stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ยานรบสะเทินน้ำสะเทินบก
ประจำการ

อาร์เจนตินา: หน่วยบัญชาการทหารราบนาวิกเดิมได้รับยานพาหนะ 21 คัน (แอลวีทีพี-7 จำนวน 19 คัน, แอลวีทีพี-7 จำนวน 1 คัน และแอลวีทีอาร์-7 จำนวน 1 คัน) โดย 11 คันในจำนวนนั้น (แอลวีทีพี-7 จำนวน 9 คัน, 1 แอลวีทีซี-7 จำนวน 1 คัน และแอลวีทีอาร์-7 จำนวน 1 คัน) ได้รับการอัปเกรดในประเทศโดยเมคาโทรลด้วยเครื่องยนต์ดีเซลแคทเทอร์พิลลาร์ ซี7 และการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยสำหรับเกียร์และส่วนประกอบอื่น ๆ
บราซิล: เหล่านาวิกโยธินบราซิลมี 49 คัน
อินโดนีเซีย: มี 15 คันในส่วนราชการของเหล่านาวิกโยธินอินโดนีเซีย ซึ่งบริจาคโดยประเทศเกาหลีใต้
อิตาลี: ครบกำหนดการแทนที่โดยนาวิกโยธินอิตาลี
ญี่ปุ่น: กองกำลังป้องกันตนเองภาคพื้นดินญี่ปุ่นมี 58 คัน (ฝ่ายบุคลากร 46 คัน, ฝ่ายบัญชาการ 6 คัน และฝ่ายกู้ซ่อม 6 คัน) หลังจากระยะเวลาการทดสอบเอเอวีพี-7เอ1 จำนวน 6 คัน กองกำลังญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 7 เมษายน ค.ศ. 2016 ประกาศว่าจะซื้อ 30 คัน ยานพาหนะเป็นเอเอวี7เอ1 เวอร์ชันเชื่อถือได้, พร้อมใช้งาน และบำรุงรักษา/สร้างใหม่ตามมาตรฐาน (RAM/RS) พร้อมเครื่องยนต์ที่ทรงพลังและระบบขับเคลื่อนที่ไม่รวมถึงเครื่องยนต์ ตลอดจนระบบกันสะเทือนที่อัพเกรดแล้ว ให้ความสามารถในการเคลื่อนที่, คำสั่ง, การควบคุม และการซ่อมแซมที่ดีขึ้น การส่งมอบจะเกิดขึ้นในช่วงกลางถึงปลาย ค.ศ. 2017
ฟิลิปปินส์: เหล่านาวิกโยธินฟิลิปปินส์มีอย่างน้อย 4 คัน จาก 8 คันที่ได้ส่งมอบในวันที่ 9 พฤษภาคม ค.ศ. 2019
ไต้หวัน: เหล่านาวิกโยธินสาธารณรัฐจีนมี 54 คัน และเอเอวี เทอร์เรตเทรนเนอร์ 1 คัน ขณะนี้มีสามสิบหกรายการที่สั่งซื้อจำนวน 375 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
สเปน: เหล่านาวิกโยธินสเปนมี 19 คัน (ฝ่ายบุคลากร 16 คัน, ฝ่ายบัญชาการ 2 คัน และฝ่ายกู้ซ่อม 1 คัน)
เกาหลีใต้: เหล่านาวิกโยธินสาธารณรัฐเกาหลี มีรุ่นเคเอเอวี ประมาณ 168 คัน
ไทย: หน่วยบัญชาการนาวิกโยธินมี 36 คัน ได้แก่ เอเอวีพี-7เอ1, เอเอวีซี-7เอ1, เอเอวีอาร์-7เอ1 ซึ่งอัปเกรดภายในประเทศโดยชัยเสรี
สหรัฐ: เหล่านาวิกโยธินสหรัฐครอบครองพวกมัน 1,311 คัน
แหล่งข้อมูลอื่น

ยานรบสะเทินน้ำสะเทินบกคู่ของเหล่านาวิกโยธินสหรัฐโผล่ขึ้นมาจากเกลียวคลื่นบนหาดทรายของหาดเฟรชวอเตอร์ ประเทศออสเตรเลีย ซึ่งคันซ้ายมีชุดเกราะติดตั้งอยู่ ส่วนคันขวาไม่มี
นาวิกโยธินออกจากยานรบสะเทินน้ำสะเทินบกของสหรัฐในระหว่างการฝึกซ้อมสดที่ประเทศจิบูตี ทวีปแอฟริกา ใน ค.ศ. 2010
ยานรบสะเทินน้ำสะเทินบกเหล่านาวิกโยธินสหรัฐในระหว่างยุทธการที่ฟัลลูญะห์ครั้งที่หนึ่งเมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 2004
แผนที่เอเอวีพี7 ประจำการเป็นสีน้ำเงิน
แอลวีทีพี-7 ของกองทัพเรืออาร์เจนตินา
อันดับห่าน

| อันดับห่าน ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่:  ครีเตเชียสตอนปลาย-โฮโลซีน, 66–0Ma  PreꞒ Ꞓ O S D C P T J K Pg N      |
| --- | --- |

ห่านแคนาดา (Branta canadensis) สมาชิกขนาดใหญ่ในอันดับนี้ จัดอยู่ในวงศ์ Anatidae

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Anseriformes Wagler, 1831

วงศ์
 Anatidae  – เป็ด, นกเป็ดน้ำ, ห่าน, หงส์  Anhimidae  – นกสกรีมเมอร์  Anseranatidae  – ห่านแม็กพาย  Dromornithidae  †  Presbyornithidae †

