stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ถ้ำหลวง: ภารกิจแห่งความหวัง
นักแสดง

อุรัสยา เสปอร์บันด์ - เคลลี่ สุวรรณรัตน์ (ตัวละครสมมติ)
ปภังกร ฤกษ์เฉลิมพจน์ - เอกพล จันทะวงศ์
ธเนศ วรากุลนุเคราะห์ - ณรงค์ศักดิ์ โอสถธนากร ผู้ว่าราชการจังหวัดเชียงราย
มนัสนันท์ พันเลิศวงศ์สกุล - พิมพ์ ธีระวัฒน์ (ตัวละครสมมติ)
วรินทร ญารุจนนทน์ - พันเอก นายแพทย์ ภาคย์ โลหารชุน
ธนพล จุกสีดา - พลเรือตรี อาภากร อยู่คงแก้ว
นิโคลัส เบลล์ - เวิร์น อ้นสเวิร์ธ
ร็อดเจอร์ คอร์เซอร์ - จอห์น โวลันเธน
ดันแคน อัลลัน - เอริค บราวน์
- มักซิม โพเลจากา
- น.ต.ชาร์ล เฮนเซ่น
Damon Manns - พ.ต.อ.เจมส์ นิโคลัส
Conor Merrigan-Turner - น.ท.ลุค โคล
เค็นเน็ธ วัน - จิรศักดิ์ โรจนปรีชา (วิศวกรธรณีเทคนิค)
นักแสดง > นักแสดงรับเชิญ

ศุภกรณ์ กิจสุวรรณ - นาวาตรี สมาน กุนัน
ทัศรินทร์ พันธุ์แพ - วลีพร กุนัน
อริศรา วงษ์ชาลี - น้ำหอม บุญเปี่ยม แม่น้องมาร์ค มงคล บุญเปี่ยม 1 ใน 13 หมูป่า
ดารินา บุญชู - นุ่น นักศึกษาฝึกงานที่กรมอุตุนิยมวิทยา (ตัวละครสมมติ)
นิมิตร ลักษมีพงศ์ - หัวหน้ากรมอุตุนิยมวิทยา (ตัวละครสมมติ)
นิชาภา ธนวัชรภัทร - มะลิ
กษิดิ์เดช เดชวงศ์ - นพ กันทะวงค์
สุรพล พูนพิริยะ - เกียรติศักดิ์ รัฐประเสริกุล (ข้าราชการระดับสูง, กระทรวงมหาดไทย)
พจนีย์ ใยละออ - แม่น้องพงศ์ 1 ใน 13 หมูป่า
วัฒนชัย ตรีเดชา - พ่อน้องไตตั้น 1 ใน 13 หมูป่า
รณกร สนิทประภัสสร - พ่อน้องบิว 1 ใน 13 หมูป่า
รุ่งโรจน์ แสงอุ่นทรัพย์ - พ่อน้องเติ้ล 1 ใน 13 หมูป่า
ดวงใจ หิรัญศรี - แม่น้องเติ้ล 1 ใน 13 หมูป่า
- ป้าน้อย (ป้าดอม)
ชาลี อิ่มมาก - วิชิต มณีโชติ (ตัวละครสมมติ)
ปัญญากร ศรมยุรา - เจ้าหน้าที่กระทรวงมหาดไทย
กฤษณ์ ไตรรัตน์ - เชษฐ (หน่วยซีล)
คํารณ จิรฉัตร - อรัญ (หน่วยซีล)
ปรียาภรณ์ ทองสมุทร - เจ้าหน้าที่กรมอุตุนิยมวิทยา (ตัวละครสมมติ)
วินัย เวียงย่างกุ้ง - ใบเตย (หน่วยซีล)
เค็นเน็ธ วัน - จิรศักดิ์ โรจนปรีชา (วิศวกรธรณีเทคนิค)
- โทเบียส วากเนอร์ (อาสาสมัครชาวเยอรมนี)
- ฌอน พิทักษ์ (อาสาสมัครลูกครึ่งไทย-เยอรมัน)
อรุณ วนัสบดีวงศ์ - เฉิง มู่หยาง (วิศวกรชาวสิงคโปร์)
กีรติ ศิวะเกื้อ - บัดดี้ (หน่วยซีล/รุ่นน้องจ่าแซม)
สุเมธ องอาจ - พัสไนย อดิศรกุล (ท่านรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย) (ดัดแปลงจากพลเอกอนุพงษ์ เผ่าจินดา)
- โต โชคหิรัญกุล (ผู้ประสานงานสถานทูต)
กล้วย เชิญยิ้ม​ -​ พล.ต.อ. ศรีวราห์ รังสิพราหมณกุล
กรุณา มอริส​ - ​ลีน่า จังจรรจา​
วนอุทยานถ้ำหลวง-ขุนน้ำนางนอน สถานที่หลักในการถ่ายทำซีรีส์
อาร์เอ็มเอส มอริเทเนีย (ค.ศ. 1906)

