stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สมคิด นวลเปียน
ประวัติ

สมคิด เกิดเมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2490 ที่ อำเภอกงหรา จังหวัดพัทลุง เป็นบุตรของนายสง นางขวัญ นวลเปียน ด้านครอบครัวสมรสกับฤทัย นวลเปียน (สกุลเดิม: จินดาพล) พี่สาวของเรวุฒิ จินดาพล มีบุตร 3 คน สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี การศึกษาบัณฑิต สาขาประวัติศาสตร์ จาก มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
ปัจจุบัน สมคิด ใช้ชีวิตอย่างสงบเรียบง่าย ณ อำเภอกงหรา จังหวัดพัทลุง บ้านเกิด
การทำงาน

เริ่มเข้ารับราชการครูที่โรงเรียนบ้านไร่เหนือ เมื่อ พ.ศ. 2512 ต่อมาได้รับการแต่งตั้งให้รักษาการในตำแหน่งครูใหญ่เมื่อ พ.ศ. 2515 – 2517 และได้เลื่อนตำแหน่งเป็นอาจารย์ใหญ่ในปี พ.ศ. 2527 จนกระทั่งได้รับการแต่งตั้งให้เป็นอาจารย์ใหญ่โรงเรียนวัดเขาวงก์ อำเภอกงหรา ก่อนที่จะลาออกจากราชการ เมื่อ พ.ศ. 2531
งานการเขียน

นอกจากรับราชการครูแล้ว สมคิดยังมีผลงานการเขียนเรื่องสั้นและบทกวีออกพิมพ์เผยแพร่อยู่เสมอ ทั้งนี้ในปี 2528 สมคิด ได้ส่งบทกวีชื่อ "พระเจ้าของต้อยติ่ง" ไปประกวดบทกวีขนาดยาวในปีเยาวชนสากลของสำนักงานส่งเสริมเยาวชนแห่งชาติ (สยช.) ได้รับรางวัลดีเด่น อีกด้วย
งานการเมือง

สมคิด ลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพัทลุงครั้งแรก ใน พ.ศ. 2531 สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ แต่ได้รับเลือกตั้งครั้งแรกในเดือนกันยายน พ.ศ. 2535 และได้รับเลือกติดต่อกันจนถึง พ.ศ. 2539 ก่อนที่จะวางมือทางการเมือง เนื่องจากปัญหาสุขภาพ
งานการเมือง > สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร

สมคิด นวลเปียน ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 3 สมัย คือ
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กันยายน พ.ศ. 2535 จังหวัดพัทลุง สังกัดพรรคประชาธิปัตย์
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538 จังหวัดพัทลุง สังกัดพรรคประชาธิปัตย์
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539 จังหวัดพัทลุง สังกัดพรรคประชาธิปัตย์
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2542 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
พ.ศ. 2540 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)
ปลาสิงโตปีก

| ปลาสิงโตปีก |
| --- | --- |



การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Actinopterygii
อันดับ:: Scorpaeniformes
วงศ์:: Scorpaenidae
วงศ์ย่อย:: Pteroinae
สกุล:: Pterois
สปีชีส์:: P.  volitans
ชื่อทวินาม
Pterois volitans (Linnaeus, 1758)

ชื่อพ้อง
 Scorpaena volitans (Linnaeus, 1758)  Brachirus zebra (Quoy & Gaimard, 1825)  Pterois zebra Quoy & Gaimard, 1825
ปลาสิงโตปีก หรือ ปลาสิงโตปีกจุด (อังกฤษ: Red lionfish; ชื่อวิทยาศาสตร์: Pterois volitans /เท-โร-อิส-โว-ลิ-แทนส์/) เป็นปลาทะเลชนิดหนึ่ง จำพวกปลาสิงโต ในวงศ์ปลาแมงป่อง  (Scorpaenidae)
มีครีบอกแผ่กว้างมีก้านครีบแข็งยื่นยาวออกไป และมีเยื่อยึดระหว่างก้านครีบ ครีบหางโค้งมน พื้นลำตัวมีสีน้ำตาลอ่อน มีจุดสีดำแต้มบนเยื่อยึดระหว่างก้านครีบอก ครีบหลังมีก้านครีบแข็งทั้งหมด 13 ก้าน ซึ่งแต่ละก้านสามารถเคลื่อนไหวเป็นอิสระ โดยมีครีบเป็นตัวยึดติดไว้ ในก้านครีบหลังมีบางก้านซึ่งมีเข็มพิษและภายในบรรจุถุงพิษ รวมถึงครีบอื่น ๆ เช่น ครีบก้น, ครีบอก ด้วย หากถูกแทงจะได้รับความเจ็บปวดมาก เมื่อแทงเข้าไปในเนื้อเยื่อของผู้ที่โดนแทงจะก่อให้เกิดความปวดแสบปวดร้อน เพราะมีผลต่อระบบกล้ามเนื้อ ก่อให้เกิดอาการต่าง ๆ เช่น เป็นอัมพาต หรืออัมพาตชั่วคราว รวมถึงเป็นแผลพุพองได้ด้วย
ขนาดโตเต็มที่สามารถยาวได้ถึง 47 เซนติเมตร (18.5 นิ้ว) ในขณะที่ยังเป็นปลาวัยอ่อนจะมีความยาวสั้นกว่า 1 นิ้ว (2.5 เซนติเมตร) มีอายุขัยเฉลี่ยประมาณ 10 ปี
เป็นปลาที่มีถิ่นกำเนิดในแถบร้อนของอินโด-แปซิฟิก แต่ปัจจุบันได้กลายเป็นชนิดพันธุ์ต่างถิ่นของน่านน้ำแถบอเมริกาเหนือและแคริบเบียน เช่น มหาสมุทรแอตแลนติก, ฟลอริดา และบาฮามาส แต่ยังไม่เป็นที่ทราบแน่ชัดว่ามีการแพร่ระบาดข้ามคลองปานามาด้วยหรือไม่ เชื่อว่า มาจากการปล่อยลงสู่แหล่งน้ำธรรมชาติของการเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม โดยพบครั้งแรกเมื่อฤดูร้อนของปี ค.ศ. 2002 โดยนักดำน้ำผู้หนึ่งที่ฟลอริดา
จากการสำรวจของนักวิทยาศาสตร์พบว่า ปลาสิงโตปีกแพร่ระบาดแทบทุกแนวปะการัง โดยสามารถพบได้ในที่ ๆ มีความลึกได้ถึง 600-800 ฟุต แต่โดยเฉลี่ยจะพบชุกชุมที่ความลึกไม่เกิน 200-400 ฟุต เป็นต้นเหตุทำให้ปลาขนาดเล็กซึ่งเป็นปลาพื้นถิ่นหลายชนิดหายไป เนื่องจากเป็นปลาที่กินอาหารได้จุมาก และแพร่ขยายพันธุ์ได้รวดเร็ว แม่ปลาหนึ่งตัวสามารถผลิตไข่ได้ถึงปีละ 2 ล้านฟอง และมีความสามารถสูงในการสืบพันธุ์ทุก ๆ 3-4 วัน ครั้งละนับแสนฟอง จนต้องมีการกำจัดด้วยวิธีการต่าง ๆ เพื่อป้องกันไม่ให้ปลาแพร่พันธ์มากจนเกินไป และไปทำลายระบบนิเวศ วิธีการกำจัดนั้นมีหลายวิธี รวมถึงการล่ามาเพื่อรับประทานเป็นอาหารของรัฐบาลบาฮามาสด้วย โดยในเริ่มแรกยังไม่มีผู้กล้ารับประทานเนื้อเพราะเกรงว่าจะมีพิษ แต่ความจริงแล้ว สามารถรับประทานได้  เนื้อปลามีความนุ่มอ่อนและมีรสชาติดี แต่กระนั้นก็ยังไม่เพียงพอ
นอกจากนี้แล้ว ปลาสิงโตปีกยังเป็นอาหารที่ชื่นชอบของปลากินเนื้อขนาดใหญ่กว่า เช่น ปลากะรัง ในขณะที่ปลาขนาดใหญ่บางจำพวก เช่น ปลาฉลาม กลับไม่กินเป็นอาหาร เนื่องจากเป็นปลาที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนในท้องถิ่น
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Pterois volitans ที่วิกิสปีชีส์
พร้อม บุญฤทธิ์

