stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ภาษาลุนบาวัง
สัทวิทยา

ภาษาลุนบาวังมีหน่วยเสียงพยัญชนะ 19 หน่วยเสียง, หน่วยเสียงสระ 6 หน่วยเสียง และหน่วยเสียงสระประสม 5 หน่วยเสียง
|  | ริมฝีปาก | ริมฝีปาก | ริมฝีปาก | ฟัน | ฟัน | ฟัน | ปุ่มเหงือก | ปุ่มเหงือก | ปุ่มเหงือก | หลังปุ่มเหงือก | หลังปุ่มเหงือก | หลังปุ่มเหงือก | เพดานแข็ง | เพดานแข็ง | เพดานอ่อน | เพดานอ่อน | เพดานอ่อน | เส้นเสียง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| นาสิก | m /m/ | m /m/ | m /m/ |  |  |  | n /n/ | n /n/ | n /n/ |  |  |  |  |  | ng /ŋ/ | ng /ŋ/ | ng /ŋ/ |  |
| หยุด | p /p/ | b /b/ | bp /b͡p/ | t /t̪/ | t /t̪/ | t /t̪/ | d /d/ | d /d/ | d /d/ |  |  |  |  |  | k /k/ | g /ɡ/ | gk /ɡ͡k/ | /ʔ/ |
| กักเสียดแทรก |  |  |  |  |  |  |  |  |  | c /d͡tʃ/ | c /d͡tʃ/ | c /d͡tʃ/ |  |  |  |  |  |  |
| เสียดแทรก |  |  |  |  |  |  | s /s/ | s /s/ | s /s/ |  |  |  |  |  |  |  |  | h /h/ |
| เปิด |  |  |  |  |  |  | l /l/ | l /l/ | l /l/ | r /r/ | r /r/ | r /r/ | y /j/ | y /j/ | w /w/ | w /w/ | w /w/ |  |
รายงานจากรอเบิร์ต บลัสต์ (2006) ภาษาย่อยลุนดาเยะฮ์มีชุดเสียงหยุด ก้อง ผสม [b͡p, d͡tʃ, ɡ͡k] คล้ายกับในภาษาเกอลาบิต แต่ไม่มีเสียง [tʃ] ธรรมดา
| ระดับลิ้น | หน้า | กลาง | หลัง |
| --- | --- | --- | --- |
| ปิด | i /i/ |  | u /u/ |
| กลาง | e /e, ɛ/ | e /ə/ | o /o, ɔ/ |
| เปิด |  | a /a/ |  |
| อักขรวิธี | สัทอักษรสากล |
| --- | --- |
ai: /ai̯/
au: /au̯/
ia: /i̯a/
ou: /ou̯/
ui, oi: /ɔʏ̯/
ตัวอย่าง > คำอธิษฐานขององค์พระผู้เป็นเจ้า

O Taman kai luk bang surga, dó ngadan-Mu uen ngerayeh. Idi imet-Mu uen ngaching, idi luk pian-Mu mangun bang taná kudeng bang surga. Maré nekai acho sini akan luk petap. Idi maré dó ratnan amung-amung baleh kai mepad kudeng kai pangeh nemaré ddó ratnan amung-amung baleh dulun. Idi aleg nguit nekai amé bang luk nutun, iamdó muit nekai ratnan luk dat. Amen. Ngacheku Iko luk kuan imet idi lalud idi rayeh maching ruked-ruked peh. Amen.
ข้าแต่พระบิดาแห่งข้าพระองค์ทั้งหลาย ผู้ทรงสถิตในสวรรค์ ขอให้พระนามของพระองค์เป็นที่เคารพสักการะ ขอให้แผ่นดินของพระองค์มาตั้งอยู่ ขอให้เป็นไปตามพระทัยของพระองค์ ในสวรรค์เป็นอย่างไรก็ให้เป็นไปอย่างนั้นในแผ่นดินโลก ขอทรงโปรดประทานอาหารประจำวัน แก่ข้าพระองค์ทั้งหลายในกาลวันนี้ และขอทรงโปรด ยกบาปผิดของข้าพระองค์ เหมือนข้าพระองค์ยกโทษผู้ที่ทำผิดต่อข้าพระองค์นั้น และขออย่านำข้าพระองค์เข้าไปในการทดลอง แต่ขอให้พ้นจากซึ่งชั่วร้าย เหตุว่าราชอำนาจ และฤทธิ์เดช และพระสิริเป็นของพระองค์สืบ ๆ ไปเป็นนิตย์ อาเมน (มัทธิว 6:9–13)
บรรณานุกรม

