stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียน 2010
รอบสุดท้าย > รอบแบ่งกลุ่ม > กลุ่ม บี

เวียดนาม เป็นเจ้าภาพของกลุ่มนี้
| ทีม | แข่ง | ชนะ | เสมอ | แพ้ | ได้ | เสีย | +/- | คะแนน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  เวียดนาม (เจ้าภาพ) | 3 | 2 | 0 | 1 | 8 | 3 | +5 | 6 |
|  ฟิลิปปินส์ | 3 | 1 | 2 | 0 | 3 | 1 | +2 | 5 |
|  สิงคโปร์ | 3 | 1 | 1 | 1 | 3 | 3 | 0 | 4 |
|  พม่า | 3 | 0 | 1 | 2 | 2 | 9 | −7 | 1 |
2 ธันวาคม 2553
17:00
| สิงคโปร์  | 1 - 1 |  ฟิลิปปินส์ |
| --- | --- | --- |
| อเล็กซานดร้า ดูริช  65' | รายงาน | คริสโตเฟอร์ เกรตวิช  90+3' |
ผู้ตัดสิน: ชัยยะ มหาปราบ (ไทย)
2 ธันวาคม 2553
19:30
| เวียดนาม  | 7 - 1 |  พม่า |
| --- | --- | --- |
| เหงียน อาห์น ดุ๊ก  13', 66'   เหงียน มิน ฟง  30'   เล ทาน ไท  51'   เหงียน ตรอง โฮง  73', 83'   เหงียน วู ฟง  90+4' | รายงาน | อ่อง เคา โม  16' |
ผู้ชม: 40,000 คน
ผู้ตัดสิน: สิงห์ ประทับ (อินเดีย)
5 ธันวาคม 2553
17:00
| สิงคโปร์  | 2 - 1 |  พม่า |
| --- | --- | --- |
| อเล็กซานดร้า ดูริช  62' อากู คาสมีร์  90+4' | รายงาน | ขิ่น หม่อง ละวิน  13' |
ผู้ตัดสิน: เต๋า เหรินจาง (จีน)
5 ธันวาคม 2553
19:30
| ฟิลิปปินส์  | 2 - 0 |  เวียดนาม |
| --- | --- | --- |
| คริสโตเฟอร์ เกรตวิช  38'   ฟิล ยังฮัสแบนด์  79' | รายงาน |  |
ผู้ชม: 40,000 คน
ผู้ตัดสิน: จิมมี่ นาพิตูปูลู (อินโดนีเซีย)
8 ธันวาคม 2553
19:30
| พม่า  | 0 - 0 |  ฟิลิปปินส์ |
| --- | --- | --- |
|  | รายงาน |  |
ผู้ตัดสิน: สิงห์ ประทับ (อินเดีย)
8 ธันวาคม 2553
19:30
| เวียดนาม  | 1 - 0 |  สิงคโปร์ |
| --- | --- | --- |
| เหงียน วู ฟง  32' | รายงาน |  |
ผู้ชม: 40,000 คน
ผู้ตัดสิน: ชัยยะ มหาปราบ (ไทย)
รอบสุดท้าย > รอบแพ้คัดออก

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|   | รอบรองชนะเลิศ | รอบรองชนะเลิศ | รอบรองชนะเลิศ | รอบรองชนะเลิศ | รอบรองชนะเลิศ |  |  | รอบชิงชนะเลิศ | รอบชิงชนะเลิศ | รอบชิงชนะเลิศ | รอบชิงชนะเลิศ | รอบชิงชนะเลิศ |
 
|  |  A2 |    มาเลเซีย | 2 | 0 | 2 |   |  |  |  |  |  |  |
|  |  B1 |    เวียดนาม | 0 | 0 | 0 |   |  |  |  |  |  |  |
|  |   |   |   |   |   |   |   |  A2 |    มาเลเซีย | 3 | 1 | 4 |
|  |   |   |   |   |   |   |   |  A1 |    อินโดนีเซีย | 0 | 2 | 2 |
|  |  B2 |    ฟิลิปปินส์ | 0 | 0 | 0 |   |  |  |  |  |  |  |
|  |  A1 |    อินโดนีเซีย | 1 | 1 | 2 |   |  |  |  |  |  |  |
รอบสุดท้าย > รอบแพ้คัดออก > รอบรองชนะเลิศ

15 ธันวาคม 2553
20:00 UTC+8
| มาเลเซีย  | 2 - 0 |  เวียดนาม |
| --- | --- | --- |
| โมฮัมเหม็ด ซาฟี่ โมฮัมเหม็ด ซาลี  60', 79' | รายงาน |  |
ผู้ชม: 45,000 คน
ผู้ตัดสิน: ซุน เปาจี้ (จีน)
16 ธันวาคม 2553
19:00 UTC+7
| ฟิลิปปินส์  | 0 - 1 |  อินโดนีเซีย |
| --- | --- | --- |
|  | รายงาน | คริสเตียน กอนซาเลซ  32' |
ผู้ชม: 70,000 คน
ผู้ตัดสิน: มาซูด โมราดี้ (อิหร่าน)
18 ธันวาคม 2553
19:00 UTC+7
| เวียดนาม  | 0 - 0 |  มาเลเซีย |
| --- | --- | --- |
|  | รายงาน |  |
ผู้ชม: 40,000 คน
ผู้ตัดสิน: คิม ซัง วู (เกาหลีใต้)
19 ธันวาคม 2553
19:00 UTC+7
| อินโดนีเซีย  | 1 - 0 |  ฟิลิปปินส์ |
| --- | --- | --- |
| คริสเตียน กอนซาเลซ  43' | รายงาน |  |
ผู้ชม: 88,000 คน
ผู้ตัดสิน: อาลี ฮาซาน เอบราฮิม อับดุลนาบี (บาห์เรน)
† เนื่องจากประเทศฟิลิปปินส์ไม่มีสนามฟุตบอลที่รองรับเกมการแข่งขันระดับนานาชาติได้ จึงให้อินโดนีเซียได้สิทธิ์เป็นเจ้าบ้านทั้ง 2 นัด
รอบสุดท้าย > รอบแพ้คัดออก > รอบชิงชนะเลิศ

