stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ฮหวิ่ญ อัญ

| ข้อมูลส่วนบุคคล |
| --- | --- |
วันเกิด:  (1932-10-16) 16 ตุลาคม ค.ศ. 1932 (92 ปี)
ส่วนสูง: 165 ซm (5 ft 5 in)
น้ำหนัก: 55 kg (121 lb)
ข้อมูลล่าสุด: 11 ธันวาคม 3101
ฮหวิ่ญ อัญ (เวียดนาม: Huỳnh Anh) เป็นนักจักรยานชาวเวียดนาม เขาเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1964 ในประเภทไทม์ไทรอัลประเภททีม
แหล่งข้อมูลอื่น

profile at sports-reference.com เก็บถาวร 2014-08-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
อุโมงค์หายเวิน

อุโมงค์หายเวินด้านทิศเหนือ
อุโมงค์หายเวิน (เวียดนาม: Hầm Hải Vân) เป็นอุโมงค์รถยนต์ลอดใต้ภูเขาที่ยาวที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยมีความยาว 6.28 กิโลเมตร เป็นทางเชื่อมระหว่างเมืองดานังกับเมืองเว้ทางตอนกลางของประเทศเวียดนาม
แหล่งข้อมูลอื่น

16°11′13.13″N 108°06′06.09″E﻿ / ﻿16.1869806°N 108.1016917°E﻿ / 16.1869806; 108.1016917
เจิ่น จ่อง กีม

| เจิ่น จ่อง กีม |
| --- | --- |


นายกรัฐมนตรีจักรวรรดิเวียดนาม
ดำรงตำแหน่ง 17 เมษายน พ.ศ. 2488 – 23 สิงหาคม พ.ศ. 2488
กษัตริย์: จักรพรรดิบ๋าว ดั่ย
ถัดไป: โฮจิมินห์
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 1 มกราคม พ.ศ. 2426
เสียชีวิต: 2 ธันวาคม พ.ศ. 2496 (70 ปี)

เจิ่น จ่อง กีม (เวียดนาม: Trần Trọng Kim; 1 มกราคม พ.ศ. 2426 - 2 ธันวาคม พ.ศ. 2496) เป็นนักการเมืองและนักวิชาการชาวเวียดนาม ผู้ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีจักรวรรดิเวียดนามเป็นระยะเวลาสั้น ๆ ภายใต้การเป็นรัฐหุ่นเชิดของจักรวรรดิญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2488 หลังจากญี่ปุ่นได้ยึดครองเวียดนามโดยตรงจากกองกำลังฝรั่งเศสเขตวีชีในสงครามโลกครั้งที่สอง
เจิ่น วัน ซวน

| ข้อมูลส่วนบุคคล |
| --- | --- |
เกิด:  (1934-09-06) 6 กันยายน ค.ศ. 1934 (90 ปี) ไซ่ง่อน, ประเทศเวียดนาม
กีฬา
กีฬา: ฟันดาบสากล
เจิ่น วัน ซวน (เวียดนาม: Trần Văn Xuân) เป็นนักฟันดาบสากลชาวเวียดนาม เขาเข้าร่วมการแข่งขันในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1960 และ1964
เจิ่น เฮี้ยว เงิน

| เหรียญรางวัล> ตัวแทนของ   เวียดนาม .เทควันโดหญิง.โอลิมปิกเกมส์ |
| --- | --- | --- |
|  |  ซิดนีย์ 2000  | 57 กก. |
เอเชียนเกมส์
|  |  กรุงเทพฯ 1998  | แบนตัมเวต |
แชมป์เอเชีย
|  |  โฮจิมินห์ซิตี 1998  | เฟเทอร์เวต |
|  |  เมลเบิร์น 1996  | เฟเทอร์เวต |
เจิ่น เฮี้ยว เงิน (เวียดนาม: Trần Hiếu Ngân; 26 มิถุนายน พ.ศ. 2517 —) เป็นนักเทควันโดชาวเวียดนาม ได้เหรียญเงินกีฬาเทควันโด รุ่น 57 กิโลกรัม หญิงในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกที่ซิดนีย์ เมื่อ พ.ศ. 2543 และยังได้เหรียญทองแดงในการแข่งขันเทควันโดหญิงรุ่นแบนตัมเวต กีฬาเอเชียนเกมส์ พ.ศ. 2541 ที่กรุงเทพมหานคร
หมูยแน้

| แขวงหมูยแน้ Phường Mũi Né |
| --- | --- |
แขวง
เรือประมงในอ่าวจอดเรือหมูยแน้
สมญา: "เมืองหลวงตากอากาศของเวียดนาม" ("Thủ đô resort của Việt Nam")

