stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ราชอาณาจักรลิเบีย
ประวัติศาสตร์ > รัฐธรรมนูญ

ภายใต้รัฐธรรมนูญของเดือนตุลาคม พ.ศ. 2494 ระบอบสหพันธ์ของลิเบียมีกษัตริย์อิดริสเป็นประมุขแห่งรัฐ โดยมีการสืบสันตติวงศ์ต่อทายาทชายที่ได้รับการแต่งตั้ง (มาตรา 44 และ 45 ของรัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2494) อำนาจทางการเมืองที่สำคัญอยู่กับกษัตริย์ ฝ่ายบริหารของรัฐบาลประกอบด้วยนายกรัฐมนตรีและคณะรัฐมนตรีที่กษัตริย์กำหนด แต่ยังรับผิดชอบต่อสภาผู้แทนราษฎร ซึ่งเป็นสภาล่างของสภานิติบัญญัติที่มีสองสภา วุฒิสภาหรือสภาสูงประกอบด้วยตัวแทนแปดคนจากแต่ละจังหวัดในสามจังหวัด วุฒิสมาชิกครึ่งหนึ่งได้รับการเสนอชื่อโดยกษัตริย์ ซึ่งมีสิทธิยับยั้งกฎหมายและยุบสภาล่างด้วย การปกครองตนเองของท้องถิ่นในจังหวัดนั้นใช้ผ่านรัฐบาลประจำจังหวัดและสภานิติบัญญัติ ตริโปลีและเบงกาซีเป็นเมืองหลวงสลับกัน
รัฐธรรมนูญถูกร่างขึ้นภายใต้การอุปถัมภ์ของสหประชาชาติและเห็นว่ามีกลไกสำคัญในการคุ้มครองสิทธิมนุษยชน ในท้ายที่สุด เอกสารดังกล่าวได้จัดตั้งเครื่องมือของสถาบันที่ส่งเสริมความโปร่งใสและการป้องกันการสะสมอำนาจที่ต่อต้านประชาธิปไตย โดยเฉพาะอย่างยิ่ง รัฐธรรมนูญมีกลไกที่จะรับประกันความรับผิดชอบในการปฏิบัติหน้าที่สาธารณะและความเท่าเทียมกันของพลเมืองลิเบียทุกคนตามกฎหมาย ในช่วงเวลาที่ผลิต ได้รับการยอมรับว่าเป็นต้นแบบด้านธรรมาภิบาลและดุลอำนาจในภูมิภาค
ประวัติศาสตร์ > พัฒนาการทางการเมือง

ปัจจัยหลายอย่างที่มีรากฐานมาจากประวัติศาสตร์ของลิเบีย ส่งผลต่อการพัฒนาทางการเมืองของประเทศเอกราชใหม่ สิ่งเหล่านี้สะท้อนถึงแนวทางการเมืองที่แตกต่างกันของจังหวัดและความคลุมเครือในระบอบกษัตริย์ของลิเบีย ประการแรก หลังจากการเลือกตั้งทั่วไปของลิเบียครั้งแรก พ.ศ. 2495 ซึ่งจัดขึ้นเมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ พรรคการเมืองก็ถูกยกเลิก พรรคคองเกรสแห่งชาติซึ่งเคยรณรงค์ต่อต้านรัฐบาลแบบสหพันธรัฐพ่ายแพ้ทั่วประเทศ งานเลี้ยงผิดกฎหมายและ บาชีร์ ซาดอว์ ถูกเนรเทศ ประการที่สอง ความสัมพันธ์ระหว่างจังหวัดยังคงมีความสำคัญมากกว่าความสัมพันธ์ระหว่างชาติ และรัฐบาลกลางและรัฐบาลส่วนภูมิภาคก็มีข้อพิพาทกันอย่างต่อเนื่องเกี่ยวกับขอบเขตอำนาจของตน ปัญหาประการที่สามมาจากการไม่มีรัชทายาทโดยตรง เพื่อแก้ไขสถานการณ์นี้ ในปี 1953 กษิตริย์ได้มอบหมายให้พี่ชายวัย 60 ปีของเขาเป็นผู้สืบทอดตำแหน่งต่อจากเขา เมื่อรัชทายาทองค์เดิมสิ้นพระชนม์ กษัตริย์ทรงแต่งตั้งพระนัดดาคือเจ้าชายฮาซัน อาร์ ริดาเป็นผู้สืบทอดตำแหน่ง
เมื่อนายทหารหนุ่มและทหารกลุ่มหนึ่งเข้ายึดอำนาจภายใต้การนำของมูอัมมาร์ กัดดาฟี เมื่อวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2512 มกุฎราชกุมารซึ่งขณะนั้นปกครองประเทศในนามของกษัตริย์อิดริสถูกจำคุกเป็นเวลาสองปี และต่อมาถูกลดโทษให้โดดเดี่ยวโดยสิ้นเชิงในช่วงเวลาต่อไปนี้ เจ็ดปีที่ถูกกักบริเวณในบ้าน ได้รับความอับอายต่อสาธารณชนโดยแวดวงของกัดดาฟี เขาป่วยด้วยโรคหลอดเลือดสมองซึ่งทำให้เขาต้องเข้ารับการรักษาพยาบาลในสหราชอาณาจักรในปี 1988 จากนั้นเขาเดินทางไปยุโรปกับลูกชายคนที่สอง เจ้าชายโมฮัมเหม็ด เอล ฮัสซัน และริดา เอล เซนุสซี และเสียชีวิต ในปี 1992 ในลอนดอนที่รายล้อมไปด้วยครอบครัวของเขา เมื่อวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2535 พระประสงค์สุดท้ายของสมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ สยามมกุฎราชกุมาร ได้รับการอ่านในงานแถลงข่าวต่อหน้าสื่อมวลชนและพระโอรสทั้ง 5 พระองค์ เจ้าชายโมฮัมเหม็ดได้รับการแต่งตั้งอย่างเป็นทางการให้เป็นรัชทายาทแห่งราชบัลลังก์แห่งลิเบียโดยชอบธรรม
ประวัติศาสตร์ > นโยบายต่างประเทศ

