stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จังหวัดโบโฮล

| จังหวัดโบโฮล |
| --- | --- |
จังหวัด
เนินเขาช็อกโกแลต
   ธง ตรา
เพลง: Awit sa Bohol Bohol Hymn
ที่ตั้งในประเทศฟิลิปปินส์
โอเพินสตรีตแมป
พิกัด: 9°54′N 124°12′E﻿ / ﻿9.9°N 124.2°E﻿ / 9.9; 124.2
ประเทศ:  ฟิลิปปินส์
เขต: กิตนางคาบีซายาอัน
ค้นพบ: 25 มีนาคม ค.ศ. 1565
ก่อตั้ง: 22 กรกฎาคม ค.ศ. 1854
เมืองหลัก: ตักบีลารัน
การปกครอง
 • ประเภท: ซังกูเนียงปันลาลาวีกัน
 • ผู้ว่าราชการจังหวัด: Edgar Chatto (PDP-LABAN)
 • รองผู้ว่าราชการจังหวัด: Dionisio Balite
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 4,820.95 ตร.กม. (1,861.38 ตร.ไมล์)
ความสูง (ภูเขามายานา): 870 เมตร (2,850 ฟุต)
ประชากร (ค.ศ. 2020) 
 • ทั้งหมด: 1,394,329 คน
 • ความหนาแน่น: 290 คน/ตร.กม. (750 คน/ตร.ไมล์)
 • จำนวนผู้เลือกตั้ง: 798,768 คน (ค.ศ. 2,016)
เดมะนิม: boholano  Bul·anon  boholana  Boholan
Boholano
 • นครอิสระ: 0
 • นคร: 1 (ตักบีลารัน)
 • เทศบาล: 47
 • Districts: 3
เขตเวลา: UTC+8 (PST)
รหัสไปรษณีย์: 6300–6346
ไอดีดี : รหัสโทรศัพท์ : +63 (0)38
รหัส ISO 3166: PH
ระดับรายได้: ระดับที่ 1
PSGC: 071200000
ภูมิอากาศ: มรสุมเขตร้อน
เว็บไซต์: www.bohol.gov.ph
จังหวัดโบโฮล เป็นจังหวัดเกาะในเขตกิตนางคาบีซายาอัน ประเทศฟิลิปปินส์ ประกอบด้วยเกาะใหญ่ และเกาะบริวารขนาดเล็กอีก 75 เกาะ เมืองหลักคือตักบีลารัน มีพื้นที่ 4,821 ตารางกิโลเมตร (1,861 ตารางไมล์) และมีชายฝั่งทะเลยาว 261 กิโลเมตร (162 ไมล์) โบโฮลเป็นเกาะที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 10 ของฟิลิปปินส์ เกาะใกล้เคียงทางด้านทิศตะวันตกคือเกาะเซบู ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือคือเกาะเลเต และเกาะทางทิศใต้คือมินดาเนา
จังหวัดโบโฮลเป็นจังหวัดชั้นเอก แบ่งการปกครองออกเป็น 3 เขตนิติบัญญัติ, 1 นคร, 47 เทศบาล, และ 1,109 บารังไกย์
จังหวัดนี้เป็นจุดหมายปลายทางสำคัญของนักท่องเที่ยว เนื่องจากมีรีสอร์ตและชายหาดหลายแห่ง และมีสถานที่อันเป็นเอกลักษณ์ของประเทศ นั่นคือ เนินเขาช็อกโกแลต ซึ่งสามารถมองเห็นได้ชัดจากบนอากาศยาน เกาะปังเลาตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัด เป็นเกาะที่มีชื่อเสียงในด้านการดำน้ำอันดับต้น ๆ ของโลก และสามารถพบทาร์เซียร์ฟิลิปปิน สัตว์จำพวกไพรเมตขนาดเล็กที่สุดของโลก
จังหวัดนี้ยังเป็นสถานที่เกิดของคาร์ลอส การ์เซีย ประธานาธิบดีฟิลิปปินส์คนที่ 8 (ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 1957–1961) ซึ่งเกิดที่เมืองตาลีโบน
วันที่ 15 ตุลาคม ค.ศ. 2013 โบโฮลประสบแผ่นดินไหวขนาด 7.2 แมกติจูด ซึ่งมีจุดศูนย์กลางการสะเทือนอยู่ห่างจากเมืองซักบายันไปประมาณ  6 กิโลเมตร (3.7 ไมล์) แผ่นดินไหวครั้งนี้ยังสร้างความเสียหายในเซบูตอนใต้ มีผู้เสียชีวิต 156 คน บาดเจ็บ 374 คน และโบสถ์เก่าแก่หลายแห่งได้รับความเสียหายจากภัยพิบัติครั้งนี้
ภูมิศาสตร์

เนินเขาช็อกโกแลตเป็นหนึ่งในสถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยมของประเทศ ทำให้โบโฮลได้รับฉายา อัญมณีแห่งฟิลิปปินส์ โดยเนินเขาแห่งนี้คือหินปูนที่หลงเหลือจากซากปะการังในยุคน้ำแข็ง เนินเขาจะเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลในช่วงฤดูร้อน
โบโฮลมีบ่อน้ำพุ 114 แห่ง ลำธาร 172 สาย และแม่น้ำ 4 สายหลัก ได้แก่ แม่น้ำอีนาบังกา ไหลทางตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัด แม่น้ำโลโบกไหลผ่านตอนกลางลงสู่ชายฝั่งตอนใต้ แม่น้ำอาบาตันไหลผ่านทางตะวันตกเฉียงใต้ และแม่น้ำอีปีลซึ่งอยู่ทางทิศเหนือ
ภายในเกาะมีถ้ำและน้ำตกหลายแห่ง น้ำตกที่สำคัญได้แก่ น้ำตกแมกอาโซ ซึ่งคำว่าแมกอาโซนั้น แปลว่า ควัน ในภาษาท้องถิ่น
หนังสืออ่านเพิ่มเติม

