stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม (ประเทศรัสเซีย)

| --- | --- |
Министерство природных ресурсов и экологии Российской Федерации

 อาคารกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติของรัสเซียในมอสโก
ภาพรวมหน่วยงาน
ก่อตั้ง: 28 พฤษภาคม ค.ศ. 2008 (2008-05-28)
เขตอำนาจ: รัฐบาลรัสเซีย
สำนักงานใหญ่: 4/6 ถนนโบลชายากรูซินสกายา, มอสโก, รัสเซีย 123995 55°45′45″N 37°34′49″E﻿ / ﻿55.76250°N 37.58028°E﻿ / 55.76250; 37.58028
รัฐมนตรี: อเล็กซานเดอร์ คอซลอฟ, รัฐมนตรีว่าการกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม
ลูกสังกัด: สำนักงานอุตุนิยมวิทยาและการตรวจสอบสิ่งแวดล้อมแห่งรัสเซีย สำนักงานกำกับดูแลทรัพยากรธรรมชาติแห่งสหพันธรัฐรัสเซีย สำนักงานทรัพยากรน้ำแห่งสหพันธรัฐรัสเซีย สำนักงานทรัพยากรแร่แห่งสหพันธรัฐรัสเซีย สำนักงานป่าไม้แห่งสหพันธรัฐรัสเซีย
เว็บไซต์: www.mnr.gov.ru
กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมแห่งสหพันธรัฐรัสเซีย (รัสเซีย: Министерство природных ресурсов и экологии Российской Федерации) เป็นกระทรวงในรัฐบาลรัสเซีย ซึ่งรับผิดชอบในการบริหารทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม
อเล็กซานเดอร์ คอซลอฟ ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมตั้งแต่วันที่ 10 พฤศจิกายน ค.ศ. 2020
ทะเลสาบโกโม

| ทะเลสาบโกโม |
| --- | --- |
ทิวทัศนียภาพของทะเลสาบโกโมพร้อมเทือกเขาแอลป์และเบลลาโจ
ทะเลสาบโกโม

ที่ตั้ง: แคว้นลอมบาร์เดีย ประเทศอิตาลี
พิกัด: 46°00′N 9°16′E﻿ / ﻿46.000°N 9.267°E﻿ / 46.000; 9.267
ชื่อในภาษาแม่: Lago di Como (อิตาลี) Lagh de Comm (ลอมบาร์ด)
แหล่งน้ำไหลเข้าหลัก: อัดดา, เมรา
แหล่งน้ำไหลออก: อัดดา
พื้นที่รับน้ำ: 4,509 ตารางกิโลเมตร (1,741 ตารางไมล์)
ประเทศในลุ่มน้ำ: อิตาลี, สวิตเซอร์แลนด์

ช่วงยาวที่สุด: 46 กิโลเมตร (29 ไมล์)
ช่วงกว้างที่สุด: 4.5 กิโลเมตร (2.8 ไมล์)
พื้นที่พื้นน้ำ: 146 ตารางกิโลเมตร (56 ตารางไมล์)
ความลึกโดยเฉลี่ย: 154 เมตร (505 ฟุต)
ความลึกสูงสุด: 425 เมตร (1,394 ฟุต)
ปริมาณน้ำ: 22.5 ลูกบาศก์กิโลเมตร (18,200,000 เอเคอร์-ฟุต)
เวลาพักน้ำ: 5.5 ปี
ความยาวชายฝั่ง1: 160 กิโลเมตร (99 ไมล์)
ความสูงของพื้นที่: 198 เมตร (650 ฟุต)

เกาะ: อีโซลาโกมาชีนา
เมือง: โกโม, เลกโก
อ้างอิง: 
1 ความยาวแนวชายฝั่งไม่ได้ถูกวัดอย่างละเอียด
ทะเลสาบโกโม (อิตาลี: Lago di Como, ออกเสียง: [ˈlaːɡo di ˈkɔːmo]; ลอมบาร์ดตะวันตก: Lagh de Còmm, แม่แบบ:IPA-lmo) ซึ่งมีอีกชื่อว่า ลารีโย (อิตาลี: Lario, ออกเสียง: [ˈlaːrjo]; ตามชื่อละติน: Larius Lacus) เป็นทะเลสาบธารน้ำแข็งในแคว้นลอมบาร์เดีย ประเทศอิตาลี มีพื้นที่ 146 ตารางกิโลเมตร (56 ตารางไมล์) ทำให้เป็นทะเลสาบที่ใหญ่เป็นอันดับสามของอิตาลี รองจากทะเลสาบการ์ดาและทะเลสาบมัจโจเร และด้วยความลึกมากกว่า 400 เมตร (1,300 ฟุต) ทำให้เป็นทะเลสาบที่ลึกเป็นอันดับ 5 ของทวีปยุโรป
ใน ค.ศ. 2014 เดอะฮัฟฟิงตันโพสต์ ขนานนามทะเลสาบนี้ว่าเป็นทะเลสาบที่สวยที่สุดในโลกจากภูมิอากาศจุลภาคและคฤหาสน์และหมู่บ้านโอ่อ่าที่รายล้อมทะเลสาบ
การวิเคราะห์ของ Riccardo Magnani ชี้ให้เห็นถึงการซ้อนทับกันระหว่าง Resegone ที่ Lecco ทะเลสาบโคโม และภาพวาด "อาหารมื้อสุดท้าย" ของ Leonardo da Vinci
หาก Costa di Como ของทะเลสาบ Como กลายเป็นที่รู้จักกันดีในหมู่นักท่องเที่ยวเนื่องจากมีโรงแรมขนาดใหญ่อยู่ชายฝั่ง Lecco ของทะเลสาบ Como มีความสำคัญและพิเศษที่สุดในประวัติศาสตร์โดยมีชายหาดของทะเลสาบและภูเขาที่สวยงามที่สุด ศึกษาจากเลโอนาร์โด ดา วินชีมาอย่างยาวนาน อยู่บนชายฝั่งและภูเขาของสาขาเลกโก ซึ่งเป็นวิลล่าที่สงวนไว้อย่างดีของนักอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ เช่น Falcks ชาวอิตาลี, Rockefeller, Kees, Pirelli และตระกูลขุนนางตั้งแต่สมัยกรุงโรมโบราณ รวมถึง Villa Comedia ของ Pliny ใน เลียร์น่า. หมู่บ้านลับของ Lierna ซึ่งเป็นที่ก่อตั้งอัศวินแห่งราชวงศ์อิตาลีของบ้านซาวอย ชายฝั่งของเลกโกและภูเขาเป็นพื้นที่ที่เลโอนาร์โด ดา วินชีรวบรวมไว้ในรหัสมหาสมุทรแอตแลนติกของเขา และอาจเป็นที่ที่โมนาลิซาปรากฏให้เห็น บนชายฝั่งสาขาเลกโกของทะเลสาบโคโม Alessandro Manzoni ตั้ง "I Promessi Sposi" เป็นภาษาโรมัน อยู่ในหมู่บ้านของทะเลสาบโคโมที่กวี นักเขียนได้รับแรงบันดาลใจ และเป็นสถานที่ซึ่งไม่มีใครต้องการนักท่องเที่ยวมานานหลายศตวรรษ
ศัพทมูล

