stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พระยาอภัยภูเบศร (นอง)

| พระยาอภัยภูเบศร (นอง) |
| --- | --- |

ผู้สำเร็จราชการเมืองพระตะบอง
ดำรงตำแหน่ง พ.ศ. 2390–2403
กษัตริย์: พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
ก่อนหน้า: นักองค์อิ่ม
ถัดไป: เจ้าพระยาคทาธรธรณินทร์ (เยีย อภัยวงศ์)
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: นอง, ฟอง หรือ ม่วง
เสียชีวิต: พ.ศ. 2403
บุตร: 5

พระยาอภัยภูเบศร (นอง) ตระกูล อภัยวงศ์ (สกุล อภัยวงศ์ มีหลังจากที่พระยาอภัยภูเบศร ถึงแก่อนิจกรรม)  เป็นเจ้าเมืองพระตะบองคนที่ 6 ระหว่าง พ.ศ. 2390–2403 มีนามเดิมว่า นอง, ฟอง หรือ ม่วง เป็นบุตรของพระยาธิราชวงศา
หลังจากเจ้าเมืองพระตะบองคนที่ 5 ที่นักองค์อิ่มเป็นกบฏต่อไทย ทำลายเมืองพระตะบองแล้วลงไปอยู่กับญวนที่พนมเปญ เมื่อ พ.ศ. 2382 พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวก็ทรงโปรดเกล้าฯ ให้ปรับปรุง ซ่อมแซม เมืองพระตะบองเสียใหม่ แต่มิได้ทรงแต่งตั้งผู้ใดเป็นเจ้าเมืองพระตะบองเป็นเวลานานถึง 7 ปี ซึ่งน่าจะมาจากเหตุผลที่ไทยยังไม่สามารถจะหาผู้ใดที่ไว้วางใจ จงรักภักดีต่อไทยอย่างจริงใจ
บุคคลที่ได้รับการพิจารณาแต่งตั้งเป็นเจ้าเมืองพระตะบองขณะนั้นมีอยู่ 2 ท่าน คือ พระพิทักษ์บดินทร์ (โสม) ซึ่งเป็นปลัดเมืองพระตะบอง และพระนิรนทรโยธา (นอง, ฟอง หรือ ม่วง) กรมการเมืองซึ่งเป็นบุตรเขยของเจ้าพระยาอภัยภูเบศร (แบน) เจ้าเมืองพระตะบองคนที่ 1 ทั้งสองท่านมีบทบาทในการต่อสู้ป้องกันเมืองพระตะบองจากญวนเมื่อ พ.ศ. 2382 โดยนำกองทัพออกสะกัดครอบครัวเมืองพระตะบองให้กลับเข้าเมือง และนำกำลังเข้าตั้งมั่นรักษาเมือง ก่อนที่กองทัพจากกรุงเทพจะยกออกไป ทั้งสองท่านยังร่วมมือกับนักองค์ด้วงเกลี้ยกล่อมชักชวนชาวเมืองพระตะบองให้ลงไปพนมเปญ เมื่อ พ.ศ. 2381 และถูกจับได้จึงมีความผิด พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงเห็นว่าที่ทำไปเพราะตั้งใจจะประจบนักองค์ด้วงเพียงเท่านั้น อีกทั้งทั้งสองท่านเป็นข้าหลวงและบุตรหลานเจ้าพระยาอภัยภูเบศร (แบน) จึงทรงพระกรุณามิให้ลงโทษ โปรดให้เจ้าพระยาบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) ภาคทัณฑ์ไว้ก่อน
หลังจากเว้นว่างจากการมีเจ้าเมืองพระตะบองนาน 7 ปี เป็นเวลาที่ไทยทำสงครามกับญวนครั้งที่ 2 เจ้าพระยาบดินทรเดชาเป็นแม่ทัพในการบัญชาทัพ ท่านเดินทางไปยังเมืองพระตะบองเพื่อติดต่อสั่งราชการที่เมืองพระตะบอง ท่านตั้งให้พระพิทักษ์บดินทร์ (โสม) รั้งราชการเป็นเจ้าเมืองพระตะบอง และให้พระนิรนทรโยธานำกองทัพออกไปทำสงครามกับญวนในเขมร เมื่อสงครามจบลง พระพิทักษ์บดินทร์ (โสม) ก็ถึงแก่อสัญกรรม จึงได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งพระนิรนทรโยธา เป็นเจ้าเมืองพระตะบองคนที่ 6 ต่อมาท่านปกครองเมืองพระตะบองโดยปรับปรุงเมืองที่ทรุดโทรมให้เจริญขึ้น สภาพความเป็นอยู่ของราษฎรดีขึ้น พระยาอภัยภูเบศร (นอง) ว่าราชการได้ 12 ปี ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อ พ.ศ. 2403
บุตร

มีบุตรชายรวม 5 คน
เจ้าพระยาคทาธรธรณินทร์ (เยีย อภัยวงศ์)
นายทองอยู่
นายขำ
นายบัว
นายยศ
พระพิทักษ์เจดีย์ (แก่น รามางกูร)

| พระพิทักษ์เจดีย์ (แก่น รามางกูร) |
| --- | --- |

นายกองข้าอุปัฏฐากพระธาตุพนม หรือนายกองบ้านธาตุพนม
ก่อนหน้า: พระพิทักษ์เจดีย์ (ถง รามางกูร)
ถัดไป: ท้าวโพธิสารพินิต (อินทะวงส์ บุคคละ)
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ธาตุพนม
เสียชีวิต: ธาตุพนม
ศาสนา: ศาสนาพุทธ
คู่สมรส: นางพิทักษ์เจดีย์ (พิมมะทา)

