stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พอร์โค รอสโซ สลัดอากาศประจัญบาน
ที่มา

เรื่องราวของ พอร์โค รอสโซ ปรากฏเป็นครั้งแรกในมังกะความยาวประมาณ 16 หน้า เรื่อง "The Age of Seaplanes" ซึ่งอยู่ในชุด Miyazaki's Daydream Data Note ที่มิยาซากิเขียนลงตีพิมพ์เป็นตอนๆในนิตยสาร Model Graphix อย่างไรก็ตามเราจะพบความแตกต่างระหว่างตัวมังกะต้นฉบับ กับ ภาพยนตร์แอนิเมชันอยู่มาก  ไม่ว่าจะเป็นอารมณ์ของเรื่อง  ความซับซ้อนในตัวละคร และ ข้อสรุปของเรื่องราว
ในมังกะจะแบ่งเรื่องราวเป็น 3 ตอน  ตอนแรก กล่าวถึงตอนที่ พอร์โค นักบินล่าเงินรางวัลได้ไปช่วยเด็กผู้หญิงคนหนึ่งไว้จากการถูกโจรสลัดเครื่องบินน้ำจับไปเป็นตัวประกัน ซึ่งครอบคลุมเนื้อหาช่วงแรกของหนังเอาไว้  ตอนที่สอง เป็นเรื่องราวของการดวลกันระหว่างพอร์โคกับคู่ปรับเก่าซึ่ง พอร์โคเป็นฝ่ายแพ้และต้องหลบนำเรือบินของตนไปซ่อม เนื้อหาส่วนนี้ครอบคลุมช่วงกลางของหนังเอาไว้ ขณะที่ ตอนสุดท้าย เป็นการดวลกันอีกครั้งที่ พอร์โคสามารถเอาชนะคู่ปรับได้ด้วยการลงมาชกหมัดต่อหมัดกันในน้ำและชนะใจเด็กผู้หญิงคนนั้นไปในที่สุด เนื้อหาของมังกะส่วนสุดท้ายจะครอบคลุมช่วงสุดท้ายของหนัง
เกี่ยวกับภาพยนตร์

ครั้งแรกนั้น ภาพยนตร์เรื่องนี้วางให้เป็นภาพยนตร์สั้นบนเครื่องบินสำหรับ เจแปนแอร์ไลน์ โดยใช้บทจากมังกะของฮายาโอะ มิยาซากิ เรื่อง The Age of the Flying Boat แต่กลับกลายมาเป็นภาพยนตร์ขนาดยาว การระเบิดขึ้นของสงครามยูโกสลาเวียทอดเงาเหนือโปรดักชั่นและกระตุ้นให้โทนของหนังดูซีเรียสขึ้น ซึ่งแต่เดิมนั้นวางไว้ให้เป็นเหตุการณ์ในโครเอเชีย เจแปนแอร์ไลน์ยังคงเป็นหาจัดหาทุนรายใหญ่ให้กับภาพยนตร์
ภาพยนตร์เรื่องนี้แสดงให้เห็นถึง ความสนใจอย่างเกือบบ้าคลั่งของสตูดิโอจิบลิเป็นพิเศษ เมื่อพิจารณาถึงแอนิเมชันและเรื่องราวทางประวัติศาสตร์ของอิตาลี (แม้ว่าจะสะกดคำอิตาเลียนบางคำผิดในหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นของเมืองมิลานก็ตาม)
เราคงสามารถคาดเดากันได้ว่า ชื่อบริษัทการบิน ปิกโกโล "Piccolo" ที่อยู่ในเรื่องนั้น มีที่มาจาก กาโปรนี (Caproni) ชื่อบริษัทผู้ผลิตเครื่องบินของ)ิตาลี เครื่องบินเจ็ตที่นักบิน ฟิโอ ขับให้ฉากสุดท้ายมีความคล้ายคลึงกันมากับ Caproni C22-J รุ่นล่าสุด ซึ่งเป็นเครื่องบินที่ออกแบบโดย การ์โล เฟอร์ราริน (Carlo Ferrarin) นักออกแบบของการ์โปนี ชื่อของเขาเคยใช้ในภาพยนตร์ เป็นเพื่อนนักบินของมาร์โค)นอกจากนี้ เครื่องบินลาดตระเวนชนิดเบา Ca309 ยังเป็นที่รู้จักกันดีในชื่อ "จิบลิ" ชื่อเดียวกับชื่อสตูดิโอของมิยาซากิและทาคาฮาตะ
แหล่งข้อมูลอื่น

Porco Rosso in Anime News Network
Kurenai no buta
"The Age of the Flying Boat" มังกะของมิยาซากิ
Review at THEM Anime
ฟรันเชสโกที่ 1 เด เมดีชี
ดูเพิ่ม

ตระกูลเมดิชิ
แหล่งข้อมูลอื่น

The Medici Archive Project เก็บถาวร 2009-05-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ประวัติตระกูลเมดิชิ
ภาษาปีเยมอนเต

| ภาษาปีเยมอนเต |
| --- | --- |
piemontèis
ออกเสียง: [ˈpjemʊŋˈtɛjz]
ประเทศที่มีการพูด: อิตาลี
ภูมิภาค: ภาคตะวันตกเฉียงเหนือ (แคว้นปีเยมอนเต แคว้นลีกูเรีย แคว้นลอมบาร์เดีย และแคว้นวัลเลดาออสตา)
จำนวนผู้พูด: 700,000 คน  (2012)
ตระกูลภาษา: อินโด-ยูโรเปียน  อิตาลิกโรมานซ์โรมานซ์ตะวันตกโรมานซ์กอลแกลโล-อิตาลิกภาษาปีเยมอนเต
สถานภาพทางการ
ภาษาชนกลุ่มน้อยที่รับรองใน:  แคว้นปีเยมอนเต (อิตาลี)
รหัสภาษา
ISO 639-3: pms
Linguasphere: 51-AAA-of

