stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จังหวัดพระตะบอง
รายนามผู้ปกครองจังหวัดพระตะบอง > สมัยภายใต้การปกครองของสยาม

| ลำดับที่ | ชื่อ | ระยะเวลา | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | เจ้าพระยาอภัยภูเบศร (แบน) (បែន) | พ.ศ. 2338–2352 | ต้นสกุลอภัยวงศ์ |
| 2 | พระยาอภัยภูเบศร (แบน หรือ แปน)  (ប៉ែន) | พ.ศ. 2353–2357 |  |
| 3 | พระยาอภัยภูเบศร (รศ)  (រស់) | พ.ศ. 2357–2370 |  |
| 4 | พระยาอภัยภูเบศร (เชด) | พ.ศ. 2370–2377 |  |
| 5 | สมเด็จพระศรีไชยเชฐ (นักองค์อิ่ม) | พ.ศ. 2377-2382 | ถูกเวียดนามจับตัวไปที่เว้ |
| - | พระพิทักษ์บดินทร์ (โสม) | พ.ศ. 2389–2390 | ปลัดเมืองพระตะบอง รั้งราชการเมืองพระตะบอง |
| 6 | พระยาอภัยภูเบศร (นอง)  (នង) | พ.ศ. 2390–2403 |  |
| 7 | เจ้าพระยาคทาธรธรณินทร์ (เยีย อภัยวงศ์)  (យារ, ញ៉ុញ) | พ.ศ. 2403–2435 |  |
| 8 | เจ้าพระยาอภัยภูเบศร (ชุ่ม อภัยวงศ์)  (ឈុំ) | พ.ศ. 2435–2450 | ได้เลื่อนฐานะเป็นข้าหลวงเทศาภิบาลมณฑลบูรพา พ.ศ. 2446–2450 |
| ลำดับที่ | ชื่อ | ระยะเวลา | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | พระยามหาอำมาตยาธิบดี (หรุ่น ศรีเพ็ญ) | พ.ศ. 2434–2436 |  |
| 2 | พระยาศักดาภิเดชวรฤทธิ์ (ดั่น อัมรานนท์) | พ.ศ. 2436–2446 |  |
| 3 | เจ้าพระยาอภัยภูเบศร (ชุ่ม อภัยวงศ์) | พ.ศ. 2446–2450 |  |
รายนามผู้ปกครองจังหวัดพระตะบอง > สมัยกัมพูชาในอารักขาของฝรั่งเศส (พ.ศ. 2450-2484)

| ลำดับที่ | ชื่อ | ระยะเวลา | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | แอม อรุณ (អែម អរុណ) | พ.ศ. 2450–2465 |  |
| 2 | เจีย (ជា) | พ.ศ. 2465–2470 |  |
| 3 | นวน (នួន) | พ.ศ. 2470–2477 |  |
| 4 | จง ตวน (ចុង ទួន) | พ.ศ. 2477–2482 |  |
| 5 | มาส นัล (មាស ណាល់) | พ.ศ. 2482–2484 |  |
รายนามผู้ปกครองจังหวัดพระตะบอง > สมัยไทยกลับเข้ามาปกครองในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง (พ.ศ. 2484-2489)

| ลำดับที่ | ชื่อ | ระยะเวลา | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | พันเอก หลวงราญปฏิเวธ (เวก สุวรรณกร) | พ.ศ. 2484 |  |
| 2 | หม่อมทวีวงศ์ถวัลยศักดิ์ (หม่อมราชวงศ์เฉลิมลาภ ทวีวงศ์) | 19 พ.ย. 2484-2486 | ย้ายไปเป็นหัวหน้าที่ปรึกษาประจำกองข้าหลวงใหญ่สี่รัฐมาลัย |
| 3 |  ? | พ.ศ. 2486-2489 |  |
รายนามผู้ปกครองจังหวัดพระตะบอง > สมัยกลับคืนสู่การปกครองของฝรั่งเศสและสมัยพระราชอาณาจักรกัมพูชาครั้งที่ 1

| ลำดับที่ | ชื่อ | ระยะเวลา | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | ลอน นอล (លន់ នល់) | พ.ศ. 2489-2490 | ดำรงตำแหน่งครั้งที่ 1 |
| 2 | สิน ช้อย (ស៊ីន ឆយ) | พ.ศ. 2490-2491 |  |
| - | ลอน นอล (លន់ នល់) | พ.ศ. 2481-2492 | ดำรงตำแหน่งครั้งที่ 2 |
| 3 | เทพ พน (ទេព ផន) | พ.ศ. 2492-2494 | ดำรงตำแหน่งครั้งที่ 1 |
| 4 | โพธิ์ เพรือง  (ផូ ព្រឿង) | พ.ศ. 2494-249 |  |
| 5 | จาย ทุล (ចាយ ធុល) | พ.ศ. 2497-2499 |  |
| - | เทพ พน (ទេព ផន) | พ.ศ. 2499-2502 | ดำรงตำแหน่งครั้งที่ 2 |
| 6 | ติม งวน (ទឹម ងួន) | พ.ศ. 2502-2509 | ดำรงตำแหน่งครั้งที่ 1 |
| 7 | แยม มนีรัตน์ (យ៉ែម មុនីរ័ត្ន) | พ.ศ. 2509-2510 |  |
| 8 | อิน ตัม (អ៊ិន តាំ) | พ.ศ. 2510-2511 |  |
| - | ติม งวน (ទឹម ងួន) | ม.ค.-ต.ค. 2511 | ดำรงตำแหน่งครั้งที่ 2 |
| 9 | เสก ซ็อมเอิด (សេក សំអៀត) | พ.ศ. 2511-2517 | ดำรงตำแหน่งครั้งที่ 1 |
| 10 | ซาร์ โฮ (សារ ហោ) | พ.ศ. 2517-ม.ค. 2518 |  |
| - | เสก ซ็อมเอิด (សេក សំអៀត) | ม.ค.-เม.ย. 2518 | ดำรงตำแหน่งครั้งที่ 2 |
รายนามผู้ปกครองจังหวัดพระตะบอง > สมัยเขมรแดง (1975-1979)