| พร้อม บุญฤทธิ์จ> ภ., ป.ม., ท.ช. |
| --- | --- |
เกิด: 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2478 อำเภอควนขนุน จังหวัดพัทลุง ประเทศไทย
เสียชีวิต: 30 ตุลาคม พ.ศ. 2555 (77 ปี) จังหวัดพัทลุง ประเทศไทย
รางวัล
ศิลปินแห่งชาติ: สาขาศิลปะการแสดง (หนังตะลุง)
พร้อม บุญฤทธิ์ หรือ พร้อมน้อย ตลุงสากล เป็นนายหนังตะลุงที่มีชื่อเสียง และเป็น ศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (หนังตะลุง) ปี พ.ศ. 2546
ประวัติ

เกิดเมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2478 ตรงกับวันพุธขึ้น 5 ค่ำ เดือน 3 ปีกุน ณ อำเภอควนขนุน จังหวัดพัทลุง เป็นบุตรคนแรกของ พลัด-แปรง บุญฤทธิ์  บิดาคือ นายพลัด บุญฤทธิ์ เป็นนายหนังตะลุงที่มีชื่อเสียงของจังหวัดพัทลุง ที่รู้จักกันในนาม “หนังกรายชายแดน” นายพร้อม บุญฤทธิ์ ได้มีโอกาสติดตามบิดาไปในการแสดงหนังตะลุงตามสถานที่ต่าง ๆ จนเมื่ออายุ 11 ปี จึงได้รับการ “ครอบมือ” หรือ “ยื่นรูป” จาก “หนังสีหมอก” ครูหนังชั้นนำในสมัยนั้น จากนั้น จึงออกตระเวนไปแสดงหนังตะลุงตามสถานที่ต่าง ๆ จนมีชื่อเสียง
ในยุคแรกหนังพร้อมน้อยใช้ชื่อในการแสดงคือหนัง "พร้อมน้อย" ในยุคสมัยนั้นมีคณะหนังตะลุงที่โด่งดังในภาคใต้อีกหนึ่งคณะ คือ "หนังพร้อม อัศวิน" หรือหนังพร้อมใหญ่ อำเภอควนเนียง จังหวัดสงขลา ครั้งหนึ่งที่หนังพร้อมน้อยเดินทางไปแสดงที่วัดศิลาราย (วัดป่าขี้ดิน) ตำบลนาหลวงเสน อำเภอทุ่งสง จังหวัดนครศรีธรรมราช คณะเจ้าภาพเขียนป้ายหน้าวัดไว้ว่า คืนนี้พบกับการแสดงของ "หนังพร้อมน้อย  อัศวิน ด.เด็กขี้เซา" ซึ่งล้อเลียนให้พ้องกับชื่อ"หนังพร้อม อัศวิน" หนังพร้อมน้อยชอบชื่อนี้มาก จึงใช้ชื่อในการแสดงว่า "หนังพร้อมน้อย อัศวิน ด.เด็ก" ต่อมาหนังพร้อมน้อย ได้ปรับเปลี่ยนรูปแบบการแสดงโดยนำเครื่องดนตรีสากลอันได้แก่ กลองชุด กีตาร์ เบส คีย์บอร์ด มาบรรเลงกับเครื่องดนตรีหนังตะลุง เป็นคณะแรก เพื่อให้ทันต่อยุคสมัย และเปลี่ยนชื่อที่ทำการแสดงมาเป็น"หนังพร้อมน้อย  ตะลุงสากล" นับแต่นั้นเป็นต้นมา
พร้อมน้อย ได้ประชันขันแข่งกับหนังตะลุงและมโนราห์มาแล้วมากมาย หนังตะลุงที่ได้ประชันตามแต่ละยุค ได้แก่
ยุคโบราณ (พ.ศ.2500-2507)
● หนังจันทร์แก้ว บุญขวัญ
● หนังเชย เชี่ยวชาญ
● หนังเดี้ยม จ.ตรัง
● หนังหวิน
●หนังแคล้ว เสียงทอง
ยุคคลาสสิค (พ.ศ.2508-2520)
● หนังเคล้าน้อย โรจนเมธากุล
● หนังปรีชา สงวนศิลป์
● หนังชวน เชี่ยวชาญ
● หนังประทิ่น บัวทอง
● หนังนครินทร์ ชาทอง
● หนังประยูรใหญ่ บันเทิงศิลป์
● หนังประยูรน้อย อัศวินแหวนเพชร
● หนังปล้อง อ้ายลูกหมี
ยุคหลัง (พ.ศ.2520-2539)
● หนังปฐม อ้ายลูกหมี
● หนังทวี พรเทพ
● หนังอาจารย์ณรงค์ ตะลุงบันฑิต
● หนังเอกชัย ศรีวิชัย (เอกชัย ศรีวิชัย)
ยกเว้นหนังตะลุงเพียง 2 คณะ ที่ไม่ได้แข่งขัน คือ หนังกั้น ทองหล่อ กับหนังประวิง หัวไทร เท่านั้น นอกนั้นประชันหมด นอกนั้นก็มีการประชันกับมโนราห์ เช่น มโนราห์พิน พัน มโนราห์ฉลวย มโนราห์ปรีชา มโนราห์แปลก มโนราห์ขำคม มโนราห์หนูพร้อม ฯลฯ
