stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ออดงแห่งกลูว์นี

| นักบุญออดงแห่งกลูว์นี |
| --- | --- |
รูปแกะสลักไม้ของนักบุญออดงที่ Buxheim Charterhouse
บาทหลวงและอธิการอาราม
เกิด: ราว ค.ศ. 878 เลอม็อง ในประเทศฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 942
นิกาย: โรมันคาทอลิก
วันฉลอง: 18 พฤศจิกายน
องค์อุปถัมภ์: ฝน
นักบุญออดงแห่งกลูว์นี (ฝรั่งเศส: Odon de Cluny, อังกฤษ: Odo of Cluny) เป็นบาทหลวงโรมันคาทอลิก อธิการอารามกลูว์นีองค์ที่สอง นักบุญออดงมีบทบาทในการปฏิรูปชีวิตอารามวาสีแบบศาสนาคริสต์สำนักกลูว์นีในประเทศฝรั่งเศสและประเทศอิตาลี
ออดงผู้เป็นบุตรของลอร์ดเจ้าที่ดินแห่ง Deols ไม่ไกลจากเลอม็องในประเทศฝรั่งเศสปัจจุบัน ได้รับการศึกษาเบื้องต้นที่สำนักของวิลเลียมที่ 1 ดยุกแห่งอากีแตน และต่อมากับเรอมี โดแซร์ ที่ปารีส ราวปี ค.ศ. 909 ออดงก็รับปฏิญาณตนเป็นนักพรต รับศีลอนุกรมเป็นบาทหลวง และต่อมาเป็นอธิการของโรงเรียนประจำอารามโบมที่มีแบร์โนแห่งกลูว์นีเป็นอธิการอาราม แบร์โนกลายมาเป็นผู้ก่อตั้งและอธิการองค์แรกของอารามกลูว์นีในปี ค.ศ. 910 ออดงติดตามแบร์โนไปยังกลูว์นีและนำหนังสือที่สะสมติดตัวไปด้วย หลังจากที่แบร์โนเสียชีวิตในปี ค.ศ. 927 ออดงก็ดำรงตำแหน่งเป็นอธิการอารามต่อมา
ดูเพิ่ม

นักบุญ
ออริเจน

| ออริเจน |
| --- | --- |

เกิด: ค.ศ. 184/5 อะเล็กซานเดรีย จักรวรรดิโรมัน
เสียชีวิต: ค.ศ. 253/4 ไทร์ จักรวรรดิโรมัน

สำนัก: ศาสนาคริสต์
 ได้รับอิทธิพลจาก เคลเมนต์แห่งอะเล็กซานเดรีย 
 เป็นอิทธิพลต่อ พรตนิยมในศาสนาคริสต์ 
 
ออริเจน (อังกฤษ: Origen /ˈɒrɪdʒən/; กรีก: Ὠριγένης, Ōrigénēs) เป็นนักพรตและนักเทววิทยาชาวอะเล็กซานเดรีย ผู้มีบทบาทสำคัญในศาสนาคริสต์ยุคแรก ผลงานของเขาแสดงถึงการวิจารณ์ตัวบท นัยวิเคราะห์คัมภีร์ไบเบิล อรรถปริวรรตศาสตร์ ปรัชญา และการใช้ชีวิตทางศาสนา และถือเป็นผู้มีอิทธิพลมากที่สุดต่อวิถีพรตนิยมในศาสนาคริสต์ยุคแรก
ออริเจนไม่ได้รับการประกาศเป็นนักบุญอย่างปิตาจารย์ท่านอื่น ๆ เพราะคำสอนบางอย่างของเขาขัดกับคำสอนของเปาโลอัครทูตและยอห์นอัครทูต เช่น สอนว่าวิญญาณมีอยู่ก่อนการปฏิสนธิ สิ่งสร้างทั้งหมด (อาจรวมถึงปีศาจ) จะคืนดีกับพระเป็นเจ้าในวาระสุดท้าย พระบุตรมีสถานะต่ำกว่าพระเจ้าพระบิดา เป็นต้น ซึ่งคำสอนเหล่านี้ศาสนาคริสต์กระแสหลักไม่ยอมรับ
ออสการ์ นีเอไมเยร์

| ออสการ์ นีเอไมเยร์ |
| --- | --- |

เกิด: 15 ธันวาคม ค.ศ. 1907(1907-12-15) รีโอเดจาเนโร, บราซิล
เสียชีวิต: 5 ธันวาคม ค.ศ. 2012(2012-12-05) (104 ปี)
สัญชาติ: บราซิล
รางวัล: รางวัลพริตซ์เกอร์, 1988

ผลงานสำคัญ: มหาวิหารบราซิเลีย  อาคารรัฐสภาบราซิล
 
ออสการ์ รีเบย์รู จี อัลเมย์ดา นีเอไมเยร์ โซอาริส ฟิลยู (โปรตุเกส: Oscar Ribeiro de Almeida Niemeyer Soares Filho) หรือ ออสการ์ นีเอไมเยร์ เกิดเมื่อวันที่ 15 ธันวาคม ค.ศ. 1907 เป็นสถาปนิกชาวบราซิล ที่ถูกยกย่องว่าเป็น 1 ในบุคคลสำคัญในวงการสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ เขาเป็นผู้บุกเบิกในการค้นพบความเป็นไปได้ในการใช้คอนกรีตเสริมแรงอย่างเดียวในการทำให้เกิดผลกระทบด้านสุนทรียศาสตร์
ผลงานอาคารของเขามักมีเอกลักษณ์เรื่องพื้นที่ที่มโหฬารและแสดงถึงการผสมผสานปริมาตรและที่ว่าง ที่จะสร้างรูปแบบอย่างไม่มีแบบแผนและมักจะรับน้ำหนักโดยไพโลติ ทั้งยังได้รับการยกย่องและเสียงวิจารณ์ว่าเป็น "อนุสาวรีย์แห่งประติมากรรม" เขายังได้รับยกย่องว่าเป็นศิลปินผู้ยิ่งใหญ่และหนึ่งในสถาปนิกผู้เยี่ยมยอดในยุคของเขา ผลงานอันโด่งดังของเขาเช่นอาคารสาธารณะจำนวนมากที่ออกแบบในกรุงบราซิเลีย เมืองมรดกโลก และสำนักงานใหญ่สหประชาชาติในนครนิวยอร์ก เป็นต้น
นีเอไมเยร์เสียชีวิตเมื่อวันที่ 5 ธันวาคม ค.ศ. 2012  ที่รีโอเดจาเนโร อายุ 104 ปี
ออเรนจ์ (การสื่อสาร)