Cajes, Alan S. (2004). "A Brief History of Bohol". เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ April 12, 2004.
Tirol, Jes Belarmino (January 9, 2011). "TOPONYMS OF BOHOL AND ITS TOWNS Part 1". Bohol Chronicle. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ January 15, 2011.
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
Provincial Planning and Development Office of Bohol เก็บถาวร 2017-08-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (includes provincial atlas)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
อื่น ๆ:  IdRef
ถนนทางรถไฟสายเก่าปากน้ำ

|   ถนนทางรถไฟสายเก่าปากน้ำ> ทางแยกที่สำคัญ |
| --- | --- |
ปลายทางทิศเหนือ:  ถนนพระรามที่ 4 ในเขตคลองเตย กรุงเทพมหานคร
 :    ถนนสรรพาวุธ ในเขตบางนา กรุงเทพมหานคร   ถนนปู่เจ้าสมิงพราย ในอำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ 
ปลายทางทิศใต้:  ถนนสุขุมวิท ในอำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ
ถนนทางรถไฟสายเก่าปากน้ำ (อักษรโรมัน: Thanon Thang Rotfai Sai Kao Paknam) เป็นถนนสายสำคัญสายหนึ่งของกรุงเทพมหานครและจังหวัดสมุทรปราการ เดิมเป็นทางเดินรถไฟสายปากน้ำ ต่อมาเมื่อยกเลิกรถไฟสายปากน้ำแล้วจึงปรับเป็นถนนขนาด 2 ช่องทางจราจรสวนทาง มีจุดเริ่มต้นจากถนนพระรามที่ 4 ในพื้นที่แขวงคลองเตย เขตคลองเตย กรุงเทพมหานคร ตัดกับถนนเกษมราษฏร์ แล้วจึงเลียบทางพิเศษเฉลิมมหานคร ตัดกับถนนกล้วยน้ำไทแล้วจึงลอดใต้ทางพิเศษเฉลิมมหานคร จากนั้นจึงข้ามคลองพระโขนงเข้าสู่แขวงพระโขนง เขตคลองเตย ตัดกับซอยสุขุมวิท 50 จากนั้นจึงเข้าพื้นที่แขวงพระโขนงใต้ เขตพระโขนง บริเวณใกล้กับจุดตัดกับถนนอาจณรงค์ซึ่งเป็นถนนเลียบทางรถไฟ แล้วเลียบแม่น้ำเจ้าพระยา ตัดกับซอยสุขุมวิท 62 จากนั้นจึงข้ามคลองบางอ้อเข้าพื้นที่แขวงบางนาเหนือ เขตบางนา ตัดกับถนนสรรพาวุธเข้าพื้นที่แขวงบางนาใต้ แล้วข้ามคลองบางนา ผ่านหน่วยงานทหารเรือ จากนั้นจึงเข้าเขตจังหวัดสมุทรปราการ โดยถนนสายนี้ทำหน้าที่แบ่งเขตระหว่างเขตเทศบาลตำบลสำโรงเหนือ อำเภอเมืองสมุทรปราการ กับเขตเทศบาลเมืองปู่เจ้าสมิงพราย อำเภอพระประแดง จากนั้นจึงข้ามคลองสำโรง แล้วตัดกับถนนปู่เจ้าสมิงพราย สุดท้ายจึงลอดใต้ทางพิเศษกาญจนาภิเษก และไปสิ้นสุดที่ถนนสุขุมวิทกิโลเมตรที่ 22 (บริเวณพิพิธภัณฑ์ช้างเอราวัณ) ที่ทางแยกโค้งเกริก ถนนทางรถไฟสายเก่านี้เดิมเคยเป็น ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3109 ปัจจุบันอยู่ในความรับผิดชอบของกรุงเทพมหานครและกรมทางหลวงชนบท (ช่วงถนนในเขตจังหวัดสมุทรปราการ)
ลักษณะและสภาพพื้นผิวถนน

ในเขตกรุงเทพมหานครเป็นถนนลาดยางและถนนคอนกรีต สภาพถนนตั้งแต่ซอยสุขุมวิท 50 ถึงทางแยกสรรพาวุธถนนเป็นหลุมบ่อเสียหายมาก มีหลุมบ่อขนาดใหญ่และลึกอยู่ทั่วไป (เกิดอุบัติเหตุบ่อยครั้ง โดยเฉพาะผู้ขับขี่จักรยานยนต์) เนื่องจากเป็นเส้นทางวิ่งของรถบรรทุกสินค้าเข้าท่าเรือคลองเตย ส่วนเขตจังหวัดสมุทรปราการเป็นถนนคอนกรีต โดยทั่วไปสภาพถนนดี มั่นคง แข็งแรง มีหลุมบ่อบ้างเล็กน้อยบริเวณหน้าบริษัทโตโยต้า มอเตอร์ (ประเทศไทย) จำกัด และบริษัท ฮอนด้า ออโตโมบิล (ประเทศไทย) จำกัด ช่วงตั้งแต่ถนนสุขุมวิทถึงถนนปู่เจ้าสมิงพรายเปิดให้เดินรถขาขึ้นได้ทางเดียว
ถนนท่าดินแดง