| ลำดับที่ | ชื่อ | ระยะเวลา | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | รส ญีม (រស់ ញឹម) | พ.ศ. 2518-2521 |  |
| 2 | ตา มก (តា ម៉ុក) | พ.ศ. 2521-2522 |  |
รายนามผู้ปกครองจังหวัดพระตะบอง > สมัยสาธารณรัฐประชาชนกัมพูชา

| ลำดับที่ | ชื่อ | ระยะเวลา | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | แก้ว ที (កែវ ធី) | พ.ศ. 2522-2523 |  |
| 2 | ลาย สมร (ឡាយ សាម៉ុន) | พ.ศ. 2523-2525 |  |
| 3 | ซุม ซาด (ស៊ុំ សាត) | พ.ศ. 2525-2527 |  |
| 4 | แก กึมยาน (កែ គឹមយ៉ាន) | พ.ศ. 2527-2529 |  |
| 5 | ซก สราญ (សុក សារ៉ាន់) | พ.ศ. 2529-2531 |  |
รายนามผู้ปกครองจังหวัดพระตะบอง > สมัยพระราชอาณาจักรกัมพูชาครั้งที่ 2

| ลำดับที่ | ชื่อ | ระยะเวลา | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | อง ซามี (អ៊ុង សាមី) | พ.ศ. 2534-2542 |  |
| 2 | เนา ซัม (នៅ សំ) | พ.ศ. 2542-2544 |  |
| 3 | บราชญ์ จันท์ (ប្រាជ្ញ ចន្ទ) | พ.ศ. 2544-2557 |  |
| 4 | จันท์ โสพล (ច័ន្ទ សុផល) | พ.ศ. 2557-2560 |  |
| 5 | ง้วน รัตนะ (ងួន រតនៈ) | พ.ศ. 2560-2564 |  |
| 6 | ซก ลู (សុខ លូ) | พ.ศ. 2564-ปัจจุบัน |  |
การแบ่งเขตการปกครอง

จังหวัดพระตะบองแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 14 อำเภอ (ស្រុក สฺรุก)
| # | ชื่อ | อังกฤษ | เขมร | หน่วยการปกครอง | Geocode |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | บานัน (บาณาน่) | Banan | បាណន់ | อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក) | 0201 |
| 2 | ทมอโกล (ถฺมโคล) | Thma Koul | ថ្មគោល | อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក) | 0202 |
| 3 | พระตะบอง (บาต̍ฎํบง) | Battambang | បាត់ដំបង | เทศบาล (กฺรุง, ក្រុង) | 0203 |
| 4 | บอเวล (บเวล) | Bavel | បវេល | อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក) | 0204 |
| 5 | เอกพนม (เอภฺนุ˚) | Aek Phnum | ឯកភ្នំ | อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក) | 0205 |
| 6 | โมงรืซเซ็ย, เมืองระสือ (โมงฤสฺสี) | Moung Ruessei | មោងឫស្សី | อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក) | 0206 |
| 7 | รัตนมณฑล (รตนมณฺฑล) | Rotonak Mondol | រតនមណ្ឌល | อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក) | 0207 |
| 8 | สังแก (สฺงแก) | Sangkae | សង្កែ | อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក) | 0208 |
| 9 | ซ็อมลูต (สํฬูต) | Samlout | សំឡូត | อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក) | 0209 |
| 10 | ซ็อมปึวลูน (สํเพาลูน) | Sampov Lun | សំពៅលូន | อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក) | 0210 |
| 11 | พนมพรึก (ภฺนุ˚พฺรึก) | Phnum Proek | ភ្នំព្រឹក | อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក) | 0211 |
| 12 | ก็อมเรียง (กํเรียง) | Kamrieng | កំរៀង | อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក) | 0212 |
| 13 | กะห์กรอลอ (คาส่กฺรฬ) | Koas Krala | គាស់ក្រឡ | อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក) | 0213 |
| 14 | รุกขคีรี | Rukh Kiri | រុក្ខគិរី | อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក) | 0214 |
อาณาเขต

ทิศเหนือ จรดจังหวัดบันทายมีชัยและจังหวัดเสียมราฐ
ทิศใต้ จรดจังหวัดโพธิสัตว์
ทิศตะวันตก จรดจังหวัดไพลิน จังหวัดสระแก้ว จังหวัดจันทบุรี และจังหวัดตราด (ประเทศไทย)
ทิศตะวันออก จรดจังหวัดเสียมราฐและจังหวัดโพธิสัตว์
การลำเลียงกองทัพเจ้าพระยาบดินทรเดชา (สิง สิงหเสนี) ขณะลาดทัพไปยังเมืองพระตะบอง เมื่อ พ.ศ. 2380 สงครามอานามสยามยุทธ
ดินแดนมณฑลบูรพา (เสียมราฐ พระตะบองและศรีโสภณ) ที่สยามเสียให้แก่ฝรั่งเศสในปี 1907 พ.ศ. 2450 ทางฝรั่งเศสได้โอนดินแดนดังกล่าวขึ้นกับกัมพูชาในอารักขาของฝรั่งเศส
อนุเสาวรีย์ของพระบาทสมเด็จพระสีสุวัตถิ์ที่ระลึงถึงการที่กัมพูชาได้รับจังหวัดพระวิหาร, พระตะบองและเสียมราฐคืนจากสยามโดยการกดดันจากฝรั่งเศส
รายชื่อยมทูตในเทพมรณะ

นี่คือรายชื่อยมทูตในเทพมรณะ
รายชื่อตัวละคร > อดีต ยามาโมโตะ เก็นริวไซ ชิเงคุนิ ตายแล้ว

ยมทูตที่แข็งแกร่งที่สุดในรอบพันปี ผู้ครอบครองดาบฟันวิญญาณเพลิงเก่าแก่สุดทรงพลัง ริวจินจักกะ 
และบังไค ซังกะโนะ ทาจิที่สามารถทำลายล้างโซลไซตี้ได้
รายชื่อตัวละคร > อดีตรองหัวหน้า

ซาซาคิเบะ โชจิโร่  ตัวละครจากการ์ตูนเรื่องเทพมรณะ เป็นยมทูต ดาบฟันวิญญาณชื่อกอนเคียวมารุ เป็นอดีตรองหัวหน้าหน่วยที่ 1 ใช้ปลดปล่อยสวัสดิกะควบคุมสภาพอากาศเป็นสายฟ้า ชื่อท่า โคโค คงเรียว คิเรียว
รายชื่อตัวละคร > อดีตรองหัวหน้า > รองหัวหน้า