| --- | --- |

ประเภท: บริษัทมหาชนจำกัด
การซื้อขาย: ยูโรเน็กซต์ปารีส: ORA  NYSE: ORAN  CAC 40
ISIN: FR0000133308 
อุตสาหกรรม: โทรคมนาคม
ก่อตั้ง: 1988; 36 ปีที่แล้ว (1988) (ในชื่อ ฟร็องซ์ เทเลค็อม)
สำนักงานใหญ่: 15th arrondissement, ปารีส, ฝรั่งเศส
พื้นที่ให้บริการ: ทั่วโลก
บุคลากรหลัก: Stéphane Richard (ประธานและประธานเจ้าหน้าที่บริหาร)
ผลิตภัณฑ์: โทรศัพท์บ้าน โทรศัพท์มือถือ อินเทอร์เน็ต ไอพีทีวี
รายได้:  42.238 พันล้านยูโร (2019)
รายได้จากการดำเนินงาน:  5.927 พันล้านยูโร (2019)
รายได้สุทธิ:  3.226 พันล้านยูโร (2019)
สินทรัพย์:  106.303 พันล้านยูโร (2019)
เจ้าของ: รัฐบาลฝรั่งเศส (23%) Public float (77%)
พนักงาน: 135,619 (2019)
บริษัทในเครือ: Orange Marine Orange Business Services
เว็บไซต์: www.orange.com (group) www.orange.fr
ออเรนจ์ (ฝรั่งเศส: Orange S.A.) เป็นบริษัทข้ามชาติสัญชาติฝรั่งเศสผู้ให้บริการด้านโทรคมนาคม มีลูกค้า 266 ล้านคนทั่วโลก มีพนักงานกว่า 89,000 คนในฝรั่งเศสและอีก 59,000 คนในต่างประเทศ เป็นเครือข่ายสัญญาณโทรศัพท์มือถือที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับ 10 ของโลกและใหญ่เป็นอันดับ 4 ของยุโรป มีรายได้ 40 พันล้านยูโรในปี ค.ศ. 2015 ปัจจุบันให้บริการโทรศัพท์มือถือ โทรศัพท์บ้าน อินเทอร์เน็ต และไอพีทีวี
หลุยส์-นีกอลา ดาวู

| จอมพลแห่งจักรวรรดิหลุยส์-นีกอลา ดาวูดยุกแห่งเอาเออร์ชเต็ท เจ้าชายแห่งเอ็คมืล |
| --- | --- |


รัฐมนตรีว่าการสงครามแห่งจักรวรรดิฝรั่งเศส
ดำรงตำแหน่ง 20 มีนาคม 1815 – 9 กรกฎาคม 1815
กษัตริย์: นโปเลียนที่ 1 นโปเลียนที่ 2
ก่อนหน้า: อ็องรี ฌัก กีโยม กลาร์ก
ถัดไป: โลร็อง เดอ กูวียง แซ็งซี
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 10 พฤษภาคม ค.ศ. 1770(1770-05-10) อานูว์, ราชอาณาจักรฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 1 มิถุนายน ค.ศ. 1823(1823-06-01) (53 ปี) ปารีส ประเทศฝรั่งเศส
บุตร: 8 คน
ชื่อเล่น: จอมพลเหล็ก
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้:  ราชอาณาจักรฝรั่งเศส  สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 1  จักรวรรดิฝรั่งเศสที่ 1
สังกัด: กองทัพบก
ประจำการ: 1788–1815
ยศ: จอมพลแห่งจักรวรรดิ
ผ่านศึก: สงครามปฏิวัติฝรั่งเศส สงครามนโปเลียน

หลุยส์-นีกอลา ดาวู (ฝรั่งเศส: Louis-Nicolas Davout) เป็นผู้บัญชาการทหารชาวฝรั่งเศสในช่วงสงครามปฏิวัติฝรั่งเศส ต่อมาได้รับยศจอมพลแห่งจักรวรรดิในช่วงสงครามนโปเลียน เขาเป็นนักการทหารผู้มากความสามารถ และได้รับการนับถือในความมีวินัยอย่างเคร่งครัด ทำให้เขาได้รับฉายา จอมพลเหล็ก (Le Maréchal de fer) เขาเป็นหนึ่งจอมพลชั้นเยี่ยมที่สุดของนโปเลียน อยู่ในระดับเดียวกับจอมพลอ็องเดร มาเซนา และฌ็อง ลาน เขามีความจงรักภักดีต่อนโปเลียนผู้เดียว ภายหลังนโปเลียนสิ้นอำนาจ เขาปฏิเสธที่จะรับใช้ราชวงศ์บูร์บงและลาออกจากราชการ
หลังออกจากราชการ เขาเป็นแสดงความมาดร้ายต่อราชวงศ์บูร์บงอย่างเปิดเผย ต่อมาเมื่อนโปเลียนหนีจากเกาะเอลบาสู่ปารีส ดาวูกลับมารับใช้นโปเลียนอีกครั้ง และได้รับตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการสงคราม ทำหน้าที่อยู่ในปารีส โดยไม่ได้เข้าร่วมยุทธการที่วอเตอร์ลู เมื่อราชวงศ์บูร์บงคืนสู่อำนาจอีกครั้งก็ถอดยศดาวู ผ่านไปไม่นาน ดาวูเริ่มเปิดใจให้ราชวงศ์บูร์บง ท้ายที่สุดเขาก็ได้ยศคืนในปี 1819 และเป็นสมาชิกโรงขุนนาง
ประวัติ

