stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จารุณี สุขสวัสดิ์
รางวัลที่ได้รับ

สาขานำหญิง
รางวัลสุพรรณหงส์ทองคำ ปี 2523 จากภาพยนตร์เรื่อง "ช่างเขาเถอะ"
รางวัลสุพรรณหงส์ทองคำ ปี 2525 จากภาพยนตร์เรื่อง "สวัสดีไม้เรียว"
รางวัลพระสุรัสวดี (ตุ๊กตาทอง) ปี 2525 จากภาพยนตร์เรื่อง "ปริศนา"
รางวัลพระสุรัสวดี (ตุ๊กตาทอง) ปี 2526 จากภาพยนตร์เรื่อง "มายาพิศวาส"
รางวัลเมขลา ปี 2531 จากละครโทรทัศน์เรื่อง "ตะรุเตา"
รางวัลโทรทัศน์ทองคำ ปี 2538 จากละครโทรทัศน์เรื่อง "คือหัตถาครองพิภพ"
สาขาสมทบหญิง
รางวัลพระสุรัสวดี (ตุ๊กตาทอง) ปี 2538 ผู้แสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม จากภาพยนตร์เรื่อง "บุญชู 8 เพื่อเธอ"
คมชัดลึกอวอร์ด ปี 2550 นักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม จากละครโทรทัศน์เรื่อง "กรุงเทพฯราตรี"
ดาราภาพยนตร์อวอร์ด 2007 ปี 2550 นักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม จากละครโทรทัศน์เรื่อง "ฟ้ามีตะวัน หัวใจฉันมีเธอ"
รางวัลโทรทัศน์ทองคำ ปี 2551 ดาราสนับสนุนหญิงดีเด่น จากละครโทรทัศน์เรื่อง "นิมิตมาร"
สาขาอื่น ๆ
รางวัลทีวีตุ๊กตาทองมหาชน 2524 (หนังสือพิมพ์ บ้านเมือง)
ดาราทอง ปี 2523-2525
โล่ห์เกียรติยศ "โลกดารา" จาก แก้วตาพี่ ลูกสาวกำนัน
วิก 07 ทองคำ (Popular Vote)
ดาราหญิงที่ประทับใจ (Popular Vote) จากบันทึกรักหน้าเหลือง 2539
รางวัลบุคคลตัวอย่างแห่งปี ด้านส่งเสริมสุขภาพและพัฒนาผลิตภัณฑ์ ประจำปี 2550
รางวัลเทพทอง ปี 2550
รางวัล ตำแหน่ง Most of Actress ปี 2554 เนื่องในโอกาสครบรอบสามสิบปี นิตยสารเปรียว
รางวัลเกียรติยศนักแสดงภาพยนตร์สาขาแอ็คชั่น ปี 2554
รางวัลโลตัสอวอร์ด (Lotus Award for Life Time Achievement 2013) เทศกาลภาพยนตร์โลกแห่งกรุงเทพฯ ครั้งที่ 11 พ.ศ. 2556
รางวัลเมขลา นางเอกราชินีภาพยนตร์ไทย ปี 2557
สถานีรถไฟหลักฮัมบวร์ค

สถานีรถไฟหลักฮัมบวร์ค
สถานีรถไฟหลักฮัมบวร์ค (เยอรมัน: Hamburg Hauptbahnhof) เป็นสถานีรถไฟหลักแห่งหนึ่งในเยอรมนี ตั้งอยู่ในเมืองฮัมบวร์ค เปิดให้บริการในปี ค.ศ. 1906 เพื่อทดแทนสถานีเดิม มีจำนวนผู้โดยสารเฉลี่ย 450,000 คนต่อวัน ทำให้เป็นสถานีรถไฟที่มีผู้โดยสารมากที่สุดในเยอรมนี และอันดับที่ 3 ของยุโรป รองจากการ์ดูว์นอร์และการ์เดอชัตแล–เลอาลในกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส
สถานีนี้ใช้ชานชาลาเกาะกลาง จำนวน 6 ชานชาลา เป็นชุมทางรถไฟขนาดใหญ่ทางตอนเหนือของประเทศ สามารถเชื่อมต่อกับรถไฟใต้ดินฮัมบวร์คและรถไฟเร็วเขตเมืองฮัมบวร์คได้
ในปี ค.ศ. 2008 สถานีนี้มีรถไฟทางไกลกว่า 720 ขบวน และเอ็ส-บาน 982 ขบวนต่อวัน
แหล่งข้อมูลอื่น

"Current departure time in Hamburg Hbf". Deutsche Bahn. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-09-03. สืบค้นเมื่อ 27 December 2013.
Hamburg Central Station ที่ฐานข้อมูลโครงสร้าง (Structurae)
(เยอรมัน) DB station information
(เยอรมัน) shopping center Wandelhalle Hamburg Hauptbahnhof เก็บถาวร 2021-01-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ถนนเพชรเกษม
ประวัติ

ถนนเพชรเกษมตั้งชื่อตามชื่อหลวงเพชรเกษมวิถีสวัสดิ์ (แถม เพชรเกษม) อธิบดีกรมทางหลวงคนที่ 7 หลวงเพชรเกษมวิถีสวัสดิ์เป็นนักเรียนทุนของกรมรถไฟหลวง เมื่อพ.ศ. 2464 ไปศึกษาวิชาวิศวกรรมโยธาที่สหราชอาณาจักร และกลับมารับราชการที่กรมรถไฟหลวง ตำแหน่งนายช่างผู้ช่วย กองแบบแผน กรมรถไฟหลวง ต่อมาย้ายไปสังกัดกรมทาง เมื่อถนนเพชรเกษมสร้างเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2493 จึงได้รับการตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่บุคคลดังกล่าวเมื่อวันที่ 10 ธันวาคม ปีเดียวกัน ตามนโยบายของรัฐบาลสมัยจอมพล ป. พิบูลสงครามเป็นนายกรัฐมนตรี ที่ให้ตั้งชื่อถนนตามชื่อนายช่างใหญ่ผู้ควบคุมการก่อสร้างหรือการบังคับบัญชารับผิดชอบ
ประวัติ > เลนถนน

