stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โนวืยเอปรีคลูย์เชนียาเนอุโลวิมืยเฮ
นักแสดง

Viktor Kosykh - Danka Shchus
Valentina Kurdyukova - Ksanka Shchus
Valentina Kurdyukova - Yashka the Gypsy
Michael Metyolkin - Valerka Meshcheryakov
Boris Sichkin - Buba Kastorskiy, นักแสดงและนักร้อง
Yefim Kopelyan - หัวหน้า Ignat Burnash
Armen Dzhigarkhanyan - ร้อยเอก Petr S. Ovechkin
Arkady Tolbuzin - พันเอก Leopold S. Kudasov
วลาดีมีร์ อีวาชอฟ - ร้อยตรี Perov, ผู้ช่วยผู้พัน Kudasov
Konstantin Sorokin - Methodius Kuzmich, เจ้าของม้าหมุน
Ivan Pereverzev - Smirnov, เสนาธิการทหารม้า
แหล้งข้อมูลอื่น

โนวืยเอปรีคลูย์เชนียาเนอุโลวิมืยเฮ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
โนวืยเอปรีคลูย์เชนียาเนอุโลวิมืยเฮ ที่ยูทูบ ทางช่องมอสฟิล์ม
โนวีช็อก

โนวีช็อก (รัสเซีย: Новичо́к, "ผู้มาใหม่", "มือใหม่", "ผู้ฝึกหัด") เป็นกลุ่มสารประสาทที่บางส่วนเป็นอาวุธเคมีฐานสอง (binary chemical weapon) สารนี้ถูกพัฒนาที่สถาบันวิจัยเคมีของรัฐ GosNIIOKhT โดยสหภาพโซเวียตและรัสเซียใน ค.ศ. 1971 ถึง 1993 สารโนวีช็อกบางส่วนมีรูปร่างตามอุณหภูมิและความดันมาตรฐานเป็นของแข็ง ในขณะที่บางส่วนเป็นของเหลว กล่าวกันว่ามีความเป็นไปได้ที่ของแข็งจะกระจายไปทั่วบริเวณด้วยการทำให้เป็นผงละเอียด
นักวิทยาศาสตร์ชาวรัสเซียที่พัฒนาสารนี้อ้างว่ามันเป็นสารที่อันตรายที่สุดเท่าที่เคยสร้างมา ซึ่งบางส่วนอาจมีศักยภาพมากกว่าสารวีเอ็กซ์ถึง 5 - 8 เท่า และอีกส่วนมีศักยภาพกว่าโซแมนถึง 10 เท่า นอกจากรัสเซียแล้ว ประเทศอิหร่านยังเป็นประเทศที่ผลิตสารนี้ด้วย
ในคริสต์ศตวรรษที่ 21 โนวีช็อกกลายเป็นที่สนใจของสาธารณชน หลังจากมีการใช้มันเป็นยาพิษทำลายฝ่ายตรงข้ามของรัฐบาลรัสเซีย ซึ่งรวมไปถึงการวางยาพิษพี่น้องสกรีปาลและอีกสองคนที่เอมส์เบอร์รี สหราชอาณาจักร (2018) และอะเลกเซย์ นาวัลนืย (2020) แต่การวางยาพิษพลเรือนด้วยสารนี้เป็นที่รู้จักมาตั้งแต่เร็วสุดใน ค.ศ. 1995
ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2019 ทางองค์การห้ามอาวุธเคมี (OPCW) ซึ่งเป็นผู้จัดทำอนุสัญญาว่าด้วยอาวุธเคมี (CWC) ได้เพิ่มสารโนวีช็อกเข้าไปยัง "รายชื่อสารควบคุม" ของ CWC "โดยเป็นหนึ่งในความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ครั้งแรกในอนุสัญญามาตั้งแต่การยอมรับในคริสต์ทศวรรษ 1990" เพื่อตอบสนองต่อการวางยาพิษที่สหราชอาณาจักรใน ค.ศ. 2018
อ่านเพิ่ม

Kincaid, Cliff (February 1995), "Russia's Dirty Chemical Secret", American Legion Magazine, American Legion, vol. 138 no. 2, pp. 32–34, 58
แหล่งข้อมูลอื่น

Fedorov, Lev (27 July 1994). "Chemical Weapons in Russia: History, Ecology, Politics". Federation of American Scientists.
"Russian chemical weapons". Federation of American Scientists.
โบริส โกดูนอฟ

ซาร์รัสเซีย (1552–1605)
โบริส เฟโดโรวิช โกดูนอฟ (รัสเซีย: Бори́с Фёдорович Годуно́в; อังกฤษ: Boris Fyodorovich Godunov; 12 สิงหาคม [ตามปฎิทินเก่า: 2 สิงหาคม] ค.ศ. 1552 – 23 เมษายน [ตามปฎิทินเก่า: 13 เมษายน] ค.ศ. 1605) เป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินรัสเซีย ระหว่างปี ค.ศ. 1585 ถึง 1598 ในรัชกาลของซาร์ฟิโอดอร์ที่ 1 แห่งรัสเซีย ต่อมาได้ตั้งตนเป็นพระเจ้าซาร์ ขึ้นครองราชย์ระหว่างปี ค.ศ. 1598 ถึง 1605 ในประวัติศาสตร์รัสเซียเรียกรัชสมัยของพระองค์ว่า "สมัยแห่งความวุ่นวาย" (รัสเซีย: Смутное время, Smutnoye Vremya) ซึ่งเต็มไปด้วยสงครามทั้งภายในและภายนอกอาณาจักร
พระราชประวัติ