หมูยแน้ที่ตั้งในประเทศเวียดนาม
พิกัด: 10°56′N 108°17′E﻿ / ﻿10.933°N 108.283°E﻿ / 10.933; 108.283
ประเทศ:  เวียดนาม
ภูมิภาค: ชายฝั่งตอนกลางใต้
จังหวัด: บิ่ญถ่วน
นคร: ฟานเที้ยต
จัดตั้ง:  13 มีนาคม ค.ศ. 1979: จัดตั้งเมืองหมูยแน้  30 ธันวาคม ค.ศ. 1982: รวมเข้ากับนครฟานเที้ยต เปลี่ยนเป็นแขวงหมูยแน้ 
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 35.41 ตร.กม. (13.67 ตร.ไมล์)
ประชากร (ค.ศ. 1999)
 • ทั้งหมด: 24,275 คน
 • ความหนาแน่น: 690 คน/ตร.กม. (1,800 คน/ตร.ไมล์)
รหัสเขตการปกครอง: 22915
หมูยแน้ (เวียดนาม: Mũi Né) เป็นสถานที่ตากอากาศชายทะเลในจังหวัดบิ่ญถ่วน ในภูมิภาคชายฝั่งตอนกลางใต้ของประเทศเวียดนาม มีฐานะเป็นแขวงหนึ่งของนครฟานเที้ยต ซึ่งเป็นเมืองศูนย์กลางการปกครองของจังหวัด โดยหมูยแน้ตั้งอยู่ห่างจากใจกลางเมืองฟานเที้ยตไปทางทิศตะวันออกประมาณ 20 กิโลเมตร
การท่องเที่ยวของเวียดนามได้เปลี่ยนหมูยแน้ให้เป็นจุดหมายปลายทางสำหรับการตากอากาศตั้งแต่ ค.ศ. 1995 หลังจากที่มีนักท่องเที่ยวจำนวนมากเดินทางมาที่นี่เพื่อชมสุริยุปราคาในวันที่ 24 ตุลาคม ค.ศ. 1995 หมูยแน้มีสถานพักตากอากาศ ร้านอาหาร ร้านเครื่องดื่ม และบาร์จำนวนมากริมชายหาด และเป็นจุดหมายปลายทางยอดนิยมแห่งหนึ่งของนักท่องเที่ยวชาวรัสเซีย ร้านอาหารและบ้านพักตากอากาศหลายแห่งมีเจ้าของเป็นชาวรัสเซีย
ชายหาดของหมูยแน้เป็นหาดเขตร้อนแห่งหนึ่งที่ได้รับความนิยม ลมทะเลที่พัดแรงทำให้ที่นี่เป็นที่นิยมมากในการเล่นไคต์เซิร์ฟ (ว่าวโต้คลื่น) และวินด์เซิร์ฟ ฤดูท่องเที่ยวเริ่มตั้งแต่เดือนธันวาคมไปจนถึงเดือนพฤษภาคม อุณหภูมิเฉลี่ยอยู่ที่ 27 องศาเซลเซียส สภาพภูมิอากาศร้อนและแห้งเกือบตลอดทั้งปี
ประวัติเขตการปกครอง

ในสมัยสาธารณรัฐเวียดนาม หมูยแน้เป็นชุมชนที่เป็นศูนย์กลางของอำเภอหายล็อง จังหวัดบิ่ญถ่วน ต่อมา ค.ศ. 1975 อำเภอหายล็องได้รวมเข้ากับอำเภอห่ามถ่วนและอำเภอเถี่ยนซ้าว กลายเป็นอำเภอห่ามถ่วน ในจังหวัดถ่วนหาย ทำให้หมูยแน้อยู่ในอำเภอห่ามถ่วน
เมื่อวันที่ 13 มีนาคม ค.ศ. 1979 ได้มีการประกาศจัดตั้งเมืองหมูยแน้ (thị trấn Mũi Né) ซึ่งเป็นเมืองศูนย์กลางของอำเภอห่ามถ่วน
เมื่อวันที่ 30 ธันวาคม ค.ศ. 1982 ได้มีการประกาศให้แบ่งอำเภอห่ามถ่วนออกเป็น 2 อำเภอใหม่ ได้แก่ อำเภอห่ามถ่วนบั๊ก และอำเภอห่ามถ่วนนาม ในเวลาเดียวกัน เมืองหมูยแน้ก็ถูกย้ายไปขึ้นกับเมืองฟานเที้ยต (thị xã Phan Thiết) และเปลี่ยนสถานะเป็นแขวงหมูยแน้ (phường Mũi Né)
ระเบียงภาพ

ปราสาทจาม
ชายหาด
เรือประมงในยามเช้า
โกรกธาร
บึงบัว
เนินทราย
เนินทราย
เรือประมงใกล้หมู่บ้านหมูยแน้ พ.ศ. 2556
แหล่งข้อมูลอื่น

คู่มือการท่องเที่ยว หมูยแน้ จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
Mũi Né Tourism
Photos of Mũi Né
ฮหว่าง อัญ ต๊วน

| เหรียญรางวัล> ตัวแทนของ   เวียดนาม .ยกน้ำหนักชาย.โอลิมปิกฤดูร้อน |
| --- | --- | --- |
|  |  ปักกิ่ง 2551  | -56 กก. |
เอเชียนเกมส์
|  |  โดฮา 2549  | -56 กก. |
ยกน้ำหนักชิงแชมป์โลก
|  | โดฮา 2548  | -56 กก. |
|  |  ซานโตโดมิงโก 2549  | -56 กก. |
ฮหว่าง อัญ ต๊วน (เวียดนาม: Hoàng Anh Tuấn) เป็นนักยกน้ำหนักชาวเวียดนาม เกิดเมื่อ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2528 ในจังหวัดบั๊กนิญ
ผลงาน

ในการแข่งขันยกน้ำหนักเยาวชนชิงแชมป์โลก พ.ศ. 2548 เขาได้เหรียญเงินในรุ่น 56 กิโลกรัม หญิง โดยยกได้น้ำหนักรวม 276 กิโลกรัม และได้เข้าแข่งขันยกนำหนักชิงแชมป์โลก พ.ศ. 2548 ได้เหรียญทองแดง และได้เหรียญทองแดงอีกครั้งในการแข่งขันชิงแชมป์โลก พ.ศ. 2549 ส่วนในกีฬาเอเชียนเกมส์ พ.ศ. 2549 ที่กาตาร์ ต๊วนได้เหรียญเงิน จนกระทั่ง พ.ศ. 2551 ต๊วนประสบความสำเร็จอย่างมาก โดยได้เหรียญทองยกน้ำหนักชิงแชมป์เอเชีย และเข้าแข่งขันในกีฬาโอลิมปิก พ.ศ. 2551 ที่ปักกิ่ง ประเทศจีน ได้เหรียญเงิน ยกน้ำหนักรุ่นฟลายเวตชาย 56 กิโลกรัม และได้รับรางวัลนักกีฬาแห่งปีของเวียดนามด้วย
หล่าวกาย