ภาษาปีเยมอนเต (อิตาลี: piemontese; ปีเยมอนเต: piemontèis) มีผู้พูดประมาณ 700,000 คนซึ่งส่วนใหญ่อยู่ในแคว้นปีเยมอนเตทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือของอิตาลี ในทางภาษาศาสตร์ ภาษานี้รวมอยู่ในกลุ่มภาษาแกลโล-อิตาลิกทางภาคเหนือของอิตาลี (ร่วมกับภาษาลอมบาร์ด, ภาษาเอมีเลีย-โรมัญญา และภาษาลีกูเรีย) ซึ่งเป็นสาขาหนึ่งของกลุ่มภาษาโรมานซ์ตะวันตกซึ่งรวมภาษาฝรั่งเศส ภาษาอุตซิตา และภาษากาตาลาไว้ด้วย มีผู้พูดภาษาปีเยมอนเตในแคว้นปีเยมอนเต (ยกเว้นพื้นที่ที่อยู่ถัดจากแม่น้ำเซเซียไปทางทิศตะวันออก) แคว้นลีกูเรีย (พื้นที่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ใกล้เมืองซาโวนา) และแคว้นลอมบาร์เดีย (ในเทศบาลบางแห่งทางด้านตะวันตกสุดของเขตโลเมลลีนาในจังหวัดปาวีอา)
แม้ว่านักภาษาศาสตร์หลายคนจะถือว่าภาษาปีเยมอนเตเป็นภาษาเอกเทศและรัฐบาลแคว้นปีเยมอนเตให้การสนับสนุนบางประการแก่ภาษานี้ แต่รัฐบาลกลางของอิตาลีมองว่าภาษานี้เป็นภาษาถิ่นภาษาหนึ่งของภาษาอิตาลี ผู้ย้ายถิ่นออกจากปีเยมอนเตไปยังประเทศต่าง ๆ เช่น ฝรั่งเศส บราซิล สหรัฐ อาร์เจนตินา อุรุกวัย ในช่วง ค.ศ. 1850–1950 หลายคนใช้ภาษาปีเยมอนเตเป็นภาษาแม่
พาราลิมปิกฤดูหนาว 2026

| --- | --- |
เมืองเจ้าภาพ: มิลาน และ กอร์ตีนาดัมเปซโซ ประเทศอิตาลี
ชนิด: 6 ชนิด ชนิดกีฬา
พิธีเปิด: 6 มีนาคม พ.ศ. 2569
พิธีปิด: 15 มีนาคม พ.ศ. 2569
ประธานพิธีเปิด: ประธานาธิบดี แซร์โจ มัตตาเรลลา (คาดการณ์)
สนามกีฬา: เวโรนาอารีนา / Piazza del Duomo
ฤดูหนาว← ปักกิ่ง 2022TBD 2030 →  ฤดูร้อน← ปารีส 2024ลอสแอนเจลิส 2028 →  โอลิมปิกฤดูหนาว 2026
กีฬาพาราลิมปิกฤดูหนาว 2026 (อังกฤษ: 2026 Winter Paralympics; อิตาลี: Giochi paralimpici invernali del 2026) หรือการแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 14 เป็นการแข่งขันกีฬาหลายประเภทระดับนานาชาติที่สำคัญสำหรับนักกีฬาที่มีความทุพพลภาพ ซึ่งควบคุมการแข่งขันโดยคณะกรรมการพาราลิมปิกสากล จะจัดขึ้นที่เมืองมิลาน และ กอร์ตีนาดัมเปซโซ ประเทศอิตาลี ระหว่างวันที่ 6-15 มีนาคม พ.ศ. 2569 การคัดเลือกเจ้าภาพจัดขึ้นเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2562 ในงาน IOC Session ครั้งที่ 134 ที่ โลซาน ประเทศสวิตเซฮร์แลนด์ ซึ่งเป็นที่ตั้งของสำนักงานใหญ่ของไอโอซ๊ มิลาน-กอร์ตีนาดัมเปซโซได้รับเลือกเป็นเจ้าภาพ โดยเอาชนะ สตอกโฮล์ม-ออเร
นี่จะเป็นการแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกครั้งที่ 3 ที่จัดขึ้นในอิตาลี และจะเป็นวันครบรอบ 20 ปีของ พาราลิมปิกฤดูหนาว 2006 ใน ตูริน
ชนิดกีฬา

กีฬาพาราลิมปิกฤดูหนาวจัดแข่งขัน 6 ชนิด
สกีลงเขา  (รายละเอียด)
ทวิกีฬาฤดูหนาว  (รายละเอียด)
สกีข้ามทุ่ง  (รายละเอียด)
ฮอกกี้น้ำแข็งคนพิการ  (รายละเอียด)
สโนว์บอร์ด  (รายละเอียด)
วีลแชร์เคอร์ลิง  (รายละเอียด)
ดูเพิ่ม