โบริส โกดูนอฟมีเชื้อสายชาวตาตาร์ ที่อพยพมาจากโกลเดนฮอร์ดไปยังคอสโตรมาในคริสต์ศตวรรษที่ 14 เป็นพระเจ้าซาร์พระองค์แรกที่ไม่ได้สืบเชื่อสายมาจากราชวงศ์รูริค
เรื่องราวของโบริส โกดูนอฟเป็นที่รู้จักจากบทละครของอะเลคซันดร์ พุชกิน โบริส โกดูนอฟ ในปี ค.ศ. 1831 ซึ่งดัดแปลงมาจากเรื่อง แม็คเบ็ธ ของเชกสเปียร์ และถูกนำมาดัดแปลงเป็นอุปรากร โบริส โกดูนอฟ โดยโมเดสต์ มูสซอร์กสกี ออกแสดงครั้งแรกในปี ค.ศ. 1874 เป็นผลงานชิ้นเอกของมูสซอร์กสกีที่ถูกนำมาเล่นซ้ำเสมอมา โดยมีการดัดแปลง และเพิ่มเติมดนตรีอีกหลายครั้งจากลูกศิษย์ของมูสซอร์กสกี คือ นีโคไล ริมสกี-คอร์ซาคอฟ และดมีตรี ชอสตโกวิช
แหล่งข้อมูลอื่น

Boris Godunov: a drama in verse ที่ โครงการกูเทนแบร์ก
Godunov to Nicholas II by Saul Zaklad
The throne of Tsar Boris Godunov
| ด ค กซาร์และจักรพรรดิแห่งรัสเซีย |
| --- | --- | --- |
| ซาร์ |   อีวานที่ 4 (1547–1575) · ฟิโอดอร์ที่ 1 (1584–1598) · โบริส โกดูนอฟ (1598–1605) · ฟิโอดอร์ที่ 2 (1605) · ดมีตรีที่ 1 (1605–1606) · วาซีลีที่ 4 (1606–1610) ·  วลาดีสลาฟที่ 1 (1610–1613) · มีไฮล์ที่ 1 (1613–1645) · อะเลคเซย์ (1645–1676) · ฟิโอดอร์ที่ 3 (1676–1682) · อีวานที่ 5 (ร่วมบัลลังก์ 1682–1696) · ปีเตอร์ที่ 1 (ร่วมบัลลังก์ 1682–1696 / 1696–1721)  |   |
| จักรพรรดิ |   ปิออตร์ที่ 1 มหาราช (1721–1725) · เยกาเจรีนาที่ 1 (1725–1727) · ปิออตร์ที่ 2 (1727–1730) · อันนา (1730–1740) · อีวานที่ 6 (1740–1741) · เยลิซาเวตา (1741–1762) · ปิออตร์ที่ 3 (1762) ·  เยกาเจรีนาที่ 2 มหาราชินี (1762–1796) · ปัฟเวลที่ 1 (1796–1801) · อะเลคซันดร์ที่ 1 (1801–1825) · นีโคไลที่ 1 (1825–1855) · อะเลคซันดร์ที่ 2 (1855–1881) · อะเลคซันดร์ที่ 3 (1881–1894) · นีโคไลที่ 2 (1894–1917)  |   |
ไทกา

สำหรับบริษัทจัดจำหน่ายสื่อวีดิทัศน์ในประเทศไทย ดูที่ ทีไอจีเอ
ไทกา (อังกฤษ: taiga; รัสเซีย: тайга́) หรือ ป่าเขตหนาว (boreal forest) หรือป่าหิมะ (snow forest) เป็นชีวนิเวศซึ่งมีลักษณะเป็นป่าสนเขาที่ส่วนใหญ่ประกอบด้วยต้นไพน์ สพรูสและลาตช์
ไทกาเป็นชีวนิเวศบนดินที่ใหญ่ที่สุดในโลก ในทวีปอเมริกา ไทกากินพื้นที่ส่วนใหญ่ของแคนาดาและรัฐอะแลสกาในแผ่นดิน ตลอดจนจุดเหนือสุดของสหรัฐอเมริกาภาคพื้นทวีป (รัฐมินนิโซตาตอนเหนือผ่านคาบสมุทรอัปเปอร์ของรัฐมิชิแกนและอัปสเตดนิวยอร์กถึงรัฐนิวอิงแลนด์ตอนเหนือ) ซึ่งเรียก นอร์ทวูดส์ ในยูเรเซีย ไทกากินพื้นที่ส่วนใหญ่ของประเทศสวีเดน ฟินแลนด์ นอร์เวย์ส่วนมาก พื้นที่ราบและชายฝั่งบางส่วนของไอซ์แลนด์ พื้นที่กว้างใหญ่ของประเทศรัสเซียตั้งแต่คารีเลียทางตะวันตกถึงมหาสมุทรแปซิฟิก (ซึ่งรวมไซบีเรียไปมาก) และบางพื้นที่ของประเทศคาซัคสถานตอนเหนือ มองโกเลียตอนเหนือ และประเทศญี่ปุ่นตอนเหนือ (บนเกาะฮกไกโด) ทว่า ไม้ต้นสามสปีชีส์หลัก ระยะเวลาของฤดูเติบโตและอุณหภูมิฤดูร้อนแตกต่างกัน ตัวอย่างเช่น ไทกาทวีปอเมริกาเหนือส่วนใหญ่เป็นสพรูส ไทกาสแกนดิเนเวียและฟินแลนด์ประกอบด้วยสพรูส ไพน์และเบิร์ชผสมกัน ไทการัสเซียมีสพรูส ไพน์และลาตช์ขึ้นอยู่กับภูมิภาค ขณะที่ไทกาไซบีเรียตะวันออกเป็นป่าลาตช์ขนาดใหญ่.
โรเมโอและจูเลียต (โปรโคเฟียฟ)

