stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
แผน สิริเวชชะพันธ์
งานการเมือง

แผน เคยได้รับการเลือกตั้งเป็นนายกเทศมนตรีเมืองกาญจนบุรีคนที่ 6 เมื่อปี พ.ศ. 2492 ถึง พ.ศ. 2494 อีกทั้งยังลงรับสมัครเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดกาญจนบุรี ในการเลือกตั้ง เดือนธันวาคม พ.ศ. 2500 และได้รับเลือกเรื่อยมาจนถึง พ.ศ. 2519 รวม 3 สมัย
แผน ได้รับโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้เป็นรัฐมนตรีกระทรวงต่างๆ คือ รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ เมื่อ พ.ศ. 2518 ในรัฐบาลหม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช แต่ยังมิได้เริ่มปฏิบัติงาน เนื่องจากไม่ได้รับความไว้วางใจจากสภาในการแถลงนโยบาย จากนั้นได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม ในรัฐบาลหม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช จนกระทั่งพ้นจากตำแหน่งเนื่องจากนายกรัฐมนตรีลาออก และได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย อีกสมัยหนึ่ง แต่ดำรงตำแหน่งเพียง 12 วัน และได้เข้าเฝ้าถวายสัตย์ปฏิญาณเพียงวันเดียวก็ต้องพ้นจากตำแหน่ง เนื่องจากการรัฐประหารของพลเรือเอก สงัด ชลออยู่
งานการเมือง > สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร

แผน สิริเวชชะพันธ์ ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรทั้งหมด 3 สมัย คือ
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป ธันวาคม พ.ศ. 2500 จังหวัดกาญจนบุรี สังกัดพรรคสหภูมิ → พรรคชาติสังคม
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2518 จังหวัดกาญจนบุรี สังกัดพรรคเกษตรสังคม
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2519 จังหวัดกาญจนบุรี สังกัดพรรคประชาธิปัตย์
ถึงแก่อนิจกรรม

แผน สิริเวชชะพันธ์ เสียชีวิตเมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2525 สิริอายุรวม 67 ปี มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2526 ณ วัดมกุฏกษัตริยารามราชวรวิหาร
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2518 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 3 ตริตาภรณ์มงกุฎไทย (ต.ม.)
สนธิรัตน์ สนธิจิรวงศ์

| สนธิรัตน์ สนธิจิรวงศ์ป> ช., ป.ม., ต.ภ. |
| --- | --- |


รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพลังงาน
ดำรงตำแหน่ง 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2562 – 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2563 (1 ปี 5 วัน)
นายกรัฐมนตรี: ประยุทธ์ จันทร์โอชา
ก่อนหน้า: ศิริ จิระพงษ์พันธ์
ถัดไป: สุพัฒนพงษ์ พันธ์มีเชาว์
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์
ดำรงตำแหน่ง 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560 – 29 มกราคม พ.ศ. 2562 (1 ปี 67 วัน)
นายกรัฐมนตรี: ประยุทธ์ จันทร์โอชา
ก่อนหน้า: อภิรดี ตันตราภรณ์
ถัดไป: จุรินทร์ ลักษณวิศิษฎ์
รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงพาณิชย์
ดำรงตำแหน่ง 15 ธันวาคม พ.ศ. 2559 – 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560 (0 ปี 344 วัน)
นายกรัฐมนตรี: ประยุทธ์ จันทร์โอชา
ก่อนหน้า: สุวิทย์ เมษินทรีย์
ถัดไป: ชุติมา บุณยประภัศร
เลขาธิการพรรคพลังประชารัฐ
ดำรงตำแหน่ง 29 กันยายน พ.ศ. 2561 – 27 มิถุนายน พ.ศ. 2563 (1 ปี 271 วัน)
ถัดไป: อนุชา นาคาศัย
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 19 มีนาคม พ.ศ. 2503 (64 ปี) อำเภอด่านมะขามเตี้ย จังหวัดกาญจนบุรี ประเทศไทย
พรรคการเมือง: พลังประชารัฐ (2561–2563, 2566–ปัจจุบัน) สร้างอนาคตไทย (2565–2566)
ศิษย์เก่า: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

สนธิรัตน์ สนธิจิรวงศ์ (เกิด 19 มีนาคม พ.ศ. 2503) หัวหน้าศูนย์นโยบายและวิชาการของพรรคพลังประชารัฐ และรองหัวหน้าพรรคพลังประชารัฐ อดีตเลขาธิการพรรคสร้างอนาคตไทย อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงพลังงาน อดีตเลขาธิการพรรคพลังประชารัฐ อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์ รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงพาณิชย์ และ กรรรมการในคณะกรรมการยุทธศาสตร์ด้านการพัฒนาจังหวัดชายแดนภาคใต้ ในรัฐบาลของ พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา และเป็นอดีตที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม (อรรชกา สีบุญเรือง) และเป็นอดีตประธานสมาพันธ์เอสเอ็มอีไทย
ประวัติ

สนธิรัตน์ สนธิจิรวงศ์ (สกุลเดิม: รุ่งโรจน์วณิชย์) เกิดเมื่อวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2503 ที่อำเภอด่านมะขามเตี้ย (เดิมเป็นอำเภอเมือง) จังหวัดกาญจนบุรี สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี ด้านวัสดุศาสตร์ และบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
การทำงาน

