stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การระเบิดรุนแรง

การระเบิดรุนแรงของวัถุระเบิด ทีเอนที 500 ตันในระหว่างปฏิบัติการเซย์เลอร์แฮต (Operation Sailor Hat) คลื่นกระแทกลูกแรกสามารถมองเห็นได้บนผิวน้ำ และเมฆควบแน่นกระแทกก็เห็นได้อยู่ด้านบน
การระเบิดรุนแรง (อังกฤษ: detonation) คือกระบวนการการเผาไหม้ชนิดหนึ่งซึ่งมีหน้าการคายความร้อนที่เคลื่อนที่ผ่านตัวกลางด้วยความเร็วเหนือเสียงที่ต่อมาผลิตหน้าคลื่นกระแทกที่แพร่อยู่ข้างหน้ามัน วัตถุระเบิดมาตรฐานทั้งแบบแข็งและเหลว รวมทั้งแก๊สไวปฏิกิริยาทำให้เกิดการระเบิดรุนแรงได้  ความเร็วการระเบิดรุนแรง (detonation velocity) ในวัตถุระเบิดแบบแข็งกับเหลวนั้นสูงกว่าแบบแก๊สอย่างมาก ทำให้สามารถสังเกตระบบคลื่นในรายละเอียดที่มากขึ้น (ความละเอียดของภาพสูง; Image resolution)
เชื้อเพลิงมีความหลากหลายอย่างมากไม่ว่าจะปรากฏในรูปของแก๊ส หมอกละออง หรือฝุ่นแขวนลอย ออกซิแดนต์ (oxidizing agent) เช่นแฮโลเจน โอโซน ไฮโดรเจนเพอร์ออกไซด์ และออกไซด์ของไนโตรเจน การระเบิดรุนแรงแบบแก๊สมักจะเกี่ยวข้องกับส่วนผสมของเชื้อเพลิงและออกซิแดนต์ในอัตราส่วนที่มีความไวไฟต่ำกว่ามาตรฐานอยู่ไม่มาก ส่วนใหญ่เกิดขึ้นในระบบจำกัด แต่บางครั้งก็เกิดขึ้นได้ในเมฆไอ (vapour cloud) วัสดุอื่น ๆ เช่นอะเซทิลีน โอโซน และไฮโดรเจนเพอร์ออกไซด์สามารถระเบิดได้แม้ไม่มีไดออกซิเจน (อัญรูปหนึ่งของออกซิเจน; dioxygen)
การระเบิดรุนแรงถูกค้นพบในปี ค.ศ. 1881 โดยนักวิทยาศาสตร์ชาวฝรั่งเศสสองคู่ คือ มาร์เซอลัง แบร์เทอโลต์ (Marcellin Berthelot) กับพี. วิเยย (Paul Marie Eugène Vieille)  และแอร์เนสต์-ฟรังซัวส์ มัลลารด์ (Ernest-François Mallard) กับอองรี หลุยส์ เลอ ชาเตอลิเอ (Henry Louis Le Chatelier) การคาดการณ์ทางคณิตศาสตร์ของการแพร่ถูกดำเนินการเป็นครั้งแรกโดยเดวิด แชปแมน (David Chapman) ในปี ค.ศ. 1899 และโดยเอมิล ฌูเกต์ (Émile Jouguet) ในปี ค.ศ. 1905, 1906 และ 1917 ยาคอฟ เซลโดวิช (Yakov Zeldovich), จอห์น ฟอน นอยมันน์, และ แวร์เนอร์ เดอริง (W. Doering) ได้สร้างความก้าวหน้าต่อความเข้าใจที่มีต่อการระเบิดอย่างรุนแรงในช่วงต้นทศวรรษ 1940s
ทฤษฎี