แผนที่แสดงการกระจายพันธุ์
ชื่อพ้อง
 Anserimorphae
อันดับห่าน หรือ อันดับเป็ด (อังกฤษ: Duck, Goose, Swan, Teal, Screamer, Waterfowl) เป็นอันดับของสัตว์ปีกอันดับหนึ่ง ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Anseriformes
นกในอันดับห่านมีขนาดเล็กจนถึงขนาดใหญ่มาก มีขนาดลำตัวยาวตั่งแต่ 29 – 152 เซนติเมตร ได้แก่ ห่านและนกเป็ดน้ำต่าง ๆ ปากของนกในอันดับนี้แตกต่างจากปากของนกในอันดับอื่นอย่างชัดเจนคือ ปากแบนและกว้าง ปลายปากมีลักษณะคล้ายเล็บและเป็นขอเล็กน้อย รูจมูกทะลุถึงกัน นิ้วมี 4 นิ้ว เหยียดไปข้างหลัง 1 นิ้ว และเหยียดไปข้างหน้า 3 นิ้ว นิ้วหน้ามีพังผืด นิ้วแบบตีนพัด นิ้วหลังเป็นนิ้วต่างระดับ ขนปลายปีกมี 10 เส้น ขนกลางปีกเป็นแบบไม่มีขนกลางปีกเส้นที่ 5 ขนแต่ละเส้นมีแกนขนรองเล็กหรือไม่มี ด้านข้างของคอมีขน ตัวเต็มวัยมีขนอุยปกคลุมลำตัว มีต่อมน้ำมันลักษณะเป็นพุ่มขน ทำให้เมื่อลงน้ำแล้วขนจะไม่อุ้มน้ำ ไม่ทำให้ตัวหนัก
นกในอันดับห่านเป็นนกน้ำหรือกึ่งน้ำกึ่งบก สามารถว่ายน้ำรวมถึงดำน้ำได้ดี อาหารได้แก่ สัตวตัวเล็กต่าง ๆ และพืช ปกติทำรังโดยใช้ขนวางตามพื้นดิน บางชนิดทำรังตามโพรงต้นไม้ วางไข่ครอกละ 3 – 15 ฟอง เปลือกไข่สีขาวหรือสีเนื้อหรือสีออกเขียวเป็นมัน ลูกนกแรกเกิดมีสภาพเป็นลูกอ่อนเดินได้ มีกระจายพันธุ์ทั่วทั้งโลกประมาณ 140 – 150 ชนิด
การจำแนก

แบ่งออกได้เป็น 3 วงศ์ (บางข้อมูลจัดให้มี 4)
Anatidae  – เป็ด, นกเป็ดน้ำ, ห่าน, หงส์
Anhimidae  – นกสกรีมเมอร์
Anseranatidae  – ห่านแม็กพาย
Dendrocygnidae – เป็ดแดง (หากจะจัดให้เป็นวงศ์ต่างหาก)
ที่สูญพันธุ์ไปแล้ว
Dromornithidae  †
Presbyornithidae †
ในประเทศไทยพบทั้งหมด 25 ชนิด เพียงวงศ์เดียว (หรือ 2 วงศ์)
ต๋าจี่

ต๋าจี่ ตามสำเนียงมาตรฐาน หรือ ถันกี ตามสำเนียงฮกเกี้ยน เอกสารไทยโบราณเรียกเพี้ยนเป็น ขันกี (จีน: 妲己; พินอิน: Dájǐ; เวด-ไจลส์: Ta2-chi3; ยฺหวิดเพ็ง: Taan2 Gei2) เป็นชายาคนโปรดของโจ้วหวัง (紂王; ฮกเกี้ยนว่า "ติวอ๋อง") กษัตริย์องค์สุดท้ายของราชวงศ์ชาง  (商朝) แห่งจีนโบราณ
อย่างน้อยตั้งแต่สมัยราชวงศ์ถัง (唐朝) เกิดร่ำลือกันว่า ต๋าจี่เป็นปิศาจจิ้งจอก (狐狸精) ข่าวลือยิ่งโด่งดังเมื่อได้รับการใส่ไว้ในนวนิยายหลายเรื่องในสมัยราชวงศ์หมิง (明朝) เช่น อู่หวังฝาโจ้วผิงฮฺว่า (武王伐紂平話; "เล่าเรื่องอู่หวังปราบโจ้ว"), เฟิงเฉินหยั่นอี้ (封神演義; "วีรคติเรื่องสถาปนาเทวดา"), และ ตงโจวเลี่ยกั๋วจื้อ (東周列國志; "บันทึกเรื่องรัฐต่าง ๆ สมัยโจวตะวันออก") ทำให้นางเป็นที่จดจำในวัฒนธรรมจีนในฐานะตัวอย่างของหญิงงามล่มเมือง
นอกจากนี้ ช่วงราชวงศ์ซ่ง (宋朝) ยังเกิดลัทธิบูชาปิศาจจิ้งจอกซึ่งหลายกลุ่มนับถือตาจี๋ ทางการกำหนดให้เป็นลัทธินอกกฎหมาย และใน ค.ศ. 1111 จักรพรรดิซ่งฮุ่ยจง (宋徽宗) ยังรับสั่งให้ทำลายศาลปิศาจจิ้งจอกหลายแห่งในนครหลวงเปี้ยนจิง (汴京) รวมถึงศาลของต๋าจี่ แต่ไม่เคยปราบปรามสำเร็จ
รัฐเคาะลีฟะฮ์รอชิดูน

