stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เทซีฟอน
บรรณานุกรม

M. Streck, Die alte Landschaft Babylonien nach den arabischen Geographen, 2 vols. (Leiden, 1900–1901).
M. Streck, "Seleucia und Ktesiphon," Der Alte Orient, 16 (1917), 1–64.
A. Invernizzi, "Ten Years Research in the al-Madain Area, Seleucia and Ctesiphon," Sumer, 32, (1976), 167–175.
Luise Abramowski, "Der Bischof von Seleukia-Ktesiphon als Katholikos und Patriarch der Kirche des Ostens," in Dmitrij Bumazhnov u. Hans R. Seeliger (hg), Syrien im 1.-7. Jahrhundert nach Christus. Akten der 1. Tübinger Tagung zum Christlichen Orient (15.-16. Juni 2007). (Tübingen, Mohr Siebeck, 2011) (Studien und Texte zu Antike und Christentum / Studies and Texts in Antiquity and Christianity, 62),
Morony, Michael (2009). "MADĀʾEN". Encyclopaedia Iranica.
Kennedy, Hugh N. (2004). The Prophet and the Age of the Caliphates: The Islamic Near East from the 6th to the 11th Century (Second ed.). Harlow, UK: Pearson Education Ltd. ISBN 0-582-40525-4.
Amedroz, Henry F.; Margoliouth, David S., บ.ก. (1921). The Eclipse of the 'Abbasid Caliphate. Original Chronicles of the Fourth Islamic Century, Vol. V: The concluding portion of The Experiences of Nations by Miskawaihi, Vol. II: Reigns of Muttaqi, Mustakfi, Muti and Ta'i. Oxford: Basil Blackwell.
Rekaya, M. (1991). "al-Maʾmūn". The Encyclopedia of Islam, New Edition, Volume VI: Mahk–Mid. Leiden and New York: BRILL. pp. 331–339. ISBN 90-04-08112-7.
Kennedy, Hugh N. (2004). The Prophet and the Age of the Caliphates: The Islamic Near East from the 6th to the 11th Century (Second ed.). Harlow, UK: Pearson Education Ltd. ISBN 0-582-40525-4.
Zarrinkub, Abd al-Husain (1975). "The Arab conquest of Iran and its aftermath". The Cambridge History of Iran, Volume 4: From the Arab Invasion to the Saljuqs. Cambridge: Cambridge University Press. pp. 1–57. ISBN 978-0-521-20093-6.
Bosworth, C. E. (1975). "Iran under the Buyids".  ใน Frye, R. N. (บ.ก.). The Cambridge History of Iran, Volume 4: From the Arab Invasion to the Saljuqs. Cambridge: Cambridge University Press. pp. 250–305. ISBN 0-521-20093-8.
Kröger, Jens (1993). "CTESIPHON". Encyclopaedia Iranica, Vol. IV, Fasc. 4. pp. 446–448.
Shapur Shahbazi, A. (2005). "SASANIAN DYNASTY". Encyclopaedia Iranica, Online Edition. สืบค้นเมื่อ 30 March 2014.
แหล่งข้อมูลอื่น

Ctesiphon and Taq Kasra photo gallery
Ctesiphon Exhibition by the Islamic Art Museum at the Pergamon Museum in Berlin in 2016 (Video)
Livius.org: Ctesiphon เก็บถาวร 2013-05-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Ctesiphon (profile at the Metropolitan Museum of Art)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี 
ภูมิศาสตร์:  Pleiades
ภาษาทือเกร

