stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สิทธิพิเศษถอนเงิน

| สิทธิพิเศษถอนเงิน> ISO 4217 |
| --- | --- |
รหัส: XDR
หมายเลข: 960
การตั้งชื่อ
สัญลักษณ์: SDR
ข้อมูลการใช้
วันที่เริ่มใช้: 1969
ผู้ใช้: IMF
การประเมินค่า
ผูกค่ากับ:  ดอลลาร์สหรัฐ  ยูโร  เหรินหมินปี้  เยน  ปอนด์สเตอร์ลิง
ผูกค่าโดย:  ปอนด์ซีเรีย
สิทธิพิเศษถอนเงิน (อังกฤษ: special drawing rights, ย่อ: XDR หรือ SDR) เป็นสินทรัพย์ทุนสำรองเงินตราระหว่างประเทศเพิ่มที่กองทุนการเงินระหว่างประเทศ (IMF) นิยามและรักษาไว้ มูลค่าของสิทธิฯ ขึ้นอยู่กับตะกร้าเงินตราระหว่างประเทศสำคัญที่ IMF ทบทวนทุกห้าปี ตามการทบทวนซึ่งจัดทำเมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน 2558 ตะกร้า XDR ประกอบด้วยเงินตราห้าสกุลดังนี้ ดอลลาร์สหรัฐ ($) 41.73%, ยูโร (€) 30.93%, ปอนด์สเตอร์ลิง (£) 8.09%, เยนญี่ปุ่น (¥) 8.33% และล่าสุดคือ หยวนจีน (¥) 10.92% น้ำหนักที่ให้กับเงินตราแต่ละสกุลในตะกร้า XDR ปรับเพื่อให้คิดความโดดเด่นปัจจุบันของเงินตรานั้น ๆ ในแง่การค้าระหว่างประเทศและทุนสำรองแลกเปลี่ยนระหว่างประเทศประจำชาติต่าง ๆ
XDR มิใช่เงินตราโดยสภาพ แต่แทนเงินตราที่ประเทศสมาชิก IMF ถือซึ่งสามารถแลกเปลี่ยนได้ เนื่องจาก XDR สามารถแลกเปลี่ยนเป็นเงินตราห้าสกุลข้างต้นเท่านั้น XDR แท้จริงจึงแทนการอ้างสิทธิ์โดยศักยะต่อทุนสำรองเงินตราระหว่างประเทศที่มิใช่ทองคำของประเทศสมาชิก IMF ซึ่งปกติถือในรูปเงินตราเหล่านี้
XDR สร้างขึ้นในปี 2512 เพื่อเสริมการขาดแคลนสินทรัพย์ทุนสำรองเงินตราระหว่างประเทศที่ต้องการ กล่าวคือ ทองคำและดอลลาร์สหรัฐ สิทธิพิเศษถอนเงินแสดงด้วยรหัสเงินตรา XDR ตาม ISO 4217
IMF เป็นผู้จัดสรร XDR ให้แก่ประเทศต่าง ๆ โดยภาคเอกชนไม่มีสิทธิใช้หรือถือครอง  ในเดือนสิงหาคม 2552 มีจำนวน XDR อยู่ประมาณ 21,400 ล้านหน่วย ระหว่างวิกฤตการณ์การเงินโลก พ.ศ. 2552 มีการจัดสรร XDR เพิ่มอีก 182,600 ล้าน XDR เพื่อ "ให้สภาพคล่องแก่ระบบเศรษฐกิจโลกและส่งเสริมทุนสำรองอย่างเป็นทางการของประเทศสมาชิก" ต่อมาเนื่องจากผลกระทบจากโควิด-19 นักเศรษฐศาสตร์และรัฐมนตรีการคลังของหลายประเทศยากจน ร้องขอประเทศสมาชิกให้จัดสรรเพิ่มอีกเป็นมูลค่า 4 ล้านล้านดอลลาร์สหรัฐเพื่อช่วยในการฟื้นตัว ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2021 กลุ่มประเทศ G24 และประเทศอื่นตกลงกันที่จะเสนอให้จัดสรร XDR เพิ่มอีกในมูลค่า 5 แสนล้านดอลลาร์สหรัฐ
ประวัติ

สิทธิพิเศษถอนเงินถูกสร้างขึ้นโดยกองทุนการเงินระหว่างประเทศ (IMF) ในปี ค.ศ. 1969 โดยเดิมตั้งใจให้เป็นสินทรัพย์ทุนสำรองเงินตราระหว่างประเทศภายใต้ระบบเบรตตันวูดส์ โดยกำหนดอัตราแลกเปลี่ยนไว้ที่ 1 XDR เท่ากับ 1 ดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งเท่ากับทอง 0.888671 กรัม หลังจากการล่มสลายของระบบในต้นยุค 1970s SDR สำคัญน้อยลง และบทบาทหลักกลายเป็นหน่วยวัดหน่วยวัดมูลค่า (unit of account) ตั้งแต่ ค.ศ. 1972
IMF เองก็เรียกบทบาทในปัจจุบันของ XDR ว่า ไม่สำคัญ โดยประเทศที่พัฒนาแล้วซึ่งถือ XDR เป็นจำนวนมากไม่น่าจะใช้ประโยชน์ใดๆ ผู้ใช้หลักของ XDR น่าจะเป็นประเทศกำลังพัฒนาซึ่งมองเป็น "วงเงินราคาถูก"
หนึ่งในเหตุผลที่ XDR ไม่ได้ถูกใช้งานในฐานะของทุนสำรองระหว่างประเทศอย่างแพร่หลายก็เพราะ XDR ต้องถูกแปลงเป็นสกุลเงินก่อนจึงจะใช้ได้ และเนื่องจากภาคเอกชนไม่ได้เป็นผู้ถือ XDR ผู้ถือของ XDR มีได้แค่ประเทศสมาชิก, ตัว IMF เอง และองค์กรอีกจำนวนหนึ่งที่ได้รับการอนุญาตโดย IMF ทำให้การใช้งานหลักของทุนสำรองระหว่างประเทศอย่าง การแทรกแซงตลาด การเสริมสภาพคล่อง หรือการควบคุมอัตราแลกเปลี่ยนเพื่อให้เป็นประโยชน์ต่อการส่งออก ไม่สามารถทำได้โดยตรงผ่าน XDR ด้วยเหตุนี้ IMF จึงเรียก XDR ว่า "สินทรัพย์ทุนสำรองที่ไม่สมบูรณ์"
อีกเหตุผลหนึ่งก็คือจำนวนของ XDR ยังน้อยเกินไป ณ ค.ศ. 2011 XDR เป็นสัดส่วนเพียง 4% ของทุนสำรองเงินตราระหว่างประเทศทั่วโลก ซึ่งทุนสำรองเงินตราระหว่างประเทศที่ดีจำเป็นจำต้องมีสภาพคล่องที่เพียงพ แต่เนื่องจากประมาณของ XDR ที่น้อย จึงอาจถูกมองว่าเป็นสินทรัพย์ขาดสภาพคล่อง IMF กล่าวว่าการเพิ่มจำนวนของ XDR อย่างเป็นทางการเป็นเงื่อนไขที่ต้องทำก่อนที่จะทำให้ XDR มีบทบาทที่มากขึ้นในฐานะของสินทรัพย์ทุนสำรองทางเลือก
สิ่งปลูกสร้างกาลัมบอ