อิเสะ นานาโอะ
อิเสะ นานาโอะ (ญี่ปุ่น: 伊勢 七緒; โรมาจิ: Ise Nanao) ตัวละครจากการ์ตูนเรื่องเทพมรณะ เป็นยมทูต อดีตรองหัวหน้าหน่วยที่ 8
อิเสะเป็นยมทูตสาวที่มัดเกล้าผม ใส่แว่นตา และถือหนังสือไว้ตลอดเวลา เธอเป็นคนเคร่งครัดต่อกฎระเบียบเป็นอย่างมาก เป็นยมทูตที่เก่งในเรื่องวิถีมารคนหนึ่งในโซลโซไซตี้
พากย์เสียงโดย ฮิโตมิ นาบาทาเมะ
รายชื่อตัวละคร > หน่วยที่ 2 > ซุยฟง

ซุยฟง (ญี่ปุ่น: 砕蜂; โรมาจิ: Soifon) เป็นยมทูต หัวหน้าหน่วย 2 และยังควบตำแหน่งผู้บัญชาการของ "หน่วยปราบปราม" แห่ง "หน่วยลับ"
ซุยฟง เป็นตัวละครที่มีรูปลักษณ์ภายนอกดูสงบแต่ดุดัน ลักษณะพิเศษคือไว้ผมมัดด้วยเชือกสลับฟันปลาสองข้างและมัดสายคาดเอวสีหลือง อุปนิสัยเย็นชาและทำทุกอย่างตามที่ได้รับคำสั่งมาอย่างสุดความสามารถจึงแลดูเป็นคนไร้หัวใจบ้างในบางสถานการณ์ หากแต่ภายในลึกๆจริงก็แฝงความอ่อนโยนด้วยเช่นกัน เป็นผู้หญิงที่เทิดทูนโยรุอิจิมาก ซุยฟงนั้นจะให้ความสำคัญต่อลูกหน่วยของตนเองมากแต่ยังไม่มีใครรู้ถึงความห่วงใยนี้สักเท่าไหร่ เพราะ การกระทำของเจ้าหล่อนเป็นเหตุนั่นเอง ซุยฟงนั้นบางครั้งก็ปากไม่ตรงกับใจอยู่บ้างเหมือนกัน ทั้งๆที่ห่วงลูกน้องของตนเองแต่ก็มักต่อว่าต่อขานอยู่เรื่อย ซึ่งนี่คือหนึ่งในเหตุที่ทำให้ลูกน้องบางส่วนไม่เข้าใจในตัวตนของเจ้าหล่อนสักเท่าไหร่นัก ซุยฟงนั้นจะเป็นคนที่ยึดมั่นในคำสัญญามากเป็นคนที่เมื่อพูดออกไปแล้วก็จะไม่กลับคำเด็ดขาด เป็นคนที่มีความจงรักภักดีสูงต่อคนที่ตนเองยกย่องเทิดทูน
ดาบฟันวิญญาณชื่อ ซึซึเมะบาจิ
ความสามารถก็คือเด็ดชีพในคราที่สอง หากโดนโจมตีในครั้งแรกก็จะเกิดสัญลักษณ์ที่เรียกว่าโฮมงกะขึ้น หากโดนโจมตีที่จุดนั้นอีกครั้งก็จะตายทันที
ขั้นปลดปล่อยสวัสดิกะ จะกลายเป็นจรวดขนาดยักษ์ยิงออกไปจะเกิดระเบิดเป็นวงกว้าง เจ้าตัวไม่ค่อยชอบนักเพราะขัดกับการลอบสังหารที่เป็นสัญลักษณ์ของหน่วย 2
พากย์เสียงโดย โทโมโกะ คาวาคามิ
ดางาชิ
ดางาชิ (ญี่ปุ่น: 大前田 希千代; โรมาจิ: Ōmaeda Marechiyo) เป็นยมทูตรองหัวหน้าหน่วยที่ 2
โอมาเอดะ เป็นชายร่างอ้วนสูงใหญ่ ไว้ผมทรงหัวแห้ว  ชอบกินขนมกรุบกรอบเป็นงานอดิเรก  จนบางทีเศษขนมตกลงไปที่หัวของซุยฟงซึ่งเป็นหัวหน้า  จนถูกลงโทษเป็นประจำ เป็นคนชอบอวดรวย
ดาบฟันวิญญาณชื่อ เกะเกะซึบุริ
พากย์เสียงโดย โชโต คาชิอิ
รายชื่อตัวละคร > หน่วยที่ 3 > คิระ อิซึรุ

คิระ อิซึรุ (ญี่ปุ่น: 吉良イヅル; โรมาจิ: Kira Izuru) เป็นยมทูตรองหัวหน้าหน่วยที่ 3
คิระ อิซึรุเป็นคนเงียบ ๆ แต่เข้ากับผู้อื่นได้ดี จริงจังในหน้าที่และเทิดทูนหัวหน้าอิชิมารุอย่างมาก ขี้เมา
ดาบฟันวิญญาณชื่อ วาบิสุเกะ
พากย์เสียงโดย ทากาฮิโระ ซากุระอิ
รายชื่อตัวละคร > หน่วยที่ 4 > อดีตหัวหน้าหน่วยที่ 4 อุโนะฮานะ เร็ตสึ

