stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เดเอ็ฟเบ-โพคาล 2017 รอบชิงชนะเลิศ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กเดเอ็ฟเบ-โพคาล |
| --- | --- |
ฤดูกาล:  1935  1936  1937  1938  1939  1940  1941  1942  1943  1952–53  1953–54  1954–55  1955–56  1956–57  1957–58  1958–59  1959–60  1960–61  1961–62  1962–63  1963–64  1964–65  1965–66  1966–67  1967–68  1968–69  1969–70  1970–71  1971–72  1972–73  1973–74  1974–75  1975–76  1976–77  1977–78  1978–79  1979–80  1980–81  1981–82  1982–83  1983–84  1984–85  1985–86  1986–87  1987–88  1988–89  1989–90  1990–91  1991–92  1992–93  1993–94  1994–95  1995–96  1996–97  1997–98  1998–99  1999–2000  2000–01  2001–02  2002–03  2003–04  2004–05  2005–06  2006–07  2007–08  2008–09  2009–10  2010–11  2011–12  2012–13  2013–14  2014–15  2015–16  2016–17  2017–18  2018–19  2019–20  2020–21  2021–22  2022–23  2023–24  2024–25 
รอบชิงชนะเลิศ:  1935  1936  1937  1938  1939  1940  1941  1942  1943  1953  1954  1955  1956  1957  1958  1959  1960  1961  1962  1963  1964  1965  1966  1967  1968  1969  1970  1971  1972  1973  1974  1975  1976  1977  1978  1979  1980  1981  1982  1983  1984  1985  1986  1987  1988  1989  1990  1991  1992  1993  1994  1995  1996  1997  1998  1999  2000  2001  2002  2003  2004  2005  2006  2007  2008  2009  2010  2011  2012  2013  2014  2015  2016  2017  2018  2019  2020  2021  2022  2023  2024  2025
เรย์ คร็อก

| เรย์ คร็อก |
| --- | --- |
คร็อกในปี ค.ศ. 1976
เกิด: เรย์มอนด์ อัลเบิร์ต คร็อก 5 ตุลาคม ค.ศ. 1902(1902-10-05) โอกพาร์ก รัฐอิลลินอย สหรัฐ
เสียชีวิต: 14 มกราคม ค.ศ. 1984(1984-01-14) (81 ปี) แซนดีเอโก รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐ
สุสาน: El Camino Memorial Park แซนดีเอโก, รัฐแคลิฟอร์เนีย, สหรัฐ
สัญชาติ: อเมริกัน, ชาวอเมริกันเชื้อสายเช็ก
อาชีพ: นักธุรกิจ; ผู้ประกอบแฟรนไชส์
ปีปฏิบัติงาน: 1954–1984
มีชื่อเสียงจาก: ผู้ก่อตั้ง การจัดซื้อ และทำให้เป็นที่นิยมแก่แมคโดนัลด์
พรรคการเมือง: ริพับลิกัน
คู่สมรส: Ethel Fleming (สมรส 1922; หย่า 1961)  Jane Dobbins Green (สมรส 1963; หย่า 1968) Joan Kroc (สมรส 1969)
บุตร: Marilyn Kroc Barg (1924–1973)
หมายเหตุ

เรย์มอนด์ อัลเบิร์ต คร็อก (5 ตุลาคม ค.ศ. 1902 – 14 มกราคม ค.ศ. 1984) เป็นผู้ประกอบการธุรกิจอาหารจานด่วนชาวอเมริกัน เขาได้เข้าร่วมบริษัทแมคโดนัลด์แคลิฟอร์เนียในปี ค.ศ. 1954 ภายหลังสองพี่น้องแมคโดนัลด์ได้รับสิทธิ์แฟรนไชส์ 6 แห่งจากการดำเนินการในแซนเบอร์นาร์ดีโนในปี ค.ศ. 1940 นี่เป็นเวทีสำหรับการขยายตัวระดับชาติด้วยความช่วยเหลือของคร็อก ท้ายที่สุดก็ได้นำไปสู่แฟรนไชส์ระดับโลก ทำให้แมคโดนัลด์กลายเป็นบริษัทอาหารจานด่วนที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในโลก คร็อกมีชื่ออยู่ในรายการ 100 บุคคลที่สำคัญที่สุดแห่งศตวรรษของไทม์ และได้รับเงินหลายล้านดอลลาร์สหรัฐในช่วงชีวิตของเขา เขาได้เป็นเจ้าของทีมเบสบอลแซนดีเอโกพาเดรสตั้งแต่ปี ค.ศ. 1974 จนถึง ค.ศ. 1984
อำเภอสามง่าม

| อำเภอสามง่าม |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Sam Ngam
คำขวัญ: แม่ยมอยู่ข้าวปลา ตระการตานาไร่ งามไสวผ้าทอมือ เลื่องลือเบญจรงค์ มั่นคงเครื่องจักสาน นมัสการหลวงพ่อขวัญ
แผนที่จังหวัดพิจิตร เน้นอำเภอสามง่าม
พิกัด: 16°30′30″N 100°12′18″E﻿ / ﻿16.50833°N 100.20500°E﻿ / 16.50833; 100.20500
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: พิจิตร
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 338.08 ตร.กม. (130.53 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 41,652 คน
 • ความหนาแน่น: 123.20 คน/ตร.กม. (319.1 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 66140, 66220 (เฉพาะตำบลกำแพงดิน)
รหัสภูมิศาสตร์: 6607
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอสามง่าม หมู่ที่ 5 ตำบลสามง่าม อำเภอสามง่าม จังหวัดพิจิตร 66140
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
สามง่าม เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดพิจิตร เป็นอำเภอลำดับ 7 ของจังหวัด และเป็นอำเภอพิเศษที่จัดตั้งโดยไม่ต้องผ่านการเป็นกิ่งอำเภอ
ประวัติ