ชื่อทะเลสาบในภาษาละตินคือ Larius ซึ่งแผลงเป็นภาษาอิตาลีว่า Lario แต่ชื่อนี้แทบไม่ค่อยใช้ เพราะโดยทั่วไปเรียกทะเลสาบนี้ว่า Lago di Como (แปลว่า "ทะเลสาบแห่งโกโม") ตามชื่อเมืองโกโมซึ่งชาวโรมันรู้จักกันในชื่อ โกมูง (Comum) หนังสือนำเที่ยวมักเรียกว่า "ทะเลสาบโกโม"
ชายฝั่งระหว่าง Mandello del Lario และ Varenna เรียกว่า "โกลด์โคสต์" ซึ่งถือว่าสวยงามที่สุด มีสภาพอากาศดีที่สุด และเป็นชายฝั่งที่มีทิวทัศน์งดงามที่สุดของทะเลสาบโคโมทั้งหมด "La Costa d'oro" ใช้เรียกอย่างไม่เป็นทางการถึงส่วนหนึ่งของชายฝั่งตะวันออกของทะเลสาบโคโม เนื่องจากความสำคัญของสงครามเหล่านี้ สงครามเพื่อพยายามพิชิตชายฝั่งทะเลสาบโคโมแห่งนี้จึงเกิดขึ้นมากมายและกินเวลานานหลายทศวรรษ แม้แต่กองทัพของมิลานและสาธารณรัฐเวนิส
แหล่งข้อมูลอื่น

Coolidge, William Augustus Brevoort (1911). "Como, Lake of" . สารานุกรมบริตานิกา ค.ศ. 1911. Vol. 6 (11 ed.). p. 794.
Macadam, Alta (1997). Blue Guide. Northern Italy: From the Alps to Bologna. London: A & C Black. ISBN 0-7136-4294-7.
Villacarlotta.it, Villa Carlotta
Online camera Como
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย  กรีซ 
อื่น ๆ:  พจนานุกรมประวัติศาสตร์ของสวิสเซอร์แลนด์  IdRef
บลูอีย์

| บลูอีย์ |
| --- | --- |
สมาชิกทั้งหมดในบลูอีย์
ประเภท: การ์ตูนสำหรับเด็กวัยก่อนเรียน
สร้างโดย: โจ บรัมม์
เขียนโดย: โจ บรัมม์
กำกับโดย:   ริชาร์ด เจฟเฟอร์รี่ (แอนิเมชัน)  โจ บรัมม์ (ซีรีส์) 
เสียงของ:   เดวิด แม็กคอร์แม็ก  เมลานี ซาเนตติ 
ผู้ประพันธ์เพลง: จอฟฟ์ บุช
ประเทศแหล่งกำเนิด:  ออสเตรเลีย
ภาษาต้นฉบับ: อังกฤษ
จำนวนซีรีส์: 3
จำนวนตอน: 151
การผลิต
ผู้อำนวยการผลิต:   ชาร์ลี แอสปินวอลล์  ดาลีย์ เพียร์สัน  ไมเคิล คาร์ริงตัน (เอบีซี)  เฮนเรียตตา เฮอร์ฟอร์ด-โจนส์ (บีบีซี) 
ผู้อำนวยการสร้าง: แซม มัวร์
ผู้ลำดับภาพ: ไมเคิล กริฟฟิน
ความยาวตอน: 7 นาที
บริษัทผู้ผลิต: ลูโด สตูดิโอ
ออกอากาศ
เครือข่าย: เอบีซีคิดส์
ออกอากาศ: 1 ตุลาคม ค.ศ. 2018 (2018-10-01) – ปัจจุบัน
บลูอีย์ (อังกฤษ: Bluey) เป็นการ์ตูนทีวีแอนิเมชันสำหรับเด็กสัญชาติออสเตรเลีย สร้างโดย โจ บรัมม์ ผลิตโดย ลูโด สตูดิโอ ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2561 ในช่องเอบีซีคิดส์
ตัวละคร > ตัวละครหลัก

