stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ฟาโรห์เนเฟอร์อิร์คาเร
การระบุตัวตน

ฟารุก โกมาอา, วิลเลียม ซี. ฮาเยส และเบเกอร์ ได้ระบุตัวตนฟาโรห์เนเฟอร์อิร์คาเรที่ 2 ด้วยพระนามฮอรัสว่า เดเมดจ์อิบทาวี (Dmḏ-ib-t3wy, "ผู้ทรงรวมหัวใจของทั้งสองดินแดน") ซึ่งปรากฏอยู่ในบันทึกพระราชโองการแห่งคอปโตส อาร์ ซึ่งขณะนี้อยู่ในพิพิธภัณฑ์อียิปต์ (เจอี 41894) บันทึกพระราชโองการได้บันทึกเกี่ยวกับการยกเว้นภาษีและค่าธรรมเนียมแก่วิหารแห่งเทพมินที่คอปโตส ซึ่งการระบุนี้ถูกปฏิเสธโดยเยอร์เกน ฟอน เบ็คเคอราท
การระบุตัวตนที่เสนออีกประการหนึ่งเกี่ยวข้องกับพระนามนำหน้านามว่า วัดจ์คาเร (W3ḏ-k3-Rˁ, "ความรุ่งเรืองคือดวงวิญญาณแห่งรา") ซึ่งปรากฏอยู่ในบันทึกพระราชโองการแห่งคอปโตส อาร์ เคิร์ต ไฮน์ริช เซเธอ, โกมาอา, ฮาเยสและเบเกอร์ มองว่าพระนาม วัดจ์คาเร กับ เดเมดจ์อิบทาวี นั้นไม่ใช่พระองค์เดียวกัน แต่ฟอน เบ็คเคอราทเชื่อว่าพระนาม วัดจ์คาเร อาจจะสื่อถึงฟาโรห์เนเฟอร์อิร์คาเรที่ 2 และเป็นพระองค์เดียวกันกับที่ใช้พระนาม เดเมดจ์อิบทาวี ในทางตรงกันข้าม โกมาอา และฮาเยสได้ถือเอาพระนาม วัดจ์คาเร สื่อถึงฟาโรห์ที่ค่อนข้างคลุมเครือพระนามว่า ฮอร์-คาบาว อีกทางหนึ่ง ฮานส์ได้เสนอว่า วัดจ์คาเร เป็นผู้ปกครองก่อนหน้ารัชสมัยของเดเมดจ์อิบทาวี และจัดลำดับผู้ปกครองทั้งสองตามลำดับในราชวงศ์ที่เก้าแห่งอียิปต์ โธมัส ชไนเดอร์ปล่อยให้ปัญหาเปิดกว้างยิ่งขึ้นและเชื่อมโยง วัดจ์คาเร เป็นพระองค์เดียวกับฟาโรห์เนเฟอร์คาเรที่ 2 หรือฟาโรห์เนเฟอร์อิร์คาเรที่ 2 โดยไม่ต้องอ้างอิงถึง เดเมดจ์อิบทาวี เพิ่มเติม
ในท้ายที่สุด ทั้ง เดเมดจ์อิบทาวี และ วัดจ์คาเร ไม่ได้ปรากฏในหลักฐานร่วมสมัยยอื่นใดนอกจากบันทึกพระราชโองการ และเว้นแต่จะมีการระบุเป็นฟาโรห์เนเฟอร์คาเรที่ 2 หรือฟาโรห์เนเฟอร์อิร์คาเรที่ 2 โดยพระนามทั้งสองพระนามก็ไม่ปรากฏในบันทึกพระนามกษัตริย์แห่งอไบดอสและตูรินเลย
ในปี ค.ศ. 2014 มาฮา ฟาริด มอสตาฟา ได้ตีพิมพ์คำจารึกที่พบในหลุมฝังศพของราชมนตรีเชไมย์ และคำจารึกนี้น่าจะเป็นของไอดิ ลูกชายของเชไมย์ แม้ว่านามของไอดิจะสูญหายไปแล้ว แต่ในข้อความได้ลงวันเวลาภายใต้รัชสมัยของฟาโรห์ที่มีพระนามว่า เปปิ และมีพระนามครองราชบัลลังก์ว่า "เนเฟอร์-คา[ถูกทำลาย]-รา" มาฮา ฟาริด มอสตาฟาได้ตีความพระนามครองราชบัลลังก์ว่าเป็นของฟาโรห์พระเนเฟอร์อิร์คาเร จารึกได้ระบุวันเวลาแน่นอนถึงช่วงราชวงศ์ที่แปดแห่งอียิปต์ หากการตีความใหม่นี้ถูกต้อง จะส่งผลให้ฟาโรห์เนเฟอร์อิร์คาเรเป็นพระองค์เดียวกับเดเมดจ์อิบทาวี และไอดิยังถูกกล่าวถึงในบันทึกพระราชโองการแห่งคอปโตสฉบับหนึ่งร่วมกับเดเมดจ์อิบทาวี
รัชสมัย

บันทึกพระนามกษัตริย์แห่งตูรินได้บันทึกระยะเวลาการครองราชย์ของฟาโรห์เนเฟอร์อิร์คาเรที่ 2 ไว้เป็นเวลาหนึ่งปีครึ่ง ทั้งบันทึกพระนามกษัตริย์แห่งตูรินและอไบดอสได้บันทึกว่า พระองค์เป็นฟาโรห์พระองค์สุดท้ายของราชวงศ์ที่เจ็ดและแปดรวมกัน และพระองค์อาจถูกยึดราชบัลลังก์ โดยฟาโรห์แห่งเฮราคลีโอโพลิสพระองค์แรกจากราชวงศ์ที่เก้า พระนามว่าฟาโรห์เมริอิบเร เคติ หรืออีกข้อสันนิษฐานหนึ่งที่ว่าอาจจะเกิดจากระดับน้ำท่วมแม่น้ำไนล์ที่ลดลง จนเกิดความอดอยากและความโกลาหลจำนวนมากไปทั่วอียิปต์ในช่วงเริ่มต้นของสมัยช่วงระหว่างกลางที่หนึ่ง
มัสยิดไถจง