| --- | --- |
อาร์เอ็มเอส มอริเทเนีย บนแม่น้ำไทน์ในปี ค.ศ. 1907
ประวัติ
สหราชอาณาจักร
ชื่อ: มอริเทเนีย
ตั้งชื่อตาม: เมารีตานิอา
เจ้าของ: 1906–1934: คูนาร์ดไลน์ 1934–1935: คูนาร์ด–ไวต์สตาร์ไลน์
ผู้ให้บริการ:  คูนาร์ดไลน์
ท่าเรือจดทะเบียน:  ลิเวอร์พูล
เส้นทางเดินเรือ: ลิเวอร์พูล–ควีนส์ทาวน์–นิวยอร์ก (1907–1919) เซาแทมป์ตัน–แชร์บูร์–นิวยอร์ก (1919–1934)
Ordered: 1904
อู่เรือ: สวอนฮันเตอร์, นอร์ทัมเบอร์แลนด์, ประเทศอังกฤษ
Yard number: 735
ปล่อยเรือ: 18 สิงหาคม 1904
เดินเรือแรก: 20 กันยายน 1906
Christened: 20 กันยายน 1906 โดยดัชเชสแห่งร็อกซ์เบิร์ก
ส่งมอบเสร็จ: 11 พฤศจิกายน 1907
Maiden voyage: 16 พฤศจิกายน 1907
บริการ: 1907–1934
หยุดให้บริการ: กันยายน 1934
รหัสระบุ: สัญญาณเรียกขานไร้สาย: MGA (ถึงปี 1934)
ความเป็นไป: แยกชิ้นส่วนในปี 1935 ที่รอสไฟฟ์ ประเทศสกอตแลนด์
ลักษณะเฉพาะ
ประเภท::  เรือเดินสมุมร
ขนาด (ตัน)::  31,938 ตันกรอส  12,797 ตันเนต
ขนาด (ระวางขับน้ำ)::  44,610 ตัน
ความยาว::  790 ฟุต (240.8 เมตร)
ความกว้าง::  88 ฟุต (26.8 เมตร)
กินน้ำลึก::  33 ฟุต (10.1 เมตร)
ความลึก::  33 ฟุต 6 นิ้ว (10.2 เมตร)
ดาดฟ้า::  8
ระบบพลังงาน::  กังหันไอน้ำพาร์สันส์แบบขับเคลื่อนใบจักรโดยตรง (แรงดันสูง 2 ตัว แรงดันต่ำ 2 ตัว)  กำลังสูงสุด 68,000 แรงม้า (51,000 กิโลวัตต์) เมื่อเปิดตัว, 76,000 แรงม้า (57,000 กิโลวัตต์) ในการทดสอบความเร็ว และเพิ่มขึ้นเป็น 90,000 แรงม้า (67,000 กิโลวัตต์) ในปี 1928
ระบบขับเคลื่อน::  4 × ใบจักร จักรละ 4 พวง
ความเร็ว::  25 นอต (46 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 29 ไมล์ต่อชั่วโมง) – 28 นอต (52 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 32 ไมล์ต่อชั่วโมง) (ความเร็วในการให้บริการตามการออกแบบ)
ความจุ::  ผู้โดยสารทั้งหมด 2,165 คน: ชั้นหนึ่ง 563 คน  ชั้นสอง 464 คน  ชั้นสาม 1,138 คน
ลูกเรือ::  802 คน
หมายเหตุ::  เป็นเรือที่ใหญ่ที่สุดในโลกระหว่างปี 1907–1910  เป็นคู่วิ่งของเรืออาร์เอ็มเอส ลูซิเทเนีย และอาร์เอ็มเอส อาควิเทเนีย
อาร์เอ็มเอส มอริเทเนีย (อังกฤษ: RMS Mauretania) เป็นเรือเดินสมุทรสัญชาติบริติช ออกแบบโดยเลนเนิร์ด เพสเกตต์ และสร้างโดยบริษัทสวอนฮันเตอร์แอนด์วิกแฮมริชาร์ดสัน ณ แม่น้ำไทน์ ประเทศอังกฤษ เพื่อให้บริการแก่สายการเดินเรือคูนาร์ด โดยมีพิธีปล่อยเรือลงน้ำในช่วงบ่ายของวันที่ 20 กันยายน ค.ศ. 1906 เคยเป็นเรือที่ใหญ่ที่สุดในโลกจนกระทั่งการเปิดตัวอาร์เอ็มเอส โอลิมปิกใน ค.ศ. 1910 มอริเทเนียได้รับบลูริบบันด์สำหรับการข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกไปทางทิศตะวันออกในการเดินทางกลับครั้งแรกในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1907 และต่อมาก็สามารถคว้ารางวัลเดิมอีกครั้งสำหรับการข้ามมหาสมุทรไปทางทิศตะวันตกในการเดินทางที่เร็วที่สุดในช่วงฤดูกาลเดินเรือ ค.ศ. 1909 และสามารถรักษาสถิติความเร็วทั้งสองนี้ไว้ได้นานถึง 20 ปี
ชื่อเรือได้มาจากเมารีตานิอา มณฑลหนึ่งของโรมโบราณที่ตั้งอยู่ทางชายฝั่งตะวันตกเฉียงเหนือของทวีปแอฟริกา ไม่ได้มาจากประเทศมอริเตเนียในปัจจุบันที่อยู่ทางตอนใต้อย่างที่เข้าใจกัน การตั้งชื่อในลักษณะเดียวกันนี้ยังถูกนำไปใช้กับคู่วิ่งของมอริเทเนียคืออาร์เอ็มเอส ลูซิเทเนีย (RMS Lusitania) ซึ่งตั้งชื่อตามมณฑลของโรมโบราณที่อยู่ทางเหนือของเมารีตานิอา ตรงข้ามช่องแคบยิบรอลตาร์ ในประเทศโปรตุเกส มอริเทเนียให้บริการจนถึงเดือนกันยายน ค.ศ. 1934 ก่อนสายการเดินเรือคูนาร์ด–ไวต์สตาร์จะทำการปลดระวาง และเริ่มการแยกชิ้นส่วนเรือที่รอสไฟฟ์ ประเทศสกอตแลนด์ ใน ค.ศ. 1935
ภูมิหลัง

