stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
บักกิงแฮมเชอร์
ระเบียงภาพ

คฤหาสน์แอสคอตต์
(Ascott House)
คฤหาสน์แวดเดสดัน
(Waddesdon Manor)
แดชวูดมอโซเลียมที่
เวสต์ไวคูมบ์
คฤหาสน์ฮาร์ทเวลล์
สวนและคฤหาสน์สโตว์ (Stowe House)
แม่น้ำอูเซิล
(River Ouzel)
อายล์สบรี
วัดออลเซนต์ที่มิลตัน คีนส์
วัดเซนต์แอนดรูว์ที่เรย์บรี
ทุ่งบลูเบลล์
ในฤดูใบไม้ผลิ
| ด ค กค> ศ. 1974 – ค.ศ. 1996 ←    เทศมณฑลทางพิธีการของอังกฤษ   → ปัจจุบัน |
| --- | --- |
 กลอสเตอร์เชอร์  เกรเทอร์แมนเชสเตอร์  เกรเทอร์ลอนดอน  คอร์นวอลล์  คัมเบรีย  เคนต์  เคมบริดจ์เชอร์  ชรอปเชอร์  เชชเชอร์  ซัฟฟอล์ก  ซัมเมอร์เซต  เซอร์รีย์  เซาท์ยอร์กเชอร์  ดอร์เซต  ดาร์บิเชอร์  เดวอน  เดอรัม  ไทน์และเวียร์  นครลอนดอน  นอตทิงแฮมเชอร์  นอร์ทยอร์กเชอร์  นอร์แทมป์ตันเชอร์  นอร์ฟอล์ก  บริสตอล  บักกิงแฮมเชอร์  บาร์กเชอร์  เบดฟอร์ดเชอร์  เมอร์ซีย์ไซด์  รัตแลนด์  ลิงคอล์นเชอร์  เลสเตอร์เชอร์  แลงคาเชอร์  วอริกเชอร์  วิลต์เชอร์  วุร์สเตอร์เชอร์  เวสต์ซัสเซกซ์  เวสต์มิดแลนส์  เวสต์ยอร์กเชอร์  สแตฟฟอร์ดเชอร์  ออกซฟอร์ดเชอร์  อีสต์ซัสเซกซ์  อีสต์ไรดิงออฟยอร์กเชอร์  เอสเซกซ์  ไอล์ออฟไวต์  ฮาร์ตฟอร์ดเชอร์  เฮริฟอร์ดเชอร์  แฮมป์เชอร์
ดิเรก ลาวัณย์ศิริ

| ดิเรก ลาวัณย์ศิริ> ข้อมูลส่วนบุคคล |
| --- | --- |
เกิด: 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2492 (75 ปี)
เชื้อชาติ: ไทย
คู่สมรส: พญ.สุพัตรา ลาวัณย์ศิริ
บุตร: ดร.ดิสภัทร ลาวัณย์ศิริ
อาชีพ: ประธานกรรมการกำกับกิจการพลังงาน (สำนักงาน กกพ.)
เว็บไซต์: สำนักงาน กกพ.

ศาสตราจารย์กิตติคุณ ดิเรก ลาวัณย์ศิริ ดำรงตำแหน่งเป็น ประธานกรรมการ บริษัท สากล เอนเนอยี จำกัด (มหาชน) ประธานกรรมการกำกับกิจการพลังงาน (กรรมการสาขาวิทยาศาสตร์หรือวิศวกรรมศาสตร์) คณะกรรมการกำกับกิจการพลังงาน เป็นองค์กรหลักในการกำกับดูแลการประกอบกิจการพลังงาน
ครอบครัว

ดิเรก ลาวัณย์ศิริ หรือ ศาสตราจารย์กิตติคุณ ดร.ดิเรก ลาวัณย์ศิริ เป็นบุตรของ นาย ธงชัย และ นาง สุมน ลาวัณย์ศิริ สมรสกับ พญ.สุพัตรา ลาวัณย์ศิริ และมีบุตรชายด้วยกันหนึ่งคนคือ ดร.ดิสภัทร ลาวัณย์ศิริ สำเร็จการศึกษาปริญญาดุษฎีบัณฑิตวิศวกรรมศาสตร์ สาขาวิศวกรรมโยธา
(Civil Eng.) ปริญญาวิศวกรรมศาสตร์มหาบัณฑิต สาขาวิศวกรรมโยธา (M.S.C.E.) จาก  University of Washington ประเทศสหรัฐอเมริกา และ ปริญญาตรี วิศวกรรมศาสตร์ สาขาวิศวกรรมโยธา
จาก คณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ประวัติการศึกษา

