stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ปรมัตถทีปนี
ผู้แต่ง

พระธัมมปาละ มีช่วงชีวิตอยู่ะระหว่างปี พ.ศ. 1071 - 1103 เกิดที่เมืองกาญจีปุรัม จึงคาดว่าท่านอาจเป็นชาวทมิฬ ในคัมภีร์คันธวงศ์ และจากบันทึกของพระถังซำจั๋ง หรือพระเสวียนจั้งบันทึกว่า พระธัมมปาละมาจำพรรณาที่วัดพทรดิตถวิหาร ซึ่งวัดพทรดิตถวิหาร (พะ-ทะ-ระ-ติด-ถะ) หรือพทระ ติตถะ วิหาร หรือ ปทระติตถวิหาร เป็นพระอารามในศาสนาพุทธนิกายเถรวาท ปัจจุบันตั้งอยู่ในบริวเณเมืองนาคปัฏฏัน หรือนาคปัตตินัม รัฐทมิฬนาฑู ประเทศอินเดีย ทั้งนี้ คัมภีร์คันธวงศ์ หรือจุลลคันธวงศ์ คัมภีร์ภาษาบาลี ของพระนันทะปัญญา พระเถระชาวพม่า สมัยศตวรรษที่ 17 ได้เอ่ยถึงพระอารามแห่งนี้ว่า เป็นที่พำนักของพระธรรมปาละ หรืออาจาริยะ ธรรมปาละ พระคันถรจนาจารย์ ยุคต้นพุทธศาสนานิกายเถรวาท
เนื้อหา

พระธัมมปาละ ผู้รจนาระบุในอารัมภกถาของคัมภีร์ปรมัตถทีปนีไว้ว่า การรจนาในครั้งนี้ได้ยึดถือตามคัมภีร์อรรถกถาของเดิมที่เป็นการวินิจฉัยของบุรพาจารย์ชาวสีหล โดยการเรียบเรียง หรือรจนาขึ้นใหม่โดยพระธัมมปาละ ยังยึดเอาหลักคำสอนของพระมหาเถระ แห่งคณะมหาวิหาร อันเป็นคณะสงฆ์กลุ่มหลักในสิงหลทวีป โดยเว้นข้อความที่มาซ้ำ ๆ ซาก ๆ จากอรรถกถาของเดิมเสีย
เนื้อหาหลักของปรมัตถทีปนี เป็นการชี้แจงเนื้อหาในหมวดย่อยอุทาน-อิติวุตตกะ, วิมานวัตถุ-เปตวัตถุ, เถรคาถา-เถรีคาถา และจริยาปิฎก โดยยกศัพท์ที่ปรากฏในเนื้อความ มาอธิบายขยายความต่อในเชิงหลักธรรม เนื่องจากเนื้อหาของขุททกนิกายมักเป็นข้อความหรือคาถา หรือการกล่าวอุทานสั้น ๆ ขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ดังนั้นจึงมีเนื้อหาหลายจุดที่กระชับเกินไป ทำให้ผู้ศึกษาพระธรรมไม่สามารถทำความเข้าใจได้อย่างถ่องแท้ได้ พระอรรถกถาจารย์จึงจ้องชี้แจงเพิ่มเติมในจุดต่าง ๆ โดยอาศัยทั้งข้อธรรม ภาษาศาสตร์ ขนบธรรมเนียมโบราณ ตำนาน นิทาน ประวัติศาสตร์ท้องที่ ประวัติพระสาวก และสุภาษิต เป็นต้น
ตัวอย่างเช่น ในปฐมโพธิสูตร ในพระสุตตันตปิฎก หมวดขุททกนิกาย หมวดย่อยอุทาน โพธิวรรคที่ 1 ซึ่งว่าด้วยปฏิจจสมุปบาทเป็นอนุโลม และมีขนาดสั้นเพียงไม่ถึง 300 คำ (ตามฉบับแปลของพระไตรปิฎกมหามกุฏราชวิทยาลัย) แต่พระอรรถกถาจารย์ได้สังวรรณนา หรือให้คำอธิบายโดยพิสดารและลึกซึ้ง เป็นจำนวนกว่า 20,000 คำ ทำการแจกแจงข้อธรรมต่าง ๆ อย่างกระจ่างแจ่มแจ้ง ไม่เพียงช่วยให้ผู้ศึกษาสามารถเข้าใจหลักธรรมได้อย่างชัดเจนขึ้นเท่านั้น แต่ยังแสดงถึงความลึกซึ้งของพระธรรมวินัยแห่งองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า นอกจากนี้ ยังแสดงถึงความสามารถอันเอกอุของผู้รจนารรรถกถานี้อีกด้วย
ทั้งนี้ ชื่อคัมภีร์ปรมัตถทีปนี มิได้มีความเกียวข้องกับปรมัตถทีปนีฎีกา ซึ่งเป็นคัมภีร์ที่มีเนื้อหาอธิบายคัมภีร์อภิธัมมัตถสังคหะ และเกี่ยวเนื่องกับการวินิจฉัยทางหลักภาษามากกว่าหลักธรรม
ตัวอย่างเนื้อหา

