stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มัคซีมีลีอาน ฟ็อน ไวชส์
ยศทหาร

กรกฎาคม 1900 : ทำการจ่าสิบเอก (Fahnenjunker)
มีนาคม 1902 : ร้อยตรี (Leutnant)
มีนาคม 1911 : ร้อยโท (Oberleutnant)
พฤษภาคม 1914 : ร้อยเอก (Hauptman)
กุมภาพันธ์ 1921 : พันตรี (Major)
กุมภาพันธ์ 1928 : พันโท (Oberstleutnant)
พศจิกายน 1930 : พันเอก (Oberst)
เมษายน 1933 : พลตรี (Generalmajor)
เมษายน 1935 : พลโท (Generalleutnant)
ตุลาคม 1936 : พลเอกทหารม้า (General der Kavallerie)
กรกฎาคม 1940 : พลเอกอาวุโส (Generaloberst)
กุมภาพันธ์ 1943 : จอมพล (Generalfeldmarschall)
| ก่อนหน้า |  | มัคซีมีลีอาน ฟ็อน ไวชส์ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| จอมพล เฟดอร์ ฟ็อน บ็อค |  | ผู้บัญชาการกลุ่มทัพใต้   (9 กรกฎาคม 1942 – 12 กุมภาพันธ์ 1943) |  | จอมพล เอริช ฟ็อน มันชไตน์ |
| จอมพล เฟดอร์ ฟ็อน บ็อค |  | ผู้บัญชาการกลุ่มทัพ B   (15 กรกฎาคม 1942 – 14 กรกฎาคม 1943) |  | จอมพล แอร์วีน ร็อมเมิล |
| ไม่มี |  | ผู้บัญชาการกลุ่มทัพ F (เบลเกรด)   (26 สิงหาคม 1943 – 25 มีนาคม 1945) |  | ไม่มี |
สมเด็จพระญาณวโรดม (ประยูร สนฺตงฺกุโร)

ระวังสับสนกับ สมเด็จพระญาณวชิโรดม (วิริยังค์ สิรินฺธโร)
| สมเด็จพระญาณวโรดม (ประยูร สนฺตงฺกุโร) |
| --- | --- |

ส่วนบุคคล
เกิด: 9 มีนาคม พ.ศ. 2460 (92 ปี)
มรณภาพ: 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552
นิกาย: ธรรมยุติกนิกาย
การศึกษา: เปรียญธรรม 9 ประโยค  นักธรรมชั้นเอก
ตำแหน่งชั้นสูง
ที่อยู่: วัดเทพศิรินทราวาสราชวรวิหาร กรุงเทพมหานคร
อุปสมบท: 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2480
พรรษา: 72
ตำแหน่ง: อดีตกรรมการมหาเถรสมาคม   อดีตเจ้าอาวาสวัดเทพศิรินทราวาสราชวรวิหาร  อดีตคณะผู้ปฏิบัติหน้าที่สมเด็จพระสังฆราช   อดีตอุปนายกสภามหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย
สมเด็จพระญาณวโรดม (ประยูร สนฺตงฺกุโร) เป็นสมเด็จพระราชาคณะ อดีตเจ้าอาวาสวัดเทพศิรินทราวาสราชวรวิหาร และอดีตอธิการบดีมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย
ประวัติ

สมเด็จพระญาณวโรดม  มีนามเดิมว่าประยูร นามสกุล พยุงธรรม (9 มีนาคม พ.ศ. 2460 - 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552) บิดาชื่อ ธูป มารดาชื่อ ทองหยิบ เกิดเมื่อวันศุกร์ แรม 2 ค่ำ เดือน 4 ปีมะโรง ตรงกับวันที่ 9 มีนาคม พ.ศ. 2460 (นับแบบใหม่) ที่บ้านท่าเรือ อำเภอประจันตคาม จังหวัดปราจีนบุรี เป็นบุตรคนสุดท้อง มีพี่ 7 คน ถึงแก่กรรมตั้งแต่ยังเล็ก 3 คน เหลือเพียง 4 คน
ได้มาพำนักที่วัดเทพศิรินทราวาส ตั้งแต่ พ.ศ. 2474 และได้บรรพชาเป็นสามเณร เมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2476 โดยมีสมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (เจริญ  ญาณวโร) เป็นพระอุปัชฌาย์  ณ  วัดเทพศิรินทราวาส และได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุ เมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2480 โดยสมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (เจริญ ญาณวโร) เป็นพระอุปัชฌาย์ พระอุดมศีลคุณ (อินทร อคฺคิทตฺโต) เป็นพระกรรมวาจาจารย์ พระครูวินัยธรเพ็ชร ปภงฺกโร เป็นพระอนุสาวนาจารย์ มีหม่อมเจ้าหญิงกรณิกา จิตรพงศ์ ทรงเป็นเจ้าภาพบวช ณ พัทธสีมา วัดเทพศิรินทราวาส ได้ฉายาว่า "สนฺตงฺกุโร" ซึ่งแปลว่า หน่อหรือเชื้อสายหรือทายาทของผู้สงบ (ฉายานี้ได้มาตั้งแต่เป็นสามเณรพรรษาแรก)  และได้อยู่จำพรรษาที่วัดเทพศิรินทราวาสตลอดมา มิได้ไปจำพรรษาที่อื่นเลย
สมเด็จพระญาณวโรดมได้เริ่มศึกษาเมื่ออายุราว 6 ขวบโดยมีบิดาเป็นผู้สอน  ต่อมาได้เข้าศึกษาที่โรงเรียนประชาบาลประจำอำเภอประจันตคาม  เมื่อ พ.ศ. 2468 จบชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 เมื่อ พ.ศ. 2472 ครั้งนั้นชั้น ป. 5 เป็นชั้นสูงสุดของการศึกษาในอำเภอนั้น เมื่อบรรพชาอุปสมบทแล้วได้ศึกษาด้านปริยัติศึกษาแผนกธรรม ได้นักธรรมชั้นเอก  และแผนกบาลี ได้ ป.ธ. 9 สำหรับภาษาสันสกฤตนั้น เจ้าประคุณสมเด็จฯ ได้เคยศึกษากับนาคะประทีบ ร่วมกับเพื่อนร่วมรุ่นกันคืออาจารย์สุชีพ ปุญญานุภาพ และสมเด็จพระวันรัต (นิรันตร์ นิรนฺตโร) จนแตกฉานในวรรณคดีสันสกฤต
สมณศักดิ์

