stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ย่างกุ้ง
ประวัติศาสตร์ > ประวัติศาสตร์ในช่วงต้น

ย่างกุ้งก่อตั้งขึ้นในชื่อ ดากอง (Dagon - ภาษามอญเรียกว่า "ตะเกิง") ในช่วงพุทธศตวรรษที่ 16 (พ.ศ. 1571–1586) โดยชาวมอญซึ่งครอบครองพื้นที่ส่วนใหญ่ในภาคใต้ของพม่าในขณะนั้น ดากอนเป็นหมู่บ้านชาวประมงเล็ก ๆ ซึ่งมีศูนย์กลางคือเจดีย์ชเวดากอง ใน พ.ศ. 2298 พระเจ้าอลองพญา ได้บุกยึดดากอง พร้อมกับเปลี่ยนชื่อเมืองเป็น ย่างกุ้ง (Yangon) และมีการตั้งถิ่นฐานของราษฎรที่เพิ่มขึ้นตลอดมา เมื่อถึง พ.ศ. 2367 กองทัพอังกฤษสามารถยึดเมืองย่างกุ้งได้ในสงครามอังกฤษ-พม่าครั้งที่หนึ่ง แต่หลังจากสงคราม อังกฤษก็คืนย่างกุ้งให้แก่พม่า ใน พ.ศ. 2384 เกิดเพลิงไหม้ใหญ่ในเมืองซึ่งทำลายเมืองไปเกือบทั้งหมด
ประวัติศาสตร์ > ย่างกุ้งในยุคอาณานิคม

อังกฤษยึดย่างกุ้งและส่วนล่างของพม่าทั้งหมดได้ในระหว่างสงครามอังกฤษ-พม่าครั้งที่สองเมื่อ พ.ศ. 2395 และได้เปลี่ยนย่างกุ้งให้กลายเป็นศูนย์กลางทางการค้าและการเมืองของพม่าภายใต้การปกครองของสหราชอาณาจักร (British Burma) ในปี พ.ศ. 2396 อังกฤษได้ย้ายเมืองหลวงของประเทศพม่าจากเมาะลำเลิง มายังย่างกุ้ง ย่างกุ้งยังเป็นสถานที่ซึ่งอังกฤษส่งตัวจักรพรรดิบาฮาดูร์ ชาห์ ซาฟาร์ที่ 2 จักรพรรดิองค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์โมกุลของอินเดียมาจองจำหลังจากเกิดเหตุการณ์กบฎอินเดีย หรือกบฎซีปอยขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2400 อังกฤษได้สร้างเมืองย่างกุ้งใหม่โดยวางผังเมืองเป็นรูปตารางบนที่ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำ โดยมีร้อยโทอเล็กซานเดอร์ เฟรเซอร์ นายทหารช่างเป็นผู้ควบคุมการออกแบบ มีพื้นที่ทอดยาวไปทางทิศตะวันออกจรดแม่น้ำปะซูนดอง ทางตะวันตกและทางใต้จรดแม่น้ำย่างกุ้ง ย่างกุ้งกลายเป็นเมืองหลวงพม่าภายใต้การปกครองของสหราชอาณาจักรหลังจากที่อังกฤษยึดพม่าตอนบนได้ในสงครามอังกฤษ-พม่าครั้งที่สาม เมื่อปี พ.ศ. 2428 และตั้งแต่คริสต์ทศวรรษที่ 1890 เป็นต้นมา ประชากรและการค้าในย่างกุ้งเติบโตขึ้นอย่างรุ่งเรืองซึ่งเป็นผลให้เมืองขยายออกไปทางเหนือจรดรอยัลเลกหรือทะเลสาบกันดอจี (Kandawgyi) และทะเลสาบอินยา (Inya Lake) นอกจากนี้อังกฤษยังได้จัดตั้งโรงพยาบาลขึ้น หนึ่งในนั้นคือ โรงพยาบาลย่างกุ้ง (Rangoon General Hospital) และวิทยาลัย ซึ่งก็คือ มหาวิทยาลัยย่างกุ้ง (Rangoon University) ในปัจจุบัน
ย่างกุ้งในยุคอาณานิคม มีสวนสาธารณะและทะเลสาบที่กว้างขวาง อีกทั้งยังประกอบไปด้วยอาคารที่ทันสมัยและสถาปัตยกรรมไม้แบบดั้งเดิม ทำให้เป็นที่รู้จักกันในชื่อ "สวนเมืองแห่งทิศตะวันออก" (the garden city of the East) และในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 ย่างกุ้งก็มีการบริการสาธารณะและโครงสร้างพื้นฐานที่เทียบเท่าลอนดอนเลยทีเดียว
ในช่วงก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง ประมาณร้อยละ 55 ของประชากรในย่างกุ้งจำนวน 500,000 คน เป็นชาวอินเดียหรือไม่ก็ชาวเอเชียใต้ มีเพียงแค่ 1 ใน 3 เท่านั้นที่เป็นชาวพม่า ขณะที่เหลือประกอบไปด้วยชาวกะเหรี่ยง พม่าเชื้อสายจีน และลูกครึ่งอังกฤษ-พม่า
หลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่งย่างกุ้งกลายเป็นศูนย์กลางของการเคลื่อนไหวเรียกร้องเอกราชโดยมีนักศึกษาฝ่ายซ้ายเป็นแกนนำ มีการประท้วงต่อจักรวรรดิอังกฤษทั้งหมด 3 ครั้ง ในปี พ.ศ.  2463, 2479 และ 2481 ทั้งหมดเกิดขึ้นในย่างกุ้ง ย่างกุ้งตกอยู่ภายใต้การยึดครองของญี่ปุ่น (พ.ศ. 2485-2488) และได้รับความเสียหายอย่างมากจากสงครามโลกครั้งที่สอง แต่ก็ยึดคืนมาได้หลังสงครามสิ้นสุดลงโดยฝ่ายสัมพันธมิตร ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2488 ย่างกุ้งกลายเป็นเมืองหลวงของสหภาพพม่าเมื่อวันที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2491 เมื่อประเทศได้รับเอกราชจากจักรวรรดิอังกฤษ
ภูมิศาสตร์

