stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ร่างพระราชบัญญัติว่าด้วยสิทธิพื้นฐานของพลเมือง ค.ศ. 1689
แหล่งข้อมูลอื่น

ร่างพระราชบัญญัติว่าด้วยสิทธิพื้นฐานของพลเมือง ค.ศ. 1689 เก็บถาวร 2008-06-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - ฉบับเต็ม
ราชกิจจานุเบกษาแห่งอังกฤษ - พระราชบัญญัติฯ ฉบับเต็ม
พระราชบัญญัติสิทธิ ค.ศ. 1689 (จากฐานข้อมูลของกฎหมายแห่งสหราชอาณาจักร)
ลอนดอนซิมโฟนีออร์เคสตรา

| ลอนดอนซิมโฟนีออร์เคสตรา |
| --- | --- |
วงออร์เคสตรา

ชื่อต้นฉบับ: London Symphony Orchestra
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1904
ที่ตั้ง: ลอนดอน ประเทศอังกฤษ
วาทยกรเอก: เซอร์ ไซมอน แรตเทิล
เว็บไซต์: www.lso.co.uk
ลอนดอนซิมโฟนีออร์เคสตรา (อังกฤษ: London Symphony Orchestra) หรือย่อว่า LSO เป็นวงออร์เคสตราที่เก่าแก่ที่สุดของกรุงลอนดอน ก่อตั้งขึ้นในปีค.ศ. 1904 จากการรวมกลุ่มของอดีตนักดนตรีที่ลาออกจากวงควีนส์ฮอลล์ออร์เคสตรา (Queen's Hall Orchestra) ปัจจุบันวง LSO ถือเป็นหนึ่งในวงออร์เคสตราแถวหน้าของโลก มีผลงานอัดเสียงเพลงประกอบภาพยนตร์ฟอร์มยักษ์มากมาย ที่โด่งดังที่สุดคือเพลงในภาพยนตร์ชุด สตาร์ วอร์ส
แหล่งข้อมูลอื่น

London Symphony Orchestra official website
ลอนดอนซิมโฟนีออร์เคสตรา ที่ออลมิวสิก
ลอนดอนซิมโฟนีออร์เคสตรา ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
ลกซุน

ลกซุน (ค.ศ. 183 - 19 มีนาคม ค.ศ. 245) (อังกฤษ: Lu Xun; จีนตัวเต็ม: 陸遜; จีนตัวย่อ: 陆逊; พินอิน: Lù Xùn) ชื่อรอง ป๋อเหยียน เป็นขุนพลและขุนนางของง่อก๊กในช่วงยุคสามก๊ก เขารับราชการเป็นขุนนางของซุนกวนในช่วงคริสต์ทศวรรษ 200 ปลายสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันออก และค่อย ๆ ไต่เต้าขึ้นสู่ตำแหน่งที่สูงขึ้น ในปี 219 ลกซุนช่วยลิบองขุนพลของซุนกวนในการโจมตีเกงจิ๋ว ซึ่งนำไปสู่ความพ่ายแพ้และความตายของกวนอู ขุนพลคนสำคัญของเล่าปี่ ในปี 222 เขาทำหน้าที่เป็นแม่ทัพใหญ่ของกองทัพง่อก๊กในยุทธการที่อิเหลงต่อสู้กับกองทัพจ๊กก๊กของเล่าปี่และประสบชัยชนะอย่างเด็ดขาด หลังจากศึกครั้งนี้ ลกซุนได้ขึ้นสู่จุดสูงสุดในอาชีพการงาน เนื่องจากซุนกวนให้ความสำคัญกับเขาเป็นพิเศษ ส่งเสริมให้เขาดำรงตำแหน่งที่สูงขึ้น และมอบเกียรติยศอันยิ่งใหญ่ให้กับเขา
ครอบครัว

ลุง ลกคัง
พ่อตา ซุนเซ็ก
แม่ยาย ไต้เกี้ยว
บุตรชาย ลกข้อง
ราชวงศ์เว็ททีน

| --- | --- |


พระราชอิสริยยศ:  มาร์คกราฟแห่งไมส์เสน  ลันท์กราฟทือริงเงิน  ดยุกแห่งซัคเซิน  แกรนด์ดยุกแห่งซัคเซิน  ผู้คัดเลือกแห่งซัคเซิน  กษัตริย์แห่งซัคเซิน  กษัตริย์แห่งโปแลนด์และแกรนด์ดยุกแห่งลิทัวเนีย  ดยุกแห่งวอร์ซอ  กษัตริย์สหราชอาณาจักรและจักรวรรดิอังกฤษ  จักรพรรดิแห่งอินเดีย  จักรพรรดินีแห่งเม็กซิโก  กษัตริย์แห่งบัลแกเรีย  กษัตริย์แห่งชาวเบลเยียม 
ปกครอง: ซัคเซิน
เชื้อชาติ: เยอรมัน
สาขา: ตามลำดับอาวุโส:  สายแอ็นสท์: ซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค  ซัคเซิน-ไมนิงเงิน  ซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา สายอัลแบร์ท: อาณาจักรเลือกตั้ง/ราชอาณาจักรซัคเซิน 
ประมุขพระองค์แรก: ทีเดอริคัส
ผู้นำสกุลองค์ปัจจุบัน: มิชชาเอิล เจ้าชายซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค แกรนด์ดยุกแห่งซัคเซินในนาม
ประมุขพระองค์สุดท้าย: ประมุขในหลายอาณาจักรจนถึง ค.ศ. 1918
สถาปนา: ราว ค.ศ. 900 (1,113 ปีก่อน)
สิ้นสุด: ค.ศ. 1918
ด ค ก
ราชวงศ์เว็ททีน (อังกฤษ: House of Wettin) เป็นราชตระกูลกราฟ, ดยุก, เจ้านครรัฐผู้คัดเลือก และกษัตริย์เชื้อชาติเยอรมันที่เคยปกครองดินแดนที่ในปัจจุบันคือรัฐซัคเซินในประเทศเยอรมนีเป็นเวลากว่า 953 ปี และปกครองซัคเซินในรัฐซัคเซิน-อันฮัลท์และรัฐทือริงเงิน เป็นเวลากว่า 800 ปี นอกจากนั้นในบางครั้งก็ยังครองโปแลนด์ และ ลิทัวเนีย, บริเตนใหญ่, โปรตุเกส, บัลแกเรีย และเบลเยียม ในปัจจุบันเหลือเพียงในบริเตนใหญ่ (สหราชอาณาจักร) กับเบลเยียมเท่านั้นที่ยังครองราชบัลลังก์อยู่
ราชวงศ์เว็ททีนสายแอ็นสท์และอัลแบร์ท