สนธิรัตน์ สนธิจิรวงศ์ เป็นนักธุรกิจ เคยเป็นสมาชิกสภาปฏิรูปแห่งชาติ ต่อมาเป็นสมาชิกสภาขับเคลื่อนการปฏิรูปประเทศ ได้รับแต่งตั้งเป็นที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม (อรรชกา สีบุญเรือง) ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2558 และเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงพาณิชย์ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2559 ต่อมาเขาได้ลาออกจากพรรคพลังประชารัฐ  รวมทั้งได้ลาออกจากตำแหน่งรัฐมนตรีในเวลาต่อมา
ในปี 2565 เขาได้รับเลือกเป็นเลขาธิการพรรคสร้างอนาคตไทย ต่อมาในเดือนมกราคม พ.ศ. 2566 เขาและอุตตม สาวนายน ได้ย้ายกลับไปร่วมงานกับพรรคพลังประชารัฐ
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2563 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
พ.ศ. 2560 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)
พ.ศ. 2560 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นที่ 3 ตติยดิเรกคุณาภรณ์ (ต.ภ.)
สุชิน ทองหยวก

สุชิน ทองหยวก อดีตพระมหาสุชิน  สุชิโน  วัดกันมาตุยาราม เกิดที่จังหวัดนครปฐม  เป็นศิษย์สำคัญคนหนึ่งของอาจารย์สุชีพ ปุญญานุภาพ  และอาจารย์เสถียร โพธินันทะ  ที่มีความสามารถในด้านภาษาสันสกฤต เป็นผู้ที่รับผิดชอบในการสอนภาษาสันสกฤต​ ภาษาปรากฤต และประวัติวรรณ​คดีสันสกฤต​ให้แก่นักศึกษามหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัยมาเป็นระยะเวลาไม่น้อยกว่า 20 ปี  เคยมีบทบาทในการร่วมจัดทำ พจนานุกรมพุทธศาสนาจีน-สันสกฤต-อังกฤษ-ไทย ร่วมกับคณะสงฆ์จีนนิกายแห่งประเทศไทย วัดโพธิ์แมนคุณาราม และเป็นผู้แปลงานชิ้นสำคัญในโลกทางปรัชญาของฝ่ายมหายานได้คือหนังสือชื่อ The Central Philosophy of Buddhism (ในชื่อภาษาไทยคือ ปรัชญามาธยมิก) ซึ่งเป็นหนังสือที่ใช้อ่านศึกษาพุทธปรัชญาโดยเฉพาะปรัชญาของท่าน นาคารชุน อย่างกว้างขวางเป็นภาษาไทยได้สำเร็จ
ประวัติการศึกษา

อุปสมบทที่วัดท่าตำหนัก  อ.นครชัยศรี และสอบได้เปรียญธรรม 3 ประโยค  จากนั้นเดินทางมาศึกษาที่กรุงเทพ ฯ จนจบเปรียญธรรม 6 ประโยคจาก สำนักวัดกันมาตุยาราม เขตสัมพันธวงศ์ กรุงเทพมหานคร
ศน.บ. (ภาษาและวรรณคดีอังกฤษ) จากมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย  วัดบวรนิเวศวิหาร
MA (Sanskrit) เกียรตินิยม จาก Banaras Hindu University เมืองพาราณสี ประเทศอินเดีย
ที่มหาวิทยาลัยพาราณสี อ.สุชิน  ทองหยวกได้เป็นนักศึกษารุ่นไล่เลี่ยกันกับสมเด็จพระพุทธชินวงศ์ วัดมกุฏกษัตริยาราม เมื่อครั้งดำรงสมณศักดิ์ที่พระกิตติสารมุนี  รวมถึง ดร.สุนทร ณ รังษี และ ดร.จำลอง สารพัดนึก ซึ่งนักศึกษารุ่นนั้นได้กลับมาเป็นนักวิชาการที่มีชื่อเสียงหลายท่าน
หลังกลับจากอินเดีย  แรกเริ่ม อ.สุชิน  ทองหยวกได้ตั้งใจสมัครเป็นอาจารย์ด้านภาษาบาลีและสันสกฤตที่คณะอักษรศาสตร์  มหาวิทยาลัยศิลปากร วิทยาเขตพระราชวังสนามจันทร์  แต่เนื่องจากได้หนังสือตอบรับเข้าทำงานงานที่รัฐวิสาหกิจ  การรถไฟแห่งประเทศไทยก่อน  จึงได้ทำงานที่การรถไฟฯ  ตลอดมาจนกระทั่งเกษียณอายุ  จากนั้นจึงได้มาทำงานวิชาการด้านพระพุทธศาสนาที่มูลนิธิมหามกุฏราชวิทยาลัย และเป็นอาจารย์พิเศษบรรยายนักศึกษาสาขาภาษาบาลีและสันสกฤต  ซึ่งเป็นสาขาท่านที่มีความชำนาญ  จนถึงปัจจุบัน
ผลงานทางวิชาการ