ย่างกุ้งตั้งอยู่ในพม่าตอนล่าง ที่จุดบรรจบกันของแม่น้ำย่างกุ้งและแม่น้ำพะโคประมาณ 30 กม. (19 ไมล์) ห่างจากอ่าวเมาะตะมะที่ 16 ° 48 'เหนือ 96 ° 09' ตะวันออก (16.8, 96.15) เขตเวลามาตรฐานคือ UTC / GMT +6: 30 ชั่วโมง
แหล่งข้อมูลอื่น

คู่มือการท่องเที่ยว Yangon จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
Satellite picture by Google Maps
BBC article about British colonial architecture in Yangon
Pasuna, C. Yangon: A Seaport and Administrative Center of the British Colony in Burma, 1852-1948. Journal of Liberal Arts RMUTT, 3(2): 1-15.
| ด ค กเมืองเจ้าภาพการแข่งขันกีฬาแหลมทองและซีเกมส์ |
| --- | --- | --- |
| แหลมทอง |  1959:  กรุงเทพมหานคร  1961:  ย่างกุ้ง  1963:  พนมเปญ  1965:  กัวลาลัมเปอร์  1967:  กรุงเทพมหานคร  1969:  ย่างกุ้ง  1971:  กัวลาลัมเปอร์  1973:  สิงคโปร์  1975:  กรุงเทพมหานคร  |  |
| ซีเกมส์ |  1977:  กัวลาลัมเปอร์  1979:  จาการ์ตา  1981:  มะนิลา  1983:  สิงคโปร์  1985:  กรุงเทพมหานคร  1987:  จาการ์ตา  1989:  กัวลาลัมเปอร์  1991:  มะนิลา  1993:  สิงคโปร์  1995:  เชียงใหม่  1997:  จาการ์ตา  1999:  บันดาร์เซอรีเบอกาวัน  2001:  กัวลาลัมเปอร์  2003:  ฮานอย-โฮจิมินห์  2005:  มะนิลา  2007:  นครราชสีมา  2009:  เวียงจันทน์  2011:  ปาเล็มบัง-จาการ์ตา  2013:  เนปยีดอ  2015:  สิงคโปร์  2017:  กัวลาลัมเปอร์  2019:  มะนิลา  2021:  ฮานอย  2023:  พนมเปญ  2025:  กรุงเทพมหานคร-ชลบุรี-สงขลา  |  |
แผนที่ย่างกุ้งและบริเวณโดยรอบ ค.ศ. 1911
ทิวทัศน์ของสวนบริเวณค่ายทหาร (ปัจจุบันคือสวนสาธารณะกันดอมิงคลา) ในปี ค.ศ. 1868
ความเสียหายของใจกลางเมืองย่างกุ้งหลังสงครามโลกครั้งที่สอง
เลอเฟิน

| เลอเฟิน Leuven |
| --- | --- |
ศาลาว่าการประจำเมืองเลอเฟิน
   ธง ตรา
ที่ตั้งของเลอเฟินในเขตเลอเฟิน (สีเทาเข้ม)
เลอเฟินที่ตั้งของเลอเฟินในประเทศเบลเยียม
พิกัด:  50°52′39″N 04°42′16″E﻿ / ﻿50.87750°N 4.70444°E﻿ / 50.87750; 4.70444
ประเทศ:  เบลเยียม
เขต:  แคว้นเฟลมิช
จังหวัด:  เฟลมิชบราบันต์
เขตการปกครองส่วนท้องถิ่น: เลอเฟิน
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Louis Tobback
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 56.63 ตร.กม. (21.86 ตร.ไมล์)
ประชากร (1 มกราคม ค.ศ. 2011)
 • ทั้งหมด: 96,942 คน
 • ความหนาแน่น: 1,711.78 คน/ตร.กม. (4,433.5 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
Postal codes: 3000, 3001, 3010, 3012, 3018
รหัสพื้นที่: 016
เว็บไซต์: www.leuven.be
เลอเฟิน (ดัตช์: Leuven), ลูแว็ง (ฝรั่งเศส: Louvain) หรือ เลอเวิน (เยอรมัน: Löwen) เป็นเมืองในประเทศเบลเยียมและเป็นเมืองหลวงของจังหวัดเฟลมิชบราบันต์ ตั้งอยู่บริเวณใจกลางของจังหวัด ห่างจากกรุงบรัสเซลส์ประมาณ 25 กิโลเมตร มีประชากรประมาณ 97,000 คน
เลอเฟินเป็นที่ตั้งของ Anheuser-Busch InBev บริษัทผลิตเบียร์ที่ใหญ่ที่สุดในโลก มหาวิทยาลัยคาทอลิกเลอเฟิน (Katholieke Universiteit Leuven) ซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยที่ใหญ่และเก่าแก่ที่สุดในกลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำ และสถาบันปรัชญาชั้นสูง (Higher Institute of Philosophy) ซึ่งมีชื่อเสียงโดยเฉพาะการเก็บรักษาผลงานของเอ็ดมุนด์ ฮัสเซิร์ล นักปรัชญาชาวเยอรมันไว้อย่างถาวร
เมืองแฝดและเมืองพี่น้อง

เนเธอร์แลนด์: เซร์โทเคนบอส
ฝรั่งเศส: แรน
เยอรมนี: ลือเดนไชด์
โปแลนด์: กรากุฟ
นอกจากเมืองแฝดเหล่านี้ยังมีความสัมพันธ์ที่เป็นมิตรกับเมืองในประเทศต่างๆ ไว้ โดยทำสัญญามิตรภาพอย่างเป็นทางการกับเมืองดังนี้
ไต้หวัน: ไถหนาน
แอฟริกาใต้: สเตลเลนบอช
โรมาเนีย: คริสเตียน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เลอเฟิน
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของเลอเฟิน
ส่วนหน้าและส่วนหลัง

