stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
คอลด์เวลล์ เอสเซลเตน
หนังสือและภาพยนตร์

คุณหมอเป็นผู้เขียนหนังสือที่พิมพ์ในปี ค.ศ. ชื่อว่า  การป้องกันและการรักษาโรคหัวใจ  (Prevent and Reverse Heart Disease)
ที่เขาพูดถึงคนไข้โรคหัวใจที่สามารถฟื้นฟูจากโรคหลอดเลือดแดงแข็ง
โดยการบริโภคอาหารไขมันต่ำ  ไม่ผ่านการขัดฟอก  และมาจากพืช 
ส่วนครึ่งหลังของหนังสือมีสูตรอาหารจากภรรยาของเขาคือนางแอนน์ 
ผู้ทำงานร่วมกับคุณหมอโดยให้คำแนะนำแก่คนไข้เกี่ยวกับเรื่องการปรุงอาหาร
คุณหมอและครอบครัว  (พร้อมกับลูก 4 คน) ได้เริ่มบริโภคอาหารจากพืชมาตั้งแต่กลางคริสต์ทศวรรษ 1980 
คุณหมอยกความสำเร็จที่ได้ในการทดลองรักษาคนไข้โรคหัวใจภายในระยะเวลา 12 ปี
ให้กับการมีคอเลสเตอรอลรวมที่ต่ำ  (145 mg/dl)  และคอเลสเตอรอลแบบ LDL ที่ต่ำ  (82 mg/dl)แม่แบบ:Medrs
หลังจากการผ่าตัดหัวใจในปี ค.ศ. 2010 
อดีตประธานาธิบดีสหรัฐบิล คลินตันได้เปลี่ยนไปบริโภคอาหารจากพืช
ตามคำแนะนำของ ศ. น.พ. ดีน ออร์นิช, ศ. ด.ร. ที. คอลิน แคมป์เบลล์, และคุณหมอเอสเซลเตน
คุณหมอได้เป็นดาราในภาพยนตร์สารคดีปี ค.ศ. 2011 ชื่อว่า ใช้ซ่อมดีกว่าโดนมีด  (Forks Over Knives)
โดยใช้ข้อมูลจากหนังสือ การป้องกันและการรักษาโรคหัวใจ  (Prevent and Reverse Heart Disease) ของคุณหมอ
และจากหนังสือ The China Study (ค.ศ. 2005) ซึ่งเป็นผลจากงานวิจัยของ ศ. ดร. ที. คอลิน แคมป์เบลล์
ภาพยนตร์ได้แสดงผลงานของแพทย์อื่น ๆ ที่ใช้วิธีการรักษาแนวทางเดียวกันนี้ด้วย  
และได้กล่าวถึงประสบการณ์ของคนไข้ของคุณหมอ
ลูกชายของคุณหมอชื่อว่าริพ  ผู้เคยแข่งขันในกีฬา triathlon เป็นอดีตเจ้าหน้าที่ดับไฟ เป็นนักเขียนหนังสือ The Engine 2 Diet ซึ่งใช้ข้อมูลจากงานวิจัยของบิดาของเขา  (คือคุณหมอ)  ได้แสดงในภาพยนตร์เรื่องนี้พร้อมกับภรรยาของคุณหมอ
ความเห็นเกี่ยวกับโรคหัวใจและโภชนาการ

ไขมันจะไม่สามารถพอกเส้นเลือดได้นอกจากเนื้อเยื่อบุเส้นเลือดจะมีความเสียหาย
และความเสียหายนี้เกิดขึ้นทุกครั้งที่ทานเนื้อ ผลิตภัณฑ์นม ปลา และไก่
เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ต้องพูดเน้นบ่อย ๆ
—
โรคหัวใจหลอดเลือดเป็นเสือกระดาษที่ไม่ควรจะเกิดขึ้น
และถ้าเกิดขึ้นแล้ว  ก็ไม่ควรที่จะเจริญเติบโตขึ้น
มันเป็นโรคที่เกิดขึ้นจากอาหาร
เปลี่ยนอาหารของคุณ  แล้วคุณก็จะเปลี่ยนชีวิตของตนได้
—
ผลงาน

Prevent and Reverse Heart Disease: The Revolutionary, Scientifically Proven, Nutrition-Based Cure. (2007)
"Is the Present Therapy for Coronary Artery Disease the Radical Mastectomyof the Twenty-First Century?."
Esselstyn CB Jr. et al. "A Strategy to Arrest and Reverse Coronary Artery Disease: A 5 -Year Longitudinal Study of a Single Physician's Practice." The Journal of Family Practice, 1995 December; 41 (6) : 560-68.
Esselstyn CB Jr. Updating a 12 -Year Experience With Arrest and Reversal Therapy for Coronary Heart Disease (An Overdue Requiem for Palliative Cardiology) ". The Am J of Cardiology, 1999 August 1; 84:339-341.
Esselstyn CB Jr. "Resolving the Coronary Artery Disease Epidemic through Plant-Based Nutrition (with photos of disease reversal) ." Preventive Cardiology, 2001;4: 171-177.
Campbell, T. Colin and Caldwell B. Esselstyn, Jr, MD. "Forks Over Knives: How a Plant-Based Diet Can Save America." Huffington Post, May 13, 2011.
ดูเพิ่ม > หนังสือ

หนังสือ The China Study - หนังสือแสดงความสัมพันธ์ของโภชนาการกับโรค
ดูเพิ่ม > แพทย์ นักวิชาการ นักวิทยาศาสตร์

ศ. น.พ. ดีน ออร์นิช - แพทย์วิจัยผู้ทำการทดลองรักษาคนไข้โรคหัวใจและโรคต่อมลูกหมากด้วยการเปลี่ยนอาหาร
ศ. ดร. ที. คอลิน แคมป์เบลล์ - ศาสตราจารย์ผู้ทำงานวิจัยที่สัมพันธ์โภชนาการและอัตราของโรคในประเทศจีน
ดูเพิ่ม > นักเขียน

