stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
นกกะรางหัวขวาน
อนุกรมวิธาน

นกกะรางหัวขวานจัดอยู่ใน clade ของอันดับนกตะขาบ ซึ่งรวมทั้งวงศ์นกกระเต็น วงศ์นกจาบคา และวงศ์นกตะขาบ 
ความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดระหว่างนกพันธุ์นี้กับนกวงศ์ Phoeniculidae (อังกฤษ: woodhoopoe) เห็นได้ที่กระดูกรูปโกลน (คือ stapes ในหูชั้นกลาง) ที่ไม่เหมือนใครในวงศ์นกทั้งสอง 
ในอนุกรมวิธานนกของ Sibley-Ahlquist (ซึ่งจัดอันดับตามผลงานศึกษาดีเอ็นเอ) นกพันธุ์นี้มีอันดับต่างหากเป็น Upupiformes (ไม่ใช่ Coraciiformes)
และนักวิชาการบางท่านก็รวมนกวงศ์ Phoeniculidae เข้าไปในอันดับต่างหากนี้ด้วย
หลักฐานซากดึกดำบรรพ์ของนกพันธุ์นี้มีน้อยมาก โดยมีซากเก่าที่สุดมาจากยุคควอเทอร์นารี ซึ่งมีอายุน้อยกว่าหลักฐานซากดึกดำบรรพ์ของนกชนิดที่เป็นญาติใกล้ชิดอื่น ๆ เช่น พบซากของ woodhoopoe จากสมัยไมโอซีน (5.322 ถึง 23.03 ล้านปีก่อน) และซากของวงศ์ญาติ Messelirrisoridae ที่สูญพันธ์ไปแล้ว จากสมัยอีโอซีน (33.9 ถึง 56 ล้านปีก่อน)
เป็นนกชนิดเดียวที่เหลือในวงศ์ แม้ว่านักวิชาการพิจารณาชนิดย่อยของเกาะมาดากัสการ์ (U. e. marginata) และของแอฟริกา (U. e. africana) ให้เป็นชนิดต่างหาก ความแตกต่างทางสัณฐานระหว่างชนิดย่อยที่นิยมแยกที่สุดคือ U. e. marginata กับชนิดย่อยอื่น ๆ เล็กน้อยมากเพียงเสียงร้องเท่านั้นไม่เหมือนชนิดย่อยอื่น ๆ ชนิดที่แยกออกมาจากความแตกต่างที่มากพอเป็นมติยอมรับคือ นกกะรางหัวขวานเกาะเซนต์เฮเลนา (ชื่อวิทยาศาสตร์: Upupa antaios, อังกฤษ: Saint Helena hoopoe) แต่สูญพันธุ์ไปในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 16 โดยสันนิษฐานจากสาเหตุการนำชนิดต่างถิ่นใหม่ ๆ เข้าไปบนเกาะ
คาโรลัส ลินเนียสบัญญัติสกุล Upupa ในหนังสือ Systema naturae ในปี ค.ศ. 1758
ซึ่งในตอนนั้นรวมนกชนิดสามอย่างอื่นที่มีปากยาวโค้ง คือ
U. eremita (ปัจจุบันจัดเป็น Geronticus eremita, อังกฤษ: northern bald ibis)
U. pyrrhocorax (ปัจจุบันจัดเป็น Pyrrhocorax pyrrhocorax) คือ นกกาภูเขาปากแดง
U. paradisea
อนุกรมวิธาน > ชนิดย่อย

ในหนังสือภาษาอังกฤษชุด คู่มือนกของโลก (Handbook of the Birds of the World) ที่แสดงนกทุกชนิดในโลกที่รู้จัก มีชนิดย่อยของนกกะรางหัวขวาน 9 ชนิด แตกต่างกันส่วนมากโดยขนาด และโดยความเข้มสีขน
หลังการพิมพ์หนังสือจากนั้น ก็มีชนิดย่อยอีก 2 อย่างที่ได้รับการเสนอคือ U. e. minor ในประเทศแอฟริกาใต้ และ U. e. orientalis ในประเทศอินเดียตะวันตกเฉียงเหนือ
| ชนิดย่อย | แหล่งที่อยู่ | ลักษณะเฉพาะ |
| --- | --- | --- |
| U. e. epops  Linnaeus, 1758 | แอฟริกาตะวันตกเฉียงเหนือ กานาเรียส จากยุโรปไปถึงประเทศรัสเซียกลางตอนใต้ ประเทศจีนตะวันตกเฉียงเหนือ ประเทศอินเดียตะวันตกเฉียงเหนือจนถึงภาคใต้ | พันธุ์ต้นแบบ (Nominate) |
| U. e. major C.L. Brehm, 1855 | แอฟริกาตะวันออกเฉียงเหนือ | ขนาดใหญ่กว่าพันธุ์ต้นแบบ ปากยาวกว่า หางเรียวกว่า ด้านบนมีสีเทากว่า |
| U. e. senegalensis William John Swainson, 1913 | ประเทศเซเนกัล ไปจนถึง ประเทศเอธิโอเปีย | ขนาดเล็กกว่าพันธุ์ต้นแบบ ปีกสั้นกว่า |
| U. e. waibeli Reichenow, 1913 | ประเทศแคเมอรูนจนถึงประเทศเคนยาตอนเหนือ | เหมือนกับ U. e. senegalensis แต่มีขนเข้มกว่าและมีสีขาวมากกว่าบนปีก |
| U. e. africana Johann Matthäus Bechstein, 1811 | แอฟริกากลางจนถึงแอฟริกาใต้ | มีสีแดง/น้ำตาลยิ่งกว่าพันธุ์ต้นแบบ |
| U. e. marginata (Madagascan Hoopoe) Cabanis & Heine, 1860 | เกาะมาดากัสการ์ | ใหญ่กว่า แต่สีจางกว่า U. e. africana |
| U. e. saturata Lönnberg, 1909 | ประเทศญี่ปุ่น ไซบีเรีย จนถึง ทิเบตและประเทศจีนตอนใต้ | เหมือนกับพันธุ์ต้นแบบ แต่มีขนคลุมตัวที่เทากว่า มีสีชมพูน้อยกว่าด้านล่าง |
| U. e. ceylonensis Reichenbach, 1853 | ประเทศอินเดีย | ขนาดเล็กกว่าพันธุ์ต้นแบบ มีสีแดง/น้ำตาลยิ่งกว่า ไม่มีสีขาวที่หงอน |
| U. e. longirostris Thomas C. Jerdon, 1862 | เอเชียอาคเนย์ | ขนาดใหญ่กว่าพันธุ์ต้นแบบ สีจางกว่า |
ลักษณะ

