stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สาธารณรัฐฮังการีที่ 1
ประวัติ > การก่อตั้งและสถานการณ์ทางการเมือง

ภายหลังการปฏิวัติเบญจมาศ สภาแห่งชาติฮังการีได้เรียกร้องให้มีการประกาศจัดตั้งสาธารณรัฐพร้อมกับการล้มล้างราชวงศ์ฮาพส์บวร์คในฮังการี ทางผู้แทนของราชสำนักประจำบูดาเปสต์ อาร์ชดยุกโยเซ็ฟ เอากุสท์ แห่งฮาพส์บวร์ค-ลอแรน ผู้เชื่อมั่นถึงความเป็นไปไม่ได้ที่จะรักษาราชาธิปไตยฮังการีไว้ จึงเข้าเจรจากับจักรพรรดิคาร์ลที่ 4 เพื่อให้พระองค์ถอนสัตย์ปฏิญาณให้แก่มิฮาย กาโรยี และบรรดารัฐมนตรีในรัฐบาลเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน นอกจากนี้ยังมีการออกมติว่านับตั้งแต่วันที่ 13 พฤศจิกายนเป็นต้นไป พระองค์จะละทิ้งการมีส่วนร่วมต่อการเมืองภายในของฮังการีและจะยอมรับรูปแบบการปกครองใหม่ตามที่ประชาชนตัดสินใจไว้ สามวันต่อมา เมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 1918 สาธารณรัฐประชาชนฮังการีจึงได้รับการประกาศจัดตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการ โดยมีกาโรยีดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีชั่วคราวจนกระทั่งได้รับการแต่งตั้งอย่างเต็มรูปแบบเมื่อวันที่ 11 มกราคม ค.ศ. 1919
จากความพ่ายแพ้และความอดสูของการเมืองฝ่ายขวา ทำให้การบริหารงานของรัฐบาลตกอยู่ในมือของฝ่ายซ้ายประชาธิปไตย ซึ่งกินเวลาหลายเดือนด้วยกัน และการฟื้นฟูอำนาจของฝ่ายอนุรักษนิยมดูเหมือนจะเป็นเรื่องเพ้อฝัน ประชากรส่วนใหญ่ภายในประเทศไม่เห็นด้วยกับการทำสงครามอย่างต่อเนื่อง ต่อต้านการแบ่งแยกดินแดนด้วยอาวุธ และหันไปให้ความสำคัญกับการปฏิรูปทางสังคมและเศรษฐกิจที่ประชาชนรอคอยมายาวนาน อย่างไรก็ตาม การเปลี่ยนแปลงทางอำนาจยังคงไม่สมบูรณ์ ถึงแม้ว่าตำแหน่งสำคัญในกองทัพและหน่วยงานราชการต่าง ๆ จะตกอยู่ภายใต้ผู้สนับสนุนของรัฐบาล แต่ก็ต้องเผชิญกับการต่อต้านการเปลี่ยนแปลงของผู้สนับสนุนระบอบเก่าด้วย
ในช่วงแรกของรัฐบาล กาโรยีถูกมองว่าเป็นผู้ที่ใช้การปฏิรูปทางการเมืองและเศรษฐกิจเป็นข้ออ้างในการได้รับเสียงสนับสนุนส่วนใหญ่จากประชาชนกลุ่มต่าง ๆ ทั้งแรงงานในเขตเมืองที่คาดหวังการเปลี่ยนแปลงทางสังคมนิยม ชาวนาที่ต้องการปฏิรูปเกษตรกรรม และกลุ่มปัญญาชนที่ต้องการให้ประชาธิปไตยเป็นรากฐานของสังคม อีกทั้งเขายังถูกมองว่าเป็นนักการเมืองเพียงคนเดียวที่สามารถบรรลุการเจรจากับฝ่ายสัมพันธมิตรและหลีกเลี่ยงการแบ่งแยกดินแดนของฮังการีได้ อย่างไรก็ตาม ไตรภาคีไม่ได้ยอมรับรัฐบาลกาโรยีและยังคงดำเนินการแบ่งแยกฮังการีต่อไปในฐานะผู้พ่ายแพ้สงคราม
ความหวังในการเปลี่ยนแปลงของคณะรัฐมนตรีกาโรยีต้องพังทลายลงจากความโกลาหลภายหลังสงคราม โดยในเดือนกันยายน ทหารราวสี่แสนนายถูกปลดประจำการและมีจำนวนเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ ในเดือนต่อมา ทหารหนีทัพรวมทั้งเชลยศึกประมาณ 725 000 คน ได้รับการปลดปล่อยจากดินแดนโซเวียตในช่วงฤดูใบไม้ร่วง (นับเป็นครึ่งหนึ่งของจำนวนประชากรในราชอาณาจักรเดิม) ในช่วงปลายเดือนพฤศจิกายน ทหาร 700,000 นายกลับมาจากแนวรบหน้า และในเดือนธันวาคม มีทหารมากกว่า 1,200,000 นายที่ถูกปลดประจำการ จากเหตุการณ์ความวุ่นวายเหล่านี้ รวมทั้งการก่อจราจลของชาวนา ทำให้รัฐบาลต้องให้ความสำคัญกับการรักษาความสงบเรียบร้อยและการปกป้องทรัพย์สินมากขึ้น และการปฏิรูปถูกเลื่อนออกไป ซึ่งทำให้รัฐบาลเสียกำลังสนับสนุนจากฝ่ายซ้ายแต่แรงสนับสนุนจากฝ่ายขวาเพิ่มขึ้นแทน รัฐบาลมองว่าการรักษาความสงบเรียบร้อยเป็นสัญลักษณ์ของรัฐบาลในการควบคุมอำนาจในสายตาของฝ่ายสัมพันธมิตร และเพื่อหลีกเลี่ยงข้อกล่าวหาเรื่องคอมมิวนิสต์จากประเทศเพื่อนบ้าน
ประวัติ > จุดอ่อนของรัฐบาล