Blust, Robert (2016). "Kelabit-Lun Dayeh Phonology, with Special Reference to the Voiced Aspirates". Oceanic Linguistics (ภาษาอังกฤษ). 55 (1): 246–277. doi:10.1353/ol.2016.0010. S2CID 148388653.
Clayre, Beatrice (1972). "A preliminary comparative study of the Lun Bawang (Murut) and Sa’ban languages of Sarawak". Sarawak Museum Journal 20: 40-41, 45-47.
Clayre, Beatrice (2014). "A preliminary typology of the languages of Middle Borneo." In Advances in research on cultural and linguistic practices in Borneo, edited by Peter Sercombe, Michael Boutin and Adrian Clynes, 123–151. Phillips, Maine USA: Borneo Research Council.
Coluzzi, Paolo (2010). "Endangered Languages in Borneo: A Survey Among the Iban and Murut (lun Bawang) in Temburong, Brunei". Oceanic Linguistics (ภาษาอังกฤษ). 49 (1): 119–143. doi:10.1353/ol.0.0063. S2CID 144349072.
Crain, JB (1982). "A Lun Dayeh Engagement Negotiation in Studies of Ethnic Minority Peoples." Contributions to Southeast Asian Ethnography Singapour (1):142-178.
Deegan, James (1970). "Some Lun Bawang Spirit Chants." The Sarawak Museum Journal 18 (36–37):264–280.
Deegan, James, and Robin Usad (1972). "Upai Kasan: A Lun Bawang Folktale". Sarawak Museum Journal 20:107–144.
Ganang, Ricky, Jay Bouton Crain, and Vicki Pearson-Rounds (2008). Kemaloh Lundayeh-English Dictionary: And, Bibliographic List of Materials Relating to the Lundayeh-Lun Bawang-Kelabit and Related Groups of Sarawak, Sabah, Brunei and East Kalimantan. Vol. 1: Borneo Research Council.
Garman, M. A., Griffiths, P. D., & Wales, R. J. (1970). Murut (Lun Buwang) prepositions and noun particles in children's speech. Sarawak Museum Journal, 18, 353–376.
Lees, Shirley. 1959. "Lun Daye Phonemics". Sarawak Museum Journal 9/13-14: 56–62
Martin, Peter W. (1995). "Whiter the Indigenous Languages of Brunei Darussalam?". Oceanic Linguistics (ภาษาอังกฤษ). 34 (1): 27–43. doi:10.2307/3623110. JSTOR 3623110.
Omar, A. H. (1983). The Malay peoples of Malaysia and their languages. Dewan Bahasa dan Pustaka, Kementerian Pelajaran Malaysia.
Southwell, C. Hudson (1949). ‘The Structure of the Murut Language’. Sarawak Museum Journal 5: 104–115.
ลีโอโปลโด กันตันซิโอ

| ลีโอโปลโด กันตันซิโอ |
| --- | --- |
เกิด: 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2506
| สถิติเหรียญโอลิมปิก> มวยสากลสมัครเล่น.ตัวแทนของ   ฟิลิปปินส์.เอเชียนเกมส์ |
| --- | --- | --- |
|  |  โซล 2529  | ไลท์เวท |
|  |  ปักกิ่ง 2533  | ไลท์เวท |
ลีโอโปลโด กันตันซิโอ (Leopoldo Cantancio) เกิดเมื่อ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2506 เป็นนักมวยสากลสมัครเล่นชาวฟิลิปปินส์  ติดทีมชาติเข้าแข่งขันกีฬาโอลิมปิก พ.ศ. 2527 และ 2531 ในรุ่นไลท์เวท แต่ไม่ได้เหรียญรางวัล และได้เข้าแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ พ.ศ. 2529 ได้เหรียญเงิน โดยแพ้ กวอน ฮยุนคยู จากเกาหลีใต้ในรอบชิงชนะเลิศ ส่วนเอเชียนเกมส์ พ.ศ. 2533 ได้เหรียญทองแดงในรุ่นไลท์เวท
ราชมงคล (แก้ความกำกวม)

ราชมงคล เป็นนามพระราชทาน ที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว พระราชทานแก่วิทยาลัยเทคโนโลยีและอาชีวศึกษา เมื่อปี พ.ศ. 2532 อาจจะหมายความได้หลายบทความ
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล
ราชมงคลเกมส์
วันราชมงคล
ราชพฤกษ์ (แก้ความกำกวม)

ราชพฤกษ์ อาจหมายถึง
ราชพฤกษ์ หรือ คูน พรรณไม้
มหกรรมพืชสวนโลกเฉลิมพระเกียรติฯ ราชพฤกษ์ 2549 ซึ่งจัดขึ้นที่จังหวัดเชียงใหม่ ในปี พ.ศ. 2549 – 2550
ถนนราชพฤกษ์ ถนนที่มีเส้นทางจากเขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร ผ่านจังหวัดนนทบุรี และไปสิ้นสุดที่จังหวัดปทุมธานี
วงเวียนราชพฤกษ์ วงเวียนจุดตัดถนนราชพฤกษ์ กับถนนนครอินทร์ ในเขตอำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี
สโมสรราชพฤกษ์ (สนามกอล์ฟนอร์ธปาร์ค) เขตหลักสี่ กรุงเทพมหานคร
โรงแรมราชพฤกษ์แกรนด์โฮเทล นครราชสีมา
โรงแรมราชพฤกษ์ พิษณุโลก
มหาวิทยาลัยแอสตัน

มหาวิทยาลัยแอสตัน (Aston University) เป็นสถาบันอุดมศึกษาในสหราชอาณาจักร ตั้งที่ตำบลแอสตัน ซึ่งเป็นชุมชนใจกลางเมืองเบอร์มิงแฮม ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2438 ในฐานะวิทยาลัยเทคนิคนครเบอร์มิงแฮม ต่อมาได้เป็นวิทยาลัยเทคโนโลยีชั้นสูงเมื่อ พ.ศ. 2499 และสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่สองทรงตราพระราชบัญญัติให้เป็นมหาวิทยาลัยเมื่อวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2509
มหาวิทยาลัยแอสตันเปิดสอนในสาขาวิชาวิทยาศาสตร์ วิศวกรรมศาสตร์ สังคม-ภาษาศาสตร์ และมีชื่อเสียงในด้านสาขาวิชาบริหารธุรกิจ
ประวัติ

