stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วัดเทพนิมิตร (จังหวัดปัตตานี)
สิ่งก่อสร้าง

อุโบสถของวัดมีขนาด 12.5 เมตร ยาว 20.5 เมตร หันหน้าไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ มีประตูเข้าด้านหน้าสองประตู ด้านหลังหนึ่งประตู มีหน้าต่างด้านละ 5 บาน โดยมีซุ้มประตูและหน้าต่างเป็นปูนปั้น ทรงมงกุฎ หลังคาลดชั้น 3 มีปีกนกรอบ มุ้งกระเบื้องดินเผาประดับช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ ฐานอาคารก่ออิฐถือปฤูน มีชานรอบ ผนังอุโบสถก่ออิฐถือปูน จิตรกรรมฝาผนังเขียนโดยนายจันทร์ เป็นภาพสีฝุ่นเรื่องพุทธประวัติ ทศชาติชาดก พระพุทธบาท พระมาลัย พระยาฉัททันต์ เมขลารามสูร ยักษ์และลิงในเรื่อง รามเกียรติ์ โดยมีจารึกประกอบภาพจิตรกรรม ระบุว่า "จาฤกไว้เมื่อ จุลศักราช 1225 ปีกุล เบญศก (พ.ศ. 2406)"
ส่วนกุฏิซึ่งชำรุดทรุดโทรม ก็ได้รับช่วยเหลือจากชาวบ้านที่นับถือศาสนาพุทธและอิสลามร่วมกันสร้างขึ้นใหม่ จนเป็นที่กล่าวขานถึงความเป็นน้ำหนึ่งน้ำใจเดียวระหว่างศาสนิกจากสองศาสนา
วิทยาลัยเทคนิคนราธิวาส มหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์

| --- | --- |
Technical College Narathiwat

ชื่อเดิม: โรงเรียนเทคนิคนราธิวาส
สถาปนา: พ.ศ. 2481; 86 ปีที่แล้ว (2481)
ที่ตั้ง: ถนนระแงะมรรคา ตำบลบางนาค อำเภอเมือง จังหวัดนราธิวาส 96000
สี: สีกรมท่า-สีน้ำเงิน
เว็บไซต์: เทคนิคนราธิวาส
วิทยาลัยเทคนิคนราธิวาส เป็นวิทยาลัยในกลุ่มมหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์ ซึ่งเป็นสถาบันสมทบจัดการเรียนการสอนในชั้น เตรียมปริญญา หรือ ชั้น ปวช และ ปวส เน้นการจัดการศึกษาเพื่อเตรียมให้บัณฑิต มีคุณลักษณะที่มีทักษะด้านช่างอุตสาหกรรม เทคโนโลยีสารสนเทศ วิศวกรรมศาสตร์ สถาปัตยกรรม การท่องเที่ยว โรงแรม ภาษา คหกรรม เสื้อผ้าและเครื่องแต่งกาย บริหารธุรกิจและทักษะด้านธุรกิจ ให้นักศึกษาสามารถปฏิบัติงานอย่างมีประสิทธิภาพ และเกิดทักษะ ที่ทำให้สามารถประกอบอาชีพได้หลายอาชีพ  ศูนย์เทคนิคนราธิวาส เป็นที่ตั้งของหน่วยงานดังนี้  สำนักงานอธิการบดี คณะพณิชยศาสตร์และสารสนเทศ คณะวิศวกรรมศาสตร์ และวิทยาลัยเทคนิคนราธิวาส ซึ่งเดิมเป็นสถานศึกษาที่สังกัด สำนักงานคณะกรรมการอาชีวศึกษา หรือ กรมอาชีวศึกษาเดิมก่อนที่จะ โอนบรรดากิจการ ทรัพย์สิน งบประมาณ รายได้ หนี้ สิทธิ ภาระผูกพัน ข้าราชการ ลูกจ้าง และอัตรากำลังของวิทยาลัยเทคนิคนราธิวาส ซึ่งอดีต ในการจัดการศึกษาด้านช่างอุตสาหกรรม ด้านพณิชยกรรมมาเป็นเวลานาน
ประวัติ

วิทยาลัยเทคนิคนราธิวาส เดิมคือ  “โรงเรียนช่างไม้นราธิวาส”  ตั้งอยู่เลขที 49 ถนนระแงะมรรคา  ตำบลบางนาค  อำเภอเมือง  จังหวัดนราธิวาส  เปิดทำการเรียนการสอนครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2481 ต่อมาในปี พ.ศ. 2484 เกิดสงครามโลกครั้งที่ 2 ไม่มีนักเรียนมาเรียนโรงเรียนช่างไม้นราธิวาส จึงต้องหยุดการเรียนการสอน ในปี พ.ศ. 2507 ได้ย้ายโรงเรียนช่างไม้ตากใบมาอยู่ในตัวจังหวัดนราธิวาสและตั้งชื่อ ว่า “โรงเรียนการช่างนราธิวาส” ในวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2519 กรมอาชีวศึกษาได้สั่งให้โรงเรียนการช่างนราธิวาสกับโรงเรียนอาชีวศึกษานราธิวาส รวมกันเป็นโรงเรียนเดียวกัน  ตั้งชื่อใหม่ว่า “โรงเรียนเทคนิคนราธิวาส” และวันที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548 “วิทยาลัยเทคนิคนราธิวาส” ได้เป็นสถาบันสมทบใน มหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์ จัดตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2548 ตามพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์ โดยหลอมรวมวิทยาลัยเทคนิคนราธิวาส  วิทยาลัยเกษตรและ เทคโนโลยีนราธิวาส  วิทยาลัยการอาชีพตากใบ  และวิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี  เป็นสถาบันสมทบ และคณะตามลำดับ โดยได้มีกฎกระทรวงจัดตั้งให้วิทยาลัยเทคนิคนราธิวาสเป็นหน่วยงานในสังกัดตั้งแต่วันที่ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549 เป็นต้นมา
สีประจำมหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์ คือ สีฟ้าสีทอง  ต้นไม้ประจำมหาวิทยาลัย คือดอกพิกุล
แหล่งข้อมูลอื่น