| หล่าวกาย Thành phố Lào Cai |
| --- | --- |
นคร (ชั้น-2)
นครหล่าวกาย


หล่าวกายที่ตั้งในประเทศเวียดนาม
พิกัด: 22°28′50″N 103°58′30″E﻿ / ﻿22.48056°N 103.97500°E﻿ / 22.48056; 103.97500
ประเทศ:  เวียดนาม
จังหวัด: หล่าวกาย
สถาปนานคร: 30 พฤศจิกายน ค.ศ. 2004
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 282.13 ตร.กม. (108.93 ตร.ไมล์)
ประชากร (2020)
 • ทั้งหมด: 130,671 คน
ภูมิอากาศ: Cwa
หล่าวกาย (เวียดนาม: Lào Cai) เป็นเมืองหลักของจังหวัดหล่าวกายทางภาคเหนือของประเทศเวียดนาม ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำแดง ห่างจากกรุงฮานอยไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือประมาณ 260 กิโลเมตร และมีชายแดนติดกับเมืองเหอโข่ว ในมณฑลยูนนาน ประเทศจีน
ประวัติ

เมืองนี้ถูกจีนรุกรานใน ค.ศ. 1979 และมีการปิดชายแดนจนถึง ค.ศ. 1993
ภูมิอากาศ

| ข้อมูลภูมิอากาศของหล่าวกาย> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของหล่าวกาย> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของหล่าวกาย> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของหล่าวกาย> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของหล่าวกาย> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของหล่าวกาย> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของหล่าวกาย> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของหล่าวกาย> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของหล่าวกาย> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของหล่าวกาย> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของหล่าวกาย> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของหล่าวกาย> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของหล่าวกาย> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของหล่าวกาย> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 31.4 (88.5) | 34.6 (94.3) | 38.0 (100.4) | 39.0 (102.2) | 42.8 (109) | 40.1 (104.2) | 39.7 (103.5) | 40.0 (104) | 37.2 (99) | 37.2 (99) | 34.8 (94.6) | 32.8 (91) | 42.8 (109) |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 20.2 (68.4) | 22.4 (72.3) | 25.3 (77.5) | 29.2 (84.6) | 32.3 (90.1) | 32.8 (91) | 33.2 (91.8) | 32.6 (90.7) | 31.5 (88.7) | 28.9 (84) | 25.6 (78.1) | 21.3 (70.3) | 27.94 (82.3) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | 16.1 (61) | 18.1 (64.6) | 21.3 (70.3) | 24.8 (76.6) | 27.5 (81.5) | 28.6 (83.5) | 28.7 (83.7) | 28.1 (82.6) | 27.0 (80.6) | 24.7 (76.5) | 21.2 (70.2) | 17.4 (63.3) | 23.63 (74.53) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 14.5 (58.1) | 16.6 (61.9) | 19.2 (66.6) | 22.1 (71.8) | 24.5 (76.1) | 26.1 (79) | 26.0 (78.8) | 25.5 (77.9) | 24.6 (76.3) | 22.5 (72.5) | 19.1 (66.4) | 15.4 (59.7) | 21.34 (70.42) |
| อุณหภูมิต่ำสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 1.4 (34.5) | 5.6 (42.1) | 6.8 (44.2) | 10.0 (50) | 14.8 (58.6) | 18.7 (65.7) | 20.0 (68) | 17.3 (63.1) | 15.8 (60.4) | 8.8 (47.8) | 5.8 (42.4) | 2.8 (37) | 1.4 (34.5) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 40.0 (1.575) | 24.0 (0.945) | 65.0 (2.559) | 121.0 (4.764) | 184.0 (7.244) | 210.0 (8.268) | 304.0 (11.969) | 374.0 (14.724) | 229.0 (9.016) | 105.0 (4.134) | 54.0 (2.126) | 37.0 (1.457) | 1,747 (68.78) |
| ความชื้นร้อยละ | 84.8 | 84.0 | 82.5 | 83.1 | 81.4 | 84.4 | 85.8 | 86.0 | 85.5 | 85.8 | 86.3 | 85.8 | 84.6 |
| วันที่มีฝนตกโดยเฉลี่ย | 9.1 | 9.0 | 11.8 | 16.2 | 16.4 | 18.0 | 20.8 | 20.5 | 15.8 | 12.4 | 8.2 | 6.4 | 164.6 |
| จำนวนชั่วโมงที่มีแดด | 80.4 | 76.9 | 105.0 | 144.9 | 189.2 | 148.9 | 166.6 | 168.1 | 162.5 | 129.9 | 105.4 | 110.6 | 1,588.4 |
แหล่งที่มา 1: Vietnam Institute for Building Science and Technology
แหล่งที่มา 2: The Yearbook of Indochina (1932-1933) World Meteorological Organization (อุณหภูมิและฝน)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่
อำเภอเดี่ยนเบียนดง

| อำเภอเดี่ยนเบียนดง Huyện Điện Biên Đông |
| --- | --- |
อำเภอ
ที่ตั้งอำเภอเดี่ยนเบียนดงในประเทศเวียดนาม
พิกัด:  21°15′N 103°14′E﻿ / ﻿21.250°N 103.233°E﻿ / 21.250; 103.233
ประเทศ:  เวียดนาม
ภูมิภาค: ตะวันตกเฉียงเหนือ
จังหวัด: เดี่ยนเบียน
เมืองหลัก: เหมื่องลวน
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 466 ตร.ไมล์ (1,206 ตร.กม.)
ประชากร (2003)
 • ทั้งหมด: 48,990 คน
เขตเวลา: UTC+7 (UTC + 7)
เดี่ยนเบียนดง (เวียดนาม: Điện Biên Đông) เป็นอำเภอของจังหวัดเดี่ยนเบียนในภาคตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศเวียดนาม อำเภอนี้ส่วนใหญ่เป็นภูเขา และก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1995
ในปี ค.ศ. 2003 อำเภอนี้มีประชากร 48,990 คน มีเนื้อที่ทั้งหมด 1,206 ตารางกิโลเมตร โดยมีที่ว่าการอำเภอตั้งอยู่ที่ตำบลเหมื่องลวน แต่เมืองเดียวในอำเภอนี้คือเมืองเดี่ยนเบียนดง
เขตการปกครอง