|  ถนนท่าดินแดง> ข้อมูลของเส้นทาง |
| --- | --- |
ความยาว: 0.936 กิโลเมตร (0.582 ไมล์; 3,070 ฟุต)
ทางแยกที่สำคัญ
ปลายทางทิศใต้:  สามเหลี่ยมลาดหญ้า ในเขตคลองสาน กรุงเทพมหานคร
ปลายทางทิศเหนือ:  แม่น้ำเจ้าพระยา ในเขตคลองสาน กรุงเทพมหานคร
บรรยากาศตลาดในท่าดินแดง
ศาลเจ้าซำไนเก็ง (三奶宮) เป็นศาลเจ้าเก่าแก่ของกลุ่มจีนแคะ ก่อสร้างขึ้นราวปี พ.ศ. 2482
ถนนท่าดินแดง (อักษรโรมัน: Thanon Tha Din Daeng) เป็นถนนสายหนึ่งในพื้นที่เขตคลองสาน กรุงเทพมหานคร มีลักษณะเป็นถนนขนาด 4 ช่องทางจราจร ไม่มีเกาะกลาง เขตถนนกว้าง 22 เมตร ระยะทางยาว 936 เมตร มีจุดเริ่มต้นจากสามเหลี่ยมลาดหญ้าซึ่งเป็นจุดตัดกับถนนลาดหญ้าและถนนอิสรภาพ มุ่งขึ้นไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ข้ามคลองสมเด็จเจ้าพระยาและตัดกับถนนสมเด็จเจ้าพระยาที่ทางแยกท่าดินแดง ไปสิ้นสุดที่ริมแม่น้ำเจ้าพระยาบริเวณท่าเรือท่าดินแดง
ถนนท่าดินแดงเป็น "ถนนสายที่ 9" ในโครงการตัดและขยายถนน 11 สายในจังหวัดธนบุรีและจังหวัดพระนครเพื่อรองรับการก่อสร้างสะพานปฐมบรมราชานุสรณ์ (สะพานพระพุทธยอดฟ้า) เมื่อปี พ.ศ. 2472 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยพระราชกฤษฎีกาว่าด้วยการจัดซื้อที่ดินและอสังหาริมทรัพย์อย่างอื่น เพื่อตัดและขยายถนนฝั่งจังหวัดธนบุรีและจังหวัดพระนคร พ.ศ. 2473 ได้กำหนดแนวเส้นทางถนนสายที่ 9 ไว้ตั้งแต่ถนนสายที่ 4 (ปัจจุบันคือถนนลาดหญ้า) ผ่านถนนสายที่ 3 (ปัจจุบันคือถนนอิสรภาพ) และถนนสายที่ 2 (ปัจจุบันคือถนนสมเด็จเจ้าพระยา) ไปจนถึงริมแม่น้ำเจ้าพระยาฝั่งตรงข้ามท่าเรือราชวงศ์
ทางการเริ่มก่อสร้างถนนสายที่ 9 ในปี พ.ศ. 2474 สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ทรงตั้งชื่อถนนสายต่าง ๆ ในโครงการดังกล่าวถวายพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวโดยใช้เกณฑ์ "มหาชัย" ที่ไทยรบชนะพม่าในรัชสมัยสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชและพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช สำหรับถนนสายที่ 9 ทรงตั้งชื่อว่า ถนนท่าดินแดง เพื่อเป็นอนุสรณ์ถึงคราวพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชทรงยกทัพเข้าตีค่ายทหารพม่าที่บ้านท่าดินแดง แขวงเมืองท่าขนุน ได้สำเร็จในปี พ.ศ. 2329 ซึ่งก็ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ตั้งชื่อถนนตามที่ทรงเสนอ
เชิงอรรถและอ้างอิง

↑  กองนโยบายและแผนงาน. สำนักผังเมือง. กรุงเทพมหานคร. รายงานการศึกษา เรื่อง โครงข่ายถนนและทางพิเศษในเขตกรุงเทพมหานคร. [ม.ป.ท.], 2551.
1 2  กนกวลี ชูชัยยะ. พจนานุกรมวิสามานยนามไทย : วัด วัง ถนน สะพาน ป้อม. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ : ราชบัณฑิตยสถาน, 2548, หน้า 120.
↑  ปัจจุบัน พื้นที่การรบบ้านท่าดินแดงจมอยู่ใต้ทะเลสาบเขื่อนวชิราลงกรณ (เขาแหลม) ในท้องที่ตำบลปรังเผล อำเภอสังขละบุรี จังหวัดกาญจนบุรี
คริสต์ศตวรรษที่ 21

| --- | --- |
คริสต์สหัสวรรษ:: 3
คริสต์ศตวรรษ:: 20 คริสต์ศตวรรษที่ 21 22
คริสต์ทศวรรษ:: 2000 2010 2020 2030 2040 2050 2060 2070 2080 2090
คริสต์ศตวรรษที่ 21 คือคริสต์ศตวรรษแรกของคริสต์สหัสวรรษที่ 3 และเป็นคริสต์ศตวรรษปัจจุบัน เริ่มนับตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2001 จนถึงวันที่ 31 ธันวาคม ค.ศ. 2100  หรือเรียกว่า ยุค 2001 คือเรียกตามปีเริ่มต้นคริสต์ศตวรรษที่ 21
รัฐชาติใหม่และการเปลี่ยนแปลงของเขตแดน

ดินแดนดังต่อไปนี้คือรัฐเอกราชที่ได้รับเอกราชในช่วงศตวรรษที่ 21 และได้รับการยอมรับเป็นหนึ่งในรัฐสมาชิกของสหประชาชาติ
ติมอร์ตะวันออก (ติมอร์-เลสเต) เมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม ค.ศ. 2002
มอนเตเนโกร เมื่อวันที่ 3 มิถุนายน ค.ศ. 2006
ซูดานใต้ เมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม ค.ศ. 2011
ดินแดนดังต่อไปนี้ได้ดินแดนเอกราชและได้สิทธิปกครองตนเองขั้นสูง แต่ได้รับการยอมรับจากรัฐสมาชิกของสหประชาติเพียงจำนวนหนึ่ง
คอซอวอ เมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2008
ปาเลสไตน์ เมื่อวันที่ 31 ตุลาคม ค.ศ. 2011
เซาท์ออสซีเชีย เมื่อวันที่ 26 สิงหาคม ค.ศ. 2008
อับคาเซีย  เมื่อวันที่ 26 สิงหาคม ค.ศ. 2008
ดินแดนดังต่อไปนี้ได้ถูกผนวกเข้าเป็นดินแดนของอีกรัฐเอกราชหนึ่ง
ไครเมีย ผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งรัสเซีย
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี > การสำรวจอวกาศ

