stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
หน่วยรับความรู้สึก

หน่วยรับความรู้สึก, ตัวรับหรือที่รับ (อังกฤษ: receptor) ในชีวเคมี เป็นโปรตีนที่อยู่บนเยื่อหุ้มเซลล์ หรือในไซโทพลาสซึมหรือนิวเคลียสที่จะเชื่อมต่อกับโมเลกุลเฉพาะซึ่งเรียกว่า ลิแกนด์ (ligand) เช่น  สารสื่อประสาท, ฮอร์โมน หรือสารประกอบอื่นๆ และทำให้เกิดการเริ่มต้นตอบสนองของเซลล์ต่อลิแกนด์นั้นๆ
ภาพรวม

หน่วยรับความรู้สึกมีหลายรูปแบบขึ้นอยู่กับ ลิแกนด์ และหน้าที่ของมัน เช่น
โปรตีนบางตัวเป็นเพอริเฟอรัล เมมเบรน โปรตีน (peripheral membrane protein) *ฮอร์โมน รีเซปเตอร์ และ นิวโรทรานสมิตเตอร์ รีเซปเตอร์ หลายตัวเป็น ทรานเมมเบรน รีเซปเตอร์ (transmembrane receptor) ชึ่งประกอบด้วยไลปิด 2 ชั้น (lipid bilayer) ของเซลล์ เมมเบรนรีเซปเตอร์ พวกนี้แบ่งเป็น 2 ชนิด คือ
เมตาโบโทรปิก รีเซปเตอร์ (Metabotropic receptor) เป็นรีเซปเตอร์คู่กับ จี โปรตีน (G protein) และมีผลต่อเซลล์ทางอ้อมผ่านเอ็นไซม์ที่ควบคุม ไอออน แชนแนล (ion channel)
ไอโอโนโทรปิก รีเซปเตอร์ (Ionotropic receptor) ประกอบด้วยรูกลางที่ทำหน้าที่ประตู ลิแกนด์-เกตเตด ไอออน แชนแนล
หน่วยรับความรู้สึกประเภท อินทราเซลลูลาร์ โปรตีน (intracellular proteins) เช่น สเตอรอยด์ฮอร์โมน รีเซปเตอร์  รีเซปเตอร์บ่อยครั้งสามารถเข้า นิวเคลียส และมีผลต่อ การแสดงออกทางพันธุกรรม (gene expression)
รูปร่างและบทบาทของรีเซปเตอร์มีผลต่อฤทธิ์ของยา ณ จุดเชื่อมต่อบนรีเซปเตอร์
ทรานเมมเบรน รีเซปเตอร์ (Transmembrane receptors) > เมตาโบโทรปิก รีเซปเตอร์ (Metabotropic receptor) > จี โปรตีน-คัปเิปิลด์ รีเซปเตอร์ (G protein-coupled receptors)

หน่วยรับความรู้สึกนี้รู้จักกันในชื่อ  7 ทรานเมมเบรน รีเซปเตอร์ หรือ 7TM รีเซปเตอร์
"มัสคารินิก อะซิทิลคอลีน รีเซปเตอร์"หรือ Acetylcholine receptors (Muscarinic acetylcholine receptor-Acetylcholine และ Muscarine)
อะดีโนซีน รีเซปเตอร์ (Adenosine receptor-Adenosine)
อะดรีโนเซพเตอร์ (Adrenoceptor-Adrenergic receptor adrenaline, and other structurally related hormones and drugs)
กาบา รีเซปเตอร์, Type-B (GABA receptor-γ-Aminobutyric acid or GABA)
แองกิโอเทนซิน รีเซปเตอร์ (Angiotensin receptor-แองกิโอเทนซิน)
แคนนาบินอยด์ รีเซปเตอร์ (Cannabinoid receptor-แคนนาบินอยด์)
คอลีซีสโตคินนิน รีเซปเตอร์ (Cholecystokinin receptor-คอลีซีสโตคินนิน)
โดพามีน รีเซปเตอร์ (Dopamine receptor-โดพามีน)
กลูคากอน รีเซปเตอร์ (Glucagon receptor-กลูคากอน)
เมตาโบโทรปิก กลูตาเมต รีเซปเตอร์ (Metabotropic glutamate receptor-กลูตาเมต)
ฮีสตามีน รีเซปเตอร์ (Histamine receptor-ฮีสตามีน)
โอลแฟคตอรี่ รีเซปเตอร์ (Olfactory receptor- โอลแฟคชั่น)
โอปออยด์ รีเซปเตอร์ (Opioid receptor-โอปออยด์)
โรดอปซิน (Rhodopsin-photoreceptor)
ซิคริติน รีเซปเตอร์ (Secretin receptor-ซิคริติน)
เซอโรโทนิน รีเซปเตอร์ (Serotonin receptor-เซอโรโทนิน 5-Hydroxytryptamine or 5-HT)
โซมาโตสแตติน รีเซปเตอร์ (Somatostatin receptor-โซมาโตสแตติน)
ฯลฯ
ทรานเมมเบรน รีเซปเตอร์ (Transmembrane receptors) > เมตาโบโทรปิก รีเซปเตอร์ (Metabotropic receptor) > ไทโรซีน ไคเนส รีเซปเตอร์ (Tyrosine kinase receptors)

