stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ตาสว่าง (รายการโทรทัศน์)
ศิลปินวงของรายการ

แอ็นท์ พีรพงษ์ เฉลิมโยธิน (จาก Emotion Town) ตำแหน่ง กีต้าร์ ร้องนำ
หยก ครองพล สุทธิสานนท์  ตำแหน่ง กีต้าร์ ร้องประกอบ
แว่น จักราวุธ แสวงผล (นักแต่งเพลงของ จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่) ตำแหน่ง กีต้าร์เบส กีต้าร์โดโบร ขลุ่ยผิว ไวโอลิน Bodhran แมนโดลิน
แซน เทพิน เลี่ยมอยู่  ตำแหน่ง ร้องนำ
แอม ณัฐวุฒิ ลี้กุล  (อยู่กับวงขุนอิน อ.ณรงค์ฤทธิ์ โตสง่า) ตำแหน่ง Percussion (ปัจจุบัน ออกไปแล้ว)
แอ็นท์ พีรพงษ์ เฉลิมโยธิน (จาก Emotion Town) ตำแหน่ง กีต้าร์ไฟฟ้า ร้องนำ
หยก ครองพล สุทธิสานนท์  ตำแหน่ง กีต้าร์ไฟฟ้า ร้องประกอบ
แว่น จักราวุธ แสวงผล (นักแต่งเพลงของ จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่) ตำแหน่ง Percussion Skratch ขลุ่ยผิว ไวโอลิน
แซน เทพิน เลี่ยมอยู่  ตำแหน่ง ร้องนำ (http://www.facebook.com/sandtepin)
มาร์ช ศุภรัฐ สังข์กูล ตำแหน่ง กลอง
อีก 2 คนใหม่ ยังไม่ทราบชื่อ ตำแหน่ง กีต้าร์เบส คีย์บอร์ด
แขกรับเชิญคนดังที่เคยมาออกรายการ > การศึกษา

อาจารย์แม่ รศ.สุนีย์ สินธุเดชะ
หนูดี วนิษา เรซ
แขกรับเชิญคนดังที่เคยมาออกรายการ > สังคม ศาสนา และวัฒนธรรม

ท่าน ว.วชิรเมธี
ปองพล อดิเรกสาร
แขกรับเชิญคนดังที่เคยมาออกรายการ > การเมือง การปกครอง

พล.อ.สนธิ บุญยรัตกลิน
มิ่งขวัญ แสงสุวรรณ
แขกรับเชิญคนดังที่เคยมาออกรายการ > วงการบันเทิง

มดดำ คชาภา ตันเจริญ
บอย ถกลเกียรติ วีรวรรณ
ดี้ นิติพงษ์ ห่อนาค
ลีเดีย ศรัณย์รัชต์ วิสุทธิธาดา
ทูน หิรัญทรัพย์
ศิราณี ทองนิยม (น้ำ เดอะสตาร์)
บอล เชิญยิ้ม
แท่ง ศักดิ์สิทธิ์ แท่งทอง
อ้อม พิยดา อัครเศรณี
แหม่ม คัทลียา แมคอินทอช
โก๊ะตี๋ อารามบอย
แอ๊ด สมบัติ เมทะนี
ท็อป ดารณีนุช โพธิปิติ
จิ๊ก เนาวรัตน์ ยุกตะนันท์
AF6
แขกรับเชิญคนดังที่เคยมาออกรายการ > นักวิชาการ

อาจารย์ ดร.เสรี วงษ์มณฑา
ดร.สาทิส อินทรกำแหง
อ.วีระ ธีรภัทร
แขกรับเชิญคนดังที่เคยมาออกรายการ > นักธุรกิจ

วิกรม กรมดิษฐ์
พล.ต.ต.วิสุทธิ์ วานิชบุตร
อ.นคร สันธิโยธิน
ผศ.นพ. พันธ์ศักดิ์ ศุกระฤกษ์
ผศ.ดร.อุษณีย์ อนุรุทธ์วงศ์
แขกรับเชิญคนดังที่เคยมาออกรายการ > วงการกีฬา