26 ธันวาคม 2553
20:00 UTC+8
| มาเลเซีย  | 3 - 0 |  อินโดนีเซีย |
| --- | --- | --- |
| โมฮัมเหม็ด ซาฟี่ โมฮัมเหม็ด ซาลี  61, 73'   โมฮัมเหม็ด อาชารี่ ชามซุดดิน  68' | รายงาน |  |
ผู้ชม: 70,000 คน
ผู้ตัดสิน: มาซาอากิ โทมะ (ญี่ปุ่น)
29 ธันวาคม 2553
19:00 UTC+7
| อินโดนีเซีย  | 2 - 1 |  มาเลเซีย |
| --- | --- | --- |
| โมฮัมหมัด นาซูฮา  76'   มูฮัมหมัด ริดวาน  88' | รายงาน | โฮัมเหม็ด ซาฟี่ โมฮัมเหม้ด ซาลี  54' |
ผู้ชม: 100,200 คน
ผู้ตัดสิน: ปีเตอร์ กรีน (ออสเตรเลีย)
รางวัลพิเศษ

| ผู้เล่นทรงคุณค่า | รองเท้าทองคำ | แฟร์ เพลย์ |
| --- | --- | --- |
|  เฟียร์มาน ยูทิน่า |  โมฮัมเหม็ด ซาฟี่ โมฮมเหม็ด ซาลี |  ฟิลิปปินส์ |
อันดับดาวซัลโว

Dhia Azrai Naim Rosman
Cristian Gonzáles
Muhammad Ridwan
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|   Arif Suyono   Bambang Pamungkas   Firman Utina   Irfan Bachdim |   Muhammad Irfan Zakaria   Norshahrul Idlan Talaha   Christopher Greatwich   Faris Ramli |   ศรายุทธ ชัยคำดี   Nguyễn Anh Đức   Nguyễn Trọng Hoàng   Nguyễn Vũ Phong   |
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|   Mohammad Nasuha   Oktovianus Maniani   Kanlaya Sysomvang   Konekham Inthammvong   Lamnao Singto |   Mohd Amirul Hadi Zainal   Mahali Jasuli   Mohd Ashaari Shamsuddin   Aung Kyaw Moe   Khin Maung Lwin |   Phil Younghusband   Shakir Hamzah   สุรีย์ สุขะ   Lê Tấn Tài   Nguyễn Minh Phương   |
Mohd Asraruddin Putra Omar (ในนัดที่พบกับอินโดนีเซีย)
สถิติทีม

ตารางแสดงผลงานของทุกทีม
| อันดับ | ทีม | แข่ง | ชนะ | เสมอ | แพ้ | ได้ | เสีย | +/- |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
รอบชิงชนะเลิศ
| 1 |  มาเลเซีย | 7 | 3 | 2 | 2 | 12 | 8 | +4 |  |
| 2 |  อินโดนีเซีย | 7 | 6 | 0 | 1 | 17 | 6 | +11 |  |
รอบรองชนะเลิศ
| 3 |  เวียดนาม | 5 | 2 | 1 | 2 | 8 | 5 | +3 |  |
| 4 |  ฟิลิปปินส์ | 5 | 1 | 2 | 2 | 3 | 3 | 0 |  |
ตกรอบแบ่งกลุ่ม
| 5 |  สิงคโปร์ | 3 | 1 | 1 | 1 | 3 | 3 | 0 |  |
| 6 |  ไทย | 3 | 0 | 2 | 1 | 3 | 4 | –1 |  |
| 7 |  พม่า | 3 | 0 | 1 | 2 | 2 | 9 | –7 |  |
| 8 |  ลาว | 3 | 0 | 1 | 2 | 3 | 13 | –10 |  |
แหล่งข้อมูลอื่น

AFF Suzuki Cup 2010 เก็บถาวร 2011-08-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน official website
| ด ค กฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียน |
| --- | --- |
ทัวร์นาเมนต์:  สิงคโปร์ 1996  เวียดนาม 1998  ไทย 2000  อินโดนีเซีย/สิงคโปร์ 2002  มาเลเซีย/เวียดนาม 2004  ไทย/สิงคโปร์ 2007  อินโดนีเซีย/ไทย 2008  อินโดนีเซีย/เวียดนาม 2010  มาเลเซีย/ไทย 2012  สิงคโปร์/เวียดนาม 2014  เมียนมาร์/ฟิลิปปินส์ 2016  เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ 2018  สิงคโปร์ 2020  เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ 2022  TBA 2024 
การคัดเลือก:  1996  1998  2000  2002  2004  2007  2008  2010  2012  2014  2016  2018  2020  2022 
นัดชิงชนะเลิศ:  2016  2018  2020  2022 
ผู้เล่น:  1996  1998  2000  2002  2004  2007  2008  2010  2012  2014  2016  2018  2020  2022
มายูโกะ ฟูกูดะ