โอลิมปิกฤดูหนาว 2026
พาราลิมปิกฤดูร้อน 1960
พาราลิมปิกฤดูหนาว 2006
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซ์หลัก เก็บถาวร 26 มิถุนายน 2019 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ก่อนหน้า |  | พาราลิมปิกฤดูหนาว 2026 |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ปักกิ่ง 2022 |  | พาราลิมปิกฤดูหนาว มิลาน/กอร์ตีนาดัมเปซโซ  (กีฬาพาราลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 14 (2026)) |  | TBA 2030 |
| ด ค กกีฬาพาราลิมปิก |
| --- | --- | --- |
 กฎบัตร  เจ้าภาพ  IPC NPCs  สรุปเหรียญ  ผู้ได้รับเหรียญ  ประเทศที่เข้าร่วมแข่งขัน ฤดูร้อน  ฤดูหนาว  กีฬา  สัญลักษณ์ 
| ฤดูร้อน |  โรม 1960  โตเกียว 1964  เทลอาวีฟ 1968  ไฮเดลแบร์ก 1972  โทรอนโต 1976  อาร์นเฮม 1980  นิวยอร์ก-สโตกแมนเดวิลล์ 1984  โซล 1988  บาร์เซโลนา 1992  แอตแลนตา 1996  ซิดนีย์ 2000  เอเธนส์ 2004  ปักกิ่ง 2008  ลอนดอน 2012  ริโอเดจาเนโร 2016  โตเกียว 2020  ปารีส 2024  ลอสแอนเจลิส 2028  บริสเบน 2028  |  |
| ฤดูหนาว |  เอิร์นเชิลส์วีก 1976  กีลโล 1980  อินส์บรุค 1984  อินส์บรุค 1988  แอลเบิร์ทวิลล์ 1992  ลิลแฮมเมอร์ 1994  นะงะโนะ 1998  ซอลต์เลกซิตี 2002  ตูริน 2006  แวนคูเวอร์ 2010  โซชิ 2014  พย็องชัง 2018  ปักกิ่ง 2022  มิลาน/กอร์ตีนาดัมเปซโซ 2026  TBD 2030  |  |
พระเจ้าค็อนราทที่ 3 แห่งเยอรมนี

พระเจ้าค็อนราทที่ 3 (กุนราดุสแร็กส์) ในภาพวาดย่อส่วนจาก ครอนิกาซังก์ตีปันตาเลออนิส คริสต์ศควรรษที่ 13
พระเจ้าค็อนราทที่ 3 (เยอรมัน: Konrad III.; อิตาลี: Corrado III) ประสูติ ค.ศ. 1093 สิ้นพระชนม์ 15 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1152 เป็นกษัตริย์เยอรมันตั้งแต่ปี ค.ศ. 1138 ถึงปี ค.ศ. 1152 พระองค์เป็นบุตรชายของฟรีดริชที่ 1 ดยุคแห่งสเวเบีย กับอักเน็ส พระธิดาของจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ไฮน์ริชที่ 4 ทรงเป็นกษัตริย์เยอรมันคนแรกที่มาจากตระกูลโฮเอินชเตาเฟิน
ปรปักษ์ของจักรพรรดิโลทาร์

ค็อนราทเป็นบุตรชายของฟรีดริชที่ 1 ดยุคแห่งสเวเบีย และเป็นพระนัดดาของจักรพรรดิไฮน์ริชที่ 4 พระองค์ได้รับการแต่งตั้งจากพระมาตุลา จักรพรรดิไฮน์ริชที่ 5 ให้เป็นดยุคแห่งแฟรงโกเนีย ในปี ค.ศ. 1115 และในปี ค.ศ. 1116 จักรพรรดิไฮน์ริชให้พระองค์เป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินของเยอรมนีร่วมกับพระเชษฐา ฟรีดริชที่ 2 ดยุคแห่งสเวเบีย
เมื่อจักรพรรดิสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1125 ผู้คัดเลือกไม่สนใจกฎการสืบทอดทางสายเลือดและเลือกโลทาร์ ดยุคแห่งซัคเซิน เป็นผู้สืบทอดต่อตำแหน่ง สิ้นปีนั้นฟรีดริชกับค็อนราทก่อการปฏิวัติ ในวันที่ 18 ธันวาคม ค.ศ. 1127 ค็อนราทได้รับเลือกให้เป็นผู้อ้างตนเป็นกษัตริย์ที่เนือร์นแบร์ค และในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1128 แม้จะถูกพระสันตะปาปาโฮโนริอุสที่ 2 ตัดขาดจากศาสนา แต่พระองค์ก็ได้รับการสวมมงกุฎเป็นกษัตริย์แห่งอิตาลีที่มอนซา ทรงกลับมาเยอรมนีในปี ค.ศ. 1132 และต่อสู้กับจักรพรรดิโลทาร์จนถึงปี ค.ศ. 1135 เมื่อพระองค์ยอมสวามิภักดิ์ ทรงได้รับการอภัยโทษและได้รับทรัพย์สินที่ดินกลับคืนมา
กษัตริย์แห่งเยอรมนี

หลังจักรพรรดิโลทาร์สิ้นพระชนม์ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1137 ผู้คัดเลือกที่หวาดกลัวต่ออำนาจที่เพิ่มมากขึ้นของไฮน์ริชผู้หยิ่งทะนงแห่งบาวาเรีย (พระชามาดาของจักรพรรดิโลทาร์) ประชุมกันที่โคเบล็นทซ์ภายใต้การนำของอัลเบโรแห่งเทรียร์ ค็อนราทได้รับเลือกให้เป็นผู้สืบทอดต่อตำแหน่งในวันที่ 7 มีนาคม ค.ศ. 1138 ต่อหน้าผู้แทนพระองค์ของพระสันตะปาปา พระองค์ได้รับการสวมมงกุฎที่แอ็กซ์-ลา-ชาแปล (อาเคิน) ในอีกหกวันต่อมา พระองค์ได้รับการยอมรับจากเจ้าชายเยอรมันใต้หลายคน ไฮน์ริชผู้หยิ่งทะนงไม่ยอมถวายความจงรักภักดีและเกิดสงครามขึ้นในบาวาเรียและซัคเซิน ค็อนราทริบดัชชีซัคเซินและดัชชีบาวาเรียจากไฮน์ริชและยกให้อัลเบร็ชท์ที่ 1 และลูอิทพ็อลท์ที่ 4 แห่งออสเตรียตามลำดับ ไฮน์ริชเสียชีวิตในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1139 และค็อนราทปราบน้องชายชาวเกิล์ฟ (หรือเวล์ฟ) ของไฮน์ริชได้ที่ไวนส์แบร์คในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1140 การสงบศึกกับตระกูลเวล์ฟเกิดขึ้นในเวลาต่อมาที่แฟรงก์เฟิร์ตในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1142 ตระกูลโฮเอินชเตาเฟินครองความเป็นใหญ่ในประวัติศาสตร์เยอรมันตลอดศตวรรษที่เหลือ
ความสำเร็จท่ามกลางความวุ่นวายที่เป็นเรื่องปกติในจักรวรรดิคือการออกเดินทางไปสู้รบในโบฮีเมียของค็อนราทในปี ค.ศ. 1142 ที่พระองค์ช่วยพระชามาดา วลัดยิสลัฟที่ 2 ให้กลับมาเป็นเจ้าชายได้อีกครั้ง ความพยายามที่จะทำแบบเดียวกันกับเจ้าชายววาดึสวัฟ ชาวโปแลนด์ (พระชามาดาอีกคน) ล้มเหลว เกิดความวุ่นวายครั้งใหญ่ขึ้นในซัคเซิน, บาวาเรีย และบูร์กอญ
สงครามครูเสดครั้งที่สอง

ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1146 ค็อนราทได้รับการแนะนำจากแบร์นาร์แห่งแกลร์โวให้เข้าร่วมทำสงครามครูเสดครั้งที่สองพร้อมกับพระเจ้าหลุยส์ที่ 7 แห่งฝรั่งเศส เพื่อให้พระโอรสน้อย ไฮน์ริช ได้รับเลือกและราชาภิเษกเป็นผู้สืบทอดตำแหน่งคนต่อไปในอนาคต พระองค์แต่งตั้งไฮน์ริชที่ 1 อาร์ชบิชอปแห่งไมนทซ์ เป็นผู้พิทักษ์ของพระโอรส และในฤดูใบไม้ร่วงของปี ค.ศ. 1147 ทรงเดินทางไปทำสงครามครูเสดครั้งที่ 2 ที่ปาเลสไตน์ พระองค์มีส่วนในการปิดล้อมโจมตีดามัสกัสที่ล้มเหลวและเดินทางออกจากปาเลสไตน์ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1148 ทรงใช้เวลาในฤดูหนาวที่คอนสแตนติโนเปิลซึ่งพระองค์ได้ผนึกกำลังกับจักรพรรดิไบเซนไทน์มานูเอลคอมเนนุสในการต่อสู้กับพระเจ้ารอจอร์ที่ 2 แห่งซิซิลีที่มีอำนาจสำคัญบนแผ่นดินใหญ่และไม่ยอมรับกษัตริย์เยอรมัน
ต่อมาข่าวเรื่องรอเจอร์ผูกสัมพันธไมตรีกับพระเจ้าหลุยส์ที่ 7 แห่งฝรั่งเศสและชาวเวล์ฟแห่งบาวาเรียทำให้ค็อนราทต้องรีบกลับเยอรมนี การไม่สามารถไปเยือนโรมได้ทำให้พระองค์ไม่เคยได้รับการสวมมงกุฎเป็นจักรพรรดิ พระองค์ประกาศชื่อพระภาติยะ ฟรีดริชที่ 3 ดยุคแห่งสเวเบียที่ต่อมากลายเป็นจักรพรรดิฟรีดริชที่ 1 บาร์บาร็อสซา เป็นผู้สืบทอดตำแหน่งต่อ
ค็อนราทที่ 3 กับศัตรูในฮังการี ภาพจาก ครอนิโกงปิกตูง
มนุษย์วิตรูวิอุส

| มนุษย์วิตรูวิอุส |
| --- | --- |
อิตาลี: L'uomo vitruviano

ศิลปิน: เลโอนาร์โด ดา วินชี
ปี: ค.ศ. 1490
มิติ: 34.6 cm × 25.5 cm (13.6 นิ้ว × 10.0 นิ้ว)
มนุษย์วิตรูวิอุส (อิตาลี: L'uomo vitruviano) เดิมชื่อ สัดส่วนกายมนุษย์อิงตามวิตรูวิอุส (อิตาลี: Le proporzioni del corpo umano secondo Vitruvio) เป็นภาพวาดโดยเลโอนาร์โด ดา วินชี ชาวฟลอเรนซ์ เมื่อประมาณปี 1490 ซึ่งมาพร้อมกับบันทึกที่อิงจากผลงานของ วิตรูวิอุส สถาปนิกชาวโรมัน โดยเป็นภาพวาดชายคนหนึ่งในตำแหน่งซ้อนทับสองตำแหน่งโดยแยกแขนและขาออกจากกัน และแนบในวงกลมและสี่เหลี่ยมจัตุรัสซึ่งเขียนด้วยหมึกบนกระดาษ
ภาพวาดแสดงถึงแนวคิดของเลโอนาร์โดเกี่ยวกับสัดส่วนร่างกายมนุษย์ในอุดมคติ คำจารึกในสี่เหลี่ยมจัตุรัสและวงกลมนั้นมาจากคำอธิบายของวิตรูวิอุสในเล่มที่ 3 ของบทความ De architectura ของ เขา อย่างไรก็ตาม ดังที่ได้แสดงให้เห็นแล้ว เลโอนาร์โดไม่ได้เป็นตัวแทนของสัดส่วนแขนขาของวิตรูเวียส แต่รวมเอาสัดส่วนที่เขาพบหลังจากวัดขนาดนายแบบในมิลานด้วย  ในขณะที่ภาพวาดนี้ตั้งชื่อตาม Vitruvius นักวิชาการ บางคนในปัจจุบันตั้งคำถามถึงความเหมาะสมของชื่อดังกล่าว เนื่องจากมันถูกใช้ครั้งแรกในทศวรรษ 1490
ฟลอเรนซ์

