stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
รายชื่อภาพยนตร์ไทย พ.ศ. 2481
รายชื่อ

| ลำดับที่ | เรื่อง | ผู้กำกับ | นักแสดง | เข้าฉาย | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | ขุนช้างขุนแผน ภาค 4 ตอน ขุนช้างกินเลี้ยง-สร้อยฟ้าทำเสน่ห์ |  ผล อนันฑปิน |  จอน ใยเจริญ ศิริ ผิวสังข์ โสภณ ศิริจิตต์ เพลินพิศ ปิ่นไสว ชม วสุรัตน์ นพ สุวรรณแพทย์ จันทรา รัตนดิลก ยุพิณ กฤณวรรณ วลี มาลีรัตน์ พะยอม พวงไข่มุข สอิ้ง ดำรงสกุล พัว วรรัตน์ ถนอม แนวนาคะ วิจิตร์ แวววิจิตร์ สมัย สว่างวรรณ อุดม ปิติวรรณ | 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2481 |  |
| 2 | ตื่นเขย |  หลวงอนุรักษ์รัถการ (เปล่ง สุขวิริยะ) |  เลิศล้วน อมาตยกุล วาสนา สุวรรณทัต พระดรุณรักษา (กัน สาครวาสี) เล็ก ช. แนม สุวรรณแพทย์ ทองคำ มาติน เยาวลักษณ์ อมาตยกุล ดนัย รามโยธิน ลมุน ขัณฑสมิต จำรัส เกตุนาค | 6 กันยายน พ.ศ. 2481 |  |
| 3 | ในสวนรัก |  พรานบูรพ์ (จวงจันทร์ จันทร์คณา) |  จำรัส สุวคนธ์ นรา พานิชพัฒน์ เกษม มิลินทจินดา เขียน ไกรกุล พระดรุณรักษา (กัน สาครวาสี) ถนอม จารุจินดา ชลัช อัลบูล แสร์ มาลัยแก้ว เชิญ ศิวะเสน | 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2481 |  |
| 4 | แม่สื่อสาว |  พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภาณุพันธุ์ยุคล |  โสภา อุณหกะ ศักดิ์ วีรศร สอาด บุนนาค นิตย์ มหากนก สายจิตร์ อาจน้อย | 9 - 15 สิงหาคม พ.ศ. 2481 |  |
| 5 | ลูกกำพร้า |  |  | 9 มีนาคม พ.ศ. 2481 |  |
| 6 | สนิมในใจ |  พรานบูรพ์ (จวงจันทร์ จันทคณา) |  | 4 - 6 ธันวาคม พ.ศ. 2481 |  |
| 7 | สาวสมัยใหม่ |  |  | 14 เมษายน พ.ศ. 2481 |  |
| 8 | หวานใจนายเรือ |  ผัน นากสุวรรณ |  จุรี รัตนหัตถ์ เกษม มิลินทจินดา สวัสดิ์ วิธีเทศ ชลัช อัลบูรณ์ หลวงฤทธิจักรกำจร เล็ก ช. ทวี แสงจันทร์ พวง โรหิตะโรชิน เจือ แสงสายทอง ทองอ่อน ยุกตะนันท์ ทองต่อ จาตุรงคกุล เลี่ยงฮง แซ่อึ้ง ฮะ มิ่งขวัญตา ใหญ่ ชูแสงทอง เช็ง สง่าเนตร | 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2481 |  |
| 9 | อ้ายค่อม |  พรานบูรพ์ (จวงจันทร์ จันทร์คณา |  เบ็ญจา รัตนกุล สมพงษ์ จันทรประภา ถนอม วรวัฒน์ พระดรุณรักษา (กัน สาครวาสี) แนม สุวรรณแพทย์ เขียน ไกรกุล ทองอ่อน ยุกตะนันท์ ถนอม จารุจินดา แนม กาญจนเวช ระเบียบ พิมวาทิน ขุนนรนารถเกษม | 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2481 |  |
| 10 | ถ่านไฟเก่า |  พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภาณุพันธุ์ยุคล |  เครียวพันธุ์ บุนนาค ทองแท้ สดสีทอง สันต์ วีรศร ชูศรี วุฒิรังสี | 1 เมษายน พ.ศ. 2481 |  |
| 11 | วันเพ็ญ |  พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภาณุพันธุ์ยุคล |  ปริม บุนนาค สนิท พุกประยูร นิตย์ มหากนก เสริม ประสพชัย สอาด บุนนาค ประดิษฐ โมนะกุล มานิดา บุญยง คมคาย เพลินกุล | 27 ตุลาคม พ.ศ. 2481 |  |
แหล่งข้อมูลอื่น

ภาพยนตร์ไทยปี 2481
http://www.thaifilm.com เก็บถาวร 2006-04-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กรายชื่อภาพยนตร์ไทยตามปีที่ออกฉาย |
| --- | --- |
 2466  2467  2468  2469  2470  2471  2472  2473  2474  2475  2476  2477  2478  2479  2480  2481  2482  2483  2484  2485  2486  2487  2488  2489  2490  2491  2492  2493  2494  2495  2496  2497  2498  2499  2500  2501  2502  2503  2504  2505  2506  2507  2508  2509  2510  2511  2512  2513  2514  2515  2516  2517  2518  2519  2520  2521  2522  2523  2524  2525  2526  2527  2528  2529  2530  2531  2532  2533  2534  2535  2536  2537  2538  2539  2540  2541  2542  2543  2544  2545  2546  2547  2548  2549  2550  2551  2552  2553  2554  2555  2556  2557  2558  2559  2560  2561  2562  2563  2564  2565  2566  2567
รถไฟใต้ดินแทกู สาย 2

