stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ภาวะผอมหนังหุ้มกระดูก

| ภาวะผอมหนังหุ้มกระดูก (Cachexia)> บัญชีจำแนกและลิงก์ไปภายนอก |
| --- | --- |
ICD-10: R64
ICD-9: 799.4
MeSH: D002100
ภาวะผอมหนังหุ้มกระดูก (อังกฤษ: cachexia) หรือ โรคผอมแห้ง คือ ภาวะน้ำหนักลด กล้ามเนื้อฝ่อ ล้า อ่อนเพลียและหมดความอยากอาหารอย่างสำคัญในผู้ที่ไม่ได้กำลังพยายามลดน้ำหนักอย่างขันแข็ง นิยามภาวะผอมหนังหุ้มกระดูกอย่างเป็นทางการ คือ การเสียมวลร่างกายซึ่งไม่สามารถย้อนได้ด้วยโภชนาการ แม้ผู้ป่วยได้รับแคลอรีเพิ่มขึ้น ก็ยังมีการสูญเสียมวลร่างกาย ซึ่งบ่งชี้ว่ามีพยาธิสภาพหลัก
ภาวะผอมหนังหุ้มกระดูกพบได้ในผู้ป่วยมะเร็ง เอดส์ โรคปอดอุดกั้นเรื้อรัง โรคปลอกประสาทเสื่อมแข็ง โรคหัวใจเลือดคั่ง วัณโรค โรคแอมิลอยด์ชนิดกรรมพันธุ์ที่มีโรคเส้นประสาท ภาวะพิษปรอท และการขาดฮอร์โมน
ภาวะดังกล่าวเป็นปัจจัยเสี่ยงเชิงบวกของการเสียชีวิต หมายความว่า หากผู้ป่วยมีภาวะผอมหนังหุ้มกระดูก โอกาสเสียชีวิตจากสภาพเบื้องหลังจะเพิ่มขึ้นมาก ภาวะนี้สามารถเป็นอาการแสดงของความผิดปกติเบื้องหลังหลายอย่าง เมื่อผู้ป่วยมีภาวะผอมหนังหุ้มกระดูก โดยทั่วไปแพทย์จะพิจารณาความน่าจะเป็นมะเร็ง ภาวะเลือดเป็นกรดเหตุเมตะบอลิก (จากการสังเคราะห์โปรตีนลดลงและแคแทบอลิซึมโปรตีนเพิ่มขึ้น) โรคติดเชื้อบางชนิด (เช่น วัณโรค เอดส์) ตับอ่อนอักเสบเรื้อรัง และความผิดปกติออโตอิมมูน หรือการติดแอมเฟตามีน ภาวะผอมหนังหุ้มกระดูกทำให้ผู้ป่วยอ่อนแอทางกายภาพถึงสถานะที่เคลื่อนไหวไม่ได้จากการขาดความอยากอาหาร หมดแรง และโลหิตจาง และปกติสนองต่อการรักษามาตรฐานเลว ภาวะผอมหนังหุ้มกระดูกมีซาร์โคพีเนีย (sarcopenia) เป็นพยาธิสภาพส่วนหนึ่งและอาจจะเกี่ยวกับพันธุกรรมของพ่อหรือแม่ด้วยเช่นกัน
ภาวะพร่องออกซิเจนแบบไม่แสดงอาการ

ภาวะพร่องออกซิเจนแบบไม่แสดงอาการ (อังกฤษ: silent hypoxia) หรือแฮปปี้ไฮป็อกเซีย (อังกฤษ: happy hypoxia) เป็นภาวะพร่องออกซิเจน (hypoxia) ชนิดหนึ่งที่ผู้ป่วยไม่มีอาการหายใจลำบาก เป็นที่รู้จักกันทั่วไปจากการเป็นภาวะแทรกซ้อนอย่างหนึ่งของโควิด-19 มีการตั้งสมมติฐานว่าภาวะนี้เกิดจากการที่ไวรัส SARS-CoV-2 ที่เป็นสาเหตุของโควิด-19 มีผลต่อการไหลของเลือดในระบบหายใจจนเกิดภาวะพร่องออกซิเจนแต่ไม่ทำให้เกิดอาการหอบเหนื่อย หรืออาจเกิดจากลิ่มเลือดในเส้นเลือดปอด
อย่างไรก็ดียังพบอีกว่าผู้ป่วยโควิด-19 หลายราย มีอาการหายใจลำบากหลังออกกำลังกายน้อยกว่าผู้ป่วยโรคอื่นๆ
โรคอื่นที่ทำให้เกิดภาวะเช่นนี้ได้ เช่น ปอดอักเสบแบบวอล์คกิ้งนิวโมเนีย และการอยู่บนที่สูง
ภาวะพหุสัณฐาน (ชีววิทยา)

Light-morph jaguar
Dark-morph or melanistic jaguar (about 6% of the South American population)
ในทางชีววิทยา ภาวะพหุสันฐาน (อังกฤษ: polymorphism) คือภาวะที่ในประชากรเดียวกันของสปีชีส์หนึ่ง มีฟีโนทัยป์ที่แตกต่างกันตั้งแต่สองฟีโนทัยป์ขึ้นไป หรือกล่าวอีกนัยหนึ่ง คือมีรูปแบบตั้งแต่สองรูปแบบขึ้นไป ทั้งนี้การจะเรียกได้ว่าเป็นภาวะพหุสันฐาน ลักษณะที่แตกต่างนี้ต้องสามารถพบได้ในกลุ่มประชากรที่มีการจับคู่แบบสุ่มในพื้นที่และช่วงเวลาเดียวกัน
ภาวะพร่องเอนไซม์ไรโบส-5-ฟอสเฟตไอโซเมอเรส

