มุมมองทางการเมืองของโนม ชอมสกี
มุมมองทางการเมือง > กลุ่มปัญญาชน

ชอมสกีบางครั้งตำหนินักวิชาการและกลุ่มปัญญาชนอย่างไม่เกรงใจ
แม้ว่าทัศนคติของเขาปกติก็ขัดแย้งกับทัศนคติคนอื่นเป็นรายบุคคล ๆ อยู่แล้ว แต่เขาก็ได้ประณามปัญญาชนกลุ่มย่อย ๆ ที่เขามองว่า ล้มเหลวอย่างเป็นระบบ
ชอมสกีเห็นปัญหากว้าง ๆ สองอย่างเกี่ยวกับปัญญาชนที่เป็นนักวิชาการ คือ
ปฏิบัติการโดยมากเหมือนคนอีกชนชั้นหนึ่ง และแยกตัวเองจากคนอื่น ๆ โดยใช้ภาษาที่คนที่ไม่ใช่นักวิชาการจะเข้าใจไม่ได้ โดยมีผลกีดกันคนอื่นอย่างตั้งใจไม่มากก็น้อย ในทัศนคติของเขา มีเหตุผลน้อยมากที่จะเชื่อว่า นักวิชาการคิดลึกซึ้งกว่าคนอื่น ๆ ในสังคม และการยกป้ายให้เป็น "ปัญญาชน (intellectual)" บดบังความจริงเกี่ยวกับการแบ่งแรงงานทางปัญญา "คำเหล่านี้จริง ๆ ตลกดี คือ การเป็น 'ปัญญาชน' แทบไม่เกี่ยวกับการทำงานด้วยปัญญา นี่เป็นเรื่องคนละเรื่อง เป็นไปได้ว่า คนมีฝีมือจำนวนมาก เช่น ช่างซ่อมรถเป็นต้น อาจจะทำงานทางสติปัญญาเท่ากับหรือมากกว่าบุคคลในมหาวิทยาลัย มีหลาย ๆ เรื่องในมหาวิทยาลัยที่สิ่งที่เรียกว่า งานวิชาการ เป็นเพียงแค่งานเสมียน และผมไม่คิดว่างานเสมียนจะยากกว่าการซ่อมเครื่องยนต์รถ และจริง ๆ แล้ว ผมคิดตรงกันข้าม ดังนั้น ถ้าคำว่า ปัญญาชน หมายถึงคนที่ทำงานด้วยสติปัญญา นั่นก็จะหมายบุคคลทั่วทั้งสังคม"
สิ่งที่ตามมาของบทตั้งแรกนี้ก็คือ อภิสิทธิ์ที่ปัญญาชนได้ ทำให้บุคคลเหล่านั้นสุดโต่งทางคตินิยมและเชื่อฟังง่ายกว่าคนอื่น ๆ ในสังคม คือ "โดยคำว่า ปัญญาชน ถ้าคุณหมายถึงคนชนชั้นพิเศษที่มีหน้าที่กำหนดความคิด วางกรอบไอเดียเพื่อประโยชน์แก่คนมีอำนาจ บอกทุก ๆ คนว่าตนควรจะเชื่ออะไร เป็นต้น งั้นใช่ นั่นต่างกัน คนพวกนี้เรียกว่า 'ปัญญาชน' แต่เป็นเหมือนพระทางโลกมากกว่า คือมีหน้าที่เทิดทูนความจริงอันเป็นความเชื่อของสังคม และประชาชนจึง 'ควร' ต่อต้านปัญญาชนเพราะเหตุนั้น ผมคิดว่านั่นเป็นปฏิกิริยาที่มีประโยชน์"
เมื่อถามว่ามีทฤษฎีอะไรไหมที่เขารู้สึกว่าสามารถเป็นมูลฐานทางปัญญาเพื่อท้าทายอภิมหาอำนาจผู้ครองโลก
เขาก็ตอบว่า "ถ้ามีกลุ่มทฤษฎีที่ตรวจสอบและยืนยันดีแล้ว และสามารถประยุกต์ใช้กับความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ หรือกับการแก้ปัญหาความขัดแย้งทั้งภายในประเทศและระหว่างประเทศ เรื่องนี้ได้เก็บไว้เป็นความลับได้ดีเยี่ยม" แม้ว่าจะมี "การเสแสร้งที่เป็นวิทยาศาสตร์เทียม"
ดังนั้น ความชอบใจทั่วไปของชอมสกีก็คือ การใช้ภาษาธรรมดาเมื่อคุยกับผู้ฟังที่ไม่ใช่นักวิชาการ
