stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ปาโอโล อุชเชลโล

"ภาพเหมือนสตรี" (ค.ศ. 1450) โดย ปาโอโล อุชเชลโลที่พิพิธภัณฑ์เมโทรโปลิตัน นครนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา
ปาโอโล อุชเชลโล (อิตาลี: Paolo Uccello; ชื่อเมื่อแรกเกิด: Paolo di Dono; ค.ศ. 1397 - 10 ธันวาคม ค.ศ. 1475) เป็นจิตรกรสมัยศิลปะเรอเนซองส์ของประเทศอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 15 มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมฝาผนัง และเป็นจิตรกรในบรรดาจิตรกรคนแรก ๆ ที่ใช้ทฤษฎีการเขียนแบบทัศนียภาพ จอร์โจ วาซารี กล่าวใน "ชีวิตศิลปิน" ถึงปาโอโล อุชเชลโลว่าเป็นจิตรกรผู้มีความสนใจอย่างมุ่งมั่นในการเขียนแบบทัศนียภาพและจะนั่งศึกษาเพื่อจะเข้าใจการใช้จุดลับตาหรือจุดอันตรธาน (Vanishing point) อุชเชลโลใช้ทัศนียภาพเพื่อทำให้ภาพมีความลึกในการบรรจุเนื้อหาแทนที่จะต้องเขียนต้องเขียนภาพเป็นชุดหรือต่อเนื่องเป็นฉากๆ อย่างเช่นจิตรกรร่วมสมัย
"ยุทธการซานโรมาโน" เป็นภาพเขียนที่มีชื่อเสียงที่สุดของปาโอโล อุชเชลโล ซึ่งเดิมสันนิษฐานว่าเป็นภาพ "ศึกซานอีจิดิโอ ค.ศ. 1416" (Battle of Sant' Egidio of 1416) ภาพเขียนของอุชเชลโลเป็นแบบปลายกอธิคและเน้นการใช้สีและขบวนการหรูหราแทนที่จะเน้นลักษณะลัทธิสัจนิยมแบบคลาสสิกซึ่งศิลปินคนอื่นๆ ริเริ่ม  ลักษณะของอุชเชลโลเป็นแบบที่เรียกว่า "idiosyncratic" ซึ่งไม่มีผู้ติดตามใช้ต่อมา อุชเชลโลมีอิทธิพลบางส่วนต่อนักวิจารณ์วรรณกรรมในคริสต์ศตวรรษที่ 20[ต้องการอ้างอิง]
สมุดภาพ

ส่วนหนึ่งของจิตรกรรมฝาผนัง
ที่มหาวิหารปราโต
"การถวายตัวของแมรี"
ราว ค.ศ. 1435-1440
ส่วนหนึ่งของจิตรกรรมฝาผนัง
ที่มหาวิหารปราโต
"นักบุญสตีเฟน"
"พระแม่มารีและพระบุตร" ราว ค.ศ. 1445 พิพิธภัณฑ์ศิลปะแห่งชาติ ดับลิน ไอร์แลนด์
"นักบุญจอร์จ" ราว ค.ศ. 1456 พิพิธภัณฑ์แห่งชาติ ลอนดอน อังกฤษ
ฉากชีวิตนักบวช  ราว ค.ศ. 1460 กัลเลเรียเดลลักกาเดเมีย ฟลอเรนซ์
ดูเพิ่ม

จิตรกรรมฝาผนัง
บานพับภาพ
ศิลปะกอทิก
ปีเอโร ดี โลเรนโซ เด เมดีชี

| ตระกูลเมดิชิ> ปีเอโร ดี โลเรนโซ เด เมดีชี |
| --- | --- | --- |

เปียโร ดิ ลอเรนโซ เดอ เมดิชิ โดย บรอนซิโน
ผู้ครองแห่งฟลอเรนซ์
วันเกิด: 15 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1472
วันเสียชีวิต: 28 ธันวาคม ค.ศ. 1503
บิดา: โลเรนโซ เด เมดีชี
มารดา: คลาริเช ออร์สินิ
ภรรยา: อัลฟอนซินา ออร์สินิ
บทความในหมวดหมู่ตระกูลเมดิชิ
ปีเอโร ดี โลเรนโซ เด เมดีชี (อิตาลี: Piero di Lorenzo de' Medici; อังกฤษ: Piero the Unfortunate) (1 มกราคม ค.ศ. 1472 – 28 ธันวาคม ค.ศ. 1503) มีตำแหน่งเป็นผู้ครองฟลอเรนซ์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1492 จนกระทั่งต้องลี้ภัยในปี ค.ศ. 1494
ปีเอโรเป็นบุตรคนโตของลอเรนโซ เดอ เมดิชิรัฐบุรุษคนสำคัญของฟลอเรนซ์ของยุคเรอเนซองส์กับภรรยาคนแรกคลาริเช ออร์สินิ ปีเอโรเป็นพระเชษฐาของสมเด็จพระสันตะปาปาลีโอที่ 10
ปีเอโรได้รับการศึกษาและการฝึกให้เป็นประมุขของตระกูลเมดีชีและผู้ปกครองฟลอเรนซ์ต่อจากบิดาจากนักการศึกษาคนสำคัญเช่นอันเจโล โพลิซิอาโน แต่เปียโรขาดคุณลักษณะที่ไม่เหมาะกับการเป็นผู้นำ เปียโรรับหน้าที่เป็นผู้นำของฟลอเรนซ์ในปี ค.ศ. 1492 หลังจากช่วงระยะเวลาอันสั้นที่สงบ ระบบที่สร้างไว้โดยลอเรนโซก็เริ่มเสื่อมโทรมลงเพียงภายในสองปีหลังจากที่เสียชีวิต เมื่อพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 8 ทรงตัดสินพระทัยข้ามภูเขาแอลป์พร้อมกับกองทัพเพื่อลงไปยึดเนเปิลส์ที่ทรงอ้างสิทธิในการสืบราชบัลลังก์ เมื่อมาถึงฟลอเรนซ์เปียโรก็มิได้ต่อสู้และยอมตามข้อเรียกร้องทุกอย่างของชาร์ลส์
ข้อมูลเพิ่มเติม