หลุยส์-นีกอลา ดาวู เกิดในหมู่บ้านขนาดเล็กนามว่าอานูว์ จังหวัดช็องปาญ เป็นบุตรชายคนโตของนายทหารม้านามว่าฌ็อง-ฟร็องซัว ดาวู (Jean-François d'Avout) ตระกูลดาวูมีเชื้อสายขุนนางชั้นล่างแต่ยากจน หลุยส์เข้าศึกษาในเทศบาลบรีแยน-เลอ-ชาโต ซึ่งอยู่ห่างจากบ้านไม่ไกลมาก ต่อมาในปี 1785 ก็ย้ายไปศึกษาในวิทยาลัยทหารในปารีส เขาสำเร็จการศึกษาในปี 1788 และได้ติดยศร้อยตรีในกรมทหารม้าหลวงช็องปาญ
ประวัติ > สงครามปฏิวัติฝรั่งเศส

เมื่อเกิดการปฏิวัติฝรั่งเศส เขามียศเป็นพันเอกในกองทหารอาสา และทำการรบในยุทธการที่เนียร์วินเดินเมื่อปี 1793 ในยุทธการครั้งนี้ ผู้บังคับบัญชาของเขาแปรพักตร์ไปเข้าข้างออสเตรีย แต่ดาวูปฏิเสธจะเชื้อฟังคำสั่งผู้บังคับบัญชา และทำการรบอย่างกล้าหาญ เขาจึงได้เลื่อนยศเป็นพลโท (ฝรั่งเศสสมัยนั้นไม่มียศพลตรี) แต่แล้วการที่เขามีพื้นเพขุนนาง ก็ทำให้เขาถูกปลดจากราชการ แต่ไม่นานก็ได้กลับเข้ารับราชการภายหลังรอแบ็สปีแยร์สิ้นอำนาจ ต่อมาในปี 1794 เขาได้เป็นเพื่อนกับนายพลหลุยส์ เดอแซ และนายพลนีกอลา อูดีโน
นายพลเดอแซเป็นผู้แนะนำให้ดาวูได้รู้จักกับนายพลนโปเลียน โบนาปาร์ต นายพลดาวูปฏิบัติหน้าที่ในการทัพไรน์เมื่อปี 1796 และต่อมา เขาได้ร่วมกับนายพลเดอแซกับนายพลโบนาปาร์ตในการทัพอียิปต์เมื่อปี 1798 ดาวูถูกอังกฤษจับเป็นเชลยเมื่อปี 1800 และก็ได้รับการปล่อยตัวจากการตกลงแลกเปลี่ยนเชลย เมื่อเขาเดินทางกลับยุโรป เขาไม่ได้เข้าร่วมในยุทธการที่มาเร็งโก ที่ซึ่งนายพลเดอแซเสียชีวิต นโปเลียนมองเห็นและเชื่อมั่นในฝีมือของดาวู จึงเลื่อนยศเขาเป็นพลเอก นอกจากนี้ยังจัดแจงให้ดาวูแต่งงานกับเอมี เลอแคลร์ก (น้องสามีของเปาลีน โบนาปาร์ต) ทำให้ดาวูมีเป็นหนึ่งในเครือญาติของนโปเลียน ต่อมาเมื่อนโปเลียนขึ้นเป็นกงสุลเอก ก็แต่งตั้งดาวูเป็นผู้บัญชาการกองทหารคุ้มกันกงสุล
ประวัติ > จักรวรรดิฝรั่งเศส

ในปี 1804 เมื่อนโปเลียนปราบดาภิเษกเป็นจักรพรรดิแห่งฝรั่งเศส ดาวูเป็นหนึ่งในนายพลสิบแปดคนแรกที่ได้รับยศจอมพลแห่งจักรวรรดิ และเป็นผู้มีอายุน้อยที่สุดรวมถึงประสบการณ์น้อยที่สุดที่ได้รับยศจอมพล ด้วยเหตุนี้ ดาวูจึงตกเป็นเป้าอิจฉาริษยาจากนายพลคนอื่นตลอดการรับราชการทหารที่เหลือ
ในช่วงเวลานี้เอง ดาวูในวัยสามสิบกว่าเริ่มหัวล้านและสายตาสั้นจนต้องใส่แว่น รูปลักษณ์ภายนอกดูไม่สง่างามมากนัก แต่เขาเป็นคนซื่อตรงและไม่เห็นแก่เงินเช่นจอมพลหลายคน ดาวูนอนในค่ายกับพวกทหารตลอด ขณะที่จอมพลคนอื่นชอบหาที่นอนที่สะดวกสบายอยู่นอกค่าย กองทัพน้อยที่ 3 ของดาวูต์เป็นหน่วยที่ฝึกหนักที่สุดและเคร่งวินัยที่สุด พวกเขาฝึกรบหลายแบบที่หน่วยอื่นไม่ทำ เช่นการฝึกรบในเวลากลางคืน ฝึกเสริมสมรรถภาพทางกาย
ดาวูมีส่วนสำคัญอย่างยิ่งที่ทำให้กองทัพฝรั่งเศสได้รับชัยชนะในยุทธการที่เอาสเทอร์ลิทซ์เมื่อปี 1805 เขานำทหารเจ็ดพันนายเดินทัพด่วนจากเวียนนามาเสริมปีกขวาของกองทัพนโปเลียนที่เอาสเทอร์ลิทซ์ ดาวูใช้เวลาเดินทัพเพียงสองวันด้วยระยะทางกว่าร้อยกิโลเมตร การมาถึงของดาวูสร้างความตกตะลึงต่อแม่ทัพข้าศึก
ในปี 1806 ยุทธการที่เอาเออร์ชเต็ท ดาวูนำทหาร 27,000 นายเผชิญหน้ากองทัพปรัสเซียในบัญชาของจอมพลดยุกแห่งเบราน์ชไวค์ซึ่งมีกำลังมากถึง 64,000 นาย ในศึกครั้งนี้ ดาวูต้องสู้ข้าศึกเพียงลำพังโดยที่ไม่มีกองหนุนมาช่วย กระนั้น ดาวูก็อาศัยชัยภูมิ สภาพอากาศ และจิตวิทยา จนคว้าชัยชนะโดยเสียทหารเพียงเจ็ดพันนาย ดยุกแห่งเบราน์ชไวค์บาดเจ็บหนักและเสียชีวิตในภายหลัง ชัยชนะครั้งนี้ทำให้นโปเลียนตะลึง ทรงแซวดาวูว่ามองจำนวนข้าศึกผิดรึเปล่า ดาวูได้รับการอวยยศเป็นดยุกแห่งเอาเออร์ชเต็ท และได้รับคำชมจากนโปเลียนว่า:
"จอมพลผู้นี้ได้แสดงความกล้าหาญอันโดดเด่นและบุคลิกแน่วแน่ ถือเป็นบุรุษชั้นยอดแห่งการสงคราม"
อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์แห่งฝรั่งเศส

