stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วงศ์อาร์มาดิลโล
การจำแนก

ปัจจุบัน วงศ์ Dasypodidae ซึ่งแบ่งออกได้เป็น 9 ชนิด
วงศ์ Dasypodidae : อาร์มาดิลโล
วงศ์ย่อย Dasypodinae
สกุล Dasypus อาร์มาดิลโลเก้าแถบ
อาร์มาดิลโลเก้าแถบ หรือ อาร์มาดิลโลจมูกยาว, Dasypus novemcinctus
อาร์มาดิลโลเจ็ดแถบ, Dasypus septemcinctus
อาร์มาดิลโลจมูกยาวใต้, Dasypus hybridus
อาร์มาดิลโลจมูกยาวลาโนส, Dasypus sabanicola
อาร์มาดิลโลจมูกยาวใหญ่, Dasypus kappleri
อาร์มาดิลโลจมูกยาวขน, Dasypus pilosus
อาร์มาดิลโลจมูกยาวเล็กยุงกา, Dasypus yepesi
†อาร์มาดิลโลสีสวย, Dasypus bellus
สกุล
†Stegotherium
วงศ์ย่อย Euphractinae
สกุล Calyptophractus
แฟรีอาร์มาดิลโลใหญ่, Calyptophractus retusus
สกุล Chaetophractus
อาร์มาดิลโลขนเสียงดัง, Chaetophractus vellerosus
อาร์มาดิลโลขนใหญ่, Chaetophractus villosus
อาร์มาดิลโลขนแอนดีน, Chaetophractus nationi
สกุล †Peltephilus
†อาร์มาดิลโลเขา, Peltephilus ferox
สกุล Chlamyphorus , Chlamyphorus truncatus พิงก์แฟรีอาร์มาดิลโล
พิงก์แฟรีอาร์มาดิลโล, Chlamyphorus truncatus
สกุล Euphractus
อาร์มาดิลโลหกแถบ, Euphractus sexcinctus
สกุล Zaedyus
ปีชี หรือ อาร์มาดิลโลแคระ, Zaedyus pichiy
วงศ์ย่อย Tolypeutinae
สกุล †Kuntinaru
สกุล Cabassous
อาร์มาดิลโลหางเปลือยเหนือ, Cabassous centralis
อาร์มาดิลโลหางเปลือยชาโคน, Cabassous chacoensis
อาร์มาดิลโลหางเปลือยใต้, Cabassous unicinctus
อาร์มาดิลโลหางเปลือยใหญ่, Cabassous tatouay
สกุล Priodontes
อาร์มาดิลโลยักษ์, Priodontes maximus
สกุล Tolypeutes
อาร์มาดิลโลต้นไม้ใต้, Tolypeutes matacus
อาร์มาดิลโลต้นไม้บราซิล, Tolypeutes tricinctus
† – สูญพันธุ์
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อาร์มาดิลโล (อังกฤษ)
| ด ค กอันดับของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนม |
| --- | --- |
โพรโทเธอเรีย: โมโนทรีม (Monotremata)
มาร์ซูเปียเลีย: โอพอสซัม (Didelphimorphia) • หนูผีโอพอสซัม (Paucituberculata) • Microbiotheria • Notoryctemorphia • ดันนาร์ท (Dasyuromorphia) • แบนดิคูท (Pelamelemorphia) • จิงโจ้ (Diprotodontia)
ยูเธอเรีย: สล็อท (Xenarthra) (อันดับใหญ่) • เทนเรค (Afrosoricida) • หนูผีช้าง (Macroscelidea) • อาร์ดวาร์ก (Tubulidentata) • อาร์มาดิลโล (Cingulata) • ไฮแรกซ์ (Hyracoidea) • ช้าง (Proboscidea) • พะยูน (Sirenia) •  พิโลซา (Pilosa) • กระแต  (Scandentia) • บ่าง (Dermoptera) • ลิง (Primates) • สัตว์ฟันแทะ (Rodentia) • กระต่าย (Lagomorpha) • เฮดจ์ฮอก (Erinaceomorpha) • ตุ่น (Soricomorpha) • ค้างคาว (Chiroptera) • ลิ่น (Pholidota) • สัตว์กินเนื้อ (Carnivora) • สัตว์กีบคี่ (Perissodactyla) • สัตว์กีบคู่ (Artiodactyla)
อาร์มาดิลโลเก้าแถบ
พิงก์แฟรีอาร์มาดิลโล
วอตดูยูมีน

| "วอตดูยูมีน" |
| --- | --- |

เพลงโดยจัสติน บีเบอร์
วางจำหน่าย: 28 สิงหาคม 2015
แนวเพลง:  ป็อป  ทรอปิคอลเฮา 
ความยาว: 3:27
ค่ายเพลง: เดฟแจม
ผู้ประพันธ์เพลง:  จัสติน บีเบอร์  เจสัน บอยด์  เมสัน เลวี่ 
โปรดิวเซอร์:  เมสัน "เอ็มดีแอล" เลฟวี่  บีเบอร์ 
วอตดูยูมีน (อังกฤษ: What Do You Mean?) เป็นเพลงของนักร้องชาวแคนาดา จัสติน บีเบอร์ และเป็นซิงเกิลนำจากสตูดิโออัลบั้มที่สี่ที่กำลังจะมาถึง เพลงถูกประกาศเป็นครั้งแรกในวันที่ 28 กรกฎาคม ค.ศ. 2015 ในรายการออนแอร์วิดไรอัน ซีเครสต์ ซิงเกิลออกจำหน่ายวันที่ 28 สิงหาคม ค.ศ. 2015 หลังจากออกจำหน่าย เพลงได้รับการตอบรับที่ดีจากนักวิจารณ์ และประสบความสำเร็จเชิงพาณิชย์ ขึ้นอันดับหนึ่งในประเทศออสเตรเลีย แคนาดา ฮังการี ไอร์แลนด์ เนเธอร์แลนด์ นิวซีแลนด์ สวีเดน สหราชอาณาจักร และสหรัฐอเมริกา เป็นซิงเกิลที่ติดชาร์ตสูงสุดของเขาในประเทศเยอรมนี เพลงเปิดตัวที่อันดับหนึ่งบนบิลบอร์ดฮอต 100 ด้วยยอดดาวน์โหลด 337,000 ครั้งในสัปดาห์แรก กลายเป็นซิงเกิลอันดับหนึ่งเพลงแรกของบีเบอร์ และเพลงที่ 23 ในประวัติศาสตร์ของชาร์ตที่เปิดตัวที่อันดับหนึ่ง เขายังเป็นศิลปินหนุ่มที่อายุน้อยที่สุดที่มีเพลงเปิดตัวที่อันดับหนึ่งบนบิลบอร์ดฮอต 100 ด้วย
วอตส์โกอิงออน (แก้ความกำกวม)