เมดิชิ
พรรคอนาธิปไตยปฏิวัติสังคม

พรรคอนาธิปไตยปฏิวัติสังคม (อิตาลี: Partito Socialista Anarchico Rivoluzionario) เป็นพรรคการเมืองที่ก่อตั้งเพียงระยะสั้นในประเทศอิตาลี ก่อตั้งในเดือนมกราคม ค.ศ. 1891 ที่ครองเกสคาโปลาโก มีอุดมการณ์ทางการเมืองแบบสังคมนิยม และอนาธิปไตย พรรคอนาธิปไตยปฏิวัติสังคม ได้เปลี่ยนชื่อเป็น พรรคสังคมอิตาลี ท่ามกลางการต่อสู้นิกายและขับไล่ฝ่ายอนาธิปไตย ในปี ค.ศ. 1895
ข้อมูล

http://www.motiflibertaire.net/motif_anar/anitadat.doc เก็บถาวร 2006-05-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
it:Andrea Costa
it:Partito Socialista Rivoluzionario Italiano
ปิซา

| ปิซา |
| --- | --- |
เทศบาล
Comune di Pisa

   ธง ตราอาร์ม
แผนที่แสดงที่ตั้งของปิซา 
ประเทศ: อิตาลี
แคว้น: Tuscany
จังหวัด: ปิซา (PI)
Frazioni: Marina di Pisa, Tirrenia, Calambrone, Barbaricina, Riglione, Oratoio, Putignano, San Piero a Grado, San Rossore,  Coltano, Sant'Ermete, Ospedaletto
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Marco Filippeschi (PD)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 185 ตร.กม. (71 ตร.ไมล์)
ความสูง: 4 เมตร (13 ฟุต)
ประชากร (1 January 2015)
 • ทั้งหมด: 89,940  คน
เดมะนิม: Pisan (อิตาลี: Pisani)
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
รหัสไปรษณีย์: 56100
นักบุญองค์อุปถัมภ์: San Ranieri
วันสมโภชนักบุญ: 17 June
เว็บไซต์: เว็บไซต์ทางการ
ปิซา (อิตาลี: Pisa) เป็นเมืองเอกของจังหวัดปิซา อยู่ในแคว้นตอสคานา ฝั่งแม่น้ำอาร์โน ประเทศอิตาลี อยู่ทางตะวันตกของเมืองฟลอเรนซ์ (ฟีเรนเซ) ประมาณ 100 กิโลเมตร และทางตะวันตกเฉียงเหนือของเมืองเซียนาปรมาณ 130 กิโลเมตร
จตุรัสดูโอโมแห่งปิซาได้รับเลือกโดยองค์การยูเนสโกให้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก เมื่อปี ค.ศ. 1987
สถานที่สำคัญ

จตุรัสดูโอโมแห่งปิซา - มรดกโลก
มหาวิหารปิซา (Pisa Duomo) - มรดกโลก
หอศีลจุ่มเมืองปิซา (Baptistry (Pisa)) - มรดกโลก
หอเอนเมืองปิซา - มรดกโลก
สุสานนักบุญ (Campo Santo) - มรดกโลก
พิพิธภัณฑ์มหาวิหารปิซา (Museo del Opera del Duomo)
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิท่องเที่ยว: ท่องเที่ยวปิซา
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เมืองปิซา
ปีเอโตร ดา กอร์โตนา

ปีเอโตร ดา กอร์โตนา หรือ ปีเอโตร แบร์เรตตีนี (อิตาลี: Pietro da Cortona หรือ Pietro Berrettini, ออกเสียง) (1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1596 - 16 พฤษภาคม ค.ศ. 1669) เป็นจิตรกรและสถาปนิกของสมัยบาโรกสูงคนสำคัญชาวอิตาลีของในคริสต์ศตวรรษที่ 17 งานที่รู้จักกันดีของดา กอร์โตนาคืองานเขียนจิตรกรรมฝาผนัง แต่ก็ไม่ด้อยไปกว่าความสามารถทางด้านการเป็นการออกแบบสถาปัตยกรรม แม้ว่าดา กอร์โตนาจะมีอิทธิพลเป็นอันมากต่อศิลปินร่วมสมัย แต่ชื่อเสียงในปัจจุบันไม่ค่อยเป็นที่กล่าวถึงเช่นศิลปินที่ถือกันว่าเป็นศิลปินชั้นปรมาจารย์เช่นคาราวัจโจ จานโลเรนโซ แบร์นินี หรือฟรานเซสโก บอโรมินิ
ดูเพิ่ม