พระพิทักษ์เจดีย์ (แก่น) พื้นเมืองพระนมระบุนามเดิมท้าวสุวันนะคำแก่นหรือท้าวแก่นคำหรือยาพ่อคำแก่น เมื่อดำรงตำแหน่งออกนามเจ้าพีพักแก่นคำ อดีตนายกองข้าอุปัฏฐากพระธาตุพนมหรือนายกองบ้านธาตุพนมลำดับ 6 พ.ศ. 2422-2427 ในราชวงศ์เวียงจันทน์ปกครองธาตุพนมลำดับ 9 เดิมบรรดาศักดิ์ท้าวพระลคร (ท้าวพลคร) รับพระราชทานบรรดาศักดิ์พระพิทักษ์เจดีย์คนที่ 2 ต่อพระพิทักษ์เจดีย์ (ถง) บิดา
ประวัติ

เป็นบุตรลำดับแรกของพระพิทักษ์เจดีย์ (ถง) กับนางพิทักษ์เจดีย์ (รัตนะจันทน์) เป็นหลานปู่ท้าวอุปละ (มุง) เหลนทวดพระอุปละ (คำมั่น) กับนางรัตนะหน่อแก้ว สืบเชื้อขุนโอกาสสายนางแก้วอาไพธิดาเจ้าพระรามราชฯ (ราม) ก่อน พ.ศ. 2417 ท้าวอุปละ (มุง) บิดาขอตั้งบุตรเป็นท้าวพระลครแล้วเลื่อนเป็นเพี้ยพระละคอรมหาโคตร หัวหน้าพวกคัพพชุมขับเสพมโหรีถวายพระธาตุพนม มีท้าวพลเสพขวาพลเสพซ้ายช่วยราชการ ตำแหน่งนี้พบในพื้นเมืองพระนมระบุครั้งเจ้าพระรามราชฯ (ราม) ปกครองธาตุพนมให้ชาวเวียงจันทน์ดำรงตำแหน่ง 4 คนคือท้าวพระละคร ท้าวพระไซยา ท้าวพระเสพขวา ท้าวพระเสพซ้าย ครั้งเจ้าอนุวงศ์ปฏิสังขรณ์พระธาตุพนมเคยโปรดเกล้าฯ พระยาคำป้อง (ต้นสกุลคำป้อง) เป็นหัวหน้าพวกเสพถวายพระธาตุพนม พร้อมเครื่องมโหรี อาทิ นางนาด กลอง ฆ้องวง (ฆ้องวงปัจจุบันแสดงที่ศูนย์ศิลปวัฒนธรรมรัตนโมลีศรีโคตรบูรวัดพระธาตุพนม) เป็นต้น ต่อมา พ.ศ. 2422 (23) พระพิทักษ์เจดีย์ (ถง) ถึงแก่กรรม จึงโปรดเกล้าฯ ท้าวพระลคร (แก่น) กรมการบ้านธาตุพนมเป็นพระพิทักษ์เจดีย์นายกองผู้ควบคุมท้าวเพี้ยตัวเลกข้าพระมหาธาตุพนมแทน โปรดฯ มีตราพระราชสีห์น้อยถึงเจ้าเมืองกรมการเมืองมุกดาหาร นครพนม สกลนคร ใจความสาส์นตราพระพิทักษ์เจดีย์ (เทบปะจิด) ฟ้องถึงกรุงเทพฯ ระบุ ...แล้วพระพิทักษ์เจดีย์ป่วยถึงแก่กรรมที่กรุงเทพฯ ยังหาได้กลับขึ้นมาไม่ แล้วจึงโปรดเกล้าฯ ตั้งท้าวพระลคร (แก่น) ให้เป็นที่พระพิทักษ์เจดีย์นายกองแทนพระพิทักษ์เจดีย์คนเก่า แล้วโปรดมีตราพระราชสีห์น้อยมาถึงเจ้าเมืองกรรมการเมืองมุกดาหารฉบับหนึ่ง, เมืองลครพนมฉบับหนึ่ง, เมืองสกลนครฉบับหนึ่ง รวม 3 ฉบับ ใจความในตราว่าให้เจ้าเมืองกรมการเมืองมุกดาหาร, เมืองลครพนม, เมืองสกลนคร ชำระตัวเลกข้าพระทาษพนมส่งให้พระพิทักษ์เจดีย์นายกองตามเดิมอย่าให้ขัดขวางเอาตัวเลกข้าพระทาษพนมไว้ แล้วห้ามเจ้าเมืองกรมการเมืองมุกดาหาร, เมืองลครพนม, เมืองสกลนครไม่ให้เก็บเงิน, ข้าวถังกับตัวเลกข้าพระทาษพนมไปเป็นอาณาประโยชน์ของเจ้าเมืองกรมการเมืองมุกดาหาร, เมืองลครพนม, กะเกณฑ์ใช้ราชการเหมือนแต่ก่อน ให้ท้าวเพี้ยตัวเลกซ่อมแซมปฏิสังขรณ์พระทาษพนมสืบไป แจ้งอยู่ในตราพระราชสีห์น้อย 3 ฉบับนั้นแล้ว แล้วเจ้าเมืองกรมการเมืองมุกดาหาร, เมืองลครพนม, เมืองสกลนครส่งให้พวกฯ ข้าฯ ไม่ เจ้าเมืองกรมการเมืองมุกดาหาร, เมืองลครพนม, เมืองสกลนครยังขืนเก็บเอาเงิน, ข้าวถังกับตัวเลกข้าพระทาษพนมไปเป็นอาณาประโยชน์ ของเจ้าเมืองกรมการทั้งสิ้นและใช้ราชการกะเกณฑ์ทุกปีมิได้ขาด... เนื้อความแสดงปัญหาการแย่งชิงข้าเลกพระธาตุพนมที่ยืดเยื้อและปัญหาผลประโยชน์มูลนายธาตุพนมกับหัวเมืองใกล้เคียงซึ่งแม้สมัยนายกองลำดับต่อไปก็ยังไม่จบสิ้น
ประวัติ > พี่น้องบุตรธิดา