อุโนะฮานะ เร็ตสึ (ญี่ปุ่น: 卯ノ花 烈; โรมาจิ: Unohana Retsu) เป็นยมทูตหัวหน้าหน่วยที่ 4
อุโนฮานะเป็นหญิงสาวถักผมเปียด้านหน้า ใจเย็น กิริยาเนิบนาบอ่อนโยนและมีรอยยิ้มอยู่เสมอ แต่ถ้าโกรธเมื่อไหร่จะน่ากลัวขึ้นมาทันที เธอเป็นคนเฉลียวฉลาด ถึงกับมองออกว่าร่างของหัวหน้าไอเซ็นที่ตายไป ไม่ใช่ร่างที่แท้จริง  ซึ่งเธอมีหน้าที่คอยรักษายมทูตที่บาดเจ็บจากการต่อสู้  โดยที่ทำการหน่วยที่ 4 คือ สถานพยาบาลอุโนะฮานะ และดูเหมือนเธอจะให้ความเอ็นดูแก่ยามาดะ ฮานาทาโร่ซึ่งเป็นนักสู้ลำดับภายในหน่วยเป็นพิเศษ อย่างไรก็ตาม เมื่อเธออยู่ในสถานการณ์อันตรายหรือจำเป็นต้องสู้ นิสัยและสีหน้าจะเปลี่ยนไปทันที (และอิซาเนะจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นเกรงขาม+หวาดกลัวขึ้นมาในทันทีเช่นกัน)แต่เวลาที่ต้องต่อสู้เธอจะน่ากลัวมาก แม้จะไม่โกรธ็ตาม แท้จริงแล้วเธอเป็นเค็มปาจิรุ่นแรกก่อนที่จะมาเป็นหัวหน้าหน่วยที่4 ปัจจุบันเธอได้เสียชีวิตลงแล้ว เพราะถูกของร้องให้เธอไปฝึก ซาราคิ เคมปาจิ โดยถูก ซาราคิ เคมปาจิ ฆ่าตาย
อุโนฮานะ เป็นหนึ่งในหัวหน้าหน่วยที่มีความสามารถมาก ทั้งทางด้านพลัง หรือแม้แต่วิถีมาร เธอสามารถใช้วิธีมารได้หลากหลาย รวมไปถึงสามารถใช้วิถีมารชั้นสูงได้โดยปราศจากการร่ายท่วงทำนองวิญญาณเช่นเดียวกับหัวหน้าหน่วยวิถีมาร
ดาบฟันวิญญาณชื่อ มินาซึกิ
พากย์เสียงโดย อายะ ฮิซาคาวะ
รายชื่อตัวละคร > หน่วยที่ 4 > หัวหน้าหน่วยที่ 4 ปัจจุบัน        โคเท็ตสึ อิซาเนะ

โคเท็ตสึ อิซาเนะ (ญี่ปุ่น: 虎徹 勇音; โรมาจิ: Kotetsu Isane) เป็นยมทูตรองหัวหน้าหน่วยที่ 4
อิซาเนะเป็นหญิงสาวร่างผอมสูง มีผมสีขาว และมีเส้นผมที่รัดยาวสี่เส้น นิสัยกระวนกระวาย เป็นห่วงน้องสาวของตัวเอง ไม่ค่อยภูมิใจในความสูงของตัวเอง เพราะทำให้การดำเนินชีวิตของเธอต้องแตกต่างไปจากหญิงสาวธรรมดาอย่างมาก และมักฝันร้ายที่ตลกอยู่เสมอ   เธอมักอิจฉาฮานาทาโร่ที่กล้าทำอะไรตามใจตัวเอง นั้นเป็นผู้หญิงที่เวลาเอาจริงเอาจัง ถนัดสายวิถีมารกับแรงดันวิญญาณ
ดาบฟันวิญญาณชื่อ อิเทะกุโมะ
พากย์เสียงโดย ยูคานะ โนงามิ
รายชื่อตัวละคร > หน่วยที่ 4 > ยามาดะ ฮานาทาโร่

ยามาดะ ฮานาทาโร่ (ญี่ปุ่น: 山田 花太郎; โรมาจิ: Yamada Hanatarō) เป็นยมทูตนักสู้ลำดับที่ 7 ในหน่วยที่ 4
ฮานาทาโร่ เป็นผู้ชายร่างผอม  ตัวเตี้ย  ชอบทำอะไรงุ่นง่าน  ชักช้า  ก้าวพริบตาก็ไม่เป็น แถมยังซื่อบื้อจนถูกคนในหน่วยหลอกให้กินยาแปลก ๆ เป็นประจำ  และยังชอบสะสมของแปลก ๆ จำพวกแมงป่อง  แต่มีความสามารถในการรักษาบาดแผลได้ดี
ดาบฟันวิญญาณชื่อ ฮิสะโกมารุ
พากย์เสียงโดย โคคิ มิยาตะ
รายชื่อตัวละคร > หน่วยที่ 5 > ฮิราโกะ ชินจิ

บทความหลัก: ฮิราโกะ ชินจิ
รายชื่อตัวละคร > หน่วยที่ 5 > อดีตหัวหน้าหน่วย     ไอเซ็น โซสึเกะ

บทความหลัก: ไอเซ็น โซสึเกะ
รายชื่อตัวละคร > รองหัวหน้าหน่วย ฮินาโมริ โมโมะ

ฮินาโมริ โมโมะ (ญี่ปุ่น: 雛森 桃; โรมาจิ: Hinamori Momo) เป็นยมทูต รองหัวหน้าหน่วยที่ 5
ฮินาโมริเป็นผู้หญิงตัวเล็ก มีผมสีดำ และมัดผมไว้ตลอดเวลา เชี่ยวชาญเรื่องการใช้วิถีมารตั้งแต่ยังเป็นนักเรียนยมทูต จนไต่เต้ามาเป็นรองหัวหน้าหน่วยที่ 5 แห่ง 13 หน่วยพิทักษ์  เพราะเธอเคารพและเทิดทูนในตัวหัวหน้าไอเซ็นที่ช่วยชีวิตเธอตอนมาฝึกภาคปฏิบัติที่โลกมนุษย์  เธอเป็นหญิงสาวอ่อนแอแต่เพราะด้วยความเคารพต่อหัวหน้าของเธอจึงมีเหตุการณ์ที่เธอต้องเสี่ยงตายอยู่เสมอ
ฮินาโมริ เกิดที่เมืองลูคอนเขตที่ 1 ที่มีชื่อว่า "จุนรินัน" เธอเป็นเพื่อนสมัยเด็กของฮิซึกายะ โทชิโร่ หัวหน้าหน่วยที่ 10 ในปัจจุบัน  เธอมักจะเรียกฮิซึกายะว่า "ชิโร่จัง" อยู่เสมอ(ซึ่งฮิซึกายะก็มักสวนมาด้วยความไม่พอใจว่าให้เธอเรียกเขาว่าหัวหน้าฮิซึกายะ)  ด้วยความที่เธอเก่งในเรื่องวิถีมารจึงสามารถสอบเข้าโรงเรียนยมทูตได้  และได้เข้าสังกัดหน่วยที่ 5 ร่วมกับอาบาราอิ เร็นจิ และคิระ อิซึรุ
(ปัจจุบัน ฮิราโกะ ชินจิ เป็นหัวหน้าหน่วยที่ 5)
ดาบฟันวิญญาณชื่อ โทบิอุเมะ
พากย์เสียงโดย คุมิ ซากุมะ
รายชื่อตัวละคร > หน่วยที่ 6 > คุจิกิ เบียคุยะ

