stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มอเตอร์
มอเตอร์แม่เหล็กพิเศษ > โรตาริ > มอเตอร์แบบโรเตอร์แพนเค้กหรือแกน axial

การออกแบบมอเตอร์ที่ค่อนข้างไม่ปกติของมอเตอร์แบบหนึ่งคือมอเตอร์แบบอเมเจอร์บนโรเตอร์เป็นแผ่นวงจรพิมพ์หรือมอเตอร์แพนเค้กที่มีขดลวดเป็นรูปจานเหมือนแผ่น CD ที่หมุนอยู่ระหว่างอาร์เรย์ของแม่เหล็กพลังสูง   แม่เหล็กหลายตัวจะจัดเรียงเป็นวงกลมบนสเตเตอร์แบนหันหน้าแม่เหล็กเหล่านั้นไปทางโรเตอร์โดยมีระยะห่างเป็น air gap  การออกแบบลักษณะนี้เป็นที่รู้จักกันทั่วไปว่าเป็น มอเตอร์แพนเค้ก เพราะมีลักษณะที่แบนมาก แม้ว่าเทคโนโลยีแบบนี้จะมีชื่อหลายยี่ห้อตั้งแต่เริ่มต้น เช่น ServoDisc
อเมเจอร์แผ่นพิมพ์(เดิมทำบนแผ่นวงจรพิมพ์)ทำจากแผ่นทองแดงเจาะรูหลายแผ่นเคลือบเข้าด้วยกันโดยใช้วัสดุที่ทันสมัยให้อยู่​​ในรูปของแผ่นแข็งบาง  มีการผลิตจะออกมาที่ไม่ซ้ำกันใน โลกมอเตอร์ใช้แปรงโดยที่มันจะมีตัวแหวนสับเปลี่ยนอยู่ด้วย แปรงจะสัมผ้สโดยตรงบนพื้นผิว อเมเจอร์ทำให้การออกแบบทั้งชุดมีขนาดเล็กมาก
วิธีการผลิตทางเลือก คือการใช้ลวดทองแดงวางเรียบกับตัวสับเปลี่ยนทั่วไปพันเป็นรูปทรงดอก ไม้และกลีบดอก ขดลวดจะมีความเสถียรโดยทั่วไปโดยการปิดผนึกด้วยอีพ็อกซี่ไฟฟ้า ระบบจะเติมอีพ็อกซี่ที่มีความหนืดผสมปานกลาง และให้เวลาที่เจลนาน
ข้อได้เปรียบที่ไม่ซ้ำแบบใครของมอเตอร์ DC ไร้เหล็กคือไม่มีการ cogging (การเปลี่ยนแปรงของแรงบิดที่เกิดจากการเปลี่ยนแปลงดึงดูดระหว่างเหล็กและแม่เหล็ก) eddy current ที่แฝงอยู่ไม่สามารถรวมตัวกันในโรเตอร์เนื่องจากมันไร้เหล็กโดยสิ้นเชิง แม้แต่โรเตอร์ยังถูกเคลือบ  สิ่งนี้สามารถเพิ่มประสิทธิภาพได้อย่างมาก แต่ตัวควบคุมความเร็วต้องใช้อัตราการเปลี่ยนสูงที่สูงขึ้น(>40 kHz) หรือ DC อัน้นื่องมาจากแรงเหนี่ยวนำแม่เหล็กไฟฟ้าลดลง
มอเตอร์เหล่านี้แต่เดิมถูกคิดค้นมาเพื่อขับ capstan ของตัวขับเทปแม่เหล็กในอุตสาหกรรมคอมพิวเตอร์ ที่ต้องใช้เวลาน้อยที่สุดที่จะถึงความเร็วใช้งานและระยะทางในการหยุดให้สั้นที่สุด เป็นสิ่งสำคัญ  มอเตอร์แพนเค้กยังคงมีการใช้กันอย่างแพร่หลายในระบบควบคุมเซอร์โวประสิทธิภาพสูง ที่ควบคุมหุ่นยนต์ อุตสาหกรรมอัตโนมัติและอุปกรณ์การแพทย์  เนื่องจากความหลากหลายของการสร้างที่ใช้ได้ในขณะนี้ เทคโนโลยีถูกนำมาใช้ในการใช้งานจากวงการทหารที่มีอุณหภูมิสูง ถึงปั๊มต้นทุนต่ำและเซอร์โวพื้นฐาน
มอเตอร์แม่เหล็กพิเศษ > โรตาริ > มอเตอร์เซอร์โว