ระวังสับสนกับ ภาษาทือกรึญญา
| ภาษาทือเกร |
| --- | --- |
ትግሬ / ትግረ / ትግራይት / ኻሳ
ประเทศที่มีการพูด: เอริเทรีย
ภูมิภาค: แคว้นอันเซอบา, แคว้นกัช-บาร์คา, แคว้นเซอเมนาวีเกอยือห์บาห์รี
ชาติพันธุ์: ชาวทือเกร
จำนวนผู้พูด: 1 ล้านคน  (2563)
ตระกูลภาษา: แอโฟรเอชีแอติก  เซมิติกเซมิติกตะวันตกเซมิติกใต้เซมิติกเอธิโอเปียเอธิโอเปียเหนือภาษาทือเกร
ภาษาถิ่น: Mansa (Mensa), Habab, Beni-Amir, Semhar, Algeden, Senhit (Ad-Tekleis, Ad-Temariam, Bet-Juk, Marya Kayah)
ระบบการเขียน: อักษรกืออึซ (ชุดตัวหนังสือทือเกร), อักษรอาหรับ
สถานภาพทางการ
ภาษาชนกลุ่มน้อยที่รับรองใน:  เอริเทรีย   ซูดาน
รหัสภาษา
ISO 639-2: tig
ISO 639-3: tig
บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทอักษรสากล หากระบบของคุณไม่รองรับการแสดงผลที่ถูกต้อง คุณอาจเห็นปรัศนี กล่อง หรือสัญลักษณ์อย่างอื่นแทนที่อักขระยูนิโคด
ภาษาทือเกร (ทือเกร: ትግሬ หรือ ትግረ) หรือที่ผู้พูดภาษานี้ในเอริเทรียนิยมเรียกว่า ภาษาทือกรายึท (ትግራይት) เป็นภาษาหนึ่งที่ใช้กันในภูมิภาคจะงอยแอฟริกาและเป็นภาษากลุ่มเซมิติกภาษาหนึ่งที่ชาวทือเกรในเอริเทรียใช้พูดเป็นภาษาหลัก เชื่อกันว่าภาษาทือเกรและภาษาทือกรึญญาเป็นภาษาที่ยังมีชีวิตอยู่ที่ใกล้ชิดที่สุดกับภาษากืออึซซึ่งยังคงใช้เป็นภาษาพิธีกรรมของคริสตจักรเทอวาฮือโดออร์ทอดอกซ์เอริเทรียและคริสตจักรเทอวาฮือโดออร์ทอดอกซ์เอธิโอเปียในปัจจุบัน ภาษาทือเกรมีคำศัพท์คล้ายคลึงกับภาษากืออึซร้อยละ 71 และมีคำศัพท์คล้ายคลึงกับภาษาทือกรึญญาร้อยละ 64
ณ พ.ศ. 2540 มีผู้พูดภาษาทือเกรประมาณ 800,000 คนในเอริเทรีย ชาวทือเกรส่วนใหญ่อาศัยอยู่ทางภาคตะวันตกของเอริเทรีย แต่ก็มีบางกลุ่มที่อาศัยอยู่ในที่สูงทางภาคเหนือของเอริเทรียไปจนถึงพื้นที่ที่อยู่ติดกันในซูดานรวมทั้งชายฝั่งทะเลแดงของเอริเทรียทางทิศเหนือของเมืองซูลา ใน พ.ศ. 2560 มีผู้พูดภาษาทือเกรในซูดาน 19,000 คน ส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในภูมิภาคโตการ์และกาโรรา
ชาวทือเกรเป็นกลุ่มชาติพันธุ์คนละกลุ่มกับชาวทือกรึญญาในเอริเทรียและชาวทือกรัยในเอธิโอเปียซึ่งพูดภาษาทือกรึญญาและอาศัยอยู่ถัดไปทางทิศใต้ ภาษาทือกรึญญาค่อนข้างแตกต่างจากภาษาทือเกรแม้จะมีชื่อคล้ายคลึงกันก็ตาม
ประเทศซานมารีโน

| สาธารณรัฐซานมารีโน Repubblica di San Marino (อิตาลี) |
| --- | --- |
   ธงชาติ     ตราแผ่นดิน  
คำขวัญ: "เสรีภาพ" (ละติน: Libertas)
เพลงชาติ: "เพลงชาติสาธารณรัฐ
ที่ตั้งของ ประเทศซานมารีโน  (เขียว)ในยุโรป  (เทาอาเกต)  —  [คำอธิบายสัญลักษณ์]
เมืองหลวง: ซานมารีโน 43°56′N 12°26′E﻿ / ﻿43.933°N 12.433°E﻿ / 43.933; 12.433
เมืองใหญ่สุด: โดกานา 43°58′53″N 12°29′22″E﻿ / ﻿43.98139°N 12.48944°E﻿ / 43.98139; 12.48944
ภาษาราชการ: อิตาลี
ภาษาอื่น ๆ: โรมัญญา
ศาสนา : 97% โรมันคาทอลิก 3% อื่น ๆ
การปกครอง: รัฐเดี่ยว ระบบรัฐสภา สองกฎ สาธารณรัฐคณะผู้อำนวยการ

• ผู้สำเร็จราชการร่วม : Francesca Civerchia Dalibor Riccardi
 
สภานิติบัญญัติ: สภาใหญ่สามัญ
เอกราช

• จากจักรวรรดิโรมัน : ค.ศ. 301 (ธรรมเนียม)
• จากรัฐสันตะปาปา : ค.ศ. 1291 (โดยนิตินัย)
• รัฐธรรมนูญ : 8 ตุลาคม ค.ศ. 1600 (พระราชบัญญัติ) 12 กรกฎาคม ค.ศ. 1978 (ประกาศสิทธิมนุษยชนและพลเมือง)
 
