พหุนิยมทางการเมือง

แนวคิดพหุนิยมทางการเมือง (อังกฤษ: Political pluralism) เป็นปรัชญาการเมือง คือความหลากหลายภายในองค์กรทางการเมือง ซึ่งถูกมองว่าเอื้อให้เกิดการอยู่ร่วมกันอย่างสันติของผลประโยชน์ ความเชื่อมั่น และวิถีชีวิตที่แตกต่างกัน ซึ่งแนวคิดดังกล่าวได้ถูกนำไปใช้ในวงกว้าง ในทางการเมือง แนวคิดพหุนิยมได้รับการพิจารณาว่าเป็นตัวแสดงของประชาธิปไตยสมัยใหม่ เพื่อผลประโยชน์ของพลเมือง แนวคิดพหุนิยมยังถูกใช้เป็นเครื่องหมายแสดงถึงจุดยืนของรัฐในทางทฤษฎีและอำนาจ ซึ่งได้มีผู้เสนอว่าแนวคิดดังกล่าวเป็นรูปแบบอันเหมาะสมในการกระจายอำนาจในสังคม ในระบอบประชาธิปไตย แนวคิดพหุนิยมเป็นแนวทางชี้นำเพื่อก่อให้เกิดความสงบสุขบนความขัดแย้งของผลประโยชน์ ความเชื่อและการใช้ชีวิตที่แตกต่างกัน ซึ่งทำให้แนวคิดพหุนิยมแตกต่างจากแนวคิดรวมเข้าสู่ศูนย์กลาง เพราะแนวคิดพหุนิยมเชื่อว่า สมาชิกในสังคมสามารถอยู่ร่วมกันได้ โดยมีการเจรจาอย่างสันติ
แม้ว่านักพหุนิยมทางการเมือง บางคนจะไม่สนับสนุน ระบอบประชาธิปไตยแบบพหุนิยม แต่นี่เป็นจุดยืนที่พบบ่อยที่สุด เพราะ ประชาธิปไตยมักถูกมองว่าเป็นวิธีที่ยุติธรรมและมีประสิทธิภาพมากที่สุดในการไกล่เกลี่ยระหว่างคุณค่า และ ความเชื่อที่แตกต่างกัน อิไซอาห์ เบอร์ลิน นักทฤษฎีทางการเมือง ผู้สนับสนุนพหุนิยมอย่างแข็งขัน เขียนไว้ว่า:
"ขอให้เรากล้าหาญที่จะยอมรับในความไม่รู้ ข้อสงสัย และความไม่แน่นอนของเรา อย่างน้อยที่สุด เราสามารถพยายามค้นหาสิ่งที่ผู้อื่น...ต้องการ โดย...ทำให้เราเป็นไปได้ที่จะรู้จักมนุษย์อย่างที่พวกเขาเป็นจริง ๆ โดยการตั้งใจฟังพวกเขาอย่างเห็นอกเห็นใจ และเข้าใจพวกเขา ชีวิตของพวกเขา และความต้องการของพวกเขา..."