แบบเรียนภาษาสันสกฤต ฉบับ มหามกุฏราชวิทยาลัย สำหรับนักศึกษาชั้นปีที่ ๑ และ ๒
แปลแบบเรียนคณะสงฆ์คือหนังสือวินัยมุขเล่ม ๒ เป็นภาษาอังกฤษ (ร่วมกับอ.ศิริ พุทธศุกร์)
ร่วมจัดทำ พจนานุกรมพุทธศาสนาจีน-สันสกฤต-อังกฤษ-ไทย กับคณะสงฆ์วัดโพธิ์แมนคุณาราม
แปล The Central Philosophy of Buddhism ของ T.V.Murti เป็นภาษาไทย  ในชื่อว่า "ปรัชญามาธยมิก" ตามคำขอของ อ.เสถียร โพธินันทะ เพื่อเป็นที่ระลึกในงานฌาปนกิจศพ นายบุญ  ปิ่นโฑละ นายกสมาคมพุทธบริษัทไทย-จีนประชา
บรรณาธิการ​ พจนานุกรมพระพุทธ​ศาสนามหายาน​ จีน-อังกฤษ​-ไทย​ ชุด​ 7​ เล่ม​ ฉบับเฉลิมพระเกียรติ​ สมเด็จ​พระเทพรัตนราชสุดา​ฯ​ สยามบรม​ราช​กุมารี​ ทรงเจริญ​พระชนมายุ​ 50​ พรรษา​ จัดพิมพ์​โดยคณะสงฆ์​จีนนิกาย​ พ.ศ.​ 2557
เป็นบรรณาธิการหนังสือ คัมภีร์ลลิตวิสตระ พระพุทธประวัติฝ่ายมหายานภาคภาษาสันสกฤต ซึ่งรัฐบาลจัดพิมพ์โดยเสด็จพระราชกุศล เนื่องในพระราชพิธีพระราชทานเพลิงพระศพ สมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก พ.ศ. 2558
พ.ศ. 2558 ได้ร่วมจัดทำคัมภีร์ธรรมบทแปลไทย-จีน โดยเป็นผู้แปลคัมภีร์ธรรมบท จากภาษาบาลีเป็นภาษาไทย และพิมพ์ขึ้นเนื่องในงานฉลองอายุวัฒนมงคล พระอาจารย์จีนวินยานุกร วัดโพธิ์เย็น
พุทธศาสนสุภาษิต​ บาลี​ ไทย​ อังกฤษ​ จีน​ เล่ม1-3  ตามหลักสูตร​นักธรรมชั้นตรี​ โท​ เอก​ โดยปรับปรุงทำคำแปลภาษาไทยและอังกฤษ​ เพิ่มเติม​จากคำแปลจีนของ​ อ.เลียง​ เสถียรสุต
วิมลเกียรตินิรเทศสูตร​ แปลจากต้นฉบับภาษาสันสกฤต​ที่ค้นพบจากพระราชวังโปตาลา พิมพ์​เสร็จ​สมบูรณ์เมื่อ​ พ.ศ.​ 2564
วัชรัจเฉทิกา​ ปรัชญา​ปารมิตาสูตร​ แปลจากต้นฉบับภาษา​สันสกฤต​ พิมพ์​เสร็จ​สมบูรณ์​ พ.ศ.​ 2565
ปัจจุบัน  อ.สุชิน  ทองหยวก  ได้เป็นที่ปรึกษาและดำเนินการแก้ไขปรับปรุงพจนานุกรมพุทธศาสนามหายานของคณะสงฆ์จีนนิกาย
หน้าที่การงานในปัจจุบัน

กรรมการตำรา มูลนิธิมหามกุฏราชวิทยาลัย ในพระบรมราชูปถัมภ์
อาจารย์สอนภาษาสันสกฤตและภาษาปรากฤต ณ มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย
จำเนียร ศรีไทยพันธุ์

จำเนียร ศรีไทยพันธุ์ (21 ตุลาคม พ.ศ. 2463 - 27 มิถุนายน พ.ศ. 2540) ศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (ดนตรีไทย) ประจำปี พ.ศ. 2536 ครูจำเนียร ศรีไทยพันธุ์ เกิดเมื่อวันที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2463 ที่ อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม เป็นบุตรของนายนาคและนางเปลี่ยน เรียนหนังสือที่โรงเรียนประชาบาลบางระทึก วัดดอนหวาย อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม จนจบชั้นประถมปีที่ 4 เริ่มเรียนดนตรีไทยกับครูสุ่ม พูลโคกหวาย ต่อมาได้ไปเรียนกับครูทองดี เดชชาวนาและครูขุนทอง บางระจัน รวมทั้งเรียนวิชาปี่ชั้นสูงจากครูเล็ก มีป้อม เริ่มออกงานบรรเลงดนตรีตั้งแต่ พ.ศ. 2472 ขณะอายุเพียง 9 ปี จากนั้น นายจำเนียรได้ไปฝากตัวเป็นศิษย์และต่อเพลงกับครูเพลงอีกหลายท่านจนเชี่ยวชาญ และได้สมรสกับผ่องศรี สุขสมัยเมื่อ พ.ศ. 2484 มีบุตร 4 คน คือ อนงค์ อานุภาพ อร่ามศรี และอารีย์ ศรีไทยพันธุ์ต่อมาจำเนียร ได้รับราชการที่กรมประชาสัมพันธ์ ในตำแหน่งศิลปินจัตวา เมื่อ พ.ศ. 2496 จนเกษียณอายุ เมื่อ พ.ศ. 2524 โดยมีผลงานทั้งการเล่นดนตรี การแต่งเพลงไทยและเป็นครูสอนดนตรีไทยตามสถาบันการศึกษาต่าง ๆ ตัวอย่างเพลงเถาที่นายจำเนียรได้ประพันธ์ไว้คือ สร้อยลำปาง ตามกวาง ยอเร มอญขว้างดาบ ศรีธรรมราช สองฝั่งโขง และน้ำลอดใต้ทราย เป็นต้น ตัวอย่างเพลงที่ประพันธ์บทร้อง ได้แก่ เทพชาตรีเถา ต้อยตลิ่งเถา นาคนิมิตรเถา และนกกระจอกทองเถา เป็นต้น  ส่วนผลงานการร้องเพลงไทยเดิมที่ได้บันทึกเสียงไว้คือ บันทึกเสียงกับวงดนตรีพลายมงคลที่จัสแมค บันทึกเสียงกับวงดนตรีดุริยประณีต ที่บริษัทยีซีม่อน บันทึกเสียงกับวงดนตรีเกตุคงและบันทึกเสียงร้องเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่องเงาะป่า
ครูจำเนียรถึงแก่กรรม เมื่อวันที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2540 สิริรวมอายุได้ 77 ปี มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2540 ณ วัดดอนหวาย จังหวัดนครปฐม
วิมล ไทรนิ่มนวล