ตรา "อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์แห่งฝรั่งเศส"
อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์แห่งฝรั่งเศส หรือ มอนูว์ม็องอิสตอริก (ฝรั่งเศส: Monument historique) คือกระบวนการของรัฐในประเทศฝรั่งเศสในการจัดเครือข่ายสิ่งที่ควรได้รับการพิทักษ์ในฐานะที่เป็นมรดกทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม ที่รวมทั้งสิ่งก่อสร้าง, ส่วนใดส่วนหนึ่งของสิ่งก่อสร้าง, กลุ่มสิ่งก่อสร้าง, หรืออาจจะเป็นประชาคมทั้งประชาคม, สวน, สะพาน หรือ โครงสร้างอื่น ๆ เพราะความสำคัญทางประวัติศาสตร์ และ สถาปัตยกรรม สิ่งที่ได้รับฐานะเป็น “อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์" อาจจะเป็นได้ทั้งสิ่งที่เป็นของรัฐหรือเอกชนก็ได้
ตัวอย่างของสิ่งก่อสร้างที่มีฐานะเป็น “อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์" ก็รวมทั้งหอไอเฟล,  พิพิธภัณฑ์ลูฟวร์ และ โรงอุปรากรปาแลการ์นีเย และแอบบี หรือ คริสต์ศาสนสถาน ที่รวมทั้งมหาวิหารเช่นมหาวิหารโนเทรอดามแห่งปารีส หรือพระราชวัง, วัง หรือ คฤหาสน์ เช่น ปราสาทและวังแห่งลุ่มแม่น้ำลัวร์ หลายแห่ง
สิ่งก่อสร้างบางหลังก็อาจจะได้รับฐานะเฉพาะภายนอก หรือ เฉพาะภายใน หรือทั้งภายนอกและภายใน ขณะที่สิ่งก่อสร้างบางหลังอาจจะได้รับฐานะเฉพาะการตกแต่ง, เฟอร์นิเจอร์, ห้องเพียงห้องเดียว หรือ แม้แต่เพียงบันได ว่ามีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ ตัวอย่างของสิ่งก่อสร้างที่ได้รับฐานะเพราะการตกแต่งก็ได้แก่ "Deux Garcons" ในแอ็กซ็องพรอว็องส์ที่ผู้อุปถัมภ์รวมทั้งอาลฟงส์ เดอ ลามาร์ตีน, เอมีล ซอลา และปอล เซซาน หรือสิ่งก่อสร้างบางหลังก็อาจจะได้รับฐานะเพราะความเกี่ยวข้องกับบุคคลสำคัญ เช่น ตึก Auberge Ravoux ที่โอแวร์ซูว์รวซ เพราะเป็นสถานที่จิตรกรฟินเซนต์ ฟัน โคคใช้เวลาส่วนใหญ่ในบั้นปลายที่นั่น
การระบุความสำคัญของสิ่งก่อสร้างมีรากฐานมาจากการปฏิวัติฝรั่งเศสเมื่อรัฐบาลแต่งตั้งให้อเล็กซองเดรอ เลอนัวร์มีความรับผิดชอบในการระบุและพิทักษ์โครงสร้างที่มีความสำคัญ การจัดแบ่งประเภทจัดทำขึ้นเป็นครั้งแรกในคริสต์ศตวรรษที่ 19 โดยนักเขียนพรอสแพร์ เมอริมี ผู้เป็นผู้ตรวจการทั่วไปของอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์ ในปี ค.ศ. 1851 เมอริมีก็ริเริ่มโครงการบันทึกสิ่งสำคัญทางประวัติศาสตร์ของฝรั่งเศส (Missions Héliographiques) เพื่อทำการบันทึกสิ่งก่อสร้างที่เป็นสถาปัตยกรรมยุคกลางของฝรั่งเศส
ดูเพิ่ม

สิ่งก่อสร้าง
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์แห่งฝรั่งเศส
หนังสือพระวรสาร

ระวังสับสนกับ พระวรสาร
พระวรสารเคลล์ส ประมาณ ค.ศ. 800 แสดงการตกแต่งบทเขียนอย่างวิจิตรงดงามที่เปิดพระวรสารนักบุญยอห์น
หนังสือพระวรสาร (กรีก: Εὐαγγέλιον, Evangélion, อังกฤษ: Gospel Book หรือ Book of the Gospels) เป็นประเภทของวรรณกรรมคริสต์ศาสนา ที่เป็นประมวลหรือหนังสือรวมเล่มที่ประกอบด้วยพระวรสารในสารบบทั้งสี่ฉบับในพันธสัญญาใหม่ของคริสต์ศาสนา หนังสือพระวรสารจะมีเนื้อหาที่สมบูรณ์ครบถ้วนและจัดเรียงตามลำดับพระวรสาร ซึ่งต่างจาก “หนังสือพระวรสารฉบับตัดตอน” (Evangeliary) ซึ่งมีเนื้อหาเฉพาะบางตอนจากพระวรสารเท่านั้นที่ใช้ในการทำพิธีมิสซาหรือคริสต์ศาสนพิธีอื่นๆ
ประวัติ

