stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Socratea exorrhiza
อีพิไฟต์

พบว่ามีพืชชนิดต่าง ๆ ที่เป็นอีพิไฟต์เติบโตบนต้น S. exorrhiza การศึกษาจากต้นไม้ 118 ต้นในปานามาพบว่ามีพืชอีพิไฟต์ 66 ชนิดจาก 15 วงศ์ที่ขึ้นอยู่บนต้นปาล์มเหล่านี้ ไบรโอไฟต์ปกคลุมถึง 30% ของลำต้น และมีการปกคลุมที่เพิ่มขึ้นตามเส้นผ่านศูนย์กลางของลำต้นที่ใหญ่ขึ้น ประมาณครึ่งหนึ่งของต้นไม้ที่ศึกษามีพืชอีพิไฟต์ชนิดพืชมีท่อลำเลียงเติบโตอยู่ โดยพบจำนวนพืชถึง 85 ต้นจาก 12 ชนิดต่างกันบนปาล์มต้นเดียว และต้นไม้อีกต้นหนึ่งถูกครอบครองโดยพืชทั้งหมด 16 ชนิด ชนิดของอีพิไฟต์ที่พบบ่อยที่สุดคือต้นเฟิร์นสามชนิด ได้แก่ Ananthacorus angustifolius, Elaphoglossum sporadolepis และ Dicranoglossum panamense รวมกันคิดเป็น 30% ของพืชทั้งหมดที่พบ นอกจากนี้ยังมีพืชอื่น ๆ ที่พบมากกว่า 5% ของจำนวนพืชที่พบทั้งหมด ได้แก่ Scaphyglottis longicaulis (Orchidaceae), Philodendron schottianum (Araceae) และ Guzmania subcorymbosa (Bromeliaceae) อย่างไรก็ตาม เกือบครึ่งหนึ่งของชนิดพันธุ์ที่บันทึกได้เป็นพืชที่หายาก โดยพบเพียง 1 ถึง 3 ต้นบนปาล์มทั้งหมด การกระจายตัวในแนวตั้งที่ชัดเจนพบได้ในชนิดพันธุ์ที่ต่างกัน: บางชนิดเติบโตในชั้นใต้ดิน บางชนิดอยู่ในระดับกลาง และบางชนิดอยู่บนยอดไม้ นอกจากนี้ยังพบว่าต้นไม้ที่มีอีพิไฟต์มักมีขนาดใหญ่กว่าต้นที่ไม่มีอีพิไฟต์ ซึ่งบ่งบอกว่าต้นปาล์มต้องมีอายุมากพอจึงจะสามารถรองรับพืชเหล่านี้ได้ ตัวอย่างเช่น คาดว่าต้นปาล์มต้องมีอายุถึง 20 ปีจึงจะมีพืชอีพิไฟต์ชนิดพืชมีท่อลำเลียงเจริญเติบโตได้
ลักษณะใบ

ใบของ S. exorrhiza ที่เติบโตในที่ที่มีแสงแดดจะแข็งหนา มีจำนวนขนพืช (trichomes) และจำนวนปากใบ (stomata) มากกว่าใบที่เติบโตในที่ร่ม
นักล่า

หมูป่าปากขาว กินเมล็ดของ S. exorrhiza เป็นจำนวนมากและมีบทบาทสำคัญในการจำกัดจำนวนประชากรของต้นไม้ชนิดนี้
การสืบพันธุ์

ต้น Socratea exorrhiza ออกดอกส่วนใหญ่ในช่วงฤดูแล้ง และได้รับการผสมเกสรโดยแมลงเต่าทอง โดยมีการเยี่ยมเยียนจากแมลงในสกุล Phyllotrox (Derelomini) และ Mystrops (Nitidulidae)  เมล็ดมีน้ำหนักประมาณ 3.5 กรัม ความยาวประมาณ 2 ซม. และกว้าง 1.5 ซม. มีเพียงประมาณ 45% ของเมล็ดที่งอกและประมาณหนึ่งในสี่ของจำนวนที่งอกจะตาย
การใช้งาน

ลำต้นของต้น S. exorrhiza ถูกนำมาใช้ในการสร้างบ้านและสิ่งปลูกสร้างอื่น ๆ รวมถึงหอกล่าสัตว์ โดยทั่วไปลำต้นจะถูกผ่าออกตามแนวยาวก่อนนำไปใช้งาน แต่ก็สามารถเจาะภายในให้กลวงและใช้เป็นท่อได้ ส่วนด้านในของรากค้ำจะถูกนำมาใช้เป็นยาเพิ่มสมรรถภาพทางเพศของผู้ชาย ผลสีเหลืองของต้นไม้ชนิดนี้สามารถรับประทานได้ ใบสามารถนำมาใช้ทำเป็นที่พักชั่วคราวหรือหลังคากระท่อมที่มีความคงทนมากกว่า นอกจากนี้ยังพบปลายของฉมวกที่ทำจากไม้ของต้นปาล์มนี้ร่วมกับหินที่มีคมในบริเวณใต้น้ำของแหล่งโบราณคดีก่อนยุคเซรามิกที่แม่น้ำชิงกูตอนกลาง
แหล่งข้อมูลอื่น