อีริโทรพอยอีติน รีเซปเตอร์ (Erythropoietin receptor-Erythropoietin)
อินสุลิน รีเซปเตอร์ (Insulin receptor-Insulin)
รีเซปเตอร์ สำหรับ โกรว์ท แฟคเตอร์ (growth factor) & ไซโตคีน (cytokine)
ฯลฯ
ทรานเมมเบรน รีเซปเตอร์ (Transmembrane receptors) > เมตาโบโทรปิก รีเซปเตอร์ (Metabotropic receptor) > กัวนิลิล ไซเคลส รีเซปเตอร์ (Guanylyl cyclase receptors)

GC-A & GC-B: รีเซปเตอร์ สำหรับ เอเทรียล-เนตริยูรีติก เพปไทด์ (Atrial-natriuretic peptide-ANP) และ เนตริยูรีติก เพปไทด์ อื่น
GC-C: กัวนิลิน รีเซปเตอร์ (Guanylin receptors)
ทรานเมมเบรน รีเซปเตอร์ (Transmembrane receptors) > ไอโอโนโทรปิก รีเซปเตอร์ (Ionotropic receptors)

นิโคตินิก อะซิทิลคอลีน รีเซปเตอร์ อะซิทิลคอลีน รีเซปเตอร์ (Acetylcholine, Nicotine)
ไกลซีน รีเซปเตอร์ (GlyR) (Glycine receptor-ไกลซีน, สตริชนิน (Strychnine))
กาบา รีเซปเตอร์: GABA-A, GABA-C (GABA)
กลูตาเมต รีเซปเตอร์: NMDA receptor, AMPA receptor, and ไกเนส รีเซปเตอร์ (กลูตาเมต)
5-HT3 รีเซปเตอร์ (เซอโรโทนิน)
อินทราเซลลูลาร์ (Intracellular receptors) > ทรานสคริปชั่น แฟคเตอร์ (Transcription factors)

สเตอรอยด์ ฮอร์โมน รีเซปเตอร์:
เซ็ก ฮอร์โมน รีเซปเตอร์ (เซ็ก ฮอร์โมน)
เอสโตเจน รีเซปเตอร์
แอนโดรเจน รีเซปเตอร์
ไวตามิน ดี รีเซปเตอร์ (vitamin D)
กลูโคคอร์ติคอยด์ รีเซปเตอร์ (glucocorticoids)
มิเนอราโลคอร์ติคอยด์ รีเซปเตอร์ (mineralocorticoids)
ไทรอยด์ ฮอร์โมน รีเซปเตอร์
เรตินอยด์ รีเซปเตอร์ (vitamin A and related compounds) ;
เปอรอกซิโซม โปรลิเฟอราเตอร์-แอคติเวเตด รีเซปเตอร์ (PPARs)
อินทราเซลลูลาร์ (Intracellular receptors) > อื่นๆ

sigma1 (neurosteroids))
IP3 receptor (inositol triphosphate, IP3)
ดูเพิ่ม

Signal transduction
ทรานเมมเบรน รีเซปเตอร์:E=เอ็กตราเซลลูลาร์ สเปซ; I=อินทราเซลลูลาร์ สเปซ; 
P=พลาสมา เมมเบรน
หมึกเกลเชีย

| หมึกเกลเชีย |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: สัตว์
ไฟลัม:: มอลลัสกา
ชั้น:: เซฟาโลพอด
ชั้นย่อย:: หมึก (สัตว์)
อันดับ:: Teuthida
อันดับย่อย:: Oegopsina
วงศ์:: Psychroteuthidae Thiele, 1920
สกุล:: Psychroteuthis Thiele, 1920
สปีชีส์:: P.  glacialis
ชื่อทวินาม
Psychroteuthis glacialis Thiele, 1920

หมึกเกลเชีย (อังกฤษ: Glacial Squid) หมึกเกลเชียเป็นสัตว์ทะเลสปีชีส์เดียวเท่าที่ทราบของสกุล Psychroteuthis ของวงศ์ Psychroteuthidae  เป็นสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง ที่อยู่ในชั้นเซฟาโลพอดซึ่งเป็นชั้นของสัตว์ที่มีลำตัวอ่อนนิ่ม ถิ่นฐานธรรมชาติอยู่ในบริเวณริมฝั่งแอนตาร์กติกาและอเมริกาใต้ ลำตัวเมื่อโตเต็มที่ยาวราว 44 เซนติเมตร
ดูเพิ่ม

Tree of Life web project: Psychroteuthis glacialis
หมึกสายเลียนแบบ

| หมึกสายเลียนแบบ |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Mollusca
ชั้น:: Cephalopoda
อันดับ:: Octopoda
วงศ์:: Octopodidae
วงศ์ย่อย:: Octopodinae
สกุล:: Thaumoctopus Norman & Hochberg, 2005
สปีชีส์:: T.  mimicus
ชื่อทวินาม
Thaumoctopus mimicus Norman & Hochberg, 2005

