stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เอฟ-14 ทอมแคท
การออกแบบ > อาวุธ

เดิมทีทอมแคทนั้นถูกออกแบบมาเพื่อเป็นทั้งเครื่องบินที่คล่องแคล่วและเครื่องบินจัดการกับขีปนาวุธร่อนและเครื่องบินทิ้งระเบิดของโซเวียต ผลที่ได้คือเครื่องบินที่ถูกออกแบบมาเพื่อทำหน้าที่ได้อย่างมีประสิทธิภาพในแทบจะทุกด้าน ในด้านอาวุธทอมแคทถูกออกแบบมาเพื่อใช้เอไอเอ็ม-54 ฟีนิกซ์ โดยเฉพาะ แต่ไม่เหมือนกับเอฟ-111บี ที่มันสามารถจัดการกับเป้าหมายทั้งในระยะกลางและใกล้ได้ ดังนั้นเอฟ-14 จึงเป็นเครื่องบินขับไล่ครองความได้เปรียบทางอากาศอย่างสมบูรณ์และไม่ได้เป็นแค่เครื่องบินสกัดกั้นพิสัยไกลเท่านั้น มันมีปืนเอ็ม61 วัลแคน พร้อมกระสุน 676 นัดและสามารถเลือกการยิงแบบ 4,000 หรือ 6,000 นัดต่อนาทีได้ มันสามารถบรรทุกได้มากกว่า 6,700 กิโลกรัมสำหรับภารกิจต่อสู้ในหลายตำแหน่งทั้งที่ใต้ท้องและใต้ปีก โดยปกติแล้วนั่นแปลว่ามันสามารถมีฟีนิกซ์ หรือสแปร์โรว์สูงสุดได้ 2–4 ลูก ฟีนิกซ์หรือสแปร์โรว์สามารถติดตั้งที่ปีกได้ 2 ลูก และไซด์ไวน์เดอร์ 2 ลูกบนปีก ในบางกรณีเอไอเอ็ม-7 สี่ลูก และเอไอเอ็ม-9 สี่ลูกจะติดตั้งอยู่ที่ใต้ท้องเหมือนกับของเอฟ-4 และเอฟ-15
ฟีนิกซ์สามารถบรรจุเต็มที่ 6 ลูกซึ่งก็ไม่เคยมีใครทำมาตลอดการใช้งาน แม้ว่าการทดสอบแรก ๆ นั้นจะพิสูจน์ว่ามันสามารถทำได้ แต่ก็ไม่เคยมีภัยอะไที่อันตรายจนถึงขั้นต้องใช้ฟีนิกซ์พร้อมกันถึง 6 ลูก และมันก็เยอะเกินไปที่จะทำการจอดลงบนเรือบรรทุกเครื่องบิน ขีปนาวุธฟีนิกซ์ถูกใช้เพียงสองครั้งโดยกองทัพเรือสหรัฐ ซึ่งทั้งหมดเกิดขึ้นในอิรักเมื่อปี พ.ศ. 2542แต่ทั้งสองนัดก็พลาดเป้า
ในช่วงที่สงครามเย็นดุเดือดในปลายพุทธทศวรรษ 2510 และ 2520 อาวุธโดยทั่วไปของเอฟ-14 บนเรือบรรทุกเครื่องบินนั้นจะเป็นเอไอเอ็ม-54 ฟีนิกซ์ไม่มากกว่า 1 ลูก แต่จะเป็นเอไอเอ็ม-9 ไซด์ไวน์เดอร์ 2 ลูก เอไอเอ็ม-7 สแปร์โรว์ 2 ลูก กระสุนขนาด 20 ม.ม.ของปืนเอ็ม61 วัลแคน และถังปลดทิ้งได้สองถัง
ประวัติการใช้งาน

เอฟ-14 ทอมแคทเป็นเครื่องบินขับไล่และสอดแนมหลักของกองทัพเรือสหรัฐตั้งแต่ปี พ.ศ. 2515–2549 เอฟ-14 ยังได้ทำหน้าที่ของมันในกองทัพอากาศอิหร่านตั้งแต่ปี พ.ศ. 2521 จนถึงปัจจุบัน
ประวัติการใช้งาน > กองทัพเรือสหรัฐ > สิ่งที่เข้ามาแทนที่

ในขณะที่เอฟ-14 ได้พัฒนาจนเป็นเอฟ-111บี ขนาด 36,000 กิโลกรัม เอฟ-14 ก็ยังคงเป็นเครื่องบินขับไล่ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดและแพงที่สุดในช่วงเวลาของมัน มีโครงการใหม่เข้ามาในทศวรรษที่ 2513 เพื่อทางออกราคาถูกสำหรับการทดแทนกองบินเอฟ-4 ของกองทัพเรือและกองทัพอากาศสหรัฐ โครงการดังกล่าวต้องการให้เกิดเครื่องบินขับไล่น้ำหนักเบารุ่นใหม่ ซึ่งจะนำไปสู่การสร้างเอฟ/เอ-18 ฮอร์เน็ท ซึ่งเป็นเครื่องบินโจมตีและเครื่องบินขับไล่ขนาดกลาง
ในปีพ.ศ. 2537 สภาคองเกรสได้ปฏิเสธข้อเสนอของกรัมแมนที่ต้องการจะพัฒนาทอมแคทของกองทัพเรือให้มากกว่ารุ่นดี (อย่างซูเปอร์ทอมแคท 21 รุ่นควิกสไตรค์ที่ถูกกว่า และรุ่นแอทแท็คทอมแคท 21 ที่ก้าวหน้าอย่างที่สุด) แทนที่จะเป็นเช่นนั้นกองทัพเรือกลับเลือกที่จะปลดประจำการเอฟ-14 และนำเอฟ/เอ-18อี/เอฟ ซูเปอร์ฮอร์เน็ทมาทำหน้าที่แทน
ประวัติการใช้งาน > อิหร่าน

