เฌอซ็องฟรงเตียร์
รูปแบบ

ในรูปแบบดั้งเดิมทีมจากเบลเยียม ฝรั่งเศส เยอรมนีตะวันตก และอิตาลี จะเข้าร่วมแข่งขันกันในแต่ละสัปดาห์ สองเมืองจากสองในสี่ประเทศจะแข่งขันกันแบบตัวต่อตัว โดยในแต่ละสัปดาห์จะมีการแข่งขันในรูปแบบของการใช้พละกำลัง (กีฬา) และการใช้พลังสมอง (ตอบคำถาม) เมื่อแข่งขันกันครบทุกทีม แต่ละประเทศจะมีการแข่งขันสะสมคะแนนในแต่ทีม ทีมที่มีคะแนนสะสมสูงสุดของแต่ละประเทศ จะพบกันในรอบรองชนะเลิศสองรอบ และเมื่อได้ผู้ชนะสองทีมในรอบรอง ทั้งสองทีมจะได้มาเจอกันในรองชิงชนะเลิศ ในการแข่งขันครั้งแรกปี 1965 จบด้วยการเป็นผู้ชนะร่วมของทีมเบลเยียมจากเมืองซิเนย์ (Ciney) และทีมจากฝรั่งเศสจากเมืองแซ็งตามานด์ (St. Amand) รูปแบบนี้ยังถูกใช้อีกในปีต่อมา พร้อมกับเมืองที่มากขึ้นจากทั้งสี่ประเทศ
รูปแบบที่เป็นที่รู้จักเกิดขึ้นในปี 1967 เมื่อทีมจากบริเตนใหญ่และสวิตเซอร์แลนด์เข้าร่วมรายการแข่งขัน การแข่งขันและเมืองเจ้าภาพ จะปรากฏเพียงครั้งเดียวในรอบการแข่งขัน (Heat) ของฤดูกาล โดยแต่ละรอบจะจัดโดยสถานีโทรทัศน์ที่เข้าร่วมในประเทศนั้น ๆ และจะคัดเลือกเมืองที่สะสมคะแนนในดีที่สุดของแต่ละประเทศเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศ รอบคำถามถูกตัดออก และเกมต่าง ๆ ถูกทำให้มีรูปแบบที่ขบขันมากขึ้น (แม้ว่าจะเป็นไปได้ยากในทางเทคนิคก็ตาม) และเริ่มมีการเล่นด้วยเครื่องแต่งกายประหลาด ๆ (มักจะใช้เป็นชุดโฟมลาเท็กซ์ตัวใหญ่ ๆ) โดยผู้เข้าแข่งขันจะแข่งขันกันทำภารกิจสุดแปลกในเกมสุดสนุก แต่ละทีมไม่สามารถเลือกได้ว่าสมาชิกคนใดจะลงเล่นในแต่ละเกม โดยจะมีการจับฉลากขึ้น เพื่อคัดเลือกผู้เข้าร่วมการแข่งขัน โดยผู้เข้าร่วมการแข่งขันจะได้รับอนุญาตให้ฝึกซ้อมการแข่งขันก่อนที่จะถ่ายทอดสดรายการ หรือบันทึกรายการสำหรับบางประเทศที่จะจัดฉายออกอากาศในภายหลัง ในแต่ละทีมจะได้รับคะแนนในแต่ละเกม และการแข่งขันจะมีกรรมการระดับ "นานาชาติ" หนึ่งหรือสองคน ตัดสินการแข่งขันนั้น ๆ (โดยมีกรรมการสนับสนุนจากประเทศที่เข้าร่วมการแข่งขัน) ทีมที่ชนะในแต่ละรอบการแข่งขันจะได้รับถ้วยรางวัลเงิน กรรมการชาวสวิสสองคน เจนนาโร โอลิเวียรี (Gennaro Olivieri) และ กุยโด ปันกาลดี (Guido Pancaldi) กลายเป็นสัญลักษณ์ประจำรายการ จากการทำหน้าที่เป็นกรรมการหลักประจำรายการด้วยกันตั้งแต่ปี 1966 ถึงปี 1982 และในปี 1988 ปันกาลดีก็ได้กลับมาทำหน้าที่อีกครั้ง