2001 – เดนนิส ตีโต กลายเป็นนักท่องเที่ยวอวกาศเชิงพาณิชย์คนแรกของโลก โดยได้ชำระเงิน 19 ล้านดอลลาร์สหรัฐเพื่อเดินทางไปสถานีอวกาศนานาชาติ
2003 – เกิดเหตุโศกนาฏกรรมกระสวยอวกาศโคลัมเบียเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์
2003 – จีนส่งยานเสินโจว 5 ขึ้นสู่อวกาศเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม ส่งผลให้จีนเป็นประเทศที่ 3 ในโลกที่มีความสามารถส่งมนุษย์ขึ้นไปยังอวกาศได้ด้วยตัวเอง
2004 – ยาน Mars Exploration Rover 2 เครื่องลงจอดบนพื้นผิวดาวอังคาร; ยานออพพอร์ทูนิตี้ ค้นพบหลักฐานที่ว่าครั้งหนึ่งพื้นผิวดาวอังคารเคยมีน้ำ
2004 – SpaceShipOne makes the first privately funded human spaceflight, June 21
2005 – ยานไฮเกนส์ ลงจอดบนดาวไททันเมื่อวันที่ 14 มกราคม, ดาวบริวารที่ใหญ่ที่สุดของดาวเสาร์
2005 – ยานนิวฮอไรซันส์ถูกส่งขึ้นไปอวกาศโดยมีภารกิจเพื่อศึกษาดาวพลูโต  ยาน Curiosity rover บนพื้นผิวดาวอังคาร
2006 – ดาวพลูโตถูกลดสถานะจากดาวเคราะห์เป็นดาวเคราะห์แคระ
2007 – จีนปล่อยยานสำรวจอากาศดวงจันทร์เปนครั้งแรกภายใต้ ฉางเอ๋อ 1 เมื่อวันที่ 24 ตุลาคม
2008 – Chinese space program launches its third manned space flight carrying its first three-person crew and conducts its first spacewalk that makes China the third nation after Russia and USA to do that, เสินโจว 7, on September 25.
2008 – ยานฟินิกส์ค้นพบน้ำแข็งบนดาวอังคาร
2009 – องค์การวิจัยอวกาศอินเดียประกาศการค้นพบน้ำบนดวงจันทร์
2011 –  NASA launches Atlantis marking an end to its three-decade shuttle program.
2012 – The 50th successful launch in a row for the European launcher Ariane 5, on August 2.
2012 – สเปซเอ็กซ์ ประสบความสำเร็จในการขนส่งสิ่งของให้แก่สถานีอวกาศนานาชาติ
2012 – นาซาประสบความสำเร็จในการนำยานคิวริออซิตีลงจอดบนบนพื้นผิวดาวอังคาร
2014 – ยานสำรวจอวกาศ Mars Orbiter Mission เข้าสู่วงโคจรขงดาวอังคารเมื่อวันที่ 24 กันยายน ส่งผลให้อินเดียเป็นประเทศที่สี่บรรลุเป้าหมายเช่นว่า
2014 – องค์การอวกาศยุโรป ประสบความสำเร็จในการนำยานยานฟีเลลงจอดบนดาวหาง 67P ซึ่งเป็นการลงจอดบนดาวหางครั้งแรกในประวัติศาสตร์
2015 – ยานนิวฮอไรซันส์ถึงดาวพลูโตเมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม
2015 – นาซาประกาศการค้นพบน้ำในสถานะของเหลวบนดาวอังคาร
2016 –  วันที่ 4 กรกฎาคม นาซ่าได้ส่งยานสำรวจอวกาศจูโน่ขึ้นไปเพื่อสำรวจวงโคจรของดาวพฤหัสบดี
2017 – นักดาราศาสตร์ประกาศว่าดาวฤกษ์ แทรพพิสต์-1 มีดาวเคราะห์นอกระบบโคจรเจ็ดดวง โดยจำนวนหนึ่งอยู่ในเขตอาศัยได้
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี > ฟิสิกส์

2003 – การสังเกตพบรังสีไมโครเวฟพื้นหลังของจักรวาลโดยดาวเทียมสำรวจคลื่นไมโครเวฟวิลกินสัน (WMAP)
2010 – การชนอนุภาคพลังงานสูงโดยเครื่องชนอนุภาคแฮดรอนขนาดใหญ่เกิดขึ้นเป็นครั้งแรกในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2010
2012 – นักฟิสิกส์ยุโรปำด้แสดงให้เห็นถึงการมีอยู่ของอนุภาคฮิกส์โบซอน
2013 – การศึกษาวิจัยรังสีไมโครเวฟพื้นหลังของจักรวาลโดย Planck Surveyor ประมาณการอายุของจักรวาลว่ามีอายุอยู่ที่ 13,800 ล้านปี ซึ่งมากกว่าที่เคยคาดการณ์ไว้ 100 ล้านปี
2016 – ไลโกประกาศค้นพบการมีอยู่ของคลื่นความโน้มถ่วงจากการชนกันของหลุมดำ
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี > คณิตศาสตร์

2002 – กริกอรี เพเรลมานพิสูจน์ปัญหา "การคาดการณ์ของปวงกาเร (Poincaré conjecture)" สำเร็จได้เป็นคนแรก ซึ่งเป็นปัญหารางวัลมิลเลนเนียมแรกที่พิสูจน์สำเร็จ
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี > แพทยศาสตร์