ดร. สาทิส อินทรกำแหง ผู้ริเริ่มและเผยแพร่การแพทย์ผสมผสาน เป็นผู้เริ่มต้นแนวทางสุขภาพแบบชีวจิต
ดูเพิ่ม > แนวคิด

ชีวจิต แนวคิดการดูแลสุขภาพเริ่มต้นโดย ดร. สาทิส อินทรกำแหง
อาหารมังสวิรัติแบบเคร่งครัด
เชิงอรรถและอ้างอิง

1 2 3  Official Website:CV
↑  Philip J Tuso, MD; Mohamed H Ismail, MD; Benjamin P Ha, MD; Carole Bartolotto, MA, RD. "Nutritional Update for Physicians: Plant-Based Diets." The Permanente Journal (Kaiser Permanente) .  2013 Spring; 17 (2) :61-66.
1 2  David S. Martin, "From omnivore to vegan: The dietary education of Bill Clinton", CNN, August 18, 2011.
1 2  "A New Cardiovascular Approach:Eating for Life". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-05-30. สืบค้นเมื่อ 2014-03-20.
↑  Official Website: Biography
↑  "C. B. Esselstyn Jr. Fiance of Ann Crile". New York Times. 1 May 1961. p. 33. {{cite news}}: |access-date= ต้องการ |url= (help)
↑  "1956 Summer Olympics - Melbourne, Australia - Rowing" (Retrieved on May 15, 2008)
1 2  "About Dr. Esselstyn".
↑  ศูนย์วิทยาศาสตร์เพื่อสาธารณประโยชน์  (Center for Science in the Public Interest)  เป็นองค์กรกุศลทำหน้าที่เป็น watchdog และเป็นเสียงให้ผู้บริโภคในเรื่องการศึกษาและความตระหนักรู้เกี่ยวกับโภชนาการ
↑  "Scientific Advisory Board" (PDF). Nutrition Action. Center for Science in the Public Interest. January 2010. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2010-11-19. สืบค้นเมื่อ 26 January 2011.
↑  The 'heart attack proof' diet?
↑  "Cleveland Clinic study stops progress of heart disease with diet and cholesterol drugs". American Journal of Cardiology. August 1, 1999. สืบค้นเมื่อ 17 April 2010.
↑  Esselsyn CB (1 Aug 1999). "Updating a 12-year experience with arrest and reversal therapy for coronary heart disease (an overdue requiem for palliative cardiology) ". Am J Cardiol. 84 (3): 339–41, A8. doi:10.1016/S0002-9149(99)00290-8. PMID 10496449.
↑  "Caldwell Esselstyn Jr. MD & Dean Ornish MD Explain Bill Clinton's Diet To CNN". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-02-16. สืบค้นเมื่อ 2014-03-20.
1 2  Stone, Gene (2011). Forks over knives: the plant-based way to health. New York: The Experiment. pp. 16, 19. ISBN 978-1-61519-045-4.
↑  SELECTED ARTICLES BY DR. ESSELSTYN
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  สเปน  เยอรมนี  สหรัฐ  ลัตเวีย  เช็กเกีย  เกาหลี  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์  โปรตุเกส 
วิชาการ:  CiNii 
อื่น ๆ:  IdRef 
| [[วิกิพีเดีย:|ข้อมูลบุคคล]] |
| --- | --- |
ชื่อ: คอลด์เวลล์ เอสเซลเตน}
ชื่ออื่น: 
รายละเอียดโดยย่อ: นักกีฬาโอลิมปิกเหรียญทองในกีฬาพายเรือ
วันเกิด: 12 ธันวาคม ค.ศ. 1933(1933-12-12)
สถานที่เกิด: นครนิยอร์ก, มลรัฐนิวยอร์ก ประเทศสหรัฐอเมริกา
วันตาย: 
สถานที่ตาย:
ยามาไต

| ยามาไต ยามาไตโคกุ |
| --- | --- |
ประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 1–ประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 3
เมืองหลวง: ยามาโตะ
ภาษาทั่วไป: ภาษาญี่ปุ่นดั้งเดิม
การปกครอง: ราชาธิปไตย
ราชินี:  
ประวัติศาสตร์:  

• ก่อตั้ง : ประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 1
• สิ้นสุด : ประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 3
 
ยามาไตโคกุ หรือ ยามาไต (ญี่ปุ่น: 邪馬台国; ประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 1 – ประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 3) เป็นชื่อภาษาจีน-ญี่ปุ่นของประเทศโบราณในวะ เมื่อยุคยาโยอิตอนปลาย (ประมาณ 1,000 ปีก่อน ค.ศ. – ประมาณ ค.ศ. 300) จดหมายเหตุสามก๊กบันทึกชื่อบริเวณเป็น /*ja-maB-də̂/ (邪馬臺) หรือ /*ja-maB-ʔit/ (邪馬壹; สร้างรูปสะกดใหม่ตามภาษาจีนเก่าตอนปลาย) ตามด้วยอักษร 國 สำหรับ "ประเทศ" ระบุถึงสถานที่ที่เป็นดินแดนของราชินี-นักบวช ฮิมิโกะ (ญี่ปุ่น: 卑弥呼; โรมาจิ: Himiko; สวรรคต ประมาณ ค.ศ. 248) นักประวัติศาสตร์ นักภาษาศาสตร์ และนักโบราณคดีญี่ปุ่นหลายรุ่นโต้แย้งว่ายามาไตอยู่ที่ใดและมันมีความเกี่ยวข้องกับยามาโตะในยุคหลังหรือไม่
ในวัฒนธรรมร่วมสมัย

ยามาไต (มีฉากเป็นเกาะโดดเดี่ยวในมหาสมุทรแปซิฟิก) เป็นฉากในวิดีโอเกมทูมเรเดอร์ ใน ค.ศ. 2013 และภาพยนตร์ดัดแปลงใน ค.ศ. 2018 โดยมีราชินีฮิมิโกะเป็นกุญแจหลักของเนื้อเรื่อง
แหล่งข้อมูลอื่น

