stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
คิโยมิซูเดระ

| คิโยมิซูเดระ |
| --- | --- |
清水寺

ศาสนา
ศาสนา: พุทธ
เทพ: คันนง
จารีต: คิตะฮซโซ
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: เขตฮิงาชิยามะ เกียวโต
ประเทศ: ญี่ปุ่น
ที่ตั้งในประเทศญี่ปุ่น
พิกัดภูมิศาสตร์: 34°59′42″N 135°47′06″E﻿ / ﻿34.99500°N 135.78500°E﻿ / 34.99500; 135.78500
สถาปัตยกรรม
ผู้ก่อตั้ง: ซากาโนอูเอะ โนะ ทามูรามาโระ สร้างใหม่โดยโทกูงาวะ อิเอมิตสึ
เริ่มก่อตั้ง: ค.ศ. 778
เสร็จสมบูรณ์: ค.ศ. 1633 (สร้างใหม่)
เว็บไซต์
www.kiyomizudera.or.jp
คิโยมิซูเดระ (ญี่ปุ่น: 清水寺; โรมาจิ: Kiyomizu-dera; แปล: วัดน้ำใส) ตั้งอยู่บนเขาโอโตวะ (ญี่ปุ่น: 音羽山; โรมาจิ: Otowa-san) ทางตะวันออกของนครเกียวโต เป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงที่สุดแห่งหนึ่งของเมืองเกียวโต ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เกียวโตโบราณ (Historic Monuments of Ancient Kyoto) ซึ่งเป็นมรดกโลกขององค์กรยูเนสโก อาคารหลักของคิโยมิซูเดระได้รับคัดเลือกให้เป็นหนึ่งในสมบัติประจำชาติญี่ปุ่น ชื่อของวัดซึ่งมีความหมายว่าน้ำบริสุทธิ์ มีที่มาจากน้ำตกที่ไหลผ่านเนินเขาลงมาบริเวณวัด
ประวัติ

คิโยมิซูเดระถูกสร้างขึ้นในยุคเฮอังตอนต้น วัดนี้สร้างขึ้นใน ค.ศ. 778 โดยซากาโนอูเอะ โนะ ทามูรามาโระ และอาคารปัจจุบันสร้างขึ้นใน ค.ศ. 1633 ตามคำสั่งของโทกูงาวะ อิเอมิตสึ ทั้งอาคารไม่มีตะปูแม้แต่อันเดียว ชื่อของวัดมาจากน้ำตกที่อยู่ในบริเวณนี้ ซึ่งไหลลงตรงบริเวณเนินเขาใกล้เคียง คิโยมิซุ หมายถึง น้ำสะอาด หรือ น้ำบริสุทธิ์
เดิมทีวัดนี้ในยุคนาระเป็นที่ตั้งของลัทธิฮซโซ อย่างไรก็ตาม ใน ค.ศ. 1965 วัดคิโยมิซุได้แยกออกมาตั้งนิกายของตนเอง เรียกว่า นิกายคิตาฮซโซ
ประวัติ > ปัจจุบัน

วลีที่กล่าวว่า "กระโดดจากระเบียงคิโยมิซู" ซึ่งหมายความว่า "ตัดสินใจกะทันหัน หรือกล้าตัดสินใจ" มีที่มาจากความเชื่อในสมัยเอโดะที่ว่า หากผู้ใดสามารถกระโดดจากระเบียงวัดที่มีความสูง 13 เมตร (43 ฟุต) แล้วสามารถรอดชีวิตได้ ความปรารถนาของผู้นั้นจะสัมฤทธิ์ผล
คำอธิบายที่น่าจะเป็นไปได้ในการรอดชีวิตจากการกระโดดระเบียงคือ ด้านล่างของระเบียงมีต้นไม้ขึ้นอยู่หนาแน่น ซึ่งอาจจะชะลอแรงจากการตกได้บ้าง ในปัจจุบันทางวัดห้ามมิให้มีการกระโดดระเบียงตั้งแต่ ค.ศ. 1872 แต่ในสมัยเอโดะมีการบันทึกไว้ว่า มีผู้มากระโดดถึง 234 คน และรอดชีวิตได้คิดเป็นร้อยละ 85.4 ของทั้งหมด
ภายในบริเวณวัดเป็นที่ตั้งของศาลเจ้าอื่น ๆ จำนวนมาก ที่เป็นที่รู้จักดีคือ ศาลเจ้าจิชู (Jishu-jinja) ซึ่งสร้างขึ้นเพื่อสักการะเทพโอกูนินูชิ เทพแห่งความรักและเนื้อคู่ ภายในศาลเจ้ามี "ก้อนหินแห่งความรัก" 2 ก้อน ตั้งอยู่ห่างกัน 10 เมตร (33 ฟุต) เชื่อกันว่า หากสามารถหลับตาเดินจากก้อนหินก้อนหนึ่งไปยังอีกก้อนหนึ่งได้ จะสมปรารถนาในความรัก
คิโยมิซูเดระเป็นสถานที่ที่มีผู้มาเยี่ยมชมมากที่สุดแห่งหนึ่งของจังหวัด จึงมีพ่อค้านำสินค้ามาขายในบริเวณวัดมากมาย สินค้าส่วนใหญ่จะเป็นเครื่องราง เครื่องหอม ธูป เทียน หรือโอมิกูจิ (กระดาษเสี่ยงทายโชคชะตา) สถานที่นี้มีผู้เยื่อยมชมจำนวนมากในช่วงเทศกาล (โดยเฉพาะในวันขึ้นปีใหม่และโอบงในฤดูร้อน) โดยจะมีบูธเพิ่มเติมไว้ขายของในวันหยุดและของฝากแก่นักท่องเที่ยว
ใน ค.ศ. 2007 คิโยมิซูเดระเป็นหนึ่งใน 21 ตัวแทนสุดท้ายของนิว7วันเดอส์ออฟเดอะเวิลด์ แต่ไม่ได้รับเลือกต่อ
สถาปัตยกรรม