โรเมโอและจูเลียต โอปุส 64 (อังกฤษ: Romeo and Juliet; รัสเซีย: Ромео и Джульетта, Op. 64) เป็นบัลเลต์ประกอบดนตรีโดยเซียร์เกย์ โปรโคเฟียฟ คีตกวีชาวรัสเซีย  ดัดแปลงจากบทละครโศกนาฏกรรมเรื่องโรเมโอและจูเลียตของวิลเลียม เชกสเปียร์  เป็นบัลเลต์เรื่องหนึ่งที่ประสบความสำเร็จ ต่อมาโปรโกเฟียฟให้ตัดทอนดนตรีที่ประพันธ์ ออกมาเป็นสวีตสามชุดสำหรับบรรเลงด้วยวงออร์เคสตรา และเปียโน
โปรโกเฟียฟเริ่มประพันธ์บัลเลต์ชิ้นนี้จากคำแนะนำของ เอเดรียน ปิโอทรอฟสกี และเซอร์เก แรดลอฟ  สำหรับจัดแสดงโดยคณะคิรอฟบัลเลต์  แล้วเสร็จเมื่อเดือนกันยายน ค.ศ. 1935 บัลเลต์ฉบับดั้งเดิมมีตอนจบแบบสุขนาฏกรรม สร้างความไม่พอใจให้กับนักแสดง และยืนยันให้เปลี่ยนตอนจบเป็นโศกนาฏกรรมเหมือนในบทประพันธ์ต้นฉบับ  จัดแสดงรอบปฐมทัศน์ที่โรงละคร Mahen Theatre เชโกสโลวาเกีย เมื่อวันที่ 30 ธันวาคม ค.ศ. 1938
บัลเลต์ชุดนี้มีท่อนดนตรีที่ได้รับความนิยม  มาจากองก์ที่ 1 ฉากที่ 2 มีชื่อเรียกว่า "มอนตะคิวและคาปุเล็ต" (อังกฤษ: Montagues and Capulets)  บางครั้งรู้จักในชื่อว่า "Dance of the Knights"  มีทำนองที่ให้บรรยากาศมืดหม่น มีผู้นิยมนำไปใช้ประกอบภาพยนตร์โดยสื่อความหมายถึงสหภาพโซเวียต  เคยถูกนำในประกอบภาพยนตร์เรื่อง คาลิกูลา (1979) ของตินโต บราส และใช้เป็นเพลงธีมในสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลซันเดอร์แลนด์
แหล่งข้อมูลอื่น

Listen to the Dance of the Knights เก็บถาวร 2010-11-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
โอบืยโกนเวนนืยฟาสซิสม์

| โอบืยโกนเวนนืยฟาสซิสม์ |
| --- | --- |
โปสเตอร์ของโอบืยโกนเวนนืยฟาสซิสม์
กำกับ: มีฮาอิล โรมม์
เขียนบท: มีฮาอิล โรมม์ Maya Turovskaya Yuri Khanyutin
นักแสดงนำ: มีฮาอิล โรมม์
กำกับภาพ: German Lavrov
ตัดต่อ: Valentina Kulagina มีฮาอิล โรมม์
ดนตรีประกอบ: Alemdar Karamanov
บริษัทผู้สร้าง: มอสฟิล์ม 
วันฉาย: กุมภาพันธ์ 1968
ความยาว: 138 นาที 133 นาที (เยอรมนี) 82 นาที (สหรัฐ) 129 นาที (ญิ่ปุ่น)
ประเทศ: สหภาพโซเวียต
ภาษา: รัสเซีย
โอบืยโกนเวนนืยฟาสซิสม์ (รัสเซีย: Обыкновенный фашизм, อักษรโรมัน: Obyknovennyy fashizm) เป็นภาพยนตร์สารคดีของสหภาพโซเวียต กำกับโดย มีฮาอิล โรมม์ โดยเข้าฉายในชื่อ Echo of the Jackboot  ในสหราชอาณาจักรและ  Triumph Over Violence  ในสหรัฐ โดยภาพจากภาพยนตร์ส่วนใหญ่มาจากหอจดหมายเหตุต่างประเทศเพื่อแสดงถึงการขึ้นสู่อำนาจและล่มสลายของระบอบฟาสซิสต์ และโดยยกเอานาซีเยอรมนีเป็นตัวอย่าง
แหล่งข้อมูลอื่น

ภาค 1 ที่ยูทูบ และ ภาค 2 ที่ยูทูบ ของ โอบืยโกนเวนนืยฟาสซิสม์ ทางช่องมอสฟิล์ม
Triumph Over Violence ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
Triumph Over Violence มีให้โหลดฟรีที่ อินเทอร์เน็ตอาร์ไคฟ์ [อื่นๆ]
โบลคาดา

| โบลคาดา |
| --- | --- |
โปสเตอร์ภาคที่สามและสี่
กำกับ: มีฮาอิล เยียร์ชอฟ
บทภาพยนตร์: Arnold Vitol Aleksandr Chakovsky
นักแสดงนำ: ยูรี โซโลมิน Irina Akulova มีฮาอิล อุลยานอฟ
ผู้บรรยาย: Nikolai Aleksandrovich
กำกับภาพ: Anatoli Nazarov
ดนตรีประกอบ: เวนีอามิน บัสเนียร์
บริษัทผู้สร้าง: เลนฟิล์ม  (Second Artistical Association)  
วันฉาย: ภาค I, II: 17 กุมภาพันธ์ 1975 ภาค III, IV: 24 เมษายน 1978
ความยาว: 337 นาที
ประเทศ: สหภาพโซเวียต
ภาษา: รัสเซีย
โบลคาดา (รัสเซีย: Блока́да) เป็นภาพยนตร์อิงประวัติศาสตร์สหภาพโซเวียต 4 ภาค มีเนื้อเรืองเกี่ยวกับการล้อมเลนินกราด ภาพยนตร์สร้างจากนวนิยายชื่อเดียวกันของ Aleksandr Chakovsky กำกับโดย มีฮาอิล เยียร์ชอฟ ภาคที่หนึ่งและสองออกฉายในวันที่ 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1975 และภาคที่สามและสี่ออกฉายในวันที่ 24 เมษายน ค.ศ. 1978
ชื่อภาคในภาพยนตร์