ในเวลาเพียงไม่นาน จุดอ่อนของรัฐบาลก็ปรากฏออกมาอย่างเห็นได้ชัด: การขาดแรงสนับสนุนจากองค์กรมวลชน การควบคุมหน่วยราชการที่ไม่สมบูรณ์ การขาดกองกำลังติดอาวุธและตำรวจที่ภักดี และความล้มเหลวในนโยบายต่างประเทศ ถือเป็นจุดอ่อนหลักของรัฐบาล สำหรับหน่วยทหารที่เป็นฐานการสนับสนุนของกาโรยีเองก็ไม่เคยรวมกันเป็นหนึ่งเดียวเพื่อสร้างกองทัพปฏิวัติที่แข็งแกร่งได้ โดยยังมีบางหน่วยที่ไร้การดูแลและมักก่อความวุ่นวายอยู่หลายครั้ง หน่วยทหารที่ภักดีต่อรัฐบาลอย่างแท้จริงนั้นก็มีจำนวนน้อยอย่างมาก ความพยายามในการรับสมัครทหารเพิ่มประสบผลล้มเหลว เนื่องจากสภาพสังคมทหารที่โหดร้าย ความเหนื่อยล้าจากสงคราม และยังทางเลือกอื่นที่มีให้สำหรับอาสาสมัครที่มีศักยภาพ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสงครามวิลโมช เบิฮ์ม มีความพยายามที่จะสร้างกองกำลังประชาชนตามแบบออสเตรีย แต่ก็ประสบความล้มเหลวอีกเช่นเคย เนื่องจากขาดอาสาสมัครที่จะเข้าร่วม
จากวิกฤตการณ์ที่เกิดขึ้นนี้ ทำให้รัฐบาลต้องเลือกระหว่างการพึ่งพาอดีตนายทหารของกองทัพจักรวรรดิหรือหน่วยทหารที่จงรักภักดีต่อสังคมนิยม ซึ่งเป็นหน่วยเดียวที่น่าจะสามารถยุติความวุ่นวายหลังสงครามได้ แม้ว่ากาโรยีจะเลือกหน่วยทหารสังคมนิยม แต่ก็ล้มเหลวในเป้าหมายที่จะควบคุมหน่วยไว้
ประวัติ > ความพยายามเข้าหาชนกลุ่มน้อย

ถึงแม้ว่าประเทศจะเป็นผู้พ่ายแพ้ในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง แต่ทัศนคติของนักการเมืองฮังการีจำนวนมากที่เกี่ยวกับความมีอำนาจของฮังการียังคงไม่เปลี่ยนแปลง อย่างไรก็ตาม ในช่วงฤดูใบไม้ร่วง ค.ศ. 1918 มีการแบ่งแยกในกลุ่มปัญญาชนระหว่างผู้สนับสนุนระบอบเก่าและผู้เชื่อมั่นในความจำเป็นของการปฏิรูป
นักสังคมวิทยาและหนึ่งในผู้นำฝ่ายมูลวิวัติโอซการ์ ยาซิ ได้รับการแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงชนกลุ่มน้อยแห่งชาติ เนื่องจากเขาเป็นผู้สนับสนุนให้ประเทศเปลี่ยนเป็นสหพันธรัฐ เขาจึงพยายามบรรลุข้อตกลงกับชนกลุ่มน้อยที่จะหลีกเลี่ยงการสูญเสียดินแดน ยาซิได้ออกกฎหมายการกำหนดการปกครองด้วยตนเอง เนื่องด้วยความปรารถนาของเขาที่จะรักษาบูรณภาพแห่งดินแดนของฮังการีใหม่ไว้ แม้ว่าจะบรรลุตามเป้าหมายเพียงเล็กน้อยก็ตาม อุปสรรคสำคัญในการบรรลุข้อตกลงกับชนกลุ่มน้อยคือ ความเชื่อมั่นของนักการเมืองฮังการีที่มีต่อชนกลุ่มน้อย รวมถึงนักการเมืองสายปฏิรูปส่วนใหญ่ด้วย ถึงแม้กาโรยีและยาซิจะมุ่งมั่นพยายามในการเปลี่ยนการกดขี่ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ให้เป็นการคุ้มครองชนกลุ่มน้อย แต่มาตรการของพวกเขากลับถูกมองว่ามีลักษณะเป็นพ่อปกครองลูก ตามเป้าหมายของรัฐบาลในการรักษาบูรณภาพแห่งดินแดน กาโรยียังคงยึดมั่นในหลักการของประธานาธิบดีสหรัฐวูดโรว์ วิลสัน ซึ่งน่าจะเป็นหนทางเดียวที่จะหลีกเลี่ยงการเรียกร้องดินแดนที่มากเกินไปของประเทศเพื่อนบ้าน รัฐบาลเชื่อว่าปัญหาชนกลุ่มน้อยไม่ได้มาจากการกดขี่ของชาวฮังการี แต่มาจากการนำระบบสังคมและการเมืองแบบโบราณมาใช้โดยชนชั้นสูงที่กดขี่ชาวฮังการีและชนกลุ่มน้อย แลมองว่าการปฏิรูปทางการเมือง สังคม และวัฒนธรรม จะทำให้ปัญหาต่าง ๆ เหล่านี้ยุติลง
ยาซิดำเนินแผนปฏิรูปรัฐตามแบบอย่างของสวิตเซอร์แลนด์ และเขาได้เดินทางไปที่ออร็อดเพื่อเริ่มเจรจากับผู้นำกลุ่มชาตินิยมโรมาเนียในทรานซิลเวเนียเมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน สองวันต่อมา ทางผู้นำหลักของกลุ่มชาตินิยมโรมาเนียยุลยู มานียู ได้ตอบรับเข้าร่วมการเจรจา และแสดงจุดยืนของตนในที่เจรจาว่าการกำหนดการปกครองด้วยตนเองหมายถึงการบรรลุอธิปไตยของชาติสำหรับประชากรที่มีวัฒนธรรมเป็นโรมาเนีย สำหรับชนกลุ่มน้อยอื่น ๆ ได้รับคำสัญญาว่าพวกเขาจะมีเสรีภาพทางวัฒนธรรมในวงกว้าง มานียูกำลังเป็นฝ่ายที่ได้เปรียบในที่เจรจา เนื่องจากเขาทราบถึงสนธิสัญญาลับของการเป็นพันธมิตรระหว่างโรมาเนียและไตรภาคี โดยในเนื้อหามีการระบุถึงการผนวกทรานซิลเวเนียด้วย ซึ่งนั่นทำให้การบรรลุข้อตกลงของยาซิไม่มีทางเป็นไปได้เลย จากความล้มเหลวในการเจรจาที่ออร็อด ทำให้สาธารณชนชาวฮังการีมีความคิดเห็นไปในเชิงลบและรุนแรง สื่อมวลชนทั้งหมด รวมทั้งนักสังคมนิยม ออกมาเรียกร้องเพื่อต้องการปกป้องบูรณภาพแห่งดินแดนฮังการีตามพรมแดนของจักรวรรดิเดิม
รัฐบาลปรากได้เข้าแทรกแซงการเจรจาครั้งหลังของยาซิกับนักการเมืองชาวสโลวักมีลาน ฮอจา (แม้ว่าฮอจาจะไม่ได้รับการรับรองว่าเป็นตัวแทนโดยชอบธรรมของชาวสโลวักก็ตาม) ในช่วงเวลาเดียวกัน กองทหารเช็กเริ่มรุกคืบเข้าสู่ดินแดนสโลวาเกียตามคำเรียกร้องของชาวโลวักที่ส่งถึงนายกรัฐมนตรีเชโกสโลวาเกียคาเรล ครามาร์ และเพื่อหลีกเลี่ยงความโกลาหลก่อนการถอนตัวของฝ่ายบริหารฮังการี การเจรจาของยาซิประสบผลล้มเหลวอีกครั้ง เนื่องจากสาธารณรัฐเชโกสโลวักใหม่ได้รับการรับรองจากไตรภาคีแล้ว ก่อนที่การประชุมสันติภาพปารีสจะถูกจัดขึ้น
ประวัติ > วิกฤตชายแดน

