stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
บุญบั้งไฟ
ความเชื่อของชาวบ้านกับประเพณีบุญบั้งไฟ

ชาวบ้านเชื่อว่ามีโลกมนุษย์ และโลกเทวมนุษย์อยู่ใต้อิทธิพลของเทวดา การรำผีฟ้าเป็นตัวอย่างที่แสดงออกทางด้านการนับถือเทวดา และเรียกเทวดาว่า “แถน” เมื่อถือว่ามีแถนก็ถือว่า ฝน ฟ้า ลม เป็นอิทธิพลของแถน หากทำให้แถนโปรดปราน มนุษย์ก็จะมีความสุข ดังนั้นจึงมีพิธีบูชาแถน การจุดบั้งไฟก็อาจเป็นอีกวิธีหนึ่งที่แสดงความเคารพหรือส่งสัญญาณความภักดีไปยังแถน ชาวอีสานจำนวนมากเชื่อว่าการจุดบั้งไฟเป็นการขอฝนจากพญาแถน และมีนิทานปรัมปราเช่นนี้อยู่ทั่วไป แต่ความเชื่อนี้ยังไม่พบหลักฐานที่แน่นอน นอกจากนี้ในวรรณกรรมอีสานยังมีความเชื่ออย่างหนึ่งคือ เรื่องพญาคันคาก หรือคางคก พญาคันคากได้รบกับพญาแถนจนชนะแล้วให้พญาแถนบันดาลฝนลงมาตกยังโลกมนุษย์
ความหมายของบั้งไฟ
คำว่า “บั้งไฟ” ในภาษาถิ่นอีสานมักจะสับสนกับคำว่า “บ้องไฟ” แต่ที่ถูกนั้นควรเรียกว่า”บั้งไฟ”ดังที่ เจริญชัย ชนไพโรจน์ ได้อธิบายความแตกต่างของคำทั้งสองไว้ว่า บั้งหมายถึง สิ่งที่เป็นกระบอก เช่น บั้งทิง สำหรับใส่น้ำดื่ม หรือบั้งข้าวหลาม เป็นต้น
ส่วนคำว่า บ้อง หมายถึง สิ่งของใด ๆ ก็ได้ที่มี 2 ชิ้น มาสวมหรือประกอบเข้ากันได้ ส่วนนอกเรียกว่า บ้อง ส่วนในหรือสิ่งที่เอาไปสอดใสจะเป็นสิ่งใดก็ได้ เช่น บ้องมีด บ้องขวาน บ้องเสียม บ้องวัว บ้องควาย ดังนั้น คำว่า บั้งไฟ ในภาษาถิ่นอีสานจึงเรียกว่า บั้งไฟ ซึ่งหมายถึงดอกไม้ไฟชนิดหนึ่ง มีหางยาวเอาดินประสิวมาคั่วกับถ่านไม้ตำให้เข้ากันจนละเอียดเรียกว่า หมื่อ (ดินปืน) และเอาหมื่อนั้นใส่กระบอกไม้ไผ่ตำให้แน่นเจาะรูตอนท้ายของบั้งไฟ เอาไผ่ท่อนอื่นมัดติดกับกระบอกให้ใส่หมื่อโดยรอบ เอาไม้ไผ่ยาวลำหนึ่งมามัดประกบต่อออกไปเป็นหางยาว สำหรับใช้ถ่วงหัวให้สมดุลกัน เรียกว่า “บั้งไฟ” ในทัศนะของผู้วิจัย บั้งไฟ คือการนำเอากระบอกไม้ไผ่ เลาเหล็ก ท่อเอสลอน หรือเลาไม้อย่างใดอย่างหนึ่งมาบรรจุหมื่อ (ดินปืน) ตามอัตราส่วนที่ช่างกำหนดไว้แล้วประกอบท่อนหัวและท่อนหางเป็นรูปต่าง ๆ ตามที่ต้องการ เพื่อนำไปจุดพุ่งขึ้นสู่อากาศ จะมีควันและเสียงดัง บั้งไฟมีหลายประเภท ตามจุดมุ่งหมายของประโยชน์ในการใช้สอย
ส่วนประกอบของบั้งไฟ

เลาบั้งไฟ เลาบั้งไฟคือส่วนประกอบที่ทำหน้าที่บรรจุดินปืน มีลักษณะเป็นรูปทรงกระบอกกลมยาว มีความยาวประมาณ 1.5 - 7 เมตร ทำด้วยลำไม้ไผ่แล้วใช้ริ้วไม้ไผ่ (ตอก) ปิดเป็นเกลียวเชือกพันรอบเลาบั้งไฟอีกครั้งหนึ่งให้แน่น และใช้ดินปืนที่ชาวบ้านเรียกว่า"หมื่อ" อัดให้แน่นลงไปในเลาบั้งไฟ ด้วยวิธีใช้สากตำแล้วเจาะรูสายชนวน เสร็จแล้วนำเลาบั้งไฟ ไปมัดเข้ากับส่วนหางบั้งไฟ ในสมัยต่อมานิยมนำวัสดุอื่นมาใช้เป็นเลาบั้งไฟแทนไม้ไผ่ ได้แก่ ท่อเหล็ก ท่อพลาสติก เป็นต้น เรียกว่าเลาเหล็กซึ่งสามารถอัดดินปืนได้แน่นและมีประสิทธิภาพในการยิงได้สูงกว่า
หางบั้งไฟ หางบั้งไฟถือเป็นส่วนสำคัญทำหน้าที่คล้ายหางเสือ ของเรือคือสร้างความสมดุลให้กับบั้งไฟคอยบังคับทิศทางบั้งไฟให้ยิงขึ้นไปในทิศทางตรงและสูง บั้งไฟแบบเดิมนั้น ทำจากไม้ไผ่ทั้งลำ ต่อมาพัฒนาเป็นหางท่อนเหล็กและหางท่อนไม้ไผ่ติดกันหางท่อนเหล็กมีลักษณะเป็นท่อนกลม ทรงกระบอกมีความยาวประมาณ 8-12 เมตร ทำหน้าที่เป็นคานงัดยกลำตัวบั้งไฟชูโด่งชี้เอียงไปข้างหน้าทำมุมประมาณ 30-40 องศากับพื้นดิน โดยบั้งไฟจะยื่นไปข้างหน้ายาวประมาณ 7-8 เมตร ปลายหางด้านหนึ่งตั้งอยู่บนฐานที่ตั้งบั้งไฟ
ลูกบั้งไฟ เป็นลำไม้ไผ่ที่นำมาประกอบเลาบั้งไฟโดยมัดรอบลำบั้งไฟ บั้งไฟลำหนึ่งจะประกอบด้วยลูกบั้งไฟประมาณ 8-15 ลูก ขึ้นอยู่กับขนาดของบั้งไฟ เดิมลูกบั้งไฟมีแปดลูกมีชื่อเรียกเรียงตามลำดับคู่ขนาดใหญ่ไปหาคู่ที่มีขนาดเล็กกว่าได้แก่ ลูกโอ้ ลูกกลาง ลูกนางและลูกก้อย ลูกบั้งไฟช่วยให้รูปทรงของบั้งไฟกลมเรียวสวยงาม นอกจากนี้ลูกบั้งไฟยังเป็นพื้นผิวรองรับการเอ้หรือการตกแต่งลวดลายปะติดกระดาษ ( โดยที่นิยมทั่วไป คือ ลายสับ ส่วนที่เป็นเอกลักษณ์เพียงหนึ่งเดียวที่มีการกำหนดมาตรฐาน ลายกรรไกรตัด ในประเทศไทย คือ "ลายศรีภูมิ" พบมีการทำในเขตอำเภอสุวรรณภูมิ จังหวัดร้อยเอ็ด )
องค์ประกอบ บั้งไฟลายศรีภูมิ