บลูอีย์ เฮลเลอร์ (อังกฤษ: Bluey Heeler, ให้เสียงโดย: นพวรรณ เหมะบุตร (พากย์ไทย)) ตัวเอกในเรื่อง เป็นสุนัขพันธุ์ออสเตรเลียน แคทเทิล ด็อกสีน้ำเงินเพศเมียอายุ 6 ปี (ต่อมาอายุ 7 ปี)
บิงโก เฮลเลอร์ (อังกฤษ: Bingo Heeler, ให้เสียงโดย: ชุติกาญจน์ บางแดง (พากย์ไทย)) เป็นสุนัขพันธุ์ออสเตรเลียน แคทเทิล ด็อกสีส้มเพศเมียอายุ 4 ปี (ต่อมาอายุ 5 ปี) เธอเป็นน้องสาวของบลูอีย์
แบนดิต เฮลเลอร์ (อังกฤษ: Bandit Heeler, ให้เสียงโดย: เดวิด แม็กคอร์แม็ก, อรรคพล ทรัพยอาจิณ (พากย์ไทย)) เป็นสุนัขพันธุ์ออสเตรเลียน แคทเทิล ด็อกสีน้ำเงินเพศผู้ เขาเป็นพ่อของบลูอีย์และบิงโก
ชิลลี่ เฮลเลอร์ (อังกฤษ: Chilli Heeler, ให้เสียงโดย: เมลานี ซาเนตติ, นลินี ชีวะสาคร (พากย์ไทย)) เป็นสุนัขพันธุ์ออสเตรเลียน แคทเทิล ด็อกสีส้มเพศเมีย เธอเป็นแม่ของบลูอีย์และบิงโก
การตอบรับ

ในคอมมอน เซนส์ มีเดีย (Common Sense Media) ให้ 4 จาก 5 ดาว
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาอังกฤษ)
บลูอีย์ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
บลูอีย์ ที่รอตเทนโทเมโทส์
บลูอีย์ ที่ฟิล์มอะฟินนีตี
บลูอีย์ ที่เดอะทีวีดีบี
บลูอีย์ ที่เอกซ์ (ทวิตเตอร์)
บลูอีย์ ที่ยูทูบ
ศรีวิชัย (แก้ความกำกวม)

ศรีวิชัย อาจหมายถึง
บัวศรีวิชัย พืช
ครูบาเจ้าศรีวิชัย พระสงฆ์
อาณาจักรศรีวิชัย อาณาจักรโบราณ ปัจจุบันตั้งอยู่ภาคใต้ของประเทศไทย
ถนนศรีวิชัย ถนนทางขึ้นดอยสุเทพ ตามชื่อครูบาศรีวิชัย
กระทรวงพลังงาน (ประเทศรัสเซีย)

| --- | --- |
Министерство энергетики Российской Федерации
ตราประจำกระทรวงพลังงาน

 ที่ทำการกระทรวงในกรุงมอสโก
ภาพรวมหน่วยงาน
ก่อตั้ง: 12 พฤษภาคม ค.ศ. 2008
หน่วยงานก่อนหน้า: กระทรวงอุตสาหกรรมและพลังงานแห่งสหพันธรัฐรัสเซีย
เขตอำนาจ: รัฐบาลรัสเซีย
สำนักงานใหญ่: ถนนเชปกีนา 42, มอสโก 55°46′59.54″N 37°37′49.74″E﻿ / ﻿55.7832056°N 37.6304833°E﻿ / 55.7832056; 37.6304833
รัฐมนตรี: เซอร์เกย์ ซีวิลโยฟ
เว็บไซต์: minenergogov.com
กระทรวงพลังงานแห่งสหพันธรัฐรัสเซีย (รัสเซีย: Министерство энергетики Российской Федерации) เป็นกระทรวงของรัฐบาลกลางรัสเซียที่รับผิดชอบด้านนโยบายพลังงาน ก่อตั้งขึ้นเมื่อเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2008 ภายใต้การปรับโครงสร้างของรัฐบาลชุดใหม่ภายใต้ประธานาธิบดี ดมีตรี เมดเวเดฟ โดยมีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่กรุงมอสโก
ก่อนการก่อตั้งกระทรวงนี้ หน้าที่ด้านพลังงานอยู่ภายใต้การดูแลของกระทรวงอุตสาหกรรมและพลังงานแห่งสหพันธรัฐรัสเซีย ซึ่งต่อมาได้ถูกปรับเปลี่ยนเป็นกระทรวงอุตสาหกรรมแห่งสหพันธรัฐรัสเซีย โดยมี วิคเตอร์ คริสเตนโก เป็นรัฐมนตรี และได้รับหน้าที่ด้านนโยบายการค้าจากกระทรวงพัฒนาเศรษฐกิจและการค้าเดิม แต่หน้าที่ด้านนโยบายพลังงานถูกแยกออกไปอยู่ภายใต้กระทรวงพลังงาน นอกจากนี้ หน่วยงานโรเซเอนโก (รัสเซีย: Росэнерго) หรือสำนักงานพลังงานกลางของรัฐบาลกลาง ยังถูกควบรวมเข้ากับกระทรวงพลังงานใหม่ด้วย
ณ เดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2024 รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพลังงานคือ เซอร์เกย์ ซีวิลโยฟ
ประเทศอัฟกานิสถานในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008

| ประเทศอัฟกานิสถาน ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 |
| --- | --- |

รหัสประเทศ: AFG
เอ็นโอซี: คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติอัฟกานิสถาน
ณ ปักกิ่ง
นักกีฬา: 4 คน  ใน 2 ชนิดกีฬา
ผู้เชิญธงชาติ: Nesar Ahmad Bahave
เหรียญ อันดับ 80:  ทอง 0 เงิน 0 ทองแดง 1 รวม 1 
การเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน (ภาพรวม)
1936 1948 1952 1956 1960 1964 1968 1972 1976 1980 1984 1988 1992 1996 2000 2004 2008 2012 2016 2020 2024
สาธารณรัฐอิสลามอัฟกานิสถาน เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 29 ค.ศ. 2008 (พ.ศ. 2551) ณ กรุงปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 8 – 24 สิงหาคม พ.ศ. 2551 ประกอบด้วยนักกีฬาชาย 3 คน หญิง 1 คน  ในตอนแรก  เมห์โบบา อัห์นยาร เตรียมตัวเข้าแข่งวิ่ง 800 และ 1500 เมตรด้วย  แต่ได้ออกจากค่ายเก็บตัวเมื่อ 4 มิถุนายน เพื่อขอลี้ภัยการเมืองในนอร์เวย์  อัฟกานิสถานได้ 1 เหรียญทองแดงจากเทควันโด
เหรียญ