พ.ศ. 2495 เป็นพระราชาคณะชั้นสามัญที่ พระศรีวิสุทธิญาณ
พ.ศ. 2500 เป็นพระราชาคณะชั้นราชที่ พระราชสุมนต์มุนี ตรีปิฎกลังการ อุดมสิกขภารธุราทร ยติคณิสสร บวรสังฆาราม คามวาสี
พ.ศ. 2505 เป็นพระราชาคณะชั้นเทพที่ พระเทพกวี ศรีวิสุทธินายก ตรีปิฎกบัณฑิต ธรรมิกคณิสสร บวรสังฆาราม คามวาสี
พ.ศ. 2515 เป็นพระราชาคณะชั้นธรรมที่ พระธรรมธัชมุนี ปริยัติภาณีวราทร เตปิฎกาธิกรโกศล ปรหิตโสภณสังฆภูสิต ธรรมคณิสสร บวรสังฆาราม คามวาสี
พ.ศ. 2528 เป็นพระราชาคณะเจ้าคณะรองที่ พระญาณวโรดม วราคมธรรมาภิรัต วัฒนศาสนกิจวิศาล คันถรจนาจารย์บัณฑิต วิเทศโกวิทสังฆเลขาธิกร ธรรมยุติกคณิสสร บวรสังฆาราม คามวาสี
พ.ศ. 2546 เป็นสมเด็จพระราชาคณะที่ สมเด็จพระญาณวโรดม สุตาคมวิสุต พุทธธรรมานุสิฐ นิวิฐศีลาจารปสาทกร สุนทรพิพิธธรรมจารี ตรีปิฏกบัณฑิต ยติคณิสสร บวรสังฆาราม คามวาสี อรัญวาสี
การปกครอง

เป็นเจ้าอาวาสวัดเทพศิรินทราวาส
เป็นผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาสวัดชูจิตธรรมาราม (มหาวชิราลงกรณราชวิทยาลัย)
เป็นประธานกรรมการวัดเทพศิรินทราวาส
เป็นสมาชิกสังฆสภา
เป็นพระอุปัชฌาย์
เป็นกรรมการมหาเถรสมาคม
เป็นคณะผู้ปฏิบัติหน้าที่สมเด็จพระสังฆราช
เป็นกรรมการบริหารคณะธรรมยุต
เป็นเลขาธิการคณะธรรมยุติ
เป็นอุปนายกสภามหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย
เป็นเลขาธิการสภาการศึกษามหามกุฏราชวิทยาลัย
เป็นกรรมการมูลนิธิมหาวชิราลงกรณราชวิทยาลัย
เป็นกรรมการมูลนิธิสิรินธร ฯลฯ
ผลงานทางวิชาการ

ชุดแบบเรียนไวยากรณ์สันสกฤต 4 เล่ม จัดพิมพ์โดยมูลนิธิมหามกุฏราชวิทยาลัย ในพระบรมราชูปถัมภ์
หนังสือชื่อ ศาสนาต่าง ๆ ซึ่งมีเนื้อหาในแนวศาสนาเปรียบเทียบ ครอบคลุมทั้งศาสนาพุทธ ศาสนาฮินดู ศาสนาซิกข์ ลัทธิขงจื๊อ ลัทธิเต๋า ศาสนาชินโต ศาสนาโซโรอัสเตอร์ ฯลฯ
มรณภาพ

ในช่วงเช้าวันพุธที่ 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 สมเด็จพระญาณวโรดม มีอาการไอและมีเสมหะ โดยไอเพียง 2 ครั้ง ก็หมดสติ หัวใจหยุดเต้น ศิษยานุศิษย์จึงรีบพาส่งโรงพยาบาลบำรุงราษฎร์ แต่แพทย์ไม่สามารถช่วยเหลือได้ทัน ได้ถึงมรณภาพด้วยโรคหัวใจวายเฉียบพลัน เวลา 07.17 น. โรงพยาบาลบำรุงราษฎร์
ศพตั้งบำเพ็ญกุศล ณ ศาลากวีนิรมิต (ศาลากลางน้ำ) วัดเทพศิรินทราวาสราชวรวิหาร และเปิดให้ประชาชนถวายน้ำสรงศพเวลา 13.00 น. โดยพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ รับศพไว้ในพระบรมราชานุเคราะห์เป็นเวลา 7 วัน และพระราชทานโกศไม้สิบสอง ซึ่งเป็นโกศตามยศสมณศักดิ์สมเด็จพระราชาคณะ และในเวลา 17.43 น. พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินแทนพระองค์มาพระราชทานน้ำหลวงสรงศพ
อัลเฟรท ฟ็อน วัลเดอร์เซ

| กราฟอัลเฟรท ฟ็อน วัลเดอร์เซ |
| --- | --- |
Alfred von Waldersee


หัวหน้าคณะเสนาธิการใหญ่จักรวรรดิเยอรมัน
ดำรงตำแหน่ง 10 สิงหาคม 1888 – 7 กุมภาพันธ์ 1891
กษัตริย์: จักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 2
ก่อนหน้า: เฮ็ลมูท ฟ็อน ม็อลท์เคอ
ถัดไป: อัลเฟรท ฟ็อน ชลีเฟิน
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 8 เมษายน ค.ศ. 1832(1832-04-08) พ็อทซ์ดัม ราชอาณาจักรปรัสเซีย สมาพันธรัฐเยอรมัน
เสียชีวิต: 5 มีนาคม ค.ศ. 1904(1904-03-05) (71 ปี) ฮันโนเฟอร์ ราชอาณาจักรปรัสเซีย จักรวรรดิเยอรมัน
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้:  เยอรมนี
สังกัด: กองทัพบก
ประจำการ: 1850–1904
ยศ: จอมพล (Generalfeldmarschall)
ผ่านศึก: สงครามออสเตรีย-ปรัสเซีย สงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซีย กบฏนักมวย