| ฟลอเรนซ์ |
| --- | --- |
เทศบาล
เทศบาลฟลอเรนซ์ - Comune di Firenze
หอศิลป์อุฟฟีซี (บนซ้าย) ตามด้วยวังปิตตี, ทัศนียภาพยามเย็น และน้ำพุเนปจูน
   ธง ตราอาร์ม
แผนที่แสดงที่ตั้งของฟลอเรนซ์ 
ฟลอเรนซ์ที่ตั้งของฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี
พิกัด: 43°47′N 11°15′E﻿ / ﻿43.783°N 11.250°E﻿ / 43.783; 11.250
ประเทศ: อิตาลี
แคว้น:  ตอสคานา
นคร: ฟลอเรนซ์ (FI)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 102.41 ตร.กม. (39.54 ตร.ไมล์)
ความสูง: 50 เมตร (160 ฟุต)
ประชากร (30 มิ.ย. 2016)
 • ทั้งหมด: 383,083 คน
 • ความหนาแน่น: 3,700 คน/ตร.กม. (9,700 คน/ตร.ไมล์)
เดมะนิม: Fiorentino
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
รหัสไปรษณีย์: 50121–50145
รหัสเขตโทรศัพท์: 055
รหัส ISTAT: 048017 
นักบุญองค์อุปถัมภ์: ยอห์นผู้ให้บัพติศมา
วันสมโภชนักบุญ: 24 มิถุนายน
เว็บไซต์: เว็บไซต์ทางการ
ฟลอเรนซ์ (อังกฤษ: Florence) หรือ ฟีเรนเซ (อิตาลี: Firenze) เป็นเมืองในภาคกลางของประเทศอิตาลี เป็นเมืองหลวงและเมืองใหญ่ที่สุดของแคว้นตอสคานา ฟลอเรนซ์มีประชากร 383,084 คน หากรวมปริมณฑลจะมีประชากรถึง 1.5 ล้านคน
ฟลอเรนซ์เป็นศูนย์กลางการค้าและการเงินของยุคกลางและถือเป็นหนึ่งในนครที่ร่ำรวยที่สุดในยุคนั้น นักวิชาการจำนวนมากถือว่าฟลอเรนซ์เป็นถิ่นกำเนิดของศิลปะเรเนซองส์ ในยุคเรเนซองส์ฟลอเรนซ์ได้กลายเป็นศูนย์กลางทางศิลปะ วัฒนธรรม การค้า การเมือง เศรษฐกิจ และการเงินที่สำคัญ ในช่วงเวลานี้ฟลอเรนซ์มีอิทธิพลอย่างมหาศาลในอิตาลี่ ยุโรป และไกลออกไป ประวัติศาสตร์ของฟลอเรนซ์ค่อนข้างยุ่งเหยิง ตั้งแต่ยุคที่ถูกปกครองโดยตระกูลเมดีชีและนักบวช ไปจนถึงยุคแห่งการปฏิวัติเป็นสาธารณรัฐ ระหว่างปีค.ศ. 1865 ถึง 1871 ฟลอเรนซ์มีฐานะเป็นเมืองหลวงของราชอาณาจักรอิตาลี (สถาปนาปี 1861) ภาษาถิ่นฟลอเรนซ์กลายเป็นรากฐานของภาษาอิตาลีมาตรฐาน ซึ่งกลายเป็นภาษาที่แพร่หลายทั่วทั้งอิตาลี ทั้งหมดนี้ต้องยกความดีความชอบให้แก่บุคคลอย่างดันเต อาลีกีเอรี, เปตราก, โจวันนี บอกกัชโช และนิกโกเลาะ มาเกียเวลลี
ฟลอเรนซ์ดึงดูดนักท่องเที่ยวหลายล้านคนในแต่ละปี และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยยูเนสโกในปีค.ศ. 1982 นครฟลอเรนซ์มีวัฒนธรรม, อนุสาวรีย์, สถาปัตยกรรมเรอแนซ็องส์ และงานศิลป์ที่ลือเลื่อง ภายในเมืองมีห้องจัดแสดงงานศิลปะและพิพิธภัณฑ์อยู่มากมาย อาทิ หอศิลป์อุฟฟีซีและวังปิตตี เป็นต้น ฟลอเรนซ์ยังเป็นเมืองสำคัญของอุตสาหกรรมแฟชั่นอิตาลี มีศักดิ์เป็นเมืองหลวงแฟชั่นอันดับ 15 ของโลก นิตยสารฟอบส์ เคยจัดอันดับฟลอเรนซ์เป็นหนึ่งในเมืองที่งดงามที่สุดของโลก
ภูมิอากาศ

