stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วิลเลียม เบอร์กิน
เชื้อแพร่กระจาย

การพัฒนา G-Virus ของ ดร. เบอร์กิน สำเร็จในปี 1998 และเขาได้วางแผนจะใช้ผลงานชิ้นนี้เป็นบันไดเพื่อไต่เต้าตนเองขึ้นสู่ระดับบอร์ดบริหารของบริษัท Umbrella แต่อย่างไรก็ตาม ดร. เบอร์กิน เองก็เริ่มขัดแย้งกับผู้บังคับบัญชาของตัวเองและคิดที่จะเก็บผลงานไว้เพื่อเอาไว้ขายให้กับรัฐบาลสหรัฐฯแทน โดยเสนอข้อเรียกร้อง คือการนำเขาออกมาจาก Umbrella และเข้าร่วมทำงานกับรัฐบาลสหรัฐฯด้วย แต่ Spencer เองก็รู้ทันและได้ส่งหน่วยพิเศษซึ่งนำโดย HUNK มาขโมยผลงานวิจัยของ ดร. เบอร์กิน ไป ในที่สุด ดร. เบอร์กิน ก็ถูกกระหน่ำยิงจากทหารเหล่านั้น แต่ก่อนที่เขาจะตาย ก็ได้ฉีดตัวอย่างเชื้อ G-Virus เข้าร่างตนเอง เพราะไม่ต้องการให้ Spencer ได้ตัวอย่างเชื้อกลับไป และได้กลายร่างเป็น G ในเวลาต่อมา
หลังจากที่ ดร. เบอร์กิน กลายร่างเป็น G ไปแล้ว ก็ได้ออกไล่ล่าเหล่าทหารที่ฆ่าเขาไปยังทางระบายน้ำใต้ดิน ลูกทีมของ HUNK ถูก G สังหารจนเกลี้ยง ระหว่างการต่อสู้กันของทหารกับ G ทำให้กระสุนมียิงไปถูกหลอดทดลอง T-Virus อันอื่นๆแตกกระจาย และไวรัสเหล่านั้นก็ไหลไปตามพื้นและทางระบายน้ำ เป็นเหตุให้หนูที่อาศัยอยู่ตามทางระบายน้ำได้รับเชื้อ T-Virus ไปตามๆกัน และระบาดไปถึงผู้คนในเมืองแร๊คคูนในเวลาต่อมา ส่วน HUNK ซึ่งเป็นหัวหน้าทีมหน่วยทหารนั้นสามารถหนีรอดกลับไปพร้อมตัวอย่างเชื้อ G-Virus ได้เพียงคนเดียว
จนเมื่อวันที่ 29 กันยายน 1998 ซึ่งเป็นช่วงเหตุการณ์ใน Biohazard 2 ภายในเกมจะพบว่า G ได้ฝังตัวอ่อนไปยังร่างของเหยื่อ ( ถ้าเราเล่นเนื้อเรื่อง Leon A เหยื่อคนนั้นคือเบน นักข่าวประจำเมืองแร๊คคูน แต่ถ้าเราเล่นเนื้อเรื่อง Claire A เหยื่อจะเป็นผู้การสถานีตำรวจเมืองแร๊คคูนที่ชื่อ Brian Irons แทน ) และพบว่าเหยื่อคนที่ถูกฝังตัวอ่อนเข้าไปนั้นเกิดปฏิกิริยาต่อต้าน ทำให้ตัวอ่อนฉีกร่างของเหยื่อคนนั้นออกมา แต่ Sherry ซึ่งโดน G ฝังตัวอ่อนเข้าไปเหมือนกันกลับไม่ตาย ทำให้ทราบได้ว่าถ้าเหยื่อคนนั้นมี DNA ตรงกันกับคนที่ฝังตัวอ่อนเข้าไป จะสามารถทำให้การฝังตัวอ่อนสำเร็จได้ ( จะพบเหตุการณ์ที่ G ฝังตัวอ่อนเข้าไปยังร่าง Sherry ได้เฉพาะเนื้อเรื่อง Claire A เชื่อมไปยัง Leon B เท่านั้น )
G ในรูปแบบต่างๆ > G ร่างที่ 1

ซึ่งร่างนี้ใช้อาวุธเป็นแป๊บเหล็กที่หยิบมาจากราวเหล็กข้างทาง พลังโจมตีของร่างนี้จะสูงมาก เราจะพบร่างนี้เฉพาะเนื้อเรื่อง B ของทั้ง Leon และ Claire
G ในรูปแบบต่างๆ > G ร่างที่ 2

ร่างนี้จะพบได้เฉพาะบนลิฟต์ที่พาเราลงไปยังศูนย์วิจัยใต้ดินเมืองแร๊คคูน จะพบได้เฉพาะเนื้อเรื่อง A ของทั้ง Leon และ Claire
G ในรูปแบบต่างๆ > G ร่างที่ 3

จะพบได้ทั้งเนื้อเรื่อง A และ B ถ้าเราเล่นเนื้อเรื่อง A เจ้านี่จะโผล่มาตอนที่เราจะลงลิฟท์ไปยังชานชาลาเพื่อหนีออกจากศูนย์วิจัยใต้ดินเมืองแร๊คคูน แต่ถ้าเราเล่นเนื้อเรื่อง B เจ้านี่จะโผล่มาตอนที่เราลงลิฟท์ไปยังศูนย์วิจัย  ( เหมือนร่างที่ 2 )
G ในรูปแบบต่างๆ > G ร่างที่ 4