ดังนั้น พหุนิยมจึงพยายามส่งเสริมให้สมาชิกในสังคมยอมรับความแตกต่าง โดยหลีกเลี่ยงลัทธิสุดโต่ง (การยึดมั่นในคุณค่าใดคุณค่าหนึ่งเพียงอย่างเดียว หรืออย่างน้อยที่สุดก็ปฏิเสธที่จะรับรองว่าคุณค่าอื่น ๆ นั้นชอบธรรม) และมีส่วนร่วมในการเจรจาด้วยความจริงใจ ผู้ที่สนับสนุนพหุนิยมยังแสวงหาการสร้างหรือปฏิรูปสถาบันทางสังคมเพื่อสะท้อนและสร้างสมดุลระหว่างหลักการที่แข่งขันกัน
หนึ่งในการโต้แย้งที่มีชื่อเสียงที่สุดสำหรับพหุนิยมของสถาบันมาจากเจมส์ แมดิสัน ในบทความ The Federalist ฉบับที่ 10 แมดิสันกลัวว่าการแบ่งแยกจะนำไปสู่การต่อสู้ภายในของสาธารณรัฐอเมริกันใหม่ และอุทิศบทความนี้เพื่อตั้งคำถามถึงวิธีที่ดีที่สุดในการหลีกเลี่ยงเหตุการณ์ดังกล่าว เขากล่าวว่าเพื่อหลีกเลี่ยงการแบ่งแยก สิ่งที่ดีที่สุดคือการอนุญาตให้มีกลุ่มต่างๆ ที่แข่งขันกันจำนวนมาก (สนับสนุนหลักการเบื้องต้นที่แตกต่างกัน) เพื่อป้องกันไม่ให้ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งครอบงำระบบการเมือง สิ่งนี้ขึ้นอยู่กับระดับหนึ่งในชุดของการรบกวนที่เปลี่ยนแปลงอิทธิพลของกลุ่มต่างๆ เพื่อหลีกเลี่ยงการครอบงำของสถาบันและให้แน่ใจว่ามีการแข่งขัน
เช่นเดียวกับ เอ็ดมันด์ เบิร์ก มุมมองนี้เกี่ยวข้องกับความสมดุล และการจัดลำดับความสำคัญของหลักการเชิงนามธรรมใดๆ ให้เป็นไปตามความหลากหลาย หรือความกลมกลืนที่เป็นจริงของผลประโยชน์ พหุนิยมยอมรับว่าเงื่อนไขบางอย่างอาจทำให้การเจรจาโดยสุจริตเป็นไปไม่ได้ และดังนั้นจึงมุ่งเน้นไปที่โครงสร้างของสถาบันใดที่สามารถปรับเปลี่ยนหรือป้องกันสถานการณ์ดังกล่าวได้ดีที่สุด พหุนิยมสนับสนุนการออกแบบสถาบันให้สอดคล้องกับรูปแบบของ สัจนิยมเชิงปฏิบัติ โดยมีการนำโครงสร้างทางสังคม-ประวัติศาสตร์ที่มีอยู่ที่เหมาะสมมาใช้ก่อนหากจำเป็น ปัญหาหนึ่งที่คอยรบกวนการอภิปรายเกี่ยวกับพหุนิยมคือ แนวคิดนี้มีหลายแง่มุม มีอย่างน้อยสี่วิธีที่แตกต่างกันในการใช้คำว่าพหุนิยม
วิลเลียม อี. คอนโนลลี ได้ท้าทายทฤษฎีพหุนิยมแบบเก่า โดยโต้แย้งว่าการทำให้เป็นพหุ (pluralization) ควรเป็นเป้าหมาย ไม่ใช่สภาวะ คอนโนลลีเห็นด้วยกับตรรกะของ แมดิสัน ในการดึงกลุ่ม ผู้อยู่ใต้การปกครอง และผู้มีสิทธิเลือกตั้ง เข้ามามีส่วนร่วมทั้งในระดับจุลภาคและมหภาค โดยพื้นฐานแล้ว เขาได้เปลี่ยนทฤษฎีจากทฤษฎีอนุรักษ์นิยมของความสงบเรียบร้อย ไปสู่ทฤษฎีแบบก้าวหน้าของการแข่งขันและการมีส่วนร่วมทางประชาธิปไตย  คอนโนลลีนำเสนอความแตกต่างระหว่างพหุนิยมและ การทำให้เป็นพหุ พหุนิยม ไม่ว่าจะเป็นพหุนิยมของกลุ่มผลประโยชน์ของ ดาห์ล หรือพหุนิยมแบบ "มีเหตุผล" ของลัทธิเสรีนิยมทางการเมือง ล้วนมุ่งเน้นไปที่ความหลากหลายของกลุ่ม คุณค่า และอัตลักษณ์ที่มีอยู่เดิม ซึ่งแข่งขันกันเพื่อการเป็นตัวแทนทางการเมือง ในทางตรงกันข้าม การทำให้เป็นพหุ หมายถึงการเกิดขึ้นของผลประโยชน์ อัตลักษณ์ คุณค่า และความแตกต่างใหม่ๆ ที่เรียกร้องการเป็นตัวแทน ซึ่งไม่สามารถอ่านได้ในจินตนาการแบบพหุนิยมที่มีอยู่