ฟลอเรนซ์มีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นกึ่งภูมิอากาศแบบเมดิเตอร์เรเนียน ฤดูร้อนมีอากาศร้อนจัด ฤดูฝนมีฝนน้อยถึงปานกลาง ฤดูหนาวมีอากาศเย็นชุ่มชื้น
| ข้อมูลภูมิอากาศของนครฟลอเรนซ์> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของนครฟลอเรนซ์> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครฟลอเรนซ์> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครฟลอเรนซ์> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครฟลอเรนซ์> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครฟลอเรนซ์> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครฟลอเรนซ์> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครฟลอเรนซ์> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครฟลอเรนซ์> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครฟลอเรนซ์> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครฟลอเรนซ์> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครฟลอเรนซ์> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครฟลอเรนซ์> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครฟลอเรนซ์> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 21.6 (70.9) | 23.4 (74.1) | 28.5 (83.3) | 28.7 (83.7) | 33.8 (92.8) | 40.0 (104) | 42.6 (108.7) | 39.5 (103.1) | 36.4 (97.5) | 30.8 (87.4) | 25.2 (77.4) | 20.4 (68.7) | 42.6 (108.7) |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 10.9 (51.6) | 12.5 (54.5) | 15.7 (60.3) | 18.5 (65.3) | 23.7 (74.7) | 27.7 (81.9) | 31.4 (88.5) | 31.5 (88.7) | 26.7 (80.1) | 20.9 (69.6) | 14.7 (58.5) | 11.1 (52) | 20.44 (68.8) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | 6.5 (43.7) | 7.5 (45.5) | 10.3 (50.5) | 13.0 (55.4) | 17.7 (63.9) | 21.4 (70.5) | 24.6 (76.3) | 24.6 (76.3) | 20.5 (68.9) | 15.5 (59.9) | 9.9 (49.8) | 6.8 (44.2) | 14.86 (58.75) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 2.0 (35.6) | 2.5 (36.5) | 4.9 (40.8) | 7.5 (45.5) | 11.6 (52.9) | 15.0 (59) | 17.7 (63.9) | 17.7 (63.9) | 14.4 (57.9) | 10.1 (50.2) | 5.1 (41.2) | 2.6 (36.7) | 9.26 (48.67) |
| อุณหภูมิต่ำสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | -23.2 (-9.8) | -9.9 (14.2) | -8.0 (17.6) | -2.2 (28) | 3.6 (38.5) | 5.6 (42.1) | 10.2 (50.4) | 9.6 (49.3) | 3.6 (38.5) | -1.4 (29.5) | -6.0 (21.2) | -8.6 (16.5) | −23.2 (−9.8) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 60.5 (2.382) | 63.7 (2.508) | 63.5 (2.5) | 86.4 (3.402) | 70.0 (2.756) | 57.1 (2.248) | 36.7 (1.445) | 56.0 (2.205) | 79.6 (3.134) | 104.2 (4.102) | 113.6 (4.472) | 81.3 (3.201) | 872.6 (34.354) |
| วันที่มีหยาดน้ำฟ้าโดยเฉลี่ย (≥ 1.0 mm) | 8.3 | 7.1 | 7.5 | 9.7 | 8.4 | 6.3 | 3.5 | 5.4 | 6.2 | 8.5 | 9.0 | 8.3 | 88.2 |
แหล่งที่มา 1: Servizio Meteorologico 
แหล่งที่มา 2: World Meteorological Organization (United Nations)  Weather Atlas
มหาวิทยาลัยปาร์มา

| --- | --- |
Università degli Studi di Parma
ประเภท: รัฐ
ที่อยู่:  ปาร์มา ประเทศอิตาลี
เว็บไซต์: http://www.unipr.it/
มหาวิทยาลัยปาร์มา (อิตาลี: Università degli Studi di Parma; อังกฤษ: University of Parma) เป็นหนึ่งในมหาวิทยาลัยที่เก่าแก่ที่สุดในโลก โดยก่อตั้งในคริสต์ศตวรรษที่ 11 ตั้งอยู่ที่เมืองปาร์มา ประเทศอิตาลี ปัจจุบันมีนักศึกษาประมาณ 30,000 คน
มหาวิทยาลัยปาร์มา ประกอบด้วย 12 คณะ ได้แก่
คณะเกษตรศาสตร์ (Faculty of Agriculture)
คณะสถาปัตยกรรม (Faculty of Architecture)
คณะศิลปศาสตร์และปรัชญา (Faculty of Arts and Philosophy)
คณะเศรษฐศาสตร์ (Faculty of Economics)
คณะวิศวกรรมศาสตร์ (Faculty of Engineering)
คณะนิติศาสตร์ (Faculty of Law)
คณะคณิตศาสตร์, ฟิสิกส์ และวิทยาศาสตร์ธรรมชาติ (Faculty of Mathematics, Physics and Natural Science)
คณะแพทยศาสตร์ และศัลยศาสตร์ (Faculty of Medicine and Surgery)
คณะเภสัชศาสตร์ (Faculty of Pharmacy)
คณะรัฐศาสตร์ (Faculty of Political Sciences)
คณะจิตวิทยา (Faculty of Psychology)
คณะสัตวแพทย์ศาสตร์ (Faculty of Veterinary Medicine)
ฟาบีโอ ปาราตีชี

| ข้อมูลส่วนตัว |
| --- | --- | --- | --- |
วันเกิด:   (1972-07-13) 13 กรกฎาคม ค.ศ. 1972 (52 ปี)
สถานที่เกิด:  บอร์กอร์โนโว วาล ทิดอนเน ประเทศอิตาลี
ตำแหน่ง:  กองหลัง, กองกลาง
สโมสรเยาวชน
:  ปิอาเซนซา
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 1989–1991 |  ปิอาเซนซา |  5 |  (0) |
| 1991–1992 |  ปิอาเซนซา |  11 |  (0) |
| 1992–1994 |  Fiorenzuola |  43 |  (0) |
| 1994–1995 |  ซาสซูโอโล |  5 |  (0) |
| 1995–1996 |  Pavia |  31 |  (1) |
| 1996 |  ซาสซูโอโล |  0 |  (0) |
| 1997 |  Marsala |  15 |  (0) |
| 1997–1998 |  โนวารา |  28 |  (1) |
| 1998–1999 |  ปาแลร์โม |  16 |  (0) |
| 1999–2000 |  Lecco |  21 |  (0) |
| 2000–2001 |  Savoia |  27 |  (1) |
| 2001 |  Giugliano |  19 |  (0) |
| 2002–2004 |  Brindisi |  48 |  (2) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
ฟาบีโอ ปาราตีชี (อิตาลี: Fabio Paratici, เกิด 13 กรกฎาคม 1972) เป็นอดีตนักฟุตบอลอาชีพชาวอิตาลี เขาเป็นผู้อำนวยการฟุตบอลให้กับสโมสรฟุตบอลของอังกฤษ ทอตนัมฮอตสเปอร์ โดยก่อนหน้านี้เขาทำงานเป็นผู้อำนวยการฟุตบอล ให้กับสโมสรยูเวนตุส ของอิตาลีเป็นเวลา 11 ปี เขาเริ่มบทบาทนี้เมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2021
นักฟุตบอล

