stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ทัตสึยะ ฟูจิวาระ
ภาพยนตร์

Kamen Gakuen 2000
Battle Royale 2000
Sabu 2002
Battle Royale II: Requiem 2003
Moonlight Jellyfish 2003
Romeo and Juliet 2005
Death Note 2006
Death Note: The Last Name 2006
L: Change the WorLd 2008 (cameo)
Chameleon: Long Goodbye 2008
Snakes and Earrings 2008
Zen as Hojo Tokiyori (2009)
Kaiji as Kaiji Ito (2009)
Parade as Naoki (2010)
The Incite Mill (2010)
The Borrower Arrietty as the voice of Spiller (2010)
Kaiji 2 as Kaiji Ito (2011)
Okaeri Hayabusa as Kento Ohashi (2012)
I'm Flash! (2012)
Wara no Tate as Kunihide Kiyomaru (2013)
Kamisama no Karute 2 as Dr. Tatsuya Shindo (2014)
Sanbunnoichi as Shuu (2014)
ผลงานละคร

That's The Answer (1997)
Cyber Bishoujo Telomere (1998)
Feeling Relief Is Easy (1998)
Frozen Summer (1998)
Change! (1998)
LxIxVxE (1999)
Kiss Of Heaven (1999)
The Things You Taught Me (2000)
Saintly Springtime Of Life (2001)
Ikutsu Mono Umi Wo Koeru Te (2001)
Heaven's Gold Coins (2001)
I Cannot Say I Love You (2002)
Night Of Being Concerned (2002)
Shinsengumi! (2004)
Yatsuhakamura (2004)
Red Doubt (2005)
Furuhata Ninzaburo (2006) (1st Episode)
Self-Defence Party At The Age Of Wars (2006)
Tokyo Daikushu (2008)
From the heart (2006) (1st Episode)
Sengoku Jieitai: Sekigahara no Tatakai (2006)
Tokyo Daikushu (2008)
IRIS (2009) (Japanese dubbed as Kim Hyun-jun (Lee Byung-hun)
Ojiichan wa 25-sai (2010)
Wagaya no Rekishi (2010) as Tezuka Osamu
Piece Vote (2011) as Yu Wakitan
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2255

|  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2255 |
| --- | --- |
ถนนนาข่า-สุมเส้า
ข้อมูลของเส้นทาง
ความยาว: 22.031 กิโลเมตร (13.689 ไมล์)
ทางแยกที่สำคัญ
ปลายทางทิศตะวันตก:  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2 ใน อำเภอเมืองอุดรธานี
 :    ทล.2 ใน อำเภอเมืองอุดรธานี   ทล.2020 ใน อำเภอเพ็ญ 
ปลายทางทิศตะวันออก:  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2020 ใน อำเภอเพ็ญ
ตำแหน่งที่ตั้ง
ประเทศ: ไทย
 
ระบบทางหลวง
 ทางหลวงแผ่นดิน  รายการ 
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2255 สายนาข่า-สุมเส้า เป็นทางหลวงแผ่นดินสายหนึ่งในจังหวัดอุดรธานี โดยเริ่มต้น ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2 ที่บ้านนาข่า อำเภอเมืองอุดรธานี และสิ้นสุดที่ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2020 ในอำเภอเพ็ญ ระยะทางทั้งสิ้น 22.031 กิโลเมตร
รายละเอียดเส้นทาง

อำเภอเมืองอุดรธานี(นาข่า)
อำเภอเพ็ญ(สุมเส้า)
รายละเอียดเส้นทาง > เริ่มต้นและสิ้นสุด

เริ่มต้น บ้านนาข่า ม.1 ตำบลนาข่า อำเภอเมืองอุดรธานี
สิ้นสุด บ้านสุมเส้า ม.1 ตำบลสุมเส้า อำเภอเพ็ญ
ตำบลเวียงคอย

| ตำบลเวียงคอย |
| --- | --- |
ตำบล
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Tambon Wiang Khoi
ประเทศ: ไทย
จังหวัด: เพชรบุรี
อำเภอ: เมืองเพชรบุรี
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 3.06 ตร.กม. (1.18 ตร.ไมล์)
ประชากร (2565)
 • ทั้งหมด: 1,274 คน
 • ความหนาแน่น: 416.33 คน/ตร.กม. (1,078.3 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 76000
รหัสภูมิศาสตร์: 760109
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
เวียงคอย เป็น 1 ใน 24 ตำบลของอำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี เป็นที่ตั้งของวัดเวียงคอย เป็นวัดที่ตระกูลช่างต่าง ๆ ในตำบลเวียงคอยเป็นผู้สร้าง โดยมีหลวงพ่อดำ ซึ่งมีความเชื่อทางด้านการบนบานศาลกล่าว
ที่ตั้งและอาณาเขต

ตำบลเวียงคอย มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดกับ ตำบลวังตะโกและตำบลธงชัย
ทิศใต้ ติดกับ ตำบลลาดโพธิ์ (อำเภอบ้านลาด)
ทิศตะวันออก ติดกับ ตำบลไร่ส้ม
ทิศตะวันตก ติดกับ ตำบลหัวสะพาน
ประวัติ