La Selva digital flora (Spanish)
| การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน |
| --- | --- |
Socratea exorrhiza:  Wikidata: Q140538  Wikispecies: Socratea exorrhiza  BOLD: 223767  EoL: 1130518  FNA: 242427465  GBIF: 2732453  GRIN: 34544  iNaturalist: 132143  IPNI: 1200702-2  IUCN: 67557265  NCBI: 145713  Plant List: kew-192767  POWO: urn:lsid:ipni.org:names:1200702-2  Tropicos: 2400717  WCSP: 192767 
Iriartea exorrhiza:  Wikidata: Q38484999  GBIF: 2732455  GRIN: 20243  IPNI: 319741-2  POWO: urn:lsid:ipni.org:names:319741-2  Tropicos: 2400565  WCSP: 102650 
ภาพระยะใกล้ของรากค้ำยัน
การแสดงให้เห็นว่ารากค้ำยันอาจช่วยให้ต้นปาล์มตั้งตัวเองขึ้นใหม่ได้หลังจากพืชอื่นล้มทับมัน
ใบของ S. exorrhiza
กลุ่มอาการวอเตอร์เฮาส์–ฟริเดอริกเซน

| กลุ่มอาการวอเทอร์เฮาส์–ฟริเดอริคเซิน |
| --- | --- |
ชื่ออื่น: ต่อมหมวกไตอักเสบชนิดเลือดออกภายใน (Hemorrhagic adrenalitis)

ต่อมหมวกไต
สาขาวิชา: วิทยาต่อมไร้ท่อ
สาเหตุ: การติดเชื้อแบคทีเรีย
กลุ่มอาการวอเตอร์เฮาส์–ฟริเดอริกเซน (อังกฤษ: Waterhouse–Friderichsen syndrome; WFS) เป็นอาการของต่อมหมวกไตล้มเหลวเหตุเลือดออกภายใน โดยทั่วไปเกิดจากการติดเชื้อแบคทีเรียระดับรุนแรง โดยเฉพาะเชื้อ Neisseria meningitidis การติดเชื้อแบคทีเรียนำไปสู่ภาวะเลือดออกภายในต่อมหมวกไตหนึ่งข้างหรือส่วนใหญ่ทั้งคู่
โรคนี้ตั้งชื่อตามแพทย์ชาวอังกฤษ รูเพิร์ด วอเทอร์เฮาส์ (1873–1958) และกุมารแพทย์ชาวเดนมาร์ก คาร์ล ฟริดริคเซิน (1886–1979) ผู้เรียบเรียงงานศึกษาเกี่ยวกับโรคนี้จากงานเขียนที่มีก่อนหน้า
แหล่งข้อมูลอื่น

| --- | --- |
การจำแนกโรค: DICD-10: A39.1, E35.1 ICD-9-CM: 036.3 MeSH: D014884 DiseasesDB: 29316
ทรัพยากรภายนอก: MedlinePlus: 000609 eMedicine: med/3009
แม่แบบ:Adrenal gland disorder
อักษรอึนโก

| อักษรอึนโก ߒߞߏ |
| --- | --- |

ชนิด:      อักษร           
ผู้ประดิษฐ์: โซโลมานา กันเต
ช่วงยุค: ค.ศ. 1949–ปัจจุบัน
ทิศทาง: ขวาไปซ้าย 
ภาษาพูด: ภาษาอึนโก, กลุ่มภาษามันดิง (มันดินโก, มานินกา, บัมบารา, ดยูลา)
ISO 15924
ISO 15924: Nkoo (165), ​N’Ko
ยูนิโคด
ยูนิโคดแฝง: NKo
ช่วงยูนิโคด: U+07C0–U+07FF
 บทความนี้ประกอบด้วยสัญกรณ์การออกเสียงในสัทอักษรสากล (IPA) สำหรับคำแนะนำเบื้องต้นเกี่ยวกับสัญลักษณ์ IPA โปรดดู วิธีใช้:สัทอักษรสากล  สำหรับความแตกต่างระหว่าง [ ], / / และ ⟨ ⟩ ดูที่ สัทอักษรสากล § วงเล็บเหลี่ยมและทับ
อักษรอึนโก (N'Ko: ߒߞߏ) เป็นอักษรที่ประดิษฐ์โดยโซโลมานา กันเตใน ค.ศ. 1949 ใช้เป็นระบบอักษรสำหรับกลุ่มภาษามันเดในแอฟริกาตะวันตก
ประวัติ

กันเตเกิดเมื่อ พ.ศ. 2465 ในวัยหนุ่ม เขาไม่พอใจมากเมื่ออ่านพบว่าชาวต่างชาติดูถูกชาวแอฟริกันว่าไร้วัฒนธรรมเพราะไม่มีระบบการเขียนเป็นของตนเอง เขาจึงพัฒนาอักษรอึนโกขึ้นมาเพื่อให้ชาวแอฟริกันใช้อักษรนี้บันทึกวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์ด้วยภาษาแม่ของตนเอง เขาเขียนสื่อการสอนนับร้อยชิ้นในภาษามาลินเกด้วยอักษรอึนโก ปัจจุบันงานเขียนของเขาหาอ่านได้จากสมาคม ICRA-N'KO
ลักษณะ

เขียนจากขวาไปซ้าย แนวนอน เครื่องหมายใต้สระบอกเสียงนาสิก เครื่องหมายบนสระบอกความยาวของเสียงหรือวรรณยุกต์
อักษร

อักษรอึนโกเขียนจากขวาไปซ้ายด้วยตัวอักษรที่เชื่อมต่อถึงกัน เครื่องหมายใต้สระบอกเสียงนาสิก เครื่องหมายบนสระบอกความยาวของเสียงหรือวรรณยุกต์
อักษร > สระ

| ɔ | o | u | ɛ | i | e | a |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ߐ‎ | ߏ‎ | ߎ‎ | ߍ‎ | ߌ‎ | ߋ‎ | ߊ‎ |
อักษร > พยัญชนะ

| r | t | d | t͡ʃ | d͡ʒ | p | b |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ߙ‎ | ߕ‎ | ߘ‎ | ߗ‎ | ߖ‎ | ߔ‎ | ߓ‎ |

| m | gb | l | k | f | s | rr |
| ߡ‎ | ߜ‎ | ߟ‎ | ߞ‎ | ߝ‎ | ߛ‎ | ߚ‎ |

| ŋ | h |  | j | w | n | ɲ |
| ߒ‎ | ߤ‎ |  | ߦ‎ | ߥ‎ | ߣ‎ | ߢ‎ |
อักษร > วรรณยุกต์