สถาปัตยกรรมบาโรก
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ปีเอโตร ดา กอร์โตนา
ผู้สำเร็จราชการร่วม

| ผู้สำเร็จราชการร่วม แห่งสาธารณรัฐซานมารีโน |
| --- | --- |
Capitani Reggenti di San Marino
ตราแผ่นดิน
ธงชาติ
ผู้ดำรงตำแหน่งคนปัจจุบัน Francesca Civerchia Dalibor Riccardi ตั้งแต่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 2024
การเรียกขาน: The Most Excellent
ที่ว่าการ: ปาลัซโซปุบบลีโก
ผู้แต่งตั้ง: สภาใหญ่สามัญระบบสองรอบ
วาระ: 6 เดือน
ตราสารจัดตั้ง: รัฐธรรมนูญแห่งซานมารีโน ปฏิญญาว่าด้วยสิทธิของประชาชน
สถาปนา: คริสต์ศตวรรษที่ 13
เงินตอบแทน: 6,000 ยูโรต่อเดือน
ผู้สำเร็จราชการร่วม (อิตาลี: Capitani regenti) เป็นประมุขแห่งรัฐสองคนของสาธารณรัฐซานมารีโน ทั้งสองจะได้รับการเลือกตั้งทุกหกเดือนจากสภาใหญ่สามัญซึ่งเป็นหน่วยงานด้านนิติบัญญัติของประเทศ โดยปกติผู้สำเร็จราชการจะได้รับการคัดเลือกจากฝ่ายตรงข้ามและดำรงตำแหน่งวาระละหกเดือน การเข้ารับตำแหน่งของผู้สำเร็จราชการร่วมจะมีขึ้นในวันที่ 1 เมษายน และ 1 ตุลาคม ของทุกปี ประเพณีนี้ย้อนหลังไปถึง ค.ศ. 1243 เป็นอย่างน้อย
ดูเพิ่ม

รายชื่อผู้สำเร็จราชการร่วมซานมารีโน
ปาตริก กูโตรเน

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  ปาตริก กูโตรเน
วันเกิด:   (1998-01-03) 3 มกราคม ค.ศ. 1998 (26 ปี)
สถานที่เกิด:  โกโม อิตาลี
ส่วนสูง:  1.86 m (6 ft 1 in)
ตำแหน่ง:  กองหน้าตัวเป้า
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  วุลเวอร์แฮมป์ตันวอนเดอเรอส์
หมายเลข:  10
สโมสรเยาวชน
2006–2017:  มิลาน
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2017–2019 |  มิลาน |  63 |  (13) |
| 2019– |  วุลเวอร์แฮมป์ตันวอนเดอเรอส์ |  0 |  (0) |
ทีมชาติ‡
| 2013 |  อิตาลี รุ่นอายุไม่เกิน 15 ปี |  10 |  (3) |
| 2013–2014 |  อิตาลี รุ่นอายุไม่เกิน 16 ปี |  8 |  (5) |
| 2013–2015 |  อิตาลี รุ่นอายุไม่เกิน 17 ปี |  18 |  (11) |
| 2016 |  อิตาลี รุ่นอายุไม่เกิน 18 ปี |  3 |  (2) |
| 2016–2017 |  อิตาลี รุ่นอายุไม่เกิน 19 ปี |  18 |  (6) |
| 2017– |  อิตาลี รุ่นอายุไม่เกิน 21 ปี |  15 |  (5) |
| 2018– |  อิตาลี |  1 |  (0) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 13:50, 27 พฤษภาคม 2019 (UTC) ‡ ข้อมูลการลงเล่นและประตูให้แก่ทีมชาติล่าสุด ณ วันที่ 23 มิถุนายน 2019
ปาตริก กูโตรเน (อิตาลี: Patrick Cutrone; เกิด 3 มกราคม ค.ศ. 1998) เป็นนักฟุตบอลชาวอิตาลี ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งกองหน้าตัวเป้าให้กับวุลเวอร์แฮมป์ตันวอนเดอเรอส์ และทีมชาติอิตาลี
เส้นทางอาชีพ

ปาตริก กูโตรเน เกิดที่เมืองโกโม และเริ่มเล่นฟุตบอลครั้งแรกเมื่ออายุ 5 ขวบ ให้กับทีมฟุตบอล Paradiense ซึ่งเป็นทีมสมัครเล่นห้าคน ต่อมาเมื่อเขาอายุ 8 ปี ได้เข้าร่วมทีมเยาวชนของเอซี มิลาน 11 ปีถัดมา เขาได้เลื่อนมาเล่นให้กับทีมรุ่นอายุไม่เกิน 19 ปี
ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2017 กูโตรเนได้เลื่อนมาเล่นให้กับทีมชุดใหญ่ ต่อมาวันที่ 21 พฤษภาคม ค.ศ. 2017 เขาลงเล่นครั้งแรกในนัดที่มิลานเปิดบ้านชนะโบโลญญา 3–0 ในเซเรียอา โดยลงมาในฐานะตัวสำรอง นาทีที่ 85 และได้รับใบเหลืองในนัดนั้นด้วย
วันที่ 27 กรกฎาคม ค.ศ. 2017 เขาลงเล่นตัวจริงครั้งแรกในนัดที่มิลานบุกชนะ CSU Craiova สโมสรจากโรมาเนีย 1–0 ในการแข่งขันยูฟ่ายูโรปาลีก รอบคัดเลือกรอบสาม ต่อมาวันที่ 3 สิงหาคม ค.ศ. 2017 เขายิงประตูแรกให้กับมิลานในนัดที่เปิดบ้านชนะ CSU Craiova 2–0 ต่อมาวันที่ 20 สิงหาคม ค.ศ. 2017 เขาทำประตูแรกในเซเรียอา ในนัดเยือนที่ชนะโกรโตเน 0–3 ต่อมาวันที่ 24 สิงหาคม ค.ศ. 2017 เขายิงประตูชัยในนัดบุกชนะ Shkëndija 1–0 ในการแข่งขันยูโรปาลีกรอบเพลย์ออฟ และวันที่ 28 กันยายน เขายิงประตูชัยในนัดที่มิลานชนะ Rijeka 3–2 ในการแข่งขันยูโรปาลีก รอบแบ่งกลุ่ม ต่อมาเขาลงเล่นในฐานะตัวสำรองในการแข่งขันโกปปาอีตาเลีย นัดที่เปิดบ้านพบกับคู่ปรับร่วมเมืองอย่างอินเตอร์มิลาน เขายิงประตูชัยและเป็นประตูแรกของเขาใน Derby della Madonnina
วันที่ 28 มกราคม ค.ศ. 2018 กูโตรเนได้ยิงใส่ลาซีโอ แต่ไม่เป็นประตูเนื่องจากแฮนด์บอล อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้รับการลงโทษที่สั่งห้ามลงเล่น 2 นัด เนื่องจากเป็นการกระทำที่มิได้มีเจตนา
วันที่ 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2018 กูโตรเนยิงประตูในนัดบุกชนะสปาล 4–0 ทำให้เขากลายเป็นกองหน้าคนสำคัญของเอซี มิลาน
ทีมชาติ