"Remains of what appears to be Queen Himiko's palace found in Nara", The Japan Times, Nov 11, 2009.
Aston, William G, tr. 1924. Nihongi: Chronicles of Japan from the Earliest Times to AD 697. 2 vols. Charles E Tuttle reprint 1972.
Baxter, William H. 1992. A Handbook of Old Chinese Phonology. Mouton de Gruyter.
Chamberlain, Basil Hall, tr. 1919.  The Kojiki, Records of Ancient Matters. Charles E Tuttle reprint 1981.
Edwards, Walter. 1998.  "Mirrors to Japanese History", Archeology 51.3.
Farris, William Wayne. 1998. Sacred Texts and Buried Treasures: Issues in the Historical Archaeology of Ancient Japan.  University of Hawaiʻi Press.
Hall, John Whitney. 1988. The Cambridge History of Japan: Volume 1, Ancient Japan. Cambridge University Press.
Hérail, Francine (1986), Histoire du Japon – des origines à la fin de Meiji [History of Japan – from origins to the end of Meiji] (ภาษาฝรั่งเศส), Publications orientalistes de France.
Hong, Wontack. 1994. Paekche of Korea and the Origin of Yamato Japan. Kudara International.
Imamura. Keiji. 1996.  Prehistoric Japan: New Perspectives on Insular East Asia. University of Hawaiʻi Press.
Karlgren, Bernhard. 1957. Grammata Serica Recensa.  Museum of Far Eastern Antiquities.
Kidder, Jonathan Edward. 2007.  Himiko and Japan's Elusive Chiefdom of Yamatai. University of Hawaiʻi Press.
McCullough, Helen Craig. 1985. Brocade by Night: 'Kokin Wakashū' and the Court Style in Japanese Classical Poetry. Stanford University Press.
Miller, Roy Andrew. 1967. The Japanese Language. University of Chicago Press.
Miyake, Marc Hideo. 2003. Old Japanese: A Phonetic Reconstruction. Routledge Curzon.
Philippi, Donald L. (tr.) 1968. Kojiki. University of Tokyo Press.
Pulleyblank, EG. 1991. "Lexicon of Reconstructed Pronunciation in Early Middle Chinese, Late Middle Chinese, and Early Mandarin". UBC Press.
Saeki, Arikiyo (2006),  邪馬台国論争 [Yamataikoku ronsō] (ภาษาญี่ปุ่น), Iwanami, ISBN 4-00-430990-5.
Goodrich, Carrington C, บ.ก. (1951), Japan in the Chinese Dynastic Histories: Later Han Through Ming Dynasties, แปลโดย Tsunoda, Ryusaku, South Pasadena, CA: PD & Ione Perkins.
Wang Zhenping. 2005. Ambassadors from the Islands of Immortals: China-Japan Relations in the Han-Tang Period. University of Hawaiʻi Press.
Hakkutsu sareta Nihon rett, 2010. Makimuku: were the huge buildings, neatly lined up, a palace? A discovery enlivens debate over the country Yamatai''.
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ญี่ปุ่น
สงครามครูเสด
ศัพทวิทยา

ในประวัติศาสตร์นิพนธ์สมัยใหม่ คำว่า "crusade" แรกเริ่มใช้เรียกคณะทหารอาสาชาวคริสต์ยุโรปในคริสต์ศตวรรษที่ 11, 12 และ 13 ที่เดินทางสู่แผ่นดินศักดิ์สิทธิ์ ต่อมาเริ่มนำคำไปใช้รวมถึงการรณรงค์ที่ชักนำ สนับสนุน และบางครั้งชี้นำโดยโรมันคาทอลิกเพื่อต่อต้านคนนอกศาสนา, คนนอกรีต หรือกล่าวหาศาสนาอื่นที่เป็นเป้าหมาย สิ่งเหล่านี้แตกต่างจากสงครามอื่น ๆ ของศาสนาคริสต์ที่ถูกพิจารณาว่าเป็นการสำนึกบาปและผู้ที่เข้าร่วมจะได้รับการให้อภัยต่อบาปที่รับสารภาพทั้งหมด การใช้คำศัพท์สามารถสร้างความซาบซึ้งประทับใจที่เข้าใจผิดถึงความเชื่อมโยง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเกี่ยวกับสงครามครูเสดครั้งแรก และคำจำกัดความเป็นเรื่องสำคัญทางประวัติศาสตร์นิพนธ์ที่ยกมาอภิปรายกันในหมู่นักประวัติศาสตร์ร่วมสมัย
ในสงครามครูเสดครั้งที่ 1, iter, "การเดินทาง" และ peregrinatio, "จาริกแสวงบุญ" ถูกนำมาใช้ในการการรณรงค์ คำศัพท์ Crusader ยังคงไม่ถูกแยกออกจากการจาริกแสวงบุญของคริสเตียนในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 12 ในตอนท้ายของคริสต์ศตวรรษภาษาเฉพาะของสงครามครูเสดถูกนำมาใช้ในรูปแบบของ crucesignatus—"หนึ่งสัญลักษ์คือกางเขน"—สำหรับผู้ทำสงครามศาสนา นำไปสู่ภาษาฝรั่งเศส croisade—เส้นทางแห่งกางเขน ในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 13 กางเขนได้กลายเป็นตัวบ่งชี้หลักของสงครามครูเสด ด้วย crux transmarina—"กางเขนโพ้นทะเล"— ใช้สำหรับสงครามครูเสดในทะเลเมดิเตอร์เรเนียนตะวันออก และ crux cismarina—"กางเขนข้างทะเลนี้"— สำหรับสงครามครูเสดในยุโรป ในภาษาอังกฤษสมัยใหม่ คำว่า "crusade" สร้างขึ้นตั้งแต่ต้นคริสต์ทศวรรษที่ 1700
คำในภาษาอาหรับสำหรับการต่อสู้หรือการแข่งขัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับการเผยแผ่ศาสนาอิสลาม—jihād— ถูกใช้สำหรับสงครามศาสนาของชาวมุสลิมกับคนนอกศาสนา และชาวมุสลิมบางคนเชื่อว่ามันคือหน้าที่ตามคัมภีร์กุรอานและหะดีษ "ภาษาแฟรงก์" และ "ภาษาละติน" ถูกใช้โดยประชาชนในตะวันออกใกล้ระหว่างสงครามครูเสดสำหรับชาวยุโรปตะวันตก ซึ่งแยกจากคริสเตียนไบแซนไทน์ซึ่งเป็นที่รู้จักในนาม "Greeks" "Saracen" ถูกใช้เรียกชาวมุสลิมอาหรับ มาจากชื่อกรีกและโรมันสำหรับชนเผ่าเร่ร่อนในทะเลทรายซีเรีย-อาหรับ แหล่งข้อมูลสงครามครูเสดใช้คำว่า "Syrians" เพื่ออธิบายคริสเตียนที่พูดภาษาอาหรับซึ่งเป็นสมาชิกของคริสตจักรออร์โธดอกกรีก และ "Jacobites" สำหรับผู้ที่เป็นสมาชิกของคริสตจักรออร์โธดอกซ์ของซีเรีย รัฐสงครามครูเสดแห่งซีเรียและปาเลสไตน์เป็นที่รู้จักกันในนาม "Outremer" มาจากภาษาฝรั่งเศส outre-mer หรือ "ดินแดนโพ้นทะเล"
สงครามครูเสดแต่ละครั้ง