รัฐเคาะลีฟะฮ์รอชิดูน (อาหรับ: اَلْخِلَافَةُ ٱلرَّاشِدَةُ, อักษรโรมัน: al-Khilāfah ar-Rāšidah; อังกฤษ: Rashidun Caliphate) เป็นรัฐเคาะลีฟะฮ์รัฐแรกที่ก่อตั้งขึ้นหลังจากการเสียชีวิตของมุฮัมมัด ปกครองโดยเคาะลีฟะฮ์ 4 พระองค์แรกของมุฮัมมัดหลังเสียชีวิตใน ค.ศ. 632 (ฮ.ศ. 11) ในช่วงที่มีตัวตน จักรวรรดินี้มีกำลังทางเศรษฐกิจ วัฒนธรรม และการทหารที่ทรงอิทธิพลที่สุดในเอเชียตะวันตก
รัฐเคาะลีฟะฮ์จัดตั้งขึ้นหลังมุฮัมมัดเสียชีวิตในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 632 และการอภิปรายเรื่องการสืบทอดตำแหน่งผู้นำ อะบูบักร์ (ค. 632 – 634) เพื่อนในวัยเด็กและผู้ติดตามที่ใกล้ชิดของมุฮัมมัดจากตระกูลบะนูตัยม์ ได้รับเลือกเป็นเคาะลีฟะฮ์องค์แรกที่มะดีนะฮ์และเริ่มต้นการพิชิตาบสมุทรอาหรับ รัชสมัยของพระองค์สิ้นสุดเมื่อพระองค์สวรรคตในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 634 และอุมัร (ค. 634 – 644) บุคคลที่อะบูบักร์เลือกจากบะนูอะดี ขึ้นดำรงตำแหน่งต่อ ในรัชสมัยอุมัร รัฐเคาะลีฟะฮ์ได้ขยายตัวในอัตราที่ไม่เคยมีมาก่อน โดยปกครองเหนือพื้นที่จักรวรรดิไบแซนไทน์มากกว่าสองในสาม และจักรวรรดิซาเซเนียนเกือบทั้งหมด อุมัรถูกลอบสังหารในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 644 และคณะกรรมการหกคนของอุมัรได้เลือกอุษมาน (ค. 644 – 656) สมาชิกตระกูลบะนูอุมัยยะฮ์ ขึ้นมาดำรงตำแหน่งต่อ ในรัชสมัยอุษมาน รัฐเคาะลีฟะฮ์พิชิตเปอร์เซียทั้งหมดใน ค.ศ. 651 และขยายไปในดินแดนไบแซนไทน์ต่อ นโยบายที่เห็นแก่ญาติของอุษมานทำให้พระองค์ได้รับการต่อต้านอย่างรุนแรงจากชนชั้นนำมุสลิม และในที่สุดก็ถูกกลุ่มกบฏลอบสังหารในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 656
อะลี (ค. 656 – 661) สมาชิกตระกูลบะนูฮาชิมของมุฮัมมัด ได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่งต่อ พระองค์ย้ายเมืองหลวงไปที่กูฟะฮ์ อะลีเป็นผู้นำในสงครามกลางเมืองที่มีชื่อว่า ฟิตนะฮ์ครั้งที่หนึ่ง เนื่องจากอำนาจอธิปไตยของพระองค์ไม่ได้รับการยอมรับจากมุอาวิยะฮ์ที่ 1 (ค. 661 – 680) ญาติของอุษมานและผู้ว่าการซีเรีย ผู้เชื่อว่าอุษมานถูกฆาตกรรมโดยมิชอบด้วยกฎหมายและคนที่ลงมือฆ่าควรได้รับโทษ นอกจากนี้ ยังมีกลุ่มที่สามที่รู้จักกันในชื่อ เคาะวาริจญ์ ที่เคยเป็นผู้สนับสนุนอะลี ก่อกบฏต่อทั้งฝ่ายอะลีกับมุอาวิยะฮ์หลังปฏิเสธที่จะยอมรับอนุญาโตตุลาการในยุทธการที่ศิฟฟีน สงครามนี้นำไปสู่การโค่นล้มรัฐเคาะลีฟะฮ์รอชิดูนและจัดตั้งรัฐเคาะลีฟะฮ์อุมัยยะฮ์ของมุอาวิยะฮ์ใน ค.ศ. 661 สงครามกลางเมืองนี้นำไปสู่ความแตกแยกระหว่างมุสลิมนิกายซุนนีกับชีอะฮ์อย่างถาวร โดยชีอะฮ์เชื่อว่าอะลีเป็นเคาะลีฟะฮ์ผู้ทรงธรรมคนแรก และเป็นอิหม่ามถัดจากมุฮัมมัด พวกเขาโปรดปรานความสัมพันธ์ทางสายเลือดของอะลีกับมุฮัมมัด
รัฐเคาะลีฟะฮ์รอชิดูนมีช่วงระยะเวลาการขยายทางทหารอย่างรวดเร็ว 25 ปี ตามมาด้วยความขัดแย้งภายใน 5 ปี กองทัพรอชิดูนในช่วงสูงสุดมีทหารมากกว่า 100,000 นาย ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 650 นอกจากคาบสมุทรอาหรับแล้ว รัฐเคาะลีฟะฮ์ได้พิชิตลิแวนต์ถึงทรานส์คอเคซัสทางเหนือ แอฟริกาเหนือจากอียิปต์ถึงตูนิเซียในปัจจุบันทางตะวันตก และที่ราบสูงอิหร่านถึงพื้นที่บางส่วนของเอเชียกลางและเอเชียใต้ทางตะวันออก เคาะลีฟะฮ์รอชิดูนทั้ง 4 พระองค์ได้รับเลือกจากการเลือกตั้งขนาดเล็กประกอบด้วยสมาชิกที่โดดเด่นของสมาพันธ์ชนเผ่ากุร็อยช์ที่มีชื่อว่า ชูรอ (อาหรับ: شُـوْرَى, แปลว่า การปรึกษาหารือ)
ที่มา