24°08′10.05″N 120°38′57.96″E﻿ / ﻿24.1361250°N 120.6494333°E﻿ / 24.1361250; 120.6494333
| มัสยิดไถจง |
| --- | --- |
台中清真寺

ศาสนา
ศาสนา: อิสลามนิกายซุนนี
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: เลขที่ 457, ถนนต้าตุนใต้, เขตหนานถุน, ไถจง, ไต้หวัน
สถาปัตยกรรม
ประเภท: มัสยิด
เสร็จสมบูรณ์:  ค.ศ. 1951 (อาคารแรก)  สิงหาคม ค.ศ. 1990 (อาคารปัจจุบัน) 
ค่าก่อสร้าง: 54,000 ดอลลาร์สหรัฐ
ลักษณะจำเพาะ
โดม: 1
หอคอย: 2
มัสยิดไถจง (จีน: 台中清真寺; พินอิน: Táizhōng Qīngzhēnsì) เป็นมัสยิดในเขตหนานถุน ไถจง ไต้หวัน สร้างขึ้นเป็นแห่งที่สี่ในไต้หวัน
ความเป็นมา

หลังหลบหนีจากจีนแผ่นดินใหญ่มายังไต้หวันในช่วงสงครามกลางเมืองจีน ค.ศ. 1949 พร้อมกับรัฐบาลชาตินิยม ชาวจีนมุสลิมบางคนมาพำนักอยู่ที่เถียนจงในจางฮฺว่า และรวมตัวกันละหมาดในบ้านเรือนบางแห่ง แห่งที่มีชื่อเสียงที่สุด คือ เรือนของฉี ยฺหวีเหล่า (耆于老) ครั้นมีผู้ละหมาดมากขึ้น สถานที่ดังกล่าวก็ไม่รองรับจำนวนคนทั้งหมดอีก
ความเป็นมา > อาคารแรก

นับแต่นั้น ชาวมุสลิมจึงวางแผนจะสร้างมัสยิดขึ้นใน ค.ศ. 1951 โดยระดมทุนจากหลายแหล่ง รวมถึงจากรัฐบาลซาอุดีอาระเบีย พวกเขาจัดตั้งมัสยิดขึ้น ณ บ้านทรงญี่ปุ่น เลขที่ 12 ซอย 165 ถนนจงเซี่ยว (忠孝路) เขตใต้ มัสยิดมีขนาด 130 ตารางเมตร ต่อมาในเดือนเมษายน ค.ศ. 1975 รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคมแห่งซาอุดีอาระเบียมาเยี่ยมเยือนและพบว่า บ้านดังกล่าวทรุดโทรมเต็มที จึงให้ทุนแก่สมาคมมุสลิมจีนมาสร้างมัสยิดแห่งใหม่ในไถจง
ความเป็นมา > อาคารปัจจุบัน

เนื่องจากอุปสรรคทางการเงิน โครงการก่อสร้างมัสยิดแห่งใหม่ในไถจงจึงพักไว้ชั่วคราวจนกระทั่งเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1989 จึงกลับมาดำเนินงานจนเสร็จในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1990 แต่โครงการทั้งหมด พร้อมการจัดสร้างอาคารเสริมและเครื่องใช้สอย มาลุล่วงเอาใน ค.ศ. 1994 ปรากฏผลเป็นมัสยิดหลังปัจจุบัน ณ ถนนต้าตุนใต้ (大燉南路)
สถาปัตยกรรม

หลังได้รับเลือกตั้งมาใหม่ใน ค.ศ. 1990 กรรมการมัสยิดต่อเติมมัสยิดออกไปหลายส่วน ได้แก่ อาคารสามชั้น ร้านค้าอิสลาม ร้านอาคารอิสลาม ห้องชุดและที่พำนักของอิหม่าม ห้องเรียน และสุสานมุสลิม
ดูเพิ่ม

ศาสนาอิสลามในประเทศไต้หวัน
สมาคมมุสลิมจีน
รายชื่อมัสยิดในประเทศไต้หวัน
แหล่งข้อมูลอื่น

YouTube - Taichung Mosque Friday Prayer Sermon on 29 June 2014 (จีน)
อาคารแห่งแรก
ห้องละหมาด
ลิลิต (แก้ความกำกวม)

ลิลิต อาจหมายถึง
ลิลิต วรรณกรรมประเภทหนึ่งของไทย ที่แต่งด้วยโคลงและร่ายสลับกัน
ลิลิธ (Lilith) เทพเจ้าองค์หนึ่งของเมโสโปเตเมีย
ภาษากะซอง

