stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อำเภอรัตภูมิ
ประวัติ

เดิมอำเภอรัตภูมิ อยู่ในพื้นที่ของตำบลกำแพงเพชร อำเภอปากพะยูน จังหวัดพัทลุง แยกตั้งเป็นกิ่งอำเภอในปี พ.ศ. 2435 โดยตั้งที่ว่าการกิ่งอำเภอครั้งแรกที่ตำบลกำแพงเพชร ชื่อ "กิ่งอำเภอกำแพงเพชร" ปี พ.ศ. 2459 ทางราชการได้โอนพื้นที่กิ่งอำเภอกำแพงเพชร มาขึ้นกับทางจังหวัดสงขลา และย้ายที่ว่าการกิ่งอำเภอไปที่บ้านปากบางภูมี ริมทะเลสาบสงขลา ซึ่งอยู่ในพื้นที่ของตำบลรัฐภูมิ และเปลี่ยนชื่อกิ่งอำเภอเป็น "กิ่งอำเภอรัฐภูมิ" โดยมีพื้นที่การปกครองทั้งหมด 3 ตำบล ได้แก่ ตำบลคูหาใต้ ตำบลรัฐภูมิ และตำบลกำแพงเพชร
ปี พ.ศ. 2466 มณฑลนครศรีธรรมราชได้จัดระเบียบพื้นที่ใหม่ ได้ย้ายที่ว่าการกิ่งอำเภอรัฐภูมิ จากบ้านปากบางภูมีมาตั้งที่ตำบลกำแพงเพชร และตั้งที่ว่าการอำเภอขึ้น เป็น "อำเภอกำแพงเพชร"แต่เนื่องจากชื่อไปพ้องกับจังหวัดกำแพงเพชร เมื่อ พ.ศ. 2482 จึงเปลี่ยนเป็นชื่อใหม่ว่า "อำเภอรัตตภูมิ" แต่คำว่ารัตตภูมิไม่มีคำแปลมีการตรวจสอบเมื่อ พ.ศ. 2510 ทางสำนักนายกรัฐมนตรีและราชบัณฑิตยสถาน ได้แก้ไขชื่ออำเภอเป็น "อำเภอรัตภูมิ" แปลว่า "พื้นที่ดินแดง" ตรงกับความเป็นจริงที่พื้นที่ส่วนมากจะเป็นดินสีแดงละเอียด
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอรัตภูมิแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 ตำบล 63 หมู่บ้าน
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. |  | กำแพงเพชร |  | (Kamphaeng Phet) |  |  | 13 หมู่บ้าน |
| 2. |  | ท่าชะมวง |  | (Tha Chamuang) |  |  | 15 หมู่บ้าน |
| 3. |  | คูหาใต้ |  | (Khuha Tai) |  |  | 14 หมู่บ้าน |
| 4. |  | ควนรู |  | (Khuan Ru) |  |  | 9 หมู่บ้าน |
| 5. |  | เขาพระ |  | (Khao Phra) |  |  | 12 หมู่บ้าน |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอรัตภูมิประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ได้แก่
เทศบาลเมืองกำแพงเพชร ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลกำแพงเพชร (เขตองค์การบริหารส่วนตำบลกำแพงเพชรเดิม)
เทศบาลตำบลกำแพงเพชร ครอบคลุมพื้นที่ตำบลกำแพงเพชร (เขตสุขาภิบาลกำแพงเพชรเดิม)
เทศบาลตำบลนาสีทอง ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลเขาพระ
เทศบาลตำบลคูหาใต้ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคูหาใต้ทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลท่าชะมวง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลท่าชะมวงทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลควนรู ครอบคลุมพื้นที่ตำบลควนรูทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลเขาพระ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเขาพระ (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลนาสีทอง)
อำเภอเชียงคำ

| อำเภอเชียงคำ |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Chiang Kham
วัดพระนั่งดิน  มีองค์พระประธานของวัดไม่มีฐานชุกชีรองรับเหมือนพระประธานในวัดอื่น ๆ เคยมีราษฎร์สร้างฐานชุกชีและอัญเชิญพระประธานขึ้นประดิษฐาน แต่ปรากฏว่าพยายามอย่างไรก็ยกไม่ขึ้นจึงเรียกสืบต่อกันว่า พระเจ้านั่งดิน สันนิษฐานว่าพระพุทธรูปองค์นี้สร้างตั้งแต่ครั้งสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้ายังทรงพระชนม์อยู่ หรือมีอายุกว่า 2,500 ปี
คำขวัญ: เมืองแห่งธรรมะ มีพระนั่งดิน ถิ่นทอน้ำไหล ผ้าทอไทลื้อ น้ำตกเลื่องลือ คะแนงน้ำมิน ป่าไม้ผืนดิน อุดมสมบูรณ์
แผนที่จังหวัดพะเยา เน้นอำเภอเชียงคำ
พิกัด: 19°31′24″N 100°18′6″E﻿ / ﻿19.52333°N 100.30167°E﻿ / 19.52333; 100.30167
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: พะเยา
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 784.061 ตร.กม. (302.728 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 75,911 คน
 • ความหนาแน่น: 96.82 คน/ตร.กม. (250.8 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 56110
รหัสภูมิศาสตร์: 5603
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอเชียงคำ เลขที่ 418  หมู่ที่ 15 ตำบลหย่วน อำเภอเชียงคำ จังหวัดพะเยา 56110
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
เชียงคำ (ไทยถิ่นเหนือ: ) เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดพะเยา
เฮือนลื้อ อยู่ที่ บ้านธาตุสบแวน หมู่ 2 ตำบลหย่วน อำเภอเชียงคำ จังหวัดพะเยา ลักษณะเป็นบ้านไทลื้อโบราณ สร้างสมัยแม่แสงดา สมฤทธิ์ อายุ 17 ปี ซึ่งปัจจุบันแม่แสงดา อายุเข้า 87 ปี
ศิลปะบ้านโบราณแบบไทลื้อ (สิบสองปันนา) ที่นี่ยังมีชุดเสื้อผ้า เครื่องแต่งกายของชาวไทลื้อได้เยี่ยมชมและอุดหนุน ใต้ถุนบ้านแม่แสงดายังทอผ้าแบบไทลื้อให้คนมาเยี่ยมได้ชมการทอผ้าไทลื้อ
วัดแสนเมืองมา ได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานแห่งชาติเมื่อปี พ.ศ. 2527 รูปแบบของวิหารสร้างขึ้นตามแบบสถาปัตยกรรมของไทลื้อผสมผสานกับสถาปัตยกรรมล้านนาอย่างลงตัว
แหล่งศึกษาสถาปัตยกรรมพื้นถิ่นไตลื้อ และเป็นเรือนแห่งเดียวในจังหวัดพะเยาที่ยังมีความสมบูรณ์ทางด้านสถาปัตยกรรมไตลื้อ เรือนแห่งนี้เป็นเรือนไม้ที่มีลักษณะยกใต้ถุนสูง หลังคาทรงจั่ว ซึ่งหลังคาของเฮือนไตลื้อหลังนี้มีรูปแบบแตกต่างจากเฮือนไตลื้อในเมืองสิบสองปันนา (เมืองเชียงรุ้ง ประเทศจีน)
ที่ตั้งและอาณาเขต

ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเทิง (จังหวัดเชียงราย) และอำเภอภูซาง
ทิศตะวันออก ติดต่อกับแขวงไชยบุรี (ประเทศลาว) และอำเภอสองแคว (จังหวัดน่าน)
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอสองแคว (จังหวัดน่าน) และอำเภอปง
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอจุน และอำเภอเทิง (จังหวัดเชียงราย)
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอเชียงคำแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 10 ตำบล 137 หมู่บ้าน ได้แก่
| ที่ | ชื่อตำบล | ตัวเมือง | อักษรโรมัน | จำนวนหมู่บ้าน | จำนวนครัวเรือน | จำนวนประชากร |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | หย่วน |  | Yuan | 15 | 5,930 | 10,568 |
| 2. | น้ำแวน |  | Nam Waen | 14 | 2,993 | 7,026 |
| 3. | เวียง |  | Wiang | 10 | 2,275 | 5,432 |
| 4. | ฝายกวาง |  | Fai Kwang | 17 | 3,780 | 8,797 |
| 5. | เจดีย์คำ |  | Chedi Kham | 13 | 2,483 | 5,767 |
| 6. | ร่มเย็น |  | Rom Yen | 24 | 4,154 | 12,522 |
| 7. | เชียงบาน |  | Chiang Ban | 11 | 3,214 | 7,417 |
| 8. | แม่ลาว |  | Mae Lao | 14 | 2,284 | 6,499 |
| 9. | อ่างทอง |  | Ang Thong | 13 | 2,863 | 8,386 |
| 10. | ทุ่งผาสุข |  | Thung Phasuk | 7 | 1,383 | 3,497 |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอเชียงคำประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 11 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลเชียงคำ ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลหย่วน
เทศบาลตำบลเวียง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเวียงทั้งตำบล (สุขาภิบาลบ้านทรายเดิม)
เทศบาลตำบลฝายกวาง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลฝายกวางทั้งตำบล
เทศบาลตำบลหย่วน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหย่วน (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลเชียงคำ)
องค์การบริหารส่วนตำบลน้ำแวน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลน้ำแวนทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลเจดีย์คำ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเจดีย์คำทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลร่มเย็น ครอบคลุมพื้นที่ตำบลร่มเย็นทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลเชียงบาน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเชียงบานทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลแม่ลาว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแม่ลาวทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลอ่างทอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลอ่างทองทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลทุ่งผาสุข ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทุ่งผาสุขทั้งตำบล
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อำเภอเชียงคำ เก็บถาวร 2013-04-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เว็บไซต์เทศบาลตำบลเชียงคำ เก็บถาวร 2020-08-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เว็บไซต์เทศบาลตำบลเวียง เก็บถาวร 2015-03-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เว็บไซต์เทศบาลตำบลฝายกวาง เก็บถาวร 2013-03-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เว็บไซต์เทศบาลตำบลหย่วน
เว็บไซต์องค์การบริหารส่วนตำบลเชียงบาน
เว็บไซต์องค์การบริหารส่วนตำบลน้ำแวน เก็บถาวร 2013-04-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เว็บไซต์องค์การบริหารส่วนตำบลอ่างทอง
เว็บไซต์องค์การบริหารส่วนตำบลเจดีย์คำ
เว็บไซต์องค์การบริหารส่วนตำบลร่มเย็น เก็บถาวร 2021-05-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เว็บไซต์องค์การบริหารส่วนตำบลทุ่งผาสุข เก็บถาวร 2017-12-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เว็บไซต์องค์การบริหารส่วนตำบลแม่ลาว เก็บถาวร 2014-02-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
http://www.hugchiangkham.com/
http://www.kasetsomboon.org/ เก็บถาวร 2014-08-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ภูมิประเทศในเขตตำบลฝายกวาง มีลักษณะเป็นพื้นที่ราบเชิงเขาโดยมีภูเขาวางตัวทางทิศใต้และทิศตะวันตกโดยลาดเอียงเป็นพื้นราบทางตอนกลางถึงทิศเหนือ มีแม่น้ำแวนไหลจากทิศใต้ไปทางทิศเหนือ และแม่น้ำลาวไหลจากทางทิศตะวันออกไปทิศตะวันตกทำให้พื้นที่ราบมีความเหมาะสมแก่การทำการเกษตร เพาะปลูก ทำไร่ และสวน
ค่ายขุนจอมธรรม หรือกรมทหารราบที่ 17 ถือกำเนิดขึ้นมาท่ามกลางพื้นที่ ยุคสมัย และสถานการณ์ ที่มีความขัดแย้งทางด้านอุดมการณ์ทางการเมือง ระหว่างระบอบเสรีนิยมประชาธิปไตย และระบอบสังคมนิยมคอมมิวนิสต์  ซึ่งเป็นจุดผกผันด้านความมั่นคงของชาติอย่างรุนแรง
สกุลชิมแปนซี

| สกุลชิมแปนซี ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: 4 ล้านปีก่อน-ปัจจุบัน |
| --- | --- |

