stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
นาโปริตัง
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ นาโปริตัง
| ด ค กอาหารและเครื่องดื่มญี่ปุ่น |
| --- | --- |
อาหารจานหลัก:  กีวดง  เกี๊ยวซ่า  แกงกะหรี่ คัตสึกาเร  ข้าว ข้าวกล้องงอก  ข้าวเหนียว  โจ๊ก  เซกิฮัง  โซซูอิ  ทากิโกมิโงฮัง  ข้าวฮายาชิ  ไข่อนเซ็ง  คากูนิ  คาราอาเงะ  คูชิกัตสึ  ชาบูชาบู  ชาฮัง  ชิราตากิ  ซาชิมิ ฟูงุ  ซูชิ ประวัติศาสตร์  ซูชิยั่งยืน  โซกิ ฟูงุ  ดมบูริ คัตสึดง  ชูกาดง  เท็กกาดง  เท็นชินดง  อูนาดง  โอยาโกดง  ทงกัตสึ  ทาโกยากิ  ทามาโงยากิ  เท็มปูระ  โทโกโรเต็ง  นาเบโมโนะ  นิกูจางะ  บะหมี่ โซบะ  โซบะโอกินาวะ โซกิ  โซเม็ง สลัดโซเม็ง  ราเม็ง กระดูกหมู  แกงกะหรี่มูโรรัง  คาโงชิมะ  ชัมปง  ฮิยาชิจูกะ  สึเกเม็ง  ยากิโซบะ  วุ้นเส้น  อูดง ยากิอูดง  โฮโต  เบ็นโต เคียราเบ็ง  จูบาโกะ  มากูโนอูจิ  วัปปาเมชิ  เอกิเบ็ง  มนจายากิ  ยากินิกุ  ยากิโตริ  สึกูดานิ  สึกูเนะ  สุกี้ยากี้  ออมไรซ์  โอโกโนมิยากิ  โอโกวะ  โอเซจิ  โอเด็ง  โอนิงิริ เท็มมูซุ  ฮิยามูงิ  ฮิรายาจี 
อาหารจานรอง:  การิ  ขนมปัง ขนมปังแกงกะหรี่  ขนมปังเมลอน  ยูดาเนะ  อัมปัง  โครกเกะ  ชิโอการะ  ซัตสึมาอาเงะ  ซุปมิโซะ  นัตโต  นามาซุ  นูกาซูเกะ  ทากูอัง  สึเกโมโนะ  อาเงดาชิโดฟุ  โอกาซุ 
เครื่องดื่ม:  กาแฟกระป๋อง บอส  จอร์เจีย  เก็มไมจะ  คาลพิส  ชา ประวัติศาสตร์  เกียวกูโระ  คาบูเซจะ  คูกิจะ  ชาเขียว  เซ็นจะ  บันจะ  มัตจะ  โฮจิจะ  ชาข้าวบาร์เลย์  โชจู อาวาโมริ  ฮาบูชุ  โพคารี่สเวท  ยาคูลท์  รามูเนะ  ลิโพวิตัน  สาเก โทโซะ  นิโงริ  เหล้าหวาน  อควาเรียส  โอโรนามินซี 
ขนม / ของหวาน:  คมเปโต  คารูกัง  คูซูโมจิ  ชิรูโกะ  เซ็มเบ อาราเระ  ดังโงะ ชิจิดังโงะ  คิบิดังโงะ  โดรายากิ  ไดฟูกุ  ไทยากิ  มันจู  โมจิ โกเฮโมจิ  อาเงโมจิ  อูอิโร  โยกัง  ลูกอมข้าวโบตัง  วางาชิ  วาราบิโมจิ  อามานัตโต 
ส่วนผสม / เครื่องปรุง:  โกโบ  คนเนียกุ  คมบุ  คัตสึโอบูชิ  คันซูริ  คาราชิ  คูซูโกะ  คูโรมิตสึ  ชิจิมิโตงาราชิ  ซอส โชยุ  ซอสทงกัตสึ  ซอสวุร์สเตอร์เชอร์  ทาเระ  พนซุ  ชตสึรุ  ซันโช  ดาชิ  ไดกง ไดคงซากูราจิมะ  เต้าหู้  ถั่วแดงกวน  เท็งกาซุ  น้ำมันงา  โนริ  เบนิโชงะ  ปลา คามาโบโกะ  ซูริมิ  เม็นไตโกะ / ทาราโกะ  โทบิโกะ  ปังโกะ  ผงชูรส  มายองเนส  มิโซะ  มิริง  เม็มมะ  เมียวงะ  ยูซุ ยูซูโกโช  วาซาบิ  หน่อไม้  เห็ด ชีตาเกะ  มัตสึตาเกะ  เห็ดเข็มทอง  อาโอโนริ  อูเมโบชิ  ฮิจิกิ 
อุปกรณ์:  มีด กีวโต  ซันโตกุ  ซาชิมิโบโช  เดบะโบโช  นากิริโบโช  นานางิบะ  มางูโระโบโช  มีดทำครัวญี่ปุ่น  อูซูบะโบโช  หม้อหุงข้าว 
รายชื่อ:  ของว่าง  ของหวานและขนมหวาน  เครื่องปรุง  ส่วนประกอบของซูชิและซาชิมิ  อาหารจาน ซุปและสตูว์  ราเม็ง 
ผลไม้:  ไชน์มัสแคต  แตงโมสี่เหลี่ยม  ยูบาริเมลอน  รูบีโรมัน 
เกี่ยวข้อง:  ขนบธรรมเนียมและมารยาท  ไคเซกิ  ชิมมิ  เท็ปปังยากิ  เทริยากิ  โทกูซังฮิง  อาหารโอกินาวะ  อูมามิ  โอมากาเซะ 
  หมวดหมู่
ซาฟารีเวิลด์

| บริษัท ซาฟารีเวิลด์ จำกัด (มหาชน) |
| --- | --- |
สวนสัตว์ซาฟารีเวิลด์


ที่ตั้ง: กรุงเทพมหานคร, ประเทศไทย
พิกัดภูมิศาสตร์: 13°51′54″N 100°42′11″E﻿ / ﻿13.865°N 100.703°E﻿ / 13.865; 100.703
เปิดตัว: 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2531 (36 ปี)
เว็บไซต์: safariworld.com
ซาฟารีเวิลด์ สถานที่ท่องเที่ยวประเภทสวนสัตว์และการแสดงโชว์ ตั้งอยู่เลขที่ 99 ถนนปัญญาอินทรา (ซอยรามอินทรา 109) แขวงสามวาตะวันตก เขตคลองสามวา กรุงเทพมหานคร มีเนื้อที่ประมาณ 430 ไร่ เปิดดำเนินการมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2531 ปัจจุบัน นาย ณรงค์ จุลชาต เป็น ประธานกรรมการ นาย ผิน คิ้วคชา เป็น รองประธานกรรมการและประธานกรรมการบริหาร นาง อาภา คิ้วคชา เป็น กรรมการผู้จัดการใหญ่
พื้นที่