| สาย 2 |
| --- | --- |
 

ข้อมูลทั่วไป
ชื่อลำลอง: 2호선（2號線） I Hoseon
สถานะ: ให้บริการ
ปลายทาง: มุนยัง มหาวิทยาลัยย็องนัม
จำนวนสถานี: 29
การดำเนินงาน
รูปแบบ: ขนส่งมวลชนเร็ว
ระบบ: แทกูเมโทร
เส้นทาง: 1
ผู้ดำเนินงาน: บริษัทขนส่งมหานครแทกู
ประวัติ
เปิดเมื่อ: 18 ตุลาคม 2005
ข้อมูลทางเทคนิค
ระยะทาง: 31.4 km (19.5 mi)
จำนวนทางวิ่ง: 2
รางกว้าง: 1,435 mm (4 ft 8 1⁄2 in)
ระบบจ่ายไฟ: 1500 V DC เหนือหัว
ความเร็ว: 80 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (50 ไมล์ต่อชั่วโมง)
รถไฟใต้ดินแทกู สาย 2 เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าสายที่ 2 ในนครแทกู ประเทศเกาหลีใต้ ดำเนินการโดย  การขนส่งมวลชนแทกู ระยะทางเริ่มแรก 29 กิโลเมตร เปิดให้บริการวันที่ 18 ตุลาคม ค.ศ. 2005 เปิดให้บริการส่วนต่อขยายวันที่ 19 กันยายน ค.ศ. 2012
แหล่งข้อมูลอื่น

Daegu Metropolitan Subway Corporation
ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก 2017

| ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก ยูเออี 2017 พรีเซนเท็ดบาย อาลีบาบา คลาวด์ كأس العالم للأندية لكرة القدم الإمارات العربية المتحدة 2017 |
| --- | --- |

รายละเอียดการแข่งขัน
ประเทศเจ้าภาพ: สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
วันที่: 6–16 ธันวาคม พ.ศ. 2560
ทีม: 7 (จาก 6 สมาพันธ์)
สถานที่: 2 (ใน 2 เมืองเจ้าภาพ)
อันดับเมื่อสิ้นสุดการแข่งขัน
ชนะเลิศ:  เรอัลมาดริด (สมัยที่ 3rd)
รองชนะเลิศ:  เกรมีอู
อันดับที่ 3:  ปาชูกา
อันดับที่ 4:  อัล-จาซีรา
สถิติการแข่งขัน
จำนวนนัดที่แข่งขัน: 8
จำนวนประตู: 18 (2.25 ประตูต่อนัด)
ผู้ชม: 132,565 (16,571 คนต่อนัด)
ผู้ทำประตูสูงสุด:  คริสเตียโน โรนัลโด   โรมารินญู  เมารีซีอู อังตูนีอู (คนละ 2 ประตู)
ผู้เล่นยอดเยี่ยม:  ลูคา โมดริช
รางวัลแฟร์เพลย์:  เรอัลมาดริด
← 2016 2018 → 
ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก 2017 หรือ ฟีฟ่าคลับเวิลด์คัพยูเออี 2017 พรีเซนเท็ดบายอาลีบาบาคลาวด์ ตามชื่อของผู้สนับสนุน เป็นการแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก ครั้งที่ 13 จัดขึ้นโดยฟีฟ่า ซึ่งจะมีทีมที่เป็นแชมป์ของการแข่งขันฟุตบอลถ้วยของทวีปทั้ง 6 ทวีปมาแข่งขัน. โดยครั้งนี้จัดขึ้นที่ประเทศสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์.
เรอัลมาดริด คือทีมแชมป์เก่าที่จะต้องมาป้องกันแชมป์รายการนี้. พวกเขาได้สิทธิ์สำหรับทัวร์นาเมนต์นี้ในฐานะทีมชนะเลิศของ ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2016–17.
การคัดเลือกเจ้าภาพ

ขั้นตอนการคัดเลือกที่มีขึ้นสำหรับปี 2017–2018 รวมถึงครั้งเมื่อปี 2015–2016 เช่นการใช้ 2 ประเทศเจ้าภาพ ประเทศละ 2 ปี โดยเริ่มตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557 สมาชิกของฟีฟ่าที่สนใจจะเป็นเจ้าภาพสามารถยื่นข้อเสนอได้ตั้งแต่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2557 และส่งเอกสารในวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2557 โดยคณะกรรมการของฟีฟ่าจะคัดเลือกเจ้าภาพในการประชุมที่ประเทศโมร็อกโก ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2557 แต่การตัดสินใจขั้นสุดท้ายล่าช้ากว่ากำหนดจนกว่าการประชมุคณะกรรมการบริหารของฟีฟ่าในวันที่ 19–20 มีนาคม พ.ศ. 2558.
โดยรายชื่อด้านล่างนี้คือประเทศที่สนใจในการเป็นเจ้าภาพการแข่งขันรายการนี้:
บราซิล
อินเดีย
ญี่ปุ่น
สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ได้รับการประกาศอย่างเป็นทางการว่าได้เป็นเจ้าภาพของปี 2017 และทัวร์นาเมนต์ในปี 2018 ในวันที่ 21 มีนาคม พ.ศ. 2558.
สโมสรที่เข้าแข่งขัน