ศาสตราจารย์กิตติคุณ ดิเรก ลาวัณย์ศิริ จบการศึกษาระดับอนุบาลที่ โรงเรียนสมถวิล (พระโขนง) ระดับประถมและมัธยมต้นที่ โรงเรียนกรุงเทพคริสเตียน และระดับมัธยมปลายที่ โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ต่อมาจบการศึกษาระดับปริญญาตรี วิศวกรรมศาสตร์ สาขา วิศวกรรมโยธา จากคณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จบการศึกษาปริญญาโท วิศวกรรมศาสตร์มหาบัณฑิต สาขาวิศวกรรมโยธา (M.S.C.E) จาก University of Washington
ประเทศสหรัฐอเมริกา และ จบการศึกษาระดับปริญญาเอก ดุษฎีบัณฑิตวิศวกรรมศาสตร์ สาขาวิศวกรรมโยธา (Civil Eng.) จาก Oregon State University ประเทศสหรัฐอเมริกา
นอกจากนี้ ศาสตราจารย์กิตติคุณ ดิเรก ลาวัณย์ศิริ ยังได้ผ่านการอบรมผู้บริหารระดับสูงจากสถาบันชั้นนำทั้งในและต่างประเทศหลายแห่ง อาทิ หลักสูตร วิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร รุ่นที่ 39 ปี พ.ศ. 2540 หลักสูตร Senior Executiveรุ่นที่ 15 ปี พ.ศ. 2544 สถาบันบัณฑิตบริหารธุรกิจศศินทร์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย หลักสูตรการเมืองการปกครองระบอบประชาธิปไตย สำหรับนักบริหารระดับสูง รุ่นที่ 7 ประจำปีการศึกษา 2546 สถาบันพระปกเกล้า  หลักสูตร Director รุ่น 76 หลักสูตร 18th Management of Higher Education Institution Seminar, Galillee College, Israel, July 2007 หลักสูตรนักบริหารยุติธรรมทางปกครองระดับสูง (บยป.) รุ่นที่ 2 ประจำปีการศึกษา 2554 ศาลปกครอง  หลักสูตรเสาหลักของแผ่นดิน ผู้นำระดับสูงตามรอยเบื้องพระยุคลบาท รุ่นเกียรติยศ สถาบันศาสตราจารย์ ดร.บุญรอด บิณฑสัณต์ หลักสูตรผู้บริหารระดับสูง สถาบันวิทยาลัยการตลาดทุน (หลักสูตร วตท.)  รุ่นที่ 14 ประจำปีการศึกษา 2555
หลักสูตรการบริหารจัดการด้านความมั่นคงขั้นสูง สมาคมวิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักรในพระบรมราชูปถัมภ์,  เก็บถาวร 2013-10-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน,รุ่นที่ 4 ประจำปีการศึกษา 2556 (สวปอ มส4) และหลักสูตรผู้บริหารระดับสูง สถาบันวิทยาการพลังงาน,  รุ่นที่ 3 ประจำปีการศึกษา 2556 (วพน.3)
ประวัติการทำงาน

ศาสตราจารย์กิตติคุณ ดิเรก ลาวัณย์ศิริ เริ่มต้นชีวิตการทำงานเป็นอาจารย์ประจำคณะวิศวกรรมศาสตร์ สาขาวิศวโยธา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เมื่อวันที่ 17 มกราคม 2520 ต่อมาได้รับแต่งตั้งดำรงตำแหน่งผู้ข่วยศาสตราจารย์และรองศาสตราจารย์ ในปี พ.ศ 2521 และ 2524 และเมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม 2529 ศ.กิตติคุณ ดร.ดิเรก ลาวัณย์ศิริได้รับโปรดเกล้าฯให้ดำรงตำแหน่ง ศาสตราจารย์ จนถึงปัจจุบันและด้วยความรู้และประสบการณ์ด้านวิศวกรรมศาสตร์ซึ่งเป็นที่ยอมรับในวงการวิชาการทั้งในและต่างประเทศ สภาจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยจึงมีมติเป็นเอกฉันท์ให้ได้รับแต่งตั้งเป็น ศาสตราจารย์กิตติคุณ คณะวิศวกรรมศาสตร์
และในระหว่างนี้ ศาสตราจารย์กิตติคุณ ดิเรก ลาวัณย์ศิริ ได้รับเชิญจากสถาบันทั้งในและต่างประเทศให้เป็นวิทยากรในวิชาวิศวกรรมโยธา อาทิ ได้รับเชิญให้เป็น Associate Faculty ที่สถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเชีย ในวิชา “Pavement Design” ปี พ.ศ. 2531 และ 2535 โดยในปี พ.ศ. 2532 Innsbruck University ประเทศออสเตรเลีย ได้เชิญให้เป็น Visiting Professor ในวิชา “Pavement Design and Construction” และระหว่าง พ.ศ. 2539-2547 ศ.กิตติคุณ ดร.ดิเรก ลาวัณย์ศิริ ดำรงตำแหน่งกรรมการผู้อำนวยการ ศูนย์การศึกษาต่อเนื่องแห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย  ในขณะดำรงตำแหน่งกรรมการผู้อำนวยการศูนย์การศึกษาต่อเนื่อง แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ศ.กิตติคุณ ดร.ดิเรก ลาวัณย์ศิริ ได้รับรางวัล Thailand Quality Class ประเภทหน่วยงาน 2 ปีซ้อน คือในปีพุทธศักราช 2545 และ 2546 โดย คณะกรรมการคุณภาพแห่งชาติ  และ 2546  ภายหลังได้รับแต่งตั้งเป็น คณบดีคณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2547 ถึงวันที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2551
และเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม 2551 ดิเรก ในขณะนั้น ได้รับพระราชทานกิติบัตร ศาสตราจารย์กิตติคุณ คณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ถึงปัจจุบัน
นอกจากประสบการณ์ด้านวิชาการแล้ว ศาสตราจารย์กิตติคุณ ดิเรก ลาวัณย์ศิริ ยังเคยดำรงตำแหน่งกรรมการรัฐวิสาหกิจและกรรมการอื่น ๆ อาทิ กรรมการการประปานครหลวง กรรมการการรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนแห่งประเทศไทย กรรมการบริษัทขนส่ง และกรรมการการประปาส่วนภูมิภาค เป็นต้น
จากความรู้ทางด้านวิชาการและความสามารถในการบริหาร ในปีพุทธศักราช 2551 ศาสตราจารย์กิตติคุณ ดิเรก ลาวัณย์ศิริ จึงได้รับโปรดเกล้าฯให้ดำรงตำแหน่งประธานกรรมการกำกับกิจการพลังงาน  ถึง 16 กรกฎาคม 2557
การเป็นสมาชิกวิชาชีพ