วิทยาลัยเทคนิคนราธิวาส เก็บถาวร 2012-03-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กมหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์ |
| --- | --- |
คณะ: เกษตรศาสตร์ • พยาบาลศาสตร์ • แพทยศาสตร์ • วิทยาการจัดการ • วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี • วิศวกรรมศาสตร์ • ศิลปศาสตร์
วิทยาลัย: วิทยาลัยเทคนิคนราธิวาส • วิทยาลัยการอาชีพตากใบ • วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีนราธิวาส
สถาบัน: สถาบันอิสลามและอาหรับศึกษา
หมวดหมู่ • โครงการ • สถานีย่อย
วัดใหม่ดอนทราย

| วัดใหม่ดอนทราย |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดใหม่ดอนทราย, วัดรางสระกระเทียม
ที่ตั้ง: ตำบลสระกระเทียม อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูประภัสร์มโนธรรม (ธงทิพย์)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดใหม่ดอนทราย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสระกระเทียม อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม ปัจจุบันมีพระครูประภัสร์มโนธรรม (ธงทิพย์) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดใหม่ดอนทราย หรือเดิมชื่อ วัดรางสระกระเทียม ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2464 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2508 บนที่ดินของนายหน่อง นางปุ้น กระดังงา และนายชัด นางเรือง สิงห์เรือง มีพระภิกษุฮอ สิงห์เรือง เป็นผู้ริเริ่มสร้างวัดขึ้น เมื่อพระภิกษุฮอ สิงห์เรือง ได้ลาสิกขาแล้วมีพระมาจากวัดคูบัว จังหวัดราชบุรี พระนุ้ม มาจากวัดลำน้ำ จังหวัดราชบุรี และ พระยิ้ม มาจากวัดใหม่ห้วยลึก จังหวัดนครปฐม เป็นผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาส มาโดยลำดับ พอพระยิ้ม มรณภาพลง เมื่อ พ.ศ. 2484 ซึ่งเกิดสงครามโลกครั้งที่สองขึ้น วัดนี้ได้ร้างไป
ต่อมา พ.ศ. 2484 พระเชย สจฺจาโร มาจากวัดชำแระ อำเภอโพธาราม จังหวัดราชบุรีได้ธุดงค์มาพบวัดร้าง จึงรับนิมนต์อยู่ จำพรรษาตลอดมา ต่อมา พ.ศ. 2489 จึงย้ายวัดจากที่ตั้งเดิมมาตั้งใหม่ดังที่อยู่ในปัจจุบัน จนเมื่อมีการแบ่งเขตการปกครองใหม่ ทำให้วัดนี้ขึ้นอยู่กับอำเภอเมืองนครปฐม
วัดศรีบุญยืน (อำเภอเชียงแสน)

| วัดศรีบุญยืน |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดศรีบุญยืน, วัดน้อย
ที่ตั้ง: ตำบลศรีดอนมูล อำเภอเชียงแสน จังหวัดเชียงราย
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดศรีบุญยืน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศรีดอนมูล อำเภอเชียงแสน จังหวัดเชียงราย มีเนื้อที่ทั้งหมด 5 ไร่ 1 งาน 5 ตารางวา
วัดศรีบุญยืน เดิมชื่อ วัดน้อย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2475 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2492 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร
โบราณสถานที่สำคัญ ได้แก่ เจดีย์ โบราณวัตถุ มีพระพุทธรูปเก่าหลายองค์ มีพระสิงห์ศิลปะเชียงแสน อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถในปัจจุบัน เป็นอุโบสถที่สร้างขึ้นแทนหลังเก่าซึ่งชำรุดทรุดโทรมไปมากพน้อมกันนั้นยังได้สร้างศาลาการเปรียญ อันเป็นที่ทำการเรียนการสอบความรู้แผนกธรรม แก่ภิกษุ สามเณร ในสมัยนั้นซึ่งมีความสนใจในการศึกษาพระธรรมวินัยเป็นจำนวนมาก สำนักเรียนวัดศรีบุญยืนเป็นที่รู้จักกันอย่างกว้างขวางในเขตอำเภอเชียงแสนและอำเภอใกล้เคียง ซึ่งโดยการนำของครูบาเจ้าจันทร์ กาวิโล อีกจุดเด่นคือ วิหารหลังใหญ่
รายนามเจ้าอาวาส

เจ้าอธิการจันทร์ กาวิโล
พระคำอ้าย
พระจรัญ รตตณวณโณ
พระไพโรจน์ นาควโน
พระสนิท โสภโณ
พระอินตุ้ม ฐิตสทโท
พระอินตา อติธมโม
พระอินจันทร์ กิตติสาโร
พระคงเดช ปุณณฉนโท
พระอธิการสงกรานต์ ฐิตวีโร
พระครูสันติสมณคุณ
พระครูจิรอินโทภาส (ณัฐภูมินท์)
วิโมกข์