ในยุคกลางการสร้างคัมภีร์ไบเบิลทั้งฉบับเป็นสิ่งที่หายาก การผลิตหนังสือแต่ละเล่มหรือประมวลหนังสือก็จะทำโดยมีวัตถุประสงค์ใดวัตถุประสงค์หนึ่ง หนังสือพระวรสารสร้างขึ้นเพื่อทั้งใช้ในการศึกษาเป็นการส่วนบุคคล หรือ เพื่อใช้เป็น “หนังสือแสดง” ในพิธีและเพื่อการตกแต่ง ฉะนั้นหนังสือบางเล่มจึงสร้างกันอย่างหรูหราวิจิตร โดยเฉพาะหนังสือพระวรสารที่นิยมสร้างกันมากก็จะเป็นหนังสือที่เรียกว่า “หนังสือวิจิตร” ที่ได้รับการตกแต่งอย่างเต็มที่มาจนถึงราวคริสต์ศตวรรษที่ 11 เมื่อมาแทนที่ด้วยหนังสือเพลงสวดสดุดีและคัมภีร์ไบเบิลโรมาเนสก์ทางตะวันตก แต่ทางตะวันออกหนังสือพระวรสารก็คงยังดำรงความนิยมกันอยู่จนกระทั่งเมื่อมีวิวัฒนาการการพิมพ์กันขึ้น การตกแต่งที่นิยมกันก็จะเป็นภาพเหมือนประกาศก งานชิ้นเอกส่วนใหญ่ของหนังสือวิจิตรของศิลปะเกาะเป็นหนังสือพระวรสาร รวมทั้งหนังสือพระวรสารของไบแซนไทน์และ ราชวงศ์กาโรแล็งฌีย็องอีกหลายฉบับ แต่หนังสือพระวรสารส่วนใหญ่ก็มิได้รับการสร้างให้เป็นหนังสือวิจิตร หรือเพียงแต่ตกแต่งด้วยอักษรตัวต้นประดิษฐ์หรือสิ่งอื่นๆ อีกเพียงเล็กน้อย  เนื้อหาของหนังสือพระวรสารก็จะเป็นข้อความจากพระวรสารเอง, หนังสือสนับสนุนที่รวมทั้งตารางแบ่งพระวรสาร (Eusebian Canons), บทสรุปข้อความ, อภิธานศัพท์ และคำอธิบายอื่นๆ
หนังสือพระวรสารฉบับสำคัญ

“Ada Gospels”
“Rossano Gospels”
“Rabula Gospels”
“Mulling Gospels”
“Book of Durrow”
“Echternach Gospels”
“St. Augustine Gospels”
“Stonyhurst Gospel”
“Durham Gospels”
“พระวรสารลินดิสฟาร์น”
“Lichfield Gospels” (หรือที่รู้จักกันว่า St. Chad Gospels)
“Leningrad Gospels”
“พระวรสารเคลล์ส”
“Barberini Gospels”
“พระวรสารบรมราชาภิเษกเวียนนา”
“Aachen Coronation Gospels”
“Ebbo Gospels”
“พระวรสารเซนต์เอมเมอแรม”
“พระวรสารลอร์สช”
“Codex Aureus of Echternach”
“Gospels of Henry the Lion”
“Tetraevangelia of Ivan Alexander”
“Peresopnytsia Gospels”
ระเบียงภาพ

ฉากจากทุกขกิริยาของพระเยซู
“พระวรสารเซนต์ออกัสติน”คริสต์ศตวรรษที่ 6
อิตาลี
“พระวรสารรอสซาโน”
คริสต์ศตวรรษที่ 6
อิตาลี
“พระวรสารเดอร์โรว์” 
คริสต์ศตวรรษที่ 7
อังกฤษ/ไอร์แลนด์?
“พระวรสารลินดิสฟาร์น”<ref>Celtic and Anglo-Saxon Art: Geometric Aspects Derek Hull, Published 2003
หน้าปก “พระวรสารลอร์สช”
ราว ค.ศ. 778 ถึงค.ศ. 820
โดยสกุลช่างของราชสำนัก
ของจักรพรรดิชาร์เลอมาญ
ตารางแบ่งพระวรสาร
“พระวรสารลอร์สช”
“พระวรสารอดา” 
ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 9
จักรวรรดิแฟรงค์
หน้าปก “พระวรสารบรมราชาภิเษก” 
ออสเตรีย
หน้าปกของหนังสือพระวรสารของ
ซาร์อเล็กซี
“พระวรสารเฮนรีเดอะไลออน”
คริสต์ศตวรรษที่ 12
เยอรมนี
ดูเพิ่ม

พระวรสาร
หนังสือวิจิตร
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ หนังสือพระวรสาร
องแซแตเมอาโกซ

| "องแซแตเมอาโกซ"> เพลงโดยเซลีน ดิออน.จากอัลบั้มแดล |
| --- | --- |
วางจำหน่าย: 20 สิงหาคม พ.ศ. 2550
แนวเพลง: ป๊อป
ความยาว: 4:04
ค่ายเพลง: โคลัมเบีย, อีพิก
ผู้ประพันธ์เพลง: ฟร็องซวซ ดอแร็ง, มาร์ก ดูว์เพร, ฌ็อง-ฟร็องซัว โบร
โปรดิวเซอร์: Tino Izzo
"องแซแตเมอาโกซ" (ฝรั่งเศส: On s'est aimé à cause, "เราเคยรักกันเพราะเหตุว่า") เป็นซิงเกิลที่ 4 ของเซลีน ดิออน จากอัลบัม แดล ได้รับการเผยแพร่ทางนีวิทยุเป็นครั้งแรกในรัฐเกแบ็ก ประเทศแคนาดา เมื่อวันที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2550
เนื้อเพลงประพันธ์โดยฟร็องซวซ ดอแร็ง ส่วนทำนองโดยมาร์ก ดูว์เพร และมีฌ็อง-ฟร็องซัว โบร เป็นผู้อำนวยเพลงนี้ ทั้งนี้ ฟร็องซวซยังเป็นผู้ประพันธ์เพลง "เอซีลน็องแร็สแตกูน (เฌอเซอแรแซล-ลา)" กับทั้งเซลีนยังเคยร่วมงานกับผู้ประพันธ์ทำนองและผู้อำนวยเพลงทั้งสองในเพลง "ปลูว์โอเกอมัว (Plus haut que moi)" เมื่อ พ.ศ. 2536 และเพลง "ตูแพรดูว์บอเนอร์" ใน พ.ศ. 2548 อีกด้วย
ไม่มีมิวสิกวิดีโอองแซแตเมอาโกซ
ทั้งนี้ เพลงองแซแตเมอาโกซยังมีฉบับหนึ่งซึ่งบันทึกเสียงในภายหลัง เรียก เพลง "อาโกซ" ซึ่งมีทำนองเร็ว
เพลงองแซแตเมอาโกซสขึ้นสู่อันดับสูงสุดที่ 5 ในชาร์ทเกแบ็กแอร์เพลเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2550
รูปแบบและรายชื่อเพลง

