stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ชนิดของตัวนำยวดยิ่งจำแนกตามสมบัติทางแม่เหล็ก
ตัวนำยวดยิ่งชนิดที่ 2 (Type II superconductors) > สนามแม่เหล็กวิกฤตเชิงผิว (Surface critical magnetic field field :Hc3)

เมื่อให้สนามแม่เหล็กภายนอกมากกว่าสนามแม่เหล็กวิกฤตที่ 2 แล้วยังคงมีสถานะนำยวดยิ่งบางๆบริเวณผิว เรียกว่า สนามแม่เหล็กวิกฤตเชิงผิว (Surface critical magnetic field field) หรือสนามแม่เหล็กวิกฤตที่ 3 (Third critical field field :Hc3) ซึ่งในปี ค.ศ. 1963 เจมส์และเจนเนสได้อธิบายถึงค่าสนามแม่เหล็กวิกฤตบริเวณผิว โดยอธิบายว่าสนามแม่เหล็กวิกฤตนี้มีค่าเป็นสัดส่วนกับสนามแม่เหล็กวิกฤตที่ 2
ตัวนำยวดยิ่งแบบแม่เหล็ก (Magnetic superconductors)

ตัวนำยวดยิ่งแบบแม่เหล็ก (Magnetic superconductors) คือตัวนำยวดยิ่งที่มีสมบัติเป็นตัวนำยวดยิ่งและมีสมบัติทางแม่เหล็ก ตัวนำยวดยิ่งแบบนี้สามารถเกิดขึ้นได้เมื่อตัวนำยวดยิ่งถูกเจือด้วยสารเจือแบบแม่เหล็ก จะมีผลทำให้เกิดสภาพความเป็นแม่เหล็กในโครงสร้างขึ้น แต่เนื่องจากแม่เหล็กมีผลทำลายสภาพนำยวดยิ่งได้ ดังนั้นจะทำให้อุณหภูมิวิกฤตมีค่าน้อยลง และจากการทดลองสารตัวนำยวดยิ่งแบบแม่เหล็กบางชนิดพบว่า ที่อุณหภูมิต่ำกว่าอุณหภูมิวิกฤต สารจะอยู่ในสถานะที่มีสภาพนำยวดยิ่งร่วมกับสภาพแม่เหล็กเฟอร์โร เช่น ErRh4B4, HoMo6S8 เป็นต้น และสถานะนำยวดยิ่งร่วมกับสภาพแม่เหล็กแอนไทม์เฟอร์โร เช่น ErMo6S8, SmRh4B4 เป็นต้น  พิจารณาตารางแสดงค่าอุณหภูมิวิกฤตและสนามแม่เหล็กวิกฤตของตัวนำยวดยิ่ง
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ตัวนำยวดยิ่งแบบผลึก | อุณหภูมิวิกฤต Tc(K) | สนามแม่เหล็กวิกฤต Hc(K) |
| La2-xSrxCuO4 | 92 | ≥150 |
| YBa2Cu3O7 | 92 | ≥150 |
| Bi2Sr2Ca2Cu3O10 | 110 | ≥250 |
| TlBa2Ca2Cu3O9 | 110 | ≥100 |
| Tl2Ba2Ca2Cu3O10 | 125 | ≥150 |
| HgBa2Ca2Cu3O8 | 133 | ≥150 |
ตัวนำยวดยิ่งแบบแม่เหล็ก (Magnetic superconductors) > สารแม่เหล็กพารา สารแม่เหล็กไดอา และสารแม่เหล็กเฟอร์โร

วัสดุที่มีสมบัติแม่เหล็กพารา (paramagnetic) คือวัสดุซึ่งมีโมเมนต์แม่เหล็กรวมเป็นศูนย์ วัสดุที่มีสมบัติแม่เหล็กไดอา (diamagnetic) โดยแม่เหล็กไดอา เป็นแม่เหล็กที่มีคุณสมบัติทางแม่เหล็ก (magnetic property) โดยมีการตอบสนองต่อสนามแม่เหล็กภายนอก (external magnetic field) คล้ายการสร้างสนามแม่เหล็กที่มีทิศทางตรงกันข้ามกับสนามแม่เหล็กภายนอก ส่งผลให้วัสดุนั้นถูกผลักออกจากสนามแม่เหล็ก คุณสมบัตินี้เป็นผลมาจากการเคลื่อนที่ของอิเล็กตรอนภายในที่เกิดขึ้นตามกฎแม่เหล็กไฟฟ้า (electromagnetic law) ซึ่งทำให้เกิดกระแสไฟฟ้าที่สร้างสนามแม่เหล็กในทิศตรงข้าม
หลักการพื้นฐาน
แม่เหล็กไดอาเกิดขึ้นในวัสดุที่ไม่มีโมเมนต์แม่เหล็กถาวร (permanent magnetic moment) เช่น แก้ว  น้ำ  และกราไฟต์ (graphite) เมื่อมีสนามแม่เหล็กภายนอกมากระทำ อิเล็กตรอนในอะตอมจะเปลี่ยนทิศทางการเคลื่อนที่เล็กน้อยเพื่อสร้างกระแสไฟฟ้าที่สร้างสนามแม่เหล็กตรงกันข้าม ผลที่ได้คือการผลักออกจากสนามแม่เหล็กภายนอก เช่น ทองแดง (Copper) และซิลิกอน (Silicon) มีคุณสมบัติในการแสดงพฤติกรรมแม่เหล็กที่อ่อนมาก เมื่อมีสนามแม่เหล็กแรงสูง วัสดุเหล่านี้จะมีปฏิกิริยาในการผลักออกจากสนามแม่เหล็กอย่างชัดเจน เนื่องจากการไม่ถูกดึงดูดเข้าหาสนามแม่เหล็ก ทำให้แม่เหล็กไดอาแตกต่างจากแม่เหล็กประเภทอื่น เช่น แม่เหล็กเฟอร์โร (ferromagnetic) ที่มีการดึงดูดเข้าสู่สนามแม่เหล็ก
การใช้งาน
แม่เหล็กไดอามีประโยชน์ในการวิจัยและการประยุกต์ใช้ทางเทคโนโลยีบางประเภท เช่น การแยกวัสดุ (material separation) ในอุตสาหกรรมรีไซเคิล การแยกโลหะผสมบางชนิด เช่น ทองแดง (Copper) และอะลูมิเนียม (Aluminum) สามารถทำได้ด้วยสร้างสนามแม่เหล็กแรงสูง ซึ่งจะทำให้วัสดุเหล่านี้ถูกผลักออกไปจากสนามแม่เหล็ก ขณะวัสดุที่เป็นสารแม่เหล็กอื่นๆ จะถูกดูดเข้าไปในสนามแม่เหล็ก
นอกจากนี้การศึกษาเกี่ยวกับแม่เหล็กไดอายังมีความสำคัญในการตรวจสอบพฤติกรรมทางแม่เหล็กในระดับฟิสิกส์ขั้นสูง เช่น การทดลองที่ใช้สนามแม่เหล็กแรงสูงเพื่อศึกษาและแยกวัสดุที่มีคุณสมบัติแตกต่างกัน
และวัสดุที่มีสมบัติแม่เหล็กเฟอร์โร (ferromagnetic) โมเมนต์แม่เหล็กจะเรียงตัวเป็นระเบียบอยู่ในแต่ละโดเมน (Domain Wall) เมื่อให้สนามแม่เหล็กจากภายนอก โมเมนต์แม่เหล็กของทุกโดเมนจะมีทิศเดียวกับสนามแม่เหล็ก ซึ่งค่าสภาพยอมรับได้ทางแม่เหล็ก (magnetic susceptibility) ของสภาพแม่เหล็กต่างๆ มีค่า χ>0 ,  χ<0 และ  χ>>0 ตามลำดับ
ตัวนำยวดยิ่งแบบแม่เหล็ก (Magnetic superconductors) > ค่าสภาพยอมรับได้ทางแม่เหล็ก (magnetic susceptibility)