| ภาวะพร่องเอนไซม์ ไรโบส-5-ฟอสเฟตไอโซเมอเรส (Ribose-5-phosphate isomerase deficiency)> บัญชีจำแนกและลิงก์ไปภายนอก |
| --- | --- |
OMIM: 608611
ภาวะพร่องเอนไซม์ไรโบส-5-ฟอสเฟตไอโซเมอเรส (อังกฤษ: Ribose-5-phosphate isomerase deficiency) เป็นโรคซึ่งทำให้มีการกลายพันธุ์ในเอนไซม์ไรโบส-5-ฟอสเฟตไอโซเมอเรส ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเพนโทสฟอสเฟตพาธเวย์ โรคนี้มีผู้ป่วยที่ได้รับการยืนยันการวินิจฉัยเพียงรายเดียว ปัจจุบันเชื่อว่าเป็นโรคที่หายากที่สุดโรคหนึ่ง และถือเป็นความผิดปกติแต่กำเนิดของกระบวนการสร้างและสลายอย่างหนึ่ง
ผู้ป่วยเป็นเด็กชายเกิดใน ค.ศ. 1984 ได้รับการวินิจฉัยด้วยการตรวจเอ็มอาร์ไอพบว่ามีความผิดปกติของไวท์แมทเทอร์ (โรคสมองเนื้อขาว หรือ leukoencephalopathy) ผลการวิเคราะห์โปรไฟล์ SPECT พบว่ามีการเพิ่มขึ้นของระดับของ โพลีออล อาราบิทอล, ไรบิทอล และอีริธรอลซึ่งทำให้ต่อมาสามารถพบการกลายพันธุ์ที่เป็นสาเหตุของโรคนี้ได้ คือการเกิด stop codon ก่อนตำแหน่งที่ควรจะเป็น และมี missense mutation ในยีน RPI
หลังจากมีการรายงานกรณีผู้ป่วยโรคนี้ใน ค.ศ. 1999 จนถึงปัจจุบันก็ยังไม่มีรายงานโรคนี้อีก ความพยายามที่จะหาสาเหตุที่ทำให้โรคนี้เป็นโรคหายากขนาดนี้ทำให้พบว่าผู้ป่วยรายนี้มีการผสมของอัลลีลแบบที่พบได้ไม่บ่อย คืออัลลีลหนึ่งเป็นอัลลีลซึ่งไม่ทำงานเลยโดยสิ้นเชิง ส่วนอีกอัลลีลหนึ่งถอดรหัสออกมาเป็นเอนไซม์ที่ทำงานได้บางส่วน นอกจากนี้อัลลีลซึ่งทำงานได้บางส่วนนี้ยังมีความบกพร่องของการแสดงออกในเซลล์บางเซลล์อีกด้วย ทำให้เซลล์บางเซลล์ของผู้ป่วยมีการทำงานของ RPI ในระดับหนึ่ง ในขณะที่เซลล์อื่นไม่มีเลย
สาเหตุเชิงโมเลกุลที่ทำให้ผู้ป่วยโรคนี้มีอาการยังไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด ทฤษฎีหนึ่งเชื่อว่าผู้ป่วยอาจไม่มีไรโบส-5-ฟอสเฟตเพียงพอที่จะใช้ในการสังเคราะห์อาร์เอ็นเอ อีกทฤษฎีหนึ่งเชื่อว่าเป็นผลจากพิษของระดับ D-ribitol และ D-arabitol ที่สะสมในร่างกาย
ภาวะตัวเหลืองในทารกแรกเกิด

| ตัวเหลืองในทารกแรกเกิด (Neonatal jaundice) |
| --- | --- |
ชื่ออื่น: Neonatal hyperbilirubinemia, neonatal icterus, jaundice in newborns

ทารกแรกเกิดมีภาวะตัวเหลือง
สาขาวิชา: Pediatrics
อาการ: Yellowish discoloration of the skin and white part of the eyes
ภาวะแทรกซ้อน: Seizures, cerebral palsy, kernicterus
การตั้งต้น: Newborns
ประเภท: Physiologic, pathologic
สาเหตุ: Red blood cell breakdown, liver disease, infection, hypothyroidism, metabolic disorders
วิธีวินิจฉัย: Based on symptoms, confirmed by bilirubin
การรักษา: More frequent feeding, phototherapy, exchange transfusions
ความชุก: >50% of babies
ภาวะตัวเหลืองในทารกแรกเกิด (อังกฤษ: neonatal jaundice) หรือภาวะบิลิรูบินในเลือดสูงในทารกแรกเกิด (อังกฤษ: neonatal hyperbilirubinemia) คือภาวะที่ผิวหนังและเนื้อเยื่ออื่นๆ (เช่น ตาขาว) ของทารกแรกเกิด มีสีเหลือง จากการที่ร่างกายมีสารบิลิรูบินมากกว่าปกติ อาการอื่นที่อาจพบได้ เช่น นอนหลับมากกว่าปกติ กินนมน้อยกว่าปกติ หากไม่ได้รับการรักษาอาจเกิดภาวะแทรกซ้อน เช่น อาการชัก พิการจากสมอง หรือภาวะสมองเป็นพิษจากบิลิรูบิน (kernicterus)
โดยทั่วไปหากในเลือดมีความเข้มข้นของบิลิรูบินมากกว่า 85 μmol/l (5 mg/dL) ก็จะทำให้มีตัวเหลืองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ส่วนในผู้ใหญ่นั้นจะต้องมีสูงถึง 34 μmol/l (2 mg/dL) จึงจะเห็นว่าเหลือง
แหล่งข้อมูลอื่น

American Academy of Pediatrics has issued guidelines for managing this disease, which can be obtained for free.
National Institute for Health and Care Excellence (NICE) has issued guidelines for the recognition and treatment of neonatal jaundice in the United Kingdom.
| --- | --- |
การจำแนกโรค: DICD-10: P58, P59 ICD-9-CM: 773, 774 MeSH: D007567 DiseasesDB: 8881
ทรัพยากรภายนอก: MedlinePlus: 001559 eMedicine: ped/1061 Patient UK: ภาวะตัวเหลืองในทารกแรกเกิด
ภาวะนามธรรม