ผู้ใช้ทอมแคทนอกจากสหรัฐเพียงรายเดียวคือกองทัพอากาศจักรวรรดิอิหร่าน
ในต้นทศวรรษที่ 2513 กองทัพอากาศจักรวรรดิอิหร่านได้มองหาเครื่องบินขับไล่รุ่นใหม่ที่ก้าวหน้า โดยเฉพาะลำที่สามารถเข้าสกัดกั้นมิก-25 "ฟ็อกซ์แบท" ของโซเวียตได้ หลังจากที่ประธานาธิบดีสหรัฐริชาร์ด นิกสันได้ไปเยือนอิหร่านในปี พ.ศ. 2515 ซึ่งได้ยื่นเทคโนโลยีทางทหารใหม่ล่าสุดของอเมริกันให้กับอิหร่าน กองทัพอากาศจักรวรรดิอิหร่านมีสองทางเลือกคือเอฟ-14 ทอมแคท หรือเอฟ-15 อีเกิล บริษัทกรัมแมนได้จัดการสาธิตระหว่างทอมแคทกับอีเกิล ต่อหน้ากษัตริย์ซาห์ของอิหร่านในตอนนั้น และในเดือนมกราคม พ.ศ. 2517 อิหร่านก็ได้สั่งซื้อเอฟ-14 30 ลำพร้อมขีปนาวุธเอไอเอ็ม-54 ฟีนิกซ์ 424 ลูก โดยมีมูลค่า 300 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ไม่กี่เดือนต่อมารายการดังกล่าวก็เพิ่มขึ้นกลายเป็นเครื่องบิน 80 ลำและขีปนาวุธ 714 ลำเพื่อเป็นอะไหล่ให้กองทัพไปอีก 10 ปี
เอฟ-14 ลำแรกมาถึงในเดือนมกราคม พ.ศ. 2519 มันถูกดัดแปลงด้วยการนำระบบอิเล็กทรอนิกส์อากาศเท่านั้น แต่ก็ยังคงใช้เครื่องยนต์เดิม ปีต่อมาอีก 12 ลำก็มาถึง ในขณะนั้นเองการฝึกลูกเรืออิหร่านก็เริ่มขึ้นโดยกองทัพเรือสหรัฐโดยทำการฝึกในสหรัฐเอง และในการฝึกครั้งนี้มีการใช้ขีปนาวุธฟีนิกซ์ยิงใส่เป้าหมายที่เป็นโดรนในความสูง 5 หมื่นฟุต
หลังจากการโค่นล้มอำนาจกษัตริย์ซาห์ในปี พ.ศ. 2522 กองทัพอากาศก็มีชื่อใหม่ว่ากองทัพอากาศสาธารณัฐอิสลามอิหร่าน และรัฐบาลใหม่ก็ทำการยกเลิกรายการสั่งซื้ออาวุธส่วนมากจากฝั่งตะวันตก มีข้อมูลถึงการใช้เอฟ-14 ของอิหร่านน้อยมาก
ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2550 มีการประกาศโดยกระทรวงกลาโหมสหรัฐว่าการขายชิ้นส่วนเอฟ-14 ถูกยกเลิก เพราะว่ากลัวว่าพวกมันจะตกไปอยู่ในมือของอิหร่าน การตัดสินใจดังกล่าวเกิดขึ้นตามสถานการณ์ในขณะนั้นของอิหร่าน ในวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 เอฟ-14 ของอเมริกาที่ยังเหลืออยู่ถูกแยกชิ้นส่วน เพื่อทำให้แน่ใจว่าชิ้นส่วนของพวกมันจะไม่ถูกซื้อไปโดยรัฐบาลที่เป็นศัตรูของสหรัฐ อิหร่านนั้นมีเอฟ-14 ประมาณ 44 ลำ โดยมี 20 ที่ยังปฏิบัติการอยู่เมื่อถึงปีพ.ศ. 2552
รุ่นต่าง ๆ

เอฟ-14 สร้างออกมาทั้งสิ้น 712 ลำที่โรงงานของกรัมแมนในคาลเวอร์ตันบนลองไอแลนด์ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2512–2534 ในขณะที่เอฟ-14 ทำการผลิตอยู่ที่เบธเพจในนิวยอร์ก การก่อสร้างและการทดสอบทั้งหมดก็เกิดขึ้นในคาลเวอร์ตัน โรงงานที่เบธเพจได้ผลิตเครื่องบินของสงครามโลกครั้งที่ 2 และเป็นที่อยู่ของวิศวกรผู้ออกแบบเอฟ-14 อย่างไรก็ตามที่เบธเพจนั้นก็ไม่ได้เป็นโรงงานผลิตเครื่องบินอีกต่อไปแล้ว เครื่องบินกว่า 160 ลำของสหรัฐถูกทำลายในอุบัติเหตุครั้งหนึ่ง
รุ่นต่าง ๆ > เอฟ-14เอ

รุ่นเอเป็นเครื่องบินขับไล่สกัดกั้นในทุกสภาพอากาศสองที่นั่งแบบเริ่มแรกของกองทัพเรือสหรัฐ มันทำการบินครั้งแรกในวันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2513 เอฟ-14เอ 12 ลำแรกเป็นต้นแบบ (บางครั้งก็เรียกวายเอฟ-14เอ) การดัดแปลงเกิดขึ้นในช่วงท้ายของมันเพื่อทำให้มันสามารถใช้อาวุธนำวิถีได้ กองทัพเรือสหรัฐได้รับเอฟ-14เอ ทั้งหมด 478 ลำและส่วนอิหร่านได้รับ 79 ลำ เอฟ-14เอ 102 ลำสุดท้ายถูกส่งมอบพร้อมกับเครื่องยนต์ทีเอฟ30-พี-414เอ นอกจากนี้แล้วเอฟ-14เอ ลำที่ 80 ที่ถูกผลิตขึ้นมาให้กับอิหร่าน กลับถูกส่งให้กับกองทัพเรือสหรัฐแทน
รุ่นต่าง ๆ > เอฟ-14บี