พื้นที่
• รวม: 61.2 ตารางกิโลเมตร (23.6 ตารางไมล์) (อันดับที่ 190)
• แหล่งน้ำ (%): 0
ประชากร
• 2021 ประมาณ: 33,600 (อันดับที่ 221)
• ความหนาแน่น: 520 ต่อตารางกิโลเมตร (1,346.8 ต่อตารางไมล์) (อันดับที่ 23)
จีดีพี (อำนาจซื้อ) : 2017 (ประมาณ)
• รวม: 2.09 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (อันดับที่ 175)
• ต่อหัว: 60,651 ดอลลาร์สหรัฐ (อันดับที่ 11)
จีดีพี (ราคาตลาด) : 2017 (ประมาณ)
• รวม: 1.55 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (อันดับที่ 174)
• ต่อหัว: 44,947 ดอลลาร์สหรัฐ (อันดับที่ 13)
เอชดีไอ (2013): 0.875 สูงมาก · อันดับที่ 26
สกุลเงิน: ยูโร (€) (EUR)
เขตเวลา: UTC+01 (เวลายุโรปกลาง)
• ฤดูร้อน (เวลาออมแสง): UTC+02 (เวลาออมแสงยุโรปกลาง)
ขับรถด้าน: ขวา
รหัสโทรศัพท์: +378 (+39 0549 ผ่านอิตาลี)
โดเมนบนสุด: .sm
 ตามธรรมเนียม รายชื่อประเทศเรียงตามดัชนีการพัฒนามนุษย์ 
ข้อมูล: 
ซานมารีโน (อิตาลี: San Marino) หรือชื่อทางการคือ สาธารณรัฐซานมารีโน (อิตาลี: Repubblica di San Marino; โรมัญญา: Ripóbblica d' San Marein) และอีกชื่อหนึ่งคือ สาธารณรัฐอันสงบสุขยิ่งซานมารีโน (อิตาลี: Serenissima Repubblica di San Marino) เป็นประเทศขนาดเล็ก (และจุลรัฐยุโรป) ในยุโรปใต้บนเทือกเขาแอเพนไนน์ เป็นประเทศที่ไม่มีทางออกสู่ทะเล เนื่องจากพรมแดนถูกล้อมรอบทุกด้านโดยประเทศเดียว คือประเทศอิตาลี  ซานมารีโนมีพื้นที่มากกว่า 61 ตารางกิโลเมตร (24 ตารางไมล์) และมีประชากร 33,562 คน
ประวัติศาสตร์

ตามตำนานแล้ว สาธารณรัฐซานมารีโนมีประวัติศาสตร์ย้อนไปถึง พ.ศ. 844 โดยช่างหินชาวคริสต์คนหนึ่ง ชื่อว่ามารีนุส ได้หนีการตามล่าทางศาสนา มาหลบภัยและตั้งถิ่นฐานบริเวณมอนเตตีตาโน ซึ่งเป็นที่ตั้งของซานมารีโนในปัจจุบัน มารีนุสภายหลังได้รับแต่งตั้งเป็นนักบุญ ซึ่งเป็นที่มาของชื่อ (ซานมารีโน แปลว่านักบุญมารีนุส ในภาษาอิตาลี) ซานมารีโนถือเอาวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 844 เป็นวันก่อตั้งสาธารณรัฐ
ซานมารีโนสามารถรักษาเอกราชไว้ได้เกือบตลอดประวัติศาสตร์ เนื่องจากตั้งอยู่บนภูเขาสูงยากแก่การเข้าถึง และความขาดแคลนทรัพยากร ในช่วงการรวมชาติอิตาลี ซานมารีโนได้เป็นที่ลี้ภัยของนักปฏิวัติที่สนับสนุนการรวมชาติ ทำให้ในเวลาต่อมา อิตาลีภายหลังการรวมชาติได้ลงนามสนธิสัญญายอมรับเอกราชของซานมารีโน
ในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ซานมารีโนประกาศสงครามกับออสเตรีย-ฮังการีในวันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2458 หลังจากที่อิตาลีประกาศสงครามในวันที่ 23 พฤษภาคม ซานมารีโนเข้าเป็นสมาชิกคณะมนตรียุโรปใน พ.ศ. 2531 และสหประชาชาติใน พ.ศ. 2535
การเมือง

ประเทศซานมารีโนมีการปกครองแบบสาธารณรัฐโดยสภาผู้แทนราษฎรจะเลือกตัวแทนจากสภามาจำนวน 2 คน มาเป็นผู้สำเร็จราชการร่วม หรือประมุขของประเทศอยู่ในตำแหน่งวาระ 6 เดือน และสภาผู้แทนราษฎรจะเลือกคณะรัฐบาล มาบริหารประเทศวาระละ 5 ปี
การแบ่งเขตการปกครอง

ซานมารีโนแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 9 เทศบาล (castelli) ซึ่งยังมีฐานะเป็นเมืองด้วย ดังนี้
|  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
รายชื่อเทศบาลของประเทศซานมารีโน
| ธง | ชื่อ | เมืองหลัก | ประชากร (2019) | พื้นที่ (ตร.กม.) |
|  | อัคควาวีวา | อัคควาวีวา | 2,167 คน | 4.86 ตร.กม. |
|  | บอร์โกมัจโจเร | บอร์โกมัจโจเร | 6,946 คน | 9.01 ตร.กม. |
|  | คีเยซานูโววา | คีเยซานูโววา | 1,152 คน | 5.46 ตร.กม. |
|  | ซานมารีโน | ซานมารีโน | 4,063 คน | 7.09 ตร.กม. |
|  | โดมัญญาโน | โดมัญญาโน | 3,584 คน | 6.62 ตร.กม. |
|  | ฟาเอตาโน | ฟาเอตาโน | 1,168 คน | 7.75 ตร.กม. |
|  | ฟีโยเรนตีโน | ฟีโยเรนตีโน | 2,552 คน | 6.56 ตร.กม. |
|  | มอนเตจาร์ดีโน | มอนเตจาร์ดีโน | 966 คน | 3.31 ตร.กม. |
|  | แซร์ราวัลเล | แซร์ราวัลเล | 10,976 คน | 10.53 ตร.กม. |
เมืองที่ใหญ่ที่สุดของสาธารณรัฐคือ โดกานา (Dogana) ซึ่งไม่ได้เป็นเทศบาลที่ปกครองตนเองแต่เป็นพื้นที่ของเทศบาลเมืองแซร์ราวัลเล
ภูมิศาสตร์