วอตส์โกอิงออน (อังกฤษ: What's Going On) เป็นชื่ออัลบั้มของมาร์วิน เกย์ และอาจหมายถึง
"วอตส์โกอิงออน (เพลง)" เพลงที่อยู่ในอัลบั้มชื่อเดียวกับอัลบั้มของมาร์วิน เกย์ ต่อมาซินดี ลอเปอร์นำมาร้องใหม่
"วอตส์โกอิงออน" เพลงของ ฮุสเกอร์ดุ จากอัลบั้ม Zen Arcade
"วอตส์โกอิงออน" เพลงของแคนิบัส จากอัลบั้ม Can-I-Bus
วอตส์โกอิงออน? เกมโชว์อเมริกัน
วอตส์โกอิงออน ทัวร์ของตลกชาวอังกฤษ มาร์ก สตีล
วอตส์มายเนม? (เพลงสนูป ด็อกกี้ ด็อกก์)

"วอตส์มายเนม?" (อังกฤษ: What's My Name?) หรือเรียกว่า "ฮู แอม ไอ? (วอตส์มายเนม?)" (อังกฤษ: Who Am I? (What's My Name?)) เป็นซิงเกิลเปิดตัวของแร็ปเปอร์ สนูป ด็อกกี้ ด็อกก์จากอั้ลบั้มชุดแรก Doggystyle เพลงนี้ได้ขึ้นท็อปเท็นฮิตใน บิลบอร์ดฮอต 100 ติดอันดับที่ #8 ในปี 1994
วงศ์เต่ามะเฟือง

| วงศ์เต่ามะเฟือง ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: ยุคครีเทเชียสจนถึงปัจจุบัน |
| --- | --- |

เต่ามะเฟือง (Dermochelys coriacea) เป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่ยังคงมีชีวิตจนถึงปัจจุบัน

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Sauropsida
อันดับ:: Testudines
อันดับย่อย:: Cryptodira
วงศ์ใหญ่:: Chelonioidea
วงศ์:: Dermochelyidae Fitzinger, 1843

วงศ์ย่อยและสกุล
 ดูในเนื้อหา
วงศ์เต่ามะเฟือง (วงศ์: Dermochelyidae; อังกฤษ: Leatherback turtle) เป็นวงศ์ของเต่าทะเลวงศ์หนึ่ง ที่มีขนาดใหญ่ ใช้ชื่อวงศ์ว่า Dermochelyidae
มีรูปร่างโดยรวมคือ มีลำตัวเพรียวยาว กระดองไม่มีแผ่นแข็งปกคลุมแต่มีลักษณะจำเพาะ คือ มีกระดูกรูปร่างหลายเหลี่ยมขนาดเล็กจำนวนมากกระจายอยู่ในชั้นหนังอ่อนนุ่ม กระดูกอ่อนเหล่านี้เรียงตัวเป็นแถวตามความยาวลำตัวและนูนขึ้นมาคล้ายกลีบของผลมะเฟืองอันเป็นที่มาของชื่อสามัญทั้งในภาษาไทยและภาษาอังกฤษ ซึ่งบนหลังมีจำนวน 7 แถว และด้านท้องมี 4 แถว การหุบขากรรไกรล่างเกิดการทำงานของกล้ามเนื้อที่ผ่านไปบนก้านกระดูกโพรไอติก และขากรรไกรติดกับพื้นผิวของก้านกระดูกไพรโอติกที่อยู่ในซัยโนเวียลแคปซูล กระดองท้องไม่มีกระดูกมีโสพลาสทรอนและไม่มีกระดูกพบาสทรอน กระดูกเชิงกรานเชื่อมติดกับกระดองท้องในลักษณะที่ยืดหยุ่นได้
มีขากรรไกรที่ไม่แข็งแรงไม่สามารถขบกัดสัตว์มีกระดองให้แตกได้เหมือนเต่าทะเล ในวงศ์ Cheloniidae หรือเต่าทะเลในปัจจุบัน จึงกินได้แต่เพียงสิ่งมีชีวิตที่มีร่างกายอ่อนหยุ่นอย่าง แมงกะพรุนเท่านั้น อีกทั้งเป็นเต่าที่ดำรงชีวิตอยู่ในระดับน้ำที่ลึกและเย็นกว่า จึงมีการปรับปรุงร่างกายรวมทั้งใช้ความร้อนจากร่างกายที่เกิดจากการทำงานของกล้ามเนื้อครีบใบพายเพื่อยกระดับอุณหภูมิลำตัวให้สูงกว่าอุณหภูมิของน้ำทะเล จึงมีการแพร่กระจายพันธุ์ไปได้กว้างไกลกว่าเต่าทะเลทั่วไป
จัดเป็นวงศ์ที่มีความใหญ่ จึงสามารถแบ่งออกเป็นวงศ์ย่อย ๆ ได้อีก 3 วงศ์ แต่ปัจจุบันได้สูญพันธุ์หมดแล้ว เหลือเพียงแค่ชนิดเดียวเท่านั้น คือ เต่ามะเฟือง (Dermochelys coriacea) ซึ่งเป็นเต่าที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลกที่พบได้ในปัจจุบัน และถือเป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้นในสกุล Dermochelys
วงศ์ย่อยและสกุล