วิมล ไทรนิ่มนวล (เกิด พ.ศ. 2498) เป็นชาวอำเภอบางเลน จ.นครปฐม จบการศึกษาปริญญาตรี คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร เคยรับราชการเป็นครูอยู่ 10 ปี แล้วลาออก เคยทำงานเป็นบรรณาธิการสำนักพิมพ์ทานตะวัน และเป็นบรรณาธิการสมทบบริษัท ต้นอ้อ จำกัด พร้อมกับสร้างสรรค์งานวรรณกรรม ​และ​ต่อมา​เขา​ได้เบนชีวิตของ​เขาเข้าสู่การเมือง ​โดยครั้งแรกอยู่​ในทีมกลุ่มมดงาน ดร. พิจิต รัตตกุล ผู้สมัครผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร ในสังกัดพรรคถิ่นไทย ​เมื่อปี พ.ศ. 2539-2543 ​จนเมื่อปลายปี.2550  เขาก็ประกาศตั้งพรรคการเมือง ชื่อพรรค ดุลยภาพ
วิมล ไทรนิ่มนวลเริ่มมีผลงานการประพันธ์เมื่อยังศึกษาอยู่ และผลงานเล่มแรกที่ได้รับการตีพิมพ์เมื่ออายุ 27 ปี นับแต่นั้นมาเขามีผลงานสร้างสรรค์ด้านวรรณกรรมทั้งประเภทนวนิยายและเรื่องสั้น ผลงานเรืองเด่นคือ งู คนทรงเจ้า (ได้สร้างเป็นภาพยนตร์) และ อมตะซึ่งเป็นนวนิยายรางวัลซีไรต์ ประจำปี  พ.ศ. 2543
ในปี พ.ศ. 2566 วิมลได้โพสต์ภาพ อัจฉราพร คงยศ ชูสามนิ้วภายในสนามวอลเล่ย์บอล และแสดงความคิดเห็นไปในทางการเมืองโดยพยายามยึดโยงกับกรณีที่ พิธา ลิ้มเจริญรัตน์ ได้ไปปรากฏตัวในศึกวอลเลย์บอลหญิง เนชั่นส์ ลีก เมื่อวันที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2566 ระหว่างทีมชาติไทยและตุรกี ภายหลังได้ออกมาขออภัย เนื่องจาก ภาพดังกล่าวเป็นภาพเก่า และมิใช่เป็นการแสดงสัญลักษณ์ทางการเมือง ทว่า เป็นการให้สัญลักษณ์เชิงกลยุทธ์ (การวางตำแหน่งเซนเตอร์) ระหว่างการแข่งขันภายในทีม
ผลงาน

แมงมุมอ้วน (เรื่องสำหรับเด็ก) พิมพ์ พ.ศ. 2525
กระแสลมที่พัดกลับ (รวมเรื่องสั้น) พิมพ์ครั้งแรก พ.ศ. 2526
งู (นวนิยาย) พิมพ์ครั้งแรก พ.ศ. 2527 เข้ารอบสุดท้ายรางวัลซีไรต์ ประจำปี พ.ศ. 2531
คนจน (นวนิยาย) พิมพ์ครั้งแรก พ.ศ. 2530
คนทรงเจ้า (นวนิยาย) พิมพ์ครั้งแรก พ.ศ. 2531  และถูกนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์ปี พ.ศ. 2532
โคกพระนาง (นวนิยาย) พิมพ์ครั้งแรก พ.ศ. 2532
วันฟ้าหม่น (รวมเรื่องสั้น) พิมพ์ครั้งแรก พ.ศ. 2533
ผู้ไขว่คว้า (นวนิยาย) พิมพ์ครั้งแรก พ.ศ. 2534
ดวงเดือนในห้วงน้ำ (นวนิยาย) พิมพ์ครั้งแรก พ.ศ. 2534
นิกส์เอดส์ (รวมเรื่องสั้น) พิมพ์ครั้งแรก พ.ศ. 2538
จ้าวแผ่นดิน (นวนิยาย) พิมพ์ครั้งแรก พ.ศ. 2539 และเข้ารอบสุดท้ายรางวัลซีไรต์ ประจำปี พ.ศ. 2540
อมตะ (นวนิยาย) พิมพ์ครั้งแรก พ.ศ. 2543 และเป็นนวนิยายรางวัลซีไรต์ ประจำปี 2543
ความฝันของผีเสื้อ พิมพ์ครั้งแรก พ.ศ. 2546
วิญญาณที่ถูกเนรเทศ ( นวนิยาย ) พิมพ์ครั้งแรก พ.ศ.  2552 และเข้ารอบสุดท้ายรางวัลซีไรต์ ประจำปี พ.ศ. 2552
โลกใต้เปลือกตา ใต้เปลือกตาโลก  (กวีนิพนธ์) พิมพ์ครั้งแรก พ.ศ.  2559
ปัจจุบัน