เอฟ-14 ได้รับการพัฒนาครั้งแรกในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2530 โดยทำให้เกิดเอฟ-14เอ+ (พลัส) เครื่องยนต์พีดับบลิว ทีเอฟ30 ของเอฟ-14เอ ถูกพัฒนาเป็นจีอี เอฟ110-400 แทน เอฟ-14เอ+ ยังมีระบบเตือนภัยเรดาร์เอแอลอาร์-67 ระบบอิเล็กทรอนิกส์อากาศส่วนมากยังคงเหมือนเดิม ต่อมาเอฟ-14เอ+ ถูกเรียกว่าเอฟ-14บีเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2534 มีเครื่องบินใหม่ทั้งหมด 38 ลำที่ถูกผลิตขึ้นมาและเอฟ-14เอ 48 ถูกพัฒนาจนกลายเป็นรุ่นบี
เครื่องยนต์ทีเอฟ30 นั้นมีข้อด้อยมาตั้งแต่เริ่มต้น เพราะการที่มันง่ายที่จะเกิดอาการคอมเพรสเซอร์หยุดทำงานเมื่อบินในระดับสูง เครื่องยนต์เอฟ110 พิสูจน์ให้เห็นว่ามันมีแรงขับที่มากพอถึง 27,600 ปอนด์เมื่อใช้สันดาปท้าย แรงขับพื้นฐานของเครื่องยนต์โดยไม่ใช้สันดาปท้ายก็ทรงพลังพอแล้วที่จะส่งมันขึ้นจากเรือบรรทุกเครื่องบิน ซึ่งยิ่งเร็วก็ยิ่งปลอดภัย อีกข้อได้เปรียบหนึ่งคือมันทำให้ทอมแคทบินอย่างประหยัดเชื้อเพลิงได้ในระดับ 30,000 ฟุต ซึ่งเพิ่มโอกาสรอดและพิสัยของมัน เอฟ-14บี นั้นเกิดขึ้นทันเวลาของสงครามอ่าวพอดี
ในปลายคริสต์ทศวรรษที่ 1990 เอฟ-14บี 67 ลำถูกพัฒนาให้มีอายุการใช้งานมากขึ้นและมีการพัฒนาระบบป้องกันและโจมตีให้ดียิ่งขึ้น เครื่องบินที่ได้รับการดัดแปลงกลายมาเป็นเอฟ-14บี อัพเกรด (F-14B Upgrade)
รุ่นต่าง ๆ > เอฟ-14ดี

แบบสุดท้ายของเอฟ-14 คือเอฟ-14ดี ซูเปอร์ทอมแคท รุ่นดีทำการส่งมอบครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2534 เครื่องยนต์เดิมแบบทีเอฟ30 ถูกแทนที่ด้วยเครื่องยนต์จีอี เอฟ110-400 เหมือนกับของรุ่นบี เอฟ-14ดี ยังมีระบบอิเล็กทรอนิกส์แบบดิจิทัลที่ใหม่กว่าในห้องนักบินกระจกและแทนที่เรดาร์เอดับบลิวจี-9 ด้วยเรดาร์เอเอ็น/เอพีจี-71 ระบบอื่น ๆ ยังรวมทั้งเครื่องรบกวนการป้องกันตนเองทางอากาศหรือเอเอสพี (Airborne Self Protection Jammer, ASPJ) ระบบเกื้อหนุนข้อมูลทางยุทธวิธีร่วมหรือเจทีไอดีเอส (Joint Tactical Information Distribution System, JTIDS) เก้าอี้ดีดตัวรุ่นเอสเจยู-17(วี) และอินฟราเรดค้นหาและติดตาม
แม้ว่าเอฟ-14ดี จะเป็นรุ่นที่แตกต่างจากทอมแคทธรรมดา แต่ก็ไม่มีกองบินใดที่ได้รับรุ่นดี ในปี พ.ศ. 2532 รัฐมนตรีกระทรวงกลาโหมดิก เชนีย์ได้ปฏิเสธที่จะอนุมัติการซื้อเอฟ-14ดี มูลค่า 50 ล้านดอลลาร์สหรัฐและเอาเงิน 25 ล้านดอลลาร์สหรัฐไปใช้กับการพัฒนาเอฟ-14 รุ่นเก่าแทน สภาคองเกรสตัดสินใจที่จะไม่หยุดการผลิตและให้ทุนกับเครื่องบิน 55 ลำ มีเครื่องบินใหม่ 37 ลำที่ถูกสร้างขึ้นมาและเอฟ-14เอ 18 ลำได้ถูกพัฒนาเป็นรุ่นดี มีการวางแผนพัฒนาซอฟต์แวร์คอมพิวเตอร์ของเอฟ-14ดี เพื่อให้มันใช้ขีปนาวุธเอไอเอ็ม-120 แอมแรมได้ แต่ก็ถูกยกเลิกในเวลาต่อมา
ขณะที่การพัฒนาทำให้เอฟ-14 เดินหน้าไปพร้อมกับเทคโนโลยีใหม่ ๆ เชนีย์ก็หยุดเอฟ-14 ซึ่งเป็นเทคโนโลยีจากคริสต์ทศวรรษ 1960 แม้ว่าจะมีข้อเสนอที่แข็งขันจากกรัมแมนเพื่อหาเครื่องบินมาทดแทน แต่เชนีย์ก็ได้วางแผนที่จะแทนที่เอฟ-15 ด้วยเครื่องบินแบบอื่นที่ไม่ได้ผลิตโดยกรัมแมน เชนีย์เริ่มตั้งโครงการใหม่เมื่อเอฟ-14 ถูกยกเลิก มีลูกจ้าง บุคลากรสนับสนุน หรือผู้รับเหมาของกรัมแมนประมาณ 8 หมื่นรายที่ได้รับผลกระทบ
ประเทศผู้ใช้งาน

อิหร่าน
กองทัพอากาศสาธารณรัฐอิสลามอิหร่าน
สหรัฐอเมริกา (อดีต)
กองทัพเรือสหรัฐ
รายละเอียด เอฟ-14ดี ทอมแคท

