stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เทอราพิวเท
ประวัติ

พระเจ้าอโศกมหาราชได้ส่งสมณทูตเผยแผ่ศาสนาพุทธนิกายเถรวาทไปยังดินแดนในแถบซีเรีย อียิปต์ และกรีก เมื่อราว 2 หรือ 3 ก่อนคริสต์ศักราช ทั้งนี้คำสอน วัตรปฏิบัติ และสังคมนักบวช อาจเป็นหลักพื้นฐานแก่ศาสนาคริสต์ด้วย เพราะมีบันทึกถึงกลุ่มนักบวชจากศาสนาพุทธไว้ว่า มีกลุ่มคนโกนศีรษะ ห่มผ้าคลุม เดินทางด้วยเรือมาเป็นหมู่คณะยังเมืองอะเล็กซานเดรีย แล้วมาจัดตั้งชุมชนคล้ายกับที่พวกเราเรียกว่า "วัด" มีกำแพงล้อมรอบ ถือศีลพรหมจรรย์ มีการอยู่ร่วมกันเป็นชุมชนที่เอื้อต่อการพัฒนาด้านกายและใจ
ศาสนาพุทธเป็นที่รู้จักในหมู่ชาวกรีกมานานแล้ว ดังปรากฏในหนังสือ สโตรมาตา เล่ม 1 บทที่ 16 ของนักบุญคลีเมนต์แห่งอะเล็กซานเดรีย ซึ่งเขียนถึงพระพุทธเจ้าไว้ว่า "บรรดานักปราชญ์ชาวอินเดียมีผู้ที่ปฏิบัติตนตามคำสอนของพุทธะ ผู้ทรงคุณเหนือมนุษย์ ซึ่งได้รับการเคารพนับถือดุจพระเป็นเจ้า" (εἰσὶ δὲ τῶν Ἰνδῶν οἱ τοῖς Βούττα πειθόμενοι παραγγέλμασιν. ὃν δι’ ὑπερβολὴν σεμνότητος ὡς θεὸν) ใน ค.ศ. 2023 มีการค้นพบพระพุทธรูปยืน สูง 71 เซนติเมตร แกะสลักจากหินอ่อนแถบอิสตันบูล มีพุทธศิลป์แบบกรีกและยังคล้ายกับศิลปะคันธารราฐ แต่บริเวณด้านขวาของพระพุทธรูปแตกหักไปอย่างน่าเสียดาย สร้างเมื่อราว ค.ศ. 90 ถึง 140 ในวิหารของเทวีไอซิส เมืองเบเรนีกี ซึ่งในขณะนั้นอยู่ภายใต้อิทธิพลของจักรวรรดิโรมัน สันนิษฐานแกะสลักโดยช่างท้องถิ่น เพื่ออุทิศถวายแก่วิหารโดยกลุ่มพ่อค้าผู้มั่งมี
จากหนังสือ De vita contemplativa ("ว่าด้วยชีวิตแห่งการเพ่งพินิจ") ซึ่งเขียนโดยไฟโลแห่งอะเล็กซานเดรีย นักปรัชญาชาวยิว เมื่อคริสต์ศักราชที่ 1 เขาไม่ทราบที่มาของคำว่า เทอราพิวเท อย่างชัดเจน ไม่แน่ใจว่า "ผู้รักษาด้านจิตวิญญาณ" หรือแปลว่า "ผู้ถวายการรับใช้พระเป็นเจ้า" กันแน่ พวกเทอราพิวเทเป็นนักบวชฝ่ายเพ่งพินิจและอาศัยอยู่ในเขตทะเลทราย และยังระบุว่ามีพวกเทอราพิวเทอยู่อย่างแพร่หลายทั้งในหมู่ชาวกรีกและพวกอนารยชนทั้งหลาย โดยมีจุดศูนย์กลางสำคัญอยู่ริมทะเลสาบมาเรโอติส ความว่า
"...ปัจจุบันสามารถพบคนเหล่านี้ได้ในหลาย ๆ ที่ เพราะสมควรแล้วที่ทั้งดินแดนกรีซและบ้านป่าเมืองเถื่อนทั้งหลายจะได้รับความดีงามอย่างสมบูรณ์พร้อม ในอียิปต์มีศาสนิกชนกลุ่มนี้อยู่มากที่สุด พบได้ทุกเมือง ทุกหนแห่ง โดยเฉพาะเมืองอะเล็กซานเดรีย คนจากทั่วทุกสารทิศที่มีความสามารถในการบำบัดอย่างเอกอุมุ่งแสวงบุญยังทะเลสาบมาเรโอติส ประหนึ่งว่าเป็นประเทศของพวกเขาก็มิปาน..."
ก่อนจะเข้าร่วมคณะนักพรตกลุ่มนี้ จะถือว่าตนเองนั้นตายไปจากทางโลกแล้ว ต้องมอบทรัพย์สินทั้งหลายแก่ทายาทโดยสมัครใจ ถือเพศพรหมจรรย์ สวมเครื่องนุ่งห่มที่เพียงพอต่อการป้องกันความหนาวร้อน และเว้นจากสุราเมรัย นักพรตเทอราพิวเทอุทิศตนไปกับการเพ่งพินิจ โดยตลอดทั้งหกในวันหนึ่งสัปดาห์ จะมีการบำเพ็ญตบะ ถือศีลอด สวดอ้อนวอนเพียงลำพัง ศึกษาพระคัมภีร์ในกระท่อมขนาดน้อยห้องใครห้องมัน ในแต่ละกระท่อมจะมีแท่นบูชาศักดิ์สิทธิ์ และมีลานกว้างสำหรับทำกิจกรรม โดยที่ไฟโลเขียนไว้ มีเนื้อหาว่า
"...พวกเขาบริหารจิตตั้งแต่อุษาสางกระทั่งจรดเย็น พวกเขาอ่านพระคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์ใช้ความคิดเพื่อเปรียบเทียบปรัชญาของบรรพชนออกมา พวกเขามองว่าความหมายตามตัวอักษรเป็นสัญลักษณ์ของธรรมชาติภายในที่ซ่อนเร้น ซึ่งจะปรากฏในแนวคิดที่แฝงอยู่..."
โดยทุก ๆ วันที่เจ็ดถือเป็นวันสะบาโต นักพรตเทอราพิวเทจะมารวมตัวกัน โดยแยกฝั่งชายหญิงออกจากกัน ทั้งหมดจะนั่งอย่างเรียบร้อยเพื่อฟังธรรมเทศนาจากนักพรตอาวุโส และร่วมสวดหรือขับร้องเพลงบูชาทางศาสนาซ้ำ ๆ จนกระทั่งรุ่งสาง นอกจากนี้พวกเขาไม่มีทาสในการครอบครอง เพราะมองว่ามนุษย์ทุกคนล้วนเท่าเทียมกัน ดังนั้นการมีทาสจึงถือเป็นเรื่องผิดธรรมชาติ
หนังสือพันธสัญญาของโยบ ถูกมองว่าอาจนำมาจากข้อความของเทอราพิวเท
การตีความของชาวคริสต์ยุคแรก