ถนนเพชรเกษมในอดีต ถูกสร้างขึ้นจากถนน 2 เลนก่อน เพราะว่าในสมัยนั้นความเจริญเติบโตยังไม่มากเท่าปัจจุบัน
หลังจากนั้นมีการขยายเลนถนนจาก 2 เลน เป็น 4 เลน (ทั่วไป) บางช่วงในขณะนั้น เช่น ช่วงจากจ.ชุมพร-จ.ระนอง-อ.ตะกั่วป่า ยังเป็นสองเลน ฯลฯ
หลังจากนั้นถนนใน เทศบาลนครอ้อมน้อย เทศบาลนครนครปฐม เทศบาลเมืองราชบุรี ทางแยกต่างระดับวังมะนาว จ.เพชรบุรี อ.หัวหิน เทศบาลนครหาดใหญ่ จะขึ้นชื่อในเรื่องของถนนที่พัฒนามาระหว่าง 6-8 เลน เพราะเป็นเทศบาลนครที่เป็นแหล่งความเจริญขนาดใหญ่ และถนนส่วนใหญ่มีรถสัญจรเป็นจำนวนมาก
มีโครงการที่ทำถนนให้เป็น 4 เลนทั้งหมด เช่น สาทิตย์ วงศ์หนองเตย เป็นผู้เสนอโครงการในจังหวัดตรัง ตัวอย่างโครงการ เช่น ช่วง จ.กระบี่-อ.ห้วยยอด ให้เป็นสี่เลนทั้งหมด จากการยางแห่งประเทศไทย สาขาห้วยยอด-สามแยกโรงพยาบาลห้วยยอด ให้สร้างเป็นถนนสี่เลนเหลืออีก 1 กม. ช่วงเขาพับผ้า ระหว่าง อ.นาโยง จังหวัดตรัง ถึง อ.ศรีนครินทร์ จังหวัดพัทลุง สร้างเป็นถนนสี่เลนและเลนสำหรับรถบรรทุก
ประวัติ > ชื่ออื่น ๆ

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4 ยังมีชื่ออื่นในช่วงเส้นทางต่าง ๆ ดังนี้
ช่วงทางแยกโค้งปลาลังถึงทางแยกเข้าเมืองกระบี่ เรียกว่า "ถนนศรีพังงา"
ช่วงเข้าสู่ทางหลวงเอเชีย เรียกว่า "ถนนสายเอเชียพัทลุง-หาดใหญ่" จนถึงทางแยกคลองหวะ
ช่วงตั้งแต่ทางแยกคลองหวะ อำเภอหาดใหญ่ ถึงอำเภอสะเดา จังหวัดสงขลา เป็นส่วนหนึ่งของ "ถนนกาญจนวนิช" ซึ่งรัฐบาลสมัยจอมพล ป. พิบูลสงคราม ตั้งชื่อนี้ให้กับทางหลวงสายสงขลา-สะเดา เพื่อเป็นเกียรติแก่พระยาประกิตย์กลศาสตร์ (ประกิต รณชิต กาญจนวณิชย์) อดีตนายช่างด้านสงขลา ในช่วงแรกถนนกาญจนวณิชย์ถือเป็นทางหลวงคนละสายกับถนนเพชรเกษมซึ่งในขณะนั้นเป็นทางหลวงสายกรุงเทพมหานคร-หาดใหญ่ ต่อมาเมื่อมีการตั้งชื่อทางหลวงโดยใช้ระบบหมายเลข ถนนกาญจนวนิช ช่วงหาดใหญ่ถึงสะเดาได้ถูกรวมเป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4 ส่วนช่วงสงขลาถึงหาดใหญ่ (ภายหลังเพิ่มระยะทางไปถึงคลองหวะ) ได้รับการกำหนดเป็นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 407
รายละเอียดของเส้นทาง

|   | ไมล์ | กิโลเมตร |
| --- | --- | --- |
| กรุงเทพมหานคร | 10.6 | 17.1 |
| จังหวัดสมุทรสาคร | 3.2 | 5.1 |
| จังหวัดนครปฐม | 25.6 | 41.2 |
| จังหวัดราชบุรี | 36.1 | 58.1 |
| จังหวัดเพชรบุรี | 56.2 | 90.5 |
| จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ | 132.4 | 213 |
| จังหวัดชุมพร | 54.9 | 88.4 |
| จังหวัดระนอง | 113.1 | 183 |
| จังหวัดพังงา | 138.6 | 223 |
| จังหวัดกระบี่ | 78.3 | 126 |
| จังหวัดตรัง | 58.4 | 94.0 |
| จังหวัดพัทลุง | 53.0 | 85.3 |
| จังหวัดสงขลา | 57.4 | 92.3 |
| รวม | 817.8 | 1,316.0 |
ถนนเพชรเกษมเริ่มต้นที่สะพานเนาวจำเนียร (สะพานข้ามคลองบางกอกใหญ่) ผ่านเขตบางกอกใหญ่ เขตภาษีเจริญ เขตบางแค และเขตหนองแขม กรุงเทพมหานคร แล้วผ่านลงไปยังจังหวัดทางภาคตะวันตกและภาคใต้ โดยผ่านจังหวัดสมุทรสาคร จังหวัดนครปฐม จังหวัดราชบุรี จังหวัดเพชรบุรี จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ จังหวัดชุมพร แล้วตัดเข้าจังหวัดระนอง (ไม่ผ่านจังหวัดสุราษฎร์ธานีและจังหวัดนครศรีธรรมราช) แล้วผ่านจังหวัดพังงา จังหวัดกระบี่ จังหวัดตรัง จังหวัดพัทลุง และสิ้นสุดที่จุดผ่านแดนถาวรสะเดา อำเภอสะเดา จังหวัดสงขลา เชื่อมต่อกับเมืองบูกิตกายูฮีตัม รัฐเกอดะฮ์ ประเทศมาเลเซีย
ระยะทางส่วนใหญ่ของถนนเพชรเกษมมีฐานะเป็นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4 โดยมีบางช่วงที่เป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงเอเชียสาย 2 (ตั้งแต่ทางแยกต่างระดับบางแค กรุงเทพมหานคร ถึงทางแยกต่างระดับปฐมพร จังหวัดชุมพร และตั้งแต่ทางแยกเอเชีย จังหวัดพัทลุง ถึงจุดผ่านแดนถาวรสะเดา จังหวัดสงขลา) และทางหลวงเอเชียสาย 123 (ตั้งแต่ทางแยกต่างระดับนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม ถึงทางแยกหนองตะแคง จังหวัดราชบุรี) อนึ่ง เมื่อถนนเพชรเกษมผ่านเข้าไปในท้องถิ่นบางแห่ง เช่น กรุงเทพมหานคร เทศบาลนครอ้อมน้อย เทศบาลเมืองพังงา เทศบาลนครตรัง จะมีฐานะเป็นทางหลวงท้องถิ่น มิใช่ทางหลวงแผ่นดิน เนื่องจากกรมทางหลวงได้ถ่ายโอนความรับผิดชอบให้แก่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นเหล่านั้นแล้ว
รายละเอียดของเส้นทาง > ช่วงกรุงเทพมหานครถึงอำเภอปากท่อ