หลังการเสียชีวิตของมุฮัมมัดใน ค.ศ. 632 ผู้ติดตามของท่านในมะดีนะฮ์ถกเถียงกันว่าใครควรสืบทอดกิจการของมุสลิม ในขณะที่ครอบครัวของมุฮัมมัดกำลังยุ่งอยู่กับพิธีฝังศพ อุมัรและอะบูอุบัยดะฮ์ อิบน์ อัลญัรรอห์ถวายสัตย์ปฏิญาณตนต่ออะบูบักร์ ภายหลังฝ่ายอันศอรกับกุร็อยช์จึงเริ่มปฏิบัติตาม อะบูบักร์จัดตั้งตำแหน่ง เคาะลีฟะฮ์ เราะซูลุลลอฮ์ (خَـلِـيْـفَـةُ رَسُـوْلِ اللهِ, "ผู้สืบทอดจากศาสนทูตของอัลลอฮ์") หรือสั้น ๆ ว่า เคาะลีฟะฮ์ อะบูบักร์เริ่มดำเนินการรบเพื่อเผยแผ่อิสลาม ตอนแรกพระองค์จะต้องปราบชนเผ่าอาหรับที่อ้างว่าแม้ว่าพวกตนจะให้คำมั่นว่าจะจงรักภักดีต่อมุฮัมมัดและเข้ารับอิสลาม แต่พวกเขาก็ไม่ได้มีความเกี่ยวดองอะไรกับอะบูบักร์ ในฐานะเคาะลีฟะฮ์ อะบูบักร์และผู้สืบทอดทั้งสามพระองค์ไม่ได้เป็นกษัตริย์และไม่ได้อ้างตำแหน่งนั้น แต่การเลือกตั้งและความเป็นผู้นำของพวกเขาขึ้นอยู่กับคุณธรรม
ฝ่ายซุนนีเชื่อว่า เคาะลีฟะฮ์รอชิดูนทั้ง 4 พระองค์มีความเชื่อมโยงกับศาสดามุฮัมมัดผ่านการแต่งงาน เป็นคนกลุ่มแรกที่เข้ารับอิสลาม เป็นสิบคนที่ได้รับสัญญาว่าจะได้เข้าสวรรค์ เป็นผู้ติดตามที่ใกล้ชิดของท่านผ่านความสัมพันธ์และการสนับสนุน และมักได้รับการยกย่องอย่างสูงจากมุฮัมมัดและได้รับมอบหมายให้มีบทบาทเป็นผู้นำในชุมชนมุสลิมช่วงแรก เคาะลีฟะฮ์เหล่านี้เป็นที่รู้จักในมุสลิมนิกายซุนนีว่า รอชิดูน หรือเคาะลีฟะฮ์ที่ได้รับ"แนวทางที่ถูกต้อง" (اَلْخُلَفَاءُ ٱلرَّاشِدُونَ, al-Khulafāʾ ar-Rāšidūn) มุสลิมนิกายซุนนีรายงานว่า ชื่อรัฐเคาะลีฟะฮ์รอชิดูนมาจากฮะดีษที่มีชื่อเสียงของมุฮัมมัดที่กล่าวไว้ล่วงหน้าว่า จะมีรัฐเคาะลีฟะฮ์หลังจากท่าน 30 ปี (ระยะเวลาของรัฐเคาะลีฟะฮ์รอชิดูน) และจะตามมาด้วยการปกครองโดยกษัตริย์ (รัฐเคาะลีฟะฮ์อุมัยยะฮ์ปกครองด้วยระบอบราชาธิปไตยแบบสืบสันตติวงศ์) นอกจากนี้ ฮะดีษอื่น ๆ ในซุนัน อะบูดาวูดกับมุสนัด อะห์มัด อิบน์ ฮันบัลระบุว่า พระเจ้าจะฟื้นฟูเคาะลีฟะฮ์ที่ได้รับแนวทางที่ถูกต้องอีกครั้งจนกระทั่งวาระสุดท้าย อย่างไรก็ตาม มุสลิมนิกายชีอะฮ์ไม่ใช้ศัพท์นี้ เนื่องจากพวกเขาไม่ถือว่าเคาะลีฟะฮ์สามพระองค์แรกปกครองโดยชอบธรรม ถึงกระนั้น มุสลิมนิกายชีอะฮ์ซัยดียะฮ์เชื่อว่าเคาะลีฟะฮ์สามองค์แรกเป็นผู้นำที่มีความชอบธรรม
สิ่งสืบทอด

นักวิชาการฆราวาสบางส่วนตั้งคำถามต่อมุมมองรอชิดูนของซุนนี รอเบิร์ต จี. ฮอยแลนด์กล่าวว่า "นักเขียนที่มีชีวิตในช่วงเวลาเดียวกันกับเคาะลีฟะฮ์ 4 องค์แรก ... ไม่ได้บันทึกเกี่ยวกับพวกเขาน้อยมาก และชื่อของพวกเขาไม่ได้ปรากฏบนเหรียญ จารึก หรือเอกสาร จนกระทั่งเคาะลีฟฮ์งอค์ที่ 5" มุอาวิยะฮ์ที่ 1 (661–680) "ที่มีหลักฐานเกี่ยวกับการทำงานของรัฐบาลอาหรับthat เนื่องจากปรากฏชื่อพระองค์บนสื่อทางการของรัฐทั้งหมด" อย่างไรก็ตาม ก็มีจารึกที่เขียนขึ้นในสมัยนั้น หนึ่งในนั้นระบุชื่อและวันเสียชีวิตของอุมัร และมีเหรียญที่ปรากฏในรัชสมัยนั้นด้วย (ถึงแม้ว่าวัตถุเหล่านั้นจะไม่ปรากฏชื่อ แต่ปรากฏเพียง "ด้วยพระนามของอัลลอฮ์" ตามที่ฮอยแลนด์กล่าวไว้)
ฮอยแลนด์ยังตั้งคำถามถึงข้อกล่าวหาว่ารอชิดูนมีศีลธรรมเหนือกว่าอุมัยยะฮ์ โดยระบุว่าอะลีมีส่วนเกี่ยวข้องในสงครามกลางเมืองครั้งแรก (ฟิตนะฮ์ครั้งที่หนึ่ง) และอุษมานได้ "ใช้รูปแบบการปกครองแบบเห็นแก่ญาติแล้ว" ซึงเคาะลีฟะฮ์องค์หลังถูกประณาม และสงสัยว่าแนวคิด “ยุคทอง” ของอิสลามในยุคแรกเริ่มมาจากความต้องการของนักวิชาการศาสนาสมัยอุมัยยะฮ์ตอนปลายถึงอับบาซียะฮ์ เพื่อแยกความแตกต่างระหว่างเคาะลีฟะฮ์กลุ่มแรก (ซึ่งมีอำนาจในการออกกฎหมายมากกว่า) และเคาะลีฟะฮ์ร่วมสมัยที่พวกเขาต้องการติดตามในเรื่องศาสนาของพวกเขา (อุละมาอ์) ทำให้ในภายหลัง กลุ่มผู้ติดตาม "ได้รับการปรับปรุง" เป็น "แบบอย่างของความกตัญญูกตเวทิตาธรรม"
ข้อความเหล่านี้มีความคล้ายคลึงกับมุมมองผู้ติดตาม (รวมเคาะลีฟะฮ์รอชิดูน) ของชีอะฮ์ ชีอะฮ์หลายคนไม่มีมุมมองเดียวกันกับซุนนีที่เชื่อว่าผู้ติดตามล้วนเป็นแบบอย่างของความกตัญญู แต่กล่าาวหาหลายคนว่าสมรู้ร่วมคิดหลังจากท่านศาสดาเสียชีวิต เพื่อลิดรอนอะลีกับลูกหลานของเขาจากการเป็นผู้นำ ในมุมมองของชีอะฮ์ ผู้ติดตามหลายคนและผู้สืบทอดเป็นผู้แย่งชิง แม้แต่คนหน้าซื่อใจคด ที่ไม่เคยหยุดที่จะล้มล้างศาสนาเพื่อผลประโยชน์ของตนเอง
การทหาร