สมรักษ์ คำสิงห์
เกร็ดน่ารู้เกี่ยวกับรายการ

นารากร ติยายน เคยมาทำหน้าที่เป็นพิธีกรแทนสัญญา 2 ครั้ง (ในสมัยที่ตาสว่างเป็น 4 วัน) ในวันที่ 5 และ 6 มิถุนายน 2551
น้าเน็ก มาเป็นพิธีกรร่วมครั้งแรกในวันพฤหัสบดีที่ 31 มกราคม 2551
แม้ว่าจะเป็นรายการสด แต่รายการตาสว่างเคยออกอากาศเป็นเทปบันทึกในบางครั้ง
ในการออกอากาศระยะแรก ทางรายการเคยใช้ระบบฝากข้อความเสียง (Voicemail) สำหรับผู้ชมทางบ้านที่ต้องการพูดคุยเสนอความคิดเห็น
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ของรายการ เก็บถาวร 2008-10-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ดูทีวีย้อนหลัง รายการตาสว่าง เก็บถาวร 2009-10-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ประเทศอุรุกวัยในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2016

| ประเทศอุรุกวัย ในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2016 |
| --- | --- |

รหัสประเทศ: URU
เอ็นพีซี: คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งชาติอุรุกวัย
ณ รีโอเดจาเนโร, ประเทศบราซิล 7 กันยายน ค.ศ. 2016 (2016-09-07) – 18 กันยายน ค.ศ. 2016 (2016-09-18)
นักกีฬา: 4 คน  ใน 4 ชนิดกีฬา
ผู้เชิญธงชาติ: 
เหรียญ:  ทอง 0 เงิน 0 ทองแดง 0 รวม 0 
การเข้าร่วมแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อน
1960 1964 1968 1972 1976 1980 1984 1988 1992 1996 2000 2004 2008 2012 2016 2020 2024
ประเทศอุรุกวัย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 15 ค.ศ. 2016 (พ.ศ. 2559) ณ เมืองรีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล ระหว่างวันที่ 7-18 กันยายน พ.ศ. 2559  คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งชาติอุรุกวัยเป็นตัวแทนประเทศส่งทีมนักกีฬาทีมชาติที่ผ่านรอบคัดเลือกพาราลิมปิกเข้าร่วมแข่งขันทั้งหมด 4 คนใน 4 ชนิดกีฬา
จำนวนผู้เข้าแข่งขัน

| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
|  กรีฑา | 1 | 0 | 1 |
|  ขี่ม้า | 0 | 1 | 1 |
|  ยูโด | 1 | 0 | 1 |
|  ว่ายน้ำ | 1 | 0 | 1 |

| รวม | 3 | 1 | 4 |
กรีฑา

ผลการแข่งขันดังนี้:
| นักกีฬา | รายการ | ฮีท> ผล | ฮีท> อันดับ | รอบรองฯ> ผล | รอบรองฯ> อันดับ | ชิงชนะเลิศ> ผล | ชิงชนะเลิศ> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เอดูอาร์โด ดูตรา | 100 ม. T54 | 16.76 | 5 | — | — | ไม่ผ่าน | ไม่ผ่าน |
| เอดูอาร์โด ดูตรา | 400 ม. T54 | 57.08 | 7 | — | — | ไม่ผ่าน | ไม่ผ่าน |
ดูเพิ่ม

ประเทศอุรุกวัยในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016
ประเทศอุรุกวัยในพาราลิมปิก
ประเทศอุรุกวัยในโอลิมปิก
รายชื่อนักกีฬาอุรุกวัยที่ได้รับเหรียญรางวัลพาราลิมปิก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์หลัก
คณะกรรมการพาราลิมปิกสากล
ผลและสถิติ
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อน 2016 ที่ รีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล |
| --- | --- | --- |
| แอฟริกา |   แอลจีเรีย   แองกวิลลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   แอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดานใต้   ซูดาน   เอสวาตีนี   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว  |  |
| อเมริกา |   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ  |  |
| เอเชีย |   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน   คีร์กีซสถาน   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   เกาหลีเหนือ   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   เกาหลีใต้   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน  |  |
| ยุโรป |   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   คอซอวอ   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนีย   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน  |  |
| โอเชียเนีย |   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกีนี   ซามัว   หมู่เกาะโซโลมอน   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู  |  |
| อื่นๆ |   นักกีฬาอิสระ   นักกีฬาผู้ลี้ภัย  |  |
ประวัติศาสตร์เบลารุส

ประวัติศาสตร์เบลารุสเริ่มจากการตั้งถิ่นฐานของชาวสลาฟ เกิดเป็นราชอาณาจักร ภายหลังสวามิภักดิ์ต่อราชอาณาจักรเคียฟ ต่อมาถูกลิทัวเนียยึดครอง เมื่อประกาศเอกราชได้ไม่นานก็ถูกสหภาพโซเวียตเข้ายึดครองอีก ได้เป็นเอกราชอีกครั้งเมื่อสหภาพโซเวียตล่มสลายไป
ยุคโบราณ