ตัวอย่างจากโลภสูตร ในขุททกนิกาย  อิติวุตตกะ เอกนิบาต ปาฏิโภควรรคที่ 1 ซึ่งว่าด้วยการว่าด้วยละโลภะได้เป็นพระอนาคามี ซึ่งขนาดสั้นมาก แต่ปรมัตถทีปนี ภาคอิติวุตตกวรณนา ได้ให้อรรถาอธิบายที่ครอบคลุมและกว้างขวางขึ้น โดยมีการนิยามศัพท์ คือคำว่า "ภควา" คำว่า "อรหัง" คำว่า "ปาฏิหาริย์" เป็นต้น มีการแสดงประวัตินางขุชชุตตรา อุบาสิกาผู้เป็นเอตทัคคะในฝ่ายผู้แสดงธรรม และเป็นผู้กล่าวคำนิทาน หรือที่มาของพระสูตรนี้
นอกจากนี้ ยังมีการอธิบายว่า สาเหตุที่พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสเรียกภิกษุทั้งหลายว่า "ภิกฺขเว" หรือ "ภิกษุทั้งหลาย" เมื่อจะทรงแสดงธรรมโดยไม่ทรงแสดงธรรมทีเดียว เพราะเพื่อให้เกิดสติ ด้วยว่าภิกษุทั้งหลาย อาจกำลังนั่งคิดอย่างอื่นบ้าง นั่งพิจารณาธรรมบ้าง นั่งมนสิการกรรมฐานบ้าง หากพระผู้มีพระภาคเจ้าไม่ตรัสเรียกก่อน ทรงแสดงธรรมไปเลย ภิกษุทั้งหลายไม่อาจกำหนดได้ว่า เทศนานี้มีอะไรเป็นเหตุ มีอะไรเป็นปัจจัย ดังนี้
ต่อมามีการขยายความข้อธรรมที่เกี่ยวกับการบรรลุมรรคผลเป็นพระอนาคามี ตามพุทธพจน์ว่า "โลภํ ภิกฺขเว เอกธฺมมํ ปชหถ อหํ โว ปาฏิใภโค อนาคามิตาย ดูก่อน ภิกษุทั้งหลาย พวกเธอละธรรมอย่างหนึ่ง คือ โลภะได้ เราเป็นผู้รับรองพวก เธอเพื่อความเป็นพระอนาคามี" ซึ่งโดยพระอรรถกถาจารย์ อธิบายเพิ่มเติมว่า ผู้เห็นแจ้งในอุปทานขันธ์ 5 ว่าไม่เที่ยง รู้ทันความโลภ ด้วยการกำหนดรู้ด้วยการรู้ และด้วยการกำหนดรู้ด้วยการพิจารณาด้วยปัญญา ย่อมละกิเลสที่เหลือไม่ให้เกิดขึ้นในสันดานของตนอีกต่อไป ย่อมไม่มาสู่โลกนี้อีกในกาลไหน ๆ
บรรณานุกรม

Hermann Kulke, K. Kesavapany, Vijay Sakhuja (บ.ก.). (16 ธันวาคม 2009). Nagapattinam to Suvarnadwipa: Reflections on the Chola Naval Expeditions to Southeast Asia. Singapore: Institute of Southeast Asian Studies – Yusof Ishak Institute. ISBN 978-981-2309-37-2
พระคันธสาราภิวงศ์ (แปล). (2552). อภิธัมมัตถสังคหะและปรมัตถทีปนี. กรุงเทพฯ: ประยูรสาส์นไทย การพิมพ์. พิมพ์ครั้งที่ 3. ISBN 974-8911098
พระไตรปิฎกมหามกุฏราชวิทยาลัย. ปรมัตถทีปนี. อรรถกถาขุททกนิกาย อุทานวรรณนา. เล่ม 1 ภาค 3.
พระไตรปิฎกมหามกุฏราชวิทยาลัย. ปรมัตถทีปนี. อรรถกถาขุททกนิกาย อิติวุตตกวรณนา. เล่ม 1 ภาค 4.
ทุหศาลา

ภาพร่างทุหศาลากำลังอุ้มนัดดา
ทุหศาลา (อังกฤษ: Dushala) เป็นธิดาคนสุดท้องของท้าวธฤตราษฎร์และพระนางคานธารี ในบรรดาพี่น้องเการพทั้งหมด และเป็นชายาของชัยทรัถ ซึ่งไม่มีบทบาทอะไรมากนักในเรื่อง
| ด ค กมหาภารตะ ของ กฤษณะ ไทฺวปายนะ วยาส |
| --- | --- | --- |
| บรรพทั้ง 18 |  อาทิบรรพ  สภาบรรพ  วนบรรพ  วิราฏบรรพ  อุทโยคบรรพ  ภีษมบรรพ  โทรณบรรพ  กรรณบรรพ  ศัลยบรรพ  เสาปติกบรรพ  สตรีบรรพ  ศานติบรรพ  อนุศาสนบรรพ  อัศวเมธิกบรรพ  อาศรมวาสิกบรรพ  เมาสลบรรพ  มหาปรัสถานิกบรรพ  สวรรคโรหณบรรพ  หริวงศ์  |  |
| แคว้นกุรุ |  ท้าวศานตนุ  พระแม่คงคา  ท้าวภีษมะ  สัตยวดี  จิตรางคทะ  วิจิตรวีรยะ  เจ้าหญิงอัมพิกา  เจ้าหญิงอัมพาลิกา  เจ้าหญิงอัมพา  ท้าววิทูร  ท้าวธฤตราษฎร์  พระนางคานธารี  ศกุนิ  เจ้าหญิงสุภัทรา  ท้าวปาณฑุ  พระนางกุนตี  พระนางมาทรี  ยุธิษฐิระ  ภีมะ  อรชุน  นกุล  สหเทพ  ทุรโยธน์  ทุหศาสัน  ยุยุตสุ  นางทุหศาลา  พระนางเทราปที  นางหิฑิมพี  ฆโฎตกัจ  Ahilawati  นางอุตตรา  นางนาคอุลูปี  นางจิตรางคทา  |  |
| ตัวละครอื่น ๆ |  กรรณะ  โทรณาจารย์  วยาส  อภิมันยุ  พระกฤษณะ  สาตยกี  ธฤษฏะทยุมัน  สัญชัยสารถี  อิราวัต  พภรุวาหนะ  ปรีกษีต  ท้าววิราฎ  กิจกะ  กฤปาจารย์  อัศวัตถามา  เอกลัพย์  กฤตวรมา  ชราสันธ์  มายาสูร  ฤๅษีทุรวาส  ชนะเมนชัย  ชัยทรัถ  พระพลราม  ท้าวทรุปัท  หิฑิมพะ  ท้าวศัลยะ  อธิราธาสารถี  ศิขัณทิน  ปรศุราม  |  |
| ข้อมูลอื่น ๆ |  ปาณฑพ  เการพ  หัสตินาปุระ  อินทรปรัสถ์  อาณาจักรในอินเดียโบราณ  สงครามทุ่งกุรุเกษตร  ภควัทคีตา  อัสตระ  |  |
  หมวดหมู่
บุปผา สายชล