นามธรรม (อังกฤษ: abstraction) คือ ความคิด ความเห็น หรือข้อความที่อ้างถึงปรากฏการณ์ที่ก่อให้เกิดเหตุการณ์หนึ่ง ที่ออกมาเป็น รูปธรรม นามธรรมคือกระบวนการคิดที่ไม่ได้ก่อเกิดจากตัวตนของวัตถุนั้นจริงและไม่มีรูปร่าง นามธรรมเกิดมาจากความคิด และอารมณ์ เข้าสัมผัส ปรุงแต่งด้วยจิตก่อเกิดความรู้สึก อารมณ์ รวมก่อเกิดความหมาย เข้าใจได้ตามลักษณะจากรูปธรรมนั้น ซึ่งเกิดขึ้นมาเองตามธรรมชาติ ในรูปแบบนามธรรมในบางครั้งใช้ในการกล่าวถึง เหตุการณ์ต่าง ๆ ที่ยกขึ้นมาในบางกรณีเหตุการณ์จริงที่เป็นรูปธรรมยากต่อการพูด หรือยากต่อการเข้าใจ โดยการกล่าวถึงในทางนามธรรมนั้น จะต้องมีการกล่าวโดยให้เข้าใจกันทั้งสองฝ่าย จากทั้งผู้พูดและผู้ฟัง เพราะในความเป็นจริงนั้นบุคคลมีความแตกต่างกันทั้งทางด้านการศึกษา อาชีพ ประสบการณ์ ฐานะทางสังคมและเศรษฐกิจ ดังนั้นจึงมีส่วนทำให้คนที่รับสารเดียวกันแต่อาจเข้าใจหรือตีความสารที่ได้รับมาแตกต่างกันไปได้
ดูเพิ่ม

โครงสร้างนามธรรม
{{โครงนามธรรม
ภาพสามมิติแบบซ้อนเหลื่อม

ภาพซ้อนทับกันแบบแอนะกลิ๊ป (Anaglyph) โดยต้องดูผ่านฟิวเตอร์สีแดง (ตาซ้าย) และฟ้า (ตาขวา) ในการชม ควรใส่  แว่นสามมิติแดง ฟ้า เพื่อดูภาพนี้ในมุมมอง 3 มิติ
ภาพต้นฉบับ ก่อนจะแปลงเป็นภาพแอนะกลิ๊ป (Anaglyph) รูปบน
ภาพ 3 มิติในภาพถ่ายความละเอียดสูง ควรใส่  แว่นสามมิติแดง ฟ้า เพื่อดูภาพนี้ในมุมมอง 3 มิติ
ภาพแอนะกลิ๊ป (Anaglyph) ของอุทยานแห่งชาติซากัวโร ควรใส่  แว่นสามมิติแดง ฟ้า เพื่อดูภาพนี้ในมุมมอง 3 มิติ
ภาพแว่นตาสำหรับดูภาพสามมิติแบบซ้อนเหลื่อม (Anaglyph 3D) โดยจะมีแผ่นใสสีแดงสำหรับตาซ้าย และแผ่นใสสีฟ้าสำหรับตาขวา
ภาพสามมิติแบบซ้อนเหลื่อม (หรือ ภาพสามมิติแอนะกลิ๊ป หรือ แอนะกลิ๊ปทรีดี)  (อังกฤษ: Anaglyph 3D) คือภาพสองมิติภาพเดียวที่หากดูด้วยตาเปล่าจะเห็นเป็นภาพสีแดงกับสีฟ้าพิมพ์ซ้อนเหลื่อมกัน ต้องดูผ่านฟิวเตอร์ (Filter) 2 สี หรือแว่นตาที่มีแผ่นใส หรือเลนส์ สีแดง(red)สำหรับตาซ้าย และสีฟ้า(cyan)สำหรับตาขวา เมื่อมองผ่านฟิวเตอร์สีแดง ตาเราจะไม่เห็นภาพที่พิมพ์ด้วยสีแดงแต่จะเห็นเฉพาะภาพที่พิมพ์ด้วยสีฟ้า โดยจะเห็นเป็นสีเกือบดำ ส่วนตาขวาเมื่อมองผ่านฟิวเตอร์สีฟ้า จะเห็นภาพส่วนที่พิมพ์ด้วยสีแดง โดยเห็นเป็นสีเกือบดำเช่นกัน ซึ่งภาพที่ดูจากสองตาจะเป็นภาพที่มีมุมมองต่างกันเล็กน้อย จากนั้นสมองจะแปลความรวมเป็นภาพเดียวกันแบบที่มีมิติตื้นลึก หรือสามมิติ
ประวัติ

ดูว์ ฮาว์รอน (Du Hauron)  นักวิทยาศาสตร์ชาวฝรั่งเศสได้คิดค้นระบบภาพซ้อนเหลื่อมขึ้นในปี ค.ศ. 1891 โดยอาศัยหลักการของสี การตัดกันของสี โดยผลิตอุปกรณ์ที่ใช้ดูภาพแบบแอนะกลิ๊ป (Anaglyph) ขึ้นมา โดยมักกำหนดให้เป็นสีฟ้าอมเขียว (Cyan) และ สีแดง (Red) เมื่อลองนำอุปกรณ์ที่ทำเป็นแว่นตามองดูภาพแปดเหลี่ยมที่ทำขึ้นมาเพื่อใช้ทดสอบ โดยปิดและเปิดตาทีละข้างจะสังเกตเห็นว่าเมื่อปิดตาซ้ายและเปิดตาขวา (มองรูปผ่าน Filter สีฟ้าอมเขียว) จะมองเห็นว่าสีแดงนี้จะหายไปเหลือแต่เส้นสีขาว จากนั้นเปิดตาซ้ายปิดตาขวา (มอง Filter สีแดง) จะมองเห็นว่าสีฟ้าอมเขียวหายไปเหลือแต่เส้นสีขาว แต่เมื่อลืมตาพร้อมกันผ่าน ทั้งสองข้าง จะเห็นกรอบสีขาวของรูป 8 เหลี่ยมชัดเจน นี่คือหลักการของภาพ 3 มิติแบบแอนะกลิ๊ป
ภาพที่ได้จากกล้องทั่วไป หรือภาพจากการสแกนด้วยเครื่องสแกนเนอร์ ถ้าเป็น Mode ภาพแบบ RGB คือ ภาพ 1 ภาพจะมีองค์ประกอบของสีแดง (R) สีเขียว (G) สีน้ำเงิน (B)
ภาพ 3 มิติแบบแอนะกลิ๊ป นั้นประยุกต์มาจากภาพคู่สเตอริโอ หรือ สเตอริโอแพร์ส (Stereo Pairs) คือ มีรูปด้านซ้าย และขวา แยกจากกันสำหรับดูด้วยตาข้างซ้ายและตาขวา จากนั้นทำการตัดสีของภาพสเตอริโอแพร์สทั้ง 2 ภาพออก โดยให้ภาพทางขวาคงเหลือไว้เป็นภาพสีแดง (ตัดสีเขียวและสีน้ำเงินออก) และภาพทางซ้ายจะเป็นภาพสีฟ้าอมเขียว (ตัดสีแดงออก) และนำภาพที่ได้นี้มาวางทับซ้อนกัน การวางภาพให้ทับซ้อนกันนั้นโดยส่วนใหญ่จะให้ภาพที่เหลื่อมทางขวาเป็นภาพสีแดง (red) และภาพที่เหลื่อมทางซ้ายจะเป็น ภาพสีฟ้าอมเขียว (cyan) อย่างไรก็ตามการวางภาพซ้อนเหลื่อมนี้ไม่ได้มีกฏตายตัว เราสามารถที่จะกำหนดให้ภาพเหลื่อมด้านขวาเป็นสีฟ้าอมเขียว และภาพทางด้านซ้ายเป็นสีแดงก็ได้ แต่แว่นตาสำหรับดูภาพนี้ต้องใส่ฟิวเติร์ให้สลับด้าน เช่น ถ้ากำหนดให้ภาพสีแดงเหลื่อมทางด้านขวาก็ต้องใช้ฟิวเตอร์สีแดงสำหรับตาซ้าย เป็นต้น
การดูภาพ 3 มิติแบบแอนะกลิ๊ป