ชิมแปนซี (Pan troglodytes)

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Mammalia
อันดับ:: Primates
วงศ์ใหญ่:: Hominoidea
วงศ์:: Hominidae
วงศ์ย่อย:: Homininae
เผ่า:: Hominini
เผ่าย่อย:: Panina
สกุล:: Pan

ชนิดต้นแบบ
Pan troglodytes Blumenbach, 1775
ชนิด
 Pan troglodytes  Pan paniscus

แผนที่แสดงการกระจายพันธุ์ของสกุลชิมแปนซี (สีแดง คือที่อยู่ของโบโนโบ)
ชื่อพ้อง
 Anthropithecus Lesson, 1840  Anthropopithecus de Blainville, 1838  Bonobo Tratz and Heck, 1954  Chimpansee Voigt, 1831  Engeco Haeckel, 1866  Fsihego de Pauw, 1905  Hylanthropus Gloger, 1841  Mimetes Anon, 1820  Pongo Haeckel, 1866   Pseudanthropos Reichenbach, 1860  Satyrus Mayer, 1856   Theranthropus Brookes, 1828   Troglodytes É. Geoffroy, 1812
สกุลชิมแปนซี (อังกฤษ: Chimpanzee, Bonobo, Chimp) เป็นสกุลของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่มีวิวัฒนาการสูง ใกล้เคียงกับมนุษย์มากที่สุด ในอันดับวานร เป็นลิงไม่มีหาง ใช้ชื่อสกุลว่า Pan
มีถิ่นที่อยู่ในแถบทวีปแอฟริกาตะวันออกและแอฟริกากลางระดับเส้นศูนย์สูตร ตัวผู้จะหนักราว 110 ปอนด์  มีส่วนสูงเฉลี่ย 5 ฟุต  ส่วนตัวเมียหนักราว 88 ปอนด์และสูงเฉลี่ย 4 ฟุต สามารถปีนป่ายต้นไม้ได้เป็นอย่างดี แต่ชอบที่จะหากินและอาศัยอยู่บนพื้นดินมากกว่า ขนตามลำตัวสั้นสีน้ำตาลดำหรือเทาเข้ม แต่ที่มือและเท้าไม่มีขน รวมทั้งบริเวณใบหน้าและใบหู
มีลักษณะเด่น คือ ไม่มีดั้งจมูก ขากรรไกรค่อนข้างยื่นออกมา  มีฟันกรามที่พัฒนาใช้การได้ดี มีปริมาตรสมองราว 400 ลูกบาศก์เซนติเมตร มีโครโมโซมจำนวน 24 คู่ และมีดีเอ็นเอร่วมกับมนุษย์ถึงร้อยละ 99.4 เนื่องจากมีบรรพบุรุษร่วมกันมา แต่ได้แยกวิวัฒนาการออกจากกันเมื่อราว 5-6 ล้านปีก่อน
มีพฤติกรรมกินพืชเป็นอาหารหลัก โดยปกติเป็นสัตว์ที่รักสงบ แต่ก็มีบางครั้งที่ตัวผู้จะมีพฤติกรรมดุร้าย มักยกพวกเข้าโจมตีกัน และยังมีพฤติกรรมล่าลิงชนิดอื่น ได้แก่ ลิงโลกเก่ากินเป็นอาหารอีกด้วย เป็นสัตว์ที่อยู่รวมกันเป็นครอบครัว มีความสัมพันธ์เป็นเครือญาติกัน โดยมีตัวผู้เป็นจ่าฝูง ออกลูกครั้งละเพียง 1 ตัว อายุขัยโดยเฉลี่ย 40 ปี  เป็นสัตว์ที่มีความเฉลียวฉลาด มีการแสดงออกทางอารมณ์คล้ายคลึงและใกล้เคียงกับมนุษย์มากที่สุด รวมทั้งกล้ามเนื้อและสรีระ ทั้งนี้เพราะระบบกล้ามเนื้อของมนุษย์และชิมแปนซีนั้นคล้ายกันมาก แต่ถึงอย่างนั้นเมื่อเปรียบเทียบกันต่อหน่วยน้ำหนักแล้ว ชิมแปนซีมีกล้ามเนื้อที่แข็งแรงกว่ามนุษย์ 2-3 เท่า  โดยมีการศึกษาพบว่า ชิมแปนซีมีความทรงจำดีเสียยิ่งกว่ามนุษย์ที่เป็นผู้ใหญ่เสียอีก และจดจำคำศัพท์ของมนุษย์ได้ถึง 125 คำ
แบ่งออกได้เป็น 2 ชนิด คือ
ชิมแปนซี (Pan troglodytes) แบ่งออกได้เป็น 4 ชนิดย่อย
โบโนโบ (Pan paniscus) มีขนาดเล็กลงมา หรือมีอีกชื่อหนึ่งว่า ชิมแปนซีแคระ
โดยนักวิทยาศาสตร์ที่ศึกษาด้านชิมแปนซี ที่มีชื่อเสียงและได้รับการยอมรับมากที่สุด คือ เจน กูดดอลล์ นักวานรวิทยาหญิงชาวอเมริกัน ที่เริ่มศึกษาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1960 เริ่มต้นที่ประเทศอูกันดา
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Pan ที่วิกิสปีชีส์
สกุลศิลปะบาร์บิซง