ยูซีเบียสแห่งแซซาเรีย (ราว ค.ศ. 263–339) นักเขียนเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 3 ระบุในหนังสือ ประวัติพระศาสนจักร (Ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία) ระบุว่าเทอราพิวเทเป็นนักพรตในศาสนาคริสต์กลุ่มแรก พวกเขาสละทรัพย์สิน ถือเพศพรหมจรรย์ ถือศีลอด และใช้ชีวิตอย่างสันโดษตามอุดมคติของนักพรตในศาสนาคริสต์
ความเชื่อมโยงกับศาสนาพุทธ

ไฟโลชี้ให้เห็นความคล้ายคลึงกันระหว่างเทอราพิวเทกับศาสนาพุทธยุคแรกที่มีการตั้งอารามแบบอรัญวาสี มานานหลายศตวรรษ มีหลักฐานทางประวัติศาสตร์ที่บ่งว่ามีการติดต่อแลกเปลี่ยนด้านการค้าและวัฒนธรรมอย่างเข้มข้นระหว่างอียิปต์กับอินเดียในคริสต์ศักราชที่ 1 ส่วนจารึกพระเจ้าอโศกได้ระบุถึงการเผยแผ่ศาสนาพุทธไปยังดินแดนแถบทะเลเมดิเตอเรเนียนเมื่อราว 250 ปีก่อนคริสต์ศักราช กลายเป็นสมมติฐานที่ว่าเทอราพิวเทอาจเป็นนิกายหนึ่งของศาสนาพุทธที่มาจากหน่อเนื้อของสมณะตั้งแต่สมัยพระเจ้าอโศกมหาราช บ้างก็ว่าเทอราพิวเทอาจเป็นคณะนักบวชที่ได้รับแรงบันดาลใจมาจากคำสอนและหลักปฏิบัติของพระภิกษุในศาสนาพุทธ
แซคาเรียส พี. ทุนดี (Zacharias P. Thundy) นักภาษาศาสตร์ระบุว่า เทอราพิวเท เป็นคำกรีกที่ยืมคำว่า เถรวาท จากภาษาบาลี ซึ่งเป็นศาสนาพุทธแบบดั้งเดิม ส่วนนักวิชาการบางคนก็ว่ามาจาก เถรปุตตะ เพื่อสื่อถึงนิกายเถรวาท
ดูเพิ่ม

ลัทธิพีโร
ศาสนาพุทธแบบกรีก
ศาสนายูดาห์แบบกรีก
ชีวิตอารามวาสี
แหล่งข้อมูลอื่น

"Therapeutae" . สารานุกรมบริตานิกา ค.ศ. 1911. Vol. 26 (11 ed.). 1911.
History sourcebook: Philo Judaeus, The Contemplative Life On Ascetics เก็บถาวร 2017-06-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Philo Judaeus, The Contemplative Life excerpts (in English)
Philo Judaeus, The Contemplative Life
ทะเลสาบมาเรโอติสในปัจจุบัน
ไฟโลแห่งอะเล็กซานเดรีย
เส้นทางการเผยแผ่ศาสนาพุทธของพระเจ้าอโศกมหาราช
โทโชจิ

| โทโชจิ |
| --- | --- |
東勝寺
พื้นที่ที่เคยเป็นที่ตั้งของโทโชจิ
ศาสนา
ศาสนา: ศาสนาพุทธนิกายเซน สำนักรินไซ
สถานะ: ปิดเมื่อ ค.ศ. 1333
ที่ตั้ง
ประเทศ:  ญี่ปุ่น
พิกัดภูมิศาสตร์: 35°19′13.56″N 139°33′32.93″E﻿ / ﻿35.3204333°N 139.5591472°E﻿ / 35.3204333; 139.5591472
สถาปัตยกรรม
ผู้ก่อตั้ง: โฮโจ ยาซูโตกิ, ไทโก เกียวยู
เสร็จสมบูรณ์: ค.ศ. 1237
โทโชจิ (ญี่ปุ่น: 東勝寺) เป็นวัดประจำตระกูลโฮโจแห่งยุคคามากูระ สร้างขึ้นในสมัยของโฮโจ ยาซูโตกิ ผู้เป็นชิกเก็งหรือผู้สำเร็จราชการแทนโชกุนคนที่ 3 เมื่อ ค.ศ. 1237 เพื่อระลึกถึงมารดาของเขา ร่างของเธอได้ถูกฝังไว้ที่วัดแห่งนี้ และร่างชิกเก็งทุกคนในยุคคามากูระจะถูกนำมาฝังไว้ที่นี่
หนังสืออ่านเพิ่ม