| ภาษากะซอง |
| --- | --- |
ภาษาชองจังหวัดตราด
ปะซากะซ่อง
ออกเสียง: /pasaː kasɔ̤̀ːŋ/
ประเทศที่มีการพูด: ไทย
ภูมิภาค: จังหวัดตราด
ชาติพันธุ์: ชาวกะซอง
จำนวนผู้พูด: 50 คน  (2551)
ตระกูลภาษา: ออสโตรเอเชียติก  ปอร์ชองชองกลางภาษากะซอง
ระบบการเขียน: อักษรไทย
สถานภาพทางการ
ภาษาชนกลุ่มน้อยที่รับรองใน:  ไทย
รหัสภาษา
ISO 639-3: ไม่มี (mis)
ภาษากะซอง (กะซอง: ปะซากะซ่อง) เดิมรู้จักกันในชื่อ "ภาษาชองจังหวัดตราด" เป็นภาษาใกล้สูญภาษาหนึ่งในกลุ่มภาษาปอร์ของตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก ปัจจุบันมีผู้พูดส่วนใหญ่อยู่ในตำบลด่านชุมพล อำเภอบ่อไร่ จังหวัดตราด ประเทศไทย ที่ผ่านมาภาษากะซองได้รับการจัดให้เป็นภาษาย่อยของภาษาชองกลางโดยประเมินจากความคล้ายคลึงกันของคำศัพท์ที่ได้รับการรวบรวมไว้ไม่มากนัก อย่างไรก็ตาม จากการศึกษาเพิ่มเติมและจากการตรวจสอบคำศัพท์ที่รวบรวมได้มากขึ้นบ่งชี้ว่าภาษากะซองเป็นภาษาต่างหากที่มีความเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับภาษาชองและภาษาซำเร ภาษากะซองอยู่ในภาวะวิกฤตใกล้สูญ เนื่องจากไม่เหลือผู้รู้ภาษานี้เพียงภาษาเดียวและผู้รู้ภาษานี้ทุกคนใช้ภาษาไทยเป็นภาษาหลัก
จากวงศัพท์ที่มีการตรวจสอบ พบว่าร้อยละ 55.38 ของภาษานี้ประกอบด้วยคำยืมจากภาษาไทย คำยืมเหล่านี้แบ่งออกเป็น 2 ประเภท คือ คำยืมจากภาษาไทยโดยตรงและคำยืมที่มาจากการประสมคำภาษาไทยกับคำที่มีอยู่แล้วในภาษากะซอง อัตราร้อยละที่สูงเช่นนี้บ่งบอกถึงเส้นทางสู่การสูญหายของภาษา โดยที่ภาษาไทยเข้ามาแทนที่ภาษานี้
เมื่อมากกว่า 50 ปีที่แล้ว[เมื่อไร?] ชาวกะซองทั้งหมดถูกห้ามไม่ให้พูดภาษากะซองทั้งในครอบครัวและกับผู้อื่น เนื่องจากผู้ว่าราชการจังหวัดเชื่อว่าการพูดภาษากะซองเป็นอุปสรรคต่อการพูดภาษาไทย ชาวกะซองค่อย ๆ เลิกสื่อสารกันเป็นภาษากะซองและหันมาสอนภาษาไทยแก่ลูกหลานแทน จนกระทั่งไม่นานมานี้ได้มีความพยายามอนุรักษ์และฟื้นฟูภาษาและภูมิปัญญากะซองผ่านระบบตัวเขียนอักษรไทยที่ชาวกะซองสร้างขึ้นโดยได้รับความช่วยเหลือจากนักวิจัยจากมหาวิทยาลัยมหิดล ภาษาและกลุ่มชนกะซองเป็นตัวแทนของชนกลุ่มน้อยทางชาติพันธุ์ภาษาจำนวนมากของประเทศไทย
การจำแนก

กะซอง (หรือ กะซ่อง /kasɔ̤̀ːŋ/ ในภาษากะซอง) เป็นทั้งชื่อเรียกภาษาและกลุ่มชาติพันธุ์ที่มีถิ่นฐานอยู่ในอำเภอบ่อไร่ จังหวัดตราด สันนิษฐานกันว่าคำนี้มีความหมายดั้งเดิมว่า "คน" ภาษากะซองเป็นภาษาตระกูลออสโตรเอเชียติกที่จัดอยู่ในกลุ่มย่อยปอร์ร่วมกับภาษาชองในจังหวัดจันทบุรี แต่เดิมคนภายนอกรู้จักภาษานี้ในชื่อ "ภาษาชองจังหวัดตราด" เนื่องจากชื่อและตัวภาษาทั้งสองมีความคล้ายคลึงกัน และชาวกะซองหลายคนก็แปลคำว่า กะซ่อง เป็น ชอง เมื่อพูดภาษาไทย แต่จากการตรวจสอบเปรียบเทียบวงศัพท์ภาษากะซองกับวงศัพท์ภาษาชองพบว่าภาษาทั้งสองมีความแตกต่างกันมากพอที่จะถือว่าเป็นคนละภาษา
สัทวิทยา > พยัญชนะ

| ลักษณะการออกเสียง | ลักษณะการออกเสียง | ลักษณะการออกเสียง | ตำแหน่งเกิดเสียง> ริมฝีปาก | ตำแหน่งเกิดเสียง> ปุ่มเหงือก | ตำแหน่งเกิดเสียง> เพดานแข็ง | ตำแหน่งเกิดเสียง> เพดานอ่อน | ตำแหน่งเกิดเสียง> เส้นเสียง | ตำแหน่งเกิดเสียง>  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เสียงนาสิก | เสียงนาสิก | เสียงนาสิก | m | n | ɲ | ŋ |  |  |
| เสียงหยุด | ก้อง | ก้อง | b | d |  |  |  |  |
| เสียงหยุด | ไม่ก้อง | ไม่พ่นลม | p | t | c | k | ʔ |  |
| เสียงหยุด | ไม่ก้อง | พ่นลม | pʰ | tʰ | cʰ | kʰ |  |  |
| เสียงเสียดแทรก | เสียงเสียดแทรก | เสียงเสียดแทรก | (f) | s |  |  | h |  |
| เสียงรัว | เสียงรัว | เสียงรัว |  | r |  |  |  |  |
| เสียงข้างลิ้น | เสียงข้างลิ้น | เสียงข้างลิ้น |  | l |  |  |  |  |
| เสียงกึ่งสระ | เสียงกึ่งสระ | เสียงกึ่งสระ | w |  | j |  |  |  |
หน่วยเสียงที่อยู่ในวงเล็บคือหน่วยเสียงที่ปรากฏในคำยืมจากภาษาไทย
หน่วยเสียงที่เป็นได้ทั้งพยัญชนะต้นและพยัญชนะท้ายมี 12 หน่วยเสียง ได้แก่ /m/, /n/, /ɲ/, /ŋ/, /p/, /t/, /c/, /k/, /h/, /l/, /w/ และ /j/
หน่วยเสียงพยัญชนะต้นควบมี 12 หน่วยเสียง ได้แก่ /pr/, /pl/, /pʰr/, /pʰl/, /tr/, /cr/, /kr/, /kl/, /kw/, /kʰr/, /kʰl/ และ /sr/
หน่วยเสียง /c/ เมื่ออยู่ในตำแหน่งต้นพยางค์ออกเสียงเป็น [t͡ɕ] และเมื่ออยู่ในตำแหน่งท้ายพยางค์ออกเสียงเป็น [c]
หน่วยเสียง /cʰ/ ออกเสียงเป็น [t͡ɕʰ]
หน่วยเสียง /w/ และ /j/ เมื่ออยู่ในตำแหน่งท้ายพยางค์ออกเสียงเป็น [u] และ [i] ตามลำดับ
สัทวิทยา > สระ > สระเดี่ยว