ใน ค.ศ. 1897 เอ็สเอ็ส ไคเซอร์วิลเฮ็ล์มแดร์โกรเซอ (SS Kaiser Wilhelm der Grosse) เรือโดยสารสัญชาติเยอรมันกลายเป็นเรือที่ใหญ่และเร็วที่สุดในโลกด้วยความเร็ว 22 นอต (41 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 25 ไมล์ต่อชั่วโมง) ทำให้เรือลำนี้สามารถคว้าบลูริบบันด์มาจากอาร์เอ็มเอส คัมปาเนีย (RMS Campania) และอาร์เอ็มเอส ลูเคเนีย (RMS Lucania) ของคูนาร์ดไลน์ได้สำเร็จ เยอรมนีได้ครองความเป็นเจ้าแห่งมหาสมุทรแอตแลนติก และภายใน ค.ศ. 1906 พวกเขาก็มีซูเปอร์ไลเนอร์ (superliner) สี่ปล่องไฟให้บริการถึง 5 ลำ โดย 4 ใน 5 ลำนั้นเป็นของนอร์ทด็อยท์เชอร์ล็อยท์
ในช่วงเวลาเดียวกัน เจ. พี. มอร์แกน นักการเงินชาวอเมริกัน กำลังพยายามผูกขาดธุรกิจการเดินเรือผ่านบริษัทเดินเรือพาณิชย์ระหว่างประเทศ (International Mercantile Marine Co. หรือ IMM) และได้เข้าซื้อกิจการไวต์สตาร์ไลน์ สายการเดินเรือข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกสายสำคัญอีกสายหนึ่งอังกฤษไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
ด้วยภัยคุกคามเหล่านี้ คูนาร์ดไลน์จึงมุ่งมั่นที่จะฟื้นฟูเกียรติยศและความเป็นผู้นำในวงการเรือเดินสมุทร ไม่เพียงแต่เพื่อประโยชน์ของบริษัทเท่านั้น แต่ยังรวมถึงเพื่อเกียรติภูมิของสหราชอาณาจักรด้วย ใน ค.ศ. 1902 คูนาร์ดไลน์และรัฐบาลอังกฤษบรรลุข้อตกลงในการสร้างซูเปอร์ไลเนอร์สองลำคือ ลูซิเทเนียและมอริเทเนีย โดยมีการรับประกันความเร็วในการให้บริการขั้นต่ำไม่น้อยกว่า 24 นอต (44 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 28 ไมล์ต่อชั่วโมง) รัฐบาลอังกฤษให้เงินกู้จำนวน 2,600,000 ปอนด์ (281 ล้านปอนด์ใน ค.ศ. 2023) เพื่อใช้ในการต่อเรือ โดยมีอัตราดอกเบี้ยร้อยละ 2.75 และมีกำหนดชำระคืนภายในเวลา 20 ปีพร้อมเงื่อนไขว่าเรือดังกล่าวต้องสามารถดัดแปลงเป็นเรือพาณิชย์ติดอาวุธ (armed merchant cruiser) ได้หากจำเป็น เงินทุนเพิ่มเติมได้รับการจัดหาเมื่อกระทรวงทหารเรืออนุมัติให้คูนาร์ดไลน์ได้รับเงินอุดหนุนเพิ่มเป็นรายปีสำหรับการขนส่งไปรษณีย์
การออกแบบและการสร้าง > การสร้าง

มอริเทเนียและลูซิเทเนียได้รับการออกแบบโดยเลนเนิร์ด เพสเกตต์ นาวาสถาปนิกของคูนาร์ดไลน์ โดยมีบริษัทสวอนฮันเตอร์และบริษัทจอห์นบราวน์ทำงานตามแบบของซูเปอร์ไลเนอร์ที่มีความเร็วบริการที่กำหนดไว้ที่ 24 นอตในสภาพอากาศปานกลางตามเงื่อนไขของสัญญาเงินอุดหนุนไปรษณีย์ ใน ค.ศ. 1902 เพสเกตต์ได้ออกแบบเรือโดยกำหนดให้มีปล่องไฟสามต้น ซึ่งในขณะนั้นมีแผนจะติดตั้งเครื่องยนต์ลูกสูบเป็นระบบขับเคลื่อน แบบจำลองขนาดใหญ่ของเรือดังกล่าวปรากฏอยู่ในนิตยสาร Shipbuilder คูนาร์ดไลน์ตัดสินใจเปลี่ยนแปลงระบบขับเคลื่อนหลักเป็นกังหันไอน้ำชนิดใหม่ของพาร์สันส์ และการออกแบบของเรือก็ได้รับการปรับปรุงอีกครั้งเมื่อเพสเกตต์เพิ่มปล่องไฟต้นที่สี่เข้าไปในโครงสร้างเรือ การต่อเรือลำนี้เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการด้วยพิธีวางกระดูกงูในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1904 ตามธรรมเนียม ตัวเรือจะถูกทาสีด้วยสีเทาอ่อนเพื่อวัตถุประสงค์ในการถ่ายภาพในระหว่างการปล่อยเรือ ซึ่งเป็นวิถีปฏิบัติทั่วไปในสมัยนั้นสำหรับเรือลำแรกในชั้นเรือใหม่ เพราะจะทำให้เส้นสายของเรือชัดเจนขึ้นในภาพถ่ายขาวดำ หลังการเดินทางครั้งแรก ตัวเรือของเรือก็ถูกทาสีดำ
การออกแบบและการสร้าง > ปล่อยลงน้ำ

วันที่ 20 กันยายน ค.ศ. 1906 มอริเทเนียถูกปล่อยลงน้ำโดยดัชเชสแห่งร็อกซ์เบิร์ก ณ ขณะที่ปล่อยลงน้ำ เรือลำนี้ถือเป็นโครงสร้างเคลื่อนที่ที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยสร้างมา และมีระวางบรรทุกรวมมากกว่าลูซิเทเนียเล็กน้อย ความต่างที่เห็นได้ชัดเจนที่สุดระหว่างมอริเทเนียกับลูซิเทเนียคือ มอริเทเนียมีความยาวมากกว่า 5 ฟุต และมีช่องระบายอากาศต่างกัน มอริเทเนียยังมีใบพัดกังหันในส่วนหน้าเพิ่มอีกสองขั้น ทำให้มีความเร็วสูงกว่าลูซิเทเนียเล็กน้อย มอริเทเนียและลูซิเทเนียเป็นเรือเพียงสองลำที่ใช้กังหันไอน้ำขับเคลื่อนใบจักรโดยตรงที่สามารถครอบครองบลูริบบันด์ได้ ในขณะที่เรือลำหลัง ๆ นั้นมักใช้กังหันไอน้ำแบบเฟืองทดรอบ การนำกังหันไอน้ำมาใช้ในมอริเทเนียถือเป็นการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีใหม่ที่พัฒนาโดยชาลส์ อัลเจอร์นอน พาร์สันส์ ในวงกว้างที่สุด ณ ขณะนั้น ในระหว่างการทดสอบความเร็ว เครื่องยนต์เหล่านี้ก่อให้เกิดการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงที่ความเร็วสูง ดังนั้นเพื่อเป็นการแก้ไขปัญหา มอริเทเนียจึงได้รับการเสริมโครงสร้างท้ายเรือและปรับปรุงใบจักรใหม่ก่อนเริ่มให้บริการ เป็นส่งผลให้การสั่นสะเทือนลดลง
การออกแบบและการสร้าง > ภายใน