ราชวงศ์ได้แบ่งเป็นทั้งหมด 2 สายปกครองใหญ่ ๆ ในปีค.ศ. 1485 เมื่อพระโอรสของฟรีดริชที่ 2 ผู้คัดเลือกแห่งซัคเซิน แบ่งดินแดนและปกครองร่วมกัน
พระโอรสพระองค์ใหญ่ แอ็นสท์ ผู้คัดเลือกแห่งซัคเซิน ได้รับตำแหน่งต่อจากพระราชบิดาในฐานะของเจ้านครรัฐผู้คัดเลือก รวมทั้งดินแดนส่วนหนึ่งที่ตกอยู่ในปกครองของพระองค์ ได้แก่ รัฐผู้คัดเลือกซัคเซินและทือริงเงิน ในขณะที่พระโอรสพระองค์เล็ก คือ ดยุกอัลเบิร์ตที่ 3 แห่งซัคเซิน ได้รับดินแดนรัฐมาร์เกรฟไมเซิน ซึ่งทรงปกครองจากเดรสเดิน ในฐานะที่พระองค์ทรงปกครองในฐานะ "ดยุกแห่งซัคเซิน"
สายที่อาวุโสกว่า คือ สายแอ็นสท์นั้นเป็นสายหลักที่ปกครองจนกระทั่งปีค.ศ. 1547 และมีบทบาทสำคัญยิ่งในช่วงแรกของการปฏิรูปศาสนาฝ่ายโปรเตสแตนต์ บทบาทหลักของสายแอ็นสท์นั้นสิ้นสุดลงหลังจากสงครามชมัลกัลดิก ซึ่งได้สนับสนุนกับฝ่ายโปรเตสแตนท์ของกลุ่มสันนิบาตชมัลกัลดิก กับจักรพรรดิคาร์ลที่ 5 และถึงแม้ว่าสายอัลแบร์ทจะเป็นโปรเตสแตนท์ด้วย แต่ก็ยกทัพเข้ากับฝ่ายของจักรพรรดิ พระองค์จึงพระราชทานรางวัลให้โดยตัดสมาชิกสายแอ็นสท์จากสิทธิ์ในการเป็นเจ้านครรัฐผู้คัดเลือก รวมทั้งดินแดนรัฐผู้คัดเลือกซัคเซินอีกด้วย ส่วนสายแอ็นสท์นั้นเหลือแต่การปกครองในดินแดนทือริงเงินเท่านั้น แต่นั้นมาราชวงศ์สายนี้ก็ระส่ำระสาย
สายอัลแบร์ทนั้นได้คุมอำนาจการปกครองดินแดนแห่งซัคเซิน และเป็นราชวงศ์สายที่มีอำนาจมากในดินแดนแถบนั้น และใช้การแบ่งดินแดนเล็ก ๆ เพื่อให้รัชทายาทปกครองตามอาวุโส ซึ่งบางดินแดนนั้นอยู่รอดผ่านมาได้เป็นเวลายาวนาน ในขณะที่ราชวงศ์เว็ททีนสายแอ็นสท์นั้น ได้เลือกที่จะแบ่งดินแดนเป็นดัชชีและราชรัฐต่าง ๆ ในทือริงเงิน
สายที่อาวุโสน้อยกว่า คือ สายอัลแบร์ทนั้นได้ปกครองในฐานะ เจ้านครรัฐผู้คัดเลือก (ค.ศ. 1546 - 1806) และต่อมากษัตริย์แห่งซัคเซิน (ค.ศ. 1806 – 1918) และยังมีบทบาทสำคัญในประวัติศาสตร์ของโปแลนด์: สมาชิกสองพระองค์ได้เป็นกษัตริย์แห่งโปแลนด์ (ระหว่างปีค.ศ. 1697 - 1763) และอีกพระองค์ปกครองดัชชีแห่งวอร์ซอ (ค.ศ. 1807 - 1814) ในฐานะตัวแทนของจักรพรรดินโปเลียน และหลังจากสงครามนโปเลียน ได้สูญเสียดินแดนของสายนี้ไปถึง 40% รวมถึงดินแดนรัฐผู้คัดเลือกซัคเซิน ให้กับปรัสเซีย ซึ่งกลายเป็นส่วนหนึ่งของดินแดนของรัฐซัคเซินในยุคถัดมา (ดูรายละเอียดใน การประชุมใหญ่แห่งเวียนนา)
ราชวงศ์ซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา

บทความหลัก: ซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา
หลังจากที่สมาชิกอาวุโสสายแอ็นสท์ได้สูญเสียสิทธิการเป็นเจ้านครรัฐผู้คัดเลือกให้แก่สายอัลแบร์ทในปีค.ศ. 1547 แต่ยังคงถือสิทธิ์ในดินแดนทือริงเงิน โดยแบ่งเป็นราชรัฐเล็ก ๆ หลายแห่ง โดยหนึ่งในนั้นได้แก่ สายซัคเซิน-โคบวร์คและซาลเฟลด์ และต่อมาเปลี่ยนเป็น สายซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา ตั้งแต่ปีค.ศ. 1826 เป็นต้นไป และจากนั้นได้รับการคัดเลือกเป็นกษัตริย์แห่งชาวเบลเยียม (ตั้งแต่ปีค.ศ. 1831) และบัลแกเรีย (ค.ศ. 1908 - 1946) รวมถึงการส่งเจ้าชายไปอภิเษกกับประมุขแห่งโปรตุเกส (พระเจ้าเฟอร์นันโดที่ 2 แห่งโปรตุเกส) และสหราชอาณาจักร (เจ้าชายอัลเบิร์ต พระราชสวามี) ดังนั้นจึงกล่าวได้ว่า ราชบัลลังก์ของบริเตนใหญ่ และโปรตุเกสนั้นสืบเชื้อสายมาจากราชวงศ์เว็ททีน
ตั้งแต่รัชสมัยของพระเจ้าจอร์จที่ 1 จนกระทั่งสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย ราชวงศ์แห่งอังกฤษนั้นมักจะถูกเรียกบ่อยครั้งว่า ฮันโนเฟอร์, เบราน์ชไวค์ และเกลฟ ต่อมาปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย ทรงมีพระราชโองการให้ราชสำนักสืบค้นราชสกุลที่ถูกต้องที่สุดของพระราชสวามี คือ เจ้าชายอัลเบิร์ตแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทาซึ่งราชสกุลนี้จะกลายเป็นนามของพระราชวงศ์ที่จะใช้ในพระราชพิธีบรมราชาภิเษกของพระราชโอรสของพระองค์ และภายหลังจากการสืบค้นอย่างถี่ถ้วนแล้วสามารถสรุปได้ว่าเป็นราชวงศ์เว็ททีน แต่กระนั้นก็มิเคยเห็นนามนี้ปรากฏในพระปรมาภิไธยของสมเด็จพระราชินีนาถ พระราชโอรส หรือแม้กระทั่งพระราชนัดดาเลย โดยพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 และพระเจ้าจอร์จที่ 5 ได้ทรงให้ออกพระนามพระราชวงศ์ว่า "ซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา"
หลังจากสงครามโลกครั้งที่ 1 ทำให้กระแสการต่อต้านเยอรมันนั้นรุนแรงมากขึ้น ซึ่งส่งผลกระทบโดยตรงต่อพระราชวงศ์ เนื่องจากนามพระราชวงศ์นั้นออกเสียงไปในทางแบบเยอรมัน ที่ปรึกษาของพระเจ้าจอร์จที่ 5 ได้พยายามค้นหาชื่อที่เหมาะสมกว่าสำหรับพระราชวงศ์ แต่ "เว็ททีน" ก็ยังถูกปฏิเสธเนื่องจากความไม่เหมาะสม และในที่สุดก็ออกประกาศให้เปลี่ยนนามพระราชวงศ์ใหม่เป็น "วินด์เซอร์" มาจนกระทั่งปัจจุบัน
ตราสัญลักษณ์ของราชวงศ์เว็ททีนสายอัลแบร์ท
สมาชิกฝ่ายโรมันคาทอลิกของราชวงศ์เว็ททีนนั้นฝังอยู่ที่คริพท์ในโบสถ์คาทอลิกแห่งราชสำนักซัคเซิน (Katholische Hofkirche) ที่เดรสเดิน
กองกำลังชั่วคราวรักษาความมั่นคงแห่งสหประชาชาติสำหรับเอบิเย

| --- | --- |

ชื่อย่อ: UNISFA
ก่อตั้ง: 27 มิถุนายน พ.ศ. 2554; 13 ปีก่อน (2554-06-27)
ประเภท: คณะผู้แทนรักษาสันติภาพ
สถานะตามกฎหมาย: ดำเนินการอยู่
สํานักงานใหญ่: เมืองเอบิเย
หัวหน้า: พลตรี เบนจามิน โอลูเฟมี ซอว์เยอร์
องค์กรปกครอง: คณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติ
เว็บไซต์: https://unisfa.unmissions.org/
กองกำลังชั่วคราวรักษาความมั่นคงแห่งสหประชาชาติสำหรับเอบิเย (อังกฤษ: United Nations Interim Security Force for Abyei: UNISFA) เป็นกองกำลังรักษาสันติภาพของสหประชาชาติในเอบิเย ซึ่งอยู่ระหว่างการต่อสู้ระหว่างสาธารณรัฐซูดานและสาธารณรัฐซูดานใต้ กองกำลังชั่วคราวรักษาความมั่นคงแห่งสหประชาชาติสำหรับเอบิเยได้รับการอนุมัติเมื่อวันที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2554 โดยคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติในข้อมติคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติที่ 1990 หลังจากความขัดแย้งในคอร์โดฟานใต้ปะทุขึ้นเมื่อต้นเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2554 กองทัพบกเอธิโอเปียเป็นกองทัพที่มีกำลังพลมากที่สุด และในปี พ.ศ. 2561 กองทัพเอธิโอเปียเป็นกองทัพที่มีกำลังพลเพียงกองเดียวในการปฏิบัติการ
ผู้บัญชาการ

ในช่วงเริ่มแรกของปฏิบัติการ ตำแหน่งหัวหน้าภารกิจและผู้บังคับบัญชากองกำลังจะดำรงตำแหน่งร่วมกันโดยบุคคลเดียวกัน ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2557 เป็นต้นมา ตำแหน่งทั้งสองตำแหน่งจะดำรงตำแหน่งแยกบุคคลกัน
ตั้งแต่วันที่ 28 มกราคม พ.ศ. 2558 หัวหน้าคณะผู้แทน คือ Haile Tilahun Gebremariam ตั้งแต่เดือนเมษายน พ.ศ. 2561 ผู้บัญชาการ คือ พลตรี Gebre Adhana Woldezgu
| หัวหน้าคณะผู้แทน UNISFA> ลำดับ | หัวหน้าคณะผู้แทน UNISFA> ชื่อ | หัวหน้าคณะผู้แทน UNISFA> สัญชาติ | หัวหน้าคณะผู้แทน UNISFA> วาระ |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | พลตรี Tadesse Werede Tesfay |  เอธิโอเปีย | 2554–2556 |
| 2 | พลตรี Yohannes Gebremeskel Tesfamariam |  เอธิโอเปีย | 2556–2557 |
| - | พลตรี Halefom Ejigu Moges  (รักษาการ) |  เอธิโอเปีย | 2557–2558 |
| 3 | Haile Tilahun Gebremariam |  เอธิโอเปีย | 2558–ปัจจุบัน |
| ผู้บัญชาการกองกำลัง UNISFA> ลำดับ | ผู้บัญชาการกองกำลัง UNISFA> ชื่อ | ผู้บัญชาการกองกำลัง UNISFA> สัญชาติ | ผู้บัญชาการกองกำลัง UNISFA> วาระ |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | พลตรี Tadesse Werede Tesfay |  เอธิโอเปีย | 2554–2556 |
| 2 | พลตรี Yohannes Gebremeskel Tesfamariam |  เอธิโอเปีย | 2556–2557 |
| 3 | พลตรี Birhanu Jula Gelalcha |  เอธิโอเปีย | 2557–2559 |
| 4 | พลตรี Hassen Ebrahim Mussa |  เอธิโอเปีย | 2559–2560 |
| 5 | พลตรี Tesfay Gidey Hailemichael |  เอธิโอเปีย | 2560–2561 |
| 6 | พลตรี Gebre Adhana Woldezgu |  เอธิโอเปีย | 2561–ปัจจุบัน |
ประเทศผู้มีส่วนสนับสนุน