หมึกสายเลียนแบบ หรือ หมึกสายพรางตัว (อังกฤษ: Mimic octopus; ชื่อวิทยาศาสตร์: Thaumoctopus mimicus) เป็นหมึกประเภทหมึกสายชนิดหนึ่ง จัดเป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล Thaumoctopus
หมึกสายเลียนแบบ มีลักษณะคล้ายกับหมึกสายมหัศจรรย์ (Wunderpus photogenicus) มาก ทั้งนี้เป็นไปเพราะการพรางตัวและเลียนแบบเพื่อป้องกันตัวจากสัตว์นักล่า เพราะหมึกสายมหัศจรรย์นั้นมีน้ำลายที่มีพิษ และเปลี่ยนสีตัวเองได้อย่างรวดเร็วมาก โดยหมึกสายเลียนแบบสามารถที่จะเลียนแบบสัตว์ทะเลต่าง ๆ ได้มากมาย ไม่ว่าจะเป็น งูสมิงทะเลปากเหลือง, ปลาลิ้นหมา, ไครนอยด์, กั้ง และสัตว์อื่น ๆ ได้อีกถึง 15 ชนิด ซึ่งจะไม่แค่เลียนแบบลักษณะรูปร่างภายนอกเท่านั้น แต่ยังที่จะปรับเปลี่ยนท่าทางการเคลื่อนไหวไปตามสัตว์ที่เลียนแบบด้วย เช่น เมื่อเลียนแบบไครนอยด์ ก็จะปล่อยตัวเองล่องลอยไปกับกระแสน้ำ หรือเลียนแบบปลาลิ้นหมา ก็จะห่อตัวลู่ไปกับพื้นทราย ในลักษณะการว่ายน้ำแบบเดียวกับปลาลิ้นหมา และยังอาจจะทำระยางค์แข็งยื่นออกมาคล้ายกับก้านครีบแข็งของปลาลิ้นหมาบางชนิด เช่น ปลาลิ้นหมานกกระตั้ว ซึ่งที่ก้านครีบอกมีพิษ ได้อีกด้วย
ขณะฝังตัวอยู่ใต้ทราย โดยโผล่มาแต่ส่วนตา
หมึกสายเลียนแบบมีลักษณะคล้ายกับหมึกสายมหัศจรรย์มาก เมื่อโตเต็มที่มีความยาวได้มากกว่า 60 เซนติเมตร (2 ฟุต) แต่จะแตกต่างจากหมึกสายมหัศจจรรย์ตรงที่มีสีที่เข้มกว่ามาก และมีลวดลายน้อยกว่า พบกระจายพันธุ์ตามพื้นทะเลที่บริเวณช่องแคบเลมเบห์ ทางตอนเหนือของเกาะซูลาเวซี ในอินโดนีเซีย ปกติจะเคลื่อนที่ด้วยการคืบคลานไปกับพื้นทรายใต้ทะเล เมื่อจะหากินหรือหลบซ่อนตัวจะฝังตัวเองลงใต้พื้นทราย โดยโผล่มาแค่ส่วนตาที่ยื่นออกมาจากส่วนหัว โดยมีประสาทรับรสและประสาทรับความรู้สึกที่ไวมากในหนวดแต่ละเส้น
หมึกสายเลียนแบบ ได้รับการค้นพบครั้งแรกในปี 1998 โดย มาร์ก นอร์แมน ช่างภาพใต้น้ำขณะที่กำลังดำน้ำอยู่ และได้รับคำบรรยายทางวิทยาศาสตร์ในปี 2005
แหล่งข้อมูลอื่น

คลิปวิดีโอจากยูทูบ
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Thaumoctopus mimicus ที่วิกิสปีชีส์
หมึก (เครื่องเขียน)

หมึก (อังกฤษ: ink) คือของเหลวหรือเจลชนิดหนึ่งซึ่งประกอบด้วยสารสี ใช้สำหรับเขียนหนังสือหรือวาดภาพต่าง ๆ ด้วยเครื่องมือ เช่น ปากกา พู่กัน ฯลฯ นอกจากนี้ยังมีหมึกอีกชนิดหนึ่ง คือ หมึกแบบเข้มข้น ซึ่งมักใช้ในอุตสาหกรรมการพิมพ์
สารสีที่นิยมใช้ในหมึก > รงควัตถุ

บทความหลัก: รงควัตถุ
รงควัตถุ เป็นสารสีที่นิยมใช้ในหมึกมากกว่าสีย้อม เนื่องจากมีข้อดีคือติดได้เร็ว แต่มักมีราคาแพง และมีช่วงสีน้อยกว่าสีย้อม
สารสีที่นิยมใช้ในหมึก > สีย้อม

หมึกที่ใช้สีย้อมเป็นสารสีจะมีความทนทานมากกว่าหมึกที่ใช้รงควัตถุเป็นสารสี มักอยู่ในรูปของเหลว
หมู่ถ้ำการเล