ร่างนี้จะพบได้เฉพาะเนื้อเรื่อง A เท่านั้น หลังจากเราเอาชนะร่างที่ 3 ได้แล้ว มันจะกลายร่างเป็นร่างที่ 4 เพื่อมาสู้กับเราต่อทันที ร่างนี้จะมีท่าที่อันตรายคือการพุ่งเอาหนามจากด้านหน้าลำตัวมาเสียบ ทำให้เสียพลังเยอะมาก
G ในรูปแบบต่างๆ > G ร่างที่ 5

ร่างสุดท้าย จะพบได้เฉพาะเนื้อเรื่อง B หลังจากที่เรานั่งรถไฟหนีมาแล้วแต่ก็เกิดการสั่นสะเทือนขึ้น เมื่อเราไปตรวจสอบดูจึงพบว่ามีแขกไม่ได้รับเชิญขึ้นมาบนรถไฟด้วย ก็คือ G ร่างนี้นี่เอง
G ในรูปแบบต่างๆ > ตัวอ่อนของ G

เกิดจากการฝังตัวของตัวอ่อนลงในร่างของเหยื่อ แต่เมื่อเวลาผ่านไปก็ได้ฉีกร่างเหยื่อคนนั้นออกมา และเจริญเติบโตเป็นเจ้านี่  จะพบได้เฉพาะในเนื้อเรื่อง A ของทั้ง Leon และ Claire
เดอะมิดเดิลออฟโนแวร์

เดอะมิดเดิลออฟโนแวร์ (The Middle of Nowhere) เป็นอัลบั้มชุดที่ห้าของออร์บิทัล ออกจำหน่าย ในปี พ.ศ. 2542 ขึ้นชาร์ตอัลบั้มแห่งสหราชอาณาจักรอันดับสูงสุดที่ 7
อัลบั้ม

เพลง "Know Where to Run" เป็นเพลงในเกม ไวพส์เอาท์ 3
รายชื่อเพลงที่นำแซมเปิลเสียงที่มาใส่ในเพลงในอัลบั้มชุดนี้
แซมเปิลเสียงจาก John Baker's "New Worlds" ถูกใช้กับเพลง "Spare Parts Express"
เพลง "Spare Parts Express" โดยใช้แซมเปิลเสียงจากภาพยนตร์เรื่อง Carnival of Souls
เพลง "I Don't Know You People" แซมเปิลเสียงจากภาพยนตร์เรื่อง The Legend of Hell House
รายชื่อเพลง

"Way Out →" – 8:00
"Spare Parts Express" – 10:07
"Know Where To Run" – 9:42
"I Don't Know You People" – 7:47
"Otoño" (featuring Pooka) – 5:48
"Nothing Left 1" (featuring Alison Goldfrapp) – 7:49
"Nothing Left 2" (featuring Alison Goldfrapp) – 8:21
"Style" – 6:24
แหล่งข้อมูลอื่น

The Middle of Nowhere อัลบั้มที่ Discogs
พลังงานศักย์

ในฟิสิกส์ พลังงานศักย์ (อังกฤษ: Potential energy) คือ พลังงานที่มีในวัตถุเนื่องด้วยตำแหน่งในสนามแรง หรือมีในระบบนั้นเนื่องด้วยการกำหนดค่าในส่วนนั้น  ชนิดของพลังงานศักย์ที่พบได้บ่อยคือ พลังงานศักย์โน้มถ่วงของวัตถุที่ขึ้นอยู่กับมวลและตำแหน่งแนวดิ่ง พลังงานศักย์ยืดหยุ่น ของสปริงที่ยืดหยุ่น และพลังงานศักย์ไฟฟ้าของประจุในสนามไฟฟ้า หน่วยเอสไอของพลังงานนี้คือ จูล (สัญลักษณ์คือ J)
ดูเพิ่ม

พลังงานจลน์
การคำนวณพลังงานจลน์
แหล่งข้อมูลอื่น

พลังงานศักย์[ลิงก์เสีย]
ศุภัชญา รื่นเริง

| ศุภัชญา รื่นเริง |
| --- | --- |
เกิด: 18 มิถุนายน พ.ศ. 2526 (41 ปี) ศุภัชญา รื่นเริง
คู่สมรส: ดร.เอก ชุณหชัชราชัย (2556-2559; หย่า)
อาชีพ: นักแสดง, พิธีกร, ดีเจ
ปีที่แสดง: พ.ศ. 2544 - ปัจจุบัน
สังกัด: อาร์เอส
ฐานข้อมูล
IMDb
ThaiFilmDb
ศุภัชญา รื่นเริง หรือชื่อเล่น ต้อง เป็นนักแสดง และดีเจชาวไทย เคยเป็นนักแสดงในสังกัดอาร์เอส โปรโมชั่น
ประวัติ