มอริเทเนียได้รับการออกแบบให้สอดคล้องกับรสนิยมสมัยเอ็ดเวิร์ด ภายในเรือได้รับการออกแบบโดยสถาปนิก แฮโรลด์ พีโต และห้องสาธารณะของเรือได้รับการตกแต่งโดยซีเอช. เมลลิเออร์ แอนด์ซันส์ (Ch. Mellier & Sons) และเทอร์เนอร์แอนด์ลอร์ด (Turner and Lord) บริษัทออกแบบชื่อดังสองแห่งจากลอนดอน โดยใช้ไม้ถึง 28 ชนิด รวมถึงหินอ่อน ผ้าทอ และเฟอร์นิเจอร์อื่น ๆ เช่น โต๊ะแปดเหลี่ยมอันน่าทึ่งในห้องสูบบุหรี่ แผ่นไม้บุผนังห้องสาธารณะชั้นหนึ่งของเรือเชื่อกันว่าถูกแกะสลักโดยช่างฝีมือ 300 คนจากปาเลสไตน์ แต่ดูเหมือนว่าเรื่องนี้ไม่น่าเป็นไปได้และไม่จำเป็น โดยอาจถูกทำโดยอู่ต่อเรือหรือผู้รับเหมา ซึ่งเป็นเช่นเดียวกับพื้นที่ชั้นสองและชั้นสามส่วนใหญ่ ห้องอาหารชั้นหนึ่งทำจากไม้โอกสีฟาง ได้รับการตกแต่งในแบบฟรานซิสที่ 1 และมีหลังคาโดมสกายไลต์ขนาดใหญ่ มีการติดตั้งลิฟต์หลายตัว นับเป็นสิ่งอำนวยความสะดวกใหม่ที่หาได้ยากบนเรือโดยสารในสมัยนั้น โดยมีการใช้ตะแกรงอะลูมิเนียมน้ำหนักเบาซึ่งเป็นวัสดุใหม่ในสมัยนั้นมาติดตั้งอยู่ข้างบันไดใหญ่ที่ทำจากไม้วอลนัตของมอริเทเนีย สิ่งอำนวยความสะดวกใหม่ที่โดดเด่นคือระเบียงคาเฟ่ (Verandah Café) บนดาดฟ้าชั้นเรือบด ซึ่งเป็นพื้นที่รับประทานเครื่องดื่มที่ได้รับการป้องกันจากสภาพอากาศ แต่ด้วยการออกแบบดังกล่าวไม่เป็นไปตามความเป็นจริง จึงมีการปิดล้อมพื้นที่ดังกล่าวภายในระยะเวลาหนึ่งปี
ห้องอาหารชั้นหนึ่ง
ห้องนั่งเล่นชั้นหนึ่ง
ห้องสูบบุหรี่ชั้นหนึ่ง
ระเบียงคาเฟ่
ลิฟต์
ช่วงต้น

มอริเทเนียออกเดินทางครั้งแรกจากลิเวอร์พูลในวันที่ 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 1907 โดยมีกัปตันจอห์น พริตชาร์ด เป็นผู้บัญชาการ แต่ไม่สามารถทำลายสถิติความเร็วและบลูริบบันด์เนื่องจากประสบกับพายุรุนแรงในระหว่างการเดินทาง เป็นผลให้สมอสำรองหลุดออกจากเรือ เรือยังได้รับความเสียหายเล็กน้อยบริเวณโครงสร้างบนของเรือ ถึงกระนั้น ในการเดินทางกลับครั้งแรก (30 พฤศจิกายน – 5 ธันวาคม ค.ศ. 1907) เรือก็สามารถทำลายสถิติการข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกไปทางทิศตะวันออก ด้วยความเร็วเฉลี่ย 23.69 นอต (43.87 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 27.26 ไมล์ต่อชั่วโมง) ในวันที่ 23 ธันวาคม ค.ศ. 1907 มอริเทเนียเดินทางกลับมายังนครนิวยอร์กและเทียบท่าที่ท่าเทียบเรือ 54 ในแม่น้ำนอร์ท ระหว่างนั้นเกิดพายุฝนกระหน่ำพร้อมลมกระโชกแรง ทำให้เสาผูกบนท่าเทียบเรือ 54 หัก มอริเทเนียลอยออกนอกท่าและหัวเรือหันไปชนเรือท้องแบนหลายลำที่กำลังขนถ่านหินมาเติมและขนเถ้าออกจากมอริเทเนีย เรือท้องแบนโรนและทอมฮิกเคน รวมถึงยูเรกา 32 และยูเรกา 36 ได้รับความเสียหาย และเรือท้องแบนเอลลิส พี. โรเจอส์สูญหายไป
ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1909 มอริเทเนียสามารถคว้าบลูริบบันด์สำหรับการข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกไปทางทิศตะวันตกได้เร็วที่สุด ซึ่งจะเป็นสถิติที่ยืนยงอยู่ยาวนานกว่าสองทศวรรษ ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1911 มอริเทเนียหลุดจากทุ่นผูกที่แม่น้ำเมอร์ซีย์ เช่นเดียวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในนิวยอร์กในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1910 ส่งผลให้เรือได้รับความเสียหาย เป็นเหตุให้ต้องยกเลิกการเดินทางเที่ยวพิเศษในช่วงเทศกาลคริสต์มาสไปยังนิวยอร์ก ด้วยเหตุการณ์ที่เปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลัน คูนาร์ดจึงเปลี่ยนกำหนดการเดินทางของมอริเทเนียเพื่อให้ลูซิเทเนียที่เพิ่งเดินทางกลับจากนิวยอร์กภายใต้การบัญชาการของกัปตันเจมส์ ชาลส์ออกเดินทางแทน ลูซิเทเนียทำหน้าที่แทนมอริเทเนียในการเดินทางในช่วงเทศกาลคริสต์มาสเพื่อส่งผู้โดยสารกลับนิวยอร์ก มอริเทเนียออกเดินทางจากลิเวอร์พูลมุ่งหน้าสู่นิวยอร์กในวันที่ 10 เมษายน ค.ศ. 1912 และเทียบท่าอยู่ที่ควีนส์ทาวน์ ประเทศไอร์แลนด์ ในช่วงที่เกิดเหตุการณ์การอัปปางของไททานิก มอริเทเนียได้ขนส่งบัญชีรายการสินค้าของไททานิก ซึ่งส่งทางไปรษณีย์ลงทะเบียน ในเวลานั้น เอ. เอ. บูธ ประธานบริษัทคูนาร์ด กำลังเดินทางอยู่บนเรือมอริเทเนียและเป็นผู้ริเริ่มจัดพิธีไว้อาลัยแก่ผู้เสียชีวิตจากเหตุการณ์ไททานิก
ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1913 สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 5 แห่งสหราชอาณาจักร และสมเด็จพระราชินีแมรี ได้เสด็จเยี่ยมชมเรือมอริเทเนีย ซึ่งในขณะนั้นเป็นเรือพาณิชย์ที่เร็วที่สุดของอังกฤษ เป็นผลให้เรือลำนี้มีชื่อเสียงโด่งดังขึ้น ในวันที่ 26 มกราคม ค.ศ. 1914 ขณะที่มอริเทเนียกำลังอยู่ระหว่างการซ่อมแซมประจำปีในลิเวอร์พูล เกิดเหตุถังแก๊สระเบิดขึ้นขณะช่างกำลังซ่อมแซมกังหันไอน้ำเครื่องหนึ่ง ทำให้มีผู้เสียชีวิต 4 ราย และบาดเจ็บอีก 6 ราย ความเสียหายต่อเรือมีเพียงเล็กน้อย ต่อมาเรือได้เข้ารับการซ่อมแซมในอู่แห้งกลัดสโตนแห่งใหม่และกลับมาให้บริการอีกครั้งหลังจากนั้นสองเดือน
สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง

หลังสหราชอาณาจักรประกาศสงครามต่อเยอรมนีในวันที่ 4 สิงหาคม ค.ศ. 1914 มอริเทเนียก็รีบมุ่งหน้าไปยังแฮลิแฟกซ์ รัฐโนวาสโกเชีย เพื่อความปลอดภัย และเดินทางถึงเมื่อวันที่ 6 สิงหาคม ไม่นานหลังจากนั้น มอริเทเนียและอาควิเทเนียก็ได้รับคำขอจากรัฐบาลอังกฤษให้ดัดแปลงเป็นเรือพาณิชย์ติดอาวุธ แต่เนื่องจากขนาดที่ใหญ่โตมโหฬารและการบริโภคเชื้อเพลิงมหาศาล ทำให้ทั้งสองลำไม่เหมาะสำหรับภารกิจดังกล่าว และกลับมาให้บริการพลเรือนอีกครั้งในวันที่ 11 สิงหาคม ต่อมาเนื่องด้วยจำนวนผู้โดยสารข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกลดลงอย่างมาก มอริเทเนียจึงถูกจอดพักไว้ที่ท่าเรือลิเวอร์พูลจนถึงวันที่ 7 พฤษภาคม ค.ศ. 1915 ตรงกับช่วงเวลาที่ลูซิเทเนียถูกเรือดำน้ำเยอรมันโจมตีจนอับปาง[ต้องการอ้างอิง]
มอริเทเนียถูกวางแผนให้เข้ามาแทนที่ลูซิเทเนียในการเดินเรือข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกหลังจากที่ลูซิเทเนียอับปาง แต่ภายหลังรัฐบาลอังกฤษได้สั่งให้มอริเทเนียมาทำหน้าที่เป็นเรือขนส่งกำลังพลเพื่อนำทหารอังกฤษไปยังสมรภูมิกัลลิโพลี เรือลำนี้สามารถเลี่ยงการโจมตีโดยเรือดำน้ำเยอรมันได้เพราะความเร็วสูงและฝีมือการเดินเรือของลูกเรือ ในฐานะเรือขนส่งกำลังพล เรือถูกทาสีเทาเข้มและมีปล่องไฟสีดำเช่นเดียวกับเรือลำอื่นในยุคเดียวกัน[ต้องการอ้างอิง]
เมื่อกองกำลังร่วมของจักรวรรดิอังกฤษและฝรั่งเศสเริ่มประสบกับการสูญเสียอย่างหนัก มอริเทเนียก็ได้รับคำสั่งให้ทำหน้าที่เป็นเรือพยาบาลร่วมกับอาควิเทเนียและบริแทนนิกของไวต์สตาร์ไลน์ เพื่อทำการรักษาผู้บาดเจ็บจนถึงวันที่ 25 มกราคม ค.ศ. 1916 ขณะทำหน้าที่ทางการแพทย์ เรือถูกทาสีขาว มีปล่องไฟสีเหลืองอ่อน พร้อมกาชาดสีแดงขนาดใหญ่รอบตัวเรือ นอกจากนี้ ยังอาจมีป้ายสัญญาณส่องสว่างทางกราบขวาและซ้ายของเรือ 7 เดือนต่อมาในปลาย ค.ศ. 1916 มอริเทเนียได้รับคำขอจากรัฐบาลแคนาดาให้กลับมาทำหน้าที่เป็นเรือขนส่งกำลังพลอีกครั้ง เพื่อขนส่งทหารแคนาดาจากแฮลิแฟกซ์ไปยังลิเวอร์พูล หน้าที่ในสงครามของเรือลำนี้ยังไม่สิ้นสุดลงเมื่อสหรัฐประกาศสงครามต่อเยอรมนีใน ค.ศ. 1917 และเรือลำนี้ได้ทำการขนส่งทหารอเมริกันหลายพันนาย[ต้องการอ้างอิง]
เรือลำนี้เป็นที่รู้จักในกระทรวงทหารเรือว่าเรือหลวงทูเบอโรส (HMS Tuberose) กระทั่งสงครามสิ้นสุดลง แต่คูนาร์ดไลน์ไม่เคยเปลี่ยนชื่อเรือลำนี้ ตั้งแต่เดือนมีนาคม ค.ศ. 1918 มอริเทเนียได้รับการนำลวดลายพรางตาแบบใหม่มาประยุกต์ใช้ถึงสองแบบ ซึ่งเป็นรูปแบบสีนามธรรม ออกแบบโดยนอร์แมน วิลคินสัน ใน ค.ศ. 1917 โดยมีจุดประสงค์เพื่อสร้างความสับสนแก่เรือรบข้าศึก ลายพรางแบบแรกที่นำมาใช้ในช่วงต้นเดือนมีนาคม ค.ศ. 1918 มีลักษณะโค้งมนตามธรรมชาติ และประกอบด้วยพื้นที่ขนาดใหญ่ที่มีสีเขียวมะกอกเป็นพื้นหลัก ผสมกับสีดำ เทา และน้ำเงิน แบบที่สองเป็นการออกแบบเชิงเรขาคณิตที่เรียกกันทั่วไปว่า "แดซเซิล" (dazzle) ซึ่งเริ่มนำมาใช้ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1918 ส่วนใหญ่ประกอบด้วยสีน้ำเงินเข้มและสีเทาหลายจุด พร้อมสีดำบางส่วน หลังการทำหน้าที่ในสงคราม เรือลำนี้ก็ได้รับการทาสีใหม่ด้วยสีเทาหม่น และในที่สุดก็กลับมาใช้สีประจำคูนาร์ดอย่างสมบูรณ์ภายในกลาง ค.ศ. 1919[ต้องการอ้างอิง]
รายชื่อกัปตัน

