ทศวรรษที่สาบสูญ
ผลกระทบทางเศรษฐกิจ

แม้ภาคเศรษฐกิจจะกลับมาฟื้นตัวอย่างช้า ๆ ในช่วงทศวรรษปี 2000 แต่ภาคการบริโภคเพื่อแสดงสถานะ (การบริโภคสินค้าที่มีความหรูหรา) ก็ยังไม่กลับไปเท่าช่วงทศวรรษปี 1980 บริษัทสัญชาติญี่ปุ่น เช่น โตโยต้า โซนี่ พานาโซนิค ชาร์ป และโตชิบาที่เคยครองอุตสาหกรรมในช่วงทศวรรษ 1960 ถึง 1990 ในภาคการผลิตของตน ต้องต่อสู้กับการแข่งขันจากบริษัทต่างชาติโดยเฉพาะกับเกาหลีใต้และจีนที่ขึ้นมาแข่งขันได้อย่างดีในทศวรรษที่ 2000 จากสถิติในปี 1989 บริษัทที่มีมูลค่าตลาดใหญ่ 50 อันดับแรกของโลกมีบริษัทสัญชาติญี่ปุ่นถึง 32 แห่ง แต่ใน ค.ศ. 2018 เหลือเพียงบริษัทโตโยต้าบริษัทเดียวที่ยังคงอยู่ใน 50 อันดับแรก บริษัทญี่ปุ่นหลายแห่งได้เปลี่ยนรูปแบบพนักงานไปเป็นพนักงานชั่วคราวที่มีความมั่นคงในการทำงานน้อยลงและได้รับสวัสดิการน้อยกว่าเดิม คาดว่าในปี ค.ศ. 2009 มีพนักงานในรูปแบบชั่วคราวนี้มากกว่าหนึ่งในสามของกำลังแรงงานทั้งหมดในญี่ปุ่น ค่าจ้างของแรงงานซบเซาลงมากแทบไม่เพิ่มตั้งแต่ปี 1997 อัตราค่าจ้างที่แท้จริงลดลงประมาณ 13% ภายในปี 2013ซึ่งเป็นอัตราลดลงที่ไม่เคยมีมาก่อนในกลุ่มประเทศที่พัฒนาแล้ว จากการสำรวจโดยกระทรวงสาธารณสุข แรงงาน และสวัสดิการพบว่ารายได้ของครัวเรือนชาวญี่ปุ่นในปี 2010 ลดลงเทียบเท่ากับรายได้ครัวเรือนในปี 1987 จากข้อมูลของ เทโกกุ ดาด้าแบงค์ (teikoku databank) ซึ่งเป็นหน่วยงานจัดอันดับที่มีความน่าเชื่อถือที่ใหญ่ที่สุดของญี่ปุ่นพบว่ายอดขายรวมของบริษัททั้งหมดในญี่ปุ่นหดตัวลงราว 3.9% ในปี 2010 เมื่อเทียบกับปี 2000 หรือสูญเสียมูลค่าไป 13,848.2 พันล้านเยน
เศรษฐกิจโดยรวมของญี่ปุ่นยังคงอยู่ในกระบวนการฟื้นตัวจากผลกระทบของวิกฤตเศรษฐกิจในปี ค.ศ. 1991 และช่วง "ทศวรรษที่สาบสูญ" โดยใช้เวลาถึง 12 ปีในการฟื้นตัวให้ผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศ(GDP) ให้กลับมาอยู่ในระดับเดียวกับปี ค.ศ. 1995 สัญญาณที่เด่นเจนยิ่งขึ้นของปัญหาเศรษฐกิจคือญี่ปุ่นได้สูญเสียความสามารถในการแข่งขันด้านผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศต่อหัวอย่างต่อเนื่อง ในปี 1991 GDP per capita ของญี่ปุ่นสูงกว่าของออสเตรเลีย 14% แต่ในปี 2011 GDP per capita ของญี่ปุ่นกลับลดลงต่ำกว่าของออสเตรเลีย 14% ในช่วงเวลา 30 ปีที่ผ่านมา ญี่ปุ่นยังมีอัตราการเติบโตของผลิตภาพแรงงานที่ช้ากว่าประเทศอื่น ๆ โดยในปี 1990 ญี่ปุ่นอยู่ในอันดับที่ 6 ของกลุ่มประเทศ G7 และมีอันดับสูงกว่าสหราชอาณาจักร แต่ในปี 2021 ผลิตภาพแรงงานของญี่ปุ่นกลับลดลงมาอยู่ในอันดับสุดท้ายของกลุ่ม G7 และอันดับที่ 29 จาก 38 ประเทศสมาชิกของ OECD
กว่า 25 ปีหลังจากเกิดวิกฤตเศรษฐกิจครั้งใหญ่ ญี่ปุ่นยังคงเผชิญผลกระทบจาก "ทศวรรษที่สาบสูญ" มาอย่างต่อเนื่อง แต่มีนักการเมืองหลายคนพยายามแก้ไขปัญหาเศรษฐกิจ โดยหนึ่งในนั้นคือ ชินโซ อาเบะ นายกรัฐมนตรีญี่ปุ่นที่เข้ารับตำแหน่งในเดือนธันวาคม ปี ค.ศ. 2012 เขาได้เสนอแผนเศรษฐกิจที่เรียกว่า อาเบะโนมิกส์ ซึ่งประกอบด้วย "ลูกศรสามดอก" เพื่อแก้ปัญหาเงินเฟ้อต่ำ เพิ่มประสิทธิภาพการทำงานของแรงงาน และรับมือกับปัญหาสังคมผู้สูงอายุ ในช่วงแรก นักลงทุนตอบรับแผนนี้อย่างดี ดัชนีหุ้น Nikkei 225 เพิ่มขึ้นถึง 20,000 จุดในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2015 จากจุดต่ำสุดราว 9,000 จุดใน ค.ศ. 2008 ธนาคารกลางญี่ปุ่นตั้งเป้าเงินเฟ้อผู้บริโภคไว้ที่ 2% แต่ความสำเร็จในช่วงแรกกลับถูกขัดขวางจากการขึ้นภาษีการขายเพื่อปรับสมดุลงบประมาณรัฐบาล อย่างนั้นผลกระทบต่อประชาชนทั่วไปยังไม่ชัดเจนนัก ผลสำรวจจาก เกียวโด นิวส์ ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2014 พบว่า 73% ของชาวญี่ปุ่นยังไม่รู้สึกถึงผลของนโยบายอาเบะโนมิกส์โดยตรง และมีเพียง 28% เท่านั้นที่คาดว่าจะได้ขึ้นเงินเดือน ขณะเดียวกัน 70% ของผู้ตอบสำรวจกำลังพิจารณาลดการใช้จ่ายหลังจากการขึ้นภาษีการบริโภค
ในช่วงต้นปี ค.ศ. 2020 เมื่อญี่ปุ่นเริ่มประสบกับการระบาดของโควิด-19 จุน ไซโตะ จากศูนย์วิจัยเศรษฐกิจญี่ปุ่นกล่าวว่าผลกระทบของการระบาดใหญ่เป็น "การซ้ำเติมครั้งสุดท้าย" ต่อเศรษฐกิจญี่ปุ่นที่ซบเซามาเป็นเวลานาน หลังจากก่อนหน้านี้ได้กลับมาเติบโตอย่างช้า ๆ ในปี ค.ศ. 2018