ศุภัชญา รื่นเริง (ชื่อเล่น : ต้อง) เกิดวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2526 เป็นนักแสดง และดีเจชาวไทย เข้าสู่วงการจากการประกวด Panasonic Star Challenge จากนั้นได้เป็นนักแสดงภายใต้สังกัดอาร์เอส โปรโมชั่น และเริ่มต้นจากการแสดงมิวสิควีดีโอ
มีผลงานสร้างชื่อเสียงคือการแสดง ภาพยนตร์เรื่อง สังหรณ์ ในปีพ.ศ. 2546 แสดงร่วมกับศิลปินบอยแบนด์วงดีทูบี และภาพยนตร์เรื่อง ผีเสื้อสมุทร ในปีพ.ศ. 2549 แสดงคู่กับ ธัญญ์ ธนากร และมีผลงานตามมาอีกหลายๆเรื่อง นอกจากนี้ยังเป็นดีเจคลื่น 103.5 FM One อีกด้วย
ด้านการศึกษา จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจาก โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการ และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี คณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ (เอกโฆษณา)
ชีวิตส่วนตัว ศุภัชญาเป็นบุตรสาวคนเล็กในจำนวนพี่น้อง 2 คน ของ พ.ต.อ.พีรชาติ รื่นเริง และ นางพรสวรรค์ รื่นเริง เธอเคยคบหากับ ธัญญ์ ธนากร นักแสดงร่วมค่ายในอดีต(ปัจจุบันอยู่ช่อง 7) ปัจจุบันสมรสกับ ดร.เอก ชุณหชัชราชัย เมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2556 และในวันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2559 ได้ตัดสินใจหย่าร้างกันแล้ว
ผลงาน > ละครโทรทัศน์

เรื่อง ย.ยักษ์ยอดยุ่ง
เรื่อง ดวงใจปาฏิหาริย์ รับบท เดือน (ช่อง 7 / 2549)
เรื่อง รักฝันฤดูหนาว ช่อง ไอทีวี
ละครเทิดพระเกียรติ "พระมหาชนก" รับบท พระสีวลี (ช่อง 9 / 2556)
ผลงาน > ภาพยนตร์

ภาพยนตร์เรื่อง สังหรณ์ แสดงคู่กับ D2B
ภาพยนตร์เรื่อง คลับซ่าปิดตำราแสบ
ภาพยนตร์เรื่อง ผีเสื้อสมุทร
ผลงาน > มิวสิกวีดีโอ

เพลง ดอกไม้ ของ โก้ B-mix
เพลง รู้ทั้งรู้ ของ บิ๊ก D2B
ผลงาน > พิธีกร

รายการ รายวันบันเทิง ช่อง 5
รายการ ยูฮู ไนท์ ช่อง 5
รายการ นาย โซไซตี้ ช่อง 9
ผลงาน > รางวัล

รางวัลดีเด่นจากเวทีการประกวด “พานาโซนิค สตาร์ชาเลนจ์ (Panasonic Star Challenge)”
แหล่งข้อมูลอื่น

ศุภัชญา รื่นเริง ที่อินสตาแกรม
วิทยาลัยนานาชาติ มหาวิทยาลัยนเรศวร

| --- | --- |
Naresuan University International College
สถาปนา: 13 มกราคม พ.ศ. 2544; 23 ปีก่อน (2544-01-13)
ผู้อำนวยการ: อ.ดร.สุพิชญา มีสาด
ที่อยู่: 99 หมู่ 9 ถนนพิษณุโลก-นครสวรรค์ ตำบลท่าโพธิ์ อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก 65000
สี: สีม่วง, สีทอง, สีขาว
มาสคอต: รูปช้างศึก อยู่ในโล่ห์กลมแบบโบราณ ล้อมรอบด้วยชื่อมหาวิทยาลัยและชื่อวิทยาลัย
เว็บไซต์: www.nuic.nu.ac.th
วิทยาลัยนานาชาติ มหาวิทยาลัยนเรศวร (Naresuan University International College - NUIC) เป็นวิทยาลัยของมหาวิทยาลัยนเรศวร จังหวัดพิษณุโลก ซึ่งจัดการศึกษาในหลักสูตรนานาชาติ
ประวัติ

วิทยาลัยนานาชาติ มหาวิทยาลัยนเรศวร มีประวัติการก่อตั้งจากวิสัยทัศน์ที่ให้มหาวิทยาลัยนเรศวรมีสถานภาพไปสู่ความเป็นนานาชาติ
โดยในปี พ.ศ. 2540 มีการจัดตั้งศูนย์ภาษาขึ้นภายใต้โครงการความร่วมมือกับมหาวิทยาลัยนิวคาสเซิล สหราชอาณาจักร ให้มีหน้าที่ในการพัฒนาความสามารถด้านภาษาให้กับนิสิต คณาจารย์ บุคลากรรวมทั้งประชาชนทั่วไป
หลังจากนั้นจึงเกิดความร่วมมือกับมหาวิทยาลัยในต่างประเทศมากขึ้น โดยในปี พ.ศ. 2543 มหาวิทยาลัยนเรศวรได้เปิดโครงการรับปริญญาโทสองปริญญาในหลักสูตรบริหารธุรกิจบัณฑิต สาขาวิชาการท่องเที่ยวสากลและการจัดการโรงแรม (M.A. in International Tourism and Hotel Management) โดยความร่วมมือกับมหาวิทยาลัยเซาเทอร์น ครอส (Southern Cross University) ประเทศออสเตรเลีย
ในปี พ.ศ. 2544 มหาวิทยาลัยนเรศวรได้เปิดโครงการร่วมมือผลิตบัณฑิต หลักสูตรนิติศาสตรบัณฑิต สาขาวิชานิติศาสตร์ ระหว่างมหาวิทยาลัยนเรศวรกับมหาวิทยาลัยควีนสแลนด์ (Queensland University) ประเทศออสเตรเลีย
นอกจากโครงการร่วมมือต่าง ๆ นี้แล้ว โครงการหลักสูตรนานาชาติยังได้เกิดขึ้นในคณะต่าง ๆ ของมหาวิทยาลัยนเรศวรเช่น โครงการปริญญาโททางวิทยาศาสตร์สาขาวิชาพลังงานทดแทน (Renewable Energy) ในคณะวิทยาศาสตร์ ปริญญาโทวิทยาศาสตร์ทางด้านสาขาวิชาวิทยาศาสตร์เครื่องสำอาง (Cosmetics Scicnce) โครงการปริญญาเอกในสาขาวิชาเภสัชศาสตร์ที่เกิดขึ้นในคณะเภสัชศาสตร์
ภายใต้แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 9 สภามหาวิทยาลัยนเรศวรจึงมีมติในคราวประชุมครั้งที่ 94 (1/2544) ให้จัดตั้งวิทยาลัยนานาชาติ มหาวิทยาลัยนเรศวร ขึ้น เมื่อวันที่ 13 มกราคม พ.ศ. 2544 โดยให้รวมเอาศูนย์ภาษาเข้าไว้ในหน่วยงานด้วยเพื่อให้วิทยาลัยรองรับการขยายตัวของหลักสูตรนานาชาติที่มีอยู่และจะเกิดขึ้นต่อไป
การแบ่งส่วนงานราชการ