เดิมทีท้องตำบลเวียงคอย หรือเดิมคือทุ่งบ้านเวียงคอย เป็นตำบลเก่าแก่ที่จัดตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2445 โดยชื่อ "เวียงคอย" ชาวลาวเวียงได้มีการอพยพผ่านมาเส้นทางนี้ซึ่งชอบใช้เส้นทางริมน้ำและได้หยุดพักรอทัพ สร้างที่พัก จึงเรียกบริเวณนี้ว่า เวียงคอย ต่อมาในปี พ.ศ. 2483 ได้ยุบรวมกับตำบลไร่ส้ม เนื่องจากมีพื้นที่เพียง 2 หมู่บ้าน
เมื่อวันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2490 มีการแบ่งเอาท้องที่ตำบลไร่ส้ม ได้แก่ หมู่ 6 บ้านเวียงคอยล่าง และหมู่ 7 บ้านเวียงคอยบน จัดตั้งเป็น ตำบลเวียงคอย อีกครั้ง
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองท้องที่

ตำบลเวียงคอยแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 3 หมู่บ้าน ได้แก่
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| หมู่ 1 |  | บ้านเวียงคอยล่าง |  | (Ban Wiang Khoi Lang) |  | หมู่ 6 (เดิม) โอนมาจากตำบลไร่ส้ม |
| หมู่ 2 |  | บ้านเวียงคอยบน |  | (Ban Wiang Khoi Bon) |  | หมู่ 7 (เดิม) โอนมาจากตำบลไร่ส้ม |
| หมู่ 3 |  | บ้านดอนโตนดพัฒนา |  | (Ban Don Tanot Phatthana) |  | - |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่ตำบลเวียงคอยมีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น เพียงแห่งเดียว คือ องค์การบริหารส่วนตำบลไร่ส้ม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเวียงคอยทั้งหมด ซึ่งเป็นสภาตำบลเวียงคอย ที่จัดตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2517 และในวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2547 สภาตำบลเวียงคอยได้ยุบรวมกับองค์การบริหารส่วนตำบลไร่ส้ม เนื่องจากกระทรวงมหาดไทยดำเนินการประกาศยุบรวมสภาตำบลทั้งหมดและองค์การบริหารส่วนตำบลใดที่มีจำนวนประชากรไม่ถึงสองพันคน โดยให้รวมพื้นที่เข้ากับองค์การบริหารส่วนตำบลอื่น หรือหน่วยการบริหารราชการส่วนท้องถิ่นที่มีเขตติดต่อกันภายในเขตอำเภอเดียวกัน
ที-35

|  ที-35  |
| --- | --- |
ที-35 ในปี 1935
ชนิด: รถถังหนัก
แหล่งกำเนิด: สหภาพโซเวียต
บทบาท
ประจำการ: 1935–1941
ผู้ใช้งาน: สหภาพโซเวียต
สงคราม: สงครามโลกครั้งที่สอง
ประวัติการผลิต
ผู้ออกแบบ: OKMO Tank Design Bureau
ช่วงการออกแบบ: 1930–32
บริษัทผู้ผลิต: KhPZ
ช่วงการผลิต: 1933–38
จำนวนที่ผลิต: 61
แบบอื่น: T-35B
ข้อมูลจำเพาะ
มวล: 45 tonnes
ความยาว: 9.72 m
ความกว้าง: 3.20 m
ความสูง: 3.43 m
ลูกเรือ: 11

เกราะ: 11–30 mm
อาวุธหลัก: 76.2 mm gun model 27/32
อาวุธรอง: 2 × 45 mm 20k guns, 5 or 6 × 7.62 mm DT machine guns
เครื่องยนต์: 12-cyl. petrol Mikulin M-17M 500 hp (370 kW)
กำลัง/น้ำหนัก: 11 hp/tonne
กันสะเทือน: Coil spring
พิสัยปฏิบัติการ: 150 km
ความเร็ว: 30 km/h
ที-35 เป็นรถถังหนักของสหภาพโซเวียต ในช่วงสมัยระหว่างสงคราม และช่วงต้นสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งมีการพบเห็นถึงการผลิตและการเข้าประจำการที่จำกัดในกองทัพแดง มักจะถูกเรียกว่า เรือรบประจัญบานบนบก มันเป็นรถถังหนักที่มีห้าป้อมปืนเพียงหนึ่งเดียวในโลกที่ได้ผลิตขึ้นมา แต่ได้รับการพิสูจน์แล้วว่ามันเคลื่อนที่ได้ล่าช้าและไม่ได้รับความเชื่อถือในระบบกลไก รถถังที-35 ส่วนใหญ่ยังคงถูกใช้งานในช่วงปฏิบัติการบาร์บาร็อสซาที่ประสบความสูญเสีย เนื่องจากความล้มเหลวทางกลไกมากกว่าความเสียหายจากฝ่ายข้าศึก มันถูกออกแบบมาเพื่อแทนที่รถถังที-28 ในช่วงเวลานั้น อย่างไรก็ตาม มีจำนวนน้อยมากที่จะสร้างมันขึ้น
นอกจากนี้ มันมีขนาดใหญ่ แต่ภายในรถถังนั้นมีช่องว่างที่คับแคบด้วยช่องการสู้รบที่แยกออกจากกันจากแต่ละป้อม ป้อมปืนบางส่วนได้บดบังช่องทางเข้า
แหล่งข้อมูลอื่น

The T-35 Heavy Tank เก็บถาวร 2012-04-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at the Russian Battlefield (battlefield.ru).
Very large Russian photo gallery (grayknight.narod.ru)
U.S. WWII Newsmap, "Russian Armored Vehicles", hosted by the UNT Libraries Digital Collections
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2270

|  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2270 |
| --- | --- |
ถนนมีชัย-หนามแท่ง
ข้อมูลของเส้นทาง
ความยาว: 19.537 กิโลเมตร (12.140 ไมล์)
ทางแยกที่สำคัญ
ปลายทางทิศตะวันตก:  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2096 ใน อำเภอบ้านดุง
 :    ทล.2096 ใน อำเภอบ้านดุง   ทล.2091 ใน อำเภอสว่างแดนดิน 
ปลายทางทิศตะวันออก:  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2091 ใน อำเภอสว่างแดนดิน
ตำแหน่งที่ตั้ง
ประเทศ: ไทย
 
