stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ชื่อวันของสัปดาห์
ชื่อของวันทั้งเจ็ด > ภาษาเขมร

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
| วัน | ภาษาเขมร | ปริวรรตตัวเขียน ด้วยอักษรไทย | ออกเสียง |
| วันอาทิตย์ | ថ្ងៃអាទិត្រ | ไถฺงอาทิตฺร | ทะไงอาเติต |
| วันจันทร์ | ថ្ងៃច័ន្ទ | ไถฺงจันฺท | ทะไงจัน |
| วันอังคาร | ថ្ងៃអង្គារ៍ | ไถฺงองฺคาร์ | ทะไงอองเกีย |
| วันพุธ | ថ្ងៃពុធ | ไถฺงพุธ | ทะไงปุต |
| วันพฤหัสบดี | ថ្ងៃព្រហស្បត៍ | ไถฺงพฺหสฺบต์ | ทะไงโปรหัวะ |
| วันศุกร์ | ថ្ងៃសុក្រ | ไถฺงสุกฺร | ทะไงสก |
| วันเสาร์ | ថៃ្ងសៅរ៍ | ไถฺงเสาร์ | ทะไงเสา |
วันแรกของสัปดาห์

วันในสัปดาห์ได้แก่วันจันทร์ วันอังคาร วันพุธ วันพฤหัสบดี วันศุกร์ วันเสาร์และวันอาทิตย์ หน่วยงานทางธุรกิจและสังคมจำนวนมากในสหรัฐอเมริกาและแคนาดาได้ถือเอาว่าวันอาทิตย์เป็นวันแรกของสัปดาห์ ส่วนในสหราชอาณาจักร ออสเตรเลียและแอฟริกาใต้ถือว่าวันจันทร์เป็นวันแรกของสัปดาห์ และวันอาทิตย์เป็นวันที่เจ็ด วันอาทิตย์ถือว่าเป็นวันแรกของสัปดาห์ในทางโหราศาสตร์ ทางความเชื่อของภาษาฮีบรูและภาษาลาตินของคาทอลิกในช่วงสหัสวรรษแรก
ในศาสนายูดาห์และวัฒนธรรมคริสต์ วันแรกของวันทั้งเจ็ดได้แก่ วันอาทิตย์ ตามพระคัมภีร์ไบเบิล พระเจ้าได้สร้างโลกในเวลาหกวัน และพักผ่อนในวันที่เจ็ด วันแซบเบท วันเสาร์ นี่ทำให้วันอาทิตย์กลายเป็นวันแรกของสัปดาห์ ในขณะที่วันเสาร์เป็นวันสำหรับเฉลิมฉลองและพักผ่อน วันอาทิตย์เป็นวันแรกของสัปดาห์ แต่ว่าถูกแทนที่โดยวันแห่งการเฉลิมฉลองและการพักผ่อน เรียกว่า "วันแห่งพระเจ้า" ด้วยเหตุผลนี้เองที่ทำให้วันอาทิตย์ถูกมองว่าเป็นวันสุดท้ายของสัปดาห์
นอกจากนั้น ยังมีความแตกต่างกันของหลักฐานเกี่ยวกับการบันทึกเรื่องของวันในภาษาต่างๆ - เช่น ในภาษาฮีบรู อารบิก กรีก ละตินคาทอลิก และโปรตุเกส บางภาษาได้เรียกวันเป็นตัวเลขเรียงตามลำดับของวัน และเรียกวันอาทิตย์ว่าเป็นวันที่หนึ่ง ส่วนในภาษาอื่นๆ เช่น กลุ่มภาษาสลาฟ ก็เรียกว่าวันเป็นตัวเลขเช่นกัน แต่ว่าใช้วันจันทร์เป็นวันแรกของสัปดาห์ และการเรียกวันในกลุ่มภาษาสลาฟไม่ได้เรียงตามลำดับวันในสัปดาห์ แต่เรียงตามระยะห่างจากวันอาทิตย์ ด้วยเหตุนี้ วันพุธ จึงถูกเรียกว่าเป็น "วันกลางสัปดาห์"
ในยุโรปส่วนใหญ่ปัจจุบันนี้ และบางประเทศอื่นๆ วันจันทร์ได้กลายเป็นวันแรกของสัปดาห์ และถูกตั้งชื่อในภาษาต่างๆ เช่น 星期一 (แปลว่า ช่วงดาวหนึ่ง) ในภาษาจีนกลาง และ pirmadienis ในภาษาลิทัวเนีย ข้อตกลง ISO ได้กำหนดว่าวันจันทร์เป็นวันแรกของสัปดาห์ เช่นเดียวกับ ISO-8601 สำหรับซอฟต์แวร์คอมพิวเตอร์
แหล่งที่มาของวันทั้งเจ็ด