ส่วนหน้า (frontend) และ ส่วนหลัง (backend) เป็นคำทั่วไปที่ใช้อธิบายจุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุดของกระบวนการบางอย่าง มักใช้ในด้านวิทยาการคอมพิวเตอร์ ส่วนหน้าใช้เพื่อรวบรวมข้อมูลส่วนป้อนเข้า และส่วนหลังทำการประมวลผล รูปแบบส่วนต่อประสานและการแสดงผลบนจอภาพของโปรแกรมคอมพิวเตอร์จัดอยู่ในส่วนของส่วนหน้า
วิทยาการคอมพิวเตอร์

ในด้านสถาปัตยกรรมซอฟต์แวร์ และ การเขียนโปรแกรมคอมพิวเตอร์ ส่วนหน้าเป็นส่วนหนึ่งของระบบซอฟต์แวร์ที่โต้ตอบกับผู้ใช้โดยตรง ในขณะที่ส่วนหลังจะควบคุมข้อมูลผลลัพธ์ของตัวซอฟต์แวร์ การแบ่งซอฟต์แวร์ออกเป็นส่วนหน้าและส่วนหลังถือแบบนี้ถือเป็นนามธรรม ที่แยกส่วนการทำงานต่าง ๆ ของซอฟต์แวร์ออกจากกัน
ซอฟต์แวร์ส่วนใหญ่ใช้แนวคิดการแบ่งออกเป็นส่วนหน้าและส่วนหลัง แต่ในกรณีส่วนใหญ่แล้ว ส่วนหลังของซอฟต์แวร์มักจะถูกซ่อนไม่ให้ผู้ใช้เห็น อย่างไรก็ตาม มีซอฟต์แวร์บางตัวทำหน้าที่เป็นเพียงส่วนหน้าของซอฟต์แวร์อื่นที่มีอยู่ เช่น ส่วนต่อประสานกราฟิกกับผู้ใช้ (GUI) ที่สร้างขึ้นบนส่วนต่อประสานรายคำสั่ง (CLI) ส่วนหน้าเหล่านี้พบได้ทั่วไปใน Unix GUI และหลายโปรแกรมแบ่งออกเป็นโปรเจ็กต์เล็ก ๆ จำนวนมาก เพื่อให้สามารถแยกอิสระจากกันแต่สามารถทำงานร่วมกันได้ (ดู สิ่งแวดล้อมเดสก์ท็อป)
กระบวนการโต้ตอบกับคอมพิวเตอร์สามารถแบ่งออกเป็นส่วนหน้าและส่วนหลังได้ ตัวอย่างเช่น ตัวจัดการไฟล์ที่ใช้อินเทอร์เฟซแบบกราฟิก เช่น Windows File Explorer สามารถมองได้ว่าเป็นส่วนหน้าสำหรับจัดการระบบไฟล์ นอกจากนี้ cmd.exe ในระบบปฏิบัติการ Unix Shell หรือ Windows ถือได้ว่าเป็นส่วนหน้าที่โต้ตอบกับระบบปฏิบัติการ
ในคอมไพเลอร์ ส่วนหน้าจะแปลงซอร์สโค้ด ภาษาการเขียนโปรแกรม เป็นรูปแบบกลาง และส่วนหลังจะแปลงเป็นโค้ดไบนารี่ที่คอมพิวเตอร์สามารถทำงานได้ ส่วนหลังมักจะปรับโค้ดให้เหมาะสมเพื่อปรับปรุงประสิทธิภาพการทำงานของโปรแกรม ความแตกต่างระหว่างส่วนหน้าและส่วนหลังจะแยกความแตกต่างระหว่างตัวแยกวิเคราะห์ไวยากรณ์ที่ประมวลผลโค้ดต้นฉบับและส่วนหลังที่สร้างโค้ดเครื่องและปรับโค้ดให้เหมาะสม คอมไพเลอร์บางตัว เช่น GCC จัดเตรียมส่วนหน้าที่แตกต่างกันสำหรับการแยกวิเคราะห์ซอร์สโค้ดในภาษาต่าง ๆ และ / หรือ ส่วนหลังที่แตกต่างกันสำหรับการสร้างโค้ดเครื่องสำหรับเครื่องเป้าหมายที่แตกต่างกัน
ในการสังเคราะห์เสียงพูด ส่วนหน้าจะสังเคราะห์ข้อความที่ป้อนให้เป็นสัญลักษณ์แทนพยางค์ และส่วนหลังจะแปลงสัญลักษณ์เหล่านี้เป็นเสียงจริง
ในโปรแกรมประยุกต์บนเว็บ ส่วนหน้าเป็นส่วนหนึ่งของเบราว์เซอร์ที่โต้ตอบกับผู้ใช้ ในขณะที่เซิร์ฟเวอร์ซึ่งเป็นส่วนหลังมีหน้าที่รับข้อมูลที่ป้อนเข้ามาจากส่วนหน้า แล้วทำการประมวลผล จากนั้นจึงส่งออกไปให้กับส่วนหน้า
สุชาติ ชมกลิ่น

