stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อาร์ฮันเกลสค์
แหล่งข้อมูลอื่น

(ในภาษารัสเซีย) Official website of Arkhangelsk
(ในภาษารัสเซีย) Directory of organizations in Arkhangelsk
(ในภาษารัสเซีย) Arkhangelsk Oblast Museum of Fine Arts
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ลัตเวีย  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
อื่น ๆ:  NARA 
| ด ค กเขตการปกครองของแคว้นอาร์ฮันเกลสค์ |
| --- | --- |
ศูนย์กลางการบริหาร: อาร์ฮันเกลสค์ • พื้นที่ชนบท
เขตบริหาร:  คาร์โกโปลสกี้  โคโมกอร์สกี้  โคโนชสกี้  โคตลาสสกี  ครัสโนบอร์สกี  เลนส์สกี  เลชูคอนสกี  เมเซนสกี้  โนวายาเซมลยา  เนียดอมสกี  วันจสกี้  ไพน์ซสกี้  เพลเซตสกี  พรีมอร์สกี  เชนกูร์สกี  โซโลเวตสกี้  อุสยานสกี้  เวลสกี  แวร์คเนโตเยมสกี  วิเลก็อดสกี้  วิโนกราดอฟสกี้ 
นครและเมือง:  อาร์ฮันเกลสค์  คาร์โกพอล  โคริยาซมา  โคตลาส  เมเซน  มีร์นี  นาเรียน-มาร์  โนโวดวินสค์  เนียนโดมา  โอเนกา  เซเวรอดวินสค์  เชนคูร์สค์  โซลวีเชก็อดสค์  เวลสค์ 
การตั้งถิ่นฐานแบบเมือง:  เบลุชยา กูบา  เบเรซนิก  โคโนชา  คุลอย  มาโลชุยก้า  โอโบเซอร์สกี้  ออคทิบรสกี  เพลเซตสค์  พริโวดิโน  ซาวินสกี  เซเวรูเนซสค์  ชิปซิโน  อูร์โดมา  เวียเชก็อดสกี้
มิยาโมโตะ มูซาชิ

มิยาโมโตะ มูซาชิ (ญี่ปุ่น: 宮本 武蔵; โรมาจิ: Miyamoto Musashi; 12 มีนาคม ค.ศ. 1584 ที่โอฮาระ-โช – 13 มิถุนายน ค.ศ. 1645) รู้จักกันในชื่อ ชินเม็ง ทาเกโซ, มิยาโมโตะ เบ็นโนซูเกะ หรือในชื่อศาสนาพุทธว่า นิเต็น โดรากุ เป็นนักดาบ, นักปรัชญา, นักยุทธศาสตร์, นักเขียน และโรนินชาวญี่ปุ่น เขาเป็นที่รู้จักจากเรื่องราวดาบสองคมและสถิติไม่แพ้ใครใน 61 ครั้ง และถือเป็นเค็นเซ นักบุญดาบญี่ปุ่น เขาเป็นผู้ก่อตั้งสำนักนิเต็น อิจิ-รีวหรือสไตล์นักดาบแบบนิโตะ อิจิ-รีว และช่วงสุดท้ายได้ตีพิมพ์ โกรินโนะโชะ (ญี่ปุ่น: 五輪の書; โรมาจิ: Go Rin No Sho) และ ดกโกโด
มิยาโมโตะ มูซาชิ บูโดกันที่โอฮาระ-โช (มิมาซากะ), จังหวัดโอกายามะ, ประเทศญี่ปุ่น
วัฒนธรรมสมัยนิยม

ชื่อของเขาได้มีการถูกนำมาใช้ในการ์ตูนในหลายเรื่อง เช่น
โปเกมอน จาก มุซาชิ (โปเกมอน), มิยาโมโตะ (โปเกมอน)
มหาศึกคนชนเทพ จาก มิยาโมโตะ มูซาชิ (มหาศึกคนชนเทพ)
ไยบะ เจ้าหนูซามูไร จาก มิยาโมโตะ มูซาชิ (ไยบะ เจ้าหนูซามูไร)
มุซาชิ เซียนเบ็ดยอดอัจฉริยะ จาก คาซามะ มุซาชิ
ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน จาก มิยาโมโต้ ยูมิ
race-tin flash & dash s จาก มิยาโมโต้ จิโร่
อายชีลด์ 21 ไอ้หนูไต้ฝุ่นมะกันบอล จาก มูซาชิ (อายชีลด์ 21 ไอ้หนูไต้ฝุ่นมะกันบอล)
คาแรคเตอร์ผู้พิทักษ์ จาก มูซาชิ (คาแรคเตอร์ผู้พิทักษ์)
วากาบอนด์ จาก มิยาโมโตะ มุซาชิ (วากาบอนด์)
อ่านเพิ่ม > นิยาย

Sean Michael, Wilson (2014). Musashi (A Graphic Novel). Shambhala. (Manga/historical fiction)
Sean Michael, Wilson (2012). The Book of Five Rings: a graphic novel. Shambhala. (Manga/historical fiction)
Inoue, Takehiko (1998). Vagabond. Viz Communications. (Manga/historical fiction)
Yoshikawa, Eiji (1995). Musashi (reprint ed.). Kodansha International. ISBN 978-4-7700-1957-8. (Historical fiction)
อ่านเพิ่ม > นิทานสำหรับเด็ก