ซานมารีโนถูกล้อมรอบด้วยประเทศอิตาลี ภูมิประเทศส่วนใหญ่อยู่บนเทือกเขาแอเพนไนน์ โดยจุดที่สูงที่สุดอยู่ที่มอนเตตีตาโน ซึ่งสูงกว่าระดับน้ำทะเล 755 เมตร ซานมารีโนไม่มีพื้นน้ำสำคัญใด ๆ ภูมิอากาศของซานมารีโนเป็นแบบเมดิเตอร์เรเนียน
ประชากร

ซานมารีโนมีประชากรเกือบสามหมื่นคน โดยประชากรส่วนใหญ่นับถือคริสต์ศาสนานิกายโรมันคาทอลิก มีภาษาอิตาลีเป็นภาษาหลัก
เศรษฐกิจ

ซานมารีโนไม่ได้เป็นสมาชิกสหภาพยุโรป แต่ก็ร่วมใช้สกุลเงินยูโร ก่อนหน้านั้น ลีราซานมารีโนเป็นสกุลเงินของซานมารีโน ซึ่งผูกค่าอัตราแลกเปลี่ยนไว้กับลีราอิตาลี มากกว่าครึ่งหนึ่งของจีดีพีมาจากการท่องเที่ยว อุตสาหกรรมอื่นของประเทศได้แก่การธนาคาร อิเล็กทรอนิกส์ และเซรามิก นอกจากนี้ซานมารีโนยังมีรายได้จากการขายสแตมป์อีกด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น

43°56′30″N 12°27′30″E﻿ / ﻿43.94167°N 12.45833°E﻿ / 43.94167; 12.45833
ดูข้อมูลทางภูมิศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับ ประเทศซานมารีโน ที่โอเพินสตรีตแมป
ประเทศซานมารีโน ที่เว็บไซต์ Curlie
Wikimedia Atlas of San Marino
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  สวีเดน  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  กรีซ  โครเอเชีย  นครรัฐวาติกัน 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
ประชาชน:  รัฐสภาสหราชอาณาจักร 
อื่น ๆ:  พจนานุกรมประวัติศาสตร์ของสวิสเซอร์แลนด์  NARA  IdRef 
เขตการปกครองของซานมารีโน
ไซลีเชีย

ภูมิภาคในประวัติศาสตร์ (ในวงสีฟ้าและเหลือง) และเขตแดนประเทศต่าง ๆ ในปัจจุบัน
ไซลีเชีย (อังกฤษ: Silesia; ไซลีเชีย: Ślůnsk; โปแลนด์: Śląsk; เช็ก: Slezsko; เยอรมัน: Schlesien) เป็นภูมิภาคในประวัติศาสตร์ของยุโรปกลาง ปัจจุบันตั้งอยู่ในประเทศโปแลนด์ เช็กเกีย และเยอรมนี
ไซลีเชียเป็นดินแดนที่เต็มไปด้วยทรัพยากรธรรมชาติและมีบริเวณสำคัญทางอุตสาหกรรมหลายแห่ง เมืองที่ใหญ่ที่สุดในบริเวณนี้ ได้แก่ วรอตสวัฟซึ่งเป็นเมืองหลวงในประวัติศาสตร์ กาตอวิตแซในโปแลนด์ และโอสตราวาในเช็กเกีย แม่น้ำสำคัญคือแม่น้ำโอเดอร์
เขตแดนของไซลีเชียเปลี่ยนแปลงไปเป็นอย่างมากตลอดมาในประวัติศาสตร์ทั้งตั้งแต่ยังเป็นของขุนนางในสมัยศักดินา มาจนถึงหลังจากการรุ่งเรืองของรัฐชาติสมัยใหม่ รัฐแรกที่เป็นที่ทราบว่ามีอำนาจในบริเวณนี้คือเกรตเตอร์มอเรเวีย (Greater Moravia) และโบฮีเมีย ในคริสต์ศตวรรษที่ 10 ถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของรัฐโปแลนด์สมัยแรก แต่ต่อมาก็แยกตัวออกไปเป็นดัชชีอิสระแต่ตกเข้ามาอยู่ภายใต้อิทธิพลของเยอรมนีมากขึ้นทุกขณะ ในที่สุดไซลีเชียก็ตกมาเป็นของราชบัลลังก์โบฮีเมีย ที่ผ่านต่อไปยังออสเตรียในปี ค.ศ. 1526 ไซลีเชียส่วนใหญ่ถูกพิชิตโดยปรัสเซียในปี ค.ศ. 1742 ที่ต่อมากลายเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิเยอรมัน ด้านตะวันออกสุดของไซลีเชียกลายเป็นส่วนหนึ่งของโปแลนด์หลังจากสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง แต่ดินแดนส่วนใหญ่ได้รับคืนให้แก่โปแลนด์หลังสงครามโลกครั้งที่สอง ไซลีเชียส่วนที่เป็นของออสเตรียส่วนใหญ่ตกไปเป็นของเชโกสโลวาเกียหลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง และในปัจจุบันอยู่ในเช็กเกีย
ประชาชนส่วนใหญ่ในไซลีเชียปัจจุบันพูดภาษาของประเทศที่ตั้งถิ่นฐาน (โปแลนด์, เช็ก, เยอรมัน) แม้ว่าจะยังมีภาษาไซลีเชียที่ยังเป็นภาษาอยู่และบางแหล่งถือกันว่าเป็นสาขาของภาษาโปแลนด์ โดยมีผู้ประกาศตนเองว่าพูดภาษาไซลีเชียอยู่ 60,000 คนในไซลีเชียเหนือ นอกจากนั้นก็ยังมีภาษาไซลีเชียเยอรมันหรือภาษาไซลีเชียใต้ (หรือกลุ่มภาษาเยอรมัน) แต่ก็เป็นภาษาที่ใกล้สูญ
ดูเพิ่ม