บทความหลัก: การสงบศึกเบลเกรด
รัฐบาลกาโรยีลงนามสงบศึกกับไตรภาคี ณ กรุงเบลเกรด เมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1918 ซึ่งได้กำหนดพรมแดนทางทหารชั่วคราวระหว่างฮังการีกับเชโกสโลวาเกีย โรมาเนีย และเซอร์เบีย (ต่อมาคือยูโกสลาเวีย) แต่ต่อมากองทหารของประเทศเพื่อนบ้านเริ่มเข้ารุกล้ำพรมแดนที่กำหนดไว้ อันเป็นผลจากความเห็นชอบของไตรภาคี รัฐบาลไม่สามารถพึ่งพาประสิทธิภาพของกองทัพตนเองได้: ส่วนหนึ่งเป็นเพราะความอ่อนล้าของกองทัพที่เกิดขึ้นจากสงครามโลกครั้งที่หนึ่งและความระส่ำระส่ายภายในประเทศ อีกทั้งการดำเนินนโยบายสันตินิยมของรัฐบาล ส่งผลให้กาโรยีไร้ซึ่งกองกำลังติดอาวุธที่จะสามารถต่อต้านการโจมตีจากประเทศเพื่อนบ้าน
ในขณะที่รัฐมนตรีชนกลุ่มน้อยยาซิเข้าพบเจรจากับผู้แทนโรมาเนีย ณ เมืองออร็อด เมื่อกลางเดือนพฤศจิกายน ฝ่ายบริหารและกองทัพฮังการีจึงเริ่มเคลื่อนย้ายออกจากภูมิภาคนี้ และกองทัพโรมาเนียเริ่มเคลื่อนกำลังพลข้ามพรมแดนคาร์เพเทีย กองทหารรักษาการณ์ของโรมาเนียได้รับการก่อตั้งขึ้น พร้อมกับคณะกรรมการแห่งชาติโรมาเนียที่ควบคุมเมืองต่าง ๆ เป็นจำนวนมาก เมื่อวันที่ 1 ธันวาคม ค.ศ. 1918 สภาแห่งชาติโรมาเนียประจำทรานซิลเวเนียได้ประกาศรวมภูมิภาคเข้ากับราชอาณาจักรโรมาเนีย จากนั้นกองทัพโรมาเนียจึงเริ่มเคลื่อนกำลังข้ามแม่น้ำมูเรช (ฮังการี: Maros) และเข้ายึดครองดินแดนตามสัญญาลับที่ตกลงกันไว้กับไตรภาคีใน ค.ศ. 1916 รัฐบาลบูดาเปสต์เมื่อทราบถึงการก่อสงครามของโรมาเนีย จึงทำการประท้วงต่อต้านอย่างเปิดเผย เมื่อวันที่ 23 ธันวาคม พันเอกแฟร์ดีน็อง วิกซ์ (ผู้แทนฝ่ายไตรภาคีประจำบูดาเปสต์) ได้แจ้งแก่คณะรัฐมนตรีกาโรยีถึงความตั้งใจของเขาที่จะยินยอมให้โรมาเนียยึดครองดินแดนพิพาท ในเดือนมกราคม การรุกหน้าของกองทัพโรมาเนียได้ยุติลงเป็นการชั่วคราว ในเวลาเดียวกัน รัฐบาลฮังการีแสดงท่าทีต่อต้านกองทัพยูโกสลาเวียที่รุกคืบข้ามพรมแดนสงบศึกเบลเกรด ตามบริเวณชายแดนทั้งสามด้าน อำนาจบริหารทางทหารและพลเรือนตกไปอยู่ในมือผู้ยึดครอง (ตามส่วนเพิ่มเติมของการสงบศึกที่ให้ไว้) เมื่อวันที่ 25 มกราคม ค.ศ. 1919 ได้มีการเพิ่มเติมข้อตกลงในการสงบศึกที่เน้นย้ำถึงพรมแดนชั่วคราวจะต้องอยู่ภายใต้กิจการทหารเท่านั้นและไม่เกี่ยวข้องกับการเมือง แต่เหตุการณ์ก็ยังไม่เปลี่ยนแปลงใด ๆ เมื่อวันที่ 25 ธันวาคม ค.ศ. 1918 ภูมิภาครูทีเนียได้ประกาศปกครองตนเองเช่นกัน แต่เนื่องจากความอ่อนแอของภูมิภาค ทำให้รูทีเนียไม่สามารถที่จะดำรงเอกราชของตนไว้ได้เหมือนดังชาติอื่น ๆ ที่มีอำนาจ
ไตรภาคีซึ่งยอมรับอำนาจของเชโกสโลวาเกีย เรียกร้องให้ฮังการีถอนอำนาจออกจากสโลวาเกีย แต่รัฐบาลคัดค้านโดยการอ้างถึงข้อตกลงในการสงบศึกเบลเกรด อย่างไรก็ตาม ในวันที่ 10 มกราคม ค.ศ. 1919 ไตรภาคีตอบกลับรัฐบาลฮังการีโดยระบุว่าการสงบศึกดังกล่าวมีผลกับพรมแดนทางตะวันออกและใต้เท่านั้น กลางเดือนมกราคม ค.ศ. 1919  กองทัพเช็กสามารถยึดครองสโลวาเกียได้อย่างสมบูรณ์
ประวัติ > การเสื่อมนิยมและล่มสลาย