บทความหลัก: Servo motor
มอเตอร์เซอร์โวเป็นมอเตอร์ชนิดหนึ่ง, มักจะขายเป็นโมดูลสำเร็จรูป, ที่ถูกใช้ภายในระบบการควบคุมตำแหน่งหรือการควบคุมความเร็ว  ส่วนใหญ่จะควบคุมวาล์ว  Servomotors ถูกใช้ในงาน เช่นเครื่องมือกล, ปากกาplotters และระบบที่เป็นกระบวนการอื่นๆ  มอเตอร์ที่มีไว้สำหรับใช้ใน servomechanism ต้องมีลักษณะสมบัติที่อยู่ในรูปเอกสารสำหรับความเร็ว แรงบิดและการใช้พลังงาน  ความเร็วเมื่อเทียบกับแรงบิดเป็นสิ่งที่สำคัญและมีค่าสูงสำหรับเซอร์โวมอเตอร์ ลักษณะการตอบสนองแบบไดนามิก เช่นแรงเหนี่ยวนำของขดลวดและความเฉื่อยของโรเตอร์ ยังมีความสำคัญ; ปัจจัยเหล่านี้จำกัดประสิทธิภาพโดยรวมของ servomechanism loop ในขณะที่เซอร์โวลูปที่มีประสิทธิภาพขนาดใหญ่ แต่ตอบสนองช้า อาจจะใช้ AC หรือ DC มอเตอร์ธรรมดาและระบบ ขับเคลื่อนที่ใช้การฟีดแบ็คแบบตำแหน่งหรือแบบความเร็วของมอเตอร์  เมื่อความต้องการการตอบสนองแบบไดนามิกเพิ่มขึ้น การออกแบบมอเตอร์แบบพิเศษเพิ่มเติมอย่าง  เช่น มอเตอร์ไร้แกนถูกนำมาใช้ ความหนาแน่นของพลังงานและลักษณะสมบัติในการเร่งความเร็วที่เหนือกว่าของมอเตอร์ AC เมื่อเทียบกับมอเตอร์ DC มีแนวโน้มที่จะสนับสนุนการใช้งานของการใช้งานมอเตอร์แบบแม่เหล็กถาวรซิงโครนัส, BLDC, เหนี่ยวนำ และ การใช้งาน ไดรฟ์ SRM
ระบบเซอร์โวแตกต่างจากการใช้งานบางอย่างของมอเตอร์หมุนทีละขั้นในส่วนที่เป็นตำแหน่งป้อนกลับที่ให้อย่างต่อเนื่องในขณะที่มอเตอร์กำลังทำงาน; ระบบ stepper ช่วยให้มอเตอร์ไม่ " พลาดขั้นบันได" เพื่อความแม่นยำระยะสั้น ถึงแม้ว่าระบบ stepper อาจมีสวิทช์ที่บอกดำแหน่ง "บ้าน"  หรือองค์ประกอบอื่นๆที่จะให้ความมั่นคงในระยะยาวของการควบคุม . ตัวอย่างเช่นเมื่อเครื่องพิมพ์ดอทเมทริกซ์ทั่วไปจะเริ่มต้นพิมพ์ ตัวควบคุมจะขับมอเตอร์หัวพิมพ์ไปอยู่ด้านซ้ายสุดของแถว ที่จุดนั้นเซ็นเซอร์ตำแหน่งจะกำหนดตำแหน่งบ้านและหยุดมอเตอร์  ตราบเท่าที่เปิดเครื่องอยู่ ตัวนับขั้นแบบสองทิศทางในไมโครโปรเซสเซอร์ของเครื่องพิมพ์จะคอยติดตามตำแหน่งของหัวพิมพ์
มอเตอร์แม่เหล็กพิเศษ > โรตาริ > มอเตอร์แนวราบ

บทความหลัก: Linear motor
มอเตอร์แนวราบเป็นมอเตอร์ไฟฟ้าที่ "ไม่หมุน" คือแทนที่จะผลิตแรงบิด(หมุน) แต่จะผลิตแรงในแนวเส้นตรงตามความยาวของมัน
มอเตอร์แนวราบส่วนใหญ่เป็นมอเตอร์เหนี่ยวนำหรือมอเตอร์สเต็ป  มอเตอร์แนวราบมักจะพบใน รถไฟเหาะทั้งหลาย ที่ความเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วของโบกี้ไร้มอเตอร์ถูกควบคุมโดยรางรถไฟ พวกมันยังถูกใช้ในรถไฟ maglev โดยที่ รถไฟ "บิน" เหนือพื้นดิน  ในระดับที่มีขนาดเล็ก ตัวพล็อตด้วยปากกาของ HP รุ่น 7225A ในยุค 1978 ใช้มอเตอร์สเต็ปแนวราบสองตัวในการลากปากกาไปตามแกน X และแกน Y.
มอเตอร์แม่เหล็กพิเศษ > แรงเคลื่อนไฟฟ้าย้อนกลับ

บทความหลัก: Electromotive force
ขณะที่ขดลวดอเมเจอร์ของมอเตอร์กระแสตรงกำลังเคลื่อนที่ผ่านสนามแม่เหล็ก จะเกิดแรงดันไฟฟ้าเหนี่ยวนำขึ้นบนขดลวดนั้น  แรงดันไฟฟ้านี้มีแนวโน้มที่จะต่อต้านกับแรงดันที่จ่ายให้มอเตอร์ ดังนั้นจึงเรียกว่า "แรงเคลื่อนไฟฟ้าย้อนกลับ" (อังกฤษ: back EMF) แรงดันไฟฟ้าที่เป็นสัดส่วนกับความเร็วในการทำงานของมอเตอร์  back EMF ของมอเตอร์บวกแรงดันไฟฟ้าที่ตกคร่อมตัวต้านทานภายในของขดลวดและแปรง จะต้องเท่ากับแรงดันไฟฟ้าที่แปรงถ่าน สิ่งนี้คือกลไกพื้นฐานของการควบคุมความเร็วในมอเตอร์ DC   ถ้าโหลดเพิ่ม มอเตอร์จะช้าลง ซึ่งเป็นผลให้ back EMF ลดลงและกระแสจะถูกดึงจากแหล่งจ่ายมากขึ้น กระแสที่เพิ่มขึ้นนี้จะเพิ่มแรงบิดเพื่อให้สมดุลกับโหลดใหม่
ในมอเตอร์ AC บางครั้งก็เป็นประโยชน์ที่จะพิจารณาแหล่งที่มาของ back emf; สิ่งนี้เป็นความกังวลโดยเฉพาะสำหรับการควบคุมความเร็วแบบปิดของมอเตอร์เหนี่ยวนำด้วย VFDs (ตัวอย่าง)
มอเตอร์แม่เหล็กพิเศษ > การสูญเสีย