| เหรียญ | ชื่อ | กีฬา | รายการ |
| --- | --- | --- | --- |
| 3 ! ทองแดง | Rohullah Nikpai | เทควันโด | ชาย 58 กก. |
กรีฑา > ประเภทชาย

| นักกีฬา | รายการ | รอบคัดเลือก> ระยะทาง | รอบคัดเลือก> อันดับที่ | รอบสุดท้าย> ระยะทาง | รอบสุดท้าย> อันดับที่ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Massoud Azizi | 100 เมตร | 11.45 | 8 | ไม่ผ่านเข้ารอบ | ไม่ผ่านเข้ารอบ |
| นักกีฬา | รายการ | รอบคัดเลือก> ระยะทาง | รอบคัดเลือก> อันดับที่ | รอบสุดท้าย> ระยะทาง | รอบสุดท้าย> อันดับที่ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Robina Muqimyar | 100 เมตร | 14.80 | 8 | ไม่ผ่านเข้ารอบ | ไม่ผ่านเข้ารอบ |
เทควันโด

| นักกีฬา | รายการ | รอบ 16 คน> ผล | รอบก่อนรองชนะเลิศ> ผล | รอบรองชนะเลิศ> ผล | Repechage> ผล | รอบชิงเหรียญทองแดง> ผล | นัดชิงชนะเลิศ> ผล | นัดชิงชนะเลิศ> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Rohullah Nikpai | ชาย 58 กก. |  Tuncat (GER)W 4–3 |  Pérez (MEX)L 1–2 | ไม่ผ่านเข้ารอบ |  Harvey (GBR)W 2–1 |  Ramos (ESP)W 4–1 | ไม่ผ่านเข้ารอบ | 3 ! |
| Nesar Ahmad Bahave | ชาย 68 กก. |  M López (USA)L 0–3 | ไม่ผ่านเข้ารอบ | ไม่ผ่านเข้ารอบ |  Manz (GER)L 3–4 | ไม่ผ่านเข้ารอบ | ไม่ผ่านเข้ารอบ | ไม่ผ่านเข้ารอบ |
เบร็กซิต
เบื้องหลัง > การลงประชามติ ค.ศ. 1975

ใน ค.ศ. 1975  สหราชอาณาจักรได้มีการลงประชามติว่าสหราชอาณาจักรควรอยู่ในประชาคมเศรษฐกิจยุโรปต่อหรือไม่ ในครั้งนั้นทุกพรรคการเมืองต่างสนับสนุนการอยู่ต่อ อย่างไรก็ตาม ก็มีความขัดแย้งบางส่วนในพรรคแรงงานซึ่งเป็นพรรครัฐบาล เมื่อที่ประชุมพรรคในวันที่ 26 เมษายน ค.ศ. 1975 มีมติ 2 ต่อ 1 ว่าควรออกจากประชาคม คณะรัฐมนตรีจึงแบ่งออกเป็นสองฝ่ายคือฝ่ายสนับสนุนยุโรปและฝ่ายต่อต้านยุโรป รัฐมนตรี 7 คนจาก 23 คนคัดค้านการดำรงสมาชิกภาพในประชาคม
ในวันที่ 5 มิถุนายน ค.ศ. 1975 ผู้มีสิทธิ์ลงคะแนนได้ลงคะแนนโดยมีหัวข้อการประชามติว่า "ท่านคิดว่าสหราชอาณาจักรควรอยู่ในประชาคมยุโรป (ตลาดร่วม) หรือไม่?" ซึ่งได้รับเสียงข้างมากว่า "เห็นควร" ท้ายที่สุด สหราชอาณาจักรยังคงเป็นสมาชิกของประชาคมเศรษฐกิจยุโรปต่อไป
| เห็นควร | (%) | ไม่เห็นควร | (%) | ผู้มาใช้สิทธิ์ (%) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 17,378,581 | 67.2 | 8,470,073 | 32.8 | 64.5 |
เบื้องหลัง > การลงประชามติ ค.ศ. 2016