มีพี่น้อง 6 ท่านคือพระพิทักษ์เจดีย์ (แก่น), พระพิทักษ์เจดีย์ (สี) หรือท้าวเทพพระสี, ท้าวเทพพระนม, นางเทพสวัสดิ์, นางเทพทุมมา, นางคำอ้วน มีภริยาปรากฏนาม 1 ท่านคือนางพิทักษ์เจดีย์ (พิมมะทา) มีบุตรธิดา 8 ท่านคือท้าวฮุง, ท้าวลี, ท้าวดี, ท้าวโม, ท้าวคำโสม, นางมาลีราช, นางพรหมประกาย, นางหม่าน
การพระศาสนา

พื้นเมืองพระนมระบุผลงานไว้จำนวนมาก เช่น ถวายพวกเสพเพิ่มแด่พระธาตุพนม บูรณะลานพระธาตุ เกณฑ์ไพร่พลข้าโอกาสขุดลอกบึงธาตุหน้าวัด เทครัวข้าโอกาสบางส่วนที่อพยพไปอยู่ฝั่งซ้ายน้ำโขงมาอยู่บ้านดอนจัน ปัจจุบันคือบ้านดอนกลาง ตำบลธาตุพนม เป็นต้น
ถึงแก่อนิจกรรม

ป่วยถึงแก่กรรม ณ กรุงเทพฯ ใน พ.ศ. 2427 ก่อนปฏิรูปการปกครองเป็นมณฑลเทศาภิบาล 17 ปี หลังเป็นพระพิทักษ์เจดีย์ 6 ปี ด้วยเหตุเดินทางฟ้องร้องเจ้าเมืองทั้ง 3 เรื่องแย่งชิงข้าเลกพระธาตุพนมและการเก็บเงินส่วยข้าวถังข้าเลก สาส์นตราพระพิทักษ์เจดีย์ (เทบปะจิด) ว่า ...ครั้นถึงปีวอก จศก (พ.ศ. 2427) พระพิทักษ์เจดีย์ (แก่น) ลงไปกรุงเทพฯ ทำคำร้องทุกข์ขึ้นกราบทูลในสมเด็จกรมพระบำราบปรปักษ์ยังหาทันได้ขึ้นมาไม่ พระพิทักษ์เจดีย์ (แก่น) ป่วยถึงแก่กรรมอยู่กรุงเทพฯ... พื้นเมืองพนมระบุถึงแก่กรรม พ.ศ. 2428 (จ.ศ. 1247) ด้วยอาการไข้เจ็บนาน 5 เดือน พระราชทานเพลิงที่กรุงเทพฯ ท้าวโพธิสารกรมการเชิญอัฐิบรรจุธาตุทิศเหนือพระธาตุพนม
| ก่อนหน้า |  | พระพิทักษ์เจดีย์ (แก่น รามางกูร) |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| พระพิทักษ์เจดีย์ (ถง รามางกูร) |  | นายกองข้าพระธาตุพนม,  หัวหน้าผู้ควบคุมตัวเลกข้าพระธาตุพนม    |  | ท้าวโพธิสารพินิต (อินทะวงส์ บุคคละ) |
บุญโต

บุญโต เป็นการ์ตูนทางโทรทัศน์ที่ออกอากาศทาง DMC (ปัจจุบันยุติออกอากาศแล้ว) หรือช่องวาไรตี้วัน ทางเครือข่ายเคเบิลทีวี
ออกอากาศตอนแรกเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2548 ถึงวันที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2556 ในปัจจุบัน มีทั้งหมด 3 ภาค และ 60 ตอน
| บุญโต |
| --- | --- |
พัฒนาโดย: DMC
จำนวนฤดูกาล: 3
การผลิต
ความยาวตอน: 16 นาที (เมื่อไม่นับรวมช่วงโฆษณา)
ออกอากาศ
ออกอากาศ: 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2548 – 26 ตุลาคม พ.ศ. 2556
เนื้อเรื่องย่อ

บุญโตเป็นเรื่องลูกหมูตัวหนึ่ง ที่อาศัยอยู่บ้านคนมากกว่าเล้าหมู กลัวแม่ค้าขายหมู มีเพื่อนชื่อผักบุ้ง อยู่กับป้า ชอบดูหมึกดำแผลงรส
ตัวละคร

บุญโต
เกน
ข้าวหอม (เฉพาะใน ภาค 3 เท่านั้น)
ถ้วยฟู (สุนัขที่ข้าวหอมกับงามตาเลี้ยงไว้)
ครูสมชาย (ครูของผักบุ้ง เกน และ กาย)
งามตา (พี่สาวของข้าวหอม)
ป้าของผักบุ้ง
ลุงของผักบุ้ง
แม่จ๋า (แม่ของ เกน และ กาย)
เอ๊ก (บางตอน)
สิงห์โต (สุนัขจรจัด)
ศรลม (เฉพาะในตอนจบเท่านั้น)
คุณเบ (บางตอน)
รายชื่อตอน > ภาค 1