การสูญเสียในมอเตอร์ส่วนใหญ่เนื่องจากการสูญเสียในความต้านทานของขดลวด การสูญเสียในแกน และการสูญเสียทางกลในแบริ่ง และการสูญเสียทางอากาศพลศาสตร์ถ้าใช้พัดลมระบายความร้อน
ความสูญเสียยังเกิดขึ้นในตัวแลกเปลี่ยนอีกด้วย, ตัวแลกเปลี่ยนแบบกลไกทำให้เกิดประกายไฟ และ ตัวแลกเปลี่ยนแบบอิเล็กทรอนิกส์ทำให้เกิดความร้อน
การทดลองแม่เหล็กไฟฟ้าของฟาราเดย์ในปี 1821
โรเตอร์ (ซ้าย) และ สเตเตอร์ (ขวา)
ส่วนประกอบของโรเตอร์
รูปแสดงการทำงานของตัวสับเปลี่ยนอย่างง่าย
รูปแสดงการทำงานของตัวสับเปลี่ยน
ตัวอย่างแปรงถ่านแบบหนึ่ง
การทำงานของมอเตอร์ไฟฟ้าที่ใช้แปรงกับโรเตอร์สองขั้วและสเตเตอร์ที่เป็นแม่เหล็กถาวร (ขั้ว "N" หรือขั้ว "S" ที่บ่งไว้บนผิวหน้าด้านในของแม่เหล็ก; ผิวหน้าด้านนอกเป็นขั้วตรงข้าม)
A: shunt B: series C: compound f = field coil
มอเตอร์แรงต้านแม่เหล็กแบบ 6/4 (6 stator 4 rotor)
มอเตอร์สากลต้นทุนต่ำที่ทันสมัยจากเครื่องดูดฝุ่น ขดลวดสนามบนสเตเตอร์มีสีทองแดงเข้มทั้งสองด้าน, แกนเคลือบของโรเตอร์เป็นโลหะสีเทา กับสล็อตสีเข้ม สำหรับพันขดลวด  ตัวสับเปลี่ยนอยู่ด้านหน้า (ซ่อนบางส่วน)ได้กลายเป็นสีเข้มเนื่องจากการใช้งาน    ชิ้นส่วนขึ้นรูปพลาสติกขนาดใหญ่สีน้ำตาลที่อยู่ด้านหน้าใช้รองรับแนวแปรงและแปรง (ทั้งสองด้าน) และแบริ่ง
โรเตอร์กรงกระรอกที่แสดงลามิเนตเพียงสามชั้น
ไดอะแกรมแสดง wound-rotor induction motor
สนามแม่เหล็กหมุนเกิดจากผลรวมของเวกเตอร์ของสนามแม่เหล็กสามเฟสของขดลวดสเตเตอร์
มอเตอร์แบบแพนเค้กชนิดหนึ่ง
มอเตอร์สเต็ปใช้โรเตอร์ทำด้วยเหล็กอ่อน มีขดลวดแอ็คทีพตามที่แสดง ใน 'A' ขดลวดแอ็คทีพ มีแนวโน้มที่จะยึดโรเตอร์ให้อยู่กับที่ ใน 'B' อีกชุดหนึ่งของขดลวดจะมีกระแสไหล ซึ่งสร้างแรงบิด และการหมุน
พิพิธภัณฑ์กุกเกนไฮม์ บิลบาโอ

ระวังสับสนกับ พิพิธภัณฑ์โซโลมอน อาร์. กุกเกนไฮม์
| พิพิธภัณฑ์กุกเกนไฮม์ บิลบาโอ |
| --- | --- |
มุมมองจากฝั่งแม่น้ำเนร์บีออนใจกลางเมืองบิลบาโอ