Moore, J.S. (2014). Under the Sun: The Miyamoto Musashi Story. Understanding Apples Press. ISBN 978-1-5028-0491-4.
อ่านเพิ่ม > เรียงความ

Tokitsu, Kenji (2004). Miyamoto Musashi: His Life and Writings. Shambhala Publications, Inc. ISBN 978-1-59030-045-9.
Turnbull, Stephen R. (1990). The Lone Samurai and the Martial Arts. London: Arms and Armour Press. ISBN 978-0-85368-967-6.
Wilson, William Scott (2004). The Lone Samurai. Kodansha International. ISBN 978-4-7700-2942-3.
De Lange, William (2010). The Real Musashi: The Bushu denraiki. Floating World Editions. ISBN 978-1-891640-56-8.
De Lange, William (2011). The Real Musashi: The Bukoden. Floating World Editions. ISBN 978-1-891640-60-5.
De Lange, William (2016). The Real Musashi: A Miscellany. Floating World Editions. ISBN 978-1-891640-86-5.
De Lange, William (2014). Miyamoto Musashi: A Life in Arms. Floating World Editions. ISBN 978-1-891640-629.
อ่านเพิ่ม > คำให้การ

Iwami Toshio Harukatsu soke (11th successor to Miyamoto Musashi), Musashi's teachings – philosophy first: translation in English เก็บถาวร 2011-07-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Dragon n°7, January 2005, ed. Mathis ; French original text: L'enseignement de Musashi est d'abord une philosophie เก็บถาวร 2011-07-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Iwami Toshio Harukatsu soke (11th successor to Miyamoto Musashi), Musashi's principles เก็บถาวร 2011-07-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Dragon n°13, January 2006, ed. Mathis; French original text: Les principes de Musashi เก็บถาวร 2011-07-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
แหล่งข้อมูลอื่น

miyamotomusashi.eu
Miyamoto Musashi Dojo (ในภาษาฝรั่งเศส)
Some artwork by Miyamoto Musashi (archive link)
The samurai warrior and Zen Buddhism (website of the Asian Art Museum, San Francisco)
Complete texts in English by Miyamoto Musashi
Miyamoto Musashi; his Swordsmanship and Book of Five Rings
Profile on Shambhala Publications website
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF 2  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิสราเอล 2  ฟินแลนด์  สหรัฐ  สวีเดน  ลัตเวีย  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  กรีซ  เกาหลี  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์  โปรตุเกส 
วิชาการ:  CiNii 
ศิลปิน:  ULAN 
ประชาชน:  Deutsche Biographie  Trove 
อื่น ๆ:  IdRef
ตฺวั้น ฉีรุ่ย
บรรณานุกรม

Bangsbo, Jens (1996). Science and Football III. Journal of Sports Sciences. Vol. 17. Taylor & Francis. pp. 755–756. doi:10.1080/026404199365489. ISBN 978-0-419-22160-9. PMID 10573330.
Bonavia, David (1995). China's Warlords. New York: Oxford University Press. ISBN 0-19-586179-5.
Ch'en, Jerome (1972) [1st pub. 1961]. Yuan Shih-k'ai (2nd ed.). Stanford, California: Stanford University Press. ISBN 0-8047-0789-8.
Gray, Jack (2002). Rebellions and Revolutions: China from the 1800s to 2000. New York: Oxford University Press. pp. 168–169. ISBN 978-0-19-870069-2.
Hutchings, Graham (2003). Modern China: A Guide to a Century of Change. Harvard University Press. ISBN 978-0-674-01240-0.
Levy, Adrian; Scott-Clark, Cathy (2001). Stone of Heaven: Unearthing the Secret History of Imperial Green Jade. Weidenfeld & Nicolson. ISBN 9780297645740.
Spence, Jonathan D. (1990). The Search for Modern China. New York: W.W. Norton & Company. ISBN 0-393-02708-2.
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ตฺวั้น ฉีรุ่ย
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ไต้หวัน  ญี่ปุ่น  ออสเตรเลีย  เนเธอร์แลนด์ 
ประชาชน:  Trove 
อื่น ๆ:  IdRef
การทำลายล้างวัตถุระเบิด

"ทางเดินยาว ๆ": เอทีโอของกองทัพบกสหราชอาณาจักรเข้าหาอุปกรณ์ต้องสงสัยในไอร์แลนด์เหนือ
การทำลายล้างวัตถุระเบิด (อังกฤษ: bomb disposal) เป็นวิชาชีพด้านวิศวกรรมวัตถุระเบิดโดยใช้กระบวนการที่ทำให้อุปกรณ์ระเบิดอันตรายมีความปลอดภัย การทำลายล้างวัตถุระเบิดเป็นคำที่ครอบคลุมทุกด้านเพื่ออธิบายแยก แต่การปฏิบัติงานมีความสัมพันธ์กันในด้านการทหารของหน่วยทำลายล้างวัตถุระเบิด (EOD) และการทำลายวัตถุระเบิดแสวงเครื่อง (IEDD) รวมถึงบทบาทความปลอดภัยสาธารณะของการทำลายล้างวัตถุระเบิดเพื่อความปลอดภัยสาธารณะ และหน่วยเก็บกู้ระเบิด
ประวัติ