ด้านล่างนี้คือเจ็ดทีมที่ได้สิทธิ์เข้าแข่งขันทัวร์นาเมนต์นี้.
Grêmio
Real Madrid
Urawa Red Diamonds
Wydad Casablanca
Pachuca
Al-Jazira
Location of teams of the .
| สโมสร> เข้าสู่ใน รอบรองชนะเลิศ | สมาพันธ์ฟุตบอล> เข้าสู่ใน รอบรองชนะเลิศ | คุณสมบัติ> เข้าสู่ใน รอบรองชนะเลิศ | วันที่เข้ารอบ> เข้าสู่ใน รอบรองชนะเลิศ | การเข้าร่วม (ตัวหนา หมายถึงทีมชนะเลิศ)> เข้าสู่ใน รอบรองชนะเลิศ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  เกรมีอู | คอนเมบอล | สโมสรชนะเลิศ โกปาลีเบอร์ตาดอเรส ฤดูกาล 2017 | 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560 | 1 |
|  เรอัลมาดริด TH | ยูฟ่า | สโมสรชนะเลิศ ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2016–17 | 3 มิถุนายน พ.ศ. 2560 | 4 (ครั้งที่ผ่านมา: 2000, 2014, 2016) |
เข้าสู่ใน รอบก่อนรองชนะเลิศ
|  อูราวะ เรดไดมอนส์ | เอเอฟซี | สโมสรชนะเลิศ เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก 2017 | 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560 | 2 (ครั้งที่ผ่านมา: 2007) |
|  วีดัด คาซาบลังกา | ซีเอเอฟ | สโมสรชนะเลิศ ซีเอเอฟแชมเปียนส์ลีก 2017 | 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560 | 1 |
|  ปาชูกา | คอนคาแคฟ | สโมสรชนะเลิศ คอนคาแคฟแชมเปียนส์ลีก 2016–17 | 26 เมษายน พ.ศ. 2560 | 4 (ครั้งที่ผ่านมา: 2007, 2008, 2010) |
เข้าสู่ใน เพลย์ออฟสำหรับรอบก่อนรองชนะเลิศ
|  ออกแลนด์ ซิตี | โอเอฟซี | สโมสรชนะเลิศ โอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก 2017 | 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2560 | 9 (ครั้งที่ผ่านมา: 2006, 2009, 2011, 2012, 2013, 2014, 2015, 2016) |
|  อัล-จาซีรา | เอเอฟซี | สโมสรชนะเลิศ ยูเออีโปร-ลีก ฤดูกาล 2016–17 | 11 กันยายน พ.ศ. 2560 | 1 |
^ อัล-จาซีรา ชนะ ยูเออีโปร-ลีก ฤดูกาล 2016–17 เมื่อวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2560. การเข้าร่วมของพวกเขาในฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก 2017 ได้รับการยืนยันอย่างเป็นทางการหลังจาก อัล-ไอน์ กลายเป็นทีมสุดท้ายจากสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ที่ตกรอบ เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก 2017.
สนามแข่งขัน

สองสนามแข่งขันคือ ซาเหย็ด สปอร์ตส์ ซิตี สเตเดียม ใน อาบูดาบี และ ฮัซซา บิน ซาเหย็ด สเตเดียม ใน อัล ไอน์.
| อาบูดาบี | อัลไอน์ |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ซาเหย็ด สปอร์ตส์ ซิตี สเตเดียม | ฮัซซา บิน ซาเหย็ด สเตเดียม |  |  |  |
| 24°24′57.92″N 54°27′12.93″E﻿ / ﻿24.4160889°N 54.4535917°E﻿ / 24.4160889; 54.4535917﻿ (Zayed Sports City Stadium) | 24°14′44.14″N 55°42′59.7″E﻿ / ﻿24.2455944°N 55.716583°E﻿ / 24.2455944; 55.716583﻿ (Hazza bin Zayed Stadium) |  |  |  |
| ความจุ: 43,000 | ความจุ: 22,717 |  |  |  |

อาบูดาบีอัลไอน์ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก 2017 (สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์)
ตารางการแข่งขัน

การจับสลากได้จัดขึ้นเมื่อวันที่ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2560, 12:00 GST (UTC+4), ที่ อาบูดาบี เพื่อตัดสินการแข่งขันรอบรองชนะเลิศทั้งสองคู่, และทีมใดที่เป็นผู้ชนะรอบก่อนรองชนะเลิศทั้งสองคู่จะได้ลงเล่นในรอบรองชนะเลิศ.
เวลาทั้งหมดเป็นเวลาท้องถิ่น, GST (UTC+4).
ตารางการแข่งขัน > รอบเพลย์ออฟสำหรับรอบก่อนรองชนะเลิศ

6 ธันวาคม พ.ศ. 2560
21:00
| อัล-จาซีรา  | 1–0 |  ออกแลนด์ ซิตี |
| --- | --- | --- |
| โรมารินญู  38' | รายงาน |  |
ผู้ชม: 4,246 คน
ผู้ตัดสิน: มาลังก์ ดีเอดฮีอู (เซเนกัล)
ตารางการแข่งขัน > รอบก่อนรองชนะเลิศ

9 ธันวาคม พ.ศ. 2560
17:00
| ปาชูกา  | 1–0 (ต่อเวลาพิเศษ) |  วีดัด คาซาบลังกา |
| --- | --- | --- |
| กุซมัน  112' | รายงาน |  |
ผู้ชม: 12,488 คน
ผู้ตัดสิน: รัฟชัน อีร์มาตอฟ (อุซเบกิสถาน)
9 ธันวาคม พ.ศ. 2560
20:30
| อัล-จาซีรา  | 1–0 |  อูราวะ เรดไดมอนส์ |
| --- | --- | --- |
| มับคฮูต  52' | รายงาน |  |
ผู้ชม: 15,593 คน
ผู้ตัดสิน: เซซาร์ อาร์ตูโร รามอส (เม็กซิโก)
ตารางการแข่งขัน > นัดชิงอันดับ 5