ทฤษฎีแชปแมน-ฌูเกต์ (Chapman-Jouguet condition) เป็นทฤษฎีพื้นฐานที่สุดที่คาดการณ์พฤติกรรมของการระเบิดรุนแรงในแก๊สซึ่งถูกพัฒนาขึ้นในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 20 ทฤษฎีนี้จำลองการระเบิดรุนแรงเป็นคลื่นกระแทกที่มาพร้อมกับการคายความร้อนด้วยชุดของสมการพีชคณิตแบบง่าย ๆ  ทฤษฎีเช่นนี้จำกัดกระบวนการทางเคมีและการแพร่ไว้ในพื้นที่ที่บางเป็นกณิกนันต์
ทฤษฎีที่ซับซ้อนกว่าถูกคิดขึ้นมาในยุคสงครามโลกครั้งที่สองโดยยาคอฟ เซลโดวิช, จอห์น ฟอน นอยมันน์, และแวร์เนอร์ เดอริง โดยอิสระจากกัน ทฤษฎีนี้ซึ่งปัจจุบันเรียกว่าตัวแบบการระเบิดรุนแรง ZND (ZND detonation model) ยอมรับถึงการมีอยู่ของปฏิกิริยาเคมีที่เกิดขึ้นในอัตราจำกัด ดังนั้นจึงอธิบายการระเบิดรุนแรงเป็นคลื่นกระแทกที่บางเป็นกณิกนันต์ที่ตามด้วยพื้นที่ที่มีปฏิกิริยาเคมีคลายความร้อน เมื่อใช้คลื่นกระแทกเป็นจุดอ้างอิงที่อยู่นิ่งแล้ว การไหลที่ตามหลังคลื่นจะมีความเร็วต่ำกว่าเสียง พลังงานที่ถูกปล่อยออกมาจากปฏิกิริยาเคมีที่เคลื่อนที่ข้างหลังติดหน้าคลื่นจึงสามารถจ่ายพลังงานให้กับคลื่นกระแทกผ่านทางเสียงได้ นี่คือเงื่อนไขแชปแมน-ฌูเกต์ (Chapman-Jouguet condition) มีหลักฐานบางส่วนที่ชี้ว่าพื้นที่ปฏิกิริยามีคุณสมบัติกึ่งโลหะในวัตถุระเบิดบางชนิด (ไนโตรมีเทน; nitromethane)
ทั้งสองทฤษฎีอธิบายหน้าคลื่นหนึ่งมิติที่คงตัว แต่ทว่าในช่วงปี ค.ศ. 1960s การทดลองแสดงให้เห็นว่าการระเบิดรุนแรงในแก๊สส่วนใหญ่จะมีโครงสร้างสามมิติที่ไม่คงตัวซึ่งสามารถคาดการณ์ด้วยทฤษฎีหนึ่งมิติแบบคงตัวได้โดยเฉลี่ยเท่านั้น และแน่นอนคลื่นแบบนั้นจะสลายไปในขณะที่โครงสร้างถูกทำลาย เราสามารถใช้ทฤษฎีการระเบิดรุนแรงวูด-เคิร์กวูด (Wood-Kirkwood detonation theory) เพื่อแก้ไขในเรื่องข้อจำกัดเหล่านี้บางข้อ
การศึกษาการทดลองเปิดเผยเงื่อนไขที่จำเป็นในการแพร่ของหน้าคลื่นแบบนี้ ระยะของสัดส่วนการผสมกันระหว่างเชื้อเพลิงกับตัวออกซิไดซ์หรือสารที่สลายตัวด้วยตัวเองและสารเฉื่อยจะอยู่ต่ำกว่าเส้นจำกัดความไวไฟเล็กน้อยสำหรับการระเบิดรุนแรงในพื้นที่บรรจุที่จำกัด มีการแสดงอิทธิพลของการเพิ่มความเข้มข้นของตัวละลายกับการขยายตัวของเซลล์ระเบิดแต่ละเซลล์ให้เห็น ในทางคล้ายกัน ขนาดของเซลล์ก็ใหญ่ขึ้นในขณะที่ความดันต้นลดลง ในเมื่อขนาดของเซลล์ต้องเข้ากับขนาดขั้นต่ำของบรรจุภัณฑ์ คลื่นใด ๆ ที่ถูกเอาชนะโดยตัวจุดระเบิดก็จะสลายไป
การจำลองทางคณิตศาสตร์มีความก้าวหน้าในการคาดการณ์การไหลที่ซับซ้อนข้างหลังปฏิกิริยาที่เหนี่ยวนำให้เกิดคลื่นกระแทกอยู่อย่างต่อเนื่อง ณ ปัจจุบันยังไม่มีแบบจำลองใดที่อธิบายได้อย่างเพียงพอว่าโครงสร้างนั้นเกิดขึ้นและคงตัวอยู่หลังคลื่นที่ไม่ถูกจำกัดได้อย่างไร
การประยุกต์

เหตุหลักของความเสียหายจากการระเบิดรุนแรงคือหน้าการระเบิดที่เร็วกว่าเสียงในบริเวณรอบด้านเมื่อใช้ในอุปกรณ์ระเบิด (คลื่นกระแทกที่ทรงพลัง) ซึ่งนี่ต่างจากการลุกไหม้อย่างมีนัยยะสำคัญซึ่งการลุกไหม้มีคลื่นการคลายความร้อนที่ความเร็วต่ำกว่าเสียง เพราะฉะนั้นการระเบิดรุนแรงมักใช้เพื่อทำลายล้างในขณะที่การลุกไหม้จะถูกใช้ในการเร่งกระสุนหรือขีปนาวุธ แต่คลื่นของการระเบิดรุนแรงก็อาจนำมาใช้ในทางที่ทำลายล้างน้อยกว่า เช่นการพอกสารเคลือบลงบนพื้นผิว การทำความสะอาดเครื่องมือ (เช่นการกำจัดเศษถ่านหิน) หรือแม้แต่การเชื่อมอัดระเบิด (explosive welding) โลหะที่เชื่อมด้วยวิธีปกติไม่ได้ให้เชื่อมเข้าด้วยกัน เครื่องยนต์ระเบิดพัลส์ (Pulse detonation engine) ใช้คลื่นระเบิดเพื่อขับเคลื่อนในการบินและอวกาศ  อากาศยานที่ใช้เครื่องยนต์ระเบิดพัลส์ขึ้นบินเป็นครั้งแรกที่ท่าอากาศยานและอวกาศยานโมฮาวี (Mojave Air & Space Port) ในวันที่ 31 มกราคม ปี ค.ศ. 2008
ในเครื่องยนต์และอาวุธปืน

การระเบิดรุนแรงโดยไม่เจตนาเป็นปัญหาในบางอุปกรณ์ที่ต้องการการลุกไหม้ เรียกว่าเครื่องยนต์น็อก (engine knocking) ในเครื่องยนต์สันดาปภายใน การน็อกทำให้เสียพลัง เครื่องร้อนเกิน และในที่สุดเครื่องก็อาจล้มเหลวได้ ส่วนในอาวุธปืน การระเบิดรุนแรงอาจทำให้เกิดการล้มเหลวอย่างมหันต์หรืออาจถึงแก่ชีวิตได้
ดูเพิ่ม

การระเบิดคาร์บอน (Carbon detonation)
การระเบิดระบาด (Sympathetic detonation)
การทดลองอาวุธนิวเคลียร์
การลุกไหม้
เครื่องยนต์น็อก (Engine knocking)
เงื่อนไขแชปแมน-ฌูเกต์ (Chapman-Jouguet condition)
ตัวจุดระเบิด (Detonator)
ปฏิกิริยาลูกโซ่นิวเคลียร์
เพชรนาโนจากการระเบิด (Detonation diamond)
วัตถุระเบิด
สมมูลทีเอ็นที
อุปกรณ์ป้องกันไฟย้อนจากการระเบิด (Detonation flame arrester)
แหล่งข้อมูลอื่น

ฐานข้อมูลการระเบิดรุนแรงของห้องปฏิบัติการพลศาสตร์การระเบิด GALCIT เก็บถาวร 2014-03-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
นักรักบี้หาย

