stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ลัทธิเริงรมณ์
บทนำ

“Decadence” หรือ “ความเริงรมณ์” เป็นชื่อที่เดิมตั้งขึ้นในทางแดกดันโดยนักวิพากษ์ต่อนักเขียนหลายคนในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ผู้เทิดทูนความมีเล่ห์กลเหนือทัศนคติอันปราศจากมายาเกี่ยวกับธรรมชาติของกลุ่ม
จินตนิยม ผู้อยู่ในกลุ่มนำคำดังกล่าวมาใช้ด้วยความยินดีและเรียกตนเองว่า “Decadents” โดยทั่วไปแล้วงานของผู้ดำเนินตามแนวลัทธิเริงรมณ์จะมีอิทธิพลมาจากนวนิยายกอธิค และ จากกวีนิพนธ์และนวนิยายที่เขียนโดยเอดการ์ อัลเลน โพและมีความสัมพันธ์กับลัทธิสัญลักษณ์นิยม และ/หรือ ลัทธิสุนทรียนิยม
ปรัชญาของความเริงรมณ์และความฟุ้งเฟ้อมีมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 18 โดยเฉพาะจากชาร์ลส์ เดอ เซคองดัต บารอนแห่งมงต์เตส์คิว และถือกันว่าเป็นคำเสียดสีหลังจากนักวิพากษ์Désiré Nisardใช้ในการวิจารณ์วิกตอร์ อูโก และ ศิลปะจินตนิยมโดยทั่วไป ศิลปินจินตนิยมรุ่นต่อมาเช่นทีโอฟีล โกติเยร์ และ ชาร์ลส์ โบเดอแลร์ใช้คำนี้ด้วยความภูมิใจว่าเป็นการหันหลังให้กับสิ่งที่เรียกกันว่าเป็นความก้าวหน้าอันไม่น่าสนใจ ในคริสต์ทศวรรษ 1880 กลุ่มนักเขียนชาวฝรั่งเศสเรียกตนเองว่า “Decadents” นวนิยายคลาสสิกจากโยริส-คาร์ล อุยส์มองส์นักเขียนของกลุ่มนี้ ชื่อ “À rebours” ถือกันว่าเป็นนวนิยายดีเด่นของลัทธิเริงรมณ์เรื่องแรก แต่ผู้อื่นกล่าวว่างานของชาร์ลส์ โบเดอแลร์เป็นจุดเริ่มต้น ลัทธิเริงรมณ์ในปัจจุบันถือกันว่าเป็นลัทธิที่คาบระหว่างศิลปะจินตนิยม กับ สมัยใหม่นิยม
ในบริเตนบุคคลสำคัญที่เกี่ยวข้องกับลัทธิเริงรมณ์คือออสคาร์ ไวล์ด
ศิลปิน

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|  Konstantin Balmont  Franz von Bayros  Aubrey Beardsley  Max Beerbohm  Mateiu Caragiale  Jan Frans De Boever  Remy de Gourmont  Ernest Dowson  Gabriele d'Annunzio  Guido Gozzano  Joris-Karl Huysmans  Vojislav Ilić |  Comte de Lautréamont  Jane de La Vaudère  Arthur Machen  Octave Mirbeau  Robert de Montesquiou  George Moore  Gustave Moreau  Edvard Munch  Gérard de Nerval  Rachilde  Odilon Redon  Charles Ricketts |  Arthur Rimbaud  Frederick Rolfe  Félicien Rops  Georges Rodenbach  M. P. Shiel  Eric Stenbock  Franz Stuck  Arthur Symons  Emile Verhaeren  Paul Verlaine  Auguste Villiers de l'Isle-Adam  Oscar Wilde |
ดูเพิ่ม

ศิลปะจินตนิยม
| ด ค กศิลปะและลัทธิทางศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ยุคกลาง (คริสต์ศตวรรษที่ 5 ถึง 13):  เมรอแว็งเฌียง  การอแล็งเฌียง  ออตโทเนียน  ไบแซนไทน์  เคลต์  โรมาเนสก์  กอทิก  กอทิกนานาชาติ 
คริสต์ศตวรรษที่ 14 ถึง 18:  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา (ศตวรรษที่ 14-15)  จริตนิยม (ศตวรรษที่ 16)  บาโรก (ศตวรรษที่ 17)  โรโกโก - ลัทธิคลาสสิกใหม่ - จินตนิยม (ศตวรรษที่ 18) 
คริสต์ศตวรรษที่ 19:  ศิลปะสถาบัน  สัจนิยม  กลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  ลัทธิประทับใจใหม่  วิภาคนิยม  ลัทธิผสานจุดสี  คตินิยมเส้นกั้นสี  กลุ่มนาบี  สังเคราะห์นิยม  สัญลักษณ์นิยม  ลุ่มแม่น้ำฮัดสัน 
คริสต์ศตวรรษที่ 20:  สมัยใหม่  บาศกนิยม  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แนวนามธรรม  ลัทธินามธรรม  กลุ่มศิลปินใหม่แห่งมิวนิก  กลุ่มเบลาเออไรเทอร์  กลุ่มบรึคเคอ  ดาดา  คติโฟวิสต์  นวศิลป์  เวียนนาซีเซสชัน  สุนทรียนิยม  เบาเฮาส์  ลัทธิรูปทรงแนวใหม่  อลังการศิลป์  สมัยนิยม  อนาคตนิยม  อนุตรนิยม  ลัทธิเหนือจริง  Color Field  จุลนิยม  Lyrical Abstraction  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์ใหม่  สมัยใหม่ยุคหลัง  มโนทัศนศิลป์  ศิลปะคนนอก  ศิลปะใต้ดิน  ศิลปะเชิงแนวคิด  กลุ่มศิลปินหนุ่มสาวบริติช  รูปลักษณ์นิยม 
ศิลปะ:  จิตรกรรม  ประติมากรรม  สถาปัตยกรรม  การถ่ายภาพ 
ศิลปิน:  จิตรกร  ประติมากร  สถาปนิก  ช่างภาพ
ลา ทราวิอาทา