“คนเก็บรวงข้าว” โดย ฌอง-ฟรองซัวส์ มิลเลต์ ค.ศ. 1857 พิพิธภัณฑ์ออร์เซย์, กรุงปารีส
สกุลศิลปะบาร์บิซง (อังกฤษ: Barbizon school) คือปรัชญาศิลปะของกลุ่มศิลปินที่ตั้งตามชื่อหมู่บ้านบาร์บิซงที่รุ่งเรืองระหว่างราว ค.ศ. 1830 ถึง ค.ศ. 1870 หมู่บ้านบาร์บิซงเป็นหมู่บ้านที่เป็นที่ตั้งหลักแหล่งของศิลปินกลุ่มนี้ที่อยู่ไม่ไกลจากป่าฟงแตนโบล
จิตรกรบาร์บิซงเป็นส่วนหนึ่งของขบวนการเชิงทัศนศิลป์เชิงสัจนิยมที่แตกแขนงมาจากขบวนการศิลปะจินตนิยมในขณะนั้น
ในนิทรรศการศิลปะแห่งปารีสของปี ค.ศ. 1824 ที่แสดงงานจิตรกรรมของจอห์น คอนสตาเบิล ฉากชนบทที่คอนสตาเบิลเขียนมีอิทธิพลต่อศิลปินรุ่นหลังของสมัยนั้น ในการหันเหจากการเขียนงานที่มีลักษณะที่เป็นทางการหันไปหาแรงบันดาลใจโดยตรงจากธรรมชาติ ฉากธรรมชาติกลายมาเป็นหัวข้อหลักของงานเขียนของศิลปินกลุ่มนี้แทนที่จะเป็นแต่เพียงฉากหลังของเหตุการณ์สำคัญ ระหว่างการปฏิวัติ ค.ศ. 1848 ศิลปินรวมกลุ่มกันที่บาร์บิซงเพื่อปฏิบัติตามแนวคิดของจอห์น คอนสตาเบิล โดยการเลือกธรรมชาติเป็นหัวข้อของการเขียนภาพ
ศิลปินคนหนึ่งในกลุ่มนี้ฌอง-ฟรองซัวส์ มิลเลต์ขยายหัวข้อจากภูมิทัศน์ไปรวมบุคคล— ชาวนา, ฉากชีวิตชาวนา และ ฉากในท้องทุ่งเก็บเกี่ยว ในภาพ “คนเก็บรวงข้าว” ที่เขียนในปี ค.ศ. 1857 มิลเลต์เขียนภาพสตรีชาวนาสามคนในทุ่งที่เกี่ยวข้าวไปแล้ว ซึ่งเป็นภาพที่ไม่มีเนื้อเรื่อง ไม่มีนาฏกรรม เป็นแต่เพียงภาพชาวนาธรรมดาในท้องทุ่ง การเก็บรวงข้าง (gleaning) เป็นวิธีหากินของคนยากจนที่ไปเก็บรวงข้าวที่ยังตกหล่นหลังจากเจ้าของที่นาเก็บเกี่ยวของดีๆ ไปแล้ว ในฉากหลังจะยังคงเห็นเจ้าของที่นาและกรรมกร มิลเลต์หันเหจุดสนใจหรือหัวเรื่องจากผู้มีฐานะดีไปยังผู้คนที่มีฐานะต่ำต้อยในสังคม และไม่ได้เขียนใบหน้าเพื่อเน้น “ความไม่มีตัวตน” (anonymity) และ “ความเป็นคนนอกวง” (marginalized position) ของชาวนา ร่างที่คุ้มลงแสดงถึงการเป็นผู้ที่ต้องเผชิญกับงานหนักเป็นประจำ
ผู้นำของสกุลศิลปะบาร์บิซงก็ได้แก่ฌอง-บัพทิสต์ คามิลล์ โคโรต์, ทีโอดอร์ รุสโซ, ฌอง-ฟรองซัวส์ มิลเลต์ และ ชาร์ลส์-ฟรองซัวส์ โดบิญญี ส่วนสมาชิกผู้อื่นในกลุ่มนี้ก็ได้แก่ฌูลส์ ดูเพร, คงสตองท์ โทรยง, ชาร์ลส์ ฌาคส์, นาร์ซิส วีร์ฌิลลิโอ ดิอัซ, ชาร์ลส์ โอลิเวียร์ เดอ เพนน์, อองรี อาร์พินยีส์, อัลแบร์ต ชาร์แปง, เฟลีกซ์ แซง, อันตวน โมฟ, ฟรองซัวส์-หลุยส์ ฟรองเซส์ และ อเล็กซองเดรอ เดอโฟซ์
สกุลปลาแพะ

| สกุลปลาแพะ ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: พาลีโอซีนตอนปลาย - ปัจจุบัน |
| --- | --- |

ปลาแพะเขียว (Corydoras aeneus) บริเวณปาก ที่เห็นหนวดชัดเจน อันเป็นที่มาของชื่อสามัญ

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Actinopterygii
อันดับ:: Siluriformes
วงศ์:: Callichthyidae
วงศ์ย่อย:: Corydoradinae
สกุล:: Corydoras Lacepède, 1803