ข้อมูลทั่วไป
ประเภท: พิพิธภัณฑ์
สถาปัตยกรรม: คตินิยมเปลี่ยนแนว
เมือง: อาบันโด, บิลบาโอ
ประเทศ: ประเทศสเปน
พิกัด: 43°16′06.98″N 2°56′03.43″W﻿ / ﻿43.2686056°N 2.9342861°W﻿ / 43.2686056; -2.9342861
เริ่มสร้าง: ค.ศ. 1991–1997
ผู้สร้าง: ควน อิกนาซีโอ บีดาร์เต
การออกแบบและการก่อสร้าง
สถาปนิก: แฟรงก์ เกห์รี
เป็นที่รู้จักจาก: หนึ่งในพิพิธภัณฑ์ที่ใหญ่ที่สุดสเปน และหนึ่งในงานชิ้นสำคัญตามคตินิยมเปลี่ยนแนว
เว็บไซต์
www.guggenheim-bilbao.es
พิพิธภัณฑ์กุกเกนไฮม์ บิลบาโอ (สเปน: Museo Guggenheim Bilbao; บาสก์: Guggenheim Bilbao Museoa) เป็นอาคารพิพิธภัณฑ์งานศิลปะสมัยใหม่และร่วมสมัย ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำเนร์บีออน (Nervion) (แม่น้ำซึ่งไหลผ่านเมืองบิลบาโอสู่ทะเลกันตาเบรียในมหาสมุทรแอตแลนติก) ณ เมืองบิลบาโอ แคว้นบาสก์ ประเทศสเปน อาคารได้รับการออกแบบโดยแฟรงก์ เกห์รี สถาปนิกรางวัลพริตซ์เกอร์สัญชาติแคนาดา-อเมริกา เปิดตัวเมื่อวันที่ 18 ตุลาคม ค.ศ. 1997 โดยสมเด็จพระราชาธิบดีควน การ์โลสที่ 1 กษัตริย์สเปน ทรงให้เกียรติเป็นประธานเปิดอาคาร พิพิธภัณฑ์กุกเกนไฮม์เป็นหนึ่งในหลายพิพิธภัณฑ์ที่เป็นของมูลนิธิโซโลมอน อาร์. กุกเกนไฮม์ (Solomon R. Guggenheim Foundation) ซึ่งยังรวมถึงพิพิธภัณฑ์โซโลมอน อาร์. กุกเกนไฮม์ นครนิวยอร์ก ที่ออกแบบโดยแฟรงก์ ลอยด์ ไรต์ ด้วย อาคารแห่งนี้ได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อใช้จัดแสดงงานศิลปะต่าง ๆ จากทั้งศิลปินชาวสเปนและทั่วโลก พิพิธภัณฑ์กุกเกนไฮม์ บิลบาโอ ยังถือได้ว่าเป็นหนึ่งในพิพิธภัณฑ์ที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในสเปน มีสถิติผู้เยี่ยมชมสูงถึง 1,103,211 คน
พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ได้เริ่มขึ้นเมื่อรัฐบาลแคว้นบาสก์เสนอมูลนิธิโซโลมอน อาร์. กุกเกนไฮม์ ให้มาสร้างพิพิธภัณฑ์บริเวณท่าเรือเก่าริมฝั่งแม่น้ำในเมืองบิลบาโอ ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นแหล่งสร้างรายที่สำคัญได้ให้กับเมือง โดยรัฐบาลได้ออกค่าก่อสร้างในวงเงินจำนวน 100 ล้านดอลลาร์ ค่าระบบเสียงภายในจำนวน 50 ล้านดอลลาร์ ค่าจ้างทั้งหมด-จ่ายครั้งเดียวจำนวน 20 ล้านดอลลาร์ และกองทุนอุดหนุนอีก 12 ล้านดอลลาร์
พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ถือเป็นหนึ่งในงานที่รับคำชื่นชมเป็นอย่างมากในงานสถาปัตยกรรมร่วมสมัย โดยได้รับการสรรเสริญว่า "เป็นช่วงเวลาสำคัญทางวัฒนธรรมสถาปัตยกรรม" เนื่องจากอาคารเป็นตัวแทนของ "หนึ่งในช่วงเวลาที่หาได้ยากยิ่งเมื่อทั้งคำวิจารณ์ หลักวิชาการ และความเป็นสาธารณะทั่วไปได้มารวมอยู่ในที่แห่งเดียว" พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ได้รับคำยกย่องอย่างกว้างขวางในฐานะหนึ่งในงานออกแบบทางสถาปัตยกรรมที่มีความสำคัญมากที่สุดนับตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1980 เป็นต้นมา จากการลงคะแนนโดยสถาปนิกที่เชียวชาญใน เวิลด์อาร์คิเท็กเจอร์เซอร์เวย์ (World Architecture Survey) ค.ศ. 2010
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ พิพิธภัณฑ์กุกเกนไฮม์ บิลบาโอ
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  สวีเดน  ลัตเวีย  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ สถานที่  Structurae 
ศิลปิน:  ULAN 
อื่น ๆ:  IdRef
คณะวิทยาการอิสลาม มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์

| --- | --- |
Faculty of Islamic Sciences, Prince of Songkla University

สถาปนา: 31 ธันวาคม พ.ศ. 2532; 35 ปีก่อน (2532-12-31)
สังกัดการศึกษา: มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
คณบดี: มูหัมมัดรอฟลี แวหะมะ
ที่อยู่: วิทยาเขตปัตตานี เลขที่ 181 หมู่ที่ 6 ถนนเจริญประดิษฐ์ ตำบลรูสะมิแล อำเภอเมืองปัตตานี จังหวัดปัตตานี 94000
สี:   สีเทา
เว็บไซต์: fais.psu.ac.th

คณะวิทยาการอิสลาม มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ (อังกฤษ: Faculty of Islamic Sciences, Prince of Songkla University) ตั้งอยู่ในวิทยาเขตปัตตานี โดยจัดตั้งเมื่อ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2532 จัดการเรียนการสอนในสาขาอิสลามศึกษาทั้งในระดับปริญญาตรี และระดับบัณฑิตศึกษา ซึ่งจัดตั้งขึ้นจากการเสนอของสำนักงานคณะกรรมการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ เพื่อจัดให้เป็นศูนย์กลางการศึกษาศาสนาอิสลามจนถึงระดับอุดมศึกษา โดยมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์มีนโยบายในการเปิดสาขาวิชาการศึกษาอิสลาม ขึ้นในคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ โดยเตรียมจัดตั้งภาควิชาการศึกษาอิสลาม และร่างหลักสูตรอิสลามศึกษาในระดับปริญญาตรีแล้ว โดยได้ผ่านการอนุมัติจากทบวงมหาวิทยาลัยเมื่อวันที่ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2532 นอกจากนั้น ยังเตรียมโครงการจัดตั้งศูนย์อิสลามศึกษา โดยได้รับความเห็นชอบจากสภามหาวิทยาลัย ทบวงมหาวิทยาลัย และเมื่อนำเสนอต่อคณะรัฐมนตรี จึงได้อนุมัติให้จัดตั้งเป็น วิทยาลัยอิสลามศึกษา เมื่อวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2532 มีฐานะเป็นคณะหนึ่งในมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
ประวัติ