"山之内庄小町村東勝寺廢蹟". 大日本地誌大系. Vol. 第39巻新編相模国風土記稿4巻之88村里部鎌倉郡巻之20. 雄山閣. 1932-8. pp. 325–327. ndldm:1179229/166. {{cite book}}: ข้อความ "和書" ถูกละเว้น (help); ตรวจสอบค่าวันที่ใน: |date= (help)
Kamiya, Michinori (August 2000). Fukaku Aruku - Kamakura Shiseki Sansaku Vol. 1 (ภาษาญี่ปุ่น). Kamakura: Kamakura Shunshūsha. ISBN 4-7740-0340-9.
Mutsu, Iso (June 1995). Kamakura. Fact and Legend. Tokyo: Tuttle Publishing. ISBN 0-8048-1968-8. OCLC 33184655.
ราชบัลลังก์อารากอน

ราชบัลลังก์อารากอน (อารากอน: Corona d'Aragón; กาตาลา: Corona d'Aragó; สเปน: Corona de Aragón) คือราชาธิปไตยองค์ประกอบ (composite monarchy) ซึ่งปกครองโดยพระมหากษัตริย์พระองค์เดียว โดยมีที่มาจากการอภิเสกสมรสระหว่างสองราชวงศ์โดยราชอาณาจักรอารากอนและเคาน์ตีบาร์เซโลนา และสิ้นสุดลงอันเป็นผลจากสงครามสืบราชบัลลังก์สเปน โดยในยุคสมัยที่มีอำนาจสูงสุดในราวคริสต์ศตวรรษที่ 14 และ 15 ราชบัลลังก์อารากอนเป็นมหาอำนาจทางทะเลซึ่งมีอำนาจครอบคลุมดินแดนส่วนใหญ่ของสเปนในปัจจุบันเกือบทั้งหมด บางส่วนของฝรั่งเศสตอนใต้ และจักรวรรดิเมดิเตอร์เรเนียนซึ่งรวมถึง หมู่เกาะแบลีแอริก ซิซิลี คอร์ซิกา ซาร์ดิเนีย มอลตา อิตาลีตอนใต้ (ตั้งแต่ ค.ศ. 1442) และบางส่วนของกรีซ (จนถึง ค.ศ. 1388)
องค์ประกอบของอาณาจักรนั้นไม่ได้ควบรวมกันยกเว้นเพียงแต่เฉพาะระดับพระมหากษัตริย์เท่านั้น ซึ่งปกครองแต่ละดินแดนตามกฎหมายของตนเองอย่างอิสระ รวมถึงระบบจัดเก็บภาษีอากร การปกครองโดยระบบสภาของแต่ละดินแดนซึ่งแยกจากกัน เช่น ราชอาณาจักรอารากอน ราชรัฐกาตาลุญญา ราชอาณาจักรมายอร์กา และราชอาณาจักรวาเลนเซีย อนึ่ง ราชบัลลังก์อารากอนมิใช่หน่วยเดียวกับราชอาณาจักรอารากอนซึ่งเป็นที่มาของชื่อราชวงศ์
ใน ค.ศ. 1469 การรวมราชวงศ์ครั้งใหม่ระหว่างราชบัลลังก์อารากอนกับราชบัลลังก์กัสติยาโดยพระมหากษัตริย์คาทอลิกแห่งสเปน โดยในปัจจุบันถือเป็นการรวมชาติโดยเรียกเป็น "ชาวสเปน" เป็นสมัยแรก ตั้งแต่บัดนั้นสืบมาจนเป็นราชาธิปไตยจนถึงในภายหลังที่สเปนของราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค ซึ่งราชบัลลังก์นั้นยังคงสถานะอยู่จนถูกยุบลงตามผลของพระราชกฤษฎีกานูเอบาปลันตาโดยพระเจ้าเฟลิเปที่ 5 ใน ค.ศ. 1716 ซึ่งชนะสงครามสืบราชบัลลังก์สเปนจากอารค์ดยุกคาร์ล (ในอิสริยยศของชาร์ลที่ 3 แห่งอารากอน)
องค์ประกอบ