| --- | --- |

ที่ตั้ง: น้ำตกกาลัมบอ
ภูมิภาค: ทะเลสาบตังงันยีกา
ความยาว: >141.3 cm
ความเป็นมา
ผู้สร้าง: Homo heidelbergensis?
วัสดุ: ไม้
สร้าง: ป. 476,000
สมัย: ยุคหินตอนต้น
วัฒนธรรม: อะชีวเลียน
หมายเหตุเกี่ยวกับสถานที่
ขุดค้น: 2019
ผู้ขุดค้น: Barham, L., Duller, G.A.T., Candy, I. และคณะ
สิ่งปลูกสร้างกาลัมบอ (อังกฤษ: Kalambo structure) เป็นสิ่งปลูกสร้างไม้สมัยยุคหินเก่าตอนล่าง ที่ซึ่งค้นพบอยู่สองชิ้นควบคู่กับเครื่องมือไม้อื่น ๆ ที่แหล่งขุดค้นทางโบราณคดีในน้ำตกกาลัมบอ ประเทศแซมเบีย ถือเป็นสิ่งปลูกสร้างไม้ที่เก่าแก่ที่สุดที่มีการค้นพบ ประมาณอายุอยู่ที่ 476,000 ปี โดยการตรวจวัดอายุโดยตรวจการเรืองแสง ซึ่งเก่าแก่กว่า Homo sapiens
สิ่งปลูกสร้างนี้และเครื่องมือไม้ที่พบร่วมด้วยขุดค้นมาได้ในปี 2019 จากแหล่ง BLB รอบแม่น้ำกาลัมบอ ในพื้นที่ BLB5 ใต้แม่น้ำ และมีความสัมพันธ์กับโบราณวัตถุอะชีวเลียน การค้นพบนี้ถือว่าผิดแปลก เนื่องจากปกติไม้มักไม่สามารถอยู่รอดมาได้ยาวนานขนาดนี้ สมาชิกคณะขุดค้นที่ค้นพบวัตถุเหล่านี้เมื่อปี 2019 เจฟ ดัลเลอร์ (Geoff Duller) ระบุว่าด้วยระดับน้ำที่สูงและการทับถมของชั้นตะกอนที่เป็นลักษณะละเอียด (fine sediment) ช่วยปกคลุมไม้ไว้ได้
ตัวโครงสร้างไม้สร้างมาจากท่อนไม้ของพืช large-fruited bushwillow (Combretum zeyheri) สองท่อนขัดกัน เชื่อมโดยใช้รอยบาก ไม้ท่อนเล็กความยาว 141.3 ซm (55.6 in) มีปลายเรียว (tapered ends) และรอบบากรูปตัวยู (U-shaped notch) ซึ่งเชื่อมเข้ากับท่อนไม้อันยาวกว่าด้านบน ดัลเลอร์ระบุว่าโครงสร้างนี้น่าจะเป็นส่วนหนึ่งของแท่นไม้ยกพื้นสำหรับเป็นทางเดิน เพื่อใช้เก็บอาหาร ไม้แห้งสำหรับทำฟืน หรืออาจเป็นฐานอาคารที่อยู่อาศัย การค้นพบนี้สามารถระบุว่ามนุษย์โฮมินินที่เคยอาศัยอยู่ที่น้ำตกกาลัมบอมีวิถีชีวิตที่มีการตั้งรกราก ซึ่งอาจท้าทายมุมมองต่อวิถีชีวิตของยุคหินว่ามีชีวิตแบบเร่ร่อนไม่ปักหลัก
สิ่งมีชีวิตกินทั้งพืชและสัตว์