• การดูภาพซ้อนเหลื่อมแบบแอนะกลิ๊ป ต้องอาศัยแว่นตาพิเศษที่มีสองสี ตามมาตรฐานแล้ว มักใช้สีฟ้าอมเขียวสำหรับตาขวา (แต่หากหาไม่ได้สามารถใช้สีน้ำเงินแทนได้) และสีแดงสำหรับตาซ้าย
• การมองจากแว่นทางด้านซ้ายจะได้รูปที่เป็นโทนสีแดง ทำให้สามารถแยกภาพออกมาได้ แต่จะเห็นว่าภาพที่มองได้จะเป็นภาพที่ได้จากกล้องทางด้านขวามือ เช่นเดียวกับเมื่อมองภาพผ่านฟิวเตอร์สีฟ้าอมเขียว (คือ ภาพที่ได้จากกล้องด้านซ้ายมือ) ตามหลักการมองภาพแบบไขว้ หรือ ครอสอายวิว (Cross-Eye View) แต่ในความเป็นจริงเรามองภาพนี้ผ่านฟิวเตอร์ทั้งสองพร้อมกัน ทำให้เป็นการจำลองภาพเหมือนกับว่าเรากำลังดูภาพเดียวกันอยู่ โดยเห็นส่วนลึกและมิติตื้นลึกของภาพได้
ความรู้ทั่วไป

ภาพถ่ายภาพ แม้จะสามารถให้รายละเอียดของวัตถุได้ แต่มีข้อจำกัดด้านการให้ข้อมูลด้านความลึก ทั้งนี้เนื่องจากภาพของสิ่งต่างๆ จะถูกสร้าง(render)ลงบนระนาบเดียว นับตั้งแต่มีการเริ่มถ่ายภาพ มีความพยายามที่จะจำลองภาพ 3 มิติ หรือ ภาพสเตริโอ หลายร้อยวิธี ความจริงที่น่าแปลกก็คือ บุคคลแรกที่คิดค้นหลักการของการมองภาพแบบสเตริโอสโคปิก (stereoscopic vision) คือ เซอร์ ชาร์ลส วีทสโตน (Sir Charles Wheatstone) ในปี ค.ศ. 1838 ซึ่งเป็นเวลา 1 ปี ก่อนที่การถ่ายภาพจะถูกคิดค้นขึ้น
เมื่อ เฮนรี่ ฟ๊อกซ์ ทาลบ็อต (Henry Fox Talbot) และ ดาแกร์ (Daguerre) คิดค้นกรรมวิธีล้างอัดภาพขึ้นในปี ค.ศ. 1839 ผู้คนก็เริ่มถ่ายภาพ 3 มิติ ซึ่งมีคุณภาพดีใกล้เคียงกับปัจจุบัน ต่างกันตรงที่การล้างอัดภาพ มีค่าใช้จ่ายสูงมากในตอนนั้น และอุปกรณ์ดูภาพ 3 มิติ ก็ยังมีน้อย และไม่ค่อยแพร่หลาย
จุดเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1850 เมื่อ เดวิด บรูว์สเตอร์ (David Brewster) ประดิษฐ์ albumen print และ อุปกรณ์ดูภาพ ที่มีราคาถูก และ Oliver Wendall Homes ที่ประดิษฐ์อุปกรณ์ดูภาพที่มีราคาถูกยิ่งกว่า
หลักการง่ายๆ ของการถ่ายภาพ 3 มิติ ก็คือการถ่ายภาพจำนวน 2 ภาพ ของวัตถุเดียวกัน ในมุมที่ต่างกันเล็กน้อย หลังจากนั้น จึงใช้เทคนิคของการดูภาพ 3 มิติ วิธีใดวิธีหนึ่ง เพื่อส่งภาพแต่ละภาพแยกจากกันสำหรับตาแต่ละข้าง ซึ่งจะถูกผสมรวมกันในสมองของเราอีกครั้งหนึ่ง ทำให้เราเห็นภาพดังกล่าว ในลักษณะ 3 มิติ คือเห็นมิติตื้นลึก
ข้อสำคัญของการถ่ายภาพ 3 มิติ
เลนส์ทั้ง 2 ตัว ต้องมีทางยาวโฟกัสเท่ากัน
แนวการถ่ายภาพทั้ง 2 ภาพ ต้องขนานกัน
ระยะห่างระหว่างกล้อง 2 ตัว หรือระยะการเลื่อนกล้อง จะเท่ากับระยะห่างระหว่างลูกตา คือประมาณ 6.5 ซ.ม.
แหล่งข้อมูลอื่น

การถ่ายภาพ 3 มิติ เก็บถาวร 2005-04-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Thai3DWorld.com เก็บถาวร 2016-04-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Stereovisions[ลิงก์เสีย]
พายุไต้ฝุ่นชบา (พ.ศ. 2553)