ซาฟารีเวิลด์ มีพื้นที่ประมาณ 450 ไร่ แบ่งพื้นที่ออกเป็น 3 ส่วน คือ
ซาฟารีปาร์ค ซึ่งเป็นสวนสัตว์เปิดให้นักท่องเที่ยวได้นั่งรถชมชีวิตความเป็นอยู่ของสัตว์ตามธรรมชาติ อาทิ เช่น ยีราฟ, ม้าลาย, นกกระจอกเทศ, แรดขาว, แบล็คบั๊ค, นกกระเรียนหงอนพู่, สิงโต, เสือโคร่ง, หมีแคนาดา เป็นต้น
มารีนปาร์ค หรือ สวนน้ำ มีสัตว์น้ำ และการแสดงโชว์ต่าง ๆ เช่น การแสดงลิงอุรังอุตัง การแสดงสิงโตทะเล การแสดงสตั้นท์ การแสดงโลมาและวาฬขาว การแสดงสงครามจารกรรม การแสดงนก และยังมีสวนนกมาคอว์ สวนจระเข้ กับ หมีขั้วโลกด้วย ในอดีต มีการแสดงสกีน้ำ และ การแสดงช้าง (ปัจจุบันการแสดงช้างยังแสดงอยู่)
จังเกิลวอลค์ เป็นพื้นที่เปิดใหม่ ประกอบด้วยพื้นที่ป้อนอาหารยีราฟ นิทรรศการไข่นก ส่วนจัดแสดงนกแก้วซันคอนนัวส์ การแสดงวอลรัสจากรัสเซีย ส่วนจัดแสดงนกเงือก และยังมีสัตว์แปลกนานาชนิดเช่น นกพิราบหงอนวิคตอเรีย, ปลาช่อนอะเมซอน, หนูยักษ์คาพีบาร่า, แมวน้ำขนปุย, ลีเมอร์หางวงแหวน, จิงโจ้เทา, เสือดาว, กรงนกแก้วมาคอว์ใหญ่, ค่างห้าสี และสัตว์อื่น ๆ นานาชนิด
ระเบียงภาพ

พื้นที่สวนสัตว์เปิด
การแสดงของโลมา
การแสดงของช้าง
พื้นที่ป้อนอาหารยีราฟ
พะยูนแมนนาที
จิงโจ้แดง
การแสดงของโลมา
การแสดงสงครามจารกรรม
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการของซาฟารีเวิลด์
วัดศีรษะทอง (จังหวัดนครปฐม)

| วัดศีรษะทอง |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดศีรษะทอง, วัดหัวทอง
ที่ตั้ง: ตำบลศีรษะทอง อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูปลัดสมาธิวัฒน์ (กาเหว่า ชาติสิริ ป.ธ.๓)
ความพิเศษ: พระราหู
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดศีรษะทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศีรษะทอง อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม
วัดศีรษะทองสร้างขึ้นสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ตอนต้น เมื่อ พ.ศ. 2358 แต่เดิมบริเวณวัดเป็นป่ารกร้างไร้ผู้คนอาศัยเพราะอยู่ห่างจากแหล่งน้ำ จนในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ได้มีชาวลาวจากเวียงจันทน์อพยพมาตั้งถิ่นฐาน มีการถางป่าสร้างชุมชนขึ้น แล้วจึงสร้างวัดและได้ขุดพบเศียรพระพุทธรูปทองจมดินอยู่ จึงตั้งชื่อว่า วัดหัวทอง มีเจ้าอาวาสรูปแรกคือ หลวงปู่ไต เป็นชาวลาวที่มาจากเวียงจันทน์ จากวัดเล็ก ๆ กลายมาเป็นวัดใหญ่ สืบทอดเจ้าอาวาสมาอีก 6 รุ่นจนมาถึง สมัยหลวงปู่น้อย นาวารัตน์ ซึ่งได้สร้างความเจริญรุ่งเรืองให้แก่วัดและหมู่บ้านเป็นอย่างมาก ต่อมาทางการได้ขุดคลองเจดีย์บูชา แยกจากแม่น้ำนครชัยศรี ไปยังองค์พระปฐมเจดีย์เพื่อสะดวกในการเสด็จพระราชดำเนินไปนมัสการองค์พระปฐมเจดีย์ คลองนี้ผ่านพื้นที่ทางตอนใต้ของวัดหัวทองและหมู่บ้าน ชาวบ้านจึงอพยพมาอยู่ใกล้คลองเจดีย์​บูชาเพราะสะดวกในการคมนาคม วัดนี้จึงย้ายจากที่เดิมมาอยู่ใกล้คลองเจดีย์บูชาและเปลี่ยนชื่อเป็น "วัดศีรษะทอง" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2503
วัดนี้มีการศึกษาเกี่ยวกับเรื่องราวของดาราศาสตร์ โหราศาสตร์ และสมุนไพรมาตั้งแต่อดีต และสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่โด่งดัง คือ พระราหู ซึ่งทางเจ้าอาวาส หลวงปู่น้อย นาวารัตน์ ท่านเป็นพระที่ฟื้นฟูเรื่องพระราหูขึ้นมา โดยวัดศีรษะทองได้จัดสร้างพระราหูขนาดใหญ่ไว้ให้ประชาชนได้มาสักการบูชาตามความเชื่อ
ชัมปง

สำหรับอาหารเกาหลี ดูที่ จัมปง (เกาหลี)
จัมปงของร้านชิไกโร
จัมปงของร้านริงเงอร์ฮัต
ชัมปง (ญี่ปุ่น: ちゃんぽん; โรมาจิ: champon) เป็นบะหมี่น้ำชนิดหนึ่งของญี่ปุ่น ชาวจีนอยู่ในนางาซากิเป็นผู้คิดค้น ชัมปงต้องใส่หลาย ๆ อยาง เนื้อหมู กุ้ง ปลาหมึก คามาโบโกะ หอย ผัก และบางครั้งจะมีข้าวโพด
บีทีเอส