กูโตรเนเล่นให้กับทีมชาติอิตาลีชุดเยาวชนตั้งแต่รุ่นอายุไม่เกิน 15-19 ปี เขาลงเล่น 57 นัด ยิงได้ 27 ประตู เขายังเป็นส่วนหนึ่งของชุดทีมชาติเข้าร่วมแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป รุ่นอายุไม่เกิน 17 ปี 2015 และฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป รุ่นอายุไม่เกิน 19 ปี 2016
เขาลงเล่นครั้งแรกให้กับทีมชาติรุ่นอายุไม่เกิน 21 ปี เมื่อวันที่ 1 กันยายน ค.ศ. 2017 ในนัดกระชับมิตรที่อิตาลีแพ้สเปน 3–0 สามวันถัดมา เขายิงประตูแรกในนัดที่ชนะสโลวีเนีย 4–1
แหล่งข้อมูลอื่น

Patrick Cutrone international caps and goals เก็บถาวร 2017-07-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at figc.it (อิตาลี)
| ด ค กผู้เล่นชุดปัจจุบันของสโมสรฟุตบอลวุลเวอร์แฮมป์ตันวอนเดอเรอส์  |
| --- | --- |
 1 ซา  3 Aït-Nouri  4 Collins  5 Lemina  6 B. Traoré  7 Neto  8 แนวึช (c)  9 ฆิเมเนซ  10 Podence  11 ฮวัง  12 Cunha  14 Mosquera  15 Dawson  18 Kalajdžić  19 ยอนนี  20 Chiquinho  21 ซาราเบีย  22 ซึเมดู  23 Kilman  24 Toti  25 Bentley  27 นูนึช  28 โมตีญู  29 โกสตา  35 Gomes  37 ตราโอเร  64 Bueno  77 Campbell  81 Lembikisa  ผู้จัดการ: โลเปเตกี
พระราชาธิบดีวิตโตรีโอ เอมานูเอเล

พระราชาธิบดีวิตโตรีโอ เอมานูเอเล (อังกฤษ: King Victor Emmanuel; อิตาลี: Re Vittorio Emanuele) อาจหมายถึง
พระเจ้าวิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 1 แห่งซาร์ดิเนีย (ค.ศ. 1759–ค.ศ. 1824)
พระเจ้าวิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 2 แห่งอิตาลี (ค.ศ. 1820–ค.ศ. 1878)
พระเจ้าวิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 3 แห่งอิตาลี (ค.ศ. 1869–ค.ศ. 1947)
ดูเพิ่ม

วิกเตอร์ เอ็มมานูเอล
นิกโกเลาะ มาเกียเวลลี

| นิกโคโล มาเคียเวลลี Niccolò Machiavelli |
| --- | --- |

เกิด: 3 พฤษภาคม ค.ศ. 1469 ฟลอเรนซ์ สาธารณรัฐฟลอเรนซ์
เสียชีวิต: 21 มิถุนายน ค.ศ. 1527(1527-06-21) (58 ปี) ฟลอเรนซ์ สาธารณรัฐฟลอเรนซ์
ผลงานเด่น: The Prince, Discourses on Livy
คู่สมรส: Marietta Corsini (สมรส 1502)

ยุค: เรอแนซ็องส์
แนวทาง: ปรัชญาตะวันตก
ความสนใจหลัก: การเมือง, ปรัชญาการเมือง, ประวัติศาสตร์, ทฤษฎีทหาร
 ได้รับอิทธิพลจาก เซโนฟอน, พลูทาร์ก, เปตราก, ตากิตุส, พอลิเบียส, แซลัสต์, ลิวี, ทิวซิดิดีส, ดันเต อาลีกีเอรี, อิบน์ ค็อลดูน 
 เป็นอิทธิพลต่อ Political realism, Bacon, Hobbes, Harrington, Rousseau, Vico, Spinoza, Edward Gibbon, David Hume, John Adams, Marquis de Sade, Vincenzo Cuoco, Hegel, Nietzsche, Pareto, Gramsci, Tupac Shakur, Althusser, T. Schelling, Negri, Waltz, Denis Diderot, Carl Schmitt, Giulio Andreotti, Philip Pettit, Strauss, Weber, Sismondi 
 
