stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อักษรกันนาดา
อักษรกันนาดาในคอมพิวเตอร์

สำหรับผู้ใช้วินโดวส์เอ็กซ์พี (Windows XP) สามารถอ่านอักษรกันนาดา หรือพิมพ์ข้อความสั้นๆด้วยโปรแกรม Character Map ฟอนต์ tunga
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
กันนาดา Unicode.org chart (PDF)
|   | 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | A | B | C | D | E | F |
| U+0C8x |   |   | ಂ | ಃ |   | ಅ | ಆ | ಇ | ಈ | ಉ | ಊ | ಋ | ಌ |   | ಎ | ಏ |
| U+0C9x | ಐ |   | ಒ | ಓ | ಔ | ಕ | ಖ | ಗ | ಘ | ಙ | ಚ | ಛ | ಜ | ಝ | ಞ | ಟ |
| U+0CAx | ಠ | ಡ | ಢ | ಣ | ತ | ಥ | ದ | ಧ | ನ |   | ಪ | ಫ | ಬ | ಭ | ಮ | ಯ |
| U+0CBx | ರ | ಱ | ಲ | ಳ |   | ವ | ಶ | ಷ | ಸ | ಹ |   |   | ಼ | ಽ | ಾ | ಿ |
| U+0CCx | ೀ | ು | ೂ | ೃ | ೄ |   | ೆ | ೇ | ೈ |   | ೊ | ೋ | ೌ | ್ |   |   |
| U+0CDx |   |   |   |   |   | ೕ | ೖ |   |   |   |   |   |   |   | ೞ |   |
| U+0CEx | ೠ | ೡ | ೢ | ೣ |   |   | ೦ | ೧ | ೨ | ೩ | ೪ | ೫ | ೬ | ೭ | ೮ | ೯ |
| U+0CFx |   | ೱ | ೲ |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
แหล่งข้อมูลอื่น

คีย์บอร์ดอักษรกันนาดา
| ด ค กระบบการเขียน |
| --- | --- | --- |
| ประวัติศาสตร์อักษร | ประวัติศาสตร์อักษร |  |
| รายชื่อ | แบ่งตามชนิดอักษร ·  แบ่งตามทิศทางการเขียน |  |
| อักษรไร้สระ   (Abjad) | ซัลเตอร์ ·  ซอกเดีย ·  ซาบาเอียน ·  ซามาริทัน ·  ซีรีแอก ·  ดิเวส อกุรุ ·  ทิฟินาค ·  แนบาทีอา ·  เบอร์เบอร์โบราณ ·  เปอร์เซียกลาง ·  พาร์เทียน ·  ฟินิเชีย ·  มันดาอิก ·  ยาวี ·  ยูการิติก ·  แอราเมอิก ·  อาระเบียใต้ ·  อาหรับ ·  ฮีบรู ·  ฮีบรูระยะแรก ·  ไฮเออโรกลีฟอียิปต์ |  |
| อักษรสระประกอบ   (Abugidas) | ตระกูลอักษรพราหมี: กทัมพะ ·  กลิงคะ ·  กวิ ·  กะยา ·  กันนาดา ·  กันนาดาโบราณ ·  ไกถี  · ขอม (ขอมไทย ·  ขอมบาลี) ·  ขโรษฐี ·  เขมร ·  คุชราต ·  คุปตะ ·  คุรมุขี ·  ลายตัย ·  จาม ·  ชวา ·  ชักมา ·  ซุนดา ·  ซุนดาโบราณ ·  โซยอมโบ ·  ดิเวส อกุรุ ·  ตกริ ·  ตักบันวา ·  เตลุกุ ·  โทแคเรียน ·  ทมิฬ ·  ทิเบต ·  เทวนาครี ·  ไทเวียด ·  ไทใต้คง ·  ไทย (ฝักขาม ·  ไทยนิเทศ) ·  ไทน้อย ·  ไทลื้อ ·  ไทใหญ่ ·  ไทอาหม ·  ธรรมล้านนา ·  ธรรมลาว ·  เนปาล ·  บาตัก ·  ไบบายิน ·  บาหลี ·  บูฮิด ·  เบงกอล ·  ปัลลวะ ·  พม่า ·  พราหมี ·  พักส์-ปา ·  ม้ง ·  มณีปุระ · มอญ ·  มลยาฬัม ·  มิถิลักศาร์ ·  โมฑี ·  รัญชนา ·  เรอจัง  ·  ลนตารา ·  ลัณฑา ·  ล้านนา ·  ลาว ·  ลิมบู ·  เลปชา ·  วรังจิติ ·  ศารทา ·  เสาราษฏร์ ·  สิงหล ·  สิทธัม ·  สิเลฏินาครี ·  โสรัง สมเป็ง ·  โอริยา ·  ฮานูโนโอ ·    อื่น ๆ: กืออึซ ·  ทานะ ·  เบรลล์ญี่ปุ่น ·  พอลลาร์ด ·  เมรอยติก ·  Boyd's Syllabic Shorthand ·  Hebrew cursive ·  Pitman Shorthand ·  Thomas Natural Shorthand |  |
| อักษรสระ-พยัญชนะ   (Alphabets) | Linear: กรีก · กลาโกลิติก ·  กอธิก ·  คอปติก ·  จอร์เจีย ·  จู้อิน ·  ซีริลลิก ·  ทิฟินาค ·  ไทลื้อ ·  บัสซา ·  เบยทากุกจู ·  โบสถ์สลาโวนิกโบราณ  ·  เปอร์มิกโบราณ ·  ฟราเซอร์ ·  มองโกเลีย ·  แมนจู ·  รูน ·  รูนฮังการี ·  ละติน ·  เวเนติก ·  สันถาลี · สัทอักษรสากล ·  อเวสตะ ·  ออร์คอน ·  อาร์มีเนีย ·  อิตาลีโบราณ ·  อิสมาน ·  อีทรัสคัน ·  อึนโก ·  เอลบ์ซาน ·  โอคัม ·  ไอริช ·  ฮันกึล ·  Greco-Iberian alphabet ·  Mandaic ·  Ol Chiki ·  Shavian alphabet ·  Visible Speech ·  ชวเลขเกรกก์ ·  ชวเลขกาเบลสแบร์เกอร์ ·  ชวเลขอีเคลกติก ·   Non-linear: เบรลล์ ·  เบรลล์ฮีบรู ·  เบรลล์เกาหลี ·  รหัสมอร์ส ·  การตีธงสัญญาณ ·  ธงประมวลสากล ·  New York Point ·  Semaphore line |  |
| อักษรคติและอักษรภาพ   (Ideograms &  Pictograms) | ตงปา ·  Blissymbol ·  DanceWriting ·  Mi'kmaq ·  New Epoch Notation Painting ·  SignWriting |  |
| อักษรคำ   (Logograms) | พื้นฐานจากอียิปต์: เดโมติก ·  เฮียราติก ·  ไฮโรกลิฟ   พื้นฐานจากพยางค์: อักษรในอานาโตเลีย (คาเรีย ·  ลิเชีย ·  ลิเดีย ·  ลูเวีย) ·  รูปลิ่ม (ซูเมอร์ ·  แอกแคด ·  อีลาไมต์) ·  ตงปา ·  ตังกุต ·  มายา ·  อี้  พื้นฐานจากอักษรจีน: คันจิ ·  คีตัน ·  อักษรจีน (ตัวเต็ม ·  ตัวย่อ) ·  จื๋อโนม ·  จูร์เชน ·  น่าซี ·  สือดิบผู้จ่อง ·  ฮันจา   อื่น ๆ: อเมริกากลาง ·  วินคา |  |
| อักษรกึ่งพยางค์   (Semi-syllabaries) | Full semi-syllabaries: จู้อิน ·  เซลติเบเรียน ·  ไอบีเรีย   Redundant semi-syllabaries: Southwestern script |  |
| อักษรพยางค์   (Syllabaries) | กเปลเล ·  คะตะกะนะ ·  แคโรไลน์  · ไซปรัส · นดยุกา ·  นหวู่ซู ·  เปอร์เซียโบราณ ·  มันโยงะนะ · เมนเด ·  โลมา · ลิเนียร์เอ ·  ลิเนียร์บี ·  ไว ·  อฟากา ·  อี้ ·  ฮิระงะนะ ·  Woleaian ·  เชอโรกี ·   อักษรพื้นเมืองในแคนาดา: ครี ·  คาร์เรีย ·  แบล็กฟุต  ·  อินุกติตุต · โอจิบเว |  |
เคดีดีไอ