ในสุนทรพจน์ปีใหม่ของกาโรยีแสดงออกถึงความท้อแท้ที่เพิ่มขึ้นของรัฐบาลเมื่อเผชิญกับสถานการณ์ทางการเมืองที่ดำเนินอยู่ ซึ่งลัทธิชาตินิยมต่าง ๆ เป็นฝ่ายได้รับชัยชนะ ส่วนปล่อยให้ฮังการีตกเป็นฝ่ายพ่ายแพ้สงครามอย่างชัดเจน
กลางเดือนมกราคม แถลงการณ์ของคณะรัฐมนตรีแสดงให้เห็นถึงความพ่ายแพ้ของพวกเขา และได้มีแนวคิดเรื่องการลงประชามติเพื่อยุติความแตกต่างทางดินแดนกับประเทศเพื่อนบ้าน แต่ถึงอย่างนั้นประเทศต่าง ๆ ก็ปฏิเสธข้อเสนอนี้ ในขณะเดียวกัน พวกฝ่ายขวามูลวิวัติได้เพิ่มการโจมตีพวกสายกลาง ซึ่งนำไปสู่การปราบปรามกลุ่มหัวรุนแรงทั้งฝ่ายซ้ายและฝ่ายขวาของรัฐบาล: ในเดือนกุมภาพันธ์ รัฐบาลประกาศจับกุมผู้นำคอมมิวนิสต์และสั่งห้ามพรรคฝ่ายซ้ายจัด รวมถึงสมาคมของฝ่ายขวามูลวิวัติทั้งหลายด้วย ฝ่ายขวามูลวิวัติไม่สามารถจัดระเบียบและนำเสนอนโยบายที่ดึงดูดใจประชากรส่วนใหญ่ อีกทั้งยังไม่สามารถใช้ประโยชน์จากความอ่อนแอที่เพิ่มขึ้นของรัฐบาลในการสร้างแรงสนับสนุนได้ ซึ่งแตกต่างจากคอมมิวนิสต์ตรงที่แม้จะมีจำนวนคนน้อยกว่ามาก แต่มีการจัดระเบียบที่ดีกว่าและมีนโยบายที่ได้รับการสนับสนุนมากกว่า
ในเดือนมีนาคม รัฐบาลกาโรยีพร้อมด้วยกลุ่มพันธมิตรจากการปฏิวัติเบญจมาศสูญเสียมายาคติของตนไปอย่างสิ้นเชิง และในวันที่ 2 มีนาคม กาโรยีซึ่งได้รับการแต่งตั้งเป็นประธานาธิบดีอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 10 มกราคม ค.ศ. 1919 แสดงท่าทีที่เป็นไปได้ในการพยายามป้องกันประเทศโดยใช้กำลัง เนื่องจากความล้มเหลวของการเจรจาที่ต่อเนื่องกัน แต่การขาดกองกำลังติดอาวุธและความวุ่นวายภายใน ทำให้ข้อเสนอนี้เป็นไปไม่ได้ ปัญญาชนและชนชั้นกรรมาชีพซึ่งมีแนวคิดหัวรุนแรงมากขึ้น เนื่องด้วยความยากลำบากในช่วงหลังสงครามและการปฏิรูปที่เชื่องช้า ได้สนับสนุนรัฐบาลด้วยความกระตือรือร้นน้อยลงเรื่อย ๆ ชาวนาที่ไม่ได้ปฏิรูปไร่นาตามความต้องการและถูกกดขี่อย่างรุนแรงในบางครั้ง ก็สูญเสียมายาคติในกาโรยีเช่นกัน สถานการณ์ภายในประเทศรุนแรงขึ้น ความเข้มแข็งของซ้ายสุดและขวาสุดเพิ่มขึ้น และรัฐบาลอ่อนแอลงเนื่องจากนโยบายต่างประเทศล้มเหลวและขาดการปฏิรูปภายในประเทศ
ในวันที่ 20 มีนาคม พันเอกวิกซ์ได้ยื่นคำขาดใหม่ต่อรัฐบาลกาโรยี: โดยบังคับให้กองทหารฮังการีถอนกำลังออกจากแนวพรมแดนที่กำหนดไว้กับโรมาเนีย เขตอิทธิพลทางทหารของทั้งสองประเทศจะถูกคั่นกลางด้วยพื้นที่เป็นกลาง (neutral zone) ซึ่งครอบคลุมบางเมืองสำคัญของฮังการีอย่างแดแบร็ตแซ็นและแซแก็ดด้วย การที่ไม่สามารถบรรลุข้อตกลงทางดินแดนใหม่นี้ได้ ทำให้รัฐบาลโอนอำนาจไปยังพันธมิตรประชาธิปไตยสังคมนิยม–คอมมิวนิสต์ ซึ่งจะนำไปสู่การสถาปนาสาธารณรัฐโซเวียตฮังการีในเวลาต่อมา
ประวัติ > รัฐบาลชั่วคราว (1919-1920)