นกกะรางหัวขวานเป็นนกขนาดกลาง ลำตัวเพรียวยาวประมาณ 25-32 ซ.ม. ปีกกว้างประมาณ 44-48 ซ.ม. 
หนักประมาณ 46-89 กรัม เป็นนกที่เด่นมาก มีลักษณะที่จำง่ายคือ มีหงอนคล้ายหมวกของชนพื้นเมืองในอเมริกาสมัยก่อน มีปากยาวที่ค่อย ๆ เรียวโค้งลงเป็นสีดำ  ที่โคนปากมีสีน้ำตาลอ่อน
ลำตัวมีลายขวางสีน้ำตาลอ่อน หรือขาวสลับดำ มีลักษณะเหมือนกันทั้งตัวผู้และตัวเมีย แต่ตัวเมียมีขนาดเล็กกว่า และสีจางกว่าตัวผู้เล็กน้อย
กล้ามเนื้อที่แข็งแรงของหัวทำให้สามารถอ้าปากได้เมื่อสอดเข้าไปในดินเพื่อสำรวจหาเหยื่อ มีปีกที่กว้างและกลมรีที่ช่วยให้บินได้ดี
ชนิดย่อยทางเหนือที่เป็นนกย้ายถิ่นมีปีกขนาดใหญ่เป็นพิเศษ
มีลักษณะการบินเฉพาะตัวที่ขึ้นลง ๆ ดูคล้ายคลื่น ซึ่งเหมือนกับผีเสื้อยักษ์ เกิดขึ้นจากปีกที่หุบลงครึ่งหนึ่งเมื่อกระพือปีกแต่ละครั้ง หรือเมื่อกระพือปีกช่วงสั้น ๆ (ดูภาพยนตร์) และสามารถบินได้เร็วถึง 40 กม./ชม.
เสียงร้องปกติมีสามพยางค์คือ "ฮูป ฮูป ฮูป" หรือ "ฮูป ปู ปู" ซึ่งอาจเป็นต้นกำเนิดของทั้งชื่อภาษาอังกฤษและชื่อทางวิทยาศาสตร์ แต่การร้องเป็นสองพยางค์ หรือสี่พยางค์ ก็สามัญเหมือนกัน
ส่วนต้นกำเนิดที่เป็นไปได้อีกอย่างหนึ่งของชื่อภาษาอังกฤษและชื่อวิทยาศาสตร์ก็คือ มาจากชื่อภาษาฝรั่งเศสของนกคือ "Huppée" ซึ่งแปลว่ามีหงอน
ในแถบเทือกเขาหิมาลัย เสียงนกอาจจะฟังคล้ายกับนกคัคคูพันธุ์หิมาลัย (Cuculus saturatus) แม้ว่านกคัคคูปกติมีเสียงร้องเป็นสี่พยางค์
เสียงร้องอื่น ๆ มีทั้งเสียงห้าวคล้ายกบหรือกาเมื่อตกใจ และเสียงฟู่ ตัวเมียจะส่งเสียงคล้ายกับสูดหายใจอย่างเหนื่อย ๆ ในระหว่างรับอาหารจากตัวผู้ในช่วงที่จีบกัน 
ทั้งตัวเมียตัวผู้ เมื่อถูกกวน จะส่งเสียงหยาบ "การรรร" คล้ายกับเสียงเตือนของนกปีกลายสก็อต
ส่วนเสียงขออาหารของลูกนกคล้ายกับเสียงของลูกนกนางแอ่นชนิด Apus apus
การกระจายพันธุ์และถิ่นที่อยู่

นกกะรางหัวขวานกระจายไปทั่วในยุโรป เอเชีย แอฟริกาเหนือ แอฟริกาใต้สะฮารา และมาดากัสการ์ นกส่วนมากที่อยู่ในยุโรปและเอเชียเหนืออพยพไปสู่เขตร้อนในฤดูหนาว เมื่อเทียบกับนกในแอฟริกาซึ่งเป็นนกประจำถิ่น ที่อยู่ที่เดียวกันตลอดทั้งปี มีการพบนกชนิดนี้โดยเป็นนกจรจัดในรัฐอะแลสกา คือพบชนิดย่อย U. e. saturata ที่สามเหลี่ยมปากแม่น้ำยูคอน ในปี ค.ศ. 1975  มีการพบนกที่อยู่เหนือเขตปกติในยุโรป และในสหราชอาณาจักรตอนใต้ ในช่วงฤดูร้อนที่อุ่นและไม่มีฝน ที่มีตั๊กแตนและแมลงคล้ายกันอื่น ๆ มากเป็นอาหาร แม้ว่า เริ่มตั้งแต่ต้นคริสต์ทศวรรษ 1980 นกในยุโรปตอนเหนือเริ่มมีจำนวนลดลง ซึ่งอาจเป็นเพราะการเปลี่ยนแปลงภูมิอากาศ ในประเทศไทย นกกะรางหัวขวานเป็นนกประจำถิ่นที่พบทั่วทั้งประเทศไทย
ที่อยู่ของนกต้องมีองค์ประกอบสองอย่าง คือ มีพื้นโล่งหรือมีใบและหญ้าน้อยเพื่อหาอาหาร
และเวิ้งที่อยู่ที่พื้นผิวแนวตั้งต่าง ๆ เช่นต้นไม้ หน้าผา กำแพง กล่องที่ทำให้นกอยู่ กองฟาง หรือแม้แต่รังสัตว์ขุดในดินที่สัตว์เจ้าของทิ้งไปแล้ว 
เนื่องจากว่า องค์เหล่านี้หาได้ในระบบนิเวศน์มากมาย
ดังนั้น นกจึงสามารถเข้าไปอยู่ในที่ต่าง ๆ เช่น ทุ่งโล่ง ทุ่งหญ้าสเตปป์มีต้นไม้ ทุ่งหญ้าสะวันนา ป่าละเมาะ ที่โล่งในป่า และป่าเบญจพรรณ ชนิดย่อยในเกาะมาดากัสการ์ยังสามารถเข้าไปอยู่ในป่าใหญ่ที่ทึบกว่าอีกด้วย การปรับนิเวศน์ธรรมชาติเพื่อการเพาะปลูกเกษตรกรรม มีผลให้นกกะรางหัวขวานมีเพิ่มขึ้นในสวน ไร่ และนา ซึ่งการทำเกษตรกรรมอย่างกว้างขวางในพื้นที่มีผลต่อจำนวนประชากรนกที่ลดลง การล่านกเป็นปัญหาในยุโรปตอนใต้และในเอเชีย
นกกะรางหัวขวานบางพื้นที่อพยพเนื่องจากฝน เช่นในประเทศศรีลังกาและในเทือกเขาฆาฏตะวันตก ในประเทศอินเดียฝั่งตะวันตก มีการพบเห็นนกบินย้ายถิ่นฐานข้ามเทือกเขาสูง เช่น ผู้ที่ปีนขึ้นยอดเขาเอเวอเรสต์เป็นคณะแรกเห็นนกที่ความสูง 6,400 เมตร เพื่อข้ามเทือกเขาหิมาลัย และมีการติดตามนกอพยพข้ามเทือกเขาแอลป์ด้วยจีพีเอสอีกด้วย
พฤติกรรม