2003 – สิ้นสุดโครงการจีโนมมนุษย์
2003 – เกิดการระบาดของกลุ่มอาการทางเดินหายใจเฉียบพลันรุนแรง (SARS) ไปทั่วโลก
2005 – The first successful partial face transplant is performed in France.
2006 – ดร. เอียน เฟเซอร์พัฒนาวัคซีนสำหรับมะเร็งปากมดลูก
2007 – Visual prosthetic (bionic eye) Argus II.
2008 – นักวิทยาศาสตร์ชาวญี่ปุ่น create a form of artificial DNA.
2008 – Laurent Lantieri performs the first full face transplant.
2009 – Influenza A virus subtype H1N1 spreads around the globe.
2012 – ประสบความสำเร็จในการปลูกถ่ายใบหน้าเป็นครั้งแรกที่ประเทศตุรกี
2012 – Doubts raised over Statin medication.
2013 – ประสบความสำเร็จในการปลูกไตสังเคราะห์ครั้งแรกในหลอดแก้วที่สหรัฐอเมริกา
2013 – ประสบความสำเร็จในการปลูกไตสังเคราะห์ครั้งแรกจากสเตมเซลส์ในประเทศญี่ปุ่น
2014 – ไวรัสอีโบลาระบาดครั้งใหญ่ในภูมิภาคแอฟริกาตะวันตก
2016 – ไวรัสซิกาที่มียุงเป็นพาหะและก่อให้เกิดข้อบกพร่องในทารกระบาด
2019 – ไวรัสโคโรนา (COVID-19) เกิดการระบาดในเมืองอู๋ฮั่น ประเทศจีน และลุกลามมายังประเทศอื่น ๆ ทั้งในภูมิภาคเอเชีย ยุโรป สหรัฐอเมริกา แอฟริกา รวมไปถึงออสเตรเลียและนิวซีแลนด์
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี > การเก็บข้อมูลและสื่อ

เทคโนโลยีดีวีดีเข้าแทนที่วีซีดีในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 21 ราวปี ค.ศ. 2007
เกิดเทคโนโลยีเกี่ยวกับบลูเรย์
เทคโนโลยีแผ่นซีดีเข้าแทนที่ตลับเทป แต่ความนิยมได้ลดลงอย่างรวดเร็วอันเนื่องมาจากการพัฒนาเทคโนโลยีทางด้านการเชื่อมต่อผ่านระบบเครือข่ายทางคอมพิวเตอร์ (digital downloads and online streaming)
โทรทัศน์ความละเอียดสูงเริ่มเข้าแทนที่โทรทัศน์ความละเอียดปกติ
เวิลด์ไวด์เว็บ และ  เว็บไซต์ เป็นช่องทางหลักในการกักเก็บและค้นหาข้อมูลต่างๆ
อุปกรณ์เคลื่อนที่อย่าง โทรศัพท์มือถือและแท็บเล็ตคอมพิวเตอร์ สามารถเชื่อมต่อกับอินเตอร์เน็ทได้
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี > เทคโนโลยีสังคม

The Digital Revolution continued into the early 21st century with mobile usage and Internet access growing massively in the early 21st century. By the 2010s, the majority of people in the developed world had Internet access and the majority of people worldwide had a mobile phone.
The Internet (created in 1969) and World Wide Web (created in 1990) continue to rise in popularity and social networking emerges in the early 21st century as a popular social communication, largely replacing much of the function of email, message boards and instant messaging services. Twitter, Facebook, and YouTube are all major examples of social websites to gain widespread popularity.
ทศวรรษและปีคริสต์ศักราช

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1990 | 1990 | 1991 | 1992 | 1993 | 1994 | 1995 | 1996 | 1997 | 1998 | 1999 |
| 2000 | 2000 | 2001 | 2002 | 2003 | 2004 | 2005 | 2006 | 2007 | 2008 | 2009 |
| 2010 | 2010 | 2011 | 2012 | 2013 | 2014 | 2015 | 2016 | 2017 | 2018 | 2019 |
| 2020 | 2020 | 2021 | 2022 | 2023 | 2024 | 2025 | 2026 | 2027 | 2028 | 2029 |
| 2030 | 2030 | 2031 | 2032 | 2033 | 2034 | 2035 | 2036 | 2037 | 2038 | 2039 |
| 2040 | 2040 | 2041 | 2042 | 2043 | 2044 | 2045 | 2046 | 2047 | 2048 | 2049 |
| 2050 | 2050 | 2051 | 2052 | 2053 | 2054 | 2055 | 2056 | 2057 | 2058 | 2059 |
| 2060 | 2060 | 2061 | 2062 | 2063 | 2064 | 2065 | 2066 | 2067 | 2068 | 2069 |
| 2070 | 2070 | 2071 | 2072 | 2073 | 2074 | 2075 | 2076 | 2077 | 2078 | 2079 |
| 2080 | 2080 | 2081 | 2082 | 2083 | 2084 | 2085 | 2086 | 2087 | 2088 | 2089 |
| 2090 | 2090 | 2091 | 2092 | 2093 | 2094 | 2095 | 2096 | 2097 | 2098 | 2099 |
| 2100 | 2100 | 2101 | 2102 | 2103 | 2104 | 2105 | 2106 | 2107 | 2108 | 2109 |
ซูดานใต้ ได้รับเอกราชเมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม ค.ศ. 2011
คอซอวอ ประกาศเอกราชเมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2008
ถนนสุเหร่าคลองหนึ่ง