ในนโยบายต่างประเทศ ราชอาณาจักรลิเบียได้รับการยอมรับว่าเป็นของกลุ่มอนุรักษนิยมในสันนิบาตอาหรับซึ่งได้เป็นสมาชิกในปี พ.ศ. 2496
รัฐบาลเป็นพันธมิตรใกล้ชิดกับสหรัฐอเมริกาและสหราชอาณาจักร ทั้งสองประเทศยังคงรักษาสิทธิฐานทัพในลิเบีย สหรัฐฯ สนับสนุนมติของสหประชาชาติ ที่ให้เอกราช แก่ลิเบียในปี 2494 และยกสถานะสำนักงานที่ตริโปลีจากสถานกงสุลใหญ่เป็นสถานเอกอัครราชทูต ลิเบียเปิดสถานเอกอัครราชทูต ณกรุง วอชิงตัน ดี.ซี.ในปี พ.ศ. 2497 ทั้งสองประเทศได้ยกระดับภารกิจขึ้นสู่ ระดับ สถานทูตและแลกเปลี่ยนเอกอัครราชทูต
ในปี พ.ศ. 2496 ลิเบียได้ลงนามในสนธิสัญญามิตรภาพและการเป็นพันธมิตรกับสหราชอาณาจักรเป็นเวลา 20 ปี ซึ่งฝ่ายหลังได้รับฐานทัพทหารเพื่อแลกกับความช่วยเหลือทางการเงินและการทหาร ในปีถัดมา ลิเบียและสหรัฐฯ ได้ลงนามในข้อตกลงซึ่งสหรัฐฯ ได้รับสิทธิในฐานทัพเช่นกัน โดยอาจมีการต่ออายุในปี 1970 เพื่อแลกกับความช่วยเหลือทางเศรษฐกิจแก่ลิเบีย ฐานทัพอากาศวีลุสใกล้กับตริโปลี ถือเป็น สถานที่ปฏิบัติงานนอกชายฝั่งที่มีคุณค่าเชิงกลยุทธ์ในช่วงทศวรรษ 1950 และต้นทศวรรษ 1960 ฐานทัพอากาศที่สำคัญที่สุดของสหรัฐฯ ในลิเบียคือ พื้นที่สงวนที่กันไว้ในทะเลทรายถูกใช้โดยเครื่องบินทหารของอังกฤษและอเมริกาซึ่งตั้งอยู่ในยุโรปเป็นสนามฝึกยิง ลิเบียสร้างสัมพันธ์ใกล้ชิดกับฝรั่งเศส อิตาลี กรีซ, ตุรกีและสถาปนาความสัมพันธ์ทางการทูตเต็มรูปแบบกับสหภาพโซเวียตในปี พ.ศ. 2498 แต่ปฏิเสธข้อเสนอความช่วยเหลือทางเศรษฐกิจของสหภาพโซเวียต
พระราชวัง Al Manar ในใจกลางเบงกาซีซึ่งเป็น วิทยาเขตแห่งแรก ของมหาวิทยาลัยลิเบียก่อตั้งโดยพระราชกฤษฎีกาในปี 1955
ในฐานะที่เป็นส่วนหนึ่งของความช่วยเหลือในวงกว้าง คณะกรรมการความช่วยเหลือด้านเทคนิคของสหประชาชาติตกลงที่จะสนับสนุนโครงการความช่วยเหลือทางเทคนิคที่เน้นการพัฒนาการเกษตรและการศึกษา มหาวิทยาลัยลิเบียก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2498 โดยพระราชกฤษฎีกาในเมืองเบงกาซี มหาอำนาจต่างประเทศโดยเฉพาะอังกฤษและสหรัฐอเมริกาให้ความช่วยเหลือด้านการพัฒนา การพัฒนาทางเศรษฐกิจที่มั่นคงเกิดขึ้น แต่ก้าวไปอย่างช้าๆ และลิเบียยังคงเป็นประเทศที่ยากจนและด้อยพัฒนาซึ่งต้องพึ่งพาความช่วยเหลือจากต่างชาติเป็นอย่างมา
ประวัติศาสตร์ > รัฐประหาร พ.ศ. 2512 และการสิ้นสุดของระบอบกษัตริย์

ระบอบราชาธิปไตยสิ้นสุดลงในวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2512 เมื่อกลุ่มนายทหารที่นำโดยมูอัมมาร์ กัดดาฟี ทำรัฐประหารต่อต้านกษัตริย์อิดริสในขณะที่พระองค์ประทับในตุรกีเพื่อรับการรักษาพยาบาล นักปฏิวัติจับกุมเสนาธิการกองทัพและหัวหน้าฝ่ายความมั่นคงในราชอาณาจักร หลังจากได้ยินเกี่ยวกับการก่อรัฐประหาร กษัตริย์อิดริสก็ทรงเมินเฉยว่าเหตุการณ์นี้ "ไม่สำคัญ"
การรัฐประหารได้ถอนตราสารสละราชสมบัติของกษัตริย์อิดริสลงวันที่ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2512 ให้มีผลในวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2512 เพื่อสนับสนุนมกุฎราชกุมาร ซึ่งได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์หลังจากที่กษัตริย์เสด็จไปตุรกี หลังจากการ ล้ม ล้างระบอบกษัตริย์ ประเทศได้เปลี่ยนชื่อเป็นสาธารณรัฐอาหรับลิเบีย
ในปี 2013 สหภาพแอฟริกาได้รำลึกถึงมรดกของกษัตริย์อิดริสในฐานะวีรบุรุษชาวแอฟริกันและสถาปนิกผู้กำหนดอิสรภาพของลิเบียจากการปกครองอาณานิคมของอิตาลีในกิจกรรมสาธารณะ ในความเป็นจริงอิดริสยังคงได้รับการยกย่องอย่างกว้างขวางว่าเป็นบิดาของลิเบียที่เป็นอิสระและเป็นปึกแผ่นซึ่งเป็นผู้นำประเทศผ่านการต่อต้านอำนาจอาณานิคม ในฐานะผู้ปกครองที่เงียบขรึมแต่มั่นคง เขามีบทบาทที่เป็นอันหนึ่งอันเดียวกันทั้งในลิเบีย ระหว่างกลุ่มต่างๆ ของอิสลามกับชนเผ่าลิเบียจำนวนมากมายมหาศาล และทั่วทั้งภูมิภาค เขาจำได้ว่า "ไม่ประนีประนอม" ต่อศัตรู ไม่ว่าผลของการกระทำของเขาจะเป็นอย่างไร ข่าวมรณกรรมที่เผยแพร่โดย Associated Press ในปี 1983 เล่าว่าเขาถอดสิทธิพิเศษและสิทธิของสมาชิกราชวงศ์สามสิบคน เนรเทศเจ้าชายเจ็ดองค์ และตัดสินให้ประหารหลานชายคนหนึ่งของเขาที่สังหารที่ปรึกษาราชวงศ์ที่เชื่อถือได้
รัฐบาล