| มายูโกะ ฟูกูดะ |
| --- | --- |
ฟูกูดะในค.ศ. 2020
เกิด:  (1994-08-04) 4 สิงหาคม ค.ศ. 1994 (30 ปี) กรุงโตเกียว, ประเทศญี่ปุ่น
ชื่ออื่น: มามายุ (ญี่ปุ่น: ままゆ; โรมาจิ: Mamayu), มายูยุ (ญี่ปุ่น: まゆゆ; โรมาจิ: Mayuyu)
ปีปฏิบัติงาน: 1998–ปัจจุบัน
เว็บไซต์: www.flamme.co.jp/MayukoFukuda/flm_profmf.html
มายูโกะ ฟูกูดะ  (ญี่ปุ่น: 福田 麻由子; โรมาจิ: Fukuda Mayuko; เกิดวันที่ 4 สิงหาคม ค.ศ. 1994 ที่กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น) เป็นนักแสดงและนักร้องชาวญี่ปุ่นที่เธอเปิดตัวในปีพ.ศ. 2541 เธอเซ็นสัญญากับค่าย FLaMme
พ่อของเธอ, เค็นจิ ฟุกุดะ เป็นมือกลองวงดนตรี Kasutera
ผลงาน > ละครโทรทัศน์

Summer Snow (TBS) (2000)
Yoiko no Mikata (NTV) (2003)
Ai no Ie (NHK) (2003)
Hikari to Tomo ni... -Jiheijōshi o Kakaete- (NTV) (2004)
Last Present: Musume to Ikiru Saigo no Natsu (NTV) (2004)
Honto ni atta Kowai no Hanashi (2004, CX)
Emergency room 24hours 3 (2005, CX)
The Queen's Classroom (Joō no Kyōshitsu) (2005, NTV)
Hotaru no Haka (2005, NTV)
Byakuyakō [Journey Under the Midnight Sun] (2006, TBS)
Teru Teru Ashita (2006, EX)
Chibi Maruko-chan (2006, CX)
Saikai: Yokota Megumi-san no Negai (2006, NTV)
Sono Gofun Mae (2006, NHK)
Enka no Joō (2007, NTV)
Serendipity no Kiseki (2007, NTV)
Matsumoto Kisaburō Ikka Monogatari: Ojiisan no Daidokoro (2007, CX)
Arigatou! Champy (2008, CX)
Kiri no Hi (2008, NHK)
Soka, Mo Kimi wa Inai no ka (2009, TBS)
Zettai Reido (2010, CX, ตอนที่ 5)
Miporin no Ekubo (2010, NTV) (2010)
Q10 (2010, NTV) (2010)
Soredemo, Ikite Yuku (2011, CX) (2011)
Pandora 3 (2011, WOWOW)
Future Diary (2012, TBS)
ผลงาน > รายการวาไรตี้ทางโทรทัศน์

Sujinashi (BSN, TBC, NBC) (2006)
ผลงาน > ภาพยนตร์

Kamikaze Girls (2004)
Tenshi no Aeba (2004)
Onaji Tsuki o Miteiru (2005)
Gimmy Heaven (2006)
Japan Sinks (2006)
Yūnagi (2006)
Little DJ: Chiisana Koi no Monogatari (2007)
L: Change the World (2008) เป็น มากิ นิไกโดะ
10 Promises to My Dog (2008)
Heaven's Door (2009)
Goemon (2009)
Sakura, Futatabi no Kanako (2013) เป็น มาซามิ
Flare (2014) เป็น แฟลร์ มิตสึอิ
Kamata Prelude (2020)
Good-bye (2021) เป็น ซากูระ
ผลงาน > อนิเมะ

Piano no Mori (2007)
Mai Mai Miracle (2009)
ผลงาน > เวที

Ame to yume no ato ni (2006)
Iya mushiro wasurete gusa (2013)
ผลงาน > วิดีโอ

Eri Tanenaka's PV "gerbera" (เพลงธีมของGimmy Heaven)
ผลงาน > โมษณา > โมษณาโทรทัศน์ > 2003

Nippon Telegraph and Telephone East Corporation (มกราคม)
Zega Toys (มีนาคม)
ผลงาน > โมษณา > โมษณาโทรทัศน์ > 2004

QUOQ Inc. (มกราคม)
Kellogg Corn Flake (มิถุนายน)
Nihon Kentucky Fried Chicken (ธันวาคม)
ผลงาน > โมษณา > โมษณาโทรทัศน์ > 2005