จากหลายๆ แหล่งที่มาพบว่าวันทั้งเจ็ดนั้นต่างก็มีที่มาจากอารยธรรมบาบิโลน หรือ สุเมเรียน แต่ก็มีผู้ที่กล่าวว่าพวกมันเกิดก่อนหน้านั้นอีกนัก ส่วนวันทั้งเจ็ดที่เกี่ยวกับดาวเคราะห์นั้นมีที่มาจากอารยธรรมอียิปต์ (สมัยอยู่ภายใต้การปกครองของพระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราช)
การจดบันทึกที่เก่าแก่ที่สุดที่เคยค้นพบมาจากพระคัมภีร์ไบเบิ้ล ในหลักธรรมสิบประการของพระเจ้า อพยพ 20:11 ว่า "พระเจ้าใช้เวลาหกวันในการสร้างสวรรค์และแผ่นดิน มหาสมุทร และพักผ่อนในวันที่เจ็ด" ซึ่งมีความหมายย้อนกลับไปถึงสัปดาห์ของการสร้าง ปฐมกาล 1 และ 2 วันทั้งเจ็ดนั้นกะคร่าวๆ ว่าเป็นช่วงการโคจรรอบโลกของดวงจันทร์ (ขึ้น 15 ค่ำ, ขึ้น 8 ค่ำ, แรม 8 ค่ำ และแรม 15 ค่ำ) แต่ไม่ว่ากรณีใดก็ตาม วันทั้งเจ็ดนั้นตั้งอยู่บนสวรรค์ที่ส่งไปทั้งทางตะวันตกและตะวันออก ตั้งแต่อารยธรรมกรีกไปจนถึงอารยธรรมโรมัน ตั้งแต่อารยธรรมญี่ปุ่นจนถึงอรายธรรมแมนนิเชียน ตั้งแต่อารยธรรมจีนจนถึงอารยธรรมอินเดีย
ในอารยธรรมฮินดู ก็ได้มีการใช้วันทั้งเจ็ดจากเรื่องรามเกียรติ์ ซึ่งเขียนเป็นภาษาสันสกฤตราว 500 ปีก่อนคริสตกาล โดยใช้คำว่า Bhanu-vaar หมายถึง วันอาทิตย์ Soma-vaar หมายถึง วันจันทร์ และต่อๆ ไป
การอ้างอิงที่เก่าแก่ที่สุดที่ค้นพบอยู่ในงานเขียนของจีน ซึ่งถูกระบุว่าเป็นของ ฟาน หนิง มีชีวิตอยู่ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 4 ส่วนในประเทศอินเดียนั้นก็มีการบันทึกเกี่ยวกับงานเขียนของพระสงฆ์จีนชื่ออี ชิง และพระสงฆ์จากเกะลังกาชื่อบู คง ช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 8 การถ่ายตัวอักษรจีนเรื่องระบบดาวเคราะห์นั้นภายหลังได้ถูกนำไปสู่ดินแดนญึ่ปุ่นโดยพระสงฆ์ชาวญี่ปุ่น โคโบ ไดชิ
วันทั้งเจ็ดนั้นได้ถูกใช้มาแล้วเป็นเวลากว่าสองสหัสวรรษ และมีทั้ง ปฏิทินอเล็กซานเดรียน ปฏิทินจูเลียนและปฏิทินเกรโกเรียน
ความเกี่ยวข้องกับโหราศาสตร์

ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 1-3 ของจักรวรรดิโรมัน นั้นได้คอ่ยๆ เปลี่ยนปฏิทินโรมันแบบสัปดาห์ละแปดวันลดลงเหลือเพียงเจ็ดวัน โดยผู้ที่อธิบายถึงการเรียงลำดับของวันนี้ คือ เวตติอุส วาเลนส์กับไดโอ แคสซุส ตามที่ทั้งสองเขียนเอาไว้ มันคือหลักทางดาราศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับสวรรค์ (วัตถุบนฟากฟ้า) และแนวคิดนี้ก็ได้ส่งต่อสืบกันมา ระบบพโตเลมีได้ยืนยันถึงการเรียงลำดับวัตถุบนฟากฟ้า (ลำตัวของสวรรค์) จากไกลที่สุดมาหาใกล้ที่สุดไว้ดังนี้: ดาวเสาร์ ดาวพฤหัสบดี ดาวอังคาร ดวงอาทิตย์ ดาวพุธและดวงจันทร์ (เป็นแนวคิดของลัทธิสโตอิกของกรีกในสมัยโบราณ)
ตามทฤษฎีดาราศาสตร์ ไม่เพียงแค่วันในสัปดาห์เท่านั้น แต่ว่ายังมีอิทธิพลกับแต่ละชั่วโมงของวันอีกด้วย ถ้าหากในชั่วโมงแรกของวันนั้นอยู่ภายใต้อิทธิพลของดาวเสาร์ () ชั่วโมงที่สองของวันก็จะอยู่ภายใต้อิทธิพลของดาวพฤหัสบดี () ชั่วโมงที่สาม ก็จะเป็นดาวอังคาร () และต่อไปเรื่อยๆ ดังนั้นทุกๆ เจ็ดชั่วโมง ดาวเคราะห์ทั้งเจ็ดดวงจะหมุนเวียนกันไป นอกเหนือจากนี้ ในชั่วโมงที่ยี่สิบห้า ซึ่งก็คือชั่วโมงแรกของวัดถัดไป จะอยู่ภายใต้อิทธิพลของดวงอาทิตย์ และชั่วโมงที่สี่สิบเก้า คือ วันแรกของอีกสองวันข้างหน้า จะอยู่ภายใต้อิทธิพลของดวงจันทร์
แหล่งข้อมูลอื่น

Planetary Linguistics and the Days of the Week -- The Definitive Site
Days of the week and months of the year in many different languages
Names of Weekdays at TheScian.com Science Wiki เก็บถาวร 2005-07-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Days of the Week in Chinese, Japanese, and Vietnamese (much history of Western systems too)
The Days of the Week
The days of the week in various languages
ตำบลกลางเวียง

| ตำบลกลางเวียง |
| --- | --- |
ตำบล
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Tambon Klang Wiang
ประเทศ: ไทย
จังหวัด: น่าน
อำเภอ: เวียงสา
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 30.13 ตร.กม. (11.63 ตร.ไมล์)
ประชากร (2553)
 • ทั้งหมด: 11,336 คน
 • ความหนาแน่น: 376.23 คน/ตร.กม. (974.4 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 55110
รหัสภูมิศาสตร์: 550701
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
กลางเวียง เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอเวียงสา จังหวัดน่าน ตั้งอยู่บริเวณกึ่งกลางของพื้นที่อำเภอ เป็นศูนย์กลางความเจริญและที่ตั้งของสถานที่ราชการต่าง ๆ ของอำเภอเวียงสา
ที่ตั้ง

ทิศเหนือ ติดต่อตำบลน้ำปั้ว อำเภอเวียงสา
ทิศตะวันออก ติดต่อตำบลไหล่น่านและตำบลขึ่ง อำเภอเวียงสา
ทิศใต้ ติดต่อตำบลส้านและตำบลอ่ายนาไลย อำเภอเวียงสา
ทิศตะวันตก ติดต่อตำบลปงสนุกและตำบลแม่สา อำเภอเวียงสา
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