ราชบัลลังก์อารากอนประกอบด้วยดินแดนต่าง ๆ ดังนี้ (ในปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของประเทศสเปน ฝรั่งเศส อิตาลี กรีซ มอลตา และอันดอร์รา)
ตารางดังต่อไปนี้สามารถจัดลำดับตามการควบรวมของดินแดนต่าง ๆ เข้ากับราชบัลลังก์อารากอนโดยยึดจากปีที่ควบรวมได้
| ชื่อ | ประเภทดินแดน | หมายเหตุ | ผนวกเมื่อ |
| --- | --- | --- | --- |
|  อันดอร์รา | ราชรัฐร่วม | ผนวกเข้ากับอารากอนใน ค.ศ. 1396 และอีกครั้งใน ค.ศ. 1512 | ค.ศ. 1396 |
|  อารากอน | ราชอาณาจักร | เข้าร่วมกับเคาน์ตีบาร์เซโลนาใน ค.ศ. 1162 เพื่อรวมเป็นราชบัลลังก์ฯ | ค.ศ. 1162 |
|  เอเธนส์ | ดัชชี | รับสืบทอดผ่านทางราชอาณาจักรซิซิลีใน ค.ศ. 1381 และต่อมาได้เสียดินแดนคืนใน ค.ศ. 1388 | ค.ศ. 1381 |
|  เคาน์ตีบาร์เซโลนา ซึ่งต่อมาได้รวมเป็นราชรัฐกาตาลุญญา | ราชรัฐ โดยแรกเป็นเคาน์ตี | ร่วมกับอารากอนใน ค.ศ. 1162 เพื่อก่อตั้งเป็นราชบัลลังก์ฯ ในระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 12 ถึง 14 นั้น บาร์เซโลนาได้พัฒนาองค์กรต่าง ๆ รวมทั้งนิติบัญญัติร่วมกันกับเคาน์ตีต่าง ๆ ในกาตาลุญญา เช่น รัฐธรรมนูญ ศาล และฌานาราลิตัต ซึ่งเป็นจุดกำเนิดของราชรัฐกาตาลุญญา | ค.ศ. 1162 |
|  เฌโวด็อง | เคาน์ตี | รับสืบทอดใน ค.ศ. 1166 โดยพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 2 และเสียดินแดนไปใน ค.ศ. 1307 | ค.ศ. 1166 |
|  มายอร์กา | ราชอาณาจักร | ก่อตั้งใน ค.ศ. 1231 โดยพระเจ้าไชเมที่ 1 ซึ่งรวมกับรูซียงและมงเปอลีเย โดยเป็นส่วนหนึ่งของราชบัลลังก์ฯ | ค.ศ. 1231 |
|  เนเปิลส์ | ราชอาณาจักร | พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 5 ได้ยึดมาจากการปกครองของราชวงศ์กาเปเซียงใน ค.ศ. 1442 แต่ต่อมาได้เอกราชไปในช่วงสั้น ๆ แล้วจึงตกเป็นของพระเจ้าหลุยส์ที่ 13 แห่งฝรั่งเศส และต่อมาถูกยึดคืนโดยสเปนในช่วงสงครามอิตาลี (ค.ศ. 1499–1504); ต่อมาเสียดินแดนอีกใน ค.ศ. 1714 ภายหลังจากการสิ้นสุดสงครามสืบราชบัลลังก์สเปน | ค.ศ. 1442 |
|  เนโอพาเทรีย | ดัชชี | รับสืบทอดผ่านทางราชอาณาจักรซิซิลีใน ค.ศ. 1381 และเสียดินแดนไปใน ค.ศ. 1390 | ค.ศ. 1381 |
|  พรอว็องส์ | เคาน์ตี | รับสืบทอดมาจากเคาน์ตีบาร์เซโลนาใน ค.ศ. 1162 | ค.ศ. 1162 |
|  ซาร์ดิเนีย | ราชอาณาจักร | ใน ค.ศ. 1297 พระสันตปาปาโบนิฟาสที่ 8 ได้ก่อตั้งราชอาณาจักรนี้ โดยได้รวมเป็นศักดินาต่อกษัตริย์แห่งอารากอน พระเจ้าเจมส์ที่ 3 โดยไม่ได้คำนึงถึงเหล่าดินแดนปกครองตนเองต่าง ๆ ที่มีมาก่อนแล้วในซาร์ดิเนีย โดยการเข้ายึดครอบโดยราชบัลลังก์นั้นไม่ได้เริ่มขึ้นจนกระทั่ง ค.ศ. 1324 และครอบครองโดยสมบูรณ์ใน ค.ศ. 1420 ต่อมาเสียดินแดนนี้ไปใน ค.ศ. 1714 | ค.ศ. 1324 |
|  ซิซิลี | ราชอาณาจักร | ปกครองเป็นราชาอาณาจักรโดยอิสระ โดยเครือญาติหรือสมาชิกสายรองของราชวงศ์อารากอนตั้งแต่ช่วง ค.ศ. 1282 จนถึง ค.ศ. 1409 และต่อมาถูกผนวกรวมเข้ากับราชบัลลังก์โดยถาวร สุดท้ายเสียดินแดนอีกครั้งใน ค.ศ.​ 1713 | ค.ศ. 1282 |
|  บาเลนเซีย | ราชอาณาจักร | ก่อตั้งเมื่อ ค.ศ. 1238 ในฐานะส่วนหนึ่งของราชบัลลังก์ฯ โดยได้ดินแดนมาจากการเข้ายึดดินแดนไตฟาคืนจากชาวมัวร์ | ค.ศ. 1238 |
แหล่งข้อมูลอื่น

Archive of the Crown of Aragon, pl. del Rei, Barcelona.
Catalan literature in Crown of Aragon
กบฏปีเฮจิ

กบฏปีเฮจิ (ญี่ปุ่น: 平治の乱; โรมาจิ: Heiji no ran; ทับศัพท์: เฮจิโนะรัง; อังกฤษ: Heiji Rebellion, 19 มกราคม – 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1160) เป็นสงครามกลางเมืองระยะเวลาสั้นในปี ค.ศ. 1160 ในยุคเฮอัง ระหว่างสองตระกูลไทระและมินะโมะโตะซึ่งเป็นคู่ขัดแย้งในบังคับของจักรพรรดิโกะ-ชิรากาวะ เกิดขึ้นจากความพยายามยุติข้อพิพาทเรื่องอำนาจทางการเมือง กบฏปีเฮจิถูกมองว่าเป็นผลลัพธ์ต่อจากกบฏปีโฮเง็งในปี ค.ศ. 1156
หลังจากเสร็จสิ้นสงครามตระกูลมินะโมะโตะพ่ายแพ้ต่อตระกูลไทระโยะชิโตะโมะถูกสังหารโดยข้ารับใช้ที่จงรักภักดีส่วนบุตรชายอีก 2 คนของโยะชิโตะโมะถูกสังหารและโยะริโตะโมะถูกเนรเทศไปจังหวัดอิซุทำให้ตระกูลไทระได้เข้ามามีอำนาจในราชสำนักแบบเบ็ดเสร็จเด็ดขาด
เชิงอรรถ