เมื่อวัสดุวางอยู่ในสนามแม่เหล็ก (H) ค่าความเป็นแม่เหล็ก (magnetization, M) จะถูกเหนี่ยวนำให้เกิดขึ้นตามความสัมพันธ์
พฤติกรรมของสนามแม่เหล็กวิกฤตต่างๆซึ่งเป็นฟังก์ชันของอุณหภูมิ
โทมัส ฮอบส์

โทมัส ฮอบส์ วาดโดย John Michael Wright ลายเซ็นต์ โทมัส ฮอบส์ นักคณิตศาสตร์ นักทฤษฎีการเมือง และนักปรัชญาชาวอังกฤษ ในนาม โธ ː ฮอบส์
โทมัส ฮอบส์ (Thomas Hobbes) (5 เมษายน พ.ศ. 2131 (ค.ศ. 1588) — 4 ธันวาคม พ.ศ. 2222 (ค.ศ. 1679)) เป็นนักปรัชญาการเมือง ชาวอังกฤษ ผู้มีชื่อเสียงโด่งดังจากผลงานที่สำคัญคือหนังสือชื่อ Leviathan ที่เขียนขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2194 หนังสือเล่มนี้กลายเป็นฐานประเด็นในแนวปรัชญาการเมืองตะวันตกในสมัยต่อมาในเกือบทุกแนว
ถึงแม้ว่าทุกคนได้รู้จักโทมัส ฮอบส์จากงานเขียนเกี่ยวกับปรัชญาการเมืองตะวันตกก็จริง แต่ที่จริงแล้วฮอบส์ได้สร้างผลงานที่เป็นประโยชน์ไว้อีกหลายด้าน เช่น ประวัติศาสตร์ เรขาคณิต เทววิทยา จริยธรรม รวมทั้งด้านปรัชญาทั่ว ๆ ไปอีกหลายเรื่อง และที่เป็นที่รู้จักในปัจจุบันว่า รัฐศาสตร์ (political science) นอกจากนี้สิ่งที่ฮอบบส์เชื่อที่ว่า "มนุษย์นั้นโดยธรรมชาติมีการร่วมมือกันก็โดยมุ่งผลประโยชน์ส่วนตัว"  ซึ่งข้อคิดนี้ได้รับการพิสูจน์ในทฤษฎีของ ปรัชญามานุษยวิทยาต่อเนื่องมาอย่างยาวนาน
ชีวิตในวัยเยาว์และการศึกษา

โทมัส ฮอบส์ เกิดที่วิลท์ไชร์ ประเทศอังกฤษ เป็นบุตรของพระราชาคณะแห่งชาร์ลตัน และ เวสต์พอร์ตซึ่งหนีออกจากประเทศอังกฤษเนื่องจากการกลัวโทษแขวนคอและปล่อยลูก 3 คนทิ้งไว้ให้พี่ชายชื่อฟรานซิสดูแล ฮอบบส์ได้เข้าเรียนในโรงเรียนโบสถ์ตั้งแต่อายุ 4 ขวบ และเรียนต่อในชั้นที่สูงขึ้นตามลำดับ ฮอบส์เป็นนักเรียนดีและได้เข้าเรียนต่อระดับมหาวิทยาลัยที่เฮิร์ทฟอร์ดคอลเลจ มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ดเมื่อ พ.ศ. 2146 ที่มหาวิทยาลัย ฮอบส์ได้เป็นครูกวดวิชาให้กับบุตรชายของวิลเลียม คาเวนดิช บารอนแห่งฮาร์ดวิกซึ่งกลายเป็นมิตรภาพกับครอบครัวนี้อย่างต่อเนื่องกันไปชั่วชีวิต
ฮอบบส์กลายเป็นคู่หูของวิลเลียมผู้เยาว์ ได้ร่วม "การท่องเที่ยวครั้งใหญ่" (Grand tour -ประเพณีของคนอังกฤษชั้นสูงวัยหนุ่มระหว่างประมาณ พ.ศ. 2200 - พ.ศ. 2360 เพื่อท่องยุโรปแผ่นดินใหญ่เพื่อเรียนรู้ แสวงหาและสัมผัสกับปรัชญาและวิทยาศาสตร์ใหม่ ๆ ที่รุ่งเรืองในที่นั้น) ฮอบบส์ได้สัมผัสกับวิทยาศาสตร์และวิธีการคิดเชิงวิฤติของยุโรปซึ่งแตกต่างกับ "ปรัชญาอัสมาจารย์" (scholastic philosophy) ที่ได้เขาเคยเรียนที่ออกซฟอร์ดซึ่งมุ่งเรียนอย่างจริงจังทางกรีกคลาสสิกและละติน
แม้ว่าฮอบส์จะมีโอกาสได้คลุกคลีกับนักปรัชญามีชื่อเช่น เบน จอนสัน และ ฟรานซิส เบคอนมานานแต่ก็ไม่ได้สนใจด้านปรัชญาจนกระทั่งถึงหลังจาก พ.ศ. 2172 คาเวนดิชซึ่งได้เลื่อนเป็นเอร์ลแห่งเดวอนไชร์ผู้เป็นนายจ้างฮอบส์ได้เสียชีวิตเมื่อ พ.ศ. 2171 และภริยาหม้ายของคาเวนดิชได้บอกเลิกจ้างเขา แต่ในเวลาต่อมาฮอบบส์ก็ได้งานใหม่เป็นครูกวดวิชาให้กับลูกของเซอร์เกอร์วาส คลิฟตันซึ่งส่วนใหญ่ทำงานในปารีสและจบลงเมื่อ พ.ศ. 2174 เนื่องจากการได้พบกับครอบครัวคาเวนดิชอีกครั้งหนึ่ง คราวนี้เป็นงานกวดวิชาให้กับลูกชายของนักเรียนเก่า ในช่วงต่อมาอีก 7 ปี ฮอบส์ได้เพิ่มพูนความรู้ด้านปรัชญาไปพร้อมกับงานกวดวิชาซึ่งทำให้เขาเกิดความอยากรู้อยากอภิปรายเกี่ยวปรัชญามากขึ้นและได้กลายเป็นนักอภิปรายปรัชญาหลักที่เป็น "ขาประจำ" ในยุโรป และจากปี พ.ศ. 2180 เป็นต้นมา ฮอบส์ได้ถือว่าตนเองเป็นนักปรัชญาและผู้รอบรู้
ปารีส