รายการนี้อิงตามข้อมูลที่มีอยู่และอาจไม่ครบถ้วนสมบูรณ์ วันที่อาจแตกต่างกันเล็กน้อยขึ้นอยู่กับแหล่งที่มา:
จอห์น พริตชาร์ด (John Pritchard) (16 พฤศจิกายน – 6 ธันวาคม 1907) บัญชาการในการเดินทางเที่ยวแรก
ทีโอดอร์ วิลเลียม แชลเมอส์ (Theodore William Chalmers) (7 ธันวาคม 1907 – 11 กุมภาพันธ์ 1911) บัญชาการเรือเป็นเวลานานหลายปี และช่วยสร้างชื่อเสียงให้กับเรือในฐานะเรือที่เชื่อถือได้และรวดเร็ว
เจมส์ ชาลส์ (James Charles) (12 กุมภาพันธ์ 1911 – 16 เมษายน 1912) บัญชาการเรือในช่วงที่เรือทำลายสถิติความเร็ว และในช่วงที่ไททานิกอับปาง
เฮอร์เบิร์ต ออกัสตัส วอเตอร์ (Herbert Augustus Water) (17 เมษายน – 13 พฤศจิกายน 1912) เข้ารับตำแหน่งต่อจากภัยพิบัติไททานิก และยังคงให้บริการข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกของมอริเทเนียต่อไป
วิลเลียม เทอร์เนอร์ (William Turner) (14 พฤศจิกายน 1912 – 12 กรกฎาคม 1913) นำมอริเทเนียผ่านปีแห่งการข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกที่ประสบความสำเร็จ และได้เห็นการเยือนของกษัตริย์จอร์จที่ 5 และสมเด็จพระราชินีแมรี
แฮโรลด์ อาร์เทอร์ ไบรต์ (Harold Arthur Bright) (13 กรกฎาคม 1913 – 30 เมษายน 1914) บัญชาการมอริเทเนียระหว่างการเสด็จประพาส และดูแลการปรับปรุงประจำปีของเรือที่ลิเวอร์พูล ซึ่งน่าเศร้าที่ประสบเหตุถังแก๊สระเบิดที่ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิต
อาร์เทอร์ เฮนรี รอสตรอน (Arthur Henry Rostron) (1 พฤษภาคม – 4 สิงหาคม 1914) ผู้โด่งดังจากวีรกรรมช่วยเหลือผู้รอดชีวิตจากไททานิก เคยเป็นผู้บัญชาการเรือมอริเทเนียในช่วงสั้น ๆ ก่อนสงครามโลกครั้งที่หนึ่งปะทุขึ้น
วิลเลียม ไมลส์ (William Miles) (5 สิงหาคม 1914 – 1920) บัญชาการเรือผ่านช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ซึ่งเรือทำหน้าที่เป็นเรือลาดตระเวนพาณิชย์ติดอาวุธ
เบนจามิน เจมส์ วิลเลียมส์ (Benjamin James Williams) (1920 – 1924) บัญชาการเรือในระหว่างการฟื้นฟูเรือหลังสงคราม และดูแลการกลับคืนสู่บริการพลเรือนของเรือ
จอร์จ ชาลส์ เอ็ดการ์ เทอร์เนอร์ (George Charles Edgar Turner) (1924 –1929) นำพาเรือผ่านฤดูกาลที่ประสบความสำเร็จหลายฤดูกาล และดูแลการปรับปรุงครั้งสุดท้ายของเรือ ก่อนสถิติความเร็วข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกของเรือจะถูกทำลาย
อาร์เทอร์ โรแลนด์ บราวน์ (Arthur Roland Brown) (1929 – 1934) บัญชาการเรือในช่วงปีสุดท้ายของการเป็นเรือเดินสมุทรก่อนจะถูกเปลี่ยนเป็นเรือสำราญ
ในวัฒนธรรมประชานิยม