หนังพร้อมน้อย เป็นบุคคลที่มีน้ำใจ โอบอ้อมอารี ช่วยเหลือผู้อื่นอยู่เสมอ จนในที่สุดได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรของจังหวัดพัทลุง 3 สมัย
ปัจจัยที่ทำให้เขากลายเป็นยอดนายหนังตะลุงของชาวใต้ ประกอบด้วย
เสียงดี เสียงดัง ฟังชัด เล่น 7-8 ชั่วโมงไม่มีแหบ แถมยังเลียนเสียงได้หลายเสียงด้วย
มีความรอบรู้ทั้งทางโลก-ทางธรรม และใกล้ชิดประชาชนทำให้นำมาสอดแทรกได้เป็นอย่างดี
สามารถสวมวิญญาณให้กับรูปหนังได้ทุกตัว และสับเปลี่ยนได้โดยฉับพลัน
มีไหวพริบปฏิภาณสูง นำเหตุการณ์บ้านเมืองและท้องถิ่นมาดัดแปลงได้ดี
สร้างอารมณ์ขันได้ตลอดเวลา
สามารถจำบทกลอนในวรรณคดีมาใช้ได้ลงตัว
ลูกคู่มีมากถึง 11 คนและเล่นดนตรีได้ถูกใจทุกเพศทุกวัย โดยเฉพาะวัยรุ่น
สร้างชีวิตให้กับรูปตัวตลกได้ดีเยี่ยม โดยเฉพาะคู่นายหลำ-นายยอดทอง และนายหนูนุ้ย-นายเท่ง ซึ่งสำหรับนายหลำกลายเป็นเอกลักษณ์ประจำตัวเลยทีเดียว
หนังพร้อมน้อยได้รับรางวัลแห่งความสำเร็จมากมาย และได้รับพระราชทานเข็มเชิดชูเกียรติพระราชทาน จากสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ในฐานะ ศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (หนังตะลุง) ปี พ.ศ. 2546
งานการเมือง

สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพัทลุง  3 สมัย
เลือกตั้งทั่วไป 22 เมษายน พ.ศ. 2522 สังกัด พรรคประชาธิปัตย์
เลือกตั้งทั่วไป 18 เมษายน พ.ศ. 2526 สังกัด พรรคประชาธิปัตย์
เลือกตั้งทั่วไป 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2529 สังกัด พรรคประชาธิปัตย์
เกียรติประวัติ

ศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (หนังตะลุง) ปี พ.ศ. 2546
โล่เกียรติคุณในฐานะผู้อนุรักษ์มรดกไทยดีเด่น เนื่องในวันอนุรักษ์มรดกไทย
รางวัลพระสิทธิธาดาทองคำในฐานะผู้มีผลงานดีเด่นทางวัฒนธรรม ด้านศิลปะการแสดงพื้นบ้าน
ถึงแก่กรรม

ถึงแก่กรรมเมื่อเวลาบ่ายของวันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2555 ที่บ้านพักส่วนตัว ที่จังหวัดพัทลุง ด้วยโรคไตที่เรื้อรังมานาน สิริอายุได้ 78 ปี มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2555 ณ วัดอินทราวาส (วัดท่ามิหรำ) ตำบลคูหาสวรรค์ อำเภอเมืองพัทลุง จังหวัดพัทลุง
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2547 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นที่ 4 จตุตถดิเรกคุณาภรณ์ (จ.ภ.)
พ.ศ. 2530 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)
พ.ศ. 2528 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์ช้างเผือก (ท.ช.)
สานันท์ สุพรรณชนะบุรี

| สานันท์ สุพรรณชนะบุรี> ข้อมูลส่วนบุคคล |
| --- | --- |
เกิด: 12 กันยายน พ.ศ. 2496 (71 ปี) อำเภอเมืองพัทลุง จังหวัดพัทลุง
พรรคการเมือง: พลังประชารัฐ
คู่สมรส: ปรีดา สุพรรณชนะบุรี