แบ่งการปกครองออกเป็น 15 หมู่บ้าน ได้แก่
หมู่ 1 บ้านไชยสถาน
หมู่ 2 บ้านดอนแท่น
หมู่ 3 บ้านกลางเวียง
หมู่ 4 บ้านบุญยืน
หมู่ 5 บ้านต้นหนุน
หมู่ 6 บ้านภูเพียง
หมู่ 7 บ้านดอนไชยใต้
หมู่ 8 บ้านหนองนก-บุญนาค
หมู่ 9 บ้านหนอง
หมู่ 10 บ้านสันติสุข
หมู่ 11 บ้านใหม่ดินแดน
หมู่ 12 บ้านร้องเย็น
หมู่ 13 บ้านดอนไชยใต้
หมู่ 14 บ้านดอนแท่น
หมู่ 15 บ้านโพธิ์ชัย
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

แบ่งการปกครองเป็น 2 เทศบาลตำบล ได้แก่
เทศบาลตำบลเวียงสา มีพื้นที่ครอบคลุม 2 หมู่บ้าน คือ หมู่ 3 บ้านกลางเวียง และหมู่ 4 บ้านบุญยืน
เทศบาลตำบลกลางเวียง มีพื้นที่ครอบคลุมหมู่บ้านที่เหลือ และตำบลปงสนุกทั้งตำบล
สถานที่สำคัญ

ที่ว่าการอำเภอเวียงสา
โรงพยาบาลเวียงสา
สถานีตำรวจภูธรเวียงสา
สำนักงานขนส่งจังหวัดน่าน สาขาเวียงสา
สำนักงานที่ดินจังหวัดน่าน สาขาเวียงสา
สำนักงานเทศบาลตำบลเวียงสา
สำนักงานเทศบาลตำบลกลางเวียง
โรงเรียนศึกษาสงเคราะห์น่าน
โรงเรียนสา
วัดบุญยืน
ซูไทคูน 2: มารีน เมเนีย

| Zoo Tycoon 2: Marine Mania |
| --- | --- |
Zoo Tycoon 2: Marine Mania boxart
ผู้พัฒนา: Blue Fang Games
ผู้จัดจำหน่าย: Microsoft Game Studios
ชุด: Zoo Tycoon
เอนจิน: Gamebryo
เครื่องเล่น: Microsoft Windows
วางจำหน่าย: USA: 17 ตุลาคม, 2006 EUR: 27 ตุลาคม, 2006 AUS: 7 พฤศจิกายน, 2006
แนว: 3D Simulation
รูปแบบ: Single-player
ซูไทคุน 2: มารีน เมเนีย เป็นภาคเสริมที่ 3 ของเกม ซูไทคูน 2. โดยในภาคเสริมนี้จะประกอบได้ด้วยสัตว์น้ำนานาชนิด, ตามชื่อ Marine Mania ซึ่งเป็นภาคเสริมของเกมซูไทคูนในภาคแรก ภาคแรกของเกมชุด "ซูไทคูน".
การเล่น > การแสดงสัตว์น้ำ

มารีน เมเนีย ได้เพิ่มโหมดการแสดงสัตว์น้ำ และมินิเกมฝึกฝนสัตว์ลงไปนี้ภาคเสริมนี้ (มินิเกมได้ถูกเพิ่มอีกในภาคเสริม Extinct Animals) ซึ่งไม่เคยมีในภาคเสริมใดมาก่อน
เกมในโทรศัทพ์มือถือ

Zoo Tycoon 2: Marine Mania Mobile เป็นเกมโทรศัพท์มือถือที่เปิดให้เล่นในปี 2550 พัฒนาโดย InFusio.
ดูเพิ่ม

ซูไทคูน (เกมชุด)
แหล่งข้อมูลอื่น

Marine Mania - Zoo Tycoon.com
ทอม โบแอสต์

ทอม โบแอสต์ เกิดเมื่อวันที่ 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 1905, เสียชีวิต ไม่ทราบปี เป็นนักกีฬาว่ายน้ำชาวออสเตรเลีย เกิดที่เมืองบริสเบน ประเทศออสเตรเลีย เคยเข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 1928 ประเภทชาย ท่ากรรเชียง 100 เมตร
จังหวัดวากายามะ

จังหวัดวากายามะ (ญี่ปุ่น: 和歌山県; โรมาจิ: Wakayama-ken) เป็นจังหวัดของประเทศญี่ปุ่นที่ตั้งอยู่ในภูมิภาคคันไซของเกาะฮนชู จังหวัดวากายามะมีประชากร 944,320 คน (ข้อมูลเมื่อ 1 ตุลาคม ค.ศ.  2017 (2017 -10-01)) และมีพื้นที่ 4,724 ตารางกิโลเมตร (1,824 ตารางไมล์) มีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดโอซากะทางทิศเหนือและจังหวัดมิเอะกับจังหวัดนาระทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ
วากายามะเป็นเมืองหลวงและเมืองใหญ่สุดของจังหวัด นอกจากนี้ ยังมีเมืองหลักอื่น ๆ ได้แก่ ทานาเบะ, ฮาชิโมโตะ และคิโนะกาวะ จังหวัดวากายามะตั้งอยู่ทางตะวันตกของคาบสมุทรคิอิบนช่องแคบคิอิซึ่งเชื่อมต่อระหว่างมหาสมุทรแปซิฟิกและทะเลในเซโตะ โดยอยู่ฝั่งตรงข้ามกับจังหวัดโทกูชิมะบนเกาะชิโกกุ
ภูมิศาสตร์

จังหวัดวากายามะตั้งอยู่บนปลายด้านใต้สุดของคาบสมุทรคิอิ โดยทิศตะวันตกและทิศใต้ติดต่อกับมหาสมุทรแปซิฟิก ทิศเหนือติดต่อกับจังหวัดโอซากะ และทิศตะวันออกติดต่อกับจังหวัดนาระและจังหวัดมิเอะ
จังหวัดวากายามะเป็นจังหวัดเดียวที่มีดินแดนแทรก โดยหมู่บ้านคิตายามะซึ่งขึ้นกับอำเภอฮิงาชิมูโระนั้นตั้งอยู่ระหว่างจังหวัดนาระและจังหวัดมิเอะโดยไม่มีพื้นที่ติดต่อกับส่วนอื่น ๆ ของจังหวัดวากายามะเลย
การปกครอง