มีสงครามครูเสดเกิดขึ้นหลายครั้ง แต่ครั้งที่สำคัญที่ใหญ่ที่สุดเกิดขึ้นระหว่างศตวรรษที่ 11 ถึง 13 ซึ่งมีสงครามใหญ่ ๆ เกิดขึ้นถึง 9 ครั้งในมหาสงครามครั้งนี้และยังมีสงครามย่อย ๆ เกิดอีกหลายครั้งในระหว่างนั้น สงครามบางครั้งก็เกิดขึ้นภายในยุโรปเอง เช่น ที่สเปน  และมีสงครามย่อย ๆ เกิดขึ้นตลอดศตวรรษที่ 16 จนถึงยุคเรอเนสซองซ์ และการปฏิรูปศาสนา
สงครามครูเสดแต่ละครั้ง > เมดิเตอร์เรเนียนตะวันออก > สงครามครูเสดครั้งที่ 1 ค.ศ. 1095-1101

เริ่มต้นเมื่อปี 1095 โดยสมเด็จพระสันตะปาปาเออร์บันที่ 2 (Urban II) แห่งกรุงโรม รวบรวมกองทัพชาวคริสต์ไปยังกรุงเยรูซาเลม ช่วงแรกกองทัพของปีเตอร์ นักพรต (Peter the Hermit) นำล่วงหน้ากองทัพใหญ่ไปก่อน ส่วนกองทัพหลักมีประมาณ 50,000 คนซึ่งส่วนใหญ่มาจากประเทศฝรั่งเศส นำโดย โรเบิร์ต เคอร์โทส ดยุกแห่งนอร์มังดี โอรสของสมเด็จพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 แห่งอังกฤษ
ในที่สุดเมื่อปี 1099 กองทัพก็เดินทางจากแอนติออคมาถึงกำแพงเมือง และยึดฐานที่มั่นใกล้กำแพงเข้าปิดล้อมเยรูซาเลมไว้ กองกำลังมุสลิมที่ได้รับการขนานนามว่า ซาระเซ็น ได้ต่อสู้ด้วยความเข้มแข็ง ทว่าท้ายที่สุดนักรบครูเสดก็บุกฝ่าเข้าไป และฆ่าล้างทุกคนที่ไม่ใช่ชาวคริสต์กระทั่งชาวมุสลิมในเมืองหรือชาวยิวในสถานที่ทางศาสนาก็ล้วนถูกฆ่าจนหมด เหลือเพียงผู้ปกครองเดิมในขณะนั้นซึ่งได้รับอนุญาตให้ออกไปได้ แต่ทว่าข่าวการรบนั้นไม่อาจไปถึงพระสันตะปาปา เนื่องจากพระองค์สิ้นพระชนม์ในอีกไม่กี่วันถัดมา
ผู้นำเหล่านักรบศักดิ์สิทธิ์ที่ได้รับเลือกคือ กอดฟรีย์แห่งบูยง ซึ่งอยู่ในตำแหน่งนานหนึ่งปีจึงเสียชีวิต เดือนกรกฎาคมปี 1100 บอลด์วินจากเอเดสซาจึงขึ้นสืบเป็นกษัตริย์ พระองค์อภิเษกกับเจ้าหญิงอาร์เมเนีย แต่ไร้รัชทายาท พระองค์สวรรคตในปี 1118 ผู้เป็นราชนัดดานามบอลด์วินจึงครองราชย์เป็นกษัตริย์บอลด์วินที่ 2 แห่งอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ มีราชธิดา 3 พระองค์ และที่น่าสนใจคือครั้งนี้บัลลังก์สืบทอดทางธิดาองค์โตหรือมเหสี และพระสวามีจะครองราชย์แทนกษัตริย์องค์ก่อน
สงครามครูเสดมีสาเหตุหลักมาจากความแตกต่างทางความเชื่อในศาสนาแต่ละศาสนา จนทำให้ไม่เข้าใจซึ่งกันและกัน ซึ่งผู้เริ่มต้นคือชาวมุสลิมต้องการครอบครองดินแดนศักดิ์สิทธิ์ คือ กรุงเยรูซาเลม นอกจากนั้นเหตุผลทางการเมืองก็เป็นอีกสาเหตุของสงครามด้วย เพราะในสมัยนั้นเศรษฐกิจในยุโรปตกต่ำ ผู้นำศาสนาในโรมันคาทอลิกเรืองอำนาจมาก และมีอำนาจเหนือกษัตริย์ และครอบครองทรัพย์สินมหาศาล ขนาดมีความเชื่อในตอนนั้นว่า ถ้าเป็นไปได้พ่อแม่ทุกคนอยากให้บุตรชายของตนเป็นนักบวชเพื่อจะเป็นผู้นำศาสนา
สงครามครูเสดได้คร่าชีวิตและทรัพย์สินของมนุษยชาติอย่างมากมายมหาศาล เพราะพระสันตะปาปาอ้างว่าเขาสามารถล้างบาปให้กับนักรบครูเสดได้ และอนุญาตให้ปล้น ฆ่า ยึดทรัพย์พวกนอกศาสนาได้ ซึ่งหลักการนี้ไม่มีในพระคำภีร์ไบเบิ้ล อีกทั้งขุนนางในสมัยนั้นต้องการยึดทรัพย์สินของพวกยิวที่ร่ำรวย และต้องการมีอิทธิพลในยุโรบไปจนถึงตะวันออกกลางจึงใช้ข้ออ้างของศาสนามาอ้างในการทำสงครามครั้งนี้
ผลของสงครามครูเสดนี้ฆ่าคนไปจำนวนมากมายนับจากยิวในยุโรบไปจนถึงยิวในเยรูซาเร็ม และทำให้ชาวมุสลิมและคริสเตียนบาดหมางกันทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้ทั้งสองศาสนา แม้ทั้งสองจะมีความต่างกันแต่สามารถอยู่ร่วมกันได้ในดินแดนแถบนั้น และสงครามครูเสดทำให้ความขัดแย้งเหล่านั้นยังคงหลงเหลือมาจนถึงปัจจุบัน
ดูเพิ่ม

