stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พิพิธภัณฑ์ยานบินและยานอวกาศแห่งชาติ

| --- | --- |
National Air and Space Museum (NASM)

Ad Astra ประติมากรรมที่ทางเข้าพิพิธภัณฑ์ใน National Mall
ที่ตั้งภายในวอชิงตัน ดี.ซี.แสดงแผนที่ใจกลางวอชิงตัน ดี.ซี.พิพิธภัณฑ์ยานบินและยานอวกาศแห่งชาติ (สหรัฐ)แสดงแผนที่สหรัฐ
ชื่อเดิม: พิพิธภัณฑ์การบินแห่งชาติ
ก่อตั้ง: 1946; 78 ปีที่แล้ว (1946) (ตั้งแต่ พิพิธภัณฑ์การบินแห่งชาติ)
ที่ตั้ง: วอชิงตัน ดี.ซี. 
พิกัดภูมิศาสตร์: 38°53′17″N 77°01′12″W﻿ / ﻿38.888°N 77.020°W﻿ / 38.888; -77.020
ประเภท: พิพิธภัณฑ์การบิน
จำนวนผู้เยี่ยมชม: 267,003 (2563)
ผู้อำนวยการ: คริส บราวน์
ภัณฑารักษ์: ปีเตอร์ จากับ
ขนส่งมวลชน:  รถไฟใต้ดินวอชิงตัน        ที่สถานี L'Enfant Plaza
เว็บไซต์: www.nasm.si.edu
พิพิธภัณฑ์ยานบินและอวกาศแห่งชาติ (อังกฤษ: National Air and Space Museum; NASM) แห่งสถาบันสมิธโซเนียน เป็นพิพิธภัณฑ์ที่มีชื่อเสียงมากที่สุดของสถาบันสมิธโซเนียน ตั้งอยู่ที่กรุงวอชิงตัน ดี.ซี. เป็นแหล่งรวมวัตถุที่เกี่ยวข้องด้านอากาศยานและอวกาศยานที่ใหญ่ที่สุดในโลก นอกจากนี้ยังเป็นศูนย์รวมการวิจัยเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ วิทยาศาสตร์ และเทคโนโลยีการบินและอวกาศการบิน รวมถึงกิจการด้านวิทยาศาสตร์ดาวเคราะห์ ภูมิศาสตร์เกี่ยวกับโลก และภูมิฟิสิกส์ เครื่องบินและอวกาศยานส่วนใหญ่ที่ตั้งแสดงที่นี่เป็นเครื่องต้นแบบหรือเครื่องสำรองของเครื่องที่ใช้งานจริงทั้งสิ้น
ภาพที่น่าสนใจ

ภายในพิพิธภัณฑ์
ชุดอวกาศ
เครื่องจำลองการบิน
นิทรรศการ
สปิริตออฟเซนต์หลุยส์
กล้องสำรวจ 3
ก้อนหินจากดวงจันทร์ จากภารกิจของอพอลโล 17 ตั้งให้ประชาชนทั่วไปสัมผัสได้
Ad Astra รูปสลักที่ทางเข้าพิพิธภัณฑ์
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
| ด ค กพิพิธภัณฑ์ในเครือสถาบันสมิธโซเนียน |
| --- | --- |
พิพิธภัณฑ์แอนนาคอสเตีย  ·  หอศิลป์อาเธอร์ เอ็ม แซ็คเคลอร์  ·  ตึกศิลปะและอุตสาหกรรม  ·  คูเปอร์-ฮิวอิท พิพิธภัณฑ์การออกแบบแห่งชาติ  ·    หอศิลป์ฟรีเออร์  ·  พิพิธภัณฑ์เฮอร์ชอร์นและสวนประติมากรรม  ·  พิพิธภัณฑ์ยานบินและยานอวกาศแห่งชาติ  ·    พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมของชาวแอฟริกันอเมริกันแห่งชาติ  ·    พิพิธภัณฑ์ศิลปะแอฟริกันแห่งชาติ  ·  พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์อเมริกันแห่งชาติ  ·  พิพิธภัณฑ์อเมริกันอินเดียนแห่งชาติ  ·    พิพิธภัณฑ์ธรรมชาติวิทยาแห่งชาติ  ·  หอศิลป์ภาพเหมือนแห่งชาติ  ·  พิพิธภัณฑ์ไปรษณีย์แห่งชาติ  ·  ศูนย์เอส ดิลลัน ริพลีย์  ·    พิพิธภัณฑ์สมิธโซเนียนศิลปะอเมริกัน  ·  ตึกสถาบันสมิธโซเนียน  ·  สวนสัตว์สมิธโซเนียนแห่งชาติ   หอศิลป์แห่งชาติ (เกี่ยวข้องแต่บริหารโดยองค์การต่างหาก)
↑  "Visitor Statistics". Smithsonian Newsdesk. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ June 23, 2018. สืบค้นเมื่อ October 4, 2021.
พิพิธภัณฑ์ญิฮาด

