stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ประเทศมอลตาในโอลิมปิกฤดูหนาว 2014
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกฤดูหนาว 2014 ที่ โซชี ประเทศรัสเซีย |
| --- | --- | --- |
| แอฟริกา |   โมร็อกโก   โตโก   ซิมบับเว  |  |
| อเมริกา |   อาร์เจนตินา   เบอร์มิวดา   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา   ซีลอน   ชิลี   ดอมินีกา   จาเมกา   เม็กซิโก   ปารากวัย   เปรู   สหรัฐ   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ  |  |
| เอเชีย |   จีน   จีนไทเป   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อิหร่าน   ญี่ปุ่น   คาซัคสถาน   คีร์กีซสถาน   เลบานอน   มองโกเลีย   เนปาล   ปากีสถาน   ฟิลิปปินส์   เกาหลีใต้   ทาจิกิสถาน   ไทย   อุซเบกิสถาน  |  |
| ยุโรป |   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนีย   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน  |  |
| โอเชียเนีย |   ออสเตรเลีย   นิวซีแลนด์   ตองงา  |  |
| อื่นๆ |   ทีมอิสระ  |  |
พระแก้วฟ้าที่ 3

พระแก้วฟ้าที่ 3 หรือ นักองค์อิม[ต้องการอ้างอิง] (เขมร: បរម រាមាធិបតី) (พ.ศ. 2217 – 2274) (ครองราชย์: พ.ศ. 2243 – 2244, 2258 – 2265 และ 2272 – 2272)
นักองค์อิมเป็นพระโอรสของ พระมหาอุปราช พระไชยเชษฐาที่ 3 ในปี พ.ศ. 2243 กองทัพเวียดนามภายใต้การนำของ Nguyễn Hữu Cảnh บุกยึดอาณาจักรเขมรอุดง นักองค์อิมเป็นกษัตริย์แห่งอาณาจักรเขมรอุดงโดยชาวเวียดนาม ในปีต่อมา พระไชยเชษฐาที่ 3 ยอมจำนนและได้รับอนุญาตให้ฟื้นฟู นักองค์อิมจึงไม่ได้เป็นกษัตริย์ของอาณาจักรเขมรอุดง
พระไชยเชษฐาที่ 3 สละราชสมบัติเพื่อ พระศรีธรรมราชาที่ 3 ในปี พ.ศ. 2243 พระไชยเชษฐาที่ 3 อภิเษกสมรสกับลูกสาวคนหนึ่งกับนักองค์อิม; เป็นการแต่งงานทางการเมือง อย่างไรก็ตาม พระศรีธรรมราชาที่ 3 ได้ขับนักองค์อิมออกไปโดยได้รับความช่วยเหลือจากอาณาจักรอยุธยา นักองค์อิมหลบหนีไปในไซ่ง่อนในปี พ.ศ. 2248 และขอความช่วยเหลือจากเจ้าเมืองเหงียนชาวเวียดนาม และนักองค์อิมกลับมาที่ละแวกพร้อมกับกองทัพเวียดนาม ในปี พ.ศ. 2253 นักองค์อิมขึ้นครองราชย์
ในปี พ.ศ. 2257 พระศรีธรรมราชาที่ 3 ได้ยึดละแวก ด้วยความช่วยเหลือของอาณาจักรอยุธยา นักองค์อิมตกอยู่ในอันตราย กองทัพเวียดนามภายใต้การนำของ Trần Thợng Xuyên และ Nguyễn Cửu Phú (阮久富) ถูกส่งไปยังอาณาจักรเขมรอุดงเพื่อช่วยเหลือนักองค์อิม พระศรีธรรมราชาที่ 3 และ พระไชยเชษฐาที่ 3 พ่ายแพ้และหนีไปยังอาณาจักรกรุงศรีอยุธยา
ในปี พ.ศ. 2265 นักองค์อิมทรงสละราชสมบัติเพื่อสนับสนุนพระสัตถาที่ 2 พระโอรส ในปี พ.ศ. 2272 นักองค์อิมทรงกลับมาอีกครั้งและทรงสวมมงกุฎเป็นกษัตริย์สูงสุด ในพระอิสริยยศเชย เชตธา ที่ 5 ทรงครองราชย์อยู่ได้หกเดือนแล้วสละราชสมบัติเป็นครั้งที่สองเพื่อสนับสนุนพระโอรสองค์ใหญ่  พระสัตถาที่ 2 (พ.ศ. 2273)
ประเทศมอลตาในโอลิมปิก

ประเทศมอลตา เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกในโอลิมปิกฤดูร้อน 1928 และได้ส่งนักกีฬาเข้าร่วมโอลิมปิกฤดูร้อนทุกครั้งตั้งแต่นั้นมา คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติของประเทศมอลตา คือ เป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิก ภายใต้รหัสประเทศ MLT
นับตั้งแต่ประเทศมอลตาส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกครั้งแรก นักกีฬามอลตายังไม่เคยได้รับเหรียญรางวัลจากกีฬาโอลิมปิก
สรุปเหรียญรางวัล