อำเภอเดี่ยนเบียนดงมี 14 เขตการปกครอง ประกอบด้วย 1 เมือง และ 13 ตำบล
เมืองเดี่ยนเบียนดง (Điện Biên Đông)
เจี่ยงเซอ (Chiềng Sơ)
ฮ้างเหลี่ย (Háng Lìa)
แกวโลม (Keo Lôm)
ลวนเซ้ย (Luân Giới)
เหมื่องลวน (Mường Luân)
นาซอน (Na Son)
น็องอู (Nong U)
ฝี่หญื่อ (Phì Nhừ)
ฝิ่ญส่าง (Phình Giàng)
ปู๊ห่ง (Pú Hồng)
ปู๊ญี (Pú Nhi)
เตี่ยสิ่ญ (Tìa Dình)
ซาสุง (Xa Dung)
แหล่งข้อมูลอื่น

Photograph[ลิงก์เสีย]
| ด ค กเขตการปกครองของจังหวัดเดี่ยนเบียน |
| --- | --- | --- |
| เมืองหลัก |  เดียนเบียนฟู  |  |
| เมืองระดับอำเภอ |  เหมื่องลัย  |  |
| อำเภอ |  เดี่ยนเบียน  เดี่ยนเบียนดง  ต่วนซ้าว  ตั๋วจั่ว  เหมื่องจ่า  เหมื่องแญ้  |  |
21°15′N 103°14′E﻿ / ﻿21.250°N 103.233°E﻿ / 21.250; 103.233
เจือง เติ๊น ซาง

| เจือง เติ๊น ซาง |
| --- | --- |


ประธานาธิบดีเวียดนาม
ดำรงตำแหน่ง 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 – 2 เมษายน พ.ศ. 2559
ก่อนหน้า: เหงียน มิญ เจี๊ยต
ถัดไป: เจิ่น ดั่ย กวาง
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 21 มกราคม พ.ศ. 2492 (75 ปี)
พรรคการเมือง: พรรคคอมมิวนิสต์เวียดนาม

เจือง เติ๊น ซาง (เวียดนาม: Trương Tấn Sang; เกิด 21 มกราคม พ.ศ. 2492) เป็นอดีตประธานาธิบดีเวียดนาม และเป็นสมาชิกระดับผู้นำของพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนาม ได้รับเลือกเป็นผู้นำอันดับหนึ่งของพรรคจากการประชุมสามัญพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนามครั้งที่ 11 ซึ่งจัดที่ฮานอย เมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2554  ต่อมาได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดีของเวียดนามจากการลงคะแนนระดับประเทศในเดือนกรกฎาคม
เกว๊ หง็อก หาย

เกว๊ หง็อก หาย (เวียดนาม: Quế Ngọc Hải; เกิด 15 พฤษภาคม ค.ศ. 1993) นักฟุตบอลอาชีพในตำแหน่งกองหลังและกัปตันทีมให้กับเบกาเมกซ์บิ่ญเซือง ในวี.ลีก ดิวิชัน 1 ของเวียดนามและฟุตบอลทีมชาติเวียดนาม
เขาทำประตูแรกให้กับเวียดนามใน เอเอฟเอฟ ซูซูกิ คัพ 2014 ในนัดที่เสมอ 2-2 กับ ทีมชาติอินโดนีเซีย
แหล่งข้อมูลอื่น

เกว๊ หง็อก หาย ที่ National-Football-Teams.com
ข้อมูลของ เกว๊ หง็อก หาย ที่ ซ็อกเกอร์เวย์
เกื่อง เด๋

ฟาน โบ่ย เจิว (ขวา) และเจ้าชายเกื่อง เด๋เมื่อ พ.ศ. 2450
เจ้าชายเกื่อง เด๋ (เวียดนาม: Cường Để) พระนามเดิม เหงียน ฟุก เซิน (Nguyễn Phúc Dân; 阮福民) ประสูติเมื่อ 11 มกราคม พ.ศ. 2424 สิ้นพระชนม์เมื่อ พ.ศ. 2494 ที่กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น พระองค์เป็นนักปฏิวัติเวียดนามในสมัยพุทธศตวรรษที่ 25 โดยร่วมมือกับฟาน โบ่ย เจิว แต่ไม่ประสบความสำเร็จในการปลดปล่อยเวียดนามจากการเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศส
พระองค์เป็นเชื้อพระวงศ์ของราชวงศ์เหงียน พระองค์เป็นทายาทสายตรงของจักรพรรดิซาล็อง ทางพระโอรสคือเจ้าชายกั๋ญ พระองค์เข้าไปเกี่ยวข้องกับขบวนการดงซูใน พ.ศ. 2448 ซึ่งเป็นขบวนการที่ส่งนักศึกษาชาวเวียดนามไปศึกษาต่อที่ญี่ปุ่น และเข้าร่วมกับสมาคมปฏิรูปซวีเตินโห่ยในพ.ศ. 2447 และสันนิบาตฟื้นฟูเวียดนามใน พ.ศ. 2454 อย่างไรก็ตามระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 พระองค์สนับสนุนญี่ปุ่น และต้องลี้ภัยไปยังญี่ปุ่นในที่สุด
แหล่งข้อมูลอื่น

Phan Bội Châu and the Dông-Du Movement เก็บถาวร 2005-05-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน edited by Vinh Sinh of Yale University (PDF).
เจิว เฟื้อก หวิญ

| ข้อมูลส่วนบุคคล |
| --- | --- |
วันเกิด:  (1927-05-08) 8 พฤษภาคม ค.ศ. 1927 (97 ปี)
ข้อมูลล่าสุด: 11 ธันวาคม 3101
เจิว เฟื้อก หวิญ (เวียดนาม: Châu Phước Vĩnh) เป็นนักจักรยานชาวเวียดนาม เขาเข้าแข่งขันในรายการจักรยานทางไกลบุคคลชาย และประเภททีม ในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1952
แหล่งข้อมูลอื่น

profile at sports-reference.com เก็บถาวร 2012-12-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เซือง ทู เฮือง