ระบบทางหลวง
 ทางหลวงแผ่นดิน  รายการ 
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2270 สายมีชัย-หนามแท่ง เป็นทางหลวงแผ่นดินสายหนึ่งในจังหวัดอุดรธานี โดยเริ่มต้น ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2096 ที่บ้านมีชัย อำเภอบ้านดุง และสิ้นสุดที่ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2096 ในอำเภอสว่างแดนดิน ระยะทางทั้งสิ้น 19.537 กิโลเมตร
รายละเอียดเส้นทาง

อำเภอบ้านดุง(บ้านตาด อ้อมกอ ดงเย็น)
อำเภอสว่างแดนดิน(โคกสี)
รายละเอียดเส้นทาง > เริ่มต้นและสิ้นสุด

เริ่มต้น บ้านมีชัย ม.8 ตำบลบ้านตาด อำเภอบ้านดุง
สิ้นสุด บ้านสามแยก ม.9 ตำบลโคกสี อำเภอสว่างแดนดิน
ช้างอินเดีย

| ช้างอินเดีย ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: สมัยไพลโอซีน – ปัจจุบัน |
| --- | --- |

ช้างอินเดียตัวผู้ที่อุทยานแห่งชาติเขาใหญ่ ประเทศไทย
สถานะการอนุรักษ์
 ใกล้สูญพันธุ์  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์มีแกนสันหลัง Chordata
ชั้น:: สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม Mammalia
อันดับ:: อันดับช้าง Proboscidea
วงศ์:: วงศ์ช้าง Elephantidae
สกุล:: สกุลช้างเอเชีย Elephas
สปีชีส์:: E.  maximus
สปีชีส์ย่อย:: E.  m. indicus
Trinomial name
Elephas maximus indicus Cuvier, 1798
ชื่อพ้อง
 E. m. bengalensis de Blainville, 1843
ช้างอินเดีย (ชื่อวิทยาศาสตร์: Elephas maximus indicus) เป็นหนึ่งในสามสปีชีส์ย่อยที่ได้รับการยอมรับของช้างเอเชีย และอาศัยอยู่ในเอเชียแผ่นดินใหญ่
นับตั้งแต่ ค.ศ. 1986 ช้างเอเชียถูกจัดอยู่ในกลุ่มใกล้สูญพันธุ์ตามบัญชีแดงไอยูซีเอ็น เนื่องจากประชากรในป่าลดลงอย่างน้อย 50% นับตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1930 ถึงคริสต์ทศวรรษ 1940 ช้างเอเชียถูกคุกคามจากการทำลาย, การเสื่อมโทรม และการแตกกระจายถิ่นฐานธรรมชาติ
การกระจายพันธุ์

เป็นชนิดย่อยของช้างเอเชีย (E. maximus) ชนิดหนึ่ง นับเป็นช้างเอเชียชนิดที่มีการกระจายพันธุ์และจำนวนประชากรมากที่สุด พบกระจายพันธุ์อย่างกว้างขวางในแผ่นดินใหญ่ของทวีปเอเชีย ตั้งแต่เอเชียใต้จนถึงภูมิภาคอินโดจีน นับจากภูฏาน, กัมพูชา, มณฑลยูนนานของจีน, อินเดีย, ลาว, มาเลเซีย, พม่า, เนปาล, ไทย, และเวียดนาม ในประเทศไทยพบได้ในป่าทุกภูมิภาค โดยพบมากที่สุด ที่อุทยานแห่งชาติเขาใหญ่ และอุทยานแห่งชาติกุยบุรี ที่จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ เฉพาะที่อุทยานแห่งชาติเขาใหญ่มีทั้งหมดประมาณ 300 ตัว โดยสถานที่ ๆ มีจำนวนประชากรมากที่สุดในโลก คือ อุทยานแห่งชาติกาจิรังคา ในอินเดีย ขณะที่ในป่าสงวนของเขตปกครองตนเองชนชาติไท สิบสองปันนา ในมณฑลยูนนาน ประเทศจีน มีจำนวนช้างอินเดียประมาณ 300 ตัว นับเป็นประเทศเดียวที่จำนวนประชากรช้างอินเดียในธรรมชาติมีการเพิ่มขึ้น ซึ่งเป็นผลมาจากการอนุรักษ์
ลักษณะ