กัลยาณมิตรบุญโต
ตอนสัตว์ก็มีหัวใจนะ
ของเล่นของคุณเบ
หน้าที่ของหนู
ขยะที่รัก
ซนเหมือนลิง
ซุปเปอร์หมูพลังผัก
น้ำเอย น้ำใจ
รักกันไว้เถิด
น้ำยาชุปชีวิต
จานบินยูเอฟโอ
ผักบุ้งจิ๋ว
หมูออมสิน
เด็กดีต้องพูดดี
Back to the Future (ตอนที่ 1)
Back to the Future (ตอนที่ 2)
ขี้เกียจตัวเป็นขน
เหินฟ้า
มายากล...มนต์สะกดจิต
รักอมตะ
ปีศาจน้ำอัดลม
รายชื่อตอน > ภาค 2

การกลับมาของบุญโต (ตอนที่ 1)
การกลับมาของบุญโต (ตอนที่ 2)
อธิษฐานจิต (ตอนที่ 1)
อธิษฐานจิต (ตอนที่ 2)
ผักบุ้งยอดนักสืบ (ตอนที่ 1)
ผักบุ้งยอดนักสืบ (ตอนที่ 2)
อาณาจักรมด ตอน เริ่มต้นการเดินทาง (ตอนที่ 1)
อาณาจักรมด ตอน เริ่มต้นการเดินทาง (ตอนที่ 2)
อาณาจักรมด ตอน เทพเจ้าทั้ง 5 (ตอนที่ 1)
อาณาจักรมด ตอน เทพเจ้าทั้ง 5 (ตอนที่ 2)
อาณาจักรมด ตอน เทพเจ้าทั้ง 5 (ตอนที่ 3)
อาณาจักรมด ตอน เทพเจ้าทั้ง 5 (ตอนที่ 4)
อาณาจักรมด ตอน บุญโตอออาณาจักรมด ต
อาณาจักรมด ตอน เพื่อนๆของเก
อาณาจักรมด ตอน ปริศนาเปิดเผย
อาณาจักรมด ตอน กองพันปีศาจ
อาณาจักรมด ตอน สามัคคีคือพลัง
อาณาจักรมด ตอน ประตูสุดท้าย
อาณาจักรมด ตอน ผ่านด่านสุดท้าย
อาณาจักรมด ตอน ครูสมชายมาแลัวอาณาจักรมด ตอน อวสานลอร์ดกาโก้
อาณาจักรมด ตอน บทสรุปของเรื่องราว
รายชื่อตอน > ภาค 3

ขอโทษและขอบคุณหน่อย
เพื่อนกันไม่ทะเลาะกัน
ต้องใช้ปัญญาไม่ใช้กำลัง
เด็กมือบอน
ขโมยหัวโต๊โต
ใจหยุดใจนิ่ง
กำเนิดสิงห์โต
คนขี้เหม็น
พี่เลี้ยงจำเป็น
กฐินนี้หนูจอง
หุ่นยนต์เพี๊ยน
รักนะพี่สาว
บุญโตเปลี๊ยนไป๋
หนูก็มีหัวใจนะ
หัวใจของแม่
ผมชื่อศรลมครับ
พระยาอภัยภูเบศร (รศ)

"เจ้าพระยาอภัยภูเบศร" เปลี่ยนทางมาที่นี่ สำหรับความหมายอื่น ดูที่ เจ้าพระยาอภัยภูเบศร (แก้ความกำกวม)
| พระยาอภัยภูเบศร (รศ) |
| --- | --- |

ผู้สำเร็จราชการเมืองพระตะบอง
ดำรงตำแหน่ง พ.ศ. 2357–2370
กษัตริย์: พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว
ก่อนหน้า: พระยาอภัยภูเบศร (แบน)
ถัดไป: พระยาอภัยภูเบศร (เชด)
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: รศ
เสียชีวิต: พ.ศ. 2370
บุตร: 10 คน