สานันท์ สุพรรณชนะบุรี (เกิด 12 กันยายน พ.ศ. 2496) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพัทลุง 2 สมัย อดีตนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดพัทลุง 2 สมัย ปัจจุบันสังกัดพรรคพลังประชารัฐ
ประวัติ

สานันท์ สุพรรณชนะบุรี เกิดเมื่อวันที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2496 เป็นบุตรคนโตของนายสานนท์ และ นางล้อม สุพรรณชนะบุรี มีพี่น้อง 3 คน สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี การศึกษาบัณฑิต สาขาวิชาสังคมศึกษา จากมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ สงขลา ระดับปริญญาโท รัฐประศาสนสตรมหาบัณฑิต สาขาการบริหารทรัพยากรมนุษย์ จากสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ สมรสกับ นางปรีดา สุพรรณชนะบุรี มีบุตรจำนวน 3 คน
การทำงาน

สานันท์ เริ่มทำงานข้าราชการด้วยการเป็นครูโรงเรียนบ้านท่าแค เมื่อ พ.ศ. 2519 ต่อมาได้ย้ายไปเป็นครูที่โรงเรียนพัทลุงพิทยาคม ใน พ.ศ. 2521 และปฏิบัติงานเป็นเจ้าหน้าที่กลุ่มโรงเรียนมัธยมศึกษาจังหวัดพัทลุง เมื่อ พ.ศ. 2529 ซึ่งในช่วงเวลาของการเป็นข้าราชการครู ได้รับเลือกให้เป็นกรรมการสหกรณ์ออมทรัพย์ครูพัทลุงระหว่างเป็น พ.ศ. 2526 – 2531 โดยได้ทำหน้าที่ในตำแหน่งประธานกรรมการในปี พ.ศ. 2530 –2531 ด้วย
ในปี พ.ศ. 2555 เขารับตำแหน่งประธานสโมสรฟุตบอลพัทลุง
งานการเมือง

สานันท์ ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรกใน พ.ศ. 2531 สังกัดพรรคประชาชน (พ.ศ. 2531) และได้รับเลือกติดต่อกันรวม 2 ครั้ง
หลังจากนั้นสานันท์ก็ได้ลงสมัครรับเลือกตั้งเรื่อยมาแต่ไม่ได้รับการเลือกตั้ง จนกระทั่งในการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดในประเทศไทย พ.ศ. 2547 ซึ่งเป็นการเลือกตั้งผู้บริหารท้องถิ่นโดยตรงจากประชาชนเป็นครั้งแรกในประเทศไทย กำหนดจัดขึ้นในวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2547 เขาได้รับเลือกตั้งเป็นนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดพัทลุง ในนามพรรคประชาธิปัตย์ และได้รับเลือกตั้ง 2 สมัย คือ พ.ศ. 2547 และ พ.ศ. 2551 แต่ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2555 เขาได้ลงสมัครรับเลือกตั้งอีกครั้ง แต่แพ้ให้กับนายวิสุทธิ์ ธรรมเพชร
งานการเมือง > สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร

สานันท์ สุพรรณชนะบุรี ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรทั้งหมด 2 สมัย คือ
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531 จังหวัดพัทลุง สังกัดพรรคประชาชน (พ.ศ. 2531) → พรรคเอกภาพ
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535 จังหวัดพัทลุง สังกัดพรรคความหวังใหม่
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2563 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์ช้างเผือก (ท.ช.)
พ.ศ. 2553 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์มงกุฎไทย (ท.ม.)
เชิงสี่เหลี่ยมมุมฉาก

ข้อความของโปสเตอร์ Chartist ในปี ค.ศ. 1848 นี้ใช้ไทป์เฟซแบบมีเชิงสี่เหลี่ยมมุมฉาก (ใช้ไทป์เฟซแบบดีโดนีผสมอยู่ด้วยบางส่วน)
ในศิลปะการใช้ตัวพิมพ์ ไทป์เฟซแบบมีเชิงสี่เหลี่ยมมุมฉาก หรือที่เรียกว่าสแลบเซริฟ (อังกฤษ: slab serif), แบบกลไก (mechanistic), เชิงจตุรัส (square serif), โบราณ (antique), อียิปต์ (Egyptian)  เป็นไทป์เฟซแบบมีเชิงประเภทหนึ่งที่โดดเด่นด้วยเชิงที่หนาคล้ายบล็อก เชิงเหล่านั้นอาจทื่อและเป็นเชิงมุม (Rockwell) หรือแบบกลม (เคอเรียร์) เชิงสี่เหลี่ยมมุมฉากถือกำเกิดขึ้นในต้นศตวรรษที่ 19
ไทป์เฟซแบบมีเชิงสี่เหลี่ยมมุมฉากเป็นประเภทไทป์เฟซที่ใหญ่และมีความหลากหลาย ไทป์เฟซบางตัวเช่น Memphis และร็อคเวลล์มีการออกแบบที่เน้นความเป็นเรขาคณิต โดยมีการเปลี่ยนแปลงความกว้างของเส้นขีดน้อยมาก บางครั้งก็ถูกเรียกว่าเป็นฟอนต์แบบไม่มีเชิงที่มีเชิงเพิ่มเข้ามา ไทป์เฟซอื่นๆ เช่น ไทป์เฟซคลาเรนดอน มีโครงสร้างเหมือนกับไทป์เฟซแบบมีเชิงอื่นๆ ส่วนใหญ่ แม้ว่าจะมีเชิงที่ใหญ่กว่าและชัดเจนกว่าก็ตาม การออกแบบเหล่านี้อาจมีเชิงทรงวงเล็บเหลี่ยมซึ่งจะเพิ่มความกว้างตามความยาวก่อนที่จะรวมเข้ากับลายเส้นหลักของตัวอักษร ในขณะที่ไทป์เฟซที่เน้นความเป็นเรขาคณิตนั้น เชิงจะมีความกว้างคงที่
ไทป์เฟซแบบมีเชิงสี่เหลี่ยมมุมฉากที่เน้นสำหรับไว้ใช้แสดงผลมักจะหนามาก โดยมีจุดประสงค์เพื่อดึงดูดความสนใจของผู้อ่านโปสเตอร์ ในขณะที่ไทป์เฟซแบบมีเชิงสี่เหลี่ยมมุมฉากที่เน้นความที่เน้นให้อ่านง่ายในขนาดเล็กจะมีลักษณะที่ไม่เวอร์เท่า ไทป์เฟซบางตัวที่เน้นการพิมพ์ขนาดเล็กและการพิมพ์บนกระดาษหนังสือพิมพ์คุณภาพต่ำอาจมีเชิงสี่เหลี่ยมมุมฉากเพื่อเพิ่มความชัดเจน ในขณะที่คุณสมบัติอื่นๆ ของไทป์เฟซนั้นใกล้เคียงกับไทป์เฟซอื่นๆ ที่ใช้ในหนังสือทั่วไป
ไทป์เฟซแบบมีเชิงสี่เหลี่ยมมุมฉากมักใช้ในเครื่องพิมพ์ดีด โดยไทป์เฟซที่โด่งดังที่สุดคือเคอเรียร์และธรรมเนียมนี้ทำให้ไทป์เฟซข้อความโมโนสเปซ จำนวนมากสำหรับการใช้ในคอมพิวเตอร์และการเขียนโปรแกรมเป็นไทป์เฟซแบบมีเชิงสี่เหลี่ยมมุมฉาก[ต้องการอ้างอิง][จำเป็นต้องอ้างอิง]
การจำแนกประเภทย่อย