Acecook (มีนาคม)
ผลงาน > โมษณา > โมษณาโทรทัศน์ > 2006

Hoosiers (เมษายน - ปัจจุบัน)
ผลงาน > โมษณา > โมษณาโทรทัศน์ > 2012

Olympics 2012
ผลงาน > ทำงานเสียงพากย์

Charlotte's Web - Fern Arable (Dakota Fanning)
ชีวิตส่วนตัว

ความสนใจของมะยุโกะรวมถึงการอ่านและฝีมือด้วยแล้ว และเธอยังเล่นเปียโนได้อีกด้วย ศิลปินที่ชื่นชอบของเธอรวมถึง อะยุมิ ฮะมะซะกิ, โพโน กราฟฟิตตี และ ริงโงะ ชีนะ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ญี่ปุ่น)
มายูโกะ ฟูกูดะ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
รายพระนามพระมหากษัตริย์แห่งหมู่เกาะรีวกีว

|  กษัตริย์ แห่งหมู่เกาะรีวกีว |
| --- | --- |
ราชาธิปไตยในอดีต

Hidari gomon.svg


มงกุฎของพระมหากษัตริย์รีวกีว
 
ปฐมกษัตริย์: ชุนเท็น
องค์สุดท้าย: โช ไท
อิสริยยศ: ฝ่าพระบาท (首里天加那志)
สถานพำนัก: ปราสาทชูริ
เริ่มระบอบ: 1429
สิ้นสุดระบอบ: 17 มีนาคม 1879
ผู้อ้างสิทธิ์: มาโมรุ โช
รายพระนามพระมหากษัตริย์แห่งหมู่เกาะรีวกีว เริ่มต้นจากพระเจ้าชุนเท็นในศตวรรษที่ 12 ถึงพระมหากษัตริย์พระองค์สุดท้ายในศตวรรษที่ 19
ราชวงศ์เท็นซัน

อ้างอิงจากเอกสาร "กระจกแห่งชูซัน" (ญี่ปุ่น: 中山世鑑; โรมาจิ: Chūzan Seikan) ผู้สถาปนาราชวงศ์เท็นซัน (ญี่ปุ่น: 天孫王朝; โรมาจิ: Tenson Ōchō) สืบเชื้อสายมาจากอามามิกิว (ญี่ปุ่น: 阿摩美久; เทวีผู้สร้างในศาสนารีวกีว) กระจกแห่งชูซันบันทึกว่า ราชวงศ์เท็นซัน มีกษัตริย์ 25 พระองค์ครองราชย์สืบมา พระนามกษัตริย์ยุคหลังจากนั้นยังคงไม่ปรากฏ
ราชวงศ์ชุนเท็น

ในค.ศ. 1186, พระราชบัลลังก์ของกษัตริย์องค์ที่ 25 ถูกเปลี่ยนมือมายังริยู (利勇). ชุนเท็นโค่นบัลลังก์ริยูในปีถัดมาและสถาปนาตนเป็นพระมหากษัตริย์แห่งหมู่เกาะรีวกีว พระองค์ทรงสถาปนาราชวงศ์ชุนเท็น
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| พระนาม | ตัวจีน/คันจิ | มิโกโตะ | รัชกาล | รวมพระชนมายุ |
| ชุนเท็น | 舜天 | มิโกะโตะอัตสึชิ  Mikotoatsushi  尊敦 | 1187–1237 | 71 |
| ชุนบาจุนกิ | 舜馬順熙/舜馬順熈 | คิเอะคิมิ  Kiekimi  其益美 | 1238–1248 | 63 |
| งิฮง | 義本 | ไม่มี | 1249–1259 |  ? |
ราชวงศ์เอโซ

ค.ศ. 1259, งิฮงสละราชสมบัติ เสนาบดีเอโซรับราชสมบัติ
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| พระนาม | ตัวจีน/คันจิ | มิโกโตะ | รัชกาล | รวมพระชนมายุ |
| เอโซ | 英祖 | เอโซ โนะ เทดาโกะ  Ezo no tedako  英祖日子 | 1260–1299 | 70 |
| ไทเซ | 大成 | ไม่ปรากฏ | 1300–1308 | 9 หรือ 61 |
| เออิจิ | 英慈 | ไม่ปรากฏ | 1309–1313 | 45 |
| ทามากุซุกุ | 玉城 | ไม่ปรากฏ | 1314–1336 | 40 |
| เซอิ | 西威 | ไม่ปรากฏ | 1337–1354 | 21 |
สมัยซานซัง

สมัยซานซันเป็นสมัยของประวัติศาสตร์หมู่เกาะโอกินาวา อยู่ระหว่างค.ศ. 1314 จนกระทั่งค.ศ. 1429 ระหว่างนั้น, เกาะโอกินาวาถูกแบ่งเป็น 3 อาณาจักร
สาทซัตโต
(อาณาจักรชูซัน, 1355–1406)
อาณาจักรชูซัน  เป็นรัฐบรรณาการของราชสำนักหมิง ในค.ศ. 1372 และ 1404.
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| พระนาม | ตัวจีน/คันจิ | มิโกโตะ | รัชกาล | รวมพระชนมายุ |
| ซัตโต | 察度 | อุฟุ มาโมโนะ  Ufu mamono  大真物 | 1355–1397 | 74 |
| บูเน | 武寧 | นางะ โนะ มาโมโนะ  Naga no mamono  中之真物 | 1398–1406 | 50 |
สายโอซาโต้
(อาณาจักรนันซัน, 1337–1429)
อาณจักรนันซันเป็นรัฐบรรณาการในราชสำนักหมิง ในค.ศ. 1383 และ 1388.
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| พระนาม | ตัวจีน/คันจิ | มิโกโตะ | รัชกาล | รวมพระชนมายุ |
| โอฟูซาโตะ | 承察度 | ไม่มี | 1337–1396 |  ? |
| อูเอชิ | 汪英紫 | ไม่มี | 1388–1402 |  ? |
| อูอูโซ | 汪應祖/汪応祖 | ไม่มี | 1403–1413 |  ? |
| ทาฟุจิ | 達勃期 | ไม่มี | 1413–1414 |  ? |
| ทะโรมาอิ | 他魯每 | ไม่มี | 1415–1429 |  ? |
สายฮานิจิ
(อาณาจักรโฮะกุซัน, 1322–1416)
อาณาจักรโฮะกุซันเป็น รัฐบรรณาการของราชสำนักหมิงในค.ศ. 1383.
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| พระนาม | ตัวจีน/คันจิ | มิโกโตะ | รัชกาล | รวมพระชนมายุ |
| ฮานิจิ | 怕尼芝 | ไม่มี | 1322–1395 |  ? |
| มิน | 珉 | ไม่มี | 1396–1400 |  ? |
| ฮานันจิ | 攀安知 | ไม่มี | 1401–1416 |  ? |
ราชวงศ์โชยุคแรก