กองทัพรอชิดูนเป็นหน่วยรบหลักของกองกำลังติดอาวุธอิสลามในคริสต์ศตวรรษที่ 7 โดยร่วมรบกับกองทัพเรือรอชิดูน กองทัพรักษาระเบียบวินัย ความกล้าหาญเชิงกลยุทธ์ และองค์กรในระดับสูงมาก พร้อมกับแรงจูงใจและความคิดริเริ่มของกองกำลังทหาร ตลอดทั้งประวัติศาสตร์ส่วนใหญ่ กองทัพนี้เป็นหนึ่งในกองกำลังทางทหารที่ทรงพลังและมีประสิทธิภาพที่สุดทั่วทั้งภูมิภาค โดยในช่วงสูงสุดของรัฐเคาะลีฟะฮ์รอชิดูน ขนาดสูงสุดของกองทัพคือประมาณ 100,000 นาย
การทหาร > กองทัพรอชิดูน

กองทัพรอชิดูนแบ่งออกเป็นทหารราบและทหารม้าเบา การสร้างยุทโธปกรณ์ทางทหารของกองทัพมุสลิมยุคแรกขึ้นมาใหม่นั้นเป็นปัญหา เมื่อเทียบกับกองทัพโรมันกับกองทัพมุสลิมสมัยกลางยุคหลัง ขอบเขตภาพลักษณ์มีขนาดเล็กมาก ส่วนใหญ่ไม่ชัดเจน หลักฐานทางกายภาพมีเหลืออยู่น้อยมาก และหลักฐานส่วนใหญ่ก็ยากที่จะระบุวันที่ได้ ทหารสวมหมวกเหล็กและสัมฤทธิ์แบบเอเชียกลางจากอิรัก
รายพระนาม

| ช่วงเวลา | เคาะลีฟะฮ์ | อักษรวิจิตร | ความสัมพันธ์กับมุฮัมมัด | พระราชบิดามารดา | ตระกูล | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 8 มิถุนายน 632 – 22 สิงหาคม 634 | อะบูบักร์ (أبو بكر) |  |  พ่อของอาอิชะฮ์ ภรรยามุฮัมมัด |  อะบูกุฮาฟะฮ์  อุมมุลค็อยร์ | บะนูตัยม์ |  ในวันที่ 23 สิงหาคม ค.ศ. 634 อะบูบักร์ล้มป่วยและมีไข้สูง |
| 23 สิงหาคม 634 – 3 พฤศจิกายน 644 | อุมัร (عمر) |  |  พ่อของฮัฟเศาะฮ์ ภรรยามุฮัมมัด |  อัลค็อฏฏอบ อิบน์ นุฟัยล์  ฮันตะมะฮ์ บินต์ ฮิชาม | บะนูอะดี |  ถูกลอบสังหารจากชาวเปอร์เซีย[ต้องการเลขหน้า] |
| 11 พฤศจิกายน 644 – 20 มิถุนายน 656 | อุษมาน (عثمان) |  |  สามีของรุก็อยยะฮ์กับอุมม์ กัลษูม ลูกสาวขอมุฮัมมัด  หลานชายของอุมม์ ฮะกีม บินต์ อับดุลมุฏฏอลิบ ป้าฝ่ายพ่อของมุฮัมมัด |  อัฟฟาน อิบน์ อะบี อัลอาศ  อัรวา บินต์ กุร็อยซ์ | บะนูอุมัยยะฮ์ |  ถูกลอบสังหารในบ้าน[ต้องการเลขหน้า] |
| 20 มิถุนายน 656 – 29 มกราคม 661 | อะลี (علي) |  |  ลูกพี่ลูกน้องของมุฮัมมัด  สามีของฟาฏิมะฮ์ ลูกสาวของมุฮัมมัด  สามีของอุมามะฮ์ บินต์ อะบี อัลอาศ หลานสาวของมุฮัมมัด |  อะบูฏอลิบ อิบน์ อับดุลมุฏฏอลิบ  ฟาฏิมะฮ์ บินต์ อะซัด | บะนูฮาชิม |  ถูกลอบสังหารขณะละหมาดศุบฮ์ที่มัสยิดใหญ่แห่งกูฟะฮ์[ต้องการเลขหน้า] |
รัฐเคาะลีฟะฮ์รอชิดูนในช่วงสูงสุด
ทหารรอชิดูนที่สวมหมวกเหล็ก-สัมฤทธิ์ เสื้อเกราะหนังยาวถึงเข่าและเป็นแผ่น เขาแขวนดาบที่สายสะพายบ่าและถือโล่หนัง
ชัฟ

ภาพการ์ตูนเหมารวมของ ชัฟ ในชุดแทร็กสูทและสวมหมวกของเบอร์เบอรี
"ชัฟ" (อังกฤษ: Chav; /tʃæv/) หรือ "ชาร์เฟอร์" (charver) และ "สกัลลี" (scally) เป็นคำเชิงเหยียดในสหราชอาณาจักรเพื่อใช้เรียกเยาวชนชั้นล่างต่อต้านสังคมที่แต่งตัวด้วยชุดกีฬา "ชัฟเฟท" (Chavette) เป็นคำเรียกชัฟที่เป็นผู้หญิง ส่วนคำวิเศษณ์ปรากฏในรูป "ชัฟฟี" (chavvy) "ชัฟฟิช" (chavvish) และ "ชัฟทัสทิก" (chavtastic) ส่วนในไอร์แลนด์ใช้คำว่า "สแคงเกอร์" (skanger) ลักษณะวัฒนธรรมย่อยที่เทียบเท่าในวัฒนธรรมอื่น ๆ เช่น เรดเน็ก และ กอปนิค
บุคลาธิษฐานของรัสเซีย