นักบิน 2 นาย (นักบินและผู้สกัดกั้นเรดาร์)
ความยาว 19.1 เมตร
ระยะระหว่างปีกทั้งสอง
เมื่อกลางปีก 19.55 เมตร
เมื่อพับปีก 11.58 เมตร
ความสูง 4.88 เมตร
พื้นที่ปีก 54.5 ตารางเมตร
น้ำหนักเปล่า 19,838 กิโลกรัม
น้ำหนักพร้อมอาวุธ 27,700 กิโลกรัม
น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด 33,720 กิโลกรัม
ขุมกำลัง เครื่องยนต์เทอร์โบแฟนเจเนรัล อิเลคทริก เอฟ110-จีอี-400 สองเครื่องยนต์พร้อมสันดาปท้าย
ให้แรงขับเครื่องละ 13,810 ปอนด์ เมื่อไม่ใช้สันดาปท้าย
ให้แรงขับเครื่องละ 27,000 ปอนด์ เมื่อใช้สันดาปท้าย
ความเร็วสูงสุด 2.34 มัค (2,485 กิโลเมตรต่อชั่วโมง) ในระดับความสูง
พิสัยทำการรบ 926 กิโลเมตร
พิสัยในการขนส่ง 2,926 กิโลเมตร
เพดานบินทำการ 53,000 ฟุต
อัตราการไต่ระดับ 45,000 ฟุตต่อนาที
น้ำหนักที่ปีกบรรทุกได้ 553.9 กิโลกรัมต่อตารางเมตร
อัตราแรงขับต่อน้ำหนัก 1.02
อาวุธ
ปืนแกทลิ่งเอ็ม61 วัลแคนขนาด 20 ม.ม.หนึ่งกระบอก พร้อมกระสุน 675 นัด
ขีปนาวุธอากาศสู่อากาศ
เอไอเอ็ม-54 ฟีนิกซ์
เอไอเอ็ม-7 สแปร์โรว์
เอไอเอ็ม-9 ไซด์ไวน์เดอร์
เอไอเอ็ม-120 แอมแรม
รูปแบบการจัดชุดอาวุธ
เอไอเอ็ม-9 สองลูกกับเอไอเอ็ม-54 หกลูก
เอไอเอ็ม-9 สองลูกกับเอไอเอ็ม-54 สองลูกและเอไอเอ็ม-7 สามลูก (มักใช้แบบนี้)
เอไอเอ็ม-9 สองลูกกับเอไอเอ็ม-54 สี่ลูกและเอไอเอ็ม-7 สองลูก
เอไอเอ็ม-9 สองลูกกับเอไอเอ็ม-7 หกลูก
เอไอเอ็ม-9 สี่ลูกกับเอไอเอ็ม-54 สี่ลูก
เอไอเอ็ม-9 สี่ลูกกับเอไอเอ็ม-7 สี่ลูก
เอไอเอ็ม-9 สี่ลูกกับเอไอเอ็ม-120 สี่ลูก
เอไอเอ็ม-9 สองลูกกับเอไอเอ็ม-120 หกลูก
ระเบิด
เจแดม
ระเบิดนำวิถีด้วยเลเซอร์ตระกูลเพฟเวย์
ระเบิดตระกูลมาร์ค 80
ชุดระเบิดพวง ซีบียู-100
อื่น
กระเปาะเลเซอร์หาเป้าแบบแลนเทิร์น
ถังเชื้อเพลิงขนาด 267 แกลลอนที่ปลดทิ้งได้ 2 ถัง
อิเล็กทรอนิกส์อากาศ
เรดาร์เอเอ็น/เอพีจี-71 ของฮิวจ์ส
เอเอ็น/เอเอสเอ็น-130
สื่อบันเทิง

เอฟ-14 ได้เป็นแรงบันดาลใจให้กับวัฒนธรรมมากมายทั่วโลก ในปี พ.ศ. 2523 ภาพยนตร์เดินทางข้ามเวลาเรื่องเดอะ ไฟนอล เคาท์ดาวน์ที่มีเอฟ-14จากฝูงบินวีเอฟ-41 "แบล็กเอซ"และวีเอฟ-84 "จอลลี่โรเจอร์ส"บนเรือยูเอสเอส นิมิทซ์ เอฟ-14 จาก"จอลลี่โรเจอร์ส"ยังได้เป็นแรงบันดาลใจให้กับเครื่องบินวีเอฟ-1 วัลคีรี ในการ์ตูนแอนนิเมชั่นของญี่ปุ่นเมื่อปี พ.ศ. 2525–2526 เรื่องThe Super Dimension Fortress Macross ในปี พ.ศ. 2529 เอฟ-14 ถูกใช้เป็นเครื่องบินหลักในการสร้างภาพยนตร์เรื่องท็อปกันที่เกี่ยงกับกองทัพเรือสหรัฐเช่นเดียวกับท็อปกัน ในซีรีส์โทรทัศน์เรื่องJAGในปีพ.ศ. 2538–2548 มีนักบินเอฟ-14 ซึ่งเป็นตัวละครนำและมีโครงสร้างของเอฟ-14 ในหลายตอน เอฟ-14 ยังมีบทบาทในวิดีโอเกมอีกมากมาย และอีกเล็กน้อยในภาพยนตร์และซีรีส์โทรทัศน์
ดูเพิ่ม

เจเนรัล ไดนามิกส์ เอฟ-111
เอฟ-15 อีเกิล
มิโคยัน มิก-25
พานาเวีย ทอร์นาโด เอดีวี
ซุคฮอย ซู-33
แหล่งข้อมูลอื่น

แฟ้มข้อมูล เก็บถาวร 2006-04-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีนและประวัติของเอฟ-14 ในกองทัพเรือสหรัฐ เก็บถาวร 1997-02-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เอฟ-14 ในหน้าของนาซ่า เก็บถาวร 2007-05-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
การกลับมาอีกครั้งของเครื่องบินขับไล่ครองอากาศ
F-14 Tomcat Reference Work, Home of M.A.T.S.
TomcatsForever.com เว็บไซต์ข้อมูลของเอฟ-14 โดยเฉพาะ เก็บถาวร 2014-08-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เอฟ-14 ของกองทัพอากาศจักรวรดิอิหร่านใน iiaf.net เก็บถาวร 2015-09-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

เอฟ-14 ที่กลางล้อออกเพื่อลงจอด
เอฟ-14 และเอฟ/เอ-18 กำลังเตรียมบินขึ้นจากเรือยูเอสเอส เอ็นเตอร์ไพรส์เมื่อปี พ.ศ. 2528
เอฟ-14เอ "ท็อปกัน" ของสหรัฐที่ทาสีตามแบบเครื่องบินขับไล่ของอิหร่าน
ประเทศผู้ใช้งานเอฟ-14 ทอมแคท (อดีตผู้ใช้งานแสดงในสีแดง)

อาวุธปล่อยอากาศสู่อากาศ เอไอเอ็ม-54 จำนวน 6 นัด
เออีดับเบิลยู วูเมนส์ เวิลด์ แชมเปียนชิป