คิโยมิซูเดระตั้งอยู่ที่ตีนเขาโอโตวะ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเทือกเขาฮิงาชิยามะที่ครอบคลุมเกียวโตตะวันออก อาคารหลักมีระเบียงขนาดใหญ่ที่มีเสาสูงรอบรับ สร้างยื่นออกจากด้านข้างของเนินเขา จากระเบียงนี้สามารถมองเห็นทิวทัศน์ที่สวยงามของเมืองเกียวโตได้ ห้องโถงหลักและระเบียงขนาดใหญ่มักถูกสร้างในสถานที่ยอดนิยมในยุคเอโดะเพื่อรองรับผู้แสวงบุญจำนวนมาก
ข้างใต้หอหลักมีน้ำตกโอโตวะที่แบ่งออกเป็นสายน้ำ 3 สายลงสู่บ่อน้ำ ผู้เข้าชมสามารถตักน้ำและดื่นมันได้ ด้วยความเชื่อว่ามีพลังขอพรให้ตนเองได้
ระเบียงภาพ

อาคารหลักของคิโยมิซูเดระในฤดูใบไม้ผลิ
เสาไม้รองรับระเบียงคิโยมิซูเดระ
น้ำตกโอโตวะ
เสาประตูศาลเจ้าจิชู
เจดีย์
รูปสลักหินปกคลุมด้วยต้นเฟิร์น
คิโยมิซูเดระ ในปี พ.ศ. 2452
แหล่งข้อมูลอื่น

Information and Photograph เก็บถาวร 2019-06-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ในภาษาอังกฤษ)
Kiyomizu-dera Temple at Official Kyoto Travel Guide
Kiyomizu-dera Temple home page (ในภาษาญี่ปุ่น)
Photos and details of Kiyomizu-dera as a pilgrimage destination
| ด ค กอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เกียวโตโบราณ |
| --- | --- |
เกียวโต:  ปราสาทนิโจ  กิงกากูจิ1  คิงกากูจิ2  คิโยมิซูเดระ  โคซันจิ  ไซโฮจิ  ไดโงจิ  เท็นรีวจิ  โทจิ3  นิชิฮงงันจิ  นินนาจิ  เรียวอันจิ  ศาลเจ้าคามิงาโมะ4  ศาลเจ้าชิโมงาโมะ5 
อูจิ:  เบียวโดอิง  ศาลเจ้าอูจิงามิ 
โอตสึ:  เอ็นเรียกูจิ 
ชื่ออื่น: 1จิโชจิ 2โรกูอนจิ 3เคียวโอโงโกกูจิ 4ศาลเจ้าคาโมวาเกอิกาซูจิ 5 ศาลเจ้าคาโมมิโอยะ
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
วิชาการ:  CiNii 
คิโยมิซูเดระประมาณ ค.ศ. 1880 โดยอาดอลโฟ ฟาร์ซารี
ชมพู่มะเหมี่ยว

| ชมพู่มะเหมี่ยว |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
Rare  (NCA)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Rosids
อันดับ:: Myrtales
วงศ์:: Myrtaceae
สกุล:: Syzygium
สปีชีส์:: S.  malaccense
ชื่อทวินาม
Syzygium malaccense (L.) Merr. & L.M.Perry, 1938

ชื่อพ้อง
 Caryophyllus malaccensis (L.) Stokes  Eugenia malaccensis L.
ดอกซึ่งเห็นเกสรตัวผู้ชัดเจน
ชมพู่มะเหมี่ยว ( ม่าเหมี่ยว ) ชื่อวิทยาศาสตร์: Syzygium malaccense เป็นไม้ยืนต้นในวงศ์ Myrtaceae ลำต้นตรง ใบเดี่ยว ออกตรงข้าม ใบหนาและเหนียว เมื่ออ่อนเป็นสีแดง ก้านใบยาว ดอกดอกเฉพาะกิ่งที่ไม่มีใบ ดอกสีแดง กลีบเลี้ยงเป็นหลอดบวมพอง เกสรตัวผู้สีแดงจำนวนมาก ผลสดมีเนื้อหลายเมล็ด ผลคล้ายลูกแพร์ มีกลีบเลี้ยงติดที่ปลายผล ผลสีแดงเข้มหรือเหลืองอมม่วงหรือขาวอมเหลือง เนื้อฉ่ำน้ำ สีขาว มีกลิ่นหอม เมล็ดกลม สีน้ำตาล สำหรับประเทศไทยมักจะออกลูกในช่วงเดือนมกราคมถึงเมษายน เท่านั้นไม่ได้ออกลูกทั้งฤดู
การกระจายพันธุ์พบมากในคาบสมุทรมลายู เกาะชวา เกาะสุมาตรา ผลใช้รับประทานสด ทำอาหารคาวเช่นยำโดยใช้เกสร เมื่อ แก่แล้วยังมีรสเปรี้ยว นิยมนำไปต้มรวมกับผลไม้อื่น ๆ ให้มีรสเปรี้ยวน้อยลง เปลือกลำต้น ใบและรากมีสรรพคุณเป็นยา รสชุ่มคอ มีวิตามินซี และแคลเซียมสูง เสริมสร้างกระดูกและฟัน
ผล
ตา
ผล
ผลสุกทั้งผล
ผลสุกผ่าครึ่ง
คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา

| --- | --- |
School of Public Health,   University of Phayao

สถาปนา: 1 มกราคม พ.ศ. 2564
คณบดี: ผศ.ดร.สมคิด จูหว้า
ที่อยู่: 19 หมู่ 2 ถนนพหลโยธิน ตำบลแม่กา อำเภอเมืองพะเยา จังหวัดพะเยา 56000
เว็บไซต์: www.ph.up.ac.th
คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา (School of Public Health, University of Phayao) เป็นคณะสาธารณสุขศาสตร์ในจังหวัดพะเยา ที่จัดตั้งขึ้นในเขตภาคเหนือตอนบน เดิมสังกัด คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา ต่อมาได้แยกออกมาเป็น คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา เมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2564
ประวัติ

เมื่อ พ.ศ. 2550 สำนักวิชาวิทยาศาสตร์การแพทย์ มหาวิทยาลัยนเรศวร วิทยาเขตสารสนเทศพะเยา จัดตั้งขึ้นเพื่อขยายโอกาสทางการศึกษาให้กับเขตพื้นที่ภาคเหนือตอนบน ซึ่งครอบคลุม 6 จังหวัด ได้แก่ พะเยา เชียงราย แม่ฮ่องสอน ลำปาง ลำพูน และน่าน ปีนั้นมีการเปิดรับนักศึกษารุ่นแรกใน 3 สาขาวิชา คือ เทคนิคการแพทย์ กายภาพบำบัด และสาธารณสุขศาสตร์
ต่อมาได้มีการปรับเปลี่ยนโครงสร้างการบริหารงานภายในวิทยาเขต เตรียมพร้อมเป็นมหาวิทยาลัยเอกเทศ ได้เปลี่ยนชื่อ มหาวิทยาลัยนเรศวร วิทยาเขตสารสนเทศพะเยา เป็น มหาวิทยาลัยนเรศวร พะเยา พร้อมจัดตั้งสำนักวิชาสหเวชศาสตร์ แยกตัวออกจากสำนักวิชาวิทยาศาสตร์การแพทย์ เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2551 สำนักวิชาสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร พะเยา ทำหน้าที่ผลิตบัณฑิตอันได้แก่ เทคนิคการแพทย์ กายภาพบำบัด สาธารณสุขศาสตร์ และวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการกีฬา
หลังจากนั้นสาขาวิชาสาธารณสุขศาสตร์ได้แยกตัวออกจากสำนักวิชาสหเวชศาสตร์ จัดตั้งสำนักวิชาแพทยศาสตร์ขึ้น เมื่อวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2551 เพื่อผลิตบัณฑิตด้านการแพทย์และการสาธารณสุข และเริ่มจัดการเรียนการสอนนิสิตสาขาวิชาสาธารณสุขศาสตร์ แขนงวิชาอนามัยชุมชน และแขนงวิชาอนามัยสิ่งแวดล้อม และสาขาวิชาอาชีวอนามัยและความปลอดภัย ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2549 และเริ่มจัดการเรียนการสอนนิสิตสาขาวิชาการแพทย์แผนไทยประยุกต์ ในปีการศึกษา 2553 ต่อมาเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2553 ได้ยกฐานะขึ้นเป็น คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา
ตามมติที่ประชุมสภามหาวิทยาลัยพะเยา ครั้งที่ 7/2563 เมื่อวันเสาร์ที่ 31 ตุลาคม 2563 มีมติมอบให้คณะแพทยศาสตร์ ดำเนินการจัดทำโครงสร้างของคณะแพทยศาสตร์ โดยให้แยกหลักสูตรสาขาสาธารณสุขศาสตร์ออกจากหลักสูตรคณะแพทยศาสตร์ และนำเสนอที่ประชุมสภามหาวิทยาลัยพิจารณาในคราวประชุมครั้งถัดไป ดังนั้น เพื่อให้เกิดการดำเนินงานของคณะแพทยศาสตร์ และการดำเนินงานของหลักสูตรกลุ่มสาธารณสุขศาสตร์เป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพ เกิดความคล่องตัวในการบริหารจัดการ จึงขออนุมัติแยกสำนักงานสาธารณสุขศาสตร์ ออกจากคณะแพทยศาสตร์ และจัดตั้งเป็นคณะสาธารณสุขศาสตร์ เพื่อผลิตบัณฑิตด้านสาธารณสุขศาสตร์และวิทยาศาสตร์สุขภาพ ในการพัฒนาคุณภาพชีวิตของประชาชนในชุมชน สังคม และท้องถิ่น ให้ก้าวทันกับการเปลี่ยนแปลงของสังคมฐานความรู้ (Knowledge based society) และระบบภูมิปัญญาสุขภาพท้องถิ่น (Wisdom for Local Health System) การจัดการเรียนการสอนจะนำปัญหาเป็นหลักในการเรียนรู้ (Problem - based leaning) และใช้ชุมชนเป็นฐาน (Community - based leaning) เพื่อเป็นการเพิ่มศักยภาพในการบริหารจัดการให้มีขีดความสามารถเพียงพอต่อการบริหารการดำเนินงานทางด้านวิชาการให้นิสิตมีศักยภาพสอดรับกับพระราชบัญญัติวิชาชีพการสาธารณสุขชุมชน พ.ศ. 2556 โดยมีหลักสูตรที่จัดการเรียนการสอนภายใต้คณะสาธารณสุขศาสตร์ จำนวน 8 หลักสูตร ดังนี้
1) หลักสูตรประดับปริญญาตรี จำนวน 6 หลักสูตร ประกอบด้วย
1.1) หลักสูตรสาธารณสุขศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาอนามัยชุมชน
1.2) หลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาอนามัยสิ่งแวดล้อม
1.3) หลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาอาชีวอนามัยและความปลอดภัย
1.4) หลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาการส่งเสริมสุขภาพ
1.5) หลักสูตรการแพทย์แผนไทยประยุกต์บัณฑิต
1.6) หลักสูตรการแพทย์แผนจีนบัณฑิต
2) หลักสูตรระดับบัณฑิตศึกษา จำนวน 2 หลักสูตร ประกอบด้วย
2.1) หลักสูตรสาธารณสุขศาสตรมหาบัณฑิต
2.2) หลักสูตรสาธารณสุขศาสตรดุษฎีบัณฑิต
สาขาวิชา