นับตั้งแต่ยุคกลางบุคลาธิษฐานของรัสเซีย (Personifications of Russia) มักแสดงออกในรูปสตรีแบบดั้งเดิม พบมากในลักษณะมารดา
คำที่ใช้เรียกบุคลาธิษฐานประจำชาติของรัสเซียที่พบบ่อยที่สุดคือ
มารดาแห่งรัสเซีย (อังกฤษ: Mother Russia; รัสเซีย: Матушка Россия, tr. Matushka Rossiya, "มารดารัสเซีย"; และ, Россия-матушка, tr. Rossiya-matushka, "มารดาชาวรัสเซีย", Мать-Россия, tr. Mat'-Rossiya, Матушка Русь, tr. Matushka Rus' , "มารดารุส' "),
มารดาแห่งมาตุภูมิ (อังกฤษ: Mother Motherland; รัสเซีย: Родина-мать, tr. Rodina-mat' ).
ในภาษารัสเซีย แนวคิดของมาตุภูมินั้นแสดงออกผ่านสองคำคือ: "родина" (tr. rodina), ตรงตัว: "ชาตะภูมิ, แผ่นดินเกิด" และ "отчизна" (tr. otchizna), ตรงตัว: "ปิตุภูมิ, แผ่นดินของบิดา"
Harald Haarmann และ Orlando Figes เชื่อว่าเทพี Mokosh เป็นที่มาของแนวคิดมารดาแห่งรัสเซีย
การใช้

ระหว่างการปฏิวัติเดือนตุลาคม และ สงครามกลางเมืองรัสเซีย ภาพของมารดารัสเซียปรากฏในโฆษณาชวนเชื่อของผู้สนับสนุนขบวนการขาว (White Movement) ตีความหมายสื่อถึงความยากลำบากในการต่อสู้กับบอลเชวิก เปรียบเสมือนการต่อสู้กับ "เอเลียน" ในฐานะ "ผู้ข่มเหงมารดารัสเซีย"
รูปปั้น

ในยุคโซเวียต รูปปั้นมารดารัสเซียจำนวนมากถูกสร้างขึ้นเพื่อเฉลิมฉลองมหาสงครามประชาผู้เป็นชาตินิยม เช่น: Rodina-mat' zovot
เสียงเรียกของมาตุภูมิ (อังกฤษ: The Motherland Calls; รัสเซีย: Родина-мать зовёт, tr. Rodina-mat' zovot) รูปปั้นขนาดมโหราฬในวอลโกกราด เพื่อระลึกถึงยุทธวิถีที่สตาลินกราด
มารดามาตุภูมิ (อังกฤษ: Mother Motherland, Kiev; ยูเครน: Батьківщина-Мати, tr. Batʹkivshchyna-Maty, "มารดาปิตุภูมิ") หรือที่นิยมเรียกว่า Rodina-Mat (รัสเซีย: Родина-мать, tr. Rodina-mat' ) เป็นรูปปั้นอนุสาวรีย์ส่วนหนึ่งของพิพิธภัณฑ์ Museum of The History of Ukraine in World War II เมืองเคียฟ ประเทศยูเครน
มารดามาตุภูมิ (เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก) รูปปั้นที่สุสาน Piskarevskoye Memorial Cemetery ในเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก
มารดามาตุภูมิ (คาลีนินกราด) อนุสาวรีย์ที่คาลีนินกราด
การไว้อาลัยบุตรผู้พลีชีพของมารดามาตุภูมิ (อังกฤษ: Mother Motherland Mourning over Her Perished Sons; รัสเซีย: Родина-мать, скорбящая о погибших сыновьях, tr. Rodina-mat', skorbyashchaya o pogibshikh synov'yakh) อนุสาวรีย์ในมินสค์ ประเทศเบลารุส เพื่อระลึกถึงผู้วายชนม์ในอัฟกานิสถาน
มารดามาตุภูมิ (Naberezhnye Chelny) อนุสาวรีย์ในเมือง Naberezhnye Chelny
มารดามาตุภูมิ (Pavlovsk) กลุ่มอนุสาวรีย์ที่ Pavlovsk.
อนุสาวรีย์มาตุภูมิ (Matveev Kurgan)
ดูเพิ่ม

Mat Zemlya
หมีรัสเซีย
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Mother Russia
การทลายคุกบัสตีย์

การทลายคุกบัสตีย์ (ฝรั่งเศส: Prise de la Bastille; อังกฤษ: Fall of the Bastille) คือ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในช่วงเช้าวันที่ 14 กรกฎาคม ค.ศ. 1789 ณ บัสตีย์ ซึ่งเป็นป้อมปราการและเรือนจำที่สร้างขึ้นในยุคกลาง ตั้งอยู่ ณ ใจกลางกรุงปารีส ราชอาณาจักรฝรั่งเศส แม้ในเวลานั้นจะมีนักโทษอยู่เพียงเจ็ดคน แต่สถานที่แห่งนี้ก็ถือเป็นสัญลักษณ์แห่งการใช้พระราชอำนาจในทางมิชอบและเกินขอบเขตของระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ และเหตุการณ์นี้ยังเป็นจุดเปลี่ยนครั้งสำคัญของการปฏิวัติฝรั่งเศส
การทลายคุกบัสตีย์ได้กลายมาเป็นสัญลักษณ์ของสาธารณรัฐฝรั่งเศส ที่ซึ่งวันดังกล่าวได้รับการประกาศให้เป็นวันหยุดราชการ เรียกว่า วันบัสตีย์ (Bastille Day) หรือเป็นที่รู้จักในประเทศฝรั่งเศสว่า วันที่สิบสี่กรกฎาคม (ฝรั่งเศส: Le quatorze juillet) และเดิมเรียกว่า วันเฉลิมฉลองสหพันธรัฐ (ฝรั่งเศส: Fête de la Fédération)
ประวัติ