ปัจจุบันวิมล ไทรนิ่มนวล ผันชีวิตตัวเองออกจากกรุงเทพมหานคร หันไปใช้ชีวิตสันโดษอยู่กับชาวบ้านและธรรมชาติที่จังหวัดกำแพงเพชร
วัดถ้ำเชตวัน

| วัดถ้ำเชตวัน |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดถ้ำเชตวัน, พุทธสถานถ้ำเชตวัน, วัดครูบาน้อย
ที่ตั้ง: ตำบลสันทะ อำเภอนาน้อย จังหวัดน่าน
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดถ้ำเชตวัน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสันทะ อำเภอนาน้อย จังหวัดน่าน
วัดถ้ำเชตวัน หรือ พุทธสถานถ้ำเชตวัน หรือที่ชาวบ้านเรียกกันว่า วัดครูบาน้อย ตั้งวัดเมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2566  เป็นสถานที่ที่ ครูบาน้อย ญาณวิไชย เกจิชื่อดังแห่งเมืองน่าน เดินทางเข้าไปปฏิบัติธรรมอยู่ในถ้ำเป็นเวลา 3 ปี 3 เดือน 3 วัน เมื่อราว พ.ศ. 2555–2556 ครูบาน้อย ได้สร้าง พุทธสถานถ้ำเชตวัน จนแล้วเสร็จ ประกอบด้วยเสนาสนะคือ วิหาร ศาลาหลวง กุฏิสงฆ์ พระธาตุทันใจสหลีกู่แก้ว พระพุทธไสยาสน์ ศาลาอาคารพิพิธภัณฑ์ และพระเจ้าทันใจ เป็นต้น
อาคารมีลักษณะศิลปะล้านนา มีพระมหาธาตุเจดีย์วัดถ้ำเชตวัน พระพุทธไสยาสน์มีความยาว 15 เมตร พระหยกขาว วิหาร ศาลาหลวง หอกลอง หอหลวงเทวดา ถ้ำธรรมชาติ พิพิธภัณฑ์ถ้ำเชตวัน พระธาตุอินทร์แขวน (จำลอง) และเทพทันใจ เป็นต้น ภายในวิหารนประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัยองค์ใหญ่ โถงถ้ำที่มีพระพุทธรูป พระนอน พระทันใจ เจดีย์สีทอง รอยพระพุทธบาท แผ่นศิลาจารึกที่มีอักษรล้านนา (บอกเล่าเรื่องราวการสร้างวัด)
วราวุธ สุธีธร

ฟอสซิลภูเวียงโกซอรัส สิรินธรเน่
ดร.วราวุธ สุธีธร (10 ตุลาคม พ.ศ. 2491 ที่จังหวัดนครปฐม— ) เป็นนักธรณีวิทยา, นักบรรพชีวินวิทยาที่มีชื่อเสียงชาวไทย ผู้เชี่ยวชาญเรื่องสัตว์มีกระดูกสันหลัง  ผู้อำนวยการสำนักวิจัยซากดึกดำบรรพ์และพิพิธภัณฑ์ธรณีวิทยา กรมทรัพยากรธรณี กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม
ผลงาน

ผลงานการค้นพบของวราวุธ ได้แก่ การค้นพบไดโนเสาร์ชนิดใหม่หลายชนิดในประเทศไทย เช่น ไดโนเสาร์ซอโรพอด ภูเวียงโกซอรัส สิรินธรเน่ (Phuwiangosaurus sirindhornae) ไดโนเสาร์กินเนื้อ สยามโมไทรันนัส อิสานเอนซิส (Siamotyrannus isanensis), ไดโนเสาร์ปากนกแก้ว ซิตตะโกซอรัส  สัตยารักษ์กิ (Psittacesaurus sattayaraki) และไดโนเสาร์ซอโรพอดที่เก่าแก่ที่สุด อิสานโนซอรัส อรรถวิภัชน์ชี (Isanosaurus attavipatch) รวมทั้งการค้นพบฟอสซิลสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมหลายชนิดในภาคใต้และภาคเหนือ  เป็นต้น
และได้รับเกียรติถูกนำนามสกุลไปตั้งชื่อวิทยาศาสตร์ให้แก่  สยามโมซอรัส สุธีธรนิ (Siamosaurus suteethorni) ไดโนเสาร์กินเนื้อที่พบในประเทศไทย
ผลงานวิจัย / โครงการวิจัย
สร้างองค์ความรู้ใหม่
New genus and New species จำนวน 14 new genus and New species ประกอบด้วย
1.     Isanosaurus attavipachi n.g., n.sp.(2002) Buffetaut et al.
2.     Siamochelys peninsularis n.g., n.sp.(2002)
3.     Isanodus paladeji n. g., n. sp (2004)
4.     Isanichthys palustris  gen. et sp. nov. (2006) CAVIN, L. and SUTEETHORN, V.
5.     Isanemys srisuki   gen. et sp. nov. (2006)  Tong et al.
6.     Siamosuchus phuphokensis  n. g., n. sp (2007) Lauprasert et al.
7.     Siamamia naga  gen. et sp. nov, (2007) Cavin et al.
8.     Khoratodus foreyi gen. et sp. nov. (2008) Cuny et al.
9.     Mukdahanodus trisivakulii gen. nov. et sp. nov. (2009) Cuny et al.
10. Khoratosuchus jintasakuli, gen. nov. sp. Nov (2010) Lauprasert et al.
11. Basilochelys macrobios n. gen. and n. sp (2010) Tong et al.
12. Kinnareemimus khonkaenensis, gen. nov. sp. Nov (2010) Buffetaut et al.
13. Siamodon nimngami nov. gen, nov. sep., (2011) Buffetaut, E. and Suteethorn, V.
14. Phunoichelys thirakhupti gen. et sp. nov. (2015) Tong et al.
New species จำนวน 6 new species ประกอบด้วย
1.     Lepidotes buddhabutrensis nov. sp. (2004)
2.     Lonchidion khoratensis nov. sp. (2004)
3.     Kizylkumemys khoratensis. nov. sp. (2005) Tong et al.
4.     Mauremys thanhinensis nov. sp. (2007) Cluade et al.
5.     Isanichthys lertboosi sp. nov. (2014) Deesri et al.
6.     Acrodus kalasinensis nov. sp. (2014) Cuny et al.
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2552 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)
พ.ศ. 2542 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์ช้างเผือก (ท.ช.)
พ.ศ. 2542 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
นีกีตา ครุชชอฟ