† วงศ์ย่อย Desmatochelyinae
Corochelys
Desmatochelys
† วงศ์ย่อย Allopleuroninae
Allopleuron
Eosphargis
Glyptochelone
Protosphargis
วงศ์ย่อย Dermochelyinae
† Cosmochelys
Dermochelys
Dermochelys coriacea
† Psephophorus
ดูเพิ่ม

Cheloniidae
วงศ์เต่าแก้มแดง

| วงศ์เต่าแก้มแดง ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: 95–0Ma  PreꞒ Ꞓ O S D C P T J K Pg N     ยุคครีเทเชียสตอนบน – ปัจจุบัน |
| --- | --- |

เต่าแก้มแดง หรือ เต่าญี่ปุ่น (Trachemys scripta) ที่เป็นชนิดที่ใหญ่ที่สุดในวงศ์นี้

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Reptilia
อันดับ:: Testudines
อันดับย่อย:: Cryptodira
วงศ์ใหญ่:: Testudinoidea
วงศ์:: Emydidae (Rafinesque, 1815)

ชื่อพ้อง
 Emidania Rafinesque, 1815  Emydes Schmid, 1819  Emydidae Thomas Bell, 1825  Emydae Swainson, 1839
วงศ์เต่าแก้มแดง (อังกฤษ: Terrapin, Pond turtle, Marsh turtle) เป็นวงศ์ของเต่าวงศ์หนึ่ง ใช้ชื่อว่า Emydidae
เป็นเต่าที่มีลักษณะคล้ายกับเต่าในวงศ์เต่านา (Bataguridae) คือ มีกระดองที่โค้งกลมเหมือนกัน กระดองท้องใหญ่เหมือนกัน ในบางสกุลจะมีบานพับที่กระดองท้อง เช่น Terrapene แต่กระดูกแอนกูลาร์ของขากรรไกรล่างไม่เชื่อมติดกับกระดูกอ่อนเมคเคล กระดูกออคซิพิทัลเป็นชิ้นแคบ การหุบขากรรไกรล่างเกิดจากการทำงานของกล้ามเนื้อที่ผ่านไปกระดูกโพรโอติก และขากรรไกรติดกับพื้นผิวของก้านกระดูกโพรโอติกที่อยู่ในซัยโนเวียลแคปซูล กระดองท้องไม่มีกระดูกมีโสพลาสทรอน มีกระดูกพลาสทรอนไปเชื่อมต่อกับขอบนอกของกระดองหลังที่มีร่องแบ่งเป็นกระดูกชิ้นเล็กจำนวน 11 คู่ กระดูกเชิงกรานเชื่อมติดกับกระดองท้องในลักษณะที่ยืดหยุ่นได้
เป็นเต่าที่มีวงศ์ขนาดใหญ่ จึงแบ่งออกได้เป็น 2 วงศ์ย่อย ๆ (ดูในตาราง) มีทั้งหมด 10 สกุล ราว 50 ชนิด พบแพร่กระจายพันธุ์ในพื้นที่ชุ่มน้ำทั้งน้ำจืดและน้ำกร่อย ทั้งในทวีปยุโรป, อเมริกาเหนือ และบางส่วนของอเมริกาใต้
เต่าตัวผู้โดยมากจะมีขนาดเล็กกว่าตัวเมียมาก และมีความแตกต่างระหว่างเพศมาก จนเห็นได้ชัดเจน กินอาหารได้หลากหลายทั้งพืชและสัตว์ หรือบางสกุลหรือบางชนิดก็กินได้ทั้ง 2 อย่าง
โดยชนิดที่ใหญ่ที่สุด คือ เต่าแก้มแดง (Trachemys scripta) หรือที่รู้จักกันในชื่อ "เต่าญี่ปุ่น" ที่นิยมเลี้ยงกันเป็นสัตว์เลี้ยงจนกลายเป็นชนิดพันธุ์ต่างถิ่นในหลายประเทศ  รวมถึงในประเทศไทยด้วย โดยสามารถโตเต็มที่ได้ถึง 60 เซนติเมตร และขนาดเล็กที่สุด คือ เต่าจุด (Clemmys guttata) ที่โตเต็มที่มีความยาวกระดองเพียง 10-12 เซนติเมตร เท่านั้น
ขยายพันธุ์ด้วยการวางไข่ โดยฝังไข่ไว้ในหาดทรายริมฝั่งแม่น้ำ โดยเต่าเพศเมียจะวางไข่ในช่วงฤดูใบไม้ผลิ และลูกเต่าจะฟักเป็นตัวในช่วงปลายฤดูร้อน
การจำแนก

จำแนกออกได้เป็น 10 สกุล ใน 2 วงศ์ย่อย
วงศ์ย่อย Emydinae
สกุล Clemmys
สกุล Emys (รวมถึงอดีตที่ใช้ชื่อสกุลว่า Actinemys และ Emydoidea)
สกุล Glyptemys
สกุล Terrapene
วงศ์ย่อย Deirochelyinae
สกุล Chrysemys
สกุล Deirochelys
สกุล Graptemys
สกุล Malaclemys
สกุล Pseudemys
สกุล Trachemys
ดูเพิ่ม

วงศ์เต่านา
วอตส์โกอิงออน (เพลง)

| "วอตส์โกอิงออน" |
| --- | --- |

เพลงโดยมาร์วิน เกย์
จากอัลบั้มWhat's Going On
ด้านบี: "God Is Love"
วางจำหน่าย: January 20, 1971
บันทึกเสียง: 10 มิถุนายน 1970 ที่ฮิตส์วิลยูเสสเอ (สตูดิโอเอ)
แนวเพลง: โซล
ความยาว: 3:40
ค่ายเพลง: Tamla T 54201
ผู้ประพันธ์เพลง: อัล คลีฟแลนด์ เรนัลโด "โอบี" เบนสัน มาร์วิน เกย์
โปรดิวเซอร์: มาร์วิน เกย์

