรียกหาพ่อแม่
ลักษณะ > การปรับตัวสู้กับความเย็น

เพนกวินจักรพรรดิผสมพันธุ์ในบรรยากาศที่เย็นที่สุดเมื่อเปรียบเทียบกับบรรดานกสปีชีส์ต่างๆ อุณหภูมิบรรยากาศระหว่างการผสมพันธุ์อาจจะต่ำลงถึง -40 °C หรือ -40 °F ขณะที่ลมอาจจะแรงถึง 144 กิโลเมตรต่อชั่วโมง หรือ 89 ไมล์ต่อชั่วโมง อุณหภูมิน้ำอาจจะต่ำลงถึง −1.8 °C (28.8 °F) ซึ่งเป็นอุณหภูมิที่ต่ำมากเมื่อเปรียบเทียบกับอุณหภูมิของร่างกายเพนกวินจักรพรรดิที่ค่าเฉลี่ยราว 39 °C (102 °F)
เพนกวินจักรพรรดิต่อต้านการสูญเสียความร้อนของร่างกายด้วยระบบต่างๆ ของร่างกาย ระบบแรกคือขนที่เป็นฉนวนกันความเย็นได้ประมาณ 80% ถึง 90% และชั้นไขมันใต้ผิวหนังที่อาจจะหนาถึง 3 เซนติเมตร (1.2 นิ้ว) ในช่วงก่อนที่จะเริ่มผสมพันธุ์ แต่การมีไขมันหนาทำให้เป็นอุปสรรคต่อความคล่องตัวในการเคลื่อนไหวเมื่อเทียบกับเพนกวินแมเจลเล็นที่เป็นญาติกันที่ไม่มีระบบป้องกันความหนาวที่ดีเท่า ลักษณะของขนเป็นขนแข็งสั้นแหลมและเป็นแผงแน่นไปทั้งร่าง โดยเฉลี่ยแล้วในหนึ่งตารางนิ้วเพนกวินจะมีขนราว 100 เส้น หรือราว 15 เส้นต่อหนึ่งตารางเซนติเมตร ซึ่งเป็นสถิติความแน่นของขนที่แน่นที่สุดในบรรดานกไม่ว่าจะเป็นสปีชีส์ใด นอกจากนั้นก็ยังมีฉนวนอีกชั้นหนึ่งที่เกิดจากการสร้างช่องว่างที่เป็นฟิล์ม (filament) อีกชั้นหนึ่งระหว่างขนกับผิวหนัง กล้ามเนื้อทำให้ขนตั้งตรงเมื่ออยู่บนบกซึ่งทำให้ลดการสูญเสียความร้อนโดยการกักชั้นอากาศไว้ใกล้กับผิวหนัง ในทางตรงกันข้ามขนจะลู่แนบร่างเมื่อลงน้ำซึ่งช่วยทำให้กันไม่ให้เปียก การไซ้ขนอย่างสม่ำเสมอก็เป็นอีกกรรมวิธีหนึ่งในการช่วยสร้างฉนวนปกป้องความร้อน และทำให้ขนเป็นมันซึ่งเป็นอีกประการหนึ่งที่ช่วยในการกันน้ำได้
เพนกวินจักรพรรดิสามารถปรับอุณหภูมิของร่างกาย (Thermoregulation) หรือรักษาอุณหภูมิของร่างกายให้ปกติโดยไม่ต้องเปลี่ยนแปลงระบบการเผาผลาญพลังงานของร่างกายในช่วงอุณหภูมิที่แตกต่างกันมาก การปรับอุณหภูมิร่างกายเช่นที่ว่านี้เรียกว่า “การปรับอุณหภูมิถัวเฉลี่ย” (thermoneutral range) ที่ปรับอุณหภูมิในร่างกายได้ตั้งแต่ระหว่าง −10 ขึ้นไปจนถึง 20 °C (หรือตั้งแต่ 10 ขึ้นไปจนถึง 70 °F) ถ้าอุณหภูมิต่ำกว่าที่ว่า อัตราการเผาผลาญ (metabolic rate) ก็จะสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว แม้ว่าบางตัวอาจจะสามารถรักษาอุณหภูมิในร่างกาย (core temperature) ให้อยู่ระหว่าง 37.6 ถึง 38.0 °C (99.7 ถึง 100.4 °F) หรือลดลงไปจนถึง −47 °C (−53 °F) ได้ การเคลื่อนไหวโดยการว่ายน้ำ เดิน และการสั่นตัวเป็นอีกวิธีหนึ่งในการเพิ่มการช่วยสร้างการเผาผลาญ วิธีที่สี่คือการเพิ่มการย่อยตัวของไขมันด้วยเอนไซม์ซึ่งเกิดขึ้นได้โดยการเร่งโดยฮอร์โมนกลูคากอน
ถ้าอุณหภูมิสูงขึ้นเหนือ 20 °C (68 °F) เพนกวินจักรพรรดิก็อาจเริ่มมีอาการลุกลี้ลุกลนจากอุณหภูมิของร่างกายที่สูงขึ้นเกินกว่าที่ร่างกายจะปรับได้อย่างมีประสิทธิภาพ และการเผาผลาญก็จะเพิ่มขึ้นเพื่อพยายามกำจัดความร้อนของร่างกาย ในกรณีนั้นเพนกวินก็อาจจะช่วยตัวเองด้วยการยกปีกขึ้นเพื่อเปิดส่วนที่ปกติแล้วจะปกปิดร่างกายเพื่อเพิ่มระดับการถ่ายเทความร้อนให้สูงขึ้นไปได้อีก 16%