| บุปผา สายชล |
| --- | --- |
บุปผา สายชล สมัยเยาว์วัย
สารนิเทศภูมิหลัง
เกิด: 13 เมษายน พ.ศ. 2490
เสียชีวิต: 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2533 (43 ปี) จังหวัดชลบุรี
คู่สมรส: ศรีไพร ใจพระ สิงหา สุริยงค์
บุตร: 2 คน
อาชีพ: นักร้อง นักแสดง
ปีที่แสดง: พ.ศ. 2504 - 2533 (29 ปี)
ผลงานเด่น: "บุปผา" จาก มนต์รักลูกทุ่ง (2513)
บุปผา สายชล (13 เมษายน พ.ศ. 2490 - 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2533) เป็นนักร้องลูกทุ่งหญิงชื่อดังในครั้งอดีตที่ได้รับความนิยมอย่างสูง และนอกจากจะมีผลงานเพลงที่ได้รับความนิยมมากมายหลายสิบเพลงแล้ว ก็ยังมีผลงานทางด้านการแสดงภาพยนตร์อีกหลายเรื่อง
ประวัติ

บุปผา สายชล มีชื่อจริงว่า สงกรานต์ พยนต์เลิศ เพราะเกิดในช่วงประเพณีสงกรานต์ คือเมื่อวันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2490 มีชื่อเล่นว่า เล็ก เป็นบุตรคนที่ 2 ในจำนวน 6 คนของนายสายพิณ พยนต์เลิศและนางบุญมี พยนต์เลิศ บิดามารดาเป็นเจ้าของคณะลิเกชื่อสายพิณวัฒนาและมีอาชีพทำนาอยู่ที่ ตำบลมาบโป่ง อำเภอพานทอง จังหวัดชลบุรี โดยบุปผา สายชล มีพี่น้อง 6 คน ได้แก่
นายมงคล พยนต์เลิศ
นางสงกรานต์ พยนต์เลิศ (บุปผา สายชล)
นายสินพร พยนต์เลิศ
นายสัมพันธ์ พยนต์เลิศ
นางโสภา ปิ่นมณี
นางณัฐวดี จุลละบุษปะ
ประวัติ > เข้าสู่วงการ

สงกรานต์ หรือเล็ก เธอเล่นลิเกในคณะสายพิณวัฒนาของครอบครัวมาตั้งแต่เด็ก ส่วนใหญ่จะรับบท กัณหา-ชาลี เล่นคู่กับพี่ชาย โดยเธอชื่นชอบการร้องเพลง เข้าสู่วงการด้วยการเป็นร้องร้องเชียร์รำวง ก่อนจะเข้าสู่วงการเพลงลูกทุ่งเต็มตัวเมื่ออายุ 14 ปี (ปี พ.ศ.2504) จากการชักชวนของ สุชาติ เทียนทอง โดยได้มาอยู่กับวงจุฬารัตน์ ของครูมงคล อมาตยกุล และได้มีโอกาสบันทึกเสียงเพลงแรกชื่อ “ แก้มนวล “ แก้กับเพลง “ หอมหวน “ ของโฆษิต นพคุณ ที่แต่งโดยชาย เมืองสิงห์ ทั้งสองเพลง และได้รับชื่อในการเป็นนักร้องว่า บุปผา สายชล หลังจากนั้นเธอได้มีโอกาสบันทึกเสียงอีก 2 เพลงคือเพลง "จดหมายจุ่มน้ำผึ้ง" และ "ยิ้มทั้งน้ำตา" ซึ่งทั้งสองเพลงเป็นผลงานของครูไพบูลย์ บุตรขัน รวมแล้วเธอได้บันทึกเสียงไว้กับวงดนตรีจุฬารัตน์เพียง 3 เพลง
มีชื่อเสียง