วิทยาลัยนานาชาติ มหาวิทยาลัยนเรศวร มีการแบ่งส่วนงานประจำหลักสูตรการศึกษา ดังนี้
หลักสูตรการจัดการธุรกิจท่องเที่ยว
หลักสูตรการจัดการทรัพยากรมนุษย์
หลักสูตรการจัดการธุรกิจระหว่างประเทศ
หลักสูตรภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารธุรกิจ
หลักสูตรการศึกษา

ปัจจุบัน วิทยาลัยนานาชาติ มหาวิทยาลัยนเรศวร เปิดทำการเรียนการสอนในหลักสูตร ดังต่อไปนี้
| ปริญญาตรี | ปริญญาโท | ปริญญาเอก |
| --- | --- | --- |
 หลักสูตรบริหารธุรกิจบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการธุรกิจท่องเที่ยว (หลักสูตรนานาชาติ)  สาขาวิชาการจัดการทรัพยากรมนุษย์  (หลักสูตรนานาชาติ)  สาขาการจัดการธุรกิจระหว่างประเทศ  (หลักสูตรนานาชาติ) หลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารธุรกิจ  (หลักสูตรนานาชาติ):  จัดหลักสูตรร่วมกับบัณฑิตวิทยาลัย
ดูเพิ่ม

มหาวิทยาลัยนเรศวร
สถาบันอุดมศึกษานานาชาติ
แหล่งข้อมูลอื่น

มหาวิทยาลัยนเรศวร
วิทยาลัยนานาชาติ มหาวิทยาลัยนเรศวร
| ด ค กสถาบันอุดมศึกษานานาชาติในประเทศไทย |
| --- | --- |
สถาบันอุดมศึกษาของรัฐ:  การบินนานาชาติ นครพนม  นานาชาติ นเรศวร  การศึกษานานาชาติ รามคำแหง 
สถาบันอุดมศึกษา  ในกำกับของรัฐ:  เกษตรศาสตร์ เกษตรเขตร้อน (นานาชาติ)  บริหารธุรกิจบัณฑิต (นานาชาติ)  บริหารธุรกิจบัณฑิต สาขาการตลาด (นานาชาติ)  ภาษาไทยเพื่อการสื่อสารสำหรับชาวต่างประเทศ (นานาชาติ)  การจัดการการท่องเที่ยวเชิงบูรณาการ (นานาชาติ)  เศรษฐศาสตร์การประกอบการ (นานาชาติ)  เศรษฐศาสตร์ (ภาษาอังกฤษ)  เคมีบูรณาการ (นานาชาติ)  วิทยาศาสตร์ชีวภาพและเทคโนโลยี (หลักสูตรนานาชาติ)  วิทยาการและเทคโนโลยีพอลิเมอร์ (นานาชาติ)  นวัตกรรมและเทคโนโลยีอุตสาหกรรมเกษตร (นานาชาติ)  นานาชาติ ขอนแก่น  จุฬาลงกรณ์ วิทยาศาสตร์สาธารณสุข  บัณฑิตบริหารธุรกิจศศินทร์  นานาชาติ ทักษิณ  นานาชาติ เทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง  นานาชาติ เทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ  ธรรมศาสตร์ นานาชาติปรีดี พนมยงค์  แพทยศาสตร์นานาชาติจุฬาภรณ์  เทคโนโลยีนานาชาติสิรินธร  นานาชาติ มหิดล  วลัยลักษณ์ ทันตแพทยศาสตร์นานาชาติ  สัตวแพทยศาสตร์อัครราชกุมารี  นานาชาติ  นานาชาติเพื่อศึกษาความยั่งยืน ศรีนครินทรวิโรฒ  นานาชาติ ศิลปากร  สงขลานครินทร์ นานาชาติหาดใหญ่  นานาชาติสุราษฎร์ธานี 
มหาวิทยาลัยราชภัฏ: นานาชาติ สวนสุนันทา
สถาบันอุดมศึกษาเอกชน:  กรุงเทพ  ธุรกิจบัณฑิตย์  นานาชาติเซนต์เทเรซา  นานาชาติแสตมฟอร์ด  นานาชาติเอเชีย-แปซิฟิก  พุทธศาสนานานาชาติ  รังสิต  นานาชาติ ศรีปทุม  บริติช ศรีปทุม  อัสสัมชัญ 
สถาบันอุดมศึกษาอิสระ:  เอไอที  ซีเอ็มเคแอล 
 รายชื่อ  หมวดหมู่  โครงการ  สถานีย่อย
วัดปรกสุธรรมาราม

| วัดปรกสุธรรมาราม |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดปรกสุธรรมาราม
ที่ตั้ง: ตั้งอยู่ที่บ้านวัดปรก หมู่ที่ 6 ตำบลบางแค อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: เถรวาท
กิจกรรม: ศาสนสถานในพระพุทธศาสนาที่มีกิจกรรมเชิงพุทธตลอดปี/ศูนย์ศึกษาพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดปรกสุธรรมาราม เป็นวัดในพุทธศาสนาเถรวาท สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ที่บ้านวัดปรก หมู่ที่ 6 ตำบลบางแค อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม เป็นวัดที่มีศาสนสถานสำคัญ และเป็นแหล่งท่องเที่ยวประจำจังหวัดสมุทรสงคราม
ประวัติ

