วัดเนกขัมมาราม (จังหวัดราชบุรี)
เรื่องเล่าวัดเนกขัมฯในความทรงจำ...โดย...ศรีหมึก ลูกราชบุรี.....

ในสมัยก่อนนี้ บ้านนี้ (บริเวณที่ตั้งวัดเนกขัมมาราม) ทำนาเป็นส่วนใหญ่ ไม่มีสวน บริเวณนี้ลึกมาก เวลาหน้าน้ำ น้ำจะท่วมถึงอกเลยทีเดียว (ประมาณ ๑.๕ เมตร) ก่อนจะมาเป็นวัดเนกขัมมารามนี้ ในสมัยก่อนนั้น หลวงพ่อเชย วัดโชติทายการาม ท่านเป็นเจ้าคณะอำเภอ ท่านไปธุระที่จังหวัดราชบุรี โดยสัญจรทางน้ำไปตามคลองลัดราชบุรี เมื่อผ่านมาถึงบริเวณนี้ ท่านเห็นว่าเหมาะแก่การสร้างวัด เพราะว่าวัดต่างๆอยู่ไกลจากบริเวณนี้มาก เช่น วัดสีดาราม วัดคูหาสวรรค์ วัดท่าเรือ ซึ่งห่างไกลไปหลายกิโลเมตร และวัดโคกหลวงก็ยังเป็นวัดร้างไม่มีพระจำพรรษา จึงเห็นว่าควรจะสร้างวัดที่นี่ จึงได้ถามชาวบ้านในบริเวณนี้ว่า ที่ดินตรงนี้เป็นที่ดินของใคร เมื่อได้ทราบชื่อเจ้าของที่ดินแล้วก็ติดต่อพูดคุยกันและได้สร้างวัดขึ้นในที่ดินนี้ โดยหลวงพ่อเชยได้ตั้งชื่อให้ว่า “วัดเนกขัมมาราม” ในขณะนั้น หลวงตามี ได้ย้ายจากวัดสีดารามมาเป็นผู้ดูแลวัดที่สร้างใหม่นี้ให้ โดยมารูปเดียว มาสร้างที่พักหลังคามุงแฝก (หรือที่เรียกว่าแถบ) เป็นที่พัก ซึ่งอยู่บริเวณหน้าอุโบสถปัจจุบัน เมื่อสร้างวัดได้มาระยะหนึ่งแล้ว ชาวบ้านก็ได้ไปหาหลวงพ่อเชย ที่วัดโชติทายการาม เพื่อขอพระมาเป็นเจ้าอาวาส หลวงพ่อเชยได้แนะนำให้ไปที่วัดปรกเจริญ ไปขอพระภิกษุถนอม อตฺตนาโถ (อุส่าห์ฤทธิ์) มาเป็นเจ้าอาวาส ก็สำเร็จสมปรารถนาของชาวบ้านที่ต้องการ
เมื่อหลวงพ่อถนอมมาเป็นเจ้าอาวาสแล้ว ท่านก็เริ่มทำการก่อสร้างวัดและรักษาคนควบคู่กันไป การรักษาคนก็มีการรักษาคนบ้าและโรคทุกอย่าง ส่วนการก่อสร้างนั้นท่านก็เริ่มสร้างกุฏิสงฆ์ ๒ ฝั่ง และ ตรงกลางสร้างหอฉัน ด้านขวางเป็นหอสวดมนต์ โดยทั้งหมดที่สร้างนี้มีพื้นต่อเนื่องสามารถเดินหากันได้ทั้งหมด เมื่อสร้างกุฏิสงฆ์ ก็ได้รับการบริจาคบ้านทรงไทยนับสิบหลังจากชาวบ้านที่นำมาถวาย เมื่อสร้างกุฏิเสร็จแล้วท่านก็เริ่มสร้างโกดังเก็บศพ ในบริเวณต้นจามจุรีปัจจุบัน จากนั้นก็เริ่มสร้างอุโบสถหลังแรกด้วยไม้ทั้งหลังและขอวิสุงคามสีมา จากนั้นก็ได้สร้างวิหารประดิษฐานหลวงพ่อแดง (ปัจจุบันถวายพระนามใหม่ว่า หลวงพ่ออู่สำเภาทอง) ที่ริมคลองลัดราชบุรี โดยมีนายละเอียด