| หมู่ถ้ำการเล |
| --- | --- |
มหาเจดีย์ (มหาไจตยะ) อายุราว ค.ศ. 50-70
ที่ตั้ง: การเล ประเทศอินเดีย
ธรณีวิทยา: บะซอล์ต
หมู่ถ้ำการละ (อังกฤษ: Karla Caves) หรือ หมู่ถ้ำการเล (อังกฤษ: Karle Caves) เป็นหมู่ถ้ำสลักหินของอินเดียโบราณในศาสนาพุทธ ตั้งอยู่ที่การเล ใกล้กับโลณาวลา รัฐหมาราษฏระ นอกจากนี้ยังมีถ้ำอื่น ๆ ในพื้นที่ เช่น หมู่ถ้ำภชะ, ถ้ำพุทธปาฏัณ, หมู่ถ้ำเพทเส และ หมู่ถ้ำนาศิก วิหารในหมู่ถ้ำการเลพัฒนาขึ้นตามยุคสมัย เริ่มต้นที่ 200 ปีก่อนคริสต์กาลถึงศตวรรษที่ 5 ถ้ำที่เก่าแก่ที่สุดเชื่อว่าสร้างขึ้นเมื่อ 160 ปีก่อนคริสต์กาล
แม้หมู่ถ้ำการเลจะมีขนาดเล็กกว่าและเก่ากว่าถ้ำสลักหินส่วนใหญ่ในรัฐมหาราษฏระ แต่หมู่ถ้ำการเลเป็นที่รู้จักเป็นพิเศษจาก "มหาเจดีย์" ("Grand Chaitya") ในถ้ำหมายเลขแปด ซึ่งถือเป็นโถงเจดีย์ที่มีขนาดใหญ่และอยู่ในสภาพดีที่สุดจากยุคนี้ รวมถึงประติมากรรมในถ้ำซึ่งมีคุณลักษณะวิจิตรกว่าถ้ำอื่น ๆ ถ้ำมหาเจดีย์หรือถ้ำหมายเลขแปด เป็นถ้ำสำหรับประกอบพิธีสวดมนต์ คาดว่าก่อสร้างขึ้นในปี 50-70 และถือเป็นเดีย์สลักหินที่ใหญ่ที่สุดในอินเดียด้วยขนาดยาว 45 เมตร (148 ฟุต) และสูง 14 เมตร (46 ฟุต) ภายในโถงยังปรากฏประติมากรรมรูปชายและหญิง รวมถึงสัตว์ต่าง ๆ เช่นสิงโต
พ่อค้ามากมาย, พวกสาตราปตะวันตกจากสกะ และเจ้าครองนครของสตวาหนะ ล้วนได้บริจาคทุนทรัพย์เพื่อการก่อสร้างถ้ำเหล่านี้ ชาวพุทธในเวลานั้นมักจะสร้างอารามอยู่ตามบริเวณที่มีธรณีสันฐานตามธรรมชาติ ใกล้กับเส้นทางค้าขาย อารามเหล่านี้ยังใช้งานเป็นที่พักแรมแก่พ่อค้าที่เดินทางค้าชายเช่นกัน ชาวพุทธในเวลานั้นระบุตัวตนกับการค้าและการผลิต ผ่านทางความสัมพันธ์กับบรรดาพ่อค้ามาตั้งแต่ในช่วงแรก ๆ ถ้ำการเล ก็เป็นหนึ่งในอารามที่สร้างเข้าไปในธรณีสัณฐาน และตั้งอยู่ไม่ไกลจากเส้นทางการค้าโบราณ หมู่ถ้ำนี้ในปัจจุบันได้รับการคุ้มครองและดูแลโดยกรมสำรวจโบราณคดีอินเดีย
หมู่ถ้ำธมนาร

| --- | --- |

แสดงที่ตั้งภายในประเทศอินเดีย
พิกัด: 24°11′35″N 75°29′53″E﻿ / ﻿24.19306°N 75.49806°E﻿ / 24.19306; 75.49806
ประเภท: ถ้ำคูหาพุทธ
ถ้ำธมนาร (อังกฤษ: Dhamnar Caves) เป็นหมู่ถ้ำในหมู่บ้านธมนาร อำเภอมันทสาวร์ รัฐมัธยประเทศ ประเทศอินเดีย ภายในหมู่ถ้ำสลักหินเหล่านี้ประกอบด้วยถ้ำ 51 คูหา ซึ่งภายในมีสถูป, เจดีย์, ทางเดิน และกุฏิ แกะสลักในระหว่างศตวรรษที่ 7 รวมถึงยังมีพระพุทธรูปขนาดใหญ่ในปางประทับนั่งและปางปรินิพพานมุทรา
ในจำนวนนี้มี 14 คูหาทางเหนือที่มีความสำคัญยิ่งทางประวัติศาสตร์ โดยเฉพาะถ้ำ วริกเจรี (Bari Kacheri) และ ภีมปสาน (Bhima Bazar) ซึ่งมีขนาดใหญ่ที่สุดอยู่ที่ 115 และ 80 ฟุต ภายในมีทั้งสถูปและวิหาร กระนั้นเพดานของถ้ำปัจจุบันใช้ไม้ค้ำยันไว้เนื่องจากอยู่ในสภาพเสี่ยงพังทลาย
ก่อนหน้าที่กรมสำรวจโบราณคดีอินเดียจะเข้ามาทำการอยุรักษ์ครั้งใหญ่ ถ้ำภายในมีความเสียหายพอสมควรเนื่องด้วยหินที่ใช้ก่อสร้างเป็นหินลาเทอไรต์ชนิดมีรูพรุนซึ่งเสื่อมสภาพไปตามกาลเวลา ทำให้โครงสร้างไม่มั่นคง
หมายเลขสารบัญแฟ้มดาวเทียม