↑  คำว่า"เฮจิ" ใน"กบฏปีเฮจิ"  หมายถึงศักราชของญี่ปุ่น หลังปี"โฮเง็ง" และก่อนปี"เอเรียะคุ"  กล่าวคือ กบฏปีเฮจิเกิดขึ้นระหว่างปีเฮจิ (ค.ศ. 1159 – 1160)
↑  คำว่า"โฮเง็ง" ใน"กบฏปีโฮเง็ง"  หมายถึงศักราชของญี่ปุ่น หลังปี"คิวจู" และก่อนปี"เฮจิ"  กล่าวคือ กบฏปีโฮเง็งเกิดขึ้นระหว่างปีโฮเง็ง (ค.ศ. 1156 – 1159)
ลมกรด

ลมกรดขั้วโลกสามารถเคลื่อนที่ด้วยความเร็วมากกว่า 180 กม./ชม. (110 ไมล์/ชม.) ในวิดีโอ ลมที่พัดแรงที่สุดจะแสดงเป็นสีแดง ส่วนลมที่พัดช้ากว่าจะแสดงเป็นสีฟ้า
เมฆในแถบลมกรดเหนือประเทศแคนาดา
ลมกรด (อังกฤษ: jet stream) คือกระแสลมแรงจัดที่มีลักษณะเป็นลำแคบและโค้งตวัดในบรรยากาศของโลก ดาวศุกร์ ดาวพฤหัสบดี ดาวเสาร์ ดาวยูเรนัส และดาวเนปจูน บนโลก ลมกรดกระแสหลักจะอยู่ใกล้ระดับความสูงของเขตโทรโพพอสและเป็นลมฝ่ายตะวันตก (พัดจากทิศตะวันตกไปตะวันออก) กระแสลมนี้อาจเริ่มพัด หยุดพัด แตกออกเป็นสองกระแสหรือมากกว่านั้น รวมตัวกันเป็นกระแสเดียว หรือพัดไปในทิศทางต่าง ๆ ซึ่งบางครั้งอาจสวนทางกับกระแสลมส่วนที่เหลือด้วยซ้ำ
ลมกรดที่แรงที่สุดคือ ลมกรดขั้วโลก ซึ่งอยู่รอบ ๆ กระแสอากาศวนแถบขั้วโลก ที่ระดับความสูง 9–12 กิโลเมตร (5.6–7.5 ไมล์; 30,000–39,000 ฟุต) เหนือระดับน้ำทะเล และ ลมกรดกึ่งเขตร้อน ซึ่งมีกำลังค่อนข้างอ่อนกว่า แต่พัดอยู่ในระดับสูงกว่าที่ระดับความสูง 10–16 กิโลเมตร (6.2–9.9 ไมล์; 33,000–52,000 ฟุต) เหนือระดับน้ำทะเล ลมกรดทั้งสองประเภทนี้มีอยู่ทั้งในซีกโลกเหนือและซีกโลกใต้ โดยในซีกโลกเหนือ ลมกรดขั้วโลกจะไหลเวียนเหนือเขตละติจูดกลางถึงสูงของทวีปอเมริกาเหนือ ยุโรป และเอเชีย รวมถึงมหาสมุทรที่อยู่ระหว่างทวีปเหล่านี้ ส่วนในซีกโลกใต้ ลมกรดขั้วโลกส่วนใหญ่จะพัดวนรอบทวีปแอนตาร์กติกา โดยลมกรดขั้วโลกทั้งสองจะพัดอยู่ตลอดทั้งปี​​​​​​​​​​​​​​​​
ลมกรดมีที่มาจากปัจจัยสองประการ ปัจจัยแรกคือการที่บรรยากาศได้รับความร้อนจากรังสีดวงอาทิตย์ซึ่งก่อให้เกิดวงจรการหมุนเวียนของอากาศ 3 วงจร ได้แก่ วงจรบริเวณขั้วโลก วงจรเฟร์เริล และวงจรแฮดลีย์ ส่วนปัจจัยที่สองคือแรงกอรียอลิสที่กระทำต่อมวลอากาศที่เคลื่อนที่เหล่านี้ โดยแรงนี้เกิดจากการที่ดาวเคราะห์หมุนรอบแกนของตัวเอง ส่วนดาวเคราะห์ดวงอื่น ๆ ตัวการสำคัญที่ขับเคลื่อนลมกรดคือความร้อนภายในดาวมากกว่าจะเป็นความร้อนจากดวงอาทิตย์ ลมกรดขั้วโลกก่อตัวใกล้กับรอยต่อระหว่างวงจรบริเวณขั้วโลกกับวงจรเฟร์เริล ในขณะที่ลมกรดกึ่งเขตร้อนก่อตัวใกล้กับรอยต่อระหว่างวงจรเฟร์เริลกับวงจรแฮดลีย์
นอกจากที่กล่าวมาแล้วยังมีลมกรดรูปแบบอื่น ๆ อีกเช่นกัน ในช่วงฤดูร้อนของซีกโลกเหนือ ลมกรดฝ่ายตะวันออกอาจก่อตัวขึ้นในเขตร้อน ซึ่งโดยปกติแล้วจะเป็นบริเวณที่อากาศแห้งปะทะกับอากาศชื้นกว่าในระดับสูงมาก นอกจากนี้ยังพบลมกรดระดับต่ำได้ทั่วไปในหลายภูมิภาค เช่น บริเวณตอนกลางของสหรัฐ เป็นต้น และยังมีลมกรดที่เกิดขึ้นในชั้นเทอร์โมสเฟียร์อีกด้วย​​​​​​​​​​​​​​​​
นักอุตุนิยมวิทยาใช้ตำแหน่งของลมกรดบางส่วนเป็นตัวช่วยในการพยากรณ์อากาศ ความสำคัญเชิงพาณิชย์หลักของกระแสลมนี้อยู่ที่การเดินทางทางอากาศ เนื่องจากตารางการบินอาจได้รับผลกระทบอย่างมากจากการบินไปในทิศทางเดียวกันหรือบินสวนทางกับกระแสลมนี้ สายการบินต่าง ๆ มักวางแผนเส้นทางให้บิน "ตาม" กระแสลมกรดเพื่อประหยัดต้นทุนเชื้อเพลิงและเวลา เส้นทางการบินแอตแลนติกเหนือเป็นตัวอย่างหนึ่งของความร่วมมือกันระหว่างสายการบินกับหน่วยงานควบคุมการจราจรทางอากาศในการใช้ประโยชน์จากลมกรดและลมที่พัดอยู่ด้านบนเพื่อให้สายการบินและผู้ใช้รายอื่น ๆ ได้รับประโยชน์สูงสุด แม้จะพบอาการปั่นป่วนในอากาศโปร่งในบริเวณที่มีลมกรดซึ่งเป็นอันตรายต่อผู้โดยสารอากาศยาน แต่สถานการณ์นั้นก็ไม่ได้ส่งผลกระทบอย่างมีนัยสำคัญต่อตารางการบิน
ตราแผ่นดิน