ลาทราวิอาทา (อังกฤษ: La traviata) เป็นอุปรากรภาษาอิตาลีที่เขียนโดยจูเซปเป แวร์ดีผู้เป็นคีตกวีอุปรากรคนสำคัญของคริสต์ศตวรรษที่ 19 “ลาทราวิอาทา” เขียนขึ้นจากเนื้อร้องที่เขียนโดยฟรานเชสโค มาเรีย พิอาเว ที่มีพื้นฐานมาจากบทละคร “La dame aux Camélias” ที่แปลงมาจากนวนิยายที่เขียนโดยอเล็กซองเดรอ ดูมาส์ผู้เยาว์ ชื่ออุปรากร “La traviata” แปลตรงตัวว่า “สตรีนอกลู่นอกทาง” ที่เดิมตั้งใจจะเป็นชื่อ “Violetta” ตามชื่อตัวละครเอก
“ลาทราวิอาทา” เปิดแสดงเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 6 มีนาคม ค.ศ. 1853ที่เวนิสในประเทศอิตาลี
ดูเพิ่ม

อุปรากร
จูเซปเป แวร์ดี
แหล่งข้อมูลอื่น

ฟังผลงาน La Traviata ที่ มิวโซเพน
La Traviata: listen to the whole opera, or to a selection of airs and preludes on Magazzini Sonori. (อิตาลี)
Ah! Fors' é Lui ที่ โครงการกูเทนแบร์ก : A public domain MP3 recording.
โน้ตเพลงเสรีของ La traviata ที่โครงการห้องสมุดดนตรีนานาชาติ (IMSLP)
Public domain vocal score on Cantorion.org
Vocal score at VARIATIONS: Public domain vocal score (scanned from an 1899 edition)
Orchestra score at VARIATIONS: Public domain orchestra score (scanned from an old edition)
Recorded Violettas in La Traviata
Recommended recordings
Libretto
Libretto and its translation
Aria database
Further La traviata discography
La Traviata performed in the Zurich Railway Station, September 30, 2008
La Traviata at Zurich Hauptbahnhof by Swiss TV, September 30, 2008 (in German) เก็บถาวร 2009-10-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
La Traviata at Zurich Hauptbahnhof, 30 September 2008, on YouTube
ลายฟาย

ลายฟาย (อังกฤษ: Li-fi ย่อจาก Light Fidelity) เป็นเทคโนโลยีการสื่อสารไร้สายเต็มเครือข่ายและความเร็วสูงแบบสองทางคล้ายกับวายฟาย ผู้คิดค้นคำนี้คือฮารัลด์ ฮาส ลายฟายเป็นการสื่อสารด้วยแสงที่มองเห็นได้รูปแบบหนึ่ง และเป็นเซตย่อยของการสื่อสารไร้สายแบบใช้แสง (OWC) และสามารถเป็นส่วนเติมเต็มของการสื่อสารด้วยความถี่วิทยุ (วายฟายหรือเครือข่ายเซลลูลาร์) หรือแม้แต่ใช้แทนการแพร่ข้อมูล ปัจจุบันมีการวัดความเร็วได้ผลว่าเร็วกว่าการใช้งานวายฟายประมาณ 100 เท่า โดยมีความเร็วที่ 224 จิกะบิตต่อวินาที
ลายฟายเป็นการสื่อสารแบบไร้สายและใช้แสงที่มองเห็นได้หรือสเปกตรัมอินฟราเรดและใกล้อัลตราไวโอเลต (แทนคลื่นความถี่วิทยุ) เป็นหนึ่งในเทคโนโลยีการสื่อสารไร้สายที่ลำเลียงข้อมูลได้มากกว่า และได้รับการเสนอว่าเป็นการแก้ปัญหาข้อจำกัดของแบนด์วิดท์จากความถี่วิทยุ
ลาทาทา

2018 ซิงเกิลโดยไอเดิล
ลาทาทา (อังกฤษ: Latata) เป็นเพลงเปิดตัวของเกิร์ลกรุปเกาหลีใต้ ไอเดิล ออกจำหน่ายวันที่ 2 พฤษภาคม ค.ศ. 2018 โดยคิวบ์เอนเตอร์เทนเมนต์ และจัดจำหน่ายโดยกาเกา เอ็ม ซึ่งเพลงนี้แต่งโดยสมาชิกของวง โซย็อน
รางวัล

| นักวิจารณ์/สื่อ | รายการ | อันดับ | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- |
| Bugs | 2018 Year End Top 100 | 37 |  |
| HK01 | 20 Must Listen to K-Pop Songs of 2018 | 3 |  |
| Hypable | 10 great K-Pop songs from 2018 to add to your end-of-year playlist | — |  |
| Idology | 2018 Song of the Year | 1 |  |
| PAPER | PAPER's Top 20 K-Pop Songs of 2018 | 14 |  |
| เอสบีเอส | Top 100 Asian pop songs of 2018 | 38 |  |
| The Kraze Magazine | Best of 2018 | — |  |
| KultScene | 25 Best K-pop Songs Of 2018 | 15 |  |
| รายการ | วันที่ | อ้างอิง |
| --- | --- | --- |
| เดอะโชว์ (เอสบีเอสเอ็มทีวี) | 22 พฤษภาคม 2018 |  |
| เดอะโชว์ (เอสบีเอสเอ็มทีวี) | 29 พฤษภาคม 2018 |  |
| เอ็มเคานต์ดาวน์ (เอ็มเน็ต) | 24 พฤษภาคม 2018 |  |
ลานาเดลเรย์ (อัลบั้ม)

ลานาเดลเรย์ (อังกฤษ: Lana Del Ray) หรือที่รู้จักในนาม ลานาเดลเรย์เอเคเอลิซซีแกรนต์ (อังกฤษ: Lana Del Ray a.k.a. Lizzy Grant) คือสตูดิโออัลบั้มแรกของลานา เดล เรย์ นักร้องหญิงชาวอเมริกัน อัลบั้มนี้ได้วางจำหน่ายแบบดิจิทัลผ่านไอทูนส์สโตร์ เมื่อวันที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2553 โดยค่าย 5 พอยต์ส เมื่อเธอเป็นที่รู้จักในชื่อของลานา เดล เรย์ อย่างไรก็ตามอัลบั้มได้ถูกเรียกเก็บคืนจากท้องตลาด เนื่องจากทุนที่ไม่เพียงพอต่อการวางจำหน่าย แต่ในที่สุดเดลเรย์ก็ได้ซื้อสิทธิ์ของอัลบั้มนี้กลับมาและชื่อของนักร้องถูกสะกดจาก "Del Ray" เป็น "Del Rey" แทน ภายหลังจากการวางจำหน่ายอัลบั้มบอร์นทูดาย (พ.ศ. 2555) ภายใต้ชื่อในการแสดงว่า Lana Del Rey เธอแสดงความปรารถนาที่จะทำการวางจำหน่ายอัลบั้มนี้ใหม่อีกครั้งหนึ่ง
รายชื่อเพลง