ในช่วงรัชกาลของพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ฝรั่งเศสเผชิญกับวิกฤตเศรษฐกิจครั้งใหญ่ ซึ่งมีสาเหตุส่วนหนึ่งมาจากภาระทางการเงินจากการสนับสนุนการปฏิวัติอเมริกาของฝรั่งเศส และผลพวงจากระบบการจัดเก็บภาษีอากรในอัตราถดถอย ในวันที่ 5 พฤษภาคม ค.ศ. 1789 การประชุมสภาฐานันดร ค.ศ. 1789 ถูกจัดขึ้นเพื่อแก้ไขวิกฤตการณ์ในครั้งนี้ แต่การประชุมกลับถูกยื้อไว้ด้วยขนบจารีตอันโบราณและแนวคิดอนุรักษนิยมของฐานันดรที่สอง แม้ว่าฐานันดรที่สองจะมีสัดส่วนเพียงร้อยละ 2 เมื่อเทียบกับประชากรชาวฝรั่งเศสในขณะนั้นก็ตาม ต่อมาซามูเอล โชเมต์ ผู้บัญชาการกรมที่ทหารที่ 14 แห่งกองทัพราชอาณาจักรฝรั่งเศสในขณะนั้น ได้ละทิ้งตำแหน่งราชการและเข้าร่วมกับฝ่ายกบฏ ในวันที่ 17 มิถุนายน ค.ศ. 1789 ฐานันดรที่สาม พร้อมด้วยคณะผู้แทนราษฎรจากสามัญชน สถาปนาตนเองขึ้นเป็น สมัชชาแห่งชาติ (National Assembly) ที่มีจุดมุ่งหมายในการร่างรัฐธรรมนูญฉบับแรกของฝรั่งเศสขึ้นมา ซึ่งในช่วงแรกพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ไม่ทรงเห็นด้วยกับความริเริ่มดังกล่าว แต่ก็ทรงถูกบังคับให้ยอมรับในอำนาจหน้าที่ของสมัชชาแห่งชาติ ที่ซึ่งเปลี่ยนไปเป็น สภาร่างรัฐธรรมนูญแห่งชาติ (National Constituent Assembly) ในวันที่ 9 กรกฎาคม
เหล่าสามัญชนได้ร่วมกันจัดตั้งกองกำลังติดอาวุธของประชาชน (ฝรั่งเศส: Garde Nationale) พร้อมประดับริบบิ้นวงกลมสามสี กอการ์ด (ฝรั่งเศส: cocardes) ที่ประกอบไปด้วยสีน้ำเงิน สีขาว และสีแดง อันเกิดจากการรวมริบบิ้นกอการ์ดส์สีน้ำเงิน-แดงของกรุงปารีสเข้ากับริบบิ้นกอการ์ดส์สีขาวของพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศส ริบบิ้นกอการ์ดส์เหล่านี้ได้กลายมาเป็นสัญลักษณ์ของการปฏิวัติ  จนในที่สุดได้ถูกนำมาใช้เป็นธงไตรรงค์ เลอ ตรีกอลอร์ ของฝรั่งเศสในที่สุด
กรุงปารีสเกือบเข้าสู่สภาวะจลาจลจากคำกล่าวของฟร็องซัว มิเญต์ "กรุงปารีสปนเปื้อนไปด้วยเสรีภาพและความกระตือรือร้น" แสดงให้เห็นแรงสนับสนุนสภาร่างรัฐธรรมนูญฯ เป็นวงกว้าง ทุกวันสื่อมีการรายงานการโต้เถียงในสภาฯ จนการโต้เถียงดังกล่าวขยายวงออกมานอกสภาฯ สู่สาธารณชนตามจัตุรัสสาธารณะและศาลาว่าการเมือง ต่อมาพระราชวังหลวงถูกใช้เป็นสถานที่พบปะและจัดการประชุมนับครั้งไม่ถ้วน ฝูงชนได้ถือโอกาสการเข้าไปประชุม ณ พระราชวังหลวง บุกเข้าไปยังเรือนจำปรีซง เดอ ลาบ์เบย์ เพื่อปล่อยตัวพลทหารบกของกองกำลังราชองค์รักษ์ฝรั่งเศส (ฝรั่งเศส: Gardes Françaises) ที่ถูกคุมขังเนื่องจากปฏิเสธคำสั่งยิงเข้าใส่ฝูงชน ซึ่งสมาชิกสภาฯ ถวายคำแนะนำให้พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ทรงเมตตาพลทหารเหล่านี้ ส่งผลให้ต่อมาทั้งหมดถูกนำตัวกลับไปคุมขังเช่นเดิมและได้รับพระราชทานอภัยโทษในที่สุด แสดงให้เห็นว่ากองทัพของชาติที่ในอดีตขึ้นตรงแต่ระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์เริ่มหันเข้าหาฝ่ายสาธารณชนมากขึ้น
ความขัดแย้งลุกลาม