มหาวิทยาลัยแอสตัน ก่อกำเนิดขึ้นจากวิทยาลัยเทคนิคนครเบอร์มิงแฮม (Birmingham Metropolitan Technical College) ซึ่งแยกตัวออกจากสถาบันศึกษาเบอร์มิงแฮมและมิดแลนด์ (ก่อตั้ง พ.ศ.  2418) เมื่อปี พ.ศ. 2438 ทำการสอนในสาขาวิชาเคมี ฟิสิกส์ โลหวิทยา และวิศวกรรมไฟฟ้า อนึ่งชื่อ มิดแลนด์ มาจากชื่อของจังหวัดเวสต์มิดแลนด์ซึ่งเมืองเบอร์มิงแฮมมีฐานะเป็นอำเภอสังกัดอยู่ กิจการของวิทยาลัยดำเนินเรื่อยมาจนถึง พ.ศ.  2494 ก็ได้เปลี่ยนชื่อเป็นวิทยาลัยเทคโนโลยีเบอร์มิงแฮม ต่อมา วิทยาลัยจึงได้ยกสถานะเป็นวิทยาลัยเทคโนโลยีชั้นสูงแอสตัน ตามชื่อของตำบลที่ตั้งและสบคลองในพื้นที่ของวิทยาลัย มีการสร้างอาคารในช่วงระหว่าง พ.ศ. 2492 - 2498 เพื่อรองรับการขยายตัวของวิทยาลัย ครั้นแล้ว สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่สองจึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ เสด็จพระราชดำเนินมาประกอบพิธีเปิดสถาบัน เมื่อปี พ.ศ. 2499
ต่อมาในปี พ.ศ. 2509 ได้มีพระราชบัญญัติให้แปรสภาพบรรดาวิทยาลัยเทคโนโลยีชั้นสูงทั้งหมดให้เป็นมหาวิทยาลัย ในจำนวนนี้ได้รวมถึงมหาวิทยาลัยแอสตันด้วย โดยในพระราชบัญญัติได้เขียนชื่อมหาวิทยาลัยไว้ว่า มหาวิทยาลัยแอสตัน ณ เบอร์มิงแฮม (University of Aston at Birmingham) คติพจน์ของมหาวิทยาลัยคือ จงก้าวไปข้างหน้า ซึ่งเป็นคติพจน์เดียวกับคติพจน์ของเทศบาลนครเบอร์มิงแฮม
เมื่อ พ.ศ. 2526 มหาวิทยาลัยจัดตั้งอุทยานวิทยาศาสตร์เพื่อเป็นศูนย์บ่มเพาะวิสาหกิจ รับให้คำปรึกษาแก่ธุรกิจที่ต้องการแก้ปัญหาในอุตสาหกรรมของตน
ที่ตั้ง

มหาวิทยาลัยมีที่ตั้งกลางใจเมือง เรียกว่า "วิทยาเขตกอสตากรีน" (Gosta Green Campus) ซึ่งอยู่ใกล้กับสถานีรถไฟเบอร์มิงแฮมนิวสตรีต และสถานีรถไฟเบอร์มิงแฮมมัวร์สตรีต พื้นที่ของมหาวิทยาลัยมีคลองดิกเบท (Digbeth Canal) และคลองเบอร์มิงแฮมแอนด์เฟซเลย์ (Birmingham and Fazeley Canal) ไหลผ่านและบรรจบกันเป็นสามแยก บริเวณสบคลองนั้นเรียกว่า สามแยกแอสตัน (Aston Junction) ภายในมหาวิทยาลัยประกอบด้วยสิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับนักศึกษาหลายอย่าง รวมถึงห้องสมุด-ศูนย์คอมพิวเตอร์รวมกันอยู่ภายในบริเวณเดียวกันอีกด้วย
ส่วนงาน

มหาวิทยาลัยแอสตันแบ่งส่วนงานทางวิชาการออกเป็นสำนักวิชาและวิทยาลัย 4 แห่ง แต่ละแห่งดูแลสาขาวิชาแตกต่างกันดังนี้
| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
|  สำนักวิชาวิศวกรรมศาสตร์และวิทยาศาสตร์ประยุกต์ สาขาวิชาวิศวกรรมเคมีและเคมีประยุกต์  สาขาวิชาวิทยาการคอมพิวเตอร์  สาขาวิชาวิศวกรรมอิเล็กทรอนิกส์  สาขาวิชาระบบและการจัดการวิศวกรรม  สาขาวิชาคณิตศาสตร์  สาขาวิชาวิศวกรรมเครื่องกลและการออกแบบ  |  สำนักวิชาวิทยาศาสตร์ชีวภาพและสุขภาพ สาขาวิชาโสตสัมผัสวิทยา (audiology)  สาขาวิชาชีววิทยา  สาขาวิชาชีวเวชศาสตร์  สาขาวิชาทัศนมาตรศาสตร์  สาขาวิชาเภสัชศาสตร์  สาขาวิชาจิตวิทยา  |  สำนักวิชาภาษาและสังคมศาสตร์ สาขาวิชาภาษาสมัยใหม่และการแปล  สาขาวิชาความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ รัฐศาสตร์ และยุโรปศึกษา  สาขาวิชาภาษาอังกฤษ  สาขาวิชาสังคมวิทยาและนโยบายสาธารณะ  |  วิทยาลัยบริหารธุรกิจแอสตัน สาขาวิชานิติศาสตร์  สาขาวิชาเศรษฐศาสตร์และยุทธศาสตร์  สาขาวิชาการเงินและการบัญชี  สาขาวิชาการตลาด  สาขาวิชาการจัดการสารสนเทศ  สาขาวิชาจิตวิทยาองค์กร  |
วิชาการ

มหาวิทยาลัยแอสตันเปิดสอนในหลายสาขาวิชา โดยมีความเชี่ยวชาญเฉพาะในด้านบริหารธุรกิจเป็นอย่างยิ่ง หลักสูตรด้านบริหารธุรกิจของมหาวิทยาลัยได้รับการรับรองจาก European Quality Improvement System สมาคมบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต (Association of MBAs) และมูลนิธีพัฒนาการจัดการยุโรป (European Foundation for Management Development) นอกจากนี้มหาวิทยาลัยยังทำอันดับได้ดีมากจากการจัดอันดับมหาวิทยาลัยในด้านบริหารธุรกิจทั่วสหราชอาณาจักร
ในสาขาวิชาอื่น มหาวิทยาลัยได้อันดับที่ 47 ของโลก จากการจัดอันดับมหาวิทยาลัยอายุน้อยกว่าห้าสิบปี พร้อมทั้งได้อันดับที่ 12 จากมหาวิทยาลัยในสหราชอาณาจักรเมื่อครั้งมีการประเมินศักยภาพการวิจัย
หอพักนักศึกษา