เพลงทั้งหมดถูกเขียนขึ้นโดยอีลิซาเบท แกรนต์ และ เดวิด คาห์น โดยคาห์นเป็นโปรดิวซ์เซอร์เพลงทั้งหมด
| ลำดับ | ชื่อเพลง | ยาว |
| --- | --- | --- |
| 1. | "Kill Kill" | 3:57 |
| 2. | "Queen of the Gas Station" | 3:04 |
| 3. | "Oh Say Can You See" | 3:40 |
| 4. | "Gramma (Blue Ribbon Sparkler Trailer Heaven)" | 3:55 |
| 5. | "For K, Pt. 2" | 3:24 |
| 6. | "Jump" | 2:50 |
| 7. | "Mermaid Motel" | 3:59 |
| 8. | "Raise Me Up (Mississippi South)" | 4:22 |
| 9. | "Pawn Shop Blues" | 3:26 |
| 10. | "Brite Lites" | 2:57 |
| 11. | "Put Me in a Movie" | 3:13 |
| 12. | "Smarty" | 2:49 |
| 13. | "Yayo" | 5:45 |
| ความยาวทั้งหมด: | ความยาวทั้งหมด: | 47:23 |
ลาซาด้า

| --- | --- |

ลาซาด้าวัน ถนนบรัสบาซะฮ์ สำนักงานใหญ่ในสิงคโปร์
ประเภท: เอกชน
อุตสาหกรรม: อินเทอร์เน็ต อีคอมเมิร์ซ
ก่อตั้ง: 27 มีนาคม 2012; 12 ปีก่อน (2012-03-27)
ผู้ก่อตั้ง: มักซีมีเลียน บิตเนอร์ Mads Faurholt-Jorgensen Stefan Bruun Raphael Strauch ร็อกเก็ตอินเทอร์เน็ต
สำนักงานใหญ่: ดาวน์ทาวน์คอร์ ประเทศสิงคโปร์
พื้นที่ให้บริการ: เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ยกเว้นประเทศลาว, พม่า, กัมพูชา, บรูไน และติมอร์ตะวันออก
บุคลากรหลัก: Peng Lei (ประธานกรรมการบริหาร) Chun Li (ซีอีโอ) Mary Zhou (สิงคโปร์; ซีอีโอ)
บริการ: อีคอมเมิร์ซ (การซื้อของออนไลน์)
เจ้าของ: กลุ่มอาลีบาบา
พนักงาน: มากกว่า 10,000 คน
บริษัทในเครือ: Lazada Vietnam Lazada Singapore Pte. Ltd
เว็บไซต์: www.lazada.com (บริษัท) www.lazada.co.id (อินโดนีเซีย) www.lazada.com.my (มาเลเซีย) www.lazada.com.ph (ฟิลิปปินส์) www.lazada.sg (สิงคโปร์) www.lazada.co.th (ไทย) www.lazada.vn (เวียดนาม)
ลาซาด้า กรุ๊ป (อังกฤษ: Lazada Group; ชื่อทางการค้า: Lazada) เป็นบริษัทอีคอมเมิร์ซระดับโลก ที่ก่อตั้งโดย มักซีมีเลียน บิตเนอร์ จากการการสนับสนุนของร็อกเก็ตอินเทอร์เน็ตในปี 2012 และมีกลุ่มอาลีบาบาเป็นเจ้าของในปี 2014 ลาซาด้า กรุ๊ป ดำเนินการในหลายประเทศและระดมทุนได้ประมาณ 647 ล้านดอลลาร์สหรัฐ จากการลงทุนโดยกลุ่มนักลงทุนเช่น เทสโก้, เทมาเส็กโฮลดิงส์, ซัมมิตพาร์ทเนอส์, เจพีมอร์แกนเชส, อินเวสต์เมนต์เอบีคินเนวิก และร็อกเก็ตอินเทอร์เน็ต
เว็บไซต์เปิดตัวในเดือนมีนาคม 2012 โดยมีรูปแบบธุรกิจขายสินค้าให้กับลูกค้าจากคลังสินค้าของตนเอง ต่อมาในปี 2013 ได้เพิ่มรูปแบบการตลาดที่อนุญาตให้ร้านค้าปลีกบุคคลที่สามขายสินค้าผ่านเว็บไซต์ของลาซาด้า ซึ่งในตลาดคิดเป็น 65% ของยอดขายภายในสิ้นปี 2014
ในเดือนเมษายน 2016 กลุ่มอาลีบาบาเข้าซื้อการควบคุมสัดส่วนการถือหุ้นในลาซาด้าเพื่อรองรับแผนการขยายตัวในต่างประเทศของอาลีบาบา
ในเดือนสิงหาคม 2018 ลาซาด้าเป็นผู้ให้บริการอีคอมเมิร์ซรายใหญ่ที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยอ้างอิงจากการเข้าชมเว็บเฉลี่ยรายเดือน
ในเดือนกันยายน 2019 ลาซาด้าอ้างว่าเป็นแพลตฟอร์มอีคอมเมิร์ซชั้นนำในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้โดยมีผู้ซื้อมากกว่า 50 ล้านรายต่อปี
ดูเพิ่ม