จังหวัดวากายามะประกอบด้วย 9 นคร 6 อำเภอ 20 เมือง และ 1 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครอง > นคร

โกโบ (ญี่ปุ่น: 御坊市; โรมาจิ: Gobō-shi)
คิโนะกาวะ (ญี่ปุ่น: 紀の川市; โรมาจิ: Kinokawa-shi)
ไคนัง (ญี่ปุ่น: 海南市; โรมาจิ: Kainan-shi)
ชิงงู (ญี่ปุ่น: 新宮市; โรมาจิ: Shingū-shi)
ทานาเบะ (ญี่ปุ่น: 田辺市; โรมาจิ: Tanabe-shi)
วากายามะ (ญี่ปุ่น: 和歌山市; โรมาจิ: Wakayama-shi) (เมืองหลวง)
อาริดะ (ญี่ปุ่น: 有田市; โรมาจิ: Arida-shi)
อิวาเดะ (ญี่ปุ่น: 岩出市; โรมาจิ: Iwade-shi)
ฮาชิโมโตะ (ญี่ปุ่น: 橋本市; โรมาจิ: Hashimoto-shi)
การปกครอง > อำเภอ เมือง และหมู่บ้าน

| --- | --- |
 อำเภอไคโซ (ญี่ปุ่น: 海草郡; โรมาจิ: Kaisō-gun) เมืองคิมิโนะ (ญี่ปุ่น: 紀美野町; โรมาจิ: Kimino-chō)  อำเภอนิชิมูโระ (ญี่ปุ่น: 西牟婁郡; โรมาจิ: Nishimuro-gun) เมืองคามิตนดะ (ญี่ปุ่น: 上富田町; โรมาจิ: Kamitonda-chō)  เมืองชิราฮามะ (ญี่ปุ่น: 白浜町; โรมาจิ: Shirahama-chō)  เมืองซูซามิ (ญี่ปุ่น: すさみ町; โรมาจิ: Susami-chō)  อำเภออาริดะ (ญี่ปุ่น: 有田郡; โรมาจิ: Arida-gun) เมืองยูอาซะ (ญี่ปุ่น: 湯浅町; โรมาจิ: Yuasa-chō)  เมืองอาริดางาวะ (ญี่ปุ่น: 有田川町; โรมาจิ: Aridagawa-chō)  เมืองฮิโรงาวะ (ญี่ปุ่น: 広川町; โรมาจิ: Hirogawa-chō)  อำเภออิโตะ (ญี่ปุ่น: 伊都郡; โรมาจิ: Ito-gun) เมืองคัตสึรางิ (ญี่ปุ่น: かつらぎ町; โรมาจิ: Katsuragi-chō)  เมืองคูโดยามะ (ญี่ปุ่น: 九度山町; โรมาจิ: Kudoyama-chō)  เมืองโคยะ (ญี่ปุ่น: 高野町; โรมาจิ: Kōya-chō):  อำเภอฮิงาชิมูโระ (ญี่ปุ่น: 東牟婁郡; โรมาจิ: Higashimuro-gun) เมืองคูชิโมโตะ (ญี่ปุ่น: 串本町; โรมาจิ: Kushimoto-chō)  เมืองโคซางาวะ (ญี่ปุ่น: 古座川町; โรมาจิ: Kozagawa-chō)  เมืองไทจิ (ญี่ปุ่น: 太地町; โรมาจิ: Taiji-chō)  เมืองนาจิกัตสึอูระ (ญี่ปุ่น: 那智勝浦町; โรมาจิ: Nachikatsuura-chō)  หมู่บ้านคิตายามะ (ญี่ปุ่น: 北山村; โรมาจิ: Kitayama-mura)  อำเภอฮิดากะ (ญี่ปุ่น: 日高郡; โรมาจิ: Hidaka-gun) เมืองมินาเบะ (ญี่ปุ่น: みなべ町; โรมาจิ: Minabe-chō)  เมืองมิฮามะ (ญี่ปุ่น: 美浜町; โรมาจิ: Mihama-chō)  เมืองยูระ (ญี่ปุ่น: 由良町; โรมาจิ: Yura-chō)  เมืองอินามิ (ญี่ปุ่น: 印南町; โรมาจิ: Inami-chō)  เมืองฮิดากะ (ญี่ปุ่น: 日高町; โรมาจิ: Hidaka-chō)  เมืองฮิดากางาวะ (ญี่ปุ่น: 日高川町; โรมาจิ: Hidakagawa-chō)
แหล่งข้อมูลอื่น

Official Wakayama Prefecture Web Site
คำแนะนำการท่องเที่ยววาคายามะ ภูมิภาคคันไซ ฉบับทางการ
| ด ค ก จังหวัดวากายามะ |
| --- | --- | --- |
วากายามะ (เมืองหลวง)
| นครศูนย์กลาง |  วากายามะ  |  |
| นคร |  อาริดะ  โกโบ  ฮาชิโมโตะ  อิวาเดะ  ไคนัง  คิโนะกาวะ  ชิงงู  ทานาเบะ  |  |
| เมืองและหมู่บ้าน แบ่งตามอำเภอ |  อำเภออาริดะ อาริดางาวะ  ฮิโรงาวะ  ยูอาซะ  อำเภอฮิดากะ ฮิดากะ  ฮิดากางาวะ  อินามิ  มิฮามะ  มินาเบะ  ยูระ  อำเภอฮิงาชิมูโระ คิตายามะ  โคซางาวะ  คูชิโมโตะ  นาจิกัตสึอูระ  ไทจิ  อำเภออิโตะ คัตสึรางิ  โคยะ  คูโดยามะ  อำเภอไคโซ คิมิโนะ  อำเภอนิชิมูโระ คามิตนดะ  ชิราฮามะ  ซูซามิ  |  |
ซุน หยาง