นอกเหนือจากการทำกิจกรรมกับสโมสรนักศึกษาแล้ว นักศึกษาที่มีความจำเป็นเช่นเป็นนักศึกษาต่างชาติหรือมาจากต่างเมืองไกล ๆ อาจพักในหอพักของมหาวิทยาลัยซึ่งในอดีตมีแบบใช้ห้องน้ำรวม แต่ปัจจุบันเปลี่ยนเป็นห้องแบบมีห้องน้ำในตัวทั้งหมด หอพักของมหาวิทยาลัยตั้งอยู่ไม่ไกลจากกลางใจเมืองและอาคารเรียน
ย้อนไปในปี พ.ศ. 2520 มหาวิทยาลัยสร้างหอพักสามแห่งคือ หอดาลตัน ลอเรนซ์ และสแตฟฟอร์ด ซึ่งทั้งหมดเป็นหอพักแบบใช้ห้องน้ำ-ห้องครัวรวมกัน สำหรับหอสแตฟฟอร์ดนั้น แต่ละชั้นได้แบ่งออกเป็นสองตอน แต่ละตอนมีห้องพัก 9 ห้อง ใช้ห้องน้ำและห้องครัวรวมกัน ต่อมาในปี พ.ศ. 2539 มหาวิทยาลัยได้สร้างหอพักเลคไซด์เพิ่มเติม และได้ทุบทำลายหอพักเก่าทั้งสามทิ้งเพื่อสร้างอาคารสูงสำหรับเป็นหอพักนักศึกษา-อาจารย์ ตั้งชื่อว่าหอแฮเรียตมาร์ติโน (Harriet Martineau) และหอแมรีสเติร์จ (Mary Sturge)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์มหาวิทยาลัยแอสตัน
สโมสรนักศึกษามหาวิทยาลัยแอสตัน
ประดิษฐกรรมจากมหาวิทยาลัยแอสตัน เก็บถาวร 2010-04-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สำนักงานมหาวิทยาลัยแอสตัน
หอพักเลคไซด์
หอพักเก่าของมหาวิทยาลัยที่ถูกทุบทำลายแล้ว
รายชื่อตัวละครในวัยซนคนการ์ตูน

บทความหลัก: วัยซนคนการ์ตูน
ต่อไปนี้จะเป็นรายนามของตัวละครจากหนังสือการ์ตูนและภาพยนตร์การ์ตูนโทรทัศน์เรื่อง วัยซนคนการ์ตูน แต่งเรื่องโดย ซึงุมิ โอบะ วาดภาพโดย ทาเคชิ โอบาตะ
บรรณนาธิการจัมป์ > บ.ก.ใหญ่ ซาซาคิ ฮิซาชิ

มาชิโระ โมริทากะ
ทาคากิ อาคิโตะ
ภาษาเซียง

| ภาษาเซียง |
| --- | --- |
湘语
ประเทศที่มีการพูด: จีน
ภูมิภาค: ตอนกลางและตะวันตกเฉียงใต้ของมณฑลหูหนาน เสฉวน และตอนเหนือของเขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วง
จำนวนผู้พูด: 30.85 ล้านคน  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: จีน-ทิเบต  ภาษาจีนภาษาเซียง
รหัสภาษา
ISO 639-3: hsn
ภาษาเซียง (湘語/湘语) คือหนึ่งในภาษาของตระกูลภาษาจีน มีผู้พูด 36  ล้านคนในมณฑลหูหนาน เสฉวน กว่างซีจ้วง และกวางตุ้ง แบ่งได้เป็น 2 กลุ่มคือภาษาเซียงโบราณ และภาษาเซียงสมัยใหม่ที่มีอิทธิพลในภาษาจีนกลางมาก
การจัดจำแนก

เป็นภาษาหนึ่งในกลุ่มภาษาจีน เป็นกลุ่มของภาษาที่มีขนาดใหญ่และใกล้เคียงกับภาษาอู๋ในด้านของเสียง ใกล้เคียงภาษาจีนกลางในด้านรากศัพท์และไวยากรณ์ ที่รับอิทธิพลจากภาษาจีนกลางมาก โดยเฉพาะภาษาเซียงสมัยใหม่
การแพร่กระจายทางภูมิศาสตร์

มีผู้พูดมากกว่า 36 ล้านคนในจีน โดยเฉพาะทางตอนกลางและตะวันตกเฉียงใต้ของมณฑลหูหนานและในมณฑลเสฉวน เขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วงตอนเหนือ และบางส่วนของมณฑลกวางตุ้ง ส่วนใหญ่ถูกโอบล้อมโดยผู้พูดภาษาจีนกลาง และติดต่อกับผู้พูดภาษาม้งทางตะวันตกเฉียงเหนือ
สำเนียง

แบ่งเป็น 2 กลุ่มคือภาษาเซียงโบราณและภาษาเซียงสมัยใหม่ ภาษาเซียงโบราณเป็นภาษาที่คงลักษณะของภาษาจีนยุคกลางมีผู้พูดทางใต้ ส่วนภาษาเซียงสมัยใหม่ที่รับอิทธิพลจากภาษาจีนกลางมีผู้พูดทางเหนือ
แหล่งข้อมูลอื่น