สภาวิศวกร เลขทะเบียนที่ วย 858 ประเภท วุฒิวิศวกรม,  เก็บถาวร 2014-02-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
วิศวกรรมสถานแห่งประเทศไทย ปีที่เป็นสมาชิก 2515 l, สมาชิกประเภท วุฒิวิศวกร,
Fellow ASCE,American Society of Civil Engineers เลขทะเบียนสมาชิก 109610, ตั้งแต่ ธันวาคม 2556
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2542 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2537 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2545 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
รางวัลและผลงานดีเด่น

เอกสารวิจัยดีเด่น ด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี วิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร ประจำปี พ.ศ. 2539-2540
รางวัลบทความดีเด่น เรื่อง ลักษณะสมบัติของส่วนผสมแอสฟัลต์คอนกรีต ที่ใช้วัสดุแอสฟัลต์ ซีเมนต์ธรรมดา กับแอสฟัลต์ซีเมนต์ที่ผสมด้วยยางธรรมชาติเป็นสารผสมเพิ่ม โดยคณะอนุกรรมการสาขาวิศวกรรมจราจรและขนส่ง วิศวกรรมสถานแห่งประเทศไทย 15 ตุลาคม 2546
รางวัล Thailand Quality Class ประเภทหน่วยงาน 2 ปี ซ้อน ในปี 2545  และ 2546  ขณะบริหารงานในตำแหน่งกรรมการผู้อำนวยการศูนย์การศึกษาต่อเนื่อง แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย โดย คณะกรรมการคุณภาพแห่งชาติ
Oregon Stater Awards, 2008 Academy of Distinguished Engineers , Oregon State University, Corvallis, Oregon USA
รางวัล บี.ซี.ซี. ดีเด่น (รางวัลอารีย์ เสมประสาท) ประจำปี 2552 จากคณะกรรมการสมาคมศิษย์เก่า กรุงเทพคริสเตียนวิทยาลัย
รางวัล “ศักดิ์อินทาเนีย” รางวัลศิษย์เก่าดีเด่น ประจำปี 2553  จากคณะกรรมการบริหารคณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
รางวัล “ AFEO Honorary Fellow Award” ประจำปี 2553  จาก The Asean Federation of Engineering Organisations (CAFEO 28)
รางวัล Asean Outstanding Achievement Award “Being High Performance Energy Regulatory Body In Thailand” ประจำปี 2554 จาก The Asean Federation of Engineering Organisations (CAFEO 29)
รางวัล "วิศวจุฬาดีเด่นครั้งที่ 12"  จาก คณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
รางวัล “ ANQ Recognition For Excellence In Quality Practice (ARE-QP) In Recognition Of Its Outstanding Achievements In Quality Management, Human Resource Management, Social Responsibilities And Quality Products” ประจำปี 2555  จาก Asian Network For Quality ,2012 (ANQ)
รางวัล "บุคคลคุณภาพแห่งปี 2012 ด้าน เทคโนโลยี"  จาก มูลนิธิสภาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย
รางวัล "ASEAN Energy Awards (ASEAN Individual Excellence in Energy Management)" ประจำปี 2557
รางวัล "ศิษย์เก่าดีเด่นมหาวิทยาลัยวอชิงตัน" 2557 สมาคมศิษย์เก่ามหาวิทยาลัยวอชิงตันประเทศไทย University of Washington Alumni Thailand
เอโดะ

| เอโดะ 江戸 (えど) |
| --- | --- |
อดีตเมือง
ที่ตั้งของอดีตเมืองเอโดะ
พิกัด: 35°41′22″N 139°41′30″E﻿ / ﻿35.68944°N 139.69167°E﻿ / 35.68944; 139.69167
ประเทศ:  ญี่ปุ่น
แคว้น: มูซาชิ
ก่อสร้างปราสาทเอโดะ: 1457
เมืองหลวงของญี่ปุ่น  (โดยพฤตินัย): 1603
เปลี่ยนชื่อเป็นโตเกียว: 1868
การปกครอง
 • ประเภท: ระบอบศักดินา
ประชากร (1721)
 • ทั้งหมด: ประมาณ 1,000,000 คน
เอโดะ (ญี่ปุ่น: 江戸 แปลว่า "ปากอ่าว" หรือ "ชะวากทะเล") เป็นชื่อเดิมของโตเกียว เป็นฐานแห่งอำนาจสำหรับรัฐบาลเอโดะ ซึ่งปกครองญี่ปุ่นตั้งแต่ปี ค.ศ. 1603 ถึง 1868 ในช่วงเวลานี้ เอโดะกลายเป็นหนึ่งในเมืองที่ใหญ่ที่สุดในโลกและเป็นที่ตั้งของวัฒนธรรมเมืองที่มีศูนย์กลางอยู่ที่แนวคิดของ "โลกลอย"[ต้องการอ้างอิง]
ประวัติศาสตร์