12 ธันวาคม พ.ศ. 2560
18:00
| วีดัด คาซาบลังกา  | 2–3 |  อูราวะ เรดไดมอนส์ |
| --- | --- | --- |
| ฮัดดัด  21' ฮัจฮูจ  90+4' (ลูกโทษ) | รายงาน | เมารีซีอู อังตูนีอู  18', 60' คะชิวะกิ  26' |
ผู้ชม: 4,281 คน
ผู้ตัดสิน: แมตต์ คอนเกอร์ (นิวซีแลนด์)
ตารางการแข่งขัน > รอบรองชนะเลิศ

12 ธันวาคม พ.ศ. 2560
21:00
| เกรมีอู  | 1–0 (ต่อเวลาพิเศษ) |  ปาชูกา |
| --- | --- | --- |
| อีแวร์ตง  95' | รายงาน |  |
ผู้ชม: 6,428 คน
ผู้ตัดสิน: เฟลิกซ์ บรึช (เยอรมนี)
13 ธันวาคม พ.ศ. 2560
21:00
| อัล-จาซีรา  | 1–2 |  เรอัลมาดริด |
| --- | --- | --- |
| โรมารินญู  41' | รายงาน | โรนัลโด  53' เบล  81' |
ผู้ชม: 36,650 คน
ผู้ตัดสิน: ซังดรู ริกชี (บราซิล)
ตารางการแข่งขัน > นัดชิงอันดับ 3

16 ธันวาคม พ.ศ. 2560
18:00
| อัล-จาซีรา  | 1–4 |  ปาชูกา |
| --- | --- | --- |
| มูบารัค  57' | รายงาน | อูร์เรตาวิสกายา  37' คารา  60' เด ลา โรซา  79' ซากัล  84' (ลูกโทษ) |
ผู้ชม: 11,785 คน
ผู้ตัดสิน: มาลังก์ ดีเอดฮีอู (เซเนกัล)
ตารางการแข่งขัน > รอบชิงชนะเลิศ

บทความหลัก: ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก 2017 นัดชิงชนะเลิศ
16 ธันวาคม พ.ศ. 2560
21:00
| เรอัลมาดริด  | 1–0 |  เกรมีอู |
| --- | --- | --- |
| โรนัลโด  53' | รายงาน |  |
ผู้ชม: 41,094 คน
ผู้ตัดสิน: เซซาร์ อาร์ตูโร รามอส (เม็กซิโก)
อันดับดาวซัลโว

หมายเหตุ: ผู้เล่นที่อยู่ใน ตัวหนา คือยังอยู่ในระบบการแข่งขัน.
| อันดับ | ชื่อ | สโมสร | ประตู |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 |  คริสเตียโน โรนัลโด |  เรอัลมาดริด | 2 |
| 1 |  เมารีซีอู อังตูนีอู |  อูราวะ เรดไดมอนส์ | 2 |
| 1 |  โรมารินญู |  อัล-จาซีรา | 2 |
| 3 |  แกเร็ธ เบล |  เรอัลมาดริด | 1 |
| 3 |  โรเบร์โต เด ลา โรซา |  ปาชูกา | 1 |
| 3 |  อีแวร์ตง |  เกรมีอู | 1 |
| 3 |  บิกตอร์ กุซมัน |  ปาชูกา | 1 |
| 3 |  อิสมาอิล ฮัดดัด |  วีดัด คาซาบลังกา | 1 |
| 3 |  เรดา ฮัจฮูจ |  วีดัด คาซาบลังกา | 1 |
| 3 |  ฟรันโก คารา |  ปาชูกา | 1 |
| 3 |  โยสุเกะ คะชิวะกิ |  อูราวะ เรดไดมอนส์ | 1 |
| 3 |  อาลี มับคฮูต |  อัล-จาซีรา | 1 |
| 3 |  คัลฟาน มูบารัค |  อัล-จาซีรา | 1 |
| 3 |  อันเจโล ซากัล |  ปาชูกา | 1 |
| 3 |  โจนาธาน อูร์เรตาวิสกายา |  ปาชูกา | 1 |
สรุปอันดับการแข่งขัน

Per statistical convention in football, matches decided in extra time are counted as wins and losses, while matches decided by penalty shoot-out are counted as draws.
| อันดับ | ทีม | เล่น | ชนะ | เสมอ | แพ้ | ได้ | เสีย | ต่าง | คะแนน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 ! |  เรอัลมาดริด (ยูฟ่า) | 2 | 2 | 0 | 0 | 3 | 1 | +2 | 6 |
| 2 ! |  เกรมีอู (คอนเมบอล) | 2 | 1 | 0 | 1 | 1 | 1 | 0 | 3 |
| 3 ! |  ปาชูกา (คอนคาแคฟ) | 3 | 2 | 0 | 1 | 5 | 2 | +3 | 6 |
| 4 |  อัล-จาซีรา (เอเอฟซี) (H) | 4 | 2 | 0 | 2 | 4 | 6 | −2 | 6 |
| 5 |  อูราวะ เรดไดมอนส์ (เอเอฟซี) | 2 | 1 | 0 | 1 | 3 | 3 | 0 | 3 |
| 6 |  วีดัด คาซาบลังกา (ซีเอเอฟ) | 2 | 0 | 0 | 2 | 2 | 4 | −2 | 0 |
| 7 |  ออกแลนด์ ซิตี (โอเอฟซี) | 1 | 0 | 0 | 1 | 0 | 1 | −1 | 0 |
แหล่งที่มา: ฟีฟ่า
 เจ้าภาพ.
สรุปอันดับการแข่งขัน > รางวัล