แก้วช่างเขียน กับ นายละมัย คงอินทร์ เป็นผู้นำเรือมาดข้าวสวย ไปอัญเชิญหลวงพ่อแดง จากหน้าอุโบสถวัดร้างโคกหลวง ซึ่งในขณะนั้นได้ชำรุดเป็น ๓ ส่วน พออัญเชิญมาถึงวัดเนกขัมมาราม นายช่างสละ ได้ทำการซ่อมแซมองค์หลวงพ่อให้สมบูรณ์ดังเดิม จึงได้อัญเชิญขึ้นประดิษฐานในวิหารที่สร้างนี้ (ปัจจุบันอยู่บริเวณบันไดโรงครัว) จากนั้นมีผู้มีจิตศรัทธาได้สร้างศาลาริมน้ำถวายจำนวน ๒ หลัง ตรงบริเวณศูนย์พัฒนาเด็กเล็กปัจจุบัน ๑ หลัง (ศาลานี้ได้รื้อไปเมื่อครั้งสร้างโรงอาหาร “ไพศาล สานรัก ปิยชน”) และบริเวณร้านอาหารด้านหลังวัดในปัจจุบัน ๑ หลัง ซึ่งยังอยู่ ต่อมาท่านได้เริ่มดำเนินการสร้างศาลาการเปรียญ ซึ่งใช้เวลานานหลายปี แต่ก็สร้างจนสำเร็จเป็นที่เรียบร้อย โดยเฉพาะกระดานอาสน์สงฆ์นี้ จำนวน ๑๐ ยก ใช้เวลา ๕ ปี กว่าจะสร้างได้สำเร็จ จึงได้ใช้ประโยชน์เป็นอย่างมาก เพราะในสมัยก่อนนี้ ไม่ว่าจะเป็นงานบวช งานศพ งานกฐินผ้าป่า ต้องใช้หอสวดมนต์ทุกงาน เมื่อสร้างศาลาเสร็จแล้วก็ได้สร้างโรงครัวต่อท้ายศาลา จากนั้นก็เริ่มสร้างอุโบสถ โดยใช้ต้นมะพร้าวจากแถวสี่หมื่น บางนกแขวก มาตอกเป็นเสาเข็มในการสร้างอุโบสถ โดยในสมัยนั้นมีนายบุญช่วย แย้มกลิ่น เป็นไวยาวัจกรผู้ดูแลการเบิกจ่ายเงิน พอตอกเสาเข็มเรียบร้อย ตัวผมเอง (นายดำรงค์ เลศงาม) เป็นคนไปติดต่อนายเก้า จากบ้านไร่ชาวเหนือ มาเป็นคนขุดดินเปิดหัวเข็ม ในราคา ๕,๐๐๐ บาท และทำการก่อสร้างมาเรื่อยๆ จนสามารถใช้บวชลูกหลานของชาวบ้านได้ หลวงพ่อถนอมก็ได้รื้ออุโบสถไม้ รื้อโกดัง และสร้างเมรุขึ้นแทนในที่นั้น ในระหว่างที่สร้างวัดนี้ ก็ได้สร้างโรงเรียนควบคู่กันไป และได้สร้างวัตถุมงคลมาเป็นระยะๆ เมื่อสร้างอุโบสถได้ประมาณ ๖๐% หลวงพ่อถนอมมีอายุ ๖๐ ปี ก็เริ่มมีอาการอาพาธเป็นระยะๆ และได้มรณภาพเมื่ออายุ ๖๓ - ๖๔ ปี ในวันที่ ๔ กันยายน ๒๕๒๒ หลวงตาฟู จึงได้เป็นผู้รักษาการดูแลวัดในช่วงที่ยังไม่มีเจ้าอาวาส
ต่อมาคณะกรรมการวัดเนกขัมฯได้พบกับหลวงพ่อบุญธรรม คุณสมฺปนฺโน เจ้าอาวาสวัดหลักสี่ราษฎร์สโมสร จ.