บทความหลัก: ยุคเอโดะ
จากการก่อตั้ง โทกูงาวะ บากูฟุ ที่ เอโดะ ทำให้เมืองนี้กลายเป็นเมืองหลวงโดยแท้จริงและเป็นศูนย์กลางของอำนาจทางการเมืองแม้ว่า เกียวโต จะยังคงเป็นเมืองหลวงอย่างเป็นทางการของประเทศ. เอโดะเติบโตขึ้นจากหมู่บ้านชาวประมงเล็ก ๆ ที่ไม่ค่อยมีคนรู้จักเมื่อปี ค.ศ. 1457 เป็นเมืองใหญ่ที่สุดในโลกโดยมีประชากรประมาณ 1,000,000 คนในปี ค.ศ. 1721.
เอโดะถูกไฟไหม้อย่างหนักหลายครั้งด้วย ไฟไหม้ครั้งใหญ่ปีไมเรกิ ในปี ค.ศ. 1657 ซึ่งเป็นหายนะที่ร้ายแรงที่สุด. ประมาณ 100,000 คนเสียชีวิตในกองไฟ ในช่วงสมัยเอโดะมีการเกิดเพลิงไหม้ประมาณ 100 ครั้งส่วนใหญ่เกิดขึ้นโดยบังเอิญและมักเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วและแพร่กระจายผ่านย่านที่อยู่อาศัยของเรือนแถวไม้ซึ่งถูกเผาด้วยถ่านไฟ ระหว่างปี ค.ศ. 1600 และ ค.ศ. 1945 เอโดะ/โตเกียวถูกปรับระดับทุก ๆ 25-50 ปีโดยการเกิด เพลิงไหม้ แผ่นดินไหวหรือสงคราม
ในปี 1868 เมื่อรัฐบาลโชกุนมาถึงจุดจบเมืองก็ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น โตเกียว ("เมืองหลวงตะวันออก"). จักรพรรดิย้ายที่ประทับของพระองค์ไปยังโตเกียวทำให้เมืองเป็นเมืองหลวงอย่างเป็นทางการของญี่ปุ่น:
เคโอ ที่ 4: ในวันที่ 17 เดือน 7 (3 กันยายน 1868) เอโดะถูกเปลี่ยนชื่อเป็น โตเกียว
เคโอที่ 4: ในวันที่ 27 เดือน 8 (12 ตุลาคม 1868), จักรพรรดิเมจิ ประกอบพิธีราชาภิเษกใน ชิชินเด็น ในเกียวโต
เคโอที่ 4: ในวันที่ 8 เดือนที่ 9 (23 ตุลาคม 1868), ศักราช ได้ถูกเปลี่ยนอย่างเป็นทางการจาก เคโอ เป็น เมจิ และได้รับการนิรโทษกรรมทั่วไป
เมจิ ที่ 2: ในวันที่ 23 เดือน 10 (1868) จักรพรรดิไปโตเกียวและ ปราสาทเอโดะ กลายเป็นพระราชวังหลวง
เบอร์ลินตะวันตก

ภาพแสดงอาณาเขตของกรุงเบอร์ลินที่อยู่ในการปกครองของประเทศต่างๆ โดยที่เบอร์ลินตะวันตกจะแสดงด้วยสีน้ำเงิน ม่วงและฟ้า
เบอร์ลินตะวันตก (เยอรมัน: Berlin (West) หรือ West-Berlin, เสียงอ่านภาษาเยอรมัน: [ˈvɛstbɛʁˌliːn] ไฟล์:De-West-Berlin.ogg) เป็นดินแดนแทรกทางการเมืองในเบอร์ลินส่วนตะวันตกเมื่อ ค.ศ. 1948 ถึง 1990 ในช่วงสงครามเย็น แม้ว่าเบอร์ลินตะวันตกไม่มีอำนาจอธิปไตย และอยู่ภายใต้การครอบครองของทหารจนกระทั่งการรวมประเทศเยอรมนีใน ค.ศ. 1990 ดินแดนนี้อ้างสิทธิ์โดยสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี (เยอรมนีตะวันตก) แม้ว่าจะถูกล้อมรอบด้วยสาธารณรัฐประชาธิปไตยเยอรมนี (เยอรมนีตะวันออก) ความถูกต้องตามกฎหมายของการอ้างสิทธิ์นี้ถูกโต้แย้งจากสหภาพโซเวียตกับประเทศกลุ่มตะวันออกอื่น ๆ อย่างไรก็ตาม ในทางการเมือง เบอร์ลินตะวันตกจัดตนเองเข้ากับเยอรมนีตะวันตกโดยพฤตินัยตั้งแต่เดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1949 และภายหลังถือเป็นนครรัฐโดยพฤตินัยของประเทศ หลัง ค.ศ. 1949 เบอร์ลินตะวันตกจึงกลายเป็นตัวแทนสถาบันของเยอรมนีตะวันตกทั้งทางตรงหรือทางอ้อม และพลเมืองส่วนใหญ่เป็นพลเมืองของเยอรมนีตะวันตก
เบอร์ลินตะวันตกถูกควบคุมโดยพันธมิตรตะวันตกและล้อมรอบด้วยเบอร์ลินตะวันออกและประเทศเยอรมนีตะวันออก เบอร์ลินตะวันตกมีความสำคัญเชิงสัญลักษณ์อย่างมากในช่วงสงครามเย็น เนื่องจากชาวตะวันตกหลายคนถือเป็น "เกาะแห่งเสรีภาพ" ทางเยอรมนีตะวันตกอุดหนุนสิ่งนี้ในฐานะ "การจัดแสดงของฝ่ายตะวันตก" เป็นอย่างมาก เบอร์ลินตะวันตกเป็นนครมั่งคั่งที่มีชื่อเสียงในด้านความเป็นสากลอย่างชัดเจน และเป็นศูนย์กลางทางการศึกษา การวิจัย และวัฒนธรรม ด้วยพลเมืองประมาณสองล้านคน ทำให้เบอร์ลินตะวันตกเป็นนครที่มีประชากรมากที่สุดในประเทศเยอรมนีช่วงสงครามเย็น
เบอร์ลินตะวันตกอยู่ทางตะวันออกและเหนือของชายแดนเยอรมันภายใน 160 km (100 mi) และสามารถเข้าถึงได้ทางบกจากเยอรมนีตะวันตกโดยทางรถไฟแคบและทางหลวงเท่านั้น เบอร์ลินตะวันตกประกอบด้วยส่วนการครอบครองของสหรัฐ อังกฤษ และฝรั่งเศสที่จัดตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1945 กำแพงเบอร์ลินที่สร้างขึ้นใน ค.ศ. 1961 แยกเบอร์ลินตะวันตกจากเบอร์ลินตะวันออกและดินแดนเยอรมนีตะวันออกจนกระทั่งกำแพงถูกรื้อใน ค.ศ. 1989 ณ วันที่ 3 ตุลาคม ค.ศ. 1990 วันที่ประเทศเยอรมนีรวมประเทศอย่างเป็นทางการ เบอร์ลินตะวันออกและตะวันตกรวมเป็นหนึ่งอีกครั้ง โดยเข้าร่วมสหพันธ์สาธารณรัฐในฐานะ Stadtstaat (นครรัฐ) และกลายเป็นเมืองหลวงของประเทศเยอรมนีอีกครั้ง
เขตที่อยู่ในเบอร์ลินตะวันตก