| สุชาติ ชมกลิ่นม> ป.ช., ม.ว.ม. |
| --- | --- |


รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงพาณิชย์
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  27 เมษายน พ.ศ. 2567 (312 วัน)ดำรงตำแหน่งร่วมกับ  นภินทร ศรีสรรพางค์
นายกรัฐมนตรี: เศรษฐา ทวีสิน (2567) แพทองธาร ชินวัตร (2567 – ปัจจุบัน)
รัฐมนตรีว่าการ: ภูมิธรรม เวชยชัย (2567) พิชัย นริพทะพันธุ์ (2567 – ปัจจุบัน)
ก่อนหน้า: สินิตย์ เลิศไกร
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงาน
ดำรงตำแหน่ง 5 สิงหาคม พ.ศ. 2563 – 1 กันยายน พ.ศ. 2566  (3 ปี 27 วัน)
นายกรัฐมนตรี: ประยุทธ์ จันทร์โอชา
ก่อนหน้า: จุติ ไกรฤกษ์  (รักษาการ)
ถัดไป: พิพัฒน์ รัชกิจประการ
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  14 พฤษภาคม พ.ศ. 2566 (1 ปี 295 วัน)
รองหัวหน้าพรรครวมไทยสร้างชาติ
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  24 มีนาคม พ.ศ. 2566 (1 ปี 346 วัน)ดำรงตำแหน่งร่วมกับ  วิสุทธิ์ ธรรมเพชร วิทยา แก้วภราดัย ดวงฤทธิ์ เบ็ญจาธิกุล ชัยรุ่งเรือง ชื่นชอบ คงอุดม เกชา ศักดิ์สมบูรณ์ ธนกร วังบุญคงชนะ อนุชา บูรพชัยศรี จุติ ไกรฤกษ์ โกวิทย์ ธารณา
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดชลบุรี เขตที่ 1
ดำรงตำแหน่ง 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 – 9 ธันวาคม พ.ศ. 2556 (2 ปี 159 วัน)
ก่อนหน้า: ประมวล เอมเปีย บรรจบ รุ่งโรจน์ มานิตย์ ภาวสุทธิ์
ถัดไป: ตนเอง
ดำรงตำแหน่ง 24 มีนาคม พ.ศ. 2562 – 8 มกราคม พ.ศ. 2566 (3 ปี 290 วัน)
ก่อนหน้า: ตนเอง
ถัดไป: วรท ศิริรักษ์
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2517 (50 ปี) จังหวัดชลบุรี ประเทศไทย
พรรคการเมือง: พลังชล (2554–2561) พลังประชารัฐ (2561–2566) รวมไทยสร้างชาติ (2566–ปัจจุบัน)
คู่สมรส: วิมลจิต อรินทมะพงษ์

สุชาติ ชมกลิ่น (เกิด 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2517) ชื่อเล่น เฮ้ง เป็นนักการเมืองชาวไทย ปัจจุบันดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงพาณิชย์ ในรัฐบาลแพทองธาร ชินวัตร และสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ รองหัวหน้าพรรครวมไทยสร้างชาติ อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงาน ในรัฐบาลพลเอก ประยุทธ์ จันทร์โอชา อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดชลบุรี
ประวัติ

สุชาติ ชมกลิ่น เกิดเมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2517 เป็นบุตรชายของวิเชียร ชมกลิ่น  อาศัยอยู่ที่ ต.บ้านสวน อ.เมือง จ.ชลบุรี สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี ศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาการจัดการ จากมหาวิทยาลัยเกริก สมรสกับวิมลจิต อรินทมะพงษ์ มีบุตรชาย 2 คน
งานการเมือง

สุชาติ เข้าสู่วงการการเมืองด้วยการเป็นสมาชิกองค์การบริหารส่วนจังหวัดชลบุรี เขตอำเภอเมืองชลบุรี ก่อนที่จะได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรกในปี พ.ศ. 2554 สังกัดพรรคพลังชล และการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 สังกัดพรรคพลังประชารัฐ โดยได้รับเลือกติดต่อกันรวม 2 สมัย
ต่อมาเมื่อวันที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2563 มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้สุชาติเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงาน
ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2564 สุชาติได้รับเลือกเป็นกรรมการบริหารพรรคพลังประชารัฐ ต่อมาเมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2565 นายสุชาติได้ยื่นหนังสือลาออกจากการเป็นกรรมการบริหารพรรคทำให้ต้องพ้นจากตำแหน่งผู้อำนวยการพรรคพลังประชารัฐ และเมื่อวันที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2566 นายสุชาติได้ยื่นหนังสือลาออกจากการเป็น สส. และวันถัดมาได้ยื่นหนังสือลาออกจากสมาชิกพรรคพลังประชารัฐและสมัครเป็นสมาชิกพรรครวมไทยสร้างชาติ
ต่อมาเมื่อวันที่ 27 เมษายน พ.ศ. 2567 ได้มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้สุชาติเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงพาณิชย์
งานการเมือง > สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร

สุชาติ ชมกลิ่น ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 3 สมัย คือ
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554 จังหวัดชลบุรี สังกัดพรรคพลังชล
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 จังหวัดชลบุรี สังกัดพรรคพลังประชารัฐ
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2566 แบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรครวมไทยสร้างชาติ
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2565 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2564 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
มัตติน เออเดอโกร์