อัลเฟรท ลูทวิช ไฮน์ริช คาร์ล กราฟ ฟ็อน วัลเดอร์เซ (เยอรมัน: Alfred Ludwig Heinrich Karl Graf von Waldersee) เป็นจอมพลเยอรมันและเป็นหัวหน้าคณะเสนาธิการใหญ่ระหว่าง ค.ศ. 1888–1891 และได้เป็นผู้บัญชาการใหญ่กองกำลังนานาชาติในการปราบกบฏนักมวยในกรุงปักกิ่งเมื่อ ค.ศ. 1900
เขาเกิดในครอบครัวขุนนางและครอบครัวทหารระดับสูงของปรัสเซีย เขาเป็นบุตรของนายพลฟรันทซ์ ไฮน์ริช กราฟ ฟ็อน วัลเดอร์เซ (Franz Heinrich Graf von Waldersee) กับแบร์ทา ฟ็อน ฮือเนอร์ไบน์ (Bertha von Hünerbein) บิดาของเขาเป็นหลานปู่ของเลโอพ็อลท์ที่ 3 ดยุกแห่งอันฮัลท์-เด็สเซา
เขาเข้าศึกษาที่โรงเรียนทหารและได้ติดยศร้อยตรีในกองทัพบกปรัสเซียเมื่อ ค.ศ. 1850 และกลายเป็นทหารหนุ่มผู้มีความโดดเด่นในหน้าที่ เขาออกปฏิบัติการครั้งแรกในสงครามออสเตรีย-ปรัสเซีย ค.ศ. 1866 ในตำแหน่งนายทหารผู้ช่วยของพลเอกทหารปืนใหญ่ เจ้าชายฟรีดริช คาร์ล แห่งปรัสเซีย และได้ติดตามเจ้าชายในยุทธการที่เคอนิชเกร็ทซ์ หลังจากปฏิบัติการครั้งนี้ เขาได้เลื่อนยศเป็นพันตรีและย้ายไปสังกัดกองเสนาธิการปรัสเซีย ต่อมาใน ค.ศ. 1870 เขาได้เป็นผู้ช่วยทูตฝ่ายทหารประจำกรุงปารีส ในช่วงนี้เอง เขาสอดแนมและรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับกำลังรบของกองทัพฝรั่งเศสเผื่อว่าจะเป็นประโยชน์ในวันหน้า
ระหว่างสงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซีย วัลเดอร์เซในยศพันโท บทวิเคราะห์กองทัพข้าศึกที่เขาจัดทำไว้ก่อนหน้ากลายเป็นข้อมูลที่มีประโยชน์อย่างมหาศาลต่อแม่ทัพปรัสเซีย เขาได้ติดตามพลเอก แกรนด์ดยุกแห่งมัคเลินบวร์ค-ชเวรีน ในยุทธการใหญ่รอบ ๆ เมืองแม็ส ตัวแกรนด์ดยุกไม่ได้เป็นผู้เจนจัดด้านยุทธวิธี ชัยชนะของปรัสเซียในปฏิบัติการภาคตะวันตกจึงต้องยกเป็นความดีความชอบของวัลเดอร์เซในฐานะที่ปรึกษาเป็นส่วนใหญ่ หลังสงคราม เขาได้รับกางเขนเหล็กชั้น 1
แอร์วีน ฟ็อน วิทซ์เลเบิน