บริบทของปัญญาชนชาวอเมริกันเป็นจุดสนใจในเรียงความ ภาระหน้าที่ของปัญญาชน (The Responsibility of Intellectuals) ของเขา ซึ่งมีผลยกชอมสกีให้เป็นนักปรัชญาการเมืองชั้นแนวหน้าคนหนึ่งในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 20
คำตำหนิอย่างครอบคลุมของเขาต่อปัญญาชนแบบใหม่หลังสงครามโลกครั้งที่สองที่เกิดในสหรัฐอเมริกาเป็นประเด็นในหนังสือ อำนาจอเมริกันและพวกขุนนางใหม่ (American Power and the New Mandarins)
ซึ่งเขาอธิบายว่า ปัญญาชนไม่ทำหน้าที่ท้าทายความคิดเห็นที่ได้รับ
แต่ทำหน้าที่เป็นขุนนางใหม่ (new Mandarin) ที่เขาเห็นว่ามีส่วนรับผิดชอบต่อสงครามเวียดนาม เป็นผู้แก้ตัวให้กับระบอบจักรวรรดินิยมอเมริกัน
เขาเขียนว่า คตินิยมของพวกเขาแสดง
แนวคิดแบบข้าราชการพลเรือนสมัยอาณานิคม ที่ถูกโน้มน้าวเพราะความกรุณาปรานีของประเทศแม่ และเพราะความถูกต้องทางทัศนคติของประเทศเกี่ยวกับระเบียบโลก โดยเชื่อว่า ตนเข้าใจปัญหาที่แท้จริงของคนป่าเถื่อนที่ตนต้องจัดสรรสวัสดิการให้
ชอมสกีดูถูกความน่าเชื่อถือของคตินิยมแบบแนวคิดหลังยุคนวนิยมและ poststructuralism
โดยเฉพาะก็คือเขาได้วิพากษ์วิจารณ์กลุ่มปัญญาชนในกรุงปารีส
ข้อปฏิเสธต่อไปนี้อาจจัดได้ว่าเป็นตัวบ่งชี้ คือ "ผมจะไม่พูดคำนี้ถ้าไม่ได้ถามถึงความเห็นของผมโดยตรง และถ้าขอให้ผมแสดงหลักฐาน ผมก็จะตอบว่าผมไม่คิดว่ามันสมคุณค่าเวลาที่จะตอบ"
ความไร้ความสนใจของชอมสกีมาจากสิ่งที่เขาเห็นว่า เป็นการรวมภาษาที่ฟังได้ยากบวกกับเรื่องที่ไม่มีคุณค่าอะไรในโลก โดยเฉพาะที่เกี่ยวกับนักวิชาการในปารีส
"บางครั้งมันกลายเป็นเรื่องตลก เช่น ในบทความหลังยุคนวนิยม โดยเฉพาะแถว ๆ ปารีส ซึ่งเดี๋ยวนี้กลายเป็นเรื่องการ์ตูน คือเป็นเรื่องที่ไร้สาระ ถ้าพวกเขาพยายามถอดรหัสว่าอะไรเป็นความหมายจริง ๆ ของมัน (คือ) ความหมายอะไร ๆ ที่คุณสามารถอธิบายต่อเด็กอายุ 8 ขวบ (ก็จะพบว่า) ไม่มีอะไรที่นั่น"
ปัญหานี้แย่ยิ่งขึ้นเพราะความสนใจของสื่อฝรั่งเศสต่อนักวิชาการ คือ 
"ในประเทศฝรั่งเศส ถ้าคุณเป็นส่วนของอภิสิทธิปัญญาชนและคุณไอ ก็จะมีข่าวพาดหน้าหนังสือพิมพ์เลอมงด์ ซึ่งเป็นเหตุผลอันหนึ่งที่วัฒนธรรมปัญญาชนของฝรั่งเศสจึงน่าหัวเราะมาก มันเหมือนกับฮอลลีวูดเลย"
ชอมสกีเคยปรากฏในรายการโทรทัศน์ดัตช์พร้อมกับปัญญาชนชาวฝรั่งเศสมีแชล ฟูโก ในปี 2514
และชอมสกีได้เขียนเกี่ยวกับฟูโกไว้ว่า
... ถ้าพยายามพอ บุคคลจะสามารถสกัดจากวรรณกรรมของเขา ความเข้าใจและข้อสังเกตที่น่าสนใจ โดยปลอกเอาโครงสร้างความสับสนที่จำเป็นเพื่อให้ได้ความน่านับถือในโลกอันแปลกประหลาดของปัญญาชน ซึ่งมีรูปแบบสุดโต่งในวัฒนธรรมอันพิกลของปารีสหลังสงคราม ฟูโกแปลกกว่าปัญญาชนปารีสอื่น ๆ ตรงที่ว่า ยังมีอะไรเหลือหลังจากปลอกเอานี่ออกแล้ว