พิพิธภัณฑ์ญิฮาด (อังกฤษ: Jihad Museum) เป็นพิพิธภัณฑ์ในนครเฮราต ประเทศอัฟกานิสถาน สร้างขึ้นในปี 2010 เพื่อให้ชาวอัฟกันเข้าใจข้อพิพาทในอดีตและประวัติศาสตร์ของอัฟกานิสถาน นับตั้งแต่เปิดให้บริการ พิพิธภัณฑ์ญิฮาดมีผู้เข้ามาเยี่ยมชมจำนวนมากซึ่งรวมถึงสมาชิกรัฐสภาของสหรัฐ และรองผู้บังคับบัญชาของกองกำลังเนโทในประเทศอัฟกานิสถาน  เป้าหมายของพิพิธภัณฑ์คือเพื่อให้ความรู้เกี่ยวกับเป้าหมายของมุญาฮิดีน และให้ความรู้แก่ชาวอัฟกานิสถาน พิพิธภัณฑ์ญิฮาดยังเป็นอนุสรณ์สถานที่ระลึกถึงวีรชนมุญาฮิดีนที่ต่อสู้กับกองกำลังของโซเวียตในทศวรรษ 70 และ 80
ชาวอัฟกานิสถานจำนวนมากไม่ได้รับการศึกษาในระบบ ทำให้ไม่ทราบว่าบรรพชนของตนได้ต่อสู้เพื่อขับไล่พวกโซเวียต นดกจากนี้ หนังสือเรียนในโรงเรียนมักจะสอนประวัติศาสตร์ถึงแค่ทศวรรษ 1970 เพื่อที่จะได้ไม่กระตุ้นให้เกิดความตึงเครียดในความสัมพันธ์ระหส่างประเทศขึ้น นิทรรศการต่าง ๆ ภายในพิพิธภัณฑ์แสดงให้เห็นถึงความโหดร้ายทารุณและผลกระทบต่อผู้คนจากสงคราม ข้อความของพิพิธภัณฑ์จึงยังเป็นการส่งต่อให้เห็นความน่ากลัวของสงคราม ผู้สร้างพิพิธภัณฑ์จงใจจำกัดเนื้อหาบางส่วนออกเพื่อลดความเป็นการเมืองลง โดยเฉพาะการสู้รบของกลุ่มญิฮาดหลังสงครามกับโซเวียตสิ้นสุด นับตั้งแต่เนโทยุติการปฏิบัติการในอัฟกานิสถานในปี 2014 ผู้เข้าชมยังมีโอกาสได้ครุ่นคิดถึงเส้นทางอนาคตที่ต้องการจะเห็นอัฟกานิสถานเป็นต่อไป
สถาปัตยกรรม

พิพิธภัณฑ์ออกแบบเป็นโรทันดาสีน้ำเงิน เขียว และขาว ด้านนอกของอาคารมีจารึกชื่อบางส่วนของเหยื่อสงคราม โดยรอบตัวโรทันดายังมีบทกวีจำนวนมากที่ระลึกถึงผู้พลีชีพ  ตัวพิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ในสวนสาธารณะบนยอดเขาในเฮราต รายล้อมโดยรอบด้วยสวนดอกไม้และน้ำพุ
นิทรรศการ

นิทรรศการภายในพิพิธภัณฑ์มีอยู่จำนวนมาก และมีเนื้อหาหลักอยู่ที่การต่อสู้ของกลุ่มมุญาฮิดีนต่อต้านกองทัพของโซเวียต
อาวุธ: ภายในพิพิธภัณฑ์จัดแสดงอาวุธโซเวียตที่ใช้งานในระหว่างสงคราม เช่น รถถัง เครื่องบินเจ็ต เฮลิคอปเตอร์ และตัวยิงจรวดมวลเบา นอกจากนี้ยังมีของสะสมที่ประกอบด้วยปืนไรเฟิล ระเบิด และกับระเบิดพลาสติกจำนวนมากที่ตั้งจัดแสดง
หอเกียรติยศภาพบุคคล: จัดแสดงภาพบุคคลของผู้นำทัพมากกว่า 60 คนในการต่อสู้กับโซเวียต
แบบจำลอง: ห้องแบบจำลองเหตุการณ์ขนาดย่อส่วน (ไดโอรามา) แสดงให้เห็นเหตุการณ์และการยุทธ์ของชาวบ้านและกลุ่มมุญาฮิดีนต่อโซเวียต
ภาพเขียนฝาผนัง: ในห้องโถงกลมขนาดใหญ่ของพิพิธภัณฑ์แสดงภาพเขียนฝาผนังที่บอกเล่าเรื่องราวของเหตุการณ์สำคัญในประวัติศาสตร์อัฟกานิสถาน ซึ่งรวมถึงระยะต่าง ๆ ของการก่อการกำเริบของอัฟกานิสถานต่อโซเวียตในปี 1979 ในบริเวณของเฮราต
แหล่งข้อมูลอื่น

The Jihad Museum: Afghanistan Remembers the Soviet Invasion โดย The Atlantic, 5 มีนาคม 2014
พิพิธภัณฑ์ฮอร์นิมัน

| --- | --- |

ที่ตั้งในเกรเทอร์ลอนดอน
ก่อตั้ง: 1901; 123 ปีที่แล้ว (1901)
ที่ตั้ง: 100 ถนนลอนดอน ฟอเรสต์ฮิลล์ ลอนดอน, SE23 3PQ สหราชอาณาจักร
จำนวนผู้เยี่ยมชม: 952,954 (2019)
ขนส่งมวลชน:   ฟอเรสต์ฮิลล์  176, 185, 197, 356, P4
เว็บไซต์: www.horniman.ac.uk 
 Listed Building – Grade II*
ชื่อที่ขึ้นทะเบียน: พิพิธภัณฑ์ฮอร์นิมัน
ขึ้นเมื่อ: 12 มีนาคม 1973
เลขอ้างอิง: 1079996
 
 
พิพิธภัณฑ์และสวนฮอร์นิมัน (อังกฤษ: Horniman Museum and Gardens) เป็นพิพิธภัณฑ์ในฟอเรสต์ฮิลล์ ลอนดอน ตั้งขึ้นในปี 1898 และเปิดให้บริการในปี 1901 ตัวอาคารเป็นผลงานออกแบบของชาลส์ ฮาริสัน ทาวน์เซินด์ ตามสถาปัตยกรรมนวศิลป์แบบอังกฤษ ปัจจุบันพิพิธภัณฑ์เก็บรักษาและจัดแสดงวัตถุเกี่ยวกับมานุษยวิทยา ประวัติศาสตร์ธรรมชาติ และเครื่องดนตรี และยังเป็นที่รู้จักจากชุดสะสมสัตว์สตัฟฟ์ขนาดใหญ่ ปัจจุบันอาคารได้รับการคุ้มครองระดับ 2* จากรัฐบาลอังกฤษ
พิพิธภัณฑ์อัลสเตอร์

| --- | --- |
ภาพกว้างของพิพิธภัณฑ์อัลเสตอร์

ก่อตั้ง: 1929
ที่ตั้ง: เบลฟาสต์ ไอร์แลนด์เหนือ
จำนวนผู้เยี่ยมชม: 492,689 (2019)
เว็บไซต์: www.nmni.com/our-museums/ulster-museum/
พิพิธภัณฑ์อัลสเตอร์ (อังกฤษ: Ulster Museum) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ในสวนพฤกษศาสตร์เบลฟาสต์ นครเบลฟาสต์ ไอร์แลนด์เหนือ มีชนาดพื้นที่ประมาณ 8,000 ตารางเมตรสำหรับนิทรรศการและจัดแสดงวัตถุสะสม โดยมีวัตถุจัดแสดงทั้งวิจิตรศิลป์, โบราณคดี, ชาติพันธุ์วรรณา, ไปจนถึงสมบัติจากชางอาร์มาดาสเปนกับท้องถิ่น และวัตถุทางภูมิศาสตร์ พืช และสัตว์ ถือเป็นพิพิธภัณฑ์ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในไอร์แลนด์เหนือ ส่วนหนึ่งของพิพิธภัณฑ์แห่งชาติไอร์แลนด์เหนือ
ประวัติศาสตร์