บีทีเอส (BTS) อาจหมายถึง
รถไฟฟ้าบีทีเอส หรือ รถไฟฟ้าสายสีเขียว ระบบขนส่งมวลชนแบบรางในพื้นที่กรุงเทพมหานคร, จังหวัดสมุทรปราการ และจังหวัดปทุมธานี
บริษัท บีทีเอส กรุ๊ป โฮลดิ้งส์ จำกัด (มหาชน) บริษัทที่ประกอบธุรกิจพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ ธุรกิจสื่อโฆษณา ธุรกิจให้บริการ และธุรกิจระบบขนส่งมวลชน
บีทีเอส (กลุ่มนักร้อง) วงบอยแบนด์สัญชาติเกาหลีใต้ สังกัด บิก ฮิต เอนเตอร์เทนเมนต์
สโมสรฟุตซอลแบงค็อก บีทีเอส สโมสรฟุตซอลที่แข่งขันในฟุตซอลไทยลีก
สถานีบันดาร์ตาซิก์เซอลาตัน (อังกฤษ: Bandar Tasik Selatan station) สถานีเปลี่ยนเส้นทางรถไฟในกัวลาลัมเปอร์
ท่าอากาศยานบราติสลาวา (IATA: BTS)
สมาคมแพทย์ทรวงอกบริติช (อังกฤษ: British Thoracic Society)
สุธี มากบุญ

| สุธี มากบุญม> ป.ช., ม.ว.ม., ส.ช., ช.ด., ร.จ.พ. |
| --- | --- |

รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย
ดำรงตำแหน่ง 30 สิงหาคม พ.ศ. 2557 – 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2562
นายกรัฐมนตรี: พลเอก ประยุทธ์ จันทร์โอชา
ก่อนหน้า: ประชา ประสพดี วิสาร เตชะธีราวัฒน์
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2493 (74 ปี) จังหวัดนครสวรรค์
คู่สมรส: ต้องฤดี มากบุญ

สุธี มากบุญ สมาชิกวุฒิสภา รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทยในรัฐบาลของพลเอกประยุทธ์ จันทร์โอชา อดีตรองปลัดกระทรวงมหาดไทย อดีตผู้ว่าราชการจังหวัดอุบลราชธานี อดีตผู้ว่าราชการจังหวัดยโสธร และอดีตผู้ว่าราชการจังหวัดนครราชสีมา
ประวัติ

สุธี มากบุญ เกิดเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2493 ที่อำเภอโกรกพระ จังหวัดนครสวรรค์ เป็นบุตรของนายโชติ กับนางกิมลี้ มากบุญ จบการศึกษาชั้นประถมจากโรงเรียนโชติระวี จังหวัดนครสวรรค์ ชั้นมัธยมศึกษาจากโรงเรียนอำนวยศิลป์ พระนคร ปริญญาตรีรัฐศาสตร์ จากคณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และระดับปริญญาโทรัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต จากสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ และผ่านการศึกษาอบรมหลักสูตรโรงเรียนนายอำเภอ รุ่นที่ 27 หลักสูตรนักปกครองระดับสูง (นปส.) รุ่นที่ 26 และหลักสูตรวิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร รุ่น 44
สุธี มากบุญ สมรสกับนางต้องฤดี มากบุญ (สกุลเดิม ปุณณกันต์) เอกอัครราชทูตประจำกระทรวง กระทรวงการต่างประเทศ
การทำงาน

สุธี มากบุญ เข้ารับราชการในสังกัดกรมการปกครอง ตำแหน่งปลัดอำเภอตรี อำเภอศรีธาตุ จังหวัดอุดรธานี เมื่อปี พ.ศ. 2517 ต่อมาในปี พ.ศ. 2519 ได้โอนมาสังกัดสำนักงานปลัดกระทรวงมหาดไทย ในตำแหน่งเจ้าหน้าที่บริหารงานทั่วไป ระดับ 4 สำนักงานจังหวัดชัยภูมิ จากนั้นจึงได้โอนกลับไปสังกัดกรมการปกครองอีกครั้ง และได้รับแต่งตั้งเป็นปลัดอำเภอเชียงคำ เป็นจ่าจังหวัดพระนครศรีอยุธยา และเป็นนายอำเภอครั้งแรกที่อำเภอตาลสุม จังหวัดอุบลราชธานี ในปี พ.ศ. 2531 กระทั่งได้รับแต่งตั้งเป็นรองผู้ว่าราชการจังหวัดมหาสารคาม ในปี พ.ศ. 2539 และเป็นรองผู้ว่าราชการจังหวัดหลายจังหวัด (สกลนคร ลพบุรี นครสวรรค์ มุกดาหาร) และเป็นผู้ว่าราชการจังหวัดยโสธร ในปี พ.ศ. 2545 เป็นผู้ว่าราชการจังหวัดอุบลราชธานี ในปี พ.ศ. 2548 ต่อมาเป็นผู้ว่าราชการจังหวัดนครราชสีมา และตำแหน่งสุดท้ายก่อนเกษียณอายุราชการคือ รองปลัดกระทรวงมหาดไทย
ในปี พ.ศ. 2557 เขาได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย ในรัฐบาลของพลเอกประยุทธ์ จันทร์โอชา และได้ลาออกจากตำแหน่งรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2562
รางวัลและเกียรติยศ

สุธี มากบุญ ได้รับพระราชทานยศนายกองเอก เป็น นายกองเอก สุธี มากบุญ เมื่อ พ.ศ. 2540 
ได้รับพระราชทานยศเป็นนายหมวดเอก ในปี พ.ศ. 2532
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2551 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2546 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2521 –  เหรียญพิทักษ์เสรีชน ชั้นที่ 2 ประเภทที่ 2 (ส.ช.)
พ.ศ. 2526 –  เหรียญราชการชายแดน (ช.ด.)
พ.ศ. 2543 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
พ.ศ. 2538 –  เหรียญลูกเสือสดุดี ชั้นที่ 1
พ.ศ. 2543 –  เหรียญกาชาดสมนาคุณ ชั้นที่ 1 (เหรียญทอง)
เม็นจิกัตสึ