เชื่อกันมานานแล้วว่าเป็นท่าทางป้องกันตัว นกกะรางหัวขวานอาบแดดโดยกางปีกและหางให้ต่ำใกล้กับพื้น แล้วเงยหัวขึ้น แต่บางครั้งก็พับปีกลงครึ่งหนึ่งแล้วเสยขนด้วยปากไปด้วย บางครั้งก็ชอบอาบฝุ่นและทรายด้วย
พฤติกรรม > อาหาร

อาหารโดยมากของนกเป็นพวกแมลง บางครั้งกินสัตว์เลื้อยคลานขนาดเล็ก กบ และพืชเช่นเมล็ดและผลเบอรรี่ เป็นนกหากินตัวเดียวบนพื้น น้อยครั้งที่จะโฉบกินแมลงที่ออกมาเป็นฝูงในอากาศ มีปีกที่แข็งแรงและกลมรีที่ช่วยให้บินได้เร็วและคล่องแคล่ว วิธีหาอาหารทั่วไปคือ เดินก้าวยาว ๆ ไปตามพื้นที่ค่อนข้างโล่ง เดินส่ายหัวไปมา แล้วหยุดเป็นที่ ๆ เพื่อที่สำรวจหาอาหารในพื้น นกสามารถควานหาหนอนแมลง ดักแด้ และแมลงกระชอน ด้วยปากที่ยาว หรืออาจขุดออกด้วยเท้าที่แข็งแรง นอกจากนี้ยังกินแมลงที่เดินตามพื้น ในกองใบไม้ หรือแม้แต่จะใช้ปากงัดหินและใต้เปลือกไม้ แมลงที่กินโดยทั่วไป คือจิ้งหรีด, จักจั่น, ด้วง, แมลงหางหนีบ, ตั๊กแตน, แมลงวงศ์ Myrmeleontidae, แมลงอื่น ๆ ในอันดับ Hemiptera, และมด ซึ่งมักมีขนาดยาวประมาณ 10-150 มม ที่ชอบที่สุดยาวประมาณ 20-30 มม นกตีเหยื่อขนาดใหญ่ที่พื้นหรือที่หินเพื่อฆ่าเสียก่อนและเพื่อเอาส่วนที่ย่อยไม่ได้เช่นปีกและขาออกด้วย
พฤติกรรม > การสืบพันธุ์

นกกะรางหัวขวานเป็นนกผัวเดียวเมียเดียว แม้ว่าเป็นเพียงแค่ฤดูเดียว และเป็นสัตว์ปกป้องอาณาเขต ตัวผู้ร้องบ่อย ๆ เพื่อประกาศอาณาเขตของตน
การไล่และการต่อสู้ระหว่างคู่แข่งตัวผู้ และบางครั้งก็ตัวเมียด้วย เกิดบ่อย ๆ และอาจรุนแรง นกแทงคู่ต่อสู้ด้วยปาก บางครั้งทำให้ตาบอด รังเป็นโพรงในต้นไม้หรือกำแพง และมีทางเข้าเล็ก ๆ อาจไม่ปูด้วยอะไร หรืออาปูด้วยวัสดุ เช่นฟางและเศษขน รังนกกะรางหัวขวานเป็นรังที่สกปรกมาก มีทั้งเศษอาหารและมูลนก และตัวเมียเท่านั้นที่ฟักไข่ จำนวนไข่ที่วางขึ้นอยู่กับภูมิภาค นกในซีกโลกเหนือจะวางไข่มากกว่านกในซีกโลกใต้ และนกที่อยู่ในละติจูดที่สูงกว่าวางไข่มากกว่านกที่อยู่ใกล้เส้นศูนย์สูตร วางไข่ประมาณ 12 ฟอง ในยุโรปเหนือ ยุโรปกลาง เอเชียเหนือ และเอเชียกลาง, 4 ฟองในเขตร้อน, และ 7 ฟองในกึ่งเขตร้อน ไข่มีรูปกลมและมีสีขุ่นออกฟ้า ๆ เมื่อวางใหม่ ๆ แต่สีหม่นมากขึ้นเรื่อย ๆ ตามความสกปรกของรังที่เพิ่มขึ้น ไข่หนักประมาณ 4.5 กรัม นกอาจวางไข่ชุดใหม่ถ้าชุดแรกเสียไป
นกกะรางหัวขวานมีกลยุทธ์ป้องกันรังที่วิวัฒนาการมาอย่างดีเพื่อป้องกันสัตว์ล่าเหยื่อ ต่อมน้ำมัน (uropygial gland) ของแม่นกที่กำลังฟักไข่หรือกำลังเลี้ยงลูกจะผลิตน้ำมันที่มีกลิ่นหม็น และของลูกนกก็เช่นกัน โดยไซ้ให้เข้าไปในขน น้ำมันมีกลิ่นคล้ายกับเนื้อเน่า เชื่อว่าเพื่อป้องกันสัตว์ล่าเหยื่อ เพื่อช่วยสกัดพวกปรสิต และอาจเป็นสารปฏิชีวนะ ต่อมจะหยุดผลิตน้ำมันก่อนที่ลูกนกออกจากรัง นอกจากนั้นแล้ว ตั้งแต่อายุ 6 วันเป็นต้นไป ลูกนกยังสามารถยิงมูลไล่สัตว์ที่มาบุกรุก ส่งเสียงขู่ฟ่อ ๆ คล้ายงู และอาจโจมตีสัตว์บุกรุกด้วยปากและปีกข้างหนึ่ง
ช่วงเวลาวางและฟักไข่อยู่ที่ 15-18 วัน เป็นช่วงที่ตัวผู้เลี้ยงตัวเมีย การฟักตัว (incubation) เริ่มทันทีที่วางไข่ใบแรก ดังนั้นลูกนกจะออกจากไข่ไม่พร้อมกัน
ลูกนกออกจากไข่โดยมีขนอ่อน ช่วงอายุ 3-5 วัน ก้านขนนกจะเริ่มงอกขึ้น กลายเป็นขนนกสมบูรณ์แบบ แม่นกกกไข่ (brood) ประมาณ 9-14 วัน และในเวลาต่อ ๆ มา แม่นกจะเริ่มนำอาหารมาเหมือนกับพ่อนก ลูกนกเริ่มหัดบินที่ประมาณ 26-29 วัน และอยู่กับพ่อแม่ต่อมาอีกประมาณ 1 อาทิตย์หลังจากนั้น
ความสัมพันธ์กับมนุษย์