วิโมกข์ แปลว่า ความพ้น, ความหลุดพ้นวิเศษ มีความหมายเช่นเดียวกับ วิมุตติ
วิโมกข์ หมายถึงสภาพที่จิตพ้นจากกิเลสและอาสวะทั้งปวง การพ้นจากโลกีย์ การขาดจากความพัวพันแห่งโลก ความเป็นพระอรหันต์ ใช้หมายถึงพระนิพพานก็ได้
วิโมกข์ มี 3 อย่าง คือ
สุญญตวิโมกข์ ความพ้นที่เกิดจากปัญญาพิจารณาเห็นไตรลักษณ์คืออนัตตา
อนิมิตตวิโมกข์ ความพ้นที่เกิดจากปัญญาพิจารณาเห็นไตรลักษณ์คืออนิจจัง
อัปปณิหิตวิโมกข์ ความพ้นที่เกิดจากปัญญาพิจารณาเห็นไตรลักษณ์ทุกขัง
ลำนำหกพิภพ

| ลำนำหกพิภพ   |
| --- | --- |
ปกหนังสือ ลำนำหกพิภพ
ผู้ประพันธ์: พงศ์ศรณ์ ภูมิวัฒน์
ชื่อเรื่องต้นฉบับ: ลำนำหกพิภพ
ประเทศ: ไทย
ภาษา: ไทย
ประเภท: นวนิยายแฟนตาซี
สำนักพิมพ์: สำนักพิมพ์นานมีบุ๊คส์
วันที่พิมพ์: กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551
หน้า: 720
ISBN: 978-974-9601-96-9
ลำนำหกพิภพ เป็นหนังสือนิยายแฟนตาซีวิทยาศาสตร์ ได้รับรางวัลดีเด่นจากโครงการศิลปะเพื่อเยาวชนไทย Young Thai Artist Award 2006 ซึ่งสนับสนุนโดยมูลนิธิซีเมนต์ไทย ผู้เขียนคือนายพงศ์ศรณ์ ภูมิวัฒน์ ตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์นานมีบุคส์พับลิเคชันส์
แนวคิดในการประพันธ์

ผู้เขียนได้แสดงแนวคิดในการประพันธ์ไว้ในบทนำของหนังสือ ว่า เมื่อเริ่มแรกมีความคิดเพียงการสร้างนิยายแฟนตาซีแบบไทยๆ พล็อตเรื่องง่ายๆ แต่เมื่อได้อ่านและศึกษาแนวคิดปรัชญาทางศาสนาพุทธและปรัชญาการเมืองหลายสาย จึงได้นำมาผสานลงเป็นมุมมองส่วนตัวในนิยาย อาจกล่าวได้อีกอย่างหนึ่งว่า เรื่องนี้เป็นนิยายแฟนตาซีที่เขียนโดยใช้ฉากหลังเป็นแฟนตาซีไทย
โครงเรื่อง

แบ่งออกเป็นสองช่วงหลักๆ
ช่วงแรก เป็นช่วงตำนานที่มีการรวบรวมตำนานเรื่องต่างๆ มาเขียนรวมกัน เช่นตำนานเมขลาล่อแก้ว ตำนานกวนเกษียรสมุทร
ช่วงที่สอง เป็นช่วงการผจญภัยของพระเอก ที่ไปผจญภัยยังดินแดนของพวกอสูร มีการเรียนเวทมนตร์ มีสงครามระหว่างเทพ-มาร
โครงเรื่อง > เรื่องย่อ

นิยายแฟนตาซี ที่มีตัวละครและฉากหลังจากวรรณคดีไทย ตำนานมหาสงครามแย่งชิงความเป็นเจ้าพิภพทั้งหก ณ ห้วงเวลาก่อนที่รามเกียรติ์จะอุบัติขึ้นบนโลก เป็นเวลาที่ "ธรรม" กับ "อธรรม" ถูกแบ่งฝ่ายอย่างชัดเจน จนไม่อาจอยู่ร่วมภพได้ หากแต่ในระหว่างการขับเคี่ยวกันในสมรภูมิแห่งเลือด เนื้อ และปณิธาน ท่ามกลางผู้คนมากมายที่ล้มตาย ไม่มีใครล่วงรู้ว่า "ธรรม" ได้ตกอยู่ในเงื้อมมือของ "อธรรม" โดยสมบูรณ์แล้ว
โลกในลำนำหกพิภพ

โลกในลำนำหกพิภพ เป็นการเรียบเรียงมาจากโลกในจินตนาการของคนไทยโบราณ โดยอ้างอิงหนังสือไตรภูมิพระร่วงซึ่งแบ่งโลกออกเป็นหกภพภูมิได้แก่
มนุสสภูมิ – ภูมิอันเป็นที่อยู่ของมนุษย์
ดิรัจฉานภูมิ – ภูมิอันเป็นที่อยู่ของสัตว์
อสูรกายภูมิ – ภูมิอันเป็นที่อยู่ของพวกอสูร
เปตวิสัยภูมิ – ภูมิอันเป็นที่อยู่ของพวกเปต
นรกภูมิ – ภูมิอันเป็นที่อยู่ของพระยายมราช ทัณฑกร และพวกสัตว์นรก
ฉกามาพจรภูมิ – ภูมิอันเป็นที่อยู่ของพวกเทวดา หรือสวรรค์
แต่ผู้ประพันธ์ได้นำภพภูมิทั้งหมดมาจัดเรียงและสร้างความสัมพันธ์ขึ้นใหม่ ให้มนุสสภูมิหรือสุวรรณทวีปมีลักษณะเป็นสามเหลี่ยมปลายแหลมทอดยาวลงในทะเลด้านปลายทิศใต้ติดกับเกาะลงกา ป่าหิมพานต์อยู่เหนือขึ้นไป เป็นดินแดนดิรัจฉานภูมิ สัณฐานเป็นป่ารอบเขาสัตบริภัณฑ์คีรีและเป็นที่อยู่ของสัตว์หิมพานต์ต่างๆ ส่วนเปตวิสัยภูมิตามตำนานว่าเป็นภูมิที่ซ้อนอยู่กับมนุษย์ คืออาศัยอยู่บนแผ่นดินเดียวกัน แต่พวกเปตมีกายเนื้อที่ละเอียดจนมนุษย์มองไม่เห็น
อสูรกายภูมิเป็นดินแดนใต้ดินอยู่ใต้เขาพระสุเมรุพอดี และนรกภูมินั้นมีสัณฐานเป็นกล่องเหล็กใหญ่อยู่ใต้มนุสสภูมิ
อสูรกายภูมิในเรื่องนี้เป็นภพอสูร มีเมืองเอกอยู่ด้วยกันสี่เมือง คือเมืองอุตรกุรุทางทิศเหนือ เมืองบุรพวิเทหะทางตะวันออก เมืองอมรโคยานทางตะวันตก เมืองชมพูทางใต้ ตรงกลางมีต้นจิตตปาลิ (ต้นแคฝอย) ใหญ่ เป็นต้นไม้หลักทวีป มีคำอธิบายในเรื่องว่า "พวกอสูรกินผลของจิตตปาลิ ถากเปลือกไม้จิตตปาลิมาสร้างบ้าน แต่กิ่งก้านของมหาพฤกษายังถูกนำมาม้วน แล้วชุบน้ำมันทำเป็นกระบองแน่นเหนียวซึ่งพวกอสูรใช้เป็นอาวุธกันอย่างแพร่หลาย"
นอกจากนี้มีดินแดนอื่นๆ อีกได้แก่
ดินแดนอันตริกษ์ ในป่าหิมพานต์ คือดินแดนของพวกคนธรรพ์ หรือพวกกึ่งมนุษย์กึ่งเทวดาชอบเล่นดนตรีและงานศิลปะ นัยว่าเป็นดินแดนที่อยู่ตรงกลางระหว่างฟ้ากับดิน
นาคพิภพ คือที่อยู่ของนาค เป็นทะเลสาบขนาดใหญ่ทางตะวันออกดังภาพ พวกนาคตั้งเมืองไว้ ชื่อว่านาควาริน
นรกภูมิ มีแปดขุม คือสถานที่ลงโทษวิญญาณที่ทำผิด เป็นหน่วยงานหนึ่งของดาวดึงส์
วิทยาศาสตร์ในแฟนตาซีไทย