ตัวอย่างสิ่งมีชีวิตกินทั้งพืชและสัตว์จากซ้ายไปขวา: มนุษย์, สุนัข, หมู, ปลาดุกด้าน, นกกาอเมริกัน, มดกรวด
สิ่งมีชีวิตกินพืชและสัตว์ (อังกฤษ: omnivore) เป็นสิ่งมีชีวิตที่สามารถอยู่รอดได้โดยอาศัยสารอาหารที่ได้จากการกินทั้งเนื้อสัตว์และพืชเป็นอาหาร โดยสามารถย่อยคาร์โบไฮเดรต โปรตีน ไขมัน และเส้นใย และเผาผลาญสารอาหารและพลังงานที่มาจากแหล่งที่ดูดซึมได้
สำนักวิชาการจัดการ มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์

| --- | --- |
School of Management, Walailak University
ชื่อย่อ: SM
สถาปนา: พ.ศ. 2535; 32 ปีที่แล้ว (2535)
สังกัดการศึกษา: มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์
คณบดี: จีรเกียรติ อภิบุณโยภาส
ที่อยู่: 222 ตําบลไทยบุรี อำเภอท่าศาลา จังหวัดนครศรีธรรมราช
เว็บไซต์: management.wu.ac.th
สำนักวิชาการจัดการ มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ (อังกฤษ: School of Management, Walailak University) เป็นหนึ่งในสำนักวิชา ของมหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ ซึ่งมีคณบดีคนปัจจุบันคือรองศาสตราจารย์ ดร. จีรเกียรติ อภิบุณโยภาส
ประวัติ

สำนักวิชาการจัดการ เดิมคือ “สำนักวิชาวิทยาการจัดการ” โดยได้รับการจัดตั้งโดยพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยลักษณ์ พ.ศ. 2535 เพื่อเป็นศูนย์กลางด้านวิชาการและการวิจัยทางการบริหารการจัดการในเขตภาคใต้ตอนบน
สำนักวิชาการจัดการเริ่มเปิดรับนักศึกษารุ่นแรกเมื่อปีการศึกษา 2541 จำนวน 120 คน ในหลักสูตรบัญชีบัณฑิต และเศรษฐศาสตรบัณฑิต
ปัจจุบัน สำนักวิชาการจัดการได้เปิดสอนระดับปริญญาตรี, ปริญญาโท และปริญญาเอก ซึ่งหลักสูตรปริญญาตรีมี 4 หลักสูตร ได้แก่ หลักสูตรบัญชีบัณฑิต, หลักสูตรบริหารธุรกิจบัณฑิต, หลักสูตรเศรษฐศาสตรบัณฑิต และหลักสูตรบริหารธุรกิจบัณฑิต (อุตสาหกรรมท่องเที่ยว)
ส่วนหลักสูตรระดับปริญญาโทมี 1 หลักสูตร คือหลักสูตรบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต สาขาการจัดการนวัตกรรมและการพัฒนาธุรกิจ และระดับปริญญาเอก มี 1 หลักสูตร คือหลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาการจัดการนวัตกรรมและการพัฒนาธุรกิจ
ทั้งนี้ หลักสูตรปริญญาตรีทุกหลักสูตรเปิดสอนที่มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ จังหวัดนครศรีธรรมราช ส่วนหลักสูตรระดับบัณฑิตศึกษาเปิดสอนทั้งที่จังหวัดนครศรีธรรมราช และที่ศูนย์วิทยบริการ จังหวัดสุราษฎร์ธานี
สิ่งสืบทอด

สำนักวิชาการจัดการ มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ มีวารสารวิชาการ ซึ่งจัดทำในรูปแบบวารสารอิเล็กทรอนิกส์ ทั้งภาษาไทย และภาษาอังกฤษ นอกจากนี้ สำนักวิชาการจัดการ ยังได้จัดการประชุม "วลัยลักษณ์วิจัยทางการจัดการ" ซึ่งเป็นการประชุมวิชาการจัดการระดับชาติอย่างต่อเนื่อง
นอกจากนี้ สำนักงานการวิจัยแห่งชาติ (วช.) ได้เผยแพร่งานวิจัยบางส่วนจากสำนักวิชาการจัดการ มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์
บุคคลสำคัญ

รศ.ดร.สมนึก เอื้อจิระพงษ์พันธ์ – อดีตคณบดี
สิทธิบัตรยา

ตัวอย่างโครงสร้างของมาร์คุช
สิทธิบัตรยา (อังกฤษ: drug patent หรือ chemical patent) เป็นการคุ้มครองโดยกฎหมายให้แก่ ผู้ประดิษฐ์หรือคิดค้นทางด้านเวชภัณฑ์ หรือ เคมีภัณฑ์ ทั้งนี้หมายรวมถึง สูตรใหม่ ส่วนผสมใหม่ วิธีการใช้ใหม่ เนื่องจากยาหรือผลิตภัณฑ์ทางเคมีสามารถลอกเลียนแบบได้ง่ายโดยการวิเคราะห์ทางเคมี
กฎหมายของไทย

ในประเทศไทยมีกฎหมายเกี่ยวกับสิทธิบัตรยาคือพระราชบัญญัติสิทธิบัตร พ.ศ. 2522 เริ่มใช้บังคับในปี พ.ศ. 2522 ให้ความคุ้มครองเฉพาะกระบวนการผลิต แต่ไม่ให้การคุ้มครองยาหรือสิ่งผสมของยาไว้
ปี พ.ศ. 2535 ได้มีการแก้กฎหมายสิทธิบัตรของไทยเนื่องจากการกดดันของสหรัฐอเมริกาที่ต้องการให้ไทยคุ้มครองทรัพย์สินทางปัญหาอย่างเข้มงวด โดยเฉพาะเวชภัณฑ์ การกดดันมีหลายช่องทาง เช่น การขู่ตัดสิทธิพิเศษทางการค้า หรือ GSP จนกระทั่งรัฐบาลไทยในขณะนั้นต้องแก้กฎหมายสิทธิบัตรให้ความคุ้มครองไปถึงผลิตภัณฑ์ยา ขยายอายุสิทธิบัตรออกไปจาก 15 ปี เป็น 20 ปี ซึ่งนับเป็นการคุ้มครองเข้มงวดแบบล้ำหน้ากฎองค์การการค้าโลกออกไปกว่า 10 ปี ก่อนจะมีผลใช้บังคับตามข้อตกลงขององค์การค้าโลก
การใช้สิทธิ์เหนือสิทธิบัตร