สาขาวิชาการส่งเสริมสุขภาพ
สาขาวิชาอาชีวอนามัยและความปลอดภัย
สาขาวิชาสาธารณสุขศาสตร์ (อนามัยสิ่งแวดล้อม)
สาขาวิชาสาธารณสุขศาสตร์ (อนามัยชุมชน)
สาขาวิชาการแพทย์แผนไทยประยุกต์
สาขาวิชาการแพทย์แผนจีน
หลักสูตรการศึกษา

ปัจจุบันคณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา เปิดทำการเรียนการสอนในสาขาวิชา ดังต่อไปนี้
| ปริญญาตรี | ปริญญาโท | ปริญญาเอก |
| --- | --- | --- |
|  หลักสูตรสาธารณสุขศาสตรบัณฑิต (ส.บ.) สาขาวิชาสาธารณสุขศาสตร์ แขนงวิชาอนามัยชุมชน หลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต (วท.บ.) สาขาวิชาการส่งเสริมสุขภาพ  สาขาวิชาสาธารณสุขศาสตร์ แขนงวิชาอนามัยสิ่งแวดล้อม  สาขาวิชาอาชีวอนามัยและความปลอดภัย หลักสูตรการแพทย์แผนไทยประยุกต์บัณฑิต (พทป.บ.) สาขาวิชาการแพทย์แผนไทยประยุกต์ |  หลักสูตรสาธารณสุขศาสตรมหาบัณฑิต (ส.ม.) |  หลักสูตรสาธารณสุขศาสตรดุษฎีบัณฑิต |
ทำเนียบคณบดี

| ลำดับที่ | รายนามคณบดี | วาระการดำรงตำแหน่ง |
| --- | --- | --- |
| 1 | ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.สมคิด จูหว้า | 1 มกราคม พ.ศ. 2564 - 18 เมษายน พ.ศ. 2564 (รักษาการแทน) |
|  |  | 19 เมษายน พ.ศ. 2564 - ปัจจุบัน |
ดูเพิ่ม

มหาวิทยาลัยพะเยา
คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา
โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยพะเยา
การแพทย์แผนไทย
สาธารณสุขศาสตร์
แหล่งข้อมูลอื่น

คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา
ชมพูเชียงดาว

| ชมพูเชียงดาว |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Asterids
อันดับ:: Lamiales
วงศ์:: Orobanchaceae
สกุล:: Pedicularis
สปีชีส์:: P.  siamensis
ชื่อทวินาม
Pedicularis siamensis Tsoong

ชมพูเชียงดาว (ชื่อวิทยาศาสตร์: Pedicularis siamensis) เป็นพืชเฉพาะถิ่นที่พบทางภาคเหนือของประเทศไทย อยู่ในวงศ์ดอกดิน (Orobanchaceae) ลักษณะเป็นไม้ล้มลุกสูง 40-60 เซนติเมตร ลำต้นมีขน ใบเรียงเป็นวง 3-4 ใบ รูปรีหรือรูปขอบขนาน ยาว 1.5-4.5 เซนติเมตร ใบจักลึกแบบขนนก ขอบจักซี่ฟัน มีประมาณ 5-12 คู่ ดอกออกเป็นช่อแบบกระจะ ยาวได้ถึง 40 เซนติเมตร หลอดกลีบเลี้ยงยาว 0.8-1 เซนติเมตร เป็นสันตื้น ๆ ปลายแยกเป็น 5 กลีบ ยาวประมาณ 3 มิลลิเมตร ดอกสีชมพูถึงม่วงเข้ม หลอดกลีบดอกยาวประมาณ 2 เซนติเมตร กลีบปากบนรูปหมวกงุ้มเข้า ยาวประมาณ 1 เซนติเมตร กลีบปากล่างบานออกมี 3 กลีบ ยาวประมาณ 1 เซนติเมตร กลีบกลางกลม ยาวประมาณ 5 มิลลิเมตร กลีบข้างรูปรี ยาวประมาณ 6 มิลลิเมตร เกสรเพศผู้เกลี้ยง โคนอับเรณูแหลม ผลรูปไข่ ยาว 0.8-1.2 เซนติเมตร ปลายมีติ่งแหลม ภายในมีเมล็ดขนาดเล็กจำนวนมาก
ชมพู่แก้มแหม่ม

| ชมพู่แก้มแหม่ม |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Rosids
อันดับ:: Myrtales
วงศ์:: Myrtaceae
สกุล:: Syzygium
สปีชีส์:: S.  samarangense
ชื่อทวินาม
Syzygium samarangense (Blume) Merrill & Perry