หน่วยเก็บกู้ระเบิดอาชีพฝ่ายพลเรือนแรกก่อตั้งขึ้นโดยวิเวียน เดอริง มาเจนดี ในฐานะพันตรีแห่งกองทหารปืนใหญ่รักษาพระองค์ มาเจนดีได้ทำการตรวจสอบการระเบิดเมื่อวันที่ 2 ตุลาคม ค.ศ. 1874 ในคลองรีเจนท์'ส คาแนล เมื่อเรือบาร์จ 'ทิลเบอรี' ได้บรรทุกปิโตรเลียมหกบาร์เรลและดินปืนห้าตันได้ระเบิดขึ้น โดยแรงระเบิดได้สังหารลูกเรือและทำลายสะพานแม็คเคิลฟิลด์ และที่คุมขังซึ่งอยู่ใกล้กับสวนสัตว์ลอนดอน
ในปี ค.ศ. 1875 เขาวางกรอบ 'พระราชบัญญัติวัตถุระเบิด' ซึ่งเป็นกฎหมายสมัยใหม่ฉบับแรกสำหรับการควบคุมวัตถุระเบิด นอกจากนี้เขายังเป็นผู้บุกเบิกเทคนิคการทำลายล้างวัตถุระเบิดจำนวนมาก รวมถึงวิธีการระยะไกลสำหรับการจัดการและการรื้อถอนวัตถุระเบิด คำแนะนำของเขาในระหว่างการทัพไดนาไมต์เฟเนียนในปี ค.ศ. 1881–85 ได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการว่ามีส่วนร่วมในการช่วยชีวิตได้หลายคน หลังจากที่สถานีวิกตอเรียถูกวางระเบิดเมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1884 เขาได้ทำการปลดชนวนระเบิดด้วยระบบกลไกของนาฬิกาที่ซึ่งอาจจะมีการระเบิดขึ้นในทันใด
กรมตำรวจนครนิวยอร์กได้จัดตั้งหน่วยเก็บกู้ระเบิดเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1903 รู้จักกันในฐานะ "อิตาเลียนสควอด" (Italian Squad) ภารกิจหลักคือการจัดการกับระเบิดไดนาไมต์ที่ใช้โดยมาเฟียเพื่อข่มขู่พ่อค้าและผู้อพยพชาวอิตาลี ซึ่งภายหลังจะเป็นที่รู้จักในฐานะ "แอนาคิสต์สควอด" (Anarchist Squad) และ "แรดิคอลสควอด" (Radical Squad)
ดูเพิ่ม

แอดวานซ์บอมบ์สูท
วิเวียน เดอริง มาเจนดี หนึ่งในผู้เชี่ยวชาญคนแรกเกี่ยวกับการทำลายล้างวัตถุระเบิด
หน่วยระห่ำ ปลดล็อกระเบิดโลก ภาพยนตร์ ค.ศ. 2009 เกี่ยวกับผู้เชี่ยวชาญการทำลายล้างวัตถุระเบิดจากกองทัพสหรัฐในประเทศอิรัก กำกับโดยแคทริน บิเกโลว์ และได้รับรางวัลออสการ์ สาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม
อ่านเพิ่ม

Styles, George (1975). Bombs Have No Pity: My War Against Terrorism. W Luscombe. ISBN 0-86002-133-5.
Gurney, Peter (1994). Braver Men Walk Away. Ulverscroft. ISBN 0-7089-8762-1.
Smith, Gary (1997). Demo Men. Pocket. ISBN 978-0-671-52053-3.
Webster, Donovan (1996). Aftermath: The Remnants of War. Pantheon. ISBN 0-679-43195-0.
Birchall, Peter (1998). The Longest Walk: The World of Bomb Disposal. Sterling Pub Co Inc. ISBN 1-85409-398-3.
Tomajczyk, Stephen (1999). Bomb Squads. Motorbooks International. ISBN 0-7603-0560-9.
Durham, J. Frank (2003). You Only Blow Yourself Up Once: Confessions of a World War II Bomb Disposaleer. iUniverse, Inc. ISBN 0-595-29543-6.
Ryder, Chris (2005). A Special Kind of Courage: Bomb Disposal and the Inside Story of 321 EOD Squadron. Methuen Publishing Ltd. ISBN 0-413-77276-4.
Bundy, Edwin A. (2006). Commonalities in an Uncommon Profession: Bomb Disposal (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2007-07-04.
Esposito, Richard (2007). Bomb Squad: A Year Inside the Nation's Most Exclusive Police Unit. Hyperion. ISBN 1-4013-0152-5.
Hunter, Chris (2007). Eight Lives Down. Bantam Press. ISBN 0-593-05860-7.
Phillips, Stephen (2007). Proximity: A Novel of the Navy's Elite Bomb Squad. Xlibris. ISBN 978-1-4257-5172-2.
Leatherwood, Jeffrey M. (2012). Nine From Aberdeen: U.S. Army Ordnance Bomb Disposal in World War II. Cambridge Scholars Publishing. ISBN 978-1-4438-3786-6.
Wharton, Paul (2009). First Light: Bomb Disposal during the Ulster Campaign. Brisance Books. ISBN 978-0-9563529-0-3.
Albright, Richard (2011) [2008]. Cleanup of Chemical and Explosive Ordnance. William Andrew & Elsevier. ISBN 978-0-8155-1540-1.
Owen, James (2010). Danger UXB. Little, Brown. ISBN 978-1-4087-0255-0.
แหล่งข้อมูลอื่น