| --- | --- |
เม็นจิกัตสึ
ประเภท: คัตสึ
แหล่งกำเนิด:  ญี่ปุ่น
ส่วนผสมหลัก: เกล็ดขนมปัง
 ตำราอาหาร: เม็นจิกัตสึ   สื่อ: เม็นจิกัตสึ
เม็นจิกัตสึ (ญี่ปุ่น: メンチカツ; ทับศัพท์: menchikatsu) หรือ มินจิกัตสึ (ミンチカツ) หรืออาจเรียกสั้น ๆ ว่า เม็นจิ (メンチ) เป็นหนึ่งในอาหารโยโชกุของญี่ปุ่น เป็นอาหารญี่ปุ่นที่ทำโดยการนำหอมใหญ่ เนื้อหมูบด หรือ เนื้อวัวบด กับ หัวหอมสับละเอียด เกลือ พริกไทย ฯลฯ ปั้นเป็นรูปเหรียญวงรี หรือทรงกลม ชุบด้วย แป้งสาลี ไข่ไก่ เกล็ดขนมปัง แล้ว ทอด น้ำมันปริมาณมากในกระทะหรือทอดในกระทะ
บางครั้งอาจสับสนกับ โครกเกะ เนื่องจากใช้ส่วนผสมที่มีราคาถูกและมีความคล้ายคลึงกันของส่วนผสมกับโครกเกะเนื้อวัว และยังมีเมนูที่เรียกว่า "โครกเกะเม็นจิ" ที่ใช้ส่วนผสมและวิธีทำเดียวกัน
ความเป็นมา

กล่าวกันว่าที่มาของเม็นจิกัตสึเกิดขึ้นในยุคเมจิ เมื่อร้านอาหารโยโชกุ ในย่านอาซากุสะ โตเกียว ทำขายโดยใช้ชื่อว่า มินสึมีโตะกัตสึเร็ตสึ (ミンスミートカツレツ) จากนั้นในช่วงต้นยุคโชวะได้รับการเผยแพร่จากภูมิภาคคันโตไปสู่ภูมิภาคคันไซ แล้วมิตสึจิ มิตสึโนะ (水野 三次) เจ้าของร้านรุ่นที่สองของ ร้านเนื้อจุงโกเบนิกุมิตสึวายะ (純神戸肉三ッ輪屋精肉店, ก่อตั้งในปี 1909  ปัจจุบันคือร้านมิตสึวายะโซฮนเต็ง (三ツ輪屋総本店)) ในมินาโตงาวะ (湊川) เมืองโคเบะ จังหวัดเฮียวโงะ ก็ได้ตั้งชื่ออาหารชนิดนี้ขึ้นมา
วิธีการกิน

มักรับประทานกับ ซอสวุร์สเตอร์เชอร์ บางครั้งใช้เป็นส่วนผสมใน แซนด์วิช และ แฮมเบอร์เกอร์ โดยทั่วไปแล้ว เม็นจิคัตสึมักถูกมองว่าเป็นโยโชกุยอดนิยม แต่ก็มีรายการที่เน้นการใช้เนื้อวัวที่มีตราสินค้าเช่นกัน แม้บางครั้งจะถือว่าเป็นอาหารมื้อเบา ๆ แต่ก็มักจะเสิร์ฟพร้อมข้าวสวย หรือ ซุป เป็น อาหารชุด
เม็นจิกัตสึถูกทำเป็นแซนด์วิช
โครกเกะ

โครกเกะ
โซบะโครกเกะ
โครกเกะ [โค-รก-เกะ] (ญี่ปุ่น: コロッケ) เป็นชื่อภาษาญี่ปุ่นของอาหารทอดในน้ำมันท่วมที่มีต้นกำเนิดมาจากอาหารฝรั่งเศสชนิดหนึ่งคือ ครอแก็ต โครกเกะนั้นทำได้โดยการผสมเนื้อ อาหารทะเล หรือผักสับที่ปรุงสุกแล้ว กับมันฝรั่งบดหรือซอสขาว มักจะปั้นให้มีรูปร่างแบนเล็กน้อย คลุกแป้งสาลี ชุบไข่ และคลุกเกล็ดขนมปังแบบญี่ปุ่น จากนั้นนำไปทอดในน้ำมันท่วมจนด้านนอกมีสีน้ำตาล
ประวัติ

ในปี ค.ศ. 1887 ครอแก็ต อาหารทอดของฝรั่งเศสได้รับการนำเข้าไปในญี่ปุ่น เชื่อกันว่าโครกเกะที่ใช้มันฝรั่งบดได้รับการคิดค้นขึ้นเพราะเทคโนโลยีการผลิตนมยังไม่เป็นที่นิยมในญี่ปุ่นในสมัยนั้น
เราสามารถพบโครกเกะได้ในซูเปอร์มาร์เก็ตและร้านสะดวกซื้อเกือบทุกแห่งในญี่ปุ่น โดยสามารถลิ้มรสได้ในราคาที่ไม่แพง
รูปแบบต่าง ๆ

โครกเกะนั้นมีอยู่หลายประเภท ขึ้นอยู่กับส่วนผสมหลักหรือส่วนผสมที่รวมเข้าด้วยกัน โดยทั่วไปจะเรียกชื่อตามส่วนผสมของโครกเกะประเภทนั้น ๆ ได้แก่
โครกเกะมันฝรั่ง - โครกเกะที่ทำจากใช้มันฝรั่ง
โครกเกะเนื้อ - โครกเกะที่ทำจากเนื้อบดและมันฝรั่ง ถ้าที่ทำจากเนื้อเพียงอย่างเดียวก็จะเป็นเม็นจิกัตสึ
โครกเกะทูน่า - โครกเกะที่ทำจากทูน่า
โครกเกะยาไซ (ผัก) - โครกเกะที่ทำจากผักรวม
โครกเกะแกงกะหรี่ - โครกเกะรสแกงกะหรี่
โครกเกะคาโบจะ (ฟักทอง) - โครกเกะที่ทำจากฟักทอง
โครกเกะโอการะ (กากถั่วเหลือง) - โครกเกะที่ทำจากกากถั่วเหลือง
โครกเกะครีม - โครกเกะที่ทำจากซอสขาว
โครกเกะกูราตัง - โครกเกะจากซอสขาวและมักกะโรนี
บางครั้งโครกเกะจะขายแบบห่อด้วยกระดาษ เรายังอาจใช้โครกเกะเป็นเครื่องโปะหน้าอาหารอื่น ๆ เมื่อนำโครกเกะไปสอดไส้ระหว่างขนมปังสองแผ่น จะเรียกว่า โครกเกปัง (ปัง คือขนมปังในภาษาญี่ปุ่น) หรือ โครกเกซันโดะ กูราโกโระ เป็นผลิตภัณฑ์ที่ได้รับการนำเสนอโดยแมคโดนัลด์ในญี่ปุ่น ทำจากโครกเกะกูราตังที่ประกบด้วยขนมปังเบอร์เกอร์
ขันธปริตร