| ระดับลิ้น | ตำแหน่งลิ้น> หน้า | ตำแหน่งลิ้น> กลาง | ตำแหน่งลิ้น> หลัง |
| --- | --- | --- | --- |
| สูง | i, iː | ɯ, ɯː | u, uː |
| กลาง | e, eː | əː | o, oː |
| ต่ำ | æ, æː | a, aː | ɔ, ɔː |
สัทวิทยา > สระ > สระประสม

ภาษากะซองถิ่นคลองแสงมีหน่วยเสียงสระประสม 1 หน่วยเสียง ได้แก่ /uə/ ซึ่งออกเสียงเป็น [uːə] นอกจากนี้ยังปรากฏหน่วยเสียง /iə/ [iːə] และ /ɯə/ [ɯːə] ในคำยืมจากภาษาไทยอีกด้วย
สัทวิทยา > ลักษณะน้ำเสียง

ภาษากะซองในปัจจุบันจัดว่ามีลักษณะน้ำเสียงแบบผสมผสาน กล่าวคือ ใช้ลักษณะน้ำเสียงร่วมกับระดับเสียงในการจำแนกคำ จึงแตกต่างไปจากภาษาชองและภาษาซำเร ลักษณะน้ำเสียงแบบผสมผสานของภาษากะซองมี 4 ลักษณะ ได้แก่ ลักษณะน้ำเสียงปกติ ระดับเสียงกลาง [V̄] หรือสูง [V́], ลักษณะน้ำเสียงปกติ ระดับเสียงกึ่งสูง–สูง–ตก [V̂], ลักษณะน้ำเสียงพ่นลม ระดับเสียงกลาง–กึ่งสูง–ตก [V̤̂] และลักษณะน้ำเสียงพ่นลม ระดับเสียงกึ่งต่ำ [V̤̀] ลักษณะน้ำเสียงเหล่านี้อยู่ระหว่างการพัฒนาไปเป็นเสียงวรรณยุกต์เนื่องจากอิทธิพลของภาษาไทย
ระบบการเขียน

ใน พ.ศ. 2544 ชุมชนชาวกะซองที่จังหวัดตราดได้พยายามฟื้นฟูภาษาและภูมิปัญญาท้องถิ่นของตนเองผ่านการทำโครงการวิจัยเพื่อท้องถิ่นโดยมีหน่วยงานวิชาการคอยช่วยเหลือด้านกระบวนการวิจัย โครงการวิจัยแรกซึ่งดำเนินอยู่ระหว่าง พ.ศ. 2552–2554 คือ "แนวทางการพลิกฟื้นภาษากะซองเพื่อสืบทอดให้คนรุ่นหลังอย่างยั่งยืน บ้านคลองแสง ตำบลด่านชุมพล อำเภอบ่อไร่ จังหวัดตราด" ทำให้เกิดผลงานสำคัญคือระบบเขียนภาษากะซองอักษรไทยเพื่อใช้เป็นเครื่องมือในการบันทึกภาษาและภูมิปัญญาท้องถิ่นรวมทั้งการจัดทำคู่มือการสอนภาษาต่อไป ระบบเขียนภาษากะซองอักษรไทยที่ชุมชนชาวกะซองที่บ้านคลองแสงได้กำหนดไว้มีดังนี้
สถานการณ์ในปัจจุบัน