ถนนสุเหร่าคลองหนึ่ง หรือเรียกกันทั่วไปว่า ถนนกีบหมู เป็นถนนในแขวงบางชัน เขตคลองสามวา กรุงเทพมหานคร เริ่มต้นจากถนนปัญญาอินทราบริเวณทางแยกลำกะโหลก ไปทางทิศตะวันออก ผ่านบึงแบนตาโพ คลองกีบหมู (คลองพระยาสุเรนทร์ 1) และมัสยิดย่ามีอะห์ ตัดกับถนนเจริญพัฒนา ก่อนจะไปสิ้นสุดที่ถนนหทัยราษฎร์บริเวณลำรางแชเจิม ระยะทางยาว 1.582 กิโลเมตร
สันนิษฐานกันว่าชื่อ "กีบหมู" มีที่มาจากการที่ในอดีตได้มีชาวมุสลิมจากปัตตานีอพยพย้ายถิ่นฐานมาอยู่แถบมีนบุรีและคันนายาว และมีคนกลุ่มหนึ่งในจำนวนนั้นแยกออกมาตั้งบ้านเรือนในบริเวณนี้ จึงเรียกว่า ปลีกหมู่ ซึ่งแปลว่า "ปลีกตัวจากชุมชน" ต่อมาวลีนี้ได้เพี้ยนเป็น กีบหมู ศูนย์กลางของชุมชนดังกล่าวคือมัสยิดย่ามีอะห์ซึ่งในปัจจุบันมีชื่อเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า "สุเหร่าคลองหนึ่ง" และกลายเป็นที่มาของชื่อถนนที่ตัดผ่าน บริเวณถนนสุเหร่าคลองหนึ่งเป็นที่ตั้งของชุมชนสุเหร่าคลองหนึ่งซึ่งมีครัวเรือนจํานวน 185 ครัวเรือนตามทะเบียนราษฎร์เขตคลองสามวา มีโรงเรียนสุเหร่าคลองหนึ่ง (มานะราษฎร์บำรุง) และตลาดสด
แต่เดิมชาวมุสลิมในละแวกถนนสุเหร่าคลองหนึ่งประกอบอาชีพทำไร่หญ้าสำหรับปูสนาม ในยุคหนึ่งเมื่อมีความต้องการหญ้าเพิ่มขึ้นก็ต้องรับคนงานเพิ่มเติมจากถิ่นอื่น แต่ต่อมาการทำไร่หญ้าในพื้นที่มาถึงจุดอิ่มตัวในขณะที่ยังคงมีผู้ใช้แรงงานย้ายถิ่นเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย ผู้ใช้แรงงานส่วนเกินจึงหันไปรับจ้างทำงานหลากหลายประเภท ในที่สุดถนนสุเหร่าคลองหนึ่งก็ขึ้นชื่อว่าเป็นแหล่งที่มีผู้ใช้แรงงานอิสระ (โดยเฉพาะช่างฝีมือและกรรมกรก่อสร้าง) รวมตัวกันมากที่สุดในเขตกรุงเทพมหานคร ในช่วงเวลาเช้ามืดตั้งแต่ประมาณ 4 นาฬิกา จนถึงช่วงสายประมาณ 9 นาฬิกา เหล่าผู้ใช้แรงงานนับพันคนจะมายืนริมสองข้างถนนสายนี้เพื่อรอผู้ว่าจ้างมาเลือกไปทำงาน แรงงานส่วนใหญ่มาจากภาคอีสานและภาคเหนือ บางส่วนเป็นแรงงานต่างด้าว โดยมากเป็นชาวกัมพูชา ส่วนแรงงานชาวพม่าในย่านนี้มีจำนวนไม่มากนัก
ถนนธนิยะ

ถนนธนิยะ
ถนนธนิยะในยามค่ำคืน
ถนนธนิยะ เป็นถนนที่เชื่อมต่อระหว่างถนนสีลมกับถนนสุรวงศ์ ตั้งอยู่ในแขวงสุริยวงศ์ เขตบางรัก กรุงเทพมหานคร ด้านติดกับถนนสีลมเป็นที่ตั้งของสถานีศาลาแดง มีความยาวถนนประมาณ 200 เมตร กลางวันถือเป็นย่านสำนักงาน ตอนกลางคืนเป็นแหล่งบันเทิง มีร้านบาร์ ร้านคาราโอเกะ จำนวนมาก
ประวัติ

ถนนธนิยะตั้งชื่อถนนตามชื่ออาคารธนิยะ เป็นอาคารแรก ๆ บนถนนสีลม จุดเริ่มต้นมาจากการร่วมทุนระหว่างธนิยะกรุ๊ปของครอบครัวสมบุญธรรม กับ Sumitomo Real Estate จากญี่ปุ่น ก่อนที่ธนิยะกรุ๊ปจะซื้อหุ้นจากญี่ปุ่นทั้งหมดในเวลาต่อมา อาคารธนิยะตึกแรกเปิดใช้เมื่อ พ.ศ. 2513  โดยใช้ชื่อ ธนิยะ ซึ่งเป็นชื่อพี่ชายคนโตของครอบครัวและยังได้สร้างถนนธนิยะเอาไว้เพื่อรองรับความเจริญ อาคารนี้เป็นสำนักงานของ Sumitomo และให้เช่าพื้นที่ที่เหลือ
อาคารหลังปัจจุบันเรียกว่า ธนิยะ พลาซา ก่อสร้างเสร็จเริ่มให้บริการมาตั้งแต่ พ.ศ. 2532 เป็นศูนย์รวมด้านกีฬากอล์ฟที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทยและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีร้านอาหารญี่ปุ่น เพื่อรองรับนักธุรกิจญี่ปุ่นที่เช่าสำนักงานอยู่ในละแวกนี้
แต่เดิมที่ตั้งถนนธนิยะมีร้านก๋วยเตี๋ยว มีโรงเรียนสอนขับรถยนต์ จรัส เชิงฉลาด ที่ตั้งของธนิยะ พลาซา มีชื่อเรียกว่า ตำบลสถานทูตญี่ปุ่น เป็นแหล่งที่คนญี่ปุ่นรู้จักดี รวมทั้งร้านจำหน่ายสินค้าประเภทต่าง ๆ เช่น ร้านขายอุปกรณ์กล้องฟิล์มที่หาได้ยาก ร้านไวน์
กล่าวกันว่าถนนธนิยะเป็นจุดกำเนิดของคาราโอเกะในประเทศไทย โดยเริ่มเข้ามาในประเทศไทยราวพุทธทศวรรษ 2520 มีการให้บริการคาราโอเกะผ่านร้านบาร์สำหรับนักธุรกิจนักท่องเที่ยวชาวญี่ปุ่น สาเหตุที่เจ้าของคลับที่ธนิยะหลายคนซึ่งเป็นคนญี่ปุ่นที่ได้นำดนตรีคาราโอเกะเข้ามาบริการแก่ลูกค้า เพราะนักดนตรีในยุคนั้นมีปัญหาบ่อยครั้ง เช่น ขาดงาน ไม่มาเล่นตามเวลาที่ตกลงกันไว้ นอกจากนั้นยังต้องเสียค่าจ้างแพงด้วย เจ้าของร้านจึงตัดปัญหาด้วยการใช้ดนตรีคาราโอเกะ เข้ามาแทนการจ้างวงดนตรีมาเล่นเหมือนกับในญี่ปุ่นเกือบทุกร้าน โดยการบริการในช่วงแรกรับเฉพาะลูกค้าชาวญี่ปุ่น ภายหลังเปลี่ยนแปลงมารับลูกค้าชาวไทยเพื่อความอยู่รอดในทางธุรกิจ
ซายูมิ โฮริเอะ