ขันธปริตร เป็นหนึ่งพระปริตร และบทสวด 7 ตำนาน และ 12 ตำนาน รวมถึงภาณวาร ชาวพุทธนิยมสวดเพื่อป้องกันภยันตรายจากอสรพิษและสัตว์เลื้อยคลาน เนื่องจากมีเนื้อหากล่าวถึงการแผ่เมตตาให้อสรพิษประเภทต่าง ๆ แล้วขอให้สัตว์มีพิษเหล่านี้อย่าได้เบียดเบียนกัน พร้อมกับยกคุณอันประมาณมิได้ของพระรัตนตรัยขึ้นมาประกาศว่า แม้แต่สัตว์มีพิษต้องยอมสยบ
ที่มา

ขันธปริตรเป็นส่วนหนึ่งของอหิราชสูตร บทว่าด้วยพระสูตรที่กล่าวถึง พญางูทั้ง 4 สกุล หรือ เรียกย่อว่า ขันธปริตต์เพียงแต่ว่า ขันธปริตร สวดเฉพาะคาถา หรือบทกวีท้ายอหิราชสูตร โดยเนื้อหาในพระไตรปิฎกอยู่ในอังคุตตรนิกาย จตุกกนิบาต (อง. จตุกฺก. 21.67.83) และในพระวินัยปิฎก จูฬวรรค (วิ. จูฬ. 7.251.8) อีกทั้งยังพบในชาดก ทุกนิบาต (ขุ. ชา. 27.105.56)
สำหรับประวัติของพระปริตรนี้มีอยู่ว่า เมื่อพระพุทธเจ้าประทับอยู่ที่วัดพระเชตวัน กรุงสาวัตถี มีภิกษุรูปหนึ่งถูกงูกัด เหล่าภิกษุจึงได้กราบทูลเรื่องนี้ พระพุทธองค์ตรัสว่า ที่ภิกษุดังกล่าวถูกงูกัดเพราะไม่ได้แผ่เมตตาแก่พญางูทั้ง 4 ตระกูล คืองูตระกูลวิรูปักขะ งูตระกูลเอราปถะ งูตระกูลฉัพยาปุตตะ และงูตระกูลกัณหาโคตมกะ แล้วตรัสสอนให้แผ่เมตตางูทั้งหลายเหล่านั้น ซึ่งก็คือคาถาขันธปริตรนั่นเอง
เนื้อความในอหิราชสูตรกล่าวถึงที่มาของขันธปริตร ไว้ดังนี้
สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวันอารามของท่านอนาถบิณฑิกเศรษฐี ใกล้พระนครสาวัตถี ก็โดยสมัยนั้นแล ภิกษุรูปหนึ่งในกรุงสาวัตถีถูกงูกัด ทำกาละแล้ว ครั้งนั้นแล ภิกษุเป็นอันมากพากันเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคถึงที่ประทับ ถวายบังคมแล้ว นั่ง ณ ที่ควรส่วนข้างหนึ่งครั้นแล้ว ได้กราบทูลพระผู้มีพระภาคว่า ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ภิกษุรูปหนึ่งในเมืองสาวัตถีนี้ถูกงูกัด ทำกาละแล้ว พระผู้มีพระภาคตรัสว่า ดูกรภิกษุทั้งหลายภิกษุนั้นชะรอยจะไม่ได้แผ่เมตตาจิตไปยังสกุลพญางูทั้ง 4 เป็นแน่ ก็ถ้าเธอพึงแผ่เมตตาจิตไปยังสกุลพญางูทั้ง 4 ไซร้ เธอก็ไม่พึงถูกงูกัดทำกาละ ตระกูลพญางู 4เป็นไฉน คือ ตระกูลพญางูชื่อวิรูปักขะ 1 ตระกูลพญางูชื่อเอราปถะ 1 ตระกูลพญางูชื่อฉัพยาปุตตะ 1 ตระกูลพญางูชื่อกัณหาโคตมกะ 1 ดูกรภิกษุทั้งหลายภิกษุนั้นชะรอยจะไม่ได้แผ่เมตตาจิตไปยังสกุลพญางู 4 จำพวกนี้เป็นแน่ ก็ถ้าเธอพึงแผ่เมตตาไปยังตระกูลพญางูทั้ง 4 นี้ไซร้ เธอก็ไม่พึงถูกงูกัดทำกาละ ดูกรภิกษุทั้งหลาย เราอนุญาตให้ภิกษุแผ่เมตตาจิตไปยังตระกูลพญางู 4 จำพวกนี้เพื่อคุ้มครองตน เพื่อรักษาตน เพื่อป้องกันตน
ขณะที่อรรถกถาชาดก ยังมีตัวบทเอ่ยถึงที่ของขันธปริตรเช่นกัน โดยเรื่องมีอยู่ว่า ภิกษุรูปหนึ่งถูกงูกัด พระพุทธองค์ตรัสว่า ตถาคตเคยสอนขันธปริตรเมื่อครั้งที่ยังทรงเป็นพระโพธิสัตว์  เสวยพระชาติเป็นฤๅษีที่ป่าหิมพานต์ได้พำนักอยู่ร่วมกับฤๅษีเป็นอันมาก ขณะนั้นมีฤๅษีตนหนึ่งถูกงูกัดเสียชีวิต จึงสอนขันธปริตรแก่พวกฤๅษีเพื่อป้องกันภัยจากอสรพิษ
เนื้อหา