ชาวกะซองส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านคลองแสง และส่วนน้อยอาศัยอยู่ในหมู่ที่ 1 บ้านด่านชุมพล และหมู่ที่ 6 บ้านปะเดา ตำบลด่านชุมพล อำเภอบ่อไร่ จังหวัดตราด พวกเขาสร้างครัวเรือนอยู่กระจัดกระจายปะปนกับกลุ่มชาติพันธุ์อื่น ๆ โดยประกอบอาชีพเกษตรกรรมรวมทั้งเก็บของป่าในฤดูแล้ง ชาวกะซองมีการแต่งงานกับคนนอกกลุ่มจึงเกิดการผสมผสานระหว่างเชื้อสายและวัฒนธรรมตามแบบไทย
ในปัจจุบันมีผู้พูดภาษากะซองที่ยังสื่อสารได้ดีไม่เกิน 10 คน และล้วนเป็นผู้สูงอายุ ในขณะที่ชาวกะซองในวัยกลางคนจนถึงวัยเยาว์สื่อสารกันผ่านภาษาไทยเป็นหลัก แม้จะเข้าใจภาษาของบรรพชนอยู่บ้างแต่ก็ไม่สามารถสื่อสารเป็นประโยคยาว ๆ ได้ จึงถือว่าภาษากะซองเป็นภาษาที่อยู่ในภาวะวิกฤตใกล้สูญ ชาวกะซองเองก็ตระหนักดีถึงสถานการณ์ดังกล่าว จึงมีแนวคิดที่จะอนุรักษ์ภาษาไว้ให้ได้นานที่สุดผ่านการเพิ่มจำนวนปราชญ์พื้นบ้านและผู้พูดภาษากะซองทั้งผู้ใหญ่และเยาวชน โดยมีการรณรงค์ให้ไปเรียนภาษากับครูภูมิปัญญาในวันหยุด ฝึกทักษะการฟังและการพูดอย่างเข้มข้นกับผู้สูงอายุที่ยังสามารถสื่อสารภาษากะซองได้ดี และพัฒนาไปสู่การใช้ภาษากะซองในชีวิตประจำวัน
กรมส่งเสริมวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม ประกาศขึ้นทะเบียนภาษากะซองเป็นมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของชาติไทย สาขาภาษา เมื่อ พ.ศ. 2557
บรรณานุกรม

กรมส่งเสริมวัฒนธรรม (2559). ภาษา: มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของชาติ. กรุงเทพฯ: กรมส่งเสริมวัฒนธรรม.
ณัฐมน โรจนกุล และรณกร รักษ์วงศ์ (2558). "ภาษากะซอง: เสียงของคนกลุ่มสุดท้ายแห่งดินแดนตะวันออก". วัฒนธรรม. 54 (3): 66–73.
สันติ เกตุถึก และคณะ (2554). โครงการวิจัย "แนวทางการพลิกฟื้นภาษากะซองเพื่อสืบทอดให้คนรุ่นหลังอย่างยั่งยืน บ้านคลองแสง ต.ด่านชุมชน อ.บ่อไร่ จ.ตราด". กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
Thongkham, Noppawan (2003). The phonology of Kasong at Khlong Saeng Village, Danchumphon Sub-district, Bo Rai District, Trat Province (M.A. thesis). Mahidol University.
| ด ค กมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของชาติ สาขาภาษา โดยกระทรวงวัฒนธรรม |
| --- | --- |
อักษร:  ไทน้อย  ธรรมล้านนา  ธรรมอีสาน (ธรรมลาว) 
ภาษาท้องถิ่น:  ก่อ (อึมปี้)  กะซอง  กูย  กฺ๋อง  เขมรถิ่นไทย  ชอง  ชอุง  ซำเร  โซ่ (ทะวืง)  ญ้อ  ญัฮกุร  ตากใบ (เจ๊ะเห)  ไทยโคราช (ไทยเบิ้ง)  บีซู  ผู้ไท  พวน  พิเทน  มลาบรี  มอแกน  มานิ (ซาไก)  เลอเวือะ (ละว้า)  สะกอม  แสก  โส้  อูรักลาโวยจ 
 ศิลปะการแสดง  ช่างฝีมือดั้งเดิม  วรรณกรรมพื้นบ้าน  กีฬาภูมิปัญญาไทย  แนวปฏิบัติทางสังคม พิธีกรรมและงานเทศกาล  ความรู้และแนวปฏิบัติเกี่ยวกับธรรมชาติและจักรวาล  ภาษา  มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม
รายชื่อสายการบินที่จดทะเบียนกับองค์การบริหารแห่งชาติปาเลสไตน์

รายชื่อสายการบินที่จดทะเบียนกับองค์การบริหารแห่งชาติปาเลสไตน์
สายการบินในปัจจุบัน

ปาเลสไตน์ไม่มีสายการบินในปัจจุบัน
สายการบินในอดีต

| สายการบิน | ภาพ | IATA | ICAO | สัญญาณเรียก | เริ่มดำเนินการ | ปิดกิจการ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ปาเลสติเนียนแอร์ไลน์ |  | PF | PNW | PALESTINIAN | พ.ศ. 2538 | พ.ศ. 2563 |  |
มาเธอร์ คีพเปอร์

| --- | --- |
มาเธอร์ คีพเปอร์
マザーキーパー
ชื่อภาษาอังกฤษ: MOTHER KEEPER
แนว: แอคชั่น, แฟนตาซี
มังงะ
เขียนโดย: ไคริ โซราโนะ
สำนักพิมพ์:  แมกการ์เดน  สำนักพิมพ์บงกช
มาเธอร์ คีพเปอร์ (ญี่ปุ่น: マザーキーパー; โรมาจิ: Mazā Kīpā ทับศัพท์จาก MOTHER KEEPER) เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น ผลงานของ ไคริ โซราโนะ (KAILI SORANO ผู้แต่ง Monochrome Factor ) แนว แอคชั่นแฟนตาซี
เนื้อเรื่อง

เรื่องราวของสองพี่น้องแห่งกลุ่มผู้ต่อต้านการปกครองของ "มาเธอร์" คอมพิวเตอร์ที่ปกครองโลกหลังเกิดการล่มสลาย เนื่องจากโลกในความดูแลของมาเธอร์คืออีเดนอันแสนสุข ขณะที่โลกภายนอกนั้นแสนโหดร้าย แต่มีคนเพียงหนึ่งในสามของโลกที่จะได้อยู่ในอีเดน เมื่อพี่ชายที่ถูก "มาเธอร์ คีพเปอร์" (ผู้ปกป้องมาเธอร์) กำจัดเพราะต้องการบุกเข้าทำลายมาเธอร์กลับถูกสร้างเป็น "ไซบอร์กเพื่อคุ้มครองมาเธอร์ " (มาเธอร์ คีพเปอร์) สองพี่น้องจึงพบชะตาที่ไม่อาจเลี่ยงได้
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศโมซัมบิก

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศโมซัมบิกทั้งสิ้น 1 แหล่ง
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก

| สถานที่ | ภาพ | ที่ตั้ง | ประเภท | พื้นที่  (เฮกตาร์) | ปีขึ้นทะเบียน   (พ> ศ./ค.ศ.) | คำบรรยาย | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เกาะโมซัมบิก |  | จังหวัดนัมปูลา | วัฒนธรรม: (iv), (vi) | 95.7; พื้นที่กันชน 6,026.02 | 2534/1991 |  | 599 |
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น

ประเทศโมซัมบิกมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 4 แห่ง
มาเทอุส อัลวีส

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  มาเทอุส ลีอังดรู อัลวีส
วันเกิด:   (1993-05-19) 19 พฤษภาคม ค.ศ. 1993 (31 ปี)
สถานที่เกิด:  รัฐมีนัสเชไรส์ บราซิล
ส่วนสูง:  1.87 เมตร (6 ฟุต 2 นิ้ว)
ตำแหน่ง:  กองหน้า
สโมสรเยาวชน
2009–2012:  Fluminense
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2013–2017 |  Fluminense |  0 |  (0) |
| 2013–2014 |  → Istres (ยืมตัว) |  19 |  (2) |
| 2015 |  → Lahti (ยืมตัว) |  31 |  (12) |
| 2016 |  → Gangwon (ยืมตัว) |  35 |  (11) |
| 2017 |  → Pahang (ยืมตัว) |  21 |  (18) |
| 2018–2019 |  ซูว็อน |  13 |  (2) |
| 2018–2019 |  → ชลบุรี (ยืมตัว) |  12 |  (10) |
| 2019 |  พีที ประจวบ |  13 |  (5) |
| 2020 |  โปลิศ เทโร |  1 |  (0) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
มาเทอุส ลีอังดรู อัลวีส (เกิด 19 พฤษภาคม ค.ศ. 1993) เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวบราซิล เล่นตำแหน่งกองกลางตัวรุกให้กับ ชลบุรี, พีที ประจวบ และ โปลิศ เทโร ใน ไทยลีก
มาเทอุสลงเล่นไทยลีกนัดแรกให้กับชลบุรี ซึ่งเป็นนัดที่เปิดบ้านพบกับสุพรรณบุรี ต่อมาเขาทำแฮตทริกแรกให้กับสโมสรในนัดที่ชลบุรีเปิดบ้านเอาชนะเอสซีจี เมืองทอง ยูไนเต็ด 5-1 ในการแข่งขันโตโยต้า ลีกคัพ เมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม ค.ศ. 2018
แหล่งข้อมูลอื่น

แม่แบบ:TheFinalBall
มาเทอุส อัลวีส ที่ kleague.com (เกาหลี)
ลิลลี่งูเห่า

| ลิลลี่งูเห่า Cobra Lily |
| --- | --- |

ใบกึ่งโปร่งแสงของ Darlingtonia ที่สร้างความสับสนให้กับแมลงที่กำลังพยายามหาทางออก
สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 2.3)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Asterids
อันดับ:: Ericales
วงศ์:: Sarraceniaceae
สกุล:: Darlingtonia
สปีชีส์:: D.  californica
ชื่อทวินาม
Darlingtonia californica Torr. (1853)


การกระจายพันธุ์ของ Darlingtonia
ชื่อพ้อง
 Chrysamphora californica (Torr.) Greene (1891)
ลิลลี่งูเห่า (ชื่อวิทยาศาสตร์: Darlingtonia californica) (เสียงอ่านภาษาอังกฤษ: /dɑrlɪŋˈtoʊniə kælɨˈfɔrnɨkə/) ({{lang-en|California Pitcher plant, Cobra Lily, หรือ Cobra Plant) เป็นพืชกินสัตว์ เป็นพืชชนิดเดียวในสกุล Darlingtonia ในวงศ์ Sarraceniaceae มีถิ่นกำเนิดในทางตอนเหนือของรัฐแคลิฟอร์เนีย และรัฐออริกอน ในประเทศสหรัฐอเมริกา เติบโตในห้วยที่มีน้ำเย็นไหลผ่าน
ชื่อ ลิลลี่งูเห่า (Cobra Lily) มาจากความคล้ายคลึงกันของใบที่เป็นหลอดที่มีใบสีเหลืองถึงเขียวออกม่วงเป็นง่ามที่ปลาย กับงูเห่าที่แผ่แม่เบี้ยและแลบลิ้นอยู่
พืชชนิดนี้ถูกค้นพบในปี ค.ศ. 1841 โดยนักพฤกษศาสตร์ที่ชื่อวิลเลียม แบรกเคนริดจ์ (William D. Brackenridge) ที่ภูเขาแชสทา (Shasta) ใน ค.ศ. 1853 มันได้รับการจัดจำแนกโดยจอห์น ทอร์เรย์ (John Torrey) ผู้ตั้งชื่อสกุล Darlingtonia ตามชื่อวิลเลียม ดาร์ลิงตัน (William Darlington; นักพฤกษศาสตร์ 1782-1863)
แหล่งข้อมูลอื่น

Darlingtonia State Natural Site
Beautiful photography and extensive information about Darlingtonia เก็บถาวร 2014-01-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Botanical Society of America, Darlingtonia californica - the Cobra Lily เก็บถาวร 2007-04-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ประเทศไทยในโอลิมปิกฤดูร้อน 1996

| ประเทศไทย ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1996 |
| --- | --- |