ภายหลังการล่มสลายของสาธารณรัฐโซเวียต เมื่อวันที่ 1 สิงหาคม 1919 รัฐบาลประชาธิปไตยสังคมนิยมหรือที่เรียกว่า "รัฐบาลสหภาพแรงงาน" ได้เข้ามามีอำนาจ โดยอยู่ภายใต้การนำของ จูลอ ไพเดิล ได้มีการออกพระราชกฤษฎีกาเมื่อวันที่ 2 สิงหาคม ให้คืนรูปแบบการปกครองและชื่อทางการของรัฐกลับเป็น "สาธารณรัฐประชาชน" ในช่วงระยะเวลาอันสั้น รัฐบาลของไพเดิลได้พยายามยกเลิกมาตรการที่ผ่านโดยกลุ่มคอมมิวนิสต์
เมื่อวันที่ 6 สิงหาคม อิชต์วาน ฟรีดริช ผู้นำแห่งสันนิบาตพันธมิตรทำเนียบขาวฝ่ายขวา (กลุ่มปรปักษ์ปฏิวัติฝ่ายขวา) ได้ทำการโค่นล้มอำนาจของรัฐบาลไพเดิล และทำการรัฐประหารโดยปราศจากการนองเลือด ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากกองทัพหลวงโรมาเนีย การรัฐประหารครั้งนี้ได้รับการสนับสนุนอย่างกว้างขวางภายในฮังการี วันต่อมา อาร์ชดยุกโจเซฟ เอากุสท์ ได้ประกาศตนเองเป็นผู้สำเร็จราชการแห่งฮังการี (เขาดำรงตำแหน่งจนถึงวันที่ 23 สิงหาคม เมื่อเขาถูกบีบบังคับให้ลาออกจากตำแหน่ง) และแต่งตั้งฟรีดริชเป็นนายกรัฐมนตรี และสืบทอดตำแหน่งต่อโดย กาโรยี ฮูสซาร์ เมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน ซึ่งได้ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีและประธานาธิบดีชั่วคราวจนกระทั่งการฟื้นฟูราชาธิปไตยในอีกไม่กี่เดือนต่อมา
รัฐบาลเผด็จการที่ต่อต้านคอมมิวนิสต์ ซึ่งประกอบไปด้วยนายทหารที่เข้าสู่กรุงบูดาเปสต์ในเดือนพฤศจิกายน และได้รับการสนับสนุนจากชาวโรมาเนีย ได้ก่อให้เกิด "ความน่าสะพรึงกลัวขาว" ขึ้น ซึ่งนำไปสู่การถูกจองจำ, การทรมาน, และประหารชีวิตโดยปราศจากการพิจารณาคดีของผู้คนมากมายที่ถูกกว่าหาว่าเป็นคอมมิวนิสต์, นักสังคมนิยม, ชาวยิว, ปัญญาชนฝ่ายซ้าย, ผู้สนับสนุนระบอบกาโรยีและกุน และคนอื่น ๆ ที่ถูกมองว่าเป็นภัยคุกคามต่อระบอบการเมืองแบบดั้งเดิมของฮังการี มีการคาดการณ์ว่าจำนวนในการประหารชีวิตอยู่ที่ 5,000 ครั้ง นอกจากนี้ ยังมีผู้ถูกจำคุกประมาณ 75,000 คน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อชาวฮังการีฝ่ายขวาและกองทัพโรมาเนียมุ่งหมายกวาดล้างชาวยิว ในท้ายที่สุด ความน่าสะพรึงกลัวขาวนี้ได้บีบให้ประชาชนประมาณ 100,000 คน ต้องออกนอกประเทศ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นนักสังคมนิยม, ปัญญาชน, และชาวยิวชนชั้นกลาง
ในปี 1920 และ 1921 ได้เกิดความโกลาหลภายในประเทศฮังการี ความน่าสะพรึงกลัวขาวยังคงกระทำต่อชาวยิวและฝ่ายซ้ายอย่างต่อเนื่อง การว่างงานและอัตราเงินเฟ้อเพิ่มสูงขึ้น และผู้ลี้ภัยชาวฮังการีที่ขาดแคลนเงินจำนวนมากได้หลั่งไหลข้ามพรมแดนจากประเทศเพื่อนบ้านและสร้างภาระให้กับเศรษฐกิจที่ย่ำแย่ ซึ่งรัฐบาลให้การช่วยเหลือแก่ประชากรเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ในเดือนมกราคม 1920 ชาวฮังการีทั้งชายและหญิงได้รับสิทธิ์ในการเลือกตั้งครั้งแรกในประวัติศาสตร์การเมืองของประเทศ และผู้ที่ได้เสียงข้างมากส่วนใหญ่ในรัฐสภาเป็นฝ่ายต่อต้านการปฏิวัติ มีสองพรรคการเมืองหลักที่ได้ก่อตั้งขึ้นในช่วงเวลานี้ ได้แก่ พรรคสหภาพคริสเตียนแห่งชาติและพรรคเกษตรกรรายย่อยและกรรมกรเกษตรกรรมแห่งชาติ ซึ่งสนับสนุนการปฏิรูปที่ดิน เมื่อวันที่ 29 กุมภาพันธ์ 1920 รัฐสภาได้ฟื้นฟูระบอบราชาธิปไตยฮังการี อันเป็นการสิ้นสุดระบอบสาธารณรัฐ และในเดือนมีนาคม ได้มีการประกาศยกเลิกสัญญาการประนีประนอม ค.ศ. 1867 รัฐสภาได้เลื่อนการเลือกตั้งพระมหากษัตริย์ออกไป จนกว่าปัญหาความวุ่นวายในประเทศจะสงบลง จึงทำให้อดีตพลเรือเอกของกองทัพออสเตรีย-ฮังการี มิกโลช โฮร์ตี ได้รับตำแหน่งผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ จนถึงปี 1944
ดูเพิ่ม