ไรนิคเคินดอร์ฟ (Reinickendorf)
เว็ดดิง (Wedding)
ชาร์ล็อทเทินบวร์ว (Charlottenburg)
เทียร์การ์เทิน (Tiergarten) - เทียร์การ์เทิน สวนสาธารณะใหญ่ของเมือง อยู่ที่เขตนี้
วิลเมิร์สดอร์ฟ (Wilmersdorf)
ชปันเดา (Spandau)
น็อยเคิลน์ (Neukölln)
คร็อยทซ์แบร์ค (Kreuzberg)
เชอเนอแบร์ค (Schöneberg)
ชเตคลิทซ์ (Steglitz)
เท็มเพิลโฮฟ (Tempelhof) - ท่าอากาศยานเบอร์ลินเท็มเพิลโฮฟอยู่ที่เขตนี้
เซเลินดอร์ฟ (Zehlendorf)
ดูเพิ่ม

เบอร์ลิน
เบอร์ลินตะวันออก
เยอรมนีตะวันตก
เยอรมนีตะวันออก
ประเทศเยอรมนี
บอนน์
การปิดล้อมเบอร์ลิน
อ่านเพิ่ม

Durie, William (2012). The British Garrison Berlin 1945–1994: nowhere to go ... a pictorial historiography of the British Military occupation / presence in Berlin. Berlin: Vergangenheitsverlag (de). ISBN 978-3-86408-068-5. OCLC 978161722.
Vysotsky, Viktor. West Berlin. Moscow: Progress Publishers. 1974.
แหล่งข้อมูลอื่น

Berlin 1969 in the forgotten midpoint of the Cold War...twenty years after the Berlin Blockade...twenty years before the fall of the Berlin Wall
Berlin Exclaves
History of the Western Allies in Berlin
| ด ค กเมืองหลวงทางวัฒนธรรมของยุโรป |
| --- | --- |
 1985 เอเธนส์ 1986 ฟลอเรนซ์ 1987 อัมสเตอร์ดัม 1988 เบอร์ลินตะวันตก 1989 ปารีส 1990 กลาสโกว์ 1991 ดับลิน 1992 มาดริด 1993 แอนต์เวิร์ป 1994 ลิสบอน 1995 นครลักเซมเบิร์ก 1996 โคเปนเฮเกน 1997 เทสซาโลนีกี 1998 สต็อกโฮล์ม 1999 ไวมาร์ 2000 เรคยาวิก บาร์เกิน เฮลซิงกิ บรัสเซลส์ ปราก กรากุฟ ซานเตียโกเดกอมโปสเตลา อาวีญง โบโลญญา 2001 รอตเทอร์ดาม โปร์ตู 2002 บรูช ซาลามังกา 2003 กราทซ์ ปลอฟดิฟ 2004 เจนัว ลีล 2005 คอร์ก 2006 แพทรัส 2007 นครลักเซมเบิร์ก ซีบิว 2008 ลิเวอร์พูล สตาวังเงอร์ 2009 ลินทซ์ วิลนีอัส 2010 เอ็สเซิน อิสตันบูล เปช 2011 ตุรกุ ทาลลินน์ 2012 มารีบอร์ กีมาไรช์ 2013 กอชิตเซ มาร์แซย์ 2014 อือมิยอ รีกา 2015 มงส์ เปิลแซ็ญ 2016 ซานเซบัสเตียน วรอตสวัฟ 2017 ออร์ฮูส แพฟอส 2018 วัลเลตตา เลวาร์เดิน 2019 ปลอฟดิฟ มาเตรา 2020–เมษายน 2021 ริเยกา กอลเวย์ 2022 เกานัส แอฌวลต์เซิชท์ นอวีซาด 2023 แว็สเปรม ตีมีชออารา เอเลฟซีนา 2024 ตาร์ตู บาทอิชเชิล บูเดอ 2025 นอวากอรีตซา / โกริตเซีย เค็มนิทซ์ 2026 โอวลุ เตรนชีน 2027 เลียปายา 
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย  ออสเตรเลีย 
52°30′00″N 13°16′48″E﻿ / ﻿52.50000°N 13.28000°E﻿ / 52.50000; 13.28000
ดาร์บิเชอร์