คณะวิทยาการอิสลาม มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์เป็นหน่วยงานที่ได้รับพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งเมื่อวันที่ 31 ธันวาคม 2532 โดยกำหนดให้เป็นศูนย์กลางการศึกษา ค้นคว้า วิจัยด้านวิชาการและศิลปวิทยาการเกี่ยวกับอิสลามและบริการวิชาการแก่สังคม รวมทั้งผลิตกำลังคนทางด้านอิสลามศึกษาทั่วไปในทุกสาขา วิทยาลัยอิสลามศึกษามหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ได้แบ่งโครงสร้างการบริหารงานออกเป็นสามหน่วยงานคือ สำนักงานเลขานุการ สำนักงานวิชาการและบริการชุมชน และภาควิชาอิสลามศึกษา โดยวิทยาลัยฯได้ดำเนินการตามภารกิจหลักของมหาวิทยาลัย เพื่อตอบสนองความต้องการของสังคมตามศักยภาพและความพร้อม ในปัจจุบันวิทยาลัยอิสลามศึกษา มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ได้ทำหน้าที่ ผลิตบัณฑิตออกไปรับใช้สังคม ศึกษาค้นคว้าวิจัยความรู้ใหม่ๆ ให้บริการวิชาการแก่ชุมชน และทำนุบำรุงศิลปวัฒนธรรม โดยวิทยาลัยได้ดำเนินการตามภารกิจหลักของมหาวิทยาลัย เพื่อตอบสนองความต้องการของสังคมตามศักยภาพและความพร้อม ซึ่งมีการพัฒนาเป็นลำดับ ดังนี้
พ.ศ. 2525 เปิดสอนระดับปริญญาตรี สาขาวิชาอิสลามศึกษา (ในคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์)
พ.ศ. 2537 เปิดสอนระดับปริญญาตรี สาขาวิชาครุศาสตร์อิสลาม
พ.ศ. 2540 เปิดสอนระดับปริญญาตรี สาขาวิชากฎหมายอิสลาม
พ.ศ. 2541 เปิดสอนระดับปริญญาโท สาขาวิชาอิสลามศึกษา
พ.ศ. 2543 เปิดสอนระดับปริญญาตรี สาขาอิสลามศึกษา(โปรแกรมภาษาอาหรับ)
พ.ศ. 2545 เริ่มดำเนินโครงการสร้างความเข้มแข็งด้านอิสลามศึกษา มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
พ.ศ. 2545 เปิดสอนระดับปริญญาตรี สาขาเศรษฐศาสตร์และการจัดการในอิสลาม
พ.ศ. 2547 เริ่มดำเนินโครงการตามยุทธศาสตร์จังหวัดด้านอิสลามศึกษา
พ.ศ. 2548 เปิดสอนระดับปริญญาตรี สาขาตะวันออกกลางศึกษา
พ.ศ. 2549 เปิดสอนระดับปริญญาเอก สาขาวิชาอิสลามศึกษา
พ.ศ. 2550 เปิดสอนระดับปริญญาตรี สาขาวิชาอิสลามศึกษา (โปรแกรมนานาชาติ)
พ.ศ. 2558 เปิดสอนระดับมัธยมศึกษา โครงการจัดตั้งโรงเรียนสาธิตอิสลามศึกษา
หน่วยงาน

สำนักงานบริหารคณะ
โรงเรียนสาธิตวิทยาการอิสลาม
ศูนย์ทดสอบภาษาอารับและภาษานานาชาติ
ศูนย์วะสะฏียะฮ์
ศูนย์ i-CENTER
หลักสูตร

ปัจจุบันคณะวิทยาการอิสลาม มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ เปิดสอนหลักสูตรดังต่อไปนี้
| ระดับปริญญาตรี | ระดับปริญญาโท | ระดับปริญญาเอก |
| --- | --- | --- |
|  หลักสูตรศิลปศาสตร์บัณฑิต (4 ปี) สาขาวิชาอิสลามศึกษา  สาขาวิชาอิสลามศึกษาและกฎหมายอิสลาม  สาขาวิชาอิสลามศึกษา (หลักสูตรนานาชาติ)  สาขาวิชานวัตกรรมธุรกิจอิสลาม หลักสูตรศึกษาศาสตรบัณฑิต (4 ปี) สาขาวิชาการสอนอิสลามศึกษา |  หลักสูตรศิลปศาสตรมหาบัณฑิต   สาขาวิชาอิสลามศึกษา หลักสูตรศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต   สาขาวิชาการบริหารและการจัดการการศึกษาอิสลาม |  หลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต   สาขาวิชาอิสลามศึกษา |
ทำเนียบผู้อำนวยการ/คณบดี

| ทำเนียบผู้อำนวยการ/คณบดีคณะวิทยาการอิสลาม มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์> รายนามผู้อำนวยการ/คณบดี | ทำเนียบผู้อำนวยการ/คณบดีคณะวิทยาการอิสลาม มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์> วาระการดำรงตำแหน่ง | ทำเนียบผู้อำนวยการ/คณบดีคณะวิทยาการอิสลาม มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์>  |
| --- | --- | --- |
| 1. อาจารย์รอฮีม นิยมเดชา | 1 มกราคม 2533 -  31 มีนาคม 2533 |  |
| 2. ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.อิสมาแอ อาลี | 1 เมษายน 2533 - 31 มีนาคม 2537 (วาระที่ 1),1 เมษายน 2537  - 14 มิถุนายน 2541(วาระที่ 2) |  |
| 2. รองศาสตราจารย์ ดร.อิสมาแอ อาลี | 1 สิงหาคม 2545  -  31  กรกฎาคม 2553 (วาระที่ 3) |  |
| 3. ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.หะสัน หมัดหมาน | 15 มิถุนายน 2541 -  31 กรกฎาคม 2545 |  |
| 4. ดร.ยูโซะ ตาเละ | 1 สิงหาคม 2553  - 17 สิงหาคม 2561 |  |
| 5. ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.มูหัมมัดรอฟลี แวหะมะ | 17 สิงหาคม 2561 - ปัจจุบัน |  |

หมายเหตุ คำนำหน้านามและชื่อของผู้ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการ เป็นคำนำหน้านามและชื่อตามตำแหน่งทางวิชาการในขณะนั้น
การสมัครเข้าศึกษา > ระดับปริญญาตรี