พิพิธภัณฑ์เริ่มต้นสถาปนาในชื่อสมาคมประวัติศาสตร์ธรรมชาติเบลฟาสต์ในปี 1821 และเริ่มเปิดนิทรรศการในปี 1833 และในปี 1890 ได้มีการเพิ่มส่วนจัดแสดงงานศิลปกรรม ในชื่อ พิพิธภัณฑ์และหอศิลป์เทศบาลเบลฟาสต์ (Belfast Municipal Museum and Art Gallery) ตั้งแต่ปี 1929 ได้ย้ายมายังสตรันมิลลิสซึ่งเป็นที่ตั้งปัจจุบัน ผลงานออกแบบอาคารโดยเจมส์ คันนิง วิน (James Cumming Wynne)
ในปี 1962 ตามพระราชบัญญติว่าด้วยพิพิธภัณฑ์ไอร์แลนด์เหนือ 1961 (Museum Act (Northern Ireland) 1961) ได้เปลี่ยนชื่อเป็นพิพิธภัณฑ์อัลสเตอร์ และได้รับสถานะเป็นพิพิธภัณฑ์แห่งชาติ ต่อมามีการว่าจ้างบริษัทแม็กล็อคลินแอนด์ฮาร์วีย์ต่อเติมและปรับปรุงพิพิธภัณฑ์ครั้งใหญ่ตามการออกแบบของฟรานซิส พิม (Francis Pym) ซึ่งชนะการประกวดออกแบบปี 1964 พิพิธภัณฑ์ใหม่ตามการออกแบบเติมของพิมเปิดในปี 1972 และก่อนที่จะมีการปรับสภาพอีกครั้งในภายหลัง ถือเป็นตัวอย่างชิ้นเอกของสถาปัตยกรรมบรูทัลลิสต์ในไอร์แลนด์เหนือ นักประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรม เดวิด เอวันส์ ชื่นชมการออกแบบของพิมว่า "แทบจะมีพลังอันป่าเถื่อนจากการฉายภาพทรงบาศก์และคานที่ยื่นออกมาเหนือต้นสนของสวนพฤกษศาสตร์นี้ราวกับช้างมัสโตดอน"
พิพิธภัณฑ์สุนัขเอเคซี

พิพิธภัณฑ์ไม่แสวงกำไรในสหรัฐอเมริกา
| --- | --- |
ภาพวาดของสุนัขพันธุ์เกรย์ฮาวด์โดยเซอร์แอดวิน เฮนรี แลนด์เซียร์
th
ก่อตั้ง: พ.ศ. 2525
ที่ตั้ง: 101 พาร์กแอฟวานิว นครนิวยอร์ก 10178
พิกัดภูมิศาสตร์: 40°45′03″N 73°58′39″W﻿ / ﻿40.750804°N 73.977517°W﻿ / 40.750804; -73.977517
ประเภท: พิพิธภัณฑ์ศิลปะ, พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์
ขนาดผลงาน: ประติมากรรมสำริดและเซรามิก และภาพจิตกรรม
ภัณฑารักษ์: สมาคมผู้เพาะพันธุ์สุนัขแห่งอเมริกา
เว็บไซต์: museumofthedog.org
พิพิธภัณฑ์สุนัขเอเคซี (อังกฤษ: AKC Museum of the Dog) เป็นพิพิธภัณฑ์สุนัขที่ไม่แสวงกำไรของสมาคมผู้เพาะพันธุ์สุนัขแห่งอเมริกา (American Kennel Club) หรือเอเคซี (AKC) ตั้งอยู่ที่อาคาร 101 พาร์กแอฟวานิว ในย่านเมอร์เรย์ฮิลล์ของเขตแมนแฮตตัน นครนิวยอร์ก ประเทศสหรัฐอเมริกา พิพิธภัณฑ์มีสิ่งจัดแสดงได้แก่ สุนัขในภาพยนตร์, สุนัขของประธานาธิบดี, สุนัขสงคราม, สุนัขในการสำรวจ เป็นพิพิธภัณฑ์ที่มีสิ่งสะสมงานศิลปะเกี่ยวกับสุนัขที่จำนวนมากที่สุดแห่งหนึ่ง
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
พิพิธภัณฑ์โซโลมอน อาร์. กุกเกนไฮม์

ระวังสับสนกับ พิพิธภัณฑ์กุกเกนไฮม์ บิลบาโอ
| --- | --- |
Solomon R. Guggenheim Museum
ด้านหน้าอาคารจากถนนสายที่ 5