ส่วนการตกแต่งและองค์ประกอบของบั้งไฟลายศรีภูมิ ที่นิยมและจัดเป็นงานเอกลักษณ์หนึ่งเดียวในประเทศไทย ที่อำเภอสุวรรณภูมิ จังหวัดร้อยเอ็ด นั้นจะมีลักษณะที่แตกต่างเพิ่มเติม ออกไป โดยคุณลักษณะพิเศษของลายกรรไกรตัด นั้น พบว่า การตัดกระดาษนั้น เส้นลวดลาย ทุกเส้น จะไม่มีการขาดออกจากกัน สามารถลากเส้นบรรจกันได้ทั้งหมด และการจัดกระดาษนั้น จะไม่มีการร่างลวดลายเอาไว้ก่อน ทั้งนี้ '"บั้งไฟลายศรีภูมิ"' มีองค์ประกอบหลัก 8 ประการ ได้แก่
ลายลูก ใช้ลายกรรไกร กระดาษจังโกสีแดง พื้นใช้กระดาษขัดมันสีเหลือง
ลายปลอก ใช้ลายประจำยามประดิษฐ์ พื้นใช้กระดาษขัดมันสีเหลือง มีการประดิษฐ์ลวดลายแข่วหมา (ฟันสุนัข) สลับสีดำ แดง เหลือง เป็นเส้นขนาดเล็ก ประดับกับลายประจำยาม
ประดิษฐ์ลายแส้" หรือ แส้พระอินทร์ เป็นเส้นเล็ก ๆ พับด้วยกระดาษขัดมันสีดำ สลับเหลืองสอดอยู่ระหว่างลูกบั้งไฟ
อกนาค ใช้ไม้แกะสลักมีขนาดใหญ่เต็มหัวบั้งไฟ ลงสีสันเป็นเกล็ดนาค ด้วยสีเหลือง ส้ม แดง และดำ
หัวนาค ใช้ไม้แกะสลัก เป็น พญานาค ประกอบลายกนก สีเหลือง ส้ม แดง และ ดำ ปากนาค ขยับขึ้นลง พร้อมประดิษฐ์ให้สามารถพ่นน้ำได้
แผงนาค ใช้ไม้ลงสีสัน เป็นเกล็ดนาค ด้วยสีเหลือง ส้ม แดง และดำ
หางนาค เป็นลายกนก ลงสีสันสลับกันกับแผงนาค และหัวนาค อย่างลงตัว
ประดิษฐ์ลายยาบ หรือ ยาบบั้งไฟ ด้วยการหนีบกระดาษเป็นลวดลายต่าง ๆ เช่น ลายกนก ลานประจำยาม ลายพู่ ลายเฟื่อง ลายแข่วหมา (ฟันสุนัข) ตัวลายใช้กระดาษจังโกสีแดง พื้นลายใช้กระดาษขัดมันสีเหลืองสลับกับลายเส้นแข่วหมา (ฟันสุนัข) ได้อย่างลงตัว
ประเภทของบั้งไฟ