สำหรับพายุลูกอื่นที่มีชื่อเดียวกัน ดูที่ พายุชบา
| --- | --- |
พายุไต้ฝุ่นชบาขณะมีกำลังแรงสูงสุดเมื่อวันที่  27 ตุลาคม พ.ศ. 2553
ประวัติทางอุตุนิยมวิทยา
ก่อตัว: 20 ตุลาคม พ.ศ. 2553
นอกเขตร้อน: 30 ตุลาคม พ.ศ. 2553
สลายตัว: 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553
พายุไต้ฝุ่นรุนแรง
10-นาที ของเฉลี่ยลม  (JMA)
ความเร็วลมสูงสุด: 205 กม./ชม. (125 ไมล์/ชม.)
ความกดอากาศต่ำสุด: 905 เฮกโตปาสกาล (มิลลิบาร์) ; 26.72 นิ้วปรอท
พายุไต้ฝุ่น
10-นาที ของเฉลี่ยลม  (TMD)
ความเร็วลมสูงสุด: 205 กม./ชม. (125 ไมล์/ชม.)
ความกดอากาศต่ำสุด: 905 เฮกโตปาสกาล (มิลลิบาร์) ; 26.72 นิ้วปรอท
พายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นระดับ 5
1-นาที ของเฉลี่ยลม  (SSHWS/JTWC)
ความเร็วลมสูงสุด: 285 กม./ชม. (180 ไมล์/ชม.)
ความกดอากาศต่ำสุด: 900 เฮกโตปาสกาล (มิลลิบาร์) ; 26.58 นิ้วปรอท
ผลกระทบ
ผู้เสียชีวิต: ไม่มีการรายงาน
ความเสียหาย: ไม่มีการรายงาน
พื้นที่ได้รับผลกระทบ: ฟิลิปปินส์, ญี่ปุ่น
IBTrACS
ส่วนหนึ่งของ ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2553
พายุไต้ฝุ่นชบา (อักษรโรมัน: Chaba) หรือที่ในประเทศฟิลิปปินส์เรียกว่า พายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นกาตริง (ตากาล็อก: Katring) เป็นพายุหมุนเขตร้อนที่มีความรุนแรงที่สุดเป็นอันดับสองรองจากพายุไต้ฝุ่นเมกี และเป็นพายุลูกแรกที่ส่งผลกระทบต่อประเทศญี่ปุ่นนับตั้งแต่พายุไต้ฝุ่นเมอโลร์ในปี พ.ศ. 2552 ก่อตัวขึ้นจากหย่อมความกดอากาศต่ำเมื่อวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2553 อยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของหมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนา หย่อมความกดอากาศต่ำได้ทวีกำลังแรงขึ้นอย่างเชื่องช้าจนกลายเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน และพายุโซนร้อนในวันรุ่งขึ้น พายุโซนร้อนชบาได้กลายเป็นพายุไต้ฝุ่นในเช้าตรู่ของวันที่ 26 ตุลาคม และมีความรุนแรงสูงสุดเทียบเท่ากับมีความเข้มข้นเทียบเท่าหมวด 5 ในระดับลมมาตราเฮอริเคนแซฟเฟอร์–ซิมป์สัน พายุไต้ฝุ่นชบามีกำลังแรงสูงสุดด้วยความเร็วลม 205 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (125 ไมล์ต่อชั่วโมง) และความกดอากาศที่ 905 เฮกโตปาสกาล (มิลลิบาร์ 26.72 นิ้วของปรอท) หลังจากนั้นไม่นานพายุไต้ฝุ่นชบาก็เริ่มอ่อนกำลังลงเป็นพายุโซนร้อนกำลังแรง และได้กลายเป็นพายุหมุนนอกเขตร้อนเมื่อผ่านไปใกล้ประเทศญี่ปุ่น ส่วนที่เหลือของพายุยังคงอ่อนกำลังลงอย่างรวดเร็วในขณะที่เคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนืออย่างช้า ๆ จนกระทั่งพายุสลายไปในวันรุ่งขึ้น
เครื่องวัดกำลังงานแสงเชิงสเปกตรัมแบบการถ่ายภาพความละเอียดปานกลางของดาวเทียมของนาซาได้ถ่ายภาพกลุ่มเมฆที่หมุนเป็นเกลียวของพายุไต้ฝุ่นชบาได้พัดแผ่กระจายปกคลุมไปทั่วพื้นที่ส่วนใหญ่ของทะเลฟิลิปปิน และเมฆปกคลุมเหนือหมู่เกาะรีวกีวของประเทศญี่ปุ่นรวมถึงเกาะโอกินาวะ และกำลังเคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนืออย่างช้า ๆ
พายุฝนฟ้าคะนองจากพายุไต้ฝุ่นชบาได้ถล่มเมืองทำให้บ้านเรือนประมาณ 500 หลัง ได้ประสบปัญหาไฟฟ้าดับ และมีผู้ได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย 5 ราย ในจังหวัดโอกินาวะ การแข่งขันรถในโตเกียวได้ถูกเลื่อนโดยสมาคมแข่งรถแห่งประเทศญี่ปุ่นไปจนถึงวันที่ 1 พฤศจิกายน เนื่องจากพายุไต้ฝุ่นชบา
การเตรียมการ > ประเทศญี่ปุ่น

สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ได้ออกคำเตือนเกี่ยวกับสภาพอากาศเป็นจำนวนมาก เนื่องจากพายุไต้ฝุ่นชบากำลังเคลื่อนตัวมุ่งหน้าไปยังจังหวัดโอกินาวะ จึงทำให้มีความกังวลว่าพายุอาจมีลมแรงถึง 220 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (140 ไมล์ต่อชั่วโมง) และเคลื่อนตัวมุ่งหน้าไปทางทิศเหนือสู่หมู่เกาะอามามิเพราะเกาะเล็ก ๆ รอบหมู่เกาะอามามิฝนตกหนักเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว ซึ่งทำให้มีผู้เสียชีวิต 3 ราย รองหัวหน้าสถานีตำรวจในจังหวัดคาโงชิมะได้รายงานบลูมเบิร์กเทเลวิชันว่า “เราตื่นตัวที่จะพร้อมอพยพผู้คนหากจำเป็น” เที่ยวบินถูกยกเลิก และประชาชนหลาย 100 คน ขออพยพไปในที่พักพิงจากพายุไต้ฝุ่นชบา เนื่องจากพายุกำลังเคลื่อนตัวผ่านไปยังเกาะต่าง ๆ ทางตอนใต้ของประเทศญี่ปุ่น พายุอยู่ห่างจากหมู่เกาะอามามิไปทางตะวันออกเฉียงใต้ประมาณ 150 กิโลเมตร (95 ไมล์) และมีความเร็วลม 145 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (90 ไมล์ต่อชั่วโมง) ประชาชนอย่างน้อย 257 คน ในหมู่เกาะอามามิได้อพยพไปยังห้องโถงสาธารณะ และโรงเรียน เจ้าหน้าที่สายการบินที่ท่าอากาศยานอามามิได้ทำการยกเลิกเที่ยวบิน 19 เที่ยวบิน ทำให้ส่งผลกระทบต่อผู้โดยสาร 390 คน
ผู้อยู่อาศัยในหมู่เกาะอามามิได้รับการดูแลอย่างสูงจากดินถล่ม หลังจากถูกพายุซัดกระหน่ำเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว ซึ่งได้เกิดน้ำท่วมในพื้นที่กว้าง และมีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 3 ราย เคนอิจิโระ มาเอดะ เจ้าหน้าที่ของนครอามามิกล่าวว่า “พื้นที่ของพวกเราไม่ได้รับความเสียหายเพิ่มเติมใด ๆ แต่เรายังคงเรียกร้องให้ผู้อยู่อาศัยของเราอยู่ในการเฝ้าระวังเป็นพิเศษจนกว่าพายุไต้ฝุ่นชบาจะเคลื่อนตัวออกจากภูมิภาคนี้” เจ้าหน้าที่สายการบินได้ทำการยกเลิกเที่ยวบินกว่า 160 เที่ยวบิน และประชาชนทางตอนใต้ของประเทศญี่ปุ่นเริ่มเตรียมกระสอบทราย และเสริมความแข็งแรงของหน้าต่างเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับพายุไต้ฝุ่นชบาที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้
ผลกระทบ > ประเทศญี่ปุ่น

รัฐบาลนครอามามิเรียกร้องให้ประชาชนรับฟังผ่านระบบเสียงตามสายแบบไร้สายของชุมชนเพื่อหาที่หลบภัยก่อนหน้านี้ นอกจากนี้ ยังใช้มาตรการป้องกันภัยพิบัติอื่น ๆ เช่น โรงเรียนประถมศึกษา และโรงเรียนมัธยมศึกษาตอนต้นทุกแห่งได้ทำการหยุดการเรียนการสอน และวางกระสอบทรายในบริเวณที่โดนโคลนถล่มก่อนหน้านี้ พายุฝนฟ้าคะนองถล่มเมืองทำให้บ้านเรือนประมาณ 500 หลัง ได้ประสบปัญหาไฟฟ้าดับ และมีผู้ได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย 5 ราย ในจังหวัดโอกินาวะ เกาะมินะมิไดโตมีการบันทึกความเร็วลมสูงสุดที่ 160 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (100 ไมล์ต่อชั่วโมง) และเกาะโอกิโนเอราบุ ซึ่งเป็นหนึ่งในหมู่เกาะอามามิได้มีการบันทึกความเร็วลมสูงสุดที่ 95 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (60 ไมล์ต่อชั่วโมง) ตามหน่วยงานได้รายงานว่าคลื่นสูงมากกว่า 6 เมตร จะยังคงอยู่จนถึงคืนวันศุกร์ในนครอามามิ และส่วนหนึ่งของจังหวัดคาโงชิมะ นอกจากนี้ ยังมีการคาดการณ์อีกว่าจะมีคลื่นสูงในวันที่ 30 ตุลาคม ตามแนวชายฝั่งทางตะวันตก และทางตะวันออกของประเทศญี่ปุ่น
พายุไต้ฝุ่นชบาเริ่มลดระดับลงจากความรุนแรงของพายุไต้ฝุ่นกลายเป็นพายุโซนร้อน และอยู่ห่างจากโตเกียวไปทางตะวันตกเฉียงใต้ประมาณ 440 กิโลเมตร (275 ไมล์) เมื่อเวลา 10:40 น. (03:40 น. เวลาสากลเชิงพิกัด) พายุกำลังเคลื่อนตัวไปทางตะวันออกเฉียงเหนือด้วยความเร็วลมอยู่ที่ 35 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (20 ไมล์ต่อชั่วโมง) และกำลังเคลื่อนตัวเข้าใกล้โตเกียวโดยผ่านจากคาบสมุทรโบโซไปทางตะวันออกเฉียงใต้ประมาณ 200 กิโลเมตร (125 ไมล์) พายุโซนร้อนชบาเริ่มอ่อนกำลังลงในขณะที่เคลื่อนตัวมุ่งหน้าไปยังทางตอนใต้ของโตเกียว และพายุฝนฟ้าคะนองได้พัดถล่มเมือง จึงทำให้กิจกรรมต่าง ๆ รวมถึงการแข่งม้าต้องถูกยกเลิก
การถอนออกจากรายชื่อ

ดูเพิ่ม: รายชื่อพายุไต้ฝุ่นที่ถูกถอนชื่อของฟิลิปปินส์
ชื่อ กาตริง ถูกถอนชื่อออกจากรายชื่อพายุของฟิลิปปินส์โดยสำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) และอาจเป็นเพราะชื่อนี้ถูกใช้หลายครั้ง ซึ่งก่อให้เกิดความเสียหาย และทำลายล้างในส่วนของเกาะลูซอนในปี พ.ศ. 2530 และในปี พ.ศ. 2537 ชื่อนี้ก็ถูกแทนที่ด้วยชื่อ คนอร์ ซึ่งทำให้เกิดความขัดแย้งเนื่องจากเป็นชื่อของบุคคลที่เกี่ยวข้องกับเรื่องอื้อฉาวทางเพศที่แพร่ระบาดเมื่อไม่กี่ปีก่อน และปากาซาได้เปลี่ยนชื่ออีกครั้งเป็น การ์ดิง ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2557
ดูเพิ่ม

สถานีย่อยพายุหมุนเขตร้อน
ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2553
รายชื่อของพายุชบา
พายุไต้ฝุ่นที่มีเส้นทางที่คล้ายกัน
พายุไต้ฝุ่นรามสูร พ.ศ. 2551
พายุไต้ฝุ่นกูโชล พ.ศ. 2555
พายุไต้ฝุ่นเจอลาวัต พ.ศ. 2555
แหล่งข้อมูลอื่น