เรื่องสั้นโดยอาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์  ที่มีเชอร์ล็อก โฮมส์เป็นตัวละครสำคัญ
| --- | --- |
โฮมส์และวัตสันใช้สุนัขดมกลิ่นตามหาชายที่หายตัวไป ภาพวาดโดยซิดนีย์ พาเก็ตในนิตยสารสแตรนด์ปี ค.ศ. 1904
ผู้ประพันธ์: อาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์
ชื่อเรื่องต้นฉบับ: The Adventure of the Missing Three-Quarter
ผู้แปล: อ. สายสุวรรณ
ประเทศ: สหราชอาณาจักร สหรัฐอเมริกา
ภาษา: อังกฤษ
ชุด: เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุดคืนชีพ
ประเภท: เรื่องสั้นนวนิยายนักสืบ
วันที่พิมพ์: สิงหาคม ค.ศ. 1904
เรื่องก่อนหน้า: แว่นตากรอบทอง 
เรื่องถัดไป: ชู้รักของเลดี 
ข้อความ: นักรักบี้หาย ที่ วิกิซอร์ซ
"นักรักบี้หาย" (อังกฤษ: The Adventure of the Missing Three-Quarter) เป็นเรื่องสั้นเรื่องหนึ่งใน 56 เรื่องที่เกี่ยวกับเชอร์ล็อก โฮมส์ เขียนโดยอาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์ ตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสารสแตรนด์ในสหราชอาณาจักรในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1904 และตีพิมพ์ในนิตยสารคอลเลียร์ในสหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน ค.ศ. 1904 เป็นเรื่องสั้นลำดับที่ 11 จากทั้งหมด 13 เรื่องที่รวบรวมตีพิมพ์ในหนังสือรวมเรื่องสั้น เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด คืนชีพ ในปี ค.ศ. 1905
ประวัติการตีพิมพ์

"นักรักบี้หาย" ตีพิมพ์ครั้งแรกในสหราชอาณาจักรในนิตยสารสแตรนด์ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1904 และตีพิมพ์ในสหรัฐอเมริกาในนิตยสารคอลเลียร์เมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน ค.ศ. 1904  ในนิตยสารสแตรนด์มีภาพวาดประกอบเนื้อเรื่อง 7 ภาพวาดโดยซิดนีย์ พาเก็ต ในนิตยสารคอลเลียร์มีภาพวาดประกอบ 7 ภาพวาดโดยเฟรดเดอริก ดอร์ สตีล เรื่องสั้นถูกรวมในหนังสือรวมเรื่องสั้น เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด คืนชีพ ซึ่งตีพิมพ์ในสหรัฐอเมริกาในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1905 และในสหราชอาณาจักรในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1905
อ้างอิงและบรรณานุกรม

↑  Smith (2014), p. 146.
↑  "Collier's. v.34 no.1-14 1904". HathiTrust Digital Library. p. 203. สืบค้นเมื่อ 16 November 2020.
1 2  Cawthorne (2011), p. 131.
↑  Cawthorne (2011), p. 110.
Cawthorne, Nigel (2011). A Brief History of Sherlock Holmes. Running Press. ISBN 978-0762444083.
Dickerson, Ian (2019). Sherlock Holmes and His Adventures on American Radio. BearManor Media. ISBN 978-1629335087.
Smith, Daniel (2014) [2009]. The Sherlock Holmes Companion: An Elementary Guide (Updated ed.). Aurum Press. ISBN 978-1-78131-404-3.
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อความเต็มของ นักรักบี้หาย ที่วิกิซอร์ซ
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ นักรักบี้หาย
เชอร์ล็อก โฮมส์ ชุดคืนชีพ รวมถึงเรื่อง นักรักบี้หาย ที่ Standard Ebooks
| ด ค กเรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด คืนชีพ โดย อาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์ |
| --- | --- |
 "บ้านร้าง"  "ช่างก่อสร้างเจ้าเล่ห์"  "รหัสตุ๊กตาเต้นรำ"  "นักจักรยานผู้เดียวดาย"  "โรงเรียนสำนักอธิการ"  "ปีเตอร์ดำ"  "นายหน้าขู่กิน"  "อาฆาตนโปเลียน"  "สามนิสิต"  "แว่นตากรอบทอง"  "นักรักบี้หาย"  "ชู้รักของเลดี"  "รอยเปื้อนที่สอง" 
 แรงพยาบาท  จัตวาลักษณ์   การผจญภัย  จดหมายเหตุ  หมาผลาญตระกูล  คืนชีพ  หุบเขาแห่งภัย  ลาโรง  บันทึกคดี
โมโน- และไดกลีเซอไรด์ของกรดไขมัน

โมโนกลีเซอไรด์ เชื่อมกับกรดไขมันอิ่มตัว (มีสีน้ำเงิน)
ไดกลีเซอไรด์ เชื่อมกับกรดไขมันอิ่มตัว (สีน้ำเงิน) และกรดไขมันไม่อิ่มตัว (สีเขียว)
กรดไขมัน "โมโนกลีเซอไรด์" และ "ไดกลีเซอไรด์" (สารเติมแต่งอาหาร E-471) เป็นสารเติมแต่งอหาร (food additive) ที่ใช้เป็นตัวอิมัลซิฟายเออร์ (เช่นใช้ในครีมเทียมเพื่อให้ไขมัน "ละลาย" ในกาแฟได้)
ไขมันสังเคราะห์เหล่านี้สังเคราะห์มาจากกลีเซอรอล (glycerol) และกรดไขมันธรรมชาติ  ซึ่งมาจากพืชหรือมาจากสัตว์
E471 มักจะเป็นผลิตภัณฑ์ผสมจากสารหลายอย่าง  โดยมีองค์ประกอบคล้าย ๆ กับไขมันธรรมชาติที่ย่อยแล้วเป็นบางส่วน
ปัญหากับผู้ทานเจ