ของวิกิพีเดีย ที่วิกิมีเดีย อินคิวเบเตอร์
| ด ค กภาษาจีนถิ่นต่าง ๆ อักษรจีน และ ภาษาอื่น ๆ ที่พูดในประเทศจีน |
| --- | --- |
ภาษาจีนทางการ:  จีนกลาง จีนแผ่นดินใหญ่  ไต้หวัน  กวางตุ้งมาตรฐาน ฮ่องกง  มาเก๊า  กวางเจา (โดยพฤตินัย) 
ภาษาหลัก:  จีนกลาง  กั้น  กวางตุ้ง  แคะ  เซียง  หมิ่น  อู๋  จิ้น  ฮุย  ผิง 
ภาษาย่อยในภาษาหมิ่น:  หมิ่นกลาง  หมิ่นตะวันออก  หมิ่นเหนือ  หมิ่นใต้  ผูเซียน 
ภาษาย่อยในภาษาหมิ่นใต้:  ไห่หนาน  แต้จิ๋ว  ฮกเกี้ยน 
อักษรจีน:  อักษรจีนตัวเต็ม  อักษรจีนตัวย่อ  พินอิน  จู้อิน 
ภาษาอื่น ๆ ที่พูดในจีน:  จ้วง  ทิเบต  มองโกล  อุยกูร์  คาซัค  คีร์กิซ  ม้ง  เมี่ยน  แมนจู  ไทลื้อ 
รับอิทธิพลจากภาษาจีน:  เกาหลี  ญี่ปุ่น  เวียดนาม 
การกระจายตัวของผู้พูดภาษาจีนสำเนียงต่าง ๆ
ลีโอนูรีน

| --- | --- |

ชื่อ
IUPAC name 4-Hydroxy-3,5-dimethoxybenzoic acid 4-guanidinobutyl ester
เลขทะเบียน
เลขทะเบียน CAS: 24697-74-3 N
3D model (JSmol): รูปภาพแบบโต้ตอบ
เคมสไปเดอร์: 141828 Y
ECHA InfoCard: 100.208.686 
KEGG: C16985 Y
ผับเคม CID: 161464
CompTox Dashboard (EPA): DTXSID70179434 
 InChI InChI=1S/C14H21N3O5/c1-20-10-7-9(8-11(21-2)12(10)18)13(19)22-6-4-3-5-17-14(15)16/h7-8,18H,3-6H2,1-2H3,(H4,15,16,17) YKey: WNGSUWLDMZFYNZ-UHFFFAOYSA-N Y InChI=1/C14H21N3O5/c1-20-10-7-9(8-11(21-2)12(10)18)13(19)22-6-4-3-5-17-14(15)16/h7-8,18H,3-6H2,1-2H3,(H4,15,16,17)Key: WNGSUWLDMZFYNZ-UHFFFAOYAI 
 SMILES O=C(OCCCC/N=C(\N)N)c1cc(OC)c(O)c(OC)c1 
คุณสมบัติ
สูตรเคมี: C14H21N3O5
มวลโมเลกุล: 311.338 g·mol−1  
หากมิได้ระบุเป็นอื่น ข้อมูลข้างต้นนี้คือข้อมูลสาร ณ ภาวะมาตรฐานที่ 25 °C, 100 kPa  อ้างอิงกล่องข้อมูล
Chemical compound
ลีโอนูรีน  (Leonurine) เป็นสารเคมีที่แยกได้จากพืชในแอฟริกาใต้ ได้แก่  Leonotis leonurus  สารนี้ในรูปของอัลคาลอยด์แบบpsychoactive พบในฉัตรพระอินทร์ Leonotis artemisia, Leonurus cardiaca และพืชอีกหลายชนิดในวงศ์ Lamiaceae ลีโอนูรีนสกัดได้ง่ายด้วยน้ำและจากน้ำมันหอมระเหยของกัญชาเทศ
การสังเคราะห์ลีโอนูรีน
ดูเพิ่ม

Cheng KF, Yip CS, Yeung HW, Kong YC (May 1979). "Leonurine, an improved synthesis". Experientia. 35 (5): 571–2. doi:10.1007/BF01960323. PMID 446644.{{cite journal}}:  CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
ยุทธการที่เมกิดโด (609 ปีก่อนคริสต์ศักราช)

การสวรรคตของโยสิยาห์
มีการบันทึกว่ายุทธการที่เมกิดโดเกิดขึ้นใน 609 ปีก่อนคริสต์ศักราช เมื่อฟาโรห์เนโชที่ 2 แห่งอียิปต์นำกองทัพไปที่คาร์เรมิช (ซีเรียเหนือ) เพื่อเข้าร่วมกับจักรวรรดิอัสซีเรียใหม่ พันธมิตรที่ใกล้เสื่อมสลาย ต่อจักรวรรดิบาบิโลเนียใหม่ที่กำลังรุ่งเรื่อง โดยจำเป็นต้องผ่านดินแดนที่ควบคุมโดยอาณาจักรยูดาห์ พระเจ้าโยสิยาห์แห่งยูดาห์ไม่ให้กองทัพอียิปต์เดินผ่าน กองทัพยูดาห์เผชิญหน้ากับกองทัพอียิปต์ที่เมกิดโด ทำให้โยสิยาห์ถูกปลงพระชนม์และอาณาจักรของพระองค์กลายเป็นรัฐบริวารของอียิปต์ สงครามนี้ได้รับการบันทึกในคัมภีร์ฮีบรู 1 เอสดราสของกรีก และงานเขียนของโยเซพุส
เมื่อเนโชที่ 2 ควบคุมอาณาจักรยูดาห์ กองทัพอัสซีเรียพ่ายแพ้ต่อบาบิโลเนียและมีดส์ในการล่มสลายของฮัรราน ซึ่งทำให้อัสซีเรียสูญเสียสถานะรัฐเอกราช
รายงานพระคัมภีร์