| ซายูมิ โฮริเอะ |
| --- | --- |
เกิด: 23 มิถุนายน พ.ศ. 2506 (61 ) โยโกฮามะ จังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น
อาชีพ: อดีตผู้ประกาศข่าวช่องเอ็นเอชเค
ซายูมิ โฮริเอะ (ญี่ปุ่น: 堀江 さゆみ; โรมาจิ: Horie Sayumi; เกิดวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2506 ที่โยโกฮามะ จังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น) เป็นพนักงานและอดีตผู้ประกาศข่าวช่องเอ็นเอชเค โดยจบการศึกษาจากคณะอักษรศาสตร์ในมหาวิทยาลัยโตเกียว
ซายูมิ มิจิชิเงะ อดีตสมาชิกรุ่นที่ 6 ของมอร์นิงมูซูเมะ ได้รับชื่อจริงนี้มาจากพ่อของเธอ
ถนนหนานจิง

ถนนหนานจิงตะวันออก
ถนนหนานจิง (จีน: 南京路; พินอิน: Nánjīng Lù; เซี่ยงไฮ้: Noecin Lu) เป็นถนนในเซี่ยงไฮ้ซึ่งมีส่วนตะวันออกเป็นถนนการค้าเส้นหลักเส้นหนึ่งของเซี่ยงไฮ้ ถนนหนานจิงเป็นหนึ่งในถนนช็อปปิงที่พลุกพล่านที่สุดของโลก เช่นเดียวกับ ฟิฟต์แอเวนู, ถนนออกซฟอร์ด, ถนนออร์เชิร์ด, ถนนทาเคชิตะ และฌองเซลีเซ ชื่อของถนนมาจากชื่อนครหนานจิง ราชธานีของมณฑลเจียงซูซึ่งอยู่ติดกันกับเซี่ยงไฮ้ และอดีตราชธานีของสาธารณรัฐจีน ถนนหนานจิงในปัจจุบันแบ่งเป็นสองส่วน คือ ถนนหนานจิงตะวันออก และตะวันตก
ในบางบริบท ชื่อของถนนหนานจิงอาจหมายถึงเฉพาะถนนหนานจิงที่มีอยู่ก่อนปี 1945 ซึ่งคือถนนหนานจิงตะวันออกในปัจจุบัน และมีลักษณะเป็นถนนคนเดิน ก่อนการนำระบบพินอินมาใช้ในทศวรรษ 1950s ขื่อของถนนในภาษาอังกฤษคือ ถนนนานกิง (Nanking Road) ถนนเส้นเดิมนี้มีความยาวอยู่ภายในนิคมนานาชาติเซี่ยงไฮ้เท่านั้น ส่วนถนนหนานกิงตะวันตกในปัจจุบันนั้น ในอดีตคือ ถนนบับบลิงเวล (Bubbling Well Road) ถนนนอกนิคม ถนนทั้งสองเส้นมาบรรจบกันที่หัวมุมทางเหนือตรงที่เป็นเซี่ยงไฮ้เรซคลับ
ประวัติศาสตร์ของถนนหนานจิงสามารถย้อนไปได้ถึงปี 1845 ในสมัยนั้นมีชื่อว่า "พาร์กเลน" ("Park Lane") มีความยาวจากเดอะบันด์ไปยังถนนเหอหนาน ต่อมาในปี 1854 ได้ขยายออกมาถึงถนนเจ้อเจียง และแปดปีจ่อมาขยายออกไปถึงถนนซีจัง ชื่อ "ถนนนานกิง" ถูกตั้งอย่างเป็นทางการในปี 1862
ความคิดเห็นทางศาสนาของไอแซก นิวตัน