ที่ปารีสฮอบส์ได้ศึกษาลัทธิปรัชญาในหลาย ๆ ด้านและได้ทดลองเข้าถึงปัญหาด้วยแนวทางฟิสิกส์ ได้พยายามไปถึงการวางระบบความคิดที่ละเอียดบรรจงขึ้นซึ่งได้กลายเป็นงานที่ฮอบบ์ได้อุทิศชีวิตให้ ฮอบส์ได้ทำศาสตรนิพนธ์หลายเรื่อง เช่นเกี่ยวกับลัทธิที่เป็นระบบเกี่ยวกับร่างกายเพื่อแสดงให้เห็นว่าปรากฏการณ์ทางกายภาพสามารถอธิบายอาการเคลื่อนไหวได้อย่างไร ฮอบบ์ได้แยกเอา มนุษย์ ออกจากอาณาจักรของธรรมชาติและพืชพรรณ ในอีกศาสนตรนิพนธ์หนึ่ง ฮอบบ์ได้แสดงให้เห็นว่าการเคลื่อนไหวเฉพาะบางอย่างของร่างกายเนื่องมาจากผลของปรากฏการณ์ผัสสาการ (ศัพท์ปรัชญา = sensation) ความรู้ วิภาพ (ความชอบ = affection) และกัมมภาวะ (ความดูดดื่ม, กิเลส = passion) และสุดท้ายในศาสตรนิพนธ์อันลือชื่อ ฮอบบ์แสดงให้เห็นว่ามนุษย์ถูกผลักดันเข้าสังคมได้อย่างไรและตั้งประเด็นว่าจะต้องออกกฎระเบียบใช้บังคับหากไม่ต้องการให้มนุษย์ต้องตกสู่ "ความเหี้ยมโหดและความทุกข์ระทม" ทำให้ฮอบบ์เสนอการรวมปรากฏการณ์ที่ว่าแยกกันของ ร่างกาย"  มนุษย์และ รัฐ เข้าเป็นหนึ่งเดียว
โทมัส ฮอบบ์กลับบ้านเมื่อ พ.ศ. 2180 ในขณะที่อังกฤษกำลังเกิดสงครามกลางเมืองสู้กันระหว่างบิชอปซึ่งมีผลกระทบต่องานศึกษาค้นคว้าทางปรัชญา แต่ฮอบส์ก็สามารถเขียนศาสตรนิพนธ์เรื่อง "Human Nature" และ "De Corpore Politico" แล้วเสร็จและตีพิมพ์ร่วมกันภายหลังใน 10 ปีต่อมาในชื่อ "The Element Of Law"
ในปี พ.ศ. 2183 ฮอบส์ได้หนีกลับไปฝั่งเศสอีกครั้งด้วยรู้ว่าการเผยแพร่ศาสตรนิพนธ์ที่เขาเขียนขึ้นกำลังให้ร้ายแก่ตัวเอง คราวนี้ฮอบส์ไม่ได้กลับบ้านอีกเป็นเวลา 11 ปี ฮอบส์ได้เขียนหนังสืออื่น ๆ อีกหลายเล่มเกี่ยวกับปรัชญาการเมือง เขาเกิดในยุคเดียวกับ เดส์การตส์ และเขียนบทวิจารณ์ตอบบทหนึ่งของหนังสือ "การครุ่นคิด" ของเดส์การตส์ซึ่งตีพิมพ์เมื่อพ.ศ. 2184 งานเขียนหลาย ๆ เรื่องของฮอบส์ได้ส่งให้เขามีชื่อเสียงมากขึ้นในวงวิชาการด้านปรัชญา
เลอไวอะทัน