สาธารณรัฐโซเวียตฮังการี
สาธารณรัฐประชาชนฮังการี
การปฏิวัติและการแทรกแซงในฮังการี (ค.ศ. 1918–1920)
บรรณานุกรม

Mocsy, Istvan I. (1983). The Uprooted: Hungarian Refugees and Their Impact on Hungary's Domestic Politics, 1918-1921 (ภาษาอังกฤษ). East European Monographs. p. 252. ISBN 9780880330398.
Rothschild, Joseph (1990). East Central Europe Between the Two World Wars (ภาษาอังกฤษ). University of Washington Press. p. 420. ISBN 9780295953571.
Szilassy, Sándor (1971). Revolutionary Hungary 1918-1921 (ภาษาอังกฤษ). Danubian Press. p. 141. ISBN 9780879340056.
Vermes, Gabor (1973). "The Agony of Federalism in Hungary under the Karolyi Regime, 1918/1919". East European Quarterly. 6 (4): 487-503.
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ History of Hungary between the World Wars
มิฮาย กาโรยี กล่าวปราศรัยกับมวลชนบริเวณบันไดหน้ารัฐสภาฮังการี ภายหลังการประกาศจัดตั้งสาธารณรัฐเมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 1918
คณะกรรมาธิการทรานซิลเวเนีย (Transylvania Directory) ซึ่งประกอบด้วยผู้แทนชาวโรมาเนียในภูมิภาคนี้ โดยผู้นำคณะยุลยู มานียู (คนที่นั่งตรงกลาง) เป็นผู้ปฏิเสธข้อเสนอของยาซิและเรียกร้องให้มีการแยกทรานซิลเวเนียเพื่อไปรวมตัวกับโรมาเนีย
พรมแดนของฮังการีที่ถูกกำหนดไว้ตามการสงบศึกเบลเกรด (เส้นหนาสีแดง)
นายกรัฐมนตรีและประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐมิฮาย กาโรยี พยายามปฏิรูปประเทศใหม่อย่างลึกซึ้งและจัดตั้งรัฐบาลที่เป็นประชาธิปไตย แต่ในขณะเดียวกัน รัฐบาลของเขาไม่สามารถรักษาบูรณภาพแห่งดินแดนฮังการีไว้ได้ เนื่องจากความพ่ายแพ้ต่อลัทธิชาตินิยมที่แข็งแกร่งและความเป็นปรปักษ์ของไตรภาคี
การประกาศจัดตั้งสาธารณรัฐโซเวียตฮังการีในวันที่ 21 มีนาคม ค.ศ. 1919 โดยพันธมิตรประชาธิปไตยสังคมนิยม–คอมมิวนิสต์
ธงชาติสาธารณรัฐฮังการีในช่วงของรัฐบาลชั่วคราว ค.ศ. 1919-1920
พลเรือเอก มิกโลช โฮร์ตี เข้าสู่กรุงบูดาเปสต์ ในฐานะผู้บัญชาการกองทัพแห่งชาติ เมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน 1919 โดยเขาได้รับการต้อนรับจากเจ้าหน้าที่ประจำเมืองด้านหน้า โฮแต็ล แกลเลรท์
อีซาค ฮาลัตนีคอฟ

| อีซาค มาร์โควิช ฮาลัตนีคอฟ |
| --- | --- |
Исаак Маркович Халатников
เกิด: 17 ตุลาคม 1919 เยคาเตรีโนสลัฟ  สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตยูเครน
เสียชีวิต: 9 มกราคม ค.ศ. 2021(2021-01-09) (101 ปี) เชร์โนโกลอฟกา แคว้นมอสโก  รัสเซีย
สัญชาติ:  สหภาพโซเวียต,  รัสเซีย
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยดนีปรอ
อาชีพ: นักฟิสิกส์
อีซาค มาร์โควิช ฮาลัตนีคอฟ (รัสเซีย: Исаак Маркович Халатников) หรือ อีซาอัก มาร์กอวึช คาลัตนือกอว์ (ยูเครน: Ісаа́к Ма́ркович Хала́тников; 17 ตุลาคม 1919 – 9 มกราคม 2021) เป็นนักฟิสิกส์ทฤษฎี ชาวโซเวียต ผู้อำนวยการกิตติมศักดิ์ของสถาบันฟิสิกส์ทฤษฎีลันเดาแห่งสถาบันวิทยาศาสตร์รัสเซีย เข้าร่วมในการพัฒนาระเบิดปรมาณูลูกแรกของสหภาพโซเวียต
ชีวประวัติ

ฮาลัตนีคอฟเกิดในปี 1919 ในครอบครัว ชาวยิวยูเครน ในเมืองเยคาเตรีโนสลัฟ สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตยูเครน (ปัจจุบันคือเมืองดนีปรอ ประเทศยูเครน) ในปี 1936 เขาเข้าเรียนภาควิชาฟิสิกส์ที่มหาวิทยาลัยดนีปรอ และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีในปี 1941 เขาได้เข้าทำงานที่สถาบันวิทยาศาสตร์แห่งสหภาพโซเวียตตามคำแนะนำของเลฟ ลันเดาเพื่อศึกษาในฐานะนักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษาหลังจากสิ้นสุดสงครามโซเวียต-เยอรมัน ในปี 1952 เขาได้รับปริญญาเอก ตั้งแต่ปี 1964 เขาเป็นผู้อำนวยการสถาบันฟิสิกส์ทฤษฎีลันเดา และภายหลังการล่มสลายของสหภาพโซเวียต เขาได้รับตำแหน่งกรรมการกิตติมศักดิ์
ในช่วงปลาย ทศวรรษที่ 1940 และต้น ทศวรรษที่ 1950 เขาเข้าร่วมในการวิจัยอาวุธนิวเคลียร์ของโซเวียต เขาได้รับรางวัลสตาลินในปี 1953 ได้รับรางวัลลันเดาในปี 1974 ในปี 1994 เขาได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกต่างชาติราชสมาคมของสหราชอาณาจักร
เขาถึงแก่อนิจกรรมที่เมืองเชร์โนโกลอฟกา แคว้นมอสโก ประเทศรัสเซีย เมื่อวันที่ 9 มกราคม 2021 ขณะอายุได้ 101 ปี
อุฌฮอรอด