ลายมือชื่อ

นิคโคโล ดี แบร์นาโด เดย์ มาเคียเวลลี (อิตาลี: Niccolò di Bernardo dei Machiavelli) เป็นนักปรัชญา นักเขียน และนักรัฐศาสตร์ชาวฟลอเรนซ์ นับเป็นหนึ่งในบิดาแห่งรัฐศาสตร์ยุคใหม่ มีชีวิตอยู่ในยุคเรอเนซองส์ ซึ่งเขาเป็นนักวิชาการ นักปรัชญาการเมือง นักดนตรี กวี นักเขียนบทละคร แต่ที่สำคัญคือเขาเป็นอาสาสมัครสาธารณกิจแห่งสาธารณรัฐฟลอเรนไทน์ เดือนมิถุนายน ค.ศ. 1498 หลังจากที่ จิโรลาโม ซาโวนาโรลา ถูกไล่ออกและประหารชีวิต สภาใหญ่ได้เลือกให้มาเกียเวลลีเป็นเลขานุการสถานทูตที่สองของสาธารณรัฐฟลอเรนซ์ (second Chancery of the Republic of Florence) ได้รับการยกย่องว่าเป็น บิดาแห่งรัฐศาสตร์สมัยใหม่
มาเกียเวลลีถือได้ว่าเป็นบุคคลตัวอย่างของยุคเรอเนซองส์เช่นเดียวกับลีโอนาร์โด ดา วินชี เขามีชื่อเสียงจากงานเขียนเรื่องสั้นการเมืองเรื่อง เจ้าผู้ปกครอง(The Prince) ซึ่งเล่าถึงทฤษฎีทางการเมืองแบบที่เป็นจริง แต่งานเขียนของมาเกียเวลลีไม่ได้รับการตีพิมพ์จนกระทั่งหลังจากเขาเสียชีวิตแล้ว โดยมากเขาจะส่งกันอ่านในหมู่เพื่อนฝูงเท่านั้น ซึ่งเป็นแรงผลักดันให้เกิดระบบการเมืองแบบรัฐชาติ งานเขียนเพียงชิ้นเดียวที่ได้รับตีพิมพ์ในระหว่างที่เขามีชีวิตอยู่คือ ศิลป์สงคราม
นามสกุลของเขา ได้กลายไปเป็นคำศัพท์ในทางการเมือง ว่า "มาเกียเวลลี" (ผู้เฉียบแหลมมีปฏิภาณ) และ "มาเกียเวลเลียน" (การใช้เล่ห์เหลี่ยมอุบายในการเมือง)
ประวัติ > ผลงาน

ผลงานในด้านวรรณกรรมหรืองานเขียนของมาเกียเวลลีมีหลากหลายประเภทโดยแบ่งออกเป็น 3 ประเภทหลักๆ ดังนี้
ประวัติ > ผลงาน > งานเขียนที่เป็นผลมาจากหน้าที่การงาน

Reports on The Florentine's Republic's Efforts to Suppress the Pistoia Factions
Of the Methods of Dealing with the Rebels of the Valdichiana
Discourses on Florentine Military Preparation
Description on the Affairs of France
Report on the Affair of Germany
ประวัติ > ผลงาน > งานเขียนหลังจากที่มาเกียเวลลีออกจากราชการ เป็นช่วงที่มีผลงานมากที่สุด

เจ้าผู้ปกครอง (Il Principe) (ค.ศ.1513)
วจนิพนธ์ว่าด้วยสิบแรกของติตุส ลีวิอุส (Discorsi sopra la prima Deca di Tito Livio) (ค.ศ.1512-16)
ศิลป์สงคราม (Dell'arte della guerra) (ค.ศ.1520)
ชีวิตของกัสทรุกซิโอ กัสตรากานี (Vita di Castruccio Castracani) (ค.ศ.1520)
ประวัติศาสตร์ฟลอเรนซ์ (Istorie fiorentine) (ค.ศ.1520-25)
ประวัติ > ผลงาน > งานเขียนที่เป็นบทกวีหรือบทละครตลก

The Golden Ass
Decennale primo (ค.ศ.1506)
Decennale secondo (ค.ศ.1509)
Belfagor arcidiavolo (ค.ศ.1515)
Andria or The Girl From Andros (ค.ศ.1517)
Asino d'oro (ค.ศ.1517)
Mandragola (ค.ศ.1518)
Frammenti storici (ค.ศ.1525)
นิกโกเลาะ มาเกียเวลลี
ปีอัซซาเดลโปโปโล

41°54′38″N 12°28′35″E﻿ / ﻿41.91056°N 12.47639°E﻿ / 41.91056; 12.47639
ปีอัซซาเดลโปโปโล มองจากปินโช
บันไดทอดจากเปียซซาเดลโปโปโลไปยัง Pincio ทางทิศตะวันออก
Fontana del Nettuno
ด้านหนึ่งของ Fontana dell'Obelisco
พิธีสถาปนาสาธารณรัฐโรมัน ค.ศ. 1849.
ปีอัซซาเดลโปโปโล (อิตาลี: Piazza del Popolo) เป็นจัตุรัสแห่งหนึ่งในกรุงโรม ประเทศอิตาลี ตามภาษาอิตาลีสมัยใหม่แล้ว ชื่อจัตุรัสมีความหมายว่า "จัตุรัสแห่งประชาชน" แต่ในทางประวัติศาสตร์ กล่าวกันว่าชื่อนี้มีที่มาจากต้นสน (Poplar) เช่นเดียวกับชื่อของโบสถ์ซานตามาเรียเดลโปโปโลที่ตั้งอยู่ที่มุมตะวันออกเฉียงเหนือของจัตุรัส
ภาพรวม > น้ำพุ

Fontana dell' Obelisco - กลุ่มของน้ำพุขนาดเล็ก 4 ด้านรอบฐานโอเบลิสค์ แต่ละด้านสลักเป็นรูปสิงโตนั่งอยู่บนขั้นบันได
Fontana del Nettuno - มีรูปสลักเนปจูนถือสามง่ามและโลมา 2 ตัว
Fontana della Dea Roma
พระเพลิงเผากิเลส