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 เออเดอโกร์กับอาร์เซนอลในปี ค.ศ. 2022
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  มัตติน เออเดอโกร์
วันเกิด:   (1998-12-17) 17 ธันวาคม ค.ศ. 1998 (26 ปี)
สถานที่เกิด:  ดรัมเมิน นอร์เวย์
ส่วนสูง:  1.78 เมตร (5 ฟุต 10 นิ้ว)
ตำแหน่ง:  กองกลางตัวรุก กองกลางตัวกลาง
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  อาร์เซนอล
หมายเลข:  8
สโมสรเยาวชน
2005–2009:  Drammen Strong
2009–2014:  สเตริมส์กุดเซิต
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2014–2015 |  สเตริมส์กุดเซิต |  23 |  (5) |
| 2015–2017 |  เรอัลมาดริดกัสติยา |  58 |  (5) |
| 2015–2021 |  เรอัลมาดริด |  8 |  (0) |
| 2017–2018 |  → เฮเรินเฟน (ยืม) |  38 |  (3) |
| 2018–2019 |  → ฟีเตสเซอ (ยืม) |  31 |  (8) |
| 2019–2020 |  → เรอัลโซซิเอดัด (ยืม) |  31 |  (4) |
| 2021 |  → อาร์เซนอล (ยืม) |  14 |  (1) |
| 2021– |  อาร์เซนอล |  127 |  (32) |
ทีมชาติ‡
| 2013 |  นอร์เวย์ อายุไม่เกิน 15 ปี |  6 |  (0) |
| 2013 |  นอร์เวย์ อายุไม่เกิน 16 ปี |  2 |  (0) |
| 2014 |  นอร์เวย์ อายุไม่เกิน 17 ปี |  4 |  (0) |
| 2014–2018 |  นอร์เวย์ อายุไม่เกิน 21 ปี |  18 |  (5) |
| 2014– |  นอร์เวย์ |  59 |  (3) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 18:54, 23 พฤษภาคม 2021 (UTC) ‡ ข้อมูลการลงเล่นและประตูให้แก่ทีมชาติล่าสุด ณ วันที่ 19:51, 6 มิถุนายน 2021 (UTC)
มัตติน เออเดอโกร์ (นอร์เวย์: Martin Ødegaard, ออกเสียง: [ˈmɑ̀ʈːɪn ˈø̀ːdəˌɡoːɾ]; เกิด 17 ธันวาคม ค.ศ. 1998) เป็นนักฟุตบอลชาวนอร์เวย์ ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งกองกลางตัวรุกให้แก่อาร์เซนอล และทีมชาตินอร์เวย์ เขายังสามารถเล่นตำแหน่งกองกลางตัวกลางได้ด้วย
เขาลงเล่นเป็นตัวจริงให้กับสเตริมส์กุดเซิตครั้งแรกในวันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2557 กลายเป็นผู้เล่นที่อายุน้อยที่สุดที่ลงเล่นในทิปเปลีเงิน และกลายเป็นผู้ทำประตูที่อายุน้อยที่สุดในวันที่ 16 พฤษภาคม ในนัดที่พบกับซาร์ปสบอร์ หลังจากที่ได้ลงเล่นเป็นตัวจริงกับสโมสรในฤดูกาลแรก เขาก็ได้เซ็นสัญญากับเรอัลมาดริด ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2558 ตามความฝันของเขาที่จะได้มาเล่นกับทีมใหญ่ เขาเล่นให้กับทีมสำรอง เรอัลมาดริดกัสติยา แต่ได้ฝึกซ้อมกับผู่เล่นตัวจริง ในวันที่ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2558 เขาก็กลายเป็นผู้เล่นที่อายุน้อยที่สุดที่เปิดตัวกับเรอัลมาดริด
เออเดอโกร์ลงเล่นให้กับทีมชาติครั้งแรกในนัดที่พบกับสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ ในวันที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2557 กลายเป็นผู้เล่นที่อายุน้อยที่สุดที่เล่นให้กับทีมชาตินอร์เวย์ชุดใหญ่ ด้วยอายุ 15 ปี 253 วัน และในวันที่ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2557 เขากลายเป็นผู้เล่นที่อายุน้อยที่สุดที่ได้ลงเล่นในรอบคัดเลือกของฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป
แหล่งข้อมูลอื่น

Profile ที่เว็บไซต์สโมสรฟุตบอลอาร์เซนอล
มัตติน เออเดอโกร์ ที่เว็บไซต์สหพันธ์ฟุตบอลนอร์เวย์ (ในภาษานอร์เวย์)
มัตติน เออเดอโกร์ – สถิติการลงแข่งจากสหภาพสมาคมฟุตบอลยุโรป (UEFA) (อังกฤษ)
มัตติน เออเดอโกร์ – สถิติการลงแข่งจากสหพันธ์ฟุตบอลระหว่างประเทศ (FIFA) (ในภาษาอังกฤษ)
| ด ค กผู้เล่นชุดปัจจุบันของสโมสรฟุตบอลอาร์เซนอล  |
| --- | --- |
 1 แรมส์เดล  3 เทียร์นีย์  4 ไวต์  5 พาร์ทีย์  6 กาบรีแยล  7 ซากา  8 เออเดอโกร์  9 เฌซุส  10 สมิท ราว  14 โอบาเมอย็องก์  15 เมตแลนด์-ไนลส์  16 โฮลดิง  17 แซดริก  18 โทมิยาซุ  19 เปเป  20 ตาวารึช  21 เชมเบอส์  22 มารี  23 โลกงกา  25 อันนินนี  26 บาโลกัน  29 ฮาเวิทซ์  30 เอ็นเคเตียห์  31 กอลาชินัตส์  33 โอคองก์โว  34 จากา  35 มาร์ชีแนลี  หัวหน้าผู้ฝึกสอน: อาร์เตตา
ออลเทอร์อีโก

ออลเทอร์อีโก (อังกฤษ: Alter Ego) เป็นสตูดิโออัลบั้มแรกของแร็ปเปอร์และนักร้องชาวไทย ลิซ่า ออกจำหน่ายในวันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2025 ผ่านสังกัดแอลลาวด์และอาร์ซีเอเรเคิดส์ โดยเป็นอัลบั้มเดี่ยวชุดแรกของเธอนับตั้งแต่ออกจากวายจีเอนเตอร์เทนเมนต์และอินเตอร์สโคปเรเคิดส์ในปี 2023 อัลบั้มประกอบด้วยแทร็ก 12 เพลง ทั้งนี้ โรซาลิอา, โดจาแคต และเรย์ เป็นนักร้องรับเชิญให้ด้วย อัลบั้มมีแรงสนับสนุนจากสี่ซิงเกิล ได้แก่ "ร็อกสตาร์", "นิววูแมน", "มูนลิตฟลอร์" และ "บอร์นอะเกน"
เบื้องหลัง