อยู่กับวงจุฬารัตน์ 4 ปี แต่ได้บันทึกเสียงเพียง 3 เพลง ถือว่าน้อยมาก ทำให้ตอนที่ออกไปแสดงหน้าเวที ต้องหยิบยืมเพลงของ ดวงใจ เมืองสิงห์ไปขับร้อง แต่ปรากฏว่าเธอร้องได้ดีกว่าเจ้าของเพลง ทำให้ชาย เมืองสิงห์ ไม่ค่อยกล้าป้อนเพลงให้ ทำให้เธอและคนที่ส่งเสริมเธอถึงกับออกปากบ่นว่าโอกาสเกิดยากมาก ทำให้เธอนำปัญหานี้ไปปรึกษากับ ศรีไพร ใจพระ โฆษกประจำวงดนตรีจุฬารัตน์บ่อย ๆ จึงทำให้เกิดความสนิทสนมกัน จังหวะเดียวกับในปี พ.ศ. 2508 ศรีไพร ใจพระ ออกจากวงจุฬารัตน์ไปตั้งวงเป็นของตัวเอง ชื่อวง “กระดิ่งทอง” จึงชวนเธอออกไปร่วมวงด้วย เธอเห็นว่าน่าจะมีโอกาสดีกว่า จึงลาออกจากวงจุฬารัตน์ ก็ไปอยู่กับวงศรีไพร ใจพระ และต่อมาได้อยู่กินเป็นสามีภรรยากัน มีนักร้องหลานท่านร่วมวง เช่น ดาว มรกต หรือ สรวง สันติ, น้ำผึ้ง บริบูรณ์, แดน สนธยา (แดนชัย สนธยา) โดยทั้ง 3 ท่านนี้มาจากวงดนตรีพิพัฒน์ บริบูรณ์, แสงจันทร์ ดาวลอย (ก่อนมาอยู่วงดนตรีสุรพลฯ), บรรพต สุขแสง, กาญจนา เวียงแก้ว ฯลฯ 
วงดนตรีกระดิ่งทองนี่เอง ที่บุปผาได้บันทึกเสียงเพลงต่าง ๆ เช่น น้ำตาไม่มีความหมาย ผลงานการประพันธ์ของ พ.เทพิน และเพลง แพ้พี่ ผลงานการประพันธ์ของไพฑูรย์ ไก่แก้ว โดยได้วงดนตรีดุริยทิพย์ บรรเลง ซึ่งเพลงนี้เป็นเพลงแก้กับเพลง เหลือทน ของไพรวัลย์ ลูกเพชร ในขณะที่ไพรวัลย์อยู่วงดนตรีรวมดาวกระจายแล้ว หลังจากนั้นบุปผาเธอได้บันทึกเสียงมาอย่างต่อเนื่อง ด้วยเพลง ตลึงแล ซึ่งร้องแก้กับเพลง คนึงนาง ของ ไพรวัลย์ ลูกเพชร, ไม่ลืมสุรพล, น้ำตาแม่หม้าย, แน่เสมอ ฯลฯ ซึ่งศรีไพร ใจพระ ได้หันไปขอเพลงจากครูไพบูลย์ บุตรขัน จากที่เคยมีชื่อเสียงมาบ้างจากเพลงหวานอย่าง "แก้มนวล" ครูไพบูลย์จึงเปลี่ยนทางให้บุปผา สายชล หันมาร้องเพลงแนวโฉบเฉี่ยวอย่างเพลง รักคนแก่ดีกว่า และได้เพลง วอนลมฝากรัก ของครูสุรินทร์ ภาคศิริ และเพลงอื่น ๆ ตามมาอีกมากมาย ทำให้เธอมีชื่อเสียงโด่งดัง ยกระดับเป็นหัวหน้าวงคู่กับศรีไพร ใจพระ
เมื่อเธอมีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่ว จน รังสี ทัศนพยัคฆ์ ต้องนำเธอไปร่วมแสดงในภาพยนตร์หลายสิบเรื่อง เริ่มจาก "ชาติลำชี​"  และตามมาด้วย “ มนต์รักลูกทุ่ง “ อันลือลั่นในยุคขายนักร้องลูกทุ่ง และภาพยนตร์เรื่องนี้ก็ทำให้เธอโด่งดังมากขึ้นไปอีก เพราะได้บทดี และได้ร้องเพลงหลายเพลง
หลังการเสียชีวิตของมิตร ชัยบัญชา พระเอกภาพยนตร์ ระดับตำนานของฟ้าเมืองไทย สุรพล สมบัติเจริญ ราชาเพลงลูกทุ่ง และ คำรณ สัมบุณณานนท์ ราชาเพลงชีวิต ครูไพบูลย์ บุตรขัน ก็แต่งเพลง “ ยมบาลเจ้าขา “ เพื่อปรับทุกข์เรื่องการที่คนดีตายเร็ว คนชั่วตายช้า และก็ไม่ผิดหวังอีก เมื่อเพลงดังระเบิดอีกเช่นกัน รวมแล้วเธอมีผลงานบันทึกเสียงตลอดชีวิตการเป็นนักร้องราว 1,000 เพลง
ปัญหาครอบครัว

ปี พ.ศ. 2517 ชีวิตครอบครัวของบุปผา สายชล และ ศรีไพร ใจพระ เริ่มมีปัญหาก็เลยเลิกรากัน ศรีไพร ใจพระ หันไปทำวงดนตรีหงษ์ทอง ดาวอุดร ส่วนบุปผา สายชล ก็มุ่งไปสู่วงการภาพยนตร์ และพบรักใหม่กับ สิงหา สุริยง พระเอกภาพยนตร์ที่มีโอกาสร่วมงานกัน ทำให้เธอหายไปจากวงการเพลง แต่การใช้ชีวิตคู่กับสิงหา สุริยง ก็ไปไม่ตลอดรอดฝั่ง เมื่อชีวิตคู่มีปัญหาก็ต้องเลิกรากันอีก โดยบุปผามีบุตรกับสิงหา สุริยงค์ 1 คน ซึ่งก่อนหน้านี้มีบุตรกับ ศรีไพร ใจพระ 1 คน
ปี พ.ศ. 2524 บุปผา สายชล ที่ไม่มี ศรีไพร ใจพระ ผลักดัน ได้พยายามกลับเข้าสู่วงการลูกทุ่งอีกครั้งจากการชักชวนของสุชาติ เที​ย​น​ทองแต่ไม่ประสบความสำเร็จ เนื่องจากอายุมากขึ้น (อายุ 34 ปี) และในระยะหลังนั้นรูปร่างเธอค่อนข้างอ้วน ทำให้เธอเป็นกังวลอย่างมาก ถึงกับต้องหาทางลดน้ำหนักด้วยการทานยาบ้าง อดอาหารบ้าง ทำให้สุขภาพร่างกายมีปัญหา ในระยะหลังเธอเป็นโรคความดันโลหิตสูง
ลาลับ

บุปผา สายชล เสียชีวิต เมื่อ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2533 จากอาการเส้นโลหิตในสมองแตก เนื่องจากโรคความดันโลหิตสูง ที่โรงพยาบาลเอกชล ตำบลเสม็ด อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี ขณะอายุได้เพียง 43 ปี โดยเธอเสียชีวิตในปีเดียวกับนางบุญมี พยนต์เลิศ คุณแม่ของเธอ ซึ่งเสียชีวิตในวันที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2533 บุปผา สายชลได้รับพระราชทานศพเมื่อวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2533
ผลงานชิ้นสุดท้ายที่เธอได้ฝากไว้ คือ เพลงอมตะเงินล้าน ชุดที่ 61 แด่ผู้หญิงชื่อ...บุปผา โดยได้บันทึกเสียงเสร็จแล้ว แต่เสียชีวิตก่อนได้ถ่ายMusic Video ชุดนี้ ได้วางจำหน่ายหลังบุปผา สายชล เสียชีวิต ในเดือนตุลาคม 2533
ปัจจุบัน สุรชัย สายชล ทายาทคนหนึ่งของบุปผา สายชล ก็ได้ผลิตผลงานลูกทุ่งตามรอยผู้เป็นมารดา และ ชล อภิชาติ เจ้าของผลงานเพลง หนุ่ม อ.บ.ต โดยทั้งคู่ได้ออกรายการสารพันลั่นทุ่ง (บางเขน) เมื่อวันเสาร์ที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2565 ใน Episode พิสูจน์เสียงทายาทคนดัง
ตัวอย่างผลงาน > ผลงานเพลง