| --- | --- |


ประเภท: มหาชน (TYO: 9433)
ISIN: JP3496400007 
อุตสาหกรรม: Telecommunications
ก่อตั้ง: June 1, 1984
ผู้ก่อตั้ง: Kazuo Inamori 
สำนักงานใหญ่: ชิโยะดะ, โตเกียว, ญี่ปุ่น
บุคลากรหลัก: ทะกะชิ ทะนะกะ, CEO
ผลิตภัณฑ์: Fixed line and mobile telephony, Internet services, digital television
รายได้:  US$ 36.83 billion (2010)
รายได้สุทธิ:  US$ 2.28 billion (2010)
พนักงาน: 18,418 (2010)
บริษัทแม่: เคียวเซร่า (12.76%) โตโยต้า (11.09%) TEPCO (7.97%)
บริษัทในเครือ: KDDI R&D Labs KDDI Network & Solutions Kokusai Cable Ship Okinawa Cellular Telephone KDDI America
เว็บไซต์: www.kddi.com
เคดีดีไอคอร์ปอเรชัน เป็นบริษัทมหาชนซึ่งทำธุรกิจเกี่ยวกับการโทรคมนาคมของประเทศญี่ปุ่น
อัลเจอร์นอน แบล็กวูด

อัลเจอร์นอน แบล็กวูด  (Algernon Blackwood)
อัลเจอร์นอน แบล็กวูด (Algernon Henry Blackwood 14 มีนาคม ค.ศ. 1869 – 10 ธันวาคม ค.ศ. 1951 ) เกิดในชานกรุงลอนดอน แต่ได้เดินทางท่องโลกมาอย่างโชกโชนในช่วงหนุ่มแห่งชีวิตยืนนานของเขา บุตรชายบาทหลวงคนนี้หลงใหลเรื่องเร้นลับเหนือธรรมชาติมานับแต่แตกเนื้อหนุ่มแล้ว แรกทีเดียวเขาไปอยู่แคนาดา แล้วไปเป็นนักข่าวในนิวยอร์ก จากนั้นก็โบกรถตะลุยยุโรปใต้และแอฟริกาเหนือ ก่อนที่จะมาปักหลักอยู่ที่สวิตเซอร์แลนด์พักหนึ่ง โดยทำงานจารกรรมให้แก่อังกฤษในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ในช่วงก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง ตลอดจนระหว่างและหลังสงครามยุติ เขาทำงานให้วิทยุบีบีซีและสถานีโทรทัศน์ งานของเขาสรุปรวมแล้วมีเรื่องสั้นกว่าสองร้อยเรื่อง     นวนิยายนับสิบเรื่อง มีบทละครสองสามเรื่องและเขียนบทกวีไว้บ้าง ถึงแม้ว่าเขาจะเขียนเรื่องหลากหลายประเภท (ทั้งเรื่องผี เรื่องจินตนาการ และเรื่องสำหรับเด็ก) แต่ว่าความสามารถไม่ค่อยคงเส้นคงวา เรื่องสั้นและนวนิยายเขย่าขวัญที่มีชื่อเสียงที่สุดนั้นเขาเขียนขึ้นในช่วงทศวรรษก่อนสงครามโลกครั้งแรก
ผลงานบางส่วน