ก่อตั้ง: ค.ศ. 1937
ที่ตั้ง: อัปเปอร์อีสต์ไซด์ แมนฮัตตัน นครนิวยอร์ก
ผู้อำนวยการ: ริชาร์ด อาร์มสตรอง
เว็บไซต์: Official Website
พิพิธภัณฑ์ โซโลมอน อาร์. กุกเกนไฮม์ (อังกฤษ: Solomon R. Guggenheim Museum) เปิดเมื่อวันที่ 21 ตุลาคม ค.ศ. 1959 เป็นหนึ่งในพิพิธภัณฑ์ที่เป็นที่รู้จักที่สุดในนครนิวยอร์กและเป็นจุดสังเกตทางสถาปัตยกรรมที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่ง ออกแบบโดยแฟรงก์ ลอยด์ ไรต์ โดยอาจเรียกง่าย ๆ ว่า "กุกเกนไฮม์" เป็นพิพิธภัณฑ์ที่มีผลงานศิลปะแบบ ศิลปะอิมเพรสชันนิสม์ ศิลปะอิมเพรสชันนิสม์สมัยหลัง ศิลปะสมัยใหม่ยุคแรก และศิลปะร่วมสมัย และยังมีการจัดนิทรรศการพิเศษระหว่างปี อาคารตั้งอยู่แถบอัปเปอร์อีสต์ไซด์ในนครนิวยอร์ก และเป็นพิพิธภัณฑ์แห่งที่ 2 ที่เปิดโดยมูลนิธิโซโลมอน อาร์. กุกเกนไฮม์ที่ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1937
อาคารพิพิธภัณฑ์โซโลมอน อาร์. กุกเกนไฮม์ และอาคารอีกเจ็ดแห่งที่ออกแบบโดยแฟรงก์ ลอยด์ ไรต์ได้รับขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก "สถาปัตยกรรมศตวรรษที่ 20 ของแฟรงก์ ลอยด์ ไรต์" เมื่อเดือนกรกฎาคม 2019
พิงก์

| พิงก์ (P!nk) |
| --- | --- |

ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: อลีเซีย เบธ มัวร์
เกิด:  (1979-09-08) 8 กันยายน ค.ศ. 1979 (45 ปี)  ดอยล์สทาวน์ รัฐเพนซิลเวเนีย สหรัฐอเมริกา
แนวเพลง: ป็อป, ป็อปร็อก, ป็อปพังก์, แดนซ์ป็อป, อาร์แอนด์บี
อาชีพ: นักร้อง-นักแต่งเพลง, โปรดิวเซอร์, นักแสดง
เครื่องดนตรี: กีตาร์, คีย์บอร์ดไฟฟ้า, กลองชุด
ช่วงปี: ค.ศ. 1996 – ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: RCA (ปัจจุบัน) LaFace (ค.ศ. 2000-ค.ศ. 2001, ค.ศ. 2006) Arista (ค.ศ. 2001-ค.ศ. 2005)

เว็บไซต์: pinkspage.com
อลีเซีย เบธ มัวร์ (อังกฤษ: Alecia Beth Moore) (เกิดวันที่ 8 กันยายน ค.ศ. 1979) เป็นที่รู้จักกันดีในชื่อ พิงก์ (Pink แต่มักเขียนเป็น P!nk) เป็นนักร้องและนักแต่งเพลงชาวอเมริกัน ได้รับรางวัลแกรมมี่ถึง 2 ครั้ง พิงก์มีผลงานอัลบั้มแรกชื่อ คานท์ เทค มี โฮม เป็นอัลบั้มเพลงอาร์แอนด์บี ในปีค.ศ. 2000 กับค่าย LaFace อัลบั้มที่สองคือ มิซซันดาสะตูด เป็นอัลบั้มเพลงป็อปร็อก วางจำหน่ายในปีค.ศ. 2001 อัลบั้มนี้เป็นอัลบั้มที่ขายดีที่สุดของเธอ อัลบั้มที่สามคือ ไทร ดิส เป็นอัลบั้มเพลงกรันจ์ ออกในปีค.ศ. 2003 ไม่ประสบความสำเร็จเท่ากับอัลบั้มที่ผ่านมา หลังจากพักนานถึง 3 ปี อัลบั้มที่สี่ของเธอคือ แอม นอท เดด ในปีค.ศ. 2006 ประสบความสำเร็จไปทั่วโลก อัลบั้มของพิงก์มียอดจำหน่ายรวมทั้งสิ้นมากกว่า 25 ล้านอัลบั้ม และอัลบั้มที่ห้าคือ ฟันเฮาส์ วางจำหน่ายในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2008 มีซิงเกิลอันดับ 1 ในบิลบอร์ด ฮอท 100 คือ So What ต่อมาในปี 2012 พิงก์ได้กลับมาทำอัลบั้มอีกครั้ง โดยใช้ชื่อว่า เดอะทรูธอะเบาท์เลิฟ และมีซืงเกิ้ลเปิดอัลบั้ม 2 ซิงเกิล ได้แก่ Blow Me (One Last Kiss), Try และ Just Give Me A Reason ทั้งสามเพลงนี้ ติด 1 ใน 10 ของ บิลบอร์ด ฮอท 100 และจะมีซิงเกิลต่อมา ซึ่งมีชื่อว่า True Love ซึ่งมีลิลี่ อัลเลนมาร่วมร้องในเพลงนี้ด้วย
ประวัติ

พิงก์เกิดที่เมืองดอยล์ส รัฐเพนซิลเวเนีย มารดาชื่อจูดี เป็นพยาบาล บิดาชื่อเจมส์ มัวร์ เจ.อาร์. เป็นทหารผ่านศึกสงครามเวียดนาม บิดาของพิงก์เป็นคาทอลิก ส่วนมารดาเป็นยิว บรรพบุรุษของพิงก์ย้ายถิ่นฐานมาจากไอร์แลนด์ เยอรมนี และลิทัวเนีย พิงก์ใฝ่ฝันจะเป็นนักร้องเพลงร็อกตั้งแต่เด็ก สมัยมัธยมพิงก์เรียนที่ Central Bucks West High School เธอมีวงดนตรีชื่อ "Middleground" ซึ่งไม่มีชื่อเสียงเลยแม้แต่น้อย บทเพลงต่าง ๆ ของพิงก์ได้รับอิทธิพลจาก เจนิส จ็อบลิน, สตีเวน ไทเลอร์, แบด รีลิเจียน, แมรี เจ. ไบล์จ, บ็อบ มาร์เลย์, บิลลี่ โจล์, อินดิโก เกิร์ล, ดอน แม็กลีน, ทูแพ็ก ชาเคอร์ และ เดอะ โนโตเรียส บี.ไอ.จี.
พิงก์พัฒนาเสียงของตัวเองตั้งแต่ยังเด็ก ถึงแม้ว่าเธอจะเกิดมาแข็งแรง แต่ในวัยเด็กเธอก็เป็นโรคหืด เมื่อตอนเธอเป็นวัยรุ่น เธอแต่งเพลงเพื่อใช้ระบายความรู้สึก แม่ของเธอแสดงความคิดเห็นว่า "เพลงที่เธอแต่งในสมัยเด็กมักจะหมกมุ่นอยู่กับตัวเอง บางเพลงจะดูชั่วร้าย ลึกลับ ซึ่งมันน่ากลุ้มใจมาก" เมื่ออายุ 14 ปี พิงก์ได้เริ่มร่วมงานแสดงกับสโมสรต่าง ๆ ของฟิลลาเดเฟีย และเมื่ออายุ 16 ปี เธอได้เป็นสมาชิกวง Choice ซึ่งเป็นเกิร์ลกรุ๊ปแบบอาร์แอนด์บีและได้จดทะเบียนกับค่าย LaFace ซึ่งมีเพลง "Key to My Heart" เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์ในปีค.ศ. 1996 เรื่อง "Kazaam" แต่สมาชิกวง Choice ก็แยกวงทั้ง ๆ ที่อัลบั้มแรกยังไม่วางจำหน่าย พิงก์ยังอยู่ในค่ายเดิมและใช้ชื่อในวงการว่า P!nk โดยเธอเริ่มจากการเป็นนักร้องร้องสมทบให้กับนักร้องต่าง ๆ เช่น ไดอานา รอส, 98 ดีกรีส์, เคนนี แลตติมอร์ และ เทวิน แคมป์เบลล์ โดยการชักนำของ Daryl Simmons
ชีวิตส่วนตัว > การแต่งงานและการหย่าร้าง