ณ วันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2561 จำนวนบุคลากรทั้งหมดในภารกิจนี้คือ 4,571 คน ซึ่งเกือบทั้งหมดเป็นชาวเอธิโอเปีย
| ประเทศ | ผู้เชี่ยวชาญ | ตำรวจ | นายทหาร | กองกำลัง |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  บาห์เรน | 2 |  |  |  |
|  เบนิน | 2 |  |  |  |
|  ภูฏาน | 1 |  | 1 |  |
|  โบลิเวีย | 2 |  |  |  |
|  บราซิล | 2 |  |  |  |
|  บูร์กินาฟาโซ | 1 |  |  |  |
|  บุรุนดี | 3 |  |  |  |
|  กัมพูชา |  |  | 1 |  |
|  สาธารณรัฐโดมินิกัน |  |  | 1 | 2 |
|  เอกวาดอร์ | 1 |  | 1 |  |
|  เอลซัลวาดอร์ | 1 |  |  |  |
|  เอธิโอเปีย | 78 | 5 | 79 | 4,288 |
|  กานา | 3 | 4 | 6 |  |
|  กัวเตมาลา | 3 |  | 1 |  |
|  กินี | 1 |  | 1 |  |
|  อินเดีย | 1 |  | 3 |  |
|  อินโดนีเซีย | 2 |  | 2 |  |
|  จอร์แดน |  | 4 |  |  |
|  มาลาวี |  |  | 1 |  |
|  มองโกเลีย | 1 |  | 1 |  |
|  นามิเบีย | 3 | 4 | 2 |  |
|  เนปาล | 3 |  | 1 |  |
|  ไนจีเรีย | 2 |  | 2 |  |
|  เปรู | 2 |  |  |  |
|  รัสเซีย | 1 |  |  |  |
|  รวันดา | 2 | 3 | 4 |  |
|  เซเชลส์ |  | 2 |  |  |
|  เซียร์ราลีโอน | 1 |  | 2 |  |
|  ศรีลังกา | 5 |  | 1 |  |
|  แทนซาเนีย | 2 | 9 | 1 |  |
|  ยูเครน | 4 |  | 2 |  |
|  เวียดนาม |  | 2 |  |  |
|  แซมเบีย | 1 |  | 1 |  |
|  ซิมบับเว | 2 | 10 | 1 |  |
แหล่งข้อมูลอื่น

United Nations Interim Security Force for Abyei
เพียเจต์

| --- | --- |

อุตสาหกรรม: นาฬิกา, เครื่องเพชรพลอย
ก่อตั้ง: ลาโกตโอเฟส์, สวิตเซอร์แลนด์ (ค.ศ. 1874 (1874))
ผู้ก่อตั้ง: ฌอร์ฌ เอดัวร์ เพียเจต์
สำนักงานใหญ่: เจนีวา, ประเทศสวิสเซอร์แลนด์
บุคลากรหลัก: อีฟว์ เพียเจต์ (ประธาน) ชาบี นูรี (CEO)
ผลิตภัณฑ์: นาฬิกา, อัญมณี
บริษัทแม่: Richemont
เว็บไซต์: www.piaget.com
เพียเจต์ (ฝรั่งเศส: Piaget SA) เป็นผู้ประดิษฐ์นาฬิกาและเครื่องประดับอัญมณีหรูของสวิตเซอร์แลนด์ ซึ่งก่อตั้งขึ้นในปีพ.ศ. 2417 โดยฌอร์ฌ เพียเจต์ ในหมู่บ้านลาโกตโอเฟส์ เพียเจต์เป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มบริษัท Swiss Richemont (สวิส ริชมอนต์) ผู้เชี่ยวชาญในอุตสาหกรรมสินค้าหรูหรา
คอลเลคชั่น > นาฬิกา

Black Tie (แบลค ไท)
Altiplano (อัลติพลาโน)
Upstream (อัพสตรีม)
Piaget Polo (เพียเจต์ โปโล)
Dancer (แดนเซอร์)
Possession (พอสเซสชั่น)
Miss Protocole (มิสโปรโตโคล)
Limelight (ไลม์ไลท์)
Exceptional Pieces
Creative Collection (ครีเอทีฟ คอลเลคชั่น)
คอลเลคชั่น > เครื่องประดับ

Possession (พอสเซสชั่น)
Wedding (เวดดิ้ง)
Hearts & Charms (ฮาร์ท & ชาร์มส์)
Miss Protocole (มิสโปรโตโคล)
Magic Gardens of Piaget (แมจิค การ์เดน ออฟ เพียเจต์)
Limelight (ไลม์ไลท์)
Creative Collection (ครีเอทีฟ คอลเลคชั่น)
For Men
กิจกรรมและการสนับสนุน > รางวัลสปิริต