ดาร์บิเชอร์ หรือ ดาร์บิเชียร์ (อังกฤษ: Derbyshire, ออกเสียง: /ˈdɑːbɪʃəʳ, -ˌʃɪəʳ/) เป็นมณฑลในอังกฤษในสหราชอาณาจักร ที่ตั้งอยู่ทางภาคมิดแลนด์สตะวันออกของอังกฤษ ดินแดนส่วนใหญ่ของอุทยานแห่งชาติพีคดดิสตริคท์ (Peak District National Park) ตั้งอยู่ในดาร์บิเชอร์ ทางตอนเหนือของมณฑลคาบกับบริเวณแนวเนินเขาเพ็นไนน์ ดาร์บิเชอร์มีเขตแดนติดกับนครแมนเชสเตอร์และปริมณฑล, มณฑลเวสต์ยอร์คเชอร์, เซาท์ยอร์คเชอร์, น็อตติงแฮมเชอร์, เลสเตอร์เชอร์, สตาฟฟอร์ดเชอร์ และ เชสเชอร์ ดาร์บิเชอร์อาจจะอ้างได้ว่าเป็นศูนย์กลางของบริเตน เพราะฟาร์มหนึ่งในดาร์บิเชอร์กล่าวกันว่าเป็นฟาร์มที่ห่างจากทะเลมากที่สุดในบรรดาที่ต่างๆ ในบริเตน
ดาร์บิเชอร์มีเนื้อที่ 2,625 ตารางกิโลเมตร และมีประชาชนรวมทั้งสิ้นประมาณ 996,000 คน ถัวเฉลี่ย 379 คนต่อหนึ่งตารางกิโลเมตร
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เทศมณฑลดาร์บิเชอร์
| ด ค กค> ศ. 1974 – ค.ศ. 1996 ←    เทศมณฑลทางพิธีการของอังกฤษ   → ปัจจุบัน |
| --- | --- |
 กลอสเตอร์เชอร์  เกรเทอร์แมนเชสเตอร์  เกรเทอร์ลอนดอน  คอร์นวอลล์  คัมเบรีย  เคนต์  เคมบริดจ์เชอร์  ชรอปเชอร์  เชชเชอร์  ซัฟฟอล์ก  ซัมเมอร์เซต  เซอร์รีย์  เซาท์ยอร์กเชอร์  ดอร์เซต  ดาร์บิเชอร์  เดวอน  เดอรัม  ไทน์และเวียร์  นครลอนดอน  นอตทิงแฮมเชอร์  นอร์ทยอร์กเชอร์  นอร์แทมป์ตันเชอร์  นอร์ฟอล์ก  บริสตอล  บักกิงแฮมเชอร์  บาร์กเชอร์  เบดฟอร์ดเชอร์  เมอร์ซีย์ไซด์  รัตแลนด์  ลิงคอล์นเชอร์  เลสเตอร์เชอร์  แลงคาเชอร์  วอริกเชอร์  วิลต์เชอร์  วุร์สเตอร์เชอร์  เวสต์ซัสเซกซ์  เวสต์มิดแลนส์  เวสต์ยอร์กเชอร์  สแตฟฟอร์ดเชอร์  ออกซฟอร์ดเชอร์  อีสต์ซัสเซกซ์  อีสต์ไรดิงออฟยอร์กเชอร์  เอสเซกซ์  ไอล์ออฟไวต์  ฮาร์ตฟอร์ดเชอร์  เฮริฟอร์ดเชอร์  แฮมป์เชอร์
กีฬาวอลเลย์บอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020

| กีฬาวอลเลย์บอล ในโอลิมปิกครั้งที่ 32 |
| --- | --- |
สนาม: สนามกีฬาอาริอาเกะ (ในร่ม) สวนสาธารณะชิโอกาเซะ (ชายหาด)
วันที่: 25 กรกฎาคม – 9 สิงหาคม ค.ศ. 2020
จำนวนรายการ: 4
← 20162024 →
| กีฬาวอลเลย์บอล ใน โอลิมปิกฤดูร้อน 2020> ในร่ม  |
| --- | --- | --- |
| รอบคัดเลือก | ชาย | หญิง |
| การแข่งขัน | ชาย | หญิง |
| รายชื่อผู้เล่น | ชาย | หญิง |
ชายหาด 
| รอบคัดเลือก | ชาย | หญิง |
| การแข่งขัน | ชาย | หญิง |
ด ค ก
การแข่งขันวอลเลย์บอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 เป็นการแข่งขันกีฬาวอลเลย์บอลในร่มที่จะจัดขึ้นในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 ที่เมืองโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น จะจัดขึ้นระหว่างวันที่ 25 กรกฎาคม ถึงวันที่ 9 สิงหาคม ค.ศ. 2020 โดยการแข่งขันวอลเลย์บอลในร่มทำการแข่งขันที่สนามกีฬาอาริอาเกะ และวอลเลย์บอลชาดหายจัดที่หาดสวนสาธารณะชิโอกาเซะ
กำหนดการแข่งขัน

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| P | รอบแรก | ⅛ | รอบ 16 ทีมสุดท้าย | ¼ | รอบก่อนรองชะเลิศ | ½ | รอบรองชะเลิศ | B | ชิงเหรียญทองแดง | F | ชิงชนะเลิศ |

| วันที่ประเภท | ส>  25 | อา>  26 | จ>  27 | อ>  28 | พ>  29 | พฤ>  30 | ศ>  31 | ส>  01 | อา>  02 | จ>  03 | อ>  04 | พ>  05 | พฤ>  06 | พฤ>  06 | ศ>  07 | ศ>  07 | ส>  08 | ส>  08 | อา>  09 | อา>  09 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ในร่มทีมชาย | P |  | P |  | P |  | P |  | P |  | ¼ |  | ½ | ½ |  |  | B | F |  |  |
| ในร่มทีมหญิง |  | P |  | P |  | P |  | P |  | P |  | ¼ |  |  | ½ | ½ |  |  | B | F |
| ชายหาดทีมชาย | P | P | P | P | P | P | P | P | ⅛ | ⅛ |  | ¼ | ½ | ½ |  |  | B | F |  |  |
| ชายหาดทีมหญิง | P | P | P | P | P | P | P | P | ⅛ | ⅛ | ¼ |  | ½ | ½ | B | F |  |  |  |  |
การคัดเลือก

ข้อมูลด้านล่างนี้ได้รับการยืนยันจากสหพันธ์วอลเลย์บอลระหว่างประเทศ เมื่อวันที่ 23 กันยายน ค.ศ. 2018
การคัดเลือก > ทีมชาย