บทความหลัก: การออกเสียงประชามติว่าด้วยสมาชิกภาพในสหภาพยุโรปของสหราชอาณาจักร พ.ศ. 2559
ใน ค.ศ. 2013 นายกรัฐมนตรีเดวิด แคเมอรอน ได้ปฏิเสธเสียงเรียกร้องให้มีการลงประชามติออกจากสหภาพยุโรป แต่แคเมอรอนก็แนะนำว่าการลงประชามติอาจจะมีขึ้นได้ในอนาคตหากประชาชนต้องการ ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2013 นายกรัฐมนตรีแคเมอรอนประกาศว่า รัฐบาลพรรคอนุรักษนิยมอาจจะจัดให้มีการลงประชามติว่าจะออกจากสหภาพยุโรปหรือไม่ภายในสิ้นปี ค.ศ. 2017 บนเงื่อนไขว่าหากเขายังได้รับเลือกเป็นนายกรัฐมนตรีต่อในการเลือกตั้งปี ค.ศ. 2015
พรรคอนุรักษนิยมชนะการเลือกตั้งทั่วไป ค.ศ. 2015 ไม่นานหลังจากนั้น รัฐสภาก็ได้ออกพระราชกฤษฎีกาให้มีการลงประชามติ แม้ว่านายกรัฐมนตรีแคเมอรอนจะอยากให้สหราชอาณาจักรยังอยู่ในสหภาพยุโรปต่อไปก็ตาม แต่แคเมอรอนก็ได้ประกาศให้อิสระแก่รัฐมนตรีและส.ส.ของพรรคอนุรักษนิยมในการตัดสินใจตามวิจารณญาณของแต่ละคน และเขายังได้อนุญาตให้รัฐมนตรีสามารถจัดกิจกรรมสนับสนุนหรือคัดค้านการออกจากสหภาพยุโรปตามอัธยาศัย ตามถ้อยปราศรัยต่อสภาล่างในวันที่ 22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2016 นายกรัฐมนตรีแคเมอรอนประกาศให้การลงประชามติมีขึ้นในวันที่ 23 มิถุนายน ค.ศ. 2016 และประกาศกรอบระยะเวลาขั้นตอนต่าง ๆ ที่จะทำต่อหากการประชามติมีผลว่าให้ออกจากสหภาพยุโรป ซึ่งกำหนดสองปีเป็นระยะเวลาในการเจรจาต่อรองและข้อตกลงการออกจากสหภาพยุโรป
การลงประชามติในวันที่ 23 มิถุนายน ค.ศ. 2016 มีหัวข้อว่า "สหราชอาณาจักรควรจะยังคงเป็นสมาชิกของสหภาพยุโรปหรือถอนตัวจากสหภาพยุโรป?" ซึ่งได้รับเสียงข้างมากว่า "ถอนตัว"
| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
การลงประชามติสมาชิกภาพสหภาพยุโรปของสหราชอาณาจักร ค.ศ. 2016 ผลระดับชาติ
| ทางเลือก | ทางเลือก | เสียง |  % |
|  | ออกจากสหภาพยุโรป | 17,410,742 | 51.89% |
|  | เป็นสมาชิกสหภาพยุโรปต่อ | 16,141,241 | 48.11% |

| คะแนนที่สมบูรณ์ | คะแนนที่สมบูรณ์ | 33,551,983 | 99.92% |
| คะแนนที่ไม่สมบูรณ์หรือว่าง | คะแนนที่ไม่สมบูรณ์หรือว่าง | 25,359 | 0.08% |
| คะแนนทั้งหมด | คะแนนทั้งหมด | 33,577,342 | 100.00% |

| ผู้ออกเสียงที่ลงทะเบียนและผู้ออกมาใช้สิทธิ | ผู้ออกเสียงที่ลงทะเบียนและผู้ออกมาใช้สิทธิ | 46,500,001 | 72.21% |
| ประชากรที่มีอายุถึงขั้นออกเสียงและผู้มาใช้สิทธิ | ประชากรที่มีอายุถึงขั้นออกเสียงและผู้มาใช้สิทธิ | 51,356,768 | 65.38% |
ที่มา: คณะกรรมการการเลือกตั้ง
| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
| ออก:  51.9 (17,410,742) | อยู่ต่อ:  48.1 (16,141,241) |  |  |
▲
ออก
อยู่ต่อ
เบื้องหลัง > หลังการประกาศผล

เช้าวันรุ่งขึ้นหลังประกาศผล นายกรัฐมนตรีเดวิด แคเมอรอน ได้กล่าวแถลงลาออกจากตำแหน่ง เพื่อเปิดทางให้มีผู้นำคนใหม่ซึ่งจะดำเนินการตามกฎหมายในการออกจากสหภาพยุโรป ในขณะที่อดีตนายกรัฐมนตรีโทนี แบลร์ได้ออกมากล่าวว่าเป็นวันที่แสนเศร้าของประเทศชาติ
การเจรจากับสหภาพยุโรปจะเริ่มขึ้นภายใต้นายกรัฐมนตรีคนใหม่ ผมคิดว่ามันถูกแล้วที่นายกคนใหม่จะต้องตัดสินใจเกี่ยวกับการใช้ข้อ 50 แล้วก็เริ่มขั้นตอนตามระเบียบและกฎหมายในการออกจากอียู
ยี่สิบสี่ชั่วโมงหลังประกาศผล ค่าเงินปอนด์เทียบดอลลาร์สหรัฐอ่อนค่าลง 11% ส่วนเงินยูโรเทียบดอลลาร์สหรัฐอ่อนค่าลง 3.3% ตลาดหุ้นทั่วโลกร่วงอย่างหนักโดยเฉพาะตลาดหลักทรัพย์โตเกียว
ลำดับเหตุการณ์

ต่อไปนี้เป็นลำดับเหตุการณ์หลักเกี่ยวกับเบร็กซิต
ลำดับเหตุการณ์ > ค.ศ. 2016

23 มิถุนายน: ผลการลงประชามติว่าด้วยการออกจากสหภาพยุโรปปรากฏว่า ผู้ออกเสียง 51.9% ออกเสียงให้ออก
24 มิถุนายน: เดวิด แคเมอรอนลาออกจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรี
13 กรกฎาคม: เทรีซา เมย์ตอบรับคำเชิญของสมเด็จพระราชินีให้ตั้งรัฐบาล เดวิด เดวิสได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงออกจากสหภาพยุโรปเพื่อควบคุมดูแลการเจรจาการออก
27 กรกฎาคม: คณะกรรมาธิการยุโรปเสนอชื่อไมเคิล บาร์เนียร์ นักการเมืองฝรั่งเศส เป็นหัวหน้านักเจรจายุโรปสำหรับการออกจากสหภาพยุโรปของสหราชอาณาจักร
7 ธันวาคม: สภาสามัญชนสหราชอาณาจักรออกเสียง 461 ต่อ 89 เห็นชอบแผนของเทรีซา เมย์ให้ใช้ข้อ 50 เมื่อสิ้นเดือนมีนาคม 2017
ลำดับเหตุการณ์ > ค.ศ. 2017