เนื่องจากการถือครองสิทธิบัตรยา ทำให้ผู้ถือสิทธิ์เรียกร้องค่าตอบแทนสูงจนทำให้ผู้ป่วยในบางกลุ่มไม่สามารถเข้าถึงยาได้ ทางองค์การการค้าโลก (WTO) จึงได้ทำข้อตกลงให้การยกเว้นไว้ในกรณีจำเป็นตามข้อตกลงในปฏิญญาโดฮา (Doha Declaration) ของที่ประชุมองค์การค้าโลกมีใจความเกี่ยวกับการใช้สิทธิเหนือสิทธิบัตรยาว่า
ข้อตกลงเรื่องทรัพย์สินทางปัญญาขององค์การการค้าโลกไม่ห้ามและไม่ควรกีดกันสมาชิกในการนำมาตรการมาใช้ป้องกันความเจ็บไข้ได้ป่วยของประชาชน สมาชิกสามารถและควรตีความและนำไปปฏิบัติเพื่อปกป้องสุขภาพของคนส่วนใหญ่ของประเทศ โดยเฉพาะเพื่อสนับสนุนให้ทุกคนเข้าถึงยาได้อย่างสมบูรณ์ สมาชิกขององค์การค้าโลกมีสิทธิประกาศใช้สิทธิเหนือสิทธิบัตร (compulsory licenses) และมีเสรีภาพในการพิจารณาถึงความจำเป็นในการประกาศใช้สิทธินี้ และไม่ถือว่าเป็นการละเมิดข้อตกลงเรื่องการปฏิบัติเหมือนคนในชาติ (national treatment) และเรื่องการปฏิบัติต่อทุกชาติเสมอกัน (most favoured nation - MFN)
ผลของข้อตกลงดังกล่าวทำให้ชาติสมาชิกองค์การการค้าโลกสามารถผลิตหรือใช้ยาเพื่อประโยชน์ให้แก่ประชาชนของตนเอง หลายประเทศได้ดำเนินตามข้อตกลงนี้ เช่น แอฟริกาใต้ แซมเบีย ซิมบับเว กานา มาเลเซีย อินโดนีเซีย สวาซิแลนด์ สหรัฐอเมริกา ส่วนในประเทศไทยได้ประกาศใช้มาตรการดังกล่าวในสมัยรัฐบาลของพลเอก สุรยุทธ จุลานนท์ ครั้งนั้นรัฐบาลไทยประกาศใช้กับยารักษาโรคมะเร็งและโรคเอดส์ มาในสมัยรัฐบาลของนายสมัคร สุนทรเวช ได้ทำการยกเลิกการบังคับใช้สิทธิเหนือสิทธิบัตรในตัวยารักษามะเร็ง
สิ่งมีชีวิตที่ไม่ต้องการออกซิเจน

สิ่งมีชีวิตที่ไม่ต้องการออกซิเจน (อังกฤษ: anaerobic organism, anaerobe) คือสิ่งมีชีวิตชนิดใด ก็ตาม ที่มีชีวิตอยู่และเติบโตได้โดยไม่ต้องการออกซิเจน บางชนิดอาจได้รับผลเสียหรือถึงขั้นเสียชีวิตเมื่อได้รับออกซิเจน
สำนักงานพัฒนาเทคโนโลยีอวกาศและภูมิสารสนเทศ (องค์การมหาชน)

| --- | --- |
Geo-Informatics and Space Technology Development Agency (Public Organization)
ตราสัญลักษณ์ของสำนักงาน
ภาพรวมสำนักงาน
ก่อตั้ง: 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2543; 24 ปีก่อน (2543-11-03)
ประเภท: องค์การมหาชน
สำนักงานใหญ่: เลขที่ 120 อาคารรัฐประศาสนภักดี ชั้น 6-7 ศูนย์ราชการเฉลิมพระเกียรติ 80 พรรษา 5 ธันวาคม 2550 ถนนแจ้งวัฒนะ แขวงทุ่งสองห้อง เขตหลักสี่ กรุงเทพมหานคร
บุคลากร: 309 คน (พ.ศ. 2566)
งบประมาณต่อปี: 1,123,076,600 บาท (พ.ศ. 2568)
ฝ่ายบริหารสำนักงาน: ปกรณ์ อาภาพันธุ์, ผู้อำนวยการ พีร์ ชูศรี, รองผู้อำนวยการ กานดาศรี ลิมปาคม, รองผู้อำนวยการ ศิริลักษณ์ พฤกษ์ปิติกุล, รองผู้อำนวยการ ดำรงค์ฤทธิ์ เนียมหมวด, รองผู้อำนวยการ เวียรเธียร คชบุตรธาดา, รองผู้อำนวยการ
ต้นสังกัดสำนักงาน: กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม
เว็บไซต์: เว็บไซต์ของสำนักงาน
สำนักงานพัฒนาเทคโนโลยีอวกาศและภูมิสารสนเทศ (องค์การมหาชน) (อักษรย่อ: สทอภ.; อังกฤษ: Geo-Informatics and Space Technology Development Agency (Public Organization), GISTDA) หรือ จิสด้า เป็นหน่วยงานรัฐที่บริการข้อมูลภูมิสารสนเทศ และวิจัยและพัฒนาเทคโนโลยีอวกาศของประเทศไทย และเป็น "Space agency" หรือองค์การอวกาศ ประเภทเดียวกับองค์การนาซา และองค์การอวกาศในหลายประเทศทั่วโลก ตั้งอยู่ที่อาคารรัฐประศาสนภักดี ชั้น 6 และชั้น 7 ศูนย์ราชการเฉลิมพระเกียรติ 80 พรรษา 5 ธันวาคม 2550 เลขที่ 120 ถนนแจ้งวัฒนะ แขวงทุ่งสองห้อง เขตหลักสี่ กรุงเทพมหานคร มีสถานีควบคุมดาวเทียมและศูนย์วิจัยอยู่ที่อำเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี
ประวัติ