Bomb Squad (IED/EOD) Kosovo
International Association of Bomb Technicians and Investigators
Royal Engineers Remembered - 9th Bomb Disposal Company
US Air Force EOD Fact Sheet เก็บถาวร 2017-02-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
US Army EOD เก็บถาวร 2020-10-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
US NAVY EOD
Home of the United States Marine Corps Explosive Ordnance Disposal Program
ROYAL AIR FORCE RAF Bomb Disposal History
ROYAL AIR FORCE RAF Bomb Disposal Association Members
Pigstick: Chemring EOD Ltd. Pigstick Disruptor by Chemring EOD, Poole, UK
Pigstick: Mondial Defence Systems Ltd. Pigstick Disruptor / Disarmer; MAnufactured by Mondial Defence Systesm, Poole, UK
SM-EOD from Saab
Aerial photo Army School of Ammunition IEDD Felix Centre
ภาพยนตร์สั้น Big Picture: Explosive Ordnance Disposal (E.O.D.) สามารถดาวน์โหลดได้โดยไม่เสียค่าใช้จ่ายที่อินเทอร์เน็ตอาร์ไคฟ์
Explosive Ordnance Disposal (EOD) Bureau - Hong Kong Police Force
การแสดงความรักในที่สาธารณะ

จูบแรกของคู่สามีภรรยา
การแสดงความรักในที่สาธารณะ (อังกฤษ: public displays of affection, PDA) เป็นการแสดงความใกล้ชิดทางกายให้คนอื่นเห็น ความเหมาะสมในการแสดงความรักแตกต่างกันไปในแต่ละบริบทและวัฒนธรรม การแสดงความรักในที่สาธารณะ เช่น บนถนน มีโอกาสถูกวิจารณ์มากกว่าการกระทำแบบเดียวกันในพื้นที่ส่วนตัวที่มีแต่คนจากวัฒนธรรมเดียวกัน บางองค์กรมีกฎจำกัดหรือห้ามการแสดงความรักในที่สาธารณะ
การแสดงความรักทางกาย (physical affection) ถูกให้ความหมายว่าเป็น "การแตะต้องเพื่อแสดงความรู้สึกรักหรือเพื่อให้ผู้รับรู้สึกถึงความรัก"
ธรรมเนียม

Get a room (ไปเปิดห้องเถอะ) เป็นประโยคที่มักถูกใช้เมื่อคนไม่ยอมรับหลังเห็นสิ่งที่พวกเขาคิดว่าเป็นการแสดงความรักในที่สาธารณะที่มากเกินไป
ผลกระทบต่อความสัมพันธ์

หลายงานวิจัยพบว่าการแสดงความรักในที่สาธารณะเชื่อมโยงกับผลบวกในความสัมพันธ์แบบโรแมนติก ตัวอย่างเช่น มีการเชื่อมโยงกับการก่อให้เกิดความสัมพันธ์แบบโรแมนติกและความใกล้ชิดทางจิต การแสดงความรักทางกายถูกแยกเป็นเจ็ดประเภท รวมถึง การจับมือ การโอบ การนวด การสัมผัสด้วยความรักใคร่ การจูบบนหน้า การกอด และการจูบปาก ห้าในเจ็ดพฤติกรรมนี้ ยกเว้น การสัมผัสและการจับมือถูกเชื่อมโยงอย่างมีนัยสำคัญกับความพอใจในความสัมพันธ์และในคู่ครอง
สื่อสังคม

การแสดงความรู้สึกต่อคนอื่นเคยจำกัดอยู่เพียงการเขียนจดหมาย การคุยทางโทรศัพท์ หรือการพูดคุยตัวต่อตัว ในโลกปัจจุบัน เว็บไซต์สื่อสังคม เช่น เฟซบุ๊กและทวิตเตอร์กำลังเติบโต โดยเฟสบุ๊กมีผู้ใช้จำนวน 1.7 พันล้าน และทวิตเตอร์มีราวห้าร้อยล้านผู้ใช้ งานวิจัยเกี่ยวกับความสัมพันธ์ผ่านเฟสบุ๊กพบว่า เมื่อคนสองคนที่สนใจในกันและกันใช้เฟสบุ๊กเป็นประจำทั้งคู่ ความสัมพันธ์ของทั้งสองเติบโตอย่างรวดเร็วมากกว่าหากไม่ใช่สื่อสังคม หลังคนสองคนพบกันและสนใจกันและกัน คนหนึ่งหรือทั้งสองอาจไปที่หน้าเฟสบุ๊กของอีกคนเพื่อหาข้อมูล เช่น รูปถ่าย สถานภาพทางความสัมพันธ์ และความสนใจ เมื่อความสัมพันธ์เริ่มขึ้น คู่รักบางคู่อาจเผยแพร่ความสัมพันธ์โดยการโพสข้อความหรือรูป รวมทั้งการตั้งเปลี่ยนสถานะความสัมพันธ์ของตน
วิธีที่คนแสดงความรักผ่านเว็บสื่อสังคมอาจเป็นตัวชี้ความมั่นคงของความสัมพันธ์และบุคลิกภาพ การสื่อสารอย่างสม่ำเสมอกับคู่รักผ่านสื่อสังคมรูปแบบต่าง ๆ เป็นตัวชี้ถึงความก้าวหน้าในความสัมพันธ์ ในขณะที่ความจำกัดในการสื่อสารเป็นตัวชี้ของความเหินห่างและความสัมพันธ์ที่ถดถอย อีกงานวิจัยแสดงว่าคนที่เปิดเผยสถานะความสัมพันธ์และแสดงความรักโดยการโพสเกี่ยวกับกิจกรรมร่วมกับคู่รักของตนหรือความรู้สึกที่มีต่อเขา/เธอ มักชอบแสดงความเป็นเจ้าของกับคู่ของตน
การแสดงความรักในที่สาธารณะของวัยรุ่น