ชื่อพ้อง
 Eugenia javanica Lam.  Eugenia samarangensis (Blume) O.Berg  Jambosa javanica (Lam.) K.Schum. & Lauterb.  Jambosa samarangensis (Blume) DC.  Myrtus javanica (Lam.) Blume  Myrtus samarangensis Blume
'ผลชมพู่แก้มแหม่มผ่าครึ่ง
ชมพู่แก้มแหม่ม (ชื่อวิทยาศาสตร์:  Syzygium samarangense) เป็นไม้ยืนต้นในวงศ์ Myrtaceae กิ่งก้านโค้งงอ ใบเดี่ยว ออกตรงข้าม ใบเหนียวคล้ายหนัง มีจุดใสบนใบ ก้านใบใหญ่ ดอกดอกตามยอดและซอกใบของใบที่ร่วงไปแล้ว ดอกช่อ กลีบเลี้ยงเป็นหลอดยาว กลีบดอกสีขาวอมเหลือง เกสรตัวผู้จำนวนมาก ผลสดมีเนื้อหลายเมล็ด ผลคล้ายลูกแพร์ มีปลายของกลีบเลี้ยงที่โค้งเข้าข้างในติดที่ปลายผล ผลสีแดงอ่อนจนถึงขาว เนื้อสีขาวคล้ายฟองน้ำ ฉ่ำน้ำ รสหวานอมเปรี้ยว เมล็ดแบนหรือกลม
มีถิ่นกำเนิดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และนิยมปลูกไปทั้งภูมิภาค ในอินโดนีเซียนิยมนำไปทำโรยักหรือนำไปดองที่เรียกอาซีนัน เปลือกผลมีลักษณะคล้ายไขเคลือบ เนื้อค่อนข้างแห้ง มีกลิ่นหอม ชาวโอรังอัซลีในรัฐเปรัก ประเทศมาเลเซียใช้ใบรักษาโรคผิวหนัง
จอห์นนี วาเลนไทน์

| Johnny Valentine |
| --- | --- |
ครองแชมป์ NWA Florida Heavyweight
ชื่อเกิด: John Theodore Wisniski
เกิด: 22 กันยายน ค.ศ. 1928(1928-09-22) Maple Valley, Washington, United States
เสียชีวิต: 24 เมษายน ค.ศ. 2001(2001-04-24) (72 ปี) River Oaks, Texas, United States
บุตร: Greg Valentine
ประวัติมวยปล้ำอาชีพ
ชื่อบนสังเวียน: The Big O Johnny Valentine
ส่วนสูง: 6 ฟุต 4 นิ้ว (193 เซนติเมตร)
น้ำหนัก: 255 ปอนด์ (116 กิโลกรัม)
ฝึกหัดโดย: Stanislaus Zbyszko Wladek Zbyszko
เปิดตัว: 1947
รีไทร์: 1975
จอห์นนี วาเลนไทน์ (Johnny Valentine) ชื่อเกิด จอห์น ทีโอดอร์ วิสนิสกี (John Theodore Wisniski) (22 กันยายน ค.ศ. 1928 – 24 เมษายน ค.ศ. 2001) เป็นนักมวยปล้ำอาชีพอเมริกันที่มีอาชีพเกือบสามทศวรรษที่ผ่านมา เขาได้รับการแต่งตั้งให้เป็นสี่ห้องโถงของเกียรติยศสำหรับความสำเร็จของเขาในมวยปล้ำ Wisniski เป็นพ่อของนักมวยปล้ำอาชีพเกรจ วาเลนไทน์
ที่เขาจัดขึ้นชื่อในระดับภูมิภาคจำนวนมากรวมถึงแชมป์รุ่น NWA สหรัฐอเมริกา เขาได้ทำงานนานการแข่งขันกับโบโบบราซิลแพ็ตโอคอนเนอร์บัดดี้โรเจอร์ส, อันโตนิโอคาลู Thesz การแข่งขันฮาร์เลย์เผ่าฮู McDaniel, ฟริตซ์ฟอนริช, บรูโน่ Sammartino จอห์นนี่พลังอันโตนิโอโนกิและแจ็ค & Jerry Brisco เขาสลับไปมาระหว่างการเป็นคนร้ายและพระเอก (เบบี้เฟซ) ในช่วงยุคทองในปี 1940 ผ่าน 1960 มวยปล้ำ
ในปี 1975 เขาได้รับบาดเจ็บในอุบัติเหตุเครื่องบินตก ซึ่งทำให้เขาประสบอาการหลังหักและถูกบังคับให้ออกจากมวยปล้ำ เขาทำงานช่วงสั้น ๆ เป็นผู้จัดการก่อนจะเกษียณไปโดยสิ้นเชิง เขาได้รับความเดือดร้อนจากปัญหาสุขภาพหลายอย่างในช่วงเกษียณ ซึ่งแย่ลงมากหลังจากการหกล้มในปี 2000 เขาเสียชีวิตในปีต่อมา
แหล่งข้อมูลอื่น