ซุน หยาง (จีน: 孙杨 เกิด 1 ธันวาคม 1991 ในหางโจว, มณฑลเจ้อเจียง, สาธารณรัฐประชาชนจีน) นักว่ายน้ำชายจากประเทศจีน เขาว่ายน้ำให้กับประเทศจีนในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก 2008 ในเอเชียนเกมส์ 2010 เขาชนะในการแข่งขันท่าฟรีสไตล์ 1500 เมตร เขาได้อีก 2 เหรียญสำหรับประเภทอื่น ๆ นอกจากนี้เขายังได้รางวัลนักแข่งหน้าใหม่ของปี 2010 การแข่งขันชิงแชมป์โลก ในปี 2011 ซันได้ทำลายสถิติการว่ายน้ำฟรีสไตล์ 1500 เมตร ที่แกรนท์ แฮคเก็ต ทำไว้เมื่อปี 2001  เขาได้รับรางวัลเหรียญทองจากการแข่งขันท่าฟรีสไตล์ประเภท 400 เมตร และ 1500 เมตร จากการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก 2012และกลายเป็นชาวจีนคนแรกที่ได้รับรางวัลเหรียญทอง ในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก 2012 เขามีชื่ออยู่ในหนึ่งในสองของนักว่าน้ำชายที่จะชนะซึ่งอีกคนคือไมเคิล เฟลป์ส
การว่ายน้ำระดับอาชีพ

แม้ซุน หยางจะได้รับการฝึกฝนมาหลายปี แต่การพัฒนาการของเขาเกิดขึ้นระหว่างการแข่งขันกีฬาโอลิมปิคที่ปักกิ่งเมื่อ 2008 ตอนที่เขา อายุ 16 ปี เขาถูกวางให้อยู่ในอันดับที่ 28 ในการแข่งขันฟรีสไตล์ 400 เมตร ด้วยเวลา 3:50.90 และการแข่งขันฟรีสไตล์ 1500 เมตร เขาอยู่ในอันดับที่ 8 ด้วยเวลา 15:05.12 นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของเขา ในปีต่อมาซุนได้ไปแข่งขันชิงแชมป์โลกที่ โรม เขาชนะได้เหรียญทองแดง ซึ่งเป็นเหรียญแรกของประเทศ ในการว่าย 1500 เมตร ด้วยเวลา 14:46.84 นอกจากนี้เขายังอยู่ในอันดับที่ 18 ในการแข่งขันฟรีสไตล์ 400 เมตร อีกด้วย
การว่ายน้ำระดับอาชีพ > เอเชี่ยนเกมส์ 2010

ซุนมีการเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้น ในการแข่งขันกีฬาเอเชี่ยนเกมส์ 2010 ที่นี่เองซุนได้รับรางวัลเหรียญทองในการแข่งขันฟรีสไตล์1500 เมตร เหรียญทองฟรีสไตล์ผลัด 4X200 เมตร และเหรียญเงินฟรีสไตล์ 200 และ 400 เมตร ในการว่าย 1500 เมตรเขาทำเวลาได้ 14:35.43ซึ่งเป็นสถิติใหม่ของเอเชียเรคคอร์ดด้วย เขาว่ายเร็วที่สุดในประวัติศาสตร์และเป็นอันดับสอง ต่อจากแกรนท์ แฮ็คเค็ด จากเหตุการณ์นี้หลายคนต่างเชื่อว่าเขาจะเป็นผู้ที่ทำลายสถิติโลกอย่างแน่นอน
การว่ายน้ำระดับอาชีพ > ชิงแชมป์โลก 2011

ในวันแรกของการแข่งขันซุนถูกวางให้อยู่ในอันดับที่ 2 ในการแข่งฟรีสไตล์ 400 เมตร ซึ่งเขาพ่ายให้กับ ปาร์คแทฮวาน ด้วยเวลา 3:43.24 สามวันต่อมาเขาไปชนะการแข่งขันชิงแชมป์โลกในการแข่งฟรีสไตล์ 800 เมตร ด้วยเวลา 7:38.57 หลังจากวันนี้เขาได้ร่วมกับทีมจีนในการแข่งฟรีสไตล์ผลัด 4X200 เมตรและได้รับเหรียญทองแดง และในการแข่งขันครั้งนี้เอง ซุนได้ทำลายสถิติโลกที่ไม่มีใครทำลายได้กว่า 10 ปีด้วยเวลา 14:34.14
การว่ายน้ำระดับอาชีพ > โอลิมปิกฤดูร้อน 2012

ซุนชื่นชอบการแข่งขัน ฟรีสไตล์ 1500 เมตร เขาเป็นวีรบุรุษการแข่งฟรีสไตล์ 200 และ 400 เมตร ในวันแรกซุนชนะการแข่งขันเหรียญทองการแข่งฟรีสไตล์ 400 เมตร ด้วยเวลา 3:40.14 และกลายเป็นนักวาน้ำชายคนแรกของจีนที่ได้เหรียญทองใน โอลิมปิก  บันทึกเวลาของเขาอยู่ในอันดับที่ 3 ของประวัติศาสตร์ 0.07 วินาทีของ เวิลเรคคอร์ด และเป็นสถิติใหม่ของเอเชียเรคคอร์ดด้วย หลังจากวันพักผ่อนของเขา ซุนได้เข้าแข่งฟรีสไตล์ 200 เมตร การแข่งครั้งนี้เขาทำได้เพียงเข้าชิง พัฒนาการของเขาครั้งนี้ทำให้เขาได้รับเหรียญเงินเชือน ปาร์คแทฮวาน ไป 1:44.93 เป็นเรคคอร์ดใหม่ ในวันรุ่งขึ้นจีนก็ได้เหรียญทองแดงจากการแข่งฟรีสไตล์ผลัด 4X200 เมตร ซึ่งเป็นครั้งแรกของพวกเขาในการแข่งขันครั้งนี้ จากการแข่งขันครั้งนั้นเขาก็ไม่ได้กลับมาที่สระว่ายน้ำจนถึงวันที่เขาแข่ง 1500 เมตรซึ่งเป็นการแข่งขันที่ดีที่สุดของเขา เขาว่ายรวดเดียวจบ ด้วยความรวดเร็วราวกับว่าเป็นเพียงลมที่พัดผ่านไป แต่เหตุการณ์ครั้งนี้ก็เกือบทำให้ซันไม่ได้เหรียญรางวัล แต่ด้วยคนส่วนใหญ่ไม่พอใจ จึงทำให้ซันกลับมาได้รับเหรียญรางวัล ด้วยเวลา 14:31.02 ซึ่งมากกว่าสถิติโลกใหม่ 3 วินาที และมากกว่า Ryan Cochrane 8 วินาที ผลลัพธ์เหล่านี้ทำให้ ซันหยาง ประสบความสำเร็จสูงสุดในการเป็นนักว่ายน้ำชายจากประเทศจีน ในประวัตอศาสตร์โอลิมปิก ซันเป็นนักว่ายน้ำคนแรกที่ชนะสองเหรียญทอง 400/1500 เมตร ตั้งแต่ Vladimir Salnikov เคยทำมาในโอลิมปิกปี 1980 ที่มอสโค
ความสำเร็จ