หมายเลขสารบัญแฟ้มดาวเทียม (อังกฤษ: Satellite Catalog Number) หรือที่รู้จักกันในชื่อ หมายเลขสารบัญแฟ้ม NORAD, NORAD ID, หมายเลขสารบัญแฟ้ม NASA, หมายเลขวัตถุอวกาศ USSPACECOM หรือเรียกสั้น ๆ ว่า หมายเลขสารบัญแฟ้ม เป็นหมายเลขประจำตัว 5 หลักที่กำหนดขึ้นโดยอดีตหน่วยบัญชาการอวกาศสหรัฐ (United States Space Command, USSPACECOM) สำหรับใช้ระบุวัตถุอวกาศทั้งหมดที่โคจรรอบโลก
ก่อนหน้านี้หมายเลขสารบัญแฟ้มจะอยู่ในการกำกับดูแลของหน่วยบัญชาการป้องกันภัยทางอากาศอเมริกาเหนือ หรือ นอแร็ด (North American Aerospace Defense Command, NORAD) ปัจจุบันได้รับการปรับปรุงโดยหน่วยบัญชาการยุทธศาสตร์สหรัฐ (United States Strategic Command, USSTRATCOM) โดยเป้าหมายของการจัดทำสารบัญแฟ้มคือใช้ประกอบเรดาร์ในการติดตามวัตถุที่โคจรรอบโลกขนาดใหญ่กว่า 10 เซนติเมตรเพื่อหลีกเลี่ยงการชนกับยานอวกาศที่จะส่งขึ้นอวกาศ โดยเศษซากขยะอวกาศที่เกิดจากกระบวนการปล่อยยานแต่ละชิ้นที่มีขนาดใหญ่กว่า 10 เซนติเมตรจะถูกบันทึกไว้ ตัวอย่างเช่นเหตุการชนกันของดาวเทียมอิริเดียม 33 กับดาวเทียมคอสมอส 2251 ในปี ค.ศ. 2009 มีการลงทะเบียนเศษชิ้นส่วนของดาวเทียมอิริเดียม 33 รวมทั้งหมด 330 ชิ้น (หมายเลขในช่วง 33772 ถึง 40998) และเศษชิ้นส่วนของดาวเทียมคอสมอส 2251 รวมทั้งหมด 1,050 ชิ้น (หมายเลขในช่วง 33757 ถึง 40811)
ในปี ค.ศ. 2018 มีการประกาศประเปลี่ยนโครงสร้างของหน่วยบัญชาการกองทัพอากาศอวกาศ (Air Force Space Command, AFSC) โดยให้ส่วนงานการแจ้งเตือนความเสี่ยงในการชนหรืออุบัติเหตุในอวกาศให้แก่หน่วยงานเชิงพาณิชย์และต่างประเทศแยกออกไปอยู่ในการกำกับดูแลของกระทรวงพาณิชย์สหรัฐ
COSPAR ID และ NORAD ID

เลขทะเบียน NORAD หรือ NORAD ID จะถูกระบุด้วยลำดับตัวเลข โดยวัตถุอวกาศชิ้นแรกที่ได้หมายเลขแค็ตตาล็อก 00001 คือจรวดนำส่งดาวเทียมสปุตนิก 1 ส่วนดาวเทียมสปุตนิก 1 จะตามด้วยหมายเลข 00002 ตารางด้านล่างแสดงตัวอย่างหมายเลขแค็ตตาล็อกที่ถูกบันทีกในโครงการอวกาศสำคัญ ๆ เทียบกับเลขทะเบียนวัตถุอวกาศสากล (COSPAR ID)
| โครงการ | ชิ้นส่วนวัตถุ | หมายเลขแค็ตตาล็อกดาวเทียม หรือ เลขทะเบียน NORAD | เลขทะเบียน COSPAR | ปี ค> ศ. ที่ส่ง | ลำดับครั้งที่ส่งในปีปฎิทิน | ตัวอักษรเฉพาะของดาวเทียม ชิ้นส่วนจรวด และส่วนประกอบอื่น ๆ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| การส่งดาวเทียมดวงแรกของโลก | ส่วนที่ 2 ของจรวด R-7 Semyorka | 00001 | 1957-001A | 1957 | 001 | A |
| การส่งดาวเทียมดวงแรกของโลก | ดาวเทียมสปุตนิก 1 | 00002 | 1957-001B | 1957 | 001 | B |
| การส่งจรวด Ariane 5 ในวันที่ 20 ธันวาคม ค.ศ. 2008 | ดาวเทียม Hot Bird 9 | 33459 | 2008-065A | 2008 | 065 | A |
| การส่งจรวด Ariane 5 ในวันที่ 20 ธันวาคม ค.ศ. 2008 | ดาวเทียม W2M | 33460 | 2008-065B | 2008 | 065 | B |
| การส่งจรวด Ariane 5 ในวันที่ 20 ธันวาคม ค.ศ. 2008 | กระสวยอวกาศ Sylda | 33461 | 2008-065C | 2008 | 065 | C |
| การส่งจรวด Ariane 5 ในวันที่ 20 ธันวาคม ค.ศ. 2008 | ส่วนที่ 2 ของจรวด Ariane 5 | 33462 | 2008-065D | 2008 | 065 | D |
| การส่งดาวเทียมไทยคม 8 ในวันที่ 27 พฤษภาคม ค.ศ. 2016 | ดาวเทียมไทยคม 8 | 41552 | 2016-031A | 2016 | 031 | A |
| การส่งดาวเทียมไทยคม 8 ในวันที่ 27 พฤษภาคม ค.ศ. 2016 | ส่วนที่ 2 ของจรวด Falcon 9 R/B | 41553 | 2016-031B | 2016 | 031 | B |
ดูเพิ่ม

ดาวเทียม
ขยะอวกาศ
จรวด
เลขทะเบียนวัตถุอวกาศสากล
ชุดข้อมูลวงโคจรแบบสองบรรทัด
แหล่งข้อมูลอื่น

NSSDC Master Catalog
N2YO
In-The-Sky.org
หมึกสายเล็ก

| หมึกสายเล็ก |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Mollusca
ชั้น:: Cephalopoda
อันดับ:: Octopoda
วงศ์:: Octopodidae
สกุล:: Amphioctopus
สปีชีส์:: A.  aegina
ชื่อทวินาม
Amphioctopus aegina (Gray, 1849)