"เลอไวอะทัน" (Leviathan) (พ.ศ. 2194) เป็นศาสตรนิพนธ์ชิ้นเอกด้านปรัชญาทางการเมืองที่ฮอบส์ใช้เผยแพร่ "ลัทธิพื้นฐานของสังคมกับรัฐบาลที่ชอบธรรม" ซึ่งเนื้อหาของหนังสือนี้ได้กลายเป็นต้นตำหรับของงานวิชาการทางปรัชญาด้าน "สัญญาประชาคม" และในหนังสือ "สภาวะตามธรรมชาติของมวลมนุษย์" ในเวลาต่อมา ซึ่งว่าในขณะที่คน ๆ หนึ่งที่อาจแข็งแรงหรือฉลาดกว่าใคร ๆ แต่เมื่อกำลังจะถูกฆ่าให้ตาย ในฐานะมนุษย์ตามสภาวะตามธรรมชาติ เมื่อหลีกเลี่ยงไม่ได้ก็จะต่อสู้ทุกวิถีทาง ฮอบส์ถือว่าการต่อสู้ป้องกันตัวเพื่อเอาชีวิตรอดจากสิ่งใดก็ตามในโลกเป็นสิทธิ์และความจำเป็นตามธรรมชาติของมนุษย์
เลอไวอะทันเป็นงานที่ฮอบส์เขียนขึ้นในระหว่างความยากลำบากของสงครามกลางเมืองของอังกฤษที่เต็มไปด้วยความยุ่งเหยิงที่มีการเรียกร้องให้มีรัฐบาลกลางที่เข้มแข็งเพื่อป้องกันไม่ให้เกิดความไม่ลงรอยที่นำไปสู่สงครามกลางเมือง มีการยอมให้ใช้อำนาจมากไปบ้างเพื่อรักษาสันติภาพ ด้วยสภาวะความยุ่งเหยิงทางการเมืองขณะนั้นทำให้ทฤษฎีทางการเมืองของฮอบส์ที่ว่า องค์อธิปัตย์ หรือ อำนาจอธิปไตยควรมีอำนาจในการควบคุมพลเรือน ทหาร ตุลาการ และศาสนาได้รับการยอมรับ
ฮอบส์แสดงออกมาอย่างเปิดเผยว่าองค์อธิปัตย์จะต้องมีอำนาจครอบคลุมไปถึงศรัทธาและลัทธิ และว่าถ้าไม่ทำเช่นนั้นย่อมเป็นการนำไปสู่ความแตกแยกในที่สุด
เลอไวอะทัน > ฮอบบีเซียน (Hobbesian)

คำว่า ฮอบบีเซียน ในภาษาอังกฤษใหม่บางครั้งหมายถึงสถานการณ์ของการแข่งขันที่ไม่มีการควบคุม มีแต่ความเห็นแก่ตัวและไร้อารยธรรม เป็นความหมายที่นิ่งแล้ว แต่ก็เพี้ยนไม่ตรงความเป็นจริงด้วยเหตุผล 2 ประการคือ ประการแรกเลอไวอะทันได้พรรณาสถานการณ์นี้ไว้จริงแต่เพื่อเพียงใช้สำหรับการวิจารณ์ อีกประการหนึ่งฮอบส์และเป็นหนอนหนังสือเป็นกระดากที่จะชี้แจง อีกความหมายหนึ่งที่ใช้เกือบทันทีหลังการตีพิมพ์คือ "อำนาจคือธรรม"
ชีวิตบั้นปลาย

ฮอบส์ได้พยายามตีพิมพ์ผลงานด้านคณิตศาสตร์และฟิสิกส์ที่ไม่ค่อยดีนักไปพร้อม ๆ กับงานด้านปรัชญา ในช่วงของ ยุคปฏิสังขรณ์ (The Restoration) (การฟื้นฟูราชวงศ์อังกฤษ ราชวงศ์สกอตแลนด์ และราชวงศ์ไอร์ริชโดยพระเจ้าชาร์ลที่ 2 กษัตริย์หนุ่มของอังกฤษ) ชื่อเสียงของฮอบส์ได้โด่งดังขึ้นจนพระเจ้าชาร์ล ที่ 2 ซึ่งเป็นลูกศิษย์ของฮอบส์เมื่อครั้งยังเป็นปรินซ์ออฟเวลล์ลี้ภัยอยู่ในปารีสจำได้ จึงมีรับสั่งให้ฮอบส์เข้ารับราชการในราชสำนักและพระราชทานบำนาญแก่ฮอบส์ปีละ 100 ปอนด์
พระเจ้าชาร์ลต้องช่วยปกป้องฮอบส์จากการถูกกล่าวหาว่าเขียนหนังสือหมิ่นศาสนาและไม่ยอมรับว่าพระเจ้ามีตัวตนจากซึ่งเกิดจากความพยายามของรัฐสภาที่จะออกกฎหมายเพื่อเอาผิดฮอบส์ แม้จะเอาผิดฮอบส์ไม่ได้ แต่ก็มีผลทำให้ฮอบส์ไม่กล้าตีพิมพ์งานของเขาในอังกฤษอีก
ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2222 ฮอบส์ป่วยด้วยโรคเกี่ยวกับกระเพาะปัสสาวะ ตามด้วยภาวะเส้นเลือดในสมองแตกจนเป็นอัมพาต ฮอบส์เสียชีวิตลงเมื่อวันที่ 4 ธันวาคมปีนั้น ด้วยวัย 91 ปี ศพได้รับการฝังที่สนามของโบสถ์อัลท์ฮักนาล ในเดวอนไชร์ ประเทศอังกฤษ
โทมัส ฮอบส์ มีอายุยืนยาวมาก มีชีวิตอยู่ตรงกับระหว่างรัชสมัยของสมเด็จพระมหาธรรมราชา และสมเด็จพระเพทราชาในสมัยอยุธยาซึ่งในช่วงนั้นมีกษัตริย์อยุธยาครองราชย์รวมแล้วถึง 12 รัชกาล
Frontispiece of Leviathan
กีงส์แล กอมาน