แม้ว่าสารเติมแต่งอาหาร E471 โดยหลักจะทำมาจากไขมันพืช  แต่บางครั้งก็มีการใช้ไขมันสัตว์โดยที่ไม่สามารถบอกได้จริง ๆ ว่าไม่มี
แต่ว่า  ให้สังเกตว่า  กรดไขมันที่มาจากแหล่งทั้งสองมีโครงสร้างทางเคมีที่เหมือนกัน
ผู้ทานเจที่ต้องการหลีกเลี่ยงไขมันสัตว์  โดยทั่วไปจะหลีกเลี่ยงสารเติมแต่งอาหารประเภทนี้นอกจากจะมั่นใจว่า  ทำมาจากไขมันพืชแน่นอน
นอกจากนั้นแล้ว  เพราะอาจจะมีไขมันหมู  ชาวมุสลิมและชาวยิวจะหลีกเลี่ยงผลิตภัณฑ์ที่มี E471 นอกจากจะรู้ว่า  ทำมาจากไขมันพืช
พ่อหม้ายบรรดาศักดิ์

เรื่องสั้นโดยอาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์  ที่มีเชอร์ล็อก โฮมส์เป็นตัวละครสำคัญ
| --- | --- |
ลอร์ดเซนต์ไซมอนได้รู้ความจริง ภาพวาดโดยซิดนีย์ พาเก็ตในปี ค.ศ. 1892
ผู้ประพันธ์: อาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์
ชื่อเรื่องต้นฉบับ: The Adventure of the Noble Bachelor
ผู้แปล: อ. สายสุวรรณ
ประเทศ: สหราชอาณาจักร
ภาษา: อังกฤษ
ชุด: เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุดการผจญภัย
ประเภท: เรื่องสั้นนวนิยายนักสืบ
วันที่พิมพ์: เมษายน ค.ศ. 1892
เรื่องก่อนหน้า: นิ้วหัวแม่มือของวิศวกร 
เรื่องถัดไป: มงกุฎเพชรมรกต 
ข้อความ: พ่อหม้ายบรรดาศักดิ์ ที่ วิกิซอร์ซ
"พ่อหม้ายบรรดาศักดิ์" (อังกฤษ: The Adventure of the Noble Bachelor) เป็นเรื่องสั้นเรื่องหนึ่งใน 56 เรื่องที่เกี่ยวกับเชอร์ล็อก โฮมส์ เขียนโดยอาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์  ตีพิมพ์ครั้งแรกใน นิตยสารสแตรนด์ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1892 วาดภาพประกอบโดยซิดนีย์ พาเก็ต และยังเป็นเรื่องสั้นลำดับที่ 10 จากทั้งหมด 12 เรื่องที่รวบรวมตีพิมพ์ในหนังสือรวมเรื่องสั้น เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด การผจญภัย ในปี ค.ศ. 1892
ประวัติการตีพิมพ์

"พ่อหม้ายบรรดาศักดิ์" ตีพิมพ์ครั้งแรกในสหราชอาณาจักรในนิตยสารสแตรนด์เมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 1892 และในสหรัฐอเมริกาในนิตยสารสแตรนด์ฉบับสหรัฐเมื่อเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1892 ภาพวาดประกอบเนื้อเรื่อง 8 ภาพวาดโดยซิดนีย์ พาเก็ต ตีพิมพ์ในนิตยสารสแตรนด์ เรื่องสั้นถูกรวมในหนังสือรวมเรื่องสั้น เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด การผจญภัย ซีงตีพิมพ์ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1892
อ้างอิงและบรรณานุกรม

↑  Conan Doyle, Sir Arthur; Klinger, Leslie S. (2005). The New Annotated Sherlock Holmes, Vol. 1. W. W. Norton & Company. p. 291. ISBN 0-7394-5304-1.
↑  Smith (2014), p. 65.
1 2  Cawthorne (2011), p. 69.
↑  Cawthorne (2011), p. 54.
Cawthorne, Nigel (2011). A Brief History of Sherlock Holmes. Running Press. ISBN 978-0762444083.
Dickerson, Ian (2019). Sherlock Holmes and His Adventures on American Radio. BearManor Media. ISBN 978-1629335087.
Smith, Daniel (2014) [2009]. The Sherlock Holmes Companion: An Elementary Guide (Updated ed.). Aurum Press. ISBN 978-1-78131-404-3.
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อความเต็มของ พ่อหม้ายบรรดาศักดิ์ ที่วิกิซอร์ซ
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ พ่อหม้ายบรรดาศักดิ์
เชอร์ล็อก โฮมส์ ชุดการผจญภัย รวมถึงเรื่อง พ่อหม้ายบรรดาศักดิ์ ที่ Standard Ebooks
| ด ค กเรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด การผจญภัย โดย อาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์ |
| --- | --- |
 "เหตุอื้อฉาวในโบฮีเมีย"  "สันนิบาตผมแดง "  "คู่หมั้นจำแลง"  "ความลับที่หุบเขาบอสคูมบ์"  "เมล็ดส้มห้าเมล็ด"  "ชายปากบิด"  "ทับทิมสีฟ้า"  "ห่วงแต้ม"  "นิ้วหัวแม่มือของวิศวกร"  "พ่อหม้ายบรรดาศักดิ์"  "มงกุฎเพชรมรกต"  "คฤหาสน์อุบาทว์" 
 แรงพยาบาท  จัตวาลักษณ์   การผจญภัย  จดหมายเหตุ  หมาผลาญตระกูล  คืนชีพ  หุบเขาแห่งภัย  ลาโรง  บันทึกคดี
คริส โคลแมน