ราชอาณาจักรลิเบียเป็นระบอบรัฐธรรมนูญและระบอบราชาธิปไตยที่มีอำนาจนิติบัญญัติซึ่งใช้โดยพระมหากษัตริย์ร่วมกับรัฐสภา
รัฐบาล > พระมหากษัตริย์

พระมหากษัตริย์ถูกกำหนดโดยรัฐธรรมนูญให้เป็นประมุขสูงสุด ก่อนที่พระองค์จะทรงใช้อำนาจตามรัฐธรรมนูญได้ พระมหากษัตริย์จะต้องทรงถวายสัตย์ปฏิญาณก่อนการประชุมร่วมของวุฒิสภาและสภาผู้แทนราษฎร กฎหมายทั้งหมดที่ผ่านโดยรัฐสภาจำเป็นต้องได้รับการอนุมัติและประกาศใช้โดยกษัตริย์ นอกจากนี้ยังเป็นความรับผิดชอบของกษัตริย์ในการเปิดและยุบรัฐสภา และยังเป็นความรับผิดชอบของพระองค์ที่จะต้องยุบสภาผู้แทนราษฎรตามรัฐธรรมนูญ กษัตริย์เป็นหัวหน้า กองกำลังติดอาวุธของราชอาณาจักร
รัฐบาล > คณะรัฐมนตรี

พระมหากษัตริย์เป็นผู้รับผิดชอบในการแต่งตั้งและถอดถอนนายกรัฐมนตรี กษัตริย์มีอำนาจแต่งตั้งและถอดถอนรัฐมนตรี คณะรัฐมนตรีมีหน้าที่กำหนดทิศทางกิจการภายในและภายนอกประเทศและสภามีหน้าที่ในสภาผู้แทนราษฎร เมื่อนายกรัฐมนตรีถูกถอดถอนออกจากตำแหน่ง รัฐมนตรีคนอื่นๆ จะถูกถอดถอนโดยอัตโนมัติ
มรดก

นับตั้งแต่การปกครองสี่ทศวรรษของมูอัมมาร์ กัดดาฟีสิ้นสุดลงในปี 2554 ลิเบียได้ต่อสู้ดิ้นรนเพื่อสร้างสถาบันพื้นฐานและหลักนิติธรรม รัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2494 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมใน พ.ศ. 2506 เป็นศูนย์กลางของการถกเถียงทางการเมืองในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ในความเป็นจริง เอกสารดังกล่าวยังคงได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางว่าเป็นเครื่องมือสำคัญและเป็นฐานที่มั่นคงในการแก้ปัญหาวิกฤตการเมืองของลิเบีย
การสนับสนุนที่เพิ่มขึ้นในลิเบียว่าระบอบรัฐธรรมนูญที่มีพระมหากษัตริย์เป็นประมุขตามรัฐธรรมนูญก่อนการปฏิวัติควรได้รับการคืนสถานะให้เป็นพลังเพื่อความมั่นคง เอกภาพ และธรรมาภิบาลที่ถือกำเนิดขึ้นตั้งแต่ปี 2554 ผู้ลี้ภัยชาวลิเบีย ตลอดจนผู้มีบทบาทสำคัญทางการเมืองและกลุ่มท้องถิ่น ได้สนับสนุนต่อสาธารณชนในการคืนสถานะของระบอบกษัตริย์เซนุสซีภายใต้การนำของเจ้าชายโมฮัมเหม็ด เอล-เซนุสซีว่าเป็นทางเลือกทางการเมืองที่น่าสนใจในลิเบีย การเคลื่อนไหวเพื่อการกลับมาของความชอบธรรมตามรัฐธรรมนูญและกลุ่มในเครือในลิเบียสนับสนุนการคืนสถานะของรัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2494 และการกลับมาของระบอบกษัตริย์เซนุสซีภายใต้การนำของโมฮัมเหม็ด เอล-เซนุสซี
สัมภาษณ์โดย Al-Hayat ในเดือนเมษายน 2014 โมฮาเหม็ด อับเดอาซิซ รัฐมนตรีต่างประเทศลิเบียในขณะนั้นกล่าวว่าการกลับมาของระบอบรัฐธรรมนูญภายในขอบเขตสถาบันที่กำหนดโดยรัฐธรรมนูญปี 1951 ก่อนการแก้ไขในปี 1963 สามารถใช้เป็นสัญลักษณ์ที่รวมเป็นหนึ่งสำหรับประเทศชาติและ "ร่มทางการเมือง" ที่จะรับประกันความชอบธรรมของสถาบันต่างๆ ของลิเบีย ท่ามกลางการเรียกร้องให้แก้ปัญหาโดยรัฐบาลกลางและความขัดแย้งทางนิกาย
ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2558 การสนับสนุนเพื่อฟื้นฟูการปฏิบัติตามรัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2494 และสนับสนุนการกลับมาของสถาบันกษัตริย์ได้แสดงออกต่อสาธารณะโดยสมาชิกสภาร่างรัฐธรรมนูญ (กรธ.) หลายคน ซึ่งเป็นคณะกรรมการที่มีหน้าที่เขียนรัฐธรรมนูญใหม่ สื่อสังคมออนไลน์ ตลอดจนจดหมายทางการที่ออกโดย อาลี ฮุสเซน บูบาเกอร์นายกเทศมนตรีเมือง Baida ในตอนนั้น ซึ่งเป็นเมืองสำคัญทางตะวันออกของลิเบีย
ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2558 พรรคสหพันธ์ไซเรไนกา หรือ National Federal Bloc ได้ขอให้รัฐสภารับรองรัฐธรรมนูญปี 1951 ว่าเป็นรัฐธรรมนูญที่ถูกต้องตามกฎหมายสำหรับทั้งประเทศ พรรคจัดการประชุมที่เมืองเบย์ดาซึ่งมีเจ้าหน้าที่ไซเรไนกาเข้าร่วม รวมทั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรที่มีฐานอยู่ในเมืองโทบรุค ภายใต้สโลแกน "การกลับไปสู่รัฐธรรมนูญที่ไม่มีการแก้ไขของบรรพบุรุษผู้ก่อตั้งปี 1951 เพื่อให้แน่ใจว่าเอกภาพของประเทศลิเบีย" แถลงการณ์สรุปที่เขียนโดยผู้จัดงานย้ำถึงความจำเป็นในการถือว่ารัฐธรรมนูญปี 1951 เป็นวิธีการเดียวในการบรรลุการรวมชาติทางการเมืองในลิเบีย
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อวันที่ 4 มิถุนายน 2015 แดเนียล คอซินสกี้สมาชิกคณะกรรมการคัดเลือกกิจการต่างประเทศในรัฐสภาอังกฤษ ได้ตีพิมพ์บทความที่เรียกร้องให้มีการคืนรัฐธรรมนูญปี 1951 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมในปี 1963 ซึ่งสอดคล้องกับการสนับสนุนระดับรากหญ้าที่เพิ่มขึ้นในเมืองใหญ่ทั่ว ลิเบีย
โดยทั่วไปแล้ว ความสนใจที่เพิ่มขึ้นในความมีชีวิตและความเกี่ยวข้องของโซลูชันนั้นทั้งภาคพื้นดินและระดับนานาชาติได้รับการบันทึกไว้ในเดือนกุมภาพันธ์ 2559 โดย เดแคลน วอลช์ นักข่าวของ New York Times ซึ่งใช้เวลาส่วนใหญ่ในลิเบีย จำนวนหน้าสื่อสังคมและกิจกรรมที่เพิ่มขึ้นในหัวข้อนี้ได้สะท้อนถึงแนวโน้มดังกล่าว
เจ้าชายโมฮัมเหม็ด เอล-เซนุสซีทรงรับทราบถึงความกระตือรือร้นที่เพิ่มขึ้นต่อการคืนสถานะของรัฐธรรมนูญปี 1951 และระบอบกษัตริย์ตามรัฐธรรมนูญ เขาย้ำอยู่เสมอว่าเขารู้สึกเป็นเกียรติที่ได้กลับมารับใช้ชาติหากชาวลิเบียเรียกร้อง
ดูเพิ่ม