เออีดับเบิลยู วูเมนส์ เวิลด์ แชมเปียนชิป (อังกฤษ: AEW Women's World Championship) เป็นเข็มขัดแชมป์มวยปล้ำหญิงอาชีพจากออลอีลิตเรสต์ลิง (AEW) ก่อตั้งขึ้นและเปิดตัวเมื่อวันที่ 18 มิถุนายน ค.ศ. 2019 โดยแชมป์คนแรกคือ Riho
ประวัติในการครองแชมป์

| --- | --- |
No.: The overall championship reign
Reign: The reign number for the specific champion listed
Days: The number of the days that the champion held the title for
<1: The reign lasted less than a day
+: The current reign is changing daily
| No> .No. | แชมป์ | การเปลี่ยนแชมป์> วันที่ | การเปลี่ยนแชมป์> ศึก | การเปลี่ยนแชมป์> สถานที่ | สถิติการครองแชมป์> สมัย | สถิติการครองแชมป์> วัน  | หมายเหตุ | Ref> .Ref. |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | Riho | 000000002019-10-02-00002 ตุลาคม 2019 | Dynamite | วอชิงตัน ดี.ซี. | 1 | 133 | ชนะ Nyla Rose เป้นแชมป์คนแรกในตอนของ Dynamite และกลายเป็นแชมป์หญิงคนแรก |   |
| 2 | Rose, NylaNyla Rose | 000000002020-02-12-0000กุมภาพันธ์ 12, 2020 | Dynamite | ซีดาร์ พาร์ค, รัฐเท็กซัส | 1 | 101 |  |   |
| 3 | Shida, HikaruHikaru Shida | 000000002020-05-23-0000พฤษภาคม 23, 2020 | Double or Nothing | แจ็กสันวิลล์, รัฐฟลอริดา | 1 | 372 | ไม่มีการเคาน์เอ้าน์ และ DQ |   |
| 4 | Baker D.M.D., Dr. BrittDr. Britt Baker D.M.D. | 000000002021-05-30-0000พฤษภาคม 30, 2021 | Double or Nothing | แจ็กสันวิลล์, รัฐฟลอริดา | 1 | 1,316+ |  |   |
แหล่งข้อมูลอื่น

All Elite Wrestling Official website
| ด ค กรายชื่อแชมป์โลกหญิง AEW |
| --- | --- |
 Riho  Nyla Rose  Hikaru Shida  Dr. Britt Baker, D.M.D.  Thunder Rosa  Toni Storm  Jamie Hayter  Saraya (ปัจจุบัน)
เอิร์นส์ สตาฟโร โบลเฟลด์

เอิร์นส์ สตาฟโร โบลเฟลด์ (อังกฤษ: Ernst Stavro Blofeld) เป็นชื่อตัวละครตัวหนึ่งในนวนิยายและภาพยนตร์ในชุด เจมส์ บอนด์ โบลเฟลด์เป็นศัตรูของบอนด์ ทำงานให้กับองค์การสเปกเตอร์ (SPECTRE)
เอียน เฟลมมิ่ง ผู้เขียนเจมส์ บอนด์ ได้เขียนอธิบายโบลเฟลด์ว่าเกิดวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2451 ซึ่งตรงกับวันเกิดของเฟลมมิ่งเอง โดยมีพ่อเป็นชาวโปแลนด์และแม่เป็นชาวกรีก โบลเฟลด์ ในภาพยนตร์ มักปรากฏตัวกับแมวเปอร์เซียสีขาว และในช่วงต้น ๆ ของซีรีส์บอนด์ ซึ่งคือตอน เพชฌฆาต 007 ซึ่งเป็นตอนที่ 2 กับตอน ธันเดอร์บอลล์ ซึ่งเป็นตอนที่ 4 โบลเฟลด์ปรากฏตัวในภาพยนตร์ แต่ไม่เปิดเผยหน้าของโบลเฟลด์ แต่จะใช้วิธีให้เห็นแค่ช่วงตัวของโบลเฟลด์ ถ่ายให้เห็นเขาเพียงแค่ลูบแมวเปอร์เซียตัวโปรด และการแสดงเป็นโบลเฟลด์จะเป็นการแสดงเงียบ แอ็คชั่นเฉย ๆ แล้วจะให้อีกคนมาพากย์เสียงโบลเฟลด์อีกที่หนึ่ง
ซึ่งในช่วงต้น ๆ ที่ไม่ให้เห็นหน้าโบลเฟลด์นี้ ผู้ที่แสดงเงียบเป็นโบลเฟลด์คือ แอนโธนี่ ดอว์สัน (Anthony Dawson) ผู้ซึ่งเคยแสดงเป็นตัวประกอบในซีรีส์บอนด์ไปแล้ว ค่ายภาพยนตร์จึงคิดวิธีนี้ได้ คือให้แอนโธนี่แสดงเงียบและถ่ายทำไม่ให้เห็นหน้า แล้วอีริค พอห์ลแมน (Eric Pohlman) มาให้เสียงพากย์ทีหลัง ต่อมา พอถึงตอน จอมมหากาฬ 007 ซึ่งเป็นตอนที่ 5 โบลเฟลด์ได้เปลี่ยนคนที่รับบทบาทมาเป็น โดนัลด์ พลีสเซนซ์ (Donald Pleasence) ซึ่งคราวนี้ โดนัลด์ รับบททั้งพูดทั้งแสดง ช่วงต้นเรื่อง จะยังไม่เห็นหน้าโบลเฟลด์ แต่พอช่วงปลายเรื่อง แฟน ๆ ภาพยนตร์เจมส์บอนด์ของค่ายอีโอเอ็น ก็ได้เห็นหน้าโบลเฟลด์เป็นครั้งแรก ซึ่งคือใบหน้าของ โดนัลด์ พลีสเซนซ์ พอถึงตอนที่ 6 ซึ่งคือ ยอดพยัคฆ์ราชินี โบลเฟลด์ เปลี่ยนผู้รับบทบาทอีกครั้ง เป็น เทลลี่ ซาวาลาส โดยในภาพยนตร์อ้างว่า โบลเฟลด์ ไปผ่าตัดแปลงโฉมมา เพื่อมาอ้างอิงในความเปลี่ยนแปลงของโบลเฟลด์ ครั้งนี้ไม่มีการซ่อนใบหน้าโบลเฟลด์ ตอนที่ 7 ซึ่งคือตอน เพชรพยัคฆราช โบลเฟลด์เปลี่ยนโฉมอีกครั้ง ครั้งนี้ผู้รับบทโบลเฟลด์คือ ชาร์ลส์ เกรย์ (Charles Gray)
แล้วโบลเฟลด์ก็ไม่ปรากฏตัวอีกไปจนถึงตอนที่ 12 เจาะดวงตาเพชฌฆาต ผู้รับบทโบลเฟลด์คือ จอห์น ฮอลลิส (John Hollis) แต่ครั้งนี้เป็นการแสดงเงียบอีกครั้ง ครั้งนี้ผู้มาพากย์เสียงโบลเฟลด์คือ โรเบิร์ต ริตตี้ (Robert Rietty) ครั้งนี้ โบลเฟลด์โผล่มาเป็นช่วงสั้น ๆ แค่ช่วงแอ็คชั่นเปิดเรื่องไม่กี่นาที แล้วโบลเฟลด์ก็ไม่มีการปรากฏตัวในภาพยนตร์ของค่ายอีโอเอ็นอีกเลย แต่เจมส์ บอนด์ ฉบับไม่เป็นทางการเรื่อง พยัคฆ์เหนือพยัคฆ์ ที่ค่ายภาพยนตร์ Warner Bros. ทำขึ้นมา โบลเฟลด์ได้ปรากฏตัวอีกครั้งหนึ่ง ในเรื่องนี้ ผู้รับบทคือ แม็กซ์ วอน ซีโดว์ เจมส์ บอนด์เรื่องนี้ไม่มีการซ่อนหน้าโบลเฟลด์ แล้วโบลเฟลด์ ก็ไม่ปรากฏตัวในภาพยนตร์เรื่องใดอีกเลยจนถึงปัจจุบัน เว้นแต่ถูกล้อเลียนในภาพยนตร์การ์ตูนหรือภาพยนตร์ตลกล้อเลียนเท่านั้น เช่นเรื่อง Austin Powers
จนกระทั่ง ในปี 2015 โบลเฟลด์ กลับมาปรากฏตัวอีกครั้ง ในภาค Spectre องค์การลับดับพยัคฆ์ร้าย โดยการรับบทของนักแสดงมากฝีมือชาวออสเตรีย คริสทอฟ วัลซ์ ซึ่งเคยฝากผลงานตัวร้ายสร้างชื่อไว้ในเรื่อง ยุทธการเดือดเชือดนาซี (Inglourious Basterds) จนได้รับรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม ในงานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 82 ในที่สุด
เอาต์แคสต์