แนวคิดเกี่ยวกับสิ่งประดิษฐ์หรือเทคโนโลยีในตำนานปรัมปราถูกนำเสนอในมุมมองวิทยาศาสตร์ในเรื่อง เช่น
กลละ
เครื่องพลวาหน
รางวัลและคำวิจารณ์

นิยายเรื่องนี้ได้รับรางวัลดีเด่น จากโครงการศิลปะเพื่อเยาวชนไทย ปี พ.ศ. 2549 (Young Thai Artist Award 2006) โดยได้รับคำชมเชยจากคณะกรรมการว่า "มีความโดดเด่นในด้านแนวความคิด และจินตนาการ" แต่ "กลวิธีนำเสนอมีความไม่ลงตัวอยู่หลายประการ" จุดเด่นที่น่าสนใจคือ การนำแนวคิดและความเชื่อทางศาสนาซึ่งเป็น แนวทางแบบตะวันออก กับแนวคิดทางวิทยาศาสตร์ซึ่งเป็นวิทยาการจากตะวันตกมาดัดแปลงผสมผสานเข้าด้วยกัน
แหล่งข้อมูลอื่น

รูปภาพบางส่วนในเรื่อง
แผนที่และรูปภาพบางส่วนในเรื่อง
ตระกูลในลำนำหกพิภพ
แผนที่รวม
เขาสัตตบริภัณฑ์คีรี
วัดกล้าชอุ่ม

| วัดกล้าชอุ่ม |
| --- | --- |


ที่ตั้ง: ตำบลคลองสอง อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดกล้าชอุ่ม ตั้งอยู่เลขที่  22 หมู่ 4   ตำบลคลองสอง   อำเภอคลองหลวง   จังหวัดปทุมธานี   สังกัดคณะสงฆ์ มหานิกาย เดิมชื่อวัดร้อยสอน โดยมีนายสอน  นางภู่  นางรอด  นายหลุย  นายแสวง  ได้บริจาคที่ดินแปลงนี้ให้สร้างวัดเป็นเนื้อที่นาจำนวน  9 ไร่  3  งาน  60  ตารางวาตามโฉนดเลขที่  1118  สภาพเป็นที่ทำนาราบลุ่ม
ด้านการการศึกษา และเผยแผ่พุทธศาสนา วัดกล้าชอุ่มได้เปิดสอนพระปริยัติธรรม และนักธรรมศึกษาตามโรงเรียนต่าง ๆ และจัดให้มีการเทศน์ธรรมในทุก ๆ วันพระ และยังปฏิบัติเช่นนี้มาจนถึงปัจจุบัน
ประวัติการสร้างวัด