สหพันธ์สาธารณรัฐอาหรับ
รายชื่อหัวหน้ารัฐบาลของลิเบีย
พระเจ้าอิดริสที่ 1 แห่งลิเบีย
พระราชวัง Al Manar ในใจกลางเมืองเบงกาซีซึ่งเป็นวิทยาเขตแห่งแรกของมหาวิทยาลัยลิเบีย ซึ่งก่อตั้งโดยพระราชกฤษฎีกาในปี 1955
พระราชวังแห่งตรีโปลี
ริยาฎ มะห์รัซ

ริยาฎ กะรีม มะห์รัซ (อาหรับ: رياض كريم محرز; อังกฤษ: Riyad Karim Mahrez; เกิด 21 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1991) เป็นนักฟุตบอลชาวแอลจีเรีย ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งปีกให้แก่อัลอะฮ์ลี สโมสรในซาอุดีโปรเฟสชันนัลลีก และทีมชาติแอลจีเรีย
ประวัติ

มะห์รัซเกิดเมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1991 ที่เมืองซาร์แซล ประเทศฝรั่งเศส โดยมีพ่อเป็นชาวแอลจีเรียชื่ออะห์มัด และมีแม่เป็นลูกครึ่งแอลจีเรียกับโมร็อกโกชื่อศอลิฮะฮ์ มะห์รัซมีจิตใจรักในการเล่นฟุตบอลมาตั้งแต่เด็ก แต่ด้วยรูปร่างที่ผอมบาง จึงถูกปฏิเสธจากสโมสรต่าง ๆ ที่ไปร่วมทดสอบตั้งแต่เด็ก ต่อมาเมื่ออายุได้ 15 ปี พ่อก็เสียชีวิตไปด้วยโรคหัวใจ แต่มะห์รัซก็ไม่เลิกล้มในการที่จะเป็นนักฟุตบอล ด้วยการฝึกฝนกับอาอาแอ็ส ซาร์แซล ในฝรั่งเศส ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2004 ก่อนจะย้ายไปแก็งแปร์ในอีก 5 ปีถัดมา ซึ่งยังคงเป็นสโมสรในระดับสมัครเล่นของฝรั่งเศสเทียบเท่ากับดิวิชัน 4 ของอังกฤษ มะห์รัซมีสถิติลงเล่นฤดูกาลแรก 22 นัด ยิงได้ 2 ประตู
จากการเล่นกับแก็งแปร์ ทำให้มะห์รัซได้ย้ายไปอยู่กับเลออาฟวร์ แต่ลงเล่นให้กับทีมสำรองอยู่ราว 3 ปี ก่อนจะได้ขึ้นไปเล่นในชุดใหญ่ และได้เล่นฟุตบอลอาชีพครั้งแรกในปี ค.ศ. 2013 โดยมีผลงานลงเล่นไปทั้งหมด 67 นัด รวมทุกรายการ และยิงได้ 10 ประตู ก่อนที่เลสเตอร์ซิตีจะซื้อตัวไปด้วยราคา 400,000 ปอนด์ (ราว 20 ล้านบาท) ด้วยสตีฟ วอลช์ แมวมองของเลสเตอร์ซิตีตั้งใจไปที่เลออาฟวร์เพื่อดูการเล่นของไรอัน เมนเดส แต่ปรากฏว่ามะห์รัซเล่นได้โดดเด่นกว่า โดยในระยะแรกครอบครัวของมะห์รัซไม่เห็นด้วยกับการที่จะย้ายมาเล่นในอังกฤษ เนื่องจากเห็นว่ารูปแบบการเล่นของมะห์รัซเหมาะสมกับการเล่นในสเปนมากกว่า
ประวัติ > ฤดูกาล 2015–16