The Willows
A psychical invasion’
The Wendigo
The Centaur
The human chord
A Descent into Egypt
The Regeneration of Lord Ernie
The Damned
Ancient Sorceries -
The Insanity of Jones
The Man Who Found Out
Smith: An Episode in a Lodging House
The Glamour of the Snow
The Man Whom the Trees Loved
แหล่งข้อมูลอื่น

ประวัติ เก็บถาวร 2006-03-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน(ภาษาอังกฤษ)
บทสัมภาษณ์ขนาดยาวสองชิ้นที่แบล็กวูดให้สัมภาษณ์แก่ไมค์ แอชลีย์ ผู้เขียนประวัติของเขา  เก็บถาวร 2005-10-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ภาษาอังกฤษ)
แหล่งข้อมูลอื่น > ผลงานที่แปลเป็นภาษาไทย

ป่าหลิว (The Willows) เก็บถาวร 2005-02-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน '“เรื่องเหนือประหลาดธรรมชาติชิ้นยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาล”'(เอช.พี. เลิฟคราฟต์)
บทความนี้ นำข้อความบางส่วนหรือทั้งหมด มาจากเว็บไซต์ วรรณกรรมดอตคอม เก็บถาวร 2005-09-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ซึ่งเจ้าของเว็บไซต์ดังกล่าว อนุญาตให้เผยแพร่ต่อได้ โดยไม่สงวนลิขสิทธิ์
อ้วงเซ็งจี้

อ้วงเซ็งจี้ (จีน: 袁承志; Yuan Chengzhi) ยอดฝีมือยุคหลังในประวัติศาสตร์จักรวาลนิยายกิมย้ง (ราชวงศ์เช็ง) และพระเอกจากเรื่องเพ็กฮวยเกี่ยม
ประวัติตัวละคร

อ้วงเซ็งจี้ หรือ เหยียนเฉินจือ เป็นบุตรชายของ อ้วงจุ้ยหวง (en:Yuan Chonghuan หยวนจงฮวน หรือ เหยียนฉงฟั่น แม่ทัพปลายสมัยราชวงศ์เหม็ง มีตัวตนอยู่จริง) ที่ถูกประหารโดยไม่มีความผิดจากจักรพรรดิจุ๊ยเจ็ง (en:Chongzhen Emperor จักรพรรดิจงเสิง จักรพรรดิองค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์เหม็ง) อ้วงเซ็งจี้ได้รับการเลี้ยงดูจาก โจ๊วต้งซิ้ว จูอานก๊ก โง้ยเฮา และล้อตั้วกังลูกน้องเก่าของบิดาตั้งแต่ยังเด็ก ต่อมาได้มีโอกาสเรียนวิชาบู๊จาก ม้อนั้งเช็ง ฉายา โป๊ยชิ่วเซียนอ้วง (เซียนชะนีแปดมือ) เจ้าสำนักฮั้วซัว (หัวซาน) ทั้งยังได้รับคำชี้แนะจากบึกฮึงเต้าหยิน เจ้าสำนักกระบี่เหล็ก ทำให้มีฝีมือรุดหน้ากว่าคนรุ่นเดียวกันมากนัก ต่อมา อ้วงเซ็งจี้ ยังมีโอกาสได้ฝึกฝนวิชาจากกิมจั๊วปี๊กกี๊บ (ตำรางูทอง) ของ กิมจั๊วลั้งกุน (เทพบุตรงูทอง) แหเซาะหงี บิดาของ อุนแชแช ที่เหลือทิ้งไว้อีกด้วย ช่วงบั้นปลายชีวิตได้ไปตั้งรกรากที่เกาะบอร์เนียว
คำวิจารณ์