ประวัติศาสตร์ยุโรป
ราชอาณาจักรปรัสเซีย
แหล่งข้อมูลอื่น

Silesia in Europe page ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (เก็บถาวร 27 กรกฎาคม 2007)
Map of Silesia in 1763
Old postcards from Silesian towns
Photos from Silesian towns, villages and communities before 1946
What is Silesia?
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  สวีเดน  เช็กเกีย  โปแลนด์ 
อื่น ๆ:  IdRef
ยัสต์แชมบีแย-ซดรุย

| ยัสต์แชมบีแย-ซดรุย |
| --- | --- |
เมือง

   ธง ตราอาร์ม
คำขวัญ: ยัสต์แชมบีแย-ซดรุย – เมืองแห่งความเยาว์ การทำงาน และสันติสุข
ยัสต์แชมบีแย-ซดรุยที่ตั้งของยัสต์แชมบีแย-ซดรุยในประเทศโปแลนด์
พิกัด: 49°57′N 18°35′E﻿ / ﻿49.950°N 18.583°E﻿ / 49.950; 18.583
ประเทศ:  โปแลนด์
จังหวัด: ชล็อนสก์
เทศมณฑล: เทศมณฑลนคร
ก่อตั้ง: คริสต์ศตวรรษที่ 14
สิทธิเมือง: 1963
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Anna Hetman
พื้นที่
 • เมือง: 85.44 ตร.กม. (32.99 ตร.ไมล์)
ประชากร (2018)
 • เมือง: 89,128  (43rd) คน
 • ความหนาแน่น: 1,043 คน/ตร.กม. (2,700 คน/ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล: 650,000 คน
เขตเวลา: UTC+1 (เวลายุโรปกลาง)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (เวลาออมแสงยุโรปกลาง)
รหัสไปรษณีย์: 44-330 ถึง 44-335, 44-268
รหัสพื้นที่: +48 32
ป้ายทะเบียนรถ: SJZ
เว็บไซต์: www.jastrzebie.pl
ยัสต์แชมบีแย-ซดรุย (โปแลนด์: Jastrzębie-Zdrój, ออกเสียง: [jasˈtʂɛmbʲɛ ˈzdruj] ( ฟังเสียง); เยอรมัน: Bad Königsdorff-Jastrzemb, เดิมเรียกว่า Jastrzemb; ไซลีเชีย: Jastrzymbie-Zdrōj) เป็นเมืองในเขตจังหวัดชล็อนสก์ทางตอนใต้ของประเทศโปแลนด์ มีเนื้อที่ 85.44 ตารางกิโลเมตร และมีประชากร 92,105 คน ก่อตั้งขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 14 เมืองนี้มีชื่อเสียงในเรื่องน้ำพุร้อน
เมืองพี่น้อง

ยัสต์แชมบีแย-ซดรุยเป็นเมืองพี่น้องกับเมืองดังนี้:
Borshchiv ประเทศยูเครน (2017)
ฮาเวียชอฟ ประเทศเช็กเกีย (2007)
อิบเบินบือเริน ประเทศเยอรมนี (2007)
Karviná ประเทศเช็กเกีย (1995)
Prievidza ประเทศสโลวาเกีย (2009)
ตูร์กวง ประเทศฝรั่งเศส (2007)
แหล่งข้อมูลอื่น

Municipal homepage
Jewish Community in Jastrzębie-Zdrój on Virtual Shtetl
49°57′N 18°35′E﻿ / ﻿49.950°N 18.583°E﻿ / 49.950; 18.583
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่
โคนาครี

| โคนาครี Kɔnakiri ߞߐߣߊߞߙߌ߫ · 𞤑𞤮𞤲𞤢𞥄𞤳𞤭𞤪𞤭 |
| --- | --- |
ภาพรวมมุมมองหลักของโคนาครี
โคนาครีแผนที่กินีแสดงที่ตั้งของโคนาครีแสดงแผนที่โคนาครีโคนาครีโคนาครี (ประเทศกินี)แสดงแผนที่ประเทศกินีโคนาครีโคนาครี (แอฟริกา)แสดงแผนที่แอฟริกา
พิกัด: 9°31′N 13°42′W﻿ / ﻿9.517°N 13.700°W﻿ / 9.517; -13.700
ประเทศ: กินี
แคว้น: โคนาครี
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 450 ตร.กม. (170 ตร.ไมล์)
ประชากร (2014)
 • ทั้งหมด: 1,660,973 คน
 • ความหนาแน่น: 3,700 คน/ตร.กม. (9,600 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC±0 (UTC)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): ไม่สังเกต
ดัชนีการพัฒนามนุษย์ (2017): 0.673 ปานกลาง
โคนาครี (ฝรั่งเศส: Conakry, ออกเสียง: [kɔnakʁi]; Susu: Kɔnakiri; อึนโก: ߞߐߣߊߞߙߌ߫; ฟูลา: Konaakiri 𞤑𞤮𞤲𞤢𞥄𞤳𞤭𞤪𞤭) เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของประเทศกินี ในแอฟริกาตะวันตก ตั้งอยู่บนเกาะทอมโบ เป็นเมืองท่าทางทะเลในมหาสมุทรแอตแลนติก เป็นเมืองศูนย์กลางทั้งทางด้านเศรษฐกิจ การเงิน และวัฒนธรรมของประเทศกินี ประชากรตามสัมมะโนกินีปี 2014 ตัวเมืองมีประชากร 1,660,973 คน
ประชากร