ซิงเกิลวิทยุหนึ่งเพลง (ประเทศแคนาดา)
"องแซแตเมอาโกซ" – 4:04
ชาร์ต

| ชาร์ต (พ> ศ. 2550) | ตำแหน่ง สูงสุด |
| --- | --- |
Canadian MSN Music Store All Track Downloads: 53
Canadian MSN Music Store Pop Track Downloads: 17
Canadian Palmares Digital Singles: 12
Canadian Palmares Pop Digital Singles: 6
Canadian Radio & Records AC National Airplay: 23
Quebec Radio Correspondants Francophone Chart: 5
Quebec RockDétente Radio Chart: 1
Quebec Rythme FM Radio Chart: 1
ออบีดุช

| ออบีดุช |
| --- | --- |
เมือง
ทิวทัศน์เมืองออบีดุช
   ธง ตราอาร์ม
พิกัด: 39°21′29″N 9°9′28″E﻿ / ﻿39.35806°N 9.15778°E﻿ / 39.35806; 9.15778
การปกครอง
ประชากร (2011)
 • ทั้งหมด: 11,772 คน
รหัสพื้นที่: 295
เว็บไซต์: www.cm-obidos.pt
ออบีดุช (โปรตุเกส: Óbidos) เป็นเมืองและเทศบาลแห่งหนึ่งในภูมิภาคย่อยตะวันตก (Oeste Subregion) ของประเทศโปรตุเกส เฉพาะตัวเมืองมีจำนวนประชากรประมาณ 3,100 คน ในขณะที่เขตเทศบาลซึ่งกว้างกว่ามีจำนวนประชากร 11,772 คน ณ ปี ค.ศ. 2011 บนพื้นที่ 141.55 ตารางกิโลเมตร
พื้นที่ตัวเมืองออบีดุชตั้งอยู่บนยอดเนินเขา ล้อมรอบด้วยป้อมปราการ ด้วยเหตุที่เมืองนี้ยังคงรักษาสิ่งก่อสร้างตามสถาปัตยกรรมยุคกลางไว้ได้อย่างดี ถนน จัตุรัส กำแพงเมือง และปราสาทของเมืองจึงเป็นสถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยมแห่งหนึ่งในตอนกลางของประเทศ
ออบีดุช - Óbidos
แหล่งข้อมูลอื่น

Óbidos Turismo, Município de Óbidos - เว็บไซต์การท่องเที่ยวออบีดุช (โปรตุเกส) (อังกฤษ) (ฝรั่งเศส)
คู่มือนำเที่ยวออบีดุช เก็บถาวร 2015-11-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เทศกาลช็อกโกแลตนานาชาติ ออบีดุช - เว็บไซต์ทางการ (โปรตุเกส) พร้อมข้อมูลพื้นฐาน
คู่มือนำเที่ยวออบีดุช - เว็บไซต์จัดทำขึ้นจากความร่วมมือระหว่างการท่องเที่ยวโปรตุเกสกับโรงเรียนการท่องเที่ยวอึชตูริล
ออร์มุซ

ระวังสับสนกับ ช่องแคบฮอร์มุซ
ออร์มุซ หรือ ออร์มุส หรือ ราชอาณาจักรออร์มุส (โปรตุเกส: Ormuz, อังกฤษ: Ormus หรือ Ohrmuzd หรือ Hormuz หรือ Ohrmazd) เป็นราชอาณาจักรที่รุ่งเรืองระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 10 ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 17 ที่ตั้งอยู่ในบริเวณอ่าวเปอร์เซียไปจนถึงช่องแคบฮอร์มุซ ราชอาณาจักรก่อตั้งขึ้นโดยเจ้าอาหรับในคริสต์ศตวรรษที่ 10 และมาตกอยู่ภายใต้อิทธิพลของเปอร์เซียในคริสต์ศตวรรษที่ 12 ก่อนที่จะกลายมาเป็นรัฐบริวารของจักรวรรดิโปรตุเกส
ดูเพิ่ม

ช่องแคบฮอร์มุซ
อะกลีอา

ประติมากรรม "ไตรเทพี" ค.ศ. 1825
อะกลีอา (อังกฤษ: Aglaea) หรือ อะไกลอา (อังกฤษ: Aglaïa; กรีก: Ἀγλαΐα) เป็นเทพีองค์เล็กที่สุดในสามองค์ในกลุ่มเทพีชาริทีสในตำนานเทพเจ้ากรีกที่รู้จักกันในภาษาอังกฤษว่า "Three Graces" (ไตรเทพี) เทพีอะกลีอาเป็นธิดาของซูสและยูริโนมี (Eurynome)
เทพีอะกลีอาปรากฏเป็นหนึ่งในสามเทพีในรายละเอียดของภาพ "ฤดูใบไม้ผลิ" โดยซันโดร บอตตีเชลลี
ออร์น (จังหวัดเมิซ)