| แอร์วีน ฟ็อน วิทซ์เลเบิน |
| --- | --- |
ฟ็อน วิทซ์เลเบินในปี 1940 หรือ 1941
เกิด: 4 ธันวาคม ค.ศ. 1881(1881-12-04) เบร็สเลา  ราชอาณาจักรปรัสเซีย  จักรวรรดิเยอรมัน  (ปัจจุบันอยู่ในประเทศโปแลนด์)
เสียชีวิต: 8 สิงหาคม ค.ศ. 1944(1944-08-08) (62 ปี) ทัณฑสถานเพิล์ทเซินเซ กรุงเบอร์ลิน นาซีเยอรมนี
รับใช้:  เยอรมนี (ถึง 1918)  เยอรมนี (ถึง 1933)  ไรช์เยอรมัน (ถึง 1944)
แผนก/สังกัด: กองทัพบก
ประจำการ: 1901–1944
ชั้นยศ:  จอมพล
บังคับบัญชา: กองทัพที่ 1
การยุทธ์: สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง สงครามโลกครั้งที่สอง
บำเหน็จ: กางเขนอัศวินแห่งกางเขนเหล็ก
โยพ วิลเฮ็ล์ม เกออร์ค แอร์ทมัน แอร์วีน ฟ็อน วิทซ์เลเบิน (เยอรมัน: Job Wilhelm Georg Erdmann Erwin von Witzleben) เป็นจอมพลเยอรมันในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เขาเป็นหนึ่งในผู้นำในแผนลับ 20 กรกฎาคม ในปี 1944 เพื่อสอบสังหารอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ โดยถูกวางตัวให้เป็นผู้บัญชาการใหญ่แห่งแวร์มัคท์คนใหม่ถ้าแผนการสำเร็จ วิทซ์เลเบินถูกศาลประชาชนตัดสินให้ประหารชีวิต
วิทซ์เลเบินเป็นหนึ่งในบุคคลที่ต่อต้านระบอบนาซีตั้งแต่ที่ฮิตเลอร์เริ่มก้าวขึ้นสู่อำนาจ ยามที่พลเอกควร์ท ฟ็อน ชไลเชอร์ และพลตรีเบรโดถูกสังหารในคืนมีดยาวโดยพวกนาซีอ้างว่าเป็นอุบัติเหตุ เขาและเพื่อนทหารอย่างมันชไตน์, เลพ และรุนท์ชเต็ท เข้าชื่อเรียกร้องให้มีการสอบสวนเหตุการณ์ดังกล่าว นอกจากนี้ เขายังวิพากษ์วิจารณ์ฮิตเลอร์ที่ข่มเหงรังแกจอมพลบล็อมแบร์คและนายพลฟริทช์ด้วยข้อกล่าวหาอื้อฉาว ด้วยเหตุนี้เอง วิทซ์เลเบินจึงถูกให้เกษียณก่อนกำหนด อย่างไรก็ตาม ฮิตเลอร์จำเป็นต้องเรียกตัววิทซ์เลเบินกลับมาทำงานอีกครั้งเพื่อเตรียมการเข้าสู่สงครามโลกครั้งที่สอง
ก่อนปี 1938 วิทซ์เลเบินเป็นสมาชิกของกลุ่มโอสเทอร์ หรือที่เรียกว่าแผนสมคบเดือนกันยายน (Septemberverschwörung) สมาชิกในกลุ่มนี้มีทั้งพลเอกอาวุโสลูทวิช เบ็ค, นายพลเอริช เฮิพเนอร์, นายพลคาร์ล-ไฮน์ริช ฟ็อน ชตึลพ์นาเกิล, นายพลเรือวิลเฮ็ล์ม คานาริส และพันโทฮันส์ โอสเทอร์ ทั้งหมดร่วมวางแผนรัฐประหารโค่นล้มฮิตเลอร์ วิทซ์เลเบินเริ่มจัดแจงคนของตัวเองไปอยู่ในตำแหน่งต่างๆในย่านที่ทำการรัฐบาลของกรุงเบอร์ลิน
กันยายน 1939 พลเอกอาวุโสวิทซ์เลเบินเป็นผู้บัญชาการกองทัพที่ 1 ประจำแนวรบด้านตะวันตก และมีส่วนร่วมในยุทธการที่ฝรั่งเศส หน่วยทหารของเขาซึ่งสังกัดกลุ่มทัพ C ได้ข้ามแนวมาฌีโนในวันที่ 14 มิถุนายน 1940 ตามมาด้วยการยอมแพ้ของฝรั่งเศสในสามวันให้หลัง ความชอบนี้ทำให้วิทซ์เลเบินได้รับกางเขนอัศวินแห่งกางเขนเหล็ก และได้เลื่อนยศขึ้นเป็นจอมพล
ในปี 1941 เขาได้ดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการใหญ่เขตตะวันตกต่อจากจอมพลรุนท์ชเต็ท อย่างไรก็ตาม เขาดำรงตำแหน่งเพียงสิบเดือนเศษก็ขอลาออกจากตำแหน่งด้วยเหตุผลด้านสุขภาพ บางแหล่งข่าวระบุว่า เขาถูกบีบให้เกษียณในเวลานี้เนื่องจากได้วิพากษ์วิจารณ์แผนการบุกสหภาพโซเวียตในปฏิบัติการบาร์บาร็อสซา
ยศทหาร

มีนาคม 1901 : ร้อยตรี (Leutnant)
มิถุนายน 1910 : ร้อยโท (Oberleutnant)
ตุลาคม 1914 : ร้อยเอก (Hauptman)
เมษายน 1923 : พันตรี (Major)
มกราคม 1929 : พันโท (Oberstleutnant)
เมษายน 1931 : พันเอก (Oberst)
กุมภาพันธ์ 1934 : พลตรี (Generalmajor)
ธันวาคม 1934 : พลโท (Generalleutnant)
ตุลาคม 1936 : พลเอกทหารราบ (General der Infanterie)
พฤศจิกายน 1939 : พลเอกอาวุโส (Generaloberst)
กรกฎาคม 1940 : จอมพล (Generalfeldmarschall)
เอริช ลูเดินดอร์ฟ