นักบุญแบร์นาร์ดิโนแห่งเซียนาจัด “พระเพลิงเผากิเลส” ที่เปรูเจียจากโอราโทริโอซานแบร์นาร์ดิโน (ประติมากรรมภาพนูนโดย อากอสติโน ดิ ดูชิโอ สร้างระหว่าง ค.ศ. 1457 ถึง ค.ศ. 1461
พระเพลิงเผากิเลส (อิตาลี: Falò delle vanità, อังกฤษ: Bonfire of the Vanities) หมายถึงการก่อเพลิงเพื่อเผาสิ่งต่างๆ ที่ถือว่าเป็นสิ่งที่ก่อให้เกิดบาป (Occasion of sin) พระเพลิงเผากิเลสครั้งสำคัญที่เป็นที่รู้จักกันดีเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1497 เมื่อผู้สนับสนุนนักบวชโดมินิคันจิโรลาโม ซาโวนาโรลาไปรวบรวมสิ่งต่างๆ ที่ถือว่าเป็นสิ่งก่อให้เกิดความหย่อนตัวในทางจริยธรรม และนำมาเผาต่อหน้าสาธารณชนในกองเพลิงใหญ่กลางจตุรัสซินยอเรียในฟลอเรนซ์
วัตถุประสงค์ของการกระทำครั้งนี้ก็เพื่อทำลายสิ่งที่ถือว่าเป็นสิ่งที่ยั่วให้เกิดการทำบาปที่รวมทั้งสิ่งที่สร้างความฟุ้งเฟ้อและความหลงตัว (vanity) ที่รวมทั้ง: กระจก, เครื่องสำอาง, ภาพลามก, หนังสือนอกศาสนา, ประติมากรรมที่ถือว่าขาดจริยธรรม, โต๊ะเล่นเกม, หมากรุก, เครื่องดนตรี, เสื้อผ้าหรูหรา, หมวกสตรี และงานที่ถือว่าขาดจริยธรรมของกวีโบราณ เช่นงานเขียนของจิโอวานนิ โบคคาชโชและหนังสือเพลงที่ไม่ใช่เพลงศาสนา และงานศิลปะที่รวมทั้งจิตรกรรมและประติมากรรม
แม้ว่าจะกล่าวกันว่าซานโดร บอตติเชลลีเผาภาพเขียนของตนเองที่เป็นภาพเขียนเกี่ยวกับตำนานเทพกรีกและโรมันไปหลายภาพและก็ไม่หลักฐานสนับสนุนเป็นการแน่นอน จอร์โจ วาซารีเพียงแต่บันทึกว่าบอตติเชลลีสนับสนุนจิโรลาโม ซาโวนาโรลา: “[บอตติเชลลี]สนับสนุน[ซาโวนาโรลา]อย่างแข็งขันจนถึงกับละทิ้งการเขียนภาพ จนทำให้ไม่มีรายได้ที่จะเลี้ยงตนเอง และตกอยู่ในสภาพอันน่าสมเพช” โอเรสเทส บราวน์สันปัญญาชนและผู้แก้ชื่อเสียงของซาโวนาโรลาชาวนิวอิงแลนด์กล่าวถึงเฉพาะภาพเขียนของฟราบาร์โทโลเมโอ, ลอเร็นโซ ดิ เครดี และ “จิตรกรอื่นๆ อีกหลายคน” และ “ประติมากรรมโบราณหลายชิ้น” การก่อพระเพลิง (bonfire) ดังว่ามิได้คิดขึ้นโดยซาโวนาโรลา แต่เป็นสิ่งที่ทำกันมาตั้งแต่เมื่อมีการเทศนานอกวัดโดยนักบุญแบร์นาร์ดิโนแห่งเซียนาในครึ่งแรกของศตวรรษ
ดูเพิ่ม

บาปในปรัชญาของคริสต์ศาสนา
จิโรลาโม ซาโวนาโรลา
ปาโอโล เวโรเนเซ

ปาโอโล เวโรเนเซ (อิตาลี: Paolo Veronese) หรือ ปาโอโล คัลยารี (Paolo Cagliari; ค.ศ. 1528 - 19 เมษายน ค.ศ. 1588) เป็นจิตรกรยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาของอิตาลีที่ทำงานอยู่ในเวนิสในคริสต์ศตวรรษที่ 16  ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมฝาผนังและจิตรกรรมสีน้ำมัน งานชิ้นสำคัญของเวโรเนเซก็ได้แก่ "งานแต่งงานที่เคนา" และ "งานเลี้ยงที่บ้านของลีวาย" (The Feast in the House of Levi) เวโรเนเซใช้ชื่อ "ปาโอโล คัลยารี" และมารู้จักกันว่า "ปาโอโล เวโรเนเซ" ตามชื่อเมืองเกิดที่เวโรนาในประเทศอิตาลี
เวโรเนเซ, ทิเชียน และตินโตเรตโต เป็นจิตรกรคนสำคัญสามคนของเวนิสในปลายสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา เวโรเนเซมีชื่อเสียงในการใช้สีและการเขียนตกแต่งแบบลวงตาทั้งในการเขียนจิตรกรรมฝาผนังและจิตรกรรมสีน้ำมัน งานเขียนสำคัญของเวโรเนเซเป็นงานเขียนที่เต็มไปด้วยนาฏกรรมและการใช้สีแบบจริตนิยม (mannerist) เต็มไปด้วยฉากสถาปัตยกรรมและขบวนที่หรูหรา งานเขียนชิ้นใหญ่ของงานเลี้ยงฉลองในคัมภีร์ไบเบิลที่เขียนสำหรับหอฉัน (refectory) ของสำนักสงฆ์ในเวนิสและเวโรนาเป็นงานเขียนชิ้นสำคัญที่ควรจะกล่าวถึง
ดูเพิ่ม

จิตรกรรมฝาผนัง
จิตรกรรมสีน้ำมัน
จิตรกรรมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในอิตาลี
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ปาโอโล เวโรเนเซ
ชีวประวัติของปาโอโล เวโรเนเซที่ พิพิธภัณฑ์ศิลปะเว็บ
ภาพเขียนของปาโอโล เวโรเนเซที่ พิพิธภัณฑ์ศิลปะเว็บ
ART VIEW; Homage to a Gentleman of Verona
Veronese biography on Web Gallery of Art with link to images of many of his paintings
Paolo Caliari - Biographical article in the 1911 Catholic Encyclopedia
For a partial transcript of the inquest on the painting, Feast in the House of Levi เก็บถาวร 2006-09-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน.
Veronese at Panopticon Virtual Art Gallery เก็บถาวร 2012-10-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ระเบียงภาพ