โดยปกติแล้ว การแข่งขันจะจัดขึ้นในสถานที่กลางแจ้งในช่วงฤดูร้อนของยุโรป แต่ในบางครั้งก็จัดขึ้นในสถานที่ในร่ม (เช่นในรอบการแข่งขันที่เนเธอร์แลนด์เป็นเจ้าภาพในปี 1971 ที่ได้จัดขึ้นใน Ahoy Sports Arena) จัตุรัสกลางเมืองในประวัติศาสตร์ หรือบริเวณสิ่งก่อสร้างที่มีชื่อเสียงมักถูกใช้เป็นสถานที่จัดงาน อย่างไรก็ตามบริเวณรอบสระว่ายน้ำหรือบริเวณท่าเรือ ทะเลสาบ หรือทะเล ก็มักจะเป็นที่นิยมใช้จัดเช่นกัน ซึ่งการจัดในสถานที่กลางแจ้งมักจะมีข้อจำกัดในเรื่องของสภาพอากาศที่ไม่เป็นใจในบางครั้ง ซึ่งมีผลต่อการจัดการแข่งขัน แต่การแข่งขันก็มักจะจัดต่อไปโดยไม่สนสภาพอากาศ ดังจะเห็นได้จากการแข่งขันที่ได้ชื่อว่าน่าอับอายที่สุด คือในรอบชิงชนะเลิศปี 1970 ที่เกิดเหตุการพายุฝนผัดถล่มมาในอัฒจันทร์เมืองเวโรนา ทำให้ผู้ที่เข้าชมในอัฒจันทร์ต้องหนีไปหลบฝน ในขณะที่พิธีกรภาคสนาม ผู้เข้าแข่งขัน และกรรมการต้องดำเนินรายการต่อไปจนเสร็จสิ้นท่ามกลางฝนที่ถล่มอย่างกระหน่ำ
การแข่งขันในแต่ละฤดูกาลจะสิ้นสุดลงกันในรอบชิงชนะเลิศ โดยทีมที่ดีที่สุดของแต่ละประเทศจะเข้าร่วมแข่งขันกันในรอบนี้ ทั้งที่ทีมที่จะเข้าแข่งจะต้องเป็นทีมที่ชนะในรอบการแข่งขันที่ทีมตนเองลงแข่ง หากประเทศใดที่มีทีมชนะการแข่งขันในรอบการแข่งขันมากกว่าหนึ่งทีม จะคัดเลือกทีมเข้าแข่งด้วยการตัดสินกันที่คะแนนสะสมของแต่ละทีม แต่หากประเทศใดไม่มีทีมที่ชนะเลิศในรอบการแข่งขันใด ๆ จะเลือกเอาทีมที่จบในอันดับรองชนะเลิศ และหากมีอันดับเดียวกันมากกว่าหนึ่งทีม ก็จะตัดสินกันด้วยคะแนนสะสมเช่นกัน นั้นหมายความว่า หากมีทีมที่มีคะแนนสะสมมากกว่า แต่จบในอันดับที่แย่กว่ารองชนะเลิศ ก็จะไม่ได้เข้าร่วมในรอบชิงชนะเลิศ และในกรณีที่เป็นไปได้ยาก คือไม่มีทีมใดของประเทศได้รับชัยชนะหรือตำแหน่งรองชนะเลิศในรอบการแข่งขันใด ๆ เลย (เช่นทีมบริเตนใหญ่ในปี 1967, ทีมฝรั่งเศสในปี 1968 หรือทีมโปรตุเกสในปี 1979) ทีมที่ทำคะแนนสูงที่สุดจะได้เข้าร่วมในรอบชิงแทน