ถนนเพชรเกษมช่วงต้นสาย ตั้งแต่แยกท่าพระถึงทางต่างระดับบางแค มีเส้นทาง รถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคล ซ้อนทับเหนือถนน โดยถนนเพชรเกษมในเขตกรุงเทพมหานคร จะเป็นถนนคอนกรีตสลับกับถนนลาดยาง ขนาด 6 ช่องจราจร แบ่งทิศทางการจราจรโดยเกาะกลางถนน จากนั้นจะขยายเป็น 8 ช่องจราจรเมื่อพ้นแยกบางแค และลดเหลือ 6 ช่องจราจรเมื่อเข้าสู่เขตหนองแขม ก่อนที่จะขยายเป็นขนาด 8 ช่องจราจรอีกครั้งเมื่อเข้าสู่เขตเทศบาลนครอ้อมน้อย แล้วเบนไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ข้ามแม่น้ำท่าจีน ไปบรรจบถนนบรมราชชนนีที่อำเภอนครชัยศรี เมื่อเลยทางเข้าอำเภอนครชัยศรี เส้นทางจะเลี้ยวไปทางตะวันตกไปจนถึงอำเภอเมืองนครปฐม ถนนจะขยายเป็น 12 ช่องจราจรในช่วงเลี่ยงเมืองนครปฐม เมื่อพ้นเขตเทศบาลนครนครปฐม ถนนจะเหลือ 4 ช่องจราจรและแบ่งทิศทางการจราจรด้วยคูน้ำ เมื่อพ้นทางต่างระดับหนองตะแคง ซึ่งแยกไปอำเภอบ้านโป่งและจังหวัดกาญจนบุรี เส้นทางจะเลี้ยวไปทางทิศใต้ ผ่านอำเภอโพธาราม อำเภอบางแพ อำเภอเมืองราชบุรี และอำเภอปากท่อ
รายละเอียดของเส้นทาง > ช่วงอำเภอปากท่อถึงจังหวัดชุมพร

เมื่อพ้นเขตเมืองของอำเภอปากท่อจากนั้นตัดกับถนนพระรามที่ 2 ที่ทางแยกต่างระดับวังมะนาว และเส้นทางจะขยายเป็น 7 ช่องจราจร โดยแบ่งเป็นขาล่อง 3 ช่องจราจร และขาขึ้น 4 ช่องจราจร ซึ่งช่องจราจรขาขึ้นคือแนวถนนเดิมสมัยที่ยังเป็นทางขนาด 4 ช่องจราจร เข้าเขตจังหวัดเพชรบุรี ผ่านอำเภอเมืองเพชรบุรี อำเภอบ้านลาด และเส้นทางจะลดเหลือ 6 ช่องจราจร ผ่านอำเภอท่ายาง และแยกไปทางซ้ายเลียบชายฝั่งทะเลที่ทางแยกต่างระดับชะอำ (ถ้าตรงไปจะเป็นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 37) ซึ่งถนนจะมีขนาด 4 ช่องจราจรตั้งแต่ทางต่างระดับชะอำถึงทางรถไฟสายใต้ เมื่อเข้าสู่เขตเทศบาลเมืองชะอำ ถนนจะมีขนาด 6 ช่องจราจรอีกครั้ง และเส้นทางจะเลี้ยวลงไปทิศใต้ ลอดใต้ทางวิ่งท่าอากาศยานหัวหิน เข้าสู่เขตเทศบาลเมืองหัวหิน และถนนจะลดขนาดเหลือ 4 ช่องจราจรเมื่อพ้นวังไกลกังวล เมื่อพ้นตัวเมืองหัวหินจะข้ามทางรถไฟสายใต้อีกครั้งและถนนจะเหลือ 2 ช่องจราจรก่อนถึงทางแยกต่างระดับวังยาวประมาณ 3 กิโลเมตร จากนั้นถนนจะผ่านอำเภอปราณบุรี อำเภอสามร้อยยอด อำเภอกุยบุรี อำเภอเมืองประจวบคีรีขันธ์ อำเภอทับสะแก อำเภอบางสะพาน อำเภอบางสะพานน้อย เป็นถนนขนาด 4 ช่องจราจร มีคูน้ำกั้น จากนั้นเข้าสู่เขตจังหวัดชุมพรโดยผ่านอำเภอปะทิว ในช่วงสั้น ๆ และผ่านอำเภอท่าแซะ อำเภอเมืองชุมพร จากนั้นเลี้ยวขวาที่ทางแยกต่างระดับปฐมพรที่อำเภอเมืองชุมพร ซึ่งถ้าตรงไปจะเป็นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41
รายละเอียดของเส้นทาง > ช่วงจังหวัดชุมพรถึงแยกโคกเคียน