อักษรอึนโกมีเครื่องหมายเสริมสัทอักษรเพื่อระบุวรรณยุกต์และความยาวสระ 7 แบบ
|  | สูง | ต่ำ | สูงขึ้น | ตกลง |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| สั้น | ߫‎ | ߬‎ | ߭‎ |  |
| ยาว | ߯‎ | ߰‎ | ߱‎ | ߮‎ |
อักษร > ตัวเลข

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ߀‎ | ߁‎ | ߂‎ | ߃‎ | ߄‎ | ߅‎ | ߆‎ | ߇‎ | ߈‎ | ߉‎ |
ยูนิโคด

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
อึนโก Unicode.org chart (PDF)
|   | 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | A | B | C | D | E | F |
| U+07Cx | ߀ | ߁ | ߂ | ߃ | ߄ | ߅ | ߆ | ߇ | ߈ | ߉ | ߊ | ߋ | ߌ | ߍ | ߎ | ߏ |
| U+07Dx | ߐ | ߑ | ߒ | ߓ | ߔ | ߕ | ߖ | ߗ | ߘ | ߙ | ߚ | ߛ | ߜ | ߝ | ߞ | ߟ |
| U+07Ex | ߠ | ߡ | ߢ | ߣ | ߤ | ߥ | ߦ | ߧ | ߨ | ߩ | ߪ | ߫ | ߬ | ߭ | ߮ | ߯ |
| U+07Fx | ߰ | ߱ | ߲ | ߳ | ߴ | ߵ | ߶ | ߷ | ߸ | ߹ | ߺ |   |   |   |   |   |
คริเอทีนิน

| --- | --- |


เลขทะเบียน
เลขทะเบียน CAS: 60-27-5 Y
3D model (JSmol): รูปภาพแบบโต้ตอบ รูปภาพแบบโต้ตอบ
3DMet: B00175
Beilstein Reference: 112061
ChEBI: CHEBI:16737 N
ChEMBL: ChEMBL65567 N
เคมสไปเดอร์: 21640982 Y
ดรักแบงก์: DB11846
ECHA InfoCard: 100.000.424 
EC Number: 200-466-7
KEGG: D03600 Y
MeSH: Creatinine
ผับเคม CID: 26009888 588 minor tautomer
UNII: AYI8EX34EU Y
UN number: 1789
CompTox Dashboard (EPA): DTXSID8045987 
 InChI InChI=1S/C4H7N3O/c1-7-2-3(8)6-4(7)5/h2,8H,1H3,(H2,5,6) YKey: BTXYOFGSUFEOLA-UHFFFAOYSA-N Y InChI=1/C4H7N3O/c1-7-2-3(8)6-4(7)5/h2H2,1H3,(H2,5,6,8)Key: DDRJAANPRJIHGJ-UHFFFAOYAV 
 SMILES CN1CC(=O)N=C1N CN1CC(=O)NC1=N 
คุณสมบัติ
สูตรเคมี: C4H7N3O
มวลโมเลกุล: 113.120 g·mol−1  
ลักษณะทางกายภาพ: White crystals
ความหนาแน่น: 1.09 g cm−3
จุดหลอมเหลว: 300 องศาเซลเซียส (572 องศาฟาเรนไฮต์; 573 เคลวิน) (decomposes)
ละลายในน้ำ: 1 part per 12 90 mg/mL at 20° C
log P: -1.76
pKa: 12.309
Basicity (pKb): 1.688
จุดไอโซอิเล็กทริก: 11.19
อุณหเคมี
ความจุความร้อน (C) : 138.1 J K−1 mol−1 (at 23.4 °C)
Std molarentropy (S⦵298) : 167.4 J K−1 mol−1
Std enthalpy offormation (ΔfH⦵298) : −240.81–239.05 kJ mol−1
Std enthalpy ofcombustion (ΔcH⦵298) : −2.33539–2.33367 MJ mol−1
ความอันตราย
NFPA 704 (fire diamond):   1 1 0
จุดวาบไฟ: 290 องศาเซลเซียส (554 องศาฟาเรนไฮต์; 563 เคลวิน)
หากมิได้ระบุเป็นอื่น ข้อมูลข้างต้นนี้คือข้อมูลสาร ณ ภาวะมาตรฐานที่ 25 °C, 100 kPa  อ้างอิงกล่องข้อมูล
Chemical compound
คริเอทีนิน หรือ คริเอทีนีน (อังกฤษ: Creatinine; /kriˈætɪnɪn/ หรือ /kriˈætɪniːn/; จาก กรีก: κρέας, อักษรโรมัน: kreas, แปลตรงตัว 'เนื้อหนังมังสา') เป็นผลผลิตจากการสลายครีเอทีนฟอสเฟทในกล้ามเนื้อและกระบวนการเมทาบอลิกของโปรตีน ร่างกายจะหลั่งคริเอทีนินออกมาด้วยอัตราคงที่ตลอด โดยอัตราการหลั่งนี้ขึ้นอยู่กับมวลกล้ามเนื้อของบุคคล
เซรัมคริเอทีนิน (ระดับในเลือดของคริเอทีนิน) เป็นตัวระบุสุขภาพไตที่สำคัญ เนื่องจากเป็นสารที่ถูกขับโดยไตโดยไม่ผ่านการเปลี่ยนแปลงอีก คริเอทีนินสร้างขึ้น จากกระบวนการทางชีวภาพที่เกี่ยวกับครีเอทีน, ฟอสฟอครีเอทีน และ อะดีโนซีนไตรฟอสเฟท
การตีความ