บทความหลัก: คุจิกิ เบียคุยะ
รายชื่อตัวละคร > หน่วยที่ 6 > อาบาไร เร็นจิ

บทความหลัก: อาบาราอิ เร็นจิ
รายชื่อตัวละคร > หน่วยที่ 7 > หัวหน้าหน่วย ไอคาว่า เลิฟ

ดูที่ รายชื่อตัวละครในเทพมรณะ#ไอคาว่า เลิฟ
รายชื่อตัวละคร > หน่วยที่ 7 > อดีตหัวหน้าหน่วย โคมามูระ ซาจิน

โคมามูระ  ซาจิน (ญี่ปุ่น: 狛村左陣; โรมาจิ: Komamura Sajin) เป็นพระเอกและหัวหน้าหน่วย 7 เป็นตัวละครเพียงไม่กี่คนในเรื่องที่มีหน้าตาแปลกประหลาด เขามีหน้าเป็นหมาป่าและตัวเป็นคน จึงมักสวมหน้ากากเหล็กปิดหน้าของตน หลังศึกที่สู้กับซาราคิ เขาก็มีความมั่นใจในตัวเองมากขึ้น และไม่อายจนต้องใส่หมวกปกปิดหน้าตาอีกต่อไป โคมามูระเป็นคนดีมากคนหนึ่ง รักษาสัจจะ กตัญญูต่อบุญคุณของผู้ที่ช่วยเขา และรักเพื่อนกับพวกพ้อง และเขายังได้รับความเคารพนับถือจากรองหัวหน้าอิบะและเหล่าสมาชิกหน่วยไม่เว้นแม้แต่สมาชิกหน่วยอื่น
ในภาคโซลโซไซตี้เขาได้เข้าต่อสู้กับ "ซาราคิ เคมปาจิ" ซึ่งเป็นหัวหน้าหน่วย 11 ซึ่งได้เข้าช่วยเหลือพรรคพวกอิจิโกะ พร้อมกับโทเซ็น ซึ่งเขาได้ต่อสู้กันอย่างดุเดือด แต่การต่อสู้ก็ต้องหยุดไปกลางคันเสียก่อนเมื่อเขาเห็นโซเคียคุถูกปลดปล่อย
ต่อมาหลังจากได้รับข่าวการทรยศของไอเซ็นจากรองหัวหน้าอิซาเนะ เขาได้เข้าต่อสู้กับไอเซ็น แต่ก็โดนไอเซ็นเล่นงานได้รับบาดเจ็บสาหัส และก็ได้พักรักษาตัว
หลังจากที่พวกเบาท์ เข้าโจมตีเซย์เรย์เทย์ เขากับฮิชากิ ชูเฮย์ ได้เข้าต่อกรกับพวกเบาท์
โคมามูระและฮิซางิ ชูเฮย์ได้สู้กับโทเซ็น คานาเมะซึ่งได้ปลดปล่อยทั้งดาบยมทูตและรีเซอร์เร็คชั่นในสภาพการกลายเป็นฮอลโลว์เหมือนอิจิโกะ และได้กลายร่างเป็นสัตว์ชนิดหนึ่งที่คล้ายๆกับจิ้งหรีดผสมแมลงวัน และเข้าสู้กับโคมามูระที่ปลดปล่อยสวัสดิกะ แต่โคมามูระก็ยังไม่สามารถสู้ได้และโดนซัดลงไปนอนกองกับพื้น ในทันใดนั้นฮิซางิก็โผล่ขึ้นมาเอาดาบแทงตรงๆกลางศีรษะของโทเซ็น จากนั้นก็ปลดปล่อยดาบขั้นต้น(ชิไค-คาเสะชินิ)ซึ่งดาบแยกออกเป็นสองแฉก ทะลุภายในกะโหลกออกมาทางปาก โทเซ็นฟื้นขึ้นมาและเห็นฮิซางิและโคมามูระนั่งอยู่ข้างๆ พวกเขาพูดคุยกัน แต่จู่ๆร่างของโทเซ็นก็ระเบิดออก โคมามูระโกรธสุดขีดและหันไปตวาดไอเซ็นซึ่งอยู่เหนือพวกตนอย่างเกรี้ยวกราด กระทั่งอิจิโกะโผล่มาจึงได้เข้าต่อสู้อีกครั้งเพื่อปกป้องไม่ให้อิจิโกะเห็นการปลดปล่อยดาบของไอเซ็นตามเงื่อนไขในการใช้เคียวขะซุยเงสึ
หลักจากที่ควินซี่ กลับไปแล้ว พบว่า โคมามูระ ยังมีชีวิตอยุ แต่ หูข้างซ้ายขาด ไปเสียแล้ว หลังจากนั้นได้ฝึกฝนกับท่านปู่ทวดซึ่งเป็นสุนักป่าตัวยักษ์ และเรียนรูวิชาแปลงเป็นมนุษย์ และได้ควักหัวใจออกมาเพื่อสละทิ้งชีวิตตัวเองเพื่อฝึกฝนวิชานี้ และได้ต่อสู้กับ นักรบดวงดารา E ซึ่งได้ใช้วิชานี้ และบังไค ชนะได้ และก็กลายร่างกลับเป็นสุนักป่าทั้งตัว หลังจากนั้น อิบะ เท็ตซึซาเอม่อน ก็มารับตัวไป และบอกว่าไปต่อสู้กันเถอะ
ดาบฟันวิญญาณ ชื่อ เท็นเค็น
พากย์เสียงโดย เท็ตสึ อินาดะ
รายชื่อตัวละคร > หน่วยที่ 7 > อิบะ เท็ตซึซาเอมอน