| ปี | ประชากร | ±% |
| --- | --- | --- |
|  1983  | 710,372 | —     |
|  1996  | 1,092,631 | +53.8% |
|  2014  | 1,660,973 | +52.0% |
ข้อมูล:
ภูมิอากาศ

| ข้อมูลภูมิอากาศของโคนาครี (ค> ศ. 1961–1990).เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของโคนาครี (ค> ศ. 1961–1990).ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของโคนาครี (ค> ศ. 1961–1990).ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของโคนาครี (ค> ศ. 1961–1990).มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของโคนาครี (ค> ศ. 1961–1990).เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของโคนาครี (ค> ศ. 1961–1990).พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของโคนาครี (ค> ศ. 1961–1990).มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของโคนาครี (ค> ศ. 1961–1990).ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของโคนาครี (ค> ศ. 1961–1990).ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของโคนาครี (ค> ศ. 1961–1990).ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของโคนาครี (ค> ศ. 1961–1990).ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของโคนาครี (ค> ศ. 1961–1990).พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของโคนาครี (ค> ศ. 1961–1990).ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของโคนาครี (ค> ศ. 1961–1990).ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 32.2 (90) | 33.1 (91.6) | 33.4 (92.1) | 33.6 (92.5) | 33.2 (91.8) | 31.8 (89.2) | 30.2 (86.4) | 29.9 (85.8) | 30.6 (87.1) | 30.9 (87.6) | 32.0 (89.6) | 32.2 (90) | 31.9 (89.4) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | 26.1 (79) | 26.5 (79.7) | 27.0 (80.6) | 27.4 (81.3) | 27.5 (81.5) | 26.5 (79.7) | 25.5 (77.9) | 25.2 (77.4) | 25.6 (78.1) | 26.3 (79.3) | 27.0 (80.6) | 26.6 (79.9) | 26.4 (79.5) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 19.0 (66.2) | 20.2 (68.4) | 21.2 (70.2) | 22.0 (71.6) | 20.7 (69.3) | 20.2 (68.4) | 20.4 (68.7) | 20.8 (69.4) | 20.7 (69.3) | 20.4 (68.7) | 21.0 (69.8) | 20.1 (68.2) | 20.6 (69.1) |
| ปริมาณฝน มม (นิ้ว) | 1 (0.04) | 1 (0.04) | 3 (0.12) | 22 (0.87) | 137 (5.39) | 396 (15.59) | 1130 (44.49) | 1104 (43.46) | 617 (24.29) | 295 (11.61) | 70 (2.76) | 8 (0.31) | 3,784 (148.98) |
| ความชื้นร้อยละ | 71 | 70 | 68 | 70 | 74 | 81 | 85 | 87 | 85 | 81 | 79 | 73 | 77 |
| วันที่มีฝนตกโดยเฉลี่ย (≥ 1.0 mm) | 0 | 0 | 0 | 2 | 9 | 18 | 27 | 27 | 22 | 17 | 6 | 1 | 129 |
| จำนวนชั่วโมงที่มีแดด | 223 | 224 | 251 | 222 | 208 | 153 | 109 | 87 | 135 | 189 | 207 | 214 | 2,222 |
แหล่งที่มา: NOAA
บรรณานุกรม

Dave, Nomi (2019) The Revolution’s Echoes: Music, Politics & Pleasure in Guinea. Chicago: The University of Chicago Press.
Thomas O'Toole, Janice E. Baker. (2005) Historical Dictionary of Guinea. Scarecrow Press. ISBN 0-8108-4634-9
Philipps, Joschka (2013) Ambivalent Rage: Youth Gangs and Urban Protest in Conakry, Guinea. Harmattan Guinée.
Cohen, Adrienne ( 2019) “Performing Excess: Urban Ceremony and the Semiotics of Precarity in Guinea-Conakry.” Africa: The Journal of the International African Institute. 89 (4): 718-738.
Odile Goerg. "Chieftainships between Past and Present: From City to Suburb and Back in Colonial Conakry, 1890s–1950s". Africa Today, Summer 2006, Vol. 52, No. 4, Pages 2–27
Conakry the Capital: history of the city at site of expat artist.
HISTOIRE DE CONAKRY, 1463 to present, by Luc MOGENET, reprinted at guineeconakry.info (no date)
Kids in Guinea Study Under Airport Lamps, RUKMINI CALLIMACHI The Associated Press, Thursday, 19 July 2007.
Archdiocese of Conakry: history and structure (at catholic-hierarchy.org)
Guinea's Telecommunication Infrastructure, United Nations Economic Commission for Africa (UNECA), 1999 figures.
แหล่งข้อมูลอื่น