บทความหลัก: สรุปเหรียญรางวัลโอลิมปิกตลอดกาล
สรุปเหรียญรางวัล > โอลิมปิกฤดูร้อน

| ปีการแข่งขัน | นักกีฬา | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม | อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  อัมสเตอร์ดัม 1928 | 9 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
 ลอสแอนเจลิส 1932: ไม่ได้เข้าร่วม
|  เบอร์ลิน 1936 | 11 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  ลอนดอน 1948 | 1 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  เฮลซิงกิ 1952 | ไม่ได้เข้าร่วม |  |  |  |  |  |
|  เมลเบิร์น 1956 | ไม่ได้เข้าร่วม |  |  |  |  |  |
|  โรม 1960 | 10 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
 โตเกียว 1964: ไม่ได้เข้าร่วม
|  เม็กซิโกซิตี 1968 | 1 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  มิวนิก 1972 | 5 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
 มอนทรีอัล 1976: ไม่ได้เข้าร่วม
|  มอสโก 1980 | 8 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  ลอสแอนเจลิส 1984 | 7 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  โซล 1988 | 6 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  บาร์เซโลนา 1992 | 6 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  แอตแลนตา 1996 | 7 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  ซิดนีย์ 2000 | 7 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  เอเธนส์ 2004 | 7 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  ปักกิ่ง 2008 | 6 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  ลอนดอน 2012 | 5 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  รีโอเดจาเนโร 2016 | 7 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
 โตเกียว 2020: เหตุการณ์ในอนาคต
 ปารีส 2024: เหตุการณ์ในอนาคต
 ลอสแอนเจลิส 2028: เหตุการณ์ในอนาคต
| รวม | รวม | 0 | 0 | 0 | 0 | - |
ดูเพิ่ม

ประเทศมอลตาในพาราลิมปิก
รายชื่อผู้เชิญธงชาติมอลตาในโอลิมปิก
รายชื่อนักกีฬามอลตาที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค ก ประเทศและดินแดนที่เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิก |
| --- | --- |
 ประเทศที่แข่งโอลิมปิกฤดูร้อน  ประเทศที่แข่งโอลิมปิกฤดูหนาว ประเทศเขตร้อน 
แอฟริกา:   แอลจีเรีย   แองกวิลลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   แอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดานใต้   ซูดาน   เอสวาตีนี   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว 
อเมริกา:   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา (ฤดูร้อน • ฤดูหนาว)   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ (ฤดูร้อน • ฤดูหนาว)   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ 
เอเชีย:   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน  เกาหลี ( เกาหลีเหนือ  •   เกาหลีใต้  •  เกาหลี (รวมชาติ))   คีร์กีซสถาน   คูเวต   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน 
ยุโรป:   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี (ฤดูร้อน • ฤดูหนาว)   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   คอซอวอ   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนียเหนือ   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน 
โอเชียเนีย:   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย (ฤดูหนาว)   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกีนี   ซามัว   หมู่เกาะโซโลมอน   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู 
อื่นๆ:   นักกีฬาอิสระ   นักกีฬาผู้ลี้ภัย 
อดีต:   ออสตราเลเชีย   โบฮีเมีย   อินดีสตะวันตก   ไต้หวัน   เชโกสโลวาเกีย  เยอรมนี ( เยอรมนีตะวันออก •  เยอรมนีตะวันตก •  เยอรมนี)   ทีมผสม   เนเธอร์แลนด์แอนทิลลีส   บอร์เนียวเหนือ  โรดีเชีย  รัสเซีย ( จักรวรรดิรัสเซีย •  สหภาพโซเวียต •  ทีมรวม •  นักกีฬาโอลิมปิกจากรัสเซีย •  อาร์โอซี)   ซาร์   เซอร์เบียและมอนเตเนโกร  เยเมน ( เยเมน •  เยเมนใต้)   ยูโกสลาเวีย
ปรางค์กู่ (จังหวัดร้อยเอ็ด)

ปรางค์กู่ อำเภอธวัชบุรี จังหวัดร้อยเอ็ด
สำหรับปราสาทปรางค์กู่ จังหวัดศรีสะเกษ ดูที่ ปราสาทปรางค์กู่
ปรางค์กู่ เป็นปราสาทขอม ตั้งอยู่ที่อำเภอธวัชบุรี จังหวัดร้อยเอ็ด สร้างด้วยศิลาแลง ปรางค์ประธาน มีกำแพงล้อมรอบ ที่มีซุ้มประตูทางเข้าหรือโคปุระอยู่ด้านหน้า มีอาคารรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าหรือบรรณาลัย มีสระน้ำ กรุด้วยศิลาแลง
พ.ศ. 2534 กรมศิลปากรได้บูรณะ ค้นพบทับหลังที่ปรางค์ประธาน สลักเป็นรูปคนขี่หลังช้าง มีความหมายว่า พระอินทร์ทรง (แปลว่า ขี่) ช้างเอราวัณ  และพบเสา กรอบประตูทำด้วยศิลาแลง และศิวลึงค์ขนาดใหญ่
สรุปได้ว่า ปรางค์กู่ เป็นสถาปัตยกรรมแบบบาปวน ในลัทธิไศวนิกาย รูปแบบของอาคารอโรคยาศาล สร้างในสมัยพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 สร้างในพุทธศตวรรษที่ 18
กรมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียนปรางค์กู่เป็นโบราณสถาน ในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 52 ตอนที่ 172 วันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2478
16°4′N 103°44′E﻿ / ﻿16.067°N 103.733°E﻿ / 16.067; 103.733
ประเทศอุซเบกิสถานในเอเชียนเกมส์ 2006