อำเภอสามง่าม เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดพิจิตร ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำยมตอนใต้ พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นที่ราบลุ่ม ประชาชนส่วนใหญ่มีอาชีพในการทำนา  นอกจากนั้นยังมีการทำไร่และทำประมงน้ำจืด แต่เดิมนั้น “สามง่าม” เป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ  ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำยม มีคลองสำคัญชื่อ คลองสามง่าม ไหลลงสู่แม่น้ำยม มองเห็นเป็นสามแฉก จึงเรียกหมู่บ้านนี้ว่า “สามง่าม” และทางราชการจัดตั้งเป็นตำบลสามง่ามขึ้นอยู่อำเภอท่าหลวง
วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2481 แยกพื้นที่ตำบลสามง่าม ตำบลวังจิก ตำบลรังนก และตำบลเนินปอ ของอำเภอเมืองพิจิตร มาตั้งขึ้นเป็น อำเภอสามง่าม และตั้งที่ว่าการอำเภอที่ตำบลสามง่าม เป็นอำเภอพิเศษที่จัดตั้งโดยไม่ต้องผ่านการเป็นกิ่งอำเภอ
วันที่ 17 เมษายน 2482 เปลี่ยนแปลงเขตจังหวัดพิจิตรและจังหวัดพิษณุโลกโดยโอนตำบลกำแพงดิน อำเภอบางระกำ จังหวัดพิษณุโลก ไปขึ้นกับอำเภอสามง่าม จังหวัดพิจิตร
วันที่ 19 พฤศจิกายน 2483 ตั้งตำบลไผ่รอบ แยกออกจากตำบลวังจิก
วันที่ 8 เมษายน 2484 โอนพื้นที่ตำบลวังจิก อำเภอสามง่าม ไปขึ้นกับอำเภอเมืองพิจิตร
วันที่ 9 กันยายน 2484 โอนพื้นที่ตำบลไผ่รอบ อำเภอสามง่าม ไปขึ้นกับอำเภอเมืองพิจิตร
วันที่ 2 สิงหาคม 2492 โอนพื้นที่บางส่วนของหมู่ 4 บ้านนิคม (ในขณะนั้น) ตำบลหนองหลุม ไปตั้งเป็นหมู่ 17 ของตำบลสามง่าม
วันที่ 12 ธันวาคม 2493 ตั้งตำบลบ้านนา แยกออกจากตำบลสามง่าม
วันที่ 7 มกราคม 2500 จัดตั้งสุขาภิบาลสามง่าม ในท้องที่บางส่วนของตำบลสามง่าม
วันที่ 1 มีนาคม 2501 จัดตั้งองค์การบริหารส่วนตำบลกำแพงดิน ในท้องที่ตำบลกำแพงดิน
วันที่ 18 มีนาคม 2512 ยุบองค์การบริหารส่วนตำบลกำแพงดิน และจัดตั้งสุขาภิบาลกำแพงดิน ในท้องที่บางส่วนของตำบลกำแพงดิน
วันที่ 21 ตุลาคม 2523 ตั้งตำบลหนองโสน แยกออกจากตำบลเนินปอ
วันที่ 16 พฤศจิกายน 2525 โอนพื้นที่บ้านตอรัง ของตำบลเนินปอ ไปตั้งเป็นหมู่ 9 ของตำบลหนองโสน
วันที่ 2 ตุลาคม 2527 ตั้งตำบลวังโมกข์ แยกออกจากตำบลหนองหลุม
วันที่ 17 สิงหาคม 2533 ตั้งตำบลบึงบัว แยกออกจากตำบลบ้านนา
วันที่ 18 สิงหาคม 2535 เปลี่ยนแปลงเขตสุขาภิบาลสามง่าม เพื่อความเหมาะสมในการบริหารกิจการและการทะนุบำรุงท้องถิ่น
วันที่ 9 ตุลาคม 2541 แยกพื้นที่ตำบลบ้านนา ตำบลบึงบัว ตำบลวังโมกข์ และตำบลหนองหลุม ของอำเภอสามง่าม ไปจัดตั้งเป็น อำเภอวชิรบารมี  เป็นอำเภอพิเศษที่จัดตั้งโดยไม่ต้องผ่านการเป็นกิ่งอำเภอ
วันที่ 25 พฤษภาคม 2542 ยกฐานะจากสุขาภิบาลสามง่าม และสุขาภิบาลกำแพงดิน เป็น เทศบาลตำบลสามง่าม และเทศบาลตำบลกำแพงดิน ตามลำดับ ด้วยผลของกฎหมาย
วันที่ 23 กันยายน 2547 กำหนดเขตตำบลในท้องที่อำเภอสามง่าม ให้มีความถูกต้องแม่นยำ โดยกำหนดให้ตำบลกำแพงดิน ให้มีเขตการปกครองรวม 12 หมู่บ้าน ตำบลสามง่าม ให้มีเขตการปกครองรวม 16 หมู่บ้าน ตำบลรังนก ให้มีเขตการปกครองรวม 12 หมู่บ้าน ตำบลเนินปอ ให้มีเขตการปกครองรวม 20 หมู่บ้าน และตำบลหนองโสน ให้มีเขตการปกครองรวม 19 หมู่บ้าน
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอสามง่ามตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอบางระกำและอำเภอบางกระทุ่ม (จังหวัดพิษณุโลก)
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอบางกระทุ่ม (จังหวัดพิษณุโลก) และอำเภอเมืองพิจิตร
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอโพธิ์ประทับช้าง
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอบึงสามัคคี อำเภอไทรงาม (จังหวัดกำแพงเพชร) และอำเภอวชิรบารมี
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอสามง่ามแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 80 หมู่บ้าน ได้แก่
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | สามง่าม |  | (Sam Ngam) |  | 16 หมู่บ้าน |  |  |  |
| 2. | กำแพงดิน |  | (Kamphaeng Din) |  | 12 หมู่บ้าน |  |  |  |
| 3. | รังนก |  | (Rang Nok) |  | 12 หมู่บ้าน |  |  |  |
| 4. | เนินปอ |  | (Noen Po) |  | 20 หมู่บ้าน |  |  |  |
| 5. | หนองโสน |  | (Nong Sano) |  | 20 หมู่บ้าน |  |  |  |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอสามง่ามประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลกำแพงดิน ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลกำแพงดิน
เทศบาลตำบลสามง่าม ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลสามง่าม
เทศบาลตำบลเนินปอ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเนินปอทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลสามง่าม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสามง่าม (นอกเขตเทศบาลตำบลสามง่าม)
องค์การบริหารส่วนตำบลกำแพงดิน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลกำแพงดิน (นอกเขตเทศบาลตำบลกำแพงดิน)
องค์การบริหารส่วนตำบลรังนก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลรังนกทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลหนองโสน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองโสนทั้งตำบล
การคมนาคม