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 โคลแมนทำหน้าที่ผู้จัดการทีมชาติเวลส์ ในปี ค.ศ. 2016
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  คริสโตเฟอร์ แพทริก โคลแมน (Christopher Patrick Coleman)
วันเกิด:   (1970-06-10) 10 มิถุนายน ค.ศ. 1970 (54 ปี)
สถานที่เกิด:  สวอนซี, เวลส์
ส่วนสูง:  1.88 m (6 ft 2 in)
ตำแหน่ง:  กองหลัง
สโมสรเยาวชน
0000–1986:  แมนเชสเตอร์ซิตี
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 1986–1987 |  แมนเชสเตอร์ซิตี |  0 |  (0) |
| 1987–1991 |  สวอนซีซิตี |  160 |  (2) |
| 1991–1995 |  คริสตัลพาเลซ |  154 |  (13) |
| 1995–1997 |  แบล็กเบิร์นโรเวอส์ |  28 |  (0) |
| 1997–2002 |  ฟูลัม |  136 |  (8) |
| รวม |   |  478 |  (23) |
ทีมชาติ
| 1992–2002 |  เวลส์ |  32 |  (4) |
จัดการทีม
2003–2007:  ฟูลัม
2007–2008:  เรอัลโซซิเอดัด
2008–2010:  คอเวนทรีซิตี
2011–2012:  ลาริสซา
2012–2017:  เวลส์
2017–2018:  ซันเดอร์แลนด์
2018–2019:  เหอเป่ย์ ไชน่า ฟอร์จูน
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
คริสโตเฟอร์ แพทริก โคลแมน,  โอบีอี (อังกฤษ: Christopher Patrick Coleman) เป็นผู้จัดการทีมฟุตบอล​และอดีตนักฟุตบอลอาชีพ​ชาวเวลส์​ โดยโคลแมนเคยเป็นผู้จัดการทีมให้กับหลายสโมสรในประเทศอังกฤษรวมถึงเคยคุมทีมในเซกุนดาดิบิซิออน ประเทศสเปนและซูเปอร์ลีกกรีซ ​ก่อนที่จะเป็นที่จดจำจากการเป็นผู้จัดการทีมชาติเวลส์​เมื่อสามารถพาทีมชาติเวลส์ผ่านเข้าไปแข่งขันในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป​ได้เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ ในปี ค.ศ. 2016 และผ่านเข้าถึงรอบรองชนะเลิศ นอกจากนี้เขายังเคยเป็นผู้จัดการทีมให้กับสโมสรในทวีปเอเชียอย่างสโมสรเหอเป่ย์ ไชน่า ฟอร์จูน ในไชนีสซูเปอร์ลีก ประเทศจีน ในช่วงระหว่างปี 2018–2019
ในสมัยยังเป็นผู้เล่นเขาเล่นในตำแหน่งกองหลัง​โดยเริ่มจากการเป็นนักฟุตบอลระดับเยาวชนของแมนเชสเตอร์ ซิตี แต่ไม่สามารถสอดแทรกขึ้นสู่ทีมชุดใหญ่ได้จึงย้ายไปเล่นให้กับสวอนซี ซิตี ที่ในขณะนั้นยังแข่งขันอยู่ในระดับดิวิชัน 4 (เดิม)​ ของลีกอังกฤษ โดยเขาเป็นผู้เล่นคนสำคัญที่พาทีมคว้าแชมป์ดิวิชัน 4 ได้สำเร็จและได้เลื่อนชั้นขึ้นสู่ดิวิชัน 3 ต่อมาเขาได้ลงเล่นในระดับพรีเมียร์ลีก​เป็นครั้งแรกกับคริสตัล พาเลซ ซึ่งทำให้เขาก้าวขึ้นไปติดทีมชาติเวลส์ชุดใหญ่ในยุคของ เทอร์รี โยรัธ
ในปี ค.ศ. 1995 แบล็กเบิร์น โรเวอส์ที่เพิ่งได้แชมป์พรีเมียร์ลีกได้ทุ่มเงินซื้อตัวเขามาร่วมทีมด้วยค่าตัว 2.8 ล้านปอนด์แต่เขาไม่ประสบความสำเร็จโดยไม่สามารถอย่างตำแหน่งตัวจริงภายในทีมได้ ในขณะเดียวกันโมฮัมเหม็ด อัลฟาเยด มหาเศรษฐีนักธุรกิจชาวอียิปต์ได้เข้ามาซื้อสโมสรฟุตบอลฟูลัม​ที่ในขณะนั้นลงแข่งขันในฟุตบอลลีกเซคันด์ดิวิชัน​ และได้ทุ่มเงินสร้างทีมขึ้นใหม่โดยซื้อตัวคริส โคลแมนด้วยค่าตัว 2.1 ล้านปอนด์ซึ่งเป็นสถิติสูงสุดของสโมสรในขณะนั้นเพื่อให้ย้ายจากแบล็คเบิร์น โรเวอส์ในพรีเมียร์ลีกมาเล่นให้กับฟูลัมที่อยู่ต่ำกว่าถึง 2 ดิวิชัน
โคลแมน ย้ายมาร่วมทีมฟูลัมในปี ค.ศ. 1997 และได้รับการแต่งตั้งให้เป็นกัปตันทีมโดยเป็นผู้เล่นตัวหลักที่พาทีมคว้าแชมป์ได้ในฤดูกาล 1998–99 และได้เลื่อนชั้นขึ้นสู่ฟุตบอลลีกเฟิสต์ดิวิชัน​ แต่อาชีพนักฟุตบอลของเขาต้องจบลงเนื่องจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ในเดือนมกราคม ปี ค.ศ. 2001 ซึ่งทำให้ขาของเขาบาดเจ็บอย่างหนัก แม้ฟูลัมจะคว้าแชมป์ได้ในฤดูกาล 2000–01 ทำให้สโมสรได้เลื่อนชั้นขึ้นไปแข่งขันในระดับพรีเมียร์ลีก​ได้เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์สโมสร แต่เขาก็ไม่สามารถกลับมาเล่นฟุตบอลในระดับสูงได้ จึงได้ประกาศเลิกเล่นฟุตบอลในปี ค.ศ. 2002
ประวัติ