วัดปรกสุธรรมารามเป็นวัดโบราณวัดหนึ่ง ตั้งอยู่ริมคลองสองด้าน คือ คลองแควอ้อม กับคลองวัว   แต่เดิมเป็นป่ารกชัฏไม่ค่อยมีบ้านเรือน บรรยากาศเงียบสงบ เหมาะแก่การบำเพ็ญสมณธรรม หลวงปู่เพ็ง อดีตเจ้าอาวาสองค์แรกของวัดบางแคใหญ่ (ประมาณ พ.ศ. 2357) ได้ใช้บริเวณนี้ เป็นสถานที่อยู่ปริวาสกรรม ร่วมกับพระภิกษุที่อยู่ในละแวกใกล้เคียงเสมอ ๆ ในเวลาออกพรรษา จึงสันนิษฐานว่าบริเวณนี้น่าจะมีสำนักสงฆ์อยู่ก่อนแล้ว ต่อมาคุณหญิงเกษม ณ บางช้าง บ้านอยู่ เมืองราชบุรี ได้ถวายที่ดินให้สร้างวัด เมื่อ พ.ศ. 2371 เนื้อที่ 10 ไร่ 3 งาน 42 ตารางวา ได้ขอจัดตั้งเป็นวัด เมื่อ พ.ศ. 2385 อุโบสถหลังแรกเป็นทรงไทย ไม้เนื้อแข็ง ได้รับวิสุงคามสีมา ครั้งแรก พ.ศ. 2419 ต่อมาสมัยหลวงปู่สินเจ้าอาวาสรูปที่ 5 ได้รื้ออุโบสถหลังเดิมแล้วสร้างใหม่แบบก่ออิฐถือปูน ได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์ตลอดมา จนกระทั่งอุโบสถเก่าชำรุดทรุดโทรมมาก จึงได้สร้างอุโบสถหลังใหม่ขึ้น และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม 2535
ศาสนสถานสำคัญในวัด

อุโบสถ และพระประธานในอุโบสถ
พระปูนปั้นปางสมาธิ พระพุทธบาทจำลอง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2472
ศาลเจ้าแม่ตะเคียนทอง
หอระฆัง (รวยไม่เลิก) หอระฆังของเก่าสวยงาม
หลวงพ่อปิดตามหาลาภ (รวยไม่เลิก)
ลำดับเจ้าอาวาส

หลวงปู่เพ็ง
หลวงปู่สิน
หลวงพ่อสอน พระครูบริหารสุตกิจ
พระอธิการเจิม
วิทนี่ย์ ฟอร์ดแมน

| วิทนี่ย์ ฟอร์ดแมน |
| --- | --- |
แสดงโดย: อีริก จอห์นสัน
วันเกิดตัวละคร: ปี 2522 - ปี 2545
สถานที่เกิดตัวละคร: สมอลวิลล์
ญาติตัวละคร: แจ๊ค ฟอร์ดแมน (พ่อ), เบ็ตตี้ ฟอร์ดแมน (แม่)
ปรากฏครั้งแรก: ภาค 1 ตอนที่ 1
ปรากฏครั้งสุดท้าย: ภาค 4 ตอนที่ 3
อาชีพ: นักกีฬาอเมริกันฟุตบอล โรงเรียนสมอลวิลล์ไฮ/นักเรียน
ที่ทำงาน: โรงเรียนสมอลวิลล์ไฮ

วิทนี่ย์ ฟอร์ดแมน เป็นกองหลังของทีมอเมริกันฟุตบอล โรงเรียนสมอลวิลล์ไฮ เก่งเรื่องการกีฬาด้านทีมอเมริกันฟุตบอลมากจนได้รับยกย่องเป็นผู้เล่นทรงคุณค่าของทีมอเมริกันฟุตบอลโรงเรียนสมอลวิลล์ไฮ และเป็นแฟนของลาน่า แลงก์ โดยที่ตัวละครที่ชื่อ "วิทนี่ย์ ฟอร์ดแมน" นี้ เป็นหนึ่งในตัวละครที่ไม่มีในการ์ตูนซูเปอร์แมนของ DC Comics ฉบับดั้งเดิมอีกด้วย
วิทนี่ย์ ฟอร์ดแมน รับบทโดยอีริก จอห์นสัน ในละครชื่อดังของอเมริกา "สมอลวิลล์" ที่ฉายทางช่อง The WB
ประวัติตัวละคร