ประเทศอุซเบกิสถาน เข้าร่วมแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 15 ค.ศ. 2006 (พ.ศ. 2549) จะจัดขึ้นที่ โดฮา กาตาร์ ระหว่างวันที่ 1 ธันวาคม ถึง 15 ธันวาคม พ.ศ. 2549
ตารางสรุปเหรียญ

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| กีฬา | ทอง | เงิน | ทองเแดง | รวม |
| มวยสากลสมัครเล่น | 3 | 1 | 2 | 6 |
| เรือแคนู & เรือคายัก | 2 | 4 | 2 | 8 |
| มวยปล้ำ | 2 | 3 | 3 | 8 |
| เรือพาย | 2 | 0 | 0 | 2 |
| กรีฑา | 1 | 4 | 1 | 6 |
| คาราเต้ | 1 | 0 | 0 | 1 |
| ขี่จักรยาน | 0 | 1 | 0 | 1 |
| เทควันโด | 0 | 1 | 0 | 1 |
| ยูโด | 0 | 0 | 4 | 4 |
| ยิมนาสติก | 0 | 0 | 1 | 1 |
| เทนนิส | 0 | 0 | 1 | 1 |
| ยกน้ำหนัก | 0 | 0 | 1 | 1 |
| รวมทั้งหมด | 11 | 14 | 15 | 40 |
พระมาลลีนาถ

| พระมาลลีนาถ |
| --- | --- |
ตีรถังกรองค์ที่ 19
ศรีมัลลินาถที่ราชสถาน
เป็นที่บูชาใน: ศาสนาเชน
สืบทอดตำแหน่งจาก: พระอรนาถ
สืบทอดตำแหน่งโดย: พระมุณีสุวรัต
สัญลักษณ์: หม้อกลัศ
ความสูง: 25 ทนุษ (75 เมตร)
อายุขัย: 56,000 ปี
สีกาย: น้ำเงิน
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: อโยธยา
บิดา-มารดา: กุมภะ (บิดา) รักษิตา (มารดา)
พระมาลลีนาถ (Māllīnātha; ประกิต: มาลลินาถ Mālliṇātha; "จ้าวแห่งมะลิ") เป็นตีรถังกรองค์ที่สิบเก้าของยุค อวสรรปิณี ตามความเชื่อของศาสนาเชน เชื่อกันว่าพระมาลลินาถเกิดที่เมืองมิถิลานคร ในราชวงศ์อิศวากุ แก่พระเจ้ากุมภะและพระนางปรชาวตี พระมาลลีนาถมีอายุ 56,000 ปี ซึ่งในช่วงเวลานี้มี 54,800 ปีที่อยู่ในภาวะสัพพัญญู (เกวลญาณ)
ศาสนาเชนนิกายเศวตามพรเชื่อว่าพระมาลลีนาถเป็นสตรีนามว่า มาลลี ไภ ในขณะที่นิกายทิคัมพรเชื่อว่าตีรถังกรทั้ง 24 องค์เป็นบุรุษ รวมถึงพระมัลลีนาถด้วย ทิคัมพรเชื่อว่าสตรีสามารถไต่เต้าได้สูงสุดถึงสวรรค์ชั้นที่ 16 และหากจะหลุดพ้นจากสังสารวัฏได้ ต้องเกิดใหม่เป็นบุรุษก่อนเท่านั้น
พระแก้วโกเมน

บทความนี้เกี่ยวกับพระแก้วโกเมน สำหรับพระแก้วองค์อื่นๆ ดูที่ พระแก้ว
| พระแก้วโกเมน |
| --- | --- |

ชื่อเต็ม: พระแก้วโกเมน
ชื่อสามัญ: พระแก้วโกเมน
ประเภท: พระพุทธรูป
ศิลปะ: ปางมารวิชัย
วัสดุ: แก้วโกเมน(สีแดงเข้ม)
สถานที่ประดิษฐาน: วัดมณีวนาราม (วัดป่าน้อย) จังหวัดอุบลราชธานี
ความสำคัญ: พระพุทธรูปสำคัญประจำจังหวัดอุบลราชธานี
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมพระพุทธศาสนา
พระแก้วโกเมน เป็นพระพุทธรูป ปางมารวิชัย สร้างด้วยแก้วโกเมน(สีแดงเข้ม) เป็นพระพุทธรูปสำคัญประจำจังหวัดอุบลราชธานี และพระพุทธรูปในตำนานพระแก้วนพเก้า
ประวัติ