การคัดเลือกบุคคลเข้าศึกษาในสถาบันอุดมศึกษาในระบบกลางการรับนิสิตนักศึกษา (ระบบ Admission หรือ รับรวม) สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา
การคัดเลือกนักเรียนเข้าศึกษาโดยวิธีรับตรง
การสอบคัดเลือกนักศึกษา โดยวิทยาลัยจัดสอบเอง
การสมัครเข้าศึกษา > ระดับบัณฑิตศึกษา

ข้อมูลระดับบัณฑิตศึกษา มีปฏิทินการรับสมัครและวิธีการรับสมัครดังต่อไปนี้
ปฏิทินการรับสมัคร ปฏิทินการรับสมัครบัณทิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ กำหนดปฏิทินการรับบุคคลเข้าศึกษาต่อระดับบัณฑิตศึกษาเป็น 2 ลักษณะ ดังนี้
การรับสมัครประจำปีกำหนดระยะเวลารับสมัครประมาณเดือนตุลาคมถึงเดือนธันวาคมของทุกปี
การรับสมัครตลอดปีกำหนดระยะเวลารับสมัครประมาณเดือนตุลาคมถึงเดือนเมษายนของปีถัดไป
การสมัครเข้าศึกษา > วิธีการรับสมัคร

ผู้สนใจสามารถรับใบสมัคร ตามช่องทางต่อไปนี้
บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ชั้น 4 อาคารบริหารวิชาการรวม มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ อ.หาดใหญ่ จ.สงขลา ในวันเวลาราชการ
บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี อ.เมือง จ.ปัตตานี ในวันเวลาราชการ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
ภาวนา

ภาวนา (บาลี; สันสกฤต: भावना, bhāvanā) มีความหมายตรงตัวว่า "การพัฒนา", "การฝึกฝน" หรือ "การลงมือกระทำจริง"(ปฏิปัตติ Patipatti) ในความหมายของการ "ทำให้มี ทำให้เป็น ทำให้เกิดขึ้น"ซึ่งก็หมายถึงความชำนาญในทักษะใดๆนั่นเอง เป็นแนวคิดสำคัญในศาสนาพุทธ  คำว่า ภาวนา โดยทั่วไปปรากฏเป็นคำสันธานเชื่อมกับคำอื่นให้เป็นวลีรวม เช่น จิตตภาวนา หรือ เมตตาภาวนา ถ้าเป็นคำเดี่ยว ภาวนา หมายถึงการทำสมาธิ และ 'การฝึกฝนทางจิตวิญญาณ' โดยทั่วไป
ศาสนาฮินดู

ในวรรณกรรมฮินดู ภาวนาเป็นแนวคิดที่มักเชื่อมโยงกับเทพเจ้า เช่น พระกฤษณะในภควัทคีตา:
O Puruṣottama, Supreme Person! O Bhūta-bhāvana, creator of beings! O Bhūteśa, father of all created beings! O Deva-deva, God of gods! O Jagat-pati, Master of the universe! You alone know Yourself by Your own potency.
ศาสนาพุทธ

ในพระไตรปิฎกภาษาบาลี ภาวนา หมายถึง การพัฒนาตนเองให้ดีขึ้นทุกด้าน การลงมือปฏิบัติจริง แบ่งออกเป็น 4 อย่าง ดังนี้:
1.กายภาวนา  ( physical Development ) การพัฒนาร่างกายให้มีสุขภาพแข็งแรงและสะอาด
2.ศีลภาวนา  ( Social Development ) การพัฒนาความประพฤติตัวในสังคม
3.จิตตภาวนา  ( Emotional Development ) การพัฒนาจิตใจและอารมณ์
4.ปัญญาภาวนา  ( Wisdom Development ) การพัฒนาปัญญาและความคิด
นอกจากนี้ ในพระไตรปิฎกการพัฒนาด้าน สมถ-วิปัสสนา ได้รับการยกย่อง ทำให้อาจารย์เถรวาทสอนด้วยคำประสมนี้:
สมถภาวนา, หมายถึง การอบรมจิตใจให้สงบ
วิปัสสนาภาวนา, หมายถึง การอบรมปัญญาให้เกิด
ภาวนาเป็นบุญอย่างหนึ่ง เรียกว่า ภาวนามัย คือ บุญที่เกิดจากการภาวนา
ข้อมูล