เรื่องราวพื้นฐานปรากฏในหนังสือพงศ์กษัตริย์ ฉบับที่ 2 23:29–30 (เขียนขึ้นประมาณ 550 ปีก่อน ค.ศ.) ข้อความภาษาฮีบรูถูกทำให้เข้าใจผิดและแปลว่าเนโช 'ต่อสู้กับ' อัสซีเรีย Cline 2000:92-93 แสดงหมายเหตุว่าคำแปลสมัยใหม่พยายามพัฒนาข้อความนี้ด้วยการใช้รายงานสิ่งที่รู้จากข้อมูลประวัติศาสตร์อื่น ๆ เช่น อียิปต์และอัสซีเรียเป็นพันธมิตร ข้อความต้นฉบับไม่ได้กล่าวถึง 'ยุทธการ' กระนั้นในฉบับสมัยใหม่ก็เพิ่มคำว่า 'ยุทธการ' ในข้อความนั้น
ในขณะที่โยสิยาห์ยังทรงครองราชย์อยู่ ฟาโรห์เนโคแห่งอียิปต์เสด็จมายังแม่น้ำยูเฟรติสเพื่อช่วยกษัตริย์อัสซีเรีย โยสิยาห์ยกทัพออกไปรบกับเนโค และถูกประหารที่เมกิดโด ทหารของโยสิยาห์จึงนำพระศพขึ้นรถม้าศึกจากเมกิดโดมายังกรุงเยรูซาเล็ม และฝังไว้ในสุสานของพระองค์เอง ประชาชนได้เลือกเยโฮอาหาสโอรสของโยสิยาห์และเจิมตั้งขึ้นเป็นกษัตริย์แทนราชบิดา
ภายหลังมีรายงานที่ยาวกว่าในหนังสือพงศาวดาร ฉบับที่ 2 35:20–25 (เขียนประมาณ 350–300 ปีก่อน ค.ศ.)
หลังจากที่โยสิยาห์ทรงจัดระเบียบพระวิหารเรียบร้อยแล้ว กษัตริย์เนโคแห่งอียิปต์ยกทัพมาที่คารเคมิชริมแม่น้ำยูเฟรติส และโยสิยาห์กรีธาทัพออกไปรบกับพระองค์  แต่เนโคส่งผู้นำสาส์นมายังโยสิยาห์ความว่า “กษัตริย์ยูดาห์ ท่านและข้าพเจ้ามีเรื่องราวบาดหมางอะไรกันหรือ? ข้าพเจ้าไม่ได้ยกทัพมาโจมตีท่านในครั้งนี้ แต่ข้าพเจ้ามารบกับศัตรูที่ขับเคี่ยวกันอยู่ พระเจ้าได้ตรัสสั่งให้ข้าพเจ้ารีบเร่ง ดังนั้นจงอย่าขัดขวางพระเจ้าผู้สถิตกับข้าพเจ้า มิฉะนั้นพระองค์จะทรงทำลายท่าน” แต่โยสิยาห์ไม่ยอมถอยทัพ กลับปลอมตัวเข้าสู่สงครามในที่ราบเมกิดโด โยสิยาห์ไม่ยอมฟังพระบัญชาของพระเจ้าที่ตรัสผ่านเนโค พลธนูยิงถูกกษัตริย์โยสิยาห์ พระองค์ทรงร้องบอกทหารว่า “พาเราออกไปที เราบาดเจ็บมาก”  พวกเขาจึงประคองพระองค์ลงจากรถม้าศึกของพระองค์ แล้วขึ้นรถม้าศึกอีกคันกลับสู่เยรูซาเล็ม โยสิยาห์ก็สิ้นพระชนม์ พระศพถูกฝังไว้ในสุสานบรรพบุรุษของพระองค์ ทั่วทั้งยูดาห์และกรุงเยรูซาเล็มพากันไว้อาลัย เยเรมีย์แต่งบทเพลงคร่ำครวญไว้อาลัยแด่โยสิยาห์ และคณะนักร้องชายหญิงทุกคนยังคงขับร้องเพลงไว้อาลัยโยสิยาห์ตราบจนทุกวันนี้ซึ่งกลายเป็นประเพณีในอิสราเอล และมีบันทึกไว้ในประมวลบทเพลงคร่ำครวญ
บรรณานุกรม

Cline, Eric H. (2000), The Battles of Armageddon: Megiddo and the Jezreel Valley from the Bronze Age to the Nuclear Age, University of Michigan Press, p. 89ff ISBN 0-472-09739-3
วัดกระโจม

| วัดกระโจม |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: ตำบลหัวรอ อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ประเภท: วัดร้าง
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดกระโจม เป็นวัดโบราณวัดหนึ่งประเภทวัดร้างที่ตั้งอยู่ริมแม่น้ำป่าสักหรือคูขื่อหน้าในตำบลหัวรอ อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
วัดกระโจมถูกกล่าวถึงในพระราชพงศาวดารว่าเป็นวัดที่กรมหมื่นเทพพิพิธ เสด็จมาผนวช และเหล่าขุนนางได้มาหารือกับเจ้าพระกรมหมื่นเทพพิพิธ เพื่อเตรียมก่อการลับโค่นราชบัลลังก์สมเด็จพระเจ้าเอกทัศน์
แล้วไปเข้าเฝ้ากราบทูลพระภิกษุพระเจ้าอุทุมพรให้ทรงทราบ แต่การก่อการก็ไม่สำเร็จเนื่องจากพระเจ้าอุทุมพรได้นำเรื่องดังกล่าวไปทูลให้พระเจ้าเอกทัศน์ได้ทราบ พระเจ้าเอกทัศน์จึงมีรับสั่งให้จับกุมเหล่าขุนนางผู้ก่อการ ขณะที่กรมหมื่นเทพพิพิธได้มีพระบรมราชโองการให้เนรเทศไปเกาะลังกา
วัดกระโจมทอง