บั้งไฟโหวด บั้งไฟโบดหรือโหวดเป็นบั้งไฟขนาดเล็กตัวกระบอกจะยาวขึ้น ประมาณ 4-10 นิ้ว บรรจุหมื่อหนักประมาณ 1 ส่วน 8 ถึง 1 ส่วน 2 กิโลกรัม ใช้หางยาวประมาณ 1-4 เมตร มีกระบอกไม้ไผ่เล็ก ๆ มัดวางรอบตัวบั้งไฟ นิยมทำประกอบกันในบั้งไฟใหญ่ (บั้งไฟหมื่น, บั้งไฟแสน) ปัจจุบันไม่ค่อยนิยมทำ เพราะไม่มีช่าง
บั้งไฟม้า บั้งไฟชนิดนี้เป็นบั้งไฟขนาดเล็กจุดไปตามทิศทางที่กำหนดใช้เส้นลวดเป็นวิถีตรึงไปยังเป้าหมายที่ต้องการ ลักษณะทั่วไปเป็นบั้งไฟที่ทำจากกระบอกไม้ไผ่ 1 ปล้อง ขนาดแล้วแต่ต้องการ โดยทั่วไปเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 2 นิ้ว ยาวประมาณ 1 ฟุตทางภาคกลางและภาคอีสานเรียกว่า “ลูกหนู” คล้ายม้าที่กำลังวิ่ง ถ้าติดรูปอะไรก็เรียกชื่อไปตามนั้น เป็นคนขี่ม้า รูปวัว แล้วแต่จะทำรูปอะไร บางครั้งภาคเหนือเรียกว่า บอกไฟยิง
บั้งไฟช้าง บั้งไฟชนิดนี้ไม่มีหาง มีชื่ออีกอย่างหนึ่งว่ากระโพกหรือตะโพก เวลาจุดไม่ต้องการให้พุ่งขึ้นไปแต่ต้องการมีเสียงร้องคล้ายกับช้างร้อง วิธีทำบั้งไฟให้ใช้กระบอกไม้ไผ่ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดยาวเพียงป้องเดียวให้มีข้อปิดทั้ง 2 ด้าน ทุบไม้ไผ่ให้แตกเล็กน้อย เจาะรู เพื่อบรรจุหมื่อแล้วต่อชนวนเข้ารูแท่งหมื่อทำจากหมื่อถ่าน 3-4 อัดลงในไม้ไผ่ขนาดเล็กให้แน่น แล้วผ่าเอาแท่งหมื่อออกมาคล้ายข้าวหลาม ให้ได้แท่งประมาณ 3 นิ้ว การจุดนั้นนิยมต่อพ่วงชนวนบั้งไฟใหญ่ เวลาจุดชนวนผ่าจะเกิดเสียงดังเหมือนเสียงช้างร้อง นิยมวางต่อกันเป็นช่วง ๆ กระบอก ถ้าต้องการจะให้มีเสียงดังอย่างไรก็จะมีเทคนิคในการทำให้เกิดเสียงนั้น ๆ
บั้งไฟแสน บั้งไฟชนิดนี้เป็นบั้งไฟขนาดใหญ่ที่สุด บรรจุดินปืนหนัก 120 กิโลกรัมขึ้นไป บั้งไฟขนาดนี้ทำยากที่สุดจะต้องอาศัยความชำนาญเป็นพิเศษ เพราะบั้งไฟขนาดนี้หากแตกแล้วจะเป็นอันตรายมาก เพราะฉะนั้นก่อนทำบั้งไฟจะต้องมีพิธีกรรมบวงสรวงให้ถูกต้องตามหลักการทำบั้งไฟแสนเสียก่อนจึงจะลงมือทำ เมื่อตกบั้งไฟเสร็จเรียบร้อยแล้วจะมีการตกแต่งประดับประดาบั้งไฟ
บั้งไฟตะไล บั้งไฟชนิดนี้ก็คือบั้งไฟจินายขนาดใหญ่นั่นเอง มีความยาวประมาณ 9-12 นิ้ว รูปร่างกลมมีไม้บาง ๆ แบน ๆ เป็นวงกลมครอบหัวท้ายบั้งไฟเมื่อพุ่งขึ้นสู่ฟ้าไปโดยทางขวาง
บั้งไฟตื้อ บั้งไฟตื้อหรือบั้งไฟกระแตนั่งตอ เป็นบั้งไฟขนาดเล็กมีหางสั้น วิธีทำ ตัดกระบอกไม้ไผ่ขนาด 1 นิ้วครึ่งยาวประมาณ 3 นิ้ว อัดหมื่อให้แน่นประมาณ 2 นิ้ว ใช้หมื่อถ่านสามหรือถ่านสี่อัดด้วยเถียดไม้ให้แน่น ต่อหางซึ่งทำจากไม้ไผ่ เหลาเป็นแท่งเล็ก ๆ ใช้เลื่อยตัดมุมข้อออกจนเห็นหมื่อ เจาะให้เป็นรูเล็ก ๆ แล้วติดชนวน เวลาจะจุดเอาหางเสียบลงในแท่นที่ตั้งพอให้ตั้งได้ จุดชนวนจากด้านบน บั้งไฟจะพุ่งและหมุนขึ้นสู่อากาศ เกิดเสียงดังตือ ๆ เวลาหมุนจะไม่ค่อยมีทิศทาง ใช้จุดในงานศพ เวลาจุดมีอันตรายมากไม่ค่อยนิยมทำกัน
บั้งไฟพลุ เป็นบั้งไฟที่นิยมจุดในเทศกาลต่าง ๆ เช่น งานกฐิน งานบุญมหาชาติ หรือ งานเปิดกีฬา ฯลฯ เป็นบั้งไฟที่จุดแล้วทำให้เกิดเสียงดัง ในอดีตนิยมจุดในงานกฐิน เพื่อเป็นการบอกข่าวไปยังพี่น้องประชาชนทั่วไปให้ทราบ
แหล่งข้อมูลอื่น