ชนิดต้นแบบ
Corydoras geoffroy Lacepède, 1803
ชนิด
 มากกว่า 100 ชนิด
ชื่อพ้อง
 Microcorydoras Myers, 1953
สกุลปลาแพะ (อังกฤษ: Corydorases, Corie, Cory) เป็นสกุลของปลาน้ำจืดสกุลหนึ่ง ในวงศ์ปลาแพะ (Callichthyidae) ใช้ชื่อสกุลว่า Corydoras (/คอ-รี่-ดอ-เรส/)
เป็นปลาขนาดเล็ก มีความยาวโดยเฉลี่ยประมาณ 5-9 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ในทวีปอเมริกาใต้ตั้งแต่ เวเนซุเอลา, เปรู, บราซิล, เอกวาดอร์, ตรินิแดดและโตเบโก ไปตลอดจนแนวเทือกเขาแอนดีส
มีจำนวนสมาชิกไม่แน่นอน เนื่องจากค้นพบชนิดใหม่ ๆ เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ทุกปี แต่ ณ ปัจจุบัน มีมากกว่า 100 ชนิดแล้ว นับว่าเป็นสกุลที่มีจำนวนสมาชิกมากที่สุดในวงศ์นี้ นับเป็นปลาที่นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม หลายชนิดสามารถเพาะขยายพันธุ์ได้ ทั้งง่ายและยาก เป็นปลาที่หากินอยู่กับหน้าดิน และอยู่รวมกันเป็นฝูง กินอาหารได้แก่ ไส้เดือนน้ำ และหนอนแดง อยู่ในน้ำที่มีค่าความเป็นกรดเป็นด่าง (pH) ไม่เกิน 7
โดยชนิดที่นิยมเลี้ยง เช่น ปลาแพะเขียว (C. aeneus), ปลาแพะทรีลิเนียตัส (C. trilineatus), ปลาแพะสเตอร์ไบ (C. sterbai), ปลาแพะแพนด้า (C. panda), ปลาแพะพลิคาเรอัส (C. duplicareus) เป็นต้น
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Corydoras ที่วิกิสปีชีส์
สกิวบ์

สกิวบ์
สกิวบ์ (อังกฤษ: Skewb) เป็นเกมปริศนาชนิดหนึ่ง มีลักษณะคล้ายลูกบาศก์ของรูบิก แต่รอยตัดระหว่างแต่ละชิ้นส่วนจะอยู่ในแนวทแยงมุม
การแข่งขันและสถิติ

สถิติโลกอย่างเป็นทางการที่ยอมรับโดยสมาคมลูกบาศก์โลก (World Cube Association) ซึ่งเป็นองค์กรควบคุมการจัดการแข่งขันและสถิติ สถิติการแก้สกิวบ์ได้เร็วที่สุดอย่างเป็นทางการในปัจจุบันคือ 0,93 วินาที โดย Andrew Huang ในการแข่งขัน WCA World Championship 2019 ส่วนสถิติในเวลาเฉลี่ย 5 ครั้ง คือ 2,03 วินาที โดย Łukasz Burliga ในการแข่งขัน CFL Santa Claus Cube Race 2017
ดูเพิ่ม

ลูกบาศก์ของรูบิก
ลูกบาศก์พกพา
การล้างแค้นของรูบิก
ลูกบาศก์ศาสตราจารย์
วี-คิวบ์ 6
วี-คิวบ์ 7
พีรามิงส์
เมกะมิงส์
สแควร์-วัน
นาฬิกาของรูบิก
อิสตันบูล