วัดกระโจมทอง อาจหมายถึง
วัดกระโจมทอง เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร
วัดกระโจมทอง อำเภอเมืองกำแพงเพชร จังหวัดกำแพงเพชร
วัดกระโจมทอง อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี
วัดกระโจมทอง อำเภอมหาราช จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
วัดกระโจมทอง อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร
วัดกร่าง

| วัดกร่าง |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดกร่าง, วัดดงดารา
ที่ตั้ง: เลขที่ 1 หมู่ที่ 1  ตำบลบางกระบือ อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี 12160
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
พระพุทธรูปสำคัญ: หลวงพ่อนรสิงห์
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดกร่าง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 1 บ้านท้ายดง ตำบลบางกระบือ อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี
วัดกร่างสร้างขึ้นประมาณปี พ.ศ. 2300 เดิมมีชื่อว่า วัดดงดารา ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2320 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 12 เมตร ยาว 24 เมตร ได้ดำเนินการผูกพัทธสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2423 ชาวบ้านได้ช่วยกันสละเนื้อที่จตุปัจจัยขึ้นมาได้จำนวนหนึ่ง จึงได้ขออนุญาตไปทางกรมศาสนาจัดตั้งเป็นวัดขึ้น ไม่ทราบผู้เป็นหัวหน้าสร้างวัด
วัดมีพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ คือ หลวงพ่อนรสิงห์ เป็นพระพุทธรูปศิลาศิลปะอยุธยาเก่าสมัยเชียงแสน รูปหล่อหลวงปู่หรำ เกสโร รูปหล่อหลวงพ่อหวล ปภสฺสโร หอสวดมนต์แบบรามัญ กุฏิเรือนไทย วัดยังมีวัตถุมงคลที่มีชื่อเสียง สร้างโดยหลวงพ่อหร่ำ
วัดมีการจัดการทำบุญประจำปี ได้แก่ ตักบาตรเทโวซึ่งตรงกับวันขึ้น 1 ค่ำ เดือน 11 ตักบาตรพระร้อยซึ่งตรงกับวันขึ้น 8 ค่ำ เดือน 12 และงานประจำปีซึ่งตรงกับวันขึ้น 14–15 ค่ำ เดือน 5
วัชระ แวววุฒินันท์

วัชระ แวววุฒินันท์
วัชระ แวววุฒินันท์ นักเขียน มีผลงาน คือ เรื่องสั้นชุดว้าวุ่น ในนามปากกาชื่อ ปินดา โพสยะ
ประวัติ

เกิดวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2503 หรือ อั๋น เข้าศึกษาในคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย แผนกสถาปัตย์เมื่อ พ.ศ. 2521 หลังจากนั้นได้ทำงานที่บริษัท เจ เอส แอล จำกัด ในตำแหน่งครีเอทีฟ ดูแลการผลิตรายการโทรทัศน์ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2524 และเป็นโปรดิวเซอร์ในปีต่อมา มีผลงานที่เป็นที่ติดตาตรึงใจผู้คนทั้งในและต่างประเทศมาแล้วจากพิธีเปิด-ปิด การแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 13 ที่กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2541 และงานควบคุมการผลิตงานแปรอักษร กีฬาซีเกมส์ ครั้งที่ 20 ที่ประเทศบรูไน และเคยดำรงตำแหน่งประธานเจ้าหน้าที่ฝ่ายปฏิบัติการ บริษัท เจ เอส แอล โกลบอล มีเดีย จำกัด
วัดกระโจมทอง (จังหวัดนนทบุรี)

สำหรับวัดกระโจมทองแห่งอื่น ดูที่ วัดกระโจมทอง
| วัดกระโจมทอง |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดกระโจมทอง, วัดกระโจม
ที่ตั้ง: เลขที่ 15/2 หมู่ที่ 2 ซอยบางกรวย-ไทรน้อย 17 ก ถนนบางกรวย-ไทรน้อย ตำบลวัดชลอ อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี 11130
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
พระพุทธรูปสำคัญ: หลวงพ่ออู่ทอง
เจ้าอาวาส: หลวงพ่อสุทัศน์ โกสโล
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดกระโจมทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 2 บ้านวัดกระโจม ตำบลวัดชลอ อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี
วัดกระโจมทองเป็นวัดเก่าแก่ สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นประมาณ พ.ศ. 1910 ในสมัยสมเด็จพระรามาธิบดีที่ 1 แห่งกรุงศรีอยุธยา และเป็นวัดร่วมสมัยกับวัดปรางค์หลวงในอำเภอบางใหญ่ ว่ากันว่าเดิมบริเวณนี้เคยเป็นที่ตั้งกระโจมที่ประทับของพระเจ้าอู่ทอง ปัจจุบันยังคงหลงเหลือพระวิหารของหลวงพ่ออู่ทองลักษณะคล้ายพระอุโบสถ ฝาผนังหนาประมาณ 80 เซนติเมตร ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปสมัยอู่ทองยุคต้นจำนวน 3 องค์ โดยมีพระพุทธรูปองค์กลางที่มีขนาดใหญ่เรียกว่า หลวงพ่ออู่ทอง ปัจจุบันสภาพวิหารชำรุดมาก คงเหลือเพียงผนังด้านข้างและด้านหลัง เศียรพระพุทธรูปทั้ง 3 องค์ก็ถูกขโมยตัดไปทั้งหมด
วัดได้รับการบูรณะและพัฒนามาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2512 โดยหลวงพ่อสุทัศน์ โกสโล เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2525 ทางวัดได้มีการจัดพิธีบวชเนกขัมมะทั้งผู้หญิงและผู้ชายเป็นประจำทุกปี อีกทั้งยังเป็นสถานที่จัดประชุมสัมมนาพระวิปัสสนาจารย์ทั่วประเทศ ซึ่งจะมีการแสดงพระธรรมเทศนา ถวายผ้าป่าสามัคคี ทำวัตร สวดมนต์ เจริญจิตตภาวนา เป็นต้น
รันนามารี