ในฤดูกาล 2015–16 มะห์รัซเล่นได้อย่างดีเยี่ยม พร้อมกับเพื่อนร่วมทีมหลายคน เช่น เจมี วาร์ดี หรือเอ็นโกโล ก็องเต ส่งผลให้เลสเตอร์ซิตีคว้าแชมป์พรีเมียร์ลีกเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์สโมสร และทำให้มะห์รัซได้รับรางวัลนักฟุตบอลยอดเยี่ยมของพีเอฟเอมาครองด้วย ซึ่งถือว่าเป็นคนแรกของเลสเตอร์ซิตีและนักฟุตบอลชาวแอฟริกาด้วยที่ได้รับรางวัลนี้ และทำให้หลายสโมสรในระดับใหญ่ต้องการตัว เช่น บาร์เซโลนา, แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด, ทอตนัมฮอตสเปอร์ หรืออาร์เซนอล
ประวัติ > ฤดูกาล 2016–17

ก่อนเริ่มฤดูกาล 2016–17 มะห์รัซตกเป็นข่าวอย่างมากว่าจะย้ายสโมสร โดยเฉพาะจะย้ายไปอาร์เซนอล เช่นเดียวกับเจมี วาร์ดี แต่ท้ายสุดทั้งคู่ก็ยังคงอยู่กับเลสเตอร์ซิตีต่อไป ในนัดแรกของฤดูกาล เลสเตอร์เป็นฝ่ายบุกไปเยือนฮัลล์ซิตี สโมสรที่เพิ่งเลื่อนชั้นขึ้นมา ที่สนามเคซีสเตเดียม ซึ่งนับเป็นคู่แรกของการแข่งขันพรีเมียร์ลีกในฤดูกาลนี้ และเป็นฝ่ายแพ้ไป 1-2 โดยที่มะห์รัซเป็นผู้ยิงจุดโทษให้กับสโมสรในนาทีที่ 47 ซึ่งเป็นประตูที่ทำให้เลสเตอร์ซิตีตีเสมอฮัลล์ซิตี
สถิติอาชีพ > สโมสร

| สโมสร | ฤดูกาล | ลีก> ดิวิชัน | ลีก> ลงเล่น | ลีก> ประตู | เนชันนอลคัพ> ลงเล่น | เนชันนอลคัพ> ประตู | ลีกคัพ> ลงเล่น | ลีกคัพ> ประตู | ยุโรป> ลงเล่น | ยุโรป> ประตู | อื่น ๆ> ลงเล่น | อื่น ๆ> ประตู | รวม> ลงเล่น | รวม> ประตู |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| แก็งแปร์ | 2009–10 | CFA | 27 | 1 | 0 | 0 | — | — | — | — | — | — | 27 | 1 |
| เลออาฟวร์ 2 | 2010–11 | CFA | 32 | 13 | 0 | 0 | 0 | 0 | — | — | — | — | 32 | 13 |
| เลออาฟวร์ 2 | 2011–12 | CFA | 25 | 11 | 0 | 0 | 0 | 0 | — | — | — | — | 25 | 11 |
| เลออาฟวร์ 2 | 2012–13 | CFA | 3 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | — | — | — | — | 3 | 0 |
| เลออาฟวร์ 2 | รวม | รวม | 60 | 24 | 0 | 0 | 0 | 0 | — | — | — | — | 60 | 24 |
| เลออาฟวร์ | 2011–12 | ลีกเดอ | 9 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | — | — | — | — | 9 | 0 |
| เลออาฟวร์ | 2012–13 | ลีกเดอ | 34 | 4 | 4 | 1 | 1 | 0 | — | — | — | — | 39 | 5 |
| เลออาฟวร์ | 2013–14 | ลีกเดอ | 17 | 2 | 0 | 0 | 2 | 3 | — | — | — | — | 19 | 5 |
| เลออาฟวร์ | รวม | รวม | 60 | 6 | 4 | 1 | 3 | 3 | — | — | — | — | 67 | 10 |
| เลสเตอร์ซิตี | 2013–14 | แชมเปียนชิป | 19 | 3 | 0 | 0 | 0 | 0 | — | — | — | — | 19 | 3 |
| เลสเตอร์ซิตี | 2014–15 | พรีเมียร์ลีก | 30 | 4 | 1 | 0 | 1 | 0 | — | — | — | — | 32 | 4 |
| เลสเตอร์ซิตี | 2015–16 | พรีเมียร์ลีก | 37 | 17 | 0 | 0 | 2 | 1 | — | — | — | — | 39 | 18 |
| เลสเตอร์ซิตี | 2016–17 | พรีเมียร์ลีก | 36 | 6 | 2 | 0 | 0 | 0 | 9 | 4 | 1 | 0 | 48 | 10 |
| เลสเตอร์ซิตี | 2017–18 | พรีเมียร์ลีก | 36 | 12 | 3 | 0 | 2 | 1 | — | — | — | — | 41 | 13 |
| เลสเตอร์ซิตี | รวม | รวม | 158 | 42 | 6 | 0 | 5 | 2 | 9 | 4 | 1 | 0 | 179 | 48 |
| แมนเชสเตอร์ซิตี | 2018–19 | พรีเมียร์ลีก | 27 | 7 | 5 | 2 | 5 | 2 | 6 | 1 | 1 | 0 | 44 | 12 |
| แมนเชสเตอร์ซิตี | 2019–20 | พรีเมียร์ลีก | 33 | 11 | 5 | 0 | 5 | 1 | 7 | 1 | 0 | 0 | 50 | 13 |
| แมนเชสเตอร์ซิตี | 2020–21 | พรีเมียร์ลีก | 27 | 9 | 4 | 0 | 5 | 1 | 12 | 4 | — | — | 48 | 14 |
| แมนเชสเตอร์ซิตี | 2021–22 | พรีเมียร์ลีก | 28 | 11 | 4 | 4 | 2 | 2 | 12 | 7 | 1 | 0 | 47 | 24 |
| แมนเชสเตอร์ซิตี | รวม | รวม | 115 | 38 | 18 | 6 | 17 | 6 | 37 | 13 | 2 | 0 | 189 | 63 |
| รวมอาชีพ | รวมอาชีพ | รวมอาชีพ | 420 | 111 | 28 | 7 | 25 | 11 | 46 | 17 | 3 | 0 | 522 | 146 |
1 2 3 4 5  ลงเล่นในยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก
1 2 3  ลงเล่นในเอฟเอคอมมิวนิตีชีลด์
สถิติอาชีพ > ทีมชาติ