ดินแดนที่เป็นประเทศเบลารุสในปัจจุบันมีผู้คนอยู่อาศัยตั้งแต่ยุคหินเก่า ชาวสลาฟเข้ามาตั้งถิ่นฐานในเบลารุสตั้งแต่ราวพุทธศตวรรษที่ 11 และจัดตั้งราชอาณาจักรโปตอตสด์เมื่อราว พ.ศ. 1405 และได้สวามิภักดิ์ต่อราชอาณาจักรเคียฟ หรือจักรวรรดิเคียฟรุสเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 15 และได้เปลี่ยนมานับถือศาสนาคริสต์นิกายออร์ทอดอกซ์และรับอิทธิพลศิลปวัฒนธรรมจากจักรวรรดิไบแซนไทน์ หลังจากราชอาณาจักรเคียฟล่มสลายเมื่อ พ.ศ. 1783 เบลารุสจึงถูกลิทัวเนียปกครองเป็นเวลา 400 ปี
ภายใต้การยึดครองของลิทัวเนีย

ช่วงที่อยู่ภายใต้การปกครองของลิทัวเนีย ลิธัวนียรับอิทธิพลทางด้านศิลปวัฒนธรรมจากเบลารุสไปมาก รวมทั้งการนับถือศาสนาคริสต์นิกายออร์ทอดอกซ์ จนกระทั่งซาร์อีวานที่ 4 แห่งรัสเซีย หรือ (ราชอาณาจักรมอสโกวี ในสมัยนั้น) ได้ขยายอำนาจเข้าไปในยุโรปตะวันออก ลิทัวเนียหันไปสร้างความสัมพันธ์กับโปแลนด์ และหันไปนับถือนิกายโรมันคาทอลิกและนำไปสู่การจัดตั้งเครือจักรภพโปแลนด์-ลิทัวเนียใน พ.ศ. 2112 อย่างไรก็ตาม ภายหลังโปแลนด์ได้แผ่อิทธิพลเข้าครอบงำเบลารุสด้วย แต่เบลารุสต่อต้านและแยกตัวออกมาเป็นอิสระ จนพุทธศตวรรษที่ 23 โปแลนด์จึงขยายอำนาจเข้าครอบครองเบลารุสสำเร็จ บังคับให้เลิกใช้ภาษาเบลารุสและสั่งปิดศาสนสถานของนิกายออร์ทอดอกซ์
ได้รับเอกราช > ยุคอัลยัคซันเดียร์ ลูคาเชนโค

เมื่อ อัลยัคซันเดียร์ ลูคาเชนโคขึ้นเป็นประธานาธิบดีเมื่อ พ.ศ. 2537 ลูคาเชนโคใช้เส้นทางประชาธิปไตยในการรวบอำนาจ สั่งปิดหนังสือพิมพ์ที่ต่อต้าน และใช้กำลังตำรวจทำร้ายสมาชิกรัฐสภาฝ่ายตรงข้าม ลูคาเชนโคได้ให้มีการลงประชามติเพื่อให้ใช้ภาษารัสเซียเป็นภาษาราชการ ใช้ธงชาติเดิมแทนธงชาติใหม่ และเพิ่มอำนาจของประธานาธิบดีให้มากขึ้น
อย่างไรก็ตามประเทศตะวันตกต่อต้านการปกครองของลูคาเชนโคและปฏิเสธการเข้าเป็นสมาชิกสหภาพยุโรปของเบลารุส ใน พ.ศ. 2547 สภาแห่งยุโรปโจมตีเบลารุสในการที่รัฐบาลขัดขวางการไต่สวนสืบคดีการหายสาบสูญของฝ่ายต่อต้านรัฐบาล รัฐบาลสหรัฐได้ขึ้นบัญชีดำเบลารุสว่าเป็นประเทศที่มีการปกครองแบบเผด็จการในเวลาต่อมา การถูกปฏิเสธจากประเทศตะวันตกยิ่งทำให้เบลารุสดำเนินนโยบายเป็นมิตรกับรัสเซียมากขึ้น
แหล่งข้อมูลอื่น