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 กอมานกับไบเอิร์นมิวนิกใน ค.ศ. 2019
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  กีงส์แล ฌูนียอร์ กอมาน
วันเกิด:   (1996-06-13) 13 มิถุนายน ค.ศ. 1996 (28 ปี)
สถานที่เกิด:  ปารีส ฝรั่งเศส
ส่วนสูง:  1.79 เมตร (5 ฟุต 10 นิ้ว)
ตำแหน่ง:  ปีก
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  ไบเอิร์นมิวนิก
หมายเลข:  11
สโมสรเยาวชน
2002–2004:  อูว์แอ็ส เซนาร์-มัวซี
2004–2013:  ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2013–2014 |  ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง เบ |  16 |  (0) |
| 2013–2014 |  ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง |  3 |  (0) |
| 2014–2017 |  ยูเวนตุส |  15 |  (0) |
| 2015–2017 |  → ไบเอิร์นมิวนิก (ยืม) |  42 |  (6) |
| 2017– |  ไบเอิร์นมิวนิก |  273 |  (61) |
ทีมชาติ‡
| 2011–2012 |  ฝรั่งเศส รุ่นอายุไม่เกิน 16 ปี |  9 |  (0) |
| 2012–2013 |  ฝรั่งเศส รุ่นอายุไม่เกิน 17 ปี |  8 |  (3) |
| 2013–2014 |  ฝรั่งเศส รุ่นอายุไม่เกิน 18 ปี |  6 |  (1) |
| 2013–2015 |  ฝรั่งเศส รุ่นอายุไม่เกิน 19 ปี |  7 |  (2) |
| 2014–2015 |  ฝรั่งเศส รุ่นอายุไม่เกิน 21 ปี |  9 |  (2) |
| 2015– |  ฝรั่งเศส |  68 |  (11) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 18:28, 26 สิงหาคม ค.ศ. 2022 (UTC+7) ‡ ข้อมูลการลงเล่นและประตูให้แก่ทีมชาติล่าสุด ณ วันที่ 18:28,  สิงหาคม ค.ศ. 2022 (UTC+7)
กีงส์แล ฌูนียอร์ กอมาน (ฝรั่งเศส: Kingsley Junior Coman; เสียงอ่านภาษาฝรั่งเศส: [kiŋslɛ kɔman, -mɑ̃];; เกิด 13 มิถุนายน ค.ศ. 1996) เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวฝรั่งเศส ปัจจุบันลงเล่นในตำแหน่งปีกให้แก่ไบเอิร์นมิวนิก สโมสรในบุนเดิสลีกา และทีมชาติฝรั่งเศส
เขาเริ่มต้นอาชีพนักฟุตบอลกับทีมเยาวชนของปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง  หลังสัญญาหมดลงเขาย้ายไปยูเวนตุส ในปี ค.ศ. 2014 เขาช่วยให้สโมสรชนะเลิศเซเรียอา และโกปปาอิตาเลีย ในฤดูการแรก หลังจบฤดูกาล เขาถูกยืมตัวไปไบเอิร์นมิวนิก แล้วจึงถูกซื้อตัวไปถาวร เขาช่วยให้ทีมชนะเลิศบุนเดิสบีกาแปดสมัย เดเอ็ฟเบ-โพคาล สามสมัย เดเอ็ฟเอ็ล-ซูเพอร์คัพ สี่สมัย และยูฟ่าซูเปอร์คัพ 2020 รวมถึงยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2019–20 ซึ่งเขาทำประตูได้ในรอบชิงชนะเลิศกับปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง และเป็นประตูเดียวที่ทำให้ไบเอิร์นชนะเลิศยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกเป็นสมัยที่สอง
กอมาน ลงเล่น 39 นัดและทำ 11 ประตูให้กับทีมชาติฝรั่งเศสในระดับเยาวชน ตั้งแต่รุ่นอายุไม่เกิน 16 ปี ไปจนถึง 21 ปี ก่อนที่จะได้ลงเล่นให้กับทีมชุดใหญ่เป็นครั้งแรกในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2015 และยังได้ลงเล่นในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาตินุโรปสองครั้ง ในปี ค.ศ. 2016 และ 2020 ซึ่งพวกเขาผ่านเข้าสู่นัดชิงชนะเลิศในปี ค.ศ. 2016 ก่อนแพ้ต่อโปรตุเกส ที่ปารีส
เขายังเป็นที่โดดเด่นในการคว้าแชมป์ลีกทุกฤดูกาลตั้งแต่เป็นนักฟุตบอลอาชีพ
เกียรติประวัติ > สโมสร

ลีกเอิง: 2012–13, 2013–14
กุปเดอลาลีกเอิง: 2013–14
ทรอเฟเดช็องปียง: 2013
เซเรียอา: 2014–15
โกปปาอีตาเลีย: 2014–15
ซูแปร์โกปปาอีตาเลียนา: 2015
ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก: รองชนะเลิศ 2014–15
บุนเดิสลีกา: 2015–16, 2016–17, 2017–18, 2018–19, 2019–20, 2020–21, 2021–22, 2022–23
เดเอ็ฟเบ-โพคาล: 2015–16, 2018–19, 2019–20
เดเอ็ฟเอ็ล-ซูเพอร์คัพ: 2016, 2017 ,2018, 2020 ,2021 ,2022
ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก: 2019–20
ยูฟ่าซูเปอร์คัพ: 2020
แหล่งข้อมูลอื่น

Eurosport profile
France profile เก็บถาวร 2015-09-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at FFF (ฝรั่งเศส)
| ด ค กผู้เล่นชุดปัจจุบันของสโมสรฟุตบอลไบเอิร์นมิวนิก  |
| --- | --- |
 1 น็อยเออร์  2 อูปาเมกาโน  3 คิม มิน-แจ  4 เดอ ลิคต์  6 คิมมิช  7 กนาบรี  8 โกเร็ทซ์คา  9 เคน  10 ซาเน  11 กอมาน  15 ไดเออร์  17 มาเน  18 เปเรตซ์  19 เดวีส์  20 ซาร์  21 แอร์น็องแดซ  22 โรกา  23 นีย็องซู  24 ตอลีโซ  25 มึลเลอร์  35 นือเบิล  42 มูซีอาลา  ผู้จัดการ: กงปานี
ไดมอนด์พรินเซส (เรือ)