ชื่อพ้อง
 Octopus aegina Gray, 1849 (ชื่อดั้งเดิม)  Octopus dollfusi Robson, 1928  Octopus hardwickei' Gray, 1849  Octopus smedleyi Robson, 1932
หมึกสายเล็ก, หมึกยักษ์เล็ก, หมึกสายขาว (อังกฤษ: Dollfus' octopus; ชื่อวิทยาศาสตร์: Amphioctopus aegina) เป็นมอลลัสก์ประเภทหมึกสายชนิดหนึ่ง
จัดเป็นหมึกสายขนาดเล็ก มีความยาวประมาณ 6–12 เซนติเมตร  มีหนวด 8 เส้น แต่ละเส้นมีความยาวใกล้เคียงกันโคนหนวดแต่ละเส้นมีแผ่นหนังเชื่อมติดกัน ด้านในของหนวดทุกเส้นมีปุ่มดูดเรียงกันเป็นสองแถวสำหรับจับสัตว์กินเป็นอาหาร ลำตัวสีเทาอมดำหรือสีน้ำตาลอ่อน ด้านท้องสีขาว
ซ่อนตัวอยู่ตามพื้นที่เป็นโคลนหรือโคลนปนทราย พบตามชายฝั่งทะเลทั่วไป กินสัตว์น้ำขนาดเล็ก ๆ เช่น กุ้ง ปู หรือหอย เป็นอาหาร เป็นหนึ่งในชนิดของหมึกสายที่พบได้ในเขตน่านน้ำไทย
ในเขตจังหวัดระยอง มีชื่อเรียกในภาษาถิ่นว่า "หมึกกระเป๋า" เนื่องจากชาวประมงจะจับโดยการใช้เปลือกหอยโนรีผูกเชือกหย่อนลงไปในทะเล รอให้หมึกเข้ามาซ่อนตัวในเปลือกหอย แล้วจึงสาวเชือกขึ้นมาหลังจากผ่านไป 2 วัน หากเป็นเรือประมงขนาดใหญ่จะวางเปลือกหอยด้วยวิธีการนี้เป็นหมื่นชิ้น แฤดูกาลที่หมึกสายเล็กจะมีมากที่สุด คือ ช่วงเข้าพรรษา ซึ่งเป็นช่วงฤดูมรสุม อาจจับได้ปริมาณมากครั้งละ 20 กิโลกรัม ในขณะที่ภาษาใต้เรียกว่า "วุยวาย" หรือ "โวยวาย" หรือ "วาย" และมีวิธีการจับที่คล้ายกันที่จังหวัดเพชรบุรีและตราด แต่ที่อำเภอตะกั่วป่า จังหวัดพังงา จะใช้วิธีการจับด้วยการใช้เหล็กแหลมแทงตามชายหาดเมื่อน้ำลด โดยล่อให้หมึกสายเล็กใช้หนวดจับเหยื่อซึ่งเป็นเนื้อปูจำพวกปูเปี้ยวหรือปูลมที่บริเวณปากรู  จากนั้นจึงใช้เหล็กแหลมแทงเข้าที่บริเวณใต้ตา จึงจะได้ทั้งตัว ซึ่งวิธีการนี้ต้องใช้ความชำนาญ
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Amphioctopus aegina ที่วิกิสปีชีส์
หมี่เยี่ย จอมนางเหนือมังกร

| หมี่เยี่ย จอมนางเหนือมังกร |
| --- | --- |

จีนตัวเต็ม: 羋月傳
จีนตัวย่อ: 芈月传
จีนกลาง: Mǐ Yuè Zhuàn
 
ประเภท: อิงประวัติศาสตร์
เค้าโครงจาก: Miyue Zhuan ของ เจียง เฉิงฮันท์นั้น
เขียนโดย: เจียง เฉิงหนาน หวัง เสี่ยวผิง
กำกับโดย: เจิ้ง เสี่ยวหลง
แสดงนำ: ซุน ลี่ หลิว เทา ฟาง จงซิ่น หวง ซวน เกา หยุนเสียง หม่า ซู
ดนตรีแก่นเรื่องเปิด: Full Moon ขับจร้องโดย เฉิน ซีซี
ดนตรีแก่นเรื่องปิด: Beauty is a Dream ขับร้องโดย เฮนรี่ หัว West Wind ขับร้องโดย อะลู อะซัว
ประเทศแหล่งกำเนิด: จีน
ภาษาต้นฉบับ: แมนดาริน
จำนวนตอน: 81
การผลิต
ผู้อำนวยการผลิต: เกา ผิง
สถานที่ถ่ายทำ: Inner Mongolia Zhuzhou Beijing Expo Park Xiangshan Hengdian World Studios
บริษัทผู้ผลิต: Dongyang Flowers Film and Television Culture Co., LTD. Ruyi Xinxin Pictures Xianggela Film and Television Culture Dissemination Co., LTD.
ออกอากาศ
เครือข่าย: Dragon TV (จีน)  Beijing TV (จีน)  ช่อง 3 แฟมิลี่ (ไทย)
ออกอากาศ: 30 พฤศจิกายน ค.ศ. 2015 (2015-11-30) – 9 มกราคม ค.ศ. 2016 (2016-01-09)
หมี่เยี่ย จอมนางเหนือมังกร (จีน: 羋月傳) (อังกฤษ: The Legend of Mi Yue) เป็นละครโทรทัศน์ที่กล่าวถึงประวัติของเซวียนไทเฮา นำแสดงโดย ซุน ลี่, หลิว เทา, หม่า ซู, ฟาง จงซิ่น ออกอากาศทางช่อง 3 แฟมิลี่
นักแสดงนำ