วิทนี่ย์ ฟอร์ดแมน เกิดเมื่อปี พ.ศ. 2526 เป็นลูกชายคนเดียวของแจ็ค ฟอร์ดแมน อดีตทหารเรือที่เคยรบในสงครามเวียดนาม และเบ็ตตี้ ฟอร์ดแมน โดยครอบครัวฟอร์ดแมน มีธุรกิจส่วนตัวเป็นร้านขายอุปกรณ์กีฬาในสมอลวิลล์
พ่อของวิทนี่ย์ ฟอร์ดแมนได้เสียชีวิตลงใน ภาคที่ 1 ตอนที่ 17 Reaper ด้วยโรคมะเร็ง ก่อนที่พ่อของวิทนี่ย์จะตาย เล็กซ์ได้จัดเซอร์ไพรซ์ให้กับพ่อของวิทนี่ย์ที่ใฝ่ฝันมาตลอดชีวิตว่าเขาจะได้เห็นวิทนี่ย์เล่นอเมริกันฟุตบอลกับทีมมืออาชีพ ด้วยการจ้างทีมของเขาเองทั้งหมดให้มาเล่นให้ดู
ส่วนวิทนี่ย์นั้น ได้เสียชีวิตลงขณะที่ทำสงครามที่อาเจะฮ์ อินโดนีเซีย ในภาคที่ 2 ตอนที่ 11
ความรักกับลาน่า แลงก์

วิทนี่ย์ ฟอร์ดแมนเป็นแฟนผู้ขี้หวงของลาน่า แลงก์ เขาโกรธคลาร์กที่ไปคบกับลาน่าในตอนแรกสุด จึงจับเขาพร้อมห้อยสร้อยคอคริปโตไนท์สีเขียว ซึ่งทำให้คลาร์กอ่อนแรงไว้ และจับคลาร์กไปเป็นหุ่นไล่กา ซึ่งเป็นประเพณีของทีมอเมริกันฟุตบอลสมอลวิลล์ที่จะรุ่นพี่จะต้องจับรุ่นน้องที่เห็นว่าเป็นลูกแหง่มาหนึ่งคนเพื่อที่จะถูกตรึงกางเขนเป็นหุ่นไล่กาขณะที่มีงานเลี้ยงเต้นรำ หรืองานคืนสู่เหย้า ของสมอลวิลล์ ซึ่งนั่นทำให้ลาน่าโกรธวิทนี่ย์มาก ซึ่งก่อนนั้นเขาและลาน่าก็มีความสัมพันธ์ที่ดีกันมาโดยตลอด หลังจากเหตุการณ์นั้น คลาร์กได้ตัดสินใจแก้แค้นวิทนี่ย์ด้วยการยกรถคันอื่นทับรถของวิทนี่ย์เสีย
ความรักระหว่างทั้งคู่ในเริ่มห่างเหิน เมื่อวิทนี่ย์ตัดสินใจที่จะไปเป็นนาวิกโยธิน ตามแบบพ่อของเขาหลังพ่อของเขาเสียชีวิตเพื่อสร้างเกียรติยศ โดยก่อนเขาจะไปเขาได้บอกกับคลาร์กว่าให้ดูแลลาน่าแทนเขาด้วย
การตาย

ลาน่าและแม่ของวิทนี่ย์ได้รับคำแจ้งจากกระทรวงกลาโหม ของสหรัฐอเมริกา ในภาคที่ 2 ตอนที่ 10 Skinwalker ว่าวิทนี่ย์หายตัวไประหว่างการสู้รบที่อาเจะฮ์ ประเทศอินโดนีเซีย ก่อนตายวิทนี่ย์ได้แต่พร่ำบ่นถึงสมอลวิลล์และลาน่า และเขาก็ตายระหว่างการสู้รบ แต่ทว่าวิทนี่ย์ก็กลับมาหาลาน่าในภาคที่ 2 ตอนที่ 11 Visage โดยไม่มีใครสังเกตเห็นความผิดปกติ แต่อันที่จริงแล้ว คลาร์กได้สังเกตว่าที่จริงแล้ววิทนี่ย์คือทีน่า เกรียร์ ซึ่งสามารถแปลงกายเป็นใครก็ได้ ซึ่งทีน่า เกรียร์ในคราบของวิทนี่ย์ได้จัดการสังหารพลเรือโทแม็กนัตตี้ ที่จะมาแจ้งข่าวการตายของวิทนี่ย์ให้แม่ของเขาทราบ และจับแม่ของวิทนี่ย์เป็นตัวประกัน ก่อนที่คลาร์กจะสกัดทีน่าไว้ได้ หลังจากการต่อสู้ระหว่างทีน่ากับคลาร์ก ทีน่าก็ตายด้วยความบังเอิญหลังร้านเดอะทาลอน
หลังจากนั้นทุกคนก็ได้รู้ความจริงว่าวิทนี่ย์ได้เสียชีวิตไปแล้วระหว่างสงคราม ผลกระทบหลังจากนั้นระยะสั้น ๆ คือลูกของพลโทแม็กนัตตี้ แวน แม็กนัตตี้ซึ่งมีความชำนาญในการเล็งปืนยิง แค้นกลุ่มคนที่ได้รับผลกระทบจากห่าอุกกาบาต และสาบานที่จะแก้แค้นด้วยการฆ่าทุกคนที่มีผลกระทบจากห่าอุกกาบาต โดยเขาได้เจาะฐานข้อมูลผู้ได้รับผลกระทบจากห่าอุกกาบาตที่เขาร่วมสร้างกับโคลอี้ ซัลลิแวน นำรายชื่อที่โคลอี้ได้ทำไว้มาเป็นรายชื่อบัญชีผู้ที่ต้องกำจัด ซึ่งรวมทั้งเจค พอลเลน, เล็กซ์ ลูเธอร์ และคลาร์ก เค้นท์
ดูเพิ่ม