บทความหลัก: วอลเลย์บอลชายในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 รอบคัดเลือก
| วิธีการคัดเลือก | วิธีการคัดเลือก | วันที่ | เจ้าภาพ | จำนวน | ทีมที่ผ่านการคัดเลือก |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ประเทศเจ้าภาพ | ประเทศเจ้าภาพ | 7 กันยายน 2013 |  บัวโนสไอเรส | 1 |  ญี่ปุ่น |
| รอบคัดเลือกระหว่างทวีป | กลุ่มเอ | 9–11 สิงหาคม 2019 |  วาร์นา | 1 |  บราซิล |
| รอบคัดเลือกระหว่างทวีป | กลุ่มบี | 9–11 สิงหาคม 2019 |  รอตเทอร์ดาม | 1 |  สหรัฐอเมริกา |
| รอบคัดเลือกระหว่างทวีป | กลุ่มซี | 9–11 สิงหาคม 2019 |  บารี | 1 |  อิตาลี |
| รอบคัดเลือกระหว่างทวีป | กลุ่มดี | 9–11 สิงหาคม 2019 |  กดัญสก์ | 1 |  โปแลนด์ |
| รอบคัดเลือกระหว่างทวีป | กลุ่มอี | 9–11 สิงหาคม 2019 |  เซนต์ปีเตอส์เบิร์ก | 1 |  อาร์โอซี |
| รอบคัดเลือกระหว่างทวีป | กลุ่มเอฟ | 9–11 สิงหาคม 2019 |  หนิงปัว | 1 |  อาร์เจนตินา |
| รอบคัดเลือกโซนยุโรป | รอบคัดเลือกโซนยุโรป | 5–10 มกราคม 2020 |  เบอร์ลิน | 1 |  ฝรั่งเศส |
| รอบคัดเลือกโซนเอเชีย | รอบคัดเลือกโซนเอเชีย | 7–12 มกราคม 2020 |  เจียงเหมิน | 1 |  อิหร่าน |
| รอบคัดเลือกโซนอเมริกาใต้ | รอบคัดเลือกโซนอเมริกาใต้ | 9–11 มกราคม 2020 |  ซานเตียโก | 1 |  เวเนซุเอลา |
| รอบคัดเลือกโซนอเมริกาเหนือ | รอบคัดเลือกโซนอเมริกาเหนือ | 10–12 มกราคม 2020 |  แวนคูเวอร์ | 1 |  แคนาดา |
| รอบคัดเลือกโซนแอฟริกา | รอบคัดเลือกโซนแอฟริกา | 7-11 มกราคม 2020 |  ไคโร | 1 |  ตูนิเซีย |
| ดู คุย แก้รวม | ดู คุย แก้รวม | ดู คุย แก้รวม | ดู คุย แก้รวม | 12 |  |
การคัดเลือก > ทีมหญิง

บทความหลัก: วอลเลย์บอลหญิงในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 รอบคัดเลือก
| วิธีการคัดเลือก | วิธีการคัดเลือก | วันที่ | เจ้าภาพ | จำนวน | ทีมที่ผ่านการคัดเลือก |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ประเทศเจ้าภาพ | ประเทศเจ้าภาพ | 7 กันยายน 2013 |  บัวโนสไอเรส | 1 |  ญี่ปุ่น |
| รอบคัดเลือกระหว่างทวีป | กลุ่มเอ | 1–4 สิงหาคม 2019 |  วรอตสวัฟ | 1 |  เซอร์เบีย |
| รอบคัดเลือกระหว่างทวีป | กลุ่มบี | 1–4 สิงหาคม 2019 |  หนิงปัว | 1 |  จีน |
| รอบคัดเลือกระหว่างทวีป | กลุ่มซี | 1–4 สิงหาคม 2019 |  ชรีฟพอร์ต–โบเซียร์ซิตี | 1 |  สหรัฐอเมริกา |
| รอบคัดเลือกระหว่างทวีป | กลุ่มดี | 1–4 สิงหาคม 2019 |  อูเบร์ลังเดีย | 1 |  บราซิล |
| รอบคัดเลือกระหว่างทวีป | กลุ่มอี | 1–4 สิงหาคม 2019 |  คาลีนินกราด | 1 |  อาร์โอซี |
| รอบคัดเลือกระหว่างทวีป | กลุ่มเอฟ | 1–4 สิงหาคม 2019 |  คาตาเนีย | 1 |  อิตาลี |
| รอบคัดเลือกโซนแอฟริกา | รอบคัดเลือกโซนแอฟริกา | 5–9 มกราคม 2020 |  ยาอุนเด | 1 |  เคนยา |
| รอบคัดเลือกโซนอเมริกาใต้ | รอบคัดเลือกโซนอเมริกาใต้ | 7–9 มกราคม 2020 |  โบโกตา | 1 |  อาร์เจนตินา |
| รอบคัดเลือกโซนเอเชีย | รอบคัดเลือกโซนเอเชีย | 7–12 มกราคม 2020 |  นครราชสีมา | 1 |  เกาหลีใต้ |
| รอบคัดเลือกโซนยุโรป | รอบคัดเลือกโซนยุโรป | 7–12 มกราคม 2020 |  อาเพลโดร์น | 1 |  ตุรกี |
| รอบคัดเลือกโซนอเมริกาเหนือ | รอบคัดเลือกโซนอเมริกาเหนือ | 10–12 มกราคม 2020 |  ซานโตโดมิงโก | 1 |  สาธารณรัฐโดมินิกัน |
| ดู คุย แก้รวม | ดู คุย แก้รวม | ดู คุย แก้รวม | ดู คุย แก้รวม | 12 |  |
การคัดเลือก > วอลเลย์บอลชายหาด