สแนปดีล
อินเดียมาร์ต
แอมะซอน
ฟลิปการ์ต
อีเบย์
Tata Cliq
ช้อปปี้
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาอังกฤษ อินโดนีเซีย ไทย และเวียดนาม)
ลาน่า แลงก์

| Lana Lang |
| --- | --- |
ตัวละครใน Smallville
ปรากฏครั้งแรก: "Pilot"
สร้างโดย: Bill Finger John Sikela
ดัดแปลงโดย: Alfred Gough Miles Millar
แสดงโดย: Kristin Kreuk Jade Unterman
ข้อมูลตัวละครในเรื่อง
Abilities: Invulnerability, superhuman strength, speed, kryptonite absorption/emission
Kristen Kreuk Coat
ลานา แลงก์ (อังกฤษ: Lana Lange) ปรากฏตัวครั้งแรกในหนังสือการ์ตูนชุด Superman เล่มที่ 1 ตอนที่ 1 ปี ค.ศ. 1939 ในฐานะแฟนเก่าของ Clark  Kent และในภาพยนตร์เรื่อง Superman III ลานาแลงก์ ปรากฏตัวในฐานะภรรยาของ Pete Ross ผู้ขี้เมาและในซีรีส์เรื่อง สมอลล์วิลล์ ปัจจุบัน ลานา แลงก์ ในเวอร์ชันนี้คือ คริสติน ครุก (Kristian Kreuk)
แหล่งข้อมูลอื่น

สมอลวิลล์แอทไทยแลนด์ เก็บถาวร 2010-01-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ลาน่า แลงก์ ใน สมอลล์วิลล์ วิกิ
| ด ค กสมอลล์วิลล์ |
| --- | --- |
ปี:  ปี 1  ปี 2  ปี 3  ปี 4  ปี 5  ปี 6  ปี 7  ปี 8  ปี 9  ปี 10 
ตอน:  รายชื่อตอน  "Pilot"  "Tempest"  "Reckoning"  "Absolute Justice" 
ตัวละคร:  ตัวละครใน"สมอลวิลล์"  คลาร์ค เคนท์  เล็กซ์ ลูเธอร์  ลาน่า แลงก์  โคลอี้ ซัลลิแวน  ไลโอเนล ลูเธอร์  โลอิส เลน  จัสติสลีก 
หัวข้อที่เกี่ยวข้อง:  พลังของคลาร์ก เค้นท์  คริปโตไนท์ 
  Book   Category
ลันจ์ไมน์

|  ลันจ์ไมน์  |
| --- | --- |
ภาพวาดของลันจ์ไมน์และวิธีการใช้งาน
ชนิด: อาวุธต่อต้านรถถังแบบพลีชีพ
แหล่งกำเนิด:  ญี่ปุ่น
บทบาท
ประจำการ: 1944–1975
ผู้ใช้งาน:  ญี่ปุ่น: กองทัพบกจักรวรรดิญี่ปุ่น  เวียดนามเหนือ: เหวียตมิญ
สงคราม: สงครามโลกครั้งที่ 2 สงครามอินโดจีนครั้งที่หนึ่ง สงครามเวียดนาม
ประวัติการผลิต
ช่วงการออกแบบ: สงครามโลกครั้งที่ 2
ข้อมูลจำเพาะ
มวล: 14.3 ปอนด์ (6.5 กิโลกรัม) (เฉลี่ย)
ความยาว: 78 นิ้ว (200 เซนติเมตร) (เฉลี่ย)
ความสูง: 11.6 นิ้ว (29 เซนติเมตร) (body)
เส้นผ่าศูนย์กลาง: 8 นิ้ว (20 เซนติเมตร) (body)

วัตถุระเบิด: TNT
น้ำหนักวัตถุระเบิด: 6.6 ปอนด์ (3.0 กิโลกรัม)
กลไกการจุดชนวน: Blasting cap
ลันจ์ไมน์ (อังกฤษ: lunge mine) คือ อาวุธต่อต้านรถถังแบบพลีชีพที่จักรวรรดิญี่ปุ่นพัฒนาและนำมาใช้ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 มีลักษณะเป็นระเบิดต่อต้านรถถังความแรงสูงรูปทรงกรวยติดอยู่ตรงปลายด้ามจับที่เป็นไม้ ปกติมักใช้ในหน่วยต่อสู้ระยะประชิดของกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่น อาวุธชนิดนี้ถูกนำมาใช้อย่างเป็นทางการใน ค.ศ. 1945 ในปีเดียวกันนั้นเองมันได้นำไปใช้ในเขตปฏิบัติการสงครามแปซิฟิกโดยมุ่งเป้าไปที่ยานเกราะของกองทัพสหรัฐ
การออกแบบ

อาวุธมีลักษณะเป็นดินโพรงระเบิดรูปทรงกรวยอยู่ตรงปลายด้ามจับที่เป็นไม้ ตัวระเบิดมีขาสามขายืนออกมาบริเวณฐานทรงกรวย ตัวจุดชนวนระเบิดอยู่ที่ส่วนยอดของรูปกรวย (บริเวณที่ติดกับด้านจับไม้) ระหว่างยอดของทรงกรวยกับด้านจับจะมีเข็มแทงชนวนอยู่ซึ่งเมื่อถอดสลักระเบิดออกแล้วบริเวณนี้จะสามารถเลือนได้ทำให้เข็มแทงฉนวนแทงเข้าไปที่ตัวจุดระเบิด
ตัวระเบิดแบ่งเป็นระเบิดรูปกรวยสูง 11.6 นิ้ว และเส้นผ่านศูนย์กลางที่ฐานกรวยยาว 8 นิ้ว และหนักประมาณ 11 ปอนด์ ขาโลหะสามขายาว 6 นิ้ว (15 ซม.) ส่วนด้ามจับมีเส้นผ่านศูนย์กลาง 1.25 นิ้ว ยาว 59 นิ้ว และหนัก 3.3 ปอนด์ ทำให้โดยรวมแล้วมันยาวประมาณ 78 นิ้ว และหนัก 14.3 ปอนด์
การทำงาน

การใช้งานลันจ์ไมน์นั้นทหารหรือผู้ใช้งานจะทำการดึงสลักระเบิดออกแล้วทำการวิ่งพุ่งเข้าไปหายานเกราะหรือเป้าหมายด้วยความเร็ว คล้ายกับการวิ่งพุ่งเข้าไปแทงด้วยดาบปลายปืน ลักษณะการจับจะใช้มือข้างหนึ่งจับที่ตรงกลางด้ามจับส่วนอีกมือจับที่ปลายด้านจับที่ใกล้ตัวผู้ถือ เมื่อขาของระเบิดโดนเข้ากับเป้าหมายแล้วด้ามจับที่กำลังพุ่งไปข้างหน้าจะกดเข้าไปทำให้เข็มจุดชนวนระเบิดแทงเข้าไปที่ตัวจุดระเบิด ซึ่งเมื่อระเบิดแล้วจะทำให้ผู้ใช้และเป้าหมายได้รับความเสียหายจากระเบิด
การใช้งาน

กองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่นนำอาวุธชนิดนี้มาใช้ในเขตปฏิบัติการสงครามแปซิฟิก โดยมีจุดประสงค์เพื่อใช้ต่อต้านและทำลายยานเกราะของกองทัพสหรัฐ
รายงานข่าวกรองในเดือนมีนาคม 1945 ระบุว่ากองทัพสหรัฐเจอเข้ากับอาวุธชิ้นนี้ครั้งแรกที่เกาะเลย์เต ประเทศฟิลิปปินส์ ซึ่งคาดว่าน่าจะเป็นในช่วงยุทธนาวีที่อ่าวเลย์เต
ในประเทศเวียดนามมันเป็นสัญลักษณ์ของสงครามอินโดจีนครั้งที่หนึ่ง โดยเฉพาะในยุทธการที่ฮานอยซึ่งมีภาพที่ เหงียน วัน เทียง (Nguyễn Văn Thiềng) พยายามที่จะใช้มันแต่ว่าระเบิดไม่ทำงาน ทำให้เขาถูกยิงตายไปพร้อมกับความกล้าหาญและเสียสละในท้ายที่สุด
ระเบียงภาพ

ส่วนประกอบภายในของลันจ์ไมน์
ทหารเหวียตมิญ เหงียน วัน เทียง กำลังถือลันจ์ไมน์ที่ถนนฮังเด่าในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1946
หุ่นจำลองการใช้ลันจ์ไมน์ของ เหงียน วัน เทียง
ลายน้ำ

ลายน้ำ "Crown & CA" (ย่อมาจาก "Crown Agent") พบได้บนแสตมป์ของอาณานิคมต่าง ๆ ของอังกฤษในช่วงประมาณ พ.ศ. 2420 ถึง 2470
ลายน้ำ (อังกฤษ: watermark) คือภาพที่สามารถสังเกตได้ในกระดาษ โดยปรากฏเป็นสีจางกว่าเมื่อนำกระดาษมาส่องผ่านแสง และเป็นสีทึบเมื่อนำกระดาษมาทาบบนวัสดุสีเข้ม ลายน้ำถูกคิดค้นขึ้นตั้งแต่ปี พ.ศ. 1825 (ค.ศ. 1282) ที่เมืองโบโลญญา ประเทศอิตาลี ซึ่งช่างทำกระดาษใช้เป็นเครื่องหมายบอกผลิตภัณท์ของตน ลายน้ำยังใช้บนแสตมป์ เงินตรา หรือเอกสารทางราชการอื่น ๆ เพื่อป้องกันการปลอมแปลง
ลายน้ำบนแสตมป์

ลายน้ำถือเป็นสิ่งสำคัญอย่างหนึ่งบนแสตมป์ มักใช้แยกความแตกต่างของแสตมป์ที่พิมพ์รุ่นต่าง ๆ ปัจจุบันมีการใช้ลายน้ำน้อยลง และมีการใช้วิธีอื่นในการป้องกันการปลอมแปลงมากขึ้น เช่น การใช้กระดาษที่ฝังด้ายสี (granite paper) หรือใช้หมึกที่เรืองแสงเมื่อส่องด้วยแสงอัลตราไวโอเลต เป็นต้น
สะล้อ

สะล้อทั่วไป
สะล้อ (ไทยถิ่นเหนือ: ) เป็นเครื่องดนตรีเครื่องสีพื้นเมืองล้านนา ซึ่งสะล้อมีทั้ง 2 สายและ 3 สาย และเป็นตัวหลักมักนิยมใช้ขึ้นนำเพลงในวงกับเครื่องดนตรีชนิดอื่น ๆ เช่น สะล้อ ซอ ซึง สะล้อนั้นมีขนาด 3 ขนาดด้วยกัน ได้แก่ เล็ก กลาง ใหญ่ ซึ่งแต่ละขนาดมีหน้าที่ในการเล่นในวงไม่เหมือนกัน ส่วนมากมักนิยมนิยมเล่นกับ ขลุ่ยล้านนา เพราะ สามารถสื่อเล่าถึงอารมณ์ที่ผู้เล่นต้องสื่อได้ หรือการสีเลียนเสียงมนุษย์ก็สามารถทำได้ สะล้อเป็นเครื่องดนตรีที่ละเอียดอ่อน เพราะชนิดของพื้นผิวที่วางสะล้อเมื่อเล่นก็มีผลต่อเสียงที่ออกมาทั้งหมด
ประวัติ

ไม่มีหลักฐานระบุแน่ชัดว่า สะล้อมีต้นกำเนิดมาจากที่ใด และในสมัยก่อนการเล่นสะล้อไม่นิยมผสมวงกันเหมือนในปัจจุบัน หากแต่เล่นเดี่ยวไว้ยามว่าง หรือเมื่อไปจีบเกี้ยวสาวตามบ้านต่าง ๆ ตามวิถีของล้านนาสมัยก่อน
พัฒนาการของสะล้อตั้งแต่อดีต มีการประดิษฐ์ที่ไม่ปราณีตเท่ากับในปัจจุบัน เพราะเครื่องไม้เครื่องมือยังไม่สะดวก ในสมัยก่อนจึงมีการขึ้นรูปเพื่อให้สามารถผลิตเสียงได้เท่านั้น แต่ในปัจจุบันเทคโนโลยีได้เข้ามามีบทบาท ช่าง (ภาษาล้านนาเรียก "สล่า") ผู้ผลิตสะล้อได้นำเทคโนโลยีมาช่วยในการผลิต มีการคำนึงถึงองค์ประกอบเพื่อให้ได้เสียงที่มีคุณภาพ กังวาล เช่น ชนิดของไม้ ขนาดของกะลา หรือแม้แต่อายุของไม้ เป็นต้น
โครงสร้างสะล้อ