ตามตำนานกล่าวว่าพระแก้วโกเมนอุบัติขึ้นพร้อมกับพระแก้วบุษราคัมซึ่งประดิษฐานอยู่ที่วัดศรีอุบลรัตนาราม เป็นพระพุทธรูปอัญมณีในตระกูลแก้วนพเก้า คือ เพชร มณีแดง มรกต บุษราคัม โกเมน นิลกาฬ มุกดา เพทาย และไพฑูรย์
เมื่อสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ตอนต้น ไทยมีสงครามกับเวียงจันทน์ ผู้รักษาการบ้านเมืองและทายก-ทายิกา ได้พากันนำพระแก้วโกเมนไปรักษาไว้อย่างดีที่วัดบ้านกุดละงุม อำเภอวารินชำราบปัจจุบัน และคณะผู้รักษาพระแก้วโกเมน ได้นำท่อนไม้จันทร์มาทำเป็นผอบใหญ่ คว่ำองค์พระพุทธรูปไว้ ด้วยเกรงว่าข้าศึกจะแย่งชิงไป การที่นำผอบไม้จันทน์ไปคว่ำ(หรือครอบ)พระแก้วไว้นั้น ภาษาอีสานเรียกว่า “งุม” วัดซึ่งเป็นที่เก็บรักษาพระแก้วโกเมนครั้งนั้น จึงเรียกว่า “ วัดกุดละงุม ” มาจนปัจจุบัน
ครั้งเมื่อศึกสงบลงจึงได้นำพระแก้วโกเมนมาประดิษฐานไว้ ณ วัดมณีวนาราม(วัดป่าน้อย) ซึ่งเจ้าอาวาสและคณะกรรมการวัดเก็บรักษาไว้เป็นความลับสืบต่อกันมา ทั้งนี้เนื่องด้วยพระแก้วโกเมนเป็นพระพุทธรูปที่มีค่าหาได้ยากยิ่งเกรงจะสูญหาย จึงหวงแหนด้วยความห่วงใย พระเดชพระคุณเจ้าอาวาสวัดมณีวนารามที่ผ่านมาทุกรูป จึงเก็บรักษาพระแก้วโกเมนไว้ในตู้นิรภัยตลอดมา
ครั้งเมื่อสิ้นสมัยหลวงปู่พระธรรมเสนานี (กิ่ง มหับผโล) คณะกรรมการวัดจึงขออนุญาตนำพระแก้วโกเมนลงมาประดิษฐานให้พุทธศาสนิกชนได้กราบไหว้บูชา และสรงน้ำในเทศกาลวันวิสาขบูชา เพื่อเป็นสิริมงคลแก่ตนและครอบครัว และได้ถือปฏิบัติสืบต่อกันมาจนถึงปัจจุบัน
ประภาวดี เจริญรัตนธารากูล

พันตรีหญิง ประภาวดี เจริญรัตนธารากูล (สังกัดกรมพลาธิการทหารบก) หรือที่รู้จักและนิยมเรียกกันในชื่อ น้องเก๋ (ชื่อเดิม: จันทร์พิมพ์ กันทะเตียน, ชื่อเล่น: เก๋) อดีตนักกีฬายกน้ำหนักทีมชาติไทย ที่ได้รับเหรียญทองในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 29 ณ กรุงปักกิ่ง
สาธารณรัฐประชาชนจีน โดยเข้าแข่งขันใน รุ่น 53 กิโลกรัม เมื่อวันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2551 ทำสถิติท่าสแนตช์ 95 กิโลกรัม ท่าคลีนแอนด์เจิร์ก 126 กิโลกรัม  รวมน้ำหนักทำได้ 221 กิโลกรัมทำลายสถิติโอลิมปิกสำหรับท่าคลีนแอนด์เจิร์ก
ประวัติและการศึกษา

ประภาวดี เกิดเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2527 เป็นชาวจังหวัดนครสวรรค์ เป็นบุตรสาวของ นายจันทร์แก้ว กับ นางภาวลีย์ เจริญรัตนธารากูล โดยเป็นคนโต ในจำนวนพี่น้อง 4 คน  ครอบครัวมีฐานะยากจน บิดาประกอบอาชีพกรรมกรก่อสร้าง ประภาวดี ได้เข้าศึกษาในระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่1-4ที่โรงเรียนสตรีนครสวรรค์ จังหวัดนครสวรรค์ และชั้นมัธยมศึกษาปี่ที่5-6ที่โรงเรียนนวมินทราชูทิศ พายัพ จังหวัดเชียงใหม่ ประภาวดี เริ่มเข้าสู่การแข่งขันยกน้ำหนักตั้งแต่อายุ 11 ปี ติดทีมชาติครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2544 ในการแข่งขันยกน้ำหนักชิงแชมป์เอเชีย ที่ประเทศจีน นอกจากนั้นยังคว้าแชมป์มาอีกหลายรายการ ตั้งแต่ แชมป์เอเชีย ปี ค.ศ. 2006, แชมป์ซีเกมส์ ครั้งที่ 23 ที่ฟิลิปปินส์, คว้าเหรียญทองซีเกมส์ ครั้งที่ 22 ที่เวียดนาม รวมถึง 3 เหรียญเงิน ชิงแชมป์เอเชีย ที่คาซัคสถาน และได้เหรียญเงินในการแข่งขันเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 15 ที่โดฮา ประเทศกาตาร์ และยังคว้าเหรียญทองโอลิมปิก ในการแข่งยกน้ำหนักหญิงรุ่น 53 กก. และทำลายสถิติโอลิมปิกท่าคลีนแอนด์เจิร์ก ด้วยน้ำหนัก 126 กก.
เก๋จบบริหารธุรกิจบัณฑิต มหาวิทยาลัยนอร์ทกรุงเทพ ปี 2551และย้ายไปจังหวัดเชียงใหม่ เพื่อศึกษาต่อ
แต่ในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 30 ที่กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ สหราชอาณาจักร ไม่ได้เข้าร่วมแข่งขัน เพราะไม่ผ่านเกณฑ์การคัดตัวที่ทางสมาคมยกน้ำหนักสมัครเล่นแห่งประเทศไทยได้กำหนดไว้ ซึ่งเจ้าตัวก็บอกว่าไม่ได้ติดใจอะไร
ผลงาน