เป็นที่รู้กันว่าความสัมพันธ์นอกเหนือครอบครัวมีความสำคัญมากขึ้นในช่วงวัยรุ่น แม้นักสังคมวิทยาจะทำการวิจัยเกี่ยวกับพื้นฐานของกระบวนการ งานวิจัยและการตั้งทฤษฎีเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของวัยรุ่นส่วนใหญ่กระทำโดยนักจิตวิทยาพัฒนาการ
ตารางด้านล่าง แสดงถึงคุณภาพและบริบทของการแสดงความรักในที่สาธารณะในวัยรุ่นซึ่งอยู่ในความสัมพันธ์กับผู้เชื้อชาติเดียวกันและต่างเชื้อชาติ
| พฤติกรรม | อัตราร้อยละ |
| --- | --- |
จับมือ: 89.90
บอกว่าพวกเขาเป็นคู่รัก: 85.76
ออกไปข้างนอกตามลำพัง: 78.00
ออกไปข้างนอกเป็นกลุ่ม: 78.40
พบผู้ปกครองของกันและกัน: 75.91
ให้ของขวัญกันและกัน: 72.08
ได้รับของขวัญจากคู่: 76.25
บอกรัก: 82.05
ถูกบอกรัก: 79.69
คิดว่าพวกเขาเป็นคู่รักกัน: 90.88
จูบ: 91.56
สัมผัสร่างกายใต้เสื้อผ้าหรือขณะเปลือย: 62.78
สัมผัสอวัยวะเพศของกันและกัน: 53.68
ร่วมเพศ: 42.40
การแสดงความรักในที่สาธารณะระหว่างคนต่างเชื้อชาติ

ทัศนคติทางตรงละทางอ้อมต่อความสัมพันธ์ต่างเชื้อชาติมีผลกระทบอย่างมากต่อการตีความเกี่ยวกับการแสดงความรักในที่สาธารณะในบริบทนี้ ทัศนคติเหล่านี้เกิดมาจากหลายปัจจัยรวมทั้งการติดต่อสื่อสารทางสังคม ตัวอย่างเช่น การมีส่วนร่วมโดยส่วนตัวและการติดต่อแบบขยาย (ตัวแทนสื่อ) กับความสัมพันธ์ระหว่างเชื้อชาติและระหว่างคนผิวขาวและผิวสีถูกโยงเข้ากับมุมมองเชิงบวกเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างเชื้อชาติ ดังนั้น ประสบการณ์ส่วนตัวและการสัมผัสกับคู่รักต่างเชื้อชาติมักเกี่ยวข้องกับทัศนคติที่ดี ผลการวิจัยนี้สนับสนุนสมมติฐานการสัมผัส (contact hypothesis) ซึ่งกล่าวว่าความสัมผัสระหว่างกลุ่มต่างเชื้อชาติจะลดความเอนเอียงและส่งเสริมการเชื่อมโยงระหว่างเชื้อชาติ
เนื่องด้วยแนวคิดเกี่ยวกับทัศนคติที่คนอื่นมีต่อความสัมพันธ์ระหว่างเชื้อชาติ คู่รักต่างเชื้อชาติหลายคู่อาจมีกลยุทธ์บางอย่างเพื่อลดการถูกประนามและการเหยียด งานวิจัยชี้ว่าคู่รักวัยรุ่นต่างเชื้อชาติมักไม่ค่อยร่วมกิจกรรมทั้งในที่ส่วนตัวและในที่สาธารณะเมื่อเทียบกับคู่รักที่มีเชื้อชาติเดียวกัน พบความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญระหว่างสองกลุ่มนี้ในการจับมือในที่สาธารณะซึ่งคู่รักต่างเชื้อชาติไม่ค่อยทำกัน ทว่าไม่พบความแตกต่างเมื่อเปรียบเทียบการแสดงความรักในที่ส่วนตัว สิ่งนี้ชี้ว่าคู่รักต่างเชื้อชาติอาจกลัวที่จะโดนตัดสินด้านลบในที่สาธารณะ ทำให้พวกเขายับยั้งที่จะแสดงความรักเมื่อเทียบกับคู่รักที่มีเชื้อชาติเดียวกัน
การแสดงความรักในที่สาธารณะระหว่างคนเพศเดียวกัน