หากจะกล่าวว่า อ้วงเซ็งจี้ เป็นยอดฝีมืออันดับหนึ่งช่วงปลายสมัยในประวัติศาสตร์จักรวาลกิมย้งก็ไม่ผิดมากนัก เพราะยอดฝีมือในเรื่องอุ้ยเสี่ยวป้ออย่าง กุยซินซิ่ว ยังเคยสู้แพ้อ้วงเซ็งจี้มาแล้วถึงสองครั้งสองครา แม้แต่อันดับหนึ่งแห่งฝ่ายอธรรมอย่าง ฮ้อทิซิ่ว ก็ยังพ่ายแพ้ต่ออ้วงเซ็งจี้ด้วยเช่นกัน (ภายหลังเป็นศิษย์อ้วงเซ็งจี้จึงเปลี่ยนมาใช้ชื่อ ฮ้อเท็กซิ่ว) ดังนั้นผู้รู้ในเชิงนิยายกำลังภายในหลายท่าน จึงคิดเห็นตรงกันว่าสมควรจัดให้ อ้วงเซ็งจี้ เป็นสุดยอดฝีมือยุคหลังในจักรวาลของกิมย้ง
| ด ค กจักรวาลของกิมย้ง |
| --- | --- |
นิยายขนาดยาว:  แปดเทพอสูรมังกรฟ้า  มังกรหยก  มังกรหยก ภาค 2  ดาบมังกรหยก  กระบี่ใจพิสุทธิ์  กระบี่เย้ยยุทธจักร   มังกรทลายฟ้า  เพ็กฮวยเกี่ยม  อุ้ยเสี่ยวป้อ  จอมใจจอมยุทธ  จิ้งจอกภูเขาหิมะ 
เรื่องสั้น:  กระบี่นางพญา  เทพธิดาม้าขาว  ดาบนกเป็ดน้ำ  จิ้งจอกอหังการ 
สุดยอดฝีมือที่ปรากฏ:  อาแช  หลวงจีนหอไตร  ลิ้มเซียวเอ็ง  เฮ้งเต็งเอี้ยง  อาวเอี๊ยงฮง  จิวแป๊ะทง  เตียซำฮง  ฟงชิงหยาง  อู๋หยาจื่อ  ตังฮึงปุ๊กป้าย  เซียซิหยี  เจี๊ยะพั่วเทียน  จอมยุทธหญิงชุดเหลือง  โอ้วเจ่กตอ 
ยอดฝีมือไม่ปรากฏ:  ต๊กโกวคิ้วป้าย  อึ้งเซียะ  โจ้วซือเอี้ย  เซียวเหยาจื่อ  ขันทีวังหลวง  ลิ้มเอี่ยงโต่ว 
ค่ายสำนัก:  บู๊ตึ๊ง  ง้อไบ๊  ช้วนจินก่า  เส้าหลิน  พรรคกระยาจก  สำนักคุนลุ้น  สำนักคงท้ง  สำนักหัวซาน  นิกายเม้งก่า  ห้าขุนเขากระบี่  สุสานโบราณ  วังคฤธรศักดิ์สิทธิ์  สราญรมณ์  พรรคตะวันจันทรา  พรรคฟ้าดิน  สำนักดาวดึงส์  สำนักกระบี่เหล็ก  สำนักฝ่ามือเหล็ก  สำนักเบญจพิษ(พรรคห้าพิษ)  หุบเขาไร้รัก  ตระกูลต้วน  ตระกูลมู่  ตระกูลเหวิน 
สุดยอดวิชา:  เคล็ดวิชาเพลงไม้ตีสุนัข  ดรรชนีกระบี่หกชีพจร  กระบี่แคว้นเวียด  คัมภีร์เปลี่ยนเส้นเอ็น  เก้าเอี้ยง  สิบเจ็ดฝ่ามือวิญญาณสลาย  เก้าอิม  เก้ากระบี่เดียวดาย  เพลงกระบี่ปราบมาร  คัมภีร์ทานตะวัน  ซิ้นเจี่ยวเก็ง  คัมภีร์งูทอง  เพลงดาบตระกูลโอ้ว  สิบแปดฝ่ามือพิชิตมังกร  เคลื่อนย้ายจักรวาล  มหาเวทดูดดาว  พลังคางคก  ฝ่ามือเหล็กลอยน้ำ  ดรรชนีเอกสุริยัน  ดรรชนีศักด์สิทธ์  เจ็ดหมัดพิการ  ยันต์เป็นตาย
อึ่งอ่างบ้าน

| อึ่งอ่างบ้าน |
| --- | --- |

เสียงร้องไฟล์:Banded Bull Frog Call.ogg
สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Amphibia
อันดับ:: Anura
วงศ์:: Microhylidae
วงศ์ย่อย:: Microhylinae
สกุล:: Kaloula
สปีชีส์:: K.  pulchra
ชื่อทวินาม
Kaloula pulchra Gray, 1831


  Banded bullfrog range
อึ่งอ่างบ้าน หรือ อึ่งยาง (ชื่อวิทยาศาสตร์: Kaloula pulchra) หรือที่นิยมเรียกกันโดยทั่วไปว่า อึ่งอ่าง  เป็นสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำชนิดหนึ่ง ในวงศ์อึ่งอ่าง (Microhylidae)
มีลำตัวอ้วนกลม ไม่มีคอ หัวกว้าง และปลายปากแหลมไม่มาก ขาและแขนค่อนข้างสั้น มีความยาวไล่เลี่ยกัน นิ้วมือและนิ้วเท้า
ตอนปลายแผ่แบน และตัดตรงทางด้านหน้า ผิวหนังเรียบลื่น มีปุ่มเล็ก ๆ กระจายอยู่ทั่วหลังและมากในขาคู่หลัง ใต้ฝ่าเท้ามีแผ่นแข็งยาวสองแผ่นใช้ในการขุดดิน ลำตัวด้านหลังสีออกน้ำตาลคล้ำ หรือน้ำตาลแกมแดง มีลายแถบกว้างสีน้ำตาลอ่อนพาด ตั้งแต่เหนือลูกตาจนถึงโคนขาทั้งสองข้าง ตรงปลายบนสุดแต่ละแถบยังเชื่อมต่อกันระหว่างลูก ตาทั้งสองข้าง ปลายล่างสุดในบางตัวลายแถบจะแตกออกเป็นปื้น ๆ แต่ยังอยู่ในแนวเดิม ใต้ ท้องสีออกคล้ำ โดยเฉพาะใต้คางมีสีเกือบดำ บริเวณอื่น ๆ เป็นลายตาข่ายสีออกม่วงคล้ำ ๆ เห็นไม่ชัดเจนนัก ยกเว้นในบางตัวที่มีขนาดใหญ่มาก
มีขนาดความยาวจัดจากปลายปากจนถึงก้นประมาณ 58–70 มิลลิเมตร มีอายุยืนเต็มที่ประมาณ 10 ปี
มีการแพร่กระจายพันธุ์ค่อนข้างกว้างขวาง ตั้งแต่อินเดีย, ศรีลังกา, จีนตอนใต้, พม่า, เวียดนาม, ลาว, กัมพูชา, ไทย จนถึงคาบสมุทรมลายู
ใช้ชีวิตส่วนใหญ่ด้วยการขุดดินลึกลงไปซ่อนตัวอยู่ เลือกดินที่ชื้นและร่วนซุย เมื่อฝนตกจึงจะออกมาหากินเมื่อมีฝนตกหนักติดต่อกันหลายวัน มักพบในช่วงฤดูฝนตั้งแต่เดือนพฤษภาคมจนถึงเดือนกรกฎาคม เมื่อถูกรบกวนจะพองตัวออกจนกลมป่องคล้ายลูกบอล  เสียงร้องจะเรียงเสียงว่า "อึ่ง ๆ" อันเป็นที่มาของชื่อเรียก
ในช่วงชุกชุมมักถูกจับกินเป็นอาหารสำหรับบางพื้นที่ โดยเฉพาะกินในตัวที่มีไข่อยู่เต็มท้อง ก็จะมีราคาขายที่สูงด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Kaloula pulchra ที่วิกิสปีชีส์
อันเดรส โบนีฟาซีโอ