ปาราตีชีเริ่มอาชีพของเขาในทีมเยาวชนของ ปิอาเชนซ่า ในปี ค.ศ. 1989 เขาเปิดตัวกับ ปิอาเชนซ่า ที่ลงแข่งใน เซเรีย ซี 1 ดิวิชั่น 3 ของ ฟุตบอลอิตาลี ในขณะนั้น ระหว่างเส้นทางอาชีพของเขา ปาราตีชีมักจะลงเล่นในลีกล่างของ ฟุตบอลอิตาลี เล่นให้กับสโมสรต่าง ๆ ในเซเรีย ซี 1 และเซเรีย ซี 2 เขาเกษียณจากการเป็นนักฟุตบอลในปี ค.ศ. 2004 เมื่ออายุ 31 ปี เล่นให้กับ 12 สโมสรที่แตกต่างกันใน 15 ปี
การจัดการ

เมื่อเกษียณจากวงการฟุตบอล ปาราตีชี ได้รับการว่าจ้างให้เป็นหัวหน้าทีมแมวมองของซามพ์โดเรีย ในปี ค.ศ. 2004 ระหว่างทำงานที่ซามพ์โดเรีย ปาราตีชี ทำงานอย่างใกล้ชิดกับจูเซ็ปเป้ มาร็อตต้าผู้อำนวยการทั่วไปของสโมสร ต่อมาคือซีอีโอของสโมสร โดยสื่อมวลชนเรียกเขาว่า "มือขวาของมาร็อตต้า"
ในเดือนสิงหาคม ปี ค.ศ. 2008 ปาราตีชี ได้รับการติดต่อจาก เออร์บาโน ไคโร เจ้าของและประธานของโตริโน ซึ่งเสนอตำแหน่งผู้อำนวยการด้านกีฬาให้ทางซามพ์โดเรีย  แต่มาร็อตต้า รู้สึกโกรธจัดกับข่าวลือเหล่านี้ และกล่าวหาว่าไคโรว่าอยู่เบื้องหลังการหลอกล่อ ปาราตีชี ซึ่งยังอยู่ภายใต้สัญญากับซามพ์โดเรียจนถึงปี ค.ศ. 2009
ภาษาซาร์ดิเนีย

| ภาษาซาร์ดิเนีย |
| --- | --- |
sardu
ออกเสียง: [ˈsaɾdu]
ประเทศที่มีการพูด: อิตาลี
ภูมิภาค: แคว้นซาร์ดิเนีย
ชาติพันธุ์: ชาวซาร์ดิเนีย
จำนวนผู้พูด: 1,000,000–1,350,000  (2559)
ตระกูลภาษา: อินโด-ยูโรเปียน  อิตาลิกโรมานซ์ภาษาซาร์ดิเนีย
ภาษาถิ่น: โลกูโดโร คัมปีดาโน                  
สถานภาพทางการ
ภาษาทางการ:  แคว้นซาร์ดิเนีย (อิตาลี)
ภาษาชนกลุ่มน้อยที่รับรองใน: อิตาลี
ผู้วางระเบียบ: • อักขรวิธีแบบโลกูโดโร • อักขรวิธีแบบคัมปีดาโน • ประมวล ภาษาซาร์ดิเนียร่วม
รหัสภาษา
ISO 639-1: sc
ISO 639-2: srd
ISO 639-3: srd – รหัสรวม Sardinian รหัสเอกเทศ: sro – ภาษาซาร์ดิเนียถิ่นคัมปีดาโน src – ภาษาซาร์ดิเนียถิ่นโลกูโดโร
Linguasphere: 51-AAA-s