ชิงแชมป์แห่งชาติฤดูหนาว 2006 – อันดับที่ 1 ฟรีสไตล์ 400 ม./1500 ม.
การแข่งขันว่ายน้ำมาราธอนแห่งชาติ 2006 – อันดับที่ 1 10 กม.
การแข่งขันแชมเปียนแห่งชาติ 2007 – อันดับที่ 2 ฟรีสไตล์ 400 ม./1500 ม.
ชิงแชมป์แห่งชาติ 2007 – อันดับที่ 1 ฟรีสไตล์ 1500 ม.
กีฬาแห่งชาติระหว่างเมือง 2007 – 1st ฟรีสไตล์ 1500 ม.
"Good Luck Beijing" 2008 ว่ายน้ำโอลิมปิกรอบคัดเลือก – 2nd ฟรีสไตล์ 400 ม.
โอลิมปิกฤดูร้อน 2008 อันดับที่ 28 จากการแข่ง 400 เมตร อันดับ 8 ฟรีสไตล์ 1500 ม.
ชิงแชมป์โลก 2009 - อันดับที่ 3 ฟรีสไตล์ 1500 ม.
เอเชียนเกมส์ 2010 - อันดับที่ 1 ฟรีสไตล์ 1500 ม. (เอเชียเรคคอร์ด)
ชิงแชมป์โลก - อันดับที่ 1 ฟรีสไตล์ 1500 ม. (เวิด์ลเรคคอร์ด), อันดับที่ 1 ฟรีสไตล์ 800 ม., อันดับที่ 2 ฟรีสไตล์ 400 ม.
โอลิมปิกฤดูร้อน 2012 - อันดับที่ 1 ฟรีสไตล์ 400 ม. (โอลิมปิก เรคคอร์ด)
โอลิมปิกฤดูร้อน 2012 - อันดับที่ 2 ฟรีสไตล์ 200 ม. ฟรีสไตล์
โอลิมปิกฤดูร้อน 2012 - อันดับที่ 1 ฟรีสไตล์ 1500 ม. (เวิลด์ เรคคอร์ด)
สถิติที่ดีที่สุด

| การแข่งขัน | เวลา | รายการ | วันที่ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ฟรีสไตล์ 100 เมตร | 48.94 | เฉิ่นหยาง | 8 กันยายน พ.ศ. 2556 |  |
| ฟรีสไตล์ 200 เมตร | 1:44.47 | เฉิ่นหยาง | 7 กันยายน พ.ศ. 2556 | NR, AS |
| ฟรีสไตล์ 400 เมตร | 3:40.14 | ลอนดอน | 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2555 | OR, AS, NR |
| ฟรีสไตล์ 800 เมตร | 7:38.57 | เซี่ยงไฮ้ | 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 |  |
| ฟรีสไตล์ 1500 เมตร | 14:31.02  | ลอนดอน | 4 สิงหาคม พ.ศ. 2555 | WR, OR, AS, NR |
*: AS = สถิติเอเชีย, NR = สถิติกีฬาแห่งชาติ, WR = สถิติโลก, OR = สถิติโอลิมปิก
แหล่งข้อมูลอื่น

Sun Yang's Weibo
ท่านหญิงอิเซะ

| ท่านหญิงอิเซะ |
| --- | --- |

ชื่อท้องถิ่น: 伊勢
เกิด: ราว ค.ศ. 875
เสียชีวิต: ราว ค.ศ. 938
อาชีพ: นักเขียน
ผลงานที่สำคัญ: โคกิงวากาชู โองูระเฮียกูนิงวากาชู
ช่วงปีที่ทำงาน: ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 10
คู่สมรส: จักรพรรดิอูดะ
คู่อาศัย: เจ้าชายอัตสึโยชิ
บุตร: เจ้าชายยูกิอาการิ นากัตสึกาซะ
ญาติ: ฟูจิวาระ โนะ สึงูกาเงะ (พ่อ)
ท่านหญิงอิเซะ (ญี่ปุ่น: 伊勢; โรมาจิ: Ise; ราว ค.ศ. 875–938) หรือ อิเซะ โนะ มิยาซูโดโกโระ (伊勢の御息所) เป็นกวีวากะในราชสำนักชาวญี่ปุ่น เป็นธิดาของฟูจิวาระ โนะ สึงูกาเงะแห่งจังหวัดอิเซะ นางถวายตัวเป็นบาทบริจาริกาในจักรพรรดิอูดะ ประสูติกาลพระราชโอรสคือเจ้าชายยูกิอาการิ ต่อมานางคบหากับเจ้าชายอัตสึโยชิ พระราชโอรสในจักรพรรดิอูดะ มีพระธิดาด้วยกันหนึ่งคนคือ นากัตสึกาซะ เป็นกวีหญิงเช่นมารดา
บทกวีของนาง 22 บท ถูกรวมอยู่ใน โคกิงวากาชู (古今和歌集)  และอีกบทหนึ่งถูกรวมไว้ใน โองูระเฮียกูนิงวากาชู (百人一首)
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4151