ในปีพ.ศ. 2551  Piaget เป็นสปอนเซอร์ให้การสนับสนุนรางวัลสปิริต เทศกาลรางวัลภาพยนตร์อิสระของอเมริกัน ซึ่งจัดพิธีมอบรางวัลในวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 ที่เมืองแซนตามอนิกา รัฐแคลิฟอร์เนีย
รางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยม: Juno โดย Jason Reitman (เจสัน เรตแมน)
รางวัลผู้กำกับยอดเยี่ยม: Julian Schnabel (จูเลียน ชนาเบล) – The Diving Bell and the Butterfly
รางวัลบทภาพยนตร์ยอดเยี่ยม: Tamara Jenkins (ทามารา เจนกินส์) – The Savages
รางวัลนักแสดงหญิงยอดเยี่ยม: Ellen Page (เอลเลน เพจ) – Juno
รางวัลนักแสดงชายยอดเยี่ยม: Philip Seymour Hoffman (ฟิลลิป เซย์มัวร์ ฮอพแมน) – The Savages
รางวัลนักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม: Cate Blanchett (เคท แบลนเชตต์) – I’m Not There
รางวัลนักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม: Chiweteil Ejiofor (ชิเวเทล เอจิโอโฟร์)
รางวัลภาพยนตร์ต่างประเทศยอดเยี่ยม: Once (ประเทศไอร์แลนด์) โดย John Carney (จอห์น คาร์นีย์)
รางวัลภาพยนตร์ใหม่เรื่องแรกยอดเยี่ยม: The Look Out โดย Scott Frank (สก็อต แฟรงค์)
Piaget บูติก

ผลิตภัณฑ์ของ Piaget มีวางจำหน่ายใน 84 ประเทศ ในบูติกมากกว่า 800 แห่งทั่วโลก ตัวแทนบูติกเหล่านี้ตั้งอยู่ในใจกลางมหานคร:
Piaget ปารีส - จัตุรัส Place Vendôme (ปลาส วองโดม) - เปิดในปีพ.ศ. 2535 Piaget ปารีส บูติก ตั้งอยู่ในใจกลางเมืองย่านหรูหราแห่งเมืองหลวงของฝรั่งเศส
Piaget โมนาโก - Beaux Arts (โบซารต์) - Piaget โมนาโก บูติก เปิดในปีพ.ศ. 2523 อยู่ที่ถนน des Beaux Arts (เดส์ โบซารต์)
Piaget เบอร์ลิน – Kurfürstendamm (คูฟองซ์สเตนแดมน์) - ตั้งแต่ปีพ.ศ. 2545 Piaget บูติกในเบอร์ลินเปิดให้บริการในย่าน Kurfürstendamm ในกรุงเบอร์ลิน
Piaget ปาล์ม บีช- South County Road (ถนน เซาธ์ เคานท์ตี้) - Piaget เปิดบูติกที่เมืองปาล์ม บีช แถบชายทะเลรัฐฟลอริด้า
Piaget ไมอามี่ - Collins Avenue (ถนน คอลลินส์) - ที่รัฐฟลอริด้า Piaget บูติกตั้งอยู่ที่ Collins Avenue (ถนน คอลลินส์)
ศูนย์กลางเมืองและธุรกิจของไมอามี่
Piaget นิวยอร์ก – Fifth Avenue (ฟิฟธ์ อเวนิว) - Piaget บูติกตั้งอยู่ที่ย่านแมนฮัตตันบนถนนสายสำคัญที่โด่งดังที่สุดในมหานครนิวยอร์ก
Piaget ลาส เวกัส - Hotel Palazzo (โรงแรมพาลาซโซ) - บูติกของ Piaget แห่งนี้ตั้งอยู่ที่เมืองหลวงแห่งการพนันและบันเทิงของโลก เป็นสัญลักษณ์แสดงถึงการพัฒนาก้าวสู่ความเป็นนานาชาติของ Piaget
การประกวดและรางวัล > รางวัลที่ได้รับ

Piaget ได้รับรางวัลมากมายตลอดประวัติแห่งการประดิษฐ์สร้างสรรค์นาฬิกาแบรนด์ Piaget ที่ผ่านมา:
ในปีพ.ศ. 2543 คณะกรรมการ Montres Passion มอบรางวัล “สุดยอดนาฬิกาแห่งปี” ให้กับนาฬิการุ่น Emperador (เอ็มเพอราดอร์)
ในงานประกวดชิงรางวัลผู้ผลิตนาฬิกาที่กรุงเจนีวา (Geneva Watchmaking Grand Prix) นาฬิกา Piaget รุ่นปีพ.ศ. 2510 ได้รับรางวัล “สุดยอดแห่งการดีไซน์นาฬิกา” ในปีพ.ศ. 2545 และนาฬิกา Altiplano XL (อัลติพลาโน XL) ได้รับรางวัล “นาฬิกาที่บางที่สุด” ในปีพ.ศ. 2546
ในงานประกวดชิงรางวัลผู้ผลิตนาฬิกาที่กรุงเจนีวา (Geneva Watchmaking Grand Prix) Piaget ได้รับรางวัลสุดยอดนาฬิกาประดับอัญมณีสำหรับสุภาพสตรีในปีพ.ศ. 2549 สำหรับนาฬิการุ่น Limelight Party (ไลม์ไลท์ ปาร์ตี้)
ในปีพ.ศ. 2549 นาฬิการุ่น Limelight Party (ไลม์ไลท์ ปาร์ตี้) ยังได้รับเลือกให้เป็น “สุดยอดนาฬิกาที่สวยที่สุดแห่งปีพ.ศ. 2549” โดยนิตยสาร โว้ก โฮยาส์ สเปน
นาฬิกา Piaget Polo Chronograph (โปโล โครโนกราฟ) ได้รับเลือกให้เป็น “สุดยอดนาฬิกาแห่งปีพ.ศ. 2550 ” ในกลุ่มประเภทโครโนกราฟ โดยคณะกรรมการจากนิตยสารฝรั่งเศส La Revue des Montres
นาฬิการุ่น Emperador (เอ็มเพอราดอร์) ได้รับรางวัลสุดยอดนาฬิกาสำหรับสุภาพบุรุษแห่งปีพ.ศ. 2550 (รางวัลนาฬิกาแห่งตะวันออกกลางประจำปีพ.ศ. 2550) ซึ่งจัดโดยนิตยสาร Alam Assaat Wal Moujawharat
นาฬิการุ่น Limelight Party Secret (ไลม์ไลท์ ปาร์ตี้ ซีเคร็ต) ได้รับฉายาว่าเป็น “สุดยอดนาฬิกาแห่งปีพ.ศ. 2550 ” ในกลุ่มนาฬิกาสำหรับสุภาพสตรี โดยนิตยสารในเบลเยียมชื่อ Passion des Montres
การประกวดและรางวัล > Piaget กับรางวัลผู้สร้างสรรค์เครื่องประดับอัญมณียอดเยี่ยม