พระยาอภัยภูเบศร (รศ) นามเดิมว่ารศ เป็นบุตรชายคนโตของเจ้าพระยาอภัยภูเบศร (แบน) บิดาได้ส่งตัวเข้ามาเป็นมหาดเล็กในกรุงเทพฯ ต่อมาเมื่อพระยาวิบูลราช (แบน) ได้เลื่อนขึ้นเป็นพระยาอภัยภูเบศร (แบน) เป็นเจ้าเมืองพระตะบองคนที่ 2 หลังจากที่เจ้าพระยาอภัยภูเบศร (แบน) ถึงแก่กรรม มหาดเล็กรศได้เป็นผู้ช่วยราชการในพระตะบอง จนได้เป็นเจ้าเมืองพระตะบองเมื่อ พ.ศ. 2357
เมื่อพระยาอภัยภูเบศร (รศ) ขึ้นเป็นเจ้าเมือง เวียดนามพยายามเข้ามายึดครองพระตะบองไปเป็นของกัมพูชา แต่ได้ขอกำลังทหารจากนครราชสีมามาขับไล่ทหารเวียดนามออกไปได้ ต่อมา ใน พ.ศ. 2370 พระยาอุดมภักดี (เชด) และกรมการเมืองกล่าวโทษพระยาอภัยภูเบศร (รศ) มายังกรุงเทพฯ พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวจึงให้พระยาอภัยภูเบศร (รศ) เข้ามารับราชการในกรุงเทพฯ ตั้งให้เป็นพระยาพิพิธภักดี (รศ) และให้พระยาอุดมภักดี (เชด) ขึ้นเป็นเจ้าเมืองแทน
ต่อมา พระยาพิพิธภักดี (รศ) ได้เลื่อนขึ้นเป็นพระยาวิเศษสุนทร และได้มาเป็นปลัดเมืองเมื่อนักองค์อิ่มได้เป็นเจ้าเมืองพระตะบอง ต่อมาเมื่อนักองค์อิ่มหลงเชื่อเวียดนามว่าจะตั้งให้ครองราชสมบัติในเวียดนามและเสด็จไปกรุงเว้ ได้บังคับปลัดรศไปเวียดนามด้วยกันด้วย และถูกกักขังในกรุงเว้พร้อมนักองค์อิ่ม จนนักองค์อิ่มสิ้นพระชนม์ที่เว้ ส่วนปลัดรศได้กลับมาพระตะบองหลังจากสงครามสิ้นสุด และได้สร้างวัดไว้แห่งหนึ่งเรียกว่าวัดปลัด
บุตรธิดา

มีบุตรธิดา 10 คน คือ
พระพิทักษ์สรไกร เมืองนครราชสีมา
นายแก้ว
นายเมียก
นายฉิม
นายเพ็ชร
เอม ภรรยาพระยานุภาพไตรภพ เมืองนครเสียมราฐ
กอง ภรรยาเจ้าเมืองนครราชสีมา
แป้น ภรรยาพระยาราชสุภาวดี
ทับ ภรรยาพระยายมราช เมืองอุดงมีไชย
อำแดงแย้ม
บุญเสริม วิทยชำนาญกุล

ศาสตราจารย์ นายแพทย์ บุญเสริม วิทยชำนาญกุล เกิดวันที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2493 ที่กรุงเทพมหานคร  นักวิทยาศาสตร์ชาวไทย สาขากายวิภาคศาสตร์ และ ชีววิทยาระบบสืบพันธุ์ เป็นผู้บุกเบิกงานวิจัยเพื่อปรับปรุงและพัฒนาการเลี้ยงกุ้งกุลาดำในประเทศไทย โดยใช้วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีในการพัฒนาวิธีตรวจเชื้อและศึกษาหาวิธีป้องกันโรคไวรัสในกุ้งกุลาดำ จนได้รับรางวัล "กุ้งทองคำเกียรติยศ" จากชมรมผู้เลี้ยงกุ้งสุราษฎร์ธานี  เป็นนักวิจัยในกลุ่มพัฒนาเทคโนโลยีเพื่ออุตสาหกรรมผลิตกุ้งกุลาดำ ที่ได้รับรางวัลนักเทคโนโลยีดีเด่น  ของมูลนิธิส่งเสริมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีในพระบรมราชูปถัมภ์ ประจำปี 2546 และรางวัลวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มูลนิธิโทเรเพื่อการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ประเทศไทย ประจำปี พ.ศ. 2543
ประวัติ > การศึกษา

พ.ศ. 2512 - ปริญญาตรี (เกียรตินิยม) สาขาวิทยาศาสตร์การแพทย์ คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
พ.ศ. 2516 - ปริญญาแพทยศาสตรบัณฑิต จากคณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี มหาวิทยาลัยมหิดล
พ.ศ. 2518-2521 - ปริญญาเอก สาขา Neuroendocrinology จากมหาวิทยาลัยรอเชสเตอร์ สหรัฐอเมริกา โดยทุนมูลนิธิร็อกกี้เฟลเลอร์
Post Doctoral Training จากมหาวิทยาลัยอินดีแอนา และมหาวิทยาลัยเท็กซัส สหรัฐอเมริกา
ประวัติ > ประวัติการทำงาน

ตำแหน่งวิชาการ
พ.ศ. 2516 - บรรจุเข้าเป็นอาจารย์ ที่ภาควิชากายวิภาคศาสตร์ คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
พ.ศ. 2543 - ศาสตราจารย์  ภาควิชากายวิภาคศาสตร์ คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
ปัจจุบัน เป็นนักวิจัยหลัก ของหน่วยวิจัยเพื่อความเป็นเลิศเทคโนโลยีชีวภาพกุ้ง (Centex Shrimp เก็บถาวร 2007-01-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน) คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
ตำแหน่งบริหาร
เคยดำรงตำแหน่งรองคณบดี  คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
พ.ศ. 2536-2544 - เป็นผู้อำนวยการโครงการผลิตอาจารย์แพทย์ มหาวิทยาลัยมหิดล (ตั้งแต่เริ่มก่อตั้ง)
พ.ศ. 2541 - หัวหน้าภาควิชากายวิภาคศาสตร์ คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
ตำแหน่งในสมาคมและองค์กรต่างๆ
พ.ศ. 2536 - ได้รับเชิญให้เป็นที่ปรึกษางานวิจัยเกี่ยวกับกุ้ง ของบริษัทเจริญโภคภัณฑ์ จำกัด
เกียรติคุณและรางวัล