See "Crash finished Seattle man's career on mat"
| ด ค กรายชื่อแชมป์โลกแท็กทีม NWA (มินนีแอโพลิส เวอร์ชั่น) |
| --- | --- |
 Tiny Mills and Al Mills  Tony Baillargeon and แพต โอ'คอนเนอร์  The Kalmikoffs (Ivan and Karol Kalmikoff)  Joe and Guy Brunetti  Mitsu Arakawa and Kinji Shibuya  Atomic Blonds (จอห์นนี วาเลนไทน์ and Chet Wallick)  Verne Gagne and Bronko Nagurski  Doc and Mike Gallagher  Verne Gagne and Leo Nomellini  Hans Hermann and Fritz Von Erich  Reggie and Stan Lisowski  Herb and Seymour Freeman  Verne Gagne and Butch Levy  Butch Levy  and Leo Nomellini  Murder, Inc. (Stan Kowalski and Tiny Mills) 
| ด ค กรายชื่อแชมป์ยูไนเต็ดสเตทส์ WWE |
| --- | --- |
MACW/JCP (1975–1988):  ฮาร์ลีย์ เรซ  จอห์นนี วาเลนไทน์  เทร์รี ฟังก์  พอล โจนส์  แบล็กแจ็ก มูลลิแกน  โบโบ บราซิล  ริก แฟลร์  ริกกี สตีมโบต  มิสเตอร์เรสต์ลิง  จิมมี สนูกา  ร็อดดี ไพเพอร์  วาฮู แม็กแดเนียล  จ่าสลอจเตอร์  เกรจ วาเลนไทน์  ดิ๊ก สเลเตอร์  แม็คนัม ที.เอ.  ทูลลี แบลนชาร์ด  นิกิตา โคลอฟฟ์  เล็กซ์ ลูเกอร์  ดัสตี โรดส์  แบร์รี วินแดม 
WCW (1988–2001):  ไมเคิล เฮย์ส  สแตน แฮนเซน  สติง  ริก รู้ด  ดัสติน โรดส์  สตีฟ ออสติน  จิม ดักแกน  บิ๊ก แวน เวเดอร์  เค็นซูเกะ ซาซากิ  วัน แมน แกงค์  คอนแนน  เอ็ดดี เกร์เรโร  ดีน มาเลนโก  เจฟ จาเรต  สตีฟ แม็กไมเคิล  เคิร์ต เฮนนิค  ไดมอนด์ ดัลลัส เพจ  เรเวน  โกลด์เบิร์ก  เบรต ฮาร์ต  สก็อตต์ ฮอลล์  สก็อตต์ สไตเนอร์  เดวิด แฟลร์  คริส เบนวา  ซิด วิเชียส  แลนซ์ สตอร์ม  เจน. เร็กชั่น  เชน ดักลัส  ริก สไตเนอร์  บูเกอร์ ที 
WWF/E (2001, 2003–ปัจจุบัน):  บูเกอร์ ที  คริส แคนยอน  ทาจิริ  ไรโน  เคิร์ต แองเกิล  เอดจ์  เอ็ดดี เกร์เรโร  บิ๊กโชว์  จอห์น ซีนา  การ์ลิโต  ออร์แลนโด จอร์แดน  คริส เบนวา  จอห์น "แบรดชอว์" เลย์ฟิลด์  บ็อบบี แลชลีย์  ฟินเลย์  มิสเตอร์เคนเนดี  มอนเทล วอนเทเวียส พอร์เตอร์  แมต ฮาร์ดี  เชลตัน เบนจามิน  โคฟี คิงส์ตัน  เดอะมิซ  เบรต ฮาร์ต  อาร์-ทรูธ  แดเนียล ไบรอัน  เชมัส  ดอล์ฟ ซิกก์เลอร์  แซก ไรเดอร์  แจ็ก สแวกเกอร์  ซานติโน มาเรลลา  แอนโทนีโอ ซีซาโร  ดีน แอมโบรส  รูเซฟ  เซธ รอลลินส์  อัลเบร์โต เดล ริโอ  คาลิสโต  โรแมน เรนส์  คริส เจริโค  เควิน โอเวนส์  เอเจ สไตลส์  แบรอน คอร์บิน  บ็อบบี รู้ด  แรนดี ออร์ตัน  จินเดอร์ มาฮาล  เจฟฟ์ ฮาร์ดี  ชินซูเกะ นากามูระ  ซามัว โจ  เรย์ มิสเตริโอ  ริโคเชต์  อันดราเด  อะพอลโล ครูวส์  แมต ริดเดิล  แดเมียน พรีสต์  ฟิน บาเลอร์  ออสติน เธียรี  โลแกน พอล  แอลเอ ไนท์ (ปัจจุบัน)
ความสัมพันธ์ออสเตรเลีย–ฟินแลนด์

| --- | --- |


 ฟินแลนด์:  ออสเตรเลีย
มีความสัมพันธ์ระหว่างประเทศระหว่างออสเตรเลียและฟินแลนด์ โดยสถาปนาความสัมพันธ์ทางการทูตเมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1949 โดยประเทศออสเตรเลียมีตัวแทนในประเทศฟินแลนด์ผ่านสถานเอกอัครราชทูตในสต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน และผ่านสถานกงสุลกิตติมศักดิ์ในเฮลซิงกิ ส่วนประเทศฟินแลนด์มีสถานเอกอัครราชทูตในแคนเบอร์ราตั้งแต่ ค.ศ. 1978 ร่วมกับสถานกงสุลกิตติมศักดิ์ในเมลเบิร์นและเพิร์ท, สถานกงสุลกิตติมศักดิ์ในแอดิเลด, บริสเบน, ดาร์วิน, โฮบาร์ต และซิดนีย์ ตลอดจนสถานรองกงสุลกิตติมศักดิ์ในแคนส์
ความสัมพันธ์ทางการทูต > ประวัติช่วงต้น ค.ศ. 1917–1949