เส้นทางจากนี้จะเลียบชายฝั่งทะเลอันดามัน โดยในช่วงอำเภอเมืองชุมพรถึงทางลัดเข้าตัวเมืองระนอง ถนนจะมีขนาด 4 ช่องจราจร จากนั้นถนนจะขยายเป็น 10 ช่องจราจร จนถึงแยกสนามกีฬา ถนนจะลดเหลือ 6 ช่องจราจร เมื่อข้ามคลองบางริ้นถนนจะลดเหลือ 4 ช่องจราจร ผ่านภูเขาหญ้า น้ำตกหงาว จนถึงเส้นแบ่งเขตระหว่าง ต.หงาวและต.ราชกรูด ถนนจะลดเหลือ 2 ช่องจราจร ยกเว้นเขตเทศบาลและทางแยก ผ่านอำเภอกะเปอร์ อำเภอสุขสำราญ เข้าเขตจังหวัดพังงาที่อำเภอคุระบุรี บรรจบกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 401 ที่แยกโคกเคียน อำเภอตะกั่วป่า
รายละเอียดของเส้นทาง > ช่วงแยกโคกเคียนถึงจังหวัดพัทลุง

จากทางแยกโคกเคียน เส้นทางจะเลี้ยวขวาเข้าสู่ตัวอำเภอตะกั่วป่า แล้วลงไปทางใต้อีกครั้งผ่านเทศบาลตำบลคึกคัก เขาหลัก เข้าสู่อำเภอท้ายเหมือง เลี้ยวซ้ายที่บ้านโคกกลอย ซึ่งมีทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 402 แยกไปจังหวัดภูเก็ต โดยถนนช่วงแยกโคกเคียนถึงตำบลโคกกลอยเป็นถนนขนาด 4 ช่องจราจร ยกเว้นช่วงเขาหลัก - ลำแก่น ซึ่งเป็นเส้นทางบนภูเขา มีขนาด 2-3 ช่องจราจร จากนั้นถนนจะมีขนาด 4 ช่องจราจรผ่านอำเภอตะกั่วทุ่ง เข้าสู่อำเภอเมืองพังงา เมื่อพ้นตัวเมือง ถนนจะเหลือ 2 ช่องจราจรและขึ้นเขานางหงส์ เมื่อลงเขามาจะเป็นตัวเมืองทับปุด ตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4311 (เลี่ยงเมืองพังงา) และทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 415 (ไปบ้านตาขุน) ตั้งแต่ตัวเมืองทับปุด ถนนจะขยายขนาดเป็น 4 ช่องจราจรอีกครั้ง และมุ่งหน้าไปยังทิศตะวันออกเฉียงใต้ แล้วเบนไปยังทิศใต้ เข้าเขตจังหวัดกระบี่ ผ่านอำเภออ่าวลึก แล้วเลี้ยวซ้ายที่ตัวเมืองกระบี่ จากนี้ไปถนนจะมีเกาะกลางกั้น เส้นทางจะผ่านอำเภอเหนือคลอง อำเภอคลองท่อม เข้าเขตจังหวัดตรัง ผ่านอำเภอวังวิเศษ ตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 403 ที่แยกห้วยยอด จากนั้นเส้นทางจะเข้าสู่ตัวเมืองห้วยยอด เส้นทางจะมุ่งลงไปทางใต้เข้าเขตอำเภอเมืองตรัง โดยช่วงห้วยยอด-ตรัง จะไม่มีเกาะกลางถนนกั้น เมื่อเข้าสู่เขตเทศบาลนครตรัง ถนนจะมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออก ผ่านอำเภอนาโยง ข้ามเขาพับผ้า เข้าสู่เขตจังหวัดพัทลุงที่อำเภอศรีนครินทร์ และมุ่งหน้าสู่อำเภอเมืองพัทลุง ตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41
รายละเอียดของเส้นทาง > ช่วงจังหวัดพัทลุงถึงด่านพรมแดนสะเดา

จากนั้นเส้นทางจะมุ่งหน้าลงไปทางทิศใต้ (แนวทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41) ผ่านอำเภอเขาชัยสน อำเภอบางแก้ว อำเภอป่าบอน เข้าสู่จังหวัดสงขลาที่อำเภอรัตภูมิ ตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 406 ที่แยกคูหา (โดยแนวถนนเพชรเกษมจะเลี้ยวขวา แล้วแยกจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 406 ที่แยกท่าชะมวง ส่วนทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4 จะตรงไป) เข้าสู่อำเภอหาดใหญ่ มีทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 414 แยกไปทางซ้ายไปอำเภอเมืองสงขลา ตัดกับถนนเพชรเกษมสายเก่า (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4287) เข้าเมืองหาดใหญ่และไปจังหวัดสตูลที่แยกควนลัง ผ่านทางหลวงหมายเลข 4135 ไปท่าอากาศยานหาดใหญ่ ข้ามทางรถไฟสายใต้ (ปาดังเบซาร์) แล้วเลี้ยวขวาไปตามถนนกาญจนวณิชย์ (มาจากอำเภอเมืองสงขลา) ซึ่งถ้าตรงไปจะเป็นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 43 ไปปัตตานี
แนวเส้นทางจะตัดกับทางรถไฟสายใต้ (ปาดังเบซาร์) หลายครั้ง จากนั้นจะมีทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 42 แยกไปอำเภอนาทวีและจังหวัดปัตตานี เมื่อเข้าสู่ตัวเมืองสะเดา จะมีทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4054 แยกทางขวาไปยังตำบลปาดังเบซาร์ จากนั้นเส้นทางจะสิ้นสุดที่ด่านพรมแดนสะเดา เชื่อมต่อกับทางด่วนหมายเลข 1 ของประเทศมาเลเซีย
การนับหลักกิโลเมตร

เนื่องจากถนนเพชรเกษมในแต่ละช่วงอยู่ในความรับผิดชอบดูแลของหน่วยงานที่แตกต่างกัน ดังนั้นหลักกิโลเมตรจึงมีวิธีการนับและจุดเริ่มต้นการนับที่ต่างกัน ได้แก่
การนับหลักกิโลเมตร > ส่วนที่ไม่ได้เป็นทางหลวงแผ่นดิน