ในสหรัฐและรัฐยุโรปส่วนใหญ่ โดยทั่วไปรายงานผลค่าคริเอทีนินในหน่วย mg/dL (มิลลิกรัม/เดซิลิตร) ส่วนในแคนาดา, ออสเตรเลีย และยุโรปบางรัฐนิยมใช้หน่วย μmol/L (ไมโครโมล/ลิตร) โดยคริเอทีนิน 1 mg/dL มีค่าเท่ากับ 88.4 μmol/L.
ช่วงอ้างอิงผลเลือดโดยทั่วไปสำหรับค่าเซรัมคริเอทีนินอยู่ที่ 0.5 mg/dL ถึง 1.0 mg/dL (ราว 45 μmol/L ถึง 90 μmol/L) ในผู้หญิง และ 0.7 mg/dL ถึง 1.2 mg/dL (60 μmol/L ถึง 110 μmol/L) ในผู้ชาย
ความเข้มขนของเซรัมคริเอทีนินอาจสูงขึ้นในผู้ทานเอซีอีอินฮิบิเทอร์ในโรคหัวใจล้มเหลว และ โรคไตเรื้อรัง ซึ่งอาจพบค่าคริเอทีนินอาจสูงขึ้นได้ถึง 30%
เคมี

ในทางเคมี ปรากฏเทาทอเมอร์ของคริเอทีนินดังนี้:
2-Amino-1-methyl-1H-imidazol-4-ol (or 2-amino-1-methylimidazol-4-ol)
2-Amino-1-methyl-4,5-dihydro-1H-imidazol-4-one
2-Imino-1-methyl-2,3-dihydro-1H-imidazol-4-ol (or 2-imino-1-methyl-3H-imidazol-4-ol)
2-Imino-1-methylimidazolidin-4-one
2-Imino-1-methyl-2,5-dihydro-1H-imidazol-4-ol (or 2-imino-1-methyl-5H-imidazol-4-ol)
คริเอทีนินสลายที่อุณหภูมิประมาณ 300 °C.
แหล่งข้อมูอื่น

"Creatinine". Lab Tests Online.
Marshall W (2012). "Creatinine: analyte monograph" (PDF). The Association for Clinical Biochemistry and Laboratory Medicine. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 14 June 2020.
แม่แบบ:Amino acid metabolism intermediates
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  อิสราเอล  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย
หลักระวังไว้ก่อน

หลักระวังไว้ก่อน (อังกฤษ: precautionary principle) เป็นวิธีการจัดการความเสี่ยงที่มีหลักว่า ถ้าการกระทำหรือนโยบายมีข้อน่าสงสัยว่า จะก่อให้เกิดความเสียหายต่อสาธารณประโยชน์หรือต่อสิ่งแวดล้อมธรรมชาติ โดยไม่มีมติส่วนใหญ่ของนักวิทยาศาสตร์ว่า การกระทำหรือนโยบายนั้นจะไม่ทำความเสียหาย การพิสูจน์ว่าจะไม่ก่อความเสียหาย ตกเป็นหน้าที่ของบุคคลที่ต้องการทำการนั้น ๆ
ผู้ออกนโยบายได้ใช้หลักนี้เป็นเหตุผลการตัดสินใจ ในสถานการณ์ที่อาจเกิดความเสียหายเพราะการตัดสินใจบางอย่าง (เช่นเพื่อจะทำการใดการหนึ่ง หรืออนุมัติให้ทำการใดการหนึ่ง) ในกรณีความรู้ทางวิทยาศาสตร์ไม่ชัดเจน
หลักนี้แสดงนัยว่า ผู้ออกนโยบายมีหน้าที่ทางสังคมที่จะป้องกันสาธารณชนจากการได้รับสิ่งที่มีอันตราย เมื่อการสืบสวนทางวิทยาศาสตร์ได้พบความเสี่ยงที่เป็นไปได้
และการป้องกันเช่นนี้จะสามารถเพลาลงได้ ก็ต่อเมื่อมีงานศึกษาทางวิทยาศาสตร์ที่แสดงหลักฐานที่ชัดเจนว่าจะไม่มีอันตรายเกิดขึ้น
กฎหมายของเขตบางเขต เช่นในสหภาพยุโรป ได้บังคับใช้หลักนี้ในบางเรื่อง
ส่วนในระดับสากล มีการยอมรับใช้หลักนี้เป็นครั้งแรกในปี 2525 เมื่อสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติตกลงใช้กฎบัตรเพื่อธรรมชาติแห่งโลก (World Charter for Nature)
แล้วต่อมาจึงมีผลเป็นกฎหมายจริง ๆ ในปี 2530 ผ่านพิธีสารมอนทรีออล (Montreal Protocol)
ต่อจากนั้นจึงมีการใช้หลักนี้ตามสนธิสัญญาที่มีผลทางกฎหมายต่าง ๆ เช่น ปฏิญญารีโอ (Rio Declaration) และพิธีสารเกียวโต
กำเนิดและทฤษฎี