พิงก์พบกับแครี ฮาร์ต ที่ 2001 เอกซ์ เกม ในฟิลลาเดลเฟีย พิงก์ขอแครีแต่งงานในระหว่างการแข่งขันในเมืองแมมมอธเลกส์ แคลิฟอร์เนีย พิงก์ชูป้ายที่เขียนว่า "คุณจะแต่งงานกันฉันไหม?" อีกด้านเขียนว่า "ฉันเอาจริงนะ!" ซึ่งขณะนั้นแครีกำลังทำการแข่งขัน เขาอ่านป้ายและเกือบได้รับอุบัติเหตุ พิงก์กับแครีแต่งงานกันเมื่อตอนตะวันตกดิน ในวันที่ 7 มกราคม ค.ศ. 2006 ที่ประเทศคอสตาริกา
แต่แล้วเมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2008 Michele Schweitzer นักประชาสัมพันธ์ของพิงก์ออกมาบอกกับพีเพิลแมกกาซีนว่าทั้งคู่ได้แยกทางกันแล้ว เขากล่าวว่า "พิงก์กับแครีตัดสินใจให้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เป็นแค่เพื่อนที่แสนดีที่มีความรักให้กันและกัน และเคารพในเรื่องส่วนตัวของอีกฝ่าย"
ปัจจุบันพิงก์อาศัยอยู่ในลอสแอนเจลิส แครี ฮาร์ตได้ร่วมแสดงในมิวสิกวิดีโอ "So What" ของเธอด้วย ซึ่งมีเนื้อหาเกี่ยวกับการแยกทางกับแครีและชีวิตระหว่างการหย่าร้างของเธอ
ในปี 2010 กุมภาพันธ์ พิงก์ได้ออกมายอมรับว่า เธอและฮาร์ต กลับมาคบกันอีกครั้ง และในเดือนพฤศจิกายนพวกเขาได้มีลูกคนแรก ในวันที่ 2 มิถุนายน 2011 พิงก์ได้ให้กำเนิด Willow Sage Hart ลูกสาวของเธอ
ต่อมาปี 2013 Carey Hart ได้ปรากฏตัวในมิวสิกวิดีโอของพิงก์ในเพลง "Just Give Me a Reason"
ชีวิตส่วนตัว > การรณรงค์ให้กับ PETA

พิงก์เป็นผู้รณรงค์ให้กับ PETA (People for the Ethical Treatment of Animals) ซึ่งเป็นกลุ่มต่อต้านการทารุณสัตว์ พิงก์ต่อต้านเคเอฟซี และเคยเขียนจดหมายถึงเจ้าชายวิลเลียมเพื่อวิจารณ์การล่าสุนัขจิ้งจอกของพระองค์ และเขียนถึงสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2เพื่อประท้วงการใช้ขนสัตว์ในเครื่องแบบของกรมทหาร นอกจากนี้พิงก์ยังถูกกล่าวถึงในแท็บลอยด์ News of the World ว่าเธอขยะแขยงเพื่อนร่วมวงการอย่างบียอนเซ่ที่สวมเสื้อผ้าขนสัตว์ พิงก์ยังประณามการตัดขนแกะของอุตสาหกรรมตัดขนแกะในออสเตรเลีย แต่ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2007 พิงก์ออกมาประกาศว่า เธอไม่ได้ต่อต้านการตัดขนแกะในออสเตรเลียแล้ว เนื่องจากครั้งนั้นเธอถูกชักจูงจาก PETA และไม่ได้หาข้อมูลเรื่องนั้นดีพอ พิงก์ยังได้นำการรณรงค์ไปที่คอนเสิร์ตในคาร์ดิฟฟ์ แคว้นเวลส์ เมื่อวันที่ 21 สิงหาคม ค.ศ. 2007 โดยคอนเสิร์ตในครั้งนั้นมีชื่อว่า PAW (Party for Animals Worldwide)
ชีวิตส่วนตัว > งานการกุศล

พิงก์มีส่วนร่วมในงานการกุศลหลายงาน เช่น Phoenix vert, งานรณรงค์เกี่ยวกับสิทธิมนุษยชน, ONE Campaign, Prince's Trust, Run for the Cure Foundation, Save the Children, Take Back the Night, UNICEF และ World Society for the Protection of Animals เมื่อเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2008 พิงก์ได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการให้เป็นผู้สนับสนุนของสมาคมสงเคราะห์สัตว์ (RSPCA) ในออสเตรเลีย
ชีวิตส่วนตัว > ภาพลักษณ์

เมื่อปีค.ศ. 2002 พิงก์ได้รับการโหวตให้อยู่อันดับที่ 36 ใน "ผู้หญิง 102 คนที่เซ็กซี่ที่สุดในโลก" ของนิตยสาร Stuff และในปีค.ศ. 2013 พิงก์ได้ถูกเลือกเลือกให้เป็น Woman Of The Year ประจำปี 2013 ของบิลบอร์ด
ผลงาน