Belarus National Republic เก็บถาวร 2012-07-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน — the Belarusian Government in exile
Stary Hetman — forums and library (in Belarusian and Russian) on Belarusian history
Belarus เก็บถาวร 2015-10-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, by CIA World Factbook, 2000
Belarus, by United States Department of State
Belarusian diaspora เก็บถาวร 2000-12-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
History of Grand Duchy of Lithuania เก็บถาวร 2009-02-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Belarus 1994 Presidential Election เก็บถาวร 2008-10-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กประวัติศาสตร์โลก |
| --- | --- |
ทวีปเอเชีย:  กัมพูชา  เกาหลี เกาหลีใต้  เกาหลีเหนือ  จีน ทิเบต  ญี่ปุ่น  ไทย  บรูไน  บาห์เรน  พม่า  มาเลเซีย  ลาว  เวียดนาม  ศรีลังกา  อัฟกานิสถาน  อินเดีย  อิสราเอล 
ทวีปยุโรป:  กรีซ  เดนมาร์ก  ไอซ์แลนด์  เนเธอร์แลนด์  เบลารุส  โปรตุเกส  โปแลนด์  ฝรั่งเศส  สหราชอาณาจักร อังกฤษ  สกอตแลนด์  เวลส์  ไอร์แลนด์เหนือ  เยอรมนี  รัสเซีย  สเปน  สวิตเซอร์แลนด์  สวีเดน  ออสเตรีย  อันดอร์รา  อิตาลี  แอลเบเนีย  ไอร์แลนด์  ฮังการี  สโลวาเกีย 
ทวีปอเมริกาเหนือ:  แคนาดา  เม็กซิโก  สหรัฐ 
ทวีปอเมริกาใต้:  บราซิล  อาร์เจนตินา 
ทวีปแอฟริกา:  อียิปต์  แอฟริกาใต้ 
เขตโอเชียเนีย:  ออสเตรเลีย  นิวซีแลนด์  ตองงา  นาอูรู
ปราจีน

ปราจีน สามารถหมายถึง
ทิศตะวันออก
ชื่อเรียกอย่างย่อของ จังหวัดปราจีนบุรี
บุคคล
ปราจีน ทรงเผ่า
ปราจิน เอี่ยมลำเนา
ปราจิน รุ่งโรจน์

| ข้อมูลส่วนบุคคล |
| --- | --- |
วันเกิด: 1 มกราคม พ.ศ. 2496 (71 ปี)
ปราจิน รุ่งโรจน์ เกิดเมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2496 เป็นอดีตนักแข่งจักรยานชาวไทย เขาแข่งจักรยานในประเภทจักรยานทางไกลและไทม์ไทรอัลบุคคล ในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
ประวัติศาสตร์เมืองสงขลา
พัฒนาการทางประวัติศาสตร์จากเมืองท่า Singora สู่ Songkhla ในปัจจุบัน

ประวัติศาสตร์เมืองสงขลาได้เริ่มต้นอย่างแท้จริง ประมาณพุทธศตวรรษที่ 22-24 โดยมีศูนย์กลางการปกครอง หรือ สถานที่ตั้งเมือง 3 แห่งโดยสามารถลำดับจากพัฒนาการ ได้แก่
เมืองสงขลาฝั่งหัวเขาแดง (ก่อนพุทธศตวรรษ ที่ 22 ถึงปลายพุทธศตวรรษที่ 23)
เมืองสงขลาฝั่งแหลมสน
เมืองสงขลาฝั่งบ่อยาง
ซึ่งสามารถอธิบายลำดับของความเป็นมาก่อนหลังที่มีเรื่องราวเชื่อมต่อกัน ได้ดังต่อไปนี้
พัฒนาการทางประวัติศาสตร์จากเมืองท่า Singora สู่ Songkhla ในปัจจุบัน > สมัยเมืองสงขลาฝั่งหัวเขาแดง