ช้างอินเดีย มีลักษณะทั่วไปคล้ายกับช้างเอเชียชนิดอื่น ๆ เพียงแต่มีสีผิวที่สว่างกว่าช้างเอเชียชนิดอื่น แต่คล้ำกว่าช้างสุมาตรา (E. m. sumatranus)   มีความสูงประมาณ 2-4 เมตร (จากเท้าถึงหัวไหล่) และมีน้ำหนักประมาณ 3,000-5,000 กิโลกรัม  เมื่อโตเต็มที่จะกินอาหารวันหนึ่งประมาณ 200 กิโลกรัม และดื่มน้ำมากถึงวันละ 50 แกลลอนต่อวัน  อาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูง โดยมีช้างตัวเมียที่มีอายุมากที่สุดเป็น จ่าฝูง เรียกว่า "แม่แปรก" ตัวเมียจะไม่มีงา ขณะที่ช้างตัวผู้หากมีงาสั้น ๆ จะเรียกว่า "ช้างสีดอ" มีอายุการตั้งท้องนานถึง 22 เดือน ออกลูกครั้งละ 1 ตัว มักอาศัยอยู่ในป่าโปร่ง หรือทุ่งหญ้า มากกว่าป่าดิบ นับเป็นช้างชนิดที่มนุษย์ผูกพันและนำมาใช้งานมากที่สุด
ปัจจุบัน ช้างเอเชียตัวที่เชื่อว่าใหญ่ที่สุดในโลก เป็นช้างอินเดียตัวผู้ ชื่อ "บีมกาส" อาศัยอยู่ในป่าลึกของอุทยานแห่งชาติบาเดียทางตะวันตกของเนปาล มีความสูง 10 ฟุตครึ่ง หรืออาจจะถึง 11 ฟุต มีอายุมากกว่า 25 ปี มีเส้นผ่าศูนย์กลางของรอยเท้าถึง 22 นิ้ว เป็นช้างที่ไม่ค่อยจะได้มีผู้พบเห็นตัว และมีภาพถ่ายอย่างเป็นทางการยืนยันได้แค่ภาพเดียวเท่านั้น ซึ่งในยุคทศวรรษ 1980 ก็มีช้างตัวผู้ลักษณะใหญ่โตแบบนี้เช่นเดียวกัน คือมีส่วนสูง 11 ฟุต วัดจากเท้าถึงหัวไหล่ 3.5 เมตร เท่ากับว่าใหญ่กว่าช้างเอเชียทั่วไปเท่าตัว และมีส่วนหัวขนาดใหญ่กว่าช้างทั่วไป จึงมีข้อสันนิษฐานว่าช้างอินเดียในแถบนี้อาจมีสายสัมพันธ์เชื่อมโยงกับสเตโกดอน ช้างในยุคก่อนประวัติศาสตร์ที่เคยมีชีวิตอยู่เมื่อกว่า 20,000 ปีก่อน และมีลักษณะเช่นนี้ แต่ได้สูญพันธุ์ไปแล้ว จากหลักฐานที่ค้นพบว่าสเตโกดอนได้อพยพจากไซบีเรียลงมาสู่อนุทวีปอินเดีย
จากการล่าช้างเพื่อเอางา ทำให้ช้างอินเดียตัวผู้ในธรรมชาติ ปัจจุบันกลายเป็นช้างไม่มีงา หรือช้างสีดอมากถึงร้อยละ 4 โดยครึ่งหนึ่งนั้นเป็นประชากรช้างที่อาศัยอยู่ในจีน
ดูเพิ่ม

ช้างในประเทศไทย
ช้างแอฟริกา
อ่านเพิ่ม

G. P. Sanderson (1907) Thirteen years among the wild beasts of India: their haunts and habits from personal observation : with an account of the modes of capturing and taming elephants. John Grant, Edinburgh. 8th edition in 2000 by Asian Educational Services, New Delhi. ISBN 81-206-1464-X. ISBN 978-81-206-1464-2
แหล่งข้อมูลอื่น

| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q591305  Wikispecies: Elephas maximus indicus  EoL: 1285512  Fossilworks: 233499  GBIF: 5219462  iNaturalist: 465033  ITIS: 727608  MSW: 11500006  NCBI: 99487 
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  เยอรมนี
ตำบลเวียง (อำเภอไชยา)

| ตำบลเวียง |
| --- | --- |
ตำบล
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Tambon Wiang
วัดพระบรมธาตุไชยาราชวรวิหาร
ประเทศ: ไทย
จังหวัด: สุราษฎร์ธานี
อำเภอ: ไชยา
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 33.6 ตร.กม. (13.0 ตร.ไมล์)
ประชากร (2550)
 • ทั้งหมด: 3,379 คน
 • ความหนาแน่น: 100.56 คน/ตร.กม. (260.4 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 84110
รหัสภูมิศาสตร์: 840604
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ตำบลเวียง เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอไชยา มีเนื้อที่ประมาณ 33.6 ตารางกิโลเมตร ประชากร 3,379 คน
เศรษฐกิจ

ตำบลเวียงเป็นเขตเศรษฐกิจที่สำคัญอีกแห่งหนึ่งของอำเภอไชยา มีตลาดใหม่ บริเวณถนนเพชรเกษม และบริเวณตลอดแนวถนนรักษ์นรกิจเป็นศูนย์กลางของตำบล มีร้านจำหน่ายรถจักรยานยนต์หลายร้านตั้งอยู่ในเขตตำบลเวียง ประชากรส่วนมากมีอาชีพทำนา ทำสวนยางพารา และค้าขาย
สภาพทางภูมิศาสตร์

พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นที่ราบลุ่มการเกษตร มีเนื้อที่ประมาณ 33.6 ตารางกิโลเมตร ตั้งอยู่ห่างจากตัวอำเภอไชยาประมาณ 3 กิโลเมตร ปัจจุบันจึงมีสภาพเป็นชานเมืองของตัวอำเภอไชยา
การคมนาคม