วอนลมฝากรัก
ส้มตำ (ปี พ.ศ.2516 เรียบเรียงเสียงประสานโดย พีระ ตรีบุปผา)
ยมบาลเจ้าขา
สาวนาคอยคู่
รักคนแก่ดีกว่า
คนเหมือนกัน
น้ำลงนกร้อง
น้ำตาน้ำตก
รูปหล่อถมไป
ฉันรักลูกทุ่ง
จะเดินโชว์
ลมจ๋า
ไม่น่าโกหก
หัวอกแม่สื่อ
หลวงพ่อช่วยที
ไทดำรำพัน
ซังคนใจร้าย
ขวัญใจลูกทุ่ง
คนช่างพูด
คนจ๊ะคน
เป็นต้น
ตัวอย่างผลงาน > ผลงานภาพยนตร์

ชาติลำชี (2512)
มนต์รักลูกทุ่ง (2513)
อยากดัง (2513)
ลำพู (2513)
ส้มตำ (2514)
มนต์รักจากใจ (2514)
หยาดฝน (2515)
ขวัญใจลูกทุ่ง (2515)
แก้วกลางนา (2516)
อำนาจเงิน (2516)
มนต์รักแผ่นดินทอง (2521)
ไอ้ฟ้าผ่า (2522)
กำนันโพธิ์ (2522)
ลำตัดรำเตะ (2525)
รักสุดหัวใจ (2527)
เขยเต็กกอ (2529)
ตัวอย่างผลงาน > ละครโทรทัศน์

สอยดาว สาวเดือน (2512) ช่อง 4 บางขุนพรหม
เจ้าหญิงขันทอง (2530) ช่อง 3
บุปผา สายชล ในชุดไทย จากภาพยนตร์เรื่อง อำนาจเงิน (พ.ศ. 2516) กล่าวได้ว่าบุปผา สายชลเป็น นักร้องลูกทุ่งคนแรกที่ได้เป็นนางเอกหนังไทย ซึ่งเธอได้เล่นเป็นนางเอกเต็มตัว ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2515 กับภาพยนต์เรื่องขวัญใจลูกทุ่ง ซึ่งกำกับโดย ศรีไพร ใจพระ
บุปผา สายชล & ศรีไพร ใจพระ ร่วมแสดงภาพยนตร์เรื่อง หยาดฝน ในปี พ.ศ.2515
สิงหา สุริยง & บุปผา สายชล ภาพในปี พ.ศ. 2520
อำเภอกระนวน

| อำเภอกระนวน |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Kranuan
สระหนองโก
คำขวัญ: กระนวนแดนดินถิ่นเกษตร เขตปลูกอ้อย รอยต่อยางพารา ศูนย์กลางการค้า พัฒนาคุณธรรม ลือล้ำบุญบั้งไฟ เที่ยวบ๋าหลวงตาดโตนใส รวมน้ำใจถิ่นคนดี
แผนที่จังหวัดขอนแก่น เน้นอำเภอกระนวน
พิกัด: 16°42′22″N 103°4′44″E﻿ / ﻿16.70611°N 103.07889°E﻿ / 16.70611; 103.07889
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: ขอนแก่น
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 322.017 ตร.กม. (124.331 ตร.ไมล์)
ประชากร (2565)
 • ทั้งหมด: 77,869 คน
 • ความหนาแน่น: 241.81 คน/ตร.กม. (626.3 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 40170
รหัสภูมิศาสตร์: 4009
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอกระนวน หมู่ที่ 1  ถนนมิตรบำรุง ตำบลหนองโก อำเภอกระนวน จังหวัดขอนแก่น 40170
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
กระนวน เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดขอนแก่น
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอกระนวนตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือสุดของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอโนนสะอาด อำเภอกุมภวาปี (จังหวัดอุดรธานี) และอำเภอท่าคันโท (จังหวัดกาฬสินธุ์)
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอท่าคันโท อำเภอหนองกุงศรี และอำเภอห้วยเม็ก (จังหวัดกาฬสินธุ์)
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอชื่นชม (จังหวัดมหาสารคาม) และอำเภอซำสูง
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอน้ำพอง
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอกระนวนแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 9 ตำบล 98 หมู่บ้าน ได้แก่
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอกระนวนประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 10 แห่ง ได้แก่
เทศบาลเมืองกระนวน ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลหนองโก
เทศบาลตำบลห้วยยาง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลห้วยยางทั้งตำบล
เทศบาลตำบลหนองโน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองโนทั้งตำบล
เทศบาลตำบลน้ำอ้อม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลน้ำอ้อมทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลหนองโก  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองโก (เฉพาะนอกเขตเทศบาลเมืองกระนวน)
องค์การบริหารส่วนตำบลหนองกุงใหญ่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองกุงใหญ่ทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลห้วยโจด  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลห้วยโจดทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านฝาง  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านฝางทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลดูนสาด  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลดูนสาดทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลหัวนาคำ  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหัวนาคำทั้งตำบล
สถานศึกษา > ระดับอาชีวศึกษา