| เอาต์แคสต์ |
| --- | --- |
แสดงในปี 2001
ข้อมูลพื้นฐาน
ที่เกิด: East Point, Georgia, สหรัฐอเมริกา
แนวเพลง: อัลเทอร์เนทีฟฮิปฮอป, เซาเทิร์นแร็ป, ป็อปแร็ป, อาร์แอนด์บี, แจ๊สฟิวชัน, ฟังก์
ช่วงปี: 1991-ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: LaFace/Arista/BMG Records (1991–2004) LaFace/Zomba/SBMG Records (2004–ปัจจุบัน)

สมาชิก: Antwan "Big Boi" Patton "André 3000" Benjamin

เว็บไซต์: www.outkast.com
เอาต์แคสต์ (อังกฤษ: OutKast) เป็นคู่ดูโอฮิปฮอปอเมริกัน จากอีสต์พอยต์ จอร์เจีย เมืองทางตอนใต้ของแอตแลนตา รัฐจอร์เจีย เดิมทีวงนี้เป็นที่รู้จักในชื่อ The OKB (The OutKast Brothers) แต่ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น OutKast แนวดนตรีของวงเป็นส่วนผสมของเดอร์ตี้เซาต์และจี-ฟังก์ หลังจากนั้นก็มีผสมเพลง ฟังก์, ดนตรีโซล, ป็อป ,ดนตรีอีเลกโทรนิก, ร็อก และเสียงพูดแบบกลอน, แจ๊ส และองค์ประกอบของดนตรีบลูส์ สมาชิกทั้ง 2 คนคือ ชาวแอตแลนตาโดยกำเนิด อังเดร "อังเดร 3000" เบนจามิน (รู้จักในชื่อ เดร) และชาวจอร์เจีย แอนต์แวน "บิ๊กบอย" แพตตัน
ทั้งคู่เป็นถือเป็นคู่ดูโอฮิปฮอปที่ประสบความสำเร็จที่สุดตลอดกาล ได้รับ 6 รางวัลแกรมมี่ มียอดขายมากกว่า 25 ล้านชุด กับผลงานอัลบั้ม 8 ชุด ซึ่งเป็นสตูดิโออัลบั้ม 6 ชุด, อัลบั้มรวมฮิต และ Speakerboxxx/The Love Below อัลบั้มคู่ที่เป็นอัลบั้มเดี่ยวของทั้งคู่ ซึ่ง Speakerboxxx/The Love Below ก็ถือเป็นอัลบั้มฮิปฮอป 1 ใน 3 อัลบั้มที่มียอดขายระดับเพชร ในสหรัฐอเมริกา
ผลงานอัลบั้ม

1994: Southernplayalisticadillacmuzik
1996: ATLiens
1998: Aquemini
2000: Stankonia
2003: Speakerboxxx/The Love Below
2006: Idlewild
เอออร์ตาส่วนขึ้น