โดยทั่วไปแล้วพระปริตร จะเริ่มต้นด้วยบทขัด ซึ่งอธิบายที่มาที่ไปและอานิสงส์ของการสวดสาธยายพระปริตรนั้น ๆ ซึ่งขันธปริตรก็เช่นเดียวกัน โดยเริ่มจากบทขัดขันธปริตร แล้วจึงตามด้วยคาถา ซึ่งยกมาจากอหิราชสูตร
เนื้อหาของบทขัดของขันธปริตรมีดังนี้ "สัพพาสีวิสะชาตีนัง/ทิพพะมันตาคะทัง วิยะ/ยัง นาเสติ วิสัง โฆรัง/เสสัญจาปิ ปะริสสะยัง/อาณาเขตตัมหิ สัพพัตถะ/สัพพะทา สัพพะปาณินัง/สัพพะโสปิ นิวาเรติ /ปะริตตัง ตัง ภะณามะ เห ฯ" โดยมีคำแปลดังนี้ "พระปริตรย่อมป้องกันพิษและอันตรายอื่น ๆ ของสัตว์ทั้งปวงได้ตลอดเขตแห่งอำนาจทุกแห่งเสมอ เหมือนทิพยมนต์และโอสถทิพย์ที่ขจัดพิษร้ายของอสรพิษทั้งปวง ขอเราทั้งหลายจงร่วมกันสวดพระปริตรนั้นเถิด"
จากนั้นจึงเริ่มคาถาของพระปริตร โดยมีเนื้อหาในภาษาบาลีพร้อมคำแปลภาษาไทย ดังนี้
ตัวบทภาษาบาลี
วิรูปักเขหิ เม เมตตัง/เมตตัง เอราปะเถหิ เม/ฉัพฺยาปุตเตหิ เม เมตตัง/เมตตัง กัณหาโคตะมะเกหิ จะ/อะปาทะเกหิ เม เมตตัง/เมตตัง ทวิปาทะเกหิ เม/จะตุปปะเทหิ เม เมตตัง/เมตตัง พะหุปปะเทหิ เม/มา มัง อะปาทะโก หิงสิ/มา มัง หิงสิ ทวิปาทะโก/มา มัง จะตุปปะโท หิงสิ/มา มัง หิงสิ พะหุปปะโท/สัพเพ สัตตา สัพเพ ปาณา/สัพเพ ภูตา จะ เกวะลา/สัพเพ ภัทฺรานิ ปัสสันตุ/มา กิญจิ ปาปะมาคะมา
อัปปะมาโณ พุทโธ, อัปปะมาโณ ธัมโม, อัปปะมาโณ สังโฆ, ปะมาณะวันตานิ สะรีสะปานิ, อะหิวิจฉิกา สะตะปะที อุณณะนาภิ สะระพู มูสิกา/กะตา เม รักขา กะตา เม ปะริตตัง ปะฏิกกะมันตุ ภูตานิ/โสหัง นะโม ภะคะวะโต นะโม สัตตันนัง สัมมาสัมพุทธานัง ฯ
คำแปลภาษาไทย
ความเป็นมิตร ของเรา จงมีกับ สกุลพญางู ทั้งหลาย ชื่อวิรูปักขะ, ความเป็นมิตรของเราจงมีกับ สกุลพญางู ทั้งหลาย ชื่อเอราปถะ, ความเป็นมิตร ของเราจงมีกับ สกุลพญางู ทั้งหลาย ชื่อฉัพยาปุตตะ, ความเป็นมิตรของเราจงมีกับสกุลพญางูทั้งหลายชื่อกัณหาโคตมกะ, ความเป็นมิตรของเราจงมีกับสัตว์ทั้งหลายที่ไม่มีเท้า, ความเป็นมิตรของเราจงมีกับสัตว์จำพวก 2 เท้า, ความเป็นมิตรของเราจงมีกับสัตว์จำพวก 4 เท้า, ความเป็นมิตรของเราจงมีกับสัตว์จำพวกมีเท้ามาก, สัตว์ไม่มีเท้าอย่าเบียดเบียนเรา, สัตว์ 2 เท้าอย่าเบียดเบียนเรา, สัตว์ 4 เท้าอย่าเบียดเบียนเรา, สัตว์มีเท้ามากอย่าเบียดเบียนเรา, ขอสรรพสัตว์ทั้งปวงที่มีลมปราณ มีชีวิตเป็นอยู่ จงได้พบเห็นความเจริญเถิด อย่าได้มาถึงโทษอันลามกน้อยหนึ่งเลย ฯ
พระพุทธเจ้ามีพระคุณหาประมาณมิได้ พระธรรมมีคุณหาประมาณมิได้ พระสงฆ์มีคุณหาประมาณมิได้ สัตว์เลื้อยคลานทั้งหลาย คือ งู แมลงป่อง จะขาบ แมลงมุม ตุ๊กแก หนู ล้วนมีประมาณ ความรักษาอันเรากระทำแล้ว ความป้องกันอันเรากระทำแล้ว ขอหมู่สัตว์ทั้งหลายจงหลีกไปเสีย เรานั้นกำลังนอบน้อมพระผู้มีพระภาคอยู่ กำลังนอบน้อมพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทั้ง 7 พระองค์อยู่ ฯ
บรรณานุกรม

พระไตรปิฎกฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย พระสุตตันตปิฎก อังคุตรนิกาย จตุกนิบาต เล่ม 2
พระคันธสาราภิวงศ์ (แปล). 2550. บทสวดมนต์พระปริตรธรรม 8. กรุงเทพฯ ไทยรายวันการพิมพ์
พระคันธสาราภิวงศ์ (แปล). 2550. บทสวดมนต์พระปริตรธรรม 32. กรุงเทพฯ ไทยรายวันการพิมพ์
ข้าวฮายาชิ

| --- | --- |

ส่วนผสมหลัก: เนื้อวัว, หัวหอม, ข้าวสวย
จานอื่นที่คล้ายกัน: สตูเนื้อ, บีฟสโตรกานอฟ, กูยาช, ฮาเช, ข้าวแกงกะหรี่, กีวดง
 ตำราอาหาร: ข้าวฮายาชิ   สื่อ: ข้าวฮายาชิ
ข้าวฮายาชิ (ญี่ปุ่น: ハヤシライス) คืออาหารที่ทำโดยนำเนื้อวัวที่แล่เป็นแผ่นบางและหัวหอม มาเคี่ยวในซอสเดอมี-กลัส แล้ววางลงบนข้าว ในภูมิภาคคันไซมีชื่อเรียกอีกอย่างว่า ข้าวไฮชิ (ハイシライス)
ในบางภูมิภาค จะใช้เนื้อหมูแทนเนื้อวัว และเพิ่มเห็ดและส่วนผสมอื่น ๆ ลงไปด้วย
มีการทำวางขายในรูปแบบซอสประเภทที่แค่เอามาราดลงบนข้าวขาวที่อุ่นเสร็จก็สามารถกินได้เลย เช่นเดียวกับแกงกะหรี่
ที่มาของชื่อ