ซุน ลี่ รับบท เซวียนไทเฮา (หมี่เยี่ย)
หลิว เทา รับบท หมี่ซู่
หม่า ซู รับบท เหว่ยเหยิน
ฟาง จงซิ่น รับบท ฉินฮุ่ยเหวินหวังหยิงซื่อ
หวง ซวน รับบท หวงเซียะ
เกา หยุนเสียง รับบท ไซ่ หลี่
เจ้า เหวินซวน รับบท หมี่จาง
เจี่ยง ซิน รับบท สนมจู
เจิ้ง หงจาง รับบท ไป่ ฉี
แหล่งข้อมูลอื่น

芈月传 – Legend of Mi Yue
แม่แบบ:Shanghai Media Group
แม่แบบ:Dragon Television Dream Drama
หมึกแวมไพร์

| หมึกแวมไพร์ ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: จูราสซิค-ปัจจุบัน 200–0Ma  PreꞒ Ꞓ O S D C P T J K Pg N      |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Mollusca
ชั้น:: Cephalopoda
ชั้นย่อย:: Coleoidea
อันดับใหญ่:: Octopodiformes
อันดับ:: Vampyromorphida
อันดับย่อย:: Vampyromorphina
วงศ์:: Vampyroteuthidae
สกุล:: Vampyroteuthis Chun, 1903
สปีชีส์:: V.  infernalis
ชื่อทวินาม
Vampyroteuthis infernalis Chun, 1903

ชื่อพ้อง
  Cirroteuthis macrope Berry, 1911  Vampyroteuthis macrope (Berry, 1911)  Melanoteuthis lucens Joubin, 1912  Watasella nigra Sasaki, 1920  Danateuthis schmidti Joubin, 1929  Hansenoteuthis lucens Joubin, 1929  Melanoteuthis schmidti Joubin, 1929  Melanoteuthis beebei Robson, 1929  Retroteuthis pacifica Joubin, 1929  Melanoteuthis anderseni Joubin, 1931 
หมึกแวมไพร์ (อังกฤษ: Vampire squid; ชื่อวิทยาศาสตร์: Vampyroteuthis infernalis) เป็นมอลลัสกาประเภทหมึกชนิดหนึ่ง
หมึกแวมไพร์ เป็นสัตว์ที่มีอายุอยู่มานานกว่า 200 ล้านปีแล้ว โดยจัดอยู่ในวงศ์ Vampyroteuthidae และสกุล  Vampyroteuthis ซึ่งมีเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่ยังดำรงเผ่าพันธุ์มาจนถึงปัจจุบัน นับเป็นสายที่เชื่อมต่อระหว่างหมึกสายกับหมึกกล้วย ซึ่งหมึกแวมไพร์ จัดเป็นหมึกที่อยู่ในอันดับของตนเอง
หมึกแวมไพร์ ได้ชื่อนี้มาจากรูปร่างหน้าตาที่แลดูน่ากลัว โดยมีพังผืดเชื่อมต่อกันระหว่างหนวดแต่ละเส้นทั้งหมด 8 เส้น เสมือนร่มหรือครีบ แลดูคล้ายเสื้อคลุมตัวใหญ่ ใช้สำหรับว่ายไปมาเหมือนการบินของนกหรือค้างคาว แต่หมึกแวมไพร์กลับเป็นสัตว์ที่ไม่มีอันตรายใด ๆ มีความยาวเต็มที่ประมาณ 28 เซนติเมตรเท่านั้น มีสีผิวน้ำตาลแดงปนดำ  ด้านในของลำตัวเป็นสีดำสนิทและมีหนามแหลม ๆ เรียงตัวตามแนวของหนวด มีดวงตากลมโตสีแดงก่ำ หรือสีน้ำเงิน
ตาของหมึกแวมไพร์
ใต้หนวด
หมึกแวมไพร์ เป็นหมึกที่อาศัยอยู่ในทะเลลึกที่มีความลึกตั้งแต่ 300-3,000 เมตร เป็นสถานที่ ๆ ไม่มีแสง และมีปริมาณออกซิเจนน้อย แต่หมึกแวมไพร์ก็อาศัยอยู่ได้เป็นอย่างดี และมักตกเป็นอาหารของสัตว์ทะเลที่มีขนาดใหญ่กว่าได้ จึงมีกลไกในการป้องกันตนเองด้วยการเรืองแสงลำตัวตัวเองได้ ซึ่งเกิดจากแบคทีเรีย ที่ส่องแสงเรือง ๆ เป็นสีฟ้า หรือสีน้ำเงิน ซึ่งทำให้ตาของผู้ที่มาคุกคามพร่ามัวไปได้
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Vampyroteuthis infernalis ที่วิกิสปีชีส์
หมึกไดมอนด์

| หมึกไดมอนด์ |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Mollusca
ชั้น:: Cephalopoda
ชั้นย่อย:: Coleoidea
อันดับ:: Teuthida
อันดับย่อย:: Oegopsina
วงศ์:: Thysanoteuthidae
สกุล:: Thysanoteuthis
สปีชีส์:: T.  rhombus
ชื่อทวินาม
Thysanoteuthis rhombus Troschel, 1857