| ออร์น |
| --- | --- |
เทศบาล
ซากโบสถ์ออร์น
   ตราอาร์ม
ประเทศ: ฝรั่งเศส
แคว้น: กร็องแต็สต์
จังหวัด: เมิซ
เขต: แวร์เดิง
อำเภอ: แบลวีล-ซูร์-เมิซ
สหเทศบาล: กร็องแวร์เดิง
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี (2020–2026) : ชาร์ล แซ็ง-วาน
พื้นที่1: 18.52 ตร.กม. (7.15 ตร.ไมล์)
ประชากร (มกราคม ค.ศ. 2018)2: 6 คน
 • ความหนาแน่น: 0.32 คน/ตร.กม. (0.84 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
รหัสอีนเซ/ไปรษณีย์: 55394 /55150
สูงจากระดับน้ำทะเล: 209–327 m (686–1,073 ft)  (avg. 250 m หรือ 820 ft)
1 ข้อมูลอาณาเขตที่ตามขึ้นทะเบียนไว้โดยไม่รวมทะเลสาบ, หนองน้ำ, ธารน้ำแข็งที่ขนาดใหญ่กว่า 1 ตารางกิโลเมตรตลอดจนปากแม่น้ำ 2 Population without double counting: residents of multiple communes (e.g., students and military personnel) only counted once.
ออร์น (ฝรั่งเศส: Ornes, ออกเสียง: [ɔʁn]) เป็นเทศบาลในจังหวัดเมิซ ประเทศฝรั่งเศส หมู่บ้านนี้เป็นหนึ่งในเก้าหมู่บ้านฝรั่งเศสที่ถูกทำลายในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง และเป็นหนึ่งในหกหมู่บ้านที่ไม่ได้สร้างขึ้นใหม่ ในปัจจุบันเป็นอนุสรณ์สถานแห่งหนึ่ง
แม้ว่าจะมีบ้านเรือนและประชากรอาศัยอยู่ถาวรจำนวนหนึ่ง แต่หมู่บ้านนี้ก็ได้รับการจัดอยู่ในสถานะ "ตายเพื่อฝรั่งเศส"
ประชากร

ใน ค.ศ. 2018 เทศบาลนี้มีประชากร 6 คน
| ปี | ประชากร | ±% |
| --- | --- | --- |
| 2005 | 2 | —     |
| 2006 | 2 | +0.0% |
| 2007 | 2 | +0.0% |
| 2008 | 3 | +50.0% |
| 2009 | 5 | +66.7% |
| 2010 | 6 | +20.0% |
| 2011 | 6 | +0.0% |
| 2012 | 6 | +0.0% |
| 2013 | 6 | +0.0% |
| 2014 | 5 | −16.7% |
| 2015 | 5 | +0.0% |
| 2016 | 6 | +20.0% |
องค์การแพทย์ไร้พรมแดน

| --- | --- |

ก่อตั้ง: 22 ธันวาคม พ.ศ. 2514 (52 ปี)
ก่อตั้งที่: ปารีส
ประเภท: องค์การนอกภาครัฐระหว่างประเทศ
สํานักงานใหญ่: ทั่วโลก: เจนีวา ศูนย์ปฏิบัติการ: อัมสเตอร์ดัม (โอซีเอ) บาร์เซโลนา-เอเธนส์ (โอซีบีเอ) บรัสเซลส์ (โอซีบี) ปารีส (โอซีพี) เจนีวา (โอซีจี)
พื้นที่ให้บริการ : ทั่วโลก
ประธานนานาชาติ: Christos Christou
องค์กรแม่: สมัชชาใหญ่นานาชาติ
รายได้ (พ.ศ. 2563) : 1.9 พันล้านยูโร
ลูกจ้าง  : 45,260 คน
เว็บไซต์: www.msf.org
ศูนย์บัญชาการใหญ่ขององค์การแพทย์ไร้พรมแดนที่เจนีวา
องค์การแพทย์ไร้พรมแดน (ฝรั่งเศส: Médecins Sans Frontières, ออกเสียง: [medsɛ̃ sɑ̃ fʁɔ̃tjɛʁ] ( ฟังเสียง)) หรือ แอมแอ็สเอ็ฟ (MSF) เป็นองค์การสาธารณประโยชน์ที่ก่อตั้งเพื่อให้ความช่วยเหลือด้านมนุษยธรรม โดยมุ่งช่วยเหลือประเทศที่ตกอยู่ในภาวะสงคราม หรือประเทศกำลังพัฒนาที่ประสบปัญหาโรคระบาด
องค์การแพทย์ไร้พรมแดนก่อตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2514 โดยพัฒนามาจากกลุ่มความช่วยเหลือทางการแพทย์และผ่าตัดโดยรีบด่วน (Groupe d'Intervention Médicale et Chirurgicale en Urgence) ซึ่งเป็นกลุ่มแพทย์อาสาสมัครชาวฝรั่งเศส ที่ให้ความช่วยเหลือด้านมนุษยธรรมภายหลังการเกิดสงครามกลางเมืองในประเทศไนจีเรีย (พ.ศ. 2510–2513)
ปัจจุบันบริหารงานโดยคณะกรรมการซึ่งมีสำนักงานอยู่ที่นครเจนีวา สวิตเซอร์แลนด์ ดำเนินงานโดยแพทย์ พยาบาล และเจ้าหน้าที่ประมาณ 3,000 คน ปฏิบัติงานในโครงการต่าง ๆ สำหรับในสหรัฐอเมริกา องค์การนี้ใช้ชื่อเป็นภาษาอังกฤษว่า Doctors Without Borders
องค์การแพทย์ไร้พรมแดนได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพประจำ พ.ศ. 2542 จากการเป็นผู้นำการให้ความช่วยเหลือด้านการแพทย์ในทวีปต่าง ๆ
แอมแอ็สแอ็ฟ ในประเทศไทย

องค์การแพทย์ไร้พรมแดน เข้ามามีบทบาทในประเทศไทยตั้งแต่ พ.ศ. 2526 โดยให้ความช่วยเหลือด้านการแพทย์แก่ผู้อพยพแถบชายแดนไทย-พม่า และให้ความช่วยเหลือด้านการรักษาวัณโรคตั้งแต่ พ.ศ. 2542 และโรคเอดส์ตั้งแต่ พ.ศ. 2539
อักซิสตอริก

| อักซิสตอริก Axe historique |
| --- | --- |


ข้อมูลทั่วไป
ประเภท: แนวถนน
เมือง: ปารีส
ประเทศ:  ประเทศฝรั่งเศส
อักซิสตอริก (ฝรั่งเศส: Axe historique, "แกนกลางอันเก่าแก่") เป็นแนวเส้นตรงของอนุสาวรีย์ ตึก และทางสัญจรขนาดใหญ่จากกลางกรุงปารีสไปยังทิศตะวันตก ยังเป็นที่รู้จักในชื่อ "วัวทรียงฟาล" (Voie Triomphale, "ทางแห่งชัยชนะ") และ "วัวรัวยาล" (Voie royale, "ทางหลวง")
อักซิสตอริกได้เริ่มขึ้นเมื่อมีการสร้างช็องเซลีเซ ซึ่งออกแบบในคริสต์ศตวรรษที่ 17 เพื่อที่จะสร้างทัศนียภาพออกไปทางทิศตะวันตกและขยายถนนไปยังสวนและพระราชวังตุยเลอรี ในปัจจุบันสวนตุยเลอรี (Jardins des Tuileries) ยังมีถนนทางเดินขนาดกว้าง แม้ว่าพระราชวังจะถูกเผาทำลายไปในเหตุการณ์เทศบาลปารีสในปี พ.ศ. 2414 ก็ตาม
ออแดกซ์