สงครามครูเสดครั้งที่ 4
สงครามครูเสดครั้งที่ 5
สงครามครูเสดครั้งที่ 6
สงครามครูเสดครั้งที่ 7
สงครามครูเสดครั้งที่ 8
สงครามครูเสดครั้งที่ 9
หญิงอยู่บน

คู่รักในท่าสาวเลี้ยงวัว
ท่าสาวเลี้ยงวัวแบบกลับหัว ในหนังสือ  ของ Édouard-Henri Avril เมื่อ ค.ศ. 1892
หญิงอยู่บน (อังกฤษ: woman on top), สาวเลี้ยงวัว (cowgirl), หรือ ขี่ (riding) เป็นท่าในการร่วมเพศซึ่งผู้ชายนอนหรือนั่งหงายหน้า ผู้หญิงถ่างขาคร่อมชายนั้น จะหันหน้าหรือหันหลังใส่ก็ได้ แล้วผู้ชายสอดใส่อวัยวะเพศอันแข็งตัวเข้าไปยังอวัยวะเพศหรือทวารหนักของหญิง
ชื่อ "สาวเลี้ยงวัว" มาจากภาพลักษณ์ที่ฝ่ายรับขี่ฝ่ายรุกเหมือนแม่สาวเลี้ยงวัวขี่ม้าที่กำลังโก่งตัว เป็นหนึ่งในหลายท่าร่วมเพศที่ฝ่ายรับอยู่เหนือฝ่ายรุก อีกท่าหนึ่งซึ่งใช้ชื่อคล้ายกัน คือ สาวเลี้ยงวัวแบบกลับหัว (reverse cowgirl) เป็นท่าที่ทำให้คู่ร่วมเพศบรรลุและตั้งอยู่ในความสุขสมได้อย่างง่ายดาย ท่านี้ยังใช้เป็นท่าประเดิมไปสู่ท่าแลเทอรัลโคอิทัล (lateral coital position) ตามคำพรรณนาของแมสเตอส์กับจอห์นสัน (Masters and Johnson)
กล่าวอ้างกันโดยทั่วไปว่า ท่านี้เป็นท่าร่วมเพศที่นิยมกันมากโดยเฉพาะในหมู่ผู้หญิง เพราะช่วยกระตุ้นปุ่มกระสันพอเป็นกระษัย ท่านี้ยังทำให้ผู้หญิงมักเป็นฝ่ายออกแรงในระหว่างร่วมเพศด้วย
ปืนโอเวน

|  ปืนโอเวน  |
| --- | --- |
ชนิด: ปืนกลมือ
แหล่งกำเนิด: ออสเตรเลีย
บทบาท
ประจำการ: 1942–1960s
ผู้ใช้งาน: See Users
สงคราม:   สงครามโลกครั้งที่สอง  วิกฤตการณ์มาลายา  สงครามเกาหลี  สงครามเวียดนาม  Rhodesian Bush War 
ประวัติการผลิต
ผู้ออกแบบ: Lieutenant Evelyn Owen
ช่วงการออกแบบ: 1931–1939
บริษัทผู้ผลิต: Lysaght’s Works
ช่วงการผลิต: 1942–1944
จำนวนที่ผลิต: 45,000
ข้อมูลจำเพาะ
มวล: 4.23 kg (9.33 lb) without magazine  4.86 kg (10.7 lb) loaded
ความยาว: 813 mm (32.0 in)
ความยาวลำกล้อง: 250 mm (9.84 in)

กระสุน: 9×19mm Parabellum
การทำงาน: blowback, open bolt
อัตราการยิง: 700 rounds/min
ความเร็วปากกระบอก: 366 m/s (1,200 ft/s)
ระยะหวังผล: 123 เมตร (135 หลา)
พิสัยไกลสุด: 200 เมตร (220 หลา)
ระบบป้อนกระสุน: 33-round detachable magazine
ศูนย์เล็ง: Iron sights
ปืนโอเวน ซึ่งเป็นที่รู้จักอย่างเป็นทางการว่า โอเวน แมทชีน คาร์ไบน์ เป็นปืนกลมือสัญชาติออสเตรเลียที่ถูกออกแบบโดย Evelyn (Evo) Owen ในปี ค.ศ. 1939 ปืนโอเวนเป็นปืนที่ถูกออกแบบโดยชาวออสเตรเลียเพียงคนเดียวและสร้างขึ้นมาเพื่อใช้งานเป็นปืนกลมือในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง และถูกใช้งานโดยกองทัพออสเตรเลีย ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1943 จนถึงช่วงกลางปี ค.ศ. 1960
ผู้ใช้