Luzhskiy rubezh (รัสเซีย: «Лужский рубеж»)
Pulkovskiy meredian (รัสเซีย: «Пулковский меридиан»)
Leningradskiy metronom (รัสเซีย: «Ленинградский метроном»)
Operatsiya Iskra (รัสเซีย: «Операция «Искра»)
แหล่งข้อมูลอื่น

โบลคาดา ภาคที่ 1-2 ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
โบลคาดา ภาคที่ 3-4 ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
Luzhskiy rubezh ที่ยูทูบ, Pulkovskiy meredian ที่ยูทูบ, Leningradskiy metronom ที่ยูทูบ และ Operatsiya Iskra ที่ยูทูบ ทางช่องเลนฟิล์ม
ไอน์ แรนด์

แรนด์ใน ค.ศ. 1943
ไอน์ แรนด์ (อังกฤษ: Ayn Rand; ชื่อเกิด อลิซา ซินอฟเยฟนา โรเซนบอม, รัสเซีย: Али́са Зино́вьевна Розенба́ум; 2 กุมภาพันธ์ [20 มกราคม ตามปฏิทินจูเลียน] ค.ศ. 1905 – 6 มีนาคม ค.ศ. 1982) เป็นนักประพันธ์นวนิยาย นักปราชญ์ นักเขียนบทละคร และนักเขียนบทภาพยนตร์ชาวอเมริกันเชื้อสายรัสเซีย ผู้เป็นที่รู้จักจากนวนิยายที่ขายดีที่สุดของเธอสองเรื่องคือ เดอะเฟาน์เทนเฮด (The Fountainhead) และ แอตลัสชรักด์ (Atlas Shrugged)
โอสปอร์ตตืยมีร์

| โอสปอร์ตตืยมีร์ |
| --- | --- |
กำกับ: ยูรี โอเซรอฟ
กำกับภาพ: Nikolay Olonovskiy Lev Maksimov Mikhail Oshurkov; Fyodor Khitruk (animation)
บริษัทผู้สร้าง: มอสฟิล์ม Sovexportfilm  
วันฉาย:   ค.ศ. 1981 (1981) 
ความยาว: 149 นาที
ประเทศ: สหภาพโซเวียต
ภาษา: รัสเซีย อังกฤษ เยอรมัน สเปน
โอสปอร์ตตืยมีร์ (รัสเซีย: О спорт, ты - мир! transliterated as O sport, ty - mir!) เป็นภาพยนตร์สารคดีจากสหภาพโซเวียต กำกับโดย ยูรี โอเซรอฟ โดยเป็นสารคตีเกี่ยวกับมหกรรมกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1980 ที่จัดในกรุงมอสโก
ผู้กำกับได้รับรางวัล State Prize of the USSR ในปี 1982 นอกจากนี้ โอสปอร์ตตืยมีร์ ยังได้รับการคัดเลือกในฐานะภาพยนตร์ของสหภาพโซเวียตให้เข้าชิงรางวัลสาขาภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศยอดเยี่ยม ในงานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 54 แต่ไม่ผ่านการคัดเลือกจากสถาบันศิลปะและวิชาการทางภาพยนตร์
แหล่งข้อมูลอื่น

โอสปอร์ตตืยมีร์ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
O Sport, Ty - Mir ที่ออลมูวี
| ด ค กภาพยนตร์ที่กำกับโดยยูรี โอเซรอฟ |
| --- | --- |
 Arena of the Bold (1953)  Son (1955)  Kochubey (1957)  High Road (1959)  ออสโวบอจเดนี (1970-1971)  Visions of Eight (1973)  ซอลดาตืยสโวโบดืย  โอสปอร์ตตืยมีร์ (1981)  บีตวาซามอสค์วู (1985)  สตาลินกราด (1990)  Angels of Death (1993)
ไอเอสยู-152

|  ไอเอสยู-152  |
| --- | --- |
ISU-152, Kubinka Tank Museum
ชนิด: ปืนจู่โจมหนัก
แหล่งกำเนิด: สหภาพโซเวียต
บทบาท
ประจำการ: 1943 - 1970s
ผู้ใช้งาน:   สหภาพโซเวียต  ฟินแลนด์  โปแลนด์  จีน  เชโกสโลวาเกีย  เกาหลีเหนือ  อียิปต์  โรมาเนีย 
สงคราม:   สงครามโลกครั้งที่สอง  สงครามเกาหลี  การปฏิวัติฮังการี  สงครามอียิปต์–อิสราเอล 
ประวัติการผลิต
ผู้ออกแบบ: Design Bureau of Factory No. 100
ช่วงการออกแบบ: 1943
บริษัทผู้ผลิต:   Chelyabinsk Kirovsk Plant (till 1946, also ISU-152M)  Leningrad Kirov Plant (few units in 1945, also ISU-152K) 
ช่วงการผลิต:   1943 (ISU-152)  1944 (ISU-152-2)  1945 (Object 704)  1956 (ISU-152K)  1959 (ISU-152M) 
จำนวนที่ผลิต: 4,635
แบบอื่น:   ISU-152  ISU-152-2  ISU-152 model 1945  ISU-152K  ISU-152M 
ข้อมูลจำเพาะ
มวล: 47.3 metric tons (maximum)
ความยาว: 9.18 m (30 ft 1 in)
ความกว้าง: 3.07 m (10 ft 1 in)
ความสูง: 2.48 m (8 ft 2 in)
ลูกเรือ: 4 or 5