ตำบลเวียงมีถนนหลัก 3 สายตัดผ่าน ได้แก่ถนนเพชรเกษม (ทางหลวงหมายเลข 41) ถนนรักษ์นรกิจ และถนนวิชิตภักดี
ตำบลเวียงต้า

| ตำบลเวียงต้า |
| --- | --- |
ตำบล
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Tambon Wiang Ta
นางสีเวย เป็นภาพจิตรกรรมฝาผนังวิหารของวัดต้าม่อน งานของฝีมือช่างชุดเดียวกันกับจิตรกรรมฝาผนังวัดภูมินทร์ จังหวัดน่าน
ประเทศ: ไทย
จังหวัด: แพร่
อำเภอ: ลอง
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 283.01 ตร.กม. (109.27 ตร.ไมล์)
ประชากร (2565)
 • ทั้งหมด: 6,248 คน
 • ความหนาแน่น: 22.07 คน/ตร.กม. (57.2 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 54150
รหัสภูมิศาสตร์: 540304
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
| เทศบาลตำบลเวียงต้า |
| --- | --- |
เทศบาลตำบล
ทต.เวียงต้าที่ตั้งสำนักงานเทศบาลตำบลเวียงต้า
พิกัด: 18°15′42.1″N 99°59′26.6″E﻿ / ﻿18.261694°N 99.990722°E﻿ / 18.261694; 99.990722
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: แพร่
อำเภอ: ลอง
จัดตั้ง:  • 24 สิงหาคม 2516 (สภาตำบลเวียงต้า)  • 30 มกราคม 2539 (อบต.เวียงต้า)  • 18 กรกฎาคม 2551 (ทต.เวียงต้า)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 283.01 ตร.กม. (109.27 ตร.ไมล์)
ประชากร (2565)
 • ทั้งหมด: 6,248 คน
 • ความหนาแน่น: 22.07 คน/ตร.กม. (57.2 คน/ตร.ไมล์)
รหัส อปท.: 05540303
ที่อยู่ สำนักงาน: เลขที่ 45 หมู่ที่ 3 ถนนสายเวียงต้า – น้ำริน ตำบลเวียงต้า อำเภอลอง จังหวัดแพร่ 54150
เว็บไซต์: www.wiangta.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
เวียงต้า เป็น 1 ใน 9 ตำบลของอำเภอลอง จังหวัดแพร่ เป็นชุมชนโบราณที่ตั้งของศูนย์กลางการปกครองของเวียงต้า (เมืองต้า) มีวัดต้าเวียงเป็นวัดหลวงกลางเวียง และเวียงปูซึ่งเป็นเวียงบริวารของเวียงต้า
ที่ตั้งและอาณาเขต

ตำบลเวียงต้ามีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอและจังหวัดใกล้เคียงดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลห้วยหม้าย (อำเภอสอง) และตำบลวังหลวง ตำบลทุ่งแค้ว (อำเภอหนองม่วงไข่)
ทิศใต้  ติดต่อกับตำบลต้าผามอก และตำบลบ้านปิน
ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลวังหงส์ (อำเภอเมืองแพร่) และตำบลต้าผามอก (อำเภอลอง)
ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลนาสัก และตำบลจางเหนือ (อำเภอแม่เมาะ จังหวัดลำปาง)
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

ตำบลเวียงต้าแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 10 หมู่บ้าน ได้แก่
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| หมู่ 1 |  | บ้านแป้น |  | (Ban Paen) |  |  | หมู่ 7 |  | บ้านหัวฝาย |  | (Ban Hua Fai) |
| หมู่ 2 |  | บ้านเหล่า |  | (Ban Lao) |  |  | หมู่ 8 |  | บ้านเหล่าศรีภูมิ |  | (Ban Lao Si Phum) |
| หมู่ 3 |  | บ้านม่อน |  | (Ban Mon) |  |  | หมู่ 9 |  | บ้านสันติสุข |  | (Ban Santisuk) |
| หมู่ 4 |  | บ้านน้ำดิบ |  | (Ban Nam Dip) |  |  | หมู่ 10 |  | บ้านแสนทอง |  | (Ban Saen Thong) |
| หมู่ 5 |  | บ้านแหลง |  | (Ban Laeng) |  |  |  |  |  |  |  |
| หมู่ 6 |  | บ้านผาลาย |  | (Ban Pha Lai) |  |  |  |  |  |  |  |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่ตำบลเวียงต้า มีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น เพียงแห่งเดียว คือ เทศบาลตำบลเวียงต้า ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเวียงต้าทั้งหมด ซึ่งเป็นสภาตำบลเวียงต้าที่จัดตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2516 และยกฐานะขึ้นเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลเวียงต้าในวันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2539
เมื่อองค์การบริหารส่วนตำบลเวียงต้า จังหวัดแพร่ มีความเจริญก้าวหน้ามากขึ้น องค์การบริหารส่วนตำบลเวียงต้าได้ยกฐานะขึ้นเป็น เทศบาลตำบลเวียงต้า ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เมื่อวันที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2551 และมีผลในวันที่ 1 กุมภาพันธ์ปีเดียวกัน
ทัตเทพ เรืองประไพกิจเสรี

| ทัตเทพ เรืองประไพกิจเสรี |
| --- | --- |

เกิด: 4 มีนาคม พ.ศ. 2540 (27 ปี) กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
ชื่ออื่น: ฟอร์ด
ศิษย์เก่า: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
อาชีพ:  นักเขียน  นักเคลื่อนไหว 
มีชื่อเสียงจาก: ผู้ก่อตั้งกลุ่มเยาวชนปลดแอก
ขบวนการ: คณะประชาชนปลดแอก
ทัตเทพ เรืองประไพกิจเสรี (เกิด 4 มีนาคม พ.ศ. 2540) ชื่อเล่น ฟอร์ด เป็นผู้ร่วมก่อตั้งกลุ่ม "เยาวชนปลดแอก" (Free Youth) ปรากฏตัวออกสื่อครั้งแรกในวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2562 ได้แสดงออกเชิงสัญลักษณ์ โดยการจูบกับแฟนหนุ่มที่บริเวณพื้นที่แถลงข่าวของอาคารรัฐสภา เพื่อเรียกร้องให้มีการแก้ไขกฎหมาย เพื่อให้สิทธิสมรสของกลุ่มผู้มีความหลากหลายทางเพศ (LGBT) เท่าเทียมกับคู่รักชายหญิง หลังจากนั้นเป็นต้นมาก็เริ่มเคลื่อนไหวทางการเมืองเกี่ยวกับเรียกร้องประชาธิปไตย สิทธิมนุษยชนขั้นพื้นฐาน และความเท่าเทียมหลากหลายทางเพศ
ประวัติ