นกกะรางหัวขวานเป็นนกที่เด่นและมีอิทธิพลทางวัฒนธรรมในเขตที่มันอยู่
ถือเป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ในอียิปต์โบราณ โดย "มีภาพบนผนังของสุสานและวิหาร"
และได้รับการยกย่องเช่นเดียวกันในอารยธรรมไมนวน
ในคัมภีร์ไบเบิลภาคพันธสัญญาเดิมในหมวดเบญจบรรณเล่มที่ 3 (Leviticus 11:13-19) นกกะรางหัวขวานเป็นสัตว์ชนิดหนึ่งที่น่ารังเกียจ ไม่ควรรับประทาน และในเล่มที่ 5 (Deuteronomy 14:18) กำหนดว่า เป็นของที่ไม่สามารถกินได้ (not kosher)
นอกจากนั้นแล้ว ยังปรากฏในคัมภีร์อัลกุรอาน (ในซูเราะฮ์ Al-Naml 27:20-22) เป็นผู้นำข่าวจากพระราชินีแห่งชีบามาถวายให้พระเจ้าโซโลมอน 
นอกจากนั้นแล้ววรรณกรรมอื่นของอิสลามก็แสดงว่า นกได้ป้องกันโมเสสและลูกหลานของอิสราเอลจากยักษ์อ็อก หลังจากที่ได้ข้ามทะเลแดงแล้ว
นกเป็นสัญลักษณ์ของคุณธรรมในเปอร์เชีย และปรากฏในหนังสือกลอนของ Attar of Nishapur ว่าเป็นนกผู้นำ
แต่ว่า นกกะรางหัวขวานเชื่อว่าเป็นขโมยเกือบทั่วทั้งยุโรป และเป็นลางสงครามในประเทศสแกนดิเนเวีย 
ส่วนในประเพณีของชนประเทศเอสโตเนีย นกเกี่ยวข้องกับความตายและปรโลก เสียงร้องของมันเชื่อว่าเป็นลางมรณะของทั้งคนและปศุสัตว์
นกกะรางหัวขวานเป็นพระราชาของพวกนกในละครตลกกรีกโบราณ "นก" ของอริสโตฟานเนส
ส่วนในมหากาพเมทามอร์โฟซีสโดยนักเขียนโอวิด กษัตริย์ Tereus ถูกสาปให้กลายเป็นนกกะรางหัวขวาน หลังจากทรงข่มขืนพระภคินีของพระชายา และทรงพยายามสำเร็จโทษทั้งพระชายาและพระภคินี หงอนของนกเป็นสัญลักษณ์แสดงเชื้อกษัตริย์ และปากแหลมยาวของนกแสดงความรุนแรง
นกกะรางหัวขวานได้รับเลือกเป็นนกประจำชาติของประเทศอิสราเอลในปี ค.ศ. 2008 ที่เป็นปีฉลองอายุ 60 ปีของประเทศ หลังจากได้สำรวจประชากร 155,000 คน ชนะนกปรอดหัวโขนก้นเหลือง 
นกปรากฏในตราสัญลักษณ์ของมหาวิทยาลัยโจฮันเนสเบิร์ก และเป็นสัตว์สัญลักษณ์ของทีมกีฬาของมหาวิทยาลัย
ส่วนเมือง Armstedt ในประเทศเยอรมนี มีนกในตราสัญลักษณ์ของเมือง
ความสัมพันธ์กับมนุษย์ > การอนุรักษ์

เนื่องจากว่า อาหารหลายชนิดของนกเป็นสัตว์ทำลายพืช ดังนั้น ชนิดนี้จึงได้รับการป้องกันจากฎหมายในหลายประเทศ ในประเทศไทย เป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535 จึงห้ามล่า พยายามล่า ห้ามค้า ห้ามนำเข้าหรือส่งออก ห้ามครอบครอง ห้ามเพาะพันธุ์ ห้ามเก็บหรือทำอันตรายรัง การห้ามการครอบครองและการค้ามีผลไปถึงไข่และซาก
แหล่งข้อมูลอื่น