เซือง ทู เฮือง
เซือง ทู เฮือง (เวียดนาม: Dương Thu Hương) เกิดเมื่อ พ.ศ. 2490 ที่จังหวัดท้ายบิ่ญ มารดาเป็นครู บิดาเป็นทหาร เฮืองสมัครเป็นสมาชิกกลุ่มยุวชนของพรรคคอมมิวนิสต์ เมื่อ พ.ศ. 2510 ขณะเป็นนักศึกษาที่วิทยาลัยศิลปะและได้เข้าร่วมรบในสงครามเวียดนาม โดยเป็นฝ่ายจัดการแสดงเพื่อความบันเทิงแก่ทหารเวียดนามเหนือ และการลำเลียงอาวุธไปตามเส้นทางโฮจิมินห์ เฮืองแต่งงานเมื่อ พ.ศ. 2511 ระหว่างที่ยังร่วมรบในสงคราม หลังสงคราม เฮืองทำงานเป็นนักเขียนบทภาพยนตร์ให้กับโรงถ่ายภาพยนตร์ที่ผลิตภาพยนตร์เกี่ยวกับชัยชนะในสงครามเวียดนาม ต่อมา ใน พ.ศ. 2525 บทละครแนวเสียดสีของเฮือง ไม่ผ่านการตรวจสอบจากรัฐบาล ทำให้เฮืองเริ่มมีบทบาทในการเรียกร้องเสรีภาพในการแสดงความคิดเห็น
เรื่องสั้นเรื่องแรกของเฮืองคือ “แผ่นดินของหญ้า” ได้รับการตีพิมพ์ใน พ.ศ. 2525 ต่อมา เฮืองได้เขียนนวนิยายซึ่งได้รับความนิยมจากผู้อ่านมากคือ “เรื่องราวของความรักก่อนรุ่งสาง” “การเดินทางของวัยเด็ก” จนถึงเรื่องที่สามคือ “สวรรค์ของคนตาบอด” ที่ตีพิมพ์ใน พ.ศ. 2531 นิยายเรื่องนี้ของเฮืองถูกสั่งห้ามเผยแพร่ และทำให้เฮืองถูกขับออกจากพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนามใน พ.ศ. 2533 และถูกจำคุกใน พ.ศ. 2534 ด้วยข้อหาพยายามนำต้นฉบับนวนิยายของตนเองออกนอกประเทศ แต่เมื่อถูกกดดันจากนานาชาติจึงได้รับการปล่อยตัว
หลังจากนั้น เฮืองใช้ชีวิตอยู่ในฮานอย แต่ยังมีเจ้าหน้าที่ของรัฐบาลควบคุมอย่างใกล้ชิด ผลงานของเฮืองไม่ได้รับอนุญาตให้ตีพิมพ์ในเวียดนาม แต่ได้ตีพิมพ์ในฝรั่งเศสและสหรัฐ และได้แปลเป็นภาษาต่างประเทศ เช่นเรื่อง “ความทรงจำฤดูใบไม้ผลิ” “ว่างเปล่า” เฮืองย้ายไปอยู่ที่ปารีส ประเทศฝรั่งเศสตั้งแต่ พ.ศ. 2549
เกื๋อหล่อ

| เกื๋อหล่อ Cửa Lò |
| --- | --- |
เมือง (ชั้น 3)
Thị xã Cửa Lò เมืองเกื๋อหล่อ
ถนนบิ่ญมิญ
   ตรา

เกื๋อหล่อที่ตั้งในประเทศเวียดนาม
พิกัด: 18°49′N 105°42′E﻿ / ﻿18.817°N 105.700°E﻿ / 18.817; 105.700
ประเทศ:  เวียดนาม
จังหวัด: เหงะอาน
จัดตั้ง: 29 สิงหาคม ค.ศ. 1994
ศูนย์กลางการปกครอง: แขวงงีเฮือง (Phường Nghi Hương)
เขตการปกครองย่อย: 7 แขวง
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 27.81 ตร.กม. (10.74 ตร.ไมล์)
ประชากร (ค.ศ. 2018)[ต้องการอ้างอิง]
 • ทั้งหมด: 75,260 คน
 • ความหนาแน่น: 2,531 คน/ตร.กม. (6,560 คน/ตร.ไมล์)
เกื๋อหล่อ (เวียดนาม: Cửa Lò) เป็นเมืองระดับอำเภอของจังหวัดเหงะอานในชายฝั่งตอนกลางเหนือของประเทศเวียดนาม ในปี ค.ศ. 2009 มีประชากร 70,398 คน และมีเนื้อที่ 27.81 ตารางกิโลเมตร
นิรุกติศาสตร์

จากข้อความของ Thiều Chửu และ Dr. Lê Chí Quế "cửa-lò" เป็นการออกเสียงภาษาแอนนาคลาสสิกของคำว่า "kuala" ภาษามาลาโย-โพลีนีเซีย ซึ่งหมายถึงจุดที่แม่น้ำสองสายมาบรรจบกันหรือปากแม่น้ำ
สะพานเกิ่นเทอ

| สะพานเกิ่นเทอ |
| --- | --- |
Cầu Cần Thơ

พิกัด: 10°1′53.95″N 105°48′31.1″E﻿ / ﻿10.0316528°N 105.808639°E﻿ / 10.0316528; 105.808639
ข้าม: แม่น้ำเหิ่ว
ที่ตั้ง: เกิ่นเทอ ประเทศเวียดนาม
ข้อมูลจำเพาะ
ประเภท: สะพานขึง
ความยาว: 2,750 เมตร (9,022 ฟุต) 15,850 เมตร (52,001 ฟุต) รวมช่วงทางขึ้น
ความกว้าง: 23.1 เมตร (76 ฟุต)
ความสูง: 175.3 เมตร (575 ฟุต)
ช่วงยาวที่สุด: 550 เมตร (1,804 ฟุต)
เคลียร์ตอนล่าง: 39 เมตร (128 ฟุต)
ประวัติ
วันเริ่มสร้าง: 25 กันยายน 2547 (2547-09-25)
วันเปิด: 24 เมษายน 2553 (2553-04-24)
ที่ตั้ง