อิบะ เท็ตซึซาเอมอน (ญี่ปุ่น: 射場 鉄左衛門; โรมาจิ: Iba Tetsuzaemon) เป็นยมทูตรองหัวหน้าหน่วยที่ 7 เป็นชายผมดำไว้ทรงลานบิน  สวมแว่นตาดำตลอดเวลา ลักษณะคล้ายยากูซ่า แถมยังชอบการต่อสู้อย่างที่สุด  เขาเป็นคนที่มีความทะเยอทะยาน  จึงได้ฝึกฝนให้มีความสามารถรอบตัว เดิมทีอิบะเคยอยู่หน่วยที่ 11 แต่ต่อมาถูกชักชวนให้ไปอยู่หน่วยที่ 7 เพราะอยู่ที่หน่วย 11 แล้วคงไม่ได้เป็นรองหัวหน้า จึงได้ฝึกฝนให้มีความสามารถรอบด้าน
อิบะและหัวหน้าโคมามูระ พร้อมกับหัวหน้าโทเซ็นและรองหัวหน้าฮิซากิ ได้มาขวางทางหัวหน้าซาราคิที่กำลังมุ่งหน้าไปที่ลานประหาร จึงได้เกิดการต่อสู้ขึ้น โดยอิบะได้สู้กับอิกคาคุ ด้วยการดวลหากว่าใครเป่ายิ้งฉุบชนะได้อยู่ที่สูงใครแพ้อยู่ที่ข้างล่าง หากใครต่อสู้แพ้ต้องไปซื้อเหล้า ส่วนคนชนะได้นั่งพัก ทั้งนี้อิบะได้บอกว่าถ้าได้สู้กับอิจิโกะสักครั้งก็คงจะดี คำพูดนั้นเองที่อิกคาคุคิดว่ารองหัวหน้าอิบะยังคงสไตล์การต่อสู้ของหน่วยที่ 11 อยู่เต็มเปี่ยม อิบะได้หยุดการย้อนคืนของเมืองคาราคุระเพราะเสาพังไป1ต้น และได้ต่อว่าอิกคาคุเพราะไม่ยอมใช้ปลดปล่อยสวัสดิกะในการต่อสู้จนทำให้เสาพังไป
ชิไค คือ จงถากถาง ยูฮิคาเซมารุ
พากย์เสียงโดย รินทาโร่ นิชิ
รายชื่อตัวละคร > หน่วยที่ 8 > หัวหน้าหน่วย ยาโดมารุ ริสะ

ดูที่ รายชื่อตัวละครในเทพมรณะ#ยาโดมารุ ริสะ
รายชื่อตัวละคร > หน่วยที่ 8 > เอ็นโจจิ ทัตสึฟุสะ

เอ็นโจจิ ทัตสึฟุสะ (ญี่ปุ่น: 円乗寺辰房; โรมาจิ: Enjōji Tatsufusa) เป็นนักสู้ลำดับ 3 มีความเร็วในการฟันดาบที่เร็วมาก แต่ถูกแช้ดโจมตีเพียงหมัดเดียวขณะที่กำลังผ่านที่ทำการหน่วยที่ 8 ในตอนที่มาช่วยคุจิกิ ลูเคีย
| ด ค กเทพมรณะ โดย ไทโตะ คูโบะ |
| --- | --- |
สื่อ:  มังงะ  เล่ม 1–21  22–48  49–74  อนิเมะ  ตอน ฤดูกาลที่ 1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  14  15  16  สงครามเลือดพันปี  โอวีเอ เมมโมรีส์อินเดอะเรน  เดอะซีลด์ซอร์ดเฟรนซี  ละครเพลง 
ภาพยนตร์:  เมมโมรีส์ออฟโนบอดี  เดอะไดมอนด์ดัสต์รีเบลเลียน อีกหนึ่งตัวตนของเฮียวรินมารุ  เฟดทูแบล็ก ไอคอลยัวร์เนม แด่เธอผู้สิ้นสูญ  ศึกผ่าโลกันตร์  คนแสดง 
วิดีโอเกม:  Blade Battlers series  Nintendo Home Consoles series  Heat the Soul series  The Blade of Fate  Dark Souls  The 3rd Phantom  Flame Bringer  Soul Resurrección  Brave Souls  Paradise Lost 
ตัวละคร:  คุโรซากิ อิจิโกะ  คุจิกิ ลูเคีย  อิโนะอุเอะ โอริฮิเมะ  ซาโดะ "ชาด" ยาสึโทระ  อิชิดะ อุริว  อาบาราอิ เร็นจิ  คุจิกิ เบียคุยะ  อิชิมารุ งิน  ซาราคิ เคมปาจิ  ไอเซ็น โซสึเกะ  ฮิตสึกายะ โทชิโร่  คุโรซึจิ มายูริ  ยมทูต ไวเซิร์ด  ฮอลโลว์ อารันคาร์  ควีนซี่ 
เพลง:  "Asterisk" by Orange Range  "Ichirin no Hana" by High and Mighty Color  "Life" by Yui  "Rolling Star" by Yui  "After Dark" by Asian Kung-Fu Generation  "Chu-Bura" by Kelun  "Hitohira no Hanabira" by Stereopony  "Koyoi, Tsuki ga Miezutomo" by Porno Graffitti  "Shōjo S" by Scandal  "Anima Rossa" by Porno Graffitti  "Change" by miwa  "Blue" by Vivid  "Harukaze" by Scandal 
เกี่ยวข้อง:  เทรดดิงการ์ดเกม  ดาบฟันวิญญาณ  หน่วย  อาวุธและวิชาโจมตี  Loituma Girl  จัมป์ซูเปอร์สตาร์ส  จัมป์อัลทิเมตสตาร์ส  เจสตาร์วิกตอรีวีเอส  จัมป์ฟอร์ซ 
 หมวดหมู่
สวิสอินเตอร์แนชนัลแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 1885