ภาพยนตร์บีบีซีภาษาอังกฤษ (การกลับมาของพวกฮูพู) แสดงนกในไร่องุ่นประเทศออสเตรีย นกร้องหาคู่ นกผสมพันธุ์ นกในกล่องที่อยู่สร้างโดยมนุษย์ คนให้ที่อยู่นกเพื่อกำจัดแมลงทำลายพืช นกสู้กันแย่งที่อยู่ นกกกไข่ ตัวผู้เลี้ยงตัวเมีย งูกินไข่ที่แม่ทิ้ง นกหากินขุดทราย ลูกหมาจิ้งจอกเล่น ลูกนกออกจากไข่ คนเลี้ยงลูกนก ลูกนกร้องขออาหาร ลูกนกยิงอุจจาระใส่ลูกหมาจิ้งจอก ลูกนก(ขนฟูสวยมาก)ยืดปีกหัดบิน นกบินในอากาศเป็นรูปคลื่น เหยี่ยวเคสเตรลล่าหนู คนปล่อยลูกนก นกอพยพจากแอฟริกาไปทางยุโรปหลังหน้าหนาว
Hoopoe- Species text in The Atlas of Southern African Birds.
Ageing and sexing (PDF; 5.3 MB) by Javier Blasco-Zumeta & Gerd-Michael Heinze เก็บถาวร 2016-11-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Hoopoe videos, photos & sounds on the Internet Bird Collection
"Hoopœ" . Collier's New Encyclopedia. 1921.
"Hoopoe" . Encyclopedia Americana. 1920.
Non nobis solum

บทความนี้มีชื่อเป็นภาษาอื่น หรือใช้อักษรในภาษาอื่น เนื่องจากต้องการคงไว้ตามต้นฉบับ หรือไม่มีชื่อภาษาไทยที่เหมาะสม
มาร์กุส ตุลลิอุส กิแกโร นักปรัชญา
Non nobis solum (อังกฤษ: not for ourselves alone) แปลว่า ไม่ใช่เพื่อพวกเราเท่านั้น เป็นคติพจน์ภาษาลาติน บางครั้งเขียนว่า non nobis, sed omnibus ("not for us, but for everyone" ไม่ใช่เพื่อเรา แต่เพื่อทุกคน) และ non nobis solum, sed omnibus หมายความว่า คนควรทำเพื่อประโยชน์ของมนุษยชาตินอกเหนือจากประโยชน์ส่วนตัว
คติพจน์นี้มาจากประโยคหนึ่งในศาสตรนิพนธ์ที่มีอิทธิพลมากของกิแกโรเรื่อง On Duties (ละติน: De Officiis) ซึ่งกิแกโรเขียนไว้ว่า "non nobis solum nati sumus ortusque nostri partem patria vindicat, partem amici" แปลว่า เราเกิดมาไม่ใช่เพื่อตัวเราเท่านัน, ประเทศของเรา เพื่อนของเรา ต่างมีส่วนร่วมในตัวเรา De Officiis, 1:22 ประโยคนี้ กิแกโรกล่าวเองว่า เป็นการถอดความโดยตรงมาจากแนวความคิดของเพลโตในหนังสือ Letter to Archytas (จดหมายถึงอาคาทาส) ในบริบทของเนื้อเรื่อง ประโยคนี้สื่อว่า มนุษย์ได้รับการรังสรรค์ขึ้นเพื่อมนุษย์ด้วยกัน เพื่อเป็นประโยชน์ต่อกันและกันให้มากที่สุด กิแกโรเชื่อมโยงความคิดนี้เข้ากับคตินิยมสากลของลัทธิสโตอิก และตามลัทธินี้ มนุษย์ทุกคนมีความเกี่ยวดองกันและจำเป็นต้องมีส่วนร่วมเพื่อประโยชน์ของส่วนรวม แลกเปลี่ยนความเอื้อเฟื้อโดยการให้และรับ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิคำคม มีคำคมที่กล่าวโดย หรือเกี่ยวกับ กิแกโร
กลาดิอุส (ดาบ)

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ กลาดิอุส
|  กลาดิอุส  |
| --- | --- |
ดาบปอมเปอีที่จำลองขึ้น
ชนิด: ดาบอัศวิน
แหล่งกำเนิด: โรมโบราณในชื่อกลาดิอุส,   มีต้นกำเนิดจากชาวเคลต์ในยุโรป
บทบาท
ประจำการ: ศตวรรษที่ 4 ก่อนคริสต์ศักราช - คริสต์ศตวรรษที่ 3
ผู้ใช้งาน: กองทหารโรมัน, กองกำลังอื่นที่ได้รับอิทธิพลโรมัน
สงคราม: สาธารณรัฐโรมันและจักรวรรดิโรมัน
ข้อมูลจำเพาะ
มวล: 1.2–1.6 kg (2.6–3.5 lb)
ความยาว: 64–81 ซm (25–32 in)
ความยาวใบมีด: 60–68 ซm (1.97–2.23 ft)
ความกว้าง: 4–8 ซm (1.6–3.1 in)

ประเภทใบมีด: เหล็กกล้าที่มีปริมาณคาร์บอนแตกต่างกันไป, ปลายแหลม, คมสองด้าน
ชนิดด้ามจับ: ไม้, กระดูก หรืองาช้าง
กลาดิอุส (ละติน: Gladivs) แปลว่า "ดาบ" ถูกค้นพบครั้งแรก ณ สาธารณรัฐโรมัน 300 ปีก่อนคริสตกาล เป็นอาวุธซึ่งใช้กันอย่างแพร่หลายในสมัยที่โรมันรุ่งเรือง กลาดิอุสมีความยาวประมาณ 60 เซนติเมตร ซึ่งจะแตกต่างจากดาบทั่วไปเพราะกลาดิอุสถูกออกแบบมาเพื่อแทงโดยเฉพาะ จึงมีรูปร่างที่กะทัดรัด ส่วนปลายของดาบเรียวแหลมทำให้ผู้ใช้สามารถใช้มันทิ่มแทงได้อย่างคล่องแคล่ว
กลาดิอุสถูกใช้เป็นอาวุธหลักของกองทหารโรมันในการสงคราม ทหารโรมันจะถือดาบกลาดิอุสในมือขวาและถือโล่หรือสกูตูง (Scutum) ในมือซ้าย และเดินหน้าในลักษณะโล่ต่อโล่มีช่องว่างระหว่างโล่เล็กน้อยเพื่อใช้ในการแทงดาบกลาดิอุสเข้าใส่ข้าศึก ซึ่งในการเข้าปะทะทหารโรมันจะใช้โล่ที่ใหญ่และหนักเข้ากระแทกข้าศึกก่อนที่จะแทงดาบกลาดิอุสผ่านช่องว่างเล็ก ๆ ระหว่างโล่เพื่อปลิดชีพข้าศึก ซึ่งเมื่อทหารแถวหน้าต่อสู้จนเหนื่อยอ่อนแล้วจะมีการสลับตำแหน่งเอาทหารแถวถัดไปขึ้นมาแทนที่ในแนวหน้า ด้วยความมีระเบียบวินัยและอาวุธที่ทันสมัย กองทหารโรมันจึงเป็นกองทัพที่ยิ่งใหญ่เกรียงไกรที่สุดในยุคนั้น[ต้องการอ้างอิง]
กลาดิอุสเกิดในยุคเหล็ก ถูกสร้างโดยใช้เหล็กเป็นวัตถุดิบซึ่งมีความแข็งแกร่งกว่าทองแดง สัมฤทธิ์ และทองเหลืองมาก กลาดิอาตอร์ได้ใช้กลาดิอุสเป็นอาวุธหลักในการต่อสู้
หนังสือฮักกัย