วัดสร้างครั้งแรก  มีพระภิกษุสังวาลย์  เป็นผู้ดำเนินการนำสร้าง  ท่านเป็นพระมาจากถิ่นอื่น  ได้ไปนำไม้จากทางเหนือ  มาปลูกสร้างวัดเป็นครั้งแรก
สมัยต่อมา  พระภิกษุสังวาลพ้นจากตำแหน่งไปแล้ว    ก็มีพระภิกษุรูปหนึ่งไม่ทราบนาม     ได้มารักษาการแทน  และช่วยก่อสร้างวัดได้พอสมควร
สมัยต่อมา   มีพระภิกษุใหญ่  (ไม่ทราบฉายา)  ได้มาริเริ่มก่อสร้างอุโบสถขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2457 เป็นคอนกรีตเสริมเหล็กหลังคาเทเป็นคอนกรีตเสริมเหล็ก  มีขนาดกว้าง  6  เมตร  ยาว  19  เมตร  โดยมีนายซา  นายย๊อด  พระภิกษุเวช  จีนใต้  นางแก้ว   ขุนพาทย์   นายค้า   จีนเพิ่ม  นายเขียน  นายหอมได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อปี  พ.ศ. 2464  สร้างเสร็จสมบูรณ์เมื่อ  พ.ศ. 2467  สิ้นค่าก่อสร้างเป็นเงิน  8,092  บาท (แปดพันเก้าสิบสองบาทถ้วน)
ต่อมา  ทางกรมการศาสนาได้เปลี่ยนชื่อวัด  เป็นวัดกล้าชอุ่ม  ตามภูมิประเทศที่รอบๆวัด มีการตกกล้าทำนาดำโดยทั่วๆไป  ถึงเวลาหน้าทำนารอบๆวัด  จะมองเห็นพื้นที่เขียวชอุ่มไปจนสุดสายตา
ต่อมาเมื่อวันที่  13  มีนาคม  พ.ศ. 2485 นายซา สาดพรหม  อายุ  66  ปี  ได้ทำสัญญายกที่ดินให้กับวัดกล้าชอุ่มอีกจำนวน  7  ไร่  5  ตารางวา  รวมเนื้อที่ดินตั้งวัด	มี  16  ไร่  3  งาน  65  ตารางวา ตามโฉนดเลขที่  1673  ต่อมาได้จัดแบ่งที่ดินตั้งเป็นโรงเรียนประถมศึกษาวัดกล้าชอุ่ม  อีกประมาณ  6  ไร่เศษ
ต่อมา   เมื่อวันที่   17   กรกฎาคม    พ.ศ. 2543    นายทองหล่อ   ปรารภ    นางแฉลม   ภุมกาญจน์
นางเฉลียว  บัวบานพร้อม   นาวาตรีฉลอง  วงศ์ดนตรี   ได้ยกที่ดินให้วัดกล้าชอุ่มอีก   285   ตารางวา   ตามโฉนดเลขที่  3954  ด้านหลังวัด
ต่อมา  เมื่อวันที่  12  พฤศจิกายน  2541  นายยศ  บัวบานพร้อม  นางผาด บัวบานพร้อม และนางจำเนียร   บัวบานพร้อม   นางประยูร   ฉิ่งทอง    ได้ยกที่ดินให้วัดกล้าชอุ่ม   อีก   285   ตารางวาตามโฉนดเลขที่   3953  ด้านหลังวัด
ต่อมา   21   ธันวาคม    พศ. 2547  พระครูพิพัฒน์ปัญญาธร      เจ้าอาวาสวัดกล้าชอุ่ม  ได้ชักชวนประชาชน ร่วมกันซื้อที่ดินตามโฉนดเลขที่  3952  ให้วัดชอุ่มอีก   จำนวน    285    ตารางวา ด้านหลังวัด
ที่ธรณีสงฆ์

ปัจจุบันวัดมีเนื้อที่ตั้งวัดเป็นจำนวน   19  ไร่  -  งาน   20   ตารางวารวมทั้งที่ตั้งโรงเรียนด้วย
ทิศเหนือ ยาว 115 วา  เป็นโรงเรียนประถมศึกษาตั้งอยู่ในวัดด้วยใช้เนื้อที่ไปประมาณ 6 ไร่ และติดกับที่ดินหมู่บ้านเอื้ออาทร  เป็นโครงการของรัฐบาล  ด้านขางโรงเรียนและหลังวัด
ทิศใต้  ยาว 115 วา  ติดกับถนนซอยเข้าที่จัดสรรหมู่บ้านยาวขนานไปกับที่ดินตั้งวัด
ทิศตะวันออก  ยาว 90 วาติดกับที่ดินเอกชนซึ่งจัดสรรแบ่งขายเป็นแปลงๆ ยาวคู่ไปกับหมู่บ้านเอื้ออาทร
ทิศตะวันตก  ยาว 90 วา  เป็นหน้าวัดติดคลองระบายน้ำที่  2  ปัจจุบันถูกแบ่งเป็นถนนไปประมาณ  1  ไร่เศษเป็นถนนคอนกรีตมีรถยนต์วิ่งสัญจร  ไปมาได้สะดวก
วัดกล้าชอุ่ม	มีที่ดินเป็นที่ธรณีสงฆ์ยู่ที่  ตำบลหนองสามวัง  อำเภอหนองเสือ   จังหวัดปทุมธานีโดยมีนางพลับ  โกมลเสน  อายุ  79  ปี ได้ยกที่ดินให้วัดกล้าชุ่ม   เมื่อวันที่  11  เมษายน  พ.ศ. 2484  จำนวน  120  ไร่ – งาน 55 ตารางวา  ตามโฉนดเลขที่  239 และต่อมาพระครูพิพัฒน์ปัญญาธรได้ถวายที่ดินอีก 1 แปลงเป็นที่ดินจัดสรรเนื้อที่  2  งาน  85  วาโฉนดเลขที่  3850  จากนายศิริชัย  วิมลเกียรติ
ประกาศตั้งวัดกล้าชอุ่ม

วัดกล้าชอุ่ม  ได้รับประกาศตั้งเป็นวัดเมื่อ  พ.ศ. 2457   เดิมชื่อวัดร้อยสอน   ตั้งตามนามผู้สร้างวัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งแรกเมื่อวันที่  25  สิงหาคม  พ.ศ. 2464  และทำการผูกพัทธสีมาฝังลูกนิมิต  เมื่อวันที่ 9  เมษายน พ.ศ. 2467  ปัจจุบันอุโบสถหลังนั้นเป็นวิหารไปแล้ว  โดยพระครูวิริยกิจคุณได้สร้างอุโบสถขึ้นมาใหม่  เป็นคอนกรีตเสริมเหล็กอย่างสวยงาม  และได้รับพระราชวิสุงคามสีมา  เมื่อวันที่  5  มกราคม   พ.ศ. 2527
ลำดับเจ้าอาวาส