เหรียญทอง โอลิมปิกฤดูร้อน 2008 ณ กรุงปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน
3 เหรียญทอง กีฬามหาวิทยาลัยโลก ที่ตุรกี 2006
เหรียญเงิน เอเชียนเกมส์ ที่กาตาร์ 2006
3 เหรียญทอง ชิงแชมป์เอเชีย ที่ สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ 2005
เหรียญทอง ซีเกมส์ ที่ฟิลิปปินส์ 2005
เหรียญทองแดง ชิงแชมป์โลก ที่แคนาดา 2003
เหรียญทอง ซีเกมส์ ที่เวียดนาม 2003
เหรียญทองแดง เอเชียนเกมส์ ที่กว่างโจว 2010
เหรียญทอง ซีเกมส์ ที่อินโดนีเซีย 2011
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2563 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 3 ตริตาภรณ์มงกุฎไทย (ต.ม.)
พ.ศ. 2553 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นที่ 3 ตติยดิเรกคุณาภรณ์ (ต.ภ.)
พ.ศ. 2558 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 4 จัตุรถาภรณ์ช้างเผือก (จ.ช.)
พระแทรกคำ

| พระแทรกคำ |
| --- | --- |

ชื่อเต็ม: พระแทรกคำ
ชื่อสามัญ: พระแซกคำ
ประเภท: พระพุทธรูป
ศิลปะ: ปางมารวิชัย ศิลปะเชียงแสนตอนปลาย
ความกว้าง: 18 นิ้ว
ความสูง: - เมตร
วัสดุ: ทองคำ
สถานที่ประดิษฐาน: วัดคฤหบดี เขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร
ความสำคัญ: พระพุทธรูปสำคัญ ของไทย
หมายเหตุ: -
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมพระพุทธศาสนา
พระแทรกคำ (พระแซกคำ) (ພຣະແຊກຄໍາ)  เป็นพระพุทธรูปประทับขัดสมาธิราบ ปางมารวิชัย ศิลปะสมัยเชียงแสนยุคปลาย สร้างในปีใด ไม่ปรากฏหลักฐานแน่ชัด
ตำนาน

พระแทรกคำสร้างเมื่อใดไม่ปรากฏ เดิมอยู่เชียงใหม่ ภายหลังเมื่อพระเจ้าไชยเชษฐาธิราชอัญเชิญพระแก้วมรกตจากเมืองเชียงใหม่ก็ได้อัญเชิญพระแทรกคำไปหลวงพระบางด้วย ครั้นเมื่อย้ายราชธานีไปที่เวียงจันทน์ในปี พ.ศ. 2103 ก็อัญเชิญพระแทรกคำไปไว้ที่นั่น พร้อมกับพระแก้วมรกต ต่อมาเมื่อเจ้าพระยาบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) ขึ้นไปปราบเจ้าอนุวงศ์ในปี พ.ศ. 2369 จึงอัญเชิญ พระแทรกคำมาถวายพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ซึ่งพระองค์ได้พระราชทานแก่พระยาราชมนตรีบริรักษ์ (ภู่) ให้เป็นพระประธานวัดคฤหบดีที่ท่านเป็นผู้สร้าง
พระแก้วฟ้าที่ 2

พระแก้วฟ้าที่ 2 (เขมร:  ព្រះកែវហ្វា ២) หรือนักองค์ชี เป็นพระมหากษัตริย์กัมพูชา ตั้งแต่ พ.ศ.2216-2219 เป็นพระราชโอรสในพระบรมราชาที่ 8
พระราชประวัติ

พ.ศ.2216 สมเด็จพระภัควดีวรสัตรี ได้จ้างวานแขกชวาลอบปลงพระชนม์พระปทุมราชาที่ 2จนถึงแก่สวรรคต แล้วยกราชสมบัติให้นักองค์ชี (พระแก้วฟ้าที่ 2) ขึ้นครองราชย์ขณะ พระชันษา 20 ปี
พ.ศ.2217 สมเด็จพระรามาธิบดีอุปโยราช ซึ่งเป็นพระปิตุลา ได้ทรงนำกองทัพญวนมารบกับพระแก้วฟ้าที่ 2 ซึ่งเป็นพระภคินิโย แต่ในปีนั้นสมเด็จพระรามาธิบดีอุปโยราช ทิวงคตเสียก่อน จึงให้นักองค์นนท์ซึ่งเป็นโอรสของพระแก้วฟ้า (นักองค์อิ่ม) และเป็นพวกฝ่ายสมเด็จพระรามาธิบดีอุปโยราชนั้น ได้นำทัพญวนมารบกับพระแก้วฟ้าที่ 2 ส่วนพระแก้วฟ้าที่ 2 นั้น ต้านทัพของนักองค์นนท์ไม่ได้ พระองค์จึงเสด็จออกจากอุดงมีชัย ไปประทับที่เมืองปรำตำลึง แล้วเสด็จสวรรคตที่นั้น เมื่อ พ.ศ.2219
นักฟุตบอลยอดเยี่ยมของพีเอฟเอ