บั้งไฟ ลายศรีภูมิ สุวรรณภูมิ จังหวัดร้อยเอ็ด
รัฐเคาะลีฟะฮ์อับบาซียะฮ์

รัฐเคาะลีฟะฮ์อับบาซียะฮ์ (อาหรับ: الْخِلَافَةُ الْعَبَّاسِيَّة) เป็นรัฐเคาะลีฟะฮ์ราชวงศ์ที่สามที่ดำรงตำแหน่งหลังจากนบีมุฮัมมัด ก่อตั้งโดยผู้เป็นลูกหลานของอับบาส อิบน์ อับดุลมุฏฏอลิบ (ค.ศ. 566–653) ลุงของมุฮัมมัด ซึ่งเป็นที่มาของชื่อราชวงศ์ หลังจากโค่นล้มรัฐเคาะลีฟะฮ์อุมัยยะฮ์ในการปฏิวัติราชวงศ์อับบาซียะฮ์เมื่อ ค.ศ. 750 (ฮ.ศ. 132) รัฐเคาะลีฟะฮ์ได้ตั้งศูนย์กลางรัฐบาลแห่งแรกที่กูฟะฮ์ (ปัจจุบันอยู่ในประเทศอิรัก) จากนั้นใน ค.ศ. 762 เคาะลีฟะฮ์อัลมันศูรได้สถาปนาเมืองแบกแดดใกล้กับบาบิโลน เมืองหลวงของจักรวรรดิบาบิโลนโบราณ แบกแดดจึงกลางเป็นศูนย์กลางในด้านวิทยาศาสตร์, วัฒนธรรม และสิ่งประดิษฐ์ในยุตที่รู้จักกันในชื่อ ยุคทองของอิสลาม นอกจากนี้ยังเป็นที่ตั้งของสถาบันการศึกษาที่สำคัญหลายแห่ง ได้แก่ บัยตุลฮิกมะฮ์ เช่นเดียวกันกับสภาพแวดล้อมที่มีความหลากหลายทางเชื้อชาติและหลายศาสนา จนทำให้ที่นี่มีชื่อเสียงไปทั่วโลกในฐานะ "ศูนย์กลางแห่งการเรียนรู้"
สมัยอับบาซียะฮ์เเป็นจุดที่มีการพึ่งพาข้าราชการเปอร์เซีย (อย่างตระกูลแบร์แมคียอน) ในการบริหารดินแดนและการรวมประชากรมุสลิมที่มิใช่ชาวอาหรับใน อุมมะฮ์ (ประชาชาติมุสลิม) ชนชั้นปกครองให้การยอมรับขนบธรรมเนียมเปอร์เซียอย่างกว้างขวาง และพวกเขาก็เริ่มให้การอุปถัมภ์ศิลปินและนักวิชาการ แม้จะมีความร่วมมือในเบื้องต้น อับบาซียะฮ์ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 8 ทำให้ตนเองแปลกแยกจากทั้งมะวาลีที่มิใช่อาหรับและข้าราชการเปอร์เซีย พวกเขาถูกบังคับให้สละอำนาจเหนืออัลอันดะลุส (ปัจจุบันคือสเปนและโปรตุเกส) ให้แก่อุมัยยะฮ์ใน ค.ศ. 756, โมร็อกโกแก่อิดรีสิดใน ค.ศ. 788, อิฟรีกียะฮ์และซิซิลีให้แก่อัฆละบิดใน ค.ศ. 800, โฆรอซอนและทรานโซเซียนาให้แก่ซอมอนิด และเปอร์เซียให้แก่ซัฟฟาริดในคริสต์ทศวรรษ 870 และอียิปต์แก่รัฐเคาะลีฟะฮ์ฟาฏิมียะฮ์ใน ค.ศ. 969
อำนาจทางการเมืองของเคาะลีฟะฮ์ถูกจำกัดด้วยจุดรุ่งเรืองของราชวงศ์บูยิดของอิหร่านและเซลจุคเติร์กที่ยึดครองแบกแดดใน ค.ศ. 945 และ 1055 ตามลำดับ ถึงแม้ว่าความเป็นผู้นำของอับบาซียะฮ์เหนือจักรวรรดิอิสลามอันกว้างใหญ่ค่อย ๆ สูญเสียบทบาทลงจนเหลือเพียงพิธีการทางศาสนาในรัฐเคาะลีฟะฮ์ ราชวงศ์นี้ยังคงปกครองเหนือดินแดนเมโสโปเตเมียในรัชสมัยเคาะลีฟะฮ์อัลมุกตะฟี และขยายถึงอิหร่านในรัชสมัยเคาะลีฟะฮ์อันนาศิร ยุคแห่งการฟื้นฟูและผลสำเร็จทางวัฒนธรรมของอับบาซียะฮ์สิ้นสุดลงใน ค.ศ. 1258 ด้วยการปล้นสดมแบกแดดโดยมองโกลภายใต้การนำของฮูลากู ข่าน และการประหารชีวิตอัลมุสตะอ์ศิม สายผู้ปกครองของอับบาซียะฮ์และวัฒนธรรมมุสลิมโดยทั่วไปจึงย้ายศูนย์กลางไปที่ไคโร เมืองหลวงของมัมลูกใน ค.ศ. 1261 แม้ว่าจะไม่มีอำนาจทางการเมือง (ยกเว้นในสมัยเคาะลีฟะฮ์อัลมุสตะอีนแห่งไคโร) ราชวงศ์นี้ยังคงอ้างสิทธ์ในอำนาจทางศาสนา จนกระทั่งไม่กี่ปีหลังออตโตมันพิชิตอียิปต์ใน ค.ศ. 1517 ทำให้อัลมุตะวักกิลที่ 3 เป็นเคาะลีฟะฮ์อับบาซียะฮ์องค์สุดท้าย
แหล่งข้อมูลอื่น

แม่แบบ:Collier's Poster
"Abbassides, The" . New International Encyclopedia. 1905.
"Abbasid Caliphs" (streaming RealAudio), In Our Time, UK: BBC Radio 4, 2 February 2006.
"Abbasid Caliphate", Encyclopaedia Iranica (entry), คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-04-16, สืบค้นเมื่อ 2023-04-27.
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ 
อื่น ๆ:  İslâm Ansiklopedisi
เอเชียนเกมส์ 1970

| --- | --- |

เมืองเจ้าภาพ: กรุงเทพมหานคร
ประเทศ:  ไทย
ประเทศเข้าร่วม: 18 ประเทศ
นักกีฬาเข้าร่วม: 2,400 คน
กีฬา: 13 ชนิดกีฬา
ชนิด: 135 ประเภท
พิธีเปิด: 9 ธันวาคม 2513 (2513-12-09)
พิธีปิด: 20 ธันวาคม 2513 (2513-12-20)
ประธานพิธีเปิด: พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร พระมหากษัตริย์ไทย
ผู้จุดคบเพลิง: ปรีดา จุลละมณฑล
สนามกีฬาหลัก: สนามศุภชลาศัย
← กรุงเทพมหานคร 1966เตหะราน 1974 →
เอเชียนเกมส์ 1970 เป็นการแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 6 ตามกำหนดเดิม เกาหลีรับเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขัน จนกระทั่งปี 2512 ซึ่งเหลือเวลาอีก 1 ปี จะถึงกำหนดการแข่งขัน เกาหลีเจ้าภาพเกิดเปลี่ยนแปลงทางการเมืองเกิดสงครามระหว่างเกาหลีเหนือและเกาหลีใต้ ทำให้ไม่สามารถจะเป็นเจ้าภาพได้จึงขอถอนตัวแต่เพื่อมิให้การแข่งขันครั้งนี้ต้องยกเลิกไป เกาหลีจึงยินดีหาเงินให้กับประเทศที่จะรับเป็นเจ้าภาพเป็นเงินทั้งสิ้น 8 ล้านบาท คณะกรรมการบริหารสหพันธ์เอเชียนเกมส์จึงได้เปิดประชุมอย่างเร่งด่วน ครั้งแรกในที่ประชุมมีมติให้ญี่ปุ่นรับจัดแทนเกาหลี แต่ญี่ปุ่นปฏิเสธเพราะกำลังจัดงานเอ็กซ์โป 1970 อยู่ แต่ยินดีที่จะช่วยสมทบทุนแก่ประเทศที่จะรับเป็นเจ้าภาพแทน
ประวัติ