พระภิกษุสังวาลย์  (ไม่ทราบฉายา)	                ผู้ริเริ่มสร้างวัด
พระภิกษุ            (ไม่ทราบชื่อและฉายา)	รับช่วงต่อมา
พระอธิการอยู่      (หลวงพ่อใหญ่)                 ผู้ริเริ่มสร้างโบสถ์เป็นมา		ถึง     พ.ศ. 2476
พระอธิการทองสุข   สุมโน	                        เป็นเจ้าอาวาสตั้งแต่	พ.ศ. 2476	  ถึง 	พ.ศ. 2489 ( สมัยที่ 1 )
พระอธิการหริ่ม		                                เป็นเจ้าอาวาสตั้งแต่	พ.ศ. 2489	  ถึง  	พ.ศ. 2490
พระอาจารย์ฟ้อน		                        รักษาการแทน		พ.ศ. 2490	  ถึง
พระอธิการแสง			                        เป็นเจ้าอาวาสตั้งแต่			  ถึง 	พ.ศ. 2517
พระครูวิริยกิจคุณ		                        เป็นเจ้าอาวาสตั้งแต่	พ.ศ. 2517   ถึง 	พ.ศ. 2537
พระลำจวน  อธิปญฺโญ	                        รักษาการแทนตั้งแต่	พ.ศ. 2537   ถึง 	พ.ศ. 2538
พระอธิการทองสุข  สุมโน	                        เป็นเจ้าอาวาสตั้งแต่	พ.ศ. 2538   ถึง 	พ.ศ. 2542 ( สมัยที่ 2 )
พระครูพิพัฒน์ปัญญาธร	                        เป็นเจ้าอาวาสตั้งแต่	พ.ศ. 2542   ถึง  24 มิ.ย.2564
พระอธิการจำเริญ ติกฺขปญฺโญ (พูลแก้ว) เป็นเจ้าอาวาส ตั้งแต่ 24 พ.ย. 2563 ถึงปัจุบัน
ปูชนียวัตถุศาสนสถาน

โบสถ์ วัดกล้าชอุ่ม (ปัจจุบัน เป็นวิหารไปแล้ว)   ริเริ่มก่อสร้างอุโบสถขึ้น  เมื่อ  พ.ศ. 2457 เป็นคอนกรีตเสริมเหล็กหลังคาเทเป็นคอนกรีตเสริมเหล็ก    มีขนาดกว้าง  6  เมตร  ยาว  19  เมตร ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งแรก เมื่อวันที่  25  สิงหาคม  พ.ศ. 2464  และทำการผูกพัทธสีมาฝังลูกนิมิต  เมื่อวันที่ 9  เมษายน พ.ศ. 2467  สิ้นค่าก่อสร้างเป็นเงิน  8,092  บาท (แปดพันเก้าสิบสองบาทถ้วน) ปัจจุบันอุโบสถหลังนี้เป็นวิหารไปแล้ว และได้กลายเป็นที่เรียนสำหรับพระและสามเณรที่มาบวชใหม่
โบสถ์ วัดกล้าชอุ่ม  พระครูวิริยกิจคุณได้สร้างอุโบสถขึ้นมาใหม่  เป็นคอนกรีตเสริมเหล็กอย่างสวยงาม  และได้รับพระราชวิสุงคามสีมา  เมื่อวันที่  5  มกราคม   พ.ศ. 2527  สถานที่ไว้ให้พระสงฆ์ทำสังฆกรรมตามพระวินัย  เช่น ลงฟังพระปาฏิโมกข์ , อุปสมบท , เวียนเทียน และงานประเพณีต่างๆเป็นต้น
พระเจดีย์ บรรจุพระบรมสารีริกธาตุพระครูวิริยกิจคุณ  นำมาจากประเทศศรีลังกา ทำ 3 ชั้น ชั้นที่สองมีโครงการจะทำเป็นพิพิธพันธ์ อดีตเจ้าอาวาส และสถานที่ฝึกจิต วิปัสนากรรมฐาน
ศาลาการเปรียญ 2 ชั้น เป็นศาลาอเนกประสงค์ ใช้ในงานทำบุญหรือเทศกาลต่างๆ
ศาลาธรรมสังเวช
หอระฆัง
กุฏิพูนศรี ครึ่งตึกครึ่งไม้  มี 10 ห้องนอน  มีห้องสุขาในตัว 2 ห้อง ๆ อาบน้ำ 1 ห้อง
กุฏิสง่าเนตร     คอนกรีตเสริมเหล็กมี 4 ห้องนอน มีห้องสุขา  1  และห้องอาบ  1  น้ำในตัวเรือน
กุฏิสุมโน   คอนกรีตเสริมเหล็กชั้นบนมี  3 ห้องนอน ชั้นล่าง มี 1 ห้องนอนมีห้องสุขา และห้องอาบน้ำในตัวเรือนอย่างละ 1 ห้อง
ศาลาหอฉันและด้านบนเป็นหอสวดมนต์
กุฏิบัวบานพร้อม  คอนกรีตเสริมเหล็กมี 10 ด้านในห้องนอน  1 ห้องสุขา 1  ห้องอาบน้ำ
กุฏิพานุช  ด้านบนมีห้องนอน 6 ห้อง มีห้องใหญ่นอนได้ 2 องค์ หนึ่งห้อง และห้องอาจารย์คุมพระใหม่ 1 ห้อง มีห้องน้ำในตัว ด้านล่างมีห้องน้ำ 2 ห้อง สุขา 2 ห้อง เป็นกุฏิเฉพาะพระที่บวชมาใหม่และบวชไม่นาน
กุฏิโหลขุนเซียม  คอนกรีตเสริมเหล็กมี  8  ห้องนอน  1  ด้านในห้องสุขา  1  ห้องๆอาบน้ำ  ด้านนอกตัวเรือนมีห้องสุขา  4  ห้องๆอาบน้ำ  2 ห้อง
กุฏิพุ่มรอด  ข้างบนมี 2 ห้องนอน ด้านล่าง มี 1 ห้องน้ำ 1 ห้องสุขา และ 1 ห้องนอน
กุฏิโตประเสริฐ  ด้านบนมี 2 ห้องนอน ล่าง 2 ห้องนอน
ด้านล่างหลังห้องมี 1 ห้องน้ำ 1 ห้องสุขา
ศาลาเณรแก้ว  สำหรับไว้ใช้จัดงานในวัดในพิธีกรรมต่างๆ
ฌาปนสถาน (เมรุ) วัดกล้าชอุ่ม

เป็นแบบเตาใบเดียว และได้จัดจ้างทำเป็นแบบ เตาคู่ เพื่อความสะดวกกับพุทธศาสนิกชน ผู้ที่มาใช้ในการบำเพ็ญกุศลศพ
วัดกู่ผางลาง