รหัสประเทศ: THA
เอ็นโอซี: คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งประเทศไทย
เว็บไซต์: olympicthai.org
ณ แอตแลนตา สหรัฐ
นักกีฬา: 37 (ชาย 25 และหญิง 12) คน  ใน 10 ชนิดกีฬา
ผู้เชิญธงชาติ: วิษณุ โสภานิช (กรีฑา)
เหรียญ อันดับ 47:  ทอง 1 เงิน 0 ทองแดง 1 รวม 2 
การเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน (ภาพรวม)
1952 1956 1960 1964 1968 1972 1976 1980 1984 1988 1992 1996 2000 2004 2008 2012 2016 2020 2024
ประเทศไทยในโอลิมปิกฤดูร้อน 1996 เป็นการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งประวัติศาสตร์ของประเทศไทย ที่นักกีฬาไทยได้เหรียญทองจาก สมรักษ์ คำสิงห์ จากกีฬามวยสากลสมัครเล่น รุ่นเฟเธอร์เวท และเป็นครั้งแรกอีกเช่นกันที่มีนักกีฬาไทยได้รับเหรียญรางวัลมากกว่า 1 เหรียญ นั่นคือ เหรียญทองแดงจาก วิชัย ราชานนท์ จากกีฬามวยสากลสมัครเล่น รุ่นแบนตั้มเวท
มวยสากลสมัครเล่น

รุ่นไลท์ฟลายเวท – สมรถ คำสิงห์
รุ่นฟลายเวท – ประมวนศักดิ์ โพธิ์สุวรรณ
รุ่นแบนตั้มเวท – วิชัย ราชานนท์
รุ่นเฟเธอร์เวท – สมรักษ์ คำสิงห์
รุ่นไลท์เวท – พงษ์สิทธิ์ เวียงวิเศษ
รุ่นเวลเตอร์เวท – ภาคภูมิ แจ้งโพธิ์นาค
ยูโด

รุ่นเฮฟวี่เวท – พิทักษ์ คำปิตะ
เทนนิส

ภราดร ศรีชาพันธุ์
แทมมารีน ธนสุกาญจน์
เบญจมาศ แสงอร่าม
กระโดดน้ำ

สุชาติ พิชิ
สุขฤทัย ธรรมโอรส
เรือใบ

อรัญ หอมระรื่น
เหรียญรางวัล > เหรียญทอง

| เหรียญ | ชื่อ | กีฬา | รุ่น |
| --- | --- | --- | --- |
|  ทอง | เรือโท สมรักษ์ คำสิงห์ | มวยสากลสมัครเล่น | รุ่นเฟเธอร์เวท |
เหรียญรางวัล > เหรียญทองแดง

| เหรียญ | ชื่อ | กีฬา | รุ่น |
| --- | --- | --- | --- |
|  ทองแดง | เรืออากาศโท วิชัย ราชานนท์ | มวยสากลสมัครเล่น | รุ่นแบนตั้มเวท |
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศโตโก

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศโตโกทั้งสิ้น 1 แหล่ง
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก

*หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
| สถานที่ | ภาพ | ที่ตั้ง | ประเภท | พื้นที่  (เฮกตาร์) | ปีขึ้นทะเบียน   (พ> ศ./ค.ศ.) | คำบรรยาย | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| กูตามากู ดินแดนของชาวบาตามารีบา (ร่วมกับเบนิน) |  | แคว้นการา | วัฒนธรรม: (v), (vi) | 271,826 | 2547/2004; เพิ่มเติม 2566/2023 |  | 1140 |
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น

ประเทศโตโกมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 4 แห่ง
ฟ้อนสาวไหม

ฟ้อนสาวไหมปรากฏอยู่สองแบบ คือสาวไหมในการฟ้อนเจิงหรือร่ายรำท่าต่อสู้ด้วยมือเปล่า ซึ่งมีลีลากระบวนท่าที่แน่นอน และการฟ้อนสาวไหมที่เป็นการฟ้อนของผู้หญิงที่แสดงความเคลื่อนไหวในลีลาร่ายรำที่นุ่มนวล มิได้ร้อนแรงเหมือนอย่างที่ปรากฏในเชิงต่อสู้
ประวัติฟ้อนสาวไหม