ในที่สุดคณะกรรมการบริหารสหพันธ์เอเชียนเกมส์จึงมีมติขอร้องแกมบังคับให้ประเทศไทยรับเป็นเจ้าภาพแทนเกาหลีโดยให้เหตุผลว่าประเทศไทยอยู่ในศูนย์กลางของภาคพื้นเอเชียอยู่แล้ว การไปมาก็สะดวกกว่าชาติอื่น ๆ ประการที่สองไทยเคยเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันครั้งที่ 5 เพิ่งผ่านมาสด ๆ ร้อน ๆ ซึ่งได้รับความสำเร็จดียิ่งเหนือกว่าชาติอื่น ๆ และสนามกีฬากับอุปกรณ์การแข่งขันก็มีพร้อมอยู่แล้ว เหตุการณ์ภายในบ้านเมืองก็สงบราบรื่นดี ในที่สุดประเทศไทยก็ตอบรับโดยมีเงื่อนไขว่า การเป็นเจ้าภาพครั้งนี้จะต้องไม่ใช้เงินงบประมาณแผ่นดินไปจัด เว้นแต่เงินค่าใช้จ่ายสำหรับนักกีฬาที่จะเข้าการแข่งขันเท่านั้น (การแข่งขันครั้งนี้ประเทศไทยฐานะเจ้าภาพได้รับเงินอุดหนุนจากประเทศสมาชิกต่าง ๆ ดังนี้ จีน 2,500 ดอลลาร์สหรัฐ, อินโดนีเชีย 5,000 ดอลลาร์สหรัฐ, อิสราเอล 2,500 ดอลลาร์สหรัฐ, เกาหลีใต้ 250,000 ดอลลาร์สหรัฐ, เนปาล 1,000 ดอลลาร์สหรัฐ, ฟิลิปปินส์ 5,000 ดอลลาร์สหรัฐ, ฮ่องกง 5,000 ดอลลาร์สหรัฐ, อิหร่าน 5,000 ดอลลาร์สหรัฐ ญี่ปุ่น 75,000 ดอลลาร์สหรัฐ, มาเลเชีย 10,000 ดอลลาร์สหรัฐ, ปากีสถาน 5,000 ดอลลาร์สหรัฐ, และเวียดนาม 1,000 ดอลลาร์สหรัฐ รวมได้เงินอุดหนุนจาก 12 ประเทศสมาชิกเป็นจำนวน 412,000 ดอลลาร์สหรัฐ ดังนั้น
การแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 6 จึงถูกกำหนดจัดขึ้นที่กรุงเทพมหานคร ระหว่างวันที่ 9 - 20 ธันวาคม 2513 กีฬาที่แข่งขันมี 13 ชนิด คือ กรีฑา แบดมินตัน บาสเก็ตบอล มวย จักรยาน ฟุตบอล ฮอกกี้ ยิงปืน ว่ายน้ำ เทเบิลเทนนิส ว่ายน้ำ วอลเลย์บอล ยกน้ำหนัก มวยปล้ำ และเรือใบ ประเทศที่เข้าร่วมการแข่งขัน มี 18 ประเทศ รวมส่งนักกีฬาทั้งหมด 1,752 คน เป็นชาย 1,493 คน หญิง 259 คน ประเทศที่ไม่ได้รับเหรียญรางวัลเลยมี เนปาลและฮ่องกง
สนามแข่งขัน

สนามศุภชลาศัย (สนามกีฬาหลัก)
ศูนย์กีฬาหัวหมาก
สรุปเหรียญการแข่งขัน

บทความหลัก: สรุปเหรียญเอเชียนเกมส์ 1970
ด้านล่างนี้เป็นตารางการจัดอันดับของคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ โดยแสดงรายชื่อประเทศที่ได้รับเหรียญทองมากที่สุด 10 อันดับแรก ได้แก่
*  เจ้าภาพ (ไทย)
| ลำดับที่ | ประเทศ | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  ญี่ปุ่น (JPN) | 74 | 47 | 23 | 144 |
| 2 |  เกาหลีใต้ (KOR) | 18 | 13 | 23 | 54 |
| 3 |  ไทย (THA)* | 9 | 17 | 13 | 39 |
| 4 |  อิหร่าน (IRI) | 9 | 7 | 7 | 23 |
| 5 |  อินเดีย (IND) | 6 | 9 | 10 | 25 |
| 6 |  อิสราเอล (ISR) | 6 | 6 | 5 | 17 |
| 7 |  มาเลเซีย (MAS) | 5 | 1 | 7 | 13 |
| 8 |  พม่า (BIR) | 3 | 2 | 7 | 12 |
| 9 |  อินโดนีเซีย (INA) | 2 | 5 | 13 | 20 |
| 10 |  ซีลอน (CEY) | 2 | 2 | 0 | 4 |
| 11–16 | Remaining | 3 | 24 | 45 | 72 |
| รวม (16 ประเทศ) | รวม (16 ประเทศ) | 137 | 133 | 153 | 423 |
สรุปเหรียญการแข่งขัน > สิทธิการออกอากาศ