| อาดิดาส ลูกบอลทองคำ | อาดิดาส ลูกบอลเงิน | อาดิดาส ลูกบอลทองแดง |
| --- | --- | --- |
|  ลูคา โมดริช (เรอัลมาดริด) |  คริสเตียโน โรนัลโด (เรอัลมาดริด) |  โจนาธาน อูร์เรตาวิสกายา (ปาชูกา) |
รางวัลฟีฟ่าแฟร์เพลย์
 เรอัลมาดริด
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก |
| --- | --- | --- |
 ก่อนหน้า: อินเตอร์คอนติเนนทัลคัพ (1960–2004)  เกี่ยวข้อง: ฟีฟ่าอินเตอร์คอนติเนนทัลคัพ (2024–) 
| ฤดูกาล |  2000 บราซิล  2001 สเปน  2005 ญี่ปุ่น  2006 ญี่ปุ่น  2007 ญี่ปุ่น  2008 ญี่ปุ่น  2009 สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  2010 สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  2011 ญี่ปุ่น  2012 ญี่ปุ่น  2013 โมร็อกโก  2014 โมร็อกโก  2015 ญี่ปุ่น  2016 ญี่ปุ่น  2017 สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  2018 สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  2019 กาตาร์  2020 กาตาร์  2021 สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  2022 โมร็อกโก  2023 ซาอุดิอาระเบีย  2025 สหรัฐ  2029 รอประกาศ   |  |
| นัดชิงชนะเลิศ |  2000  2001  2005  2006  2007  2008  2009  2010  2011  2012  2013  2014  2015  2016  2017  2018  2019  2020  2021  2022  2023  |  |
| ผู้เล่น |  2000  2001  2005  2006  2007  2008  2009  2010  2011  2012  2013  2014  2015  2016  2017  2018  2019  2020  2021  2022  2023  |  |
| การคัดเลือก |  เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก  ซีเอเอฟแชมเปียนส์ลีก  คอนคาแคฟแชมเปียนส์ลีก  โกปาลีเบร์ตาโดเรส  โอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก  ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก  |  |
| สถิติ |  รางวัล  ผู้ประกาศข่าว  ผู้ทำประตู  แฮตทริก  Historical table  ผู้เข้าร่วม  บันทึกและสถิติ  ผู้จัดการทีมชนะเลิศ  สโมสรแชมป์โลก  |  |
รายชื่อภาพยนตร์ไทย พ.ศ. 2482

รายชื่อภาพยนตร์ไทย ที่ออกฉายครั้งแรกใน พ.ศ. 2482
รายชื่อ

| ลำดับที่ | เรื่อง | ผู้กำกับ | นักแสดง | เข้าฉาย | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | ขุนช้างขุนแผน ภาคพิเศษ ตอน เปรตวันทองห้ามทัพ |  |  | 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2482 |  |
| 2 | คู่สร้างคู่สม |  |  |  |  |
| 3 | ใครผิดใครถูก |  ศรี จันทร์งาม |  ชะอวบ ฟองกระสินธุ์ ภักดิ์ มหาสารินันท์ พระดรุณรักษา ละม่อม ธณัติ วงศ์ สัปปินันท์ เผื่อน ศรีแก้ว สนิท เกษธนัง อึ้ง เลี่ยงฮง ทองต่อ จาตุรงคกุล | 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2482 |  |
| 4 | ค่ายบางระจัน |  พรานบูรพ์ (จวงจันทร์ จันทร์คณา) |  สมพงษ์ จันทรประภา ไพพรรณ บูรณะพิมพ์ ทองหยิบ ดีอัตรา เผื่อน ศรีแก้ว สุคนธ์ ณรงคกุล ภักดิ์ มหาสารินันท์ พระดรุณรักษา (กัน สาครวาสี) คล้อง วัชโรบล สง่า ศรีทองสุก | 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2482 |  |
| 5 | ปิดทองหลังพระ |  พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภาณุพันธุ์ยุคล |  พระยาบำรุงราชบริพาร ลิขิต สารสนอง ทวี มณีสุนทร สุภาพ สง่าเมือง  พนม สุทธาศิริ ศิริ กุลศรี อบ บุญติด รวมพันธุ์ ป้าสุ่น เสริม ประสพชัย ไพฑูรย์ | 11 มกราคม พ.ศ. 2482 |  |

| 6 | ยอดมิ่ง เมียรัก |  |  ลัดดา สถิตย์ทรัพย์ ล้วน ควันธรรม | 7 มกราคม พ.ศ. 2482 |  |
| 7 | ลูกกำพร้า ภาค 2 |  |  | 25 - 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2482 |  |
| 8 | สามหัวใจ |  |  | 7 มีนาคม พ.ศ. 2482 |  |
แหล่งข้อมูลอื่น