พายุหมุนเขตร้อนระบบดิจิทัล (Digital Typhoon) ข้อมูลของพายุไต้ฝุ่นชบา (1014)
สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ข้อมูลเส้นทางของพายุไต้ฝุ่นชบา (1014)
สำนักงานอุตุนิยมวิทยาไทย (TMD) ข้อมูลเส้นทางของพายุไต้ฝุ่นชบา (1014)
ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) ข้อมูลเส้นทางของพายุไต้ฝุ่นชบา (16W)
| ด ค กรายชื่อพายุไต้ฝุ่นที่ถูกถอนชื่อของฟิลิปปินส์ |
| --- | --- |
พุทธทศวรรษ 2500:  ดาดิง (พ.ศ. 2507) 
พุทธทศวรรษ 2510:  เวลมิง (พ.ศ. 2510)  ปีตัง (พ.ศ. 2513)  เซนิง (พ.ศ. 2513)  ตีตัง (พ.ศ. 2513)  โยลิง (พ.ศ. 2513)  เวนิง (พ.ศ. 2517)  ดีดัง (พ.ศ. 2519) 
พุทธทศวรรษ 2520:  อันดิง (พ.ศ. 2520)  อาตัง (พ.ศ. 2521)  กาดิง (พ.ศ. 2521)  นิตัง (พ.ศ. 2527)  อูนดัง (พ.ศ. 2527) 
พุทธทศวรรษ 2530:  เฮร์มิง (พ.ศ. 2530)  ซีซัง (พ.ศ. 2530)  อูนซัง (พ.ศ. 2531)  โยนิง (พ.ศ. 2531)  รูปิง (พ.ศ. 2533)  อูริง (พ.ศ. 2534)  โมนัง (พ.ศ. 2536)  โรซิง (พ.ศ. 2538) 
พุทธทศวรรษ 2540:  อีเลียง (พ.ศ. 2541)  โลเลง (พ.ศ. 2541)  นานัง (พ.ศ. 2544)  โกลเรีย (พ.ศ. 2545)  ฮารูโรต (พ.ศ. 2546)  อันดิง (พ.ศ. 2547)  บีโอเลตา (พ.ศ. 2547)  วินนี (พ.ศ. 2547)  มิเลนโย (พ.ศ. 2549)  เรมิง (พ.ศ. 2549) 
พุทธทศวรรษ 2550:  โกสเม (พ.ศ. 2551)  ฟรันก์ (พ.ศ. 2551)  เฟเรีย (พ.ศ. 2552)  โอนโดย (พ.ศ. 2552)  เปเปง (พ.ศ. 2552)  ฮวน (พ.ศ. 2553)  กาตริง (พ.ศ. 2553)  เบเบง (พ.ศ. 2554)  ฮัวนิง (พ.ศ. 2554)  มีนา (พ.ศ. 2554)  เปดริง (พ.ศ. 2554)  เซนโดง (พ.ศ. 2554)  ลาบูโย (พ.ศ. 2555)  ลาบูโย (พ.ศ. 2556)  ซันตี (พ.ศ. 2556)  โยลันดา (พ.ศ. 2556)  เกลนดา (พ.ศ. 2557)  โฮเซ (พ.ศ. 2557)  มารีโย (พ.ศ. 2557)  รูบี (พ.ศ. 2557)  เซเนียง (พ.ศ. 2557)  ลันโด (พ.ศ. 2558)  โนนา (พ.ศ. 2558)  กาเรน (พ.ศ. 2559)  ลาวิน (พ.ศ. 2559)  นีนา (พ.ศ. 2559) 
พุทธทศวรรษ 2560:  อูร์ดูฮา (พ.ศ. 2560)  บินตา (พ.ศ. 2560)  โอมโปง (พ.ศ. 2561)  โรซีตา (พ.ศ. 2561)  อุสมัน (พ.ศ. 2561)  ตีโซย (พ.ศ. 2562)  อูร์ซูลา (พ.ศ. 2562)  อัมโบ (พ.ศ. 2563)  กินตา (พ.ศ. 2563)  รอลลี (พ.ศ. 2563)  ยูลิสซีส (พ.ศ. 2563)  โฮลีนา (พ.ศ. 2564)  มาริง (พ.ศ. 2564)  โอเดตต์ (พ.ศ. 2564)  อากาโตน (พ.ศ. 2565)  โฟลรีตา (พ.ศ. 2565)  การ์ดิง (พ.ศ. 2565)  ปาเอง (พ.ศ. 2565)  เอไก (พ.ศ. 2566)  โกริง (พ.ศ. 2566) 
แผนที่แสดงเส้นทาง และความรุนแรงของพายุตามมาตราส่วนแซฟเฟอร์–ซิมป์สัน
ความรุนแรงของพายุ
มาตราเฮอริเคนแซฟเฟอร์–ซิมป์สัน
  พายุดีเปรสชันเขตร้อน (≤62 กม./ชม.)

  พายุโซนร้อน (63–117 กม./ชม.)

  พายุเฮอริเคนระดับ 1 (118–153 กม./ชม.)

  พายุเฮอริเคนระดับ 2 (154–177 กม./ชม.)

  พายุเฮอริเคนระดับ 3 (178–208 กม./ชม.)

  พายุเฮอริเคนระดับ 4 (209–251 กม./ชม.)

  พายุเฮอริเคนระดับ 5 (≥252 กม./ชม.)