หญิงเปลือยช่วงบนสองคนกอดและจูบกันในที่สาธารณะระหว่าง Dyke March ของหญิงรักร่วมเพศใน นครนิวยอร์ก.  หญิงสองคนจากกองทัพเรือสหรัฐซึ่งอยู่ในความสัมพันธ์อย่างเป็นทางการกำลังจูบกันหลังไม่ได้พบกันเป็นเวลานาน
การแสดงความรักระหว่างคนเพศเดียวกันอาจสื่อหรือไม่สื่อถึงรักร่วมเพศตามแต่บริบททางวัฒนธรรม ตัวอย่างเช่น การแสดงความรักระหว่างคนเพศเดียวกันเป็นที่ยอมรับทางสังคมในวัฒนธรรมแอฟริกันจำนวนหนึ่ง ทว่าในประเทศอื่น เช่น สหรัฐอเมริกาและโปรตุเกส อาจถือว่าเป็นตัวบ่งชี้ของรักร่วมเพศ การแสดงความรักในที่สาธารณะมักขึ้นอยู่กับวัฒนธรรมซึ่งมีผลต่อมุมมองเกี่ยวกับการแสดงความรักในที่สาธารณะระหว่างคนเพศเดียวกัน
การแสดงความรักร่วมเพศในที่สาธารณะไม่เป็นที่ยอมรับในหลายวัฒนธรรม ตัวอย่างเช่น ในประเทศโปรตุเกส บุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ (LGBT) จะกระทำตามแบบที่เป็นที่ยอมรับในอุดมคติร่วมสมัยและกำหนดการทางการเมืองและเศรษฐกิจเท่านั้น คนรักร่วมเพศไม่ค่อยแสดงความรักในที่สาธารณะเนื่องจากสังคมของพวกเขาวิจารณ์การกระทำเหล่านั้นอย่างรุนแรง พวกเขาคิดว่าการที่พวกเขาทำตามสิ่งที่สังคมยอมรับเป็นการป้องกันตนเองจากการถูกจัดว่าเป็นพวกไม่ปกติ แปลก หรือนอกคอก แม้ประเทศโปรตุเกสจะอนุญาตให้คนเพศเดียวกันแต่งงานกันได้ตามกฎหมายตั้งแต่เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2553 ส่วนใหญ่เหล่าชาว LGBT ก็ยังมักไม่แสดงความรักในที่สาธารณะ รายละเอียดนี้อาจสื่อว่าการยอมรับการแต่งงานเพศเดียวกันของประเทศโปรตุเกสเป็นผลมาจากการที่ชาว LGBT ไม่เผยแพร่เรื่องทางเพศของพวกเขา ไม่ใช่เพราะว่ามหาชนในโปรตุเกสยอมรับสิ่งเหล่านี้มากกว่าที่อื่น แม้บุคคลรักร่วมเพศจะดูเหมือนรู้สึกครึ่ง ๆ กลาง ๆ กับการที่ต้องถูกจำกัดให้แสดงความรักในที่ส่วนตัวเท่านั้น สิ่งเหล่านี้เหมือนเกิดขึ้นจากความกลัวที่จะถูกมองว่าแปลกมากกว่าที่จะเกิดจากความเคารพต่อความเชื่อและทัศนคติทางการเมืองของสังคม
หลายงานวิจัยศึกษาเกี่ยวกับทัศนคติทางสังคมต่อรักร่วมเพศในหลายปัจจัย งานวิจัยหนึ่งพบว่าบุคคลรักต่างเพศมีทัศนคติเชิงลบต่อบุคคลรักร่วมเพศซึ่งมีเพศเดียวกันมากกว่า นอกจากนี้ยังพบว่าผู้ชายมีทัศนคติทางลบต่อผู้หญิงรักร่วมเพศน้อยกว่า และผู้หญิงรักร่วมเพศมักได้รับการยอมรับโดยรวมและทางหน้าที่ในสังคมมากกว่า
ทั่วโลก > ความเลื่อมใสในลัทธิหรือศาสนา

ความเลื่อมใสในลัทธิหรือศาสนาเป็นหนึ่งในปัจจัยสำคัญที่ส่งผลต่อรูปแบบการพัฒนาความสัมพันธ์แบบโรแมนติกในแต่ละประเทศ รายงานจากผู้ตอบแบบสอบถามพบว่าระดับความเลื่อมใสที่มากขึ้นไม่เกี่ยวข้องโดยตรงกับจำนวนคู่ครอง อย่างไรก็ตามผู้ตอบที่มีความเลื่อมใสในศาสนารายงานความใกล้ชิดต่อคู่ครองในระดับต่ำกว่า เห็นได้ว่าความเลื่อมใสในศาสนามีผลต่อการแสดงความรักโดยทั่วไป นอกจากนี้ศาสนายังเชื่อมโยงกับค่านิยมแบบอนุรักษ์นิยมที่อาจมีผลต่อการแสดงความรักในที่สาธารณะของผู้เยาว์
ความเลื่อมใสอาจส่งผลในสองทาง ชุมชนที่มีความเลื่อมใสในศาสนามักแบ่งแยกออกเป็นกลุ่ม ๆ ทั่วโลก และคนที่มีความเชื่ออันแรงกล้าในศาสนามักไม่ร่วมเพศหรือดูใจกับคนอื่นเพราะศีลธรรมทางศาสนา ในหลายศาสนาทั่วโลก ศาสนาเป็นตัวนำมุมมองทางวัฒนธรรมของการแสดงความรักในที่สาธารณะ และอาจทำให้เกิดการประณามบนฐานของกฎหมายศาสนา เช่น กฎชะรีอะฮ์  ชุดความคิดอิสลามแบบอนุรักษ์นิยม โดยเฉพาะที่อยู่บนฐานของ Salafism ห้ามไม่ให้แสดงความรักในที่สาธารณะ
ทั่วโลก > ยุโรปและอเมริกาเหนือ