มอริเทเนียเป็นที่จดจำในบทเพลงชื่อ "The fireman's lament" หรือ "Firing the Mauretania" ซึ่งรวบรวมโดยเรด ซัลลิแวน เพลงเริ่มต้นด้วยท่อนที่ว่า "ในปี 1924 ฉัน ... ได้งานบนเรือมอริเทเนีย" แต่ทว่าในท่อนต่อมากลับกล่าวถึงการ "ตักถ่านหินตั้งแต่เช้ายันค่ำ" ซึ่งเป็นไปไม่ได้ใน ค.ศ. 1924 เนื่องจากเรือลำนี้เปลี่ยนมาใช้น้ำมันเตาแล้ว และยังกล่าวถึง "เตาไฟ" จำนวน 64 เตา ฮิวอี โจนส์ ได้บันทึกเสียงเพลงนี้ด้วยเช่นกัน แต่ในท่อนสุดท้ายของเวอร์ชันของเขาได้มีการกล่าวถึง "เหล่าคนเล็มถ่านทั้งหมด" ในขณะที่เวอร์ชันของเรด ซัลลิแวน ได้กล่าวถึง "เหล่าคนตักถ่าน"
นวนิยายเรื่อง The Thief ของไคลฟ์ คัสเลอร์ ซึ่งมีไอแซก เบลล์เป็นตัวละครหลัก มีฉากหลังอยู่บนเรือมอริเทเนีย เกิดเหตุเพลิงไหม้รุนแรงบริเวณห้องเก็บสัมภาระด้านหน้า แต่สามารถควบคุมสถานการณ์ให้สงบลงได้
มอริเทเนียยังถูกกล่าวถึงในบทกวีชื่อ "The Secret of the Machines" ของรัดยาร์ด คิปลิง:
เรือด่วนกำลังรอคำสั่งของท่านอยู่!
ท่านจะพบมอริเทเนียจอดอยู่ที่ท่าเรือ,
กระทั่งกัปตันหมุนคันบังคับใต้ฝ่ามือ,
แล้วนครเก้าชั้นอันมหึมาก็ออกสู่ทะเล
ในฉากเปิดของภาพยนตร์ไททานิคที่กำกับโดยเจมส์ แคเมอรอน ตัวละครโรส เดวิต บูเคเตอร์ ซึ่งรับบทโดยเคต วินสเล็ต ได้แสดงความเห็นเกี่ยวกับไททานิกด้วยน้ำเสียงที่ไม่ประทับใจว่า "ไม่เห็นจะน่าตื่นเต้นกันอะไรนักหนา" ขณะเดียวกันก็มีการเปรียบเทียบโดยนัยกับมอริเทเนียซึ่งเป็นเรือที่มีชื่อเสียงในยุคเดียวกันว่า "ใหญ่พอ ๆ กับมอริเทเนียนั่นแหละ" คาลีดอน ฮ็อกลีย์ แฟนหนุ่มผู้หยิ่งยโสของเธอ ซึ่งรับบทโดยบิลลี เซน อธิบายให้เธอฟังอย่างไม่ถูกต้องว่าไททานิก "ยาวกว่าตั้งร้อยฟุต" และ "หรูหรากว่า" เรือลำเก่าอย่างมอริเทเนียมาก
นวนิยายอิงประวัติศาสตร์เรื่อง Maiden Voyage ผลงานของโรเจอร์ ฮาร์วีย์ นักเขียนชาวอังกฤษ มีฉากหลังอยู่ที่นิวคาสเซิลในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 นั้นได้นำเสนอภาพพจน์ที่ถูกต้องและแม่นยำเกี่ยวกับการต่อเรือมอริเทเนีย รวมถึงตัวละครที่เกี่ยวข้องกับระบบเครื่องยนต์กังหันไอน้ำของเรือลำนี้ จุดสูงสุดของเรื่องคือความรักสองคู่และเรื่องระทึกใจเกิดขึ้นเมื่อเรือลำนี้เข้าใกล้นิวยอร์กในระหว่างการเดินทางครั้งแรก
เป็นเรือที่สเปนเซอร์ ดัตตัน ใช้ในการนำส่งสารจากป้าของเขาเพื่อให้เขากลับไปยังฟาร์มเยลโลว์สโตนใน ค.ศ. 1923
ในแอนิเมชันเรื่อง Candy Candy ออกอากาศใน ค.ศ. 1976 มีตอนหนึ่งที่ดำเนินเรื่องบนเรือมอริเทเนีย ตามเนื้อเรื่อง ตัวละครหลักชื่อ แคนดี ไวต์ เดินทางไปศึกษาต่อที่ลอนดอนจากนิวยอร์กโดยมอริเทเนีย และหลังจากนั้นไม่นาน เทอรัส แกรนเชสเตอร์ คนรักของแคนดีก็เดินทางกลับนิวยอร์กโดยเรือลำเดียวกัน
ดูเพิ่ม

อาร์เอ็มเอส มอริเทเนีย (ค.ศ. 1938)
คนงานยืนอยู่ใต้ใบจักรสามพวงดั้งเดิมของมอริเทเนียในอู่แห้ง
มอริเทเนียระหว่างการสร้าง 4 พฤษภาคม ค.ศ. 1906
พิธีปล่อยเรือมอริเทเนีย วันที่ 20 กันยายน ค.ศ. 1906
มอริเทเนียหลังการปล่อยลงน้ำ
ชั้นต่าง ๆ ของมอริเทเนีย
มอริเทเนียและเทอร์บิเนียใน ค.ศ. 1907
มอริเทเนียแล่นผ่านประภาคารโลว์ไลส์ที่ปากแม่น้ำไทน์ในการเดินทางครั้งแรก
มอริเทเนียระหว่างการทดสอบความเร็ว นอกชายฝั่งแหลมเซนต์แอบส์ ประเทศสกอตแลนด์ เมื่อวันที่ 18 กันยายน ค.ศ. 1907 ทำความเร็วสูงสุดได้ 25.73 นอต (47.65 กิโลเมตรต่อชั่วโมง)
มอริเทเนียแล่นผ่านปราสาทวีมีส์และหอนาฬิกาสเตชัน บริเวณเส้นทางวัดระยะทางทะเล สเกลมอร์ลี ในช่วงปลาย ค.ศ. 1907
เอชเอ็มที มอริเทเนีย พร้อมลายพรางแบบเรขาคณิตแบบที่สอง ออกแบบโดยนอร์แมน วิลคินสัน
เอชเอ็มเอชเอส มอริเทเนีย ป. 1915
มอริเทเนียที่กูราเซา ป. 1925
มอริเทเนียทำการทดสอบความเร็วสูงสุดในระยะทาง 1 ไมล์ทะเล ในปี ค.ศ. 1922
ภาพมอริเทเนียที่บันทึกไว้ใน ค.ศ. 1928 โดยใช้กระบวนการออโตโครมลูมิแยร์
มอริเทเนียที่เซาแทมป์ตันใน ค.ศ. 1933
มอริเทเนียและอาร์เอ็มเอส แอรันเดลแคสเซิล ในอ่าวฟุงชาล หมู่เกาะมาเดรา ป. ค.ศ. 1934
โอลิมปิก (ซ้าย) และมอริเทเนีย (ขวา) ซึ่งเคยเป็นคู่แข่งกันมาก่อน ได้จอดเทียบท่าอยู่ที่ท่าเรือตะวันตกแห่งใหม่ของเซาแทมป์ตัน ก่อนที่มอริเทเนียจะถูกส่งไปยังอู่ตัดเรือในรอสไฟฟ์ ประเทศสกอตแลนด์
มอริเทเนียพร้อมเสากระโดงที่ถูกตัดเพื่อให้สามารถแล่นผ่านใต้สะพานฟอร์ท ออกเดินทางจากเซาแทมป์ตันเพื่อมุ่งสู่การเดินทางครั้งสุดท้ายไปยังรอสไฟฟ์ ประเทศสกอตแลนด์ ในวันที่ 2 กรกฎาคม ค.ศ. 1935 สามารถมองเห็นโอลิมปิกอยู่ด้านหลัง
มอริเทเนียระหว่างการแยกชิ้นส่วนในรอสไฟฟ์ ประเทศสกอตแลนด์ ใน ค.ศ. 1935
ตัวอักษร "E" จากมอริเทเนีย กู้คืนมาได้ในขณะที่เรือถูกแยกชิ้นส่วน ปัจจุบันจัดแสดงอยู่ ณ พิพิธภัณฑ์ดิสคัฟเวอรี ในนิวคาสเซิล
ระฆังของมอริเทเนีย ในวันรำลึกประจำปี ค.ศ. 2012
แบบจำลองมอริเทเนียในพิพิธภัณฑ์ดิสคัฟเวอรี นิวคาสเซิล ที่หัวเรือมอริเทเนียคือเรือเทอร์บิเนียของชาลส์ พาร์สันส์ ซึ่งสร้างขึ้นใน ค.ศ. 1897 การจัดแสดงนี้เป็นการจำลองเหตุการณ์การพบกันของเรือทั้งสองลำ (ขณะนั้นเป็นเรือกังหันไอน้ำลำแรกและใหญ่ที่สุดในโลก) ในวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1907 อันเป็นวันเดินทางของมอริเทเนียจากแม่น้ำไทน์ไปยังลิเวอร์พูลเพื่อการส่งมอบอย่างเป็นทางการ
ลูกเบสบอล