ตัวละครในสมอลวิลล์
อีริก จอห์นสัน
แหล่งข้อมูลอื่น

สมอลวิลล์แอทไทยแลนด์ เก็บถาวร 2016-03-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กสมอลล์วิลล์ |
| --- | --- |
ปี:  ปี 1  ปี 2  ปี 3  ปี 4  ปี 5  ปี 6  ปี 7  ปี 8  ปี 9  ปี 10 
ตอน:  รายชื่อตอน  "Pilot"  "Tempest"  "Reckoning"  "Absolute Justice" 
ตัวละคร:  ตัวละครใน"สมอลวิลล์"  คลาร์ค เคนท์  เล็กซ์ ลูเธอร์  ลาน่า แลงก์  โคลอี้ ซัลลิแวน  ไลโอเนล ลูเธอร์  โลอิส เลน  จัสติสลีก 
หัวข้อที่เกี่ยวข้อง:  พลังของคลาร์ก เค้นท์  คริปโตไนท์ 
  Book   Category
วัดถ้ำเขาไม้รวก

| วัดถ้ำเขาไม้รวก |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: เลขที่ 80/9 หมู่ที่ 9 ตำบลอ่างทอง อำเภอทับสะแก ประจวบคีรีขันธ์ 77130
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: เถรวาท
เจ้าอาวาส: พระครูวิสิษฐ์สาธุการ  เบอร์โทรศัพท์ 087-1588674
กิจกรรม: ศาสนสถานในพระพุทธศาสนาที่มีกิจกรรมเชิงพุทธตลอดปี/ศูนย์ศึกษาพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดถ้ำเขาไม้รวก สังกัดนิกายมหานิกาย ภาค 15 ตั้งอยู่ที่เลขที่ 80/9 หมู่ที่ 9 ตำบลอ่างทอง อำเภอทับสะแก ประจวบคีรีขันธ์ 77130
ประวัติ

วัดถ้ำเขาไม้รวก  มีเค้าลาง ว่าแต่เดิมเป็นสำนักปฏิบัติธรรมมาก่อนที่จะตั้งขึ้นเป็นวัด  เป็นพื้นที่ติดกับชายทะเล บริเวณเป็นพื้นที่ราบและภูเขาเล็กๆ บนเขามีกุฎิสร้างไว้ 4 หลัง ค่อนข้างที่จะดูวิเวกดูสภาพก็น่าจะสร้างไว้นานพอสมควร ได้มีพระมาอยู่ผัดเปลี่ยนไม่แน่นอน เพราะสถานเป็นที่ค่อนข้างเงี่ยบ ต่อมาได้มีพระอาจารย์แสวง ก็เข้ามาอยู่ ณ ถ้ำเขาไม้รวกและมี นายแปลง  นางสังวาล ชูวิเชียร กับนายยุ้ย นางสร้อย ลอยลม และนายส่ง นางเม เป็นผู้อุปถัมภ์  ในสมัยนี้ก็ได้มีการบูรณะสร้างเสนาสนะและถาวรวัตถุ เช่น ปั้นพระพุทธรูป  สร้างศาลาริมน้ำ
ต่อมาปี 2514 พระอาจารย์แสวงก็ได้มรณภาพลง  นับแต่นั้นก็มีพระมาอยู่นานบ้างไม่นานบ้าง มีนามปรากฏก็คือ  พระอาจารย์สมพรมาอยู่ พ.ศ. 2528  พระอาจารย์สมหวังมาอยู่ พ.ศ. 2535 พระอาจารย์ติ๋วมาอยู่ พ.ศ. 2536  จนกระทั่งพระครูประกิตสังวรคุณรองเจ้าคณะอำเภอทับสะแก จังหวัดประจวบ ได้ส่งพระเด่นดวง  ธนนาโค มาอยู่จำพรรษาประจำเพื่อทำนุบำรุงที่พักสงฆ์ ได้มีการพัฒนาเรื่อยมา เมื่อ พ.ศ. 2549 ได้ทำเรื่องขอตั้งวัด  และสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติประกาศตั้งเป็นวัดขึ้นในพระพุทธศาสนามีนามว่า “วัดถ้ำเขาไม้รวก”  เมื่อวันที่  7 มิถุนายน พ.ศ. 2549
ต่อมามีศิษย์ศรัทธามาปฏิบัติธรรมที่นี่มากขึ้นๆ จนได้เริ่มมีการสร้างอาคารอื่นเพิ่มเติมขึ้นมาทีหลัง ซึ่งสามารถสังเกตเห็นได้ชัดว่ามีอายุต่างกันมากเป็นศาลาการเปรียญอยู่ตรงกลาง ล่าสุดมีการสร้างอุโบสถที่มีความสวยงามตามยุคสมัย  วัดถ้ำเขาไม้รวก (สำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ แห่งที่ 24)  ของจังหวัประจวบคีรีขันธ์ มีศูนย์ศึกษาพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์ เจ้าอาวาส คือ พระอธิการเด่นดวง ธนนาโค และเป็นเจ้าคณะตำบลอ่างทอง เขต 1 และยังเป็นสถานที่ปฏิบัติธรรมของนักเรียนและคนทั่วไปในช่วงวันหยุด และสถานที่ปฏิบัติธรรมสำหรับประชาชนที่ศรัทธาทั่วไปด้วย
ลำดับเจ้าอาวาส

พระอาจารย์แสวง
พระครูวิสิษฐ์สาธุการ
ประเทศแองโกลาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1988

| ประเทศแองโกลา ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1988 |
| --- | --- |