พ.ศ. 2532-2535 - ได้รับรางวัลอนันทมหิดล (King Anatamahidol Award) สำหรับผู้อุทิศตนให้การสอนนักศึกษาแพทย์
พ.ศ. 2540 - รางวัลสภาวิจัยแห่งชาติ : รางวัลผลงานประดิษฐ์คิดค้น  ของสำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ รางวัลชมเชย ประเภททั่วไป จากผลงาน "ชิ้นส่วนชีวภาพกำซาบด้วยสารพลาสติก เพื่อการเรียนการสอนในทางการแพทย์"
พ.ศ. 2543 - รางวัลวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มูลนิธิโทเรเพื่อการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ประเทศไทย (คณะผู้วิจัยเรื่องกุ้งกุลาดำ)
พ.ศ. 2546 - รางวัลนักเทคโนโลยีดีเด่น ของมูลนิธิส่งเสริมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีในพระบรมราชูปถัมภ์ (กลุ่มพัฒนาเทคโนโลยีเพื่ออุตสาหกรรมผลิตกุ้งกุลาดำ)
พ.ศ. 2563 - ได้รับพระราชทานเหรียญดุษฎีมาลา เข็มศิลปวิทยา ประจำปี 2562 สาขาวิทยาศาสตร์
ผลงานทางวิชาการที่สำคัญ

ทำการศึกษาวิจัยเกี่ยวกับการทำงานของระบบต่อมไร้ท่อ ต่อมไพเนียล
เป็นผู้บุกเบิกงานวิจัยด้านการกำซาบพลาสติกเข้าสู่ชิ้นส่วนอวัยวะมนุษย์ในประเทศไทย เพื่อผลิตอุปกรณ์ประกอบการเรียนการสอนวิชากายวิภาคศาสตร์ ซึ่งเป็นประโยชน์ต่อนักศึกษาแพทย์และวิทยาศาสตร์การแพทย์สาขาต่างๆ และเป็นหัวหน้าโครงการศูนย์ผลิตชิ้นส่วนสมองกำซาบด้วยสารพลาสติก เพื่อผลิตชิ้นส่วนสมองกำซาบด้วยสารพลาสติกควบคู่กับสื่อการสอนแบบ CAI ของชิ้นส่วนสมอง ให้แก่โรงเรียนแพทย์ต่างๆ ทั่วประเทศ รวมทั้งเพื่อศึกษาวิจัยด้านกายวิภาคศาสตร์ของสมองของคนไทย
เป็นผู้บุกเบิกงานวิจัยเพื่อปรับปรุงและพัฒนาการเลี้ยงกุ้งกุลาดำในประเทศไทย การพัฒนาวิธีตรวจเชื้อและศึกษาหาวิธีป้องกันโรคติดเชื้อไวรัสในกุ้งกุลาดำ โดยเฉพาะ โรคตัวแดงดวงขาว  และโรคหัวเหลือง ที่ก่อให้เกิดความเสียหายในการเพาะเลี้ยงกุ้งกุลาดำในประเทศไทยเป็นอันมาก
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2548 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2543 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2562 –  เหรียญดุษฎีมาลา เข็มศิลปวิทยา (ร.ด.ม.(ศ)) สาขาวิทยาศาสตร์
พ.ศ. 2542 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
พระยาอภัยภูเบศร (แบน)

ระวังสับสนกับ เจ้าพระยาอภัยภูเบศร (แบน)
"เจ้าพระยาอภัยภูเบศร" เปลี่ยนทางมาที่นี่ สำหรับความหมายอื่น ดูที่ เจ้าพระยาอภัยภูเบศร (แก้ความกำกวม)
| พระยาอภัยภูเบศร (แบน) |
| --- | --- |

ผู้สำเร็จราชการเมืองพระตะบอง เสียมราฐ
ดำรงตำแหน่ง พ.ศ. 2353–2357
กษัตริย์: พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย
ก่อนหน้า: เจ้าพระยาอภัยภูเบศร (แบน)
ถัดไป: พระยาอภัยภูเบศร (รศ)
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: แบน
เสียชีวิต: พ.ศ. 2357
บุตร: 9 คน

พระยาอภัยภูเบศร (แบน) นามเดิม แบน เป็นผู้ว่าราชการเมืองพระตะบอง เสียมราฐ คนที่ 2 ในแผ่นดินพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ระหว่าง พ.ศ. 2353–2357
ครั้งเมื่อเจ้าพระยาอภัยภูเบศร (แบน) ถึงแก่อสัญกรรมลง ทางกรุงเทพได้พิจารณาแต่งตั้งพระยาวิบูลราช (แบน) ขุนนางของเจ้าพระยาอภัยภูเบศร (แบน) ให้เป็นเจ้าเมืองพระตะบอง เสียมราฐ คนที่ 2 มีบทบาทและกรณียกิจทีสำคัญ คือ เมื่อเกิดจลาจลในเขมร เมื่อ พ.ศ. 2453 พระยาอภัยภูเบศร (แบน) ได้ทำการกะเกณฑ์ไพร่พล ก่อกำแพง ทำค่ายคู และขอกองทัพจากเมืองนครราชสีมา จันทบุรี ให้เตรียมพลเข้าช่วยเหลือประจำการที่พระตะบอง เมื่อสมเด็จพระอุไทยราชาธิราชรามาธิบดีทรงทราบถึงการเตรียมความพร้อมที่เมืองพระตะบอง พระองค์ได้อาศัยอำนาจญวนเกลี้ยกล่อมพระยาอภัยภูเบศร (แบน) เข้าเป็นสมัครพรรคพวก อย่าให้ความช่วยเหลือแก่ฝ่ายไทย แต่พระยาอภัยภูเบศร (แบน) มิได้หันเหจิตใจฝักใฝ่ด้วย
พระยาอภัยภูเบศร (แบน) ยังได้ยุติปัญหาที่นำไปสู่ความขัดแย้งกับญวน โดยได้มอบนักถิผู้เป็นภรรยาและแม่ยายสมเด็จพระอุไทยราชาธิราชรามาธิบดี จนทำให้ครอบครัวพระยาเขมรที่อยู่ที่เมืองพระตะบองเกิดความระส่ำระส่าย ต่างพากันอพยพตามนักถิไปเป็นจำนวนมาก ทำให้ญวนและเขมรไม่สามารถหาเหตุมาตีพระตะบองได้
เมื่อ พ.ศ. 2355 เจ้าเมืองพระตะบองมีบทบาทในการป้องกันเมืองหน้าด่านชายแดนไทย ออกสู้รบกับกองทัพเขมรของสมเด็จพระอุไทยราชาธิราชรามาธิบดี ก่อนที่ทางกรุงเทพจะไปถึง พระยาอภัยภูเบศร (แบน) ว่าราชการได้ 5 ปี ถึงอนิจกรรมเมื่อ พ.ศ. 2357
บุตรธิดา