สถานีโทรทัศน์ของแต่ละประเทศจะเป็นเจ้าภาพในการจัดการแข่งขันในแต่ละรอบการแข่งขัน โดยจะผลัดกันเป็นเจ้าภาพจัดรอบชิงชนะเลิศในแต่ละปีอีกด้วย ทีมชนะเลิศในรอบชิงชนะเลิศจะได้รับถ้วยรางวัลทอง ทีมรองชนะเลิศจะได้รับถ้วยเงิน และทีมอันดับสามจะได้ถ้วยทองแดง และไม่ใช่เรื่องแปลกที่ประเทศต่าง ๆ จะชนะการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศด้วยทีมที่ไม่เคยชนะรอบการแข่งขันของตนเลย หรือแม้กระทั่งประเทศที่ไม่เคยชนะรอบใด ๆ เลย ที่จะมาชนะการแข่งขันในรอบชิง ซึ่งเคยเกิดขึ้นมาแล้วโดยมีทีมสวิตเซอร์แลนด์ที่ชนะการแข่งขันในรองชิงสองครั้งในปี 1972 และปี 1974 ทีมเยอรมันชนะในปี 1977 ทีมอิตาลีชนะในปี 1978 ทีมโปรตุเกสในปี 1980 และทีมบริเตนใหญ่ในปี 1981 ซึ่งทีมทั้งหมดเป็นทีมที่จบอันดับสอง หรือเป็นทีมที่ไม่ชนะเลิศในรอบใด ๆ เลย โปรตุเกสคว้าถ้วยรางวัลในปี 1980 โดยไม่เคยชนะการแข่งขันรอบคัดเลือกเลยแม้แต่ครั้งเดียวในสองฤดูกาล ส่วนสวิตเซอร์แลนด์เป็นผู้ชนะสองครั้งในปี 1972 และ 1974 แม้ว่าจะไม่สามารถคว้าชัยชนะในฤดูกาลใดเลยติดต่อกันตั้งแต่ปี 1971 ถึง 1974
ในรูปแบบดั้งเดิมมีเพียงเบลเยียมและอิตาลีเท่านั้น ที่เข้าร่วมครบทุกฤดูกาล (1965–1982) แม้ทีมฝรั่งเศสเข้าร่วมในปี 1968 แต่จากสถานการณ์ทางการเมืองและการร่วมประท้วงของพนักงานของสถานีโทรทัศน์ในฝรั่งเศส ทำให้ในปีนั้นฝรั่งเศสไม่มีการออกอากาศรายการในปีนั้น และยกเลิกการเป็นเจ้าภาพในรอบการแข่งขันของตนเอง ส่งผลให้ทีมเยอรมนีตะวันตกรับหน้าที่เป็นเจ้าภาพถึงสองรอบการแข่งขัน และด้วยการประท้วงที่ยังคงมีมาต่อเนื่องจนถึง 1969 ทำให้ไม่มีทีมใดจากฝรั่งเศสเข้าร่วมในปีต่อมา ลีชเทินชไตน์ เข้าร่วมการแข่งขันเพียงครั้งเดียว โดยเป็นทีมที่มาแทนทีมสวิตเซอร์แลนด์ ในรอบการแข่งขันที่เจ็ดของปี 1976 โดยในครั้งนั้นมีการกำหนดรหัสประเทศเป็น FL แทนที่ CH สำหรับใช้ในการแข่งขันในตอนนั้น และได้รับการตกลงว่าหากทีมลีชเทินชไตน์สามารถเอาชนะในรอบการแข่งขันนั้น จะอนุญาตให้ทีมเข้าร่วมรอบชิงชนะเลิศร่วมกับทีมสวิตเซอร์แลนด์ที่มีอันดับดีที่สุด แต่สุดท้ายทีมลีชเทินชไทน์ก็ไม่สามารถเข้าร่วมของชิงได้ เนื่องจากจบการแข่งขันด้วยอันดับสี่ในรอบการแข่งขันนั้น ทีมจากเมืองเดร์รี (Derry) จากไอร์แลนด์เหนือเป็นตัวแทนของทีมบริเทนใหญ่ในรอบการแข่งขันที่เยอรมนีตะวันตกในปี 1978 และมีการใช้รหัสประเทศว่า NI แทนที่ GB ในการแข่งขันในตอนนั้น