Ireland, John D. (trans.) (1997). The Udāna & the Itivuttaka. Kandy: Buddhist Publication Society. ISBN 955-24-0164-X.  Retrieved 9 December 2008 from "Access to Insight" (1999, excerpts) at http://www.accesstoinsight.org/tipitaka/kn/iti/iti.intro.irel.html.
Monier-Williams, Monier (1899, 1964). A Sanskrit-English Dictionary. London: Oxford University Press. ISBN 0-19-864308-X. Retrieved 2008-12-09 from "Cologne University" at http://www.sanskrit-lexicon.uni-koeln.de/scans/MWScan/index.php?sfx=pdf.
Ñāṇamoli, Bhikkhu (trans.) & Bodhi, Bhikkhu (ed.) (2001). The Middle-Length Discourses of the Buddha: A Translation of the Majjhima Nikāya. Boston: Wisdom Publications. ISBN 0-86171-072-X.
Nyanatiloka Mahathera, Buddhist Dictionary: Manual of Terms And Doctrines, Buddhist Publication Society, Kandy, Sri Lanka, fourth Edition, 1980
Nyanaponika Thera (trans.) & Bhikkhu Bodhi (trans., ed.) (1999). Numerical Discourses of the Buddha: An Anthology of Suttas from the Aṇguttara Nikāya. Walnut Creek, CA: AltaMira Press. ISBN 0-7425-0405-0.
Rhys Davids, T.W. & William Stede (eds.) (1921–5). The Pali Text Society’s Pali–English Dictionary. Chipstead: Pali Text Society. Retrieved 2008-12-09 from "U. Chicago" at http://dsal.uchicago.edu/dictionaries/pali/.
Thanissaro Bhikkhu (trans.) (1995). Pabhassara Sutta: Luminous (AN 1.49–52). Retrieved 9 December 2008 from "Access to Insight" at http://www.accesstoinsight.org/tipitaka/an/an01/an01.049.than.html.
Thanissaro Bhikkhu (trans.) (1997). Samadhi Sutta: Concentration (AN 4.41). Retrieved 11 December 2008 from "Access to Insight" at http://www.accesstoinsight.org/tipitaka/an/an04/an04.041.than.html.
Thanissaro Bhikkhu (trans.) (1998a). Culavedalla Sutta: The Shorter Set of Questions-and-Answers (MN 44). Retrieved 11 December 2008 from "Access to Insight" at http://www.accesstoinsight.org/tipitaka/mn/mn.044.than.html.
Thanissaro Bhikkhu (trans.) (1998b). Yuganaddha Sutta: In Tandem (AN 4.170). Retrieved 11 December 2008 from "Access to Insight" at http://www.accesstoinsight.org/tipitaka/an/an04/an04.170.than.html.
Thanissaro, Bhikkhu (trans.) (2004). Karaniya Metta Sutta: Good Will (Sn 1.8).  Retrieved 9 December 2008 from "Access to Insight" at http://www.accesstoinsight.org/tipitaka/kn/snp/snp.1.08.than.html.
Thanissaro Bhikkhu (trans.) (2006). Ekadhamma Suttas: A Single Thing (AN 1.21–24). Retrieved 9 December 2008 from "Access to Insight" at http://www.accesstoinsight.org/tipitaka/an/an01/an01.021-040.than.html.
Walshe, Maurice (1995). The Long Discourses of the Buddha: A Translation of the Dīgha Nikāya. Somerville, MA: Wisdom Publications. ISBN 0-86171-103-3.
พระธรรมกิตติวงศ์ (ทองดี สุรเตโช) ป.ธ. ๙ ราชบัณฑิต พจนานุกรมเพื่อการศึกษาพุทธศาสน์ ชุด คำวัด, วัดราชโอรสาราม กรุงเทพฯ พ.ศ. 2548
หอยสังข์มะระ

| หอยสังข์มะระ |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Mollusca
ชั้น:: Gastropoda
ไม่ได้จัดลำดับ:: clade Caenogastropoda clade Hypsogastropoda clade Neogastropoda
วงศ์ใหญ่:: Muricoidea
วงศ์:: Muricidae
วงศ์ย่อย:: Muricinae
สกุล:: Chicoreus
สปีชีส์:: C.  ramosus
ชื่อทวินาม
Chicoreus ramosus (Linnaeus, 1758)

ชื่อพ้อง
 Chicoreus (Chicoreus) ramosus (Linnaeus, 1758)  Murex fortispinna François, 1891  Murex frondosus sensu Martini Mørch, 1852  Murex inflatus Lamarck, 1822   Murex ramosus Linnaeus, 1758  Purpura fusiformis Röding, 1798  Purpura incarnata Röding, 1758
หอยสังข์มะระ (อังกฤษ: Murex shell, Ramose murex, Branched murex; ชื่อวิทยาศาสตร์: Chicoreus ramosus) เป็นหอยฝาเดียวจำพวกหอยสังข์ จัดอยู่ในวงศ์หอยหนาม
เป็นหอยฝาเดียวขนาดกลางที่มีเปลือกหนา ด้านปากมีหนามยื่นยาวออกไปและมีร่องลึก บนเปลือกมีหนามจำนวน 3 แถว เรียงตัวตามความยาว หนามแต่ละอันพับเป็นราง ปลายไม่แหลมและไม่แผ่แบน โดยแถวที่อยู่ขอบด้านนอกมีแง่ยื่นออกไปทางด้านข้างมากกว่าแถวอื่น ช่องเปิดปากกว้าง ความยาวเปลือกประมาณ 25 เซนติเมตร พื้นผิวเปลือกสีขาว พบอาศัยอยู่ตามแนวปะการัง ใต้เขตน้ำขึ้น-น้ำลง
พบกระจายพันธุ์อย่างกว้างขวางในเขตอินโด-แปซิฟิก และพบถึงยังแอฟริกาใต้, ทะเลแดง, อ่าวโอมาน, มอริเชียส, อ่าวไทย, โปลินีเซีย, ตอนใต้ของญี่ปุ่น, นิวแคลิโดเนีย และรัฐควีนส์แลนด์ ในออสเตรเลีย
เป็นหอยที่นิยมนำเนื้อมารับประทาน และเปลือกใช้ในการทำเครื่องประดับเพื่อความสวยงาม
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Chicoreus ramosus
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q635819  Wikispecies: Chicoreus ramosus  BOLD: 211994  Fossilworks: 187887  GBIF: 4365732  iNaturalist: 496404  IRMNG: 11127617  NCBI: 622441  WoRMS: 558787
จากศัตรูสู่หัวใจ