เซอร์ไอแซค นิวตัน อายุ 46 จากภาพวาดของก็อดฟรีย์ เนลเลอร์ในปี 1689
ไอแซก นิวตัน (4 มกราคม 1643 – 31 มีนาคม 1727) ถือเป็นนักศาสนศาตร์ที่มีความรู้และความเชียวชาญตามความเห็นของชาวโปรเตสแตตนต์ร่วมสมัย เขาเขียนผลงานขึ้นหลายฉบับที่ปัจจุบันอาจจัดเป็นรหัสยศาสตร์ และยังเขียนบทความด้านศาสนาที่เกี่ยวข้องกับการตีความคัมภีร์ไบเบิลแบบตรงตัว
เขาคงความเชื่อนอกรีตเป็นการส่วนตัว
แนวคิดโลกทางกายภาพของนิวตันได้สร้างแบบจำลองที่มั่นคงให้กับโลก นิวตันมองว่าพระเป็นเจ้า เป็นผู้สร้างสรรค์สิ่งต่าง ๆ และการดำรงอยู่นั่นไม่อาจปฏิเสธได้เมื่อพิจารณาจากความงดงามของสิ่งต่างๆ ที่ถูกสร้างขึ้นมา แม้ว่าเขาเกิดในครอบครัวนิกายแองกลิคัน แต่ในช่วงอายุสามสิบนิวตันได้ยึดถือความศรัทธาที่ศาสนาคริสต์สายหลักไม่ถือว่าเป็นแบบดั้งเดิม ถ้าเขาเปิดเผยความศรัทธา นักวิชาการหลายคนจัดให้เขานับถือลัทธิเอเรียสแบบไม่อิงตรีเอกภาพ
ประวัติช่วงต้น

นิวตันถือกำเนิดขึ้นในครอบครัวที่นับถือนิกายแองกลิกันสามเดือนหลังจากที่พ่อของเขาเสียชีวิต พ่อของเขาเป็นชาวนาที่ร่ำรวยและชื่อไอแซ็ค นิวตันเช่นกัน เมื่อนิวตันอายุสามขวบ แม่ของเขาแต่งงานกับพระอธิการซึ่งอาศัยอยู่ใกล้บ้านในแพริชนอร์ธ วิทแฮม และได้ย้ายไปอาศัยกับสาธุคุณบาร์นาบัส สมิธ สามีใหม่ของเธอ โดยปล่อยให้ลูกอยู่ในความเลี้ยงดูของแม่ยาย, มาร์เจรี ไอสคอช เห็นได้ชัดว่าไอแซกเกลียดพ่อเขยและไม่มีความสัมพันธ์กับเขาในช่วงวัยเด็ก ลุงของไอแซค, พระอธิการผู้รับใช้ในเบอร์ตัน ค็อกเกิลส์ มีส่วนร่วมในการเลี้ยงดูไอแซก
ใน ค.ศ. 1667 นิวตันเข้ารับการศึกษาที่วิทยาลัยทรีนิตี เคมบริดจ์ เขาจำเป็นต้องทำศีลอนุกรมเพื่อศึกษาด้านศิลปศาสตรมหาบัณฑิตให้จบภายในเจ็ดปี แล้วยังต้องกล่าวสัตย์ปฏิญาณการอยู่เป็นโสด และรับหลักศาสนาสามสิบเก้าข้อของคริสตจักรแห่งอังกฤษ นิวตันตัดสินใจหยุดเรียนก่อนจบหลักสูตรเพื่อหลีกเลี่ยงการบวชเป็นนักบวชตามกฎหมายของพระเจ้าชาลส์ที่ 2 ภายหลังเขาหลีกเลี่ยงกฎหมายได้สำเร็จ ด้วยความช่วยเหลือจากไอแซก แบร์โรว เนื่องจากใน ค.ศ. 1676 โจเซฟ วิลเลียมสัน รัฐมนตรีในขณะนั้น ได้เปลี่ยนกฎข้อบังคับของวิทยาลัยทรีนิตีเพื่อยกเลิกข้อผูกมัดในหน้าที่ดังกล่าว เมื่อทราบผลล่วงหน้าเช่นนี้ นิวตันจึงเริ่มศึกษาและค้นคว้าประวัติของคริสตจักรในยุคแรกในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1680 เขากลับประสบความสำเร็จในการสืบหาต้นกำเนิดของศาสนาแทน ซึ่งเป็นช่วงเวลาเดียวกับที่เขาได้พัฒนามุมมองวิทยาศาสตร์ต่อสสารและการเคลื่อนที่ในบทความ Philosophiæ Naturalis Principia Mathematica (หลักปรัชญวิทยาต่อธรรมชาติและคณิตศาสตร์) เขากล่าวไว้ดังนี้:
เมื่อผมเขียนบทความเกี่ยวกับระบบของเรา ผมพบว่าหลักการดังกล่าวอาจเข้ากันได้กับแนวความคิดของคนกลุ่มหนึ่งที่เชื่อเรื่องพระเจ้า และไม่มีสิ่งใดที่จะทำให้ผมรู้สึกยินดีได้เท่ากับการที่ทำให้ทราบว่ามันมีประโยชน์กับคนกลุ่มนั้น
ความเชื่อนอกรีต

นักวิชาการส่วนใหญ่ระบุว่านิวตันนั้นเป็นคนในลัทธิเอเรียส โดยไม่เชื่อในตรีเอกานุภาพ
การศึกษาของนิวตันนำไปสู่การปฏิเสธความเชื่อในดวงวิญญาณอันเป็นอมตะ เช่นเดียวกันกับการปฏิเสธตรีเอกภาพ
แม้ว่าเขาไม่ใช่พวกโซซิเนียน แต่เขาก็มีความเชื่อหลายส่วนที่คล้ายกันกับกลุ่มลัทธินี้ เอกสารตัวเขียนที่เขาส่งให้จอห์น ล็อกเพื่อโต้แย้งเรื่องการมีตัวตนของตรีเอกภาพไม่ได้รับการตีพิมพ์ ใน ค.ศ. 2019 จอห์น รอเจอส์ระบุว่า "จอห์น มิลตันและไอแซกนิวตันผู้นอกรีตทั้งคู่ที่นักวิชาการส่วนใหญ่ยอมรับว่าเป็นผู้นับถือลัทธิเอเรียส"
นิวตันนั้นปฏิเสธการทำพิธีศักดิ์สิทธิ์ของคริสต์จักรแองกลิคันก่อนที่เขาจะเสียชีวิต