คำภาษาอังกฤษว่า "precautionary principle" พิจารณาว่ามาจากภาษาเยอรมันว่า Vorsorgeprinzip ที่เกิดขึ้นในคริสต์ทศวรรษ 1980
แต่ว่า แนวคิดนี้เกิดมานานก่อนการใช้คำนี้แล้ว ดังที่แสดงในคำไทยว่า "ปลอดภัยไว้ก่อน"
ในเศรษฐศาสตร์ มีการวิเคราะห์หลักนี้โดยเป็นผลของการตัดสินใจตามเหตุผล เมื่อมีองค์ประกอบเกี่ยวกับการผันกลับไม่ได้ (irreversibility) และความไม่แน่นอน (uncertainty)
มีนักเศรษฐศาสตร์บางพวกที่แสดงว่า การผันกลับไม่ได้ของผลที่จะมีในอนาคต ควรจะชักจูงสังคมมนุษย์ที่ไม่ชอบเสี่ยง ให้ชอบใจการตัดสินใจในปัจจุบันที่ให้ความยืดหยุ่นในอนาคตได้มากที่สุด
ส่วนบางพวกก็สรุปว่า "ความไม่แน่นอนทางวิทยาศาสตร์เกี่ยวกับการกระจายตัวของความเสี่ยงในอนาคต คือการมีความเชื่อทางวิทยาศาสตร์ที่ต่าง ๆ กันมาก ควรจะชักจูงสังคมมนุษย์ให้ทำการป้องกันที่เข้มแข็งยิ่งขึ้นในปัจจุบัน"
หลักและนิยาม

นิยามของหลักนี้มีหลายอย่าง และอาจจะเรียกชื่อเป็นอย่างอื่นเช่น ความระมัดระวังในบริบทของความไม่แน่นอน หรือความรอบคอบอย่างรอบรู้ แต่ก็ล้วนแต่มีแนวคิด 2 อย่าง คือ
ความจำเป็นของผู้ออกนโยบายที่จะต้องระวังอันตรายก่อนที่มันจะเกิดขึ้น ซึ่งเป็นแนวคิดที่กลับหน้าที่ของฝ่ายที่ต้องให้ข้อพิสูจน์ คือ กลายเป็นหน้าที่ของบุคคลที่สนับสนุนให้ทำการที่จะต้องพิสูจน์ว่า กิจกรรมที่เสนอจะไม่มีผล (หรือมีโอกาสน้อยมากที่จะ) เป็นอันตรายอย่างสำคัญ
แนวคิดเรื่องความสมดุลระหว่างค่าใช้จ่ายและความเสี่ยง กับผลประโยชน์และความเป็นไปได้ของการกระทำที่เสนอ
นิยามที่ยอมรับกันทั่วโลกเป็นผลของงานประชุมรีโอ (Rio Conference) หรือว่างานประชุมสุดยอดโลก (Earth Summit) ในปี 2535
คือหลักที่ 15 ของปฏิญญารีโอ (Rio Declaration) กำหนดว่า "เพื่อที่จะป้องกันรักษาสิ่งแวดล้อม ประเทศสมาชิกจะประยุกต์ใช้วิธีการแบบระวังไว้ก่อนอย่างกว้างขวางที่สุดตามความสามารถของตน เมื่อมีภัยที่หนักหรือว่าเสียหายแบบแก้ไม่ได้ การไม่มีความแน่นอนสมบูรณ์ทางวิทยาศาสตร์ จะไม่อาจใช้เป็นเหตุผลเพื่อผัดผ่อนปฏิบัติการที่คุ้มค่ากับต้นทุนเพื่อป้องกันความเสื่อมของสิ่งแวดล้อม"
ส่วนงานประชุมนักวิชาการในปี 2541 (Wingspread Conference on the Precautionary Principle) สรุปหลักนี้ไว้ว่า
"เมื่อกิจกรรมจะเพิ่มภัยหรืออันตรายต่อสุขภาพมนุษย์หรือสิ่งแวดล้อม การป้องกันแบบระวังไว้ก่อนควรจะทำแม้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเหตุและผลอาจจะยังไม่ชัดเจนทางวิทยาศาสตร์"
ในวันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2543 คณะกรรมาธิการยุโรป (European Commission) ได้กล่าวถึงหลักการป้องกันไว้ก่อนว่า "หลักป้องกันไว้ก่อนไม่ได้นิยามไว้ในสนธิสัญญา ซึ่งกล่าวถึงมันเพียงแค่ครั้งเดียวโดยเป็นการเพื่อป้องกันสิ่งแวดล้อม แต่ว่าปฏิบัติการจริงกว้างขวางยิ่งกว่านั้น โดยเฉพาะในกรณีเมื่อการประเมินทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นกลาง ๆ ในขั้นเบื้องต้นชี้ว่า มีเหตุผลที่จะเป็นห่วงว่า ผลอันตรายที่เป็นไปได้ต่อสิ่งแวดล้อม มนุษย์ สัตว์ หรือพืช
อาจไม่สมกับการป้องกันในระดับสูงที่เลือกทำภายในประชาคม(ยุโรป)"
ส่วนพิธีสารคาร์ทาเกนาว่าด้วยความปลอดภัยทางชีวภาพ (Cartagena Protocol on Biosafety) ในวันที่ 29 มกราคม 2543 กล่าวในเรื่องข้อโต้เถียงของอาหารดัดแปรพันธุกรรมไว้ว่า "การไม่มีความแน่นอนทางวิทยาศาสตร์เนื่องจากมีข้อมูลวิทยาศาสตร์ในประเด็นไม่เพียงพอ จะไม่เป็นข้อห้ามต่อประเทศสมาชิก เพื่อที่จะหลีกเลี่ยงและจำกัดโอกาสของผลที่ไม่พึงประสงค์ ให้ตัดสินใจตามสมควร ในเรื่องการนำเข้าสิ่งมีชีวิตดัดแปรพันธุกรรมที่เป็นประเด็น"
การประยุกต์ใช้