ทัตเทพ เรืองประไพกิจเสรี เกิดเมื่อวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2540 ที่กรุงเทพมหานคร สำเร็จการศึกษาคณะรัฐศาสตร์ (เกียรตินิยมอันดับ 1) จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย  ทัตเทพเป็นนักเคลื่อนไหวต้านเผด็จการทหาร รุ่นเดียวกับเนติวิทย์ โชติภัทร์ไพศาล และเป็นหนึ่งในบรรดานิสิตจุฬาฯ 5 คนที่ถูกผู้บริหารสั่งปลดออกจากสภานิสิตจุฬาฯ และถูกตัดคะแนนความประพฤติ เหตุเพราะพวกเขาวอร์กเอาต์จากพิธีถวายสัตย์ปฏิญาณตนเป็นนิสิตจุฬาฯ ต่อมาทัตเทพเป็นผู้ร่วมก่อตั้งกลุ่ม "เยาวชนปลดแอก" สาเหตุมาจากการที่กลุ่มเยาวชนไม่พอใจในการบริหารประเทศที่ล้มเหลวของรัฐบาลพลเอก ประยุทธ์ จันทร์โอชา รวมไปถึงระบอบเผด็จการที่ขัดขวางการเปลี่ยนผ่านไปสู่ประชาธิปไตยในประเทศจนนำไปสู่การประท้วง โดยการชุมนุมใหญ่ครั้งแรกเกิดขึ้นครั้งแรกเมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2563 โดยถือเป็นการชุมนุมใหญ่ครั้งแรกภายหลังการรัฐประหารเมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2557 หลังจากนั้น ทัตเทพถูกดำเนินคดีข้อหาการปลุกปั่นให้ขัดขืนอำนาจปกครอง ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 116 พ่วงข้อหาอื่น ๆ อีกสามสิบกว่าคน
ในเดือนเมษายน 2564 ทัตเทพถูกออกหมายจับคดีข้อหาความผิดต่อองค์พระมหากษัตริย์ไทย ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 112 เนื่องจากวิพากษ์วิจารณ์การขยายพระราชอำนาจทางการทหารของสถาบันกษัตริย์ ในการชุมนุมหน้ารัฐสภาเมื่อวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2563 และถูกควบคุมตัวอีกครั้งในวันที่ 16 ตุลาคม ปีเดียวกัน ในข้อหาฝ่าฝืนพระราชกำหนดการบริหารราชการในสถานการณ์ฉุกเฉิน (พ.ร.ก. ฉุกเฉิน) ร่วมกับแกนนำอีก 12 คน ก่อนศาลอาญาอนุญาตปล่อยชั่วคราว
ในช่วงเดือนมีนาคม พ.ศ. 2564 มีกระแสข่าวว่าทัตเทพพร้อมด้วยภานุมาศ สิงห์พรม คู่รักของเขา ได้ลี้ภัยออกนอกประเทศ หนึ่งในแกนนำกลุ่มเยาวชนปลดแอกกล่าวว่าไม่ทราบข่าวนี้ และต้องรอสอบถามกับเจ้าตัวเอง
ผลงาน

เอาชีวิตรอดในจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (2018)
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ทัตเทพ เรืองประไพกิจเสรี
ธรรมนูญการปกครองราชอาณาจักร พุทธศักราช 2515

| ธรรมนูญการปกครองราชอาณาจักร พุทธศักราช 2515 |
| --- | --- |

ข้อมูลทั่วไป
ผู้ลงนาม: พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช บรมนาถบพิตร
วันลงนาม: 15 ธันวาคม พ.ศ. 2515
ผู้ลงนามรับรอง: จอมพล ถนอม กิตติขจร  (หัวหน้าคณะปฏิวัติ)
วันลงนามรับรอง: 15 ธันวาคม พ.ศ. 2515
วันประกาศ: 15 ธันวาคม พ.ศ. 2515  (ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๘๙/ตอนที่ ๑๙๒/หน้า ๑/๑๕ ธันวาคม ๒๕๑๕) 
ท้องที่ใช้:  ราชอาณาจักรไทย
ธรรมนูญการปกครองราชอาณาจักร พุทธศักราช 2515 เป็น รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย ฉบับที่ 9 ซึ่งได้ประกาศใช้ใน ราชกิจจานุเบกษา เมื่อวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2515 ภายหลังจาก
การปฏิวัติยึดอำนาจตัวเองของ จอมพลถนอม กิตติขจร เมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2514 เป็นผลสำเร็จโดยจอมพลถนอมเป็นผู้รับสนอง
พระบรมราชโองการ
ซึ่งในธรรมนูญฉบับนี้มีจำนวนทั้งสิ้น 23 มาตราและธรรมนูญฉบับนี้ได้นำมาตรา 17 สมัย จอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ ซึ่งให้อำนาจบริหาร,นิติบัญญัติและตุลาการกลับมาใช้
ตำบลท่าโพธิ์ (อำเภอเมืองพิษณุโลก)