มีประเภทย่อยหลักๆ หลายประเภทของไทป์เฟซแบบมีเชิงสี่เหลี่ยมมุมฉาก:
การจำแนกประเภทย่อย > แบบโบราณ

ไทป์เฟซแบบมีเชิงสี่เหลี่ยมมุมฉากที่เก่าแก่ที่สุดมักถูกเรียกว่า "โบราณ" หรือ "แบบอียิปต์" พวกมันมักจะเป็นแบบโมโนไลน์ในโครงสร้าง และมีความคล้ายคลึงกับไทป์เฟซแบบมีเชิงสมัยศตวรรษที่ 19 เช่น จบเส้นด้วยจุด
การจำแนกประเภทย่อย > แบบคลาเรนดอน

ไทป์เฟซของ คลาเรนดอน ต่างจากไทป์เฟซแบบมีเชิงสี่เหลี่ยมมุมฉากอื่นๆ โดยมีการถ่ายคร่อมและขนาดที่ตัดกันอย่างในไทป์เฟซแบบมีเชิงจริง โดยเชิงมักจะมีส่วนโค้งจึงเปลี่ยนความกว้างและกว้างขึ้นเมื่อเข้าใกล้เส้นหลักของตัวอักษร ตัวอย่าง ได้แก่ คลาเรนดอน และ Egyptienne[ จำเป็นต้องอ้างอิง ]
การจำแนกประเภทย่อย > แบบอิตาลี

ในแบบอิตาลีหรือที่รู้จักกันในชื่อ French คลาเรนดอน เชิงจะหนักกว่าตัวเส้น ทำให้เกิดเอฟเฟกต์ที่น่าทึ่งและดึงดูดความสนใจ สิ่งนี้เรียกว่าไทป์เฟซคอนทราสต์แบบย้อนกลับ มักใช้ในละครสัตว์และโปสเตอร์อื่นๆ และมักพบเห็นได้ทั่วไปในภาพยนตร์ตะวันตกหรือเพื่อสร้างบรรยากาศของศตวรรษที่ 19 ได้รับความนิยมมากที่สุดในช่วงทศวรรษที่ 1860 จนถึงต้นศตวรรษที่ 20 โดยเฉพาะในสหรัฐอเมริกา แม้ว่าแนวคิดพื้นฐานจะมีต้นกำเนิดมาจากการพิมพ์ในลอนดอนในช่วงทศวรรษปี 1820 และมีการใช้นอกสหรัฐอเมริกาก็ตาม ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาแบบย่อยนี้ก็ได้รับการออกแบบใหม่อยู่หลายครั้ง ตัวอย่างเช่นโดย Robert Harling มาเป็น Playbill และอีกไม่นานโดย Adrian Frutiger มาเป็น Westside
การจำแนกประเภทย่อย > ไทป์เฟซของเครื่องพิมพ์ดีด

ไทป์เฟซแบบมีเชิงสี่เหลี่ยมมุมฉากของเครื่องพิมพ์ดีดได้รับการตั้งชื่อมาเพื่อใช้ในการพิมพ์ดีดแบบขีดทับ ไทป์เฟซเหล่านี้มีต้นกำเนิดในรูปแบบโมโนสเปซที่มีความกว้างคงที่ ซึ่งหมายความว่าอักขระทุกตัวจะใช้พื้นที่แนวนอนเท่ากันทุกประการ คุณลักษณะนี้จำเป็นโดยธรรมชาติของอุปกรณ์เครื่องพิมพ์ดีด ตัวอย่าง ได้แก่เคอเรียร์(ในรุ่นเรขาคณิต) และ Prestige Elite (ในรุ่น คลาเรนดอน)
ชื่ออื่น ๆ ถูกนำมาใช้เรียกแบบนี้มากมาย โดยเฉพาะในศตวรรษที่ 19 ซึ่งในขณะนั้นยังไม่มีการแยกระหว่างชื่อไทป์เฟซและประเภทของไทป์เฟซ ดังนั้นจึงไม่เป็นที่แน่ชัดว่าชื่อหนึ่งๆ กำลังกล่าวถึงไทป์เฟซเฉพาะ หรือกล่าวถึงประเภทย่อยของไทป์เฟซ ตัวอย่างเช่น ไทป์เฟซแบบมีเชิงสี่เหลี่ยมมุมฉากในโมเดล คลาเรนดอน ของฝรั่งเศสเรียกอีกอย่างว่า 'เซลติก' (Celtic), 'เบลเยียม' (Belgian), 'อัลดีน' (Aldine) และ 'ทูโทนิก' (Teutonic) โดยนักพิมพ์ของอเมริกา เช่นเดียวกับ 'ทัสคัน' (Tuscan) ซึ่งเป็นชื่อที่หมายถึงเชิงสี่เหลี่ยมมุมฉากทรงเพชรที่เรียกว่าเดือยมัธยฐาน (median spurs) ที่ด้านข้างของรูปตัวอักษร
การจำแนกประเภทย่อย > แบบเรขาคณิต