ค.ศ. 2000: คานท์ เทค มี โฮม
ค.ศ. 2001: มิซซันดาสะตูด
ค.ศ. 2003: ไทรดิส
ค.ศ. 2006: แอมน็อตเดด
ค.ศ. 2008: ฟันเฮาส์
ค.ศ. 2012: เดอะทรุทอะเบาต์เลิฟ
ค.ศ. 2017: บิวตีฟูลทรอมา
ค.ศ. 2019: เฮิตส์ทูบีฮิวแมน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ (สหรัฐอเมริกา)
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ (สหราชอาณาจักร)
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ (เยอรมนี) เก็บถาวร 2007-10-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
บล็อกส่วนตัวของพิงก์ ที่เว็บไซต์ มายสเปซ
วิดีโอแชนเนล ที่เว็บไซต์ ยูทูบ
Pink ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
พิงก์เวนอม

2022 ซิงเกิลโดยแบล็กพิงก์
"พิงก์เวนอม" (อังกฤษ: Pink Venom) เป็นเพลงที่บันทึกเสียงโดยเกิร์ลกรุปเกาหลีใต้ แบล็กพิงก์ ออกจำหน่ายวันที่ 19 สิงหาคม 2022 ผ่านสังกัดวายจีเอนเตอร์เทนเมนต์และอินเตอร์สโคปเรเคิดส์ เป็นซิงเกิลก่อนวางจำหน่ายจากสตูดิโออัลบั้มภาษาเกาหลีชุดที่สอง บอร์นพิงก์ (2022)
เบื้องหลังและการเผยแพร่

วันที่ 6 กรกฎาคม 2022 วายจีเอนเตอร์เทนเมนต์ประกาศว่าแบล็กพิงก์อยู่ในระหว่างการบันทึกเสียงสำหรับอัลบั้มใหม่และเตรียมจะถ่ายทำมิวสิกวิดีโอในช่วงกลางเดือนกรกฎาคมเพื่อวางจำหน่ายในเดือนสิงหาคม และเริ่มทัวร์รอบโลกในช่วงปลายปี ในวันที่ 31 กรกฎาคม 2022 วายจีได้ปล่อยวิดีโอตัวอย่างอัลบั้มอย่างเป็นทางการผ่านทางบัญชีสื่อสังคมของวง โดยประกาศว่าซิงเกิลนี้จะวางจำหน่ายในเดือนสิงหาคม อัลบั้มจะวางแผงในเดือนกันยายน และทัวร์รอบโลกจะเริ่มในเดือนตุลาคม ภายหลังต้นสังกัดได้ยืนยันว่ามีการถ่ายทำมิวสิกวิดีโอสองเพลง ซึ่งใช้เงินลงทุนสูงที่สุดของค่าย ในวันที่ 7 สิงหาคม 2022 มีการประกาศว่าซิงเกิลก่อนวางจำหน่ายของอัลบั้มชื่อ "พิงก์เวนอม" จะออกในวันที่ 19 สิงหาคม
วันที่ 10 สิงหาคม โปสเตอร์ทีเซอร์ทั้งสองชุดของสมาชิกแต่ละคนถูกอัปโหลดไปยังบัญชีสื่อสังคมอย่างเป็นทางการของแบล็กพิงก์ ในวันที่ 11 และ 12 สิงหาคม มีการเผยแพร่วิดีโอทีเซอร์ทั้งสองชุดของสมาชิกแต่ละคน ในวันที่ 13 สิงหาคม เครดิตของเพลงได้รับการรายงานผ่านโปสเตอร์กลุ่ม วิดีโอคอนเซปต์เผยแพร่อีกในวันถัดมา แสดงสมาชิกทั้งสี่คนถูกขังอยู่ในกล่องแก้ว ในวันที่ 17 สิงหาคม ตัวอย่างมิวสิกวิดีโอถูกเผยแพร่ ในวันที่ 19 สิงหาคม มิวสิกวิดีโอถูกเปิดตัวควบคู่ไปกับ "#PinkVenomChallenge"
การวางองค์ประกอบเพลง

"พิงก์เวนอม" ประพันธ์โดยเท็ดดี พัก และแดนนี ช็อง เรียบเรียงโดยเท็ดดี, 24, อาร์. ที และไอดีโอ และผลิตโดยสามคนหลัง ลักษณะเป็นเพลงฮิปฮอปผสมผสานกับเครื่องดนตรีดั้งเดิมของเกาหลีอย่าง กอมุนโก โน้ตดนตรีเขียนด้วยคีย์ซีไมเนอร์และเร็ว 90 จังหวะต่อนาที เนื้อเพลงแสดงถึงความมั่นใจและลักษณะเฉพาะของแบล็กพิงก์ที่ทั้งหวานและอันตราย ส่วนชื่อเพลง เจนนีอธิบายว่า "เนื่องจาก ‘สีชมพู’ และ ‘พิษ’ ขัดแย้งกัน เราคิดว่ามันชวนให้นึกถึงเรา… พิษสีชมพู พิษร้ายที่น่ารัก เป็นคำที่แสดงออกถึงเราได้มากที่สุด" ท่อนหนึ่งของเพลงมีการสอดแทรกเนื้อร้อง "One by one, then two by two" จากซิงเกิลเปิดตัวของรีแอนนาปี 2005 ชื่อ "พอนเดอรีเพลย์" ด้วย
การตอบรับ

| คะแนนคำวิจารณ์> ที่มา | คะแนนคำวิจารณ์> ค่าประเมิน |
| --- | --- |
เอ็นเอ็มอี: 
ทานู ไอ. ราช จาก เอ็นเอ็มอี ยกย่องเพลง "พิงก์เวนอม" ว่าเป็น "การสร้างสรรค์ที่มีความกล้าหาญมั่นใจ" และ "ตัวอย่างที่มีแววรุ่งในยุคใหม่ของพวกเธอ" สตาร์ โบเวนแบงก์ จาก บิลบอร์ด เรียกเพลงนี้ว่าเป็น "แทร็กปลุกเร้าที่ลุกเป็นไฟ"
มิวสิกวิดีโอ