ออสเตรเลีย
อินโดนีเซีย
มาเลเซีย[ต้องการอ้างอิง]
เนเธอร์แลนด์
นิวซีแลนด์
โรดีเชีย
สหราชอาณาจักร
สหรัฐ: จำกัดการใช้งานในช่วงสงครามเวียดนาม[ต้องการอ้างอิง]
ตระกูลอักษรพราหมี

| --- | --- |
: บทความนี้มีอักษรในตระกูลอักษรพราหมีปรากฏอยู่ คุณอาจเห็นสัญลักษณ์อื่นแทนตัวอักษร หรือมองเห็นสระวางผิดตำแหน่ง หากคอมพิวเตอร์ของคุณไม่สามารถแสดงผลได้อย่างถูกต้อง
ประโยคภาษาสันสกฤตในอักษรพราหมีหลายแบบ
ตระกูลอักษรพราหมี หรือ ตระกูลอักษรอินเดีย เป็นตระกูลระบบการเขียนอักษรสระประกอบ ซึ่งมีการใช้งานทั่วอนุทวีปอินเดีย, เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และบางส่วนของเอเชียตะวันออก ตระกูลอักษรนี้พัฒนามาจากอักษรพราหมีในอินเดียโบราณ ซึ่งปัจจุบันมีการใช้งานหลายตระกูลภาษา เช่น: อินโด-อารยัน, ดราวิเดียน, ทิเบต-พม่า, มองโกล, ออสโตรเอเชียติก, ออสโตรนีเซียน และไท ตระกูลอักษรนี้ยังเป็นต้นตอของบรรณลักษณ์ปทานุกรม (โกจูอง) ในคานะของภาษาญี่ปุ่นด้วย
ประวัติ

ตระกูลอักษรพราหมีพัฒนามาจากอักษรพราหมี มีการรับรองอักษรพราหมีตั้งแต่ศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสต์ศักราช ในรัชสมัยพระเจ้าอโศก ผู้ใช้อักษรนี้ในพระราชกฤษฎีกา แต่มีบางส่วนอ้างว่าพบคำจารึกยุคแรกบนเครื่องปั้นดินเผาในอินเดียใต้และศรีลังกา หลักฐานที่น่าเชื่อถือที่สุดคือจารึกอักษรพราหมีสั้น ๆ ที่เขียนขึ้นเมื่อศตวรรษที่ 4 ก่อนคริสต์ศักราช และตีพิมพ์โดย Coningham และคณะ (1996)

อักษรพราหมีเหนือพัฒนาไปเป็นอักษรคุปตะในสมัยจักรวรรดิคุปตะ ซึ่งภายหลังพัฒนาอักษรในช่วงสมัยกลางหลายรูปแบบ ตัวอย่างอักษรสมัยกลางที่โดดเด่น ซึ่งพัฒนาในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 7 หรือ 8 ได้แก่ นาครี, สิทธัม และศารทา
อักษรสิทธัมมีส่วนสำคัญในศาสนาพุทธ เนื่องจากมีการเขียนพระสูตรด้วยอักษรนี้ ศิลปะอักษรวิจิตรสิทธัมยังคงปรากฏในประเทศญี่ปุ่น ตารางและบรรณลักษณ์ปทานุกรมของระบบคานะสมัยใหม่ เชื่อว่าสืบต้นตอจากอักษรอินเดีย ผ่านการเผยแผ่ศาสนาพุทธ
ส่วนอักษรพราหมีใต้พัฒนาไปเป็นอักษรกทัมพะ, ปัลลวะ และวัตเตลุตตุ ซึ่งภายหลังพัฒนาเป็นอักษรรูปแบบอื่น ๆ ในเอเชียใต้และตะวันออกเฉียงใต้ ตระกูลอักษรพราหมีกระจายไปอย่างสันติ ผ่านการทำให้เป็นอินเดีย หรือการแพร่กระจายของภูมิปัญญาอินเดีย ตัวอักษรเหล่านี้เข้ามายังเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ผ่านท่าเรือบนเส้นทางการค้า ที่ท่าเรือเหล่านี้ มีผู้พบจารึกโบราณในภาษาสันสกฤตที่ใช้อักษรที่มีต้นกำเนิดในอินเดีย ในตอนแรก มีการเขียนจารึกเหล่านี้ด้วยภาษาของอินเดีย แต่ภายหลัง แต่ภายหลังมีการใช้อักษรนี้เขียบภาษาแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ภายหลังจึงมีการพัฒนาอักษรท้องถิ่นขึ้น ในคริสต์ศตวรรษที่ 8 อักษรเหล่านี้ได้แตกแขนงออกเป็นอักษรท้องถิ่นหลายแบบ
ชิ้นส่วนเสาพระราชกฤษฎีกาที่ 6 ของพระเจ้าอโศกในอักษรพราหมี อักษรบรรพบุรุษของตระกูลอักษรพราหมีทั้งหมด
การกรระจายตัวของตระกูลอักษรพราหมี (และอักษรขโรษฐี) จากอินเดีย
การเปรียบเทียบ