ในเดือนธันวาคม 2023 ลิซ่ายุติสัญญากับวายจีเอนเตอร์เทนเมนต์ในกิจกรรมรายบุคคล แต่ยังคงอยู่กับวายจีเพื่อดำเนินกิจกรรมในฐานะสมาชิกวง แบล็กพิงก์ เธอได้ก่อตั้งค่ายเพลงเป็นของตนเองชื่อ แอลลาวด์ ในเดือนกุมภาพันธ์ 2024 และเซ็นสัญญากับอาร์ซีเอเรเคิดส์ในเดือนเมษายน เพื่อเผยแพร่งานเพลงเดี่ยวร่วมกับแอลลาวด์ โดยมีการเปิดเผยชื่ออัลบั้มครั้งแรกผ่านมิวสิกวิดีโอเพลง "นิววูแมน" ในเดือนสิงหาคม ซึ่งแสดงให้เห็นผู้หญิงหลายคนกำลังอ่านนิตยสารชื่อ ออลเทอร์อีโก จากบทสัมภาษณ์ในนิตยสาร บิลบอร์ด ที่เธอได้ขึ้นปกนั้น มีการเผยว่าเธอกำลังทำงานอย่างหนักเพื่ออัลบั้มนี้ "พยายามจะคิดมันออกมาทั้งรายชื่อเพลงและทุกอย่างว่าฉันสามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้บ้าง" รวมถึงเปิดเพลงบางส่วนให้ฟังคร่าว ๆ ทั้งนี้ บิลบอร์ด มองว่าอัลบั้มของเธอชวนให้นึกถึงเอ็ม.ไอ.เอ. และเนลลี เฟอร์ทาโด ในอัลบั้ม ลูซ เมื่อปี 2006
แนวคิด

ลิซ่าจำลองตัวละครทั้งหมดห้าตัวที่แตกต่างกันในอัลบั้ม ออลเทอร์อีโก โดยแต่ละตัวจะมีชื่อและบุคลิกภาพเป็นของตนเอง ทั้งห้า "ตัวตนเสมือน" มีชื่อว่า ร็อกซี, กิกี, วิกซี, ซอนนี และสปีดี แต่ละตัวมีความสอดคล้องกับแทร็กต่าง ๆ และถูกนำเสนอในอัลบั้มพร้อมมีภาพหน้าปกเป็นของตนเอง ลิซ่าระบุว่าแนวคิดดังกล่าวเกิดขึ้นเมื่อเธอ "กำลังทดลองรูปแบบดนตรีประเภทต่าง ๆ ในขณะที่กำลังอัดเสียง" ด้วยความประสงค์อยากรวมแนวเพลงที่หลากหลายลงในอัลบั้มเดียว เธอจึงคิดว่า "ฉันไม่เคยทำอะไรแบบนี้มาก่อนแต่มันก็ฟังดูดีมาก ทำไมเราถึงไม่รวมแนวเพลงที่แตกต่างกันในอัลบั้มเดียวและเรียกมันว่า ออลเทอร์อีโก ?"
การประชาสัมพันธ์อัลบั้มใช้ดาวห้าแฉกเป็นตราสัญลักษณ์ประจำเพื่อเป็นตัวแทนของตัวตนเสมือนทั้งห้า ทั้งนี้ วิดีโอตัวอย่างได้นำเสนอลิซ่าอยู่ในห้าสถานที่ โดยแต่ละแห่งเป็นตัวแทนสำหรับแต่ละบุคลิก ได้แก่ โครงสร้างหินสีดำ, ทางเดินราบในอวกาศ, สวนที่น่าลุ่มหลง, รถจักรยานยนต์ขณะวิ่งผ่านลำแสงเลเซอร์สีเขียว และทางเดินราบที่อยู่ท่ามกลางภูเขาไฟสีแดง ตัวตนเสมือนแรก ร็อกซี มีพื้นฐานมาจากเพลง "ร็อกสตาร์" ภาพหน้าปกแสดงร็อกซีกำลังถือกีตาร์อยู่ในสวนอันน่าลุ่มหลง พร้อมคำอธิบายประกอบที่บรรยายว่าเธอเป็นร็อกสตาร์ที่มีชีวิตอยู่เพื่อ "ความบันเทิงและคุมเวทีอยู่เสมอ" ตัวตนเสมือนที่สอง ซอนนี มีพื้นฐานมาจากเพลง "มูนลิตฟลอร์" ภาพหน้าปกแสดงซอนนีด้วยผมหยิกสีน้ำตาล โดยถูกบรรยายว่ารักความเป็นอิสระ พูดภาษาฝรั่งเศสได้ และมี "เสน่ห์เหนือคำบรรยายใด ๆ (je ne sais quoi) ในวันที่แสงอาทิตย์สาดส่องและคลื่นทะเลพัดโชยเบา ๆ ในยามค่ำคืน" ตัวตนเสมือนที่สาม กิกี มีพื้นฐานมาจากเพลง "นิววูแมน" เป็นผู้เสพติดอินเทอร์เน็ต มีความงามแบบวายทูเคที่ก๋ากั่น ผู้มักจะ "บันทึกข้อมูลลงแผ่นซีดีหรือหมกมุ่นอยู่กับการค้นหาสิ่งใหม่ ๆ" โดยมีผมและชุดที่ล้วนแต่เป็นสีชมพู ตัวตนเสมือนที่สี่ สปีดี มีพื้นฐานมาจากเพลง "ไลฟ์สไตล์" เป็นนักขับรถสปอร์ต มีผมสีส้มอันสดใส ผู้ซึ่ง "มีความเร่งรีบและกระหายชัยชนะ" และเพิ่ง "ติดตั้งระบบไนตรัสออกไซด์" ในรถยนต์ของเธอ ตัวตนเสมือนที่ห้า วิกซี มีพื้นฐานมาจากเพลง "ฟัคอัปเดอะเวิลด์" และ "คนอื่น ๆ มักเรียกเธอว่าเป็นวายร้าย"
การประชาสัมพันธ์และการเปิดตัว