| --- | --- |
ไดมอนส์พรินเซส ทอดสมอบริเวณชายฝั่งเมืองโทบะ จังหวัดมิเอะ ญี่ปุ่น ธันวาคม 2562
ประวัติ
ชื่อ: ไดมอนด์พรินเซส
เจ้าของ: บมจ. คาร์นิวาล คอร์ปอเรชัน (Carnival Corporation & plc)
ผู้ให้บริการ: พรินเซสครูซเซส
ท่าเรือจดทะเบียน:  พ.ศ. 2547–2557: แฮมิลตัน,  เบอร์มิวดา  พ.ศ. 2557 ถึงปัจจุบัน: ลอนดอน,  บริเตนใหญ่ 
อู่เรือ: มิตซูบิชิเฮฟวีอินดัสทรีส์
มูลค่าสร้าง: $500 ล้านเหรียญสหรัฐ
Yard number: 2181
ปล่อยเรือ: 2 มีนาคม พ.ศ. 2545
เดินเรือแรก: 12 เมษายน พ.ศ. 2546
Christened: พ.ศ. 2547
สร้างเสร็จ: 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2547
Maiden voyage: พ.ศ. 2547
บริการ: มีนาคม พ.ศ. 2547
รหัสระบุ:  สัญญาณเรียกขาน: 2HFZ7  หมายเลขไอเอ็มโอ: 9228198   หมายเลขเอ็มเอ็มเอสไอ: 235103359 
สถานะ: ถูกกักกัน
หมายเหตุ: 
ลักษณะเฉพาะ
ชั้น::  เรือสำราญชั้น เจมคลาส (Gem-class)
ขนาด (ตัน)::  115,875 ตันกรอส
ความยาว::  290.2 m (952 ft 1 in)
ความกว้าง::  37.49 m (123 ft 0 in)
ความสูง::  62.48 m (205 ft 0 in)
กินน้ำลึก::  8.53 m (28 ft 0 in)
ดาดฟ้า::  18 ชั้น
ระบบพลังงาน::  ดีเซลคอมมอนเรล วราตสิลา (Wärtsilä 46 series)
ระบบขับเคลื่อน::  ใบจักรคู่
ความเร็ว::  22 นอต (41 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 25 ไมล์ต่อชั่วโมง)
ความจุ::  ผู้โดยสาร 2,670 คน
ลูกเรือ::  1,100 คน
หมายเหตุ::  
ไดมอนด์พรินเซส เป็นเรือสำราญสัญชาติอังกฤษที่ดำเนินการโดยสายการเดินเรือ พรินเซสครูซเซส ซึ่งเริ่มดำเนินการเดินเรือในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2547 โดยล่องเรือในภูมิภาคเอเชียเป็นหลักในช่วงฤดูร้อนของซีกโลกเหนือ และบริเวณออสเตรเลียในช่วงฤดูร้อนของซีกโลกใต้ เป็นเรือในชั้นย่อยของแกรนด์คลาส ซึ่งเป็นที่รู้จักในชื่อเรือชั้นเจมคลาส ไดมอนด์พรินเซส และเรือพี่น้อง แซฟไฟร์พรินเซส เป็นชั้นย่อยของเรือแกรนด์คลาส ที่มีขนาดกว้างที่สุดโดยมีความกว้างของลำเรือ 37.5 เมตร (123 ฟุต 0 นิ้ว) ในขณะที่เรือแกรนด์คลาสอื่น ๆ ทั้งหมดมีความกว้างของลำเรือ 36 เมตร (118 ฟุต 1 นิ้ว) ไดมอนด์พรินเซส และ แซฟไฟร์พรินเซส ถูกต่อขึ้นที่เมืองนางาซากิ ประเทศญี่ปุ่นโดยบริษัทมิตซูบิชิเฮฟวีอินดัสทรีส์
การสร้างเรือ

เดิมทีเรือลำนี้ตั้งใจจะประกอบพิธีปล่อยเรือลงน้ำในชื่อ แซฟไฟร์พรินเซส อย่างไรก็ตามการต่อเรืออีกลำหนึ่งที่เดิมตั้งใจจะตั้งชื่อเป็น ไดมอนด์พรินเซส (ปัจจุบันเดินเรือในชื่อ แซฟไฟร์พรินเซส) - ล่าช้าออกไปเมื่อมีเหตุไฟลุกไหม้บริเวณดาดฟ้าระหว่างการประกอบเรือ เนื่องจากการซ่อมแซมความเสียหายของเรือให้สมบูรณ์ต้องทำให้กำหนดการล่าช้าออกไป เรือพี่น้องซึ่งอยู่ระหว่างการก่อสร้างจึงได้ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น ไดมอนด์พรินเซส แทน ซึ่งการแลกเปลี่ยนชื่อช่วยให้การส่งมอบของ ไดมอนด์พรินเซส ตรงเวลา เรือลำนี้เป็นเรือของสายการเดินเรือ พรินเซสครูซเซส ลำแรกที่สร้างในอู่ต่อเรือญี่ปุ่น และไม่มี "ปีก" หรือ "สปอยเลอร์" บริเวณใกล้ปล่องไฟของเรือ ซึ่งเป็นบริเวณที่ตั้งของสกายวอร์กเกอร์ไนท์คลับที่เป็นที่รู้จักกันดี และสามารถพบได้ในเรือลำอื่นคือ แคริบเบียนพรินเซส, สตาร์พรินเซส และ คราวน์พรินเซส
เครื่องกลเรือ

โรงจักรดีเซลไฟฟ้าของ ไดมอนด์พรินเซส มีเครื่องยนต์กำเนิดกำลังดีเซลสี่เครื่อง และเครื่องยนต์กำเนิดกำลังกังหันก๊าซหนึ่งเครื่อง เครื่องยนต์กำเนิดกำลังดีเซลคือเครื่องยนต์คอมมอนเรลของบริษัท วราตสิลา (Wärtsilä) รุ่น 46 series เป็นเครื่องยนต์สูบเรียง 9 กระบอกสูบจำนวนสองแถว (9L46), และ 8 กระบอกสูบแถวเรียงจำนวนสองแถว (8L46) เครื่องยนต์ 8 สูบและ 9 สูบสามารถผลิตพลังงานได้ประมาณ 8,500 กิโลวัตต์ (11,400 แรงม้า) และ 9,500 กิโลวัตต์ (12,700 แรงม้า) ตามลำดับ เครื่องยนต์เหล่านี้ใช้เชื้อเพลิงชนิดน้ำมันเตาชนิดที่ 2 หรือน้ำมันเตาซี (Heavy Fuel Oil, HFO หรือ Bunker C) และน้ำมันดีเซลหมุนเร็ว (Marine Gas Oil, MGO) ขึ้นอยู่กับระเบียบข้อบังคับของท้องถิ่นเกี่ยวกับการปล่อยมลพิษทางอากาศ เนื่องจากการใช้น้ำมันดีเซลหมุนเร็ว สร้างการปล่อยมลพิษที่ต่ำกว่ามากแต่ก็มีราคาที่สูงกว่ามาก
เครื่องยนต์กำเนิดกำลังกังหันก๊าซเป็นเครื่องของบริษัทเจเนอรัลอิเล็กทริก รุ่น LM2500 ที่มีกำลังสูงสุด 25,000 กิโลวัตต์ (34,000 แรงม้า) ที่ใช้น้ำมันเชื้อเพลิงดีเซลหมุนเร็ว (MGO) เครื่องยนต์กำเนิดกำลังนี้มีต้นทุนในการเดินเครื่องสูงกว่าเครื่องยนต์กำเนิดกำลังดีเซล และส่วนใหญ่จะใช้ในพื้นที่เช่น รัฐอะแลสกาที่กฎระเบียบการปล่อยมลพิษมีความเข้มงวด นอกจากนี้ยังใช้เมื่อต้องการความเร็วสูงเพื่อนำเรือเข้าเทียบท่าในระยะเวลาที่สั้นลง
มีเครื่องกลไฟฟ้าขับเคลื่อน (Propulsion Electric Motors, PEMs) สองตัวที่ขับเคลื่อนใบจักรแบบปีกปรับมุมบิดไม่ได้ และมีทรัสเตอร์ 6 ตัวซึ่งใช้เมื่อต้องการเปลี่ยนทิศทางของหัว/ท้ายเรือ  ซึ่งสามตัวอยู่บริเวณหัวเรือและสามตัวที่ท้ายเรือ มอเตอร์ไฟฟ้าขับเคลื่อนเป็นมอเตอร์ซิงโครนัสชนิดทั่วไปที่ผลิตโดยบริษัทอัลสตอม มอเตอร์ทั้งสองนั้นแต่ละตัวมีพิกัดอยู่ที่ 20 เมกะวัตต์ และมีความเร็วสูงสุด 154 รอบต่อนาที (พิกัดความเร็ว 0-145 รอบต่อนาที)
ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2560 ไดมอนด์พรินเซส ได้รับการดัดแปลงเพิ่มระบบหล่อลื่นด้วยอากาศที่ลำเรือ (Hull air lubrication system) เพื่อลดการใช้เชื้อเพลิงและการปล่อยก๊าซ CO2 จากการเดินเรือ
เส้นทางล่องเรือ