นีกีตา เซียร์เกเยวิช ครุชชอฟ (15 เมษายน [ตามปฎิทินเก่า: 3 เมษายน] ค.ศ. 1894 – 11 กันยายน ค.ศ. 1971) เป็นเลขาธิการลำดับที่หนึ่งของพรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียตตั้งแต่ ค.ศ. 1953 ถึง ค.ศ. 1964 และเป็นประธานคณะรัฐมนตรีของประเทศตั้งแต่ ค.ศ. 1958 ถึง ค.ศ. 1964 ในสมัยการปกครองของเขา ครุชชอฟทำให้โลกคอมมิวนิสต์ตกตะลึงด้วยการประณามการก่ออาชญากรรมของโจเซฟ สตาลิน และเริ่มดำเนินนโยบายกรล้มล้างอิทธิพลของสตาลินกับอะนัสตัส มีโคยัน พันธมิตรคนสำคัญของเขา เขาสนับสนุนโครงการอวกาศของสหภาพโซเวียตในช่วงต้นและการตรากฎหมายของการปฏิรูปที่ค่อนข้างเสรีในนโยบายภายในประเทศ หลังจากการเริ่มต้นที่ผิดพลาดและหลีกเลี่ยงสงครามนิวเคลียร์เหมือคิวบาอย่างหวุดหวิด เขาทำการเจรจากับสหรัฐอย่างประสบความสำเร็จเพื่อลดความตึงเครียดในสงครามเย็น ใน ค.ศ. 1964 ครุชชอฟถูกปลดจากความเป็นผู้นำเครมลิน ตำแหน่งของเขาถูกแทนที่โดยเลโอนิด เบรจเนฟเป็นเลขาธิการลำดับที่หนึ่งและอะเลคเซย์ โคซีกินเป็นประธานคณะรัฐมนตรี
ครุชชอฟเกิดใน ค.ศ. 1894 ในหมู่บ้านแห่งหนึ่งทางตะวันตกของรัสเซีย เขาเคยทำงานเป็นช่างโลหะในวัยหนุ่ม และเขาก็เป็นผู้ตรวจการการเมืองในช่วงสงครามกลางเมืองรัสเซีย ภายใต้การอุปถัมภ์ของลาซาร์ คากาโนวิช เขาได้ก้าวไปสู่ลำดับชั้นของสหภาพโซเวียต เขาสนับสนุนการกวาดล้างใหญ่ของโจเซฟ สตาลินและอนุมัติการจับกุมหลายพันครั้ง ใน ค.ศ. 1938 สตาลินส่งเขาไปปกครองสาธารณรัฐยูเครน และเขาก็ดำเนินการกวาดล้างที่นั่นต่อไป ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองที่สหภาพโซเวียตรู้จักในชื่อมหาสงครามของผู้รักชาติ ครุชชอฟได้เป็นผู้ตรวจการอีกครั้ง โดยทำหน้าที่เป็นคนกลางระหว่างสตาลินและนายพลของเขา ครุชชอฟอยู่ในการป้องกันอันนองเลือดที่สตาลินกราด ความจริงที่ว่าเขาภาคภูมิใจมากตลอดชีวิตของเขา หลังสงคราม เขากลับมายังยูเครนก่อนที่จะถูกเรียกตัวกลับไปยังกรุงมอสโกในฐานะหนึ่งในที่ปรึกษาที่ใกล้ชิดของสตาลิน
เมื่อสตาลินถึงแก่อสัญกรรมในวันที่ 5 มีนาคม ค.ศ. 1953 เกิดการต่อสู้แย่งชิงอำนาจ ซึ่งครุชชอฟได้รับชัยชนะจากการควบรวมอำนาจของเขาในฐานะเลขาธิการลำดับที่หนึ่งคณะกรรมการกลางของพรรค ในวันที่ 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1956 ที่การประชุมครั้งที่ 20 ของพรรค เขาได้กล่าว "สุนทรพจน์ลับ" ซึ่งประณามการกวาดล้างของสตาลินและนำไปสู่ยุคที่กดขี่น้อยกว่าในสหภาพโซเวียต นโยบายภายในประเทศของเขาซึ่งมุ่งเป้าไปที่การมีชีวิตที่ดีขึ้นของประชาชนทั่วไปซึ่งไม่ได้ผลโดยเฉพาะอย่างยิ่งในด้านการเกษตร ครุชชอฟจึงสั่งตัดกองกำลังตามแบบแผนครั้งใหญ่โดยหวังว่าจะใช้ขีปนาวุธในการป้องกันประเทศ แม้จะมีการตัดทอน แต่ช่วงเวลาที่ดำรงตำแหน่งของครุชชอฟก็เห็นช่วงเวลาที่ตึงเครียดที่สุดของสงครามเย็นซึ่งสิ้นสุดในวิกฤตการณ์ขีปนาวุธคิวบา
ครุชชอฟได้รับการสนับสนุนอย่างแข็งแกร่งในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1950 ด้วยชัยชนะที่สำคัญ เช่น วิกฤตการณ์คลองสุเอซ การปล่อยดาวเทียมสปุตนิก 1 วิกฤตการณ์ซีเรียใน ค.ศ. 1957 และอุบัติการณ์ยู-2 ใน ค.ศ. 1960 อย่างไรก็ตาม ในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1960 ความนิยมของครุชชอฟถูกกัดกร่อนด้วยข้อบกพร่องในนโยบายของเขา เช่นเดียวกับการจัดการกับวิกฤตการณ์ขีปนาวุธคิวบา สิ่งนี้ได้ส่งเสริมให้คู่ต่อสู้ที่มีศักยภาพของเขาแข็งแกร่งขึ้นอย่างเงียบ ๆ และขับเขาออกจากตำแหน่งในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1964 อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้ประสบกับชะตากรรมที่ร้ายแรงซึ่งได้รับความทุกข์ทรมานจากผู้พ่ายแพ้ในการต่อสู้แย่งชิงอำนาจของสหภาพโซเวียตครั้งก่อน และได้เงินบำนาญจากอพาร์ตเมนต์ในมอสโกและกระท่อมในชนบท บันทึกความทรงจำอันยาวนานของเขาถูกลักลอบนำเข้ามายังตะวันตกและตีพิมพ์ใน ค.ศ. 1970 ครุชชอฟเสียชีวิตใน ค.ศ. 1971 ด้วยอาการหัวใจวาย
แหล่งข้อมูลอื่น