ตารางข้างล่างคืออักษรอินเดียที่สำคัญบางส่วน เรียงลำดับตามเกณฑ์รูปอักขระแถวแนวตั้งเดียวกันล้วนมาจากรูปอักขระพราหมีเดียวกัน:
ตารางนี้ไม่ครอบคลุม ถ้ารูปอักขระไม่ได้มาจากอักษรพราหมี แต่เป็นอักษรที่ประดิษฐ์ขึ้น อาจไม่แสดงในนี้
เสียงอ่านของรูปอักขระในแถวแนวตั้งเดียวกันอาจไม่เหมือนกัน เสียงอ่านในแนวนอนเป็นเฉพาะตัวอย่าง ถ้าเป็นไปได้ ควรใช้เสียงอ่านสัทอักษรสากลสำหรับภาษาสันสกฤต หรือถ้าจำเป็นก็ใช้ภาษาอื่น
รูปปริวรรตนี้ระบุไว้ใน ISO 15919
การเปรียบเทียบ > ตัวเลข

| ฮินดู-อารบิก | 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ตัวเลขพราหมี |  | 𑁒 | 𑁓 | 𑁔 | 𑁕 | 𑁖 | 𑁗 | 𑁘 | 𑁙 | 𑁚 |
| เลขโดดพราหมี | 𑁦 | 𑁧 | 𑁨 | 𑁩 | 𑁪 | 𑁫 | 𑁬 | 𑁭 | 𑁮 | 𑁯 |
| อัสสัม | ০ | ১ | ২ | ৩ | ৪ | ৫ | ৬ | ৭ | ৮ | ৯ |
| เบงกอล | ০ | ১ | ২ | ৩ | ৪ | ৫ | ৬ | ৭ | ৮ | ৯ |
| ติรหุตา | 𑓐 | 𑓑 | 𑓒 | 𑓓 | 𑓔 | 𑓕 | 𑓖 | 𑓗 | 𑓘 | 𑓙 |
| โอริยา | ୦ | ୧ | ୨ | ୩ | ୪ | ୫ | ୬ | ୭ | ୮ | ୯ |
| เทวนาครี | ० | १ | २ | ३ | ४ | ५ | ६ | ७ | ८ | ९  |
| คุชราต | ૦ | ૧ | ૨ | ૩ | ૪ | ૫ | ૬ | ૭ | ૮ | ૯ |
| โมฑี | 𑙐‎ | 𑙑‎ | 𑙒 | 𑙓‎ | 𑙔‎ | 𑙕 | 𑙖‎ | 𑙗 | 𑙘‎ | 𑙙 |
| ศารทา | 𑇐 | 𑇑 | 𑇒 | 𑇓 | 𑇔 | 𑇕 | 𑇖 | 𑇗 | 𑇘 | 𑇙 |
| ฏากรี | 𑛀 | 𑛁 | 𑛂 | 𑛃 | 𑛄 | 𑛅 | 𑛆 | 𑛇 | 𑛈 | 𑛉 |
| คุรมุขี | ੦ | ੧ | ੨ | ੩ | ੪ | ੫ | ੬ | ੭ | ੮ | ੯ |
| ขุทาพาที | 𑋰 | 𑋱 | 𑋲 | 𑋳 | 𑋴 | 𑋵 | 𑋶 | 𑋷 | 𑋸 | 𑋹 |
| มณีปุระ (เมเต) | ꯰ | ꯱ | ꯲ | ꯳ | ꯴ | ꯵ | ꯶ | ꯷ | ꯸ | ꯹ |
| ปรัจลิต | 𑑐‎ | 𑑑‎ | 𑑒‎ | 𑑓‎ | 𑑔‎ | 𑑕‎ | 𑑖‎ | 𑑗‎ | 𑑘‎ | 𑑙 |
| ทิเบต | ༠ | ༡ | ༢ | ༣ | ༤ | ༥ | ༦ | ༧ | ༨ | ༩ |
| มองโกล | ᠐ | ᠑ | ᠒ | ᠓ | ᠔ | ᠕ | ᠖ | ᠗ | ᠘ | ᠙ |
| เลปชา | ᱀ | ᱁ | ᱂ | ᱃ | ᱄ | ᱅ | ᱆ | ᱇ | ᱈ | ᱉ |
| ลิมบู | ᥆ | ᥇ | ᥈ | ᥉ | ᥊ | ᥋ | ᥌ | ᥍ | ᥎ | ᥏ |
| ตัวเลขโหราศาสตร์สิงหล | ෦ | ෧ | ෨ | ෩ | ෪ | ෫ | ෬ | ෭ | ෮ | ෯ |
| อดีตตัวเลขสิงหล |  | 𑇡 | 𑇢 | 𑇣 | 𑇤 | 𑇥 | 𑇦 | 𑇧 | 𑇨 | 𑇩 |
| ทมิฬ | ೦ | ௧ | ௨ | ௩ | ௪ | ௫ | ௬ | ௭ | ௮ | ௯ |
| เตลูกู | ౦ | ౧ | ౨ | ౩ | ౪ | ౫ | ౬ | ౭ | ౮ | ౯ |
| กันนาดา | ೦ | ೧ | ೨ | ೩ | ೪ | ೫ | ೬ | ೭ | ೮ | ೯ |
| มลยาฬัม | ൦ | ൧ | ൨ | ൩ | ൪ | ൫ | ൬ | ൭ | ൮ | ൯ |
| Saurashtra | ꣐ | ꣑ | ꣒ | ꣓ | ꣔ | ꣕ | ꣖ | ꣗ | ꣘ | ꣙ |
| อาหม | 𑜰 | 𑜱 | 𑜲 | 𑜳 | 𑜴 | 𑜵 | 𑜶 | 𑜷 | 𑜸 | 𑜹 |
| จักมา | 𑄶 | 𑄷 | 𑄸 | 𑄹 | 𑄺 | 𑄻 | 𑄼 | 𑄽 | 𑄾 | 𑄿 |
| พม่า | ၀ | ၁ | ၂ | ၃ | ၄ | ၅ | ၆ | ၇ | ၈ | ၉ |
| ไทใหญ่ | ႐ | ႑ | ႒ | ႓ | ႔ | ႕ | ႖ | ႗ | ႘ | ႙ |
| เขมร | ០ | ១ | ២ | ៣ | ៤ | ៥ | ៦ | ៧ | ៨ | ៩ |
| ไทย | ๐ | ๑ | ๒ | ๓ | ๔ | ๕ | ๖ | ๗ | ๘ | ๙ |
| ลาว | ໐ | ໑ | ໒ | ໓ | ໔ | ໕ | ໖ | ໗ | ໘ | ໙ |
| จาม | ꩐ | ꩑ | ꩒ | ꩓ | ꩔ | ꩕ | ꩖ | ꩗ | ꩘ | ꩙ |
| ธรรมล้านนา | ᪐ | ᪑ | ᪒ | ᪓ | ᪔ | ᪕ | ᪖ | ᪗ | ᪘ | ᪙ |
| ตัวเลขโหราศาสตร์ธรรมล้านนา | ᪀ | ᪁ | ᪂ | ᪃ | ᪄ | ᪅ | ᪆ | ᪇ | ᪈ | ᪉ |
| ไทลื้อ | ᧐ | ᧑ | ᧒ | ᧓ | ᧔ | ᧕ | ᧖ | ᧗ | ᧘ | ᧙ |
| บาหลี | ᭐ | ᭑ | ᭒ | ᭓ | ᭔ | ᭕ | ᭖ | ᭗ | ᭘ | ᭙ |
| ชวา | ꧐ | ꧑ | ꧒ | ꧓ | ꧔ | ꧕ | ꧖ | ꧗ | ꧘ | ꧙ |
| ซุนดา | ᮰ | ᮱ | ᮲ | ᮳ | ᮴ | ᮵ | ᮶ | ᮷ | ᮸ | ᮹    |