โทรทัศน์รวมการเฉพาะกิจแห่งประเทศไทย
แหล่งข้อมูลอื่น

Bangkok 1970 เก็บถาวร 2010-06-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Over all Medal Standings - Bangkok 1970 เก็บถาวร 2010-06-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ก่อนหน้า |  | เอเชียนเกมส์ 1970 |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| เอเชียนเกมส์ 1966 (กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย) |  |   การแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์  (9 - 20 ธันวาคม ค.ศ. 1970) |  | เอเชียนเกมส์ 1974 (เตหะราน, ประเทศอิหร่าน) |
| ด ค กชาติใน เอเชียนเกมส์ 1970 ใน กรุงเทพมหานคร , ประเทศไทย |
| --- | --- |
 พม่า  ซีลอน  ฮ่องกง  อินเดีย  อินโดนีเซีย  อิหร่าน  อิสราเอล  ญี่ปุ่น  สาธารณรัฐเขมร  มาเลเซีย  เนปาล  ปากีสถาน  ฟิลิปปินส์  สาธารณรัฐจีน  สิงคโปร์  เกาหลีใต้  เวียดนามใต้  ไทย 
| ด ค กเอเชียนเกมส์ |
| --- | --- | --- |
 กีฬา  การคัดเลือกเจ้าภาพ  OCA  NOCs  ตารางเหรียญรางวัล  สรุปเหรียญ ฤดูร้อน  ฤดูหนาว  ผู้รับเหรียญรางวัล  สัญลักษณ์  มาสคอต 
| ฤดูร้อน |   1951 นิวเดลี   1954 มะนิลา   1958 โตเกียว   1962 จาการ์ตา   1966 กรุงเทพ   1970 กรุงเทพ   1974 เตหะราน   1978 กรุงเทพ   1982 นิวเดลี   1986 โซล   1990 ปักกิ่ง   1994 ฮิโรชิมะ   1998 กรุงเทพ   2002 ปูซาน   2006 โดฮา   2010 กว่างโจว   2014 อินช็อน   2018 จาการ์ตา–ปาเล็มบัง   2022 หางโจว†   2026 ไอจิ–นาโงยะ   2030 โดฮา   2034 รียาด    2038 รอประกาศ  |  |
| ฤดูหนาว |   1986 ซัปโปโระ   1990 ซัปโปโระ   1996 ฮาร์บิน   1999 คังว็อน   2003 อาโอโมริ   2007 ฉางชุน   2011 อัสตานา–อัลมาตี   2017 ซัปโปโระ   2025 ฮาร์บิน   2029 โทรเจนา  |  |
 †เลื่อนออกไปเป็นปี ค.ศ. 2023 เนื่องจากการระบาดทั่วของโควิด-19
รัฐเอกราชโครเอเชีย

รัฐเอกราชโครเอเชีย (โครเอเชีย: Nezavisna Država Hrvatska, NDH; เยอรมัน: Unabhängiger Staat Kroatien; อิตาลี: Stato Indipendente di Croazia) เป็นรัฐหุ่นเชิดของนาซีเยอรมนี และอิตาลีในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองโดยรัฐนี้ก่อตั้งขึ่นในวันที่ 10 เมษายน 1941 หลังบุกครองยูโกสลาเวียได้สำเร็จโดยรัฐนี้มีดินแดนคือในประเทศโครเอเชีย, บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา, เซอร์เบีย และ สโลวีเนียในปัจจุบันโดยในยุคนี้ชาวเซิร์บ, ชาวยิว, ชาวโรมา, ประชาชนที่ต่อต้านฟาสซิสต์, ถูกจับเป็นจำนวนมากและส่งเข้าค่ายกักกันยาเชโนวัช.
รัฐดังกล่าวยังถูกปกครองโดยคนสองกลุ่ม คือ ชาวโครแอต และ ชาวบอสนีแอก  โดยถือทัศนะคติ แนวคิด เกรตโครเอเชีย  และ  เกรตบอสเนีย  เป็นทัศนะคติหลักตั้งของชาติ ซึ่งสองอุดมการณ์มีมุมมองต่อต้าน ชาวยิว และ ชาวเซิร์บ .
อุดมการณ์ร่วมชาวโครแอตและชาวบอสนีแอก

ก่อนสงครามโลกครั้งที่ 2 ชาวโครแอตและชาวบอสนีแอก ถูกปกครองภายใต้การปกครองของชาวเซิร์บ ใน ราชอาณาจักรยูโกสาเวีย ชาวเซิร์บนับถือศาสนาคริสต์นิกายออร์โทด็อกซ์ ขณะที่ชาวบอสนีแอกนับถือศาสนาอิสลาม และชาวโครแอตนับถือคริสต์โรมันคาทอลิก แต่การปกครองโดยชาวเซิร์บ แสดงความไม่พอใจที่ก่อให้เป็นพลังของชาวมุสลิมและชาวคาทอลิก ในการก่อตั้งอุดมการณ์ร่วมชาวโครแอตและบอสนีแอก (Hrvati i Muslimani) หลังการแพร่หลายของลัทธิฟาสซิสต์ ระบอบนี้ได้ชักนำความเกลียดชังชาวเซิร์บ ซึ่งมีความสัมพันธ์ที่ดีกับชาวยิว ทำให้เกิดแนวคิด การต่อต้านยิว = การต่อต้านชาวเซิร์บ การต่อต้านชาวยิวและเซิร์บ แพร่หลายจนเกิดสงครามโลกครั้งที่ 2 รัฐบาลของรัฐเอกราชโครเอเชีย ได้จับชาวยิวและชาวเซิร์บ สู่การสังหารหมู่ ที่ ค่ายกักกันยาเชโนวัช.
การปกครอง

รัฐเอกราชโครเอเชีย เป็นรัฐสองเชื้อชาติ สองศาสนา คือ ชาวคริสต์โครเอเชียน (Hrvati) และ ชาวมุสลิมบอสเนีย (Muslimani) การปกครองของรัฐนี้ถูกควบคุมโดยนาซีเยอรมันและอิตาลีพอสมควร ในลักษณะรัฐหุ่นเชิด แต่โครงสร้างการปกครอง ปกครองด้วยระบอบกษัตริย์ และ ระบอบพรรคการเมืองเดียว เน้นแนวคิดฟาสซิสต์ และ อุดมการณ์ร่วมชาวโครแอตและชาวบอสนีแอก โดยมี อันเท ปาเวลิช เป็นผู้นำ
สหภาพคาลมาร์