โคลแมน มีชื่อเต็มว่า คริสโตเฟอร์ แพทริก โคแมน (Christopher Patrick Coleman) เกิดเมื่อวันที่ 10 มิถุนายน ค.ศ. 1970 ที่เมืองสวอนซี ประเทศเวลส์ ขณะเป็นนักฟุตบอลเล่นในตำแหน่งกองหลังให้กับหลายสโมสรในระดับพรีเมียร์ลีก อังกฤษ ทั้ง แมนเชสเตอร์ซิตี, สวอนซีซิตี, คริสตัลพาเลซ, แบล็กเบิร์นโรเวอส์ และฟูลัม
ในฐานะเป็นผู้จัดการทีม โคลแมนรับหน้าที่นี้ทันทีหลังจากเลิกเล่นฟุตบอลกับฟูลัม และอีกหลายสโมสร เช่น เรอัลโซเซียดัด ในลาลิกา ของสเปน และในระดับทีมชาติ โคลแมนเข้ารับตำแหน่งผู้จัดการทีมหลังจากการกระทำอัตวินิบาตกรรมของแกรี สปีด ในปลายปี ค.ศ. 2011ในระยะแรก โคลแมนนำพาทีมแพ้ติดต่อกันถึง 5 ครั้ง แต่ในที่สุดสามารถนำพาทีมชาติเวลส์เข้าสู่รอบสุดท้ายของการแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016 หรือยุโร 2016 ได้สำเร็จ โดยถือว่าเป็นการลงแข่งขันในระดับนานาชาติเป็นครั้งแรกของเวลส์ด้วยในรอบเกือบ 60 ปี นับตั้งแต่ฟุตบอลโลก 1958 และนัดแรกก็สามารถเอาชนะสโลวาเกียไปได้ 2–1 อีกด้วย  และทำให้เวลส์กลายเป็นทีมที่น่าจับตามองในการแข่งขันครั้งนี้ ด้วยการเป็นทีมขนาดเล็กแต่สามารถทะลุมาจนถึงรอบรองชนะเลิศได้ เวลส์ได้ทะลุถึงรอบรองชนะเลิศพบกับโปรตุเกส แต่ไม่สามารถเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศได้โดยแพ้ไป 0-2 ซึ่งต่อมาโปรตุเกสได้เข้าไปพบกับฝรั่งเศสและได้เป็นแชมป์ของรายการนี้
แหล่งข้อมูลอื่น

สถิติของ Chris Coleman ที่ Soccerbase
| ด ค กรายชื่อนักกีฬาทีมชาติเวลส์ – รอบรองชนะเลิศ ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016 |
| --- | --- | --- |
|  1 เฮนเนสซีย์  2 กันเทอร์  3 เทย์เลอร์  4 เดวิส  5 เชสเตอร์  6 อ. วิลเลียมส์ (c)  7 แอลเลน  8 คิง  9 ร็อบสัน-คานู  10 แรมซีย์  11 เบล  12 โวน วิลเลียมส์  13 จอร์จ วิลเลียมส์  14 เอดเวิดส์  15 ริชาดส์  16 เลดลีย์  17 คอตเทอริลล์  18 โวกส์  19 คอลลินส์  20 จอน วิลเลียมส์  21 วอร์ด  22 วอน  23 เชิร์ช  ผู้ฝึกสอน: โคลแมน  |  1 เฮนเนสซีย์  2 กันเทอร์  3 เทย์เลอร์  4 เดวิส  5 เชสเตอร์  6 อ. วิลเลียมส์ (c)  7 แอลเลน  8 คิง  9 ร็อบสัน-คานู  10 แรมซีย์  11 เบล  12 โวน วิลเลียมส์  13 จอร์จ วิลเลียมส์  14 เอดเวิดส์  15 ริชาดส์  16 เลดลีย์  17 คอตเทอริลล์  18 โวกส์  19 คอลลินส์  20 จอน วิลเลียมส์  21 วอร์ด  22 วอน  23 เชิร์ช  ผู้ฝึกสอน: โคลแมน  |  |
แอบโดลลอฮ์ รียอซี

| แอบโดลลอฮ์ รียอซี |
| --- | --- |


ประธานรัฐสภาอิหร่านคนที่ 16
ดำรงตำแหน่ง 5 สิงหาคม ค.ศ. 1963 – 7 ตุลาคม ค.ศ. 1978
ก่อนหน้า: เรซอ เฮกแมต
ถัดไป: แจวอด แซอีด
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ค.ศ. 1905 เอสแฟฮอน ประเทศอิหร่าน
เสียชีวิต: 11 เมษายน ค.ศ. 1979(1979-04-11) (74 ปี)
สาเหตุการเสียชีวิต: การประหารชีวิตด้วยการยิง
พรรคการเมือง:   พรรคแรสทอฆีซ (ค.ศ. 1975–1978)  พรรคอิหร่านใหม่ (ค.ศ. 1963–1975) 
ศิษย์เก่า: โรงเรียนมัธยมฌอร์ฌ เกลม็องโซ
วิชาชีพ: นักคณิตศาสตร์

แอบโดลลอฮ์ รียอซี (เปอร์เซีย: عبدالله ریاضی) เป็นนักการเมืองชาวอิหร่านซึ่งดำรงตำแหน่งประธานรัฐสภาอิหร่านมาเกือบ 15 ปีในสมัยราชวงศ์ปาห์ลาวี
อย่างไรก็ตาม รียอซีถูกประหารชีวิตในวันที่ 11 เมษายน ค.ศ. 1979 ในข้อหา "ทุจริตบนแผ่นดิน"
อะฮาร์ดเดส์ไนต์ (อัลบั้ม)