โครงสร้างของสะล้อ เรียงจากบนไปล่าง
หัวสะล้อ มีการกลึงเป็นรูปทรงต่าง ๆ เช่น ทรงน้ำต้น ทรงดาบสะหรีกัญไชย ฯลฯ
ช่วงลูกบิด เป็นช่วงที่ยึดลูกบิดเข้ากับตัวสะล้อ
ลูกบิด มีหน้าที่ปรับเสียงของสะล้อ
รัดอก ไว้รวบสายสะล้อจากลูกบิดให้ใกล้กัน เพื่อให้อำนวยต่อการเล่น
ลำตัว ช่วงที่มีไว้ให้มือซ้ายสำหรับกดลงบนสาย เพื่อเล่นเป็นโน้ตต่าง ๆ
สายสะล้อ เป็นสายชนิดเดียวกับสายกีตาร์ มี 2 สายหรือ 3 สาย
กะโหลกสะล้อ (กะโหล้ง) เพื่อเป็นทางออกของเสียง
หย่อง (ก๊อบสะล้อ) อยู่ชิดกับตาดสะล้อ (อาศัยแรงฝึดและแรงกดจากสายที่ขึงผ่าน) เป็นตัวพาดสายผ่านเพื่อรับการสั่นสะเทือนของสายให้มีเสียง
ตาดสะล้อ เป็นไม้แผ่นบาง ๆ ที่ปิดกะโหลกซอ เป็นตัวรับการสั่นสะเทือนจากสายที่ผ่านหย่อง ทำให้เกิดเป็นเสียงขึ้น
ขาสะล้อ เป็นตัวรับน้ำหนักสะล้อและน้ำหนักมือของผู้เล่น
คันชัก (ก๋งสะล้อ) เป็นตัวสีทำให้สายสั่นสะเทือนเพื่อให้เกิดเสียงได้
สายหางม้า (สายก๋ง) สมัยก่อนใช้หางม้า แต่ปัจจุบันใช้นิยมไนลอน สัมผัสกับสายสะล้อเวลาสีเพื่อให้เกิดเสียง ต้องใช้ยางสนถูเพื่อให้เกิดความฝึดก่อน
ขนาดของสะล้อ ได้แก่
สะล้อใหญ่
สะล้อกลาง
สะล้อเล็ก
การทำสะล้อ

นับตั้งแต่การเลือกไม้ไปจนถึงผลิตเป็นสะล้อ มีความสำคัญ เพราะให้คุณภาพเสียงที่แตกต่างกัน นิยมใช้ไม้ประดู่ ไม้ชิงชัน ไม้พญางิ้วดำ เป็นต้น กระโหลกเสียงสะล้อ การเลือกใช้กะลามะพร้าว หากเลือกกะลาที่ยังไม่ค่อยแก่นัก เสียงจะออกทุ้ม ๆ หากเลือกกะลาที่แก่ จะให้คุณภาพเสียงที่แกร่ง ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับช่างผู้ผลิต ส่วนตาดสะล้อเป็นส่วนที่สำคัญมากเพราะการเลือกใช้ไม้ที่มาทำมีผลต่อการสั่นสะเทือนของไม้ส่งผลให้ ความกังวาล ความลึกของเสียง ความดัง ฯลฯ ของตัวเครื่องดนตรี
การทำสะล้อ ไม่ปรากฏวิธีการตายตัว ส่วนใหญ่ทำขึ้นโดยอาศัยเลียนแบบจากของเก่าและประสบการณ์ทางเสียงและรูปลักษณะ แต่พอจะอนุมานขนาดของสะล้อได้จากที่ปรากฏโดยทั่วไปดังนี้
สะล้อใหญ่ หน้ากะโหลกกว้าง ประมาณ 5.5 นิ้ว คันสะล้อวัดจากกะโหลกถึงหลักสะล้อยาว ประมาณ 15 นิ้ว
สะล้อกลาง หน้ากะโหลกกว้าง ประมาณ 4.5 นิ้ว คันสะล้อวัดจากกะโหลกถึงหลักสะล้อยาว ประมาณ 13.5 นิ้ว
สะล้อเล็ก หน้ากะโหลกกว้าง ประมาณ 3.5 นิ้ว คันสะล้อวัดจากกะโหลกถึงหลักสะล้อยาว ประมาณ 12 นิ้ว
บทบาทและลีลา

สะล้อใหญ่ มีลักษณะร่วมทางเสียงระหว่างสะล้อเล็ก และสะล้อกลางแต่เสียงทุ้มต่ำบทบาทคล้ายคนมีอายุมากไม่ค่อยมีลีลาและลูกเล่นมากนัก
สะล้อกลาง บทบาทคล้ายคนวัยกลางคน มีลีลาสอดรับกับสะล้อใหญ่และสะล้อเล็ก
สะล้อเล็ก บทบาทคล้ายคนวัยคะนอง มีเสียงแหลมเล็ก ลีลาโลดโผน สอดรับกับเสียงซึงและขลุ่ย
การเล่น > การจับและการถือ

การเล่นสะล้อจะใช้มือซ้ายจับที่ตัวสะล้อ โดยใช้ช่วงนิ้วระหว่างนิ้วโป้งและนิ้วชี้รับไว้ การจับต้องผ่อนคลายเป็นเรื่องสำคัญที่สุด หากจับแบบเกร็งมีผลเสียต่อกล้ามเนื้อได้ในระยะยาวและคุณภาพเสียงที่ผลิตออกมา ดังนั้น การผ่อนคลาย และบริหารนิ้วก่อนเล่นจึงเป็นเรื่องที่ควรคำนึงถึงด้วย
ตั้งสะล้อในด้านหน้าของตัวเองในท่าที่สะดวกที่สุด อาจเอียงซ้ายหรือขวาได้เล็กน้อย แต่ถ้ามากเกินไปอาจดูไม่เหมาะสม มือขวาจะถือคันชักสะล้อที่ช่วงนิ้วโป้งกับนิ้วชี้ โดยลักษณะแบบวางลงไป ใช้นิ้วกลางประคองน้ำหนักช่วยนิ้วชี้ นิ้วนางกึ่งดันกึ่งแตะสายสายหางม้า ทั้งนี้เพื่อไม่ให้เกิดอาการเกร็งของกล้ามเนื้อเพราะอาจเกิดอันตรายได้ และนิ้วก้อยคีบสายหางม้าไว้ร่วมกับนิ้วนาง หรืออีกวิธีหนึ่งคือเก็บนิ้วก้อยไว้ไม่ใช้ ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับสรีระร่างกายของผู้เล่น
การลากคันชักสะล้อผ่านสายสะล้อ โดยนำมาวางไว้ที่ด้านบนกะโหลกเสียงให้สายหางม้าสัมผัสกับสายสะล้อ ควรกดน้ำหนักให้พอดี ไม่กดจนเสียงดังครวด เอี๊ยด ๆ (ยกเว้นในเทคนิคพิเศษ) ตรงปลายคันชักและต้นคันชักสะล้อ เวลาสีพยามยามอย่าให้ขึ้นสูงต่ำจนเกินไป ลากให้พอดีเสมอกัน
การเล่น > การกดนิ้วลงบนสายสะล้อ > สะล้อลูก 3