สหภาพคัลมาร์ (เดนมาร์ก, นอร์เวย์, และสวีเดน: Kalmarunionen; ฟินแลนด์: Kalmarin unioni; ละติน: Unio Calmariensis) คือรัฐร่วมประมุขในคาบสมุทรสแกนดิเนเวีย เกิดจากการทำข้อตกลงที่เมืองคัลมาร์ในสวีเดน ดำรงอยู่ระหว่างปี ค.ศ. 1397 จนถึง 1523 ด้วยการรวมประเทศเดนมาร์ก ประเทศนอร์เวย์ (รวมถึงไอซ์แลนด์ กรีนแลนด์ หมู่เกาะแฟโร เชตแลนด์ และออร์กนีย์) และสวีเดน (รวมบางส่วนของฟินแลนด์) เข้าอยู่ภายใต้พระมหากษัตริย์พระองค์เดียวกัน
การดำรงอยู่ของสหภาพมีช่วงที่ขาดตอนไม่ต่อเนื่องกัน เนื่องจากมีการหยุดชะงักเป็นระยะเวลาสั้น ๆ หลายครั้ง ถึงแม้ว่าตามกฎหมาย ประเทศต่าง ๆ ยังคงเป็นรัฐอธิปไตยแยกขาดจากกัน อย่างไรก็ตาม กิจการภายในประเทศและนโยบายทางต่างประเทศถูกควบคุมดูแลโดยพระมหากษัตริย์ร่วมกัน ในวันที่ 6 มิถุนายน ค.ศ. 1523 กุสตาฟ วาซาได้รับเลือกให้เป็นพระมหากษัตริย์แห่งสวีเดน และการเข้าสู่กรุงสต็อกโฮล์มอย่างมีชัยของเขาในอีกสิบเอ็ดวันต่อมา ถือเป็นการประกาศแยกตัวของสวีเดนออกจากสหภาพคัลมาร์ ในท้ายที่สุด พระมหากษัตริย์แห่งเดนมาร์กได้รับรองอิสรภาพของสวีเดนในปี ค.ศ. 1524 จากสนธิสัญญามัลเมอ
สถาบันวิจัยเทคโนโลยีการเกษตร มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา

| --- | --- |
อาคารหอประชุม และอาคารอำนวยการ
ภาพรวมส่วนราชการ
ก่อตั้ง: พ.ศ. 2518
สำนักงานใหญ่: 202 หมู่ 11 ตำบลพิชัย อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง 52000
ฝ่ายบริหารส่วนราชการ: ผู้อำนวยการ, รศ.ดร.มาลี  ตั้งระเบียบ
หน่วยงานแม่: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา
เว็บไซต์: atri.rmutl.ac.th
สถาบันวิจัยเทคโนโลยีการเกษตร เป็นส่วนราชการ ระดับสำนัก สังกัดมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา ตั้งอยู่ที่หมู่ 11 ตำบลพิชัย อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง (ด้านหลังมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา ลำปาง) มีหน้าที่ในการค้นคว้าวิจัยและให้บริการวิชาการด้านการเกษตร อุตสาหกรรมเกษตร การสร้างสิ่งประดิษฐ์ ฝึกทักษะวิชาชีพ ผลิตพันธุ์พืชที่ดีให้กับเกษตรกร รวมถึงการให้บริการตรวจวิเคราะห์ทางการเกษตร
วิวัฒนาการ

สถาบันวิจัยเทคโนโลยีการเกษตร จัดตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2518 โดยใช้ชื่อว่า "สถาบันวิจัยและฝึกอบรมการเกษตร" สังกัดสถาบันเทคโนโลยีราชมงคล เพื่อเป็นแหล่งค้นคว้าทางวิชาการเกษตรและฝึกอบรมครู อาจารย์ นักศึกษา ตลอดจนประชาชนทั่วไป มีฐานะเทียบเท่ากอง หรือคณะ ต่อมาเมื่อวันที่ 19 ตุลาคม พ.ศ. 2532 กระทรวงศึกษาธิการได้มีประกาศแบ่งส่วนราชการสถาบันเทคโนโลยีราชมงคล มีการจัดตั้งสถาบันวิจัยและฝึกอบรมการเกษตรเพิ่มขึ้นอีก 1 แห่งที่จังหวัดสกลนคร ทำให้สถาบันฯ ได้เปลี่ยนชื่อเป็น "สถาบันวิจัยและฝึกอบรมการเกษตรลำปาง"
ในปี พ.ศ. 2548 พระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล พ.ศ. 2548 ได้ยุบรวมเอา 6 วิทยาเขตภาคเหนือ และสถาบันวิจัยและฝึกอบรมการเกษตรลำปาง เข้าด้วยกันเป็น "มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา" โดยสถาบันฯ มีฐานะเป็นหน่วยงานในสังกัด สถาบันวิจัยและพัฒนา
จนกระทั่งเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 จึงได้มีการยกฐานะสถาบันวิจัยและฝึกอบรมการเกษตรลำปางขึ้นเป็น "สถาบันวิจัยเทคโนโลยีการเกษตร" ปัจจุบันสถาบันวิจัยเทคโนโลยีการเกษตร ได้มีการจัดการเรียนการสอนในระดับบัณฑิตศึกษา ในสาขาวิชาพืชศาสตร์ และสาขาวิชาเทคโนโลยีการเกษตร ด้วย ในปีแรกมีนักศึกษาจำนวน 9 คน
โรงเรียนชลบุรีเรืองกิตติ์พณิชยการ

| โรงเรียนชลบุรีเรืองกิตติ์พณิชยการ Chonburi Rungkitt Commercial College> ข้อมูล |
| --- | --- |
ชื่ออื่น: ชรพ (CCC)
ประเภท: โรงเรียนอาชีวศึกษาเอกชน
คำขวัญ: สร้างคนดี มีความรู้ คู่คุณธรรม
สถาปนา: 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2549
ผู้อำนวยการ: นางอารีย์ วัฒนตันทะ
สี:   แดง (ชาด)    ทอง
เว็บไซต์: http://www.crcc.ac.th/
โรงเรียนชลบุรีเรืองกิตติ์พณิชยการ เป็นสถานศึกษาขนาดกลาง ตั้งอยู่ที่ 528 ถนนพิพิธ ตำบลบ้านโขด อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี 20000 โทรศัพท์ 0-3827-8820
ประวัติโรงเรียน