| จากศัตรูสู่หัวใจ |
| --- | --- |
ประเภท: ละครโทรทัศน์
สร้างโดย: บริษัท มุมใหม่ จำกัด
เขียนโดย: บทประพันธ์: ศตรัศมิ์ บทโทรทัศน์: กฤติญา สัมฤทธิ์ประสงค์
กำกับโดย: ธีรศักดิ์ พรหมเงิน
แสดงนำ: มิกค์ ทองระย้า พัชราภา ไชยเชื้อ พีท ทองเจือ ทองภูมิ สิริพิพัฒน์ ปาณิชดา แสงสุวรรณ
ผู้ประพันธ์ดนตรีแก่นเรื่อง: "สู่หัวใจ" - กะลา   "โกรธมั้ย" - ลุลา
ประเทศแหล่งกำเนิด: ประเทศไทย
ภาษาต้นฉบับ: ประเทศไทย
จำนวนตอน: 19 ตอน
การผลิต
ผู้อำนวยการสร้าง: คณะกรรมการพิจารณาการผลิตละครโทรทัศน์
ความยาวตอน: 115 นาที
ออกอากาศ
เครือข่าย: ช่อง 7 HD
ออกอากาศ: 30 ตุลาคม – 12 ธันวาคม พ.ศ. 2563
จากศัตรูสู่หัวใจ เป็นละครโทรทัศน์ไทยแนวละครโรแมนติก, ดราม่าที่สร้างจากบทประพันธ์ของศตรัศมิ์ และบทโทรทัศน์โดย กฤติญา สัมฤทธิ์ประสงค์สร้างโดย บริษัท บริษัท มุมใหม่ จำกัดกำกับการแสดงโดย ธีระศักดิ์ พรหมเงิน นำแสดงโดย มิกค์ ทองระย้า, พัชราภา ไชยเชื้อ, พีท ทองเจือ, ทองภูมิ สิริพิพัฒน์, ปาณิชดา แสงสุวรรณ, ออกอากาศทางทุกวันศุกร์-เสาร์-อาทิตย์ เวลา 20.30 น. ทางช่อง 7 เอชดี โดยออกอากาศต่อจากละครเรื่อง สิงห์สั่งป่า ตั้งแต่ 30 ตุลาคม – 12 ธันวาคม พ.ศ. 2563
เรื่องย่อ

"โสภิตา อัณธำรง" ลูกสาวคนโตของนักธุรกิจค้าไม้ชื่อดัง เพียบพร้อมทุกอย่าง แต่กลับต้องเสียศูนย์เพราะสูญเสียน้องสาวซึ่งฆ่าตัวตายอย่างมีเงื่อนงำ "เจตน์" อดีตนักกีฬายิงปืนอนาคตไกลคือคนที่เธอปักใจเชื่อว่าคือต้นเหตุการตายของน้องสาว มรสุมแห่งชะตาพัดพาให้เจตน์เข้าสู่วงการนักฆ่าและโสภิตาคือ "เหยื่อ" รายแรกของเขา สองคู่ปรับต้องลงเรือลำเดียวกันอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงเพื่อรับมือกับคนชั่วและร่วมกันไขปริศนาการตายของคนที่ตัวเองรัก
การวางตัวนักแสดง

การคัดเลือกนักแสดงทางทีมงานบริษัท มุมใหม่ จำกัดได้มีการวางตัวบทนักแสดงและเป็นการพบกันครั้งแรกพระเอกสุดฮอตของมิกค์ ทองระย้าและนางเอกซุปตาร์พัชราภา ไชยเชื้อและเนื่องจากการวางตัวนักแสดงในบท "สราริน"น้องสาวของโสภิตาเนื่องจากเดิมเป็นบทของพิมพ์ปวีณ์ โคกระบินทร์แต่เนื่องจากหมดสัญญาในการเป็นนักแสดงช่อง 7 HDตัวบทจึงตกมาเป็นปาณิชดา แสงสุวรรณ
เป็นการกลับมาร่วมงานละครที่ช่อง 7 HDของ พีท ทองเจือ ในครบรอบ 10 ปี
ละครเริ่มถ่ายทำวันแรกเมื่อวันที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2562
ฉากถ่ายทำที่บ้านสวน, สยามพารากอน, เซ็นทรัลเวิลด์, สะพานพระราม 8   และมีหลายฉากถ่ายทำที่​จังหวัด​กรุงเทพมหานคร ละครใช้เวลาถ่ายทำนาน 8 เดือน
การตอบรับ > เรตติ้ง

ละครออกฉายตอนแรกด้วยเรตติ้ง 5.3 เมื่อออกฉายตอนที่ 19 (ตอนจบ)ทำเรตติ้งได้ 6.1โดยทำเรตติ้งได้สูงสุดในวันนั้นในช่วงไพรม์ไทม์ เรตติ้งเฉลี่ยทุกตอน 5.45
ตารางด้านล่างเป็นเรตติ้งเฉลี่ยทั่วประเทศของทุกตอน
| ตอนที่ | ออกอากาศ | เรตติ้งทั่วประเทศ (AGB Nielsen) | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | 30/10/63 | 5.3 |  |
| 2 | 31/10/63 | 4.2 |  |
| 3 | 1/11/63 | 4.8 |  |
| 4 | 6/11/63 | 4.9 |  |
| 5 | 7/11/63 | 4.9 |  |
| 6 | 8/11/63 | 5.6 |  |
| 7 | 13/11/63 | 4.9 |  |
| 8 | 14/11/63 | 5.5 |  |
| 9 | 15/11/63 | 5.3 |  |
| 10 | 20/11/63 | 5.7 |  |
| 11 | 21/11/63 | 5.6 |  |
| 12 | 22/11/63 | 6.1 |  |
| 13 | 27/11/63 | 6.1 |  |
| 14 | 28/11/63 | 6.0 |  |
| 15 | 29/11/63 | 5.6 |  |
| 16 | 4/12/63 | 5.3 |  |
| 17 | 6/12/63 | 5.6 |  |
| 18 | 11/12/63 | 5.9 |  |
| 19 | 12/12/63 | 6.1 |  |