| ทีมชาติ | ปี | ลงเล่น | ประตู |
| --- | --- | --- | --- |
| แอลจีเรีย | 2014 | 9 | 2 |
| แอลจีเรีย | 2015 | 13 | 2 |
| แอลจีเรีย | 2016 | 5 | 2 |
| แอลจีเรีย | 2017 | 8 | 2 |
| แอลจีเรีย | 2018 | 8 | 2 |
| แอลจีเรีย | 2019 | 14 | 5 |
| แอลจีเรีย | 2020 | 4 | 3 |
| แอลจีเรีย | 2021 | 9 | 8 |
| แอลจีเรีย | 2022 | 5 | 0 |
| รวม | รวม | 75 | 26 |
สถิติอาชีพ > ประตูในนามทีมชาติ

| ลำดับ | วันที่ | สนาม | คู่แข่ง | ประตู | ผล | รายการแข่งขัน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | 15 ตุลาคม 2014 | Mustapha Tchaker Stadium, Blida, Algeria |  มาลาวี | 2–0 | 3–0 | แอฟริกาคัพออฟเนชันส์ 2015 รอบคัดเลือก |
| 2. | 15 พฤศจิกายน 2014 | Mustapha Tchaker Stadium, Blida, Algeria |  เอธิโอเปีย | 2–1 | 3–1 | แอฟริกาคัพออฟเนชันส์ 2015 รอบคัดเลือก |
| 3. | 27 มกราคม 2015 | Nuevo Estadio, Malabo, Equatorial Guinea |  เซเนกัล | 1–0 | 2–0 | แอฟริกาคัพออฟเนชันส์ 2015 |
| 4. | 17 พฤศจิกายน 2015 | Mustapha Tchaker Stadium, Blida, Algeria |  แทนซาเนีย | 3–0 | 7–0 | ฟุตบอลโลก 2018 รอบคัดเลือก |
| 5. | 4 กันยายน 2016 | Mustapha Tchaker Stadium, Blida, Algeria |  เลโซโท | 2–0 | 6–0 | แอฟริกาคัพออฟเนชันส์ 2017 รอบคัดเลือก |
| 6. | 4 กันยายน 2016 | Mustapha Tchaker Stadium, Blida, Algeria |  เลโซโท | 6–0 | 6–0 | แอฟริกาคัพออฟเนชันส์ 2017 รอบคัดเลือก |
| 7. | 15 มกราคม 2017 | Stade de Franceville, Franceville, Gabon |  ซิมบับเว | 1–0 | 2–2 | แอฟริกาคัพออฟเนชันส์ 2017 |
| 8. | 15 มกราคม 2017 | Stade de Franceville, Franceville, Gabon |  ซิมบับเว | 2–2 | 2–2 | แอฟริกาคัพออฟเนชันส์ 2017 |
| 9. | 18 พฤศจิกายน 2018 | Stade Municipal, Lomé, Togo |  โตโก | 1–0 | 4–1 | แอฟริกาคัพออฟเนชันส์ 2019 รอบคัดเลือก |
| 10. | 18 พฤศจิกายน 2018 | Stade Municipal, Lomé, Togo |  โตโก | 3–0 | 4–1 | แอฟริกาคัพออฟเนชันส์ 2019 รอบคัดเลือก |
| 11. | 23 มิถุนายน 2019 | 30 June Stadium, Cairo, Egypt |  เคนยา | 2–0 | 2–0 | แอฟริกาคัพออฟเนชันส์ 2019 |
| 12. | 7 กรกฎาคม 2019 | 30 June Stadium, Cairo, Egypt |  กินี | 2–0 | 3–0 | แอฟริกาคัพออฟเนชันส์ 2019 |
| 13. | 14 กรกฎาคม 2019 | Cairo International Stadium , Cairo, Egypt |  ไนจีเรีย | 2–1 | 2–1 | แอฟริกาคัพออฟเนชันส์ 2019 |
เกียรติประวัติ

เลสเตอร์ซิตี
พรีเมียร์ลีก: 2015–16
ฟุตบอลลีกแชมเปียนชิป: 2013–14
แมนเชสเตอร์ซิตี
พรีเมียร์ลีก: 2018–19, 2020–21, 2021–22
เอฟเอคัพ: 2018–19
อีเอฟแอลคัพ: 2018–19, 2019–20, 2020–21
เอฟเอคอมมิวนิตีชีลด์: 2018, 2019
ยูฟ่าแชมเปียนลีกส์2023
แอลจีเรีย
แอฟริกาคัพออฟเนชันส์: 2019
รางวัลส่วนตัว
Algerian Footballer of the Year: 2015, 2016
PFA Team of the Year: พรีเมียร์ลีก 2015–16
PFA Players' Player of the Year: 2015–16
PFA Fans' Player of the Year: 2016
Leicester City Player of the Year: 2015–16
BBC African Footballer of the Year: 2016
Facebook FA Premier League Player of the Year: 2016
El Heddaf Arab Footballer of the Year: 2016
Lion d'Or African Footballer of the Year: 2016
CAF African Footballer of the Year: 2016
CAF Team of the Year: 2016, 2018
CAF Africa Cup of Nations Team of the Tournament: 2019
แหล่งข้อมูลอื่น