Nikita Khrushchev Archive at marxists.org
Nikita Khrushchev archival footage – Net-Film Newsreels and Documentary Films Archive
The CWIHP at the Wilson Center for Scholars: The Nikita Khrushchev Papers
Obituary, The New York Times, 12 September 1971, "Khrushchev's Human Dimensions Brought Him to Power and to His Downfall"
The Case of Khrushchev's Shoe, by Nina Khrushcheva (Nikita's great-granddaughter), New Statesman, 2 October 2000
Modern History Sourcebook: Nikita S. Khrushchev: The Secret Speech — On the Cult of Personality, 1956 เก็บถาวร 2014-10-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
"Tumultuous, prolonged applause ending in ovation. All rise." Khrushchev's "Secret Report" & Poland
Thaw in the Cold War: Eisenhower and Khrushchev at Gettysburg, a National Park Service Teaching with Historic Places (TwHP) lesson plan – archived at Wayback Machine
Khrushchev photo collection
Nikita Khrushchev on Face the Nation in 1957
| ก่อนหน้า |  | นีกีตา ครุชชอฟ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| นีโคไล บุลกานิน |  | ประธานสภารัฐมนตรีแห่งสหภาพโซเวียต   (27 มีนาคม 1958 – 14 ตุลาคม 1964) |  | อะเลคเซย์ โคซีกิน |
| โจเซฟ สตาลิน |  | เลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียต  (14 กันยายน 1953 – 14 ตุลาคม 1964) |  | เลโอนิด เบรจเนฟ |
| นักต่อสู้เพื่อเอกราชของฮังการี |  | บุคคลแห่งปีของนิตยสารไทม์  (ค.ศ. 1957) |  | ชาร์ลส์ เดอ โกลล์ |
| ด ค กเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียต |
| --- | --- |
 เอเลนา สตาโซวา  ยาคอฟ สเวียร์ดลอฟ  เยเลนา สตาโซวา  นีโคไล เครสตินสกี  วยาเชสลาฟ โมโลตอฟ  โจเซฟ สตาลิน  นีกีตา ครุชชอฟ  เลโอนิด เบรจเนฟ  ยูรี อันโดรปอฟ  คอนสตันติน เชียร์เนนโค  มีฮาอิล กอร์บาชอฟ  วลาดิมีร์ อิวัชโก 
| ด ค กผู้นำสหภาพโซเวียต |
| --- | --- |
 วลาดีมีร์ เลนิน  โจเซฟ สตาลิน  เกออร์กี มาเลนคอฟ  นีกีตา ครุชชอฟ  เลโอนิด เบรจเนฟ  ยูรี อันโดรปอฟ  คอนสตันติน เชียร์เนนโค  มีฮาอิล กอร์บาชอฟ 
| ด ค กหัวหน้ารัฐบาลสหภาพโซเวียต |
| --- | --- |
ประธานคณะกรรมการราษฎร:  เลนิน (1923–24)  รืยคอฟ (1924–30)  โมโลตอฟ (1930–41)  สตาลิน  (1941–46) 
ประธานสภารัฐมนตรี:  สตาลิน (1946–53)  มาเลนคอฟ (1953–55)  บุลกานิน (1955–58)  ครุชชอฟ (1958–64)  โคซีกิน (1964–80)  ตีโฮนอฟ (1980–85)  รึจคอฟ (1985–91) 
นายกรัฐมนตรี:  ปัฟลอฟ (ม.ค.– ส.ค. 1991) 
ประธานคณะกรรมการบริหาร การดำเนินเศรษฐกิจโซเวียต:  ซีลาเยฟ (ส.ค.–ธ.ค. 1991)
ประเทศไทยใน พ.ศ. 2554

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใน พ.ศ. 2554 (ค.ศ. 2011) ในประเทศไทย เป็นปีที่ 230 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ และเป็นปีที่ 66 ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร โดยในปีนี้มีการเลือกตั้ง ทำให้ยิ่งลักษณ์ ชินวัตร ได้ขึ้นมาดำรงตำแหน่งเป็นนายกรัฐมนตรี รวมถึงเป็นปีเกิดเหตุการณ์อุทกภัยครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ของประเทศไทย
อุทกภัยในประเทศไทย พ.ศ. 2554
ผู้นำ