ตัวอย่างตราแผ่นดินของไทย (ตราพระราชลัญจกรพระครุฑพ่าห์)
ตัวอย่างตราแผ่นดินของเนปาล
ตราแผ่นดิน (อังกฤษ: National emblem) เป็นตราสัญลักษณ์หรือดวงตราที่สงวนไว้ใช้สำหรับรัฐชาติหรือรัฐหลายชนชาติเพื่อเป็นสัญลักษณ์ของชาตินั้น ซึ่งหลายประเทศมีดวงตราหรือตราสัญลักษณ์นอกเหนือจากธงชาติ
สัญลักษณ์ประจำชาติอย่างอื่น ๆ เช่น นกประจำชาติ ต้นไม้ ดอกไม้ เป็นต้น ซึ่งสามารถดูได้ที่รายชื่อสัญลักษณ์ประจำชาติ
ข้อกำหนดระหว่างตราสัญลักษณ์ ตราอาร์ม และดวงตรา

การออกแบบตราสัญลักษณ์ (emblem) จะแตกต่างออกไปจากตราอาร์ม ซึ่งมักจะเป็นไปตามกฎของมุทราศาสตร์ โดยจะมีโล่ (มุทราศาสตร์) อยู่ตรงกลาง อย่างไรก็ตาม ตราแผ่นดิน (national emblems) ที่ไม่ได้เข้าตามหลักการทุทราศาสตร์จำนวนมากมักจะถูกเรียกขานว่า ตราอาร์มแผ่นดิน (national coats of arms) อยู่ดี เพราะตราเหล่านี้ถูกใช้งานในจุดประสงค์เดียวกันกับ ตราอาร์มแผ่นดิน
การออกแบบ ตราแผ่นดิน บางครั้งในรูปแบบหนึ่งต่อหนึ่งเป็น ดวงตราแผ่นดิน (national seal) ได้
เช่นเดียวกับบาง ตราอาร์มแผ่นดิน เช่น มหาลัญจกรของสหรัฐ ซึ่งเป็น ตราอาร์ม บนดวงตรา ส่วนตราอาร์มของประเทศไทยเป็นคนละตรากับตราแผ่นดิน
ตราอาร์มที่ประกอบด้วยโล่หรือภายในตราอยู่ตรงกลาง
 (ตราอาร์มของแอนทีกาและบาร์บูดา)
ตราแผ่นดินของเฮติ มีลักษณะเป็นตราอาร์มแต่ไม่มีโล่
ตราแผ่นดินของเม็กซิโก มีชื่อเรียกอย่างเป็นทางการว่า "ตราอาร์มของเม็กซิโก" แม้ว่าจะไม่มีโล่ภายในตราก็ตาม
ตราแผ่นดินของลิเบีย สามารถใช้เป็นดวงตราแบบ 1:1 ได้
ตัวอย่างตราอาร์มแผ่นดินบนดวงตรา
 (มหาลัญจกรของสหรัฐ)
ตราแผ่นดินแบ่งตามทวีป > ในทวีปแอฟริกา

ตราแผ่นดินของแองโกลา
ตราแผ่นดินของคอโมโรส
ตราแผ่นดินของกาบูเวร์ดี
ตราแผ่นดินของสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก
ตราแผ่นดินของจิบูตี
ตราแผ่นดินของเอริเทรีย
ตราแผ่นดินของกินี-บิสเซา
ดวงตรา หรือ ตราแผ่นดินของมาดากัสการ์
ดวงตรา หรือ ตราแผ่นดินของมาลี
ดวงตรา หรือ ตราแผ่นดินของมอริเตเนีย
ตราแผ่นดินของโมซัมบิก
ดวงตรา หรือ ตราแผ่นดินของลิเบีย (รัฐบาลเฉพาะกาล)
ตราแผ่นดินของรวันดา
ดวงตรา หรือ ตราแผ่นดินของโตโก
ตราแผ่นดินแบ่งตามทวีป > ในทวีปอเมริกา

ตราแผ่นดินของกัวเตมาลา
ตราแผ่นดินของเฮติ
ตราแผ่นดินของเม็กซิโก
บทความหลัก: ตราแผ่นดินในทวีปอเมริกาใต้
ดวงตรา หรือ ตราแผ่นดินของปารากวัย
ตราแผ่นดินแบ่งตามทวีป > ในทวีปเอเชีย