วิทยาลัยการอาชีพกระนวน
สถานศึกษา > มัธยมศึกษา

โรงเรียนทุ่งใหญ่รัตนศึกษา
โรงเรียนยางคำพิทยาคม
โรงเรียนศรีกระนวนวิทยาคม
โรงเรียนหนองโนประชาสรรค์
โรงเรียนประถมปรีดาภรณ์
แหล่งข้อมูลอื่น

www.kranuan.in.th เก็บถาวร 2014-12-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน หรือ www.กระนวน.ไทย[ลิงก์เสีย] เว็บไซต์รวมเรื่องราว กิจกรรมข่าวสาร และชุมชนของคนกระนวน
พระทรงเมือง

| พระทรงเมือง |
| --- | --- |
พระทรงเมืองในศาลหลักเมือง กรุงเทพมหานคร
เป็นที่บูชาใน: ศาสนาผี
ส่วนเกี่ยวข้อง: เทพพื้นเมือง
เป็นที่นับถือใน: ประเทศไทย
พระทรงเมือง ถือพระขรรค์ด้วยพระหัตถ์ซ้าย เป็นเทพารักษ์รักษาการปกครอง ดูแลทุกข์สุขของอาณาประชาราษฎร์ ให้อยู่ร่มเย็นเป็นสุข มีหน้าที่รักษาการปกครองและกระทรวง ทบวง กรมต่าง ๆ ดูแลทุกข์สุขของประชาชนให้ร่มเย็นเป็นสุข เป็นเทพารักษ์หล่อสำริด ปิดทอง สูง 88 ซม.
| ด ค กเทวดาตามความเชื่อของคนไทย |
| --- | --- | --- |
| เทวดาคติพุทธเถรวาท |  พระพรหม ท้าวสหัมบดีพรหม  ท้าวฆฏิการพรหม  สนังกุมารพรหม  ท้าวสักกะ  ท้าวสุยาม  ท้าวสันดุสิต  ท้าวสุนิมมิต  ท้าววสวัตตี  จตุโลกบาล ท้าวธตรฐ  ท้าววิรุฬหก  ท้าววิรูปักษ์  ท้าวเวสวัณ  พระธรณี  เมขลา  พระสุนทรีวาณี  พระวิศวกรรม  พระพิรุณ  พระปัญจสิขะ  พระมาตุลี  คนธรรพ์  พระอุเทนทราธิราช  |  |
| เทวดาคติฮินดู |  ตรีมูรติ พระศิวะ  พระพรหม  พระวิษณุ  พระคเณศ  พระขันทกุมาร  กามเทพ  พระแม่คงคา  พระปารวตี  ทุรคา  พระสตี  กาลี  พระสุรัสวดี  พระลักษมี  พระภูเทวี  โลกบาล พระอินทร์  พระยม  ท้าวกุเวร  พระอีสาน  พระอัคนี  พระนิรฤติ  พระพาย  นพเคราะห์ พระอาทิตย์  พระจันทร์  พระอังคาร  พระพุธ  พระพฤหัสบดี  พระศุกร์  พระเสาร์  พระราหู  พระเกตุ  พระพลเทพ  |  |
| เทวดาคติพื้นเมืองไทย |  พญาแถน  ท้าวกบิลพรหม  โพสพ  จตุคามรามเทพ  พระภูมิเจ้าที่  พระพนัสบดี  นางกวัก  นางสงกรานต์  แม่ย่านาง  แม่ซื้อ  รุกขเทวดา  ปู่เจ้าสมิงพราย  พระโกญจนาเนศวร์  พระเทวกรรม  ปู่เจ้าเขาเขียว  นิลบรรพตเทพสุดา  ท้าวพรหมรักษ์  พระมหาไชไพรสภ  |  |
| เทพารักษ์ |  พระสยามเทวาธิราช  พระหลักเมือง  พระเสื้อเมือง  พระทรงเมือง  พระกาฬไชยศรี  เจ้าเจตคุปต์  พระเทพบิดร  พระคลัง  เจ้าหอกลอง  พระกำพูฉัตร  พระราชบันฦๅธาร  พระราชมุทธาธร  |  |
ที่ราบสูงบ่อละเวน

น้ำตกตาดฟานในที่ราบสูงบ่อละเวน ตัวน้ำตกสูงประมาณ 120 เมตร
น้ำตกตาดเลาะ ที่ราบสูงบ่อละเวน
น้ำตกตาดเลาะ
รถบรรทุกไม้บนที่ราบสูงบ่อละเวน พ.ศ. 2552
การแปรรูปกาแฟบนที่ราบสูงบ่อละเวน
ที่ราบสูงบ่อละเวน หรือ ที่ราบสูงโบลาเวน (ลาว: ພູພຽງບໍລະເວນ อ่านว่า พูเพียงบ่อหละเว้น) คือที่ราบสูงทางตอนใต้ของประเทศลาว ซึ่งมีพื้นที่ส่วนใหญ่อยู่ในแขวงจำปาศักดิ์ ครอบคลุมบางส่วนของแขวงสาละวัน เซกอง และอัตตะปือ และตั้งอยู่ระหว่างเทือกเขาอันนัมที่เป็นพรมแดนธรรมชาติกั้นลาวออกจากเวียดนามทางทิศตะวันออก กับแม่น้ำโขงทางทิศตะวันตก ความสูงของที่ราบสูงอยู่ในช่วงประมาณ 1,000–1,350 เมตร (3,280–4,430 ฟุต) เหนือระดับน้ำทะเล ที่ราบสูงนี้เป็นต้นกำเนิดของแม่น้ำหลายสายและมีน้ำตกที่สวยงามหลายแห่ง ชื่อของที่ราบสูงบ่อละเวน อ้างอิงจากชื่อกลุ่มชาติพันธุ์ละเวน ซึ่งเคยมีอำนาจเหนือภูมิภาคนี้ในอดีต อย่างไรก็ตามการขยายตัวของประชากรโดยเฉพาะกลุ่มชาติพันธุ์ลาวซึ่งมีสัดส่วนประมาณร้อยละ 50 ถึง 60 ของประเทศ และการอพยพภายในประเทศ ส่งผลให้เกิดการหลอมรวมระหว่างชาติพันธุ์ซึ่งเปลี่ยนองค์ประกอบทางชาติพันธุ์ของภูมิภาค
ความสำคัญทางประวัติศาสตร์

ที่ราบสูงบ่อละเวนมีบทบาทสำคัญในประวัติศาสตร์ของลาว ช่วงเวลาสำคัญที่สุดสามช่วงซึ่งส่งผลกระทบอย่างมากต่อที่ราบสูงบ่อละเวน ทำให้เกิดเอกลักษณะเฉพาะและความสำคัญ ได้แก่ การตกเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศส กบฏผู้มีบุญ และสงครามเวียดนาม
ความสำคัญทางประวัติศาสตร์ > อาณานิคมของฝรั่งเศส