"งานแต่งงานที่เคนา"
"งานเลี้ยงที่บ้านของลีวาย"
"อย่ายึดข้า"
"ลูครีเชีย"
"การแต่งงานของนักบุญแคเธอริน"
| ด ค กจิตรกรในศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ทั่วไป:  จิตรกรแบ่งตามสมัย  จิตรกรแบ่งตามคริสต์ศตวรรษ  จิตรกรแบ่งตามสัญชาติ  จิตรกรแบ่งตามประเภท 
สมัย:  สมัยไบแซนไทน์  สมัยกอทิก  สมัยเนเธอร์แลนด์เริ่มแรก  ยุคทองของเนเธอร์แลนด์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในฟลานเดอส์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในเนเธอร์แลนด์  สมัยจริตนิยม  สมัยบาโรก  สมัยโรโกโก  ลัทธิคลาสสิกใหม่  สมัยจินตนิยม  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์  กลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิสัญลักษณ์นิยม  ลัทธิบาศกนิยม  ลัทธิเหนือจริง  สมัยใหม่ 
ศตวรรษ:  คริสต์ศตวรรษที่ 13  คริสต์ศตวรรษที่ 14  คริสต์ศตวรรษที่ 15  คริสต์ศตวรรษที่ 16  คริสต์ศตวรรษที่ 17  คริสต์ศตวรรษที่ 18  คริสต์ศตวรรษที่ 19  คริสต์ศตวรรษที่ 20 
หัวเรื่อง/ประเภท:  ภาพประวัติศาสตร์ (รวมศิลปะศาสนา)  ภาพชีวิตประจำวัน  ภาพเหมือน  ภาพภูมิทัศน์  ภาพนิ่ง   ภาพพิมพ์หิน  ภาพไร้มายา  หนังสือวิจิตร  ภาพประกอบ 
สัญชาติ:  ชาวไทย  ชาวดัตช์  ชาวฝรั่งเศส  ชาวเฟลมิช  ชาวเยอรมัน  ชาวสเปน  ชาวออสเตรีย  ชาวอังกฤษ  ชาวอิตาลี  ชาวกรีก  ชาวอเมริกัน  ชาวสวีเดน  ชาวรัสเซีย  ชาวยูเครน 
 ปรัชญาศิลปะ  จิตรกรรม  จิตรกรที่มีบทความเกี่ยวกับงานเขียน  จิตรกรที่มีรายชื่องานเขียน  จิตรกรรมแบ่งตามสมัย  จิตรกรรมแบ่งตามประเภท  จิตรกรรมแบ่งตามหัวเรื่อง
ปิน็อกกีโอ

ภาพวาด ปิน็อกกีโอ โดยเอนริโก มัซซานติ ปี ค.ศ. 1883
ปิน็อกกีโอ (อิตาลี: Pinocchio; ราชบัณฑิตยสถาน: ปีนอกกีโอ) เป็นวรรณกรรมเยาวชนภาษาอิตาเลียน ผลงานของ การ์โล กอลโลดี (Carlo Collodi) นักประพันธ์ชาวอิตาเลียน ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1880 เรื่องปิน็อกกีโอนี้ ได้กลายมาเป็นเรื่องอ่านเล่นคลาสสิกสำหรับเด็ก และแพร่หลายอย่างกว้างขวาง โดยมีการแปลเป็นภาษาต่าง ๆ เผยแพร่ไปทั่วโลก ทั้งยังมีการนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์มากกว่า 20 ครั้ง โดยที่มีชื่อเสียงมากที่สุดนั้น เป็นภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องยาวของ วอลต์ ดิสนีย์ (Walt Disney) ส่วนที่ไม่ค่อยประสบความสำเร็จ ได้แก่ภาพยนตร์ที่ใช้คนแสดงในปี ค.ศ. 2002 กำกับและแสดงโดย Roberto Benigni ในชื่อเรื่อง พินอคคิโอ ฅนไม้ผจญภัย
ปิน็อกกีโอ เป็นเรื่องราวการผจญภัยของหุ่นไม้ที่มีชีวิต กับพ่อผู้ยากจนของเขา เจปเปตโต ซึ่งเป็นช่างไม้ ปิน็อกกีโอมีลักษณะเด่นที่รู้จักกันดี คือ เมื่อพูดโกหก จมูกของเขาจะยาวขึ้น
กอลโลดีนั้นไม่ได้ตั้งใจที่จะเขียนเรื่องนี้ให้เป็นเรื่องสำหรับเด็กตั้งแต่แรก ในเนื้อเรื่องดั้งเดิมนั้น ปิน็อกกีโอถูกแขวนคอตาย เนื่องจากทำความผิดนับครั้งไม่ถ้วน แต่ก็ได้แก้ไขในฉบับถัดมา ซึ่งตอนจบนั้น ได้แก้ให้หุ่นกระบอกนั้นกลายเป็นเด็กที่มีชีวิตจริง ๆ ซึ่งก็เป็นตอนจบที่เรารู้จักกันดี
คำวิจารณ์