เกราะ: ISU-152, ISU-152-2 120 mm (mantlet (maximum))  90 mm (lower hull front, lower hull side and superstructure front)  75 mm (upper hull side)  60 mm (upper hull front) ISU-152 model 1945 320 mm (in the area of the gun) 
อาวุธหลัก:   152.4 mm ML-20S gun-howitzer (18 rounds) (ISU-152)  152.4 mm BL-8 or BL-10 gun (21 rounds) (ISU-152-2)  152.4 mm ML-20SM model 1944 gun-howitzer (20 rounds) (ISU-152 model 1945) 
อาวุธรอง: ISU-152, ISU-152-2, ISU-152K 12.7×108 mm DShK anti-aircraft machine gun (200 rounds) (ISU-152, ISU-152-2) (300 rounds) (ISU-152K) ISU-152M 12.7×108 mm DshKM anti-aircraft machine gun (300 rounds) ISU-152 model 1945 12.7×108 mm DShK anti-aircraft machine gun (300 rounds)  12.7×108 mm DShK co-axial machine gun 
เครื่องยนต์:   V-2IS diesel engine  V-54K diesel engine (ISU-152K)    520 hp (382 kW)  520 hp (382 kW) (ISU-152K) 
กำลัง/น้ำหนัก: 11 hp/tonne
เครื่องถ่ายกำลัง: mechanical
กันสะเทือน: torsion bar
ความสูงจากพื้นรถ:   470 mm (1 ft 7 in) (ISU-152)  450 mm (1 ft 6 in) (ISU-152 model 1945) 
ความจุเชื้อเพลิง:   560 litres (maximum, internal fuel tanks)  920 litres (ISU-152K, ISU-152M, internal fuel tanks)  360 litres (maximum, four external fuel tanks, not connected to the supply system) 
พิสัยปฏิบัติการ:   120 km (cross terrain, with the internal fuel tanks)  170 km (on road, maximum with the internal fuel tanks)  220 km (on road, with two external fuel tanks)  670 km (ISU-152K, ISU-152M, on road, with the internal fuel tanks) 
ความเร็ว:   30 km/h (19 mph) on road  15-20 km/h (cross terrain)  40 km/h (ISU-152 model 1945, ISU-152K, ISU-152M, on road) 
ไอเอสยู-152 เป็นปืนใหญ่อัตตาจรสัญชาติโซเวียตที่ถูกพัฒนาขึ้นและใช้ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ชื่อเล่นของมันอย่างไม่เป็นทางการว่า  zveroboy(รัสเซีย: Зверобой; "นักฆ่าชั้นเยี่ยม") ในการตอบสนองต่อรถถังขนาดใหญ่และปืนใหญ่ของเยอรมันที่กำลังจะเข้าประจำการ รวมถึงรถถังทีเกอร์และรถถังพันเทอร์ เนื่องจากไอเอสยู-152 เป็นป้อมปืนที่เล็งด้วยปืนที่งุ่มง่าม และจะใช้ได้โดยการวางตำแหน่งใหม่ของยานพาหนะทั้งหมดโดยการใช้ล้อสายพาน ดังนั้นมันจึงถูกใช้สำหรับปืนใหญ่เคลื่อนที่เพื่อสนับสนุนแก่การโจมตีของทหารราบและยานเกราะเพิ่มมากขึ้น มันยังคงอยู่ในประจำการในปี ค.ศ. 1970 และถูกนำมาใช้ในหลายการทัพและหลายประเทศ
โดโมเดโดโวแอร์ไลน์

โดโมเดโดโว แอร์ไลน์ (รัสเซีย: Домодедовские авиалинии) เป็นสายการบินสัญชาติรัสเซีย ให้บริการเที่ยวบินภายในประเทศ โดนเน้นไปยังฝั่งตะวันออกของรัสเซีย และประเทศในเครือจักรภพ และยังให้บริการเที่ยวบินเช่าเหมาลำไปยัง จีน, ไทย, มัลดีฟส์, มาเลเซีย, ยุโรป และสิงคโปร์ โดยมีท่าอากาศยานหลักอยู่ที่ท่าอากาศยานนานาชาติโดโมเดโดโว
ประวัติ

เมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2507 แอโรฟลอต โซเวียต ได้ตั้งแผนกโดโมเดโดโว ยูไนเต็ดแอร์ ขึ้นมาเพื่อให้บริการเที่ยวบินภายในสหภาพโซเวียต โดยเน้นไปยังพื้นที่ฝั่งตะวันออก และประเทศเอเชียกลาง และในวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2507 ก็ได้เริ่มให้บริการเป็นครั้งแรกด้วยเครื่องตูโปเลฟ ตู-114 เที่ยวบินจากโดโมเดโดโวไปยังคาบารอฟสค์ ในภาคตะวันออก จนในปี พ.ศ. 2521 ก็ได้เปิดเที่ยวบินภายในประเทศที่ไกลที่สุดในโลก จากมอสโกไปยังเปโตรปัฟลอฟสค์-คัมชัตสกี ซึ่งมีระยะทาง 6,800 กิโลเมตร ด้วยเครื่องบินอิลยูชิน อิล-62 ต่อมาในปี พ.ศ. 2522 ก็ได้เปลี่ยนชื่อเป็น โดโมเดโดโว ซาปา (รัสเซีย : Домодедовское производственное объединение гражданской авиации (ДПО ГА))
ในวันที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2536 ก็ได้แยกตัวออกมาจากแอโรฟลอต และในเดือนมกราคม พ.ศ. 2541 รัฐบาลได้แปรรูปกิจการทำให้การดำเนินระหว่างท่าอากาศยานและสายการบินแยกออกจากกัน และจัดตั้งเป็นบริษัท โดโมเดโดโว แอร์ไลน์ ก่อนที่จะถ่ายโอนการผลิตในปี พ.ศ. 2544 โดยรัฐบาลยังถือหุ้นบางส่วนไว้สำหรับการควบคุมกิจการ จนกระทั่งเดือนตุลาคม พ.ศ. 2547 โดโมเดโดโว แอร์ไลน์ และครัสแอร์ ได้ควบรวมกันจัดตั้ง บริษัทแอร์บริดจ์ เพื่อเสริมความแข็งแกร่งของเครือข่ายการให้บริการ แต่ธุรกรรมทางกฎหมายยังคงแยกกันอยู่ ต่อมาในปี พ.ศ. 2548 ก็ได้เปลี่ยนชื่อเป็นพันธมิตรสายการบินแอร์ยูเนียน
ฝูงบิน

| เครื่องบิน | จำนวน | ชั้นบิน   (ชั้นหนึ่ง/ธุรกิจ/ประหยัด) | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| ตูโปเลฟ ตู-154M | 3 | 145    164    166 |  |
| อิลยูชิน อิล-62M | 17 | 138 (12/24/102)   174 |  |
| อิลยูชิน อิล-96-300 | 2 | 294 |  |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ เก็บถาวร 2009-07-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เทือกเขาเกลือ

| เทือกเขาเกลือ |
| --- | --- |
سلسلہ کوہ نمک (ในภาษาอูรดู)
เทือกเขาเกลือและทางหลวงสาย M2
จุดสูงสุด
ความสูง เหนือระดับน้ำทะเล: 1,522 เมตร (4,993 ฟุต)
ข้อมูลทางภูมิศาสตร์
อำเภอเฌลุม, อำเภอจากวัล, อำเภอมิยันวาลี, อำเภอขุศภ แคว้นปัญจาบ ประเทศปากีสถานแสดงแผนที่แคว้นปัญจาบเทือกเขาเกลือ (ประเทศปากีสถาน)แสดงแผนที่ประเทศปากีสถาน 
พิกัดเทือกเขา: 32°40′30″N 72°47′35″E﻿ / ﻿32.67500°N 72.79306°E﻿ / 32.67500; 72.79306
การพิชิต
เส้นทางง่ายสุด: ทางหลวงสาย M2
เส้นทางปกติ: กัลลรกหาร
เทือกเขาเกลือ (อูรดู: سلسلہ کوہ نمک; Salt Range) เป็นเทือกเขาในแคว้นปัญจาบตอนเหนือ ประเทศปากีสถาน ได้ชื่อมาจากแหล่งหินเกลือจำนวนมากที่สะสมในบริเวณ เทือกเขานี้กินพื้นที่ไปตามแนวทางใต้ของที่ราบโปโตหาร และเหนือต่อแม่น้ำเฌลุม ภายในเทือกเขาประกอบไปด้วย เหมืองเขวรา, กาลาบาฆ และ วารจา ซึ่งเป็นเหมืองเกลือขนาดใหญ่ ถ่านหินคุณภาพปานกลางยังค้นพบที่นี่เช่นกัน เทือกเขาเกลือถือเป็นเทือกเขาที่อายุน้อยที่สุดและอยู่ใต้สุดของเทือกเขาหิมาลัยตะวันตกในประเทศปากีสถาน มีลักษณะทางภูมิศาสตร์ที่ต่างกับเทือกเขาอื่นในหิมาลัย
ในเทือกเขาสามารถพบซากดึกดำบรรพ์ในหินของสิ่งมีชีวิตน้ำเค็มจากสมัยเอเดียคารัน (Ediacaran; 570 ล้านปีมาแล้ว) บ่งบอกว่าหินในเทือกเขาพัฒนามาจากตะกอนของทะเล และปรากฏหลักฐานจารึกการสร้างอารามพุทธโดยบุคคลชื่อว่า โรตตา สิทธาวฤทธิ (Rotta Siddhavriddhi) ในสมัยของผู้ปกครองฮูนา โตรมานะ บนเทือกเขาเกลือ
เทือกเขาเกลือมีระดับความหลากหลายทางชีวภาพที่สูง และปัจจุบันมีเขตอนุรักษ์พันธุ์สัตว์ป่าจำนวนมากกระจายอยู่ เช่น จุมพิสูรลา, อุทยานแห่งชาติจินชี ป่าอนุรักษ์ ไปจนถึงพื้นที่ชุ่มน้ำอนุรักษ์ เช่น ทะเลสาบอุฉลีกับขัพพิกี
โนวายาเซมลยา