"วอตส์โกอิงออน" (อังกฤษ: What's Going On) เป็นเพลงที่เขียนโดยเรนัลโด "โอบี" เบนสัน, อัล คลีฟแลนด์ และมาร์วิน เกย์ เป็นเพลงชื่อเดียวกับอัลบั้มของมาร์วิน เกย์ในปี 1971 ชุด What's Going On และถือเป็นซิงเกิลฮิตที่ติดอันดับ 2 บนชาร์ตเพลงป็อปและติดอันดับ 1 บนชาร์ตอาร์แอนด์บี. เป็นเพลงที่พูดถึงปัญหาต่าง ๆ ในโลกนี้ เพลงซึ่งออกในช่วงเวลาอันพอเหมาะและถือเป็นการข้ามพ้นเพลงป็อปของมาร์วิน เกย์ ในรูปแบบเพลงโมทาวน์ในยุคคริสต์ทศวรรษ 1960 อีกด้วยที่มีเนื้อหามาจากเขาเอง เพลงติดอันดับ 1 ในรายชื่อของหนังสือพิมพ์เมโทรไทมส์ ในหัวข้อ 100 เพลงดีทรอยต์ที่ยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาล และในปี 2004 ยังติดอยู่อันดับ 4 ของนิตยสารโรลลิงสโตนในหัวข้อเพลงที่ยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาล
เพลงนี้ยังมีศิลปินนำมาทำใหม่อยู่หลายครั้ง ที่เป็นที่รู้จักเช่นของซินดี ลอเปอร์ ที่ติดอันดับ 12 บนซิงเกิลเพลงป็อปในปี 1987
วงศ์ปลาเสือพ่นน้ำ

| วงศ์ปลาเสือพ่นน้ำ |
| --- | --- |

ชนิด T. chatareus

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Actinopterygii
อันดับ:: Perciformes
อันดับย่อย:: Percoidei
วงศ์ใหญ่:: Percoidea
วงศ์:: Toxotidae Bleeker, 1859
สกุล:: Toxotes Cuvier, 1816

ชนิดต้นแบบ
Labrus jaculator (= Sciaena jaculator Pallas, 1767) Shaw, 1803 
ชนิด
 ดูในเนื้อหา
วงศ์ปลาเสือพ่นน้ำ (อังกฤษ: Archerfish, Spinner fish) เป็นวงศ์ของปลากระดูกแข็งกลุ่มปลาที่มีก้านครีบ ในอันดับ Perciformes ใช้ชื่อวงศ์ว่า Toxotidae (/ท็อก-ออท-อิ-ดี้/; มาจากคำว่า "Toxots" เป็นภาษากรีกหมายถึง "นักยิงธนู")
ลักษณะ

ปลาในวงศ์นี้มีขนาดตั้งแต่ 15 เซนติเมตร ถึง 40 เซนติเมตร ปากยาว จะงอยปากยืดได้ มีลำตัวป้อม แบนข้าง ตากลมโตเป็นพิเศษ ครีบหลังแบ่งเป็น 2 ตอน ตอนแรกเป็นก้านครีบแข็งเป็นเงี่ยง 4–5 ชิ้น ตอนหลังเป็นครีบอ่อน ส่วนที่เป็นก้านครีบแขนงของครีบหลังสั้นกว่าส่วนที่เป็นก้านครีบแขนงของครีบก้นมาก เกล็ดเป็นแบบสาก ส่วนบนหัวและแก้มมีเกล็ด ครีบหางตัดตรงหรือเว้าเล็กน้อย
ปลาขนาดเล็กมีจุดสะท้อนแสงที่ลักษณะพิเศษประจำฝูง จุดเหล่านี้มีสีเหลืองเป็นประกายแทรกอยู่ระหว่างแถบสีดำบริเวณซีกบนของลำตัว นักมีนวิทยาสันนิษฐานว่ามีไว้สำหรับใช้รวมฝูงหรือติดต่อระหว่างกันในฝูง เนื่องจากในระยะเป็นลูกปลามักจะอาศัยอยู่ตามชายฝั่งที่มีน้ำขุ่นและอยู่รวมกันเป็นฝูง ๆ โดยปลาที่โตเต็มวัยที่อาศัยตามลำพังตามแนวปะการังไม่มีจุดดังกล่าว
พฤติกรรม

อาศัยเป็นฝูง  หากินบริเวณผิวน้ำ เป็นปลากินเนื้อ อาหารได้แก่ แมลง ลูกปลา ลูกกุ้งขนาดเล็ก  มีความสามารถพิเศษคือ พ่นน้ำได้ไกลถึง 1–2 เมตร เพื่อยิงแมลงให้ตกลงน้ำเป็นอาหาร  ถ้าแมลงยังไม่ตก จะยิงซ้ำสำเร็จ สามารถเปลี่ยนพิกัดมุมยิงได้อีกด้วย  ทั้งนี้เป็นเพราะปลาในวงศ์นี้มีลิ้นที่ยาว และมีร่องลึกที่ลิ้น ประกอบกับจะงอยปากที่กว้างพอดี เมื่อหุบเหงือกลงจะพ่นน้ำออกมาได้ในลักษณะเดียวกับปืนฉีดน้ำ
นอกจากนี้ยังสามารถกระโดดขึ้นงับเหยื่อเหนือน้ำได้สูงถึง 1 ฟุต  วางไข่ในฤดูฝนแถบชายฝั่งทะเลหรือปากแม่น้ำ โดยมีจำนวนตั้งแต่  20,000–150,000 ฟอง ไข่มีขนาด  0.4 มิลลิเมตร โดยวางไข่แบบปล่อยลอยไปตามกระแสน้ำ พ่อแม่ปลาไม่ดูแลไข่ นอกจากนี้แล้ว ยังมีการศึกษาเพิ่มเติมพบว่าสามารถล่าเหยื่อที่ที่ฝังตัวอยู่ใต้พื้นน้ำได้ด้วย ด้วยวิธีการพ่นน้ำเหมือนกับที่พ่นเหนือผิวน้ำ
พฤติกรรม > ในวัฒนธรรมไทย