| เอออร์ตาส่วนขึ้น (Ascending aorta)' |
| --- | --- |
เอออร์ตาส่วนขึ้นและส่วนโค้งเอออร์ติกพร้อมกับแขนงต่าง ๆ
เอออร์ตาส่วนขึ้น (มุมมองด้านหน้า)
รายละเอียด
คัพภกรรม: ทรันคัสอาร์เตอริโอซัส
จาก: หัวใจห้องล่างซ้าย
แขนง: หลอดเลือดแดงโคโรนารีซ้าย, หลอดเลือดแดงโคโรนารีขวา และต่อเนื่องกับส่วนโค้งเอออร์ติก
หลอดเลือดดำ: การรวมกันของซูฟีเรียร์และอินฟีเรียร์เวนาคาวา และ แอ่งเลือดโคโรนารี
เลี้ยง: ทั่วร่างกาย ยกเว้นบริเวณการหายใจของปอด
ตัวระบุ
ภาษาละติน: Aorta ascendens,  pars ascendens aortae
TA98: A12.2.03.001
TA2: 4176
FMA: 3736
อภิธานศัพท์กายวิภาคศาสตร์ [แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
เอออร์ตาส่วนขึ้น (อังกฤษ: Ascending aorta หรือเรียกโดยย่อว่า AAo) คือบางส่วนของเอออร์ตา เริ่มต้นที่ส่วนบนสุดของโคนของหัวใจห้องล่างซ้าย ในระดับเดียวกันกับขอบด้านล่างของกระดูกซี่โครงอ่อนลำดับสาม ด้านหลังครึ่งซ้ายของกระดูกสันอก มันผ่านโดยอ้อมขึ้นไปทางด้านบนต่อเนื่อง และไปทางด้านขวา ในทิศทางของแกนหัวใจ สูงสุดเทียบเท่าขอบด้านบนของกระดูกซี่โครงอ่อนลำดับสองทางขวา กล่าวคือ โค้งลงเล็กน้อยในวิถีทางของมัน และเริ่มตั้งอยู่ประมาณ 6 เซนติเมตร (2.4 นิ้ว) ข้างหลังของพื้นผิวด้านหลังของกระดูกสันอก รวมความยาวได้ประมาณ 5 เซนติเมตร (2.0 นิ้ว)
องค์ประกอบ

รากเอออร์ติก (Aortic root) คือบางส่วนของเอออร์ตาส่วนขึ้น เริ่มต้นที่วงแหวนเอออร์ติก (Aortic annulus) และขยายออกไปถึงที่เชื่อมไซโนทูบูลาร์ (Sinotubular junction) ระหว่างแต่ละแนวเชื่อมของลิ้นเอออร์ติก (Aortic valve) และตรงกันข้ามกับเขี้ยว (Cusps) ของลิ้นเอออร์ติก สามการขยายออกเล็กน้อย เรียกว่าโพรงเลือดเอออร์ติก
ที่เชื่อมไซโนทูบูลาร์ คือ จุดที่เอออร์ตาส่วนขึ้น ที่ซึ่งโพรงเอออร์ติกสิ้นสุดลงและเอออร์ตาเปลี่ยนเป็นโครงสร้างลักษณะแบบท่อ
ความสัมพันธ์

ในการรวมกันของเออร์ตาส่วนขึ้นและส่วนโค้งเอออร์ติก ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางของหลอดจะเพิ่มขึ้น เนื่องจากการโป่งพองของผนังด้านขวา การขยายออกนี้คือส่วนป่องของเอออร์ตา
เอออร์ตาส่วนขึ้นบรรจุอยู่ภายใจเยื่อหุ้มหัวใจ และถูกปิดล้อมอยู่ภายในท่อของน้ำเยื้อหุ้มหัวใจ ซึ่งเป็นปกติของมันและหลอดเลือดแดงสู่ปอด
เอออร์ตาส่วนขึ้นถูกปกคลุมที่มันเริ่มต้นโดยลำต้นของหลอดเลือดแดงสู่ปอดและหัวใจห้องบนขวา และสูงขึ้นไป แยกออกจากกระดูกสันอกโดยเยื้อหุ้มหัวใจ เยื้อหุ้มปอดขวา ขอบหน้าของปอดขวา บางเนื้อเยื่อร่างแหหลวม และส่วนที่เหลือของต่อมไทมัส หลังจากมันหยุดนิ่งบนหัวใจห้องบนซ้ายและหลอดเลือดแดงสู่ปอด
แขนง

เอออร์ตาส่วนขึ้นมีแขนงเพียงสองแขนง ซึ่งเป็นหลอดเลือดแดงหัวใจซึ่งส่งเลือดไปเลี้ยงหัวใจ พวกมันอยู่ใกล้กับจุดเริ่มต้นของเออร์ตาจากโพรงเอออร์ติกซึ่งอยู่ตรงกันข้ามกับลิ้นเอออร์ติก
รายการอ้างอิง

บทความนี้รวมเอาข้อความซึ่งเป็นสาธารณสมบัติจากหน้าที่ 545 ของหนังสือเกรย์อนาโตมีฉบับพิมพ์ครั้งที่ 20 (ค.ศ. 1918 )
↑  Logan, Carolynn M.; Rice, M. Katherine (1987). Logan's Medical and Scientific Abbreviations. Philadelphia: J. B. Lippincott Company. p. 3. ISBN 0-397-54589-4.
เออีดับเบิลยู เรโวลูชั่น

เออีดับเบิลยู เรโวลูชั่น (อังกฤษ: AEW Revolution) เป็นรายการมวยปล้ำอาชีพที่จัดโดยออลอีลิตเรสต์ลิง (AEW) ซึ่งเป็นคึกรายการใหญ่ครั้งที่ 6 ของสมาคม AEW  จัดในสนามWintrust Arena ในเมืองChicago, Illinois ในวันที่ 29 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2020
Results

| ลำดับ |  | กำหนด | เวลา |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | Dr. Britt Baker, D.M.D. และPenelope Ford (พร้อมด้วย Kip Sabian) ชนะ Riho และYuka Sakazaki | แท็กทีม | N/A |
| 2P | The Dark Order (Evil Uno และStu Grayson) (พร้อมด้วย Alex Reynolds and John Silver) ชนะ SoCal Uncensored (Frankie Kazarian และScorpio Sky) | แท็กทีม | 9:25 |
| 3 | Jake Hager ชนะ Dustin Rhodes โดย submission | ปล้ำเดี่ยว | 14:40 |
| 4 | Darby Allin ชนะ Sammy Guevara | ปล้ำเดี่ยว | 5:00 |
| 5 | Kenny Omega and Adam Page (c) ชนะ The Young Bucks (Matt และ Nick Jackson) | แท็กทีม ชิงแชมป์AEW World Tag Team Championship | 30:56 |
| 6 | Nyla Rose (c) ชนะ Kris Statlander | ปล้ำเดี่ยว ชิงแชมป์AEW Women's World Championship | 12:45 |
| 7 | MJF (พร้อมด้วย Wardlow) ชนะ Cody (พร้อมด้วย Arn Anderson และBrandi Rhodes) | ปล้ำเดี่ยว | 24:40 |
| 8 | Pac ชนะ Orange Cassidy (พร้อมด้วย Chuck Taylor และTrent) โดย submission | ปล้ำเดี่ยว | 13:00 |
| 9 | Jon Moxley ชนะ Chris Jericho (c) (พร้อมด้วย Santana and Ortiz) | ปล้ำเดี่ยว ชิงแชมป์AEW World Championship | 22:20 |
  (c) – หมายถึงเจ้าของเข็มขัดแชมป์ก่อนเริ่มแข่งขัน  P –  หมายถึงโชว์ก่อนเริ่มรายการ
แหล่งข้อมูลอื่น