การออกแบบที่เน้นความเป็นเรขาคณิตไม่มีการถ่ายคร่อม และเส้นหลักกับเชิงมีความหนาเท่ากัน ตัวอย่างในช่วงแรกๆ ได้แก่ Memphis, Rockwell, Karnak, Beton, Rosmini, City และ Tower ซึ่งหลายตัวอย่างได้รับอิทธิพลจากไทป์เฟซแบบไม่มีเชิงที่เน้นความเป็นเรขาคณิตในช่วงทศวรรษปี 1920 และ 1930 โดยเฉพาะ Futura  ไทป์เฟซแบบไม่มีเชิงที่เน้นความเป็นเรขาคณิตที่รู้จักกันดีล่าสุด ได้แก่ ITC Lubalin, Neutraface Slab และ Archer
ไทป์เฟซแบบมีเชิงสี่เหลี่ยมมุมฉากโมโนไลน์บางตัว เช่น เซริฟา เฮลเซริฟ และ โรโบโตสแล็บ ได้รับการออกแบบภายใต้อิทธิพลของไทป์เฟซแบบไม่มีเชิงแบบวิรูปใหม่ในช่วงทศวรรษปี 1950 และ 1960 เป็นต้นไป และอาจเรียกไทป์เฟซแบบมีเชิงสี่เหลี่ยมมุมฉากเหล่านั้นว่า "ไทป์เฟซแบบมีเชิงสี่เหลี่ยมมุมฉากวิรูปใหม่"
ตัวอย่างไทป์เฟซอักษรไทย

"ปรีดี" เปลี่ยนทางมาที่นี่ สำหรับบุคคล ดูที่ ปรีดี พนมยงค์
ไทป์เฟซดิลเลเนีย ยูพีซี (DilleniaUPC) ที่ติดตั้งมาพน้อมกับระบบปฏิบัติการ​ไมโครซอฟท์ วินโดวส์ นั้นจับคู่รูปอักขระไทยมีหัวเข้ากับรูปอักขระละตินแบบมีเชิงสี่เหลี่ยมมุมฉาก โดยรูปอักขระละตินของไทป์เฟซนี้นั้นแทบจะเหมือนกับของไทป์เฟซ Serifa ทุกประการ ต่างกันแค่ตรงที่รูปอักขระละตินของดิลเลเนีย ยูพีซี จะแคบกว่าของ Serifa (ความกว้างน้อยกว่า)​
ไทป์เฟซปรีดี (Pridi) จับคู่รูปอักขระไทยมีหัว (แต่รูปอักขระไทยของปรีดีจะถูก simplify มากกว่าของ DilleniaUPC) เข้ากับรูปอักขระละตินแบบมีเชิงสี่เหลี่ยมมุมฉากเช่นกัน
ตัวอย่างไทป์เฟซอักษรไทย > Fonts-TLWG

Fonts-TLWG ซึ่งพัฒนาโดยไทยลินุกซ์เวิร์กกิงกรุ๊ปมีไทป์เฟซอักษรไทย 4 ไทป์เฟซ ที่ใช้รูปอะขระละตินแบบเดียวกับเคอเรียร์
TlwgMono
Tlwg Typewriter
Tlwg Typist
Tlwg Typo
ดูเพิ่ม

รายการไทป์เฟซแบบมีเชิงสี่เหลี่ยมมุมฉาก
แหล่งข้อมูลอื่น

หนังสือตัวอย่าง George Bruce & Co. แห่งนิวยอร์ก ค.ศ. 1828 (และอื่นๆ) ตัวอย่างมากมายของประเภท Slab Serif ในยุคแรกๆ ควบคู่ไปกับการแสดงช่วงเวลาประเภทอื่นๆ
จากบริษัทของ Vincent Figgins : หนังสือตัวอย่าง, 1845 . ประดับลวดลายโดดเด่นมากมาย หนังสือเก่าๆ ในช่วงต้นทศวรรษ 1800 ยังคงมีอยู่และได้รับการพิมพ์ซ้ำ
ตัวอย่างไทป์เฟซEgyptienne ซึ่งเป็นไทป์เฟซแบบมีเชิงสี่เหลี่ยมมุมฉากเลียนแบบ คลาเรนดอน
ตัวอย่างของไทป์เฟซร็อคเวลล์ ซึ่งเป็นไทป์เฟซแบบมีเชิงสี่เหลี่ยมมุมฉากที่เน้นความเป็นเรขาคณิต
ตัวอย่างของไทป์เฟซเคอเรียร์ซึ่งเป็นไทป์เฟซแบบมีเชิงสี่เหลี่ยมมุมฉากที่อิงจากไทป์เฟซการพิมพ์แบบขีดทับ
Oldstyle Antique ของมิลเลอร์และริชาร์ด เช่นเดียวกับที่แบบอักษรของคลาเรนดอนใช้แบบดีโดนี หรือโมเดลหน้าสมัยใหม่เป็นพื้นฐานสำหรับเชิงสี่เหลี่ยมมุมฉาก มันก็มีพื้นฐานมาจากการออกแบบ "สไตล์เก่า" ที่ได้รับแรงบันดาลใจจากการออกแบบตัวพิมพ์ในศตวรรษที่ 18 ทำให้โดดเด่นยิ่งขึ้นเล็กน้อยและมีคอนทราสต์ต่ำลง เดิมทีมีจุดประสงค์เพื่อใช้เป็นประเภทตัวหนาเพื่อเน้นย้ำ แต่มักใช้กับข้อความเนื้อหาทั่วไป เช่น หากถือว่าการอ่านเป็นสิ่งสำคัญ   Bookman นั้นพัฒนามาจากสไตล์นี้
ไทป์เฟซ คลาเรนดอน แบบฝรั่งเศส (บน) เปรียบเทียบกับการออกแบบ คลาเรนดอน ทั่วไป (ล่าง)
Beton Bold ในตัวอย่างไทป์เฟซโลหะ ความหนาบางของเส้นมีน้อยแทบไม่มีเลย และรูปแบบตัวอักษรจะใช้วงกลมเป็นรูปทรงพื้นฐาน
ประเทศอาร์มีเนียในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020