| --- | --- |
แผนที่โนวายาเซมลยา
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: มหาสมุทรอาร์กติก
พิกัด: 74°N 56°E﻿ / ﻿74°N 56°E﻿ / 74; 56
พื้นที่: 90,650 ตารางกิโลเมตร (35,000 ตารางไมล์)
ระดับสูงสุด: 1,547 ม. (5075 ฟุต)
การปกครอง
รัสเซีย
ประชากรศาสตร์
ประชากร: 2,429
โนวายาเซมลยา (รัสเซีย: Но́вая Земля́, สัทอักษรสากล: [ˈnovəjə zʲɪmˈlʲa], แปลว่า. แผ่นดินใหม่), หรืออีกชื่อใน ภาษาดัตช์, ในชื่อ โนวา เชมเบีย, เป็นชื่อของกลุ่มเกาะ ใน มหาสมุทรอาร์กติก อยู่ทางตอนเหนือของ ประเทศรัสเซีย โดยจุดที่ตะวันออกสุดของทวีปยุโรปอยู่ที่ Cape Flissingsky ที่เกาะเหนือ ตามหลักเขตการปกครองของรัสเซีย เกาะมีชื่อว่า เขตโนวายาเซมลยา โดยเป็นหนึ่งใน 21 เขตการปกครองใน แคว้นอาร์ฮันเกลสค์
สภาพอากาศ

| ข้อมูลภูมิอากาศของMalye Karmakuly, โนวายาเซมลยา> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของMalye Karmakuly, โนวายาเซมลยา> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของMalye Karmakuly, โนวายาเซมลยา> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของMalye Karmakuly, โนวายาเซมลยา> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของMalye Karmakuly, โนวายาเซมลยา> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของMalye Karmakuly, โนวายาเซมลยา> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของMalye Karmakuly, โนวายาเซมลยา> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของMalye Karmakuly, โนวายาเซมลยา> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของMalye Karmakuly, โนวายาเซมลยา> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของMalye Karmakuly, โนวายาเซมลยา> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของMalye Karmakuly, โนวายาเซมลยา> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของMalye Karmakuly, โนวายาเซมลยา> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของMalye Karmakuly, โนวายาเซมลยา> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของMalye Karmakuly, โนวายาเซมลยา> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 2.6 (36.7) | 1.7 (35.1) | 2.0 (35.6) | 7.8 (46) | 17.6 (63.7) | 22.2 (72) | 28.3 (82.9) | 23.8 (74.8) | 16.5 (61.7) | 9.7 (49.5) | 4.5 (40.1) | 2.5 (36.5) | 28.3 (82.9) |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | -10.9 (12.4) | -11.5 (11.3) | -9.1 (15.6) | -6.7 (19.9) | -1.4 (29.5) | 4.9 (40.8) | 10.3 (50.5) | 9.0 (48.2) | 5.5 (41.9) | -0.1 (31.8) | -4.8 (23.4) | -8.1 (17.4) | −1.9 (28.6) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | -14.1 (6.6) | -14.7 (5.5) | -12.2 (10) | -9.9 (14.2) | -3.7 (25.3) | 2.5 (36.5) | 7.3 (45.1) | 6.8 (44.2) | 3.7 (38.7) | -1.8 (28.8) | -7.1 (19.2) | -11.1 (12) | −4.5 (23.9) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | -17.3 (0.9) | -17.9 (-0.2) | -15.2 (4.6) | -13.0 (8.6) | -5.8 (21.6) | 0.7 (33.3) | 5.1 (41.2) | 4.9 (40.8) | 2.1 (35.8) | -4.0 (24.8) | -9.9 (14.2) | -14.1 (6.6) | −7.0 (19.4) |
| อุณหภูมิต่ำสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | -36.0 (-32.8) | -37.4 (-35.3) | -40.0 (-40) | -29.9 (-21.8) | -25.9 (-14.6) | -9.6 (14.7) | -2.8 (27) | -1.7 (28.9) | -9.9 (14.2) | -21.1 (-6) | -29.1 (-20.4) | -36.2 (-33.2) | −40.0 (−40) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 30 (1.18) | 26 (1.02) | 24 (0.94) | 20 (0.79) | 15 (0.59) | 23 (0.91) | 36 (1.42) | 31 (1.22) | 39 (1.54) | 35 (1.38) | 24 (0.94) | 33 (1.3) | 336 (13.23) |
| ความชื้นร้อยละ | 78 | 77 | 77 | 76 | 78 | 81 | 83 | 83 | 85 | 82 | 79 | 78 | 80 |
| วันที่มีฝนตกโดยเฉลี่ย | 1 | 1 | 1 | 1 | 3 | 10 | 15 | 17 | 19 | 9 | 3 | 2 | 82 |
| วันที่มีหิมะตกโดยเฉลี่ย | 18 | 18 | 19 | 17 | 17 | 10 | 1 | 1 | 6 | 17 | 19 | 20 | 163 |
| จำนวนชั่วโมงที่มีแดด | 0 | 25 | 107 | 215 | 189 | 173 | 229 | 143 | 73 | 40 | 3 | 0 | 1,197 |
แหล่งที่มา 1: Pogoda.ru.net
แหล่งที่มา 2: NOAA (sun 1961–1990)
เขตทดลองนิวเคลียร์