อะฮาร์ดเดส์ไนต์ (อังกฤษ: A Hard Day's Night) เป็นสตูดิโออัลบั้มชุดที่ 3 ของวงเดอะบีตเทิลส์ ออกขายเมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม ค.ศ. 1964 เป็นอัลบั้มเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง A Hard Day's Night ส่วนอัลบั้มนี้ในฉบับอเมริกันออกขายเมื่อวันที่ 26 มิถุนาน ค.ศ. 1964 กับสังกัดยูไนเต็ดอาร์ทิสเรเคิดส์ กับเพลงที่แตกต่างกัน
ชื่ออัลบั้ม เกิดขึ้นโดยบังเอิญโดยมือกลอง ริงโก สตาร์ จากบทสัมภาษณ์ของจอห์น เลนนอนในปี 1980 กับนิตยสารเพลย์บอย บอกว่า "ผมกำลังกลับบ้าน กำลังอยู่ในรถ และดิ๊ก เลสเตอร์ (ผู้กำกับภาพยนตร์) ได้แนะนำให้ใช้ชื่อ 'Hard Day's Night' ที่ริงโกได้พูดออกมา ผมเคยใช้คำนี้ในหนังสือของผม 'In His Own Write' แต่มันกลายเป็นคำบังเอิญของริงโก"
ในปี 2000 นิตยสารคิว ให้ อะฮาร์ดเดส์ไนต์ ติดอันดับ 5 ในการจัดอันดับ 100 อัลบั้มอังกฤษที่ยอดเยี่ยมที่เคยมีมา ในปี 2003 ติดอันดับ 388 ของการจัดอันดับในนิตยสารโรลลิงสโตนในหัวข้อ 500 อัลบั้มทียอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาล
แหล่งข้อมูลอื่น

Beatles comments on each song
Recording data and notes on mono/stereo mixes and remixes เก็บถาวร 2005-09-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ขบวนการนวพล

| ขบวนการนวพล |
| --- | --- |
คณะผู้นำ: วัฒนา เขียววิมล
ก่อตั้ง: พ.ศ. 2517
ประเทศ:  ไทย
เป้าหมาย: ปราบคอมมิวนิสต์
แนวคิด: รักชาติ ศาสนาพุทธ การต่อต้านลัทธิคอมมิวนิสต์
ปฏิบัติการสำคัญ: เหตุการณ์ 6 ตุลา
นวพล มีชื่อเรียกหลายแบบ เช่น 'พลังใหม่', 'พลังเก้า', หรือ 'พลังเก้าใหม่' เป็นขบวนการโฆษณาชวนเชื่อฝ่ายขวาจัด, รักชาติ, นับถือศาสนาพุทธ และต่อต้านลัทธิคอมมิวนิสต์ในประเทศไทยที่ดำเนินกิจการในช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 1970 ขบวนการนี้ถูกกล่าวถึงเป็นหน่วยรบทางจิตวิทยา โดยมีเป้าหมายหลักคือ: สนับสนุนขบวนการกระทิงแดงและสร้างโฆษณาชวนเชื่อใส่ประชากรไทย
ขบวนการนวพลก่อตั้งขึ้นโดยวัฒนา เขียววิมลใน พ.ศ. 2517 เขาเคยเป็นหัวหน้าสมาคมนักเรียนไทยในสหรัฐอเมริกาตอนศึกษาอยู่ในมหาวิทยาลัยซีตันฮอลล์ กองอำนวยการรักษาความมั่นคงภายในราชอาณาจักร (กอ.รมน.) ของกองทัพไทยและกระทรวงมหาดไทยสนับสนุนนวพล กล่าวกันว่าขบวนการนี้มีส่วนเชื่อมโยงกับนักธุรกิจที่ร่ำรวย, นักการเมือง, สภาความมั่นคงแห่งชาติ และหน่วยข่าวกรองทางทหารไทย นวพลรวบรวมผู้ค้า, นักธุรกิจ และพระสงฆ์ที่ต่อต้านการเปลี่ยนแปลงทางสังคมและประชาธิปไตย ขบวนการนี้ได้ดึงดูดพระสงฆ์จำนวนมาก โดยเฉพาะกิตฺติวุฑฺโฒ ภิกขุ ผู้ที่โด่งดังจากประโยคที่ว่า "ฆ่าคอมมิวนิสต์ ไม่บาป"
ขบวนการนี้ต่อต้านระบบรัฐสภาและรณรงค์ให้ยึดมั่นในสถาบันหลักของชาติ คือชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์ นวพลได้รับการสนับสนุนอย่างมากเนื่องจากผู้คนในตอนนั้นรู้สึกว่าสถาบันหลักของชาติถูกพวกฝ่ายซ้ายเล่นงาน ใน พ.ศ. 2519 ขบวนการนี้มีสมาชิก 30,000–50,000 คน นวพลมีบทบาทหลักในการจัดตั้งพรรคการเมืองลงสมัครรับเลือกตั้ง ใน พ.ศ. 2519 ภายใต้ชื่อ พรรคธรรมาธิปัตย์ และดำเนินการต่อต้านฝ่ายซ้ายจนนำไปสู่เหตุการณ์ 6 ตุลา 2519 ซึ่งมีสมาชิกในขบวนการมีส่วนร่วมด้วย
หลังการรัฐประหารที่สถาปนาระบอบทหารขึ้นใหม่หลังการสังหารหมู่ ความนิยมของขบวนการนวพลลดลงเนื่องจากความสงสัยว่าขบวนการนี้กลายเป็นวิธีการจัดเลี้ยงให้กับความทะเยอทะยานของกลุ่มทหาร
ธงชัย วินิจจะกูล นักประวัติศาสตร์ไทย ได้ให้อีกมุมมองหนึ่งของสมาชิกขบวนการนวพลว่าข้อมูลเกี่ยวกับนวพลมีน้อยมาก และส่วนใหญ่มาจากคำอวดอ้างของวัฒนา ซึ่งต่างจากขบวนการกระทิงแดงและลูกเสือชาวบ้าน กลุ่มฝ่ายขวาที่มีส่วนร่วมในการสังหารหมู่ นอกจากนี้ ภาพที่ผู้คนรวมตัวกันประกอบด้วยฝูงชนหลายกลุ่มที่ไม่อนุญาตให้กลุ่มฝ่ายขวาใด ๆ มีความโดดเด่นขึ้นมา ดังนั้น ธงชัยถึงกล่าวแนะว่านวพลเป็น "องค์กรผีที่มีเจตนาขยายภาพลักษณ์ของขบวนการฝ่ายขวา" ที่ไม่มีฐานทัพของตนเอง แต่นำความน่าเชื่อถือจากปฏิบัติการปราบปรามการก่อกบฏของ กอ.รมน.
บุคคลสำคัญของนวพล