| เอริช ลูเดินดอร์ฟ |
| --- | --- |
พลเอกทหารราบ เอริช ลูเดินดอร์ฟ
ชื่อเกิด: เอริช ฟรีดริช วิลเฮ็ล์ม ลูเดินดอร์ฟ
เกิด: 9 เมษายน ค.ศ. 1865(1865-04-09) ลูเดินดอร์ฟ ราชอาณาจักรปรัสเซีย  (ปัจจุบันคือกรูแชฟญา โปแลนด์)
เสียชีวิต: 20 ธันวาคม ค.ศ. 1937(1937-12-20) (72 ปี) มิวนิก บาวาเรีย นาซีเยอรมนี
รับใช้:  เยอรมนี
แผนก/สังกัด:  กองทัพบกจักรวรรดิเยอรมัน
ประจำการ: ค.ศ. 1883–1918
ชั้นยศ: พลเอกทหารราบ (General der Infanterie)
การยุทธ์: สงครามโลกครั้งที่ 1 การปฏิวัติเยอรมัน ค.ศ. 1918–1919
บำเหน็จ: พัวร์เลอเมรีท กางเขนเหล็กชั้นหนึ่ง
พลเอกทหารราบ เอริช ฟรีดริช วิลเฮ็ล์ม ลูเดินดอร์ฟ (เยอรมัน: Erich Friedrich Wilhelm Ludendorff) เป็นนายทหารบกของจักรวรรดิเยอรมัน ผู้มีชัยชนะในยุทธการที่ลีแยฌ และยุทธการที่ทันเนินแบร์คในช่วงต้นสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ต่อมาในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1916 เขาได้รับการแต่งตั้งให้เป็นเจ้าพนักงานใหญ่ผู้บัญชาการยุทธภัณฑ์ (Erster Generalquartiermeister) เขาและจอมพลฮินเดินบวร์คเสมือนเป็นมือซ้ายขวาของจักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 2 ผู้ช่วยวางแผนและบัญชากองทัพเยอรมันตลอดช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
ในปี 1918 ด้วยความปราชัยในหลายศึก เขาและฮินเดินบวร์คกราบทูลองค์ไคเซอร์ให้ทำข้อตกลงหยุดยิงกับฝ่ายสัมพันธมิตรในทันที แต่รัฐบาลจักรวรรดิยังยืนกรานที่จะทำสงครามต่อ คณะรัฐบาลได้ขู่องค์ไคเซอร์ว่า คณะรัฐมนตรีทั้งคณะจะลาออกหากไม่ทรงปลดลูเดินดอร์ฟ ไคเซอร์วิลเฮ็ล์มจึงเรียกฮินเดินบวร์คและลูเดินดอร์ฟเข้าเฝ้า ทั้งสองรู้สถานการณ์ดีจึงกราบทูลลาออก ไคเซอร์ทรงอนุญาตให้ลูเดินดอร์ฟลาออก แต่ไม่อนุญาตให้ฮินเดินบวร์คลาออก ลูเดินดอร์ฟต่อว่าฮินเดินบวร์คหลังเข้าเฝ้าว่า "ผมไม่ทำงานอะไรกับท่านอีกแล้ว เพราะท่านทำกับผมได้โครตทุเรศเลย"
หลังจบสงคราม ลูเดินดอร์ฟได้กลายเป็นผู้นำของชาติที่มีความโดดเด่นและสนับสนุนแนวคิดตำนานแทงข้างหลัง ด้วยความเชื่อที่ว่า ความพ่ายแพ้สงครามของเยอรมันในสงครามโลกครั้งที่หนึ่งเกิดขึ้นมาจากการทรยศหักหลังต่อกองทัพเยอรมันโดยพวกลัทธิมากซ์และบอลเชวิค ซึ่งถูกมองว่าต้องรับผิดชอบเต็มๆที่ปล่อยให้เยอรมันประสบความเสียเปรียบหลายอย่างในการเจรจาร่างสนธิสัญญาแวร์ซาย
ลูเดินดอร์ฟได้มีส่วนร่วมในการก่อรัฐประหารของว็อล์ฟกัง คัพ ในค.ศ. 1920 และกบฏโรงเบียร์ของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ใน ค.ศ. 1923 ก่อนที่จะผันตัวลงรับสมัครเลือกตั้งชิงตำแหน่งประธานาธิบดีเยอรมันในปี ค.ศ. 1925 ซึ่งต้องปราชัยให้กับอดีตเจ้านายอย่างจอมพลฮินเดินบวร์ค
ในปีค.ศ. 1933 วันที่ประธานาธิบดีฮินเดินบวร์คลงนามในรัฐบัญญัติมอบอำนาจซึ่งเป็นการรับรองอำนาจที่ไร้ข้อจำกัดของฮิตเลอร์นั้น ลูเดินดอร์ฟได้เขียนจดหมายถึงฮินเดินบวร์คว่า "ผมขอทำนายไว้เลย ว่าชายเหลือร้ายคนนี้จะนำพาประเทศเราไปสู่ความพินาศ และนำพาชาติไปสู่ความย่อยยับเกินจะนึกฝัน ลูกหลานเราในวันหน้าจะสาปแช่งท่านในหลุมศพต่อสิ่งที่ท่านได้ทำลงไป" อย่างไรก็ตาม นักประวัติศาสตร์บางคนมองว่าข้อความดังกล่าวเป็นของปลอม
ฮิตเลอร์เดินทางไปบ้านพักของลูเดินดอร์ฟแบบไม่ได้แจ้งล่วงหน้าในวันเกิดครบรอบ 70 ปีในปีค.ศ. 1935 ฮิตเลอร์มอบยศจอมพลเป็นของขวัญแก่ลูเดินดอร์ฟ แต่ลูเดินดอร์ฟกลับโกรธและปฏิเสธฮิตเลอร์ว่า "ทหารจะเป็นจอมพลได้ที่สนามรบ! ไม่ใช่ที่งานเลี้ยงน้ำชาวันเกิดในยามสงบสุข" ลูเดินดอร์ฟถึงแก่กรรมด้วยโรคมะเร็งตับที่คลินิกแห่งหนึ่งในนครมิวนิกเมื่อปี ค.ศ. 1937 ในวัย 72 ปี ฮิตเลอร์จัดรัฐพิธีศพให้เขาทั้งที่เจ้าตัวไม่ต้องการ
วิลเฮ็ล์ม ไฮเออ

| เอากุสท์ วิลเฮ็ล์ม ไฮเออ |
| --- | --- |


อธิบดีกรมทหารบก
ดำรงตำแหน่ง 9 ตุลาคม 1926 – 31 ตุลาคม 1930
ประธานาธิบดี: เพาล์ ฟ็อน ฮินเดินบวร์ค
ก่อนหน้า: ฮันส์ ฟ็อน เซคท์
ถัดไป: ควร์ท ฟ็อน ฮัมเมอร์ชไตน์-แอคูออร์ท
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 31 มกราคม ค.ศ. 1869(1869-01-31) Fulda
เสียชีวิต: 11 มีนาคม ค.ศ. 1947(1947-03-11) (78 ปี) Braunlage
รางวัล: พัวร์เลอเมรีทประดับใบโอ๊ค
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้:  เยอรมนี  เยอรมนี
สังกัด: กองทัพปรัสเซีย ไรชส์แฮร์
ประจำการ: 1888–1930
ยศ: พลเอกอาวุโส
ผ่านศึก: สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง

พลเอกอาวุโส เอากุสท์ วิลเฮ็ล์ม ไฮเออ (เยอรมัน: August Wilhelm Heye) เป็นนายทหารบกชาวเยอรมัน เคยเป็นนายพลในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่งทั้งด้านแนวรบตะวันตกและตะวันออก ต่อมาภายหลังสงคราม เขาได้ช่วยงานพลเอกฮันส์ ฟ็อน เซคท์ ในการจัดระเบียบกองทัพใหม่ที่เรียกว่าไรชส์แวร์ ไฮเออได้ดำรงตำแหน่งเจ้ากรมกำลังพล (Chef des Truppenamts) และต่อมาเป็นผู้บัญชาการมณฑลทหารที่ 1 (Wehrkreis I) ต่อมาเมื่อพลเอกเซคท์ลาออกจากตำแหน่งอธิบดีกรมทหารบกเยอรมันในปีค.ศ. 1926 เขาจึงได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่งต่อจากเซคท์จนกระทั่งเกษียณหน้าที่ในปีค.ศ. 1930
| ด ค กอธิบดีกรมทหารบกเยอรมัน |
| --- | --- | --- |
|  วัลเทอร์ ไรน์ฮาร์ท (1919–20)  ฮันส์ ฟ็อน เซคท์ (1920–26)  วิลเฮ็ล์ม ไฮเออ (1926–30)  ควร์ท ฟ็อน ฮัมเมอร์ชไตน์-แอคูออร์ท (1930–33)  แวร์เนอร์ ฟ็อน ฟริทช์ (1933–35)  |  วัลเทอร์ ไรน์ฮาร์ท (1919–20)  ฮันส์ ฟ็อน เซคท์ (1920–26)  วิลเฮ็ล์ม ไฮเออ (1926–30)  ควร์ท ฟ็อน ฮัมเมอร์ชไตน์-แอคูออร์ท (1930–33)  แวร์เนอร์ ฟ็อน ฟริทช์ (1933–35)  |  |
ฮันส์ ฟ็อน เซคท์

| ฮันส์ ฟ็อน เซคท์ |
| --- | --- |
Hans von Seeckt


หัวหน้าคณะเสนาธิการใหญ่จักรวรรดิเยอรมัน
ดำรงตำแหน่ง 7 กรกฎาคม 1919 – 15 กรกฎาคม 1919
ก่อนหน้า: วิลเฮ็ล์ม เกรอเนอร์
ถัดไป: ยุบเลิกตำแหน่ง
อธิบดีกรมทหารบก
ดำรงตำแหน่ง 26 มีนาคม 1920 – 9 ตุลาคม 1926
ประธานาธิบดี: ฟรีดริช เอเบิร์ท  เพาล์ ฟ็อน ฮินเดินบวร์ค
ก่อนหน้า: วัลเทอร์ ไรน์ฮาร์ท
ถัดไป: วิลเฮ็ล์ม ไฮเออ
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 22 เมษายน ค.ศ. 1866(1866-04-22) เชลสวิจ, สมาพันธรัฐเยอรมัน
เสียชีวิต: 27 ธันวาคม ค.ศ. 1936(1936-12-27) (70 ปี) กรุงเบอร์ลิน, นาซีเยอรมนี
ชื่อเล่น: สฟิงซ์
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้:    เยอรมนี   เยอรมนี   ไรช์เยอรมัน 
ประจำการ: 1885–1926 1933–1935
ยศ: พลเอกอาวุโส (Generaloberst)
ผ่านศึก: สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง

พลเอกอาวุโส โยฮันเนิส ฟรีดริช เลโอพอลด์ ฟ็อน เซคท์ (เยอรมัน: Johannes Friedrich Leopold von Seeckt) หรือนิยมเรียก ฮันส์ ฟ็อน เซคท์ เป็นนายทหารชาวเยอรมันและเป็นเสนาธิการของจอมพลเอากุสท์ ฟ็อน มัคเค็นเซิน ถือเป็นบุคคลที่มีส่วนสำคัญในการวางแผนจนมัคเค็นเซินได้รับชัยชนะในต้นสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
เมื่อเยอรมนีแพ้สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เซคท์รู้สึกเดือดดาลมากต่อข้อบังคับในสนธิสัญญาแวร์ซาย ซึ่งห้ามเยอรมนีมีทหารบกเกินหนึ่งแสนนาย ห้ามมีอาวุธทันสมัย ห้ามมียานเกราะ ฯลฯ เขายังคัดค้านการที่เยอรมนีจะเข้าเป็นสมาชิกสันนิบาตชาติ ถึงแม้ว่าเซคท์จะไม่อยากให้สงครามอีก แต่เขาก็เชื่อว่าภาวะเช่นนี้ย่อมก่อให้เกิดสงครามอีกครั้งอย่างเลี่ยงไม่ได้ และทหารเยอรมันจำเป็นต้องมีความพร้อมสรรพเพื่อสู้ศึกครั้งต่อไป ไม่งั้นเยอรมนีก็ต้องอยู่รอดบนความเมตตาของเพื่อนบ้านเท่านั้น บันทึกของเซคท์ระบุว่า "การศึกษาประวัติศาสตร์มามันขัดขวางไม่ให้ฉันมองเห็นความคิดเรื่องสันติภาพถาวรเป็นอะไรอื่นไปได้นอกจากความฝัน"
นายพลเซคท์ดำรงตำแหน่งเสนาธิการไรชส์แวร์ระหว่างปี 1919 ถึง 1920 และเป็นอธิบดีกรมทหารบก (Chef der Heeresleitung) ตั้งแต่ปี 1920 ในช่วงที่เขานำกองทัพบกนี้เอง เซคท์ต้องทำทุกวิถีทางไม่ให้กองทัพอ่อนแอลง เขาจึงปฏิรูปกองทัพบก คอยปลูกฝังคติทหาร ฝึกฝน วางกลยุทธ์ และจัดระเบียบบริหารกองทัพ เขาได้รับยศพลเอกอาวุโสในวันแรกของปี 1926 และในเดือนตุลาคมปีเดียวกันก็ถูกรัฐบาลบีบบังคับให้ลาออก ยามที่เขาลาออกไรชส์แวร์ก็อยู่ในระดับพร้อมรบ ทฤษฎีและวีธีรบอันชาญฉลาดที่เขาสร้างไว้เป็นต้นทุน ถูกกองทัพเยอรมันนำไปปฏิบัติในช่วงต้นสงครามโลกครั้งที่สอง
จารึกหน้าสุสานของนายพลเซคท์ อันประกอบไปด้วยตรากองทัพแวร์มัคท์รวมกับตราพรรคก๊กมินตั๋งแห่งสาธารณรัฐจีน
นายพลเซคท์ดำรงตำแหน่งสมาชิกสภาไรชส์ทาคระหว่างปี 1930 ถึง 1932 จากนั้นในปี 1933 เขาเดินทางไปยังประเทศจีนเพื่อเป็นผู้บัญชาการทหารเยอรมันประจำจีน ขณะนั้นความสัมพันธ์จีน-เยอรมันอยู่ในภาวะย่ำแย่ จากการที่ทหารเยอรมันมีชอบวางก้ามต่อคนจีน จีนคิดจะไล่เยอรมันออกไปและนำฝรั่งเศสเข้ามาแทน นายพลเซคท์สั่งทหารเยอรมันให้ประพฤติต่อชาวจีนด้วยความเคารพและเริ่มแสดงความอ่อนน้อมต่อจีน ด้วยเหตุนี้ นายพลเซคท์จึงรักษาจุดยืนของเยอรมันในแผ่นดินจีนไว้ได้ เซคท์ได้เป็นที่ปรึกษาทางทหารให้แก่เจียง ไคเชก ในสงครามต่อต้านจีนคอมมิวนิสต์ เขาได้รับผิดชอบในการประดิษฐ์แผนค่ายวงล้อม ซึ่งทำให้ได้รับชัยชนะเหนือกองทัพจีนคอมมิวนิสต์ และบีบให้เหมา เจ๋อตง ต้องถอยร่นกว่า 9,000 กิโลเมตรที่เรียกว่า "ฉางเจิง"
แอแนบอลิซึม

