ฐานข้อมูลโลกว่าด้วยพื้นที่คุ้มครอง
เนื้อหา

ฐานข้อมูลโลกว่าด้วยพื้นที่คุ้มครอง (WDPA) ใช้คำจำกัดความขององค์การระหว่างประเทศเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติ (IUCN) เกี่ยวกับพื้นที่คุ้มครองเป็นเกณฑ์หลักในการรวมรายการในฐานข้อมูล ฐานข้อมูลมีข้อมูลที่ครอบคลุมเกี่ยวกับพื้นที่คุ้มครองประเภทต่าง ๆ ตั้งแต่พื้นที่คุ้มครองอย่างเคร่งครัดเพื่อวัตถุประสงค์ในการอนุรักษ์ไปจนถึงพื้นที่ที่อนุญาตให้ใช้ทรัพยากรธรรมชาติอย่างยั่งยืน และรวมถึงพื้นที่ของรัฐ พื้นที่ร่วมบริหารจัดการ พื้นที่เอกชน และพื้นที่ที่ชุมชนบริหารจัดการคณะกรรมาธิการโลกว่าด้วยพื้นที่คุ้มครอง (WCPA) ขององค์การระหว่างประเทศเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติ (IUCN) ให้คำแนะนำระดับนานาชาติเกี่ยวกับการแบ่งประเภทพื้นที่คุ้มครองผ่านประเภทการจัดการพื้นที่คุ้มครอง ประเภทเหล่านี้ได้รับการยอมรับทั่วโลกและอำนวยความสะดวกให้กับระบบระดับโลกในการกำหนดและบันทึกพื้นที่คุ้มครอง ภายในฐานข้อมูลโลกว่าด้วยพื้นที่คุ้มครอง (WPDA) ประเภทการจัดการขององค์การระหว่างประเทศเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติของพื้นที่คุ้มครองจะถูกระบุ (หากมีการกำหนด/รายงาน) เป็นส่วนหนึ่งของข้อมูลเกี่ยวกับพื้นที่คุ้มครอง
ข้อมูลที่เก็บไว้ในฐานข้อมูลโลกว่าด้วยพื้นที่คุ้มครอง (WDPA) ประกอบด้วยข้อมูลทั้ง "คุณลักษณะ" และ "เชิงพื้นที่" ข้อมูลคุณลักษณะหมายถึงลักษณะของพื้นที่คุ้มครอง เช่น ชื่อ พื้นที่ที่รายงาน และประเภทการกำหนด ข้อมูลเชิงพื้นที่จัดทำขึ้นในรูปแบบของแผนที่อิเล็กทรอนิกส์ของระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์ (GIS) ซึ่งมักเรียกว่าไฟล์รูปร่าง ไฟล์เหล่านี้ให้ข้อมูลเกี่ยวกับตำแหน่ง (ละติจูดและลองจิจูด) และขอบเขตเชิงพื้นที่ของพื้นที่คุ้มครอง โดยอาจเป็นตำแหน่งกึ่งกลางหรือรูปหลายเหลี่ยมที่แสดงขอบเขตของพื้นที่คุ้มครอง ซึ่งจะให้ข้อบ่งชี้ขนาดและรูปร่างของพื้นที่ นี่คือรูปแบบที่ข้อมูลมีอยู่ใน Protected Planet ซึ่งข้อมูลใน WDPA พร้อมใช้งานสำหรับสาธารณะทั่วโลก ทีมพัฒนา WDPA ของ UNEP-WCMC มีข้อตกลงอย่างเป็นทางการกับระบบคลังข้อมูลความหลากหลายทางชีวภาพทั่วโลก (GBIF) เพื่อบูรณาการข้อมูลการเกิดขึ้นของสปีชีส์ในเครือข่ายกับไฟล์รูปร่างของพื้นที่คุ้มครองบน ​​WDPA ซึ่งช่วยให้องค์การของรัฐ องค์การนอกภาครัฐ และองค์กรเอกชนสามารถมองเห็นความหนาแน่นของสปีชีส์ภายในพื้นที่คุ้มครองได้