โบสถ์บนภูเขาในวัดกู่ผางลาง
วัดกู่ผางลาง ตั้งอยู่ หมู่ที่ 9 ตำบลห้วยข้าวก่ำ อำเภอจุน จังหวัดพะเยา
วัดใหม่สำราญ (จังหวัดชลบุรี)

| วัดใหม่สำราญ |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดใหม่สำราญ, วัดเกาะล้าน
ที่ตั้ง: ตำบลนาเกลือ อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดใหม่สำราญ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่บนเกาะล้านในตำบลนาเกลือ อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี
วัดใหม่สำราญ หรือ วัดเกาะล้าน ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2465 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2473 เดิมวัดตั้งอยู่ที่ตลิ่งชัน ต่อมาย้ายมาอยู่ตำแหน่งตรงกับท่าหน้าบ้าน จนย้ายมา ณ ที่ตั้งปัจจุบัน
อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2504 ภายในวัดใหม่สำราญ มีรูปเคารพมากมาย เช่น หลวงพ่อทวดเหยียบน้ำทะเลจืด แห่งวัดช้าง มีรอยพระพุทธบาท ซึ่งตามข้อมูลบอกว่า พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้พระราชทานไว้ให้ชาวบ้านได้บูชา ภายในวัดยังมีข้าวของ ถ้วยชามโบราณเก็บไว้มากมาย รวมทั้งปืนใหญ่ที่คาดว่าน่าจะอยู่ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 ด้วย และมีเจดีย์สร้างด้วยแร่เกาะล้านซึ่งมีคุณสมบัติพิเศษที่สามารถงอกเองได้ คือเมื่อนำก้อนแร่เล็ก ๆ มาวางไว้ เวลาผ่านไปจะพบว่ายื่นงอกออกมาได้เอง เจดีย์มีสององค์ องค์หนึ่งใช้แร่เกาะล้านล้วน ๆ ซึ่งอยู่ทางด้านหน้า ส่วนอีกองค์มีแร่เกาะล้านเสริม ๆ ด้านบนเป็นพระพุทธรูปปางนาคปรก
วัดกล้วย (อำเภอบางกรวย)

| วัดกล้วย |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: เลขที่ 79 หมู่ที่ 3 ซอยบางกรวย-ไทรน้อย 22 ถนนบางกรวย-ไทรน้อย ตำบลวัดชลอ อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี 11130
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระมหาเจียม อุฏฐาโม
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดกล้วย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านวัดชลอ ตำบลวัดชลอ อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี มีที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 22 ไร่ 2 งาน 80 ตารางวา มีคลองบางกรวยผ่านทางทิศเหนือเชื่อมต่อแม่น้ำเจ้าพระยากับคลองบางกอกน้อย
วัดกล้วยสร้างเมื่อ พ.ศ. 2326 ไม่ทราบนามประวัติผู้สร้าง คาดว่าคงได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2356 ทางวัดได้เปิดสอนโรงเรียนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2521 และได้ให้ทางราชการสร้างโรงเรียนในพื้นที่วัด มีชื่อว่า โรงเรียนบางกรวย
อาคารเสนาสนะสำคัญได้แก่ อุโบสถ กว้าง 7.5 เมตร ยาว 13 เมตร กุฏิสงฆ์ จำนวน 7 หลัง มีทั้งอาคารไม้ทรงไทยและอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2503 และศาลาการเปรียญ ปูชนียวัตถุสำคัญมีพระประธานประจำอุโบสถ ปางสมาธิ ขนาดหน้าตักกว้าง 32 นิ้ว สูง 49 นิ้ว และพระประธานประจำศาลาการเปรียญ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 25 นิ้ว สูง 39 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2549
รายนามเจ้าอาวาส

พระบุญรอด
พระเปรม
พระพ่วง
พระมหาผัน
พระมหาโชติ
พระมหาธรรมนูญ
พระมหาเสถียร
พระอธิการสำรอง
พระอธิการวิมล มหาวีโร
พระมหาเจียม อุฏฐาโม พ.ศ. 2521 ถึงปัจจุบัน
วิทยาลัยเทคนิคมหาสารคาม สถาบันการอาชีวศึกษาภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ๓

กระทรวงศึกษาธิการ  ได้ก่อตั้ง วิทยาลัยเทคนิคสารคาม วิทยาลัยเทคนิคมหาสารคาม' (อังกฤษ : Mahasarakham Technical College ) เป็นศูนย์กลางอำนวยการของสถาบันการอาชีวศึกษาภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ๓ ตั้งอยู่ในอำเภอเมืองมหาสารคาม จังหวัดมหาสารคาม และเปิดสอน 3 หลักสูตร คือ ปวช., ปวส. และปริญญาตรี (ต่อเนื่อง)
| --- | --- |

ชื่อย่อ: วท.มค. / MKTC
คติพจน์: ความรู้ดี มีคุณธรรรม  กิจกรรมเด่น เน้นสังคม
ประเภท: รัฐบาล - วิทยาลัย  สังกัดสถาบันการอาชีวศึกษาภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ๓
สถาปนา: พ.ศ. 2478
ผู้อำนวยการ: นายปริญญา  สมมิตร
ที่ตั้ง: เลขที่ 460 ถนนนครสวรรค์  ตำบลตลาด อำเภอเมืองมหาสารคาม  จังหวัดมหาสารคาม 44000
เว็บไซต์: www.mtc.ac.th
ประวัติ