เกฟิน เดอ เบรยเนอ ผู้ได้รับรางวัลในฤดูกาล 2019-20
นักฟุตบอลยอดเยี่ยมของพีเอฟเอ เป็นรางวัลมอบให้กับสมาชิกของสมาคมนักเตะอาชีพของอังกฤษที่ดีที่สุดของฤดูกาลนั้น ๆ  รางวัลนี้นับเป็นรางวัลที่น่าภาคภูมิใจสำหรับนักฟุตบอลอาชีพมาก เนื่องจากเป็นรางวัลที่คัดเลือกโดยเหล่าผู้เล่นอาชีพด้วยกันเอง จึงหมายความเป็นนัยว่าเป็นนักเตะที่ดีที่สุดในรอบปีในสายตาของเพื่อนร่วมอาชีพที่แข่งขันกันมาตลอดปี
รางวัลนี้มีขึ้นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1974 เป็นหนึ่งในสองรางวัลนักฟุตบอลยอดเยี่ยมที่ทรงคุณค่าที่สุดของอังกฤษ เคียบคู่ไปกับรางวัลนักฟุตบอลยอดเยี่ยมของสมาคมผู้สื่อข่าวอังกฤษ
รายชื่อผู้ได้รับรางวัล > คริสต์ทศวรรษ 1970

1974 - นอร์มัน ฮันเตอร์ (ลีดส์ ยูไนเต็ด)
1975 - โคลิน ทอดด์ (ดาร์บี้ เคาน์ตี้)
1976 - แพท เจนนิ่งส์ (ทอตนัม ฮอตสเปอร์)
1977 - แอนดี้ เกรย์ (แอสตันวิลลา)
1978 - ปีเตอร์ ชิลตัน (น็อตติ้งแฮม ฟอร์เรสต์)
1979 - เลียม เบรดี้ (อาร์เซนอล)
รายชื่อผู้ได้รับรางวัล > คริสต์ทศวรรษ 1980

1980 - เทอร์รี แม็คเดอร์มอตต์ (ลิเวอร์พูล)
1981 - จอห์น วอร์ก (อิปสวิชทาวน์)
1982 - เควิน คีแกน (เซาแธมป์ตัน)
1983 - เคนนี ดัลกลิช  (ลิเวอร์พูล)
1984 - เอียน รัช (ลิเวอร์พูล)
1985 - ปีเตอร์ รีด (เอฟเวอร์ตัน)
1986 - แกรี่ ลินนิเกอร์ (เอฟเวอร์ตัน)
1987 - ไคลฟ์ อัลเลน (ทอตนัม ฮอตสเปอร์)
1988 - จอห์น บาร์นส์ (ลิเวอร์พูล)
1989 - มาร์ค ฮิวจ์ส (แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด)
รายชื่อผู้ได้รับรางวัล > คริสต์ทศวรรษ 1990

1990 - เดวิด แพลตต์ (แอสตันวิลลา)
1991 - มาร์ค ฮิวจ์ส (แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด)
1992 - แกรี พัลลิสเตอร์ (แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด)
1993 - พอล แม็คกรัธ  (แอสตันวิลลา)
1994 - อีริค คันโตนา (แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด)
1995 - อลัน เชียเรอร์ (แบล็คเบิร์น โรเวอร์ส)
1996 - เลส เฟอร์ดินานด์ (นิวคาสเซิล ยูไนเต็ด)
1997 - อลัน เชียเรอร์ (นิวคาสเซิล ยูไนเต็ด)
1998 - เดนนิส เบิร์กแคมป์ (อาร์เซนอล)
1999 - ดาวิด ฌีโนลา (ทอตนัม ฮอตสเปอร์}
รายชื่อผู้ได้รับรางวัล > คริสต์ทศวรรษ 2000

2000 - รอย คีน (แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด)
2001 - เทดดี้ เชอร์ริงแฮม (แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด)
2002 - รืด ฟัน นิสเติลโรย (แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด)
2003 - เธียร์รี่ อองรี (อาร์เซนอล)
2004 - เธียร์รี่ อองรี (อาร์เซนอล)
2005 - จอห์น เทร์รี (เชลซี)
2006 - สตีเวน เจอร์ราร์ด (ลิเวอร์พูล)
2007 - คริสเตียโน โรนัลโด (แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด)
2008 - คริสเตียโน โรนัลโด (แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด)
2009 - ไรอัน กิกส์ (แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด)
รายชื่อผู้ได้รับรางวัล > คริสต์ทศวรรษ 2010