| อันเดรส โบนีฟาซีโอ |
| --- | --- |

เกิด: 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2406 ตอนโด, มะนิลา, ฟิลิปปินส์
เสียชีวิต: 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2440 (33 ปี) มารากอนดอน, คาวิเต, ฟิลิปปินส์
สาเหตุเสียชีวิต: โทษประหารชีวิต
สัญชาติ: ฟิลิปปินส์
มีชื่อเสียงจาก: การปฏิวัติฟิลิปปินส์
พรรคการเมือง: สันนิบาตฟีลีปีนา พรรคกาตีปูนัน
คู่สมรส: เกรโกรเรีย เด เจซุส
อันเดรส โบนีฟาซีโอ อี เด กัสโตร (Andrés Bonifacio y de Castro) เป็นนักปฏิวัติหัวรุนแรงในการเรียกร้องเอกราชของฟิลิปปินส์จากสเปน รุ่นเดียวกับโฮเซ รีซัล และเอมีลีโอ อากีนัลโด เขาจัดตั้งสมาคมลับกาตีปูนัน (Katipunan) เพื่อต่อสู้กับสเปน ตามแผนการนั้น เขาต้องการลุกฮือขึ้นขับไล่สเปนด้วยอาวุธ แต่รีซัลไม่เห็นด้วย โบนีฟาซีโอถูกฆ่าตายเมื่อ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2440 หลังการตายของรีซัลไม่นาน รวมอายุได้ 34 ปี ในปัจจุบัน โบนีฟาซิโอยังถือว่าเป็นวีรบุรุษแห่งมะนิลา มีอนุสรณ์สถานของเขาที่จัตุรัสลีวาซัง ถนนแมกคัลลี วันที่ 30 พฤศจิกายนของทุกปี เป็นวันโบนีฟาซิโอเพื่อระลึกถึงเขา
ประวัติ

โบนีฟาซิโอเกิดเมื่อ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2406 ที่ตำบลตอนโดในมะนิลา ครอบครัวของเขายากจนมาก และเขาเป็นกำพร้าตั้งแต่อายุ 14 ปี ในวัยเด็ก เขาประกอบอาชีพเป็นกรรมกร และขายของเก่า รับจ้างเป็นยาม เขาจึงไม่มีโอกาสได้รับการศึกษาในระบบ  แต่ด้วยความเป็นคนใฝ่รู้ จึงพยายามศึกษาด้วยตนเองจนอ่านออกเขียนได้ เขาได้รับอิทธิพลจากงานเขียนของโฮเซ่ ริซัลเรื่องอันล่วงละเมิดมิได้ นอกจากนั้น โบนีฟาซิโอยังได้เป็นสมาชิกรุ่นแรกๆ ของสันนิบาตฟีลีปีนาที่ริซัลก่อตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2435  แต่หลังจากนั้นไม่นาน ริซัลถูกเนรเทศไปยังเมืองอาปีตัน สันนิบาตจึงสลายตัวลง หลังจากนั้นไม่นาน โบนีฟาซิโอจึงก่อตั้งขบวนการกาตีปูนัน ขึ้นเมื่อ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2435 โดยใช้แนวคิดของริซัลเป็นแกนหลัก
ต่อมาใน พ.ศ. 2437 โบนีฟาซิโอได้จัดประชุมสมาชิกที่เทือกเขามอนทัลบัน เพื่อวางแผนปฏิวัติ ก่อนจะกำหนดการจับอาวุธลุกขึ้นสู้ในวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2439 แต่ฝ่ายกาตีปูนันเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ โบนีฟาซิโอหนีไปตั้งตัวที่เทือกเขามอนทันบัล แต่รัฐบาลสเปนก็ดำเนินนโยบายผิดพลาดด้วยการสั่งประหารชีวิตโฮเซ่ ริซัล ทำให้ขบวนการกาตีปูนันฟื้นตัวขึ้นมาอีก โบนีฟาซิโอยังคงจับอาวุธลุกขึ้นสู้กับสเปน และจัดตั้งรัฐบาลกาตีปูนันที่ตำบลเตเฮโรส และพยายามร่วมมือกับกลุ่มชาตินิยมอื่นๆ
โบนีฟาซิโอได้ร่วมมือกับเอมีลีโอ อากีนัลโด และได้ตกลงตั้งสภาปฏิวัติใหญ่ขึ้นที่เตเฮโรส และมีการเลือกตั้งประธานาธิบดีเมื่อ 22 มีนาคม พ.ศ. 2439 ปรากฏว่าอากีนัลโดได้เป็นประธานาธิบดี โบนีฟาซิโอได้เป็นผู้อำนวยการทางด้านมหาดไทย แต่ก็มีผู้คัดค้านอีกทำให้เขาเสียหน้า ในที่สุดจึงถอนตัว ไม่ยอมรับสาธารณรัฐฟิลิปปินส์ กลุ่มของโบนีฟาซิโอกับกลุ่มของอากีนัลโดจึงต่อสู้กัน ผลปรากฏว่าโบนีฟาซิโอเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ ถูกจับตัวได้และถูกประหารชีวิตเมื่อ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2440 ขบวนการกาตีปูนันจึงสิ้นสุดลง
กระดูกของโบนีฟาซิโอ