ในโลกตะวันตกส่วนใหญ่ เช่น ทวีปยุโรป ออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ แคนาดา และสหรัฐอเมริกา เป็นปกติที่จะเห็นผู้คนจับมือ กอด และบางครั้งจูบกันในที่สาธารณะ ทว่ามักไม่เป็นที่ยอมรับในการแสดงที่มากเกินไป เช่น การร่วมเพศ การจูบพบมักพบได้ทั่วไปในสถานที่เที่ยวกลางคืนของผู้ใหญ่ เช่น ไนท์คลับ
ทั่วโลก > จีน

ในขนบธรรมเนียมแบบจีน ย่าหรือยาย แม่ และพี่สาวอมอวัยวะเพศเพื่อทำให้ทารกชายสงบลง นอกจากนี้ยังมีการรายงานว่าแม่ชาวจีนสมัยใหม่อมอวัยวะเพศของลูกชายที่กำลังใกล้ตายเพื่อเป็นการแสดงความรักและเป็นการพยายามช่วยชีวิต เพราะพวกเขาเชื่อว่าคนเหล่านั้นจะตายเมื่อองคชาตแตะกับลำตัว
ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 มารดาจากชนเผ่าชาวแมนจูเหนือแถบแม่น้ำอามูร์เคยแสดงความรักต่อลูกชายด้วยการอมอวัยวะเพศของทารกชาย ขณะคิดว่าการจูบกันในที่สาธารณะเป็นสิ่งน่าขยะแขยง
ทั่วโลก > อินเดีย

การแสดงความรักในที่สาธารณะไม่เป็นที่ยอมรับในประเทศอินเดีย การจูบและการกอดเป็นสิ่งต้องห้าม อย่างไรก็ตามการสัมผัสทางกายโดยเพศเดียวกันนั้นไม่เป็นไร ภายใต้ประมวลกฎหมายอาญาอินเดียหมวดที่ 294 (section 294 of the Indian Penal Code) การทำให้ผู้อื่นรำคาญโดย "การกระทำอนาจาร" นับเป็นความผิดอาญา มีโทษจำคุกไม่เกิน 3 เดือน เสียค่าปรับ หรือทั้งจำทั้งปรับ ด้วยความที่กฎข้อนี้ไม่ได้ให้ความหมายของ "การกระทำอนาจาร" อย่างละเอียด ทำให้ตำรวจและศาลขั้นต้นมักใช้เพื่อคุกคามคู่รัก เช่น ใน พ.ศ. 2550 เมื่อนักแสดง ริชาร์ด เกียร์ จูบ ศิลปา เศฏฏี ในกิจกรรมเพิ่มความตระหนักโรคเอดส์ที่เมืองนิวเดลี เขาได้โดนแจ้งจับโดยศาลอินเดีย ผู้คนเผาหุ่นจำลองของเกียร์และเศฏฏีเพราะพวกเขาโอบกอดกันในลักษณะ "ยั่วยุทางเพศ" ในที่สาธารณะ กรณีการคุกคามคู่รักเหล่านี้ถูกวิจารณ์อย่างหนักโดยวัยรุ่นอินเดียที่รู้สึกว่าควรเปลี่ยนแปลงแนวคิดของการคบหาและแสดงความรักในที่สาธารณะ ในอดีตกลุ่มที่ทำตัวเป็นศาลเตี้ยอาจเป็นอันตรายต่อคู่รักที่ฉลองวันวาเลนไทน์ อย่างไรก็ตาม จำนวนคู่รักที่ฉลองวันวาเลนไทน์ได้เพิ่มขึ้นอย่างมากทำให้การโจมตีเหล่านี้ไม่ได้ผลในการกีดกันคู่รักอีกต่อไป ความผ่อนผันในบรรทัดฐานทางสังคมของคนยุคก่อนทำให้การแสดงความรักในที่สาธารณะเป็นเรื่องปกติมากขึ้นในคนหนุ่มสาวรุ่นใหม่ ในรัฐเกรละมีการรณรงค์การกอดและจูบในที่สาธารณะ (ภายใต้ชื่อ Kiss Of Love) เปิดตัวในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2557 เพื่อประท้วงต่อต้านตำรวจทางศีลธรรม (moral police)
ทั่วโลก > อินโดนีเซีย

ประเทศอินโดนีเซียเป็นประเทศซึ่งมีพลเมืองมุสลิมหนาแน่นที่สุดในโลก ข้อปฏิบัติของมุสลิมและประเพณีอิสลามขยายตัวขึ้นในไม่กี่ปีที่ผ่านมา ทำให้การแสดงความรักในที่สาธารณะเป็นดั่งข้อห้าม การจูบอย่างลึกซึ้งหรือรุนแรงอาจเป็นผลให้จำคุกถึงห้าปีหรือปรับสูงสุด 250 ล้านรูเปีย (29,000 ดอลลาร์สหรัฐ)
ทั่วโลก > ญี่ปุ่น