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4151 สายแยกทางหลวงหมายเลข 408 (บ่อล้อ) - บรรจบทางหลวงหมายเลข 4038 (ลำทับ) เป็นเส้นทางที่เชื่อมกัน 3 จังหวัด ระหว่างนครศรีธรรมราช-ตรังนครศรีธรรมราช-จังหวัดกระบี่ เส้นทางนี้เป็นเส้นทางโดยไม่ต้องผ่านอำเภอทุ่งสง  มีความยาวประมาณ 99 กิโลเมตร อยู่ในจังหวัดนครศรีธรรมราชประมาณ 45 กิโลเมตร#ช่วงที่ 1# อยู่ในจังหวัดตรังประมาณ 13 กิโลเมตร จังหวัดนครศรีธรรมราชประมาณ 31 กิโลเมตร#ช่วงที่ 2# อยู่ในอยู่ในจังหวัดกระบี่ประมาณ 10 กิโลเมตร
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4090

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4090 สายนบปริง–หินดาน เป็นทางหลวงแผ่นดินขนาด 2 ช่องจราจร เป็นเส้นทางหลักของจังหวัดพังงา มีเส้นทางเริ่มจากสามแยกนบปริง แยกจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4 ในอำเภอเมืองพังงา จากนั้นวิ่งไปทางตะวันตกผ่านอำเภอกะปง และสิ้นสุดที่อำเภอตะกั่วป่า โดยเชื่อมเข้ากับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 401 ระยะทางทั้งหมดประมาณ 43 กิโลเมตร เป็นทางลัดจากอำเภอเมืองพังงาไปอำเภอคุระบุรี อำเภอตะกั่วป่า และจังหวัดระนอง ในขณะที่ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4 ได้วิ่งอ้อมไปทางตะวันตกผ่านอำเภอตะกั่วทุ่งและอำเภอท้ายเหมือง ทางหลวงแผ่นดินสายนี้จึงเป็นเส้นทางที่ใกล้กว่าทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4
ดรุก เซนเดน

| คำแปล: อาณาจักรมังกรสายฟ้า |
| --- | --- |
ซองคา: འབྲུག་ཙན་དན་
เนื้อร้อง: ดาโช เยลดุน ทินเลย์
ทำนอง: อากู ตองมี
รับไปใช้: พ.ศ. 2496
เพลงชาติแห่งราชอาณาจักรภูฏานมีชื่อว่า ดรุก เซนเดน (ซองคา: འབྲུག་ཙན་དན་, Druk tsendhen) ชื่อของเพลงนี้มีความหมายว่า "อาณาจักรมังกรสายฟ้า" ประพันธ์ทำนองโดย อากู ตองมี (Aku Tongmi) คำร้องโดย ดาโช เยลดุน ทินเลย์ (Dasho Gyaldun Thinley)
สมเด็จพระราชาธิบดีจิกมี ดอร์จี วังชุก พระมหากษัตริย์แห่งภูฏานรัชกาลที่ 3 ได้มีพระบรมราชโองการให้ประพันธ์เพลงชาติภูฏานขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2496 แต่เพลงชาติภูฏานได้แต่งขึ้นจริงเมื่อประมาณ พ.ศ. 2501 เมื่อภูฏานจำเป็นต้องมีเพลงชาติเพื่อใช้ในพิธีการต้อนรับนายกรัฐมนตรีชวาหระลาล เนห์รู แห่งประเทศอินเดีย เนื่องในโอกาสการเยือนภูฏานอย่างเป็นทางการ ตองมีซึ่งขณะนั้นเพิ่งกลับจากการอบรมทางดนตรีในประเทศอินเดีย และได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้ควบคุมวงโยธวาทิตคนแรกของกองทัพภูฏาน จึงได้ประพันธ์ทำนองเพลงชาติขึ้น โดยทำนองฉบับแรกที่เขาแต่งนั้นได้รับอิทธิพลทั้งจากเพลงชาติอินเดีย (ชนะ คณะ มนะ) และเพลงชาติสหราชอาณาจักร (ก็อดเซฟเดอะควีน) รวมทั้งปรับปรุงจากทำนองเพลงพื้นเมืองที่มีชื่อว่า "Thri nyampa med pa pemai thri" (ชื่อเพลงมีความหมายว่า "บัลลังก์ดอกบัวอันมั่นคง" หรือ "The Unchanging Lotus Throne") ต่อมาทำนองดังกล่าวนี้ได้มีการปรับปรุงอีก 2 ครั้ง โดยผู้ที่รับตำแหน่งผู้ควบคุมวงโยธวาทิตสืบต่อจากเขา
สำหรับบทร้องของเพลงนี้ เดิมแต่งเป็นบทร้องความยาว 12 วรรค ต่อมาได้ย่อลงให้เหลือเพียง 6 วรรคในปี พ.ศ. 2507 เนื่องจากเนื้อร้องเดิมค่อนข้างยาว และเรียบเรียงเป็นทำนองสำหรับบรรเลงด้วยเครื่องดนตรีทองเหลืองได้ยาก
เนื้อร้อง

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ภาษาซองคา | ถอดเสียงด้วยอักษรโรมัน | คำแปล |
|   འབྲུག་ཙན་དན་བཀོད་པའི་རྒྱལ་ཁབ་ནང་།།  དཔལ་ལུགས་གཉིས་བསྟན་སྲིད་སྐྱོང་བའི་མགོན་།།  འབྲུག་རྒྱལ་པོ་མངའ་བདག་རིན་པོ་ཆེ་།།  སྐུ་འགྱུར་མེད་བརྟན་ཅིང་ཆབ་སྲིད་འཕེལ་།།  ཆོས་སངས་རྒྱས་བསྟན་པ་དར་ཞིང་རྒྱས་།།  འབངས་བདེ་སྐྱིད་ཉི་མ་ཤར་བར་ཤོག་།།  |   Druk tsenden koipi gyelkhap na  Pel loog nig tensi chongwai gyon  Druk gyelpo ngadhak rinpoche  Ku jurmey tenching chhap tsid pel  Chho sangye tenpa darshing gyel  Bang deykyed nyima shar warr sho  |   ณ อาณาจักรมังกรสายฟ้า ที่ซึ่งสนไซเพรสเติบโต  แหล่งพำนักแห่งธรรมเนียมอาณาจักรและศาสนาจักรอันรุ่งโรจน์  พญามังกรสายฟ้า พระราชาผู้สูงศักดิ์  ขอจงทรงพระเจริญยิ่งยืนนาน ขอรัชกาลของพระองค์จงรุ่งเรือง  ขอให้คำสอนแห่งความรู้แจ้ง จงงอกงามและเบิกบาน  ขอผองประชาจงสุกสกาวดั่งดวงตะวันแห่งความสุขและสันติเถิด  |
ดุเพิ่ม