ใน พ.ศ. 2461 สหรัฐอเมริกาได้สนับสนุนให้ฟิลิปปินส์หาศพของโบนีฟาซิโอที่อาจจะหลงเหลืออยู่ในมารากอนดอน และมีผู้พบโครงกระดูกที่คาดว่าจะเป็นของโบนีฟาซิโอในไร่อ้อย และได้นำมาเก็บรักษาไว้ เมื่ออากีนัลโดออกมาต่อต้าน เอ็มมานูเอล เกซอน ใน พ.ศ. 2478 เกซอนได้พยายามปลุกระดมเกี่ยวกับความทรงจำถึงโบนีฟาซิโอ เพื่อต่อต้านอากีนัลโด เพราะอากีนัลโดเป็นผู้ประหารชีวิตโบนีฟาซิโอ อย่างไรก็ตาม หลังจากที่ญี่ปุ่นรุกรานฟิลิปปินส์ในสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 และเข้ายึดครองมะนิลา กระดูกของโบนีฟาซิโอได้หายไป .
ประธานาธิบดีคนแรกอย่างไม่เป็นทางการ

นักประวัติศาสตร์บางกลุ่ม เช่น  Milagros Guerrero, Emmanuel Encarnación, และ Ramón Villegas ได้ยอมรับว่าโบนีฟาซิโอเป็นประธานาธิบดีคนแรกของฟิลิปปินส์แทนที่อากีนัลโดที่ได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการ มุมมองนี้ถือว่าโบนีฟาซีโอเป็นผู้นำของกาตีปูนันที่ได้จัดตั้งรัฐบาลปฏิวัติในช่วง พ.ศ. 2439 - 2440 ซึ่งก่อนการจัดตั้งรัฐบาลที่เตเฮโรสของอากีนัลโด  โดย Guerrero เขียนว่า โบนีฟาซิโอได้สร้างแนวคิดของชาติฟิลิปปินส์ที่เรียกว่า Haring Bayang Katagalugan ("ชาติตากาล็อกสูงสุด") ซึ่งต่อมาถูกแทนที่ด้วยแนวคิดฟิลิปินัสของอากีนัลโด รัฐบาลที่เตเฮโรสจัดเป็น สาธารณรัฐฟิลิปปินส์ที่ 1 ส่วนโบนีฟาซิโอถือเป็นประธานาธิบดีของสาธารณรัฐตากาล็อก
แหล่งข้อมูลอื่น

Ang Supremo – Filipino Culture by The Pinoy Warrior and What if Andres Bonifacio had a Facebook Page?
The Records of the Court Martial of Andres and Procopio Bonifacio เก็บถาวร 2009-03-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Full text and online collection of court documents in Spanish and old Tagalog with regards to the Andres and Procopio Bonifacio trial.
The Courtmartial of Andres Bonifacio เก็บถาวร 2009-08-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน English translation of the historical court documents and testimonies in the trial and execution of Andres and Procopio Bonifacio processed by Filipiniana.net
Ang Dapat Mabatid ng mga Tagalog เก็บถาวร 2009-08-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Summary and full text of an article written by Andres Bonifacio in the Katipunan newspaper Kalayaan posted in Filipiniana.net
Andres Bonifacio: 1863–1897. United States Library of Congress.
ภาพถ่ายของโบนีฟาซิโอภาพเดียวที่เหลืออยู่
อำเภอวังทรายพูน

| อำเภอวังทรายพูน |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Wang Sai Phun
วัดป่าเขาน้อย (หมู่บ้านเนินหัวโล้)
คำขวัญ: เมืองแตงโม โชว์กรงนก ยกมะม่วงมัน ขยันทอผ้า ไร่นาสวนผสม เกลียวกลมเป็นเลิศ
แผนที่จังหวัดพิจิตร เน้นอำเภอวังทรายพูน
พิกัด: 16°23′18″N 100°32′18″E﻿ / ﻿16.38833°N 100.53833°E﻿ / 16.38833; 100.53833
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: พิจิตร
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 259.501 ตร.กม. (100.194 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 24,120 คน
 • ความหนาแน่น: 92.95 คน/ตร.กม. (240.7 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 66180
รหัสภูมิศาสตร์: 6602
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอวังทรายพูน หมู่ที่ 16 ถนนวังทอง-เขาทราย ตำบลหนองพระ อำเภอวังทรายพูน จังหวัดพิจิตร 66180
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
วังทรายพูน เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดพิจิตร เดิมเป็นหมู่บ้านในตำบลสากเหล็ก เขตอำเภอนครป่าหมาก (อำเภอวังทอง) ของจังหวัดพิษณุโลก ต่อมาในปี พ.ศ. 2451 ได้โอนมาขึ้นกับอำเภอท่าหลวง (อำเภอเมืองพิจิตร) และในปี พ.ศ. 2481 ได้ย้ายมาขึ้นกับตำบลหนองปลาไหล และแยกตัวออกเป็นตำบลวังทรายพูนในปี พ.ศ. 2517 ก่อนที่จากนั้นได้แยกเป็น "กิ่งอำเภอวังทรายพูน" และมีพระราชกฤษฎีกาตั้งเป็นอำเภอปี พ.ศ. 2524
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอวังทรายพูน มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอสากเหล็ก
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอเนินมะปราง (จังหวัดพิษณุโลก)
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอทับคล้อ อำเภอตะพานหิน และอำเภอวังโป่ง (จังหวัดเพชรบูรณ์)
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอเมืองพิจิตร
ประวัติ