ช่วงเขตกรุงเทพมหานคร เดิมอยู่ในความรับผิดชอบของกรมทางหลวงซึ่งเริ่มนับกิโลเมตรที่ 0+000 จากอนุสาวรีย์ประชาธิปไตย ถนนราชดำเนินกลาง เขตพระนคร มาทางถนนดินสอ ถนนตีทอง ถนนตรีเพชร ถนนสะพานพุทธ สะพานพระพุทธยอดฟ้า ถนนประชาธิปก และถนนอินทรพิทักษ์ ด้วยวิธีนับเช่นนี้ สะพานเนาวจำเนียรจะอยู่ที่กิโลเมตรที่ 4+400 และเส้นแบ่งเขตหนองแขมกับอำเภอกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร จะอยู่ที่กิโลเมตรที่ 21+375 ต่อมากรมทางหลวงได้โอนถนนเพชรเกษมในช่วงนี้ให้แก่สำนักการโยธา กรุงเทพมหานคร ซึ่งได้เปลี่ยนมานับกิโลเมตรที่ 0+000 ช่วงแยกบางยี่เรือ จนถึงสะพานเนาวจำเนียร เขตบางกอกใหญ่ (จุดเริ่มต้นที่แท้จริงของถนนเพชรเกษม) ไปจนสุดเขตหนองแขมที่กิโลเมตรที่ 16+975
ช่วงเขตจังหวัดสมุทรสาคร เดิมอยู่ในความรับผิดชอบของกรมทางหลวง ปัจจุบันได้ถ่ายโอนความรับผิดชอบให้แก่เทศบาลนครอ้อมน้อย จึงเปลี่ยนฐานะมาเป็นทางหลวงท้องถิ่น แต่ยังคงนับกิโลเมตรที่ 0+000 จากอนุสาวรีย์ประชาธิปไตยเช่นเดิม ด้วยวิธีนับเช่นนี้ เส้นแบ่งเขตหนองแขมกับอำเภอกระทุ่มแบนจะตรงกับกิโลเมตรที่ 21+375 และเส้นแบ่งเขตอำเภอกระทุ่มแบนกับอำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม จะตรงกับกิโลเมตรที่ 26+420
การนับหลักกิโลเมตร > ส่วนที่เป็นทางหลวงแผ่นดิน

ช่วงเขตจังหวัดนครปฐมเป็นต้นไป มีฐานะเป็นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4 รับผิดชอบดูแลโดยกรมทางหลวง โดยเริ่มนับกิโลเมตรที่ 0+000 จากอนุสาวรีย์ประชาธิปไตย กรุงเทพมหานคร ด้วยวิธีนับเช่นนี้ ตรงเส้นแบ่งเขตระหว่างจังหวัดสมุทรสาครกับจังหวัดนครปฐมจะถือเป็นกิโลเมตรที่ 26+420 และจุดสิ้นสุดทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4 ณ จุดผ่านแดนถาวรสะเดา อำเภอสะเดา จังหวัดสงขลา จะถือเป็นกิโลเมตรที่ 1310+554
ทั้งนี้ ในปัจจุบัน จำนวนกิโลเมตรที่ปรากฏบนหลักกิโลเมตรของทางหลวงหมายเลข 4 ยังคงลักลั่นอยู่เป็นบางช่วง อันเป็นผลมาจากวิธีการนับกิโลเมตรที่แตกต่างกันตามรายละเอียดดังนี้
ตั้งแต่เขตจังหวัดนครปฐม จนถึงทางแยกเข้าชุมชนต้นมะม่วงหลังห้างสรรพสินค้าบิ๊กซี สาขาเพชรบุรี (กิโลเมตรที่ 26+420 - กิโลเมตรที่ 162+217)
เริ่มนับกิโลเมตรที่ 0+000 ตั้งแต่อนุสาวรีย์ประชาธิปไตย ไปตามถนนดินสอ ถนนตีทอง ถนนตรีเพชร ถนนสะพานพุทธ สะพานพระพุทธยอดฟ้า ถนนประชาธิปก ถนนอินทรพิทักษ์ มาถึงสะพานเนาวจำเนียร จากนั้นจะไปตามแนวสายทางหลวงหมายเลข 4 ที่ปรากฏในปัจจุบัน ไม่ผ่านเข้าตัวจังหวัดหรือชุมชนใด ๆ เมื่อมาถึงจุดตัดกับทางหลวงหมายเลข 3528 ด้านใต้ บริเวณหลังห้างสรรพสินค้าบิ๊กซี สาขาเพชรบุรี (ทางหลวงหมายเลข 4 สายเดิม แยกเข้าชุมชนต้นมะม่วง) อำเภอเมืองเพชรบุรี จะได้ระยะทาง 162.217 กิโลเมตร
ช่วงตั้งแต่ทางแยกเข้าชุมชนต้นมะม่วงหลังห้างสรรพสินค้าบิ๊กซี สาขาเพชรบุรี จนถึงจุดผ่านแดนถาวรสะเดา อำเภอสะเดา จังหวัดสงขลา (กิโลเมตรที่ 156+399 - กิโลเมตรที่ 1310+554)
ในอดีต เป็นการนับกิโลเมตรแบบเดิม โดยเริ่มนับกิโลเมตรที่ 0+000 ตั้งแต่อนุสาวรีย์ประชาธิปไตย ไปตามถนนดินสอ ถนนตีทอง ถนนตรีเพชร ถนนสะพานพุทธ สะพานพระพุทธยอดฟ้า ถนนประชาธิปก ถนนอินทรพิทักษ์ มาถึงสะพานเนาวจำเนียร จากนั้นไปตามแนวทางหลวงหมายเลข 4 โดยผ่านสายเก่า (เข้าตัวจังหวัดนครปฐม ตัวอำเภอบ้านโป่ง ตัวอำเภอโพธาราม ชุมชนเจ็ดเสมียน ตัวจังหวัดราชบุรี ตัวจังหวัดเพชรบุรี และชุมชนต้นมะม่วงหลังห้างสรรพสินค้าบิ๊กซี สาขาเพชรบุรี) เมื่อมาถึงทางแยกเข้าชุมชนต้นมะม่วงหลังห้างสรรพสินค้าบิ๊กซี จะได้ระยะทาง 170.717 กิโลเมตร ต่อจากจุดนี้ก็จะนับเลขกิโลเมตรต่อไปตามวิธีนี้จนสิ้นสุดที่ทางแยกโคกเคียน อำเภอตะกั่วป่า จังหวัดพังงา ณ กิโลเมตรที่ 776+660 ส่วนตั้งแต่ทางแยกโคกเคียนเป็นต้นไป จะเป็นการนับแบบวัดระยะทางระหว่างอำเภอถึงอำเภอหรือจังหวัดถึงจังหวัดต่าง ๆ ในปัจจุบันการนับแบบวิธีนี้ได้ถูกยกเลิกไปแล้ว
ปัจจุบัน เป็นการนับกิโลเมตรแบบใหม่ โดยเริ่มนับกิโลเมตรที่ 0+000 จากสี่แยกท่าพระ ไปตามทางหลวงหมายเลข 4 แนวปัจจุบัน โดยเริ่มที่ กม.156+399 และนับเลขกิโลเมตรต่อไปตามวิธีนี้จนสิ้นสุดทางหลวงหมายเลข 4 ที่จุดผ่านแดนถาวรสะเดา ณ กิโลเมตรที่ 1310+554 จึงทำให้เลขหลักกิโลเมตรช่วงตั้งแต่ทางแยกเข้าชุมชนต้นมะม่วงหลังห้างสรรพสินค้าบิ๊กซี สาขาเพชรบุรี จนถึงทางแยกโคกเคียน จะมีจำนวนกิโลเมตรจากการนับแบบใหม่และแบบเก่าต่างกันประมาณ 14 กิโลเมตร ปัจจุบันกรมทางหลวงได้ทยอยปรับปรุงตัวเลขไปมากแล้ว
รายชื่อทางแยก