หนังสือฮักกัย (อังกฤษ: Book of Haggai, ฮีบรู: הנביא‎ חַגַּי, ละติน: Prophetia Aggaei) เป็นชื่อคัมภีร์ฮีบรู (คัมภีร์ทานัค/พันธสัญญาเดิม) และเป็นหนังสือในลำดับที่ 10 จากทั้งหมด 12 เล่มในหมวดผู้เผยพระวจนะน้อย เป็นหนังสือสั้น ๆ มีเพียงสองบทเท่านั้น เขียนโดยฮักกัย และเขียนเสร็จในปี 520 ก่อนคริสต์ศักราช ซึ่งเนื้อหาในหนังสือ ว่าด้วยเรื่องของฮักกัยที่ได้นำชนชาติยิวสร้างพระวิหารขึ้นมาใหม่อีกครั้งในกรุงเยรูซาเล็ม
การเขียน

หนังสือฮักกัย ได้รับการตั้งชื่อตามผู้เขียนหรือผู้เผยพระวจนะฮักกัย ในหนังสือไม่ค่อยมีการเอ่ยถึงประวัติส่วนตัวของเขา ส่วนในคัมภีร์ไบเบิลฉบับภาษาไทย จะใช้ชื่อย่อของฮักกัยว่า ฮกก.
ใจความสำคัญ

ฮักกัย บทหนึ่ง
ถูก​ต่อ​ว่า​ที่​ไม่​สร้าง​พระวิหาร​ขึ้น​ใหม่ (ฮกก. 1:1-11)
‘นี่​ใช่​เวลา​ที่​พวก​เจ้า​จะ​อยู่​ใน​บ้าน​ที่​บุ​ผนัง​ด้วย​ไม้​หรือ ?’ (ฮกก. 1:4)
“คิด​ให้​ดี​ว่า​พวก​เจ้า​กำลัง​ทำอะไร​กัน​อยู่” (ฮกก. 1:5)
หว่าน​มาก​แต่​เก็บ​เกี่ยว​ได้​น้อย (ฮกก. 1:6)
ประชากร​ฟัง​พระ​เยโฮวาห์ (ฮกก. 1:12-15)
ฮักกัย บทสอง
พระวิหาร​หลัง​ที่​สอง​จะ​มี​แต่​ความ​สง่า​งาม (ฮกก. 2:1-9)
ชนชาติ​ต่าง ๆ จะ​ถูก​เขย่า (ฮกก. 2:7)
สิ่ง​มี​ค่า​จะ​หลั่งไหล​เข้า​มา (ฮกก. 2:7)
การ​สร้าง​พระวิหาร​ขึ้น​ใหม่​ทำ​ให้​พวก​เขา​ได้​รับ​พระพร (ฮกก. 2:10-19)
ความ​บริสุทธิ์​ส่ง​ต่อ​กัน​ไม่​ได้ (ฮกก. 2:10-14)
ข่าวสาร​ถึง​เศรุบบาเบล (ฮกก. 2:20-23)
“เรา​จะ​ให้​เจ้า​เป็น​เหมือน​แหวน​ตรา” (ฮกก. 2:23)
เรื่องราว

เรื่องราวย่อโดยรวม
ในปี 536 ก่อนคริสต์ศักราช ชาวยิววางฐานรากพระวิหารหลังใหม่ในกรุงเยรูซาเล็ม น่าเศร้า…งานก่อสร้างต้องหยุดชะงักหลายปีเพราะถูกต่อต้านจากศัตรู และชาวยิวเองก็ไม่สนใจ พอถึงปี 520 ก่อนคริสต์ศักราช พระเยโฮวาห์ ได้ส่งฮักกัยไปกระตุ้นชาวยิวให้มีความกระตือรือร้นอีกครั้ง เพื่อจะสร้างพระวิหารให้เสร็จ ในที่สุดพระวิหารก็สร้างเสร็จในปี 515 ก่อนคริสต์ศักราช
สี่เรื่องที่ได้รับการดลใจ

หนังสือฮักกัย มีสองบท ซึ่งพูดถึงสี่เรื่องที่ได้รับการดลใจ
บทหนึ่ง พูดถึงเรื่องแรก ซึ่งเป็นข่าวที่ส่งถึงคนที่สนใจแต่ความต้องการของตัวเองขณะที่พระวิหารของพระเยโฮวาห์ถูกทำให้ร้างเปล่า ผู้ว่าราชการ​เศรุบบาเบล มหาปุโรหิตโยชูวา และคนอื่น ๆ ตอบรับอย่างดีและไปช่วยงานสร้างพระวิหารหลังจากฮักกัยเริ่มพยากรณ์ไปแค่ 23 วัน
บทสอง ฮักกัยประกาศข่าวที่ได้รับการดลใจเรื่องที่สอง พระเยโฮวาห์สัญญาว่าจะเขย่าชนชาติต่าง ๆ และเอาสิ่งมีค่าของพวกเขามาทำให้พระวิหารของพระองค์ เต็มไปด้วยความสง่างาม
ต่อมา ฮักกัยประกาศข่าวที่ได้รับการดลใจเรื่องที่สามต่อพวกปุโรหิต โดยบอกพวกเขาว่า การละเลยการนมัสการที่บริสุทธิ์ ทำให้ทั้งชาติไม่สะอาดในสายตาของพระเจ้า
จากนั้น ฮักกัยประกาศข่าวเรื่องที่สี่ ซึ่งเป็นอีกครั้งหนึ่งที่บอกว่า พระเยโฮวาห์จะเขย่าท้องฟ้าและโลก แต่ครั้งนี้จะหมายถึงการทำลายรัฐบาลต่าง ๆ ของมนุษย์ หลายร้อยปีต่อจากนั้น อัครสาวกเปาโลได้ยกคำพูดของฮักกัยเพื่อบอกว่าให้รู้ว่า อาณาจักรของพระเจ้าที่อยู่ภายใต้การทรงนำของพระเยซูคริสต์…จะคงอยู่ตลอดไป
เกร็ดข้อมูล