มีเส้นทางคมนาคมที่สำคัญคือ
ถนนสายนครสวรรค์-พิษณุโลก (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 117) เป็นทางหลวงที่เชื่อมต่อระหว่างจังหวัดนครสวรรค์กับจังหวัดพิษณุโลก
ถนนสายกำแพงเพชร-สากเหล็ก (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 115) เป็นทางหลวงที่เชื่อมต่อระหว่างจังหวัดกำแพงเพชรกับจังหวัดพิจิตร
ถนนสายสามง่าม-บางกระทุ่ม (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1312) เป็นทางหลวงที่เชื่อมต่อระหว่างอำเภอสามง่ามกับอำเภอบางกระทุ่ม จังหวัดพิษณุโลก
สถานที่สำคัญ

วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีพิจิตร
เฟท ฮิลล์

| เฟท ฮิลล์ |
| --- | --- |

ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: Audrey Faith Perry McGraw
เกิด: 21 กันยายน ค.ศ. 1967
ที่เกิด: มิสซิสซิปปี สหรัฐ
แนวเพลง: คันทรี ป็อป
อาชีพ: นักร้อง
ช่วงปี: 1993–ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: Warner Bros. Records

เว็บไซต์: faithhill.com
เฟท ฮิลล์ (หรือมีชื่อจริงว่า Audrey Faith Perry McGraw) เกิดเมื่อวันที่ 21 กันยายน ค.ศ. 1967 ในแจ็กสัน, มิสซิสซิปปี สหรัฐ เป็นนักร้องคันทรี เธอแต่งงานกับนักร้องคันทรีที่มีชื่อเสียงอย่าง ทิม แมกกราว
เธอประสบความสำเร็จด้วยยอดขายอัลบั้ม 30 ล้านชุด และเธอเป็นนักร้องหญิงเพียงคนเดียวที่มี 3 อัลบั้ม ขึ้นอันดับ 1 บนบิลบอร์ดติดต่อกันทั้ง 3 อัลบั้ม เธอยังได้รับรางวัลจาก คันทรีมิวสิกแอสโซซิเอชัน, ดิอะแคเดมีออฟคันทรีมิวสิก, รางวัลแกรมมี, รางวัลอเมริกันมิวสิกอะวอดส์และ พีเพิลชอยส์อะวอดส์ อีกด้วย
อัลบั้ม

Take Me as I Am (1993)
It Matters to Me (1995)
Faith (1998)
Breathe (1999)
Cry (2002)
Fireflies (2005)
แหล่งข้อมูลอื่น

http://www.faithhill.com/
แคว้นซาฮาลิน

| แคว้นซาฮาลิน |
| --- | --- |
แคว้น
Сахалинская область
   ธง ตราอาร์ม

พิกัด: 50°33′N 142°36′E﻿ / ﻿50.550°N 142.600°E﻿ / 50.550; 142.600
ประเทศ: รัสเซีย
เขตสหพันธ์: ตะวันออกไกล
เขตเศรษฐกิจ: ตะวันออกไกล
สถาปนา: 20 ตุลาคม ค.ศ. 1932
Administrative center: ยุจโน-ซาฮาลินสค์
การปกครอง
 • องค์กร: สภาดูมาแคว้น
 • ผู้ว่า: วาเลรี ลิมาเรนโก
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 87,100 ตร.กม. (33,600 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: 37
ประชากร (สำมะโนครัวปี 2010)
 • ทั้งหมด: 497,973 คน
 • ประมาณ (2018): 490,181 (−1.6%) คน
 • อันดับ: 72
 • ความหนาแน่น: 5.7 คน/ตร.กม. (15 คน/ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง: 79.7% คน
 • นอกเมือง: 20.3% คน
เขตเวลา: UTC+11 ()
รหัส ISO 3166: RU-SAK
ทะเบียนรถ: 65
รหัส OKTMO: 64000000
ภาษาราชการ: รัสเซีย
เว็บไซต์: www.adm.sakhalin.ru
แคว้นซาฮาลิน (รัสเซีย: Сахали́нская о́бласть, อักษรโรมัน: Sahalínskaya óblast, สัทอักษรสากล: [səxɐˈlʲinskəjə ˈobləsʲtʲ]) เป็นหน่วยองค์ประกอบของสหพันธรัฐรัสเซีย (แคว้น) ประกอบด้วยเกาะซาฮาลินและหมู่เกาะคูริลในรัสเซียตะวันออกไกล แคว้นมีพื้นที่ 87,100 ตารางกิโลเมตร (ตารางไมล์) มีศูนย์กลางการบริหารและเมืองที่ใหญ่ที่สุดคือเมืองยุจโน-ซาฮาลินสค์ มีประชากร 497,973 คนจากการสำรวจสำมะโนประชากร พ.ศ. 2553 นอกจากผู้คนจากส่วนอื่น ๆ ของอดีตสหภาพโซเวียตและคาบสมุทรเกาหลีแล้ว แคว้นยังเป็นที่อยู่ของชาวนิฟค์และชาวไอนุ ซึ่งภายหลังสูญเสียภาษาในซาฮาลินเมื่อไม่นานนี้ ซาฮาลินอุดมไปด้วยก๊าซธรรมชาติและน้ำมัน และเป็นหน่วยองค์ประกอบที่ร่ำรวยที่สุดเป็นอันดับที่ 4 ของรัสเซียและเป็นแคว้นที่มั่งคั่งที่สุด มีแม่น้ำตัดผ่านเพียงไม่กี่สาย โดยมีแม่น้ำปารานัยเป็นแม่น้ำที่ยาวที่สุด รวมถึงมีพรมแดนติดกับดินแดนฮาบารอฟสค์ทางทิศตะวันตกและดินแดนคัมชัตคาทางทิศเหนือ พร้อมด้วยจังหวัดฮกไกโด, ประเทศญี่ปุ่นไปทางทิศตะวันตกและใต้
เส้นเมริเดียนที่ 96