สายทุ้ม
สายเปล่าเป็นโน้ต โด
กดนิ้วชี้ลงไปเป็นโน้ต เร
กดนิ้วกลางลงไปเป็นโน้ต มี
กดนิ้วนางลงไปเป็นโน้ต ฟา
กดนิ้วก้อยลงไปเป็นโน้ต ซอล
สายเอก
สายเปล่าเป็นโน้ต ซอล
กดนิ้วชี้ลงไปเป็นโน้ต ลา
กดนิ้วกลางลงไปเป็นโน้ต ที
กดนิ้วนางลงไปเป็นโน้ต โด(สูง)
กดนิ้วก้อยลงไปเป็นโน้ต เร(สูง)
การเล่น > การกดนิ้วลงบนสายสะล้อ > สะล้อลูก 4

สายทุ้ม
สายเปล่าเป็นโน้ต ซอล
กดนิ้วชี้ลงไปเป็นโน้ต ลา
กดนิ้วกลางลงไปเป็นโน้ต ที
กดนิ้วนางลงไปเป็นโน้ต โด
กดนิ้วก้อยลงไปเป็นโน้ต เร
สายเอก
สายเปล่าเป็นโน้ต โด(สูง)
กดนิ้วชี้ลงไปเป็นโน้ต เร(สูง)
กดนิ้วกลางลงไปเป็นโน้ต มี(สูง)
กดนิ้วนางลงไปเป็นโน้ต ฟา(สูง)
กดนิ้วก้อยลงไปเป็นโน้ต ซอล(สูง)
การเล่น > เทคนิคการเล่น > การพรมนิ้ว

คือการใช้นิ้วของโน้ตถัดไปแตะถี่ ๆ ลงบนสาย เพื่อให้เกิดความไพเราะยิ่งขึ้น ในกรณีสายเปล่านิยมใช้นิ้วกลางพรมนิ้ว (โน้ตตัว ที) การพรมนิ้วเป็นเอกลักษณ์ของสะล้อ
การเล่น > เทคนิคการเล่น > การรูดสาย

โดยใช้นิ้วที่กดในโน้ตนั้น ๆ รูดขึ้น หรือรูดลงไปโน้ตที่สูงหรือต่ำกว่า เพื่อให้ได้เสียงตามต้องการที่ผู้เล่นต้องการ
การเล่น > เทคนิคการเล่น > การเกี่ยวสาย

โดยใช้นิ้วถัดไปของนิ้วที่กดโน้ตนั้น รูดสายข้างล่างขึ้นมาจนถึงโน้ตปัจจุบันที่กด
การเล่น > เทคนิคการเล่น > การขยี้สาย

ใช้นิ้วทั้งหมดกดไล่ตั้งแต่นิ้วก้อยขึ้นมาถึงนิ้วชี้ อย่างรวดเร็ว
การเล่น > เทคนิคการเล่น > การสะบัดนิ้ว

ใช้นิ้วทั้งหมด หรือนิ้วกลางและนิ้วชี้ กดและไล่นิ้วสะบัดปล่อยทีละนิ้วขี้นมาอย่างรวดเร็วจนเป็นโน้ตสายเปล่าหรือโน้ตที่ต้องการ
การเล่น > เทคนิคการเล่น > การขยี้คันชัก

โดยใช้หนึ่งคันชักกับโน้ตหนึ่งตัว หลาย ๆ โน้ต ติดกันเร็ว ๆ ใช้ในทำนองเพลงที่เร็ว
การเล่น > เทคนิคการเล่น > การส่ายรัวคันชัก

คือการเล่นโน้ตหนึ่งตัวโดยสีเข้าออกสั้น ๆ เร็วมากจนเป็นการส่ายรัว เช่น ท่อนแรกของเพลง หมอกมุงเมือง หรือการเล่นสะล้อประยุกต์ดนตรีสากล เป็นต้น
การเล่น > เทคนิคการเล่น > การเล่นเปลี่ยนตัวโน้ต

คือการเล่นโดยการใช้ตัวโน้ตอื่นแทนตัวโน้ตจริง ที่ผู้เล่นเห็นว่าเข้ากันและกลืนไปกับทำนองของเพลงนั้น ๆ เช่น จากโน้ต ฟซทดํ... เปลี่ยนเป็น ดํซทดํ...  มฟซ มฟฟฟ... เปลี่ยนเป็น มฟซ ทซฟฟ... เป็นต้น ขึ้นอยู่กับทักษะและความชำนาญของผู้เล่นที่จะสร้างสรรค์ออกมา
การเล่น > เทคนิคการเล่น > การเพิ่มโน้ตในทำนอง

นิยมเพิ่มในช่วงของตัวโน้ตที่ยาวผู้เล่นจะเพิ่มโน้ตในช่วงนั้นเพื่อเพิ่มความไพเราะให้บทเพลงมากยิ่งขึ้น เช่น ...ลฟลซ ลซ รม...รดรม ซลซม รด... เป็น ...ลฟลซ ลซ รม    ซลดํล ซม รดรม ซลซม รด...  ...ซดรม รม ซม รดร...ซดรม รม ซม รดร... เป็น ...ซดรม รม ซม รดร ซลซล ดํรํ...ซดรม รม ซม รดร... เป็นต้น
การเล่น > เทคนิคการเล่น > การสีแบบอ่อนหวาน