| --- | --- |
HB-JCD แอร์บัส เอ220-300 ของสวิสลำที่เกิดเหตุ ถ่าย 6 ปีก่อนเกิดเหตุ
สรุปอุบัติเหตุ
วันที่: 23 ธันวาคม ค.ศ. 2024 (2024-12-23)
สรุป: ควันในห้องโดยสารตามหลังเครื่องยนต์ล้มเหลวเนื่องจากรูปแบบความผิดพลาดที่ไม่เคยค้นพบมาก่อน
จุดเกิดเหตุ: รัฐสตีเรีย ประเทศออสเตรีย  46°59′35″N 015°26′21″E﻿ / ﻿46.99306°N 15.43917°E﻿ / 46.99306; 15.43917
อากาศยานลำที่เกิดเหตุ
ประเภทอากาศยาน: แอร์บัส เอ220-300
ดําเนินการโดย: สวิสอินเตอร์แนชนัลแอร์ไลน์
หมายเลขเที่ยวบิน IATA: LX1885
หมายเลขเที่ยวบิน ICAO: SWR2SE
รหัสเรียก: SWISS TWO SIERRA ECHO
ทะเบียน: HB-JCD
ต้นทาง: ท่าอากาศยานนานาชาติอ็องรี กออันเดอ บูคาเรสต์ ประเทศโรมาเนีย
ปลายทาง: ท่าอากาศยานซือริช ซือริช ประเทศสวิตเซอร์แลนด์
จำนวนคน: 79
ผู้โดยสาร: 74
ลูกเรือ: 5
เสียชีวิต: 1
บาดเจ็บ: 16
รอดชีวิต: 78
สวิสอินเตอร์แนชนัลแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 1885 เป็นเที่ยวบินโดยสารระหว่างประเทศตามกำหนดการจากบูคาเรสต์ไปยังซือริช โดยในวันที่ 23 ธันวาคม ค.ศ. 2024 เครื่องบินแอร์บัส เอ220-300 ซึ่งดำเนินการเที่ยวบินนี้เกิดเครื่องยนต์ล้มเหลวที่ความสูง 40,000 ฟุต (12,192 เมตร) ส่งผลให้มีควันไฟลอยเข้ามาในห้องโดยสาร นักบินได้ทำการลงจอดฉุกเฉินที่ท่าอากาศยานกราทซ์ ประเทศออสเตรีย โดยผู้โดยสารและลูกเรือทั้ง 79 รายได้อพยพออกมาจากเครื่องบินผ่านสไลด์ฉุกเฉินได้ทั้งหมด แต่ลูกเรือหนึ่งรายที่ได้ถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลทางอากาศนั้นได้เสียชีวิตหนึ่งสัปดาห์หลังเกิดเหตุ อุบัติเหตุในครั้งนี้นับเป็นอุบัติเหตุที่มีผู้เสียชีวิตครั้งแรกของสวิสและบนเครื่องบินแอร์บัส เอ220[การพิสูจน์ยืนยันล้มเหลว]
อุบัติเหตุ

เครื่องบินเกิดเครื่องยนต์ล้มเหลว at FL400 40,000 ฟุต (12,192 เมตร) ขณะทำการบินไปยังซือริช ส่งผลให้มีควันเข้ามาในห้องโดยสาร เครื่องบินจึงต้องเปลี่ยนเส้นทางไปยังท่าอากาศยานกราทซ์ เมื่อเวลา 16:33 UTC เครื่องบินลงจอดฉุกเฉินที่กราทซ์ โดยที่ผู้โดยสารและลูกเรือ 79 คนอพยพผ่านสไลด์ฉุกเฉิน ผู้โดยสาร 12 รายและลูกเรือห้าคนได้รับการรักษาพยาบาล ณ วันที่ 27 ธันวาคม พนักงานต้อนรับบนเครื่องบินสองคนยังคงอยู่ในโรงพยาบาล และในวันที่ 30 ธันวาคม หนึ่งสัปดาห์หลังเกิดเหตุ สายการบินได้ประกาศว่าพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินหนึ่งคนเสียชีวิต
: บูคาเรสต์
: กราทซ์
: ซือริช
เครื่องบิน

เครื่องบินที่เกิดเหตุคือแอร์บัส เอ220-300 ทะเบียน HB-JCD และหมายเลขสายการผลิตที่ 55013 เครื่องบินลำนี้ใช้เครื่องยนต์แพรต์แอนด์วิตนีย์ พีดับเบิลยู1524จี-3 สองเครื่อง โดยเครื่องบินมีอายุ 7.3 ปี ณ เวลาเกิดเหตุ เครื่องบินลำนี้ผลิตขึ้นในปี 2017 เดิมเครื่องบินลำนี้สวิสได้ให้สายการบินลูก สวิสโกลบอลแอร์ไลน์ เป็นผู้ดำเนินการแทน ก่อนที่จะควบรวมกิจการและดำเนินการเครื่องบินเอง
ผลสืบเนื่อง

อุบัติเหตุในครั้งนี้นับเป็นอุบัติเหตุที่มีผู้เสียชีวิตครั้งแรกของสวิสอินเตอร์แนชนัลแอร์ไลน์ตั้งแต่การก่อตั้งสายการบินในปี 2002 และบนเครื่องบินแอร์บัส เอ220 ตั้งแต่การเริ่มดำเนินการเที่ยวแรกในปี 2016
การสืบสวน

ระหว่างการสอบสวนเบื้องต้น ได้มีการพบการแจ้งเตือนถึงความล้มเหลวของเครื่องยนต์อันเนื่องมาจากรูปแบบความผิดพลาดที่ไม่ทราบมาก่อนใน โดยพบว่าเพลาหลักของเครื่องยนต์ด้านซ้ายแตกหัก
นอกจากนี้ยังมีการตรวจสอบอุปกรณ์ช่วยหายใจป้องกันของลูกเรือ (PBE) สวิสเริ่มโครงการเปลี่ยนอุปกรณ์ใหม่ในเดือนตุลาคม ค.ศ.2023 เนื่องจากปัญหาในการจัดการและประสิทธิภาพ ซึ่งคาดว่าจะเสร็จสิ้นในไตรมาสแรกของปี 2025
สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาแห่งเนเธอร์แลนด์