เส้นเมริเดียนที่ 96 อาจหมายถึง:
เส้นเมริเดียนที่ 96 องศาตะวันตก คือ เส้นลองจิจูดที่ลากจากตะวันตกของเส้นเมริเดียนกรีนิช
เส้นเมริเดียนที่ 96 องศาตะวันออก คือ เส้นลองจิจูดที่ลากจากตะวันออกของเส้นเมริเดียนกรีนิช
| --- | --- |
96° เส้นเมริเดียนที่ 96 องศาตะวันตก: 96° เส้นเมริเดียนที่ 96 องศาตะวันออก
เส้นเมริเดียนที่ 94

เส้นเมริเดียนที่ 94 อาจหมายถึง:
เส้นเมริเดียนที่ 94 องศาตะวันตก คือ เส้นลองจิจูดที่ลากจากตะวันตกของเส้นเมริเดียนกรีนิช
เส้นเมริเดียนที่ 94 องศาตะวันออก คือ เส้นลองจิจูดที่ลากจากตะวันออกของเส้นเมริเดียนกรีนิช
| --- | --- |
94° เส้นเมริเดียนที่ 94 องศาตะวันตก: 94° เส้นเมริเดียนที่ 94 องศาตะวันออก
เฝิง โหย่วหลาน

เฝิง โหย่วหลาน (ภาษาจีน : 冯友兰  –  4 ธันวาคม ค.ศ.1895 – 26 พฤศจิกายน ค.ศ.1990)   มีอีกชื่อหนึ่งว่า “จือเชิง” (芝生)   เป็นนักปรัชญาจีนและนักประวัติศาสตร์ปรัชญาจีน   เขาได้รับการขนามนามว่าเป็น “นักปรัชญาขงจื่อสมัยใหม่”
ครอบครัว

เฝิง โหย่วหลานเกิดเมื่อวันที่ 4 ธันวาคม ค.ศ.1895 (ตรงกับสมัยราชวงศ์ชิง รัชสมัยฮ่องเต้กวางซวี่ ปีที่ 21) ที่หมู่บ้านฉีอี๋  ตำบลถังเหอ เมืองหนานหยาง  มณฑลเหอหนาน  ตระกูลเฝิงเป็นตระกูลท้องถิ่นที่รวมตัวกันเป็นหมู่บ้าน มีพื้นที่กว่าหนึ่งพันหมู่ (亩) ปู่ของเขาชื่อว่า “เฝิงอวี้เหวิน” (冯玉文) มีอีกชื่อหนึ่งว่า “เชิ่งเจิง” (圣征) พ่อของเขาชื่อว่า “เฝิงไถอี้” (冯台异) มีอีกชื่อหนึ่งว่า “ชู่โห้ว” (树候)    แม่ของเขาชื่อว่า “อู๋ชิงจือ” (吴清芝) แม่เขาเคยทำงานเป็นหัวหน้าคณะกรรมการการศึกษาของสตรีที่ตำบลถังเหอ 。
การศึกษา

เฝิง โหย่วหลานเริ่มเรียนหนังสือที่บ้านฟาเหมิงตอนอายุ 6 ขวบ    ในปี ค.ศ.1904  เฝิงไถอี้ทำงานเป็นพนักงานธุรการและบัญชีที่โรงเรียนท้องถิ่นอู่ชาง   เขาจึงย้ายบ้านตามพ่อไปที่ตำบลอู่ชาง    ปี ค.ศ.1907  เฝิงไถอี้ย้ายไปทำงานที่ตำบลฉงหยาง  มณฑลหูเป่ย์  ครอบครัวจึงย้ายตามท่านไปที่นั่น   ในช่วงฤดูร้อนของปี ค.ศ.1908 พ่อของเขาได้ล้มป่วยแล้วเสียชีวิตที่ตำบลฉงหยางในขณะที่เขาอายุเพียง 13 ปี    เฝิง โหย่วหลานจึงกลับไปศึกษาที่บ้านเก่าในตำบลถังเหอเช่นเดิม
ปี ค.ศ.1910 ได้เข้าศึกษาระยะสั้นที่โรงเรียนประถมประจำตำบลถังเหอเป็นเวลา 1 ปี   ต่อมาปี ค.ศ.1911  ได้ศึกษาต่อที่โรงเรียนรัฐบาลแห่งหนึ่งในระดับชั้นมัธยมในตำบลจงโจว  เมืองไคเฟิง     ค.ศ.1912 ได้ย้ายไปเรียนที่โรงเรียนจีนอู่ชาง    ช่วงฤดูหนาวในปีเดียวกันได้เข้าศึกษาระยะสั้นที่มหาวิทยาลัยรัฐแห่งเซี่ยงไฮ้  ประเทศจีน    ต่อมาปี ค.ศ.1915  สามารถสอบเข้ามหาวิทยาลัยปักกิ่ง คณะนิติศาสตร์ได้   ในระหว่างที่เข้าศึกษานั้นเขาตัดสินใจเปลี่ยนไปเรียนคณะอักษรศาสตร์ ภาควิชาปรัชญาจีน    และสำเร็จการศึกษาในปี ค.ศ.1918   หลังจากนั้นได้สอนหนังสือที่วิทยาลัยเทคนิคไคเฟิง      ต่อมาปี ค.ศ.1919  เขากับเพื่อนได้ร่วมกันตีพิมพ์นิตยสารรายเดือน “เสียงของหัวใจ”《心声》  ในช่วงฤดูหนาวปีเดียวกันเขาสอบชิงทุนรัฐบาลแล้วมีสิทธิ์เรียนต่อที่ประเทศสหรัฐอเมริกา
ในเดือนมกราคม ปี ค.ศ.1920  เขาได้เข้าศึกษาต่อในระดับปริญญาโททางด้านปรัชญาที่มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย  นครนิวยอร์ก  เขาได้เรียนกับจอห์น  ดิวอี้   ในช่วงฤดูร้อนของปี ค.ศ.1923  เขาผ่านการสอบวิทยานิพนธ์     ปีต่อมาวิทยานิพนธ์ของเขาได้รับการตีพิมพ์และได้รับใบปริญญาระดับมหาบัณฑิตจากมหาวิทยาลัยโคลัมเบีย  สาขาปรัชญา
ในช่วงปี 1949 – 1976

วันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ.1949  ได้สถาปนาสาธารณรัฐประชาชนจีน   และวันที่ 5 ตุลาคม เฝิง โหย่วหลานได้เขียนจดหมายเรียกร้องถึงเหมาเจ๋อตงว่า “สมัยก่อนการเรียนปรัชญาเพื่อส่งเสริมระบบศักดินาจะเสริมสร้างความมั่นคงให้แก่พรรคก๊กมินตั๋ง  ตอนนี้ข้าพเจ้าได้เปลี่ยนความคิดแล้วว่าเรียนลัทธิมาร์กซิสต์ดีกว่า”   เหมาเจ๋อตงตอบจดหมายกลับมาว่า “ในอดีตเคยทำผิดพลาดมาก่อน”  แล้วเตือนว่า “จงใช้ความซื่อสัตย์อย่างเหมาะสม”  เฝิง โหย่วหลานตัดสินใจลาออกจากตำแหน่งคณบดีคณะอักษรศาสตร์และหัวหน้าภาควิชาปรัชญาแห่งมหาวิทยาลัยชิงหัว     และภายในปี 1950  เขาถูกส่งตัวไปเข้าร่วมขบวนการเคลื่อนไหวเปลี่ยนแปลงสังคมที่เขตชนบท     ปี 1952  เขาถูกย้ายไปทำงานที่ภาควิชาปรัชญาแห่งมหาวิทยาลัยปักกิ่ง     หลังจากที่สร้างชาติเฝิง โหย่วหลานก็ได้ทบทวนปัญหาทางประวัติศาสตร์ด้วยตนเองอยู่หลายครั้ง   โดยประกาศต่อสาธารณชนทั้งในและนอกประเทศว่า “ลัทธิขงจื่อใหม่เป็นศัตรูของลัทธิมาร์กซ์ – เลนิน และลัทธิเหมา... เป็นศัตรูของประชาชน... เป็นการสนับสนุนสังคมกึ่งศักดินากึ่งอาณานิคมของจีนในยุคนั้นและเป็นการสยบต่ออำนาจของรัฐบาลพรรคก๊กมินตั๋ง...    ผลงานที่ผ่านมาของข้าพเจ้าล้วนไม่มีคุณค่าใดๆ ทั้งนั้น... ข้าพเจ้าได้สำนึกผิดต่อตำราที่ได้เขียนขึ้นทั้งหมดในช่วงยุค 1940’s ”   เขาได้แสดงท่าทีร่วมมือกับรัฐบาลคอมมิวนิสต์   เขาได้หาคำพูดของลัทธิมาร์กซิสต์มาใช้ในการแสดงความคิดเห็น   และได้เขียนหนังสือ “ประวัติศาสตร์ปรัชญาจีน ฉบับใหม่”  ออกมา 2 เล่ม    ปี 1955  เขาได้เข้าร่วมกิจกรรมทางการเมืองและร่วมอภิปรายกับหูชื่อและเหลียงชู่หมิง    ปี 1962  มีการจัดประชุมขึ้นเป็นครั้งที่ 2 โดยสภากรรมการที่ปรึกษาแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน  หลังจากเสร็จสิ้นการประชุมเฝิง โหย่วหลานได้เขียนบทกลอนให้แก่ท่านประธานเหมาว่า “คฤหาสน์หวยเหรินกำเนิดบุหงาบานสะพรั่ง  สายลมแห่งวสันตฤดูส่งกลิ่นหวนหอม (怀仁堂后百花香，浩荡春风感众芳)”
เมื่อเริ่มปฏิวัติวัฒนธรรมในปี 1966   ผลงานเฝิง โหย่วหลานถูกคัดลอกไว้ในนิตยสาร “คอกวัว” (牛棚)  จนกระทั่งปี 1968 จึงยกเลิกการคัดลอก   ปี 1973  ได้เกิดขบวนการวิพากษ์วิจารณ์แนวคิดขงจื่อและหลินเปียวอย่างรุนแรง   เฝิง โหย่วหลานได้รับหน้าที่เป็นผู้ให้คำปรึกษาของทีมงานที่เขียนผลงาน “เหลียงเซี่ยว” (粱效) เพื่อให้แก๊งสี่สหายเข้าใจว่า “จงออกมาจากกรอบความคิดโบราณแล้วทำลายลัทธิขงจื่อซะ”     แล้วตีพิมพ์บทความ “วิจารณ์ความคิดลัทธิขงจื่อที่ข้าพเจ้าเคยสนับสนุน” และ “การต่อสู้ระหว่างแนวคิดโบราณกับแนวคิดสมัยใหม่” ในหนังสือพิมพ์รายวันกวางหมิง《光明日报》  ต่อมาก็ได้ผลิตผลงาน “บทวิจารณ์ขงจื่อ” เพื่อสนับสนุนแก๊งสี่สหายของเจียงชิง    ในหนังสือเหล่านี้ เฝิง โหย่วหลานได้กล่าวว่า “ลัทธิขงจื่อในช่วงก่อนปี 1949 เสริมสร้างให้คนมีอำนาจและมีฐานะร่ำรวย  โดยเฉพาะอย่างยิ่งใช้เป็นเครื่องมือทางการเมืองของพรรคก๊กมินตั๋ง...   หลังจากปี 1949  ลัทธิขงจื่อถูกใช้เป็นเครื่องมือในการต่อต้านการปฏิวัติของหลินเส้าฉีและหลินเปียว”   ผู้ที่สามารถเข้าร่วมขบวนการวิจารณ์ขงจื่อนับว่าเป็นความสุขที่แท้จริง  มีนักปรัชญาขงจื่อรุ่นหนึ่งกล่าวว่า “ถึงเวลาที่ต้องส่งเสียงวิจารณ์ขงจื่อ”  เฝิง โหย่วหลานได้ทำงานใกล้ชิดกับเจียงชิง  จนกระทั่งปี 1976  แก๊งสี่สหายของเจียงชิงสูญเสียอำนาจ  ทีมงานที่ผลิตผลงาน “เหลียงเซี่ยว” ถูกเซ้ง  ส่วนเฝิง โหย่วหลานก็ถูกดำเนินคดีแล้วติดคุกเป็นเวลานาน
ช่วงบั้นปลายชีวิต