นักจักรยานออแดกซ์ขี่เป็นกลุ่ม ในปี 2004
ออแดกซ์ (อังกฤษ: audax) หรือ ร็องดอเนอร์ (ฝรั่งเศส: randonneur) เป็นรูปแบบของกีฬาจักรยานที่ผู้เข้าร่วมจะพยายามขี่จักรยานเป็นระยะทางไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ภายในระยะเวลาที่กำหนด โดยไม่เป็นการแข่งขันเพื่อจัดอันดับ เริ่มกำเนิดในประเทศอิตาลีในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19  โดยนักกีฬาจะขี่จักรยานเป็นกลุ่มต่อเนื่องให้ได้ระยะทางมากที่สุดในวันเดียว และเรียกตัวเองว่าเป็นพวก "ออแดกซ์" (audax มาจากคำว่า audacious  แปลว่า "บ้าบิ่น") ออแดกซ์ครั้งแรกที่มีการบันทึกไว้ เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 12 มิถุนายน ค.ศ. 1897 โดยนักจักรยานชาวอิตาลี 12 คน จากโรมไปยังเนเปิลส์เป็นระยะทาง 230 กิโลเมตร
ปัจจุบันกีฬาออแดกซ์มีสองรูปแบบคือ รูปแบบดั้งเดิม ขี่จักรยานเป็นกลุ่มโดยไม่หยุดพักระหว่างทาง ปัจจุบันเรียกว่า ยูโรแดกซ์ (eurodax) นิยมในประเทศฝรั่งเศส เบลเยียม เนเธอร์แลนด์ และเยอรมนี และรูปแบบอิสระ (ฝรั่งเศส: allure libre) นักกีฬาสามารถเลือกขี่คนเดียว ขี่เป็นกลุ่ม หรือเลือกขี่ต่อเนื่องหรือหยุดพักระหว่างทางได้อย่างอิสระ ปัจจุบันเรียกว่า ร็องดอเนอร์ (randonneur) หรือ อาลูร์ลีบร์ (allure libre) หรือ เบรอแว (brevet) นิยมในหลายประเทศเช่น สหราชอาณาจักร สหรัฐอเมริกา แคนาดา ออสเตรเลีย บราซิล จีน  ในบางประเทศใช้คำว่า ออแดกซ์ และร็องดอเนอร์ ในความหมายเดียวกัน
การขี่จักรยานออแดกซ์/ร็องดอเนอร์ ในปัจจุบัน นิยมขี่เป็นระยะทางไกล 200, 300, 400, 600, 1200 กิโลเมตร เส้นทางไกลสุดที่จัดขึ้นคือ ระยะทาง 1400 กิโลเมตรภายใน 5 วัน จัดขึ้นที่สหราชอาณาจักรทุก 4 ปี
แหล่งข้อมูลอื่น

Union des Audax Français ผู้จัดกิจกรรมออแดกซ์แบบดั้งเดิม
Audax Club Parisien ผู้จัดกิจกรรมร็องดอเนอร์ (เบรอแว)
Audax Randonneurs Thailand ผู้จัดกิจกรรมออแดกซ์-ร็องดอเนอร์ ในประเทศไทย
หลุยส์ที่ 1 ดยุคแห่งออร์เลอ็อง

| หลุยส์ที่ 1 |
| --- | --- |
หลุยส์แห่งออร์เลอ็องดึงผ้าคลุมออกจากภรรยาลับ โดยยูจีน เดอลาครัวซ์ ค.ศ. 1825–26 ภาพแสดงถึงความหมกมุ่นในโลกีย์ของหลุยส์
ดยุคแห่งออร์ลีอ็อง
ครองราชย์: ค.ศ. 1392–1407
ประสูติ: 13 มีนาคม ค.ศ. 1372
สิ้นพระชนม์: 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 1407 (35 ปี)
ฝังพระศพ: มหาวิหารแซ็งต์เดอนีส์ ประเทศฝรั่งเศส
พระชายา: วาเลนตีนา วิสกอนตี ดัชเชสแห่งออร์เลอ็อง
โอรสหรือธิดา: ชาร์ลส์ ดยุคแห่งออร์เลอ็อง ฟิลิป ฌ็อง มาร์เกอรีต ฌ็อง (นอกสมรส)
ราชวงศ์: วาลัวส์-ออร์เลอ็อง
พระบิดา: พระเจ้าชาร์ลที่ 5 แห่งฝรั่งเศส
พระมารดา: ฌานแห่งบูร์บง
หลุยส์ที่ 1 ดยุคแห่งออร์เลอ็อง (ฝรั่งเศส: Louis d'Orléans) (13 มีนาคม ค.ศ. 1372 – 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 1407) เป็นดยุคแห่งออร์ลีอ็องตั้งแต่ปี ค.ศ. 1392 จนสิ้นพระชนม์ พระองค์ยังเป็นดยุคแห่งตูแรน, เคานต์แห่งวาลัวส์, เคานต์แห่งบลัวส์, เคานต์แห่งอ็องกูแลม, เคานต์แห่งเปริกอด์ และเคานต์แห่งซัสว์ซงส์
หลุยส์เป็นพระโอรสคนที่สองของพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 5 แห่งฝรั่งเศสกับฌานแห่งบูร์บง และเป็นพระอนุชาของพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 6