แอแนบอลิซึม(อังกฤษ: anabolism) หรือ วิถีแอแนบอลิซึม(อังกฤษ:anabolic pathway)  เป็นกลุ่มวิถีเมแทบอลิซึมซึ่งสร้างโมเลกุลขึ้นจากหน่วยขนาดเล็ก ปฏิกิริยาเหล่านี้ต้องอาศัยพลังงาน ขบวนการเมแทบอลิซึม ทั้งในระดับเซลล์ อวัยวะและสิ่งมีชีวิต สามารถจำแนกได้เป็นแอแนบอลิซึมและแคแทบอลิซึม ที่มีลักษณะตรงข้ามกัน แอแนบอลิซึมได้รับพลังงานจากแคแทบอลิซึม โดยโมเลกุลขนาดใหญ่ถูกสลายลงเป็นส่วนที่เล็กกว่า และจะถูกใช้ไปในการหายใจระดับเซลล์ต่อไป ขบวนการแอแนบอลิซึมจำนวนมากใช้พลังงานจากอะดีโนซีนไตรฟอสเฟต (ATP)
ขบวนการแอแนบอลิซึมโน้มเอียงต่อ "การเสริมสร้าง" อวัยวะและเนื้อเยื่อ ขบวนการเหล่านี้ก่อให้เกิดการเจริญเติบโตและการเปลี่ยนแปลงของเซลล์ ตลอดจนการเพิ่มขนาดลำตัว ซึ่งเป็นขบวนการที่เกี่ยวข้องกับการสังเคราะห์โมเลกุลที่ซับซ้อน ตัวอย่างขบวนการแอแนบอลิซึม ได้แก่ การเจริญเติบโตและการสะสมแร่ธาตุ (mineralization) ของกระดูกและการเพิ่มมวลกล้ามเนื้อ นักวิทยาต่อมไร้ท่อเดิมจำแนกฮอร์โมนเป็นฮอร์โมนแอแนบอลิกหรือแคแทบอลิก ขึ้นอยู่กับส่วนของเมแทบอลิซึมที่มันไปกระตุ้น ฮอร์โมนแอแนบอลิกแบบดั้งเดิมเป็นแอแนบอลิกสเตอรอยด์ ซึ่งกระตุ้นการสังเคราะห์โปรตีนและการเจริญเติบโตของกล้ามเนื้อ สมดุลระหว่างแอแนบอลิซึมและแคแทบอลิซึมยังถูกควบคุมโดยจังหวะเซอร์คาเดียน ด้วยขบวนการอย่างเมแทบอลิซึมของกลูโคสที่ผันแปรให้เข้ากับคาบกิจกรรมตามปกติตลอดทั้งวันของสัตว์
ภาพยนตร์จีนกำลังภายใน

ภาพยนตร์จีนกำลังภายใน เกิดขึ้นในช่วงทศวรรษที่ 60 เช่น หงส์ทองคะนองศึก, The Magnificent Trio, One-Armed Swordsman ฯลฯ ผลิตในฮ่องกงและไต้หวัน ภาพยนตร์จีนกำลังภายในมักแฝงปรัชญาตะวันออกเอาไว้ บางเรื่องแฝงการหลุดพ้นจากลาภยศ กิเลส ตัณหา ราคะทั้งปวง หรือเน้นการเสียสละตนเองเพื่อผดุงคุณธรรมตามความเชื่อแห่งตน
ในช่วงทศวรรษที่ 60–70 ฉากต่อสู้ของหนังกำลังภายในเป็นความตื่นตาตื่นใจสูงสุดของโลกภาพยนตร์ตะวันออก การหกขเมนตีลังกา ลีลาประดาบที่รวดเร็ว กลายเป็นความบังเทิงที่ได้รับความนิยม ภาพยนตร์ประเภทนี้ถูกพัฒนาขึ้นโดยผู้กำกับคิวบู๊คนสำคัญของชอว์บราเดอร์ที่ชื่อว่าหลิวเจียเหลียง
ในปี 2000 ภาพยนตร์เรื่องพยัคฆ์ระห่ำ มังกรผยองโลก กำกับโดยอั้งลี่ นับเป็นภาพยนตร์จีนกำลังภายในที่ออกฉายทั่วโลก และยังได้รับรางวัลออสการ์อีกด้วย
โดยภาพยนตร์ในแนวนี้เรื่องแรกของในโลก ได้แก่ The Burning of the Red Lotus Temple ที่ออกฉายในปี 1928 เป็นภาพยนตร์เงียบ จัดว่าเป็นภาพยนตร์ที่ประสบความสำเร็จอย่างมากในช่วงก่อนสงครามโลกครั้งที่ 2
คุณสมบัติเด่นของภาพยนตร์จีนกำลังภายใน