ตั้งแต่ปี 1980  มีคำสั่งจากทางการให้เฝิง โหย่วหลานเขียนหนังสือ “ประวัติศาสตร์ปรัชญาจีน ฉบับใหม่” ขึ้นมาอีกครั้ง  โดยให้ลูกศิษย์เขียนตามคำพุดของเขา  เงื่อนไขคือ “ให้เขียนประวัติศาสตร์ปรัชญาจีนโดยมีลัทธิมาร์กซิสต์ที่มีอิทธิพลในตอนนี้อยู่รวมไปด้วย   รวมไปถึงความเข้าใจและประสบการณ์ทางวัฒนธรรม”   จนกระทั่งเขียนเสร็จสมบูรณ์ในปี 1989   ลัทธิมาร์กซิสต์และแนวคิดการต่อสู้ทางชนชั้นก็ได้รวมอยู่ในหนังสือทั้งเล่ม
วันที่ 26 พฤศจิกายน ค.ศ.1990  เฝิง โหย่วหลานล้มป่วยและเสียชีวิตที่โรงพยาบาลมิตรภาพปักกิ่ง  ด้วยอายุ 95 ปี
เกร็ดความรู้

เฝิง โหย่วหลานกับหูชื่อมีมุมมองทางวิชาการและจุดยืนทางการเมืองที่แตกต่างกันมาก    หูชื่อเคยพูดต่อหน้าเฉียนมู่ (钱穆) ว่า “ใต้หล้ามีแต่คนโง่เขลาเท่านั้นที่ไม่เลือกเส้นทางที่ถูกต้อง”  เหอปิ่งตี้ได้จดจำผลงาน “อิทธิพลของแนวคิดหูชื่อที่มีต่อวัฒนธรรมจีนในช่วงก่อนปี 1927” ซึ่งเป็นวิทยานิพนธ์ปริญญาโทจากวิทยาลัยสมิทซ์ของเฝิง โหย่วหลาน  ผลงานนี้ได้กล่าวถึงสวี่ย่าเฟินภรรยาของหยางเส้าเจิ้นด้วย    เฝิง โหย่วหลานได้ยินเข้าก็กล่าวว่า “ผล...  ผล...  ผลงานชิ้นนี้ยอด...  ยอด... ยอดเยี่ยมไปเลย   เพราะหลังปี 1927   เขาก็ไม่...  ไม่... ไม่มีอิทธิพลแล้วล่ะ”
ผลงานชิ้นสำคัญ