All Elite Wrestling Official website
เอาเออร์แมน (ริค ไทเลอร์)

| Hourman |
| --- | --- |
Rick Tyler ในหน้าปกหนังสือการ์ตูน JSA ฉบับที่ 79, โดย Alex Ross
ข้อมูลการจัดพิมพ์
ผู้จัดพิมพ์: DC Comics
ปรากฏตัวครั้งแรก: as Rick Tyler:  Infinity Inc. #20 (พฤศจิกายน 1985)  as Hourman:  Infinity Inc. #21 (ธันวาคม 1985)
สร้างสรรค์โดย: Roy Thomas Dann Thomas Todd McFarlane
ข้อมูลในเรื่อง
ชื่อจริง: Richard "Rick" Tyler
สังกัดทีม: Justice Society of America Infinity Inc.
ความสามารถ: ยอดมนุษย์ที่แข็งแรง และอดทน, เพิ่มความเร็ว และความทนทาน, มีระบบ แฟลชฟอร์เวิร์ส ช่วยให้การมองการณ์ไกลเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมงในอนาคตได้
เฮาร์แมน (ริค ไทเลอร์) (อังกฤษ: Hourman (Rick Tyler)) เป็นตัวละครในหนังสือการ์ตูนชุดของสำนักพิมพ์ดีซีคอมิกส์ สร้างสรรค์โดย Roy Thomas ,Dann Thomas และTodd McFarlane ปรากฎตังครั้งแรกในหนังสือการ์ตูนเรื่อง Infinity Inc. ฉบับที่ 20 เป็นลูกชายของเฮาร์แมนดั้งเดิม
แหล่งข้อมูลอื่น

DCU Guide to Hourman เก็บถาวร 2012-12-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เอสเอ็มเดอะบัลลาด

| เอสเอ็ม เดอะ บัลลาด |
| --- | --- |
ที่เกิด: เกาหลีใต้
แนวเพลง: บัลลาด,ป๊อบ,อาร์แอนด์บี
ช่วงปี: 2553, 2557
ค่ายเพลง: เอสเอ็มเอ็นเตอร์เทนเมนต์

สมาชิก: เยซอง โจวมี่ ชางมิน จาง ลี่อิน แทยอน เฉิน คริสตัล
อดีตสมาชิก: เจย์ คิม คยูฮยอน จงฮยอน(†) จีโน่

เว็บไซต์: เว็บไซต์ทางการ
เอสเอ็ม เดอะ บัลลาด (เกาหลี: 에스엠 더 발라드; อังกฤษ: SM The Ballad) เป็นกลุ่มโปรเจกต์ที่มีการร้องเป็นแบบบัลลาดโดยมีสมาชิก 4 คนได้แก่ เจย์ TRAX คยูฮยอน ซูเปอร์จูเนียร์ จงฮยอน ชายนี่และจีโน่ เพนตากอน (วงดนตรีเกาหลีใต้)  เปิดตัวอย่างเป็นทางการในวันที่ 28 พฤศจิกายน 2553 ทางรายการ SBS อินกิกาโย
ประวัติ

ชื่อเพลงในมินิอัลบั้มของเอสเอ็ม เดอะ บัลลาด Miss You เคยมีชื่อก่อนหน้านั้นมีชื่อว่า When It Began ถูกเขียนขึ้นโดยชายนี่ แต่ชายนี่ก็ยังไม่ได้ตัดสินใจใช้เพลงนี้ อนยูและจงฮยอนได้บันทึกไว้แล้วเพลงในสไตล์ที่เข้าคู่กับมินโฮที่แร็ปที่ตั้งใจจะรวมถึงเพลงที่อยู่ในอัลบั้ม เนื่องจากความไม่ลงรอยกันที่มีภาพบนปกอัลบั้ม เนื่องจากความไม่ลงรอยกันที่มีภาพของอัลบั้ม แต่มีแผนจะปล่อยเพลงเดี่ยวแทน ที่มากเกินไปไม่ได้เกิดขึ้นและมีการเปลี่ยนแปลงเพิ่มเติมในการวางแผนการตัดสินใจที่จะมีจุนซู ทงบังชินกิ, คยูฮยอนจงฮยอนและดำเนินการได้ในขณะที่ทั้งสามคน มีเพียงสองเดือนก่อนที่อัลบั้มจะถูกปล่อยออกมา JYJ ประกาศว่าพวกเขากำลังจะออกเอสเอ็มแผนสุดท้ายคือการรวมถึงเจและเอสเอ็มฝึกหัดใหม่ชื่อ จีโน่ และชื่อเพลงอย่างเป็นทางการกลายเป็น "Miss You" การเปิดตัวครั้งแรกในรายการ SBS Inkigayo ของวันที่ 28 พฤศจิกายน 2010 และได้ออกอัลบั้มของพวกเขาและโปรโมตเพลง Miss You ในวันที่ 29 พฤศจิกายน 2010
ประวัติ > มีการวางสมาชิกใหม่และการปล่อยอัลบั้ม

ในปี 2014 ได้มีข่าวที่จะมีสมาชิกรุ่นที่สอง(Vol.2) มีทั้งสิ้น 8 คนได้แก่ เยซอง ซูเปอร์จูเนียร์, โจวมี่ ซูเปอร์จูเนียร์ เอ็ม, แม็กซ์ ชางมิน ดงบังชินกิ, จาง ลี่อิน, แทยอน เกิลส์เจเนอเรชัน, จงฮยอน ชายนี่, เฉิน เอ็กโซ และ คริสตัล เอฟ(เอกซ์) จะมีการปล่อยอัลบั้มที่ 2 ที่มีชื่อว่า 'Breath' จะปล่อยในวันที่ 13 กุมภาพันธ์ นี้ เพลง 'Breath'ได้ปล่อยทีเซอร์ออกมามีทั้งหมด 3 เวอร์ชัน คือ เกาหลี จีน ญี่ปุ่น