24 มกราคม: ศาลสูงสุดสหราชอาณาจักรวินิจฉัยในคดีมิลเลอร์ว่ารัฐสภาต้องผ่านกฎหมายเพื่อให้อำนาจการใช้ข้อ 50
26 มกราคม: รัฐบาลสหราชอาณาจักรเสนอร่างกฎหมายในรัฐสภาเพื่อให้อำนาจเทรีซา เมย์ให้เริ่มกระบวนการเบร็กซิตโดยการใช้ข้อ 50 เจเรมี คอร์บิน หัวหน้าพรรคแรงงานสั่งให้ ส.ส. พรรคออกเสียงสนับสนุน
16 มีนาคม: ร่างกฎหมายดังกล่าวได้รับพระบรมราชานุญาต (เป็น "พระราชบัญญํติสหภาพยุโรป (การแจ้งความถอนตัว) ค.ศ. 2017")
29 มีนาคม: มีการมอบจดหมายจากเทรีซา เมย์ต่อประธานสภายุโรป ดอนัลต์ ตุสก์ให้ใช้ข้อ 50 เริ่มกระบวนการสองปีซึ่งสหราชอาณาจักรมีกำหนดออกจากสหภาพยุโรปเมื่อวันที่ 29 มีนาคม 2019
18 เมษายน: เทรีซา เมย์ประกาศกำหนดการเลือกตั้งทั่วไปในวันที่ 8 มิถุนายน 2020
8 มิถุนายน: มีการจัดการเลือกตั้งทั่วไปในสหราชอาณาจักร พรรคอนุรักษนิยมยังเป็นพรรคเดี่ยวใหญ่สุดในสภาสามัญชนแต่เสียฝ่ายข้างมาก ทำให้เกิดการตั้งรัฐบาลฝ่ายข้างน้อยโดยร่วมรัฐบาลกับพรรคเดโมแครติกยูเนียนนิสต์ (DUP) แห่งไอร์แลนด์เหนือ
19 มิถุนายน: เริ่มการเจรจาเบร็กซิต
ลำดับเหตุการณ์ > ค.ศ. 2018

6 กรกฎาคม: มีการสรุปเอกสารขาวของสหราชอาณาจักรว่าด้วยความสัมพันธ์ในอนาคตระหว่างสหราชอาณาจักรและสหภาพยุโรป
8 กรกฎาคม: เดวิสลาออกจากตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการออกจากสหภาพยุโรป วันรุ่งขึ้นโดมินิก ราบได้รับแต่งตั้งให้สืบตำแหน่ง
21 กันยายน: สหภาพยุโรปปฏิเสธเอกสารขาวของสหราชอาณาจักร
14 พฤศจิกายน: มีการเผยแพร่ความตกลงการถอนตัวเบร็กซิต
15 พฤศจิกายน: ราบลาออกจากตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการออกจากสหภาพยุโรป วันรุ่งขึ้นสตีเฟน บาร์เคลย์ได้รับแต่งตั้งให้สืบตำแหน่ง
25 พฤศจิกายน: รัฐสมาชิกสหภาพยุโรปอื่น 27 ประเทศรับรองความตกลงการถอนตัวฯ
ลำดับเหตุการณ์ > ค.ศ. 2019

15 มกราคม: มีการจัดการออกเสียงมีความหมายครั้งแรกต่อความตกลงการถอนตัวในสภาสามัญชนสหราชอาณาจักร รัฐบาลแพ้ 432 ต่อ 202 เสียง
12 มีนาคม: การออกเสียงมีความหมายครั้งที่สองเรื่องความตกลงการถอนตัว รัฐบาลแพ้อีกครั้ง 391 ต่อ 242 เสียง
14 มีนาคม: ญัตติรัฐบาลสหราชอาณาจักรผ่าน 412 ต่อ 202 เสียงให้ขยายระยะข้อ 50
20 มีนาคม: เทรีซา เมย์ขอให้สหภาพยุโรปขยายเวลาข้อ 50 จนถึงวันที่ 30 มิถุนายน 2019
21 มีนาคม: คณะมนตรียุโรปเสนอให้ขยายเวลาข้อ 50 จนถึงวันที่ 22 พฤษภาคม 2019 หากความตกลงการถอนตัวผ่านก่อนวันที่ 29 มีนาคม 2019 แต่หากไม่ผ่าน สหราชอาณาจักรจะมีเวลาจนถึงวันที่ 12 เมษายน 2019 ในการหาหนทางไปต่อ มีการตกลงการขยายเวลาอย่างเป็นทางการในวันรุ่งขึ้น
29 มีนาคม: การสิ้นสุดดั้งเดิมของระยะเวลาข้อ 50 และวันตามกำหนดเดิมสำหรับเบร็กซิต การออกเสียงครั้งที่สามต่อความตกลงการถอนตัวแยกจากปฏิญญาการเมือง รัฐบาลแพ้อีกครั้ง 344 ต่อ 286 เสียง
5 เมษายน: เทรีซา เมย์ขอให้สหภาพยุโรปขยายระยะเวลาข้อ 50 เป็นครั้งที่สองจนถึงวันที่ 30 มิถุนายน 2019
10 เมษายน: คณะมนตรียุโรปให้ขยายเวลาข้อ 50 อีกจนถึงวันที่ 31 ตุลาคม 2019 หรือวันแรกของเดือนหลังจากความตกลงถอนตัวผ่าน ขึ้นอยู่กับว่าเหตุการณ์ใดเกิดก่อน อย่างไรก็ดี สหราชอาณาจักรต้องจัดการเลือกตั้งรัฐสภายุโรปในเดือนพฤษภาคม 2019 มิฉะนั้นจะต้องออกในวันที่ 1 มิถุนายน 2019
24 พฤษภาคม: เทรีซา เมย์ประกาศว่าจะลาออกจากตำแหน่งหัวหน้าพรรคอนุรักษนิยม มีผลวันที่ 7 มิถุนายน เนื่องจากไม่สามารถผ่านแผนเบร็กซิตของตนผ่านรัฐสภาและการออกเสียงไม่ไว้วางใจหลายครั้ง โดยจะดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีระหว่างมีการเลือกหัวหน้าพรรคอนุรักษนิยมคนใหม่
18 กรกฎาคม: สำนักงานความรับผิดชอบงบประมาณประเมินว่าเบร็กซิตแบบไม่มีความตกลงจะทำให้บริเตนเข้าสู่ภาวะเศรษฐกิจถดถอย ซึ่งเศรษฐกิจจะหดตัว 2%
18 กรกฎาคม: ส.ส. อนุมัติการแก้ไขกฎหมายซึ่งยับยั้งการชะลอรัฐสภาระหว่างวันที่ 9 ตุลาคมถึง 18 ธันวาคม ยกเว้นมีการตั้งฝ่ายบริหารไอร์แลนด์เหนือ โดยมีคะแนนเสียงข้างมาก 41 เสียง
24 กรกฎาคม: บอริส จอห์นสันตอบรับคำเชิญของสมเด็จพระราชินีให้ตั้งรัฐบาลและเป็นนายกรัฐมนตรีสหราชอาณาจักร
กระบวนการข้อ 50