เฝิง โหย่วหลานได้ผลิตผลงานรวมกันหลายชิ้นเรียกว่า “หนังสือประวัติศาสตร์ 3 ชุด  หนังสือชุดเจินหยวน 6 เล่ม”   อันเป็นการรวบรวมผลงานที่น่าภาคภูมิใจ    หนังสือประวัติศาสตร์ปรัชญาจีนมีทั้งหมด 3 ชุด  ได้แก่  “ประวัติศาสตร์ปรัชญาจีน”   “ประวัติศาสตร์ปรัชญาจีน ฉบับสังเขป”   “ประวัติศาสตร์ปรัชญาจีน ฉบับใหม่”    หนังสือชุดเจินหยวนเป็นหนังสือปรัชญาที่รวบรวมขึ้นมาเป็นชุด มีทั้งหมด 6 เล่ม อันได้แก่  “ซินหลี่เสว”,  “ซินชื่อซวิ่น”,  “ซินชื่อลุ่น”,  “ซินหยวนเหริน”,  “ซินหยวนเต้า” และ “ซินจือเหยียน”
《中国哲学史上下册》หนังสือประวัติศาสตร์ปรัชญาจีน มีสองเล่ม  เล่มแรกตีพิมพ์เมื่อปี 1931  เล่มสองตีพิมพ์เมื่อปี 1934   หนังสือชุดนี้เป็นผลงานประวัติศาสตร์ปรัชญาจีนชุดแรกที่เขียนผ่านมุมมองของปรัชญาตะวันตก     มีหลายแนวคิดที่ได้ข้อสรุปออกมาอย่างชัดเจนซึ่งได้รับการตอบรับที่ดีจากนักวิชาการรุ่นหลัง    เรียกได้ว่าเป็น “ผลงานที่เป็นรากฐานสำคัญของประวัติศาสตร์ปรัชญาจีน”
《中国哲学简史》 หนังสือประวัติศาสตร์ปรัชญาจีน ฉบับสังเขป  รวบรวมจากตำราเรียนที่เขาจัดทำขึ้นตอนที่เป็นอาจารย์พิเศษที่มหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย  ประเทศสหรัฐอเมริกา   ผลงานชิ้นนี้ได้รับการแปลจาก 10 กว่าประเทศทั่วโลก   และขายได้หลายล้านเล่ม     เป็นตำราเรียนสำคัญที่ต้องใช้ในรายวิชาประวัติปรัชญาจีนของมหาวิทยาลัยหลายแห่งในประเทศแถบตะวันตก  และเป็นการบุกเบิกวงการปรัชญาจีนให้ตื่นตัวในโลกตะวันตกและทำให้ชาวตะวันตกเข้าใจแนวคิดของคนจีนอีกด้วย
《中国哲学史新编七册》หนังสือชุดประวัติศาสตร์ปรัชญาจีน ฉบับใหม่ มีทั้งหมด 7 เล่ม  เป็นผลงานปรัชญาชิ้นสำคัญที่เฝิง โหย่วหลานให้ลูกศิษย์เขียนขึ้นตามคำพูดของเขา    เนื่องจากช่วงนั้นเขากลายเป็นคนหูหนวกตาบอด    เขาจึงให้ลูกศิษย์เขียนผลงานชุดนี้ตั้งแต่ตอนที่เขาอายุ  84 – 95 ปี  รวมเป็น 11  ปี  และเขียนเสร็จเมื่อปี 1990   เขาต้องเข้านอนโรงพยาบาลทุกปี  แล้วลูกศิษย์ของเขาก็ได้จดบันทึกหนังสือประวัติศาสตร์ปรัชญาจีนเอาไว้ตามคำพูดของเขา
《贞元六书》หนังสือชุดเจินหยวนเป็นชุดหนังสือปรัชญาที่มีทั้งหมด  6  เล่ม     แบ่งออกเป็น “ซินหลี่เสว”,  “ซินชื่อซวิ่น”.  “ซินชื่อลุ่น”,  “ซินหยวนเหริน”,  “ซินหยวนเต้า”  และ “ซินจือเหยียน”   5 เล่มหลัง ได้แบ่งออกเป็นบทต่างๆ  ส่วนมากกล่าวถึงปรัชญาบริสุทธิ์   《新世训》“ซินชื่อซวิ่น” เป็นผลงานที่วิเคราะห์ปัญหาทางสังคมผ่านมุมมองของลัทธิขงจื่อใหม่   《新事论》“ซินชื่อลุ่น” เป็นผลงานที่กล่าวถึงหลักการใช้ชีวิตและการปลูกฝังคุณธรรม    《新原人》  เป็นปรัชญาชีวิตที่ได้กล่าวว่าชีวิตคนแบ่งออกเป็น 4 ช่วงอายุ  《新原道》“ซินหยวนเต้า”  เป็นการวิเคราะห์พัฒนาการของปรัชญาจีนโดยผ่านมุมมองของประวัติศาสตร์ปรัชญา 《新知言》“ซินจือเหยียน”  เป็นประวัติศาสตร์ปรัชญาตะวันตกฉบับย่อที่สรุปออกมาโดยใช้ระเบียบวิธีการวิทยาทางปรัชญา
《三松堂全集》 เป็นผลงานชีวประวัติของเฝิง โหย่วหลาน  มีทั้งหมด 15 เล่ม
ในช่วงที่รัฐบาลไต้หวันประกาศกฎอัยการศึก (วันที่ 20 พฤษภาคม ค.ศ.1949 – 14 กรกฎาคม ค.ศ.1987)  ผลงานของเฝิง โหย่วหลานเคยเป็นหนังสือต้องห้ามในไต้หวัน
แอปเปิล (แก้ความกำกวม)

แอปเปิล สามารถหมายถึง
แอปเปิล ผลไม้ชนิดหนึ่ง
บริษัทแอปเปิล (Apple Inc.) บริษัทอิเล็กทรอนิกส์และซอฟต์แวร์
แม่น้ำแอปเปิล แม่น้ำในรัฐอิลลินอยส์
แอปเปิลริเวอร์ หมู่บ้านในรัฐอิลลินอยส์
เส้นเมริเดียนที่ 95

เส้นเมริเดียนที่ 95 อาจหมายถึง:
เส้นเมริเดียนที่ 95 องศาตะวันตก คือ เส้นลองจิจูดที่ลากจากตะวันตกของเส้นเมริเดียนกรีนิช
เส้นเมริเดียนที่ 95 องศาตะวันออก คือ เส้นลองจิจูดที่ลากจากตะวันออกของเส้นเมริเดียนกรีนิช
| --- | --- |
95° เส้นเมริเดียนที่ 95 องศาตะวันตก: 95° เส้นเมริเดียนที่ 95 องศาตะวันออก
เส้นเมริเดียนที่ 93

เส้นเมริเดียนที่ 93 อาจหมายถึง:
เส้นเมริเดียนที่ 93 องศาตะวันตก คือ เส้นลองจิจูดที่ลากจากตะวันตกของเส้นเมริเดียนกรีนิช
เส้นเมริเดียนที่ 93 องศาตะวันออก คือ เส้นลองจิจูดที่ลากจากตะวันออกของเส้นเมริเดียนกรีนิช
| --- | --- |
93° เส้นเมริเดียนที่ 93 องศาตะวันตก: 93° เส้นเมริเดียนที่ 93 องศาตะวันออก
เดเอ็ฟเบ-โพคาล 2020 รอบชิงชนะเลิศ