ชื่อพ้อง
 Cirrobrachium danae Joubin, 1933  Cirrobrachium filiferum Hoyle, 1904  Sepioteuthis major Gray, 1828  Thysanoteuthis elegans Troschel, 1857
หมึกไดมอนด์ (อังกฤษ: Diamond squid, Diamondback squid; ชื่อวิทยาศาสตร์: Thysanoteuthis rhombus) เป็นหมึกประเภทหมึกกล้วยชนิดหนึ่ง
หมึกไดมอนด์ เป็นหมึกกล้วยที่มีขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง สามารถโตเต็มที่ยาวได้ถึง 100 เซนติเมตร และมีน้ำหนักได้มากถึง 30 กิโลกรัม แต่น้ำหนักโดยเฉลี่ยประมาณ 20 กิโลกรัม หมึกไดมอนด์เป็นหมึกน้ำลึกอาศัยอยู่ในระดับน้ำที่มีความลึกกว่า 200 เมตร นับเป็นหมึกที่ไม่ค่อยจะพบเห็นได้บ่อยนัก มีจุดเด่น คือ มีหนวดสองเส้นมีลักษณะแผ่ออกคล้ายกับครีบหรือระบาย เมื่ออยู่ในน้ำลึกหรือกลางน้ำจะมีสีลำตัวสีน้ำเงิน แต่เมื่อขึ้นมาใกล้กับผิวน้ำหรือถูกจับขึ้นมาพ้นน้ำจะเปลี่ยนสีตัวเองเป็นสีแดงเข้ม
หมึกไดมอนด์ เป็นหมึกที่พบได้ทั่วโลกในเขตร้อนและเขตอบอุ่น เป็นหมึกที่มีความสำคัญทางประมงโดยเฉพาะอย่างที่ทะเลญี่ปุ่น และโอกินาวา
ในขณะที่บริเวณเกาะดอนซอล ในฟิลิปปินส์ ชาวพื้นเมืองที่นั่นจะเรียกหมึกไดมอนด์ว่า "คูสิท" เป็นหมึกที่สามารถขายได้ดีมีราคาสูง โดยเคยมีผู้จับได้ขนาดตัวที่มีน้ำหนักสูงสุดถึง 25 กิโลกรัม สามารถนำไปประกอบเป็นอาหารได้หลากหลาย ใช้วิธีการตกแบบพื้นเมือง คือ การออกเรือไปตั้งแต่เช้ามืด โดยใช้เบ็ดที่ไม่มีตะขอเกี่ยวกับเหยื่อล่อ คือ ปลา หย่อนลงไปในทะเลพร้อมกับไฟใต้น้ำที่เปิดกระพริบเพื่อเรียกความสนใจ เนื่องจากเมื่อหมึกไดมอนด์ฮุบเหยื่อแล้วจะไม่ลากเหยื่อไปในทิศทางต่าง ๆ เหมือนปลา แต่จะดึงขึ้นอย่างเดียว โดยสภาพที่ดีที่สุดในการจับหมึกไดมอนด์ คือ ทะเลที่มีคลื่นลม เพราะจะทำให้เหยื่อในน้ำนั้นมีการเคลื่อนไหวที่ดูเป็นธรรมชาติมากกว่าผู้ตกเคลื่อนไหว และหากจับได้แล้วตัวหนึ่ง ก็จะรีบสาวขึ้นมา เพื่อที่จะได้ตกอีกตัว เนื่องจากเป็นหมึกที่มีพฤติกรรมอาศัยอยู่กันเป็นคู่
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Thysanoteuthis rhombus ที่วิกิสปีชีส์
หมูป่าอินโดจีน

| หมูป่าอินโดจีน> สถานะการอนุรักษ์ |
| --- | --- |
 ไม่มีข้อมูล  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Mammalia
อันดับ:: Artiodactyla
วงศ์:: Suidae
สกุล:: Sus
สปีชีส์:: S.  bucculentus
ชื่อทวินาม
Sus bucculentus Heude, 1892

หมูป่าอินโดจีน (อังกฤษ: Heude's pig, Indochinese warty pig, Vietnam warty pig; ชื่อวิทยาศาสตร์: Sus bucculentus) เป็นหมูป่าชนิดหนึ่ง จัดเป็นหมูป่าชนิดที่หาได้ยากมาก หมูป่าชนิดนี้ถูกค้นพบครั้งแรกในโลกเมื่อมีเก็บซากกะโหลกเมื่อปี ค.ศ. 1890 ที่บริเวณแม่น้ำด่งนาย ของเวียดนาม และในปี ค.ศ. 1995 ได้มีการล่าหมูป่าอินโดจีนได้ที่บริเวณพื้นที่อนุรักษ์ความหลากหลายทางชีวภาพนาไก-น้ำเทิน ซึ่งอยู่ในภาคกลางของลาว
ปัจจุบันยังไม่สามารถอธิบายความแตกต่างระหว่างหมูป่าอินโดจีนกับหมูป่าธรรมดา (S. scrofa) ได้อย่างเพียงพอ เนื่องจากยังไม่มีการศึกษาที่เพียงพอ นอกจากการอธิบายจากรูปลักษณ์ภายนอกเท่านั้นที่หมูป่าอินโดจีนมีขนตามลำตัวยาวกว่ายิ่งโดยเฉพาะขนบริเวณปากและหน้า  การกระจายพันธุ์เชื่อว่ามีจำนวนประชากรอาศัยอยู่ตามป่าลึกของเทือกเขาอันนัมซึ่งเป็นพรมแดนธรรมชาติกั้นระหว่างลาวกับเวียดนาม  และจากการศึกษาล่าสุดเป็นไปได้ว่า หมูป่าอินโดจีนอาจจะเป็นชื่อพ้องของหมูป่าที่อาศัยอยู่ทางด้านตะวันออกของลุ่มแม่น้ำโขง หรือภูมิภาคอินโดจีน
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ หมูป่าอินโดจีน ที่วิกิสปีชีส์