โรงเรียนชลบุรีเรืองกิตติ์พณิชยการเป็นโรงเรียนอาชีวศึกษาเอกชน สังกัดสำนักบริหารงานคณะกรรมการการส่งเสริมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน กระทรวงศึกษาธิการ จัดตั้งเมื่อ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2549 ตามใบอนุญาต เลขที่ ชบ.0002/2549 โดยเปิดสอนหลักสูตรประกาศนียบัตรวิชาชีพ(ปวช.) ของกรมอาชีวศึกษา แผนกการบัญชี การขาย และคอมพิวเตอร์ธุรกิจ มี ดร.วรศักดิ์ วัชรกำธร เป็นผู้รับใบอนุญาตจัดตั้ง
ปรัชญาโรงเรียน

สร้างคนดี มีความรู้ คู่คุณธรรม
สร้างคนดี หมายถึง พัฒนาคนให้เป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์ทั้งร่างกาย จิตใจ และสติปัญญา
มีความรู้ หมายถึง สามารถพัฒนาองค์ความรู้ต่างๆ นำไปบูรณาการใช้ในการดำรงชีวิตประจำวัน
คู่คุณธรรม หมายถึง นำองค์ความรู้ไปประกอบวิชาชีพที่สุจริต ควบคู่กับคุณธรรม จิรยธรรม และวัฒนธรรมในการดำรงชีวิต เพื่อให้สามารถอยู่ในสังคมร่วมกับผู้อื่นได้อย่างมีความสุข
หลักสูตรที่เปิดสอน

ประกาศนียบัตรวิชาชีพ(ปวช.) พาณิชยกรรม
สาขา การบัญชี
สาขา การขาย
สาขา คอมพิวเตอร์ธุรกิจ
แหล่งข้อมูลอื่น

โรงเรียนชลบุรีเรืองกิตติ์พณิชยการ (Chonburi Rungkitt Commercial College)[ลิงก์เสีย]
วัดเขาชวัง

| วัดเขาชวัง |
| --- | --- |
ที่ตั้ง: ตำบลโป่งน้ำร้อน อำเภอโป่งน้ำร้อน จังหวัดจันทบุรี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูสุจิตกิตติวัฒน์ (กิตติ สุจิตฺโต)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดเขาชวัง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโป่งน้ำร้อน อำเภอโป่งน้ำร้อน จังหวัดจันทบุรี
วัดเขาชวังตั้งวัดเมื่อวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2550 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2555
วัดเขาชวังมีอุโบสถแกะสลักด้วยไม้ทั้งหลังบอกเล่าพุทธประวัติ เมื่อปลาย พ.ศ. 2553 พระอธิการหนูทอง หาสจิตโต เจ้าอาวาสวัดเขาชวัง มีแนวความคิดต้องการสร้างอุโบสถไม่ให้เหมือนกับวัดอื่น ๆ จึงว่าจ้างช่างแกะสลักจากจังหวัดเชียงใหม่ มาทำการแกะสลักเรื่องราวพุทธประวัติ นักษัตร 12 ราศี และตามวรรณคดี พระเวสสันดรชาดก และวิถีชีวิตของชาวบ้านในสมัยโบราณ นำไม้เหลือใช้ และส่วนหนึ่งทางวัดซื้อมา เช่น ไม้สัก ไม้ตะเคียน ไม้ประดู่ และไม้แดง มาสร้าง อุโบสถไม้หลังนี้แกะสลักทั้งหลังแล้วเสร็จเมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2556
วัดบ้านอ่าง (จังหวัดจันทบุรี)

| วัดบ้านอ่าง |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดบ้านอ่าง, วัดอ่างคีรี
ที่ตั้ง: ตำบลอ่างคีรี อำเภอมะขาม จังหวัดจันทบุรี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูสุจิตกิตติวัฒน์ (กิตติ สุจิตฺโต)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดบ้านอ่าง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลอ่างคีรี อำเภอมะขาม จังหวัดจันทบุรี
วัดบ้านอ่าง เดิมชื่อ วัดอ่างคีรี เป็นชื่อพระราชทานจากพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว หลังจากย้ายวัดมาเรียบร้อยแล้ว จากนั้นสร้างอุโบสถจนสำเร็จ โดยอุโบสถที่สร้างครั้งนั้นอยู่ใกล้กับเจดีย์ เมื่อวัดเจริญขึ้น อาณาเขตวัดก็เริ่มคับแคบลง จากนั้นนายเช้า อุทัยรัศมี ดำรงตำแหน่งครูใหญ่โรงเรียนบ้านอ่างระหว่าง พ.ศ. 2483–2484 ได้จัดซื้อที่ดินใกล้กับวัด โดยซื้อที่ดินจากนางอยู่ พวงใหญ่ จำนวน 1 ไร่ 2 งาน และของนายพัน ไม่ทราบนามสกุล อีกประมาณ 5 ไร่ รวมทั้งที่ดินเดิมของกำนันศอ บุญถนอม บริจาคแก่วัดที่ดิน 2 ไร่เศษ รวมเป็น 8 ไร่เศษ ต่อมาไม่มีใครเรียกวัดอ่างคีรีทั้ง ๆ ที่เป็นนามพระราชทาน วัดบ้านอ่างประกาศตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2454 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2508
อุโบสถหลังใหม่กว้าง 10 เมตร ยาว 24 เมตร วางศิลาฤกษ์เมื่อวันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2505 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร โดยมีพระเดชพระคุณท่านเจ้าคุณจันทกวี (อดีตเจ้าคณะจังหวัดจันทบุรี) เป็นองค์อุปถัมภ์ พระครูหวัด สุมโน (อดีตเจ้าอาวาส) และพระใบฎีกาดรุณ สุเมโธ (รองเจ้าอาวาส) เป็นผู้อำนวยการสร้างหลังจากวางศิลาฤกษ์แล้ว เริ่มลงมือก่อสร้างกันเรื่อยมา แล้วเสร็จ พ.ศ. 2512 ภายในประดิษฐานพระประธานมีความกว้างของพระเพลา 3 ศอก 9 นิ้ว เริ่มเททองเมื่อวันอาทิตย์ที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2515