บทความหลัก: การใช้ข้อ 50 แห่งสนธิสัญญาว่าด้วยสหภาพยุโรปของสหราชอาณาจักร
กระบวนการข้อ 50 > ความตกลงการถอนตัวและปฏิญญาการเมือง > การเตรียมเจรจา

คณะกรรมาธิการยุโรประบุว่าจะไม่เริ่มการเจรจาใด ๆ ก่อนสหราชอาณาจักรใช้ข้อ 50 อย่างเป็นทางการ ในเดือนตุลาคม 2016 ประธานคณะกรรมาธิการยุโรป ยุงเคอร์ ระบุว่าสหภาพยุโรปจะไม่เจรจาในทางที่ให้บริเตนต้องจัดการลงประชามติเป็นครั้งที่สอง วันที่ 28 มิถุนายน 2016 นายกรัฐมนตรีเยอรมนี อังเกลา แมร์เคิล และประธานสภายุโรป ดอนัลต์ ตุสก์ ในวันต่อมา ระบุว่าสหราชอาณาจักรยังสามารถอยู่ในตลาดเดี่ยวยุโรป (ESM) เพียงแค่สหราชอาณาจักรยอมรับเสรีภาพการเคลื่อนไหวสี่ประการ ได้แก่ เสรีภาพสำหรับสินค้า ทุน บริการและแรงงาน ในเดือนตุลาคม นายกรัฐมนตรีเทรีซา เมย์เน้นว่าการยุติเขตอำนาจของกฎหมายอียูและการเคลื่อนไหวเสรีจากทวีปยุโรปเป็นลำดับความสำคัญของสหราชอาณาจักร โดยบริษัทอียูมีเสรีภาพเต็มที่ในการค้าในสหราชอาณาจักรและ ESM
ในเดือนพฤศจิกายน 2016 เมย์เสนอให้บริเตนและรัฐสมาชิกอียูอื่นรับประกันสองฝ่ายซึ่งสิทธิอยู่อาศัยของพลเมืองอียูที่ไม่ใช่บริติช 3.3 ล้านคนในสหราชอาณาจักรและพลเมืองบริติช 1.2 ล้านคนที่อาศัยอยู่ในสหภาพยุโรป เพื่อแยกชะตากรรมของพลเมืองเหล่านี้ไม่ให้มีการต่อรองระหว่างการเจรจาเบร็กซิต แม้รัฐอียูส่วนใหญ่เห็นชอบในทีแรก แต่ประธานสภายุโรป ตุสก์ ร่วมกับรัฐสมาชิกเยอรมนีขัดขวางข้อเสนอดังกล่าว
ในเดือนมกราคม 2017 นายกรัฐมนตรีเมย์นำเสนอวัตถุประสงค์การเจรจา 12 ข้อและยืนยันว่ารัฐบาลสหราชอาณาจักรจะไม่แสวงสมาชิกภาพตลาดเดี่ยวถาวร เธอยังเรียกร้องให้ยุติเขตอำนาจของศาลยุติธรรมยุโรป ความตกลงศุลกากรใหม่ที่ไม่รวมพิกัดศุลกากรภายนอกร่วมและนโยบายพาณิชย์ร่วมของอียู การยุติเสรีภาพการเดินทางของประชาชน ความร่วมมือด้านอาชญากรรมและการก่อการร้าย การร่วมมือในด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี การเข้าร่วมกับรัฐบาลที่โอนอำนาจของส่วนกลางให้ท้องถิ่น การธำรงพื้นที่เดินทางร่วมกับไอร์แลนด์ และการสงวนสิทธิแรงงานที่มีอยู่เดิม หัวหน้านักเจรจาของรัฐสภายุโรป กีย์ เวอร์ฮอฟสตาดท์ (Guy Verhofstadt) ตอบว่าจะไม่มี "การเลือกเชอร์รี" โดยสหราชอาณาจักรในการเจรจา
กระบวนการข้อ 50 > ความตกลงการถอนตัวและปฏิญญาการเมือง > ความตกลงการถอนตัวและการขยายเวลา (ปี 2019)