| ตำบลท่าโพธิ์ |
| --- | --- |
ตำบล
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Tambon Tha Pho
พระบรมราชานุสาวรีย์สมเด็จพระนเรศวรมหาราช มหาวิทยาลัยนเรศวร
คำขวัญ: ชุมชนสองฝั่งน้ำ เลิศล้ำแหล่งการศึกษา  โพธิ์ใหญ่งดงามตา ภูมิปัญญามังคละไทย  ขึ้นชื่อต้นยางใหญ่ ปลามากมายไก่ชนดี  สูงค่าประเพณี มั่งมีเกษตรกรรม
ตำบลท่าโพธิ์ที่ตั้งที่ทำการองค์การบริหารส่วนตำบลท่าโพธิ์
พิกัด: 16°45′49″N 100°10′48″E﻿ / ﻿16.76361°N 100.18000°E﻿ / 16.76361; 100.18000
ประเทศ: ไทย
จังหวัด: พิษณุโลก
อำเภอ: เมืองพิษณุโลก
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 50.7 ตร.กม. (19.6 ตร.ไมล์)
ประชากร[ต้องการอ้างอิง]
 • ทั้งหมด: 25,223 คน
 • ความหนาแน่น: 497.49 คน/ตร.กม. (1,288.5 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 65000
รหัสภูมิศาสตร์: 650106
เว็บไซต์: www.thapho.go.th (อบต.ท่าโพธิ์)
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ท่าโพธิ์ เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก เป็นตำบลที่ตั้งของมหาวิทยาลัยนเรศวร
ภูมิศาสตร์

ภูมิประเทศของตำบลท่าโพธิ์เป็นที่ราบลุ่ม มีอาณาเขตทางทิศเหนือติดกับตำบลท่าทอง ทิศตะวันออกติดกับตำบลบึงพระ ทิศใต้ติดกับตำบลวัดพริก และทิศตะวันตกติดกับอำเภอบางระกำ ตำบลท่าโพธิ์อยู่ในลุ่มน้ำน่านซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของลุ่มน้ำเจ้าพระยา และมีแม่น้ำน่านไหลผ่านตำบล บริเวณโดยรวมของตำบลมีพื้นที่ทำการเกษตรประมาณร้อยละ 70 ส่วนอีกร้อยละ 30 เป็นชุมชนเมืองที่ติดกับมหาวิทยาลัยนเรศวร
หมู่บ้าน

ตำบลท่าโพธิ์แบ่งออกเป็น 11 หมู่บ้าน มีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น คือ องค์การบริหารส่วนตำบลท่าโพธิ์ ซึ่งมีพื้นที่ครอบคลุมตำบลท่าโพธิ์ทั้งตำบล
| หมู่ที่ | ชื่ออักษรไทย | ชื่ออักษรโรมัน |
| --- | --- | --- |
| 1, 2 | บ้านวังส้มซ่า | Ban Wang Somsa |
| 3 | บ้านวังวน | Ban Wang Won |
| 4 | บ้านคลองคู | Ban Khlong Khu |
| 5 | บ้านยาง | Ban Yang |
| 6 | บ้านยางเอน | Ban Yang En |
| 7 | บ้านท่าโพธิ์ | Ban Tha Pho |
| 8 | บ้านแขก | Ban Kaek |
| 9 | บ้านคลองหนองเหล็ก | Ban Khlong Nong Lek |
| 10 | บ้านหัวกระทิง | Ban Hua Krathing |
| 11 | บ้านในไร่ | Ban Nai Rai |
การศึกษา > มหาวิทยาลัย

มหาวิทยาลัยนเรศวร
การศึกษา > โรงเรียนประถมศึกษา

โรงเรียนวัดสะกัดน้ำมัน
โรงเรียนวัดยางเอน
โรงเรียนวัดคุ้งวารี
โรงเรียนบ้านคลองหนองเหล็ก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์องค์การบริหารส่วนตำบลท่าโพธิ์
| ด ค กองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นระดับล่างในจังหวัดพิษณุโลก |
| --- | --- | --- |
| เทศบาลนคร |  พิษณุโลก  |  |
| เทศบาลเมือง |  อรัญญิก  |  |
| เทศบาลตำบล |  ท่าทอง  ไทรย้อย  นครไทย  เนินกุ่ม  เนินมะปราง  บางกระทุ่ม  บางระกำ  บางระกำเมืองใหม่  บ้านคลอง  บ้านมุง  บ้านแยง  บ้านใหม่  บึงระมาณ  ปลักแรด  ป่าแดง  พรหมพิราม  พลายชุมพล  พันเสา  วงฆ้อง  วังทอง  วัดโบสถ์  สนามคลี  ห้วยแก้ว  หัวรอ  |  |
| องค์การบริหารส่วนตำบล |  แก่งโสภา  คันโช้ง  คุยม่วง  โคกสลุด  งิ้วงาม  จอมทอง  ชมพู  ชัยนาม  ชาติตระการ  ชุมแสงสงคราม  ดงประคำ  ดอนทอง  ดินทอง  ตลุกเทียม  ท้อแท้  ทับยายเชียง  ท่างาม  ท่าช้าง  ท่าตาล  ท่านางงาม  ท่าโพธิ์  ท่าสะแก  ท่าหมื่นราม  นครชุม  นครป่าหมาก  นาบัว  น้ำกุ่ม  นิคมพัฒนา  เนินเพิ่ม  เนินมะปราง  บ่อทอง  บ่อโพธิ์  บ่อภาค  บ้านกร่าง  บ้านกลาง  บ้านดง  บ้านน้อยซุ้มขี้เหล็ก  บ้านป่า  บ้านพร้าว  บ้านยาง  บ้านไร่  บึงกอก  บึงพระ  ปากโทก  ป่าแดง  ไผ่ขอดอน  ไผ่ล้อม  พรหมพิราม  พันชาลี  มะขามสูง  มะต้อง  มะตูม  แม่ระกา  ยางโกลน  วงฆ้อง  วังทอง  วังนกแอ่น  วังน้ำคู้  วังพิกุล  วังโพรง  วังยาง  วังวน  วังอิทก  วัดจันทร์  วัดโบสถ์  วัดพริก  ศรีภิรมย์  สมอแข  สวนเมี่ยง  หนองกะท้าว  หนองกุลา  หนองแขม  หนองพระ  ห้วยเฮี้ย  หอกลอง  หินลาด  |  |
ตำบลบ้านกลาง