คือการเล่นโดยใช้เทคนิคของคันชัก ในการกดคันชักลากแบบผ่อนเบาหรือหนัก ในทำนองเพลงที่มีความอ่อนหวาน เพื่อเพิ่มอรรถรสในเพลง
การเล่น > เทคนิคการเล่น > การสีแบบมีการยกจังหวะและดุดัน

ในทำนองเพลงที่เร็ว เพลงประกอบการฟ้อนผีในความเชื่อสังคมล้านนา หรือเพลงที่มีจังหวะสนุกสนาน เช่น เพลงมอญลำปาง เพลงมวย (ท่อนเร็ว) คือ การสีแบบลากยาวปกติสลับกับการสีแบบหยุด รวมไปถึงการลากคันชักที่หนัก (กดสายหางม้าแรงขึ้น) ตามจังหวะเพลงและกลอง
การเล่น > เทคนิคการเล่น > การเลื่อนตำแหน่งนิ้วมือซ้าย

การเลื่อนตำแหน่งไปในที่สูงขึ้น หรือต่ำลง จะใช้ทักษะการเล่นสูงพอสมควร โดยจะใช้แรงจากแขนและมือเป็นตัวนำนิ้วไป เพื่อป้องกันการเพื้ยน เช่น เลื่อนสูงขึ้นโดยใช้นิ้วเดิม ใช้นิ้วใหม่นิ้วถัดไปของนิ้วเดิม การเลื่อนต่ำลงด้วยนิ้วเก่า นิ้วใหม่ เช่น
หากต้องการเลื่อนตำแหน่งลงไปในตำแหน่งใหม่ที่ระดับเสียงสูงขึ้น โดยขณะนั้นใช้นิ้วกลางกดอยู่ ให้ใช้นิ้วชี้เลื่อนลงมา โดยใช้แรงจากมือและแขนเป็นตัวนำ
หากต้องการเลือนตำแหน่งขึ้นไปในตำแหน่งใหม่ที่ระดับเสียงต่ำลง โดยขณะนั้นใช้นิ้วชี้กดอยู่ ให้ใช้นิ้วกลางเลื่อนขึ้นไป โดยใช้แรงจากมือและแขนเป็นตัวนำ เป็นต้น
ทั้งนี้เป็นเพียงแค่ตัวอย่างเบื้องต้น ผู้เล่นสามารถคิดสร้างสรรค์ได้เพื่อให้เสียงออกมาตามที่ต้องการ
การตั้งสาย

ในปัจจุบันนิยมเล่นแบบ 2 สาย หลักการตั้งสายจะใช้การนับตัวโน้ตให้ได้หนึ่งห้องเต็มกล่าวคือ หากกดไป 3 ตัวโน้ตบนสายเอกแล้วให้เสียงตัวโน้ตเดียวกัน ก็เป็นลูกสาม หากกดไป 4 ตัวโน้ตบนสายเอกแล้วให้เสียงตัวโน้ตเดียวกัน ก็เป็นลูกสี่ จึงตั้งสายได้ดังนี้
สะล้อลูก 3 คือ สายเอกเป็น ซอล สายทุ้มเป็น โด (นิยมตั้งกับสะล้อกลาง)
สะล้อลูก 4 คือ สายเอกเป็น โด สายทุ้มเป็น ซอล (นิยมตั้งกับสะล้อใหญ่และเล็ก)
เพื่อไม่ให้เกิดการชน หรือการแย่งหน้าที่กันเล่นในวง จึงมีระบบการตั้งสายนี้ขึ้นมา และสามารถปรับเปลี่ยนได้หากผู้เล่นต้องการปรับโดยปรับเสียงสลับกันของสะล้อแต่ละขนาด แต่ไม่สามารถปรับเหมือนกันได้เนื่องจากจะไม่เกิดความไพเราะในการเล่นรวมเป็นวง
สะล้อเมืองน่าน

สะล้ออีกประเภทหนึ่ง ได้แก่ สะล้อที่นิยมเล่นในจังหวัดน่านและแพร่ สะล้อดังกล่าวมีลักษณะต่าง ออกไปคือ มีลูก (นม) บังคับเสียงใช้บรรเลงร่วมกับซึงเรียกว่า “พิณ” (อ่านว่า “ปิน”) ประกอบการขับซอ น่าน ซึ่งมีเอกลักษณ์เฉพาะ สะล้อที่กล่าวมาทั้งหมดนิยมบรรเลงร่วมในวงสะล้อ-ซึง หรือเรียกกันว่าวง “สะล้อ ซอ ซึง” ซึ่งมีอยู่ ทั่วไปในภาคเหนือตอนบน
การดูแลรักษาสะล้อ > ความชื้น

ไม้ไม่สามารถรักษาสภาพของตัวเองได้ดีนักเมื่อถูกความชื้น แม้ว่าไม้จะคงรูปได้ดีขึ้นหลังจากที่ผ่านกระบวนการกลึงและตัด แต่ไม้ยังคงพองหรือบวมเมื่อถูกความชื้น หากมีน้ำซึมออกมาจากผิวไม้ ซึ่งส่งผลเสียต่อคุณภาพเสียงมากและทำให้อายุเครื่องดนตรีน้อยลง และหดตัวเมื่ออากาศแห้ง ไม้ที่ใช้ทำชิ้นส่วนบางอย่างของสะล้อจะคงรูปดีกว่าไม้ที่ใช้ทำส่วนอื่น ๆ นอกจากนั้น ไม้ทุกชนิดจะหดตัวในแนวขวางของลายไม้มากกว่าการหดตัวตามยาว
การดูแลรักษาสะล้อ > อุณหภูมิ

การเปลี่ยนแปลงของอุณหภูมิเป็นสาเหตุที่ทำให้ไม้เกิดการขยายตัวและหดตัวเช่นเดียวกับวัตถุอื่น ๆ ซึ่งเกิดจากปฏิกิริยาของอุณหภูมิและความชื้นในไม้ ควรจะเก็บสะล้ออย่างดี และอย่าวางไว้ไกล้รังสีความร้อนหรือวางถูกแสงแดดโดยตรง