ธงชาติภูฏาน
ตราแผ่นดินของภูฏาน
แหล่งข้อมูลอื่น

Nationalanthems.info midi file
เพลงชาติภูฏานฉบับบรรเลง เก็บถาวร 2014-06-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน เว็บไซต์สถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งชาติภูฏาน
เพลงชาติภูฏานฉบับขับร้อง[ลิงก์เสีย] เว็บไซต์สถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งชาติภูฏาน
นิราซากิ

| นิราซากิ 韮崎市 |
| --- | --- |
นคร
   ธง
ตำแหน่งของเมืองนิราซากิในจังหวัดยามานาชิ
นิราซากิ 
พิกัด: 35°42′21″N 138°26′57″E﻿ / ﻿35.70583°N 138.44917°E﻿ / 35.70583; 138.44917
ประเทศ: ญี่ปุ่น
ภูมิภาค: จูบุ
จังหวัด: ยามานาชิ
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: คิมิอากิ โยโกอูจิ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 143.73 ตร.กม. (55.49 ตร.ไมล์)
ประชากร (1 มิถุนายน ค.ศ. 2011)
 • ทั้งหมด: 31,963 คน
 • ความหนาแน่น: 222.38 คน/ตร.กม. (576.0 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+9 (เวลามาตรฐานญี่ปุ่น)
-Tree: ซากูระ
-Flower: Zelkova serrata
-Bird: Falco tinnunculus
Phone number: 0551-22-1111
Address: 1-3-1 Suijin, Nirasaki-shi, Yamanashi-ken
Postal Code: 407-8501
นิราซากิ (ญี่ปุ่น: 韮崎市; โรมาจิ: Nirasaki-shi) เป็นนครในจังหวัดยามานาชิ ประเทศญี่ปุ่น ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 10 ตุลาคม ค.ศ. 1954 มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 143.73 ตารางกิโลเมตร มีจำนวนประชากร 31,963 คน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ญี่ปุ่น)
| ด ค ก จังหวัดยามานาชิ |
| --- | --- | --- |
โคฟุ (เมืองหลวง)
| นครศูนย์กลาง |  โคฟุ  |  |
| นคร |  ชูโอ  ฟูเอฟูกิ  ฟูจิโยชิดะ  โฮกูโตะ  คาอิ  โคชู  มินามิแอลป์  นิราซากิ  โอสึกิ  สึรุ  อูเอโนะฮาระ  ยามานาชิ  |  |
| เมืองและหมู่บ้าน แบ่งตามอำเภอ |  อำเภอคิตะสึรุ โคซูเงะ  ทาบายามะ  อำเภอมินามิโกมะ ฮายากาวะ  ฟูจิกาวะ  มิโนบุ  นัมบุ  อำเภอมินามิสึรุ โดชิ  ฟูจิกาวางูจิโกะ  นารูซาวะ  นิชิกัตสึระ  โอชิโนะ  ยามานากาโกะ  อำเภอนากาโกมะ โชวะ  อำเภอนิชิยัตสึชิโระ อิจิกาวามิซาโตะ  |  |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่
ซ่งเซวีย

| --- | --- |
ตัวละครในหนังสือชุดมังกรคู่สู้สิบทิศ
ดาบสวรรค์ ซ่งเซวีย 
เพศ: ชาย
พรรค: แดนหลิงหนัน(แดนใต้)
ลูกศิษย์: ซ่งซือเต้า,โค่วจง
ฝ่าย: ธรรมะ
วรยุทธ์: เพลงดาบฟ้าถาม 9 ดาบ
อาวุธ: ตงหวังไท่อี้(ดาบสำคัญ)
ซ่งเซวีย เป็นตัวละครในนิยายกำลังภายในเรื่องมังกรคู่สู้สิบทิศ แต่งโดยหวงอี้ เป็นผู้นำตระกูลซ่ง ซึ่งเป็นหนึ่งในตระกูลขุนนางชั้นสูงในยุคนั้น เคยได้รับอวยยศในสมัยราชวงศ์สุยเป็นพระยาปราบทักษิณ และไม่เคยถวายบังคมแก่ฮ่องแต้ราชวงศ์สุยเลยแม้สักครั้งเดียวแสดงให้เห็นถึงบารมีในตระกูลขุนนางชั้นสูงแซ่ซ่ง ในอดีตเป็นหนุ่มรูปงามแห่งยุค เคยมีความสัมพันธ์ฉันท์คนรักกับเจ้าเรือนฌานเมตไตรย ฝ่านชิงฮุ้ย แต่สุดท้ายด้วยความคิดแตกต่างจึงแยกทางกัน มีเพลงดาบเป็นเลิศในแดนตงง้วน เป็นพ่อตาของ โค่วจง  เนื่องจากลูกคนเล็กของซ่งเซวีย  คือซ่งอี้จื้อได้แต่งงานกันและยังเป็นผู้ที่สนับสนุนกองกำลังขุนพลน้อยอีกด้วย    ซึ่งถือเป็นยอดยุทธ์ในดินแดนภาคกลางอีกคน ลือชื่อด้วยเพลงดาบ ฟ้าถาม 9 ดาบ เทียบชั้นระดับปรมาจารย์ทั้ง 3 แห่งยุค ซึ่งซ่งเชวียยังเป็นคนสอนวิทยายุทธ์ของโค่วจนก้าวล้ำหน้าจนเทียบชั้นปรมาจารย์ได้