(อาณาจักรชูซัน, 1407–1429; อาณาจักรรีวกีว, 1429–1469)
ค.ศ. 1406, พระเจ้าบูเนถูกโค่นบัลลังก์และโช ชิโชขึ้นมาเป็นกษัตริย์แห่งอาณาจักรชูซันแทน, ต่อมาตำแหน่งว่างลงโดยพระราชโอรสพระองค์ใหญ่ โช ฮะชิอาศัยกำลังเพียงน้อยนิดควบคุมอาณาจักรชูซันขณะเดียวกันก็ได้รับการสนับสนุนจากจีน ค.ศ. 1421, ภายหลังการสวรรคตของพระบิดา, โช ฮะชิ เริ่มเป็นผู้ปกครองชูซันและอ้างสิทธิ์เหนือเกาะโอกินาวากับจีน และร้องขอการรับรองเป็นกษัตริย์โดยสมบูรณ์จากจีน ดังนั้น ในค.ศ. 1422 จักรพรรดิหงหวู่ รับรองฮะชิเป็นกษัตริย์และพระราชทานแซ่โช (尚) เพื่อกำหนดให้เป็นชื่อราชวงศ์ และตั้งชื่ออาณาจักรใหม่ว่า อาณาจักรรีวกีว.
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| พระนาม | ตัวจีน/คันจิ | มิโกโตะ | รัชกาล | รวมพระชนมายุ |
| โช ชิโช | 尚思紹 | คิมิชิ มาโมโนะ  Kimishi mamono  君志真物 | 1407–1421 | 67 |
| โช ฮะชิ | 尚巴志 | เซจิทากะ มาโมโนะ  Sejitaka mamono  勢治高真物 | 1422–1439 | 67 |
| โช ชู | 尚忠 | ไม่ปรากฏ | 1440–1442 | 54 |
| โช ชิตะสึ | 尚思達 | คิมิเทดะ  Kimiteda  君日 | 1443–1449 | 41 |
| โช กินปุกุ | 尚金福 | คิมิชิ  Kimishi  君志 | 1450–1453 | 55 |
| โช ไทคิว | 尚泰久 | นาโนจิโยโมอิ  Nanojiyomoi  那之志與茂伊  บ้างก็เรียก  โอโยโนนูชิ  "ōyononushi"  大世主 | 1454–1460 | 45 |
| โช โตกุ | 尚德/尚徳 | ฮาชิมัน  Hachiman aji  八幡按司  บ้างก็เรียก  เซโกคิมิ  "Sekōkimi"  世高王 | 1461–1469 | 29 |
ราชวงศ์โชที่ 2

(อาณาจักรรีวกีว (琉球王國), 1470–1872; แคว้นรีวกีว (琉球藩) ของญี่ปุ่น, 1872–1879)
ค.ศ. 1469
ค.ศ. 1469 พระเจ้าโช โตะกุ กษัตริย์พระองค์สุดท้ายของราชวงศ์โชยุคแรก ถูกปลงพระชนม์ในการ รัฐประหาร ประกอบกับไร้พระราชโอรสสืบราชสันติวงศ์ ดังนั้น ข้าราชสำนักจึงพร้อมใจกันเลือก โช เอ็ง เป็นกษัตริย์และสถาปนาราชวงศ์โชที่ 2
อาณาจักรรีวกีวกลายเป็น แคว้นหนึ่งของญี่ปุ่นในค.ศ. 1872.
ค.ศ. 1879 ญี่ปุ่นผนวกแคว้นรีวกีวกับจังหวัดโอกินาว่า พระเจ้าโช ไทถูกถอดจากราชสมบัติและได้รับบรรดาศักดิ์มาร์ควิสและถูกคุมพระองค์ไปยังโตเกียว
| พระบรมรูป | พระนาม | ตัวจีน/คันจิ | มิโกโตะ | รัชกาล | รวมพระชนมายุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | พระเจ้าโช เอ็ง | 尚圓/尚円 | คานามารุ อาจิ สุเอะสึงิ โนะ โอนิชิ Kanamaru aji suetsugi no ōnishi 金丸按司添末續之王仁子 หรือ คานามารุ อาโจชิ "Kanamaru ajisohi" 金丸按司添 | 1470–1476 | 61 |
|  | พระเจ้าโช เซ็นอิ | 尚宣威 | อิริ โนะ โยโนนูชิ Iri no yononushi 西之世主 | 1477 | 48 |
|  | พระเจ้าโช ชิน | 尚真 | โอะกิยากาโมเว Okiyakamowe 於義也嘉茂慧 | 1477–1526 | 61 |
|  | พระเจ้าโช เซ | 尚清 | เทนโซกุ โนะ อาจิโซฮิ Tenzoku no ajisohi 天續之按司添 | 1527–1555 | 59 |
|  | พระเจ้าโช เง็น | 尚元 | เทดาจิ อาจิโซฮิ Tedaji ajisohi 日始按司添 | 1556–1572 | 44 |
|  | พระเจ้าโช เอ | 尚永 | เอโซนิยาโซฮิ อาจิโซฮิ Ezoniyasohi ajisohi 英祖仁耶添按司添 บ้างก็เรียก เทดะยูตะมิสะโอะคิมิ "Tedayutamisaokimi" 日豐操王 | 1573–1586 | 30 |
|  | พระเจ้าโช เน | 尚寧 | เมงามะ อาจิโซฮิ Megama ajisohi 日賀末按司添 | 1587–1620 | 56 |
|  | พระเจ้าโช โฮ | 尚豐/尚豊 | เทนกิยามะ อาจิโซฮิ Tenkiyama ajisohi 天喜也末按司添 | 1621–1640 | 50 |
|  | พระเจ้าโช เค็ง | 尚賢 |  | 1641–1647 | 23 |
|  | พระเจ้าโช ชิสุ | 尚質 |  | 1648–1668 | 39 |
|  | พระเจ้าโช เท | 尚貞 |  | 1669–1709 | 64 |
|  | พระเจ้าโช เอกิ | 尚益 |  | 1710–1712 | 34 |
|  | พระเจ้าโช เค | 尚敬 |  | 1713–1751 | 52 |
|  | พระเจ้าโช โบกุ | 尚穆 |  | 1752–1795 | 55 |
|  | พระเจ้าโช อน | 尚溫/尚温 |  | 1796–1802 | 18 |
|  | พระเจ้าโช เซ | 尚成 |  | 1803 | 3 |
|  | พระเจ้าโช โค | 尚灝 |  | 1804–1828 | 47 |
|  | พระเจ้าโช อิกุ | 尚育 |  | 1829–1847 | 34 |
|  | พระเจ้าโช ไท | 尚泰 |  | 1848–1879 | 58 |
เชิงอรรถ