แต่เดิมวังทรายพูนเป็นตำบลหนึ่งของอำเภอเมืองพิจิตร คือตำบลวังทรายพูนซึ่งแยกมาจากตำบลหนองปลาไหล อำเภอเมืองพิจิตรมีอาณาเขตกว้างขวางไม่สะดวกแก่การปกครอง ต่อมาจึงแยกการปกครอง 3 ตำบล คือ ตำบลวังทรายพูน ตำบลหนองปลาไหล และตำบลหนองพระ จัดตั้งเป็น กิ่งอำเภอวังทรายพูน เมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2518 และต่อมาได้ยกฐานะขึ่้นเป็น อำเภอวังทรายพูน เมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2524
ต่อมาเมื่อวันที่ 23 กันยายน พ.ศ. 2526 ทางราชการได้โอนตำบลหนองปล้องจากอำเภอเมืองพิจิตรให้มาอยู่ในการปกครองของอำเภอวังทรายพูนนับแต่นั้นมา
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอวังทรายพูนแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 4 ตำบล 57 หมู่บ้าน ได้แก่
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | วังทรายพูน |  | (Wang Sai Phun) |  | 14 หมู่บ้าน |  |  |
| 2. | หนองปลาไหล |  | (Nong Pla Lai) |  | 16 หมู่บ้าน |  |  |
| 3. | หนองพระ |  | (Nong Phra) |  | 17 หมู่บ้าน |  |  |
| 4. | หนองปล้อง |  | (Nong Plong) |  | 10 หมู่บ้าน |  |  |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอวังทรายพูนประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลวังทรายพูน ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลวังทรายพูนและตำบลหนองพระ
เทศบาลตำบลหนองปล้อง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองปล้องทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลวังทรายพูน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวังทรายพูน (นอกเขตเทศบาลตำบลวังทรายพูน)
องค์การบริหารส่วนตำบลหนองปลาไหล ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองปลาไหลทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลหนองพระ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองพระ (นอกเขตเทศบาลตำบลวังทรายพูน)
อึ่งน้อย

| อึ่งน้อย |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
อันดับ:: Ranunculales
วงศ์:: Ranunculaceae
สกุล:: Coptis
สปีชีส์:: C.  chinensis
ชื่อทวินาม
Coptis chinensis Franch.

อึ่งน้อยในภาษาจีนแต้จิ๋วหรือหวงเหลียนในภาษาจีนกลาง ชื่อวิทยาศาสตร์:  Coptis chinensis อยู่ในวงศ์ Ranunculaceae เป็นพืชท้องถิ่นในจีน เปลือกสีน้ำตาล เนื้อในสีเหลืองทอง ตรงกลางมีลายแดงอมน้ำตาล ในเหง้ามีสารจำพวก isoquinoline อัลคาลอยด์ และ berberineในตำรายาจีนใช้ทำยาขับพิษ ขับร้อน  ใช้ย้อมสีผ้าฝ้ายและเส้นใยได้
แหล่งข้อมูลอื่น

List of Chemicals in Coptis chinensis (Dr. Duke's Databases) เก็บถาวร 2004-11-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
WHO Monographs on Selected Medicinal Plants
อึ่งปากขวด

| อึ่งปากขวด |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ใกล้ถูกคุกคาม  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์มีแกนสันหลัง Chordata
ชั้น:: สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก Amphibia
อันดับ:: อันดับกบ Anura
วงศ์:: วงศ์อึ่งอ่าง Microhylidae
สกุล:: อึ่งปากขวด Glyphoglossus Günther, 1868
สปีชีส์:: Glyphoglossus molossus
ชื่อทวินาม
Glyphoglossus molossus Günther, 1868

อึ่งปากขวด หรือ อึ่งเพ้า (ชื่อวิทยาศาสตร์: Glyphoglossus molossus) เป็นสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกชนิดหนึ่ง จำพวกอึ่งอ่าง
มีความยาวจากหัวจรดถึงก้นประมาณ 73 มิลลิเมตร ลำตัวอ้วนป้อม มีลักษณะเด่นคือ หน้าสั้นมาก ปากแคบและทู่ไม่มีฟัน ไม่เหมือนกับกบหรืออึ่งอ่างชนิดอื่น ๆ ตาเล็ก ขาสั้น แผ่นเยื่อแก้วหูเห็นไม่ชัด ลำตัวสีน้ำตาลดำหรือสีเทาดำ ใต้ท้องสีขาว บางตัวอาจมีจุดกระสีเหลืองกระจายอยู่ทั่ว เท้าทั้ง 4 ข้างมีพังผืดเกาะติดอยู่ ใช้สำหรับว่ายน้ำ และมีสันใต้ฝ่าเท้าหลังใช้สำหรับขุดดิน
อึ่งปากขวดพบในภูมิภาคอินโดจีน ในประเทศไทยจะพบเฉพาะพื้นที่ที่อยู่เหนือจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ขึ้นไป โดยมีพฤติกรรมอาศัยโดยขุดโพรงดินที่เป็นดินปนทรายและอาศัยอยู่ภายใน ในป่าที่มีความชุ่มชื้นใกล้กับพื้นที่ชุ่มน้ำ ในฤดูร้อนจะซ่อนตัวในโพรงแทบตลอด เมื่อฝนตกจะออกมาหากิน โดยหากินในเวลากลางคืน ผสมพันธุ์และวางไข่ในช่วงต้นฤดูฝน และจะผสมพันธุ์วางไข่เร็วกว่าอึ่งอ่างหรือกบชนิดอื่น ลูกอ๊อดมีลำตัวป้อมและโปร่งแสง ลำตัวเป็นสีเหลือง มีส่วนบนและส่วนล่างเป็นสีดำ หากินอยู่ในระดับกลางน้ำ โดยจะว่ายทำมุมประมาณ 45 องศา อยู่รวมกันเป็นฝูงใหญ่ ไปไหนมาไหนพร้อมกันเป็นฝูง
อึ่งปากขวดไม่จัดว่าเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง แต่ในปัจจุบันมีความเสี่ยงต่อการสูญพันธุ์ เพราะถูกจับมาบริโภค โดยเฉพาะอย่างมากในช่วงฤดูฝนที่จะสร้างรายได้แก่ผู้ที่จับมาได้วันละหลายหมื่นบาท (แต่มักจะเรียกปนกันว่า "อึ่งอ่าง" หรืออึ่งยาง ซึ่งเป็นอึ่งคนละชนิด) กอปรกับสภาพแวดล้อมที่อยู่อาศัยเปลี่ยนไป ปัจจุบันกรมประมงได้สนับสนุนให้เลี้ยงเป็นสัตว์เศรษฐกิจ
แหล่งข้อมูลอื่น