ในระหว่างการทัวร์ ลิซ่าแฟนมีตอัปอินเอเชีย 2024 เมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน มีการเผยแพร่วิดีโอตัวอย่างที่มีความเป็นภาพยนตร์สั้น ๆ สำหรับโปรเจกต์ที่กำลังได้รับการเปิดตัว ซึ่งแสดงลิซ่ากำลังเล่นกีตาร์อยู่ในภูมิทัศน์ไซเบอร์พังก์ที่เปล่าเปลี่ยวและเรียกแสงนีออนสีม่วงมาจากฟากฟ้า คำอธิบายในตัวอย่างเผยให้เห็นตัวอักษรหนึ่งตัวในชื่อโปรเจกต์นี้ พร้อมกับมีการนับถอยหลังอยู่บนเว็บไซต์ของลิซ่า ซึ่งจะครบกำหนดในวันที่ 19 ตัวอย่างเพิ่มเติมได้รับการเผยแพร่ในระหว่างการทัวร์พร้อมกับตัวอักษรอีกหนึ่งตัวในชื่อโปรเจกต์นี้ หลังจากเสร็จสิ้นการทัวร์ในฮ่องกงเมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน ลิซ่าได้เผยแพร่ตัวอย่างเต็มที่มีความยาว 3 นาที และประกาศอย่างเป็นทางการว่าสตูดิโออัลบั้มแรกของเธอ ออลเทอร์อีโก มีกำหนดวางจำหน่ายในวันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2025 นอกจากนี้ เธอยังเปิดเผยภาพปกอัลบั้มที่แสดงให้เห็นภาพถ่ายระยะใกล้ของลิซ่าในชุดฮูดสีดำที่กำลังนำมือมาแตะใบหน้าและแสดงเล็บสีดำอันแหลมคม
การประชาสัมพันธ์และการเปิดตัว > ซิงเกิล

ออลเทอร์อีโก มีแรงสนับสนุนจากสี่ซิงเกิล ได้แก่ ซิงเกิลนำ "ร็อกสตาร์" ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 28 มิถุนายน 2024 เพลงเปิดตัวที่อันดับสี่บนบิลบอร์ด โกลบอล 200 และอันดับหนึ่งบนบิลบอร์ด โกลบอลคลูชันยูเอส นับเป็นเพลงที่สามของเธอที่อยู่ในสิบอันดับแรกและเป็นเพลงแรกของเธอที่ติดอันดับหนึ่งในชาร์ตหลัง นอกจากนี้ เพลงยังเปิดตัวที่อันดับ 70 บนบิลบอร์ด ฮอต 100 ซิงเกิลที่สอง "นิววูแมน" ร้องรับเชิญโดยนักร้องชาวสเปน โรซาลิอา ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 16 สิงหาคม เพลงเปิดตัวที่อันดับ 15 บนบิลบอร์ด โกลบอล 200 และอันดับหกบนบิลบอร์ด โกลบอลคลูชันยูเอส นับเป็นเพลงที่สี่ของเธอที่อยู่ในสิบอันดับแรกในชาร์ตหลัง รวมถึงเปิดตัวที่อันดับ 97 บนบิลบอร์ด ฮอต 100 ซิงเกิลที่สาม "มูนลิตฟลอร์" ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 4 ตุลาคม เพลงขึ้นสูงสุดที่อันดับ 24 บนบิลบอร์ด โกลบอล 200 และอันดับ 14 บนบิลบอร์ด โกลบอลคลูชันยูเอส ซิงเกิลที่สี่ "บอร์นอะเกน" ร้องรับเชิญโดยโดจาแคต และเรย์ ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2025
การประชาสัมพันธ์และการเปิดตัว > การแสดงสด

ในวันที่ 11 กันยายน 2024 ลิซ่าเปิดตัวเพลง "นิววูแมน" และ "ร็อกสตาร์" ที่งานเอ็มทีวีวิดีโอมิวสิกอะวอดส์ 2024 ในเอลมอนต์ รัฐนิวยอร์ก เธอแสดงทั้งสองเพลงนี้และ "มูนลิตฟลอร์" ก่อนออกจำหน่ายที่งานเทศกาลโกลบอลซิติเซน ในนครนิวยอร์กเมื่อวันที่ 28 กันยายน ต่อมาในวันที่ 15 ตุลาคม เธอแสดงเพลง "ร็อกสตาร์" และ "มูนลิตฟลอร์" ที่งานวิกตอเรียส์ซีเคร็ตแฟชั่นโชว์ 2024 นอกจากนี้ เธอยังแสดงทั้งสามซิงเกิลในทัวร์ ลิซ่าแฟนมีตอัปอินเอเชีย 2024 ซึ่งมีทั้งหมดห้ารอบระหว่างวันที่ 11-19 พฤศจิกายน ในวันสิ้นปี ลิซ่าได้แสดงเพลง "ร็อกสตาร์", "นิววูแมน" และ "ซานตาเบบี" ซึ่งเป็นเวอร์ชันรีมิกซ์ของ "มูนลิตฟลอร์" ในฐานะศิลปินหลักที่งานอะเมซิงไทยแลนด์เคานต์ดาวน์ 2025 ในกรุงเทพมหานคร
รายชื่อแทร็ก