ภาพยนตร์ไทยปี 2482
http://www.thaifilm.com เก็บถาวร 2006-04-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กรายชื่อภาพยนตร์ไทยตามปีที่ออกฉาย |
| --- | --- |
 2466  2467  2468  2469  2470  2471  2472  2473  2474  2475  2476  2477  2478  2479  2480  2481  2482  2483  2484  2485  2486  2487  2488  2489  2490  2491  2492  2493  2494  2495  2496  2497  2498  2499  2500  2501  2502  2503  2504  2505  2506  2507  2508  2509  2510  2511  2512  2513  2514  2515  2516  2517  2518  2519  2520  2521  2522  2523  2524  2525  2526  2527  2528  2529  2530  2531  2532  2533  2534  2535  2536  2537  2538  2539  2540  2541  2542  2543  2544  2545  2546  2547  2548  2549  2550  2551  2552  2553  2554  2555  2556  2557  2558  2559  2560  2561  2562  2563  2564  2565  2566  2567
ราชรถน้อย

| ราชรถน้อย |
| --- | --- |
ราชรถน้อยรหัส 9784 (องค์เบื้องหลังติดกระจกรหัส 9783) ในพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ
ภาพรวม
เริ่มผลิตเมื่อ: พ.ศ. 2338 (จำนวน 3 องค์)   ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช
ผู้ออกแบบ: ช่างสิบหมู่   ภายใต้การกำกับดูแลของกรมศิลปากร
ตัวถังและช่วงล่าง
ประเภท: ราชรถ
โครงสร้าง: ทรงบุษบก ย่อมุมไม้สิบสอง หลังคาซ้อน 5 ชั้น
มิติ
ความยาว: องค์ที่หนึ่ง (รหัส 9782) 12.95 เมตร องค์ที่สอง (รหัส 9783) 12.95 เมตร องค์ที่สาม (รหัส 9784) 12.95 เมตร
ความกว้าง: องค์ที่หนึ่ง (รหัส 9782) 3.64 เมตร องค์ที่สอง (รหัส 9783) 3.66 เมตร องค์ที่สาม (รหัส 9784) 3.86 เมตร
ความสูง: องค์ที่หนึ่ง (รหัส 9782) 6.30 เมตร องค์ที่สอง (รหัส 9783) 6.30 เมตร องค์ที่สาม (รหัส 9784) 6.84 เมตร
น้ำหนัก: องค์ที่หนึ่ง (รหัส 9782) 3.85 ตัน องค์ที่สอง (รหัส 9783) 3.65 ตัน องค์ที่สาม (รหัส 9784) 3.65 ตัน
ระยะเหตุการณ์
รุ่นก่อนหน้า: พระมหาพิชัยราชรถ   พระเวชยันตราชรถ
ราชรถน้อย เป็นราชรถทรงบุษบกจำนวน 3 องค์ สร้างในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช (รัชกาลที่ 1) ราวปี พ.ศ. 2338 ทำหน้าที่ประกอบควบคู่ไปกับ พระมหาพิชัยราชรถ พระเวชยันตราชรถ ได้แก่ องค์ที่หนึ่งเป็นราชรถที่สมเด็จพระสังฆราชประทับ ทรงสวดนำกระบวนพระมหาพิชัยราชรถ องค์ที่สองเป็นราชรถโยงผ้าจากพระบรมโกศ และองค์ที่สามเป็นรถสำหรับพระบรมวงศานุวงศ์ผู้ใหญ่ประทับ เพื่อทรงโปรยทานพระราชทานแก่ประชาชนที่มาเฝ้ากราบพระบรมศพตามทางสู่พระเมรุมาศ ต่อมาในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดให้ยกเลิกประเพณีโยงผ้าและโปรยทาน ปัจจุบันราชรถน้อย จึงใช้เพียงเป็นรถพระสงฆ์อ่านพระอภิธรรมนำราชรถทรงพระบรมโกศเท่านั้น
ราชรถน้อย มีรูปแบบคล้ายคลึงกับพระมหาพิชัยราชรถ และพระเวชยันตราชรถ เกือบทุกประการเพียงแต่มีขนาดเล็กกว่ามาก โดยส่วนตัวรถที่แกะสลักลงรักปิดทองประดับกระจก คานที่ยื่นออกมาเป็นรูปนาคราช บนราชรถมีบุษบกตั้งอยู่เช่นเดียวกัน ในราชรถน้อยหนึ่งองค์ ใช้จำนวนพลฉุดชัก 74 นาย คือ ด้านหน้า 56 นาย และด้านหลัง 18 นาย
นอกจากนี้ ราชรถน้อยยังมีการเรียกชื่อที่ต่างออกไปตามหน้าที่ขงแต่ละองค์ คือองค์ที่ทำหน้าที่เป็น รถพระนำ (อ่านพระอภิธรรมนำกระบวน) เรียกอย่างย่อว่า “รถสวด” องค์ที่ทำหน้าที่เป็นรถโปรยข้าวตอกเรียกอย่างย่อว่า “รถโปรย” และ สำหรับองค์ที่โยงภูษาโยง จากพระบรมโกศ เรียกอย่างย่อว่า “รถโยง”
ดูเพิ่ม