สะพานเกิ่นเทอ (เวียดนาม: Cầu Cần Thơ) เป็นสะพานขึงข้ามแม่น้ำเหิ่ว ซึ่งเป็นแม่น้ำสาขาที่ใหญ่ที่สุดของแม่น้ำโขง ตั้งอยู่ที่เกิ่นเทอ ทางตอนใต้ของประเทศเวียดนาม สะพานมีความยาว 2.75 กิโลเมตร หรือ 1.68 ไมล์ มีช่องจราจร 6 ช่อง กว้างทั้งหมด 23 เมตร (76 ฟุต) โดยมี 4 ช่องสำหรับรถขนาดใหญ่ และอีก 2 ช่อง สำหรับรถจักรยานและรถจักรยานยนต์ ช่องว่างใต้สะพานกว้าง 39 เมตร (128 ฟุต) ซึ่งเรือใหญ่สามารถลอดผ่านได้ สะพานเปิดใช้งานเมื่อวันที่ 24 เมษายน พ.ศ. 2553
การก่อสร้าง

นายกรัฐมนตรีฟาน วัน ขาย ทำพิธีเปิดการก่อสร้างสะพานเมื่อวันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2547 ซึ่งสะพานมีกำหนดแล้วเสร็จในปลายปี พ.ศ. 2551 การพังทลายของสะพานบางส่วนขณะกำลังก่อสร้างในปี พ.ศ. 2550 ทำให้การเปิดใช้งานล่าช้าออกไป สะพานนี้เป็นหนึ่งในสะพาน 17 แห่งที่วางแผนจะเชื่อมโยงพื้นที่สามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขงเข้ากับเครือข่ายถนนของเวียดนามภายในปี พ.ศ. 2563 สะพานแห่งนี้ใช้งานทดแทนเครือข่ายเรือข้ามฟากในเส้นทางทางหลวง 1เอ (Quốc lộ 1A) ที่เชื่อมระหว่างจังหวัดหวิญล็อง (Vĩnh Long) ทางฝั่งตะวันออกกับเมืองเกิ่นเทอทางฝั่งตะวันตก
การก่อสร้างสะพานอยู่ภายใต้การดูแลของกลุ่มที่ปรึกษา Nippon Koei-Chodai (日本工営と長大) และทำสัญญากับผู้รับเหมาชาวญี่ปุ่นหลายรายได้แก่ Taisei Corporation, Kajima Construction และ Nippon Steel ทุนสำหรับโครงการนี้ได้รับทุนจากองค์การความร่วมมือระหว่างประเทศแห่งญี่ปุ่น (JICA) โดยมีเงินกู้ช่วยเหลือเพื่อการพัฒนาอย่างเป็นทางการจากธนาคารเพื่อความร่วมมือระหว่างประเทศแห่งญี่ปุ่น (JBIC) และรัฐบาลเวียดนาม สะพานเกิ่นเทอได้รับการประกันโดย บริษัทประกันภัยร่วมทุนของ Petrolimex (Tập đoàn Xăng dầu Việt Nam) และ บริษัทประกันภัยของ PetroVietnam (Tập đoàn Dầu khí Việt Nam) มูลค่า 3.2 ล้านล้านด่ง (200 ล้านดอลลาร์สหรัฐ)
การก่อสร้างสะพานเกิ่นเทอแบ่งออกเป็นสามสัญญา โดยผู้รับเหมารายแรกเป็นผู้ดูแลการก่อสร้างทางลาดสะพานฝั่งหนึ่ง รายที่สองก่อสร้างสะพานหลัก และรายที่สามสร้างถนนทางทิศใต้เข้าสู่เมืองเกิ่นเทอ
เหตุการณ์การพังทลาย

ทางลาดความยาว 90 เมตรของสะพานเกิ่นเทอพังลงระหว่างการก่อสร้างในเช้าวันที่ 26 กันยายน พ.ศ. 2550 ทรุดลงจากความสูง 30 เมตร ส่วนที่ยุบอยู่เหนือเกาะเล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่ในแนวสะพานฝั่งเมืองหวิญล็อง มีวิศวกรและคนงาน 250 คนกำลังทำงานอยู่ในช่วงเวลานั้น มีผู้เสียชีวิตอย่างเป็นทางการ 54 ราย บาดเจ็บสาหัส 80 ราย เจิ่น จุ๋ง (Trần Chủng) หัวหน้าหน่วยงานควบคุมคุณภาพการก่อสร้างแห่งชาติภายใต้กระทรวงการก่อสร้าง ระบุว่านี่เป็นภัยพิบัติที่ร้ายแรงที่สุดในประวัติศาสตร์ของอุตสาหกรรมการก่อสร้างของเวียดนาม
เหตุการณ์การพังทลาย > ภายหลังเหตุการณ์