อิสตันบูล (ตุรกี: İstanbul; ออกเสียง: [isˈtanbuɫ] ( ฟังเสียง)) เดิมชื่อคอนสแตนติโนเปิล เป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดในประเทศตุรกีและทวีปยุโรป (นับรวมเขตเมืองฝั่งเอเชีย) เป็นศูนย์กลางเศรษฐกิจวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์ของประเทศตุรกี อิสตันบูลเป็นเมืองเชื่อมทวีปยูเรเชียโดยตั้งระหว่างช่องแคบบอสพอรัส (ซึ่งแยกยุโรปและเอเชีย) ระหว่างทะเลมาร์มาราและทะเลดำ เมืองอิสตันบูลมีชื่อเสียงทางด้านศูนย์กลางการค้าและประวัติศาสตร์ของฝั่งยุโรป ประมาณหนึ่งในสามของประชากรอาศัยอยู่ทางอานาโตเลียหรือฝั่งทวีปเอเชีย โดยมีประชากรทั้งหมดประมาณ 15 ล้านคน 
อิสตันบูลเป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดแห่งหนึ่งของโลกโดยจัดว่าเป็นเมืองที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับสี่ของโลกและเป็นเมืองในยุโรปที่ใหญ่ที่สุด เมืองเป็นศูนย์กลางการปกครองของเทศบาลนครอิสตันบูล อิสตันบูลถือว่าเป็นสะพานเชื่อมระหว่างซีกโลกตะวันออกและตะวันตก
ในอดีตเมืองอิสตันบูลก่อตั้งขึ้นภายใต้ชื่อ ไบแซนไทน์ (Βυζάντιον) บนแหลมซาเรย์บูนู ราว 660 ปีก่อนคริสต์ศักราช เมื่อเวลาผ่านไปตัวเมืองค่อย ๆ ขยายขนาดและอิทธิพลเพิ่มขึ้นจนกลายเป็นหนึ่งในเมืองที่สำคัญที่สุดในประวัติศาสตร์ โดยหลังจากการสถาปนาเป็นกรุงคอนสแตนติโนเปิล ใน ค.ศ. 330, ไบแซนไทน์ อยู่ในฐานะเมืองหลวงของจักรวรรดิมาเป็นเวลาเกือบ 16 ศตวรรษ ตั้งแต่จักรวรรดิโรมัน, ไบเซนไทน์ (330-1204) ละติน (1204–1761) จักรวรรดิไบแซนไทน์ภายใต้ราชวงศ์พาลาโอโลกอส (1261–1453) จนมาถึงจักรวรรดิไบแซนไทน์ (1453–1922) 
โดยเมืองไบแซนไทน์ได้กลายเป็นศูนย์กลางการเผยแผ่ศาสนาคริสต์ในช่วงเวลานั้น ก่อนที่ชาวออตโตมานจะพิชิตเมืองในปี ค.ศ. 1453 และเปลี่ยนให้กลายเป็นจุดยุทธศาสตร์ของจักรวรรดิออตโตมันและศาสนามุสลิมในที่สุด
ตำแหน่งของเมืองถูกปรากฏบนหน้าประวัติศาสตร์ ทั้งบนเส้นทางสายไหม , เส้นทางผ่านของรถไฟไปยังยุโรป ตะวันออกกลาง และเป็นเพียงการเดินทางทะเลทางเดียวที่จะข้ามระหว่างทะเลดำและทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ซึ่งทำให้เกิดความหลากหลายทางประชากร หลังจากสงครามประกาศอิสรภาพตุรกี อังการาได้รับเลือกให้เป็นเมืองหลวงของตุรกี เมืองไบแซนไทน์เปลี่ยนได้ชื่อเป็นอิสตันบูลในปัจจุบัน อย่างไรก็ตามเมืองคงความโดดเด่นด้านการเมืองและศิลปวัฒนธรรม และประชากรในเมืองมีจำนวนเพิ่มขึ้นเป็นสิบเท่านับจากปี ค.ศ. 1950 โดยมีผู้อพยพจากทั่วอานาโตเลียย้ายเข้ามาอาศัยในเขตเมือง อีกทั้งยังมีการขยายผังเมืองเพื่อที่จะรองรับประชากรได้มากขึ้น เกิดการปรับปรุงโครงสร้างพื้นฐานเพื่อสร้างเครือข่ายการขนส่งที่ครอบคลุมเส้นทางภายในเมืองมากขึ้น  ในช่วงปลายศตวรรษที่ 20 เทศกาลศิลปะดนตรีภาพยนตร์และวัฒนธรรมได้รับการก่อตั้งขึ้นที่นี่ และอิสตันบูลยังคงเป็นเมืองเจ้าภาพในปัจจุบัน
ในปี 2558 นักท่องเที่ยวต่างชาติราว 12.56 ล้านคนได้เดินทางมายังอิสตันบูล และห้าปีหลังจากนั้นได้รับการขนานนามว่าเป็นเมืองหลวงแห่งวัฒนธรรมยุโรป จึงทำให้อิสตันบูลเป็นเมืองท่องเที่ยวอันดับห้าที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในโลก แหล่งท่องเที่ยวที่ใหญ่ที่สุดของเมืองคือศูนย์กลางประวัติศาสตร์ที่ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นส่วนหนึ่งของมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโกและศูนย์กลางทางวัฒนธรรมและความบันเทิงของเมืองตั้งอยู่ในเขต Beyo Hornlu อิสตันบูลถือว่าเป็นเมืองระดับโลก  อิสตันบูลเป็นหนึ่งในเขตเศรษฐกิจที่เติบโตเร็วที่สุดในโลก  โดยเป็นเป็นที่ตั้งของสำนักงานใหญ่จำนวนมากของประเทศ รวมถึงสื่อและการเงินมากกว่าหนึ่งในสี่ของผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศของตุรกี . ด้วยความหวังว่าจะได้รับประโยชน์จากการฟื้นฟูและการขยายตัวเมืองมากขึ้น อิสตันบูลจึงเสนอสำหรับการเป็นเจ้าภาพโอลิมปิกฤดูร้อนถึงห้าครั้งในรอบยี่สิบปีที่ผ่านมา
ประวัติศาสตร์ > ไบแซนเทียม

เมืองไบแซนเทียม (Byzantium) สร้างโดยชาวกรีกเมื่อ 667 ปีก่อนคริสตกาล โดยตั้งชื่อตามกษัตริย์ Byzas เมืองไบแซนเทียมถูกครอบครองและทำลายโดยจักรวรรดิโรมัน เมื่อปี พ.ศ. 739 (ค.ศ. 196) จากนั้นโรมันได้สร้างไบแซนเทียมขึ้นมาใหม่อีกครั้งในยุคของจักรพรรดิเซ็ปติมัส เซเวอรัส
ประวัติศาสตร์ > จักรวรรดิไบแซนไทน์

จักรพรรดิคอนสแตนตินมหาราชแห่งจักรวรรดิโรมันได้ย้ายมาสร้างกรุงโรมใหม่ (Nova Roma) ที่ไบแซนเทียม แต่คนส่วนมากมักนิยมเรียกว่าเมือง "คอนสแตนติโนเปิล" มากกว่า ในภายหลังจักรวรรดิโรมันตะวันออกที่มีเมืองหลวงคือคอนสแตนติโนเปิลมักถูกเรียกว่า "จักรวรรดิไบแซนไทน์" คอนสแตนติโนเปิลเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในยุโรปยุคนั้น หลังสงครามครูเสดครั้งที่ 4 คอนสแตนติโนเปิลถูกยึดและเผาทำลาย ก่อนจะถูกยึดกลับคืนได้ในภายหลัง
หลังจากล่มสลายของกรุงโรมและจักรวรรดิโรมันตะวันตก คอนสแตนติโนเปิลกลายเป็นเมืองหลวงเพียงแห่งเดียวของจักรวรรดิไบแซนไทน์ และเป็นศูนย์กลางของศาสนาคริสต์ นิกายอีสเทิร์นออโธด็อกซ์ โดยมีสิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่อย่างเช่น โบสถ์ฮาเกีย โซเฟีย เป็นต้น
ประวัติศาสตร์ > จักรวรรดิออตโตมัน

ในปี พ.ศ. 1996 (ค.ศ. 1453) สุลต่านเมห์เหม็ดผู้พิชิต ได้บุกยึดกรุงคอนสแตนติโนเปิล ตัวเมืองได้รับการฟื้นฟูขึ้นมาใหม่อีกครั้งใต้อิทธิพลของวัฒนธรรมแบบมุสลิม ชื่อของเมืองเปลี่ยนเป็นอิสตันบูล ในสมัยของจักรวรรดิออตโตมัน เมืองอิสตันบูลได้เจริญรุ่งเรืองขึ้นเป็นอย่างมาก
ประวัติศาสตร์ > สาธารณรัฐตุรกี