นักวิจารณ์หลายคนได้ให้ความเห็นว่า ปิน็อกกีโอเป็นเรื่องราวของสังคมในสมัยนั้น โดยแสดงการเปรียบเทียบความแตกต่างระหว่าง ความเป็นที่นับหน้าถือตา กับสัญชาตญาณของความเป็นอิสระ ในยุคสมัยที่มีธรรมเนียมปฏิบัติที่เคร่งครัด ภายใต้ภาพพจน์ของการสั่งสอนในรูปแบบของการมองโลกในแง่ดี แต่เรื่องนี้นั้นกลับเป็นเรื่องที่แดกดันและเหน็บแนม เกี่ยวกับรูปแบบธรรมเนียมวิธีที่เป็นทางการ และการวางตัวในสังคมโดยทั่วไปที่ดูไม่มีเหตุผล
รูปแบบของเรื่องนั้นเป็นแนวทันสมัย และได้เป็นรูปแบบนำร่องให้กับนักเขียนในยุดถัดมา ภาษาอิตาเลียนที่ใช้ในเรื่องนั้น มีภาษาของชาวเมืองฟลอเรนซ์ ผสมผสานอยู่ทั่วไปในเนื้อเรื่อง และแนวความคิดหลายอย่างในเรื่อง ก็กลายมาเป็นแนวความคิดที่ใช้กันทั่วไป เช่น คำกล่าวที่ว่า คนจมูกยื่นจมูกยาว หมายถึง คนโกหก
เรื่องปิน็อกกีโอนั้น ได้รับความสำเร็จอย่างรวดเร็ว แต่ในตระกูลชนชั้นสูงนั้นในช่วงแรก ๆ ถือว่าเรื่องนี้ไม่เหมาะสมกับเด็ก ๆ ที่ได้รับการศึกษาที่ดีแล้ว
คำว่า ปิน็อกกีโอ (Pinocchio) ในภาษาอิตาเลียน มาจากคำว่า pino คือ ต้นสน รวมกับคำว่า occhio คือ ตา
ตัวละครที่เกี่ยวข้อง

เจมินี คริกเก็ต
นางฟ้าสีน้ำเงิน
แหล่งข้อมูลอื่น

The Adventures of Pinocchio ภาษาอังกฤษ ที่ Project Gutenberg
Pinocchio เก็บถาวร 2006-10-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ภาษาอิตาเลียนตามเนื้อหาดั้งเดิม จากการพิมพ์ครั้งแรก ในปี ค.ศ. 1883 และภาพประกอบดั้งเดิมโดย Enrico Mazzanti
จาโกโม บัลลา

จาโกโม บัลลา (อิตาลี: Giacomo Balla) ศิลปินชาวอิตาลี ซึ่งถือได้ว่าเป็นจิตรกรที่สำคัญที่สุดของลัทธิฟิวเจอริสม์คนหนึ่ง เป็นผู้สร้างสรรค์ผลงานที่หลากหลาย ทั้งงานจิตรกรรม ประติมากรรม การออกแบบ  ที่มีบทบาทอย่างมาก อีกทั้งมีช่วงเวลาการทำงานตามแนวทางฟิวเจอริสม์ยาวนานที่สุด
ประวัติ

เกิดเมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม ค.ศ.1871 ที่เมืองตูริน ซึ่งเป็นเมืองหลวงของแคว้นปีเยมอนเต (พีดมอนต์) ซึ่งเป็นเขตการปกครองหนึ่งใน 20 แคว้นของประเทศอิตาลี เป็นลูกชายของนักเคมี และช่างภาพมือสมัครเล่น เมื่อบัลลามีอายุได้เพียง 8 ปี พ่อของเขาได้เสียชีวิตลง ทำให้ครอบครัวตกอยู่ในสภาวะยากลำบาก ในปี ค.ศ.1883 เพื่อที่จะช่วยเหลือแม่ บัลลาจึงเริ่มทำงานโดยการเป็น lithographer (ช่างทำภาพพิมพ์หิน)  ดังนั้นความสนใจทางด้านศิลปะของเขานั้นได้ถูกกระตุ้นมาตั้งแต่วัยเยาว์   ในปี ค.ศ. 1891 เขาได้เรียนในระยะสั้นๆ ที่ Accademia Albertina และ Liceo artistico ในตูริน ได้จัดแสดงงานศิลปะเป็นครั้งแรกภายใต้การอุปถัมภ์ของสมาคมศิลปะในเมืองของเขา ต่อจากนั้นได้เข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยตูริน
ประวัติ > ช่วงแรกเริ่มในการทำงานศิลปะ

ต่อมาในปี ค.ศ.1895 เขาและแม่ก็ย้ายไปที่กรุงโรมเพื่อไปอยู่กับลุงซึ่งเป็นคนดูแลสัตว์เลี้ยงของกษัตริย์ ซึ่งบัลลาก็ได้ช่วยงานลุงของเขาในขณะนั้นด้วย แล้วเขาได้ทำงานเป็นทั้งนักเขียนภาพประกอบ,วาดภาพล้อเลียน และวาดภาพเหมือน ปี ค.ศ.1897 ที่นี่เขาได้พบและแต่งงานกับ Elisa Marcucci  ใน ปี ค.ศ.1899 ผลงานของเขาถูกรวมอยู่ในเวนิซ Biennale และใน การแสดงศิลปะนานาชาติ ที่แกลเลอรี่ของ Società degli Amatori e Cultori di Belle Arti ในกรุงโรม อย่างสม่ำเสมอ
สิบปีถัดมา ในปี 1900 บัลลาได้ใช้เวลาเจ็ดเดือนในปารีส ช่วยเหลือ นักวาดภาพประกอบ Serafino Macchiato ในค.ศ.1903 เขาได้แนะนำ จีโน เซเวรินี และ อุมแบร์โต บ็อชชิโอนี เกี่ยวกับเทคนิคในการวาดภาพ divisionism งานของเขาในปี ค.ศ. 1903 จัดแสดงที่ Esposizione internazionale d'arte di Venezia และในปี ค.ศ. 1903 ถึง 1904 ที่ Glaspalast ในมิวนิก ในปี ค.ศ.1904 บัลลาเป็นตัวแทนของประเทศในนิทรรศการศิลปะ ที่ Düsseldorf และ ค.ศ.1909 แสดงที่ Salon d' Automne ในปารีส