สถานีโทรทัศน์ของเนเธอร์แลนด์ (ซึ่งเข้าร่วมรายการการแข่งขันครั้งแรกในปี 1970) เป็นสถานีแรกที่ได้ถอนตัวออกจากรายการอย่างถาวรหลังจบการแข่งขันในปี 1977 และไม่เคยชนะเลิศในรอบชิงชนะเลิศเลย เนื่องด้วยเรตติ้งที่ต่ำมาก อันเป็นผลมาจากการที่สถานีโทรทัศน์เบลเยียมภาคภาษาดัตช์ได้ทำการถ่ายทอดสดรายการ ในขณะที่สถานีโทรทัศน์ของเนเธอร์แลนด์จะบันทึกเทปรายการเพื่อนำไปฉายในเวลาต่อมา (เหมือนกับหลาย ๆ สถานี) ทำให้ผู้ชมในเนเธอร์แลนด์ได้รับชมรายการมาก่อนหน้าแล้วจากโทรทัศน์เบลเยียม ไม่ดูรายการจากโทรทัศน์เนเธอร์แลนด์ ในปี 1978 ทีมเนเธอร์แลนด์ได้ถูกแทนที่โดยทีมจากยูโกสลาเวีย ซึ่งก็ไม่เคยชนะเลิศในรอบชิง ทีมโปรตุเกสเข้าร่วมในปี 1979 แต่ในปี 1980 ทีมเยอรมนีตะวันตกได้ถอนตัวออกจากรายการหลังจากเรตติงของรายการลดลง และต่อมามีการตกลงกันว่าจะยุติรายการลงหลังจากการแข่งขันในปี 1982 ซึ่งจบด้วยการที่เบลเยียมสามารถคว้าชัยชนะได้เป็นครั้งแรก แต่ก็มีรื้อฟื้นรายการขึ้นมาอีกในปี 1988 โดยกลุ่มประเทศเข้าร่วมใหม่
ด้วยการพัฒนาทางเทคโนโลยีของวงการโทรทัศน์ ทำให้ในบางตอนเริ่มมีการถ่ายทำในระบบภาพสี ในปี 1968 จนกระทั่งในปี 1970 ได้มีการออกอากาศการแข่งขันตลอดรายการเป็นภาพสี แต่อย่างไรก็ตาม ในบางสถานีโทรทัศน์ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ฝรั่งเศสกับอิตาลี ที่ยังคงออกอากาศในระบบภาพขาวดำ แม้ในตอนที่ตัวเองเป็นเจ้าภาพจะผลิตรายการเป็นภาพสีแล้วก็ตาม ฝรั่เศสเริ่มออกอากาศในระบบภาพสีทุกตอนในปี 1974 ตามมาด้วยอิตาลีในปี 1976
ในแต่ละรอบการแข่งขัน รายการส่วนใหญ่จะใช้ภาษาพูดของประเทศเจ้าภาพเป็นส่วนใหญ่ ทำให้รายการจำเป็นต้องมีผู้บรรยายจากสถานีโทรทัศน์ของประเทศที่เข้าแข่งเพื่อให้ผู้ชมในประเทศได้ทราบ รูปแบบนี้ทำให้การขายลิขสิทธิ์รายการตอนต่าง ๆ ไปนอกประเทศที่เข้าร่วมเป็นไปได้ยาก และมีโอกาสคืนทุนรายการจากการขายลิขสิทธิ์ต่างประเทศได้น้อย (แม้ว่ารูปแบบนี้จะได้ขายลิขสิทธิ์ในหลาย ๆ ประเทศก็ตาม) ตั้งแต่ช่วงปลายทศวรรษปี 1970 เป็นต้นมา BBC ได้รับหน้าที่ในการจัดชุดรายการตอนต่าง ๆ เพื่อจัดจำหน่ายในต่างประเทศ รวมถึงเสียงบรรยายภาคภาษาอังกฤษด้วย ซึ่งช่วยกระตุ้นยอดขายลิขสิทธิ์ในประเทศที่ใช้ภาษาอังกฤษ ส่งผลให้มีการออกอากาศไปทั่วโลก ในบางตอน BBC จะเพิ่มช่วงแนะนำก่อนรายการจากพิธีกรภาคภาษาอังกฤษ สจ๊วต ฮอลล์ (Stuart Hall) และมักจะตัดความยาวของรายการออกจากเวอร์ชันที่ออกอากาศสดให้สั้นลง ในบางตอนก็มีการตัดในเหลือหนึ่งชั่วโมงเพื่อที่จะสามารถขายลิขสิทธิ์ในต่างประเทศได้