เมื่อสาธารณรัฐตุรกีถูกก่อตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2466 (ค.ศ. 1923) เมืองหลวงของประเทศย้ายจากอิสตันบูลไปที่เมืองอังการา นับระยะเวลาที่อิสตันบูลเป็นเมืองหลวงทั้งสิ้น 1,610 ปี
จักรพรรดิคอนสตันไทน์มหาราช
โคเบะ

| นครโคเบะ 神戸市 |
| --- | --- |
นครใหญ่ที่รัฐกำหนด
จากบนซ้าย: ท่าเรือโคเบะ, สะพานอากาชิไคเกียว, คิตาโนะ-โช, ไชนาทาวน์โคเบะ (นังกิง-มาจิ), ทิวทัศน์ยามค่ำมองจากคิกูเซไดบนเขามายะ, โคเบะพอร์ตทาวเวอร์
   ธง ตรา

ที่ตั้งของโคเบะในจังหวัดเฮียวโงะ
นครโคเบะที่ตั้งในประเทศญี่ปุ่น
พิกัด: (1545410)_region:JP-28 34°41′24″N 135°11′44″E﻿ / ﻿34.69000°N 135.19556°E﻿ / 34.69000; 135.19556
ประเทศ:  ญี่ปุ่น
ภูมิภาค: คันไซ
จังหวัด:  จังหวัดเฮียวโงะ
บันทึกทางการครั้งแรก: 201 ก่อนคริสตกาล
สถานะนคร: 1 เมษายน 1889
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: คิโซ ฮิซาโมโตะ
พื้นที่
 • นคร: 557.02 ตร.กม. (215.07 ตร.ไมล์)
ประชากร (1 มิถุนายน 2021)
 • นคร: 1,522,188 คน
 • อันดับ: ที่ 7
 • ความหนาแน่น: 2,700 คน/ตร.กม. (7,100 คน/ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล (2015): 2,419,973 (ที่ 6) คน
เขตเวลา: UTC+9 (เวลามาตรฐานญี่ปุ่น)
สัญลักษณ์:  
• ต้นไม้: แต้ฮั้งฮวย (Camellia sasanqua)
• ดอกไม้: ไฮเดรนเยีย
โทรศัพท์: 078-331-8181
ที่อยู่: 6-5-1 Kano-chō, Chūō-ku, Kōbe-shi, Hyōgo-ken 650-8570
เว็บไซต์: www.city.kobe.lg.jp/foreign/english/index.html
นครโคเบะ (ญี่ปุ่น: 神戸市; โรมาจิ: Kōbe-shi; อังกฤษ: Kobe City) เป็นเมืองหลวงของจังหวัดเฮียวโงะ ประเทศญี่ปุ่น เป็นเมืองขนาดใหญ่อันดับที่ 5 และเป็นเมืองท่าที่สำคัญของญี่ปุ่น ตั้งอยู่ทางฝั่งใต้ของเกาะฮนชู ห่างจากโอซากะไปทางตะวันตกประมาณ 30 กิโลเมตร  มีประชากรประมาณ 1.5 ล้านคนและเป็นส่วนหนึ่งของมหานครเคฮันชิง
โคเบะปรากฏในหลักฐานลายลักษณ์อักษรเป็นครั้งแรกในพงศาวดารนิฮงโชกิที่กล่าวถึงการก่อตั้งศาลเจ้าอิกูตะโดยพระจักรพรรดิจิงกูเมื่อ ค.ศ. 201 โคเบะไม่มีประวัติศาสตร์ที่สำคัญมากนัก แม้แต่เมื่อครั้งที่ท่าเรือโคเบะอยู่ภายใต้การควบคุมของรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะในสมัยเอโดะ จนกระทั่งมีการก่อตั้งเมืองขึ้นในปี ค.ศ. 1889 ในชื่อเมือง "คัมเบะ" (神戸) เพื่อระลึกถึงผู้บริจาคในการสร้างศาลเจ้าอิกูตะ จากนั้น ใน ค.ศ. 1956 รัฐบาลญี่ปุ่นได้จัดตั้งให้โคเบะมีฐานะเป็นนครใหญ่ที่รัฐกำหนด
โคเบะเป็นเมืองท่าที่สำคัญของญี่ปุ่นที่มีการค้าขายกับทางประเทศตะวันตกนับตั้งแต่การยกเลิกนโยบายปิดประเทศ ในปี ค.ศ. 1995 เกิดเหตุการณ์แผ่นดินไหวครั้งใหญ่ทำให้เมืองโคเบะได้รับความเสียหายอย่างหนัก แต่ก็สามารถซ่อมแซมบูรณะจนกลายมาเป็นเมืองท่าที่สำคัญอีกครั้งหนึ่งได้ บริษัทหลาย ๆ แห่งได้ตั้งสำนักงานใหญ่ที่โคเบะ และเมืองนี้ยังขึ้นชื่อในเรื่องของเนื้อโคเบะอีกด้วย
ประวัติศาสตร์ > ยุคแรกเริ่มจนถึงยุคเมจิ