| ฮินดู-อารบิก | 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 |
หมายเหตุ
↑  ตัวเลขมองโกลมาต้นตอจากตัวเลขทิเบต และใช้เป็นตัวเชื่อมอักษรมองโกลกับ Clear
↑  ใช้ในเชิงพิธี
↑  ใช้งานทั่วไป
รายการตระกูลอักษรพราหมี > อดีต

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
อักษรพราหมียุคแรก
| IAST | อโศก | Girnar | จันทรคุปต์ | คุชราต | อลาหาบาด | Narbada | Kistna |
a: 
ā: 
i: 
ī: 
u: 
ū: 
ṛ: 
e: 
ai: 
o: 
au: 
k: 
kh: 
g: 
gh: 
ṅ: 
c: 
ch: 
j: 
jh: 
ñ: 
ṭ: 
ṭh: 
ḍ: 
ḍh: 
ṇ: 
t: 
th: 
d: 
dh: 
n: 
p: 
ph: 
b: 
bh: 
m: 
y: 
r: 
l: 
v: 
ś: 
ṣ: 
s: 
h:
รายการตระกูลอักษรพราหมี > พราหมีเหนือ

คุปตะ, คริสต์ศตวรรษที่ 4
ศารทา
ลัณฑา
คุรมุขี
โขชกี
ขุทาพาที
มหาชนี
มุลตานี
ฏากรี
โฑครี
สิรเมารี
สิทธัม
นาครี
เทวนาครี
โมฑี
คุชราต
นันทินาครี
ไกถี
สิเลฏินาครี
กามรูปี
อัสสัม
อักษรเคาฑี
เบงกอล–อัสสัม (นาครีตะวันออก)
อัสสัม
เบงกอล
ติรหุตา
โอริยา
เนปาล
ภูชิโมล
รัญชนา
สวยัมภู
ปรัจลิต
ทิเบต
มณีปุระ
เลปชา
ลิมบู
เขม
พักปา
ชญานวัชระทรงเหลี่ยม
มาร์เชน
Marchung
Pungs-chen
Pungs-chung
Drusha
กลิงคะ
ไภกษุกี
โทแคเรียน (พราหมีแบบเอียง)
รายการตระกูลอักษรพราหมี > พราหมีใต้

ทมิฬ-พราหมี, ศตวรรษที่ 2 ก่อนคริสต์ศักราช
ปัลลวะ
ทมิฬ
ครันถะ
มลยาฬัม
ติคาลาริ
ดิเวส อกุรุ
เสาราษฏร์
ขอม
ขอมไทย
ไทดั้งเดิม?
สุโขทัย
ไทย
ฝักขาม
ไทน้อย
ลาว
ไทเวียด
ไทขาว
ไทญ้อ
Lai Pao
จาม
กวิ
บาหลี
บาตัก
บูดา
ชวา
ซุนดาเก่า
ซุนดา
ลัมปุง
ลนตารา
มากาซาร์
เรินจง
เรอจัง
ไบบายิน
บูฮิด
ฮานูโนโอ
ตักบันวา
กูลิตัน
บาซาฮัน
มอญ–พม่า
มอญสมัยใหม่
พม่า
จักมา
กะเหรี่ยงสะกอ
ไทใหญ่
Tanchangya
Lik-Tai scripts
อาหม
คำตี้
ไทใต้คง
ธรรมล้านนา
ไทลื้อใหม่
ปยู
วัตเตลุตตุ
Kolezhuthu
Malayanma
สิงหล
Bhattiprolu
กทัมพะ
เตลูกู-กันนาดา
กันนาดา
Goykanadi
เตลูกู
ขั้นตอนวิธีของดีนิซ

ขั้นตอนวิธีของดีนิซ (อังกฤษ: Dinic's algorithm) เป็นขั้นตอนวิธีสำหรับการแก้ปัญหาการไหลมากสุด (อังกฤษ: Maximum flow) ในระบบเครือข่ายการไหล (อังกฤษ: Flow network) ถูกคิดขึ้นโดยเยฟิม ดีนิทซ์ (ฮีบรู: יפים (חיים) א 'דיניץ; อังกฤษ: Yefim (Chaim) A. Dinitz) นักวิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์ชาวยิว (อดีตเป็นชาวรัสเซีย) ในปี ค.ศ. 1970 ขั้นตอนวิธีนี้จะใกล้เคียงกับขั้นตอนวิธีของเอ็ดมอนด์-คาป (อังกฤษ: Edmonds-Karp algorithm) ซึ่งใช้หลักการหาวิถีสั้นสุดและมีอัตราการเติบโตเป็นของเวลาทำงาน  O(VE^{2}) แต่ขั้นตอนวิธีของดีนิซจะมีอัตราการเติบโตที่น้อยกว่าคือ  O(V^{2}E) ซึ่งเป็นผลมาจากการนำแนวคิดเรื่อง กราฟระดับ และ กระแสที่จำกัดการไหล มาใช้