↑  Kerr, George. Okinawa: The History of an Island People. Tokyo: Tuttle, 2000. p. 89.
แหล่งข้อมูลอื่น

(ญี่ปุ่น)(จีน)中山世鑑 เก็บถาวร 2011-07-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
(จีน)中山世譜 เก็บถาวร 2012-02-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
วัดควนมิตร (จังหวัดสงขลา)

| วัดควนมิตร |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: ตำบลคลองเปียะ อำเภอจะนะ จังหวัดสงขลา
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: ธรรมยุติกนิกาย
ความพิเศษ: เจดีย์บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดควนมิตร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองเปียะ อำเภอจะนะ จังหวัดสงขลา
วัดควนมิตรตั้งวัดในพระพุทธศาสนาเมื่อ พ.ศ. 2360 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2430 โดยก่อตั้งขึ้นบนเนินเขาเตี้ย ๆ ที่ชาวใต้เรียกกันว่า ควน ส่วนชื่อวัดได้ตั้งตามชื่อแร่ทองสัมฤทธิ์หรือสำริด หรือภาษาถิ่นเรียกว่า หมิด จึงรวมกันเป็นที่มาของ "วัดควนมิตร"
วัดมีเจดีย์บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ โดยในสมัยท่านพระครูโสภณศีลาจาร เป็นเจ้าอาวาสองค์ที่ 4 ได้ลงมือก่อสร้างเจดีย์จากเงินเก็บสะสมและเงินจากพุทธศาสนิกชนผู้มีจิตศรัทธา เมื่อ พ.ศ. 2512 โดยใช้เวลากว่า 10 ปีกระทั่ง พ.ศ. 2523 ในสมัยพระครูโสภณศีลาวัตร เป็นเจ้าอาวาสองค์ต่อมา และการก่อสร้างพระเจดีย์ก็แล้วเสร็จ และได้บรรจุพระบรมสารีริกธาตุเมื่อวันที่ 21 ธันวาคม 2523 โดยสมเด็จพระสังฆราชเจ้า กรมหลวงชินวราลงกรณได้เสด็จมาเป็นประธาน
วัดควนท่าแร่

| วัดควนท่าแร่ |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: ตำบลทรัพย์ทวี อำเภอบ้านนาเดิม จังหวัดสุราษฎร์ธานี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดควนท่าแร่ตั้งอยู่เลขที่ 57 บ้านควนท่าแร่ ถนนบ้านควนท่าแร่ - ท่าไทร หมู่ที่ 1 ตำบลทรัพย์ทวี อำเภอบ้านนาเดิม จังหวัดสุราษฏร์ธานี สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 48 ไร่ 3 งาน 5 ตารางวา
อาคารเสนาสนะ ประกอบด้วย อุโบสถ กว้าง6.50 เมตร ยาว 16.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ จำนวน 6 หลัง เป็นอาคารไม้ 4 หลัง และตึก 2 หลัง วิหารกว้าง 4.50 เมตร ยาว 6.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2542 ศาลาเอนกประสงค์ กว้าง 18 เมตร ยาว 22 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2520 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก
นอกจากนี้มีฌาปนสถานและโรงครัว ปูชนียวัตถุ มีพระประธานประจำอุโบสถ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 50 นิ้ว สูง 76.5 นิ้ว นอกจากนี้ยังมี ซุ้มพัทธสีมาโบราณ จำนวน 8 ซุ้ม พระพุทธรูปเนื้อศิลาทรายแดง อายุประมาณ 1,000 ปี ซึ่งกรมศิลปากรขึ้นทะเบียนไว้เป็นโบราณสถาน และเจดีย์โบราณ 3 องค์ ใหญ่ 1 องค์ เล็ก 2 องค์
วัดกลางเก่า (จังหวัดสุราษฎร์ธานี)