การแข่งขัน เดเอ็ฟเบ-โพคาล 2020 รอบชิงชนะเลิศ เป็นการตัดสินหาผู้ชนะของ เดเอ็ฟเบ-โพคาล ฤดูกาล 2019–20, ฤดูกาลที่ 77 ของฟุตบอลถ้วยหลักของเยอรมนี. นัดนี้ลงเล่นไปเมื่อวันที่ 4 กรกฎาคม ค.ศ. 2020 ที่สนาม โอลึมเพียชตาดิโยน ใน เบอร์ลิน. แม้ว่าเดิมทีจะมีกำหนดการแข่งขันจะเป็นวันที่ 23 พฤษภาคม ค.ศ. 2020, สมาคมฟุตบอลเยอรมัน ได้ประกาศเลื่อนนัดชิงชนะเลิศไปเมื่อวันที่ 24 เมษายน เนื่องมาจาก การระบาดทั่วของโควิด-19 ในประเทศเยอรมนี.
ทีม

ในตารางด้านล่างนี้, คู่ชิงชนะเลิศนับตั้งแต่ปี ค.ศ. 1943 จะเป็นยุคทสชัมเมอร์โพคาล, ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1953 จะเป็นยุค เดเอ็ฟเบ-โพคาล.
| ทีม | จำนวนการลงสนามครั้งที่ผ่านมา (ตัวหนาหมายถึงทีมชนะเลิศ) |
| --- | --- |
ไบเออร์ เลเวอร์คูเซิน: 3 (1993, 2002, 2009)
ไบเอิร์นมิวนิก: 23 (1957, 1966, 1967, 1969, 1971, 1982, 1984, 1985, 1986, 1998, 1999, 2000, 2003, 2005, 2006, 2008, 2010, 2012, 2013, 2014, 2016, 2018, 2019)
เส้นทางสู่รอบชิงชนะเลิศ

เดเอ็ฟเบ-โพคาล เริ่มต้นกับ 64 ทีมในการแข่งขันรูปแบบถ้วยน็อคเอาต์ตกรอบเดียว. มีทั้งหมดห้ารอบนำหน้าก่อนถึงนัดชิงชนะเลิศ. แต่ละทีมถูกจับสลากพบกับทีมอื่น, และผู้ชนะหลังจบ 90 นาทีจะได้ผ่านเข้ารอบ. ถ้าเสมอกัน, 30 นาทีของ การต่อเวลาพิเศษ จะได้ลงเล่น. ถ้าผลการแข่งขันยังคงระดับอยู่, การดวลลูกโทษ จะเป็นวิธีที่นำมาใช้ในการตัดสินหาทีมชนะเลิศ.
หมายเหตุ: ผลการแข่งขันด้านล่างนี้, ผลของทีมที่เข้าชิงชนะเลิศจะขึ้นเป็นตัวเลขแรก (H: เหย้า; A: เยือน).
| ไบเออร์ เลเวอร์คูเซิน | ไบเออร์ เลเวอร์คูเซิน | รอบ | ไบเอิร์นมิวนิก | ไบเอิร์นมิวนิก |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| คู่แข่งขัน | ผล | เดเอ็ฟเบ-โพคาล ฤดูกาล 2019–20 | คู่แข่งขัน | ผล |
| อาเลมันเนีย อาเคิน (A) | 4–1 | รอบแรก | เอเนอร์จี คอทท์บุส (A) | 3–1 |
| เอ็สเซ พาเดอร์บอร์น (H) | 1–0 | รอบสอง | เฟาเอ็ฟเอ็ล โบคุม (A) | 2–1 |
| เฟาเอ็ฟเบ ชตุทท์การ์ท (H) | 2–1 | รอบ 16 ทีมสุดท้าย | 1899 ฮ็อฟเฟินไฮม์ (H) | 4–3 |
| อูนีโอนแบร์ลีน (H) | 3–1 | รอบก่อนรองชนะเลิศ | ชัลเคอ 04 (A) | 1–0 |
| แอร์สเทอ เอ็ฟเซ ซาร์บรึคเคิน (A) | 3–0 | รอบรองชนะเลิศ | ไอน์ทรัคท์ฟรังค์ฟวร์ท (H) | 2–1 |
แมตช์ > รายละเอียด

4 กรกฎาคม ค.ศ. 2020
20:00 CEST
| ไบเออร์ เลเวอร์คูเซิน | 2–4 | ไบเอิร์นมิวนิก |
| --- | --- | --- |
| ส. เบ็นเดอร์  63' ฮาเวิทซ์  90+5' (ลูกโทษ) | รายงาน | อาลาบา  16' แซร์ช กนาบรี  24' แลวันดอฟสกี  59', 89' |
ผู้ชม: 0 คน
ผู้ตัดสิน: โทเบียส เวลซ์ (ไวสบาเดิน)
| --- | --- |
             ไบเออร์ เลเวอร์คูเซิน :              ไบเอิร์นมิวนิก 
| --- | --- |
 ผู้ช่วยผู้ตัดสิน:  Rafael Foltyn (Wiesbaden)  Martin Thomsen (Kleve)  ผู้ตัดสินที่สี่:  Patrick Ittrich (Hamburg)  ผู้ช่วยผู้ตัดสินวิดีโอ:  Felix Zwayer (Berlin)  ผู้ช่วยของผู้ช่วยผู้ตัดสินวิดีโอ:  Marco Achmüller (Bad Füssing):  ข้อมูลการแข่งขัน แข่งขันเวลาปกติ 90 นาที  ต่อเวลาพิเศษไปอีก 30 นาที เมื่อทั้งสองทีมเสมอกันในเวลาปกติ  ตัดสินด้วยการดวลลูกจุดโทษ เพื่อหาผู้ชนะ  ตัวสำรองของแต่ละทีมมีรายชื่อ 9 คน  แต่อาจใช้เปลี่ยนได้จริงแค่ 5 คน, อนุญาตเปลี่ยนตัวคนที่หกได้ในช่วงต่อเวลาพิเศษ
ดูเพิ่ม

เดเอ็ฟเอ็ล-ซูเพอร์คัพ 2020