สมุทรสาคร ซึ่งท่านได้มาเยี่ยมญาติในละแวกนี้ จึงได้เอ่ยปากขอพระภิกษุมาเป็นเจ้าอาวาสวัดเนกขัมมาราม หลวงพ่อบุญธรรม ได้ส่งหลวงพ่อชุ่ม รองเจ้าอาวาสวัดหลักสี่ฯ มาเป็นเจ้าอาวาสวัดเนกขัมมาราม ซึ่งในปีนั้นถนนสายตลาดเสรี-พิกุลทอง ได้ตัดผ่านวัดเนกขัมมารามพอดี ทางผู้รับเหมาจากบริษัทสิริทวีการโยธาได้นำรถ-เครื่องมือโยธา มาจอดในบริเวณของวัด หลวงพ่อชุ่มจึงได้ติดต่อให้บริษัทสิริทวีการโยธา นำรถและเครื่องมือมาช่วยถมที่ดินในการสร้างอุโบสถโดยไม่คิดค่าใช้จ่ายใดๆทั้งสิ้น เป็นงานแรกที่หลวงพ่อชุ่มได้เริ่มทำตั้งแต่เป็นเจ้าอาวาส จากนั้นก็เริ่มสร้างอุโบสถต่อมาเรื่อย ๆ จนแล้วเสร็จ ซึ่งใน ๔๐% ที่มาสร้างต่อนี้เป็นงานละเอียดและใช้เงินมากกว่าที่สร้างมา ๖๐% ก่อนหน้านี้ เพราะเป็นงานปั้นลวดลาย ทาสี ติดกระจก อะไรต่างๆ จากนั้นท่านก็ย้ายเมรุไปตั้งอยู่ในที่ปัจจุบัน ย้ายกุฏิสงฆ์ทั้งหมด ยกเว้นหอระฆัง และ ได้ไปประมูลที่ว่าการอำเภอดำเนินสะดวกหลังเดิมซึ่งสร้างด้วยไม้ นำมาต่อเติมหอฉัน-หอสวดมนต์ ต่อมาได้ปรับเปลี่ยนหน้าวัดเป็นหลังวัด จึงได้รื้อโรงครัวหลังเดิมซึ่งอยู่บริเวณด้านหน้าศาลาในปัจจุบัน ไปสร้างใหม่ที่ปัจจุบันนี้ โดยใช้ไม้จากโรงสีอู่ ซึ่งเลิกกิจการจึงได้ถวายไม้ทั้งหมดให้กับวัดเนกขัมมารามนำมาสร้างโรงครัว โดยมีช่างแย้ม บรมสุข เป็นหัวหน้าช่างในการก่อสร้างโรงครัว ในขณะที่สร้างวัดนั้น หลวงพ่อชุ่มก็ได้สร้างคนให้มีการศึกษา ด้วยการซื้อขยายที่ดินของวัดเพื่อสร้างโรงเรียน ซึ่งในที่ดินแปลงแรกที่ซื้อนั้น ใช้สร้างโรงเรียนไม่ได้ เพราะมีเสาและสายไฟฟ้าแรงสูงพาดผ่านที่ดิน จึงต้องซื้อที่ดินต่อไปอีก หมอสมาน สังวาลย์เพ็ชร นายแก้ว ลักษณะภู นายเส่ง เลศงาม ได้เป็นผู้ติดต่อเจ้าของที่ดินถัดไปเพื่อขอซื้อที่ดินสร้างโรงเรียน เมื่อตกลงแล้วต้องใช้เงินในการซื้อที่ดินทั้งหมดประมาณ ๒,๐๐๐,๐๐๐ บาท นายเส่ง เลศงาม จึงได้นำโฉนดที่ดินของตนเองไปจำนำกับธนาคารกรุงเทพ เพื่อนำเงินมาสำรองจ่ายค่าที่ดินให้วัดเนกขัมมาราม และในปีนั้นเองทางวัดได้จัดงานทอดกฐินมีเงินทำบุญมากกว่า ๒,๐๐๐,๐๐๐ บาท หลวงพ่อชุ่ม จึงรีบนำเงินไปจ่ายธนาคารกรุงเทพเพื่อไถ่โฉนดที่ดินมาคืนให้นายเส่ง เลศงาม ทันที และเมื่อได้ที่ดินแล้วจึงได้ดำเนินการยื่นเรื่องขอตั้งโรงเรียนมัธยม ในระหว่างนั้นเอง ได้ไปงานฉันเพลที่บ้านยายคิ้ม ได้พบกับ อาจารย์ขวัญเรือน อภิมณฑ์ ซึ่งมีความสนิทสนมคุ้นเคยกับเจ้าหน้าที่ในกระทรวงศึกษาธิการ ได้รับอาสาช่วยติดตามเรื่องการขออนุญาตตั้งโรงเรียนให้และได้ผลสำเร็จเรียบร้อยสมความตั้งใจของหลวงพ่อชุ่ม จึงได้เปิดการเรียนการสอนในปี พ.ศ.๒๕๒๗ เป็นปีแรก