ในปีพ.ศ. 2548 Piaget สร้างผลงานที่ได้รับรางวัลผู้สร้างสรรค์เครื่องประดับอัญมณียอดเยี่ยม รางวัลนี้มอบให้กับนักเรียนที่มีผลงานดีเด่นที่สุดสำหรับประกาศนียบัตร Certificat Fédéral de Capacité ด้านประดิษฐ์สร้างสรรค์นาฬิกา Dorian Recordon (โดเรียน เรคอร์ดอน) เป็นผู้ที่ได้รับประกาศนียบัตรคนแรกที่ได้รับรางวัลนี้
แหล่งข้อมูลอื่น

Official Piaget website
Kimberley Process Certification Scheme
Council for Responsible Jewellery Practices
Fondation de la Haute Horlogerie
Article in Men's Vogue เก็บถาวร 2008-02-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ลอตเตเวิลด์ทาวเวอร์

| ลอตเตเวิลด์ทาวเวอร์ Lotte World Tower 롯데월드타워 |
| --- | --- |

ข้อมูลทั่วไป
ที่ตั้ง:  กรุงโซล เกาหลีใต้
พิกัด: 37°30′45″N 127°06′10″E﻿ / ﻿37.51250°N 127.10278°E﻿ / 37.51250; 127.10278
สถานะ: เสร็จสมบูรณ์
สร้างเสร็จ: 22 ธันวาคม พ.ศ. 2559
เปิดตัว: 3 เมษายน พ.ศ. 2560
ความสูง
ชั้นสูงสุด: 497.6 m (1,633 ft)
รายละเอียด
จำนวนชั้น: 123 ชั้น และ 6 ชั้นใต้ดิน
พื้นที่ชั้น: 304,081 m2 (3,273,100 sq ft)
บริษัท
สถาปนิก: Kohn Pedersen Fox
ผู้พัฒนา: Lotte Engineering & Construction
ลอตเตเวิลด์ทาวเวอร์ (อังกฤษ: Lotte World Tower, เกาหลี: 롯데월드타워) คือ ตึกระฟ้า 123 ชั้น สูง 555.7 เมตร (1,823 ฟุต) ตั้งอยู่ในกรุงโซล ประเทศเกาหลีใต้ เปิดตัวสู่สาธารณะเมื่อวันที่ 11 เมษายน ค.ศ. 2017 และในปัจจุบันเป็นอาคารที่สูงที่สุดในเกาหลีใต้ และสูงเป็นอันดับ 6 ของโลก
ใน ค.ศ. 1989 อาคารได้รับการออกแบบเป็นครั้งแรกและมีแผนการก่อสร้าง การออกแบบเปลี่ยนแปลงอีกครั้งในปี 1994, 1995 และ 1997 การออกแบบลอตเตเวิลด์ครั้งที่ 2 ใน ค.ศ. 2002 ซึ่งคล้ายคลึงกับการเลียนแบบหอไอเฟลของฝรั่งเศส การแก้ไขภาพที่มองเห็นจากมุมสูงจากปี 2004 - 2006 ถูกเปลี่ยน 7 ครั้งในปี 2008 และการออกแบบถูกเปลี่ยนในปี 2009 และเริ่มสร้างฐานราก เดอะชาร์ดของอังกฤษถูกกล่าวว่าคล้ายคลึงกับการออกแบบนี้ การออกแบบของเดอะชาร์ดโดยสถาปนิกชาวอิตาลีที่มีชื่อเสียง Renzo Piano เริ่มในปี 2008 และเสร็จสมบูรณ์ในปี 2012 บรรยากาศภายใน ลิฟต์ และพื้นที่ด้านนอกของหลังคาอาคารมีความคล้ายกัน
ลอตเตเวิลด์ทาวเวอร์คือหมุดหมายของกรุงโซล ซึ่งเป็นอาคาร 100 ชั้นแห่งแรกของเกาหลีใต้ แนวคิดการออกแบบเป็นรูปกรวยเรียวยาวและค่อยๆโค้งออกด้านข้างอย่างนุ่มนวล กระจกสีอ่อนภายนอกได้แรงบันดาลใจจากเซรามิกเกาหลีและลักษณะเฉพาะของลวดลายประดับ
สมุดภาพ

ตุลาคม 2007
ตุลาคม 2011
เมษายน 2013
ตุลาคม 2013
ธันวาคม 2013
ธันวาคม 2013 (ระยะใกล้)
มิถุนายน 2014 (สำนักงานเขต Songpa ภายใต้การก่อสร้างของลอตเตเวิลด์ทาวเวอร์)
กรกฎาคม 2014 (ระยะใกล้)
สิงหาคม 2015
กันยายน 2015
18 กันยายน 2016 วิวจากเฮลิคอปเตอร์
7 ตุลาคม 2017
11 เมษายน 2019
ลอฟตัสเวอร์สเฟลด์

| --- | --- |
ลอฟตัส

th
ที่ตั้ง: พริทอเรีย ประเทศแอฟริกาใต้
พิกัด: 25°45′12″S 28°13′22″E﻿ / ﻿25.75333°S 28.22278°E﻿ / -25.75333; 28.22278
ความจุ: 42,858 คน ในการแข่งขันฟุตบอลโลก 51,762 คน ในการแข่งขันรักบี้ยูเนียน
พื้นผิว: หญ้า
การก่อสร้าง
ก่อสร้าง: 1906
เปิดใช้สนาม: 1923
ปรับปรุง: 1977
ต่อเติม: 2008
สนามกีฬาลอฟตัสเวอร์สเฟลด์ (อังกฤษ: Loftus Versfeld Stadium) เป็นสนามกีฬาสำหรับการแข่งขันรักบี้และฟุตบอล ตั้งอยู่ที่เมืองพริทอเรีย ประเทศแอฟริกาใต้ สนามมีความจุ 51,762 คน สำหรับการแข่งขันรักบี้และยังเคยใช้ในการแข่งขันเคอร์รีคัปรอบตัดสินในปี 2009 และยังใช้ในการแข่งขันฟุตบอลของทีมท้องถิ่นด้วย ในปี 2010 ยังเป็น 1 ในสนามที่ใช้ในการจัดการแข่งขันฟุตบอลโลก 2010
ลองวิว (เพลง)