รหัสประเทศ: ANG
เอ็นโอซี: คณะกรรมการโอลิมปิกแองโกลา
เว็บไซต์: (ในภาษาโปรตุเกส)
ณ โซล ประเทศเกาหลีใต้
นักกีฬา: 25 คน  ใน 4 ชนิดกีฬา
ผู้เชิญธงชาติ: โจเอา เอ็นยัมบา
เหรียญ:  ทอง 0 เงิน 0 ทองแดง 0 รวม 0 
การเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน (ภาพรวม)
1980 1984 1988 1992 1996 2000 2004 2008 2012 2016 2020 2024
สาธารณรัฐประชาชนแองโกลา เข้าร่วมแข่งขันในโอลิมปิกฤดูร้อน 1988 ที่โซล ประเทศเกาหลีใต้ มีผู้เข้าแข่งขัน 24 คน เป็นชาย 19 คน และหญิง 5 คน เข้าร่วมการแข่งขัน 27 รายการในกีฬา 4 ประเภท  แองโกลากลับเข้าร่วมแข่งขันในกีฬาโอลิมปิกครั้งนี้หลังจากคว่ำบาตรโอลิมปิกฤดูร้อน 1984
ผู้เข้าร่วมแข่งขัน

ต่อไปนี้เป็นจำนวนผู้เข้าแข่งขันในครั้งนี้
| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
| กรีฑา | 6 | 1 | 7 |
| มวยสากล | 3 | – | 3 |
| ยูโด | 7 | 0 | 7 |
| ว่ายน้ำ | 4 | 4 | 8 |
| ทั้งหมด | 20 | 5 | 25 |
มวยสากล

ข้อมูลเพิ่มเติม: กีฬามวยสากลสมัครเล่นในโอลิมปิกฤดูร้อน 1988
| นักกีฬา | รายการ | รอบ 1> คู่แข่ง ผล | รอบ 2> คู่แข่ง ผล | รอบ 3> คู่แข่ง ผล | รอบก่อนรองฯ> คู่แข่ง ผล | รอบรองฯ> คู่แข่ง ผล | ชิงชนะเลิศ> คู่แข่ง ผล | ชิงชนะเลิศ> อันดับ |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| มานูเอล โกเมส | แบนตัมเวต |  สลิมาเน เซงลี (ALG) L 0-5 | ไม่ผ่าน | ไม่ผ่าน | ไม่ผ่าน | ไม่ผ่าน | ไม่ผ่าน | ไม่ผ่าน |  |  |
| อาเดา เอ็นซูซี | เวลเตอร์เวต |  ฟิเดล โมฮิงกา (CAF) L 0-5 | ไม่ผ่าน | ไม่ผ่าน | ไม่ผ่าน | ไม่ผ่าน | ไม่ผ่าน | ไม่ผ่าน |  |  |
| อโปลินาริโอ เด ซิลเวรา | ไลท์มิดเดิ้ลเวท | BYE |  โมฮาเหม็ด โอรันกิ (KEN) W RSC-2 |  ริชาร์ด วูดฮอลล์ (GBR) L 0-5 | ไม่ผ่าน | ไม่ผ่าน | ไม่ผ่าน | ไม่ผ่าน | ไม่ผ่าน | ไม่ผ่าน |
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 1988 ที่ โซล ประเทศเกาหลีใต้ |
| --- | --- | --- |
| แอฟริกา |   แอลจีเรีย   แองโกลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   แคเมอรูน   แอฟริกากลาง   ชาด   สาธารณรัฐคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซเนกัล   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   ซูดาน   สวาซิแลนด์   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   ซาเอียร์   แซมเบีย   ซิมบับเว  |  |
| อเมริกา |   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   แอนทีกาและบาร์บิวดา   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จิน  |  |
| เอเชีย |   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   พม่า   จีน   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   เกาหลีใต้   คูเวต   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   เนปาล   โอมาน   ปากีสถาน   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ไทย   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   เวียดนาม   เยเมนเหนือ   เยเมนใต้  |  |
| ยุโรป |   อันดอร์รา   ออสเตรีย   เบลเยียม   บัลแกเรีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   เยอรมนีตะวันออก   เยอรมนีตะวันตก   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   ลีชเทินชไตน์   ลักเซมเบิร์ก   มอลตา   โมนาโก   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   ซานมารีโน   สหภาพโซเวียต   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูโกสลาเวีย  |  |
| โอเชียเนีย |   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   นิวซีแลนด์   ปาปัวนิวกินี   หมู่เกาะโซโลมอน   ตองงา   วานูวาตู   ซามัวตะวันตก  |  |
MARRS

| MARRS |
| --- | --- |
ที่เกิด: ลอนดอน อังกฤษ
แนวเพลง: แดนซ์
ช่วงปี: 1987
ค่ายเพลง: 4AD

สมาชิก: Alex Ayuli Rudi Tambala Steven Young Martyn Young Ian Robbins Lorita Grahame Debian Curry Chris "C.J." Mackintosh Dave Dorrell
MARRS (ชื่ออีกสไตล์ M|A|R|R|S) (ไทย: เอ็ม/เอ/อาร์/อาร์/เอส) เป็นวงดนตรีแนวแดนซ์ จากประเทศอังกฤษ ก่อตั้งมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1987 มีสมาชิกจากวง คัลเล่อร์บอกซ์ และ เอ.อาร์. เคน เจ้าของเพลงฮิต คือ ปั๊มอัพเดอะโวลุ่ม ออกจำหน่าย 1987 และ ยังได้ รางวัลแกรมมี ในปี 1989
ดูเพิ่ม

ปั๊มอัพเดอะโวลุ่ม (ซิงเกิล)
แหล่งข้อมูลอื่น

แหล่งข้อมูลวงMARRS ที่ Discogs