ในปี พ.ศ. 2436 ฝรั่งเศสได้ผนวกดินแดนแห่งแรกทางตะวันออกของแม่น้ำโขง และต่อมาได้ผนวกดินแดนทางตะวันตกของแม่น้ำโขงในปี พ.ศ. 2447 และ พ.ศ. 2450 ช่วงยุคอาณานิคมของฝรั่งเศสในลาวนี้มีความสำคัญอย่างมากต่อที่ราบสูงบ่อละเวนเนื่องจากเกิดการถ่ายทอดเทคนิคทางการเกษตรจากชาวฝรั่งเศสสู่ชาวพื้นเมืองลาว จากพจนานุกรมประวัติศาสตร์ (เขียนโดย Martin Stuart-Fox) ระบุว่า "ชาวฝรั่งเศสเป็นผู้ริเริ่มปลูกกาแฟและทดลองปลูกยางพาราบนที่ราบสูงบ่อละเวน และต่อมายังคงเป็นพื้นที่เกษตรกรรมที่สำคัญของลาว โดยเฉพาะการปลูกผักและผลไม้นานาชนิดรวมทั้งพืชเศรษฐกิจอื่น ๆ ที่สร้างรายได้สูง" ที้งนี้การเพาะปลูกพืชดังกล่าวไม่เคยมีในพื้นที่นี้มาก่อนจนกระทั่งชาวฝรั่งเศสได้เข้ามาแนะนำในภูมิภาคนี้ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ทำให้ที่ราบสูงโบลาเวนกลายเป็นพื้นที่ภาคเกษตรกรรมที่สำคัญของประเทศลาว
ความสำคัญทางประวัติศาสตร์ > กบฏผู้มีบุญ

ช่วงที่สองที่ช่วยกำหนดประวัติศาสตร์ของที่ราบสูงคือการ กบฏผู้มีบุญ การก่อจลาจลปะทุขึ้นระหว่างปี พ.ศ. 2444 ถึง 2450 ซึ่งเป็นการก่อกบฏครั้งใหญ่ของชนเผ่าลาวเทิง (เผ่าอาลัก, เผ่าญะเฮิญ และเผ่าละเวน) เพื่อต่อต้านการครอบงำของฝรั่งเศส แม้ว่าไม่มีการจดบันทึกหรือบทประพันธ์ที่ถ่ายทอดเรื่องราวที่กล่าวเฉพาะการปฏิวัตินี้ในที่ราบสูงบ่อละเวน แต่การก่อตัวของกบฏผู้มีบุญแจ้งชัดว่าชุมชนพื้นเมืองต้องการต่อต้านอิทธิพลและอำนาจของฝรั่งเศสออกจากพื้นที่
ความสำคัญทางประวัติศาสตร์ > สงครามเวียดนาม

ที่ราบสูงบ่อละเวนได้รับความเสียหายอย่างมากในช่วงสงครามเวียดนาม เนื่องจากเป็นหนึ่งในพื้นที่ที่ถูกทิ้งระเบิดอย่างหนักที่สุดในสงครามอินโดจีนครั้งที่สอง การทิ้งระเบิดของสหรัฐอย่างหนักหน่วงในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1960 เพื่อควบคุมที่ราบสูงบ่อละเวนซึ่งเป็นพื้นที่ยุทธศาสตร์สำคัญยิ่งทั้งต่อกองทัพอเมริกันและเวียดนามเหนือ ปรากฏหลักฐานจากจำนวน UXO (อาวุธยุทโธปกรณ์ที่ยังไม่ระเบิด) ซึ่งยังคงหลงเหลือเป็นจำนวนมากอยู่รอบ ๆ พื้นที่ ด้วยเหตุนี้ที่ราบสูงบ่อละเวนยังคงเป็นพื้นที่อันตรายโดยเฉพาะในพื้นที่ที่ยังไม่ได้สำรวจทำเครื่องหมาย ตามรายงานหลายฉบับความเสียหายที่เกิดจากระเบิดที่หลงเหลือเหล่านี้ยังคงพบเห็นได้ในบางพื้นที่
ในด้านตะวันออกของที่ราบสูงบ่อละเวนเป็นส่วนหนึ่งในพื้นที่ผ่านของเส้นทางโฮจิมินห์ ในช่วงสงครามที่ราบสูงนี้สามารถเข้าถึงได้โดยรถยนต์ผ่านปากซองและธาเต็ง และถนนเหล่านั้นเป็นถนนสายเดียวที่นำออกจากที่ราบสูงที่ยังคงดึงดูดนักท่องเที่ยวและให้ความสนใจต่อภูมิประวัติศาสตร์ในพื้นที่นี้มากขึ้น
วัฒนธรรม

กลุ่มชาติพันธุ์หลักในที่ราบสูงบ่อละเวนคือชาวละเวน แม้ว่าจะมีกลุ่มชาติพันธุ์มอญเขมร ที่อาศัยอยู่รวมในพื้นที่ทั้ง อาลัก, กะตู, ตะโอย และส่วย จากข้อมูลของ CPA Media กล่าวว่า "กลุ่มชาติพันธุ์เหล่านี้ทั้งหมดเคยเชื่อในศาสนาผี" และบางกลุ่มเคยมีการบูชายัญสัตว์ด้วย อย่างไรก็ตามในปัจจุบันชุมชนชนกลุ่มน้อยเหล่านี้บางส่วนได้เริ่มเปลี่ยนมานับถือพุทธศาสนาเนื่องจากมีการติดต่อกับชาวลาวลุ่ม
เศรษฐกิจ