↑  เดินรถทางเดียว จากถนนห้วยยอด มุ่งหน้าถนนราชดำเนิน
↑  เดินรถทางเดียว จากถนนห้วยยอด มุ่งหน้าถนนพัทลุง
↑  เดินรถทางเดียว มุ่งหน้าแยกท่ากลาง
เส้นทางสายเก่า

บางช่วงของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4 เคยได้รับการกำหนดให้เป็นสนามบินฉุกเฉินโดยใช้ผิวจราจรเป็นทางขึ้น-ลงเครื่องบิน ปัจจุบันได้ถูกยกเลิกไปหมดแล้ว
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4 เป็นเส้นทางที่มีช่วงทางหลวงสายเก่าอยู่หลายช่วง ดังนี้
ทางเข้าตัวเมืองนครปฐม (ปัจจุบันเป็น  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3524)
ทางแยกกระจับถึงทางแยกหนองโพ จังหวัดราชบุรี (ปัจจุบันเป็น  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3525)
ทางเข้าอำเภอโพธาราม จังหวัดราชบุรี (ปัจจุบันเป็น  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3526)
ทางเข้าบ้านเจ็ดเสมียน (ปัจจุบันเป็น  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3238)
ทางเข้าตัวเมืองราชบุรี (ทางแยกเมืองราชถึงทางแยกแขวงการทาง)
ทางเข้าตัวเมืองเพชรบุรีบริเวณเขาวัง (ปัจจุบันเป็น  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3528 ด้านเหนือ)
ทางเข้าตัวเมืองเพชรบุรีบริเวณหลังห้างสรรพสินค้าบิ๊กซี สาขาเพชรบุรี (ปัจจุบันเป็น  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3528 ด้านใต้)
ทางเข้าบ้านทุ่งมะพร้าว จังหวัดพังงา (ปัจจุบันเป็น  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4282)
ทางเข้าบ้านกะไหล จังหวัดพังงา (ปัจจุบันเป็น  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4283)
ทางเข้าบ้านกะโสม จังหวัดพังงา (ปัจจุบันเป็น  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4284)
ถนนช่วงทางแยกโคกกอก ถึงทางแยกท่ามิหรำ จังหวัดพัทลุง (ปัจจุบันเป็นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4285)
ถนนช่วงตัวอำเภอรัตภูมิถึงทางแยกสนามบินนอก (ต่อเขตเทศบาลนครหาดใหญ่) (ปัจจุบันเป็น  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4287)
ถนนในเขตเทศบาลนครหาดใหญ่ (ถนนเพชรเกษมและถนนกาญจนวณิชย์ช่วงทางแยกคอหงส์ถึงต่อเขตแขวงการทางสงขลา)
ถนนกาญจนวณิชย์ช่วงต่อเขตเทศบาลนครหาดใหญ่ถึงทางแยกคลองหวะ (ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของ  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 407)
ซึ่งถ้าหากนับระยะทางโดยยึดเส้นทางสายเก่าเป็นหลัก จะมีระยะทางทั้งสิ้น 1,351.60 กิโลเมตร
แหล่งข้อมูลอื่น

ระบบสารสนเทศโครงข่ายทางหลวง เก็บถาวร 2016-06-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน กรมทางหลวง กระทรวงคมนาคม
แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ ถนนเพชรเกษม
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
10°11′17″N 99°22′01″E﻿ / ﻿10.188002°N 99.366984°E﻿ / 10.188002; 99.366984
ป้ายบอกทางหลวงหมายเลข 4 ที่จังหวัดราชบุรี
ตาตียานา วีเวียน

นักเคลื่อนไหวด้านสิทธิมนุษยชนชาวสาธารณรัฐแอฟริกากลาง
| ตาตียานา วีเวียน |
| --- | --- |
Tatiana Vivienne
สัญชาติ: สาธารณรัฐแอฟริกากลาง
อาชีพ: นักเคลื่อนไหวด้านสิทธิมนุษยชน
ตาตียานา "ตาตี" วีเวียน (ฝรั่งเศส: Tatiana "Tati" Vivienne) เป็นนักปกป้องสิทธิมนุษยชนจากสาธารณรัฐแอฟริกากลาง (CAR) เธอเป็นผู้ก่อตั้งและผู้อำนวยการของ ฟามเมซอมแม็กซียงปลุส (Femmes Hommes Action Plus, FHAP) ซึ่งเป็นองค์กรที่มุ่งเน้นช่วยเหลือผู้หญิงและเด็กหญิงที่ประสบกับการกีดกันทางสังคมและได้รับบาดแผลทางจิตใจมากที่สุด
ชีวิตช่วงต้น