ลูกเบสบอล
ลูกเบสบอล คือ บอลที่ใช้เล่นในกีฬาเบสบอล เนื้อภายในทำมาจากยางหรือเศษไม้ก๊อก ส่วนเนื้อหนังภายนอกทำมาจากหนังวัวซึ่งคอยห่อหุ้มไว้ ลูกเบสบอลมาตรฐานจะมีเส้นรอบวง 9 ถึง 9.25 นิ้ว (229 ถึง 235 มิลลิเมตร) หรือเส้นผ่านศูนย์กลาง 2.86 ถึง 2.94 นิ้ว (73 ถึง 75 มิลลิเมตร) และมีน้ำหนัก 5 ถึง 5.25 ออนซ์ (0.142 ถึง 0.149 กิโลกรัม)
หนังหุ้มโดยทั่วไปทำมาจากชิ้นส่วนรูปอานสองชิ้นเย็บเข้าด้วยกัน โดยทั่วไปจะใช้ด้ายย้อมสีแดง ลูกเบสบอลมาตรฐานมี 108 เข็ม การเย็บดังกล่าวมีบทบาทสำคัญในวิถีการขว้างลูกเบสบอลเนื่องจากแรงต้านที่เกิดจากปฏิสัมพันธ์ระหว่างการเย็บและอากาศ การควบคุมทิศทางของการเย็บและความเร็วในการหมุนของลูกบอลทำให้ผู้ขว้างสามารถส่งผลต่อพฤติกรรมของลูกบอลที่ขว้างได้ในลักษณะเฉพาะ ลูกขว้างที่ใช้กันทั่วไปได้แก่ ลูกเคิร์ฟ ลูกสไลเดอร์ ลูกฟาสต์บอลแบบสองตะเข็บ ลูกฟาสต์บอลแบบสี่ตะเข็บ ลูกซิงเกอร์ ลูกคัตเตอร์ และลูกเชนจ์อัป
ท็อปเชฟไทยแลนด์

| ท็อปเชฟไทยแลนด์ |
| --- | --- |

อังกฤษ: TOP CHEF Thailand
 
ประเภท: เรียลลิตีโชว์แข่งขันทำอาหาร
พัฒนาโดย: เดอะ วัน เอ็นเตอร์ไพรส์ (ฤดูกาลที่ 1-3) เฮลิโคเนีย เอช กรุ๊ป (ฤดูกาลที่ 4-ปัจจุบัน)
พิธีกร: ปีติภัทร คูตระกูล (แบม) (ฤดูกาลที่ 1-3)
กรรมการ: วิลแมน ลีออง (หัวหน้ากรรมการ) ศุภมงคล ศุภพิพัฒน์ ธิติษฐ์ ทัศนาขจร พิชญา อุทารธรรม
ประเทศแหล่งกำเนิด: ประเทศไทย
ภาษาต้นฉบับ: ภาษาไทย
จำนวนฤดูกาล: 4
จำนวนตอน: 54
การผลิต
กล้อง: หลายกล้อง
ความยาวตอน: 90-120 นาที
ออกอากาศ
เครือข่าย: ช่องวัน 31 (ฤดูกาลที่ 1-3)
ออกอากาศ: 25 มีนาคม 2560 (2560-03-25) – 15 กุมภาพันธ์ 2563 (2563-02-15)
เครือข่าย: ช่อง 7HD (ฤดูกาลที่ 4-ปัจจุบัน)
ออกอากาศ: 5 กุมภาพันธ์ 2566 (2566-02-05) – 28 พฤษภาคม 2566 (2566-05-28)
ท็อปเชฟไทยแลนด์ (อังกฤษ: Top Chef Thailand) เป็นรายการโทรทัศน์ประเภทเรียลลิตีเกมโชว์แข่งขันทำอาหาร ที่ซื้อลิขสิทธิ์จากเอ็นบีซียูนิเวอร์แซลของสหรัฐ มาผลิตใหม่ในรูปแบบของประเทศไทย ใน 3 ซีซั่นแรกผลิตโดย เดอะ วัน เอ็นเตอร์ไพรส์ ออกอากาศทางช่องวัน 31 ดำเนินรายการโดย แบม - ปีติภัทร คูตระกูล และตั้งแต่ฤดูกาลที่ 4 (ท็อปเชฟไทยแลนด์ 2023) เป็นต้นมา เปลี่ยนผู้ผลิตเป็น เฮลิโคเนีย เอช กรุ๊ป และย้ายมาออกอากาศทางช่อง 7HD โดยไม่มีพิธีกร