กองกำลังราชองครักษ์ตั้งหลักอย่างถาวรอยู่ในกรุงปารีส โดยมีท่าทีที่เป็นมิตรและเข้ากับฝ่ายประชาชนชาวปารีส ซึ่งในช่วงต้นของเหตุความไม่สงบที่เริ่มขึ้นในเดือนกรกฎาคม กองกำลังนี้ยังคงประจำการอยู่ ณ ค่ายทหารของตน ในขณะที่ตามท้องถนนของกรุงปารีสเต็มไปด้วยความวุ่นวายจนแทบจะเป็นเรื่องปกติ ด้านชาลส์ เออแฌน เจ้าชายแห่งล็องเบสก์ (จอมพลผู้ประจำการ ณ ค่ายทหารดังกล่าว และผู้บังคับบัญชากองทหารม้าหลวงรัวยาล-อัลเลอม็องด์) ไม่ไว้ใจว่านายทหารในกองนี้จะเชื่อฟังคำบังคับบัญชา จึงตัดสินใจโยกพลทหารม้าจำนวนหกสิบนายไปประจำอยู่ ณ กองบัญชาการใหญ่ในถนนลาโชเซด็องแตง และนี่นับเป็นอีกครั้งหนึ่งที่ความพยายามป้องกันเหตุความไม่สงบของผู้บังคับบัญชาลุกลามเป็นปัญหาใหญ่โต นายทหารจำนวนหนึ่งจากกองกำลังราชองครักษ์พยายามเดินขบวนปลุกระดมแต่ไม่ประสบผลสำเร็จ ฝ่ายฝูงชนจึงเริ่มจัดตั้งกองกำลังฝึกฝนของตนขึ้นเผื่อสถานการณ์ฉุกเฉิน ซึ่งเมื่อข่าวนี้แพร่สะพัดออกไป เหล่าผู้บังคับบัญชาในกองทัพหลวงจึงเริ่มตั้งค่ายกัน ณ สวนสาธารณะช็องเดอมาร์ส พร้อมทั้งยังรู้สึกเคลือบแคลงว่าจะสามารถไว้วางใจกองกำลังทหารรับจ้างชาวต่างชาติได้หรือไม่ โดยในเหตุการณ์นี้ หลุยส์-ฟีลิป ดยุกแห่งออร์เลอ็อง (ผู้เสวยราชย์ขึ้นเป็น กษัตริย์ประชาชน ในอนาคต) ก็อยู่ร่วมเป็นสักขีพยานอยู่ด้วย โดยเขาเป็นเพียงพลทหารหนุ่มที่มีความคิดเชื่อฟังคำสั่งของผู้บังคับบัญชา นอกจากนี้เขายังแสดงทรรศนะถึงอดีตด้วยว่าพลทหารราชองครักษ์ฝรั่งเศสละทิ้งภาระหน้าที่ของตนในช่วงก่อนเหตุความไม่สงบ ปล่อยให้กองทหารถูกควบคุมโดยนายทหารชั้นประทวนมากเกินไป อย่างไรก็ตาม ด้วยภาวะความเป็นผู้นำของบารงแห่งเบซ็องวัลที่ไม่สม่ำเสมอ ส่งผลให้พระราชอำนาจในการปกครองกรุงปารีสของพระเจ้าหลุยส์เสมือนว่าถูกล้มเลิกไปชั่วคราว ในขณะที่ฝ่ายสามัญชนมีการจัดตั้ง กองทหารกระฎุมพี (bourgeois militia) ขึ้นมาควบคุมเหตุจลาจลทั่วทั้งเขตเลือกตั้งทั้งหกสิบเขตของกรุงปารีสแทน
ดูเพิ่ม

บัสตีย์
การปฏิวัติฝรั่งเศส
พระเจ้าหลุยส์ที่ 16
เชิงอรรถ

↑  Lüsebrink, Hans-Jürgen; Reichardt, Rolf; Schürer, Norbert (1997). The Bastille. Duke University Press. p. 43. ISBN 978-0-8223-1894-1.
↑  Schama 1989, p. 402. sfn error: no target: CITEREFSchama1989 (help)
↑  
สมใจ ไพโรจน์ธีระรัชต์ (2547).  ณัฐวุฒิ สุทธิสงคราม และคณะ (บ.ก.). สารานุกรมประวัติศาสตร์สากลสมัยใหม่: ยุโรป ฉบับราชบัณฑิตยสถาน (pdf). Vol. 1 (อักษร A-B) (3 ed.). กรุงเทพฯ: ราชบัณฑิตยสถาน. p. 139. ISBN 974-9588-25-8.
สืบค้นเมื่อ 2 กรกฎาคม 2555.
1 2  Mignet 1824, §Chapter I harvnb error: no target: CITEREFMignet1824 (help)
↑   Micah Alpaugh, "The Politics of Escalation in French Revolutionary Protest: Political Demonstrations, Nonviolence and Violence in the Grandes journees of 1789," French History (Fall 2009)
↑  Louis, Bergeron (1970). Le Monde et son Histoire. Paris. p. Volume VII, Chapter VI. Micah Alpaugh, "The Politics of Escalation in French Revolutionary Protest: Political Demonstrations, Nonviolence and Violence in the Grandes Journees of 1789," French History (2009)
↑  http://www.nytimes.com/2013/01/10/arts/design/paris-3d-a-digital-model-of-the-french-capital.html?partner=rss&emc=rss
↑  Civilisation: A Personal View, Kenneth Clark, Penguin, 1987, p. 216
↑  Connelly, Owen (2006). The Wars of the French Revolution and Napoleon 1792-1815. New York: Routledge. p. 18.
↑  Hibbert, Christopher. 'The French Revolution' (1980), p. 82 (1982 Penguin Books edition)
↑  Simon Schama, page 405 "Citizens: A Chronicle of the French Revolution", ISBN 0-670-81012-6
↑  Guy Chaussinand-Nogaret, La Bastille est prise, Paris, Éditions Complexe, 1988, p. 102.
↑  "The Séance royale of 23 June 1789". Fitchburg State College. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-02-02. สืบค้นเมื่อ 22 January 2009.
บรรณานุกรม

Alpaugh, Micah. "The Politics of Escalation in French Revolutionary Protest: Political Demonstrations, Nonviolence and Violence in the Grandes journees of 1789," French History (Fall 2009).
Alpaugh, Micah. "A Self-Defining Bourgeoisie in the Early French Revolution: The Milice bourgeoise, the Bastille Days of 1789, and their Aftermath," Journal of Social History 47, no. 3 (Spring 2014), 696-720.
Lüsebrink, Hans-Jürgen; Reichardt, Rolf; Schürer, Norbert (1997). The Bastille. Duke University Press. ISBN 978-0-8223-1894-1.{{cite book}}:  CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
Mignet, Francois-Auguste (1 January 2006). History of the French Revolution from 1789 to 1814.
Taylor, David (1997). The French Revolution. Heinemann. pp. 16–17. ISBN 978-0-435-31694-5.
Stephens, Henry Morse (1886). A History of the French Revolution. C. Scribner's sons. pp. 128–168.
Abbott, John Stevens Cabot (1887). The French Revolution of 1789 as Viewed in the Light of Republican Institutions. Jefferson Press. pp. 112–122.