บทความหลัก: ตราแผ่นดินในทวีปเอเชีย
ตราแผ่นดินของอัฟกานิสถาน
ตราแผ่นดินของบังกลาเทศ
ตราแผ่นดินของภูฏาน
ตราแผ่นดินของบรูไน
ตราแผ่นดินของสาธารณรัฐประชาชนจีน
ตราแผ่นดินของอินเดีย
ตราแผ่นดินของอินโดนีเซีย
ตราแผ่นดินของอิหร่าน
ตราแผ่นดินของญี่ปุ่น
ตราแผ่นดินของคาซัคสถาน
ตราแผ่นดินของคูเวต
ตราแผ่นดินของคีร์กีซสถาน
ตราแผ่นดินของลาว
ตราแผ่นดินของมัลดีฟส์
ตราแผ่นดินของมองโกเลีย
ตราแผ่นดินของพม่า
ตราแผ่นดินของเนปาล
ตราแผ่นดินของซาอุดีอาระเบีย
ตราแผ่นดินของเกาหลีใต้
ตราแผ่นดินของทาจิกิสถาน
ตราแผ่นดินของไทย
ตราแผ่นดินของตุรกี (ไม่เป็นทางการ)
ตราแผ่นดินของอุซเบกิสถาน
ตราแผ่นดินของเวียดนาม
ตราแผ่นดินแบ่งตามทวีป > ในทวีปยุโรป

บทความหลัก: ตราแผ่นดินในทวีปยุโรป
ตราแผ่นดินของเบลารุส
ตราแผ่นดินของอิตาลี
ตราแผ่นดินของมาซิโดเนียเหนือ
ตราแผ่นดินแบ่งตามทวีป > ในโอเชียเนีย

บทความหลัก: ตราแผ่นดินในโอเชียเนีย
ตราแผ่นดินของปาปัวนิวกินี
ตราแผ่นดินของวานูอาตู
ดูเพิ่ม

ภาพตราแผ่นดินของประเทศต่าง ๆ
จองเวร

เรื่องสั้นโดยอาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์  ที่มีเชอร์ล็อก โฮมส์เป็นตัวละครสำคัญ
| --- | --- |
เบลสซิงตัน, เทรเวลยัน, โฮมส์ และวัตสัน ภาพวาดโดยซิดนีย์ พาเก็ตในนิตยสารสแตรนด์ปี ค.ศ. 1893
ผู้ประพันธ์: อาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์
ชื่อเรื่องต้นฉบับ: The Adventure of the Resident Patient
ผู้แปล: อ. สายสุวรรณ
ประเทศ: สหราชอาณาจักร
ภาษา: อังกฤษ
ชุด: เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุดจดหมายเหตุ
ประเภท: เรื่องสั้นนวนิยายนักสืบ
วันที่พิมพ์: สิงหาคม ค.ศ. 1893
เรื่องก่อนหน้า: ชายหลังค่อม 
เรื่องถัดไป: ล่ามภาษากรีก 
ข้อความ: จองเวร ที่ วิกิซอร์ซ
"จองเวร" (อังกฤษ: The Adventure of the Resident Patient) เป็นเรื่องสั้นเรื่องหนึ่งใน 56 เรื่องที่เกี่ยวกับเชอร์ล็อก โฮมส์ เขียนโดยอาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์  ตีพิมพ์ครั้งแรกใน นิตยสารสแตรนด์ในสหราชอาณาจักรในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1893 และในนิตยสารฮาเพอส์วีกลีในสหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 12 สิงหาคม ค.ศ. 1893 เป็นเรื่องสั้นลำดับที่ 9 จากทั้งหมด 12 เรื่องที่รวบรวมตีพิมพ์ในหนังสือรวมเรื่องสั้น เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด จดหมายเหตุในฉบับที่ตีพิมพ์ในอังกฤษ และเป็นลำดับที่ 8 จากทั้งหมด 11 เรื่องใน เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด จดหมายเหตุ ในฉบับที่ตีพิมพ์ในอเมริกา (เนื่องจากการตัดเรื่อง "ตามพิฆาต" ออกเพราะเนื้อเรื่องมีประเด็น "อื้อฉาว")
ดอยล์จัดอันดับให้ "ชายหลังค่อม" อยู่ในอันดับที่ 18 ในรายการเรื่องสั้นของโฮมส์ 19 เรื่องที่ชื่นชอบ
ประวัติการตีพิมพ์

"จองเวร" ตีพิมพ์ครั้งแรกในสหราชอาณาจักรในนิตยสารสแตรนด์เมื่อเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1893 และในสหรัฐอเมริกาในนิตยสารฮาเพอส์วีกลี เมื่อวันที่ 12 สิงหาคม ค.ศ. 1893 และยังตีพิมพ์ในนิตยสารสแตรนด์ฉบับสหรัฐเมื่อเดือนกันยายน ค.ศ. 1893  ในนิตยสารสแตรนด์มีภาพวาดประกอบเนื้อเรื่อง 7 ภาพวาดโดยซิดนีย์ พาเก็ต และ 2 ภาพวาดโดย W. H. Hyde ตีพิมพ์ในนิตยสารฮาเพอส์วีกลี เรื่องสั้นถูกรวมในหนังสือรวมเรื่องสั้น เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด จดหมายเหตุ ซีงตีพิมพ์ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1893 ในสหราชอาณาจักร และเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1894 ในสหรัฐอเมริกา
ในหลายการตีพิมพ์ เรื่องสั้นเรื่อง "จองเวร" เริ่มต้นด้วยฉากที่โฮมส์ "อ่านใจ" จากเรื่องสั้นเรื่อง "ตามพิฆาต" ซึ่งถูกเพิ่มเข้ามาในเรื่อง "จองเวร" หลังดอยล์ตัดสินใจว่าเรื่อง "ตามพิฆาต" ไม่ควรรวมอยู่ในเรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด จดหมายเหตุ
อ้างอิงและบรรณานุกรม