ใน พ.ศ. 2514 ประเทศไทยได้มีโครงการสำรวจทรัพยากรธรรมชาติด้วยดาวเทียม โดยการเข้าร่วมกับโครงการ NASA ERTS-1 ซึ่งเป็นโครงการขององค์การบริหารการบินและอวกาศแห่งชาติ สหรัฐอเมริกา (NASA) ภายใต้การดำเนินงานของสำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติในขณะนั้น
จากความสำเร็จของโครงการจึงได้มีการเปลี่ยนสถานภาพโครงการ เป็นหน่วยงานระดับกองชื่อ กองสำรวจทรัพยากรธรรมชาติด้วยดาวเทียม ใน พ.ศ. 2522
ต่อมาใน พ.ศ. 2543 กระทรวงวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยีและสิ่งแวดล้อม ได้จัดตั้งหน่วยงานใหม่โดยรวมกองสำรวจทรัพยากรธรรมชาติด้วยดาวเทียม สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ และ ฝ่ายประสานงานและส่งเสริมการพัฒนาระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์ ศูนย์ข้อมูลข้อสนเทศ สำนักงานปลัดกระทรวงวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยีและสิ่งแวดล้อม ในชื่อ สำนักงานพัฒนาเทคโนโลยีอวกาศและภูมิสารสนเทศ (องค์การมหาชน)
อำนาจและหน้าที่

เป็นองค์กรหลักของประเทศในการพัฒนาเทคโนโลยีอวกาศและภูมิสารสนเทศ โดยการ
ผลิต จัดหา รวบรวม วิเคราะห์ และจัดทำคลังข้อมูลจากดาวเทียมสำรวจทรัพยากรและภูมิสารสนเทศเพื่อการพัฒนาประเทศ
ให้บริการข้อมูล และให้คำปรึกษาด้านเทคโนโลยีอวกาศและภูมิสารสนเทศทั้งในประเทศและระดับสากล
การพัฒนาเครือข่ายความร่วมมือและการให้บริการด้านเทคโนโลยีอวกาศและภูมิสารสนเทศในระดับสากลทั้งในและต่างประเทศ
พัฒนาขีดความสามารถในการให้บริการ การสร้างอุตสาหกรรมต่อเนื่อง การสร้างมูลค่าเพิ่ม และหารายได้โดยไม่แสวงหากำไรจากการบริการ (ทั้งด้านวิชาการและข้อมูล)
พัฒนาบุคลากรด้านเทคโนโลยีอวกาศและภูมิสารสนเทศทั้งในและต่างประเทศ
วิจัยและพัฒนาเทคโนโลยีอวกาศและภูมิสารสนเทศและระบบดาวเทียมสำรวจทรัพยากร
การพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานด้านเทคโนโลยีภูมิสารสนเทศ
อำนาจและหน้าที่ > ภารกิจที่สำคัญ

เป็นผู้รับผิดชอบการบริหารดาวเทียมสำรวจทรัพยากรดวงแรกของประเทศไทย ที่มีชื่อว่า ดาวเทียมไทยโชต
ใช้ประโยชน์จากเทคโนโลยีอวกาศและภูมิสารสนเทศทั้งที่มีอยู่และที่ได้จากการศึกษา ค้นคว้า สร้างงานวิจัย พัฒนา และนวัตกรรม มาประยุกต์ใช้ตามนโยบายและภารกิจที่สำคัญของประเทศ เพื่อสร้างความมั่งคง มั่งคั่ง และยั่งยืนให้กับชุมชน สังคม และประเทศชาติในฐานะที่เป็นองค์กรเทคโนโลยีอวกาศและภูมิสารสนเทศแห่งเดียวในประเทศไทย เพื่อตอบสนองการตัดสินใจเชิงนโยบายระดับชาติด้วยการสร้างเอกลักษณ์และความแตกต่าง (Unique and differentiate) โดยใช้นวัตกรรมและความคิดสร้างสรรค์เป็นตัวนำบนฐานของเทคโนโลยีอวกาศและภูมิสารสนเทศ เพื่อการขับเคลื่อนประเทศอย่างมีทิศทางและยั่งยืน ประกอบด้วย 4 มิติหลักที่สำคัญ ได้แก่ มิติด้านการเกษตรเชิงพื้นที่ มิติด้านสังคมและทรัพยากร มิติด้านเศรษฐกิจและอุตสาหกรรม และมิติด้านการพัฒนาเทคโนโลยีอวกาศ
อำนาจและหน้าที่ > ดาวเทียมไทย