เป็นยุคที่น่าจะมีมาก่อนพุทธศตวรรษที่ 22 ถึงปลายพุทธศตวรรษที่ 23 โดยพิจารณาจากเจดีย์บนยอดเขาน้อยที่กำหนดอายุได้ไม่น้อยกว่า พุทธศตวรรษที่ 17-18 โดยปรากฏชื่อในเอกสารต่างๆของพ่อค้าชาวตะวันตกว่า Singora บ้าง Singor บ้าง น่าจะมีชื่อเมือง สิงขร สิงคะ แปลว่าจอม ที่สูงสุดยอดเขา และภาษาไทยว่า “สิงขร” เป็นความหมายที่สอดคล้องกับที่ตั้งเมืองสงขลา โดยช่วงเมืองสงขลาฝั่งหัวเขาแดงนี้อยู่ภายใต้การปกครองของ เจ้าเมืองและ ปฐมพลเมืองชาวมุสลิม ซึ่งได้อพยพและนำพลพรรคชาวแขกชวา หนีภัยจากโจรสลัดที่คุกคามอย่างหนัก ในแถบหมู่เกาะชวาล่องเรือมาขึ้นฝั่งบริเวณฝั่งหัวเขาแดง โดยปรากฏในเอกสารชาวต่างชาติที่มาค้าขาย เป็นต้นว่าในสำเนาจดหมายของนายแมร์ เทนเฮาท์แมน จากอยุธยา มีไปจนถึงนายเฮนดริก แจนเซน นายพานิชย์คนที่ 1 ชาวดัตช์ ที่ปัตตานีในปี พ.ศ. 2156 ออกชื่อเจ้าเมืองสงขลาในขณะนั้นว่า “โมกุล”  แต่ในบันทึกบริษัทอินเดียตะวันออกของอังกฤษ ได้กล่าวถึงเมืองสงขลาในปี พ.ศ. 2165 เรียกชื่อเจ้าเมืองว่า “ดาโต๊ะโกมอลล์”    จึงพอสรุปได้ว่า ผู้สร้างเมืองฝั่งหัวเขาแดงประมาณกลางพุทธศตวรรษที่ 22 เป็นมุสลิมที่ชาวอังกฤษในสมัยอยุทธยาเรียกว่า “โมกุล” และ ชาว ดัตช์ เรียกว่า “โมกอล”  โดย ดาโต๊ะโมกุล ได้ตั้งเมืองสงขลาบริเวณหัวเขาแดง เขาค่ายม่วงและ เขาน้อย ซึ่งน่าจะอยู่ระหว่าง พ.ศ. 2153 - 2154  ซึ่งตรงกับสมัยพระเอกาทศรถ สุภัทร สุคนธาภิรมย์ ณ พัทลุง ซึ่งเป็นเชื้อสายโดยตรงของสุลต่านสุไลมาน ได้เล่าว่า ประมาณ พ.ศ. 2145 ดาโต๊ะโมกอลซึ่งเคยปกครองเมืองสาเลย์ ที่เป็นเมืองลูก ของจาการ์ตา บนเกาะชวา (อินโดนีเซียในปัจจุบัน) ได้อพยพครอบครัว และบริวารหนีภัย การล่าเมืองขึ้น (ซึ่งใช้ปืนใหญ่จากเรือปืนยิงขึ้นฝั่งที่เรียกว่า Gunship policy) ลงเรือสำเภามาขึ้นฝั่งที่บริเวณบ้านหัวเขาแดง แขวงเมืองสงขลา เข้าใจว่าตระกูลนี้คงเคยเป็นตระกูลปกครองบ้านเมืองมาก่อน เมื่อเจอทำเลเหมาะสมหัวเขาแดง ท่านดะโต๊ะ โมกอล ก็ได้นำบริวารขึ้นบก แล้วช่วยกันสร้างบ้านแปลงเมือง และ ดัดแปลงบริเวณปากทางเข้าทะเลสาบสงขลาให้เป็นท่าจอดเรือขนาดใหญ่ ที่สามารถรับเรือสำเภา หรือ เรือกำปั่นที่ประกอบธุรกิจการค้าทางทะเล แวะเข้าจอดเทียบท่าได้ จนเมืองหัวเขาแดงในสมัยนั้น กลายเป็นเมืองท่าเรือระหว่างประเทศไป กิติศัพย์นี้โด่งดังไปจนถึงกรุงศรีอยุธยา ด้วยเหตุนี้สมเด็จพระเอกาทศรถ (พ.ศ. 2148 - 2153) จึงได้มีพระบรมราชโองการ แต่งตั้งให้ดะโต๊ะ โมกอล เป็นข้าหลวงใหญ่ของพระเจ้ากรุงสยาม ประจำเมืองพัทลุงอยู่ที่หัวเขาแดง แขวงเมืองสงขลา
สุลต่านผู้ครองเมืองสงขลาได้ปกครองเมืองแบบรัฐสุลต่าน ของราชวงศ์ ออโตมาน ซึ่งการปกครองแบบนี้แพร่หลายเข้ามายังเกาะสุมาตรา เกาะชวา และรัฐสุลต่านต่างๆ ทางปลายแหลมมาลายู โดยสุลต่านผู้ปกครองเมืองสงขลาฝั่งหัวเขาแดงได้นับถือศาสนาอิสลาม นิกายสุนี่ จึงดำรงค์ตำแหน่งจุฬาราชมนตรี ส่วนบุตรชาย สามคนคือ มุสตาฟา ฮุสเซน และ ฮัสซัน ได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งสูงทาง กองทัพเรือ ผู้บัญชาการป้อม และ ตำแหน่งการปกครองอื่นๆ ในระบอบการปกครองแบบสุลต่าน
พัฒนาการทางประวัติศาสตร์จากเมืองท่า Singora สู่ Songkhla ในปัจจุบัน > สมัยเมืองสงขลาฝั่งบ่อยาง