ปลาเสือพ่นน้ำ เป็นปลาที่อาศัยอยู่บริเวณผิวน้ำ ซ้ำยังมีอุปนิสัยไม่เกรงกลัวมนุษย์ จึงถูกอ้างอิงถึงในวรรณกรรมและวรรณคดีไทยหลายเรื่องนับแต่อดีต เช่น เมื่อคุณตาคุณยายยังเด็ก ของ  ทิพย์วาณี สนิทวงศ์ ณ อยุธยา ที่กล่าวถึง เมื่อเวลาจะรับประทานอาหารมื้อเย็นที่เรือนแพริมน้ำ เมื่อมีการตีฆ้องเป็นสัญญาณ ปลาเสือพ่นน้ำจะว่ายมาออกันที่ท่าน้ำ เพื่อรออาหารซึ่งก็คือ ข้าวสุกที่โปรยลงไป
นอกจากนี้แล้ว ด้วยความสามารถพิเศษเหล่านี้ บางร้านอาหารริมน้ำจะมีการแขวนอาหารไว้เหนือน้ำ เพื่อให้ปลาเสือพ่นน้ำ พ่นน้ำใส่อาหารตกลงมากิน สร้างความเพลิดเพลินให้แก่ลูกค้า
การกระจายพันธุ์

มีทั้งหมด  1 สกุล คือ Toxotes (/ท็อก-ออ-เทส/) ใน 10 ชนิด (เป็นชนิดที่จำแนกใหม่ 3 ชนิด) พบกระจายทั่วไปในเอเชียใต้, เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ไปจนถึงรัฐควีนส์แลนด์และนอร์เทิร์นเทร์ริทอรีในออสเตรเลีย
อาศัยทั้งน้ำจืดและน้ำกร่อย พบมากบริเวณปากแม่น้ำหรือแถบชายฝั่ง
การกระจายพันธุ์ > การจำแนก

Toxotes blythii Boulenger, 1892
Toxotes chatareus (Hamilton, 1822)
Toxotes jaculatrix (Pallas, 1767)
Toxotes kimberleyensis Allen, 2004
Toxotes lorentzi Weber, 1910
Toxoter mekongensis Kottelat & Tan, 2018
Toxotes microlepis Günther, 1860
Toxotes oligolepis Bleeker, 1876
Toxoter siamensis Kottelat & Tan, 2018
Toxoter sundaicus Kottelat & Tan, 2018
การเพาะขยายพันธุ์

ปลาเสือพ่นน้ำ สามารถเพาะขยายพันธุ์ได้แล้ว คือ ชนิด Toxotes chatareus ซึ่งเป็นชนิดที่พบได้ทั่วไปและหลากหลายที่สุด โดยสถานีประมงน้ำจืดจังหวัดกำแพงเพชร ในสังกัดกรมประมง นับเป็นแห่งแรกของไทยและของโลก ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2005 แต่ในช่วงแรกลูกปลาที่ได้มีอัตราการรอดตายน้อย เนื่องจากลูกปลาแรกเกิดมีปากขนาดเล็กมาก จึงไม่สามารถหาอาหารให้กินได้ ต่อมา ทางสถานีได้ให้โรติเฟอร์ขณะลูกปลามีอายุได้ 2 วัน เมื่อลูกปลาโตขึ้นก็ให้โรติเฟอร์กับไรแดงตามลำดับ และเมื่อลูกปลามีอายุได้ 3 เดือน ก็สามารถฝึกให้กินอาหารเม็ดได้ ซึ่งต้องใช้เวลาฝึกประมาณ 1 เดือน ปัจจุบันทางสถานีกำลังเผยแพร่ความรู้นี้สู่เกษตรกรเพื่อนำไปเพาะเลี้ยงเป็นอาชีพต่อไป
แหล่งข้อมูลอื่น

คลิปต์วิดีโอปลาเสือพ่นน้ำพ่นน้ำ
คลิปต์วิดีโอปลาเสือพ่นน้ำกระโดด
ภาพเคลื่อนไหวการพ่นน้ำของปลาเสือพ่นน้ำ
วอชิงตันข้ามแม่น้ำเดลาแวร์ (ภาพวาด ค.ศ. 1851)

| วอชิงตันข้ามแม่น้ำเดลาแวร์ |
| --- | --- |

ศิลปิน: เอมานูเอ็ล ล็อยท์เซอ
ปี: 1851
สื่อ: ภาพเขียนสีน้ำมันบนผ้าใบ
มิติ: 378.5 cm × 647.7 cm (149 in × 255 in)
สถานที่: พิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิทัน นครนิวยอร์ก รัฐนิวยอร์ก และพิพิธภัณฑ์ศิลปะนาวิกโยธินมินนิโซตา เมืองวิโนนา รัฐมินนิโซตา
วอชิงตันข้ามแม่น้ำเดลาแวร์ (อังกฤษ: Washington Crossing the Delaware) เป็นชื่อของภาพเขียนสีน้ำมันบนผ้าใบสามภาพใน ค.ศ. 1851 โดยเอมานูเอ็ล ล็อยท์เซอ ศิลปินชาวอเมริกันเชื้อสายเยอรมัน
ภาพวาดนี้รำลึกถึงการข้ามแม่น้ำเดลาแวร์ของพลเอก จอร์จ วอชิงตัน กับกองทัพภาคพื้นทวีปในคืนวันที่ 25–26 ธันวาคม ค.ศ. 1776 ระหว่างสงครามปฏิวัติอเมริกา การกระทำดังกล่าวถือเป็นการเคลื่อนไหวครั้งแรกในการจู่โจมแบบไม่ทันให้ตั้งตัวและชัยชนะต่อกองกำลังเฮ็สเซินในยุทธการที่เทรนตันในรัฐนิวเจอร์ซีย์ตอนเช้าวันที่ 26 ธันวาคม
ผลงานต้นฉบับเป็นส่วนหนึ่งของคอลเลกชันที่โถงศิลปะในเมืองเบรเมิน ประเทศเยอรมนี และถูกทำลายจากการโจมตีด้วยระเบิดใน ค.ศ. 1942 ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ล็อยท์เซอวาดภาพอีกสองชุด หนึ่งในนั้นปัจจุบันอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิทันในนครนิวยอร์ก อีกแห่งอยู่ในบริเวณแผนกต้อนรับฝั่งตะวันตกของทำเนียบขาวในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี. แต่ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2015 ได้มีการซื้อและจัดแสดงที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะนาวิกโยธินมินนิโซตาในเมืองวิโนนา รัฐมินนิโซตา ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2022 คริสตีส์ประกาศว่าภาพวาดขนาดเล็กนี้จะถูกขายทอดตลาดในเดือนถัดไป โดยมีราคาขายล่วงหน้าประมาณ 15 ล้านถึง 20 ล้านดอลลาร์ ภาพวาดขายได้ในราคา 43 ล้านดอลลาร์
แหล่งข้อมูลอื่น