พระยาอภัยภูเบศร (แบน) มีบุตรธิดา รวม 9 คน ดังนี้
พระวิเศษสุนทร (เตียง)
พระภักดีบริรักษ์ (ศรี)
พระยานุภาพไตรภพ (อง) บุตรเลี้ยง
หลวงอาสาประเทศ
นายเสือ
อัมพา
อำแดงแป้น
อำแดงมก
อำแดงเมน
พระยาอภัยภูเบศร (เชด)

"เจ้าพระยาอภัยภูเบศร" เปลี่ยนทางมาที่นี่ สำหรับความหมายอื่น ดูที่ เจ้าพระยาอภัยภูเบศร (แก้ความกำกวม)
| พระยาอภัยภูเบศร (เชด) |
| --- | --- |

ผู้สำเร็จราชการเมืองพระตะบอง
ดำรงตำแหน่ง พ.ศ. 2370–2377
กษัตริย์: พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว
ก่อนหน้า: พระยาอภัยภูเบศร (รศ)
ถัดไป: นักองค์อิ่ม
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: เชด
เสียชีวิต: พ.ศ. 2377
บุตร: 4

พระยาอภัยภูเบศร (เชด) เป็นผู้ว่าราชการเมืองพระตะบอง คนที่ 4 ระหว่าง พ.ศ. 2370–2377
เดิมดำรงตำแหน่ง พระอุดมภักดี (เชด) จนในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงโปรดแต่งตั้งเป็นเจ้าเมืองพระตะบองคนที่ 4 เมื่อ พ.ศ. 2370 ในสงครามระหว่างไทยและญวนครั้งที่ 1 พ.ศ. 2376–2377 เจ้าพระยาบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) ยกทัพเข้าโจมตีเขมรผ่านทางเมืองพระตะบอง ซึ่งเป็นที่ประชุมพลใหญ่ เพราะไทยมีไพร่พลถึง 40,000 นาย จะยกตีเขมรและญวน
พระยาอภัยภูเบศร (เชด) เจ้าเมืองพระตะบองคนที่ 4 รับภาระหน้าที่เกณฑ์ไพร่พล เสบียง อาหาร ไปเลี้ยงกองทัพ ยังรับคำสั่งจากเจ้าพระยาบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) ให้บัญชาการกองทัพนำกำลังไพร่พลเมืองพระตะบองทำการรบยึดพนมเปญ แล้วคุมกำลังอยู่รักษาเมืองพนมเปญกับนักองค์อิ่มและนักองค์ด้วง ขณะที่เจ้าพระยาบดินทรเดชาคุมกองทัพไปรบกับญวนที่ไซ่ง่อน เมื่อไทยพ่ายแพ้ญวนแล้วถูกเขมรตีซ้ำ พระยาอภัยภูเบศร (เชด) ได้รับคำรับสั่งจากเจ้าพระยาบดินทรเดชา ให้ทำการรื้อกำแพงพนมเปญเสีย เพื่อให้พนมเปญทรุดโทรมและอ่อนแอลง พระยาอภัยภูเบศร (เชด) ตรากตรำในสงครามครั้งนี้มาก จึงล้มป่วย ถึงอสัญกรรมเมื่อ พ.ศ. 2377
บุตรธิดา

พระภักดีบริรักษ์
พระพิทักษ์บดินทร์ (โสม)
อำแดงแก้ว ภรรยาพระยาพิทักษ์บดินทร
อำแดงกอง ภรรยาพระเสนาธิบดีเมืองพระตะบอง
ประเทศสวีเดนในโอลิมปิก

ประเทศสวีเดน เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกในโอลิมปิกฤดูร้อน 1896 และได้ส่งนักกีฬาเข้าร่วมโอลิมปิกฤดูร้อนทุกครั้งตั้งแต่นั้นมา คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติของประเทศสวีเดน คือ เป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิก ภายใต้รหัสประเทศ SWE
นับตั้งแต่ประเทศสวีเดนส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกครั้งแรก นักกีฬาสวีเดนได้รับเหรียญรางวัลรวมทั้งหมด 652 เหรียญ โดยแบ่งเป็น 202 เหรียญทอง 216 เหรียญเงิน และ 234 เหรียญทองแดง
สรุปเหรียญรางวัล