การประยุกต์ใช้หลักนี้จำกัดโดยการขาดความแน่วแน่ทางการเมือง และการตีความมากมายหลายอย่างเกี่ยวกับหลัก
งานศึกษาหนึ่งพบการตีความของหลัก 14 อย่างในบทความทั้งที่เป็นสนธิสัญญาและไม่ใช่
ในปี 2545 นักวิชาการผู้หนึ่งแบ่งการตีความเหล่านี้ออกเป็นหลัก ๆ 4 อย่าง คือ
ความไม่แน่นอนทางวิทยาศาสตร์ ไม่ใช่เป็นตัวห้ามการควบคุมกิจกรรมที่เสี่ยงสร้างความเสียหายสำคัญอย่างอัตโนมัติ (Non-Preclusion PP - หลักไม่ห้ามการควบคุม)
การควบคุมดูแลของรัฐควรจะมีส่วนเผื่อเพื่อความปลอดภัย กิจกรรมต่าง ๆ ควรจะจำกัดให้อยู่ในระดับต่ำกว่าขีดที่สังเกตเห็นผลที่ไม่พึงประสงค์ หรือที่พยากรณ์ว่าจะมี (Margin of Safety PP - หลักส่วนเผื่อความปลอดภัย)
กิจกรรมที่มีโอกาสอันตรายที่สำคัญแม้ไม่แน่นอน ควรจะอยู่ภายใต้กฎบังคับเทคโนโลยีที่เข้มงวดที่สุดที่มีอยู่ เพื่อจำกัดโอกาสอันตรายยกเว้นถ้าผู้เสนอการกระทำจะแสดงว่า ไม่มีความเสี่ยงเป็นอันตรายในระดับที่วัดได้ (BAT PP - หลักกฎบังคับที่เข้มงวด)
กิจกรรมที่มีความเสี่ยงอันตรายที่สำคัญแม้ไม่แน่นอน ควรจะห้ามยกเว้นถ้าผู้เสนอการกระทำจะแสดงว่า ไม่มีความเสี่ยงเป็นอันตรายในระดับที่วัดได้ (Prohibitory PP - หลักห้าม)
ในการตัดสินใจว่าจะใช้หลักนี้อย่างไร อาจสามารถใช้การวิเคราะห์โดยค่าใช้จ่าย-ประโยชน์ (cost-benefit analysis) ที่รวมองค์ประกอบต่าง ๆ รวมทั้งค่าเสียโอกาส (opportunity cost) ที่จะไม่ทำอะไร และค่าใช้จ่ายเพื่อให้มีโอกาสทำในอนาคต (option value) ถ้ารอข้อมูลเพิ่มก่อนที่จะทำการใด ๆ
ความยากลำบากในการประยุต์ใช้หลักนี้ในการออกนโยบายของรัฐก็คือ บ่อยครั้งเป็นเรื่องขัดแย้งที่ลงกันไม่ได้ระหว่างกลุ่มต่าง ๆ ทำให้การอภิปรายต้องอาศัยกระบวนการทางการเมือง ซึ่งอาจจะไม่ใช่วิธีที่ดีที่สุด
การประยุกต์ใช้ > แบบแข็งและแบบอ่อน

หลักแบบแข็งถือว่า การควบคุมเป็นเรื่องจำเป็นเมื่อมีโอกาสเสี่ยงต่อสุขภาพ ความปลอดภัย หรือสิ่งแวดล้อม แม้ว่า หลักฐานที่สนับสนุนว่าเสี่ยงอาจจะยังไม่ชัดเจน และค่าใช้จ่ายทางเศรษฐกิจเพื่อควบคุมป้องกันสูง
ในปี 2525 กฎบัตรเพื่อธรรมชาติแห่งโลก (World Charter for Nature) ของสหประชาชาติให้การยอมรับหลักแบบแข็งในระดับสากลโดยกล่าวว่า "เมื่อโอกาสได้ผลที่ไม่พึงประสงค์ยังไม่ชัดเจน การกระทำเช่นนั้น ๆ ไม่ควรให้ดำเนินการต่อไป"
ส่วนงานประชุมนักพิทักษ์สิ่งแวดล้อมในปี 2541 (Wingspread Declaration) ที่สื่อเผยแพร่อย่างกว้างขวาง ก็ใช้หลักแบบแข็งเช่นเดียวกัน
หลักแบบแข็งอาจจะคิดได้ว่าเป็นหลัก "ไม่เสียใจภายหลัง" โดยที่ไม่สนใจเรื่องค่าใช้จ่ายในการป้องกัน
ส่วนหลักแบบอ่อนถือว่า การไม่มีหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ไม่ได้ห้ามการควบคุมป้องกันถ้าความเสียหายหนักและแก้ไขไม่ได้
และมนุษย์ก็มีปฏิบัติการแบบอ่อนทุก ๆ วัน ที่บ่อยครั้งมีค่าใช้จ่าย เพื่อที่จะหลีกเลี่ยงอันตรายที่ไม่แน่นอน เช่น เราไม่ไปในที่เปลี่ยว ๆ เป็นอันตรายในเวลากลางคืน เราออกกำลังกาย เราใช้เครื่องตรวจควันไฟ และเราคาดเข็มขัดนิรภัย
ตามกระทรวงการคลังของประเทศนิวซีแลนด์
แบบอ่อนของ[หลัก] มีข้อบังคับน้อยที่สุดและอนุญาตให้ทำการป้องกันเมื่อมีความไม่แน่นอน แต่ไม่ได้บังคับให้ทำ (เช่น ปฏิญญารีโอ 1992 และกรอบอนุสัญญาสหประชาชาติว่าด้วยการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ 1992)
เพื่อที่จะแสดงว่าถึงขีดอันตราย ก็จะต้องมีหลักฐานเกี่ยวกับโอกาสเกิดและระดับความเสียหายที่จะเกิด
บางรูปแบบแต่ไม่ใช่ทุกอัน ให้พิจารณาค่าใช้จ่ายของการป้องกันล่วงหน้า
แบบอ่อนไม่ได้ห้ามการชั่งดุลระหว่างประโยชน์และค่าใช้จ่าย
องค์ประกอบอื่น ๆ นอกจากความไม่แน่นอนทางวิทยาศาสตร์รวมทั้งสถานะทางเศรษฐกิจ อาจจะเป็นเหตุอันสมควรที่จะผัดผ่อนการกระทำ (การป้องกัน) ออกไป
ในแบบอ่อน การต้องมีเหตุผลเพื่อที่จะทำ ตกเป็นหน้าที่ของผู้ที่เสนอให้ทำการป้องกัน
และไม่มีการกำหนดความรับผิดชอบให้แก่กลุ่มต่าง ๆ เมื่อสิ่งแวดล้อมเสียหาย
...
ส่วนแบบแข็งให้เหตุผลหรือบังคับให้ทำการป้องกัน
และบางรูปแบบก็กำหนดความรับผิดชอบเมื่อสิ่งแวดล้อมเสียหายด้วย
ซึ่งจริง ๆ แล้วเป็นรูปแบบแข็งของ "คนก่อพิษเป็นผู้รับผิดชอบ"
ยกตัวอย่างเช่น กฎบัตรโลก (Earth Charter) กำหนดว่า "เมื่อความรู้จำกัดก็ให้ใช้วิธีแบบระวังไว้ก่อน ให้การพิสูจน์ตกเป็นหน้าที่ของผู้ที่อ้างว่า การกระทำที่เสนอจะไม่สร้างปัญหาเป็นสำคัญ และให้ความผิดตกเป็นของผู้ที่เป็นเหตุเมื่อเกิดความเสียหายทางสิ่งแวดล้อม"
การกลับหน้าที่การพิสูจน์ บังคับให้ผู้ที่เสนอการกระทำพิสูจน์ว่าผลิตภัณฑ์ กระบวนการ หรือเทคโนโลยี ปลอดภัยก่อนที่จะให้อนุมัติ
การบังคับให้มีข้อพิสูจน์ว่าจะไม่มีอันตรายต่อสิ่งแวดล้อมก่อนที่จะให้ดำเนินการ แสดงนัยว่า สาธารณชนไม่ยอมรับความเสี่ยงต่อสิ่งแวดล้อมโดยประการทั้งปวง ไม่ว่าจะมีประโยชน์ทางเศรษฐกิจหรือสังคมเพียงไร (Peterson, 2006)
ถ้าทำแบบสุด ๆ ข้อบังคับเช่นนี้อาจจะห้ามการกระทำและสารที่มีโอกาสเสี่ยงอันตรายอย่างเป็นหมวด ๆ (Cooney, 2005)
ตามเวลาที่ผ่านไป หลักป้องกันไว้ก่อนที่พบในปฏิญญารีโอได้ค่อย ๆ เปลี่ยนไปเป็นรูปแบบแข็ง ที่จำกัดการพัฒนาเมื่อไม่มีหลักฐานที่ชัดเจนว่าสิ่งนั้นจะไม่มีผลเป็นอันตราย
การประยุกต์ใช้ > ข้อตกลงและปฏิญญานานาชาติ