สร้างเมืองสงขลาฝั่งบ่อยาง สู่ความรุ่งเรือง และความมั่งคั่งของเมืองท่า จนถึงเมืองท่องเที่ยว
จากการขยายตัวของเมืองสงขลาฝั่งแหลมสน ทำให้ปัญหาการขาดแคลนน้ำจืดเพื่อการอุปโภคบริโภค ทวีความรุนแรงมากขึ้น  ประกอบกับพื้นที่บริเวณสงขลาฝั่งแหลมสน เป็นพื้นที่ลาดชันเชิงเขา ทำให้เป็นอุปสรรคต่อการขยายตัวของเมืองรวมถึง อาจเป็นอุปสรรคของการขยายตัวเป็นเมืองท่าในอนาคต ซึ่งจากลักษณะทางภูมิศาสตร์ น่าจะเป็นข้อได้เปรียบ แต่เนื่องจากมีพื้นที่ในแนวราบไม่เพียงพอ จึงทำให้เจ้าพระยาวิเชียรคีรี (เถี้ยนเส้ง) ไปตั้งเมืองสงขลาใหม่ที่ตำบลบ่อยาง (สถานที่ปัจจุบัน) ตั้งแต่ พ.ศ. 2379 ซึ่งเมืองใหม่ที่สร้างขึ้น ก็ยังคงรักษาความเป็นเมืองท่าไว้อย่างเดิม โดยในเบื้องต้นของการสร้างเมือง เจ้าพระยาคีรี (เถี้ยนเส้ง ณ สงขลา) ได้เริ่มสร้างป้อม กำแพงเมืองยาว 1200 เมตร  และ ประตูเมือง สิบประตู  ตั้งแต่ พ.ศ. 2379 หลังจากนั้นจึงได้วางหลักเมือง (ไม้ชัยพฤษ์พระราชทาน) และสมโภชน์หลักเมืองในปี พ.ศ. 2385 และเรียกบริเวณพื้นที่นี้ว่า “เมืองสงขลาฝั่งบ่อยาง” ก่อนที่เจ้าพระยาคีรี (เถี้ยนเส้ง) จะถึงแก่กรรมในปี พ.ศ. 2408
ถัดจากนั้น เจ้าพระยาคีรี ลำดับต่อมา ได้เป็นเจ้าเมืองสงขลาต่อ และ ได้ดำเนินการพัฒนาสงขลาในลักษณะเมืองกันชนระหว่างเมืองปัตตานี ซึ่งเป็นเมืองมุสลิมที่อยู่ทางตอนใต้ของสงขลา และ เมืองนครศรีธรรมราชซึ่งเป็นเมืองพุทธศาสนิกชน โดยเมืองสงขลาได้อยู่ภายใต้การปกครองของสายสกุล ณ สงขลา ซึ่งมี นายเหยียง แซ่เฮา เป็นต้นสกุล รวมเจ้าเมืองสายสกุล ณ สงขลาที่ปกครองเมืองสงขลา บ่อยาง ดังนี้
หลังจากพระยาวิเชียรคีรี (เม่น ณ สงขลา) ได้เป็นเจ้าเมืองสงขลาได้ประมาณปีเศษ พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 4 ได้เสด็จราชดำเนินมายังเมืองสงขลา และได้พระราชทานเงินบางส่วนเพื่อสร้างเจดีย์ บนยอดเขาตังกวน  ระหว่างปี พ.ศ. 2437-2439 เมืองสงขลาได้เปลี่ยนแปลงการปกครอง โดยสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ 5 ได้ปฏิรูปการปกครองเป็นแบบมณฑลเทศาภิบาล โดยตั้งมลฑลนครศีธรรมราช ประกอบด้วย นครศรีธรรมราช  พัทลุง สงขลา และ หัวเมืองแขกอีก เจ็ดเมือง โดยมี พระวิจิตร (ปั้น สุขุม) ลงมาเป็นข้าหลวงพิเศษว่าการมณฑลนครศรีธรรมราช ซึ่งตำแหน่งที่ตั้งอาคารที่ว่าการอยู่ที่เมืองสงขลาบ่อยาง และลดบทบาทเจ้าเมืองเป็นผู้ว่าราชการเมือง ซึ่งถือว่าเป็นการสิ้นสุดยุคการปกครองแบบเจ้าเมืองไปด้วย ทั้งนี้เจ้าเมืองคนสุดท้ายในสายสกุล ณ สงขลา ที่ปกครองเมืองสงขลามามากกว่า แปดรุ่น ต่อมาประเทศไทยได้ปรับเปลี่ยนการปกครองอีกหลายครั้ง จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2475 รัฐบาลได้เปลี่ยนแปลงการปกครองโดยยกเลิกระบบเดิมทั้งหมด และยกระดับสงขลา ขึ้นเป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศไทย
ปราจีนบุรี (แก้ความกำกวม)