  พายุที่ไม่ทราบความเร็วลม


ประเภทของพายุ
 พายุหมุนเขตร้อน
 พายุหมุนกึ่งเขตร้อน
 พายุหมุนนอกเขตร้อน / หย่อมความกดอากาศต่ำที่หลงเหลือ / รบกวนของเขตร้อน / ลมมรสุมพายุดีเปรสชั่นเขตร้อน
ภาพเคลื่อนไหวจากดาวเทียมของพายุไต้ฝุ่นชบา
ลมพัดต้นปาล์มที่ฐานทัพนาวิกโยธินสเมดลีย์ ดาร์ลิงตัน บัตเลอร์ ในขณะที่พายุไต้ฝุ่นชบากำลังเคลื่อนตัวพัดขึ้นฝั่งจังหวัดโอกินาวะ ประเทศญี่ปุ่น
ภาวะนามธรรม (คณิตศาสตร์)

ในทางคณิตศาสตร์ ภาวะนามธรรม (อังกฤษ: abstraction) หมายถึง กระบวนการขยายความสาระสำคัญที่เป็นหลักพื้นฐาน ของแนวความคิดทางคณิตศาสตร์ โดยไร้ข้อผูกมัดของวัตถุในโลกแห่งความเป็นจริงซึ่งปกติอาจเชื่อมโยงกันอยู่ และเป็นการให้ความหมายทั่วไปของแนวความคิดนั้น เพื่อให้สามารถนำไปประยุกต์ใช้ได้อย่างกว้างขวางมากขึ้น
แขนงความรู้หลายอย่างของคณิตศาสตร์มาจากการศึกษาปัญหาในโลกแห่งความเป็นจริง ก่อนที่กฎและแนวความคิดต่างๆ ที่เป็นหลักพื้นฐานจะถูกกำหนดขึ้นและนิยามไว้เป็นโครงสร้างนามธรรม ตัวอย่างเช่น เรขาคณิตมีจุดกำเนิดมาจากการคำนวณหาระยะทางและพื้นที่ในโลกแห่งความเป็นจริง สถิติมีจุดกำเนิดมาจากการคำนวณความเป็นไปได้ของการพนัน และพีชคณิตเริ่มต้นมาจากวิธีการต่างๆ ของการแก้ปัญหาในเลขคณิต
ดูเพิ่ม

พีชคณิตนามธรรม
ภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำ

| Hypoglycemia |
| --- | --- |
Glucose meter
บัญชีจำแนกและลิงก์ไปภายนอก
ICD-10: E16.0-E16.2
ICD-9: 250.8, 251.0, 251.1, 251.2, 270.3, 775.6, 962.3
DiseasesDB: 6431
MedlinePlus: 000386
eMedicine: emerg/272 med/1123 med/1939 ped/1117
MeSH: D007003
ภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำ (อังกฤษ: hypoglycemia) เป็นภาวะทางการแพทย์ทำให้มีอาการได้หลายอย่างซึ่งส่วนใหญ่เป็นผลจากการที่สมองมีน้ำตาลไปเลี้ยงไม่พอต่อความต้องการ ทำให้ไม่สามารถทำหน้าที่ได้ตามปกติ ผลของภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำอาจมีได้หลายอย่างตั้งแต่เหงื่อออกมากไปจนถึงอาการรุนแรงเช่นอาการชัก ซึม สมองเสียหาย หรือถึงขั้นเสียชีวิตได้
สาเหตุ > ทารกแรกเกิด

ภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำเป็นปัญหาที่พบบ่อยในทารกแรกเกิดที่มีน้ำหนักตัวน้อยหรือป่วยรุนแรงด้วยสาเหตุอื่นๆ ส่วนใหญ่หากไม่ได้เกิดจากภาวะน้ำตาลในเลือดสูงของมารดานั้นสาเหตุมักเป็นจากหลายปัจจัยประกอบกัน และมักเกิดขึ้นเพียงชั่วคราว ให้การช่วยเหลือได้ไม่ยาก ผู้ป่วยจำนวนหนึ่งมีน้ำตาลในเลือดต่ำเกิดจากภาวะมีอินซูลินในเลือดมากเกิน ภาวะต่อมใต้สมองทำงานน้อยเกิน หรือมีความผิดปกติแต่กำเนิดของกระบวนการสร้างและสลาย ซึ่งภาวะเหล่านี้รักษายากและซับซ้อนกว่ามาก
ภาวะกรดเกิน

| ภาวะกรดเกิน (Acidosis) |
| --- | --- |
ชื่ออื่น: ภาวะเลือดเป็นกรด

อาการทั่วไปของภาวะเลือดเป็นกรด
สาขาวิชา: เวชบำบัดวิกฤต
ภาวะกรดเกิน, ภาวะกระเดียดกรด หรือ ภาวะร่างกายเป็นกรด (อังกฤษ: Acidosis) เป็นกระบวนการที่ก่อให้เกิดความเป็นกรดเพิ่มขึ้นในเลือดและเนื้อเยื่อร่างกาย กล่าวคือเป็นการเพิ่มขึ้นของความเข้มข้นของไฮโดรเจนไอออน หากไม่ได้มีการระบุรายละเอียดเพิ่มเติม โดยทั่วไปมักใช้หมายถึงความเป็นกรดในพลาสมาเลือด
คำว่า ภาวะกรดเลือดเป็นกรด หรือ เอซิเดเมีย (acidemia) ใช้อธิบายถึงสภาวะที่ซึ่งค่า pH ของเลือดต่ำ ในขณะที่เอซิดอซิส (acidosis) ใช้อธิบายกระบวนการซึ่งนำไปสู่สภาวะดังกล่าว อย่างไรก็ตามทั้งสองคำอาจใช้เปลี่ยนกันได้ใบางครั้ง เอซิเดเมียนั้นเกิดขึ้นเมื่อค่า pH ในหลอดเลือดแดง (arterial pH) ต่ำกว่า 7.35 (ยกเว้นกรณีในทารกในครรภ์; fetus) ในขณะที่อาการคู่ตรงข้าม อัลคาเลเมีย (alkalemia) เกิดขึ้นที่ค่า pH สูงกว่า 7.45 ในการประเมินผู้ป่วยนั้นต้องมีการวิเคราะห์ค่า Arterial blood gas และการทดสอบอื่น ๆ
อัตราเมแทบอลิซึมในเซลล์ (rate of cellular metabolic activity) ทั้งส่งผลและได้รับผลกระทบในเวลาเดียวกันจากค่า pH ของของเหลวในร่างกาย ในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ค่า pH ปกติอยู่ที่ 7.35 ถึง 7.50 ขึ้นอยู่กับสายพันธุ์ และจำกัดอยู่ที่ไม่เกินระหว่าง 6.8 ถึง 7.8 ในการดำรงชีพได้ การเปลี่ยนแปลงในค่า pH ของเลือดในหลอดเลือดแดง (ซึ่งก็ตามด้วยของเหลวนอกเซลล์) ที่เกินจากช่วงที่กำหนดนี้อาจส่งผลให้เซลล์ไดรับอันตรายแบบกู้กลับไม่ได้ (irreversible cell damage)