การไต่สวนสาเหตุของการพังทลายใช้เวลาสอบสวน 8 เดือน ในขั้นต้นพบว่าเสาชั่วคราวที่ใช้กระจายน้ำหนักนั้นมีขนาดต่ำกว่าที่กำหนดโดยประหยัดค่าใช้จ่ายด้วยการมีระยะเผื่อที่น้อย ส่วนสาเหตุที่แท้จริงคือการสร้างเสาชั่วคราวบางส่วนวางบนพื้นทรายอ่อนซึ่งทรุดตัวไม่สม่ำเสมอและทำให้เสาเอียง ในปี พ.ศ. 2552 รัฐบาลเวียดนามได้สั่งห้าม บริษัทก่อสร้าง Taisei และ Kajima จากการดำเนินงานในเวียดนามเป็นเวลาหนึ่งปี โดยกล่าวโทษบริษัทญี่ปุ่นทั้งสองแห่งว่า ไม่สามารถสร้างส่วนรองรับสะพานที่ปลอดภัยได้
แหล่งข้อมูลอื่น

สะพานเกิ่นเทอ ที่ฐานข้อมูลโครงสร้าง (Structurae)
ชิ้นส่วนที่เหลือของสะพานเกิ่นเทอวันที่ 10 หลังเหตุการณ์พังทลาย (ภาพวันที่ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2550)
อุทยานแห่งชาติก๊าตเตียน

| อุทยานแห่งชาติก๊าตเตียน |
| --- | --- |
ไอยูซีเอ็นกลุ่ม 2 (อุทยานแห่งชาติ)
ทะเลสาบจระเข้
ที่ตั้งของอุทยานแห่งชาติก๊าตเตียน
ที่ตั้ง: ประเทศเวียดนาม
เมืองใกล้สุด: Tan Phu
พิกัด: 11°30′N 107°20′E﻿ / ﻿11.500°N 107.333°E﻿ / 11.500; 107.333
พื้นที่: 720 ตารางกิโลเมตร (450,000 ไร่)
จัดตั้ง: ค.ศ. 1992 (พื้นที่ปัจจุบัน)
หน่วยราชการ: Ministry of Agriculture and Rural Development (MARD)

 พื้นที่ชุ่มน้ำแรมซาร์
ชื่อที่ขึ้นทะเบียน: Bau Sau Wetlands and Seasonal Floodplain
ขึ้นเมื่อ: 4 สิงหาคม ค.ศ. 2005
เลขอ้างอิง: 1499
 
 
อุทยานแห่งชาติก๊าตเตียน (เวียดนาม: Vườn quốc gia Cát Tiên) เป็นอุทยานแห่งชาติที่สำคัญในทางตอนใต้ของประเทศเวียดนาม ห่างจากนครโฮจิมินห์ไปทางเหนือ 150 กม. มีพื้นที่ 720 ตารางกิโลเมตร หรือ 450,000 ไร่ และเป็นพื้นที่ป่าฝนเขตร้อนขนาดใหญ่ที่สุดในประเทศเวียดนามและยังเป็นทีอนุรักษ์แรดชวาอีกแต่แรดชวาสูญพันธ์จากเวียดนามแสดงว่าแรดชวาสูญพันธ์จากแผ่นดินใหญ่แล้ว
ประวัติ

อุทยานแห่งชาติก๊าตเตียนได้รับการประกาศเป็นเขตสงวนครั้งแรกใน ค.ศ. 1978 โดยแบ่งออกเป็นสองส่วนคือ นามก๊าตเตียน (Nam Cát Tiên) และเต็ยก๊าตเตียน (Tây Cát Tiên) ส่วนอื่นที่เหลือคือ ก๊าตหลก (Cát Lộc) ได้รับการประกาศเป็นเขตสงวนพันธุ์แรดใน ค.ศ. 1992 เพราะการค้นพบประชากรแรดชวา และนำอุทยานแห่งนี้ไปสู่สายตาชาวโลก เขตอนุรักษ์ทั้งสามรวมกันเป็นอุทยานแห่งชาติใน ค.ศ. 1998
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ อุทยานแห่งชาติก๊าตเตียน
คู่มือการท่องเที่ยว อุทยานแห่งชาติก๊าตเตียน จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  เช็กเกีย
เซิน หง็อก มิญ

| เซิน หง็อก มิญ |
| --- | --- |

ประธานคณะกรรมการปลดปล่อยประชาชนเขมร
ดำรงตำแหน่ง พ.ศ. 2495 – ?
ประธานาธิบดีรัฐบาลฝ่ายต่อต้านแห่งกัมพูชา
ดำรงตำแหน่ง พ.ศ. 2493 – เมื่อกัมพูชาได้รับเอกราช
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: พ.ศ. 2463 จังหวัดจ่าวิญ ประเทศเวียดนาม
เสียชีวิต: 22 ธันวาคม พ.ศ. 2515 (อายุประมาณ 51-52 ปี) ปักกิ่ง ประเทศจีน
พรรคการเมือง: พรรคคอมมิวนิสต์กัมพูชา

เซิน หง็อก มิญ (เวียดนาม: Sơn Ngọc Minh, เขมร: សឺង ង៉ុកមិញ) หรือ อาจารย์เมียน (เขมร: អាចារ្យមាន) เกิดเมื่อ พ.ศ. 2463 ที่จังหวัดจ่าวิญ ประเทศเวียดนาม บิดาของเขาเป็นชาวเขมร ส่วนมารดาเป็นชาวเวียดนาม ได้บวชเป็นพระภิกษุจนได้เป็นครูสอนภาษาบาลี ก่อนจะลาสึกไปเข้าร่วมกับพรรคคอมมิวนิสต์กัมพูชา ได้เป็นประธานคณะกรรมการปลดปล่อยประชาชนเขมรที่พระตะบอง ชื่อของเขาตั้งขึ้นเพื่อระลึกถึงเซิน หง็อก ถั่ญ ที่ขณะนั้นยังลี้ภัยอยู่ในฝรั่งเศส ส่วนชื่อภาษาเวียดนามของเขาที่เรียกกันในหมู่เพื่อนชาวเวียดนามคือ ฝั่ม วัน  ฮว้า (Phạm Văn Hứa)
เซินเป็นผู้นำคนแรกของเขมรอิสระฝ่ายซ้ายและจัดตั้งสมาคมเขมรอิสระ  เขาได้ประกาศเอกราชของกัมพูชาเมื่อ พ.ศ. 2493 โดยถือว่าฝ่ายของเขาสามารถควบคุมพื้นที่ได้หนึ่งในสามของทั้งประเทศ และก่อตั้งพรรคปฏิวัติประชาชนเขมรซึ่งต่อมาคือพรรคคอมมิวนิสต์กัมพูชาร่วมกับตู สามุตเมื่อ พ.ศ. 2494 งอกมิญมีบทบาทในพรรคดดยได้รับการสนับสนุนจากเวียดนามเหนือจนถึง พ.ศ. 2515 เมื่อเขาป่วยด้วยโรคความดันโลหิตสูง และเอียง ซารีแนะนำให้เขาไปรักษาตัวที่ปักกิ่ง ในที่สุด เขาเสียชีวิตลงเมื่อ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2515 หลังจากนั้น อิทธิพลของเวียดนามเหนือต่อพรรคคอมมิวนิสต์กัมพูชาจึงสิ้นสุดลง
เญิ้ต ลิญ