รันนามารี (อักษรโรมัน: Rannamaari) เป็นปีศาจแห่งท้องทะเลความเชื่อปรัมปราของชาวมัลดีฟส์ ซึ่งมีความเกี่ยวเนื่องกับการเปลี่ยนศาสนาจากพุทธเป็นอิสลาม
ประวัติ > ฉบับพื้นเมือง

รันนามารีเป็นปีศาจแห่งท้องทะเลลึก ชาวบ้านจำต้องสังเวยหญิงพรหมจารีแก่ปีศาจตนนี้ทุกเดือน โดยทุก ๆ วันสุดท้ายของเดือน กษัตริย์จะทรงเลือกสตรีที่สุขภาพอ่อนแอที่สุดในเกาะไปนอนค้างคืนที่วัดเพื่อรอการสังเวย โดยรันนามารีจะไปถึงในยามวิกาล ครั้นรุ่งสางหญิงผู้นั้นจะถึงแก่ความตาย และชาวเกาะจะช่วยกันปลงศพหญิงดังกล่าวด้วยการฝัง
ประวัติ > ฉบับอิบน์ บาตูตา

อิบน์ บาตูตา (อักษรโรมัน: Ibn Batuta) นักเดินทางชาวโมร็อกโก ผู้เคยเดินทางไปทวีปเอเชีย บันทึกเกี่ยวกับรันนามารีไว้ ความว่า
"รันนามารี เป็นปีศาจที่ชาวมัลดีฟส์สมัยก่อนพรั่นพรึง ทุก ๆ เดือนจะมีการบูชายัญหญิงพรหมจารี มิเช่นนั้นชาวบ้านอาจถูกปีศาจตนนี้ออกอาละวาดด้วยความแค้น หญิงสาวชาวเกาะจะถูกกษัตริย์หรือองคมนตรีเลือกสำหรับไปบูชาปีศาจ เบื้องต้นเธอจะถูกขังเดี่ยวในวัดซึ่งตั้งอยู่ชายฝั่งทะเลด้านบูรพาทิศของมาเลช่วงคืนแรกของเดือน ครั้นรุ่งสางครอบครัวจะไปที่วัดเพื่อรับศพของหญิงสาว ชาวมัลดีฟส์เกรงกลัวปีศาจตนนี้มาก จนกระทั่งมีผู้เดินทางมุสลิมคนหนึ่งเดินเข้าไปหาแม่หญิงที่จะถูกสังเวยแก่ปีศาจในวัดแล้วอ่านโองการจากพระคัมภีร์อัลกุรอาน เมื่อเขาอ่านโองการจบ ปีศาจก็หายไป และไม่ปรากฏเรื่องราวทำนองนี้ขึ้นอีก ประชาชนบนเกาะต่างดีใจที่ปีศาจตนนี้หายไป และเชื่อว่าอัลลอฮ์ใหญ่ยิ่งเหนือสิ่งอื่นใด ทั้งหมดจึงเข้ารับอิสลาม"
ราชวงศ์โซกู

| --- | --- |


พระราชอิสริยยศ: พระมหากษัตริย์แห่งแอลเบเนีย
ปกครอง: แอลเบเนีย
เชื้อชาติ: ชาวแอลเบเนีย เติร์ก
ประมุขพระองค์แรก: โซกู ปาชา
ผู้นำสกุลองค์ปัจจุบัน: เจ้าชายเลกาที่ 2 มกุฎราชกุมารแห่งแอลเบเนีย
ประมุขพระองค์สุดท้าย: พระเจ้าซ็อกที่ 1 แห่งแอลเบเนีย
สถาปนา: ค.ศ. 1928   (ปกครองแอลเบเนีย)
สิ้นสุด: ค.ศ. 1939
ด ค ก
ราชวงศ์โซกู เป็นพระราชวงศ์หนึ่งในทวีปยุโรป ที่ก่อตั้งโดยโซกู ปาชา ข้าราชการระดับสูงของออตโตมันที่อพยพเข้ามาปกครองเขตแคว้นมัท เขตดินแดนประเทศแอลเบเนียในปัจจุบันในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 15 โดยทำหน้าที่ปกครองแคว้นมัทในฐานะเมืองขึ้นของจักรวรรดิออตโตมัน การสืบทอดตำแหน่งผู้ปกครองแคว้นมัท จึงตกอยู่ภายใต้การปกครองของตระกูลโซกูตลอดมา และมีพระราชวังประจำตระกูลคือ พระราชวังบูร์กาเยท (Castle Burgajet)
บุคคลจากราชวงศ์โซกูที่มีชื่อเสียงมากที่สุด คือ พระเจ้าซ็อกที่ 1 แห่งแอลเบเนีย ที่เป็นพระมหากษัตริย์จากราชวงศ์โซกูพระองค์แรกที่ขึ้นมาปกครองราชอาณาจักรแอลเบเนีย ก่อนที่สมเด็จพระเจ้าวิคเตอร์ เอ็มมานูเอลที่ 3 แห่งอิตาลีที่จะเข้ามาบุกรุกประเทศแอลเบเนียในปี ค.ศ. 1939 และขึ้นมาปกครองแอลเบเนียแทน
แม้ว่าปัจจุบันในประเทศแอลเบเนียเองได้ยกเลิกระบอบกษัตริย์ลงแล้ว และปกครองในระบอบสาธารณรัฐแล้ว แต่ก็ยังมีการสืบทอดอำนาจภายในราชวงศ์โซกูต่อไป โดยอ้างสิทธิในราชบัลลังก์ของประเทศแอลเบเนียจนถึงปัจจุบัน โดยผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์องค์ปัจจุบันคือ เจ้าชายเลก้า มกุฎราชกุมารแห่งแอลเบเนีย โดยพระองค์ก็เรียกตัวเองว่าพระองค์เป็นกษัตริย์และอ้างว่าพร้อมที่จะปกครองประเทศแอลเบเนียอยู่เสมอ