วันที่ 15 มกราคม 2019 สภาสามัญชนออกเสียง 432 ต่อ 202 คัดค้านความตกลงการถอนตัว นับเป็นการแพ้คะแนนเสียงในรัฐสภาครั้งใหญ่สุดของรัฐบาลสหราชอาณาจักร ไม่นานจากนั้น ฝ่ายค้านยื่นมติไม่ไว้วางใจรัฐบาล, ซึ่งถูกปฏิเสธด้วยเสียง 325 ต่อ 306 เสียง
วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2019 รัฐบาลแพ้เสียงเห็นชอบข้อตกลงอีกครั้งด้วยคะแนน 391 ต่อ 242
วันที่ 20 มีนาคม 2019 นายกรัฐมนตรี เทรีซา เมย์ เขียนจดหมายถึงประธานสภายุโรป ดอนัลด์ ตุสก์ ขอให้เลื่อนเบร็กซิตเป็นวันที่ 30 มิถุนายน 2019 วันที่ 21 มีนาคม เมย์ให้เหตุลต่อการประชุมสุดยอดที่ประชุมยุโรปในบรัสเซลส์ หลังเมย์ออกจากที่ประชุม ผู้นำอียูที่เหลืออภิปรายจนสุดท้ายปฏิเสธวันที่ 30 มิถุนายน และเสนอตัวเลือกระหว่างวันที่เบร็กซิตสองวันแทน วันที่ 22 มีนาคม 2019 มีการตกลงตัวเลือกการขยายเวลาระหว่างรัฐบาลสหราชอาณาจักรและที่ประชุมยุโรป ทางเลือกแรกคือ หาก ส.ส. ปฏิเสธความตกลงของเมย์สัปดาห์หน้า เบร็กซิตจะมีกำหนดวันที่ 12 เมษายน 2019 ไม่ว่าจะมีความตกลงหรือไม่ หรืออีกทางหนึ่ง สามารถขอการขยายเวลาและการผูกมัดให้เข้าร่วมการเลือกตั้งรัฐสภายุโรป ค.ศ. 2019 ทางเลือกที่สองมีว่าหาก ส.ส. เห็นชอบความตกลงของเมย์ เบร็กซิตจะมีกำหนดวันที่ 22 พฤษภาคม 2019 วันที่หลังนี้เป็นวันก่อนการเริ่มการเลือกตั้งรัฐสภายุโรป หลังรัฐบาลดูเหมือนไม่มีหลักประกัน ความกังวลเกี่ยวกับความชอบด้วยกฎหมายของการเปลี่ยนแปลงที่มีการเสนอ (เนื่องจากมีวันที่ออกที่เป็นไปได้สองวัน) เมื่อวันก่อน วันที่ 27 มีนาคม 2019 ทั้งสภาขุนนางและสภาสามัญชนเห็นชอบกฎหมายอุปกรณ์เปลี่ยนวันที่ออกเป็นวันที่ 22 พฤษภาคม 2019 หากมีการเห็นชอบความตกลงการถอนตัว หรือวันที่ 12 เมษายน 2019 หากไม่มีการเห็นชอบ มีการลงนามการแก้ไขกฎหมายเป็นกฎหมายเมื่อวันรุ่งขึ้น
มีการนำความตกลงการถอนตัวกลับเข้าสภาสามัญชนโดยไม่มีความเข้าใจแนบเมื่อวันที่ 29 มีนาคม ญัตติสนับสนุนความตกลงการถอนตัวของรัฐบาลแพ้ 344 ต่อ 286 เสียง
หลังรัฐสภาสหราชอาณาจักรไม่เห็นชอบความตกลงการถอนตัวภายในวันที่ 29 มีนาคม สหราชอาณาจักรมีกำหนดออกจากอียูตามกฎหมายในวันที่ 12 เมษายน ในวันที่ 10 เมษายน 2019 การเจรจารอบดึกในบรัสเซลส์มีผลให้ขยายเวลาอีกครั้งเป็นวันที่ 31 ตุลาคม 2019 โดยเทรีซา เมย์ขอให้ขยายเวลาอีกครั้งจนถึงวันที่ 30 มิถุนายนเท่านั้น ภายใต้เงื่อนไขของการขยายเวลารอบใหม่นี้ หากความตกลงการถอนตัวผ่านก่อนเดือนตุลาคม เบร็กซิตจะเกิดขึ้นในวันแรกของเดือนถัดไป อย่างไรก็ดี สหราชอาณาจักรมีข้อผูกพันให้จัดการเลือกตั้งรัฐสภายุโรปในเดือนตุลาคม หรือออกจากอียูในวันที่ 1 มิถุนายนโดยไม่มีข้อตกลง
บทอ่านเพิ่ม

Ansorg, N. & Haastrup, T.: "Brexit Beyond the UK's Borders: What It Means for Africa", GIGA Focus Afrika No. 03/2016
Clarke, Harold D.; Goodwin, Matthew; Whiteley, Paul (2017). Brexit: Why Britain Voted to Leave the European Union. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-1316605042.
Culkin, Nigel; Simmons, Richard (2018). Tales of Brexits Past and Present: Understanding the Choices, Threats and Opportunities In Our Separation from the EU. Bingley: Emerald Publishing. ISBN 978-1787694385.
Evans, Geoffrey; Menon, Anand (2017). Brexit and British Politics. Cambridge: Polity Press. ISBN 978-1509523863.
Hobolt, Sara B. (7 September 2016). "The Brexit vote: a divided nation, a divided continent". Journal of European Public Policy. 23 (9): 1259–1277. doi:10.1080/13501763.2016.1225785. ISSN 1350-1763.
Oliver, Tim (2018). Understanding Brexit: A concise introduction. Bristol: Policy Press. ISBN 978-1447346395.
O'Rourke, Kevin (2019). A Short History of Brexit: From Brentry to Backstop. London: Pelican. ISBN 978-0241398272.
O'Toole, Fintan (2018). Heroic Failure: Brexit and the Politics of Pain. London: Apollo. ISBN 978-1789540987.
Outhwaite, William (ed.), Brexit: Sociological Responses (London: Anthem Press, 2017). ISBN 978-1783086443
Peers, Steve (2016). The Brexit: The Legal Framework for Withdrawal from the EU or Renegotiation of EU Membership. Oxford: Hart Publishing. ISBN 978-1-84946-874-9. OCLC 917161408.
Rogers, Ivan (2019). 9 Lessons in Brexit. London: Short Books. ISBN 978-1780723990.