| อุฌฮอรอด |
| --- | --- |
นคร

   ธง ตราอาร์ม
อุฌฮอรอดที่ตั้งนครอุฌฮอรอดในประเทศยูเครน
พิกัด: 48°37′26″N 22°17′42″E﻿ / ﻿48.62389°N 22.29500°E﻿ / 48.62389; 22.29500
ประเทศ:  ยูเครน
แคว้น: ซาการ์ปัจจา
เขต: อุฌฮอรอด
ก่อตั้ง: คริสต์ศตวรรษที่ 9
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: บอฮ์ดัน อันดรียิว (นักการเมืองอิสระ)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 65 ตร.กม. (25 ตร.ไมล์)
ความสูง: 169 เมตร (554 ฟุต)
ประชากร (ค.ศ. 2021)
 • ทั้งหมด: 115,542 คน
 • ความหนาแน่น: 3,662 คน/ตร.กม. (9,480 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+2 (เวลายุโรปตะวันออก)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+3 (เวลาออมแสงยุโรปตะวันออก)
รหัสไปรษณีย์: 88000
รหัสพื้นที่: +380,312
ภูมิอากาศ: Cfb
เว็บไซต์: rada-uzhgorod.gov.ua
อุฌฮอรอด (ยูเครน: У́жгород, ออกเสียง: [ˈuʒɦorod]) ซึ่งในอดีตเป็นที่รู้จักในชื่อ อุงกวาร์ (ฮังการี: Ungvár; เยอรมัน: Ungwar) เป็นนครและเทศบาลในภาคตะวันตกของยูเครน ตั้งอยู่บริเวณชายแดนยูเครนกับสโลวาเกียและใกล้ชายแดนยูเครนกับฮังการี ด้วยระยะห่างใกล้เคียงกัน (650–690 กิโลเมตร) จากทะเลที่ใกล้ที่สุด (ทะเลบอลติก ทะเลเอเดรียติก และทะเลดำ) นครนี้จึงเป็นเมืองที่อยู่ลึกเข้าไปในแผ่นดินมากที่สุดในภูมิภาคนี้ของยุโรป อุฌฮอรอดเป็นศูนย์กลางการบริหารของแคว้นซาการ์ปัจจาและของเขตอุฌฮอรอดซึ่งอยู่ในแคว้นเดียวกัน มีประชากร 115,542 คน (ประมาณการ ค.ศ. 2021)
อุโมงค์เมล็ดพันธุ์พืชแห่งสฟาลบาร์

อุโมงค์เมล็ดพันธุ์พืชแห่งสฟาลบาร์
อุโมงค์เมล็ดพันธุ์พืชแห่งสฟาลบาร์ (นอร์เวย์: Svalbard globale frøhvelv, อังกฤษ: Svalbard Global Seed Vault) เป็นแหล่งสำรองเมล็ดพรรณจากทั่วโลก ตั้งอยู่บนเกาะสปีตสเบร์เกน ประเทศนอร์เวย์ ใกล้กับเมืองลองเยียร์เบียน ห่างจากขั้วโลกเหนือราว 1,300 กิโลเมตร เป็นที่รวบรวมเมล็ดพันธุ์พืชหลากหลายชนิดซึ่งเก็บไว้ในอุโมงค์ใต้ดิน โดยเมล็ดพันธุ์พืชนี้เก็บไว้เพื่อสำรอง จากพืชพันธุ์ทั่วโลก ในยามที่ขาดแคลนพืช หรือไว้หลบภัยในกรณีที่เกิดวิกฤติการณ์ไม่ว่าจะในภูมิภาคหรือระดับโลก ภายใต้การสนับสนุนจาก 3 ฝ่าย คือรัฐบาลนอร์เวย์, กองทุนความหลากหลายแห่งธัญพืชของโลก (Global Crop Diversity Trust) และศูนย์ข้อมูลพันธุกรรมแห่งนอร์ดิก (Nordic Genetic Resource Center)
การก่อสร้างอุโมงค์ มีมูลค่าราว 45 ล้านโครนนอร์เวย์ (9 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) ที่ได้มาจากรัฐบาลนอร์เวย์ การปฏิบัติการดูแลและสนับสนุนเงินโดยนอร์เวย์และกองทุนความหลากหลายแห่งธัญพืชของโลก ซึ่งกองทุนได้รับมาจาก มูลนิธิบิลแอนด์เมลินดาเกต, สหราชอาณาจักร, นอร์เวย์, ออสเตรเลีย, สวิตเซอร์แลนด์ และสวีเดน ไปถึงประเทศที่กำลังพัฒนา 4 ประเทศอย่าง บราซิล, โคลอมเบีย, เอธิโอเปีย และอินเดีย
อีฟิม เกลเลอร์