| ลำดับ | ชื่อเพลง | ประพันธ์ | โปรดิวเซอร์ | ยาว |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | "ร็อกสตาร์" | ลิซ่า ไรอัน เท็ดเดอร์ แซม โฮมออี บริตทานี อามาราดีโอ ลูซี ฮีลีย์ เจมส์ เอสเซียง | เท็ดเดอร์ โฮมออี | 2:18 |
| 2. | "อีลาสติเกิร์ล" | ลิซ่า คูเปอร์ โฮลซ์แมน เอลล์ แคมป์เบล รอลโล คอนเนอร์ เบลก | โฮลซ์แมน | 2:57 |
| 3. | "ธันเดอร์" | ลิซ่า อิลยา ซัลมันซาเดห์ โรบิน ทาดรอส แอบบี คีน | อิลยา ร็อบ น็อกซ์ | 2:48 |
| 4. | "นิววูแมน" (ร้องรับเชิญโดยโรซาลิอา) | ลิซ่า โรซาลิอา บิลา โตเบยา ทูเว ลู ทูเว เบอร์แมน แมกซ์ มาร์ติน ซัลมันซาเดห์ | อิลยา มาร์ติน | 2:59 |
| 5. | "ฟัคอัปเดอะเวิลด์" (เวอร์ชันวิกซีโซโล) | ลิซ่า แจย็อง อี ไมเคิล มูล ไอแซก เดอ โบนี เจคอบ แคนาดี เดอริก มิลเลอร์ นีจา ชาลส์ | เอฟเอ็นแซด เอทีแอลเจคอบ เฮนดริกซ์ สโมก | 2:55 |
| 6. | "ราพันเซล" (เวอร์ชันกิกีโซโล) | ลิซ่า เท็ดเดอร์ โฮมออี เกรเกอรี "อัลเด" ไฮน์ คาร์ลี กีเบิร์ต | เท็ดเดอร์ โฮมออี | 2:19 |
| 7. | "มูนลิตฟลอร์" | เจสซี เรเยซ ไรอัน วิลเลียมสัน แมต สโลคัม | ไรเคซ | 2:35 |
| 8. | "เวนแอมวิธยู" (ร้องรับเชิญโดยไทลา) | ลิซ่า ไทลา ซีธอล ซามูเอล อาวูกู ริชาร์ด ไอซอง อารีโอวา อิโรโซกี อิมานี ลูวิส คอเรย์ ลินด์เซย์-เคย์ | อาลี เพนสมิธ โมคาฮา แซมมี โซโซ บีลีฟ พีทูเจ[a] | 2:52 |
| 9. | "แบดเกิร์ล" | ลิซ่า มาร์ก วิลเลียมส์ ราอุล คูบีนา นาธาน เฉิน ฟิลิป มูลเลอร์ โคบี ฮูด | โอจีโวลตา ไนน์ตีไนน์ ดีเจเอช | 2:12 |
| 10. | "ไลฟ์สไตล์" | ลิซ่า เท็ดเดอร์ แกรนต์ บูติน เอ. คีน เอสเซียง | เท็ดเดอร์ บูติน เอ. คีน เอสเซียง | 2:41 |
| 11. | "ชิล" | ลิซ่า มิกเคล เอส. อีเรกเซิน ทอร์ เฮอร์แมนเซน อาวูกู อาลี แทมโปซี | สตาร์เกต | 2:39 |
| 12. | "ดรีม" | ลิซ่า ชินตาโร ยาซูดะ ฮีโรอิสซึม เฟลิ เฟอร์ราโร แทมโปซี | ยาซูดะ ฮีโรอิสซึม | 3:43 |
| ความยาวทั้งหมด: | ความยาวทั้งหมด: | ความยาวทั้งหมด: | ความยาวทั้งหมด: | 32:58 |
| ลำดับ | ชื่อเพลง | ประพันธ์ | โปรดิวเซอร์ | ยาว |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | "บอร์นอะเกน" (ร้องรับเชิญโดยโดจาแคต และเรย์) | เรเชล คีน อามาลา ซันดีเล ซามีนี แอนดรูว์ เวลส์ แอนโธนี รอสโซแมนโด | เรย์ เวลส์ | 3:51 |
| 6. | "ฟัคอัปเดอะเวิลด์" (ร้องรับเชิญโดยฟิวเจอร์) | ลิซ่า เนย์วาเดียส วิลเบิร์น อี มูล เดอ โบนี แคนาดี มิลเลอร์ ชาลส์ | เอฟเอ็นแซด เอทีแอลเจคอบ เฮนดริกซ์ สโมก | 3:04 |
| 7. | "ราพันเซล" (ร้องรับเชิญโดยเมแกนเดอะสตัลเลียน) | ลิซ่า เมแกน พีต เท็ดเดอร์ โฮมออี ไฮน์ กีเบิร์ต | เท็ดเดอร์ โฮมออี | 2:45 |
| ความยาวทั้งหมด: | ความยาวทั้งหมด: | ความยาวทั้งหมด: | ความยาวทั้งหมด: | 42:38 |
| ลำดับ | ชื่อเพลง | ยาว |
| --- | --- | --- |
| 16. | "ร็อกสตาร์" (เวอร์ชันวิกตอเรียส์ซีเคร็ต) |   |
| 17. | "มูนลิตฟลอร์" (เวอร์ชันวิกตอเรียส์ซีเคร็ต) |   |
| 18. | "บอร์นอะเกน" (เวอร์ชันเพอร์เพิล ดิสโก แมชชีน; ร้องรับเชิญโดยโดจาแคต และเรย์) |   |
| 19. | "แทงก์กิวลิลลี" |   |
ประวัติการจำหน่าย

| ภูมิภาค | วันที่ | รูปแบบ | สังกัด | อ>  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ทั่วโลก | 28 กุมภาพันธ์ 2025 | ซีดี แผ่นเสียง ดิจิทัลดาวน์โหลด สตรีมมิง | แอลลาวด์ อาร์ซีเอ |  |
กีฬาเรือใบในโอลิมปิกฤดูร้อน 1912

การแข่งขันเรือใบในโอลิมปิกฤดูร้อน 1912 การแข่งขันแบ่งออกเป็น 2 ประเภท คือ ทีมชาย และ ทีมหญิง จัดขึ้นตั้งแต่วันที่ 5 พฤษภาคม ถึง 22 กรกฎาคม 1912
สรุปเหรียญ > ตารางเหรียญการแข่งขัน

| อันดับที่ | ประเทศ | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  นอร์เวย์ (NOR) | 2 | 0 | 0 | 2 |
| 2 |  สวีเดน (SWE) | 1 | 2 | 1 | 4 |
| 3 |  ฝรั่งเศส (FRA) | 1 | 0 | 0 | 1 |
| 4 |  ฟินแลนด์ (FIN) | 0 | 1 | 2 | 3 |
| 5 |  เดนมาร์ก (DEN) | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 6 |  รัสเซีย (RUS) | 0 | 0 | 1 | 1 |
| รวมทั้งหมด |  | 4 | 4 | 4 | 12 |