อึ่งปากขวด / Glyphoglossus molossus (Gunther, 1869) / Truncate-snouted spadefoot frog
Eung yang อึ่ง หรือ อึ่งยัดใส้ปิ้ง
| ด ค กสัตว์น้ำประจำจังหวัดของไทย |
| --- | --- |
ภาคเหนือ:  ปลาบึก (เชียงราย, พะเยา)  ปลากา (เชียงใหม่, แพร่)  ปลาปากหนวด (น่าน)  กบทูด (แม่ฮ่องสอน)  ปลารากกล้วยชนิด Acantopsis choirorhynchos (ลำปาง)  อึ่งปากขวด (ลำพูน)  ปลาตะโกก (อุตรดิตถ์) 
ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ:  ปลาเกล็ดถี่ (กาฬสินธุ์)  ปลาพรม (ขอนแก่น)  ปลาสลาด (ชัยภูมิ)  ปลาเผาะ (นครพนม)  ปลาบ้า (นครราชสีมา)  ปลาบู่กุดทิง (บึงกาฬ)  กุ้งฝอยชนิด Macrobrachium lanchesteri (บุรีรัมย์)  ปูทูลกระหม่อม (มหาสารคาม)  ปลากดคัง (มุกดาหาร)  ปลาชะโอน (ยโสธร)  ปลาหลดจุด (ร้อยเอ็ด)  ปลาเพ้าชนิด Bangana lippus (เลย)  กบนา (ศรีสะเกษ)  ปลากา (สกลนคร)  ปลานวลจันทร์น้ำจืด (สุรินทร์)  ปลายี่สก (หนองคาย)  ปลาสร้อยขาว (หนองบัวลำภู, อำนาจเจริญ)  ปลาสร้อยลูกกล้วย (อุดรธานี)  ปลาเทโพ (อุบลราชธานี) 
ภาคกลาง:  ปลากระโห้ (กรุงเทพมหานคร)  ปลาตะพากเหลือง (กำแพงเพชร)  ปลาแดง (ชัยนาท)  ปลาตะเพียนทอง (นครนายก, อ่างทอง)  กุ้งก้ามกราม (นครปฐม, พระนครศรีอยุธยา)  ปลาสวาย (นครสวรรค์)  ปลาเทพา (นนทบุรี)  ปลาบู่ทราย (ปทุมธานี)  จระเข้น้ำจืด (พิจิตร)  ปลากดคัง (พิษณุโลก)  แมงกะพรุนน้ำจืดชนิด Craspedacusta sowerbii (เพชรบูรณ์)  ปลาตะเพียนขาว (ลพบุรี)  ปลาสลิด (สมุทรปราการ)  หอยหลอดชนิด Solen regularis (สมุทรสงคราม)  ปลาทู (สมุทรสาคร)  ปูน้ำตกสระบุรี (สระบุรี)  ปลาช่อน (สิงห์บุรี)  ปลาก้างพระร่วง (สุโขทัย)  ปลาม้า (สุพรรณบุรี)  ปลาแรด (อุทัยธานี) 
ภาคตะวันออก:  ปลาบู่มหิดล (จันทบุรี)  ปลากะพงขาว (ฉะเชิงเทรา)  ปลาฉลามกบ (ชลบุรี)  ปลากะรังจุดฟ้าจุดเล็ก (ตราด)  ปลาตะโกก (ปราจีนบุรี)  ปลาพลวงทอง (ระยอง)  ปลาบ้า (สระแก้ว) 
ภาคตะวันตก:  ปลายี่สก (กาญจนบุรี, ราชบุรี)  ปลาตะพากส้ม (ตาก)  ปลานวลจันทร์ทะเล (ประจวบคีรีขันธ์)  ปลาเวียน (เพชรบุรี) 
ภาคใต้:  หอยชักตีน (กระบี่)  ปลาทู (ชุมพร)  พะยูน (ตรัง)  ปลาหมอ (นครศรีธรรมราช)  ปลาซิวข้างขวานใหญ่ (นราธิวาส)  ปลาสลิด (ปัตตานี)  เต่าตนุ (พังงา)  ปลากระแห (พัทลุง)  หอยมุกจาน (ภูเก็ต)  ปลาพลวงชมพู (ยะลา)  ปูเจ้าฟ้า (ระนอง)  ปลาตะกรับ (สงขลา)  ปลาการ์ตูนส้มขาว (สตูล)  ปลาตะพัดเขียว (สุราษฎร์ธานี) 
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q2491957  Wikispecies: Glyphoglossus molossus  ADW: Glyphoglossus_molossus  AmphibiaWeb: 2130  BOLD: 103286  EoL: 1041115  GBIF: 2421670  iNaturalist: 25221  IRMNG: 10974524  ITIS: 664558  IUCN: 57820  NCBI: 310869