ที่มาของคำว่า "ฮายาชิ" ในชื่ออาหารชนิดนี้นั้นไม่เป็นที่แน่ชัด บ้างก็เชื่อกันว่ามาจากสตูเนื้อวัวและผักที่ทำโดย ยูเตกิ ฮายาชิ ผู้ก่อตั้งบริษัทมารูเซ็ง
นอกจากนี้ยังมีอีกทฤษฎีที่ว่าชื่อนี้มีที่มาจากการที่ "ฮายาชิ" ซึ่งเป็นกุ๊กที่อูเอโนะเซโยเก็งทำ อาหารให้พนักงานและได้รับการตอบรับเป็นอย่างดี จึงเพิ่มเข้ามาในรายการอาหาร อย่างไรก็ตาม ไม่อาจยืนยันได้ว่าฮายาชิคนนี้มีตัวตนอยู่จริงหรือไม่ จึงเป็นทฤษฎีที่ไม่น่าเชื่อถือ
และยังมีอีกทฤษฎีว่าเกิดจากชายคนหนึ่งชื่อ "ฮายาชิ" ซึ่งอาศัยอยู่ในโยโกฮามะในช่วงต้นยุคเมจิ เมื่อฮายาชิไปร้านอาหารฝรั่ง เขามักจะสั่ง "ข้าวแกงกะหรี่ไม่ใส่ผงกะหรี่" ตอนแรกอาหารชนิดนี้ยังไม่มีชื่อ ดังนั้นพนักงานจึงเรียกมันว่า "ข้าวแกงกะหรี่ของฮายาชิซัง" หรือเรียกสั้น ๆ ว่า "ข้าวฮายาชิ" ว่ากันว่าเรื่องนี้แพร่กระจายไปยังลูกค้ารายอื่น ๆ และกลายเป็นที่นิยมขึ้นมา แล้วในที่สุดก็สามารถหาได้ทั่วไปตามร้านอื่น อย่างไรก็ตาม อูเมงากิ ผู้แนะนำทฤษฎีนี้ในหนังสือของเขาเองได้ปฏิเสธโดยกล่าวว่า "มันน่าสนใจ แต่คงเป็นแค่เรื่องแต่ง"
รักนี้บุญรักษา

| รักนี้บุญรักษา |
| --- | --- |
Love Bless You
ประเภท: โรแมนติก สุขนาฏกรรม
สร้างโดย: บริษัท เฮาส์ ออฟ มรรค จำกัด
เขียนโดย: จอมใจ,ชัยรัตน์
กำกับโดย: ภูมิภัทร สังวาลย์วรกุล
แสดงนำ: จุติ จำเริญเกตุประทีป เมธาวี ธีรลีกุล สันติราษฎร์ กุลนพเกียรติ พศุฑย์ พงศ์พศุตม์ พสธร ทรงถาวรทวี ญดา สุวรรณปัฏนะ อาทิตยา ทองวิชิต
ผู้ประพันธ์ดนตรีแก่นเรื่อง: เพลง ยิ่งให้ยิ่งได้ ขับร้องโดย ณภัทร ชุ่มจิตตรี
ดนตรีแก่นเรื่องเปิด: เพลง ยิ่งให้ยิ่งได้ ขับร้องโดย ณภัทร ชุ่มจิตตรี
ดนตรีแก่นเรื่องปิด: เพลง ยิ่งให้ยิ่งได้ ขับร้องโดย ณภัทร ชุ่มจิตตรี
ภาษาต้นฉบับ: ไทย
จำนวนตอน: 18 ตอน
การผลิต
สถานที่ถ่ายทำ: ไทย
ความยาวตอน: 60 นาที
ออกอากาศ
เครือข่าย: สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7
ออกอากาศ: 6 เมษายน พ.ศ. 2562 – 15 มิถุนายน พ.ศ. 2562
รักนี้บุญรักษา (อังกฤษ: Love Bless You) เป็นละครโทรทัศน์ และละครซิทคอมอารมณ์ดี แนวโรแมนติก, คอมเมดี้ ออกอากาศเป็นละครโทรทัศน์ครั้งแรกเมื่อในปี พ.ศ. 2562 ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 ผลิตโดย บริษัท เฮาส์ ออฟ มรรค จำกัด ผู้จัดละครโดย สันติสุข พรหมศิริ จากบทประพันธ์และบทโทรทัศน์ของ จอมใจ, ชัยรัตน์ กำกับการแสดงโดย ภูมิภัทร สังวาลย์วรกุล นำแสดงโดย จุติ จำเริญเกตุประทีป, เมธาวี ธีรลีกุล, สันติราษฎร์ กุลนพเกียรติ, พศุฑย์ พงศ์พศุตม์, พสธร ทรงถาวรทวี, ญดา สุวรรณปัฏนะ, อาทิตยา ทองวิชิต เริ่มออกอากาศวันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2562 และออกอากาศตอนสุดท้ายเมื่อวันเสาร์ที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2562
รายชื่อนักแสดง

| บทบาท | นักแสดงหลัก |
| --- | --- |
บุญ ภาวนาดี: จุติ จำเริญเกตุประทีป
ชมจันทร์: เมธาวี ธีรลีกุล
มาร์ค: สันติราษฎร์ กุลนพเกียรติ
ปิ๊งปิ๊ง: ญดา สุวรรณปัฏนะ
สุด: พศุฑย์ พงศ์พศุตม์
พีท: พสธร ทรงถาวรทวี
น้ำวน: อาทิตยา ทองวิชิต
บทบาท: นักแสดงสมทบ
อาแจ่ม: สันติสุข พรหมศิริ
ยายบัว: วิยะดา อุมารินทร์
ช้างเผือก: ณัฏฐพงษ์ สมรรคเสวี
รักชาติ: ณภัทร ชุ่มจิตตรี
ยิ่งชีพ: ธนากร คงเจริญ
บทบาท: นักแสดงรับเชิญ
จ๊าบ: แซ็ค ชุมแพ
ฌอห์น: คมกฤษณ์ ดวงสุวรรณ์
อลิส: กัญญารัตน์ พงศ์กัมปนาท
ป้าชุลี: ดรุณี สุทธิพิทักษ์
คุณตาลีโอนาโด้  /  คุณตาสุดหล่อ: แอนนา ชวนชื่น
พ่อของน้ำวน: วิทยา เจตะภัย
เข้ม: เฉลิมศักดิ์ แย้มขะมัง
หลวงพ่อ: หยอง ลูกหยี
เจ๊เล้ง: ดารณีนุช ปสุตนาวิน
แหล่งข้อมูลอื่น