ตาตียานา วีเวียน เติบโตในเขตชานเมืองบังกี มีพี่น้องทั้งหมด 10 คน เป็นหญิง 4 คน และชาย 6 คน เมื่ออายุได้ประมาณ 5 ขวบ พ่อของเธอต้องย้ายไปทำงานในเมืองบาบูอาทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศ และเธอได้เข้ารับการศึกษาที่นั่นในโรงเรียนคาทอลิก เนื่องจากสถานการณ์ความไม่มั่นคงในสาธารณรัฐแอฟริกากลางในขณะนั้น พ่อแม่ของเธอซึ่งเชื่อในความสำคัญของการศึกษาที่ดี จึงส่งเธอไปศึกษาต่อให้จบในภูมิภาคแอฟริกาตะวันตก
การเคลื่อนไหวทางสังคม

หลังจากพบปะกับผู้หญิงและเด็กที่ตกเป็นเป้าหมายของกองกำลังลอร์ดรีซิสแตนซ์อาร์มี (อังกฤษ: Lord's Resistance Army, LRA) วิเวียนจึงได้ก่อตั้งองค์กรฟามเมซอมแม็กซียงปลุส (FHAP) ขึ้นในปี ค.ศ. 2011 โดย FHAP มุ่งเน้นที่การช่วยเหลือผู้ที่ไร้ทางสู้ที่สุด เด็กผู้หญิงและหญิงวัยรุ่นที่ถูกผู้อื่นทอดทิ้ง และช่วยให้ผู้หญิงกลับคืนสู่ชุมชนของตนได้อีกครั้ง ซึ่งรวมถึงผู้ที่หลบหนีจาก LRA เมื่อพูดถึง FHAP วีเวียนกล่าวว่า "เราเป็นกระบอกเสียงให้กับผู้ที่ไร้เสียง" องค์กรของเธอเป็นหนึ่งในไม่กี่องค์กรที่ติดตาม บันทึก และรายงานการละเมิดสิทธิมนุษยชนที่กระทำโดยลอร์ดรีซิสแตนซ์อาร์มี ทางภาคตะวันออกของประเทศ นอกจากนี้ FHAP ยังให้การสนับสนุนทางกฎหมายและทางจิตวิทยาแก่เหยื่ออีกด้วย
เธอเผชิญกับปัญหาและความท้าทายมากมายในการบริหารองค์กร FHAP รวมถึงการถูกบังคับให้ปิดสำนักงานในบังกี การปล้นบ้านของเธอโดยใช้อาวุธ รวมถึงการขาดแคลนเงินทุนติดต่อกันเป็นเวลานาน
ชีวิตส่วนตัว

วิเวียนอาศัยอยู่ในเมืองบังกี "ใกล้กับครอบครัวขยายของเธอ"
อาณาจักรล้านนา

อาณาจักรล้านนา (ไทยถิ่นเหนือ: ᩋᩣᨱᩣᨧᩢᨠ᩠ᨠ᩼ᩃ᩶ᩣ᩠ᨶᨶᩣ) คือ ราชอาณาจักรของชาวไทยวนในอดีต ตั้งอยู่บริเวณภาคเหนือตอนบนของประเทศไทย ตลอดจนสิบสองปันนา เช่น เมืองเชียงรุ่ง (จิ่งหง) มณฑลยูนนาน ประเทศจีน ภาคตะวันออกของประเทศพม่า เช่น ฝั่งตะวันออกของแม่น้ำสาละวิน ซึ่งมีเมืองเชียงตุงเป็นเมืองเอก ฝั่งตะวันตกแม่น้ำสาละวิน มีเมืองนายเป็นเมืองเอก และครอบคลุม 8 จังหวัดภาคเหนือตอนบนในปัจจุบัน ได้แก่ จังหวัดเชียงใหม่ ลำพูน ลำปาง เชียงราย พะเยา แพร่ น่าน และแม่ฮ่องสอน โดยมีเมืองเชียงใหม่ เป็นราชธานี มีภาษา ตัวหนังสือ วัฒนธรรม และประเพณีเป็นของตนเอง เคยถูกปกครองในฐานะรัฐบรรณาการหรือรัฐส่วยของอาณาจักรตองอู อาณาจักรอยุธยา และ อาณาจักรล้านช้าง จนสิ้นฐานะอาณาจักร กลายเป็นเมืองส่วนหนึ่งของอาณาจักรตองอูสมัยญองยานไปในที่สุด และรวมเข้ากับอาณาจักรรัตนโกสินทร์ หรือสยาม จนเป็นภาคเหนือตอนบนของประเทศไทยจนถึงปัจจุบัน
ในช่วงครึ่งหลังของคริสต์ทศวรรษ 1800 รัฐสยามหยุดการเป็นเอกราชของล้านนาและรวมอาณาจักรเป็นส่วนหนึ่งของรัฐชาติสยาม โดยเริ่มต้นใน ค.ศ. 1874 เมื่อรัฐสยามปรับเปลี่ยนอาณาจักรล้านนาไปเป็นมณฑลพายัพ ซึ่งอยู่ภายใต้การควบคุมของสยามเต็มตัว อาณาจักรล้านนาถูกควบคุมตามระบบเทศาภิบาลของสยามที่จัดตั้งใน ค.ศ. 1899 ใน ค.ศ. 1909 อาณาจักรล้านนาไม่ได้เป็นรัฐอิสระอีกต่อไป เพราะสยามได้แบ่งเขตแดนของตนกับอังกฤษและฝรั่งเศส ปัจจุบัน ส่วนหนึ่งของอาณาจักรล้านนากลายเป็น 8 จังหวัด ในภาคเหนือตอนบนของประเทศไทย
ชื่อ