| ประเทศอาร์มีเนีย ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 |
| --- | --- |

รหัสประเทศ: ARM
เอ็นโอซี: คณะกรรมการโอลิมปิกอาร์มีเนีย
เว็บไซต์: www.armnoc.am (ในภาษาอาร์มีเนีย)
ณ โตเกียว, ประเทศญี่ปุ่น 23 กรกฎาคม ค.ศ. 2021 (2021-07-23) – 8 สิงหาคม ค.ศ. 2021 (2021-08-08)
นักกีฬา: 17 คน (ชาย 14 คน / หญิง 3 คน) ใน 8 ชนิดกีฬา
ผู้เชิญธงชาติ (พิธีเปิด): Hovhannes Bachkov Varsenik Manucharyan
ผู้เชิญธงชาติ (พิธีปิด): Hovhannes Bachkov
เหรียญ อันดับ 69:  ทอง 0 เงิน 2 ทองแดง 2 รวม 4 
การเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน
1996 2000 2004 2008 2012 2016 2020 2024
การเข้าร่วมในนามของชาติอื่น
 จักรวรรดิรัสเซีย (1900–1912)  สหภาพโซเวียต (1952–1988)  ทีมรวม (1992)
ประเทศอาร์มีเนียเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 ที่โตเกียว ซึ่งเดิมกำหนดให้จัดขึ้นระหว่างวันที่ 24 กรกฎาคม ถึง 9 สิงหาคม 2020 แต่ถูกเลื่อนออกไปเป็นวันที่ 23 กรกฎาคม ถึง 8 สิงหาคม 2021 เนื่องจากการระบาดทั่วของโควิด-19 ซึ่งถือเป็นครั้งที่ 7 ติดต่อกันที่ประเทศเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนในยุคหลังสหภาพโซเวียต
ผู้ที่ได้รับเหรียญรางวัล

ข้อมูลเพิ่มเติม: สรุปเหรียญโอลิมปิกฤดูร้อน 2020
| เหรียญ | ชื่อ | กีฬา | รายการ | วันที่ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2 ! เงิน | Aleksanyan, ArturArtur Aleksanyan | Wrestling | Men's Greco-Roman 97 kg | 000000002025-08-03-00003 ส.ค. |
| 2 ! เงิน | Martirosyan, SimonSimon Martirosyan | Weightlifting | Men's 109 kg | 000000002025-08-03-00003 ส.ค. |
| 3 ! ทองแดง | Davtyan, ArturArtur Davtyan | Gymnastics | Men's vault | 000000002025-08-02-00002 ส.ค. |
| 3 ! ทองแดง | Bachkov, HovhannesHovhannes Bachkov | Boxing | Men's lightweight | 000000002025-08-06-00006 ส.ค. |
จำนวนนักกีฬา

| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
| กรีฑา | 1 | 0 | 1 |
| มวยสากลสมัครเล่น | 3 | 0 | 3 |
| ยิมนาสติก | 1 | 0 | 1 |
| ยูโด | 1 | 0 | 1 |
| ยิงปืน | 0 | 1 | 1 |
| ว่ายน้ำ | 1 | 1 | 2 |
| ยกน้ำหนัก | 1 | 1 | 2 |
| มวยปล้ำ | 6 | 0 | 6 |
| รวม | 14 | 3 | 17 |
เจ้าชายอะเมเดโอแห่งเบลเยียม อาร์ชดยุกแห่งออสเตรีย-เอสเต

เจ้าชายอะเมเดโอแห่งเบลเยียม อาร์ชดยุกแห่งออสเตรีย-เอสเต (พระนามเต็ม: อะเมเดโอ มารี โฌแชฟ คาร์ล ปีแยร์ ฟีลิป เปาลา มาร์คุส ดาวีอาโน; ประสูติเมื่อ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2529) เป็นพระโอรสในอาร์ชดยุกแห่งออสเตรีย-เอ็สเทอ และอาร์ชดัชเชสแห่งออสเตรีย-เอ็สเทอ เป็นพระราชนัดดา (หลานตา) ในสมเด็จพระราชาธิบดีอัลแบร์ที่ 2 พระราชภาคิไนย (หลานลุง) ในสมเด็จพระราชาธิบดีฟิลิปแห่งเบลเยียม และพระราชปนัดดา (เหลนปู่) ในจักรพรรดิคาร์ลที่ 1 แห่งออสเตรีย
พระองค์เป็นองค์รัชทายาทสืบออสเตรีย-เอสเต ซึ่งเป็นสายหนึ่งของราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค-ลอแรน ปัจจุบัน พระองค์อยู่ในลำดับที่ 6 แห่งการสืบราชบัลลังก์แห่งเบลเยียมต่อจากพระมารดา
ชีวิตส่วนพระองค์

วันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557 สำนักพระราชวังแห่งเบลเยียมได้ประกาศการหมั้นระหว่างเจ้าชายอะเมเดโอกับเอลิซาเบตตา มาเรีย รอสบอค ฟอน โวลเคินชไตน์ (Elisabetta Maria Rosboch von Wolkenstein) ชาวอิตาลี พิธีอภิเษกสมรสจัดขึ้นเมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2557 ณ มหาวิหารซานตามารีอา ในกรุงโรม
พระอิสริยยศ

21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2529 – 2 ธันวาคม พ.ศ. 2534: อาร์ชดยุกอะเมเดโอแห่งออสเตรีย-เอ็สเทอ เจ้าชายแห่งออสเตรีย, เจ้าชายแห่งฮังการี
2 ธันวาคม พ.ศ. 2534 – 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2539: เจ้าชายอะเมเดโอแห่งเบลเยียม อาร์ชดยุกแห่งออสเตรีย-เอ็สเทอ, เจ้าชายแห่งออสเตรีย, เจ้าชายแห่งฮังการี
7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2539 – ปัจจุบัน: เจ้าชายอะเมเดโอแห่งเบลเยียม อาร์ชดยุกรัชทายาทแห่งออสเตรีย-เอ็สเทอ, เจ้าชายแห่งออสเตรีย, เจ้าชายแห่งฮังการีและโบฮีเมีย
ตำแหน่งทางทหาร

พ.ศ. 2547–2548 โรงเรียนนายร้อย (สาขาวิทยาศาสตร์และการทหาร)
พ.ศ. 2548 หน่วยพาราคอมมานโด : นักกระโดดร่ม
กันยายน พ.ศ. 2548 –  กันยายน พ.ศ. 2550: กองทัพบก, พันจ่าเอก (Adjudant Candidat-Officier) หลังจากทรงจบการศึกษาจากโรงเรียนนายร้อย
กันยายน พ.ศ. 2550 –   : กองทัพบก, ร้อยตรี (ประจำการที่ Regiment Carabiniers Prins Boudewijn – Grenadiers)
เจ้าพระยานิกรบดินทร์ (โต กัลยาณมิตร)

| เจ้าพระยานิกรบดินทร์ (โต กัลยาณมิตร) |
| --- | --- |


สมุหนายก
ดำรงตำแหน่ง พ.ศ. 2392 - พ.ศ. 2406
กษัตริย์: พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
ก่อนหน้า: เจ้าพระยาบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี)
ถัดไป: เจ้าพระยาภูธราภัย (นุช บุณยรัตพันธุ์)
เจ้ากรมพระสุรัสวดีกลาง
ดำรงตำแหน่ง พ.ศ. 2373 - พ.ศ. 2394
ก่อนหน้า: พระยาราชสุภาวดี (สิงห์ สิงหเสนี)
ถัดไป: พระยาราชสุภาวดี (ปาน สุรคุปต์)
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: โต แซ่อึ้ง 3 ตุลาคม พ.ศ. 2327 บ้านกุฎีจีน
เสียชีวิต: 20 กันยายน พ.ศ. 2406 (78 ปี)
ศาสนา: พุทธ
คู่สมรส: ท่านผู้หญิงลิ้ม
บุตร: ท้าวสมศักดิ์ (เจ้าจอมมารดาอึ่ง ในรัชกาลที่ 3) พระยามหาอำมาตย์ (ชื่น กัลยาณมิตร) เจ้าพระยารัตนบดินทร์ (รอด กัลยาณมิตร)
บุพการี: หลวงพิชัยวารี (มั่น แซ่อึ้ง) (บิดา)
สกุล: กัลยาณมิตร

เจ้าพระยานิกรบดินทร์ (3 ตุลาคม พ.ศ. 2327 - 20 กันยายน พ.ศ. 2406) ชื่อเดิมว่า โต หรือ โต แซ่อึ้ง (黃道 จีนฮกเกี้ยน: n̂g tō จีนกลาง: Huáng Dào) เป็นสมุหนายกในสมัยรัชกาลที่ 3–4 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ และเป็นต้นสกุล "กัลยาณมิตร"
ประวัติ

เจ้าพระยานิกรบดินทร (โต) เกิดเมื่อวันที่ 3 ตุลาคม ปีมะโรง พ.ศ. 2327 ในสมัยรัชกาลที่ 1 เป็นบุตรของหลวงพิชัยวารี นามว่า มั่น แซ่อึ้ง (黃緩 จีนฮกเกี้ยน: n̂g hoǎn จีนกลาง: Huáng Huǎn) ซึ่งนายมั่น แซ่อึ้ง เป็นชาวจีนฮกเกี้ยนเกิดที่ตำบลไซจั๋มกัวยิม เมืองเอ้หมึง อพยพเข้ามาตั้งถิ่นฐานบริเวณบ้านกุฎีจีนในสมัยกรุงธนบุรี ต่อมานายมั่นได้รับราชการเป็นหลวงพิชัยวารีในรัชกาลที่ 1 เมื่อหลวงพิชัยวารี (มั่น) ถึงแก่กรรมแล้ว นายโตจึงได้เข้ารับราชการต่อจากบิดาดำรงตำแหน่งเป็นพระพิชัยวารี ผู้ช่วยราชการกรมท่า ในรัชกาลที่ 2 พระพิชัยวารี (โต) ได้ถวายตัวเป็นข้าหลวงเดิมในกรมหมื่นเจษฎาบดินทร์ ทำราชการในกรมท่าเกี่ยวกับการค้าขายสำเภา ได้รับสมญานามว่า "เจ๊สัวโต" เจ๊สัวโตมีพี่น้องคนหนึ่งชื่อว่า "เจ๊สัวต่วน"