Riyaz Mahrez profile at the Manchester City F.C. website
ริยาฎ มะห์รัซ ที่ L'Équipe Football (ในภาษาฝรั่งเศส)
ริยาฎ มะห์รัซ – สถิติการลงแข่งจากสหพันธ์ฟุตบอลระหว่างประเทศ (FIFA) (ในภาษาอังกฤษ)
ริยาฎ มะห์รัซ – สถิติการลงแข่งจากสหภาพสมาคมฟุตบอลยุโรป (UEFA) (อังกฤษ)
สะมาริตัน

| ࠔࠌࠓࠉࠌ שומרונים‎ السامريون |
| --- | --- |
ชาวสะมาริตันประกอบพิธีปัสคาบนภูเขาเกริซิม ใกล้เมืองนาบลัส
ประชากรทั้งหมด
~840 (2021)
ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ
 อิสราเอล (โฮโลน): 460 (2021)
 ปาเลสไตน์ (คีร์ยาตลูซา): 380 (2021)
ภาษา
  ภาษาพูดสมัยใหม่:  ภาษาฮีบรูอิสราเอล, ภาษาอาหรับเลอวานต์ใต้  ภาษาในพิธีกรรม:  ภาษาฮีบรูซามาริทัน, ภาษาอราเมอิกซามาริทัน 
ศาสนา
ศาสนาสะมาริตัน
กลุ่มชาติพันธุ์ที่เกี่ยวข้อง
ชาวยิว, ชนพูดกลุ่มภาษาเซมิติก เช่น ชาวอาหรับลิแวนต์, ชาวปาเลสไตน์, ชาวมันดาอี 
สะมาริตัน (/səˈmærɪtənz/; ฮีบรูสะมาริตัน: ࠔࠠࠌࠝࠓࠩࠉࠌ, อักษรโรมัน: Šā̊merīm, แปลว่า ผู้พิทักษ์โทราห์; ฮีบรู: שומרונים, อักษรโรมัน: Šōmrōnīm; อาหรับ: السامريون, อักษรโรมัน: as-Sāmiriyyūn) เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ศาสนาที่มีกำเนิดจากวงศ์วานอิสราเอลโบราณ ชาวสะมาริตันเป็นคนพื้นถิ่นลิแวนต์และนับถือศาสนาสะมาริตัน ซึ่งเป็นศาสนาอับราฮัมหนึ่งที่ใกล้เคียงศาสนายูดาห์
ธรรมเนียมสะมาริตันยืนยันว่าพวกตนสืบเชื้อสายจากเผ่าเอฟราอิมและเผ่ามนัสเสห์ซึ่งเป็นเผ่าอิสราเอลทางเหนือที่ไม่ถูกเนรเทศโดยจักรวรรดิอัสซีเรียใหม่หลังการทำลายราชอาณาจักรอิสราเอล พวกเขาถือว่าศาสนาสะมาริตันเป็นศาสนาของวงศ์วานอิสราเอลที่แท้จริงและเชื่อว่าศาสนายูดาห์ถูกปรับเปลี่ยนไปตามกาลเวลา ชาวสะมาริตันนับถือภูเขาเกริซิมใกล้เมืองนาบลัสและเชเคมเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ ต่างจากชาวยิวที่นับถือเนินพระวิหารในเยรูซาเลม ชาวสะมาริตันกล่าวว่าความแตกแยกระหว่างศาสนาสะมาริตันกับศาสนายูดาห์เกิดจากอีไลละทิ้งพลับพลาที่ภูเขาเกริซิมไปสร้างพลับพลาของตนอีกแห่งที่ไชโลห์
แต่เดิมสะมาริตันเป็นชุมชนขนาดใหญ่ แต่ประชากรลดลงอย่างมากหลังจักรวรรดิไบแซนไทน์ปราบปรามกบฏสะมาริตันระหว่างค.ศ. 484–572 ประชากรสะมาริตันยิ่งลดลงเมื่อมีการบังคับเปลี่ยนศาสนาคริสต์ในสมัยไบแซนไทน์และศาสนาอิสลามช่วงการพิชิตลิแวนต์ของมุสลิม เบนยามินแห่งตูเดลา นักเดินทางชาวยิวสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 12 บันทึกว่ามีชาวสะมาริตันหลงเหลือประมาณ 1,900 คนในปาเลสไตน์และซีเรีย ในปี ค.ศ. 2021 จำนวนประชากรสะมาริตันอยู่ที่ 840 คน แบ่งเป็นผู้อาศัยในหมู่บ้านคีร์ยาตลูซาในเวสต์แบงก์กับชุมชนสะมาริตันในเมืองโฮโลน นอกจากนี้ยังมีชาวสะมาริตันจำนวนหนึ่งในบราซิล ซิซิลีและอื่น ๆ ผู้นำศาสนาสะมาริตันคือมหาปุโรหิตสะมาริตัน ศาสนาสะมาริตันใช้ภาษาฮีบรูซามาริทันและภาษาอราเมอิกซามาริทันที่เขียนด้วยอักษรซามาริทันในพิธีกรรม ขณะที่ชาวสะมาริตันในคีร์ยาตลูซาพูดภาษาอาหรับเลอวานต์ใต้ ส่วนในโฮโลนพูดภาษาฮีบรูอิสราเอล
มีการเปลี่ยนศาสนาระหว่างยูดาห์กับสะมาริตันเป็นครั้งคราวในอิสราเอล ซึ่งส่วนใหญ่มาจากการสมรสต่างศาสนา ศาสนายูดาห์รับบีซึ่งเป็นศาสนายูดาห์กระแสหลักในอิสราเอลถือว่าศาสนาสะมาริตันเป็นนิกายหนึ่งของศาสนายูดาห์ ขณะที่องค์การรับบีสูงสุดอิสราเอลกำหนดให้ชาวสะมาริตันต้องเปลี่ยนมานับถือศาสนายูดาห์จึงจะได้รับการยอมรับเป็นชาวยิวตามหลักฮาลอกา วรรณกรรมรับบีปฏิเสธชาวสะมาริตันนอกจากพวกเขาจะละทิ้งความเชื่อว่าภูเขาเกริซิมเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของวงศ์วานอิสราเอล ชาวสะมาริตันที่ถือสัญชาติอิสราเอลในโฮโลนเข้ารับราชการทหารในกองกำลังป้องกันอิสราเอล ด้านชาวสะมาริตันในคีร์ยาตลูซาที่ถือสัญชาติอิสราเอลและปาเลสไตน์ได้รับการยกเว้นการรับราชการทหาร
สมาคมคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติแอฟริกา

| --- | --- |

ประเทศสมาชิกแสดงด้วยสีเขียวบนแผนที่
ชื่อย่อ: ANOCA
ก่อนหน้า: คณะกรรมการกีฬาแห่งแอฟริกา
ก่อตั้ง: 28 มิถุนายน พ.ศ. 2524
ประเภท: สหพันธ์กีฬา
วัตถุประสงค์: บริหารจัดการแข่งขัน กีฬาในทวีปแอฟริกา (2524-ปัจจุบัน)
สํานักงานใหญ่:  อาบูจา, ไนจีเรีย
สมาชิก  : 54 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ
ภาษาทางการ :  อังกฤษ  ฝรั่งเศส
ประธาน:  Lassana Palenfo
เว็บไซต์: สมาคมคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติแอฟริกา
สมาคมคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติแอฟริกา (ฝรั่งเศส: Association des Comités Nationaux Olympiques d'Afrique; ACNOA; อาหรับ: رابطة اللجان الأولمبية الوطنية في إفريقيا) เป็นองค์กรกีฬาระหว่างประเทศในทวีปแอฟริกาที่มี 54 สมาคมคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติแอฟริกามีสำนักงานใหญ่อยู่ที่อาบูจา ประเทศไนจีเรีย โดยสืบต่อจากคณะกรรมการกีฬาแห่งแอฟริกา (อังกฤษ: Standing Committee of African Sports; ฝรั่งเศส: Comité permanent du sport africain)
ประวัติ

สมาคมคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติแอฟริกา (ANOCA) ได้ก่อตั้งขึ้นในวันที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2524 ที่โลเม ประเทศโตโก ซึ่งเป็นหน่วยงานกีฬาที่สืบต่อจากคณะกรรมการกีฬาแห่งแอฟริกา ซึ่งได้เปลี่ยนเป็นสภากีฬาสูงสุดแห่งแอฟริกาในปีพ.ศ. 2509
แหล่งข้อมูลอื่น

Official website
African Sports Confederation of Disabled (ASCOD) Official website
| ด ค ก สมาคมคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติแอฟริกา (ANOCA) |
| --- | --- |
Zone 1 - North Zone:  แอลจีเรีย  ลิเบีย  โมร็อกโก  ตูนิเซีย 
Zone 2 - West Zone A:  กาบูเวร์ดี  แกมเบีย  กินี  กินี-บิสเซา  มาลี  มอริเตเนีย  เซเนกัล  เซียร์ราลีโอน 
Zone 3 - West Zone B:  เบนิน  บูร์กินาฟาโซ  โกตดิวัวร์  กานา  ไลบีเรีย  ไนเจอร์  ไนจีเรีย  โตโก 
Zone 4 - Central Zone:  แคเมอรูน  สาธารณรัฐแอฟริกากลาง  ชาด  คองโก  สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก  อิเควทอเรียลกินี  กาบอง  เซาตูเมและปรินซีปี 
Zone 5 - Central-East Zone:  บุรุนดี  อียิปต์  เอริเทรีย  เอธิโอเปีย  เคนยา  รวันดา  โซมาเลีย  ซูดานใต้  ซูดาน  แทนซาเนีย  ยูกันดา 
Zone 6 - Southern Zone A:  แองโกลา  บอตสวานา  เอสวาตีนี  เลโซโท  มาลาวี  โมซัมบิก  นามิเบีย  แอฟริกาใต้  แซมเบีย  ซิมบับเว 
Zone 7 - Southern Zone B:  คอโมโรส  จิบูตี  มาดากัสการ์  มอริเชียส  เซเชลส์ 
| ด ค กสมาคมคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ |
| --- | --- | --- |
 แอฟริกันเกมส์  เอเชียนเกมส์  ยูโรเปียนเกมส์  แพนอเมริกันเกมส์  แปซิฟิกเกมส์  เวิลด์บีชเกมส์ 
| แอฟริกา | ANOCA – สมาคมคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติแอฟริกา |  |
| อเมริกัน | PASO – องค์การกีฬาแพนอเมริกัน |  |
| เอเชีย | OCA – สภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย |  |
| ยุโรป | EOC – คณะกรรมการโอลิมปิกยุโรป |  |
| โอเชียเนีย | ONOC – คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติโอเชียเนีย |  |
คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ
| ด ค กคณะกรรมการโอลิมปิกสากล |
| --- | --- |
องค์กรที่เกี่ยวข้อง:  สมาคมคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ  สมาคมสหพันธ์กีฬานานาชาติ  คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ  คณะกรรมการจัดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก 
บทความหลัก:  กฎบัตร  รางวัล  สมาชิก  เครื่องอิสริยาภรณ์โอลิมปิก  ประธาน  กีฬา  สัญลักษณ์ 
การประชุม:  คองเกรสโอลิมปิก ครั้งที่ 13  การประชุมไอโอซี ครั้งที่ 117  ครั้งที่ 121  ครั้งที่ 123  ครั้งที่ 125  ครั้งที่ 127  ครั้งที่ 128  ครั้งที่ 130  ครั้งที่ 131  ครั้งที่ 132  ครั้งที่ 133  ครั้งที่ 134