Error ซิงเกิลโดยกรีนเดย์
"ลองวิว" (อังกฤษ: Longview) เป็นซิงเกิลเปิดตัวของวงพังก์ร็อกอเมริกัน กรีนเดย์ จากอัลบัมชุดที่ 3 ของวงที่ชื่อ ดูกี เพลงนี้เป็นซฺงเกิลแรกของวงที่ขึ้นอันดับ 1 บนชาร์ตมอเดิร์นร็อกในสหรัฐ มิวสิกวิดีโอได้รับการออกอากาศเต็มที่จากเอ็มทีวี และยังได้รับเครดิตว่าเป็นการแจ้งเกิดของกรีนเดย์สู่ความนิยมในกระแสหลัก วิดีโอกำกับโดย มาร์ก คอหร์ ที่ยังได้ร่วมงานกำกับมิวสิกวิดีโอหลายตัวของวง
เพลงบรรยายถึงความเบื่อหน่ายอย่างรุนแรง เนื้อเพลงพูดถึงการใช้เวลานั่งแต่อยู่ในบ้าน ทำอะไรที่ไม่มีสาระอะไร การสำเร็จความใคร่ด้วยตนเอง การสูบกัญชาไปจนไม่สนุกสนานอะไรแล้ว มือเบสของวง ไมก์ เดินต์ ได้กล่าวว่า ท่อนเบสอันเลื่องชื่อตอนต้นเพลงแต่งในคืนที่เขาพี้แอลเอสดี ในแทบทุกโชว์ของ ทเวนตีเฟิสต์เซนจูรีเบรกดาวน์เวิลด์ทัวร์ และ เรโซลูชันเรดิโอทัวร์ บิลลี โจ อาร์มสตรองจะเลือกสุ่มคนดูให้มาร้องเพลงนี้แล้วเขาจะเล่นกีตาร์ไฟฟ้าเพลงนี้บนเวที
เพลงนี้ตั้งชื่อตามเมืองลองวิวในรัฐวอชิงตัน และยังได้แสดงเพลงนี้ครั้งแรกที่นี่ด้วยในปี 1992 วงได้แต่งเพลงนี้เสร็จก่อนที่จะมาถึงเมืองนี้เสียอีก
ในปี 1995 กรีนเดย์ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแกรมมี่ 4 สาขา รวมถึงสาขาการแสดงเพลงฮาร์ดร็อกยอดเยี่ยมในเพลง "ลองวิว" เพลงนี้อยู่อันดับ 3 ของรายชื่อซิงเกิลยอดเยี่ยมแห่งปี 1994 ของนิตยสาร โรลลิงสโตน
ชาร์ต

| ชาร์ต (1994–1995) | ตำแหน่ง สูงสุด |
| --- | --- |
ออสเตรเลีย (ARIA): 33
Scotland (OCC): 32
UK Singles (OCC): 30
UK Rock & Metal (OCC): 3
US Radio Songs (Billboard): 36
US Alternative Airplay (Billboard): 1
US Mainstream Rock (Billboard): 13
ศูนย์กีฬาแห่งชาติออลิมปีย์สกึย

| --- | --- |
สนามฟุตบอลประเภท 4    
th
ที่ตั้ง: เลขที่ 55 ถนนเวลือกา วาซึลกิวสกา เคียฟ ประเทศยูเครน
พิกัด: 50°26′0.38″N 30°31′19.61″E﻿ / ﻿50.4334389°N 30.5221139°E﻿ / 50.4334389; 30.5221139
ขนส่งมวลชน:  Olimpiiska and  Palats Sportu, Kiev Metro
เจ้าของ: กระทรวงเยาวชนและกีฬา (ประเทศยูเครน)
ความจุ: 50,000 ที่นั่ง (ค.ศ. 1941) 47,756 ที่นั่ง (ค.ศ. 1949) 100,062 ที่นั่ง (ค.ศ. 1967) 83,450 ที่นั่ง (ค.ศ. 1999) 70,050 ที่นั่ง (ค.ศ. 2011)
สถิติผู้ชม: 102,000 (สโมสรฟุตบอลดือนามอกือยิว - สโมสรฟุตบอลบาเยิร์นมิวนิก, 16 มีนาคม 1977)
ขนาดสนาม: 105 68 เมตร
พื้นผิว: สนามหญ้า
การก่อสร้าง
เปิดใช้สนาม: 12 สิงหาคม ค.ศ. 1923
ปรับปรุง: ค.ศ. 1967, 1999, 2011
ต่อเติม: ค.ศ. 1966, 1978
ปิด: ค.ศ. 2008–2011
งบประมาณในการก่อสร้าง: 3,968–4,365 ล้านฮรึวญา
สถาปนิก: L.V.Pilvinsky (ค.ศ. 1923) Mykhailo Hrechyna (ค.ศ. 1936–1941) GMP (เยอรมนี) (ค.ศ. 2008–2011)
ผู้รับเหมาทั่วไป: Kyivmiskbud
การใช้งาน
ทีมชาติสหภาพโซเวียต (ค.ศ. 1969–1990) ฟุตบอลทีมชาติยูเครน (ค.ศ. 1994–ปัจจุบัน) สโมสรฟุตบอลดือนามอกือยิว (ค.ศ. 2011–ปัจจุบัน)
เว็บไซต์
nsc-olimpiyskiy.com.ua/en/
ศูนย์กีฬาแห่งชาติออลิมปีย์สกึย หรือ ศูนย์กีฬาโอลิมปิกแห่งชาติ  (ยูเครน: Націона́льний спорти́вний ко́мплекс «Олімпі́йський») เป็นสนามกีฬาอเนกประสงค์ในกรุงเคียฟ ประเทศยูเครน ตั้งอยู่บนเนินเขาแชแรปานอว์ในเขตเปแชสก์ เคยใช้ในการจัดมหกรรมกีฬาทั้งในระดับทวีปและระดับโลกมามากมายและสนามแห่งนี้ยังเป็นสนามที่ใหญ่เป็นอันดับ 2 ในยุโรปตะวันออกโดยเป็นรองแค่สนามกีฬาลุจนีกีของประเทศรัสเซีย
สนามกีฬาแห่งนี้มีสิ่งอำนวยความสะดวกมากมาย ทำให้ถูกนำมาใช้ในการจัดการแข่งขันฟุตบอลบางรายการในมหกรรมกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1980
หลังจากมีการปรับปรุงหลังคาและซ่อมแซมอุปกรณ์ต่าง ๆ ก็กลับมาเปิดใช้อีกครั้งในวันที่ 9 ตุลาคม ค.ศ. 2011 ซึ่งการเปิดใช้ในครั้งนี้เป็นการเปิดการแสดงของชากีรา และในวันที่ 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 2011 ก็ได้มีการจัดการแข่งขันฟุตบอลกระชับมิตรระหว่างฟุตบอลทีมชาติยูเครนกับฟุตบอลทีมชาติเยอรมนีโดยผลคือ 3–3 ประตู สนามแห่งนี้ยังถูกใช้ในการจัดการแข่งขันฟุตบอลยูโร 2012และยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก นัดชิงชนะเลิศ 2018ที่ประเทศยูเครนเป็นเจ้าภาพ
ประวัติ