เหงียน เตื่อง ตาม
เญิ้ต ลิญ (เวียดนาม: Nhất Linh) เป็นนามปากกาของ เหงียน เตื่อง ตาม (เวียดนาม: Nguyễn Tường Tam) เกิดเมื่อ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2449 ผู้เป็นนักการเมืองและนักเขียนคนสำคัญของเวียดนาม เขามีอุดมการณ์ที่ขัดแย้งกับพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนาม จึงตั้งพรรคประชาชนเวียดนามขึ้นใน พ.ศ. 2454 และต่อมาได้รวมเข้ากับพรรคแห่งชาติเวียดนาม ซึ่งเป็นพรรคการเมืองของกลุ่มปัญญาชน ต่อมา ใน พ.ศ. 2489 ลิญได้เข้าร่วมรัฐบาลกับโฮจิมินห์ แต่อีก 2 เดือนต่อมาก็เกิดความขัดแย้ง จนลิญออกจากรัฐบาล ลี้ภัยไปจีนและฮ่องกง หลังจากที่มีการแบ่งประเทศเป็นเวียดนามเหนือและเวียดนามใต้ ลิญเลือกที่จะไปอยู่เวียดนามใต้
เมื่อมาอยู่เวียดนามใต้ เขาพยายามไม่ยุ่งเกี่ยวกับการเมืองและเน้นงานทางด้านวรรณกรรม แต่เขาก็ถูกกล่าวหาจากรัฐบาลของโง ดิ่ญ เสี่ยมว่าเกี่ยวข้องกับความพยายามก่อรัฐประหารใน พ.ศ. 2503 ลิญปฏิเสธความเกี่ยวข้องและตำรวจก็ไม่มีหลักฐานใด ๆ ที่จะจับเขา จนกระทั่งวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2506 ลิญฆ่าตัวตายด้วยการกินไซยาไนด์ และเขียนบันทึกก่อนตายว่าเขาฆ่าตัวตายเพื่อประท้วงกลุ่มคนที่เหยียบย่ำเสรีภาพ การตายของเขาเกิดขึ้นหลังจากการเผาตัวตายของพระภิกษุทิก กว๋าง ดึ๊ก เพียงเดือนเดียว
ผลงานการเขียนของเขาถูกห้ามตีพิมพ์ในเวียดนามเหนือและในเวียดนามหลังการรวมประเทศ จน พ.ศ. 2529 จึงได้รับอนุญาตให้ตีพิมพ์ได้อีกครั้ง
เจิ่น ดั่ย กวาง

| เจิ่น ดั่ย กวาง |
| --- | --- |


ประธานาธิบดีเวียดนาม
ดำรงตำแหน่ง 2 เมษายน พ.ศ. 2559 – 21 กันยายน พ.ศ. 2561
นายกรัฐมนตรี: เหงียน ซวน ฟุก
รองประธานาธิบดี: เหงียน ถิ ซวาน   ดั่ง ถิ หง็อก ถิ่ญ
ก่อนหน้า: เจือง เติ๊น ซาง
ถัดไป: ดั่ง ถิ หง็อก ถิ่ญ (รักษาการ)
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 12 ตุลาคม พ.ศ. 2499 จังหวัดนิญบิ่ญ, เวียดนาม
เสียชีวิต: 21 กันยายน พ.ศ. 2561 (61 ปี) ฮานอย เวียดนาม
เชื้อชาติ: เวียดนาม
พรรคการเมือง: พรรคคอมมิวนิสต์เวียดนาม
ญาติ: เจิ่น โกว๊ก โต๋ (น้องชาย)
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยกฎหมายฮานอย สถาบันรัฐศาสตร์แห่งชาติโฮจิมินห์
ลายมือชื่อ: 
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้:  เวียดนาม
สังกัด: กองกำลังความมั่นคงสาธารณะเวียดนาม
ประจำการ: พ.ศ. 2515–2559
ยศ: พลตำรวจเอก

เจิ่น ดั่ย กวาง เวียดนาม: Trần Đại Quang (เกิด 12 ตุลาคม พ.ศ. 2499 – 21 กันยายน พ.ศ. 2561) เป็นอดีตประธานาธิบดีเวียดนาม และอดีตรัฐมนตรีกระทรวงความมั่นคงสาธารณะเวียดนาม
ความตาย

เจิ่น ดั่ย กวาง เสียชีวิตที่โรงพยาบาล 108 Military Central เมื่อวันที่ 21 กันยายน 2561 ในกรุงฮานอยจากภาวะแทรกซ้อนของโรคไวรัสเมื่ออายุได้ 61 ปีขณะดำรงตำแหน่ง วันที่ 27 กันยายน พิธีศพจัดขึ้นที่ฮานอย ตามด้วยขบวนแห่ไปยังบ้านเกิดของเขาในเขตคิมเซิน นิงห์บิงห์ ซึ่งเขาถูกฝัง