ตำบลบ้านกลาง สามารถหมายถึงตำบลที่มีชื่อเดียวกันนี้ 10 แห่งในอำเภอและจังหวัดต่าง ๆ คือ
ตำบลบ้านกลาง อำเภออ่าวลึก จังหวัดกระบี่
ตำบลบ้านกลาง อำเภอสันป่าตอง จังหวัดเชียงใหม่
ตำบลบ้านกลาง อำเภอเมืองนครพนม จังหวัดนครพนม
ตำบลบ้านกลาง อำเภอเชียรใหญ่ จังหวัดนครศรีธรรมราช
ตำบลบ้านกลาง อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี
ตำบลบ้านกลาง อำเภอปะนาเระ จังหวัดปัตตานี
ตำบลบ้านกลาง อำเภอวังทอง จังหวัดพิษณุโลก
ตำบลบ้านกลาง อำเภอหล่มสัก จังหวัดเพชรบูรณ์
ตำบลบ้านกลาง อำเภอสอง จังหวัดแพร่
ตำบลบ้านกลาง อำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน
นักเคมี

นักเคมีคนหนึ่งกำลังเตรียมเซลล์เชื้อเพลิงเพื่อทดสอบ
นักเคมี คือนักวิทยาศาสตร์ที่ฝึกฝนและศึกษาวิชาเคมี นักเคมีศึกษาองค์ประกอบและสมบัติของสสาร นักเคมีจะบรรยายคุณสมบัติที่พวกเขาศึกษาอย่างระมัดระวังในด้านปริมาณในระดับโมเลกุลและอะตอม นักเคมีจะวัดสัดส่วนของสสาร อัตราปฏิกิริยา และสมบัติอื่น ๆ ทางเคมี ในภาษาอังกฤษ คำว่า chemist สามารถหมายถึงเภสัชกรในเครือจักรภพอังกฤษด้วย
นักเคมีใช้องค์ความรู้นี้เพื่อศึกษาองค์ประกอบ และสมบัติของสสารที่ไม่คุ้นเคยมาก่อน รวมถึงสร้างและสังเคราะห์สสารที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติเป็นปริมาณมาก ๆ และสร้างสสารจำลองและกระบวนการใหม่ ๆ 
ที่เป็นประโยชน์ นักเคมีอาจมีความรู้เฉพาะในระเบียบย่อยใด ๆ ของเคมีก็ได้ นักวัสดุศาสตร์และช่างโลหะ มีพื้นฐานความรู้และทักษะทางเคมีเหมือนกัน งานของนักเคมีมักมีส่วนเกี่ยวข้องกับงานของวิศวกรรมเคมี ซึ่งจะเกี่ยวข้องกับการออกแบบ การสร้าง และการประเมินค่าของโรงงานเคมีขนาดใหญ่ที่มีประสิทธิภาพทางต้นทุนสูงสุด และทำงานในระดับเคมีอุตสาหกรรมในการพัฒนากระบวนการและวิธีการใหม่ ๆ สำหรับการผลิตสารเคมีและผลิตภัณฑ์ที่เกี่ยวข้องในเชิงพาณิชย์
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ นักเคมี
ตัวผกผันการบวก

ในทางคณิตศาสตร์ ตัวผกผันการบวก (อินเวิร์สการบวก) ของจำนวน n หมายถึงจำนวนที่บวกกับ n แล้วได้เอกลักษณ์การบวก นั่นคือ 0 ตัวผกผันการบวกของ n เขียนแทนด้วย −n
ตัวอย่างเช่น ตัวผกผันการบวกของ 7 คือ −7 เนื่องจาก 7 + (−7) = 0 และตัวผกผันการบวกของ −0.3 คือ 0.3 เนื่องจาก −0.3 + 0.3 = 0
ตัวผกผันการบวกของจำนวนใดๆ สามารถนิยามเป็นสมาชิกผกผัน (inverse element) ภายใต้การดำเนินการทวิภาคของการบวก และสามารถคำนวณได้โดยการคูณกับ −1 นั่นคือ −n = −1 × n
เซตของจำนวนเต็ม จำนวนตรรกยะ จำนวนจริง และจำนวนเชิงซ้อน ต่างก็มีตัวผกผันการบวก เพราะมีสมาชิกที่เป็นจำนวนลบพอๆ กับจำนวนบวก แต่จำนวนธรรมชาติ จำนวนเชิงการนับ และจำนวนเชิงอันดับที่ ไม่มีตัวผกผันการบวกอยู่ในเซต เนื่องจากจำนวนลบไม่ใช่สมาชิกของเซตดังกล่าว