สำหรับวัดกลางแห่งอื่น ดูที่ วัดกลาง
| วัดกลางเก่า |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดกลางเก่า, วัดกลาง
ที่ตั้ง: ตำบลตลาด อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี จังหวัดสุราษฎร์ธานี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูอดุลสีลานุวัตร (ประพฤทธิ์)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดกลางเก่า เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตลาด อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี จังหวัดสุราษฎร์ธานี มีที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 3 ไร่  1 งาน 56 ตารางวา มี่ที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 1 ไร่ 1 งาน 7 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูอดุลสีลานุวัตร (ประพฤทธิ์) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดกลางเก่า หรือเดิมชื่อ วัดกลาง ตั้งเมื่อวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2320 ไม่ปรากฏนามผู้สร้างและผู้บริจาคที่ดิน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2348 แต่สันนิษฐานว่าน่าจะสร้างก่อน พ.ศ. 2320 มีบันทึกว่าเมื่อ พ.ศ. 2432 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จประพาสหัวเมืองภาคใต้ ได้เสด็จมาประทับแรมที่พลับพลาบ้านดอน หัวเมืองไชยา   จังหวัดสุราษฎร์ธานี พระองค์ได้เสด็จมาวัดกลาง โดยมีพระครูสุวรรณรังษีคอยรับเสด็จ พระองค์ได้ทรงพระกรุณาโปรดพระราช ทานเงินแก่พระครูสุวรรณรังสีเป็นเงิน 40 บาท เพื่อปฏิสังขรณ์อุโบสถวัดกลาง
ต่อมาอุโบสถของวัดได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์ในสมัยพระวินัยธรรมช่วย ได้จ้างช่างทำเปลี่ยนเครื่องบนเสา กระเบื้องใส่ ช่อฟ้า ใบระกา ถือปูนใหม่ ให้สามารถทำสังฆกรรมได้ จากนั้นได้มีวัดกลางอีกแห่งหนึ่งในอำเภอเดียวกัน คือ วัดกลางใหม่ จึงได้เปลี่ยนนามวัดนี้ว่า "วัดกลางเก่า" วัดยังมีสังขารพระอธิการซ้อน อยู่ในโลงแก้วทางประตูใกล้ทางออกไปแม่น้ำตาปี
รายนามเจ้าอาวาส

พระสุธี
พระครูสุวรรณรังษี (มี) พ.ศ. 2432
พระวินัยธรรม ช่วย
พระปลัด ครัน
พระมหายุตต์ ธมฺมวิริโย ป.ธ.3 พ.ศ. 2458–2505
พระอธิการซ้อน วลฺลโภ พ.ศ. 2511–2517
พระครูสังวราธิคุณ พ.ศ. 2517–2555
พระครูอดุลสีลานุวัตร (ประพฤทธิ์) พ.ศ. 2555–
ยูจิ นิชิดะ

ยูจิ นิชิดะ (ญี่ปุ่น: 西田 有志; โรมาจิ: Nishida Yūji, เกิด 30 มกราคม ค.ศ. 2000) เป็นนักกีฬาวอลเลย์บอลชายทีมชาติญี่ปุ่น เล่นวอลเลย์บอลอาชีพในลีกประเทศอิตาลี ให้แก่สโมสรเจทีอีเคทีสติงส์ ในวี.ลีก ประเทศญี่ปุ่น
ยูจิได้ทำการลงเล่นครั้งแรกกับสโมสรเจทีอีเคทีสติงส์ ในลีกสูงสุดของประเทศญี่ปุ่น เมื่อวันที่ 6 มกราคม ค.ศ. 2018 ในนัดที่พบกับ โอซากะเบลเซอส์ซาไก โดยในอายุเพียง 17 ปี เขาได้สร้างความประทับใจเป็นอย่างมากจนได้รับตำแหน่งเป็นผู้เล่นตัวจริง 6 คนแรกของสโมสร และทีมชาติญี่ปุ่นชุดใหญ่ นอกจากนี้เขายังนำทีมจบอันดับที่ 7 ในรอบ 29 ปีของการแข่งขันวอลเลย์บอลชายในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020
นอกจากนี้ยูจิยังเป็นหนึ่งในผู้เล่นที่อายุน้อยที่สุดของรายชื่อผู้เล่นทีมชาติญี่ปุ่นปี 2018 และรายการวอลเลย์บอลชายชิงแชมป์โลก 2018 โดยเขาได้ลงเล่นนัดแรกในนามทีมชาติชุดใหญ่ในรายการวอลเลย์บอลชายเนชันส์ลีก 2018 หลังจากนั้น ในเดือนมิถุนายน 2019 ยูจิทำลายสถิติการเสิร์ฟเอซของรายการเนชันส์ลีกด้วยสถิติ 7 เอซ ภายในแมตช์เดียว
ยูจิได้ย้ายไปเล่นในต่างประเทศครั้งแรกให้กับสโมสร ตนโนกัลลีโปวีโบวาเลนเตีย [en] ซึ่งเป็นสโมสรของลีกประเทศอิตาลีในฤดูกาล 2021–22 ซึ่งเขาได้รับรางวัลผู้เล่นทรงคุณค่าทั้งหมด 3 แมตช์ ถึงแม้ว่าจะได้รับบาดเจ็บและใช้เวลาการพักฟื้นนานถึง 2 เดือน นอกจากนี้ยังได้ช่วยทีมจนทำให้เป็นผู้ทำคะแนนสูงในหลายแมตช์ โดยคะแนนที่ทำได้สูงสุดในหนึ่งแมตช์คือ 29 คะแนน และยังเป็นผู้เล่นที่เสิร์ฟเอซมากที่สุดในลีกรอบแรกด้วยจำนวน 8 เอซภายในแมตช์เดียว
สโมสร