Introduction to Washington's Crossing by David Hackett Fischer เก็บถาวร มีนาคม 11, 2007 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at the Oxford University Press blog.
Washington Crossing the Delaware at The Metropolitan Museum of Art
Full-text of "The painting Washington Crossing the Delaware on display in the Great Hall" at the Metropolitan Museum of Art
วงเวียนราชพฤกษ์

| --- | --- |

ชื่ออักษรไทย: ราชพฤกษ์
ชื่ออักษรโรมัน: Ratchaphruek
ที่ตั้ง: ตำบลบางขุนกอง อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี
ทิศทางการจราจร
↑: ถนนราชพฤกษ์ » ทางแยกต่างระดับบางรักน้อย (ถนนรัตนาธิเบศร์)
→: ถนนนครอินทร์ » แยกบางสีทอง (ถนนบางกรวย-ไทรน้อย)
↓: ถนนราชพฤกษ์ » ทางแยกต่างระดับบรมราชชนนี (ถนนบรมราชชนนี)
←: ถนนนครอินทร์ » ทางแยกต่างระดับบางคูเวียง (ถนนกาญจนาภิเษก)
วงเวียนราชพฤกษ์ (อังกฤษ: Ratchaphruek Circle) เป็นวงเวียนจุดตัดถนนราชพฤกษ์ กับถนนนครอินทร์ ในเขตตำบลบางขุนกอง อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี
รูปแบบของทางแยก

วงเวียนสี่แยกจุดตัดถนนราชพฤกษ์ กับถนนนครอินทร์ ที่มาจากถนนบรมราชชนนี, ถนนรัตนาธิเบศร์, สะพานพระราม 5 และถนนกาญจนาภิเษก
สะพานข้ามทางแยกตามแนว ถนนนครอินทร์
อุโมงค์ลอดทางแยกตามแนวถนนราชพฤกษ์
ถนนระดับดินผ่านตลอดของถนนทุกสายเมื่อเลี้ยวซ้ายเข้าถนนที่อยู่ติดกัน
แหล่งข้อมูลอื่น

โครงการก่อสร้างทางลอดใต้วงเวียนราชพฤกษ์ สำนักก่อสร้างสะพาน กรมทางหลวงชนบท เก็บถาวร 2010-01-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ วงเวียนราชพฤกษ์
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
13°49′28″N 100°26′55″E﻿ / ﻿13.82448°N 100.44852°E﻿ / 13.82448; 100.44852
| ด ค กวงเวียน ทางแยก และชุมทางต่างระดับในจังหวัดนนทบุรี |
| --- | --- |
 ท่าน้ำนนทบุรี  ศรีพรสวรรค์  ติวานนท์  แคราย  พงษ์เพชร  รัตนาธิเบศร์  สะพานพระนั่งเกล้า  อตก. 3  สนามบินน้ำ  สามัคคี  สามัคคี-ประชาชื่น  คลองประปา  เมืองทอง 3  ห้าแยกปากเกร็ด  อัมพรไพศาล  สวนสมเด็จพระศรีนครินทร์  วงเวียนราชพฤกษ์  บางกรวย  วัดชลอ  การไฟฟ้าบางใหญ่  บางพลู  ไทรม้า  บางรักใหญ่  บางใหญ่ (ต่างระดับ)  บางบัวทอง  บางบัวทอง (ต่างระดับ) 
 รายชื่อ  กทม.  นนทบุรี  ปทุมธานี  สมุทรสาคร  สมุทรปราการ  นครปฐม
วงศ์ย่อยจิ้งจกและตุ๊กแก

| วงศ์ย่อยจิ้งจกและตุ๊กแก |
| --- | --- |

จิ้งจกบ้าน (Hemidactylus platyurus) เป็นชนิดในสกุล Hemidactylus ที่พบได้อย่างแพร่หลายในทวีปเอเชีย แม้กระทั่งในบ้านเรือน

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์มีแกนสันหลัง Chordata
ชั้น:: สัตว์เลื้อยคลาน Reptilia
อันดับ:: กิ้งก่าและงู Squamata
วงศ์:: วงศ์จิ้งจกและตุ๊กแก Gekkonidae
วงศ์ย่อย:: วงศ์ย่อยจิ้งจกและตุ๊กแก Gekkoninae Gray, 1825