บทความหลัก: สรุปเหรียญรางวัลโอลิมปิกตลอดกาล
สรุปเหรียญรางวัล > โอลิมปิกฤดูร้อน

| ปีการแข่งขัน | นักกีฬา | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม | อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  เอเธนส์ 1896 | 1 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  ปารีส 1900 | 10 | 0 | 0 | 1 | 1 | 20 |
 เซนต์หลุยส์ 1904: did not participate
|  ลอนดอน 1908 | 168 | 8 | 6 | 11 | 25 | 3 |
|  สต็อกโฮล์ม 1912 | 444 | 24 | 24 | 17 | 65 | 2 |
|  แอนต์เวิร์ป 1920 | 260 | 19 | 20 | 25 | 64 | 2 |
|  ปารีส 1924 | 159 | 4 | 13 | 12 | 29 | 8 |
|  อัมสเตอร์ดัม 1928 | 100 | 7 | 6 | 12 | 25 | 4 |
|  ลอสแอนเจลิส 1932 | 81 | 9 | 5 | 9 | 23 | 4 |
|  เบอร์ลิน 1936 | 171 | 6 | 5 | 9 | 20 | 7 |
|  ลอนดอน 1948 | 181 | 16 | 11 | 17 | 44 | 2 |
|  เฮลซิงกิ 1952 | 206 | 12 | 13 | 10 | 35 | 4 |
|  เมลเบิร์น 1956 | 88 | 8 | 5 | 6 | 19 | 6 |
|  โรม 1960 | 134 | 1 | 2 | 3 | 6 | 16 |
|  โตเกียว 1964 | 94 | 2 | 2 | 4 | 8 | 17 |
|  เม็กซิโกซิตี 1968 | 100 | 2 | 1 | 1 | 4 | 20 |
|  มิวนิก 1972 | 131 | 4 | 6 | 6 | 16 | 11]] |
|  มอนทรีอัล 1976 | 116 | 4 | 1 | 0 | 5 | 12 |
|  มอสโก 1980 | 145 | 3 | 3 | 6 | 12 | 11 |
|  ลอสแอนเจลิส 1984 | 174 | 2 | 11 | 6 | 19 | 16 |
|  โซล 1988 | 185 | 0 | 4 | 7 | 11 | 32 |
|  บาร์เซโลนา 1992 | 187 | 1 | 7 | 4 | 12 | 27 |
|  แอตแลนตา 1996 | 177 | 2 | 4 | 2 | 8 | 29 |
|  ซิดนีย์ 2000 | 150 | 4 | 5 | 3 | 12 | 18 |
|  เอเธนส์ 2004 | 115 | 4 | 2 | 1 | 7 | 19 |
|  ปักกิ่ง 2008 | 134 | 0 | 4 | 1 | 5 | 55 |
|  ลอนดอน 2012 | 134 | 1 | 4 | 3 | 8 | 37 |
|  รีโอเดจาเนโร 2016 | 152 | 2 | 6 | 3 | 11 | 29 |
 โตเกียว 2020: เหตุการณ์ในอนาคต
 ปารีส 2024: เหตุการณ์ในอนาคต
 ลอสแอนเจลิส 2028: เหตุการณ์ในอนาคต
| รวม | รวม | 145 | 170 | 179 | 494 | 10 |
ดูเพิ่ม

ประเทศสวีเดนในพาราลิมปิก
รายชื่อผู้เชิญธงชาติสวีเดนในโอลิมปิก
รายชื่อนักกีฬาสวีเดนที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค ก ประเทศและดินแดนที่เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิก |
| --- | --- |
 ประเทศที่แข่งโอลิมปิกฤดูร้อน  ประเทศที่แข่งโอลิมปิกฤดูหนาว ประเทศเขตร้อน 
แอฟริกา:   แอลจีเรีย   แองกวิลลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   แอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดานใต้   ซูดาน   เอสวาตีนี   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว 
อเมริกา:   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา (ฤดูร้อน • ฤดูหนาว)   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ (ฤดูร้อน • ฤดูหนาว)   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ 
เอเชีย:   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน  เกาหลี ( เกาหลีเหนือ  •   เกาหลีใต้  •  เกาหลี (รวมชาติ))   คีร์กีซสถาน   คูเวต   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน 
ยุโรป:   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี (ฤดูร้อน • ฤดูหนาว)   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   คอซอวอ   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนียเหนือ   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน 
โอเชียเนีย:   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย (ฤดูหนาว)   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกีนี   ซามัว   หมู่เกาะโซโลมอน   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู 
อื่นๆ:   นักกีฬาอิสระ   นักกีฬาผู้ลี้ภัย 
อดีต:   ออสตราเลเชีย   โบฮีเมีย   อินดีสตะวันตก   ไต้หวัน   เชโกสโลวาเกีย  เยอรมนี ( เยอรมนีตะวันออก •  เยอรมนีตะวันตก •  เยอรมนี)   ทีมผสม   เนเธอร์แลนด์แอนทิลลีส   บอร์เนียวเหนือ  โรดีเชีย  รัสเซีย ( จักรวรรดิรัสเซีย •  สหภาพโซเวียต •  ทีมรวม •  นักกีฬาโอลิมปิกจากรัสเซีย •  อาร์โอซี)   ซาร์   เซอร์เบียและมอนเตเนโกร  เยเมน ( เยเมน •  เยเมนใต้)   ยูโกสลาเวีย