ปราจีนบุรี อาจหมายถึง:
จังหวัดปราจีนบุรี
อำเภอเมืองปราจีนบุรี
เทศบาลเมืองปราจีนบุรี
แม่น้ำปราจีนบุรี
มณฑลปราจีนบุรี
กรมหลวงปราจิณกิติบดี - พระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
สถานีรถไฟปราจีนบุรี
พระวรคุณญาณมุณี (แก้ว)

| พระวรคุณญาณมุณี (แก้ว ) |
| --- | --- |

ส่วนบุคคล
เกิด:  พ.ศ. 2337
มรณภาพ: พ.ศ.2440
นิกาย: มหานิกาย
ตำแหน่งชั้นสูง
ที่อยู่: วัดพระทรง, วัดในปากทะเล, วัดเครือวัลย์ เพชรบุรี, ชลบุรี
ตำแหน่ง: อดีตเจ้าอาวาสวัดในปากทะเล, อดีตเจ้าอาวาสวัดเครือวัลย์
พระวรคุณญาณมุณี เป็นพระสงฆ์ไทยสังกัดมหานิกาย นามเดิม "แก้ว" โดยอุปสมบทจากวัดพระทรง หลังจาก 3 พรรษาแล้วได้ไปจำพรรษาในถ้ำเขาหลวง 1 พรรษา จึงได้ไปอยู่จำพรรษาที่วัดในปากทะเล หลังจากนั้นจึงได้ธุดงค์เลียบชายฝั่งทะเลไปภาคตะวันออก ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส วัดเครือวัลย์ จังหวัดชลบุรี
ประวัติ > ชาติกำเนิด

พระวรคุณญาณมุณี  นามเดิม "แก้ว" เกิด ณ บ้านบางแก้ว ตำบลบางแก้ว อำเภอบ้านแหลม แขวงเมืองเพชรบุรี (จังหวัดเพชรบุรี) เมื่อเจริญวัยได้อุปสมบท ณ พัทธสีมา วัดพระทรง ตำบลท่าราบ อำเภอคลองกระแชง (อำเภอเมืองเพชรบุรี) แขวงเมืองเพชรบุรี (จังหวัดเพชรบุรี)< ได้เป็นสหธรรมิกร่วมสมัยกับหลวงพ่อมี วัดพระทรง โดยจำพรรษาอยู่ 3 ปี ก่อนที่จะไปจำพรรษาอยู่ในถ้ำเขาหลวง ตำบลคลองกระแชง อำเภอคลองกระแชง (อำเภอเมืองเพชรบุรี) แขวงเมืองเพชรบุรี จากนั้นจึงได้ไปจำพรรษา ณ วัดในปากทะเล ตำบลปากทะเล อำเภอบ้านแหลม จังหวัดเพชรบุรี หลังจากนั้นจึงได้ร่วมกับพระภิกษุธุดงค์ออกจากวัดปากทะเลเลียบชายฝั่งไปยังภาคตะวันออก ไปจำพรรษาอยู่ ณ วัดเครือวัลย์ แขวงเมืองบางปลาสร้อย (จังหวัดชลบุรี)
ประวัติ > ศาสนกิจ

หลวงพ่อแก้ว ขณะจำพรรษาอยู่วัดในปากทะเล ซึ่งเป็นช่วงที่พระภิกษุจะต้องออกกำลังก่อสร้างวัดเอง ก็ได้มีการแจกวัตถุมงคลสำหรับโยมที่ได้นำซุงมาถวายวัดเพื่อใช้ในการก่อสร้างวัด
ประเทศอินโดนีเซียในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2016

| ประเทศอินโดนีเซีย ในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2016 |
| --- | --- |

รหัสประเทศ: INA
เอ็นพีซี: คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งชาติอินโดนีเซีย
ณ รีโอเดจาเนโร, ประเทศบราซิล 7 กันยายน ค.ศ. 2016 (2016-09-07) – 18 กันยายน ค.ศ. 2016 (2016-09-18)
นักกีฬา: 9 คน  ใน 4 ชนิดกีฬา
ผู้เชิญธงชาติ: อากัส ไงมิน
เหรียญ อันดับ 76:  ทอง 0 เงิน 0 ทองแดง 1 รวม 1 
การเข้าร่วมแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อน
1960 1964 1968 1972 1976 1980 1984 1988 1992 1996 2000 2004 2008 2012 2016 2020 2024
ประเทศอินโดนีเซีย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 15 ค.ศ. 2016 (พ.ศ. 2559) ณ เมืองรีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล ระหว่างวันที่ 7-18 กันยายน พ.ศ. 2559  คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งชาติอินโดนีเซียเป็นตัวแทนประเทศส่งทีมนักกีฬาทีมชาติที่ผ่านรอบคัดเลือกพาราลิมปิกเข้าร่วมแข่งขันทั้งหมด 9 คนใน 4 ชนิดกีฬา
จำนวนผู้เข้าแข่งขัน

| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
 กรีฑา: 