2010 - เวย์น รูนีย์ (แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด)
2011 - แกเร็ธ เบล (ทอตนัม ฮอตสเปอร์)
2012 - โรบิน ฟาน เพอร์ซี (อาร์เซนอล)
2013 - แกเร็ธ เบล (ทอตนัม ฮอตสเปอร์)
2014 - หลุยส์ ซัวเรซ (ลิเวอร์พูล)
2015 - เอแดน อาซาร์ (เชลซี)
2016 - ริยาด มาห์เรซ (เลสเตอร์ซิตี)
2017 - เอนโกโล ก็องเต (เชลซี)
2018 - มุฮัมมัด เศาะลาห์ (ลิเวอร์พูล)
2019 -​ เฟอร์จิล ฟัน ไดค์ (ลิเวอร์พูล)​
รายชื่อผู้ได้รับรางวัล > คริสต์ทศวรรษ 2020

2020 - เควิน เดอ บรอย (แมนเชสเตอร์ซิตี)
2021 - เควิน เดอ บรอย (แมนเชสเตอร์ซิตี)
2022 - โมฮาเหม็ด ซาลาห์ (ลิเวอร์พูล)
2023 - อาลิง โฮลัน (แมนเชสเตอร์ซิตี)
สถิติผู้ชนะเลิศ > ตามประเทศ

| ประเทศ | จำนวนชนะเลิศ | ปีชนะเลิศ |
| --- | --- | --- |
|  England | 18 | 1973–74, 1974–75, 1977–78, 1979–80, 1981–82, 1984–85, 1985–86, 1986–87, 1987–88, 1989–90, 1991–92, 1994–95, 1995–96, 1996–97, 2000–01, 2004–05, 2005–06, 2009–10 |
|  Wales | 6 | 1983–84, 1988–89, 1990–91, 2008–09, 2010–11, 2012–13 |
|  France | 5 | 1993–94, 1998–99, 2002–03, 2003–04, 2016–17 |
|  Netherlands | 4 | 1997–98, 2001–02, 2011–12, 2018–19 |
|  Scotland | 3 | 1976–77, 1980–81, 1982–83 |
|  Republic of Ireland | 3 | 1978–79, 1992–93, 1999–2000 |
|  Belgium | 3 | 2014–15, 2019–20, 2020-21 |
|  Portugal | 2 | 2006–07, 2007–08 |
|  Egypt | 2 | 2017–18, 2021–22 |
|  Northern Ireland | 1 | 1975–76 |
|  Uruguay | 1 | 2013–14 |
|  Algeria | 1 | 2015–16 |
สถิติผู้ชนะเลิศ > ตามสโมสร

| สโมสร | จำนวนชนะเลิศ | ปีชนะเลิศ |
| --- | --- | --- |
| Manchester United | 11 | 1988–89, 1990–91, 1991–92, 1993–94,  1999–2000, 2000–01, 2001–02, 2006–07, 2007–08, 2008–09, 2009–10 |
| Liverpool | 9 | 1979–80, 1982–83, 1983–84, 1987–88, 2005–06, 2013–14, 2017–18, 2018–19, 2021–22 |
| Tottenham Hotspur | 5 | 1975–76, 1986–87, 1998–99, 2010–11, 2012–13 |
| Arsenal | 5 | 1978–79, 1997–98, 2002–03, 2003–04, 2011–12 |
| Chelsea | 3 | 2004–05, 2014–15, 2016–17 |
| Aston Villa | 3 | 1976–77, 1989–90, 1992–93 |
| Everton | 2 | 1984–85, 1985–86 |
| Newcastle United | 2 | 1995–96, 1996–97 |
| Manchester City | 2 | 2019–20, 2020–21 |
| Leeds United | 1 | 1973–74 |
| Derby County | 1 | 1974–75 |
| Nottingham Forest | 1 | 1977–78 |
| Ipswich Town | 1 | 1980–81 |
| Southampton | 1 | 1981–82 |
| Blackburn Rovers | 1 | 1994–95 |
| Leicester City | 1 | 2015–16 |
ดูเพิ่ม

นักฟุตบอลดาวรุ่งแห่งปีของพีเอฟเอ
นักฟุตบอลแห่งปีของสมาคมผู้สื่อข่าวฟุตบอล
นักฟุตบอลยอดเยี่ยมประจำฤดูกาลของพรีเมียร์ลีก
นักฟุตบอลดาวรุ่งยอดเยี่ยมประจำฤดูกาลของพรีเมียร์ลีก
แม่แบบ:นักฟุตบอลยอดเยี่ยมของพีเอฟเอ
Andy Gray was the first player to win the Player of the Year and Young Player of the Year awards in the same season.
Mark Hughes was the first player to win the Player of the Year award twice.
Thierry Henry was the first player to win the award in two consecutive seasons.
Cristiano Ronaldo was the first player to win all five major awards in the same year.
ปรางค์นางผมหอม

ปรางค์นางผมหอม ตั้งอยู่ที่ อำเภอลำสนธิ จังหวัดลพบุรี ลักษณะเป็นปรางค์องค์เดียวโดด ๆ ก่อด้วยอิฐไม่โบกปูน เช่นเดียวกับเทวสถานปรางค์แขก ประตูเข้าภายในปรางค์ได้ ภายในปรางค์เป็นห้องโถง กรอบประตูสร้างด้วยแท่งหิน รอบ ๆ ปรางค์ยังมีก้อนหินขนาดใหญ่อยู่เกลื่อนกลาด ใกล้กันนั้น เป็นด่านกักสัตว์บ้านโคกคลีเป็นเนินดินมีซากอิฐ เข้าใจว่าเป็นวิหารหรือเจดีย์ ชาวบ้านเรียกโคกคลีน้อย สันนิษฐานว่าสถานที่แห่งนี้แต่เดิมเป็นเมืองโบราณ
แหล่งข้อมูลอื่น