กฎบัตรเพื่อธรรมชาติแห่งโลก (World Charter for Nature) ซึ่งยอมรับโดยสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติในปี 2525 เป็นการยอมรับอย่างเป็นสากลครั้งแรกของกฎระวังไว้ก่อน
และมีผลในสนธิสัญญานานาชาติเป็นครั้งแรกในพิธีสารมอนทรีออล (Montreal Protocol) ในปี 2530
และพบในสนธิสัญญาและปฏิญญานานาชาติอื่น ๆ รวมทั้ง ปฏิญญารีโอว่าด้วยสิ่งแวดล้อมและการพัฒนา (Rio Declaration on Environment and Development) ในปี 2535
การประยุกต์ใช้ > ข้อตกลงและปฏิญญานานาชาติ > โดยเป็นหลักหรือโดยเป็นวิธี

นักวิชาการท่านหนึ่งสรุปความแตกต่างของการใช้เป็นหลักหรือการใช้เป็นวิธีไว้ว่า
การแนะนำหลักระวังไว้ก่อนจะไม่สมบูร์ณถ้าไม่กล่าวถึงความแตกต่างกันระหว่าง "หลัก" หรือ "วิธี" ระวังไว้ก่อน
หลักที่ 15 ของปฏิญญารีโอกำหนดว่า
"เพื่อที่จะป้องกันรักษาสิ่งแวดล้อม ประเทศสมาชิกจะประยุกต์ใช้วิธีการแบบระวังไว้ก่อนอย่างกว้างขวางที่สุดตามความสามารถของตน เมื่อมีภัยที่หนักหรือว่าเสียหายแบบแก้ไม่ได้ การไม่มีความแน่นอนสมบูรณ์ทางวิทยาศาสตร์ จะไม่อาจใช้เป็นเหตุผลเพื่อผัดผ่อนปฏิบัติการที่คุ้มค่ากับต้นทุนเพื่อป้องกันความเสื่อมของสิ่งแวดล้อม"
ดังที่การ์เซีย (1995) ได้ชี้ "การเรียงความเช่นนี้ แม้ว่าจะคล้ายกับที่พบในหลัก แตกต่างอย่างละเอียดอ่อน คือ (1) ข้อความยอมรับว่าอาจจะมีความแตกต่างทางสมรรถภาพของประเทศในการประยุกต์ใช้วิธีนี้ และ (2) มันเรียกร้องให้มีการใช้ทุนอย่างมีประสิทธิผลในการประยุกต์ใช้วิธี คือ ให้พิจารณาค่าใช้จ่ายทางเศรษฐกิจและทางสังคม" คำว่า "วิธีการ" พิจารณาว่าเป็นการผ่อนผันการใช้เป็น "หลัก"
...
ดังที่ Recuerda ได้ตั้งข้อสังเกต ความแตกต่างระหว่าง "หลักระวังไว้ก่อน" และ "วิธีระวังไว้ก่อน" ซึมกระจายไปทั่ว และในบางบริบท เป็นเรื่องก่อความขัดแย้ง
ในการต่อรองปฏิญญาสากล ประเทศสหรัฐอเมริกาได้ต่อต้านการใช้คำว่า "หลัก" เพราะว่า คำนี้มีความหมายพิเศษในภาษากฎหมาย เพราะคำว่า "หลักกฎหมาย" หมายถึงตัวกฎหมาย
ซึ่งหมายความว่า นี่เป็นเรื่องบังคับ ดังนั้น ศาลอาจจะยกเลิกหรือคงยืนการตัดสินใจโดยประยุกต์ใช้หลักระวังไว้ก่อน
ในบริบทเช่นนี้ หลักระวังไว้ก่อนไม่ใช่เป็นแค่ไอเดียหรือสิ่งที่ต้องการเพียงเท่านั้น แต่เป็นตัวกฎหมายเอง
และนี่ก็เป็นสถานะทางกฎหมายของหลักระวังไว้ก่อนในสหภาพยุโรปด้วย
โดยเปรียบเทียบกันแล้ว "วิธีการ" ไม่มีความหมายเช่นเดียวกัน แม้ว่าในบางกรณี กฎหมายก็อาจจะบังคับให้ใช้วิธีการ
ดังนั้น วิธีระวังไว้ก่อนจึงเป็น "เลนส์" ส่องหาความเสี่ยงอันหนึ่ง ที่คนที่ระมัดระวังทุกคนมี
การประยุกต์ใช้ > ข้อตกลงและปฏิญญานานาชาติ > คณะกรรมาธิการยุโรป

ในวันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2543 คณะกรรมาธิการยุโรป (European Commission) ได้เผยแพร่สารเกี่ยวกับหลักระวังไว้ก่อน
ที่คณะกรรมาธิการได้ยอมรับวิธีการประยุกต์ใช้แนวคิดเช่นนี้ แต่ไม่ได้ให้นิยามอย่างละเอียดเกี่ยวกับมัน
คือ วรรคที่ 2 ของมาตรา 191 ของสนธิสัญญาลิสบอน (Lisbon Treaty) กำหนดว่า
นโยบายของสหภาพในเรื่องสิ่งแวดล้อมตั้งเป้าเพื่อให้มีการป้องกันในระดับสูงโดยพิจารณาถึงความต่าง ๆ กันในสถานการณ์ในเขตต่าง ๆ ของสหภาพ นโยบายมีมูลฐานอยู่ที่หลักระวังไว้ก่อนและหลักที่ว่า การป้องกันควรจะทำ ว่าความเสียหายต่อสิ่งแวดล้อมจะต้องแก้ที่แหล่งกำเนิดก่อน และบุคคลที่สร้างความเสียหายต้องรับผิดชอบ
หลังจากที่คณะกรรมธิการยุโรปได้ยอมรับ
นโยบายต่าง ๆ ก็เริ่มใช้หลักระวังไว้ก่อน รวมทั้งในเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับสิ่งแวดล้อม
ในปี 2006 หลักได้รวมอยู่ในกฎหมายต่าง ๆ รวมทั้งความปลอดภัยของผลิตภัณฑ์โดยทั่ว ๆ ไป การใช้สารแต่งเติมในอาหารสัตว์ การเผาขยะ และการควบคุมสิ่งมีชีวิตดัดแปรพันธุกรรม
และเพราะเป็นการใช้ในระบบกฎหมายที่ถือเอาคำพิพากษาก่อนเป็นบรรทัดฐาน มันจึงกลายเป็น "หลักทั่วไปของกฎหมายสหภาพยุโรป"
การประยุกต์ใช้ > ข้อตกลงและปฏิญญานานาชาติ > สหรัฐอเมริกา

ในวันที่ 18 กรกฎาคม 2548 ซานฟรานซิสโกได้ผ่านข้อบัญญัติการจัดซื้อโดยหลักระวังไว้ก่อน
ซึ่งบังคับให้เทศบาลเมืองต้องชั่งดุลความเสียหายต่อสิ่งแวดล้อมและสุขภาพเมื่อจัดซื้อของทุกอย่าง เริ่มตั้งแต่ผลิตภัณฑ์ทำความสะอาดไปจนถึงคอมพิวเตอร์
การประยุกต์ใช้ > ข้อตกลงและปฏิญญานานาชาติ > ญี่ปุ่น

ในปี 2540 ประเทศญี่ปุ่นพยายามใช้หลักระวังไว้ก่อนในการสู้คดีเกี่ยวกับสนธิสัญญา Agreement on the Application of Sanitary and Phytosanitary Measures คือมีการฟ้องคดีเรื่องการควบคุมของญี่ปุ่นที่บังคับให้ตรวจสอบผลิตภัณฑ์การเกษตรนำเข้าหลายอย่าง (รวมทั้งแอปเปิล เชอร์รี ลูกท้อ วอลนัต เอพริคอต สาลี่ พลัม และลูกควินซ์) เพื่อป้องกันไม่ให้มีผีเสื้อกลางคืนพันธุ์ "Cydia pomonella" (codling moth)
เพราะว่า ผีเสื้อกลางคืนพันธ์นี้เป็นศัตรูพืชที่ไม่มีใประเทศ และการนำผีเสื้อเข้าประเทศอาจจะทำให้เกิดความเสียหายหนัก
ส่วนสหรัฐอเมริกาอ้างว่า ไม่จำเป็นที่จะต้องตรวจสอบผลไม้ทุกอย่างว่าได้รับการบำบัดที่มีประสิทธิผลแล้วหรือไม่ และข้อบังคับเช่นนี้เป็นภาระมากเกินไป