เศรษฐกิจหลักในภูมิภาคที่ราบสูงบ่อละเวนมุ่งเน้นไปที่การผลิตทางการเกษตรและการท่องเที่ยว ซึ่งมีส่วนช่วยอย่างมากต่อรายได้ของที่ราบสูง
นับจากการริเริ่มทำการเกษตรและเทคนิคการเกษตรอื่น ๆ ของชาวฝรั่งเศสบนที่ราบสูงบ่อละเวน ซึ่งรวมไปถึงการปลูกกาแฟ ยางพารา และกล้วย จากต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ที่ราบสูงโบลาเวนยังคงเป็นพื้นที่เกษตรกรรมที่สำคัญในการปลูกผลไม้และผักหลายชนิด พืชเศรษฐกิจอื่น ๆ ที่สร้างรายได้สูงเช่น กระวาน ซึ่งในจำนวนพืชผลทางการเกษตรที่ชาวฝรั่งเศสริเริ่มนั้น กาแฟนับเป็นพืชเศรษฐกิจมีความสำคัญมากที่สุดในภูมิภาคนี้
ในระหว่างยุคอาณานิคม ชาวฝรั่งเศสยังได้แนะนำการผลิตกาแฟสายพันธุ์คุณภาพสูงทั้งอาราบิกาและโรบัสตา ปริมาณการผลิตเคยลดลงในช่วงสงคราม และกลับมาเฟื่องฟูอีกครั้งในปัจจุบัน  สภาพภูมิอากาศของที่ราบสูงที่มีอุณหภูมิเย็นและฝนที่ตกชุกทำให้ที่ราบสูงบ่อละเวนเป็นพื้นที่ที่เหมาะสำหรับการผลิตกาแฟอย่างยิ่ง ปัจจัยข้างต้นทำให้ครอบครัวเกษตรกรชนกลุ่มน้อยส่วนมากในพื้นที่พึ่งพาอุตสาหกรรมการปลูกและผลิตกาแฟเป็นแหล่งรายได้หลัก ปัจจุบันผลผลิตกาแฟในประเทศลาวเกือบทั้งหมดจากการปลูกบนที่ราบสูงบ่อละเวน ในแขวงจำปาศักดิ์ทางตอนใต้ของประเทศ และผลผลิคกาแฟของลาวต่อปีประมาณ 15,000–20,000 ตัน โดยร้อยละ 80 เป็น กาแฟโรบัสตา
การท่องเที่ยว

การท่องเที่ยวในที่ราบสูงบ่อละเวนเป็นที่ดึงดูดใจจากลักษณะเฉพาะ เช่น น้ำตกต่าง ๆ ตลอดจนหมู่บ้านของกลุ่มชาติพันธุ์ และพื้นที่ทางภูมิประวัติศาสตร์อื่น ๆ ที่น่าสนใจ
ที่ราบสูงบ่อละเวนมีน้ำตกเป็นจำนวนมาก ได้แก่ น้ำตกตาดเลาะที่อยู่ห่างจากปากเซ ไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือประมาณ 92 กิโลเมตร หรือจากเมืองสาละวันไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ประมาณ 28 กิโลเมตร[ต้องการอ้างอิง] ซึ่งต้นไม้ที่ล้อมรอบน้ำตกที่เขียวชอุ่มและปริมาณน้ำที่ไหลจากน้ำตกตลอดปีทำให้ที่นี่เป็นจุดหมายปลายทางหลักของการท่องเที่ยวในที่ราบสูงบ่อละเวน น้ำตกที่งดงามอีกแห่งหนึ่งคือ น้ำตกตาดฟาน ซึ่งตัวน้ำตกสูง 120 เมตร เป็นน้ำตกที่สูงที่สุดในลาว
ที่ราบสูงบ่อละเวนเต็มไปด้วยกิจกรรมทางวัฒนธรรมและภูมิศาสตร์ที่น่าสนใจ [ต้องการอ้างอิง] ได้แก่ การล่องเรือ การเที่ยวชมไร่กาแฟในพื้นที่ การเดินป่า หรือการเยี่ยมชมหมู่บ้านของกลุ่มชาติพันธุ์ หมู่บ้านอาลัก, กะตู, และส่วย ที่เปิดอนุญาตใหัเข้าชม
ความสำคัญทางธรณีวิทยา

นักธรณีวิทยาเชื่อว่าอุกกาบาตขนาดประมาณ 2 กิโลเมตร (1.2 ไมล์) ตกกระทบพื้นผิวโลกเมื่อประมาณ 790,000 ปีก่อน สันนิษฐานว่า หลุมอุกกาบาตนี้อาจถูกฝังอยู่ในเขตภูเขาไฟที่ราบสูงบ่อละเวน  เนื่องจากมีการพบอุลกมณี กระจายทั่วภาคพื้นทวีปเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ออสเตรเลีย และแอนตาร์กติกา นับว่าเป็นหลุมอุกกาบาตที่อายุน้อยที่สุดและพื้นที่การแตกกระจายของอุลกมณีที่กินบริเวณกว้างใหญ่ที่สุด การประมาณการล่าสุดชี้ให้เห็นว่าอาจครอบคลุมถึงร้อยละ 10–30 ของพื้นผิวโลก (เรียกชื่อของพื้นที่การแตกกระจายอุลกมณีที่เกิดจากอุกกาบาตนี้ว่า Australasian Strewnfield)
ภรภัทร วทัญญุตาพงศ์

| ภรภัทร  วทัญญุตาพงศ์ |
| --- | --- |
ชื่อเกิด: ภรภัทร  วทัญญุตาพงศ์
รู้จักในชื่อ: ปอย
เกิด: 30 สิงหาคม พ.ศ. 2512 (55 ปี)
ที่เกิด: กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
แนวเพลง: ป๊อป
อาชีพ: นักร้อง, ครูสอนร้องเพลง
ช่วงปี: พ.ศ. 2537 - ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่

เว็บไซต์: http://www.facebook.com/krupoyzz
ภัคพร ไชยหาญ หรือ ภรภัทร ไชยหาญ, ภรภัทร วทัญญุตาพงศ์, ภัคพร แสนเสนา (ชื่อเล่น: ปอย) เกิดเมื่อวันที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2512 เป็นนักร้อง พิธีกร และครูสอนร้องเพลงชาวไทย เป็นอดีตศิลปินค่ายจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ มีผลงานอัลบั้มเฉพาะกิจออกมาถึง 3 อัลบั้ม คือ อัลบั้ม "แกรมมี่ ซูเปอร์ เมดเล่ย์" (พ.ศ. 2543), อัลบั้ม "Meeting" (พ.ศ. 2544) และอัลบั้ม "Meeting II : Meeting Again" (พ.ศ. 2546)