1 2 3  Smith (2014), p. 97.
↑  Doyle, Sir Arthur Conan (September 20, 1992).  Baring-Gould, William S. (บ.ก.). The Annotated Sherlock Holmes:The Four Novels and Fifty-Six Short Stories Complete. Wings Books. ISBN 978-0517481028.
1 2  Cawthorne (2011), p. 86.
↑  "Harper's Weekly. v.37 June-Dec.1893". HathiTrust Digital Library. สืบค้นเมื่อ 12 November 2020.
↑  Cawthorne (2011), p. 75.
Cawthorne, Nigel (2011). A Brief History of Sherlock Holmes. Running Press. ISBN 978-0762444083.
Dickerson, Ian (2019). Sherlock Holmes and His Adventures on American Radio. BearManor Media. ISBN 978-1629335087.
Smith, Daniel (2014) [2009]. The Sherlock Holmes Companion: An Elementary Guide (Updated ed.). Aurum Press. ISBN 978-1-78131-404-3.
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อความเต็มของ จองเวร ที่วิกิซอร์ซ
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ จองเวร
เชอร์ล็อก โฮมส์ ชุดจดหมายเหตุ รวมถึงเรื่อง จองเวร ที่ Standard Ebooks
Davies, Ross E. (6 May 2018). "The Adventure of the Ambulant Doctor (map)". SSRN 3174439. {{cite journal}}: Cite journal ต้องการ |journal= (help)
| ด ค กเรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด จดหมายเหตุ โดย อาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์ |
| --- | --- |
 "ม้าตัวเก็งหาย"  "ตามพิฆาต"  "หน้าเหลือง"  "อุบายสับตัว"  "เรือบรรทุกนักโทษ"  "ปริศนาลายแทง"  "จดหมายนัดพบ"  "ชายหลังค่อม"  "จองเวร"  "ล่ามภาษากรีก"  "สัญญานาวี"  "ปัจฉิมปัญหา" 
 แรงพยาบาท  จัตวาลักษณ์   การผจญภัย  จดหมายเหตุ  หมาผลาญตระกูล  คืนชีพ  หุบเขาแห่งภัย  ลาโรง  บันทึกคดี
ต้นไม้กินคน

ต้นไม้กินคน Ya-te-veo ("I see you") ในความเชื่อของอเมริกากลาง จาก Land and Sea โดย J.W. Buel พ.ศ. 2430
ต้นไม้กินคน มีความหมายถึงพืชกินสัตว์ซึ่งมีขนาดใหญ่จนสามารถกินมนุษย์หรือสัตว์ขนาดใหญ่อื่นๆได้ ในปัจจุบันยังไม่พบพืชลักษณะนี้อยู่จริง แต่ก็มีบันทึกที่ไม่สามารถยืนยันได้ที่ระบุถึงอยู่พืชเหล่านี้อยู่
ในปัจจุบัน พืชกินสัตว์ซึ่งมีขนาดใหญ่ที่สุดก็คือ Nepenthes rajah ซึ่งสามารถจับสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็กกินได้
ต้นไม้แห่งมาดากัสการ์

เรื่องของต้นไม้กินคนที่เป็นที่รู้จักอย่างแพร่หลายนั้นมีที่มาจากเรื่ิองที่แต่งให้หนังสือพิมพ์ นิวยอร์คเวิลด์ ของ เอ็ดมัน สเปนเซอร์ ในบทความมีจดหมายที่ตีพิมพ์ จากผู้ซึ่งอ้างตัวว่าเป็นนักสำรวจชาวเยอรมัน ชื่อ คาร์ล ลิช  "Karl Liche" (หรือ Carl Liche ) ได้รายงานการพบเห็นการบูชายันต์ของชนเผ่า Mkodo แห่งมาดากัสการ์โดยบังเอิญ และเหตุการณ์นี้ได้ถูกหนังสือพิมพ์ต่างๆ หยิบยกขึ้นมาเป็นประเด็น รวมถึงหนังสือพิมพ์เซาท์ออสเตรเลียรีจิสเตอร์ ฉบับวันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2417 ซึ่งทำให้เรื่องราวนี้ได้แพร่กระจายออกไปเป็นวงกว้าง
"The slender delicate palpi, with the fury of starved serpents, quivered a moment over her head, then as if instinct with demoniac intelligence fastened upon her in sudden coils round and round her neck and arms; then while her awful screams and yet more awful laughter rose wildly to be instantly strangled down again into a gurgling moan, the tendrils one after another, like great green serpents, with brutal energy and infernal rapidity, rose, retracted themselves, and wrapped her about in fold after fold, ever tightening with cruel swiftness and savage tenacity of anacondas fastening upon their prey."
เรื่องราวของต้นไม้กินคนแห่งมาดากัสการ์นี้ได้รับการเผยแพร่อีกครั้งในพ.ศ. 2467 โดยอดีตผู้ว่าการรัฐมิชิแกน Chase Osborn ได้ประพันธ์หนังสือเรื่อง Madagascar, Land of the Man-eating Tree. ซึ่งอ้างถึงเรื่องของ Liche และระบุว่าชนพื้นเมืองและมิชชันนารีล้วนรู้จักต้นไม้ชนิดนี้
ในหนังสือ Salamanders and other Wonders, พ.ศ. 2498 นักประพันธ์วิทยาศาสตร์ Willy Ley ได้ระบุว่าทั้งเผ่า Mkodo และต้นไม้กินคนนี้ไม่มีอยู่จริง
แหล่งข้อมูลอื่น

Michell, John and Rickard, Bob (2000). The Rough Guide to Unexplained Phenomena. Rough Guides. ISBN 1-85828-589-5.{{cite book}}:  CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)