| ชื่อดาวเทียม | ชื่อไทย | วันขึ้นสู่อวกาศ | จรวดขึ้นอวกาศ | ฐานยิงจรวด | ประเภท | สถานะ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| THEOS | ดาวเทียมไทยโชต | 1 ตุลาคม พ.ศ. 2551 | Dnepr |  Dombarovsky | สำรวจทรัพยากรโลก | ปฏิบัติการ |
| THEOS-2 | ดาวเทียมไทยโชต-2 | 9 ตุลาคม พ.ศ. 2566 | Vega |  Guiana Space Centre | สำรวจทรัพยากรโลก | ปฏิบัติการ |
| THEOS-2A | ดาวเทียมไทยโชต-2เอ | รอประกาศ | PSLV |  Satish Dhawan Space Centre | สำรวจทรัพยากรโลก |  |
| THEOS-3 | ดาวเทียมไทยโชต-3 | รอประกาศ |  |  | สำรวจทรัพยากรโลก |  |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กหน่วยงานในสังกัดและหน่วยงานภายใต้การกำกับดูแลของกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม |
| --- | --- | --- |
 สึบทอดจาก:กระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี  สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา  สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย  สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ 
| กรม |  สำนักงานรัฐมนตรี  สำนักงานปลัดกระทรวง  กรมวิทยาศาสตร์บริการ  สำนักงานปรมาณูเพื่อสันติ  สำนักงานการวิจัยแห่งชาติ  สถาบันอุดมศึกษาของรัฐที่เป็นส่วนราชการ  |  |
| รัฐวิสาหกิจ |  สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย  องค์การพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์แห่งชาติ  |  |
| องค์การมหาชน |  สำนักงานนวัตกรรมแห่งชาติ (องค์การมหาชน)  สำนักงานพัฒนาเทคโนโลยีอวกาศและภูมิสารสนเทศ (องค์การมหาชน)  สถาบันวิจัยดาราศาสตร์แห่งชาติ (องค์การมหาชน)  สถาบันเทคโนโลยีนิวเคลียร์แห่งชาติ (องค์การมหาชน)  สถาบันวิจัยแสงซินโครตรอน (องค์การมหาชน)  สถาบันสารสนเทศทรัพยากรน้ำ (องค์การมหาชน)  ศูนย์ความเป็นเลิศด้านชีววิทยาศาสตร์ (องค์การมหาชน)  |  |
| หน่วยงานอื่น ๆ |  สำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ  สถาบันมาตรวิทยาแห่งชาติ  สำนักงานสภานโยบายการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรมแห่งชาติ  สถานศึกษาเคมีปฏิบัติ (กรมวิทยาศาสตร์บริการ)  สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม  |  |
หมวดหมู่
สินสาธร ทาวเวอร์

| สินสาธร ทาวเวอร์ |
| --- | --- |

ข้อมูลทั่วไป
ที่ตั้ง: กรุงเทพมหานคร, ประเทศไทย
ก่อสร้าง: พ.ศ. 2532
เปิดตัว: พ.ศ. 2536
การใช้งาน: สำนักงาน
ความสูง
เสาอากาศ / ยอด: 195 เมตร
รายละเอียด
จำนวนชั้น: 43 ชั้น
สินสาธร ทาวเวอร์ (อังกฤษ: Sinn Sathorn Tower) เป็นตึกระฟ้าในกรุงเทพมหานคร มีความสูงทั้งหมด 195 เมตร มีจำนวนชั้นทั้งสิ้น 43 ชั้น ตั้งอยู่ ณ เลขที่ 77/8  ถนนกรุงธนบุรี  ใกล้เชิงสะพานสมเด็จพระเจ้าตากสิน (สะพานสาทร) แขวงคลองต้นไทร เขตคลองสาน มีพื้นที่ทั้งหมด 120,000 ตารางเมตร เริ่มก่อสร้างในปี พ.ศ. 2532 เสร็จสิ้นในปี พ.ศ. 2536 เคยเป็นตึกที่สูงที่สุดในประเทศไทยในช่วงปี พ.ศ. 2536 - 2539 ก่อนถูกทำลายสถิติโดยอาคารจิวเวอร์รี่ เทรด เซ็นเตอร์ มีจำนวนทั้งสิ้น 255 ยูนิต แต่ละหน่วยมีพื้นที่ใช้สอยตั้งแต่ 170 ตารางเมตร ถึง 352 ตารางเมตร ค่าใช้จ่ายในการสร้าง 2,000 ล้านบาท โดยบริษัท สินเอสเตทพร็อพเพอร์ตี้ จำกัด ร่วมกับอีกหลายบริษัท นับเป็นตึกที่สูงเป็นอันดับ 2 ของฝั่งธนบุรี รองจาก แมกโนเลียส์ วอเตอร์ฟร้อนท์ เรสซิเดนเซส แอท ไอคอนสยาม และสูงเป็นอันดับ 25 ในกรุงเทพมหานคร
ปัจจุบัน สินสาธร ทาวเวอร์ เป็นอาคารที่สูงเป็นอันดับที่ 27 ของประเทศไทย เปิดดำเนินการเป็นอาคารให้เช่าสถานที่ของบริษัท ห้างร้านต่าง ๆ ในปี พ.ศ. 2540 ถูกใช้เป็นสถานที่ถ่ายทำภาพยนตร์ชุด เจมส์ บอนด์ ในตอน พยัคฆ์ร้ายไม่มีวันตาย (Tomorrow Never Dies) โดยสมมติให้เป็นออฟฟิศของวายร้ายในเรื่อง อีเลียส คาเวอร์ ในประเทศเวียดนาม โดยที่เจมส์ บอนด์ ตัวเอกในเรื่องกระโดดลงมาจากยอดตึกพร้อมกับนางเอก โดยที่สวมกุญแจมืออยู่ นับเป็นฉากที่สำคัญอีกฉากหนึ่งในเรื่อง
แหล่งข้อมูลอื่น

แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ สินสาธร ทาวเวอร์
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
13°43′20″N 100°29′58″E﻿ / ﻿13.722184°N 100.499521°E﻿ / 13.722184; 100.499521
| ก่อนหน้า |  | สินสาธร ทาวเวอร์ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ใบหยก 1 |  |   อาคารที่สูงที่สุดในไทย  (พ.ศ. 2536 - 2539) |  | จิวเวอร์รี่ เทรด เซ็นเตอร์ |
| ด ค กตึกระฟ้าในกรุงเทพมหานคร |
| --- | --- | --- |
| ฝั่งพระนคร |  ตึกใบหยก 2  สเตท ทาวเวอร์  โรงแรมเซ็นทารา แกรนด์ และบางกอก คอนเวนชัน เซ็นเตอร์ แอท เซ็นทรัลเวิลด์  เดอะเม็ท  เอ็มไพร์ทาวเวอร์  จิวเวอร์รี่ เทรด เซ็นเตอร์  เดอะ พาโน  ไชน่า รีซอร์สเซส ทาวเวอร์  มิลเลนเนียม เรสซิเดนซ์  เซ็นทรัลเวิลด์ ออฟฟิสเศส  แกรนด์ เซ็นเตอร์ พอยท์ ราชดำริ  อับดุลราฮิม เพลส  สาทรสแควร์  เทอร์มินอล 21 อโศก  จัตุรัสจามจุรี  ตึกช้าง  โรงแรมแมนดาริน โอเรียนเต็ล กรุงเทพ  อมันตา ลุมพินี  เอ็ม สีลม  คิง เพาเวอร์ มหานคร  โฟร์ซีซันส์ ไพรเวท เรสซิเด้นซ์ กรุงเทพฯ  วันซิตี้เซ็นเตอร์  วัน แบงค็อก ทาวเวอร์  เดอะ เรสซิเดนเซส แอท ดุสิต เซ็นทรัล พาร์ค  |  |
| ฝั่งธนบุรี |  เดอะ ริเวอร์ ทาวเวอร์ เอ  สินสาธร ทาวเวอร์  โรงแรมเพนนินซูล่า  ไอคอนสยาม  ธนาคารกสิกรไทย สำนักถนนราษฎร์บูรณะ  |  |
| ดูเพิ่ม |  รายชื่ออาคารที่สูงที่สุดในประเทศไทย  รายชื่อตึกที่สูงที่สุดในโลก  รายชื่อตึกที่ใหญ่ที่สุดในโลก  รายชื่อเมืองที่มีตึกระฟ้ามากที่สุดในโลก  |  |
 ตัวเอียง หมายถึงตึกระฟ้าที่อยู่ในระหว่างก่อสร้างหรือระหว่างการเตรียมการก่อสร้าง
สารที่ยับยั้งการสังเคราะห์โปรตีน

แผนผังจำลองการแปรรหัสพันธุกรรมของเอ็มอาร์เอ็นเอ
สารที่ยับยั้งการสังเคราะห์โปรตีน (อังกฤษ: Protein synthesis inhibitors) เป็นกลุ่มของสารที่หยุดหรือชะลอการเจริญเติบโตหรือการเพิ่มจำนวนของเซลล์ โดยจะออกฤทธิ์รบกวนกระบวนการการสร้างโปรตีนสายใหม่โดยตรง
ถึงแม้ว่าการตีความตามคำจำกัดความดังข้างต้นทำให้สารกลุ่มนี้ดูเหมือนจะถูกจัดเป็นยาปฏิชีวนะ แต่ในทางปฏิบัติแล้ว สารกลุ่มนี้ยังหมายความรวมไปถึงสารบางชนิดที่ออกฤทธิ์ที่ระดับไรโบโซม ทั้งที่ออกฤทธิ์กับไรโบโซมโดยตรงและออกฤทธิ์รบกวนปัจจัยอื่นที่เกี่ยวข้องกับการแปรรหัสพันธุกรรม (translation factor) ซึ่งเป็นการใช้ประโยชน์จากการที่โพรแคริโอตและยูแคริโอตมีโครงสร้างของไรโบโซมที่แตกต่างกัน
กลไก

ข้อมูลเพิ่มเติม: การถอดรหัส (พันธุศาสตร์) และ การแปลรหัส (พันธุศาสตร์)
โดยปกติแล้ว สารที่ออกฤทธิ์ยับยั้งการสังเคราะห์โปรตีนนั้นจะออกฤทธิ์ในกระบวนการแปรรหัสพันธุกรรมของเซลล์โพรคาริโอต (Prokaryotic translation) ที่ลำดับขั้นตอนที่แตกต่างกันออกไป เช่น ขั้นเริ่มต้น, ขั้นต่อสาย (รวมถึง ขั้นตอนการเข้าจับของอะมิโนเอซิลทีอาร์เอ็นเอ, การตรวจสอบลำดับของนิวคลีโอไทด์ในสายดีเอ็นเอ (proofreading), การขนส่งหมู่เปปทิดิล, และ การย้ายตำแหน่ง) และขั้นหยุด
กลไก > ขั้นต้น

ไรฟามัยซิน จะยับยั้งการถอดรหัสดีเอ็นเอของเซลล์โพรคาริโอตไปเป็นเอ็มอาร์เอ็นเอ โดยการจับกับ DNA-dependent RNA polymerase ตำแหน่งหน่วยย่อยบีตา (beta-subunit).
กลไก > ขั้นเริ่มต้น

ไลนิโซลิด จะออกฤทธิ์ยับยั้งกระบวนการสังเคราะห์โปรตีนในขั้นเริ่มต้นของกระบวนการ ถึงแม้ว่ากลไกกการออกฤทธิ์ของยานี้จะยังไม่สามารถทราบได้อย่างเด่นชัดเท่าใดนัก แต่คาดว่ายาดังกล่าวจะทำให้เอ็มอาร์เอ็นเอและไรโบโซมไม่สามารถรวมกันเป็น สารเซิงซ้อนแรกเริ่ม (initial complex) ได้
กลไก > ขั้นการรวมกันของไรโบโซม

นีโอมัยซิน ออกฤทธิ์ขัดขวางขั้นตอนการรวมกันของไรโบโซม (ribosome assembly) โดยจับกับหน่วยย่อย 30 เอสของไรโบโซมของเซลล์โพรคาริโอต
กลไก > ขั้นตอนการเข้าจับของอะมิโนเอซิลทีอาร์เอ็นเอ