ก่อนปี พ.ศ. 2557 ไดมอนด์พรินเซส สลับการแล่นเรือไปทางทิศเหนือและทางทิศใต้ โดยเป็นโปรแกรม voyages of the glacier ซึ่งเป็นการล่องเรือชมธารน้ำแข็งในช่วงฤดูร้อนทางซีกโลกเหนือและ โปรแกรมเดินทางจากออสเตรเลียและนิวซีแลนด์ในฤดูร้อนทางซีกโลกใต้ ต่อมาในปี พ.ศ. 2557 ได้เริ่มต้นการล่องเรือจากท่าเรือโยโกฮามะ (โตเกียว) หรือท่าเรือโคเบะ ในฤดูร้อนของซีกโลกเหนือ
สำหรับฤดูกาลเดินเรือ พ.ศ. 2559–2560 เป็นเส้นทางล่องเรือไปกลับในช่วงฤดูหนาวของซีกโลกเหนือ จากท่าเรือสิงคโปร์ ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2559 เพิ่มเมืองโกตากีนาบาลู เป็นส่วนหนึ่งของจุดหมายปลายทางพร้อมกับเทียบท่าเรือญาจาง ของเวียดนาม และกลับไปเริ่มเดินทางจากซิดนีย์ ออสเตรเลียในฤดูกาล พ.ศ. 2560-2561
หลังจากเส้นทางการล่องเรือในปี พ.ศ. 2561 บริเวณออสเตรเลียและนิวซีแลนด์แล้ว ไดมอนด์พรินเซสได้รับเส้นทางใหม่ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ในปี พ.ศ. 2561 ซึ่งปรับเปลี่ยนระหว่างญี่ปุ่น, เกาหลีใต้, สิงคโปร์, เวียดนาม, ไต้หวัน และมาเลเซีย คาดว่าเส้นทางล่องเรือจะยังคงอยู่ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (ส่วนใหญ่ในน่านน้ำญี่ปุ่น) จนถึงต้นปี พ.ศ. 2565
อุบัติการณ์บนเรือ > พ.ศ. 2559 กรณีโรคทางเดินอาหารอักเสบอย่างเฉียบพลันจากไวรัส

ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2559 บนเรือไดมอนด์พรินเซส ได้เกิดการระบาดของโรคกระเพาะอาหารและลำไส้อักเสบ (Gastroenteritis) ที่เกิดจากการติดเชื้อโนโรไวรัส ทำให้เกิดอาการป่วยในผู้โดยสารและลูกเรือ 158 คนบนเรือ ซึ่งได้รับการยืนยันหลังจากเรือเดินทางถึงซิดนีย์ ออสเตรเลีย โดยกระทรวงสาธารณสุขนิวเซาท์เวลส์
อุบัติการณ์บนเรือ > พ.ศ. 2563 กรณีการระบาดของโรคติดเชื้อ COVID-19

เมื่อวันที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2563 ผู้โดยสารอายุ 80 ปีจากฮ่องกงลงเรือจากเมืองโยโกฮามะ ได้เดินทางในส่วนหนึ่งของแผนการเดินทางและลงจากเรือที่ฮ่องกงเมื่อวันที่ 25 มกราคม เขาได้เข้าพบแพทย์ในโรงพยาบาลท้องถิ่นในฮ่องกง หกวันหลังจากลงจากเรือ โดยหลังจากนั้นในวันที่ 1 กุมภาพันธ์ ผลทดสอบโรคติดเชื้อโคโรนาไวรัส 2019 (COVID-19) ของเขามีผลเป็นบวก
ในการเดินทางเที่ยวต่อมา เมื่อวันที่ 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563 เรืออยู่ในน่านน้ำญี่ปุ่น เมื่อผู้โดยสาร 10 คนได้รับการวินิจฉัยว่ามีเชื้อโคโรนาไวรัสสายพันธุ์ใหม่ (SARS-CoV-2) ในระหว่างการระบาดของโคโรนาไวรัสสายพันธุ์ใหม่ พ.ศ. 2562–2563 เรือถูกกักไว้นานมากกว่าหนึ่งสัปดาห์ในท่าเรือโยโกฮามะในญี่ปุ่น ในวันที่ 19 กุมภาพันธ์ผู้โดยสารและลูกเรือได้รับเชื้อไวรัสมากถึง 621 คนจากจำนวนทั้งหมด 3,711 คน ซึ่งรวมถึงชาวอินเดียอย่างน้อย 138 คน (เป็นลูกเรือ 132 คนและผู้โดยสาร 6 คน), ชาวแคนาดา 32 คน, ชาวออสเตรเลีย 24 คน, ชาวอเมริกัน 13 คน, ชาวอินโดนีเซีย 4 คนและ ชาวอังกฤษ 2 คน หลายประเทศรวมถึงแคนาดา, ออสเตรเลีย, สหรัฐอเมริกา, อินโดนีเซีย, ฮ่องกง และสหราชอาณาจักร ได้มีมาตรการในการอพยพประชาชนและกักกันพวกเขาในประเทศของตนเอง และเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ กระทรวงสาธารณสุขแรงงานและสวัสดิการของญี่ปุ่นประกาศว่า ผู้โดยสารสองคนเสียชีวิตหลังจากติดเชื้อไวรัส ในวันที่ 1 มีนาคม ทุกคนบนเรือรวมทั้งลูกเรือและกัปตันได้ขึ้นจากเรือแล้วทั้งหมด จนถึงวันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2563 ผู้โดยสารและลูกเรืออย่างน้อย 712 คนจากทั้งหมด 3,711 คนมีผลตรวจการติดเชื้อไวรัสเป็นบวก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ "Diamond Princess" - Princess Cruises
พระเจ้าอีริคที่ 3 แห่งเดนมาร์ก