guineeconakry.info/: Conakry – based news portal
Le Jour Guinée (ในภาษาฝรั่งเศส)
Office National du Tourisme, République du Guinée.
l’Université Kofi Annan de Guinée (UNIKAG)
Satellite image of Conakry and the Kaloum Peninsula, from the European Space Agency's Envisat: image description at http://www.esa.int/esaEO/SEMAV21XDYD_index_1.html.
09°30′33″N 13°42′44″W﻿ / ﻿9.50917°N 13.71222°W﻿ / 9.50917; -13.71222
Moussa Dadis Camara speaks to Radio France Internationale after Conakry massacre เก็บถาวร 2009-10-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
โยเอล

ผู้เผยพระวจนะและผู้เขียนหนังสือโยเอล
| โยเอล |
| --- | --- |
ผู้เผยพระวจนะโยเอล ตามจินตนาการของมีเกลันเจโล (ภาพปูนเปียก, เพดานโบสถ์น้อยซิสทีน, ค.ศ. 1508–1512)
ผู้เผยพระวจนะ
นับถือ ใน:   ศาสนายูดาห์  ศาสนาคริสต์  ศาสนาอิสลาม  ศาสนาบาไฮ 
สักการสถานหลัก: Gush Halav ประเทศอิสราเอล
วันฉลอง: 19 ตุลาคม (ออร์ทอดอกซ์)
สัญลักษณ์: ผู้เผยพระวจนะ
ผลงานหลัก: หนังสือโยเอล
โยเอล (อังกฤษ: Joel, /ˈdʒoʊəl/; ฮีบรู: יוֹאֵל – Yōʾēl; กรีก: Ἰωήλ – Iōḗl; ซีรีแอก: ܝܘܐܝܠ – Yu'il) เป็นผู้เผยพระวจนะในคัมภีร์ไบเบิล เป็นผู้เผยพระวจนะน้อยลำดับที่ 2 จากทั้งหมด 12 คน และเป็นผู้เขียนของหนังสือโยเอลซึ่งมีฉากเป็นช่วงต้นยุคอัสซีเรีย นักวิชาการมองว่าหนังสือโยเอลเขียนเสร็จสมบูรณ์ในยุคราชอาณาจักรทอเลมี (ประมาณ 301-201 ปีก่อนคริสตกาล) เนื่องจากในหนังสือมีการอ้างถึงข้อความในหนังสือเล่มอื่น ๆ ที่เขียนขึ้นก่อนหน้า และมองมุมมองเกี่ยวกับพระยาเวห์และบรรดาประชาชาติ
บรรณานุกรม

Allen, Leslie C. (1976). The Books of Joel, Obadiah, Jonah, and Micah. Wm. B. Eerdmans. ISBN 978-0-8028-2531-5.
Anderson, B.W. (1968). The Living World of the Old Testament. Longmans. ISBN 978-0-582-50941-2.
Esslemont, J. E. (2006). Bahá'u'lláh and the New Era: An Introduction to the Bahá'í Faith. Baha'i Publishing Trust. ISBN 978-1-931847-27-8.
McLean, J. A. (1997). Revisioning the Sacred: New Perspectives on a Bahá'í Theology. Kalimat Press. ISBN 978-0-933770-96-6.
Noegel, Scott B.; Wheeler, Brannon M. (2010). "Joel". The A to Z of Prophets in Islam and Judaism. Scarecrow. ISBN 978-1-4617-1895-6.
แหล่งข้อมูลอื่น