บทความหลัก: กีฬาวอลเลย์บอลชายหาดชายในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – รอบคัดเลือก และ กีฬาวอลเลย์บอลชายหาดหญิงในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – รอบคัดเลือก
| การคัดเลือก | วันที่ | สนาม | จำนวน | ทีมที่ผ่านการคัดเลือก> ทีมชาย | ทีมที่ผ่านการคัดเลือก> ทีมหญิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ประเทศเจ้าภาพ | 7 กันยายน 2013 |  บัวโนสไอเรส | 2 |  ญี่ปุ่น |  ญี่ปุ่น |
| ชิงแชมป์โลก 2019 | 28 มิถุนายน – 7 กรกฎาคม 2019 |  ฮัมบวร์ค | 2 |  อาร์โอซี |  แคนาดา |
| รอบคัดเลือกระดับโลก 2019 | 18–22 กันยายน 2019 |  ไห่หยาง | 4 |  อิตาลี |  ลัตเวีย |
| รอบคัดเลือกระดับโลก 2019 | 18–22 กันยายน 2019 |  ไห่หยาง | 4 |  ลัตเวีย |  สเปน |
| อันดับโลกเอฟไอวีบี | ณ 14 มิถุนายน 2020 |  โลซาน | 30 |  นอร์เวย์ |  สหรัฐ |
| อันดับโลกเอฟไอวีบี | ณ 14 มิถุนายน 2020 |  โลซาน | 30 |  กาตาร์ |  บราซิล |
| อันดับโลกเอฟไอวีบี | ณ 14 มิถุนายน 2020 |  โลซาน | 30 |  บราซิล |  บราซิล |
| อันดับโลกเอฟไอวีบี | ณ 14 มิถุนายน 2020 |  โลซาน | 30 |  โปแลนด์ |  ออสเตรเลีย |
| อันดับโลกเอฟไอวีบี | ณ 14 มิถุนายน 2020 |  โลซาน | 30 |  เนเธอร์แลนด์ |  สหรัฐ |
| อันดับโลกเอฟไอวีบี | ณ 14 มิถุนายน 2020 |  โลซาน | 30 |  บราซิล |  สวิตเซอร์แลนด์ |
| อันดับโลกเอฟไอวีบี | ณ 14 มิถุนายน 2020 |  โลซาน | 30 |  เยอรมนี |  อาร์โอซี |
| อันดับโลกเอฟไอวีบี | ณ 14 มิถุนายน 2020 |  โลซาน | 30 |  รัสเซีย |  แคนาดา |
| อันดับโลกเอฟไอวีบี | ณ 14 มิถุนายน 2020 |  โลซาน | 30 |  เช็กเกีย |  สวิตเซอร์แลนด์ |
| อันดับโลกเอฟไอวีบี | ณ 14 มิถุนายน 2020 |  โลซาน | 30 |  สหรัฐ |  เนเธอร์แลนด์ |
| อันดับโลกเอฟไอวีบี | ณ 14 มิถุนายน 2020 |  โลซาน | 30 |  สหรัฐ |  จีน |
| อันดับโลกเอฟไอวีบี | ณ 14 มิถุนายน 2020 |  โลซาน | 30 |  สเปน |  เช็กเกีย |
| อันดับโลกเอฟไอวีบี | ณ 14 มิถุนายน 2020 |  โลซาน | 30 |  โปแลนด์ |  เยอรมนี |
| อันดับโลกเอฟไอวีบี | ณ 14 มิถุนายน 2020 |  โลซาน | 30 |  อิตาลี |  เยอรมนี |
| อันดับโลกเอฟไอวีบี | ณ 14 มิถุนายน 2020 |  โลซาน | 30 |  ชิลี |  อิตาลี |
| เอวีซีคอนติเนนตัลคัพ 2018–2020 | 23–26 มิถุนายน 2021 |  เดอะเฮก | 2 |  สวิตเซอร์แลนด์ |  เนเธอร์แลนด์ |
| ซีเอวีบีคอนติเนนตัลคัพ 2018–2020 | 25–27 มิถุนายน 2021 |  นครปฐม | 2 |  ออสเตรเลีย |  จีน |
| ซีอีวีคอนติเนนตัลคัพ 2018–2020 | 25–27 มิถุนายน 2021 |  อากาดีร์ | 2 |  โมร็อกโก |  เคนยา |
| ซีเอสวีคอนติเนนตัลคัพ 2018–2020 | 25–27 มิถุนายน 2021 |  โกลิมา | 2 |  เม็กซิโก |  คิวบา |
| นอร์เซกาคอนติเนนตัลคัพ 2018–2020 | 26–27 มิถุนายน 2021 |  อาซุนซีออน | 2 |  อาร์เจนตินา |  อาร์เจนตินา |
| รวม | รวม | รวม | 48 | 24 | 24 |
สรุปเหรียญรางวัล > ตารางเหรียญรางวัล

*  เจ้าภาพ (ญี่ปุ่น)
| ลำดับที่ | ประเทศ | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  สหรัฐ | 2 | 0 | 0 | 2 |
| 2 |  นอร์เวย์ | 1 | 0 | 0 | 1 |
| 2 |  ฝรั่งเศส | 1 | 0 | 0 | 1 |
| 4 |  อาร์โอซี | 0 | 2 | 0 | 2 |
| 5 |  บราซิล | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 5 |  ออสเตรเลีย | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 7 |  กาตาร์ | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 7 |  สวิตเซอร์แลนด์ | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 7 |  อาร์เจนตินา | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 7 |  เซอร์เบีย | 0 | 0 | 1 | 1 |
| รวม (10 ประเทศ) | รวม (10 ประเทศ) | 4 | 4 | 4 | 12 |