| ธรรมเนียมพระยศของ สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาแห่งเนเธอร์แลนด์ |
| --- | --- |
ธงประจำพระอิสริยยศ
ตราประจำพระองค์
การทูล: Her Majesty   (ใต้ฝ่าละอองธุลีพระบาท)
การแทนตน: ข้าพระพุทธเจ้า
การขานรับ: Your Majesty   (พระพุทธเจ้าข้า/เพคะ)
เจ้าหญิงยูเลียนาเมื่อทรงพระเยาว์
เจ้าหญิงยูเลียนาและพระราชมารดา
เจ้าหญิงยูเลียนาใน ค.ศ. 1937
สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาแห่งเนเธอร์แลนด์ หรือพระนามเต็ม เจ้าหญิงยูเลียนา เอ็มมา หลุยส์ มารี วิลเฮลมินา ฟาน ออรันเย-นัสเซา  (อังกฤษ: Her Majesty Queen Juliana of the Netherlands, เสียงอ่านภาษาดัตช์: [ˌjyliˈjaːna]; 30 เมษายน ค.ศ. 1909 - 20 มีนาคม ค.ศ. 2004) เป็นสมเด็จพระราชินีนาถแห่งราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ เเละเป็นสมเด็จพระราชินีนาถแห่งอินโดนีเซีย (พระองค์สุดท้าย) ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1948 - ค.ศ. 1949 ตั้งแต่การสละราชสมบัติของพระราชชนนีใน ค.ศ. 1948 จนถึงการสละราชสมบัติของพระองค์ใน ค.ศ. 1980 และทรงเป็นสมเด็จพระราชชนนีพันปีหลวงตั้งแต่ ค.ศ. 1980 - ค.ศ. 2004
พระชนม์ชีพในวัยเยาว์

สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาเสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 30 เมษายน ค.ศ. 1909 ณ พระราชวังนูร์เด็นเด กรุงเฮก พระองค์เป็นพระราชธิดาเพียงพระองค์เดียวในสมเด็จพระราชินีนาถวิลเฮลมินา และ ดยุกเฮนดริกแห่งเมคเลินบวร์ค-ชเวรีน พระองค์ทรงเจริญพระชนม์ในพระราชวังเฮทลู เมืองอาเพลดูร์น กับ พระราชวังนูร์เด็นเด และ พระราชวังฮุยส์เต็นบอสช์ กรุงเฮก เจ้าหญิงยูเลียนาทรงศึกษาเล่าเรียนในพระราชวังนูร์เด็นเด ถวายการสอนโดยแยน ไลท์ฮาร์ท นักศึกษาศาสตร์ ดังนั้นตั้งแต่พระชนมายุ 6 พรรษา พระองค์จึงทรงได้รับการศึกษาขั้นพื้นฐานพร้อมกับเด็กในรุ่นราวคราวเดียวกัน คือ บารอนเนส เอลิซ เบนทิงค์ บารอนเนส เอลิซาเบธ ฟาน ฮาเด็นเบริค และ เลดี้ เมียค เด ย็องก์
เนื่องจากรัฐธรรมนูญดัตช์กำหนดให้เจ้าหญิงยูเลียนาควรพร้อมในการสืบราชสมบัติเมื่อพระชนมายุ 18 พรรษา การศึกษาของพระองค์จึงดำเนินไปอย่างรวดเร็วมากกว่าของเด็กทั่วไป หลังการศึกษาขั้นพื้นฐานเป็นเวลาห้าปี พระองค์ทรงได้รับการศึกษาระดับประถมศึกษา (จนถึงระดับเตรียมอุดมศึกษา) จากพระอาจารย์ส่วนพระองค์
ในวันที่ 30 เมษายน ค.ศ. 1927 เจ้าหญิงยูเลียนาทรงเจริญพระชนมายุครบรอบ 18 พรรษา ตามรัฐธรรมนูญแล้ว พระองค์ทรงเจริญพระชนม์เต็มวัยอย่างเป็นทางการและมีสิทธิ์ในการถือครองพระราชอภิสิทธิ์เมื่อจำเป็น อีกสองวันต่อมา พระราชมารดาทรงแต่งตั้งเจ้าหญิงใน "ศาลรัฐมนตรีสภา" (Council of State หรือ "Raad van State" ในภาษาดัตช์) หญิงสาวแรกรุ่นที่มีลักษณะธรรมดา ขี้อายและเก็บตัว อีกทั้งพระราชมารดาที่เคร่งครัดศาสนาไม่ทรงอนุญาตให้แต่งพระพักตร์ ทำให้เจ้าหญิงยูเลียนามิทรงเหมาะสมกับภาพลักษณ์ของเจ้าหญิงในพระราชวงศ์ แต่กระนั้นก็ดี พระองค์ยังทรงเป็นที่รักและเคารพของชาวดัตช์อย่างมาก
ในปีเดียวกัน เจ้าหญิงยูเลียนาทรงสมัครเป็นนักศึกษาในมหาวิทยาลัยเลเด็น ช่วงระหว่างปีแรกๆ ในมหาวิทยาลัย พระองค์ทรงศึกษาในวิชาสังคมวิทยา หลักนิติศาสตร์ เศรษฐศาสตร์ ประวัติศาสตร์ศาสนา ประวัติศาสตร์รัฐสภาและ กฎหมายรัฐธรรมนูญ ในวิชาเรียน พระองค์ทรงเข้าฟังการบรรยายเรื่องวัฒนธรรมของประเทศซูรินามและเนเธอร์แลนด์แอนทิลลีส กฎบัตรแห่งราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ การต่างประเทศ กฎหมายระหว่างประเทศ ประวัติศาสตร์ และ กฎหมายสหภาพยุโรป อีกทั้งทรงได้รับการถวายพระอักษรส่วนพระองค์จากศาสตราจารย์ ซี. ซนุค เฮอร์กร็อนเย ในเรื่องศาสนาอิสลาม ที่นับถือกันเป็นส่วนใหญ่ในประชากรทั้งหมดของอาณานิคมดัตช์ (หมู่เกาะอินเดียตะวันออกของดัตช์ (Dutch East Indies) ต่อมาคือ ประเทศอินโดนีเซีย ในปัจจุบัน ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่รัฐอิสลาม แต่ประชากรราว 86 เปอร์เซนต์เป็นมุสลิม นับเป็นประเทศที่มีประชากรมุสลิมหนาแน่นที่สุด)
เจ้าหญิงยูเลียนามีพระราชอนุชาต่างพระราชมารดา 1 คน คือ พิม ลีเออร์