มิวสิกวิดีโอเพลง "พิงก์เวนอม" เผยแพร่เมื่อวันที่ 19 สิงหาคม 2022 บนช่องยูทูบของแบล็กพิงก์ มีผู้ชมมากกว่า 20 ล้านครั้งในสามชั่วโมง และ 90.4 ล้านครั้งใน 24 ชั่วโมง แซงเพลง "ฮาวยูไลก์แดต" (2020) ของพวกเธอเอง กลายเป็นวิดีโอที่มีผู้ชมวันแรกมากที่สุดโดยศิลปินหญิง วิดีโอมีการแสดงหลายฉาก เช่น  พายุทรายโหมกระหน่ำระหว่างฉากเต้นและถ้ำจุดไฟ ซึ่งสมาชิกในวง โรเซ เล่นกีตาร์อยู่
การแสดงสดและการประชาสัมพันธ์

วันที่ 17 สิงหาคม 2022 วายจีเอนเตอร์เทนเมนต์ได้เผยกำหนดการแคมเปญ "ไลต์อัพเดอะพิงก์" (Light Up The Pink) ซึ่งสถานที่สำคัญหลายแห่งทั่วโลกจะประดับไฟเป็นสีชมพูเพื่อประชาสัมพันธ์เพลงตั้งแต่วันที่ 18 สิงหาคม
แบล็กพิงก์ขึ้นแสดงเพลง "พิงก์เวนอม" ครั้งแรกในรายการ อินกีกาโย ทางช่องเอสบีเอส ในวันที่ 28 สิงหาคม นอกจากนี้ในวันเดียวกัน วงได้แสดงเพลงนี้ในการออกอากาศสดเป็นครั้งแรกที่งานเอ็มทีวีวิดีโอมิวสิกอะวอดส์ 2022 ถือเป็นการแสดงเปิดตัวในงานประกาศผลรางวัลที่สหรัฐเป็นครั้งแรก และเป็นเกิร์ลกรุปเคป็อปวงแรกที่ได้แสดงในเวทีดังกล่าว นิตยสาร บิลบอร์ด ยังจัดอันดับให้เป็นการแสดงที่ดีที่สุดของงานในลำดับที่สองด้วย
ประวัติการจำหน่าย

| ภูมิภาค | วันที่ | รูปแบบ | สังกัด | อ>  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ทั่วโลก | 19 สิงหาคม 2022 |  ดิจิทัลดาวน์โหลด  สตรีมมิง  |  วายจี  อินเตอร์สโคป  |  |
ฉากแบล็กพิงก์ถูกล้อมด้วยนักเต้นและรถยนต์ในอุโมงค์
พิกเซล

เมื่อขยายรายละเอียดภาพจะเห็น พิกเซลของภาพ
จุดภาพ หรือ พิกเซล (อังกฤษ: pixel) เป็นหน่วยพื้นฐานของภาพ คือจุดภาพบนจอแสดงผล  หรือ จุดภาพในรูปภาพที่รวมกันเป็นภาพขึ้น โดยภาพหนึ่งๆ จะประกอบไปด้วยจุดภาพหรือพิกเซลมากมาย และแต่ละภาพที่สร้างขึ้นจะมีความหนาแน่นของจุดภาพ หรือบางครั้งแทนว่าความละเอียดภาพ (ความคมชัด) ที่แตกต่างกันไป จึงใช้ในการบอกคุณสมบัติของภาพ จอภาพ หรือ อุปกรณ์แสดงผลภาพได้
จอภาพที่มีจำนวนพิกเซลมาก จะมีความละเอียดของภาพมาก โดยมากจะระบุจำนวนพิกเซลแนวนอน x แนวตั้ง เช่น 1366 x 768 พิกเซล
ก่อนที่คําว่า Pixel จะถูกบัญญัติขึ้นมา มีการใช้คําศัพท์ภาษาเยอรมัน Bildpunkt เพื่ออธิบายลักษณะของจุดภาพที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอโทรทัศน์ ในเอกสารคําขอรับสิทธิบัตรโทรทัศน์ Elektrisches Teleskop ของนักประดิษฐ์ชาวเยอรมัน Paul Nipkow หลังจากนั้นได้มีการแปลคําว่า Bildpunkt เป็นภาษาอังกฤษแบบไม่เป็นทางการ เช่น  picture  point,  picture  element,  image  element,  area  element,  elementary  area,  picture  units,  smallsquares, little parts, units, dots, points, discrete signals, portions, elemental area of the picture,และ elementaltone value, resolution elements, positions, spots, sample spots, samples, gray values, raster points, matrix elements, video element, point, digital sample, beam spot และ digitalpicture element
pixel art
คำว่า “Pixel” ถูกเผยแพร่ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1969 ในบทความที่ชื่อว่า “Mariner 6 Television Pictures: First Report” ของนิตยสาร Science โดยได้มีการใส่คำว่า “Resolution elements (“Pixels”)” ในตารางข้อมูล จากนั้นได้มีการค้นพบภายหลังว่า เฟรดเดอริก ซี. บิลลิงส์ลีย์ (Frederic C. Billingsley) วิศวกรจาก Jet Propulsion Laboratory (JPL) ได้ใช้คำว่า “Pixel” ในเอกสารหลายฉบับของเขาตั้งแต่ปี ค.ศ.1965 มีการอ้างอิงจากเอกสารหลายแหล่งว่า Pixel เป็นการรวมกันของคำว่า “pix” หรือ “Picture” ที่แปลว่า รูปภาพ และคำว่า “Element” ที่แปลว่า องค์ประกอบ หรือ ธาตุ โดยคำว่า “pix” เคยปรากฏในนิตยสาร Variety ตั้งแต่ก่อนปี ค.ศ.1936 และเพิ่มความนิยมไปยังแวดวงหนังสือพิมพ์และนิตยสารหลายฉบับ อย่างไรก็ตาม ริชาร์ด เอฟ ลียง (Richard F. Lyon, 2006) ได้ตั้งข้อสังเกตว่า คำว่า “Pixel” น่าจะมาจากคำว่า “Pic Cell” หรือ “Picture Cells” โดยพิจารณาจากข้อมูลในบทความเรื่อง Pixel art ในนิตยสาร ACM ปี ค.ศ.1982 ที่ระบุว่า “a bitmap which indicates the black and white cells or pixels of the image being represented.”
ขนาดแสดงภาพมาตรฐาน