ทั้ง 38 ข้อ ของบทหนึ่งและสอง ฮักกัยใช้ชื่อของพระเยโฮวาห์ 35 ครั้ง
และมี 14 ครั้ง ที่ฮักกัยบอกว่า พระเยโฮวาห์จอมโยธา
ข้อคิดสำคัญ

เมื่อท่านอ่านหนังสือฮักกัย ขอให้สังเกตว่า
เราควรสนใจเรื่องของพระเจ้าก่อนเรื่องของตัวเอง
พระเยโฮวาห์ไม่ทรงพอพระทัยการนมัสการที่ทำพอเป็นพิธี
อาณาจักรของพระเจ้าที่อยู่ภายใต้การทรงนำของพระเยซูคริสต์…จะคงอยู่ตลอดไป
ดูเพิ่ม

ฮักกัย
แหล่งข้อมูลอื่น

พระคัมภีร์ภาษาไทยฉบับคิงเจมส์
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ก่อนหน้า เศฟันยาห์ | หนังสือฮักกัยคัมภีร์ฮีบรูและ พันธสัญญาเดิมของศาสนาคริสต์ (หมวดผู้เผยพระวจนะน้อย) | ถัดไป เศคาริยาห์ |
| ด ค กหนังสือฮักกัย |
| --- | --- |
บทในคัมภีร์ไบเบิล:  ฮักกัย 1  2 
สถานที่:  เยรูซาเล็ม 
บุคคล:  เชอัลทิเอล  ดาริอัส  พระยาห์เวห์  ยูดาห์  โยชูวา  เศรุบบาเบล  ฮักกัย 
ต้นฉบับ:  Hebrew Bible  Septuagint  Latin Vulgate  Wycliffe Version  King James Version  American Standard Version  World English Version 
← หนังสือเศฟันยาห์ (บทที่ 3)หนังสือเศคาริยาห์ (บทที่ 1) →
กลุ่มดาวปลาบิน

| --- | --- |
 คลิกเพื่อดูรูปใหญ่
ชื่อย่อ:: Vol
ชื่อคุณศัพท์:: Volantis
สัญลักษณ์:: ปลาบิน
ไรต์แอสเซนชัน:: 8 ชั่วโมง
เดคลิเนชัน:: −70°
เนื้อที่:: 141 ตารางองศา (อันดับที่ 76)
จำนวนดาวฤกษ์: (ความส่องสว่างปรากฏน้อยกว่า 3): 0
ดาวฤกษ์ที่สว่างที่สุด:: β Vol (ความส่องสว่างปรากฏ = 3.77)
กลุ่มดาวที่ติดกัน:: กลุ่มดาวกระดูกงูเรือ กลุ่มดาวขาตั้งภาพ กลุ่มดาวปลากระโทงแทง กลุ่มดาวภูเขา กลุ่มดาวกิ้งก่าคะมีเลียน
มองเห็นได้ในระหว่างละติจูด +15° ถึง −90° มองเห็นได้ดีที่สุดในเวลา 21.00 น. ของเดือนมีนาคม
กลุ่มดาวปลาบิน (ละติน: Volans) เป็นกลุ่มดาวขนาดเล็กในซีกฟ้าใต้ ปรากฏในแผนที่ดาว อูราโนเมเทรีย (Uranometria)  ของโยฮัน ไบเออร์ เมื่อปี ค.ศ. 1603
| ด ค กกลุ่มดาว 88 กลุ่ม |
| --- | --- |
 แอนดรอมิดา  เครื่องสูบลม  นกการเวก  คนแบกหม้อน้ำ  นกอินทรี  แท่นบูชา  แกะ  สารถี  คนเลี้ยงสัตว์  สิ่ว  ยีราฟ  ปู  สุนัขล่าเนื้อ  สุนัขใหญ่  สุนัขเล็ก  แพะทะเล  กระดูกงูเรือ  แคสซิโอเปีย  คนครึ่งม้า  ซีฟิอัส  ซีตัส  กิ้งก่าคะมีเลียน  วงเวียน  นกเขา  ผมเบเรนิซ  มงกุฎใต้  มงกุฎเหนือ  นกกา  ถ้วย  กางเขนใต้  หงส์  โลมา  ปลากระโทงแทง  มังกร  ม้าแกลบ  แม่น้ำ  เตาหลอม  คนคู่  นกกระเรียน  เฮอร์คิวลีส  นาฬิกา  งูไฮดรา  งูไฮดรัส  อินเดียนแดง  กิ้งก่า  สิงโต  สิงโตเล็ก  กระต่ายป่า  คันชั่ง  หมาป่า  แมวป่า  พิณ  ภูเขา  กล้องจุลทรรศน์  ยูนิคอร์น  แมลงวัน  ไม้ฉาก  ออกแทนต์  คนแบกงู  นายพราน  นกยูง  ม้าบิน  เพอร์ซิอัส  นกฟีนิกซ์  ขาตั้งภาพ  ปลา  ปลาใต้  ท้ายเรือ  เข็มทิศ  ตาข่าย  ลูกธนู  คนยิงธนู  แมงป่อง  ช่างแกะสลัก  โล่  งู  เซกซ์แทนต์  วัว  กล้องโทรทรรศน์  สามเหลี่ยม  สามเหลี่ยมใต้  นกทูแคน  หมีใหญ่  หมีเล็ก  ใบเรือ  หญิงสาว  ปลาบิน  หมาจิ้งจอก
กษัตริย์ในปรัสเซีย