พระเจ้าอีริคที่ 3 แห่งเดนมาร์ก หรือ พระเจ้าอีริค ลูกแกะ (เดนมาร์ก: Erik III Lam; ราว ค.ศ. 1120 - 27 สิงหาคม ค.ศ. 1146) ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งเดนมาร์กตั้งแต่ค.ศ. 1137 จนถึงค.ศ. 1146 พระองค์ทรงเป็นหลานตาในพระเจ้าอีริคที่ 1 แห่งเดนมาร์ก และทรงเป็นหลานลุงในพระเจ้าอีริคที่ 2 แห่งเดนมาร์ก ซึ่งพระองค์ทรงสืบราชบัลลังก์ต่อจากพระมาตุลา กษัตริย์อีริคที่ 3 สละราชบัลลังก์ในปีค.ศ. 1146 ทรงเป็นพระมหากษัตริย์พระองค์แรกในเดนมาร์กที่สละราชบัลลังก์โดยสมัครใจ การสละบัลลังก์ของพระองค์ทำให้เกิดสงครามกลางเมืองระหว่างพระเจ้าสเวนที่ 3 แห่งเดนมาร์ก พระเจ้าคนุตที่ 5 แห่งเดนมาร์กและพระเจ้าวัลเดมาร์ที่ 1 แห่งเดนมาร์ก
พระราชประวัติ

อีริค โฮกุนเซน ประสูติที่เกาะฟึน พระมารดาของพระองค์คือ เจ้าหญิงรัญฮิลด์แห่งเดนมาร์ก พระราชธิดาในพระเจ้าอีริคที่ 1 แห่งเดนมาร์ก และพระบิดาของพระองค์เป็นขุนนางชื่อว่า โฮกุน ซุนนีวาสสัน เป็นเหลนในพระเจ้ามักนุสที่ 1 แห่งนอร์เวย์และเดนมาร์ก อีริคยังทรงเป็นหลานลุงในพระเจ้าอีริคที่ 2 แห่งเดนมาร์ก และทรงร่วมต่อสู้กันในสมรภูมิฟอเตอวิคในปีค.ศ. 1134 และทรงสืบบัลลังก์ต่อจากกษัตริย์อีริคที่ 2 ซึ่งถูกลอบปลงพระชนม์ในปีค.ศ. 1137  มีเรื่องราวบันทึกถึงรัชกาลของกษัตริย์อีริคที่ 3 น้อยมาก  นักพงศาวดารร่วมสมัยไม่เห็นชอบอย่างมากเกี่ยวกับบุคลิกลักษณะของกษัตริย์พระองค์นี้ และพระองค์ทรงถูกบันทึกว่าเป็นคนเฉยชาและไม่ปรองดอง แต่ก็เป็นทะเยอทะยานและต่อสู้อย่างกล้าหาญ
กษัตริย์อีริคทรงต่อสู้เพื่อชิงบัลลังก์กับโอลาฟ ฮารัลด์เซน ซึ่งสถาปนาพระองค์เป็น กษัตริย์โอลาฟที่ 2 โอลาฟสร้างฐานอำนาจในสคาเนียในปีค.ศ. 1139 และพยายามยึดครองบัลลังก์จากสคาเนีย แต่ในที่สุดกษัตริย์อีริคที่ 3 ก็ได้ชัยชนะและสังหารเขาเสียในปีค.ศ. 1141 ใกล้เมืองเฮลซิงบอรย์ ในช่วงสงครามกลางเมือง ชาวเวนด์เข้าปล้นสะดมชายฝั่งเดนมาร์กและไม่มีการต่อต้านจากชาวเดนมาร์กมากนัก กษัตริย์อีริคที่ 3 ทรงสนับสนุนพระเจ้ามักนุสที่ 4 แห่งนอร์เวย์และซิเกิร์ด สเลมเบในสมัยสงครามกลางเมืองในนอร์เวย์ พระองค์พยายามขยายอำนาจให้คริสตจักรโดยเฉพาะทรงสนับสนุนอารามนักบุญคนุตในโอเดนเซ และทรงมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับบิชอปเอสคิลแห่งรอสกิลด์
ในปีค.ศ. 1143 พระองค์อภิเษกสมรสกับลุยท์การ์ดแห่งซาลซ์เวเดล ธิดาในรูดอล์ฟที่ 1 มาร์เกรฟแห่งนอร์ดมาร์ก
ในปีค.ศ. 1146 กษัตริย์อีริคที่ 3 สละราชบัลลังก์ โดยทรงเป็นพระมหากษัตริย์เดนมาร์กเพียงพระองค์เดียวในประวัติศาสตร์ที่ทำเช่นนี้ จนกระทั่งสมเด็จพระราชินีนาถมาร์เกรเธอที่ 2 แห่งเดนมาร์ก สละราชบัลลังก์ในปีค.ศ. 2023 การสละราชย์ของพระเจ้าอีริคที่ 3 เกิดด้วยเหตุผลใดไม่ปรากฏ พระองค์ทรงเข้าอารามนักบุญคนุต และสิ้นพระชนม์ในวันที่ 27 สิงหาคม ค.ศ. 1146 และมีการฝังพระบรมศพที่บริเวณทางเดินโบสถ์ การสละราชบัลลังก์ของพระองค์ได้มีการอธิบายว่าอาจจะทรงตระหนักว่าพระองค์ไม่สามารถปกครองต่อไปได้ หรือทรงพระประชวรหนักซึ่งทำให้สิ้นพระชนม์ในไม่นานนัก