ขนาดแสดงภาพมาตรฐานมาดังนี้:
VGA 0.3 ล้านพิกเซล= 640×480
SVGA 0.5 ล้านพิกเซล= 800×600
XGA 0.8 ล้านพิกเซล= 1024×768 (หรืออาจเรียก XVGA)
SXGA 1.3 ล้านพิกเซล= 1280×1024
EXGA 1.4 ล้านพิกเซล= 1400×1050
UXGA 2 ล้านพิกเซล= 1920×1080
QXGA 3.1 ล้านพิกเซล= 2048×1536
QSXGA 5.2 ล้านพิกเซล= 2560×2048
WQSXGA 6.6 ล้านพิกเซล= 3200×2048
QUXGA 7.7 ล้านพิกเซล= 3200×240
แนวคิดที่คล้ายคลึงกัน

ในแนวคิดที่คลายคลึงกับระบบพิกเซลมีหลายตัว เช่น ว็อกเซล (voxel - ใช้นิยามค่าในปริมาตร), เทคเซล (texel - หน่วยขององค์ประกอบ) และ เซอล์เฟล (หน่วยของพื้นผิว) ซึ่งสร้างเพื่อใช้ในการทำงานสำหรับด้านรูปภาพและกราฟิคต่างๆ บนคอมพิวเตอร์
แหล่งข้อมูลอื่น

A Pixel Is Not A Little Square: Microsoft Memo by computer graphics pioneer Alvy Ray Smith.
Pixels and Me เก็บถาวร 2011-06-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน: Video of a history talk at the Computer History Museum.
Square and non-Square Pixels: Technical info on pixel aspect ratios of modern video standards (480i,576i,1080i,720p), plus software implications.
120 Megapixel is here now เก็บถาวร 2021-02-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน: A lot of information about MegaPixel and Gigapixel.
Geometry of color elements of various CRT and LCD displays; phosphor dots in a color CRT display (top row) bear no relation to pixels or subpixels.
A photograph of sub-pixel display elements on a laptop's LCD screen
พิพิธภัณฑ์ศิลปะเว็บ

พิพิธภัณฑ์ศิลปะเว็บ (อังกฤษ: Web Gallery of Art) เป็นเว็บไซต์ที่แสดงภาพงานจิตรกรรมและประติมากรรมตะวันตกสมัยบาโรก กอธิค และ เรอเนซองส์ พิพิธภัณฑ์ศิลปะออนไลน์มีภาพงานศิลปะด้วยกันทั้งหมดกว่า 15,400 ภาพบางภาพมีคำอธิบายและคำวิจัยประกอบ  นอกจากภาพเขียนแล้วพิพิธภัณฑ์ยังมีข้อมูลเกี่ยวกับชีวประวัติของศิลปิน และ หน้านิทรรศการที่จัดเป็นหัวข้อเช่น จิตรกรรมฝาผนังที่ชาเปลซิสติน หรือ ฉากแท่นบูชาแบบเฟลมมิช
ผู้ใช้สามารถใช้ระบบการเรียกข้อมูลที่ต้องการได้จากฐานข้อมูล ข้อมูลอาจจะดึงได้จาก:
ชื่อศิลปิน
หน้าค้นหา โดยค้นหาได้จาก
คำที่ปรากฏในชื่องานศิลปะ
คำที่ปรากฏในคำบรรยายของงานศิลปะ
ยุคที่สร้างศิลปะ
ประเภทของศิลปะ เช่น จิตรกรรม งานโมเสก หรือ งานกระจกสี
หัวเรื่องของศิลปะ เช่น จิตรกรรมภาพนิ่ง ตำนานเทพ ภาพเหมือน หรือ คริสต์ศาสนา
เวลาที่สร้าง เช่นระหว่าง ค.ศ. 1451 ถึง ค.ศ. 1500
ตระกูลของศิลปะ เช่น ตระกูลดัทช์ หรือ ตระกูลคาตาลาน
ที่ตั้งแสดง เช่น พิพิธภัณฑ์วาติกัน
หน้าเปรียบเทียบภาพสองภาพโดยจิตรกรคนละคนเคียงข้างกันเพื่อให้เห็นความคล้ายคลึงและความแตกต่าง
หน้านิทรรศการ
เมื่อพบภาพที่ต้องการแล้วผู้ใช้ก็สามารถเลือกขนาดภาพที่จะชมและดนตรีประกอบได้  พิพิธภัณฑ์ศิลปะออนไลน์ก่อตั้งโดย อีมิล เคร็น และแดเนียล มาร์กซ
ภาพงานศิลปะที่ปรากฏในพิพิธภัณฑ์ศิลปะเว็บเป็นภาพที่ลิขสิทธิ์หมดอายุ แต่ลิขสิทธิ์ตามกฎหมายยังครอบคลุมในการ reproduce ภาพ  พิพิธภัณฑ์ให้คำจำกัดความเรื่องลิขสิทธิ์ว่า “พิพิธภัณฑ์ศิลปะเว็บจดทะเบียนลิขสิทธิ์ในฐานะที่เป็นฐานข้อมูล  ภาพและเอกสารที่ผู้ใช้ดาวน์โหลดจากฐานข้อมูลนี้นำไปใช้ได้เฉพาะทางการศึกษาและทางส่วนบุคคล ห้ามใช้ในการแจกจ่ายไม่ว่าในรูปแบบใดโดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของงานตามกฎหมาย” แต่โดยทั่วไปแล้วพิพิธภัณฑ์ศิลปะเว็บมิได้ระบุข้อมูลใดๆ ที่เกี่ยวกับเจ้าของงานบนหน้าที่แสดงภาพ ในสหรัฐอเมริกากฎหมายลิขสิทธิ์มิได้ครอบคลุมการ reproduce ภาพที่เป็นสมบัติของสาธารณชนแล้วตามการตัดสินของศาลในคดีระหว่าง “ห้องสมุดศิลปะบริดจ์แมน และ บริษัทคอเรล”  กรณีเช่นเดียวกันนี้ในบางท้องถิ่นหรือในบางประเทศอาจจะเป็นเช่นสหรัฐอเมริกาแต่ไม่ทั้งหมด