รวม:
กรีฑา

ผลการแข่งขันดังนี้:
ดูเพิ่ม

ประเทศอินโดนีเซียในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016
ประเทศอินโดนีเซียในพาราลิมปิก
ประเทศอินโดนีเซียในโอลิมปิก
รายชื่อนักกีฬาอินโดนีเซียที่ได้รับเหรียญรางวัลพาราลิมปิก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์หลัก
คณะกรรมการพาราลิมปิกสากล
ผลและสถิติ
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อน 2016 ที่ รีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล |
| --- | --- | --- |
| แอฟริกา |   แอลจีเรีย   แองกวิลลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   แอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดานใต้   ซูดาน   เอสวาตีนี   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว  |  |
| อเมริกา |   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ  |  |
| เอเชีย |   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน   คีร์กีซสถาน   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   เกาหลีเหนือ   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   เกาหลีใต้   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน  |  |
| ยุโรป |   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   คอซอวอ   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนีย   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน  |  |
| โอเชียเนีย |   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกีนี   ซามัว   หมู่เกาะโซโลมอน   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู  |  |
| อื่นๆ |   นักกีฬาอิสระ   นักกีฬาผู้ลี้ภัย  |  |
ประเทศบาร์เบโดสในโอลิมปิก

ประเทศบาร์เบโดส เข้าแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งแรกในปี พ.ศ. 2511 และได้เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาแต่ละประเภทตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ยกเว้นโอลิมปิกฤดูร้อน 1980 ที่บาร์เบโดสเข้าร่วมการคว่ำบาตรที่นำโดยชาวอเมริกันและไม่เคยเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวเลย เหรียญโอลิมปิกเพียงเหรียญเดียวของประเทศคือเหรียญทองแดงที่ชนะโดยนักวิ่งระยะสั้น โอบาเดล ทอมป์สัน ในการวิ่ง 100 เมตรชายในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2000
บาร์เบโดสเข้าแข่งขันโดยเป็นส่วนหนึ่งของสหพันธรัฐอินเดียตะวันตกในปี พ.ศ. 2503 เจมส์ เวดเดอร์เบิร์น นักกีฬาชาวบาร์เบโดสเป็นส่วนหนึ่งของทีมวิ่งผลัด 4 × 400 เมตร ซึ่งได้รับรางวัลเหรียญทองแดงในปีนั้น
สรุปเหรียญรางวัล

บทความหลัก: สรุปเหรียญรางวัลโอลิมปิกตลอดกาล
สรุปเหรียญรางวัล > โอลิมปิกฤดูร้อน

| ปีการแข่งขัน | นักกีฬา | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม | อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
 โรม 1960: ส่วนหนึ่งของ  อินดีสตะวันตก (BWI)
 โตเกียว 1964: ไม่ได้เข้าร่วม
|  เม็กซิโกซิตี 1968 | 9 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  มิวนิก 1972 | 13 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  มอนทรีอัล 1976 | 11 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
 มอสโก 1980: ไม่ได้เข้าร่วม
|  ลอสแอนเจลิส 1984 | 16 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  โซล 1988 | 17 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  บาร์เซโลนา 1992 | 17 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  แอตแลนตา 1996 | 13 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  ซิดนีย์ 2000 | 18 | 0 | 0 | 1 | 1 | 71 |
|  เอเธนส์ 2004 | 10 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  ปักกิ่ง 2008 | 8 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  ลอนดอน 2012 | 6 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  รีโอเดจาเนโร 2016 | 12 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  โตเกียว 2020 | 8 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  ปารีส 2024 | อนาคต |  |  |  |  |  |
|  ลอสแอนเจลิส 2028 | อนาคต |  |  |  |  |  |
|  บริสเบน 2032 | อนาคต |  |  |  |  |  |
| รวม | รวม | 0 | 0 | 1 | 1 | 147 |
ดูเพิ่ม

ประเทศบาร์เบโดสในพาราลิมปิก