สกุล
 30; ดูข้อความ
วงศ์ย่อยจิ้งจกและตุ๊กแก (ชื่อวิทยาศาสตร์: Gekkoninae; อังกฤษ: House gecko, Tokay) เป็นวงศ์ย่อยของวงศ์ Gekkonidae นับเป็นวงศ์ย่อยที่มีความหลากหลาย และประสบความสำเร็จสูงสุดในการดำรงชีวิตมากที่สุดของสัตว์เลื้อยคลานในอันดับย่อยกิ้งก่า (Lacertilia)
ลักษณะโดยทั่วไป มีกระดูกพรีแมคซิลลาและกระดูกพาไรทัลเป็นชิ้นเดี่ยว มีแว่นตาคลุมตา ลำตัวสั้น ขาทั้ง 4 ข้างมีขนาดใหญ่ ลำตัวปกคลุมด้วยผิวหนังที่อ่อนนุ่มและมีเกล็ดปกคลุมลำตัวเรียงตัวต่อเนื่องกัน มีขนาดแตกต่างกันหลากหลายทั้งเพียงไม่กี่เซนติเมตร จนถึงขนาดหนึ่งฟุต
ส่วนใหญ่หากินบนต้นไม้ ใต้ฝ่าเท้ามีเซต้าหรือขนที่แตกแขนงและมีความเล็กละเอียดมาก ใช้สำหรับยึดเกาะผนังในแนวตั้งฉากได้เป็นอย่างดีที่สุดในบรรดาวงศ์ย่อยทั้งหมดของวงศ์ Gekkonidae ซึ่งการเรียงตัวและลักษณะของเส้นขนนี้ใช้เป็นตัวในการอนุกรมวิธานแยกประเภท
ในหลายสกุล ได้ลดรูปแผ่นหนังใต้นิ้วและใช้เป็นโครงสร้างอื่นทดแทนในการอาศัยอยู่บนต้นไม้ เช่น Cnemaspis และ Cyrtodactylus ที่อาศัยบนต้นไม้หรือผนังหินปูนในถ้ำ โดยใช้เล็บในการเกาะเกี่ยวแทน ในบางสกุล เช่น Dixonius และ Gehyra อาศัยอยู่พื้นดินแทน
หากินในเวลากลางคืนเป็นส่วนใหญ่ ตามปกติแล้วจะวางไข่เพียงครั้งละ 2 ฟอง โดยเปลือกไข่มีลักษณะแข็งและไม่เปลี่ยนรูป แต่สำหรับบางสกุลที่มีขนาดเล็ก เช่น Coleodactylus วางไข่เพียงฟองเดียว โดยการวางไข่ขึ้นอยู่กับขนาดของลำตัว แต่ก็มีบางชนิดที่สามารถเกิดได้โดยไม่ต้องผ่านการปฏิสนธิ
ปัจจุบัน มีการอนุกรมวิธานแล้วทั้งสิ้น 80 สกุล ประมาณ 800 ชนิด โดยมีสกุลที่เป็นที่รู้จักกันเป็นอย่างดี อาทิ Gekko, Hemidactylus และPtychozoon ฯลฯ พบกระจายพันธุ์ในเขตร้อนและเขตอบอุ่นของยูเรเชีย ในประเทศไทยพบประมาณ 46-50 ชนิด อาทิ ตุ๊กแกบ้าน (Gekko gecko), ตุ๊กแกตาเขียว (G. siamensis), ตุ๊กแกบินหางเฟิน (Ptychozoon lionotum) เป็นต้น
สายพันธุ์จิ้งจกที่พบในประเทศไทย

เรียงรายชื่อตามอักษร A-Z
สายพันธุ์จิ้งจกที่พบในประเทศไทย > สกุลจิ้งจกนิ้วยาว (Cnemaspis)

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
| ชื่อไทย | ชื่อวิทยาศาสตร์ | ถิ่นอาศัย | ปีที่ค้นพบ |
| จิ้งจกนิ้วยาวอาดัง-ราวี | Cnemaspis adangrawi  | พบเฉพาะบนเกาะอาดัง-ระวี จังหวัดสตูล เท่านั้น | 2019 |
| จิ้งจกนิ้วยาวสตูล 1 | Cnemaspis biocellata  | พบที่อำเภอมะนัง และอำเภอเมือง จังหวัดสตูล เท่านั้น | 2008 |
| จิ้งจกนิ้วยาวธัญญา | Cnemaspis chanardi  | ภาคใต้ตอนล่างลงไป | 2010 |
| จิ้งจกนิ้วยาวจันทบูรณ์ | Cnemaspis chanthaburiensis  | ภาคตะวันออกของประเทศไทย นอกจากนี้ยังพบในประเทศกัมพูชา | 1998 |
| จิ้งจกนิ้วยาวหัวสีส้ม | Cnemaspis huaseesom  | พบในเขตจังหวัดกาญจนบุรี | 2010 |
| จิ้งจกนิ้วยาวหมอสุเมธ | Cnemaspis kamolnorranathi  | พบในเขตจังหวัดสุราษฎร์ธานี | 2010 |
| จิ้งจกนิ้วยาวกัมพล | Cnemaspis kumpoli  | พบทางภาคใต้ตอนกลางลงไป | 1963 |
| จิ้งจกนิ้วยาวลานสกา | Cnemaspis lineatubercularis  | พบในเขตจังหวัดนครศรีธรรมราช | 2020 |
| จิ้งจกนิ้วยาวสามร้อยยอด | Cnemaspis lineogularis  | พบในเขตจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ | 2017 |
| จิ้งจกนิ้วยาวมลายู | Cnemaspis mcguirei  | มีรายงานพบเฉพาะจังหวัดปัตตานี | 2008 |
| จิ้งจกนิ้วยาวนราธิวาส | Cnemaspis narathiwatensis  | พบในเขตจังหวัดนราธิวาส, จังหวัดยะลา และประเทศมาเลเซีย | 2010 |
| จิ้งจกนิ้วยาวนิยมวรรณ | Cnemaspis niyomwanae  | พบเฉพาะจังหวัดตรังและจังหวัดสตูล | 2010 |
| จิ้งจกนิ้วยาวสตูล 2 | Cnemaspis omari  | พบในจังหวัดสตูลและประเทศมาเลเซีย | 2014 |
| จิ้งจกนิ้วยาวพังงา | Cnemaspis phangngaensis  | พบเฉพาะจังหวัดพังงา เท่านั้น | 2017 |
| จิ้งจกนิ้วยาวภูเก็ต | Cnemaspis phuketensis  | พบเฉพาะจังหวัดภูเก็ต เท่านั้น | 2004 |
| จิ้งจกนิ้วยาวคอจุด | Cnemaspis punctatonuchalis  | พบในเขตจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ | 2010 |
| จิ้งจกนิ้วยาวไทย | Cnemaspis siamensis  | พบตั้งแต่จังหวัดเพชรบุรี ถึง จังหวัดสุราษฎร์ธานี | 1925 |
| จิ้งจกนิ้วยาวเกาะตะรุเตา | Cnemaspis tarutaoensis  | พบเฉพาะบนเกาะตะรุเตา จังหวัดสตูล เท่านั้น | 2019 |
| จิ้งจกนิ้วยาวท่าชนะ | Cnemaspis thachanaensis  | พบเฉพาะอำเภอท่าชนะ จังหวัดสุราษฎร์ธานี เท่านั้น | 2017 |
| จิ้งจกนิ้วยาวคลองนาคา | Cnemaspis vandeventeri  | พบในเขตจังหวัดระนอง, พังงา, ภูเก็ต | 2010 |
สายพันธุ์จิ้งจกที่พบในประเทศไทย > สกุลตุ๊กกาย (Cyrtodactylus)