ตัวแทนทางการทูตของฟินแลนด์ในออสเตรเลียในยุคแรกเริ่มมีอายุย้อนไปถึง ค.ศ. 1917 เมื่อแกรนด์ดัชชีฟินแลนด์ประกาศเอกราชจากจักรวรรดิรัสเซีย โดยตัวแทนทางการทูตของฟินแลนด์มีตัวแทนโดยนักการทูตรัสเซียก่อน ค.ศ. 1917 แม้ว่าสหราชอาณาจักร (เป็นตัวแทนของออสเตรเลีย) จะไม่ยอมรับประเทศใหม่ของฟินแลนด์จนถึงวันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1919 แต่จอห์น ออสการ์ บอยเยอร์ หัวหน้าคณะลูกเรือเผยแพร่คริสต์ศาสนาของฟินแลนด์ในซิดนีย์ ได้ทำหน้าที่ในฐานะกงสุลอย่างไม่เป็นทางการ กระทั่งบอยเยอร์ถูกแทนที่ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1919 เมื่อวิลเลียม วัตต์ ซึ่งรักษาการแทนนายก ประกาศว่าออสเตรเลียยอมรับนักธุรกิจชื่อคาร์โล โยฮันเนส เนาแคลร์ ในฐานะตัวแทนกงสุลของฟินแลนด์ในซิดนีย์
เนาแคลร์ได้รับการแต่งตั้งอย่างเป็นทางการให้เป็นกงสุลโดยรัฐบาลฟินแลนด์เมื่อวันที่ 24 ตุลาคม ค.ศ. 1919 เขตอำนาจศาลของเขายังรวมถึงนิวซีแลนด์, นิวกินี และโอเชียเนียโดยทั่วไป โดยเกี่ยวกับการแต่งตั้งของเขา นิตยสารเดลีคอมเมอร์เชียลนิวส์แอนด์ชิปปิงลิสต์ได้ระบุในเชิงบวกว่า: "ฟินแลนด์จะพบว่าในออสเตรเลีย เธอจะได้เพื่อนที่ยินดีเป็นอย่างยิ่งที่จะค้าขายกับเธอ และการส่งตัวแทนของเธอมาที่นี่ก็แสดงให้เห็นว่าเธอจริงจังแล้ว" ทั้งนี้ เนาแคลร์เป็นนักกีฬาที่มีความสามารถซึ่งชนะเลิศการแข่งขันชิงแชมป์ประเทศออสเตรเลียทั้งประเภทพุ่งแหลนและขว้างจักรใน ค.ศ. 1919 และ 1921 ตามลำดับ ส่วนเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม ค.ศ. 1919 เนาแคลร์ได้รับการแต่งตั้งอย่างเป็นทางการให้เป็นกงสุลฟินแลนด์ประจำออสเตรเลีย โดยมีหน้าที่รับผิดชอบนิวซีแลนด์และหมู่เกาะแปซิฟิก ซึ่งได้รับการยอมรับจากสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 5 แห่งสหราชอาณาจักรเมื่อวันที่ 15 ธันวาคม ค.ศ. 1919 อย่างไรก็ตาม ในวันที่ 9 พฤษภาคม ค.ศ. 1921 เนาแคลร์เสียชีวิตอย่างกะทันหันด้วยวัย 31 ปี ที่ต่อมา ได้มีการเปิดเผยว่าเขาเสียชีวิตจากการใช้มอร์ฟีนเกินขนาด ซึ่งเป็นผลจากปัญหาชีวิตคู่ รวมถึงการเสียชีวิตของเขาได้รับการประกาศว่าเป็นการฆ่าตัวตาย และเพื่อเป็นการรำลึกถึง โก. ยี. เนาแคลร์ คัพ ได้สร้างขึ้นโดยสมาคมกรีฑาสมัครเล่นรัฐนิวเซาท์เวลส์ โดยมอบให้กับผู้ชนะที่มีคะแนนรวมสูงสุดในการแข่งประจำปี
แหล่งข้อมูลอื่น

Ministry for Foreign Affairs of Finland – Australia
Australian Embassy, Sweden – Finland, Latvia
กีฬายิงธนูในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020

| กีฬายิงธนู ใน โอลิมปิกฤดูร้อน 2020 |
| --- | --- | --- | --- |

นักกีฬา รอบคัดเลือก
| เดี่ยว | ชาย | หญิง |  |
| ทีม | ชาย | หญิง | ผสม |
ด ค ก
การแข่งขันกีฬายิงธนูในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 ที่โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น จะจัดขึ้นระหว่างวันที่ 24 กรกฎาคม -  1 สิงหาคม ค.ศ. 2020 ณ เกาะยุเมะโนะชิมะ
การคัดเลือก

บทความหลัก: กีฬายิงธนูในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – รอบคัดเลือก
ประเทศที่เข้าร่วมแข่งขัน