เตตราไซคลีน และไทกีไซคลีน (ยากลุ่มไกลซิลไซคลีน ซึ่งเป็นกลุ่มย่อยของเตตราไซคลีน) จะจับกับ A site บนไรโบโซม ทำให้อะมิโนเอซิลทีอาร์เอ็นเอน ไม่สามารถเข้าจับกับตำแหน่งดังกล่าวได้
กลไก > ขั้นการตรวจสอบลำดับของนิวคลีโอไทด์

อะมิโนไกลโคไซด์ เป็นยาปฏิชีวนะที่ออกฤทธิ์ขัดขวางการตรวจสอบลำดับของนิวคลีโอไทด์ในสายดีเอ็นเอ ผลที่เกิดจากการขัดขวางกระบวนการนี้จะทำให้การสังเคราะห์โปรตีนผิดพลาด และทำให้กระบวนการสังเคราะห์โปรตีนนั้นเข้าสู่ขั้นหยุดเร็วกว่าที่ควรจะเป็น
กลไก > ขั้นการขนส่งหมู่เปปทิดิล

คลอแรมเฟนิคอล ออกฤทธิ์ยับยั้งขั้นตอนการขนส่งหมู่เปปทิดิลในขั้นต่อสาย บนหน่วยย่อย 50 เอสของไรโบโซมทั้งในเซลล์แบคทีเรียและไมโทคอนเดรีย
แมคโครไลด์ (ทั้งนี้ยังยับยั้งการย้ายตำแหน่งของไรโบโซม และกระบวนการอื่นอีกหลายกระบวนการ) จะจับกับหน่วยย่อย 50 เอสของไรโบโซม เพื่อยับยั้งการขนส่งหมู่เปปทิดิล
ควินูปริสติน/ดาลโฟปริสติน มีผลเสริมการออกฤทธิ์ซึ่งกันและกัน (synergic effect) โดยควินูปริสตินจะจับกับหน่วยย่อย 50 เอสของไรโบโซม เพื่อยับยั้งการขนส่งหมู่เปปทิดิล และป้องกันไม่ให้เกิดขั้นต่อสาย ทำให้การสายพอลีเพปไทด์ที่ถูกสร้างได้นั้นไม่สมบูรณ์ ส่วนดาลโฟปริสตินจะช่วยเพิ่มประสิทธิภาพในการจับตำแหน่งเป้ามหายของควินูปริสติน
จีนีติซิน หรือ G418 ออกฤทธิ์ยับยั้งที่ขั้นต่อสาย ทั้งในไรโบโซมของโพรคาริโอตและยูคาริโอต
กลไก > การย้ายตำแหน่งของไรโบโซม

แมคโครไลด์, คลินดามัยซิน และ อะมิโนไกลโคไซด์ (ยาทั้ง 3 ชนิด/กลุ่มนี้ ยังสามารถออกฤทธิ์ยับยั้งขั้นตอนอื่นได้อีกหลายขั้นตอน) มีหลักฐานเชิงประจักษ์ที่ยืนยันได้ว่าสามารถออกฤทธิ์ยับยั้งขั้นตอนการย้ายตำแหน่งได้
กรดฟูซิดิค ป้องกันไม่ให้ไรโบโซมนำ elongation factor G (EF-G) วนกลับมาใช้ใหม่
ไรซิน ยับยั้งการต่อสาย โดยส่งผลให้เกิดการเปลี่ยนแปลงของอาร์อาร์เอ็นเอ ของหน่วยย่อย 60 เอสของไรโบโซมในยูคาริโอต
กลไก > ขั้นหยุด

แมคโครไลด์ และ คลินดามัยซิน (ทั้ง 2 ชนิดยังมีกลไกการออกฤทธิ์อื่นในการออกฤทธิ์) ทำให้เปปทิดิลทีอาร์เอ็นเอ (peptidyl-tRNA) แยกตัวออกจากไรโบโซมเร็วกว่าปกติ
พิวโรมัยซิน ซึ่งมีโครงสร้างคล้ายกับ ไทโรซินิลอะมิโนเอซิลทีอาร์เอ็นเอ จะเข้าจับกับตำแหน่ง  A site บนไรโบโซมด้วยพันธะเพปไทด์ อย่างไรก็ตาม พิวโรมัยซินจะไม่ส่งผลต่อการย้ายตำแหน่งของไรโบโซม โดยหลังจากจับกับ A site แล้วยาดังกล่าวจะแยกตัวออกจากไรโบโซมอย่างรวดเร็ว ส่งผลให้การสังเคราะห์โปรตีนนั้นเข้าสู่ขั้นหยุดเร็วกว่าที่ควรจะเป็น
สเตรปโตกรามิน เป็นยาปฏิชีวนะอีกชนิดหนึ่งที่ทำให้การสังเคราะห์สายพอลิเปปไทด์สิ้นสุดเร็วกว่าปกติ
กลไก > กลไกไม่จำเพาะ

เรตาพามูลิน
มูพิโรซิน
กรดฟูซิดิค
ตำแหน่งออกฤทธิ์

ยาต่อไปนี้เป็นยาที่ออกฤทธิ์ยับยั้งการสังเคราะห์โปรตีนโดยการเข้าจับกับหน่วยย่อย 30 เอสของไรโบโซม:
อะมิโนไกลโคไซด์
เตตราไซคลีน
ยาต่อไปนี้เป็นยาที่ออกฤทธิ์ยับยั้งการสังเคราะห์โปรตีนโดยการเข้าจับกับหน่วยย่อย 50 เอสของไรโบโซม:
คลอแรมเฟนิคอล
อิริโทรมัยซิน
คลินดามัยซิน
ไลนิโซลิด (กลุ่มออกซาโซลิไดโอน)
เทลิโทรมัยซิน
สเตรปโตกรามิน
เรตาพามูลิน
ดูเพิ่ม

การสังเคราะห์โปรตีน
การแปรรหัสพันธุกรรมของเซลล์โพรคาริโอต