พื้นที่คุ้มครองภายใต้ฐานข้อมูลโลกว่าด้วยพื้นที่คุ้มครอง (WDPA) ถูกกำหนดให้มีการกำหนดระดับประเทศหรือระดับนานาชาติ พื้นที่คุ้มครองหลายแห่งจัดอยู่ในประเภทที่ได้รับการกำหนดระดับประเทศ โดยพื้นที่ดังกล่าวได้รับการกำหนดภายในอาณาเขตประเทศ (รวมถึงเขตเศรษฐกิจทางทะเลพิเศษ) โดยใช้กฎหมายหรือข้อตกลงที่เหมาะสม พื้นที่ที่ได้รับการกำหนดระดับนานาชาติส่วนใหญ่เป็นพื้นที่ที่มีคุณค่าทางสิ่งแวดล้อม วัฒนธรรม หรือธรรมชาติที่สำคัญ ซึ่งควรได้รับการคุ้มครองโดยไม่คำนึงถึงอาณาเขตที่พื้นที่ดังกล่าวตั้งอยู่ พื้นที่เหล่านี้มักได้รับการยอมรับ อนุรักษ์ และคุ้มครองภายใต้สนธิสัญญาหรืออนุสัญญาต่างประเทศ ในบางกรณี พื้นที่ที่ได้รับการรับรองระดับนานาชาติอาจได้รับการกำหนดระดับประเทศด้วยเช่นกัน
อนุสัญญาต่างประเทศที่ใช้กำหนดพื้นที่คุ้มครองทั่วไป ได้แก่:
ยูเนสโกมุ่งมั่นที่จะส่งเสริมการระบุ ปกป้อง และรักษามรดกทางวัฒนธรรมและธรรมชาติทั่วโลกที่ถือว่ามีคุณค่าต่อมนุษยชาติ ซึ่งเป็นไปตามสนธิสัญญาระหว่างประเทศที่เรียกว่าอนุสัญญาว่าด้วยการคุ้มครองมรดกโลกทางวัฒนธรรมและทางธรรมชาติ ซึ่งยูเนสโกรับรองในปี พ.ศ. 2515
โครงการมนุษย์และชีวมณฑล (Man and the Biosphere Programme: MAB), เสนอแผนงานการวิจัยแบบสหวิทยาการและเป้าหมายการสร้างศักยภาพเพื่อปรับปรุงความสัมพันธ์ระหว่างผู้คนกับสิ่งแวดล้อมทั่วโลก ตั้งแต่เปิดตัวในปี พ.ศ. 2513 โครงการมนุษย์และชีวมณฑล (MAB) มุ่งเน้นไปที่การพัฒนาเครือข่ายพื้นที่สงวนชีวมณฑลโลก (WNBR) แนวคิดเขตสงวนชีวมณฑลได้รับการพัฒนาครั้งแรกในปี พ.ศ. 2517 และได้รับการแก้ไขอย่างมีนัยสำคัญในปี พ.ศ. 2538 โดยได้รับการรับรองโดยการประชุมใหญ่ของยูเนสโกเกี่ยวกับกรอบงานตามกฎหมายและกลยุทธ์เซบียาสำหรับเขตสงวนชีวมณฑล
อนุสัญญาว่าด้วยพื้นที่ชุ่มน้ำ เป็นสนธิสัญญาระหว่างรัฐบาลที่ได้รับการรับรองเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2514 ในเมืองแรมซาร์ของอิหร่าน บนชายฝั่งทางใต้ของทะเลแคสเปียน อนุสัญญาดังกล่าวมีผลบังคับใช้ในปี พ.ศ. 2518 และพันธกิจของอนุสัญญาซึ่งได้รับการรับรองโดยภาคีในปี พ.ศ. 2542 และปรับปรุงในปี พ.ศ. 2545 คือ “การอนุรักษ์และการใช้พื้นที่ชุ่มน้ำอย่างชาญฉลาดผ่านการดำเนินการในระดับท้องถิ่น ระดับภูมิภาค และระดับชาติ รวมถึงความร่วมมือระหว่างประเทศ เพื่อมีส่วนสนับสนุนในการบรรลุการพัฒนาอย่างยั่งยืนทั่วโลก”