การให้คะแนนในการแข่งขัน จะให้ตามอันดับของทีมในแต่ละเกม เช่น หากมีทีมแข่งขันกัน 6 ทีม อันดับหนึ่งจะได้รับ 6 แต้ม รองลงมาคือ 5 แต้ม เป็นต้นไป แต่ละทีมจะไม่ได้เล่นหนึ่งเกมต่อรอบการแข่งขัน แต่ทุกทีมจะต้องเล่นเกมสุดท้ายเสมอ และแต่ละทีมสามารถเล่นโจ๊กเกอร์ (Joker) ได้หนึ่งครั้งซึ่งจะทำให้คะแนนของเกมนั้นเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า ในปี 1969 ได้มีการเพิ่มรอบ 'เส้นแดง' (Fil Rouge) ขึ้น แล้วแต่ละทีมจะได้เล่นรอบนี้ไม่พร้อมกัน และไม่สามารถที่จะเล่นโจ๊กเกอร์ได้ จนกระทั่งในปี 1970 – 1971 ได้มีการเปลี่ยนกฎให้สามารถเล่นโจ๊กเกอร์ได้ แต่ด้วยกฎนี้ทำให้ในหลาย ๆ รอบการแข่งขัน แต่ละทีมมักจะเก็บโจ๊กเกอร์ไว้เล่นในเกมสุดท้าย ทำให้ในปี 1972 จึงมีการเปลี่ยนกฎอีกครั้ง โดยห้ามไม่ให้เล่นโจ๊กเกอร์ในเกมสุดท้าย แต่ในรอบการแข่งขันแรกที่เบลเยียมเป็นเจ้าภาพ ทีมเบลเยียมได้ขอเก็บโจ๊กเกอร์ไว้ใช้ในเกมสุดท้าย เมื่อกัปตันทีมได้นำโจ๊กเกอร์ไปแสดงต่อกรรมการก่อนเริ่มเกมสุดท้าย กรรมการได้ปฏิเสธการใช้โจ๊กเกอร์ของทีม จึงทำให้เบลเยียมไม่ได้ใช้โจ๊กเกอร์เลยในรอบการแข่งขันนี้ ซึ่งถือเป็นครั้งเดียวที่มีทีมที่ไม่ใช้โจ๊กเกอร์เลย ทำให้ทีมจากเมืองสปาของเบลเยียม มีคะแนนห่างจากทีมอื่นที่มีคะแนนนำอยู่อย่างมาก ด้วยจำนวนทีมที่เพิ่มขึ้นเป็น 8 ทีม ในปี 1979 จึงมีการเปลี่ยนกฎของโจ๊กเกอร์อีกครั้ง โดยหากทีมที่ใช้โจ๊กเกอร์จบอันดับที่หนึ่งในเกมนั้น ได้คะแนนพิเศษ 6 คะแนน จบอันดับสอง ได้คะแนนพิเศษ 4 คะแนน จบอันดับสาม ได้คะแนนพิเศษ 2 คะแนน หากไม่จบในสามอันดับแรก จะไม่ได้คะแนนพิเศษเลย และในปี 1981 ได้มีการเปลี่ยนแปลงรูปแบบของรอบเส้นแดง โดยเปลี่ยนให้ทุกทีมเล่นรอบนี้พร้อมกัน และจะเล่นกันสี่รอบ โดยที่แต่ละรอบจะไม่ใช้คนเล่นซ้ำกัน โดยแต่ละทีมจะต้องเก็บคะแนนให้มากที่สุด หรือทำเวลาให้ดีที่สุด และจะตัดสินรอบเส้นแดงหลังเล่นรอบที่สี่แล้ว