พระมหาพิชัยราชรถ
พระเวชยันตราชรถ
รัฐประหารในประเทศพม่า พ.ศ. 2505

| ด ค กความขัดแย้งในพม่า |
| --- | --- |
 ความขัดแย้งด้วยอาวุธ คอมมิวนิสต์ (2491–2531)  ชายแดนจีน-พม่า (2503–2504)  กะชีน  กะเหรี่ยง  กะเหรี่ยง–มอญ  โกก้าง 2552  2558  โรฮีนจา 2521  2534–2535  2559–ปัจจุบัน  ไทใหญ่  หลังรัฐประหารปี 2564 2566 การวางระเบิดและการโจมตี 2490  2526  2542  2546  2548  2553  2556  2561 รัฐประหาร 2505  2531  2564 การประท้วง 2505  2517  2531  2550–2551  2564–ปัจจุบัน ความรุนแรงต่อต้านมุสลิม 2555  2556  2558  2559–ปัจจุบัน หัวข้อที่เกี่ยวข้อง การหยุดยิง  พลรบในความขัดแย้ง  องค์การติดอาวุธชาติพันธุ์ 
รัฐประหารในประเทศพม่า เมื่อวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2505 เป็นจุดเริ่มต้นของการปกครองแบบสังคมนิยมและการครอบงำการเมืองของกองทัพพม่า เป็นระยะเวลา 26 ปี ระบบการเมืองที่เป็นผลสืบเนื่องดำเนินมากระทั่งวันที่ 18 กันยายน พ.ศ. 2531 เมื่อกองทัพยึดอำนาจในฐานะสภาฟื้นฟูกฎหมายและระเบียบแห่งรัฐ (ภายหลังเปลี่ยนชื่อเป็น สภาสันติภาพและการพัฒนาแห่งรัฐ) หลังการก่อการกำเริบ 8888 ทั่วประเทศ รัฐประหาร พ.ศ. 2505 นำโดยพลเอก เนวี่น และสภาปฏิวัติสังคมนิยม ซึ่งมีสมาชิก 24 คน ในระยะเวลา 12 ปีถัดจากนี้ กระทั่ง พ.ศ. 2517 พม่าปกครองด้วยกฎอัยการศึก และมีการขยายบทบาทของทหารอย่างสำคัญในเศรษฐกิจ การเมืองและรัฐการพม่า นโยบายและอุดมการณ์ของรัฐบาลหลังรัฐประหารตั้งอยู่บนแนวคิดวิถีพม่าสู่สังคมนิยม (Burmese Way to Socialism) ซึ่งมีการประกาศต่อสาธารณะหนึ่งเดือนหลังรัฐประหารและเสริมด้วยการจัดตังพรรคโครงการสังคมนิยมพม่า
ภูมิหลัง

หลังจากพม่าได้รับเอกราช มีความตึงเครียดทางการทหารและการลุกฮือของชนกลุ่มน้อย  ใน พ.ศ. 2491 เนวินขึ้นมามีอำนาจในกองทัพ ต่อมา ในวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2492 เนวินได้เป็นผู้บัญชาการทหารและเข้าควบคุมทหารทั้งหมดแทนนายพลสมิท ดุนที่เป็นชาวกะเหรี่ยง ทำให้เนวินได้จัดระเบียบกองทัพใหม่  ต่อมา อู้นุได้ร้องขอให้เนวินเป็นนายกรัฐมนตรีเฉพาะกาลเมื่อ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2501 หลังจากที่สันนิบาตเสรีชนต่อต้านฟาสซิสต์แตกออกเป็นสองส่วน และอู้นุเกือบไม่ได้รับการไว้วางใจจากรัฐสภา  เนวินได้ฟื้นฟูกฎระเบียบใหม่ในระหว่างที่เขาเป็นนายกรัฐมนตรีเฉพาะกาล การเลือกตั้งใหม่ใน เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2503 นั้นอู้นุเป็นฝ่ายชนะ และได้จัดตั้งรัฐบาลเมื่อ 4 เมษายน พ.ศ. 2503
รัฐประหาร

ต่อมาเมื่อ 2 มีนาคม พ.ศ. 2505 เนวินขึ้นสู่อำนาจอีกครั้งโดยการก่อรัฐประหาร ตัวเขาเองมีสถานะเป็นประมุขรัฐ ในฐานะประธานสภาปฏิวัติสหภาพ และเป็นนายกรัฐมนตรีด้วย เขาได้จับกุมอู้นุ เจ้าส่วยแต้กและคนอื่น ๆ อีกหลายคน และประกาศจัดตั้งรัฐสังคมนิยม เซาเมียะ เทียก บุตรชายของเจ้าส่วยแต้กถูกยิงเสียชีวิตหลังการวิจารณ์รัฐประหาร เจ้าฟ้าจาแสงหายตัวไปอย่างลึกลับหลังจากหยุดที่จุดตรวจใกล้ตองจี
หลังจากมีการลุกฮือที่มหาวิทยาลัยย่างกุ้งในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2505 ได้มีการส่งทหารเข้าไปจัดระเบียบใหม่ มีการเผาผู้ประท้วงและทำลายอาคารสหภาพนักศึกษา  หลังจากนั้น มหาวิทยาลัยทั่วประเทศถูกสั่งปิดเป็นเวลา 2 ปี จนถึงเดือนกันยายน พ.ศ. 2507 ใน พ.ศ. 2531 อีก 26 ปีต่อมา เนวินปฏิเสธความเกี่ยวข้องกับการทำลายอาคารสหภาพนักศึกษา โดยกล่าวว่าเป็นคำสั่งของอองจี้
หลังจากนั้นและผลกระทบ

รัฐประหารได้เปลี่ยนพม่าจากสหภาพที่มีหลายพรรคการเมืองไปเป็นรัฐที่มีพรรคการเมืองเดียวคือพรรคโครงการสังคมนิยมพม่า การลงทุนของเอกชนโดยเฉพาะที่ไม่ใช่ของพม่าถูกยึดเป็นของรัฐ บริษัทต่างชาติต่างถอนตัวออกไป และปกครองประเทศด้วยกฎอัยการศึกจนถึง พ.ศ. 2517 จึงได้ประกาศใช้รัฐธรรมนูญใหม่ ใช้ชื่อประเทศว่าสาธารณรัฐสังคมแห่งสหภาพพม่าได้ใช้ธงชาติที่มีสัญลักษณ์ของสังคมนิยม ผลของรัฐประหารทำให้การพัฒนาเศรษฐกิจของพม่าหยุดชะงักจนกลายเป็นประเทศด้อยพัฒนาใน พ.ศ. 2530
รถไฟใต้ดินเตหะราน