| เขตทดลองโนวายาเซมลยา |
| --- | --- |

ประเภท: เขตทดลองนิวเคลียร์
พื้นที่: land: 55,200 km2 (21,300 sq mi)  water: 36,000 km2 (14,000 sq mi)
ข้อมูล
ผู้ดำเนินการ: สหพันธรัฐรัสเซีย (อดีต สหภาพโซเวียต)
สถานะ: ยังดำเนินการ
ประวัติศาสตร์
การใช้งาน: 1955 – ปัจจุบัน
ข้อมูลการทดสอบ
การทดสอบใต้วิกฤติ: ไม่ทราบ
การทดสอบนิวเคลียร์: 224
ในเดือนกรกฎาคม 1954 โนวายาเซมลยา ได้ถูกสร้างเป็น เขตทดลองโนวายาเซมลยา โดยสร้างและเปิดใช้ในเดือนตุลาคม โดยถูกสร้างในช่วง สงครามเย็น. "Zone A", Chyornaya Guba (70°42′N 54°36′E﻿ / ﻿70.7°N 54.6°E﻿ / 70.7; 54.6), ถูกใช้ในช่วงปี 1955–1962 และ 1972–1975.  "Zone B", Matochkin Shar (73°24′N 54°54′E﻿ / ﻿73.4°N 54.9°E﻿ / 73.4; 54.9), เป็นที่ทดลองใต้ดินในช่วงปี 1964–1990  "Zone C", Sukhoy Nos (73°42′N 54°00′E﻿ / ﻿73.7°N 54.0°E﻿ / 73.7; 54.0), ถูกใช้ในปี 1958–1961 และในปี 1961 ที่นี่เป็นยังเป็นที่ทดลองของระเบิด Tsar Bomba และอาวุธนิวเคลียร์อื่น ๆ
แหล่งข้อมูลอื่น

Novaya Zemlya information portal เก็บถาวร 2012-04-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Selected satellite views of nuclear test site Novaya Zemlya (global security).
Environment, climate change, and history of exploration (Barents' wintering).
Rozenberg Publishers - Climate and glacial history of the Novaya Zemlya Archipelago, Russian Arctic เก็บถาวร 2004-07-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Nuclear tests in Novaya Zemlya, International Atomic Energy Agency Department of Nuclear Safety and Security.
Novaya Zemlya's major test site boundaries and facilities
โรมัน คาร์เมน

1975
โรมัน ลาซาเรวิช คาร์เมน (รัสเซีย: Рома́н Ла́заревич Карме́н; 29 พฤศจิกายน [ตามปฎิทินเก่า: 16 พฤศจิกายน] 1906, โอเดสซา – 28 เมษายน 1978,  มอสโก) เป็นตากล้องและผู้กำกับภาพยนตร์สงครามชาวโซเวียต และเป็นหนึ่งในผู้มีอิทธิพลมากที่สุดในการทำภาพยนตร์สารคดี
ผลงานภาพยนตร์

1939: Испания (สเปน), เกี่ยวกับ สงครามกลางเมืองสเปน
1942: Ленинград в борьбе (เลนินกราดอินเดอะไฟต์) เกี่ยวกับการล้อมเลนินกราด
1942: Разгром немецких войск под Москвой (มอสโกสไตรแบล็ก) เกี่ยวกับ ยุทธการที่มอสโก
1945: Берлин (เบียร์ลิน - 1945) เกี่ยวกับ ยุทธการที่เบอร์ลิน
1946: Суд народов (Judgment of the peoples) เกี่ยวกับ การพิจารณาคดีเนือร์นแบร์ก
1955: Вьетнам (เวียดนาม) เกี่ยวกับ ยุทธการที่เดียนเบียนฟู
1956: Утро Индии (อูตรออินเดีย)
1958: Широка страна моя... (ชีรอคาสตรานามอยา…), ภาพยนตร์โซเวียตเรื่องแรกที่ถ่ายทำในรูปแบบคีโนพาโนรามา
1959: Покорители моря (Conquerors of the sea)
1961: Пылающий остров (Blazing island) เกี่ยวกับ การรุกรานอ่าวหมู
1965: Великая отечественная (Great Patriotic War) สร้างเนื่องในวาระครบรอบ 20 ปีในชัยชนะเหนือเยอรมนีในมหาสงครามของผู้รักชาติ
1967: Гренада, Гренада, Гренада моя… (เกียนดา, เกียนดา, เกียนดา มอยา…) กำกับร่วมกับคอนสตันติน ซิมอนอฟ, เกี่ยวกับ สงครามกลางเมืองสเปน
1969: Товарищ Берлин (Berlin Kamarad)
1972: Пылающий континент (Blazing continent)
1976: Сердце Корвалана (Corvalán's heart)
1978: ดิอันโนนวอร์
แหล่งข้อมูลอื่น

โรมัน คาร์เมน ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
(ฝรั่งเศส) Two pictures of Roman Karmen in Trung Gia conference, Vietnam, 4 July 1954 เก็บถาวร 2016-12-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (French Defense Ministry archives ECPAD)
(ฝรั่งเศส) Sous l’œil d’un cinéaste soviétique by Cindy Cao เก็บถาวร 2007-07-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
(ฝรั่งเศส) Extended filmography เก็บถาวร 2006-11-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
(Russian) Full filmography เก็บถาวร 2011-09-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เอเค-74
รายละเอียด > การออกแบบ

ปืน เอเค-74 แต่เดิมออกแบบไว้โดยА. D. Kryakushin's group ภายใต้การดูแลของมีฮาอิล คาลาชนิคอฟ ซึ่งปรับปรุงมาจากไรเฟิลจู่โจม AKM ขนาด 7.62×39mm โดยเพิ่มคุณลักษณะพิเศษลงไปด้วย ซึงมีการปรับปรุงกระสุนให้ขนาดเล็กลงเกิดเป็นกระสุนขนาดกลางความเร็วขนาด 5.45×39mm โดยความจริงในแรกเริม่ตามรายงานได้ตัวปืนเดิมของ AKMs มาเปลื่ยนลำกล้องให้มีขนาด 5.45×39mm ซึ่งเมื่อเปรียบกับแล้ว AKM มีระยะหวังผลต่ำรวมไปถึงความแม่นยำเมื่อเทียบกับ เอเค-74 ซึ่งเป็นไปตามเป้าหมายหลักของผู้พัฒนา โดย เอเค-74 และ AKM สามารถใช้อะไหล่รวมกันได้ประมาณ 50 เปอร์เซนต์