ฝรั่งเศส (4)
ญี่ปุ่น (4)
สรุปเหรียญรางวัล > ผู้ที่ได้รับเหรียญรางวัล

| รายการ | เหรียญทอง | เหรียญเงิน | เหรียญทองแดง |
| --- | --- | --- | --- |
บุคคลชาย: 
บุคคลหญิง: 
ผสม:
ดูเพิ่ม

กีฬายิงธนูในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020
คณะวิศวกรรมศาสตร์ศรีราชา มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์

| --- | --- |
Faculty of Engineering at Sriracha,   Kasetsart University

ชื่อย่อ: วศ.ศรช.
สถาปนา: 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2539 (โครงการจัดตั้งคณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม) 29 ธันวาคม พ.ศ. 2542; 24 ปีก่อน (2542-12-29) (คณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม ก่อนเปลี่ยนชื่อ)
สังกัดการศึกษา: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
คณบดี: รศ.ดร.สถาพร เชื้อเพ็ง
ที่อยู่: 199 หมู่ 6 ตำบลทุ่งสุขลา อำเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี 20230
สี:   สีเลือดหมู
เว็บไซต์: eng.src.ku.ac.th

คณะวิศวกรรมศาสตร์ศรีราชา มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เป็นหนึ่งใน 3 คณะที่จัดตั้งในระยะเริ่มแรกของวิทยาเขตศรีราชา
ประวัติ

คณะวิศวกรรมศาสตร์ศรีราชา ก่อตั้งขึ้นเพื่อขยายโอกาสทางการศึกษาและรองรับการพัฒนาเขตเศรษฐกิจบริเวณพื้นที่ชายฝั่งทะเลตะวันออก โดยมุ่งเน้นผลิตบัณฑิต และพัฒนากำลังคนด้านวิศวกรรมศาสตร์ในสาขาต่างๆ ตลอดจนศึกษา ค้นคว้าวิจัยและให้บริการทางวิชาการ เพื่อสนับสนุนการดำเนินงาน พัฒนาอุตสาหกรรมรวมทั้งการเสริมสร้างและยกระดับเทคโนโลยีของประเทศให้ก้าวสูงขึ้นอีกระดับหนึ่ง
หน่วยงาน

ภาควิชา สำนัก สถาบัน และศูนย์ ภายในคณะวิศวกรรมศาสตร์ศรีราชา
สำนักงานเลขานุการ
ภาควิชาวิศวกรรมไฟฟ้า
ภาควิชาวิศวกรรมคอมพิวเตอร์
ภาควิชาวิศวกรรมอุตสาหการ
ภาควิชาวิศวกรรมเครื่องกล
ภาควิชาวิศวกรรมโยธา
หลักสูตร

|  ระดับปริญญาตรี |  ระดับปริญญาโท |
| --- | --- |
 หลักสูตรวิศวกรรมศาสตรบัณฑิต (วศ.บ.) สาขาวิชาวิศวกรรมเครื่องกลและระบบการผลิต (พหุวิทยาการ)  สาขาวิชาวิศวกรรมคอมพิวเตอร์และสารสนเทศศาสตร์  สาขาวิชาวิศวกรรมเครื่องกลและการออกแบบ  สาขาวิชาวิศวกรรมโยธา  สาขาวิชาวิศวกรรมไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์  สาขาวิชาวิศวกรรมอุตสาหการและระบบ  สาขาวิชาวิศวกรรมหุ่นยนต์และระบบอัตโนมัติ (นานาชาติ):  หลักสูตรวิศวกรรมศาสตรมหาบัณฑิต (วศ.ม.) สาขาวิชาวิศวกรรมเครื่องกลและการออกแบบ (ภาคปกติ)  สาขาวิชาวิศวกรรมไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์ (ภาคปกติ)  สาขาวิชาการจัดการวิศวกรรมและเทคโนโลยี (ภาคพิเศษ)  สาขาวิชาวิศวกรรมความปลอดภัยและการจัดการสิ่งแวดล้อม (ภาคพิเศษ)
ทำเนียบคณบดี

ทำเนียบคณบดีนับตั้งแต่เป็นโครงการจัดตั้งคณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม จนมาเป็นคณะวิศวกรรมศาสตร์ศรีราชา มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ในปัจจุบัน
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
ทำเนียบคณบดีคณะวิศวกรรมศาสตร์ศรีราชา มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
|  รายนามคณบดี |  ระยะเวลาในการดำรงตำแหน่ง |  |
| 1. รองศาสตราจารย์ ดร.วิชาญ ภู่พัฒน์ | พ.ศ. 2540 - พ.ศ. 2542 |  |
| 2. รองศาสตราจารย์ ดร.ศานติ วิริยะวิทย์ | พ.ศ. 2542 - พ.ศ. 2545 |  |
| 3. ผู้ช่วยศาสตราจารย์ อวยชัย จีระชน | พ.ศ. 2545 - พ.ศ. 2549 |  |
| 4. รองศาสตราจารย์ ดร.เกียรติยุทธ กวีญาณ | พ.ศ. 2549 - พ.ศ. 2557 |  |
| 5. ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.สุภัทรชัย ชมพันธุ์ | พ.ศ. 2557 - พ.ศ. 2561 |  |
| 6. รองศาสตราจารย์ ดร.สถาพร เชื้อเพ็ง | พ.ศ. 2562 - ปัจจุบัน |  |

หมายเหตุ คำนำหน้านามของผู้ดำรงตำแหน่งคณบดี เป็นคำนำหน้านามตามตำแหน่งทางวิชาการในขณะนั้น