การฟ้อนที่ประดิษฐ์ขึ้นโดย พ่อครูกุย สุภาวสิทธิ์ ชาวบ้านตำบลแม่ก๊ะ อำเภอดอยสะเก็ด จังหวัดเชียงใหม่ ซึ่งเรียนเชิงมาจากพ่อครูปวน คำมาแดง บ้านร้องวัวแดง อำเภอสันกำแพง จังหวัดเชียงใหม่ ซึ่งพ่อครูกุย สุภาวสิทธิ์ ได้เป็นครูเชิง หรือผู้สอนฟ้อนเชิง คือการฟ้อนด้วยมือเปล่าของผู้ชายในลีลาท่ารำในเชิงต่อสู้ ต่อมา "พ่อครูกุย"ได้ย้ายไปตั้งถิ่นฐานอยู่ที่บ้านศรีทรายมูล ตำบลเวียง อำเภอเมือง จังหวัดเชียงราย และพ่อครูกุย ได้ถ่ายทอดการฟ้อนให้แก่บุตรสาว ในปี พ.ศ. ๒๔๙๕  คือ แม่ครูบัวเรียว(สุภาวสิทธิ์)รัตนมณีภรณ์ เมื่อแม่ครูอายุราว ๗ ขวบ
ปี พ.ศ. ๒๔๙๖ พ่อครูโม  ใจสม ชาวมอญพระประแดงซึ่งเป็นนักดนตรีนาฏศิป์ไทยจากเชียงใหม่ ได้อพยพไปอยู่ในละแวกเดียวกันด้วย ซึ่งพ่อครูโมก็ได้ช่วยฟื้นฟู "วงกลองเต่งถิ้ง" ของวัด สอนนาฏศิลป์ และดนตรีไทยจนมีนักดนตรีไทยฝีมือดีหลายคน ในช่วงเวลานั้นแม่ครูบัวเรียวได้ฝึกนาฏศิลป์กับพ่อครูโมด้วย เมื่อมีงานฉลองในวัดที่เกี่ยวข้องกับวัดศรีทรายมูลแล้ว เจ้าอาวาสและคณะศรัทธาก็มักจะนำดนตรีและช่างฟ้อนมาร่วมในงาน ซึ่งแม่ครูบัวเรียวก็ได้ไปร่วมฟ้อนด้วย โดยเฉพาะแม่ครูมักจะฟ้อนสาวไหมเป็นส่วนใหญ่ ซึ่งแม่ครูได้ดัดแปลงลีลาการฟ้อนสาวไหมเชิงต่อสู้แบบชายให้เข้ากับบุคลิกของสตรี คือให้อ่อนช้อยงดงามและให้ลงจังหวะดนตรี แบบนาฏศิลป์ไทย ขณะเดียวกันดนตรีประกอบการฟ้อนแต่เดิมใช้ดนตรีพื้นเมืองประเภทใดก็ได้นั้น ก็เริ่มใช้วงกลองเต่งถิ้ง บรรเลงเพลงพื้นเมือง เช่น ปราสาทไหว และฤๅษีหลงถ้ำ ซึ่งต่อมาเห็นว่าไม่กระชับ จึงเลือกใช้เพลง"สาวไหม" แทนซึ่งเพลงนี้ ท่านผู้รู้บางท่าน ก็ว่าเป็นเพลงที่พ่อครูโมดัดแปลงจากเพลง"ลาวสมเด็จ"เพื่อใช้ประกอบการฟ้อนสาวไหม
ประมาณ พ.ศ. ๒๕๐๓ คณะศรัทธาจากวัดศรีทรายมูลได้ไปช่วยการฟ้อนที่วัดถ้ำปุ่มถำปลา อำเภอแม่สาย จังหวัดเชียงราย ครั้งนั้น นายอินทร์หล่อ  สรรพศรี ซึ่งเป็นนักดนตรีไทยชั้นครูของเชียงรายได้ไปเห็นการฟ้อนของแม่ครูบัวเรียวด้วย ต่อมานายอินทร์หล่อ  ได้ชมการฟ้อนของแม่ครูบัวเรียวที่งานวัดพระแก้ว อำเภอเมือง จังหวัดเชียงราย  และได้เชิญให้พบกับภรรยาของตนคือ แม่ครูพลอยศรี สรรพศรี ซึ่งเป็นช่างฟ้อนในคุ้มของเจ้าแก้วนวรัฐฯ จังหวัดเชียงใหม่ ซึ่งได้รับการถ่ายทอดจากพระราชชายาเจ้าดารารัศมีด้วย "แม่ครูพลอยศรี" ได้ปรับปรุงแก้ไขท่าฟ้อนของแม่บัวเรียว จากเดิม มี๑๓ ท่าฟ้อนให้เป็น ๒๑ ท่าฟ้อน
แต่ถึงกระนั้นการฟ้อนแบบต้นฉบับของแม่ครูบัวเรียวยังเป็นที่นิยมถ่ายทอดแก่ลูกศิษย์อยู่อย่างต่อเนื่อง ด้วยกระบวนการพัฒนา และกระบวนการสอน ของแม่ครูบัวเรียว รัตนมณีภรณ์ ที่มีการปรับตัวตามสภาพสังคมวัฒนธรรมที่มีพลวัฒอย่างต่อเนื่อง นอกจากนั้นแม่ครูบัวเรียว ยังถ่ายทอดการฟ้อนพื้นเมืองล้านนาอีกหลายรูปแบบ ณ บ้านสาวไหม ชุมชนศรีทรายมูล อำเภอเมือง จังหวัดเชียงราย
ท่าฟ้อนต้นฉบับแม่ครูบัวเรียว

โดยท่าฟ้อนของแม่ครูบัวเรียวที่เป็นมาตรฐาน มี ๑๖ ท่าฟ้อน ดังนี้
ไหว้ (เทพนม)
บิดบัวบาน
พญาครุฑบิน
สาวไหมช่วงยาว
ม้วนไหมซ้าย
ม้วนไหมขวา
ตากฝ้าย (เป็นท่าใหม่ที่แม่ครูบัวเรียว ได้เพิ่มเติม ประมาณปี พ.ศ. ๒๕๔๔)
ม้วนไหมใต้เข่า
ม้วนไหมใต้ศอก
พุ่งหลอดไหม
สาวไหมรอบตัว
คลี่ปมไหม
ปูเป็นผืนผ้า
พับผ้า
พญาครุฑบิน
ไหว้ ตอนจบ
ท่าฟ้อนของแม่ครูพลอยศรี

โดยท่าฟ้อนของแม่ครูพลอยศรี มี ๒๑ ท่าฟ้อนดังนี้
ไหว้
บิดบัวบาน
บังสุริยา
ม้วนไหมศอกซ้าย
ม้วนไหมศอกขวา
ม้วนไหมซ้ายล่าง
ม้วนไหมขวาล่าง
สาวไหมกับเข่าซ้าย
ม้วนไหมวงศอก
สาวไหมช่วงสั้นรอบตัว
ว้นไหมซ้าย
สาวไหมช่วงยาวรอบตัว
คลี่ปมไหม
พุ่งกระสวยเล็ก
สาวขึ้นข้างหน้า
ขึงไหมข้างหน้า
ม้วนไหมเป็นขดโดยใช้ศอกซ้าย
ม้วนไหมเป็นขดโดยใช้ศอกขวา
สาวรอบตัวอีกครั้ง
เอามาม้วนใต้ศอกซ้ายอีก
ไหว้