เรื่องย่อละคร รักนี้บุญรักษา : mgronline.com
ละคร รักนี้บุญรักษา ที่สยามโซน
ชาบูชาบู

| --- | --- |
ชาบูชาบู
มื้อ: อาหารหลัก
แหล่งกำเนิด: ญี่ปุ่น
อุณหภูมิเสิร์ฟ: ร้อน
ส่วนผสมหลัก: เนื้อวัวแล่บาง ๆ, อาหารทะเล, ผัก, เต้าหู้, บะหมี่
ข้อมูลอื่น: สุกียากี้
 ตำราอาหาร: ชาบูชาบู   สื่อ: ชาบูชาบู
ชาบูชาบู (ญี่ปุ่น: しゃぶしゃぶ; โรมาจิ: shabushabu) เป็นอาหารญี่ปุ่นประเภทหม้อไฟแบบหนึ่ง คล้ายกับสุกี้ยากี้ มีส่วนผสมต่าง ๆ เช่น ผัก เนื้อหั่นบาง ๆ และอาหารทะเล โดยการปรุงจะนำวัตถุต่าง ๆ เหล่านี้จุ่มแช่ลงในน้ำเดือด หรือน้ำซุป และปล่อยทิ้งไว้สักพัก จากนั้นนำส่วนผสมอย่างอื่น เช่น เต้าหู้ บะหมี่ ลงตุ๋นให้เข้ากัน แล้วรับประทานโดยจุ่มลงในซอส
ปัจจุบัน ชาบูชาบูมีหลากหลายประเภทให้เลือกรับประทาน ทั้งแบบดั้งเดิมและแบบประยุกต์
ดูเพิ่ม

จิ้มจุ่ม
สุกี้ยากี้
อิโมะฟราย

อิโมะฟราย
อิโมะฟรายในเมืองซาโนะ จังหวัดโทจิงิ
อิโมะฟราย (ญี่ปุ่น: いもフライ; โรมาจิ: imo furai) เป็นอาหารญี่ปุ่นที่ทำโดยหั่นมันฝรั่งนึ่งเป็นชิ้นขนาดพอดีคำคำ ชุบแป้งสาลีและเกล็ดขนมปัง แล้วนำไปทอด
อาหารชนิดนี้ได้รับการจัดเป็นอาหารชวนชิมระดับ B ในท้องถิ่นเมืองซาโนะ จังหวัดโทจิงิ และกลายเป็น อาหารแห่งจิตวิญญาณ
นัมบังงาชิ

คมเปโต ขนมญี่ปุ่นชนิดหนึ่งที่ถูกเรียกว่าเป็นนัมบังงาชิ
คัสเตลลา
คารุเมยากิ
นัมบังงาชิ (ญี่ปุ่น: 南蛮菓子; โรมาจิ: nanbangashi) เป็นคำในภาษาญี่ปุ่นที่ใช้เรียกขนมที่มีที่มาจากชาวตะวันตก (ส่วนใหญ่คือชาวโปรตุเกสหรือฮอลันดา) ในช่วงยุคอาซูจิ–โมโมยามะ และปัจจุบันถูกจัดอยู่ในประเภทหนึ่งของวางาชิ
โบโล
ชื่อ

บทความหลัก: นัมบัง
คำว่า นัมบัง นั้นเป็นศัพท์มาจากภาษาจีน เขียนเป็นอักษรจีนว่า 南蛮 อ่านตามภาษาจีนกลางว่า หนานหมาน เดิมทีในความคิดของชาวจีนนั้น 南蛮 เป็นคำที่บ่งบอกถึงกลุ่มชาติพันธุ์ต่าง ๆ ทางตอนใต้จากบริเวณที่ราบลุ่มตอนกลางของจีน เป็นคำที่ใช้เรียกเชิงเหยียดหยาม แต่ที่ญี่ปุ่นใช้คำนี้เรียกชายตะวันตก ในปัจจุบันแทบไม่มีความหมายในเชิงเหยียดหยามแล้ว และคำว่า 南蛮 ก็ถูกนำมาใช้เรียกของบางอย่างที่มีที่มาจากโลกตะวันตก จึงเป็นที่มาของคำว่านัมบังงาชิ
"นัมบังงาชิ" กับ "โยงาชิ"

ในภาษาญี่ปุ่นยังมีอีกคำที่ใช้เรียกขนมที่มาจากชาวตะวันตก คือ โยงาชิ (洋菓子) แต่ข้อแตกต่างคือโยงาชิใช้เรียกขนมฝรั่งในฐานะที่เป็นคำตรงข้ามกับวางาชิซึ่งหมายถึงขนมญี่ปุ่น ส่วนนัมบังงาชิจะหมายถึงขนมที่มีที่มาจากชาวตะวันตกตั้งแต่ช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 16 และปัจจุบันได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของวางาชิไปแล้ว
นิกูจางะ

| --- | --- |

แหล่งกำเนิด: ประเทศญี่ปุ่น
ส่วนผสมหลัก: เนื้อสัตว์ (เนื้อวัว หรือเนื้อหมู), มันฝรั่ง, หัวหอม, ซีอิ๊วหวาน, มิริง
 ตำราอาหาร: นิกูจางะ   สื่อ: นิกูจางะ
นิกูจางะ (ญี่ปุ่น: 肉じゃが; โรมาจิ: Nikujaga; แปลว่า เนื้อ [และ] มันฝรั่ง) เป็นอาหารประเภทตุ๋นอย่างหนึ่งของญี่ปุ่นที่ได้รับอิทธิพลจากตะวันตกหรือที่เรียกว่า โยโชกุ โดยทำจากเนื้อสัตว์ มันฝรั่ง และหัวหอม ตุ๋นในซีอิ๊วหวานและมิริง บางครั้งอาจใส่เส้นบุกหรือผักเพิ่มไปด้วย โดยมันฝรั่งจะทำหน้าที่เป็นวัตถุดิบหลัก ส่วนเนื้อสัตว์จะเป็นตัวชูรสชาติอาหาร และต้องทำการตุ๋นจนน้ำในหม้องวดลง โดยมากจะใช้เนื้อวัวฝานบาง บ้างก็ใช้เป็นเนื้อวัวสับ หรือบด ซึ่งก็เป็นที่นิยมเช่นกัน ขณะที่บริเวณภาคตะวันออกของประเทศญี่ปุ่นจะนิยมใช้เนื้อหมูแทนเนื้อวัว