พระราชพิธีราชาภิเษกของพระเจ้าฟรีดริชที่ 1 ณ ปราสาทเคอนิชส์แบร์ค
กษัตริย์ในปรัสเซีย (เยอรมัน: König in Preußen) คือพระอิสริยยศที่ผู้คัดเลือกแห่งบรันเดินบวร์คใช้ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1701 ถึง 1772 ก่อนที่พระอิสริยยศนี้จะเปลี่ยนไปเป็น "กษัตริย์แห่งปรัสเซีย" (เยอรมัน: König von Preußen)
เชื้อพระวงศ์โฮเอินท์ซ็อลเลิร์นทรงปกครองบรันเดินบวร์คในฐานะเจ้านครรัฐผู้คัดเลือก และอยู่ภายใต้อาณัติของจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ตั้งแต่ ค.ศ. 1618 นอกจากนี้เจ้านครรัฐผู้คัดเลือกแห่งบรันเดินบวร์คยังทรงปกครองดัชชีปรัสเซีย ซึ่งเป็นรัฐร่วมประมุขที่ตั้งอยู่นอกจักรวรรดิอีกด้วย รัฐคู่ขนานนี้จึงเรียกขานว่าบรันเดินบวร์ค-ปรัสเซีย ก่อนหน้าปรัสเซียมีเพียงสถานะเป็นดินแดนศักดินาที่ปกครองโดยกษัตริย์โปแลนด์ด้วยพระอิสริยยศ ดยุกแห่งปรัสเซีย จึงมีสถานะเป็นเพียงรัฐบริวารของโปแลนด์เท่านั้น จนกระทั่งมีการทำสนธิสัญญาลาเบียว (ค.ศ. 1656) และสนธิสัญญาบรอมแบร์ก (ค.ศ. 1657) ที่ซึ่งฟรีดริช วิลเฮล์มที่ 1 ดยุกผู้ยิ่งใหญ่ ได้รับอำนาจอธิปไตยเต็มขั้นเหนือปรัสเซียมาจากกษัตริย์โปแลนด์ ต่อมาในปี 1701 ฟรีดริชที่ 3 ผู้คัดเลือกแห่งบรันเดินบวร์ค ประสงค์ที่จะแสดงเดชานุภาพอันยิ่งใหญ่ของพระองค์ จึงทรงเปลี่ยนไปใช้พระอิสริยยศเป็น กษัตริย์
จักรพรรดิเลโอโปลด์ที่ 1 มีพระราชานุญาตให้ฟรีดริชที่ 3 ปราบดาภิเษกตนเองขึ้นเป็น กษัตริย์ในปรัสเซีย แลกกับการสนับสนุนของราชวงศ์โฮเอินท์ซ็อลเลิร์นในสงครามสืบราชบัลลังก์สเปน และสนับสนุนผู้คัดเลือกจากราชวงศ์ฮาพส์บวร์คในการคัดเลือกครั้งต่อไป
ในทางนิตินัยแล้ว ฟรีดริชที่ 3 มีพระอิสริยยศเป็นเพียงเจ้านครรัฐผู้คัดเลือกภายในอาณาเขตของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ และมีพระอิสริยยศเป็นกษัตริย์เพียงแต่ในอาณาเขตของดัชชีปรัสเซีย ซึ่งอยู่นอกจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น แม้ว่าบรันเดินบวร์คยังคงมีสถานะเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิและรัฐร่วมประมุขกับปรัสเซีย แต่กระนั้นเองบรันเดินบวร์คก็ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของปรัสเซียในทางพฤตินัยไปเสียแล้ว
วันที่ 17 มกราคม ค.ศ. 1701 ฟรีดริชที่ 3 ก็ได้สถาปนาตราอาร์มเหยี่ยวดำแห่งปรัสเซียขึ้น พร้อมกับสลักคำขวัญภาษาละติน ซูอูม คูอิคุเว (ละติน: Suum cuique) ลงบนตราอาร์มดังกล่าว ในวันที่ 18 มกราคม ทรงสวมมงกุฏให้แก่พระองค์และพระชายา โซฟี ชาร์ล็อตต์แห่งฮันโนเฟอร์ ในพระราชพิธีแบบบารอก ณ ปราสาทเคอนิชส์แบร์ค
อย่างไรก็ตาม การกระทำดังกล่าวเป็นที่ถกเถียงอย่างมาก และกว่าจะเป็นที่ยอมรับโดยทั่วไปก็ต่อเมื่อมีการทำสนธิสัญญายูเทรกต์ ค.ศ. 1713 แล้วเท่านั้น เนื่องจากพระอิสริยยศ กษัตริย์แห่งปรัสเซีย เป็นตำแหน่งที่ครอบคลุมอำนาจการปกครองเหนือปรัสเซียทั้งภูมิภาค ไม่ได้จำกัดอยู่แต่ในอาณาเขตของอดีตดัชชีปรัสเซียเท่านั้น ดังนั้นทั้งพระอิสริยยศใหม่และรัฐใหม่นามว่า ราชอาณาจักรปรัสเซีย โดยขุนนางมาร์เกรฟจากราชวงศ์โฮเอินท์ซ็อลเลิร์น จึงเท่ากับเป็นการคุกคามรัฐข้างเคียงอย่างโปแลนด์ เนื่องจากภูมิภาคปรัสเซียหลวง ที่ซึ่งกษัตริย์โปแลนด์ก็ทรงใช้พระอิสริยยศ กษัตริย์แห่งปรัสเซีย เช่นเดียวกัน ไปจนกระทั่งปีค.ศ. 1742
ตลอดช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 18 พระราชอำนาจของกษัตริย์ในปรัสเซียเพิ่มพูนขึ้นอย่างต่อเนื่อง ทรงเอาชนะกษัตริย์ออสเตรียจากราชวงศ์ฮาพส์บวร์คได้ในสงครามไซลีเชียทั้งสามครั้ง และแผ่ขยายอำนาจจนผนวกไซลีเชียเข้าเป็นส่วนหนึ่งของปรัสเซียได้สำเร็จ ต่อมาในปี 1772 พระเจ้าฟรีดริชมหาราชทรงเปลี่ยนพระอิสริยยศไปเป็น กษัตริย์แห่งปรัสเซีย ซึ่งในปีเดียวกันนั้นเอง ทรงผนวกจังหวัดรอยัลปรัสเซียได้สำเร็จจากการแบ่งแยกโปแลนด์ครั้งที่หนึ่ง โดยกษัตริย์แห่งปรัสเซียยังคงดำรงพระอิสริยยศเจ้านครรัฐผู้คัดเลือกแห่งบรันเดินบวร์คไปพร้อม ๆ กัน จนกระทั่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ล่มสลายลงในปี 1806