พระมหากษัตริย์: พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร
สยามมกุฎราชกุมาร: พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว (ขณะทรงดำรงพระราชอิสริยยศ สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราลงกรณ สยามมกุฎราชกุมาร ในขณะนั้น)
นายกรัฐมนตรี :
อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ (ประชาธิปัตย์) (จนถึง 5 สิงหาคม)
ยิ่งลักษณ์ ชินวัตร (เพื่อไทย) (ตั้งแต่ 5 สิงหาคม)
สภาผู้แทนราษฎร :
ชุดที่ 23 (ถึง 10 พฤษภาคม)
ชุดที่ 24 (เริ่ม 3 กรกฎาคม)
ประธานสภาผู้แทนราษฎร :
ชัย ชิดชอบ (ภูมิใจไทย) (จนถึง 10 พฤษภาคม)
สมศักดิ์ เกียรติสุรนนท์ (เพื่อไทย) (ตั้งแต่ 2 สิงหาคม)
วุฒิสภา: ชุดที่ 10
ประธานวุฒิสภา :
ประสพสุข บุญเดช (สรรหา) (จนถึง 12 เมษายน)
ธีรเดช มีเพียร (สรรหา) (ตั้งแต่ 4 พฤษภาคม)
ประธานศาลฎีกา :
สบโชค สุขารมณ์ (จนถึง 30 กันยายน)
มนตรี ยอดปัญญา (1 ตุลาคม – 26 พฤศจิกายน)
ไพโรจน์ วายุภาพ (ตั้งแต่ 27 พฤศจิกายน)
เหตุการณ์ > มีนาคม

23 มีนาคม –  จังหวัดบึงกาฬได้รับการจัดตั้งขึ้นโดยพระราชบัญญัติตั้งจังหวัดบึงกาฬ พ.ศ. 2554
เหตุการณ์ > พฤษภาคม

9 พฤษภาคม –  นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ นายกรัฐมนตรี แถลงผ่านโทรทัศน์รวมการเฉพาะกิจแห่งประเทศไทย เมื่อเวลา 20.30 น. ถึงเรื่องการยุบสภาว่า พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรมีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯให้ตราพระราชกฤษฎีกายุบสภา โดยประกาศในราชกิจจานุเบกษา ซึ่งจะทำให้พระราชกฤษฎีกาดังกล่าวมีผลในวันที่ 10 พฤษภาคม และให้มีการเลือกตั้งในวันที่ 3 กรกฎาคม
เหตุการณ์ > กรกฎาคม

3 กรกฎาคม –  การเลือกตั้งทั่วไป 2554: ยิ่งลักษณ์ ชินวัตร ชนะการเลือกตั้ง และเป็นนายกรัฐมนตรีหญิงแห่งประเทศไทย
27 กรกฎาคม –  สมเด็จพระเจ้าภคินีเธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดี พระราชธิดาพระองค์เดียวในพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว สิ้นพระชนม์ในเวลา 16:37 น. ด้วยพระอาการติดเชื้อในกระแสพระโลหิต ที่โรงพยาบาลศิริราช สิริพระชนมมายุได้ 85 พรรษา
เหตุการณ์ > ธันวาคม

5 ธันวาคม - พระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 7 รอบ 5 ธันวาคม 2554
ผู้เสียชีวิต > มกราคม

4 มกราคม – มนัส โอภากุล นักประวัติศาสตร์ (เกิด พ.ศ. 2457)
6 มกราคม – ปอง ปรีดา นักร้องลูกทุ่ง (เกิด พ.ศ. 2475)
11 มกราคม – อุดม อุดมโรจน์ ผู้กำกับภาพยนตร์ (เกิด พ.ศ. 2496)
15 มกราคม – พงศกร เลาหวิเชียร อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม (เกิด พ.ศ. 2483)
19 มกราคม – มานพ สัมมาบัติ ผู้กำกับละครโทรทัศน์ (เกิด พ.ศ. 2488)
21 มกราคม – วิสุทธ์ บุษยกุล ราชบัณฑิต (เกิด พ.ศ. 2462)
24 มกราคม – ทองใบ ทองเปาด์ ทนายความ นักเขียน นักหนังสือพิมพ์ ผู้ได้รับรางวัลแมกไซไซ (เกิด พ.ศ. 2469)
25 มกราคม – อุดมศักดิ์ ทั่งทอง อดีตรัฐมนตรี (เกิด พ.ศ. 2472)
30 มกราคม
พระธรรมวิสุทธิมงคล (บัว ญาณสมฺปนฺโน) พระชาวไทย (เกิด พ.ศ. 2456)
ศศิมาภรณ์ ไชยโกมล นางงามไทย (เกิด พ.ศ. 2509)
ผู้เสียชีวิต > กุมภาพันธ์

2 กุมภาพันธ์ – ประสม สุสุทธิ นักศิลปะและการช่าง (เกิด พ.ศ. 2464)
3 กุมภาพันธ์ – พระธรรมวงศาจารย์ (สุข สุขโณ) พระสงฆ์ (เกิด พ.ศ. 2457)
11 กุมภาพันธ์ – ศรีนาถ สุริยะ คุณข้าหลวงในพระนางเจ้าสุวัทนา พระวรราชเทวี (เกิด พ.ศ. 2459)
19 กุมภาพันธ์ – พระพรหมกวี (วรวิทย์ คงฺคปญฺโญ) พระสงฆ์ (เกิด พ.ศ. 2476)
ผู้เสียชีวิต > มีนาคม

2 มีนาคม – ถ้วน หลีกภัย มารดาของชวน หลีกภัย (เกิด พ.ศ. 2458)
11 มีนาคม – สมเด็จพระมหาธีราจารย์ (นิยม ฐานิสฺสโร) พระสงฆ์ (เกิด พ.ศ. 2466)
17 มีนาคม – ทองมาก จันทะลือ ศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (หมอลำ) (เกิด พ.ศ. 2472)