ในชีวิตของหลวงพ่อชุ่มนั้นได้ประสบอุบัติเหตุหนักๆ จำนวน ๑ ครั้ง คือ เมื่อวันที่ไปรับบริจาคแก้วน้ำ จากผู้มีจิตศรัทธาที่มหาชัย สมุทรสาคร รถยนต์ที่หลวงพ่อชุ่มนั่งไปนั้นได้ชนเข้ากับรถสิบล้อหรือหกล้อไม่แน่ใจ รถชนครั้งนั้นเจ็บหนักมาก เข้ารักษาตัวที่โรงพยาบาลสมุทรสาครและโรงพยาบาลพญาไท ขณะที่รักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลพญาไทนั้น นายสำราญ (ปุ๊ด) ไชยภูมิสกุล ได้ไปนอนเฝ้าดูแลหลวงพ่อชุ่มตั้งแต่วันแรกจนถึงวันเดินทางกลับวัด เป็นระยะเวลาสิบกว่าวัน ชีวิตของหลวงพ่อนั้นเหนื่อยมากเพราะเหมือนกับสร้างใหม่ทั้งวัด สิ่งไหนที่มีอยู่ก็ยกย้ายให้เข้าที่เข้าทาง สิ่งไหนไม่มีก็สร้างขึ้นใหม่ตลอด ไม่มีเวลาเป็นส่วนตัวของตัวเอง เรื่องสำคัญนอกวัดเนกขัมอีกเรื่องก็คือ “วัดโคกหลวง” เรื่องขอยกวัดให้ถูกต้องและมีพระภิกษุอยู่จำพรรษาได้ค้างคามานานหลายสิบปี ไม่สำเร็จเสียที แต่ก็สำเร็จสมความตั้งใจของหลวงพ่อชุ่มในปี พ.ศ.๒๕๔๗ ได้ยกวัดโคกหลวงร้าง ขึ้นเป็น วัดโคกหลวง ที่มีพระภิกษุอยู่จำพรรษา มีเจ้าอาวาสถูกต้องตามกฎหมาย
และเรื่องสำคัญที่เป็นเกียรติประวัติของวัดอีกเรื่องก็คือ เมื่อครั้งจัดพิธีพุทธาภิเษกก่อนงานปิดทองฝังลูกนิมิตอุโบสถวัดเนกขัมมาราม ซึ่งกำหนดงานในช่วงตรุษจีน ปี ๒๕๓๘ หลวงพ่อชุ่มได้เดินทางไปนิมนต์หลวงพ่อคูณ ปริสุทฺโธ จากวัดบ้านไร่ จ.นครราชสีมา มานั่งอธิฐานจิตวัตถุมงคลที่วัดเนกขัมมาราม ท่านเดินทางไปวัดบ้านไร่มากกว่า ๑๐ ครั้ง ใช้เวลา ๑ ปี เพื่อนิมนต์หลวงพ่อคูณ แต่ในที่สุดหลวงพ่อคูณ ก็เมตตารับนิมนต์มาด้วยเฮลิคอปเตอร์ ลงจอดที่สนามโรงเรียนเนกขัมวิทยา เพื่อมานั่งอธิฐานจิตวัตถุมงคล ในวันศุกร์ที่ ๑๓ มกราคม พ.ศ.๒๕๓๘ เรื่องทั้งหมดที่เล่ามานี้ เล่าจากความทรงจำของผมเอง เพื่อจัดพิมพ์ลงในหนังสืออนุสรณ์งานพระราชทานเพลิงศพหลวงพ่อชุ่ม ในวันที่ ๑๐ เมษายน ๒๕๖๕ นี้ ถ้ามีข้อมูลคลาดเคลื่อนหรือผิดพลาดบกพร่องไป ต้องขออภัยทุกท่านที่ได้อ่านมา ณ โอกาสนี้
ศรีหมึก ลูกราชบุรี (นายดำรงค์ เลศงาม) ๒๗ มีนาคม ๒๕๖๕
* บันทึกไว้เมื่องานทำบุญครบ ๕๐ วัน หลวงพ่อชุ่ม สมฺปนฺโน ๒๗ มีนาคม ๒๕๖๕