โรงเรียนมัธยมปลายไคเซย์
เจทีอีเคทีสติงส์ (2018–2021)
ตนโนกัลลีโปวีโบวาเลนเตีย [en] (2021–2022)
เจทีอีเคทีสติงส์ (2022–2023)
โอซากะบูลทีออน (2023- )
อาชีพ > ประถมศึกษา

ยูจิ นิชิดะเริ่มเล่นวอลเลย์บอลตามพี่ชายและพี่สาวตั้งแต่วัยประถมฯ โดยในชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ยูจิชนะในรายการ "All Japan Volleyball Tournament" ครั้งที่ 29 ในจังหวัดมิเอะ และในปีสุดท้ายของวัยประถมฯ เขาได้เป็นกัปตันทีมและนำทีมชนะการแข่งขันที่จัดขึ้นโดยสมาคมวอลเลย์บอลประจำจังหวัดมิเอะ และได้รับถ้วยรางวัลจากนายกรัฐมนตรีของประเทศญี่ปุ่น
อาชีพ > มัธยมศึกษาตอนต้น

ยูจิได้รับโอกาสให้เข้าร่วมในการฝึกซ้อมของชมรมวอลเลย์บอลโรงเรียนไคเซย์ในจังหวัดมิเอะ โดยเขาได้เป็นนักกีฬาหลักของทีมตั้งแต่ปีแรก ทักษะการเล่นของยูจิเข้าตาของหัวหน้าและผู้จัดการทีมในขณะนั้น
หัวหน้าทีมเลยแนะนำให้ยูจิไดเข้าร่วมทีมวอลเลย์บอลของโรงเรียนมัธยมต้น ชื่อทีมว่า 'NFO Ocean Star' ในปีเดียวกัน
ในเดือนมีนาคม ค.ศ.2013 ยูจิได้รับเลือกเป็นหนึ่งในทีมวอลเลย์บอลอายุไม่เกิน 14 ปีของโฮคุเซย์ ซึ่งเป็นอำเภอในจังหวัดมิเอะ และในเดือนสิงหาคมปีเดียวกันเขาได้รับเลือกเป็นตัวแทนจังหวัดมิเอะเข้าแข่งขันทั่วประเทศในรายการวอลเลย์บอลถ้วยโอลิมปิกเยาวชน ที่จัดขึ้นในเดือนธันวาคม
อาชีพ > มัธยมศึกษาตอนปลาย

ยูจิเลือกที่จะลงเล่นให้กับทีมของโรงเรียนไคเซย์ ซึ่งไม่เคยแข่งขันในระดับชาติ โดยทีมโรงเรียนไคเซย์ก็สามารถทำผลงานได้ดีในการแข่งขัน แต่อย่างไรก็ตาม พวกเขาจบการแข่งขันในฐานะรองชนะเลิศอันดับที่ 1 ทั้งการแข่งขันทีมวอลเลย์บอลของโรงเรียนมัธยมปลายหน้าใหม่ในจังหวัดมิเอะ ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ.2016 ทั้งการแข่งขันในฤดูใบไม้ผลิในเดือนเมษายน และการแข่งขันระหว่างโรงเรียนมัธยมปลายในรอบคัดเลือก ซึ่งจัดขึ้นในเดือนพฤษภาคม
ต่อมายูจิตัดสินใจเข้าร่วมทีมวอลเลย์บอลอายุไม่เกิน 19 ปีที่เพิ่งถูกก่อตั้งขึ้นใหม่ในท้องถิ่น และมีการฝึกซ้อมประจำอยู่ที่มหาวิทยาลัยเทนริ โดยในเดือนมิถุนายน ยูจิชนะการแข่งขันสำหรับรายการวอลเลย์บอล แชมเปียนชิพรุ่นเยาวชนของจังหวัดมิเอะ และชนะในระดับชาติในเดือนกันยายน โดยเขาได้รับรางวัล "Japan Young Club Volleyball Federation Award" ในฐานะผู้เล่นที่โดดเด่นในรายการ
ทีมวอลเลย์บอลโรงเรียนไคเซย์ได้เข้าร่วมการแข่งขันระหว่างโรงเรียนมัธยมปลายในจังหวัดยามากาตะ และจบการแข่งขันในลำดับที่ 16
ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2017 ยูจิมีชื่อในทีมชาติญี่ปุ่นชุดอายุไม่เกิน 19 ปี เพื่อไปแข่งขันในรายการ วอลเลย์บอลยุวชนชายชิงแชมป์เอเชีย 2017 โดยยูจิมักจะได้เป็นผู้เล่นสำรองเป็นหลัก แต่สุดท้ายแล้ว ทีมชาติญี่ปุ่นก็ชนะการแข่งขันในรายการนี้