ดูเพิ่มเติมได้ที่ ตุ๊กกาย
สายพันธุ์จิ้งจกที่พบในประเทศไทย > สกุลจิ้งจกดิน (Dixonius)

ดูเพิ่มเติมได้ที่ จิ้งจกดิน
สายพันธุ์จิ้งจกที่พบในประเทศไทย > สกุลจิ้งจกหิน (Gehyra)

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
| ชื่อไทย | ชื่อวิทยาศาสตร์ | ถิ่นอาศัย | ปีที่ค้นพบ |
| จิ้งจกหินหางเรียว | Gehyra angusticaudata | พบในเขตภาคกลางตอนล่าง ภาคตะวันตก ภาคตะวันออก ภาคใต้ตอนบน | 1963 |
| จิ้งจกหินลายกระ | Gehyra fehlmanni | พบในภาคใต้และภาคตะวันตก เคยรายงานพบในจังหวัดสระบุรี | 1962 |
| จิ้งจกหินอ้วน, จิ้งจกหินเมืองกาญจน์ | Gehyra lacerata | พบในภาคตะวันตก ภาคใต้ตอนบน ภาคกลางตอนล่าง | 1962 |
| จิ้งจกหินสีจาง | Gehyra mutilata | เป็นจิ้งจกหินที่พบทั่วประเทศ และพบได้บ่อยที่สุด | 1835 |
| จิ้งจกหินวงจันทร์ | Gehyra wongchan | พบในภาคกลางของประเทศไทย | 2022 |
วณิพก

สำหรับอัลบั้มเพลงของวงคาราบาว ดูที่ วณิพก (อัลบั้ม)
วณิพกผู้หนึ่งในกรุงลิสบอน ประเทศโปรตุเกส
วณิพก  (อังกฤษ: Minstrel) หมายถึง คนที่ขับกล่อมผู้คนที่สัญจรด้วยเสียงเพลง บางคนก็ตีกลอง เป่าแคน ตามแต่ความสามารถ ในอดีตมีการแต่งเพลงขอทานเพื่อร้องแลกเงินอีกด้วย
รากศัพท์

คำว่า  ”วณิพก” หรือ “วนิพก”  รากศัพท์มาจากภาษาบาลี - สันสกฤตของอินเดีย ไม่ใช่คำไทยแท้ดั้งเดิม หมายถึง คนที่ร้องเพลงและคนที่บรรเลงเพลงขอทาน ในประเทศไทยเข้าใจว่าการรับเอาคำเหล่านี้มาใช้ มีความสัมพันธ์เกี่ยวข้องกับเรื่องราวในพระพุทธศาสนา โดยเห็นได้จากคัมภีร์พระไตรปิฎกในพระพุทธศาสนา ที่ได้รับอิทธิพลในการนำคำของภาษาบาลี-สันสกฤต ของอินเดียเข้ามาใช้ในสังคมไทย ดังเช่นที่ปรากฏในพระสุตันตปิฎก ในหมวดอวุฎฐิกสูตร ซึ่งพูดถึงบุคคลต่างๆที่สัมพันธ์กับการปฏิบัติทาน ได้แก่สมณะชีพราหมณ์ คนกำพร้า คนเดินทาง วณิพก และยาจก ซึ่งถือว่าเป็นชนชั้นที่ต่ำต้อย อดอยากและ เร่ร่อน ที่มนุษย์ร่วมโลกจะต้องให้การสงเคราะห์ช่วยเหลือ (พระไตรปิฏกฉบับสยามรัฐ เล่มที่ 25 บรรทัดที่ 5864-5901 ,พ.ศ. 2468-2473 หน้าที่ 258-260)
พ.ร.บ.ควบคุมการขอทาน

ร้อยเอกนายแพทย์ยงยุทธ มัยลาภ โฆษกประจำสำนักนายกรัฐมนตรี กล่าวภายหลังการประชุม ครม. ว่า ครม.เห็นชอบ พ.ร.บ.ควบคุมการขอทาน โดยให้กระทรวงพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ (พม.) ดำเนินการแก้ไขจัดระเบียบขอทาน ยกเลิก พ.ร.บ. ขอทาน พ.ศ. 2484 
ทั้งนี้มีการตั้งคณะกรรมการควบคุมการขอทาน ห้ามมิให้บุคคลใดทำการขอทาน พร้อมการระบุลักษณะผู้ที่เป็นขอทาน อาทิ การกระทำที่ให้ผู้อื่นมอบทรัพย์สินให้โดยไม่ได้มีการทำงานตอบแทนหรือด้วยทรัพย์สินใด การกระทำใดให้ผู้อื่นเกิดความสงสารโดยไม่ได้มีการทำงานตอบแทนหรือด้วยทรัพย์สินใด รวมถึงไม่ให้มีการแสดงในที่สาธารณะ โดยขอรับทรัพย์สินตามผู้ฟังสมัครใจ ซึ่งการเล่นดนตรีในที่สาธารณะ ต้องมีการขออนุญาตต่อเจ้าพนักงานในท้องถิ่นนั้นก่อน และกฎกระทรวงต้องมีการกำหนดพื้นที่ในการแสดงด้วย