วิทยาลัยเทคนิคมหาสารคาม แรกเริ่มก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2478 มีชื่อว่า "โรงเรียนประถมอาชีพ" เปิดสอนช่างระดับต้นรับจากผู้จบหลักสูตรประถมบริบูรณ์ (ป. 4) มี 3 แผนก ได้แก่แผนกช่างไม้ แผนกช่างปั้นและแผนกช่างจักสานหลักสูตร 2 ปี ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น "โรงเรียนช่างไม้ ช่างปั้น และ จักสานจังหวัดมหาสารคาม" ในปี พ.ศ. 2482 และเปลี่ยนชื่ออีกเป็น "โรงเรียนการช่างมหาสารคาม" เมื่อปี พ.ศ. 2487
ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2516 กระทรวงศึกษาธิการประกาศรวม "โรงเรียนการช่างมหาสารคาม" และ "โรงเรียนการช่างสตรีมหาสารคาม" ขึ้นเป็นวิทยาลัยอาชีวศึกษามหาสารคาม โดยโรงเรียนการช่างมหาสารคามเป็น "วิทยาลัยอาชีวศึกษามหาสารคาม วิทยาเขต 1" หลักจากนั้นกระทรวงศึกษาธิการได้มีประกาศแยกวิทยาลัยอาชีวศึกษาเขต 1 เป็น "วิทยาลัยเทคนิคมหาสารคาม" ในวันที่ 1 มกราคม 2522
จนกระทั่งเมื่อปี พ.ศ. 2551 กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศกฎกระทรวงอาศัยอำนาจตามมาตรา 13 แห่งพระราชบัญญัติการอาชีวศึกษา พ.ศ. 2551 ระบุว่า "สถาบันการศึกษาอาชีวศึกษาสามารถรวมเข้าไว้ในสถาบันการจัดตั้งคณะกรรมการอาชีวศึกษาเข้าด้วยกันในสถาบันอาชีวศึกษาสามารถทำได้โดยคำนึงถึงความร่วมมือที่เกิดประโยชน์สูงสุด ทรัพยากรร่วมกันทั้งนี้ให้เป็นไปตามกฎกระทรวง ... " จึงทำให้วิทยาลัยเทคนิคหาสารคามได้ถูกจัดตั้งให้เป็นศูนย์กลางอำนวยการของสถาบันการอาชีวศึกษาภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ๓ ตั้งแต่นั้นมา
หลักสูตร

วิทยาลัยเทคนิคมหาสารคาม เปิดสอนระดับดังนี้
ปริญญาตรี
ประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง (ปวส.)
ประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช.)
วันอีด

วันอีด อาจหมายถึง
อีดิลฟิฏร์ ภาษามลายูปัตตานีเรียก ฮารีรายอปอซอ มุสลิมภาคกลางเรียก วันอีดเล็ก จัดขึ้นในวันที่ 1 เดือนเชาวาล
อีดิลอัฎฮา ภาษามลายูปัตตานีเรียก ฮารีรายอฮัจยี มุสลิมภาคกลางเรียก วันอีดใหญ่ จัดขึ้นในวันที่ 10 เดือนซุลฮิจญะฮ์
วัดศรีบุญยืน (จังหวัดลำพูน)

| วัดศรีบุญยืน |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดศรีบุญยืน, วัดหัวดอน
ที่ตั้ง: ตำบลเหมืองง่า อำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดศรีบุญยืน  หรือที่ชาวบ้านนิยมเรียกว่า วัดหัวดอน ตั้งอยู่บนฝั่งแม่น้ำปิงห่าง หมู่ที่ 3 ตำบลเหมืองง่า อำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2442 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยท่านครูบาปันแก้ว ปุณฺณวํโส หรือ ปุณฺณวํโส  ภิกฺขุ
สภาพของวัด

วัดศรีบุญยืนสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2442 โดยท่านครูบาปันแก้ว ปุณฺณวํโส หรือ ปุณฺณวํโส  ภิกฺขุ (ต่อมาได้รับพระราชทานเป็นพระครูสัญญาบัตรในราชทินนามว่า "พระครูศรีบุญสถิต") ขณะที่ท่านมีอายุได้ 29 ปี ได้ย้ายมาจากวัดวังทอง ตำบลเหมืองง่า  อำเภอเมืองลำพูนขึ้นไปทางทิศเหนือ ประมาณ 1 กิโลเมตร  มีพระอันดับติดตามมาด้วย 2 รูป สามเณร 10 รูป ศิษย์วัด 4 คน เมื่อปักเขตแดนสร้างวัดแล้ว  จึงตั้งชื่อว่า "วัดศรีบุญยืน"
วัดศรีบุญยืน ตั้งอยู่บนฝั่งแม่น้ำปิงห่าง บริเวณที่ตั้งวัดเป็นเนินสูงและลาดต่ำมาทางทิศตะวันตก บริเวณที่เป็นเนินสูงนั้น ชาวบ้านเรียกว่า "ดอน" เพราะฉะนั้นเมื่อตั้งวัดบริเวณที่นั้น ชาวบ้านจึงเรียกวัดศรีบุญยืนว่า "วัดหัวดอน" ในปี พ.ศ. 2450 วัดมีเนื้อที่ประมาณ 3 ไร่ 2 งาน 9 ตารางวา ต่อมา ท่านครูบาปันแก้ว ปุณฺณวํโส พร้อมด้วยญาติโยมผู้อุปถัมภ์บำรุงวัดได้รวบรวมจตุปัจจัยซื้อที่ดินที่อยู่ติดกับวัดเพิ่มเติมเพื่อขยายพื้นที่ให้กว้างขวางกว่าเดิม ปัจจุบัน วัดศรีบุญยืนมีเนื้อที่ 6 ไร่ 1 งาน 22 ตารางวา ตามโฉนดที่ดิน
ลำดับเจ้าอาวาส  และการก่อสร้าง

เจ้าอาวาสรูปที่  1  ท่านพระครูศรีบุญสถิต  (ครูบาปันแก้ว  ปุณฺณวํโส)
เจ้าอาวาสรูปที่  2   พระมหาศิลป์  สิกฺขาสโภ  ป.ธ.  7  ,  น.ธ.  เอก  (พระศรีศิลป์สุนทรวาที)
เจ้าอาวาสรูปที่  3  พระมหาคำปัน  อนาลโย  ป.ธ.4 ,  น.ธ.  เอก ,  (พระครูสิริปุญญากร)