แผนที่ภาษาของแคว้นซาร์ดิเนีย พื้นที่สีเหลืองคือภาษาซาร์ดิเนียถิ่นโลกูโดโร ส่วนพื้นที่สีส้มคือภาษาซาร์ดิเนียถิ่นคัมปีดาโน
บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทอักษรสากล หากระบบของคุณไม่รองรับการแสดงผลที่ถูกต้อง คุณอาจเห็นปรัศนี กล่อง หรือสัญลักษณ์อย่างอื่นแทนที่อักขระยูนิโคด
ภาษาซาร์ดิเนีย (อังกฤษ: Sardinian; ซาร์ดิเนีย: sardu) เป็นภาษากลุ่มโรมานซ์ภาษาหนึ่งที่ชาวซาร์ดิเนียใช้พูดบนเกาะซาร์ดิเนียในทะเลเมดิเตอร์เรเนียนตะวันตก
นักภาษาศาสตร์ภาษากลุ่มโรมานซ์หลายคนเห็นว่าภาษาซาร์ดิเนีย (และภาษาอิตาลี) เป็นภาษาที่มีความใกล้ชิดกับภาษาละตินมากที่สุดในบรรดาภาษาที่สืบเชื้อสายมาจากภาษาละติน อย่างไรก็ตาม ภาษานี้ยังได้รับอิทธิพลจากภาษาพื้นเดิม (substratum) ก่อนภาษาละตินอย่างภาษาซาร์ดิเนียดั้งเดิมและภาษาพิวนิก รวมทั้งจากภาษาเหนือกว่า (superstratum) อย่างภาษากรีกไบแซนไทน์ ภาษากาตาลา ภาษาสเปน และภาษาอิตาลี องค์ประกอบจากภาษาเหล่านี้เป็นผลมาจากประวัติศาสตร์การเมืองของเกาะซาร์ดิเนีย กล่าวคือ เกาะนี้อยู่ภายใต้การครอบครองของจักรวรรดิไบแซนไทน์อยู่ช่วงหนึ่งก่อนสมัยกลาง ต่อมาหลังจากพ้นสมัยแห่งการปกครองตนเองก็ตกอยู่ในเขตอิทธิพลของอาณาจักรจากคาบสมุทรไอบีเรียในสมัยกลางตอนปลาย และตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 18 เป็นต้นมาก็อยู่ภายใต้การปกครองของอิตาลี
ใน พ.ศ. 2540 ภาษาซาร์ดิเนียและภาษาอื่น ๆ ที่มีผู้พูดบนเกาะซาร์ดิเนียได้รับการรับรองจากกฎหมายระดับแคว้นว่าเป็นภาษาทางการของแคว้นซาร์ดิเนีย และใน พ.ศ. 2542 ภาษาซาร์ดิเนียและภาษาชนกลุ่มน้อยทางประวัติศาสตร์ (อิตาลี: minoranze linguistiche storiche) อีกสิบเอ็ดภาษาได้รับการยอมรับในทำนองเดียวกันจากกฎหมายระดับประเทศ (กล่าวคือ กฎหมายเลขที่ 482/1999) ในบรรดาภาษาเหล่านี้ ภาษาซาร์ดิเนียมีความโดดเด่นเนื่องจากมีจำนวนผู้พูดมากที่สุด
อย่างไรก็ตาม จำนวนผู้พูดภาษาซาร์ดิเนียเป็นภาษาแม่ได้ลดลงอย่างต่อเนื่อง ถือเป็นการคุกคามความมีชีวิตชีวาของประชาคมผู้พูดภาษาซาร์ดิเนีย แม้จะมีการประมาณใน พ.ศ. 2550 ว่าประชากรซาร์ดิเนียร้อยละ 68.4 สามารถพูดสื่อสารเป็นภาษาซาร์ดิเนียได้ดี แต่ผู้พูดเหล่านั้นส่วนใหญ่มีอายุพ้นวัยเกษียณแล้ว มีรายงานว่ามีผู้พูดวัยเด็กเพียงร้อยละ 13 ที่รู้ภาษาซาร์ดิเนียถึงระดับดังกล่าว โดยภาษาซาร์ดิเนียได้กลายเป็นภาษามรดก ยูเนสโกได้จัดให้ภาษาซาร์ดิเนียอยู่ในกลุ่มภาษาใกล้สูญอย่างแน่นอน (definitely endangered)
ทิเชียน

| ทิเชียน |
| --- | --- |
ภาพเหมือนตนเอง, ป. 1567; ภาพเหมือนตนเอง, มาดริด
เกิด: Tiziano Vecellio ป. 1488/90 พิเว ดี คาดอเร, สาธารณรัฐเวนิส
เสียชีวิต: 27 สิงหาคม ค.ศ. 1576(1576-08-27) (87–88 ปี) เวนิส, สาธารณรัฐเวนิส
สัญชาติ: เวนิส
อาชีพ: ศิลปินสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในอิตาลี
ลายมือชื่อ

ทิเซียโน เวเชลลี หรือ เวตเชลลิโอ (อิตาลี: Tiziano Vecelli, Tiziano Vecellio; ออกเสียง: [titˈtsjaːno veˈtʃɛlljo]; ป. 1488/90 – 27 สิงหาคม ค.ศ. 1576) หรือที่รู้จักกันดีในภาษาอังกฤษว่า ทิเชียน หรือ ทิชัน (อังกฤษ: Titian; /ˈtɪʃən/ tish-ən) เป็นจิตรกรยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาคนสำคัญของประเทศอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 16 มีความสำคัญทางการเขียนภาพสีน้ำมัน ทิเชียนเป็นจิตรกรผู้นำของศิลปะเรอเนซองส์ของตระกูลการเขียนแบบเวนิส ทิเชียนเกิดที่พิเว ดี คาดอเร (Pieve di Cadore) ใกล้เมืองเบลลูโน ในสาธารณรัฐเวนิส จึงรู้จักกันในนามว่า “ดา คอเดเร” ตามเมืองเกิดด้วย
ทิเชียน เป็นจิตรกรที่มีความสามารถหลายด้าน ผู้เขียนได้ทั้งภาพเหมือนและภาพภูมิทัศน์อันเป็นสองลักษณะที่ทำให้มีชื่อเสียง และการเขียนตำนานเทพ และศิลปะคริสต์ศาสนา ถ้าทิเชียนเสียชีวิตเมื่ออายุได้เพียง 40 ปีก็ยังถือเป็นจิตรกรที่มีอิทธิพลที่สุดคนหนึ่งในสมัยนั้น แต่ทิเชียนก็อยู่ต่อมาอีก 50 ปีในขณะที่เปลี่ยนแปลงวิธีเขียนภาพจากเดิมไปเป็นอย่างมาก นักวิจารณ์บางคนไม่เชื่อว่างานที่สร้างเมื่อสมัยต้นและสมัยปลายของทิเชียนเป็นงานของจิตรกรคนเดียวกัน ลักษณะที่ทำให้ทราบว่าเป็นคนเดียวกันคือความสนใจอย่างลึกซึ้งในการใช้สี งานในสมัยหลังแม้จะไม่ใช้สีสดและเรืองอย่างสมัยแรก แต่ฝีแปรงที่พริ้วที่แฝงให้เห็นความที่จะเป็นสีต่าง ๆ เพียงเล็กน้อยเป็นสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในประวัติศาสตร์ศิลปะตะวันตก