โดยทั่วไป การแสดงความรักในที่สาธารณะพบได้ไม่บ่อยนักในประเทศญี่ปุ่น นับเป็นปกติสำหรับครอบครัวญี่ปุ่นที่จะก้มหัวให้กันและกันเป็นการทักทายหรือบอกลา วัฒนธรรมญี่ปุ่นมักมีความอับอายเป็นส่วนประกอบหลักที่ส่งผลต่อพฤติกรรม  และคนมักพยายามไม่ให้เสียหน้า ด้วยเหตุนี้ทำให้คนญี่ปุ่นสนใจอย่างลึกซึ้งว่าคนอื่นจะคิดอย่างไรกับตน รวมถึงเพื่อน เพื่อนร่วมงาน คนในครอบครัว หรือแม้กระทั้งคนแปลกหน้า วัฒนธรรมมีผลกระทบโดยตรงต่อการแสดงความรักในที่สาธารณะ ทำให้ไม่บ่อยนักที่จะมีการแสดงความรักมากกว่าการจับมือในที่สาธารณะ[ต้องการอ้างอิง]
ทั่วโลก > ตะวันออกกลาง

ประเทศตะวันออกกลาง เช่น อิหร่าน อิรัก ซาอุดีอาระเบีย ซูดาน จอร์แดน และอียิปต์ มีวัฒนธรรมมุสลิมเป็นหลัก แม้การแสดงความรักในที่สาธารณะจะถือว่าไม่เหมาะสมในวัฒนธรรมและประเพณีพื้นเมือง แต่ก็แตกต่างกันไปในแต่ละประเทศ  กฏความเหมาะสมไม่ยอมรับการแสดงความรักในที่สาธารณะ บทลงโทษอาจสาหัสขึ้นอยู่กับแต่ละประเทศ นักท่องเที่ยวไปยังดูไบเคยถูกจำคุกเป็นเวลานานจากการจูบในที่สาธารณะ ใน พ.ศ. 2552 คู่รักชาวอังกฤษถูกจำคุกเป็นเวลาสามเดือนและส่งกลับประเทศหลังจูบในที่สาธารณะ คู่รักที่ยังไม่แต่งงานชาวอินเดียถูกจำคุกเป็นเวลาหนึ่งปีหลังกอดและจูบในรถแท็กซี่ คนขับรถแท็กซี่ขับพาคู่รักตรงไปยังสถานีตำรวจ การจูบถือเป็น "การกระทำผิดต่อความหมาะสมในที่สาธารณะ"
ในประเทศอิหร่าน การจับมือพบได้บ่อยขึ้นเรื่อย ๆ โดยเฉพาะในเมืองใหญ่และในหมู่คนหนุ่มสาวรุ่นใหม่
ดูเพิ่ม

Affection
Physical intimacy
Friendship
Interpersonal relationship
Intimacy
Intimate relationship
Norm (sociology)
รักบริสุทธิ์
Sex in public
นักแสดงชาวบราซิล Bruno Gagliasso และ Giovanna Ewbank คูสามีภรรยากอดและจูบกันในที่สาธารณะขณะเต้น พ.ศ.​ 2553
วังท่าพระ

| วังท่าพระ |
| --- | --- |
วังล่าง
ท้องพระโรง
ประเภท: วัง
ที่ตั้ง: แขวงพระบรมมหาราชวัง เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร
สร้างโดย: พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช
การใช้งานดั้งเดิม: สถานที่ประทับของพระบรมวงศานุวงศ์
สถานะ: ยังมีอยู่; เป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยศิลปากร วังท่าพระ
สถาปัตยกรรม: ไทย
ผู้ดูแล: มหาวิทยาลัยศิลปากร

 โบราณสถานที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากร
ชื่อที่ขึ้นทะเบียน: ท้องพระโรง ตำหนักกลางวังท่าพระ และตำหนักพรรณราย
ขึ้นเมื่อ: 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2521
เป็นส่วนหนึ่งของ: โบราณสถานในเขตกรุงเทพมหานคร
เลขอ้างอิง: 0000067
 
 
วังท่าพระ หรือ วังล่าง ตั้งอยู่ข้างพระบรมมหาราชวัง ริมถนนหน้าพระลานทางด้านทิศตะวันตก ใกล้ท่าช้างวังหลวง แต่เดิมวังท่าพระนั้น ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช โปรดเกล้าฯ ให้อัญเชิญพระศรีศากยมุนี จากพระวิหารหลวงวัดมหาธาตุ จังหวัดสุโขทัย มาประดิษฐานไว้ ณ วัดสุทัศนเทพวราราม เมื่อพระพุทธรูปมาถึงประตูท่าช้าง ปรากฏว่าอัญเชิญเข้ามาไม่ได้เนื่องจากองค์พระนั้นมีขนาดใหญ่เกินกว่าจะนำผ่านเข้ามาได้ จึงจำเป็นต้องรื้อทั้งประตูถอนทั้งกำแพงออก จึงได้เรียกขานอดีตท่าเรือนี้แทนว่าท่าพระ วังที่อยู่ใกล้กันนั้นจึงเรียกตามว่า "วังท่าพระ"