รถไฟใต้ดินเตหะราน เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในกรุงเตหะราน ประเทศอิหร่าน ประกอบด้วย 5 เส้นทาง ผู้โดยสารมากกว่า 2 ล้านคนต่อวัน และมากกว่า 459 ล้านคนต่อปี
เส้นทาง > สาย 1

สีประจำเส้นทางคือสีแดง ระยะทางรวม 28.1 km (17.5 mi) เป็นทางใต้ดิน 14.9 km (9.3 mi) และที่เหลือเป็นทางยกระดับ มีจำนวน 26 สถานี โดยมี 18 สถานีเป็นสถานีใต้ดิน จำนวนผู้โดยสาร 650,000 คนต่อวัน ความเร็วสูงสุด 80 km (50 mi) เฉลี่ยที่ 45 km (28 mi)
เส้นทาง > สาย 2

เปิดให้บริการในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2000 ระยะทางรวม 20.4 km (12.7 mi) เป็นทางใต้ดิน 19 km (12 mi) และทางยกระดับ 1.4 km (0.87 mi) จำนวน 19 สถานี
เส้นทาง > สาย 3

เปิดให้บริการครั้งแรกในปี ค.ศ. 2012 ระยะทาง 7 km (4.3 mi) และเปิดให้บริการส่วนต่อขยาย ระยะทาง 12 km (7.5 mi) และ 16 km (9.9 mi) ตามลำดับ
เส้นทาง > สาย 4

ระยะทาง 20 km (12 mi) จำนวน 22 สถานี ปัจจุบันเปิดให้บริการแล้ว 13 สถานี สีประจำเส้นทางคือสีเหลือง
เส้นทาง > สาย 5

สีประจำเส้นทางคือสีเขียว เป็นเส้นทางรถไฟชานเมือง ระยะทาง 41.5 km (25.8 mi) จำนวน 7 สถานี
สาย 1
สาย 2
สาย 3
สาย 4
สาย 5
ดูเพิ่ม

รายชื่อสถานีรถไฟใต้ดินเตหะราน
รายชื่อระบบขนส่งมวลชนความเร็วสูง
รถไฟฟ้าโมโนโรลเตหะราน
รถโดยสารประจำทางด่วนพิเศษเตหะราน
รถโดยสารประจำทางไฟฟ้าเตหะราน
แหล่งข้อมูลอื่น

Tehran Metro เก็บถาวร 2010-11-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Metro Dynamic Navigation System (MDNS) เก็บถาวร 2013-11-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Tehran Metro Map เก็บถาวร 2014-04-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Video Clip of one of the Tehran Metro stations
Network map (to scale)
Tehran Metro Application for badaOS เก็บถาวร 2012-03-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ราชรถปืนใหญ่

ราชรถปืนใหญ่ ซึ่งใช้ในพระราชพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช จัดแสดงที่โรงราชรถ พิพิธภัณฑสภานแห่งชาติ พระนคร
แบบจำลองราชรถปืนใหญ่ขณะเทียบเกรินบันไดนาค ขนาดสัดส่วน 1:10
ราชรถปืนใหญ่ เป็นราชรถที่เชิญพระโกศพระบรมศพของพระมหากษัตริย์ไทย หรือพระศพของพระบรมวงศานุวงศ์ ฝ่ายหน้า ที่ทรงรับราชการทหารเมื่อครั้งดำรงพระชนม์ชีพ ซึ่งถูกใช้แทนที่พระยานมาศสามลำคาน ตามธรรมเนียมเดิม จากพระบรมมหาราชวังหรือวังของพระบรมวงศานุวงศ์พระองค์นั้น ๆ สู่พระเมรุมาศหรือพระเมรุ และแห่อุตราวัฏรอบพระเมรุมาศ 3 รอบ ซึ่งเป็นธรรมเนียมใหม่เกิดขึ้นในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ในการพระราชพิธีพระราชทานเพลิงพระศพจอมพล พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจิรประวัติวรเดช กรมหลวงนครไชยศรีสุรเดช เมื่อปี พ.ศ. 2459 เป็นครั้งแรก ต่อมาได้ใช้ในพระราชพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพ พระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดลและอัญเชิญมาใช้อีกครั้งในพระราชพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ในวันที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2560
ปัจจุบัน เก็บรักษาไว้ที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร
ส่วนประกอบ

ส่วนหน้า สำหรับใส่หีบบรรจุกระสุน
ส่วนหลัง สำหรับประดิษฐานพระบรมโกศขณะเคลื่อนรอบพระเมรุมาศ
การเชิญพระโกศพระบรมศพและพระศพ

พ.ศ. 2459 เชิญพระโกศพระศพพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจิรประวัติวรเดช กรมหลวงนครไชยศรีสุรเดช
พ.ศ. 2468 เชิญพระโกศพระบรมศพพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว
พ.ศ. 2493 เชิญพระโกศพระบรมศพพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล พระอัฐมรามาธิบดินทร
พ.ศ. 2560 เชิญพระโกศพระบรมศพพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช บรมนาถบพิตร