ปรางค์นางผมหอม เทวสถานศักดิ์สิทธิ์ ณ บ้านโคกคลี จังหวัดลพบุรี (ไทย)
ปราง เส็ง

| มารัน ปราง เส็ง |
| --- | --- |
เกิด: 16 มิถุนายน พ.ศ. 2474 รัฐกะชีน
เสียชีวิต: มิถุนายน พ.ศ. 2537
สัญชาติ: พม่า
ชื่ออื่น: ปราง เส็ง
ผลงานเด่น: อดีตผู้นำขององค์การเอกราชกะชีน
ตำแหน่ง: นักปฏิวัติ
มารัน ปราง เส็ง (Maran Brang Seng) เป็นอดีตผู้นำขององค์การเอกราชกะชีน ต่อสู้กับรัฐบาลทหารของพม่ามาอย่างยาวนานจนมีการตกลงหยุดยิงเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2537 หลังจากนั้น 6 เดือน เขาก็เสียชีวิต
ประวัติ

ปราง เส็ง เกิดเมื่อ 16 มิถุนายน พ.ศ. 2474 ที่รัฐกะชีน เขาสนใจการเมืองมาตั้งแต่เป็นนักศึกษาในมหาวิทยาลัยย่างกุ้ง และเข้าร่วมกับองค์การเอกราชกะชีน ตั้งแต่ พ.ศ. 2505 จนได้เป็นผู้นำเมื่อ พ.ศ. 2519 ภายใต้การนำของปรางเส็ง เขาทำให้องค์การเอกราชกะชีนเป็นองค์กรที่มีประสิทธิภาพมากขึ้นจนกองทัพพม่าไม่สามารถเข้าไปมีอิทธิพลในรัฐกะชีนได้ เขาตัดสินใจเข้าร่วมกับแนวร่วมประชาธิปไตยแห่งชาติเมื่อ พ.ศ. 2526 และเข้าร่วมกับพันธมิตรเพื่อประชาธิปไตยของพม่า เมื่อ พ.ศ. 2531 อย่างไรก็ตาม ปราง เส็งตัดสินใจรับข้อสนอหยุดยิงของฝ่ายรัฐบาลทหารพม่าเพื่อยุติภาวะสงครามในรัฐกะชีนเมื่อ พ.ศ. 2437
พ.ศ. 2294

| --- | --- |
ศตวรรษ::  17  18  19
ปี::  2291  2292  2293  2294  2295  2296  2297
| --- | --- |
ปฏิทินสุริยคติไทย: 2294
ปฏิทินกริกอเรียน: 1751 MDCCLI
Ab urbe condita: 2504
ปฏิทินอาร์มีเนีย: 1200 ԹՎ ՌՄ
ปฏิทินอัสซีเรีย: 6501
ปฏิทินบาไฮ: −93 – −92
ปฏิทินเบงกอล: 1158
ปฏิทินเบอร์เบอร์: 2701
ปีในรัชกาลอังกฤษ: 24 Geo. 2 – 25 Geo. 2
พุทธศักราช: 2295
ปฏิทินพม่า: 1113
ปฏิทินไบแซนไทน์: 7259–7260
ปฏิทินจีน: 庚午年 (มะเมียธาตุโลหะ) 4447 หรือ 4387     — ถึง — 辛未年 (มะแมธาตุโลหะ) 4448 หรือ 4388
ปฏิทินคอปติก: 1467–1468
ปฏิทินดิสคอร์เดีย: 2917
ปฏิทินเอธิโอเปีย: 1743–1744
ปฏิทินฮีบรู: 5511–5512
ปฏิทินฮินดู: 
 - วิกรมสมวัต: 1807–1808
 - ศกสมวัต: 1673–1674
 - กลียุค: 4852–4853
ปฏิทินโฮโลซีน: 11751
ปฏิทินอิกโบ: 751–752
ปฏิทินอิหร่าน: 1129–1130
ปฏิทินอิสลาม: 1164–1165
ปฏิทินญี่ปุ่น: Kan'en 4 / Hōreki 1 (宝暦元年)
ปฏิทินจูเช: N/A
ปฏิทินจูเลียน: กริกอเรียนลบ 11 วัน
ปฏิทินเกาหลี: 4084
ปฏิทินหมินกั๋ว: 161 ก่อน ROC 民前161年
กล่องนี้:  ดู คุย แก้
พุทธศักราช 2294 ใกล้เคียงกับ
เมษายน ค.ศ. 1751 - มีนาคม ค.ศ. 1752
มหาศักราช 1673
เหตุการณ์

ค้นพบ ธาตุนิกเกิล
วันเกิด

ไม่ระบุวัน - เจ้าสุมนเทวราช เจ้าผู้ครองนครน่าน องค์ที่ 58 และองค์ที่ 8 แห่งราชวงศ์ติ๋นมหาวงศ์ (พิราลัย 26 มิถุนายน พ.ศ. 2368)