หลังประเทศยูเครนได้รับเอกราชใน ค.ศ. 1991 สนามแห่งนี้ได้ใช้เป็นสนามประจำของฟุตบอลทีมชาติยูเครนและได้เปลี่ยนชื่อเป็นศูนย์กีฬาแห่งชาติออลิมปีย์สกึย (ริพับลิกันสเตเดียม) จึงทำให้สถานีรถไฟใต้ดินออลิมปีย์สกาที่อยู่ใกล้เคียงมีชื่อเรียกว่า "แรสปูบลือกันสกึยสตาดีออน" (Respublykanskyi Stadion)
ในปี 1997-1999 สนามได้มีการปรับปรุงใหม่ตามหลักเกณฑ์ของฟีฟ่าซึ่งทำให้สนามมีความจุลดลงเหลือ 83,450 ที่นั่ง
สนามแห่งนี้ใช้เป็นสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลดือนามอ แต่หลังจากเกิดการเปลี่ยนแปลงของสนามใน ค.ศ. 1998 ทำให้สโมสรฟุตบอลดือนามอตัดสินใจย้ายออกไปสร้างสนามใหม่ชื่อสนามโลบานอว์สกีดีนาโมซึ่งเป็นสนามที่จุคนได้น้อยกว่า ซึ่งการย้ายสนามของสโมสรฟุตบอลดือนามอนี้ทำให้สนามนี้ถูกเซ็นสัญญาเช่ายืมโดยสโมสรฟุตบอลดือนามอกือยิวแทนแต่จะใช้แค่เกมส์ในบ้านหรือเกมส์ในทัวร์นาเมนต์ใหญ่เท่านั้น
สนามนี้ยังใช้เป็นสนามเหย้าของฟุตบอลทีมชาติยูเครนและเป็นสถานใช้ในการจัดทัวร์นาเมนต์หรือมหกรรมกีฬาของประเทศยูเครนหรือที่ยูเครนเป็นเจ้าภาพ เช่นยูเครเนียนคัพ, โอลิมปิกฤดูร้อน 1980, ฟุตบอลยูโร 2012 หรือการแข่งขันที่ฟีฟ่าขอใช้ เช่นยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก นัดชิงชนะเลิศ 2018
การใช้งาน > โอลิมปิกฤดูร้อน 1980

| วันที่ | เวลา | ทีม | ผลการแข่งขัน | ทีม | รอบ | ผู้เข้าชท |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 20 กรกฎาคม 1980 | 12:00 |  เยอรมนีตะวันออก | 1–1 |  สเปน | กลุ่ม C | 100,000 |
| 22 กรกฎาคม 1920 | 12:00 |  เยอรมนีตะวันออก | 1–0 |  แอลจีเรีย | กลุ่ม C | 70,000 |
| 24 กรกฎาคม 1980 | 12:00 |  เยอรมนีตะวันออก | 5–0 |  ซีเรีย | กลุ่ม C | 80,000 |
| 21 กรกฎาคม 1980 | 12:00 |  อิรัก | 3–0 |  คอสตาริกา | กลุ่ม D |  |
| 23 กรกฎาคม 1980 | 12:00 |  อิรัก | 0–0 |  ฟินแลนด์ | กลุ่ม D | 40,000 |
| 25 กรกฎาคม 1980 | 12:00 |  อิรัก | 1–1 |  ยูโกสลาเวีย | กลุ่ม D |  |
| 27 กรกฎาคม 1980 | 12:00 |  เยอรมนีตะวันออก | 4–0 |  อิรัก | รอบก่อนรองชนะเลิศ | 48,000 |
การใช้งาน > ฟุตบอลยูโร 2012

| วันที่ | เวลา | ทีม | ผลการแข่งขัน | ทีม | รอบ | ผู้เข้าชม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 11 มิถุนายน 2012 | 21:45 |  ยูเครน | 2–1 |  สวีเดน | กลุ่ม D | 64,290 |
| 15 มิถุนายน 2012 | 22:00 |  สวีเดน | 2–3 |  อังกฤษ | กลุ่ม D | 64,640 |
| 19 มิถุนายน 2012 | 21:45 |  สวีเดน | 2–0 |  ฝรั่งเศส | กลุ่ม D | 63,010 |
| 24 มิถุนายน 2012 | 21:45 |  อังกฤษ | 0–0 (2–4 ลูกโทษตัดสิน) |  อิตาลี | รอบก่อนรองชนะเลิศ | 64,340 |
| 1 กรกฎาคม 2012 | 21:45 |  สเปน | 4–0 |  อิตาลี | รอบชิงชนะเลิศ | 63,170 |