ล้านนา หมายถึง รัฐศักดินาไท ที่ใช้ระบบ ปันนา เพื่อจัดระเบียบความสัมพันธ์ระหว่างเจ้า-ไพร่ ศักดินา และการจัดเก็บภาษีตลอดจนการเกณฑ์แรงงาน ผ่านระบบเหมืองฝาย ล้านนามีอาณาเขตกว้างใหญ่มีหลายปันนาจึงได้ชื่อว่าล้านนาตามนั้น นับตั้งแต่นั้นมาจึงปรากฏชื่อเรียก “ล้านนา” ในฐานะที่เป็นรัฐของชาวไทยวน ควบคู่กับ “สิบสองปันนา” ในฐานะรัฐของชาวไทลื้อ ล้านนา ยังมีชื่อที่ใกล้เคียงกับล้านช้าง ที่หมายถึงช้างนับล้านตัวอีกด้วย เมื่อปี พ.ศ. 2530 คำว่า "ล้านนา" กับ "ลานนา" เป็นหัวข้อโต้เถียงกัน ซึ่งคณะกรรมการชำระประวัติศาสตร์ไทย ซึ่งมี ดร. ประเสริฐ ณ นคร เป็นประธาน ได้ให้ข้อยุติว่า "ล้านนา" เป็นคำที่ถูกต้อง และเป็นคำที่ใช้กันในวงวิชาการล้านนายังมีความสัมพันธ์กับอาณาจักรใกล้เคียงอื่นๆอีกด้วย เช่น สิบสองปันนา สุโขทัย พะเยา รวมไปถึง อยุธยา ล้านช้าง พุกาม  และพะโค เป็นต้น
ปัญหาที่นำไปสู่การโต้เถียงกันนั้น สืบเนื่องมาจากในอดีตการเขียนมักไม่ค่อยเคร่งครัดในเรื่องวรรณยุกต์ แต่ก็เป็นที่เข้าใจกันว่า แม้จะเขียนโดยไม่มีรูปวรรณยุกต์โทกำกับ แต่ให้อ่านเหมือนมีวรรณยุกต์โท สำหรับคำ "ลานนา" น่าจะมาจากพระบรมราชวินิจฉัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวที่ว่า "ลานนาหมายถึงทำเลทำนา" ซึ่งทำให้คำว่าลานนาใช้กันมาเป็นเวลาเกือบหนึ่งศตวรรษ ภายหลัง พ.ศ. 2510 นักวิชาการระดับสูงพบว่าล้านนาเป็นคำที่ถูกต้องแล้ว และชัดเจนยิ่งขึ้นเมื่อ ดร. ฮันส์ เพนธ์ ค้นพบคำว่า "ล้านนา" ในศิลาจารึกที่วัดเชียงสา ซึ่งเขียนขึ้นในปี พ.ศ. 2096 อย่างไรก็ดี การตรวจสอบคำว่า ล้านนา ได้อาศัยศัพท์ภาษาบาลี โดยพบว่าท้ายคัมภีร์ใบลานจากเมืองน่านและที่อื่นๆ จำนวนไม่น้อยกว่า 50 แห่ง เขียนว่า ทสลกฺขเขตฺตนคร () /ทะสะลักขะเขตตะนะคอน/ แปลว่า เมืองสิบแสนนา เป็นคำคู่กับเมืองหลวงพระบางที่ชื่ออาณาจักร ศรีสตนาคนหุต หรือช้างร้อยหมื่น
คำว่า “ล้านนา” น่าจะเกิดขึ้นครั้งแรกในสมัยพญากือนา เนื่องจากพระนาม "กือนา" หมายถึงจำนวนร้อยล้าน และต่อมาคำว่าล้านนาได้ใช้เรียกกษัตริย์และประชาชน โดยแพร่หลายมากในสมัยพระเจ้าติโลกราช ส่วนการใช้คำว่า "ล้านนาไทย" นั้น เป็นเสมือนการเน้นความเป็นไทย ซึ่งมีการใช้กันมาแต่โบราณ เช่น ล้านนาไทยประเทศ และล้านนาไทยโยนกประเทศ ซึ่งมีปรากฏอยู่ในพงศาวดารโยนก
อยุธยาปรากฎการเรียกอาณาจักรล้านนาว่า “ลานนา” มาตลอด ดังที่ปรากฏในตอนหนึ่งของ ลิลิตตะเลงพ่าย จึงทำให้ในยุคสมัยหนึ่ง เกิดการใช้คำว่า “ลานนา” กันอย่างแพร่หลาย มากกว่าคำว่า “ล้านนา” ที่นิยมใช้กันมากกว่าในปัจจุบัน ส่วนหลักฐานพม่ามักเรียกชื่อตามชาติพันธุ์ ซึ่งพม่าเรียกชาวล้านนาว่า “ยวน” จึงเรียกอาณาจักรล้านนาว่า “เมืองยวน” ส่วนหลักฐานจีนเรียกล้านนาว่า ปาไป่สีฟู่กั๋ว แปลว่า "อาณาจักรสนมแปดร้อย" เป็นชื่อที่ราชวงศ์หยวนใช้เรียกอาณาจักรล้านนาที่มาของชื่อมีอธิบายในพงศาวดารราชวงศ์หยวนฉบับใหม่ กล่าวไว้ว่า "อันปาไปสีฟู่ [สนมแปดร้อย] นั้น ชื่อภาษาอี๋ว่าจิ่งไม่[เชียงใหม่] เล่าลือกันว่าผู้เป็นประมุขมีชายาถึงแปดร้อย แต่ละคนเป็นผู้นำค่ายหนึ่ง จึงได้นามตามนี้…"  และยังมีการเรียกเชียงใหม่ว่า ปาไป่ต้าเตี้ยน และเชียงรายว่า ปาไป่เจอไน่ อีกด้วย จากหลักฐานจีนทำให้เห็นว่าจีนไม่ได้ใช้คำว่าล้านนาเรียกอาณาจักรแห่งนี้ แต่กลับมีหลักฐานว่าใช้เรียกกษัตริย์ล้านนาแทน ดังปรากฎการเรียก พระเจ้าติโลกราช กษัตริย์ล้านนาแห่งราชวงศ์มังราย องค์ที่ 9 โดยจักรพรรดิจีนแห่งราชวงศ์หมิงว่า ตาวหล่านนา หรือท้าวล้านนา ปัจจุบันถือว่าเป็นหลักฐานที่มีการใช้คำว่าล้านนาที่เก่าแก่ที่สุดหลักฐานหนึ่ง