Four Prophets at Chabad.org
| ด ค กผู้เผยพระวจนะในคัมภีร์ฮีบรู / พันธสัญญาเดิม |
| --- | --- |
ยุคก่อนปฐมบรรพบุรุษ:  อาเบล‡  เอโนค‡  โนอาห์‡ (ในวรรณกรรมรับบี) 
ปฐมบรรพบุรุษ / ปฐมบรรพสตรี:  อับราฮัม  อิสอัค  ยาโคบ  ซาราห์ฺ 
ผู้เผยพระวจนะ ของวงศ์วานอิสลาเอลในโทราห์:  โมเสส (ในวรรณกรรมรับบี)  อาโรน  มิเรียม  เอลดาดและเมดาด  ฟีเนหัส 
ถูกกล่าวถึงใน หมวดผู้เผยพระวจนะยุคแรก:  โยชูวา  เดโบราห์  กิเดโอน  แซมสัน  เอลคานาห์  ฮันนาห์  อาบีกายิล  ซามูเอล  กาด  นาธัน  ดาวิด  ซาโลมอน  เยดูธูน  อาหิยาห์  เชไมยาห์  เอลียาห์  เอลีชา  อิดโด  ฮานานี  เยฮู  มีคายาห์  ยาฮาซีเอล  เอลีเอเซอร์บุตรโดดาวาหุ  เศคาริยาห์บุตรเยโฮยาดา  ฮุลดาห์ 
ผู้เผยพระวจนะใหญ่:  อิสยาห์ (ในวรรณกรรมรับบี)  เยเรมีย์  เอเสเคียล  ดาเนียล‡ (ในวรรณกรรมรับบี) 
ผู้เผยพระวจนะน้อย:  โฮเชยา  โยเอล  อาโมส  โอบาดีห์  โยนาห์ (ในวรรณกรรมรับบี)  มีคาห์  นาฮูม  ฮาบากุก  เศฟันยาห์  ฮักกัย  เศคาริยาห์  มาลาคี 
ลัทธิโนอาห์:  เบโอร์  บาลาอัม  โยบ (ในวรรณกรรมรับบี) 
อื่น ๆ:  อามอส  เบเออรี  บารุค  อากูร์  อุรียาห์  บุซี  โมรเดคัย  เอสเธอร์ (ในวรรณกรรมรับบี)  เอสรา  เนหะมีย์  รูธ  โอเดด  อาซาริยาห์ 
 ชื่อเอียงแสดงถึงบุคคลที่สถานะผู้เผยพระวจนะไม่ได้รับการยอมรับในระดับสากล  ‡ แสดงถึงบุคคลที่มีสถานะผู้เผยพระวจนะเฉพาะในศาสนาคริสต์ 
| ด ค กหนังสือโยเอล |
| --- | --- |
สถานที่:  ชิทธีม  เชบา  ไซดอน  ไทระ  ฟีลิสเตีย  เมกิดโด  ยูดาห์  ศิโยน  สวนเอเดน  หุบเขาขิดโรน 
บุคคล:  เยโฮชาฟัท  โยเอล 
คำศัพท์: ตั๊กแตน
← หนังสือโฮเชยา (บทที่ 14)หนังสืออาโมส (บทที่ 1) →
อำเภอเวียงแหง

| อำเภอเวียงแหง |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Wiang Haeng
คำขวัญ: พระธาตุแสนไหเป็นศรี ประเพณีหลายเผ่า ชมทิวเขาสุดสยาม งามล้ำค่าฟ้าเวียงอินทร์
แผนที่จังหวัดเชียงใหม่ เน้นอำเภอเวียงแหง
พิกัด: 19°33′34″N 98°38′8″E﻿ / ﻿19.55944°N 98.63556°E﻿ / 19.55944; 98.63556
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: เชียงใหม่
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 672.172 ตร.กม. (259.527 ตร.ไมล์)
ประชากร (2566)
 • ทั้งหมด: 54,361 คน
 • ความหนาแน่น: 80.87 คน/ตร.กม. (209.5 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 50350
รหัสภูมิศาสตร์: 5020
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอเวียงแหง หมู่ที่ 3 ถนนร่วมใจ ตำบลเมืองแหง อำเภอเวียงแหง จังหวัดเชียงใหม่ 50350
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
เวียงแหง (ไทยถิ่นเหนือ: ) เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดเชียงใหม่ จัดตั้งในปี พ.ศ. 2536
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอเวียงแหงตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัดเชียงใหม่ โดยเดินทางตามทางหลวงหมายเลข 107 ถึงช่วงหลักกิโลเมตรที่ 78 แยกปากทางบ้านเมืองงาย เลี้ยวซ้ายเข้าสู่ทางหลวงชนบทหมายเลข 1178 ถึงช่วงหลัก กม.ที่ 10 สามแยกบ้านแม่จา เลี้ยวซ้ายเข้าสู่ทางหลวงชนบทหมายเลข 1322 ถึงหลัก กม.ที่ 53 เป็นที่ตั้งศูนย์ราชการอำเภอ ถึงหลัก กม.ที่ 74 สิ้นสุดชายแดนที่ช่องทางหลักแต่ง ระยะทางถึงอำเภอประมาณ 133 กม. และถึงชายแดน ประมาณ 153 กม.อาณาเขตส่วนหนึ่งเป็นพรมแดนระหว่างประเทศไทยและพม่า อำเภอเวียงแหงมีเขตติดต่อดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับรัฐฉาน (ประเทศพม่า)
ทิศตะวันออกและทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอเชียงดาว
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอปาย (จังหวัดแม่ฮ่องสอน)
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอเวียงแหงแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 3 ตำบล 23 หมู่บ้าน ได้แก่
| ลำดับที่ | อักษรไทย | อักษรโรมัน | จำนวนหมู่บ้าน | ประชากรทั้งหมด (พ> ศ. 2566) | ประชากรแยกตามส่วนท้องถิ่น (พ> ศ. 2566) | ประชากรแยกตามส่วนท้องถิ่น (พ> ศ. 2566) |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | เมืองแหง | Mueang Haeng | 12 | 16,550 | 16,550 | (อบต. เมืองแหง) |
| 2. | เปียงหลวง | Piang Luang | 6 | 26,193 | 26,193 | (อบต. เปียงหลวง) |
| 3. | แสนไห | Saen Hai | 5 | 11,618 | 11,618 | (ทต. แสนไห) |
| รวม | รวม | รวม | 23 | 54,361 | 11,618 (เทศบาล) 42,743 (อบต.) | 11,618 (เทศบาล) 42,743 (อบต.) |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอเวียงแหงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 3 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลแสนไห ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแสนไหทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลเมืองแหง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเมืองแหงทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลเปียงหลวง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเปียงหลวงทั้งตำบล