มีการขุดพบการใช้เครื่องมือของมนุษย์ในยุคโจมงทางตะวันตกของโคเบะ ด้วยความเหมาะสมทางภูมิศาสตร์ของโคเบะทำให้มีการพัฒนาท่าเรือขึ้นที่บริเวณแห่งนี้ หลักฐานลายลักษณ์อักษรของโคเบะปรากฏครั้งแรกในพงศาวดารนิฮงโชกิ ที่กล่าวถึงการตั้งศาลเจ้าอิกูตะโดยพระจักรพรรดิจิงกูเมื่อ ค.ศ. 201
ในยุคนาระและยุคเฮอันนั้น ท่าเรือในบริเวณนี้ก็เป็นที่รู้จักในชื่อท่าจอดเรือแห่งโอวาดะ (โอวาดะ โนะ โทมาริ) เป็นจุดที่เริ่มต้นของการเดินทางเจริญสัมพันธไมตรีกับจีน เมืองโคเบะเคยเป็นเมืองหลวงของญี่ปุ่นเป็นช่วงเวลาสั้น ๆ เมื่อปี ค.ศ. 1180 เมื่อซามูไรไทระ โนะ คิโยโมริสั่งให้พระจักรพรรดิอันโตกุย้ายไปอยู่ที่เขตฟูกูฮาระในเขตเมืองโคเบะ แต่หลังจากนั้น 5 เดือน พระจักรพรรดิก็ย้ายกลับไปเคียวโตะอีกครั้ง ในช่วงปลายของยุคเฮอัง โคเบะเป็นสมรภูมิของสงครามเก็มเป อันเป็นเป็นเส้นแบ่งระหว่างยุคเฮอังและยุคคามากูระ
หลังจากยุคคามากูระ โคเบะกลายเป็นศูนย์กลางการค้าขายกับจีนและต่างประเทศ และในคริสต์ศตวรรษที่ 13 โคเบะเริ่มเป็นที่รู้จักในชื่อ ท่าเรือเฮียวโงะ (兵庫津 เฮียวงตสึ) เป็นท่าเรือสำคัญเคียงคู่กับท่าเรือของเมืองโอซากะ
หลังจากนั้น เมื่อเข้าสู่ยุคเอโดะ พื้นที่ทางตะวันออกของโคเบะอยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลอะมะงะซะกิและพื้นที่ทางตะวันออกอยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลอะกะชิ ส่วนพื้นที่ตอนกลางของเมืองถูกปกครองโดยรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ จนกระทั่งมีการยกเลิกไปเมื่อมีการยกเลิกระบบศักดินาในปี ค.ศ. 1871 เมื่อล่วงเข้าสู่ยุคเมจิ และมีการใช้ระบบการปกครองแบบจังหวัด ดังเช่นที่ใช้กันในทุกวันนี้
รัฐบาลบากูฟุเปิดท่าเรือโคเบะให้ค้าข่ายกับต่างประเทศได้พร้อมท่าเรือโอซากะเมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1868 ก่อนที่จะเกิดสงครามโบชิงและการปฏิรูปเมจิขึ้น จากนั้นพื้นที่ของโคเบะจึงเริ่มเป็นที่รู้จักมากขึ้น และมีชาวตะวันตกเริ่มเข้ามาตั้งถิ่นฐานในบริเวณคิตาโนะทางตอนเหนือของโคเบะในปัจจุบัน
ท่าเรือโคเบะในศตวรรษที่ 19
The Bund
ย่านคิตาโนะ สร้างขึ้นในช่วงทศวรรษ 1880 - 1910
สำนักงานจังหวัดเฮียวโงะเดิม สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1902
ประวัติศาสตร์ > สมัยใหม่

เมืองโคเบะ ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม ค.ศ. 1889 และเนื่องจากเมืองมีความเกี่ยวข้องทางประวัติศาสตร์กับศาลเจ้าอิกูตะ จึงได้ตั้งชื่อเมืองว่า "โคเบะ" ซึ่งมาจากคำว่า "คันเบะ" (神戸) ที่เป็นคำโบราณที่หมายถึงผู้ที่บริจาคในการสร้างศาลเจ้าแห่งนี้
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 โคเบะถูกโจมตีทางอากาศอย่างหนัก และเหตุการณ์ที่สำคัญที่สุดคือการทิ้งระเบิด B-29 เมื่อวันที่ 17 มีนาคม ค.ศ. 1945 จนเป็นเหตุให้มีพลเรือนเสียชีวิต 8,841 ราย พื้นที่เมืองโคเบะลดลงไปกว่าร้อยละ 21 เป็นเหตุการณ์ที่ทำให้เกิดแรงบันดาลใจในการสร้างภาพยนตร์เรื่องสุสานหิ่งห้อยโดยสตูดิโอจิบลิ
เมื่อวันที่ 18 มีนาคม ค.ศ. 1975 เทศมนตรีเมืองโคเบะผ่านบัญญัติว่าด้วยการห้ามมิให้ยานพาหนะใดที่บรรทุกอาวุธนิวเคลียร์เข้ามาเทียบท่าที่ท่าเรือโคเบะโดยเด็ดขาดหลังจากที่ได้รับการกดดันจากพลเรือนมาโดยตลอด
เมื่อวันที่ 17 มกราคม ค.ศ. 1995 เกิดเหตุการณ์แผ่นดินไหวครั้งใหญ่ฮันชิงวัดขนาดได้ที่แมกนิจูด 7.2 เมื่อเวลา 5:46 นาฬิกา คร่าชีวิตชาวเมืองไป 6,434 ราย และประชาชนไร้ที่อยู่อาศัย 212,443 คน ท่าเรือและหลายส่วนของเมืองได้รับความเสียหาย หลังจากได้มีการบูรณะเมืองจนเข้าสู่สภาพปกติเรียบร้อยแล้ว เมืองโคเบะได้จัดแสดงแสงสี (Luminari) เพื่อเป็นที่ระลึกถึงโศกนาฏกรรมในครั้งนั้นเป็นประจำทุกปี
ท่าเรือโคเบะเคยเป็นท่าเรือที่มีเรือเข้าออกมากที่สุดของญี่ปุ่นและติดอันดับท่าเรือชั้นนำของเอเชีย จนกระทั่งเมื่อเกิดเหตุการณ์แผ่นดินไหวครั้งใหญ่ฮันชิง ปัจจุบัน โคเบะเป็นท่าเรืออันดับที่ 4 ของญี่ปุ่นและเป็นท่าเรือที่มีเรือเข้าออกมากที่สุดเป็นอันดับ 49 ของโลก (จากการจัดอันดับเมื่อปี 2012)