| อีฟิม เกลเลอร์ |
| --- | --- |
อีฟิม เกลเลอร์ในปี ค.ศ. 1974
ชื่อเต็ม: อีฟิม เปโตรวิช เกลเลอร์
ประเทศ: สหภาพโซเวียต  ประเทศยูเครน
เกิด: 8 มีนาคม ค.ศ. 1925(1925-03-08) โอเดสซา สหภาพโซเวียต
เสียชีวิต: 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 1998(1998-11-17) (73 ปี)
ตำแหน่งที่ได้รับ: แกรนด์มาสเตอร์, แชมป์โลกรุ่นใหญ่ (ค.ศ. 1992)
ระดับสูงสุด: 2620 (มกราคม ค.ศ. 1976)
อีฟิม เปโตรวิช เกลเลอร์ (รัสเซีย: Ефим Петрович Геллер; ยูเครน: Юхим Петрович Геллер; 8 มีนาคม ค.ศ. 1925 — 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 1998) เป็นนักหมากรุกสากลชาวโซเวียต และเขายังเป็นแกรนด์มาสเตอร์ระดับโลกช่วงที่เขาอยู่ในระดับสูงสุด เขาชนะการแข่งขันชิงแชมป์โซเวียตมาถึงสองสมัย (ในปี ค.ศ. 1955 และ 1979) และเป็นผู้สมัครสำหรับการแข่งขันชิงแชมป์โลกในหกโอกาส (ค.ศ. 1953, 1956, 1962, 1965, 1968 และ 1971) เขายังเป็นผู้ชนะรายการหมากรุกสากลชิงแชมป์ยูเครน (ในปี ค.ศ. 1950, 1957, 1958 และ 1959) และเข้าร่วมการแข่งขันในหมากรุกสากลชิงแชมป์โลกรุ่นใหญ่เป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1991 แล้วก็ชนะโดยทันทีในปี ค.ศ. 1992
เกลเลอร์ยังเป็นผู้ฝึกสอนให้แก่แชมป์โลกหมากรุกสากลอย่างโบริส สปัสสกี และอนาโตลี คาร์ปอฟ ทั้งยังเป็นผู้เขียนหนังสือเกี่ยวกับหมากรุกสากล
แหล่งข้อมูลอื่น

อีฟิม เกลเลอร์ player profile at Chessgames.com
Crowther, Mark (23 November 1998), THE WEEK IN CHESS 211: Yefim Petrovich Geller 1925–1998, London Chess Center, คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-09-16, สืบค้นเมื่อ 2015-09-23
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  สวีเดน  เช็กเกีย  เนเธอร์แลนด์ 
อื่น ๆ:  สารานุกรมของยูเครนสมัยใหม่  IdRef
อาเลกเซีย ปูเตยัส

ในบทความนี้นามสกุลคือ ส่วนนามสกุลที่สองหรือนามสกุลฝ่ายมารดาคือ ; โดยทั่วไปจะมีคำสันธาน "i" เชื่อมนามสกุลทั้งสอง
| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 ปูเตยัสกับทีมบาร์เซโลนาในปี ค.ศ. 2024
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  อาเลกเซีย ปูเตยัส เซกูรา
วันเกิด:   (1994-02-04) 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1994 (30 ปี)
สถานที่เกิด:  มุลแย็ดดัลบัลแย็ส แคว้นกาตาลุญญา ประเทศสเปน
ส่วนสูง:  1.74 m (5 ft 8 1⁄2 in)
ตำแหน่ง:  กองกลางตัวรุก, ปีก
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  บาร์เซโลนา
หมายเลข:  11
สโมสรเยาวชน
ค.ศ. 2001–2005:  ซาบาเด็ลย์
ค.ศ. 2005–2006:  บาร์เซโลนา
ค.ศ. 2006–2010:  อัสปัญญ็อล
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| ค.ศ. 2010–2011 |  อัสปัญญ็อล |  24 |  (3) |
| ค.ศ. 2011–2012 |  เลบันเต |  34 |  (15) |
| ค.ศ. 2012– |  บาร์เซโลนา |  287 |  (131) |
ทีมชาติ‡
| ค.ศ. 2011–2013 |  สเปน อายุไม่เกิน 19 ปี |  20 |  (13) |
| ค.ศ. 2013– |  ทีมชาติสเปน |  116 |  (30) |
| ค.ศ. 2014– |  ทีมชาติกาตาลุญญา |  3 |  (1) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 16 ตุลาคม ค.ศ. 2023 ‡ ข้อมูลการลงเล่นและประตูให้แก่ทีมชาติล่าสุด ณ วันที่ 19 มิถุนายน ค.ศ. 2024
อาเลกเซีย ปูเตยัส อี เซกูรา (กาตาลา: Alèxia Putellas i Segura, สเปน: Alexia Putellas Segura; 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1994 – ) หรือเรียกโดยย่อยว่า อาเลกเซีย เป็นนักฟุตบอลชาวสเปน ซึ่งปัจจุบันเล่นในปริเมราดิบิซิออนหญิงให้แก่สโมสรฟุตบอลบาร์เซโลนา พร้อมกับเธอได้เล่นในแชมเปียนส์ลีก โดยคว้าแชมป์ลีกสี่สมัย และถ้วยสเปนสองถ้วย ซึ่งก่อนหน้านี้เธอเล่นให้กับแอร์ราเซเด อัสปัญญ็อล และเลบันเต อูเด
อาชีพสโมสร

ปูเตยัสใช้เวลาหนึ่งปีในอะคาเดมีเยาวชนของบาร์เซโลนา จากนั้นใช้เวลาสี่ปีในอะคาเดมีเยาวชนของอัสปัญญ็อล จนกระทั่งเปิดตัวกับทีมแรกของเธออย่างเต็มตัวในปี ค.ศ. 2010
อาชีพสโมสร > อัสปัญญ็อล

เธอเป็นส่วนหนึ่งของทีมอัสปัญญ็อลที่คว้าแชมป์โกปาเดลาเรย์นา 2010 ในเกมที่ชนะ 3 ประตูต่อ 1 เมื่อครั้งที่พบกับราโยบาเยกาโน
ส่วนในปี ค.ศ. 2011 เธอได้เริ่มต้นในรอบชิงชนะเลิศของโกปาเดลาเรย์นาเดฟุตโบลให้แก่ทีมอัสปัญญ็อล ซึ่งพวกเธอแพ้ในช่วงต่อเวลาพิเศษเมื่อครั้งที่พบกับสโมสรในอนาคตของเธออย่างบาร์เซโลนา หนึ่งเดือนหลังจากการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศเมื่ออายุ 17 ปี เธอได้เซ็นสัญญากับเลบันเตและประสบความสำเร็จในศึก 2011–2012 โดยทำประตูได้ 15 ประตูจาก 34 นัด
อาชีพสโมสร > กลับคืนสู่บาร์เซโลนา

ปูเตยัสกลับคืนสู่บาร์เซโลนาในปี ค.ศ. 2012 และปัจจุบันเป็นกัปตันทีมคนที่สองของสโมสร