ดร. วัฒนา เขียววิมล ผู้นำกลุ่มนวพล
พล.ท. สำราญ แพทยกุล องคมนตรี และอดีตแม่ทัพภาคที่ 3
พล.อ. วัลลภ โรจนวิสุทธิ์ เจ้ากรมหลวงในข่าวพระราชสำนักในกองทัพเผด็จการทหารแห่งชาติ
พล.ต.ท. สุรพล จุลพราหมณ์ ผู้บัญชาการตำรวจตระเวนชายแดน
พลเอก สายหยุด เกิดผล เสนาธิการ กอ.รมน.
ธานินทร์ กรัยวิเชียร องคมนตรี และผู้พิพากษาศาลฎีกา
กิตฺติวุฑฺโฒ ผู้รองรับพรรคประชาธิปัตย์ ในการปฏิวัติ
ดูเพิ่ม

ศาสนาพุทธกับความรุนแรง
ขบวนการกระทิงแดง
องค์กรเก็บขยะแผ่นดิน
ลูกเสือชาวบ้าน
แหล่งค้นคว้าเพิ่มเติม

ลีเฟอร์, ไมเคิล. พจนานุกรมการเมืองสมัยใหม่ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, 2548.
Prajak Kongkirati. “Counter-Movement in Democratic Transition: Thai Right-Wing Movements after the 1973 Popular Uprising.” Asian Review 19 (2006): 101-135.
ซาคูเล็ว

| --- | --- |
จัตุรัสหลักหรือจัตุรัสหมายเลข 1 มีโครงสร้างหมายเลข 6 อยู่ทางซ้าย และโครงสร้างหมายเลข 1 อยู่ทางขวา แท่นขนาดเล็กกลางจัตุรัสคือโครงสร้างหมายเลข 11 และ 12
ที่ตั้งซาคูเล็วในกัวเตมาลาและมีโซอเมริกาแสดงแผนที่กัวเตมาลาซาคูเล็ว (มีโซอเมริกา)แสดงแผนที่มีโซอเมริกา
ที่ตั้ง: อูเออูเอเตนังโก จังหวัดอูเออูเอเตนังโก กัวเตมาลา
พิกัด: 15°20′1.66″N 91°29′33.88″W﻿ / ﻿15.3337944°N 91.4927444°W﻿ / 15.3337944; -91.4927444
ความเป็นมา
สร้าง: สมัยคลาสสิกตอนต้น ประมาณ ค.ศ. 250–600
ละทิ้ง: ค.ศ. 1525
สมัย: สมัยคลาสสิกตอนต้นถึงสมัยหลังคลาสสิกตอนปลาย
วัฒนธรรม: มายา
เหตุการณ์: ถูกพิชิตโดย: อาณาจักรกีเชะแห่งกูมาร์คัฆ (สมัยหลังคลาสสิก)  กอนซาโล เด อัลบาราโด อี กอนเตรรัส แห่งสเปน (ค.ศ. 1525)
หมายเหตุเกี่ยวกับสถานที่
ขุดค้น: คริสต์ทศวรรษ 1940
ผู้ขุดค้น: จอห์น เอ็ม. ดิมิก
สถาปัตยกรรม
รูปแบบสถาปัตยกรรม: พีระมิดมีโซอเมริกาที่มีสถาปัตยกรรมและช่องบันไดคู่แบบตาลุด-ตาเบลโร
ได้รับการบูรณะโดยบริษัทยูไนเต็ดฟรูต (ปลายคริสต์ทศวรรษ 1940)  หน่วยงานรับผิดชอบในปัจจุบัน: กระทรวงวัฒนธรรมและกีฬา
ซาคูเล็ว (มัมและกีเชะ: Saqulew; แปลว่า ดินขาว), ซากูเลว (สเปน: Zaculeu) หรือ ชีนาบาฆุล (มัม: Chinabajul) เป็นแหล่งโบราณคดีอารยธรรมมายาสมัยก่อนโคลัมบัสในที่สูงทางภาคตะวันตกของประเทศกัวเตมาลา ตั้งอยู่ห่างจากเมืองอูเออูเอเตนังโกสมัยใหม่ประมาณ 3.7 กิโลเมตร (2.3 ไมล์) การตั้งถิ่นฐานที่แหล่งนี้มีอายุย้อนไปถึงสมัยคลาสสิกตอนต้น (ค.ศ. 250–600) ของประวัติศาสตร์มีโซอเมริกา ซาคูเล็วเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรของชาวมัมในสมัยหลังคลาสสิก และถูกอาณาจักรกูมาร์คัฆของชาวกีเชะพิชิตได้ แสดงให้เห็นถึงการผสมผสานระหว่างสถาปัตยกรรมแบบอย่างมัมกับสถาปัตยกรรมแบบอย่างกีเชะ
ใน ค.ศ. 1525 ซาคูเล็วถูกผู้พิชิตชาวสเปนภายใต้การนำของกอนซาโล เด อัลบาราโด อี กอนเตรรัส โจมตีระหว่างการล้อมเมืองซึ่งกินเวลานานหลายเดือน ในที่สุดไกบิล บาลัม ผู้ปกครองคนสุดท้ายของเมืองก็ทรงยอมจำนนต่อสเปนเนื่องจากความอดอยาก
ซาคูเล็วมีวิหาร-พีระมิดจำนวนหนึ่งที่มีสถาปัตยกรรมและช่องบันไดคู่แบบตาลุด-ตาเบลโร พีระมิดและที่ทำการของรัฐตั้งอยู่รอบ ๆ ลานสาธารณะขนาดใหญ่หลายแห่ง แหล่งโบราณคดีนี้ยังมีสนามบอลสำหรับเล่นเกมบอลมีโซอเมริกาอีกด้วย
บริษัทยูไนเต็ดฟรูตได้บูรณะแหล่งโบราณคดีซาคูเล็วในปลายคริสต์ทศวรรษ 1940 ในปัจจุบันเปิดให้นักท่องเที่ยวเข้าชมและมีพิพิธภัณฑ์ขนาดเล็กหนึ่งแห่ง