ตัวละครหลักต้องยึดมั่นคุณธรรม เป็นฝ่ายธรรมะ คู่ต่อสู้คือฝ่ายอธรรม ซึ่งมีหลักดำเนินชีวิตตรงข้ามกัน
ต้องเป็นเรื่องราวในอดีตกาล
มีฉากต่อสู้ด้วยดาบ อาวุธมีคม หรือมือเปล่า
มีการใช้อาวุธลับซัดเข้าใส่คู่ต่อสู้
มีการใช้กำลังภายใน ซึ่งเป็นกำลังที่ขับเคลื่อนมาจากข้างใน ผ่านฝ่ามือสองข้าง หรือข้างใดข้างหนึ่ง มีอานุภาพทำลายล้างหรือรักษาอาการบาดเจ็บ ช่วยชีวิตได้
มีการใช้วิชาตัวเบา เช่น ลอยตัวขึ้นที่สูง หรือลงมาที่ต่ำมาก ๆ ไม่ว่าจะเป็นกำแพงสูง หลังคา ต้นไม้ เนินเขา ผู้ที่มีสิ่งเหล่านี้เรียกว่าเป็นผู้มีวิทยายุทธ ผ่านการฝึกฝนร่ำเรียนอย่างจริงจัง
อัลเฟรท ฟ็อน ชลีเฟิน

| กราฟอัลเฟรท ฟ็อน ชลีเฟิน |
| --- | --- |
Alfred von Schlieffen


หัวหน้าคณะเสนาธิการใหญ่จักรวรรดิเยอรมัน
ดำรงตำแหน่ง 7 กุมภาพันธ์ 1891 – 1 มกราคม 1906
กษัตริย์: จักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 2
ก่อนหน้า: อัลเฟรท ฟ็อน วัลเดอร์เซ
ถัดไป: เฮ็ลมูท โยฮันเนิส ลูทวิช ฟ็อน ม็อลท์เคอ
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1833(1833-02-28) กรุงเบอร์ลิน ราชอาณาจักรปรัสเซีย สมาพันธรัฐเยอรมัน
เสียชีวิต: 4 มกราคม ค.ศ. 1913(1913-01-04) (79 ปี) กรุงเบอร์ลิน จักรวรรดิเยอรมัน
คู่สมรส: อันนา เกรฟิน ฟ็อน ชลีเฟิน
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้:  ราชอาณาจักรปรัสเซีย  เยอรมนี
สังกัด: กองทัพบก
ประจำการ: 1853–1906
ยศ:  จอมพล
ผ่านศึก: สงครามออสเตรีย-ปรัสเซีย สงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซีย

อัลเฟรท กราฟ ฟ็อน ชลีเฟิน (เยอรมัน: Alfred Graf von Schlieffen) เป็นจอมพลและนักยุทธศาสตร์ทหารเยอรมันจากราชอาณาจักรปรัสเซีย ดำรงตำแหน่งหัวหน้าคณะเสนาธิการใหญ่ระหว่าง ค.ศ. 1891–1906 เขาเป็นผู้คิดค้น "แผนชลีเฟิน" (Schlieffen-Plan) อันเป็นแผนเพื่อบุกโจมตีประเทศฝรั่งเศสและเบลเยียม
ประวัติ

อัลเฟรท ฟ็อน ชลีเฟิน เกิดเมื่อ ค.ศ. 1833 ที่กรุงเบอร์ลิน ราชอาณาจักรปรัสเซีย เป็นบุตรของนายทหารบกปรัสเซียนามว่าพันตรีมักนุส (Magnus) ตระกูลชลีเฟินเป็นตระกูลขุนนางเก่าแก่ซึ่งครองบรรดาศักดิ์กราฟ (Graf) เด็กชายอัลเฟรทอาศัยอยู่กับบิดาที่คฤหาสน์ในภาคไซลีเชีย และออกจากบ้านเพื่อเข้าศึกษาในโรงเรียนเมื่อ ค.ศ. 1842 ในช่วงวัยหนุ่มนี้ เขาไม่เคยมีความคิดหรือสนใจที่จะเป็นทหารเลย เขาไม่ได้เข้าศึกษาที่โรงเรียนเตรียมทหารปรัสเซีย แต่เข้าศึกษาวิชากฎหมายที่มหาวิทยาลัยเบอร์ลิน ระหว่างศึกษาที่เบอร์ลินใน ค.ศ. 1853 เขาก็ถูกบังคับเกณฑ์ทหารเป็นเวลาหนึ่งปี แต่แทนที่เขาจะเลือกเป็นเพียงทหารกองหนุน เขากลับเลือกเส้นทางสู่การเป็นทหารสัญญาบัตร
ใน ค.ศ. 1858 ชลีเฟินเข้าศึกษาที่โรงเรียนการสงครามขณะมีอายุเพียง 25 ปี ซึ่งค่อนข้างหนุ่มกว่าคนอื่น ๆ เขาจบการศึกษาใน ค.ศ. 1861 ด้วยเกียรตินิยม ซึ่งช่วยประกันเส้นทางสู่นายทหารเสนาธิการให้แก่เขา ใน ค.ศ. 1862 เขาได้เข้าสังกัดกรมแผนที่ทหาร ซึ่งทำให้เขามีความรู้ด้านภูมิศาสตร์รวมถึงกลยุทธที่เหมาะสมกับแต่ละสภาพอากาศ นับเป็นประสบการณ์ที่ทรงคุณค่าและจะเป็นประโยชน์ต่อเขาในอนาคตอย่างมหาศาล เขารับราชการทหารติดต่อกันยาวนานกว่า 53 ปี ผ่านสงครามใหญ่สองครั้ง จนเกษียณตัวเองในจุดสูงสุดของกองทัพบก