stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เทศมณฑลเหมียวลี่
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ  (ในภาษาอังกฤษ)
| ด ค กนคร เมือง และตำบลของเทศมณฑลเหมียวลี่ |
| --- | --- | --- |
ที่ตั้งเทศมณฑล: นครเหมียวลี่
| นคร |  เหมียวลี่  โถวเฟิ่น  |  |
| เมือง |  โฮ่วหลง  ทงเซียว  เยวี่ยนลี่  จู๋หนาน  จั๋วหลาน  |  |
| ตำบล |  ต้าหู  กงกว่าน  หนานจวาง  ซานวาน  ซานอี้  ชือถาน  ถงหลัว  โถวอู  ซีหู  เจ้าเฉียว  |  |
| ตำบลชนพื้นเมืองภูเขา |  ไท่อาน  |  |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
สวี เย่าชาง ผู้ว่าการเทศมณฑลเหมียวลี่
นครเหมียวลี่ เมืองหลวงของเทศมณฑลเหมียวลี่
องค์การบริหารเทศมณฑลเหมียวลี่
สภาเทศมณฑลเหมียวลี่
เดอะซิมส์ 3: เล็ตไนต์

| เดอะซิมส์ 3 เลทไนท์ |
| --- | --- |
หน้าปกภาคเสริมแสดงเรตติ้งของเกมในสหรัฐอเมริกา
ผู้พัฒนา: Visceral Games (วินโดวส์ และ แมคโอเอสเทน)   EA Mobile (เครื่องพกพา)
ผู้จัดจำหน่าย: อิเลคโทรนิค อาร์ต
แต่งเพลง: Steve Jablonsky 
ชุด: เดอะซิมส์
เอนจิน: เอนจินเดอะซิมส์ 3
เครื่องเล่น: วินโดวส์ แมคโอเอสเทน
วางจำหน่าย: 26 ตุลาคม พ.ศ. 2553
แนว: จำลองชีวิตจริง
รูปแบบ: ผู้เล่นเดี่ยว
เดอะซิมส์ 3 เลท ไนท์ เป็นภาคเสริมตัวที่ 3 ของเกมเดอะซิมส์ 3 ซึ่งภาคเสริมนี้ได้มาจากเกมเดอะซิมส์ 2 ในชื่อภาคเสริม เดอะซิมส์ 2 คืนหรรษา และตัวภาคเสริมนี้ก็ยังได้มาจากเกมเดอะซิมส์ ในชื่อเดอะซิมส์ วัยวุ่นลุ้นรัก นอกจากนี้ยังนำองค์ประกอบบางอย่างจากเกมบนเครื่องคอนโซล (ที่ไม่เกี่ยวกับตัวเกมหลัก) คือเกม เดอะเอิบซ์: ซิมส์อินเดอะซิตี
สำหรับภาคเสริมนี้มีเมืองใหม่มีชื่อว่าเมือง บริดจ์พอร์ต, ซึ่งเมืองนี้ได้มาจากเมือง ซานฟรานซิสโก และเมืองนี้ยังเป็นบ้านของเมือง Tinseltown, ลอสแอนเจลิส ซึ่งแบ่งออกเป็นสองเขตแตกต่างกันคล้ายกับที่พบในเดอะเอิบซ์ : ซิมส์อินเดอะซิตี
รูปแบบการเล่น > รูปแบบการเล่นโดยรวม

รูปแบบการเล่นของ เดอะซิมส์ 3 เลท ไนท์ นี้เป็นการให้ผู้เล่นได้พาซิมส์ไปท่องเที่ยวยามราตรี ซึ่งสามารถพาซิมส์ไปไนท์คลับ, บาร์ ได้ รวมถึงอาชีพใหม่ ทักษะใหม่ และนิสัยใหม่ และนอกจากนี้ภาคเสริมตัวดังกล่าวยังได้เพิ่มลิฟท์ และอพาร์ตเมนต์ ซึ่งเคยมีในภาคเสริม  เดอะซิมส์ 2 ร่วมหอ (ไม่) ลงโรง, เพียงแต่อาคารขนาดใหญ่เหล่านี้จะจางหายไปเมื่อมีคนอาศัยอยู่ สำหรับภาคเสริมนี้มีสิ่งมีชีวิตใหม่คือ แวมไพร์ ซึ่งแวมไพร์ก็เคยมีในภาคเสริม  เดอะซิมส์ 2 ไนท์ไลฟ์ คืนหรรษา มาก่อนแล้ว เพียงแต่ในภาคเสริมตัวนี้แวมไพร์จะแตกต่างไปจากเดิม โดยจะพบแวมไพร์ได้ตามเมือง บริดจ์พอร์ท ปกติใน เดอะซิมส์ 2 ไนท์ไลฟ์ คืนหรรษา หากถูกแวมไพร์กัด ซิมส์จะกลายเป็นแวมไพร์ทันที แต่สำหรับภาคนี้หากถูกแวมไพร์กัด ภายใน 2-3 วัน ซิมส์จะกลายเป็นแวมไพร์ทันที สำหรับอาหารของแวมไพร์ก็คือเลือด หากซิมส์ที่เป็นแวมไพร์ไม่ดื่มเลือด ก็จะตาย แต่ถ้าถูกแสงแดดเผาในเวลากลางวัน ซิมส์จะไม่ตายแต่จะมีมู้ดเลต (moodlet) ขึ้นว่าโดนแดดนานเกินไป และพลังงานจะลดลง
รูปแบบการเล่น > อพาร์ตเมนต์

สำหรับอพาร์ตเมนต์ในภาคเสริมตัวนี้จะแตกต่างจาก เดอะซิมส์ 2 ร่วมหอ (ไม่) ลงโรง เป็นอย่างมาก ในเดอะซิมส์ 2 ผู้เล่นสามารถนำซิมส์มาอยู่ในอพาร์ตเมนต์ได้สูงสุด 4 ครอบครัว แต่สำหรับเดอะซิมส์ 3 เลท ไนท์ สามารถนำซิมส์มาอยู่ในอพาร์ตเมนต์ได้เพียง 1 ครอบครัวเท่านั้น ส่วนราคาในการอาศัยอยู่นั้นจะขึ้นอยู่กับขนาดของห้องและสถานที่ท่องเที่ยวในบริเวณนั้น หากอยู่ในสถานที่ที่ไกลจากบริเวณในเมือง ราคาจะถูก แต่ถ้าอยู่ในสถานที่ที่ใกล้บริเวณท่องเที่ยวและมีขนาดห้องที่ใหญ่ ราคาจะแพงขึ้น เมื่อซิมส์เข้าไปอยู่ในอพาร์ตเมนต์ก็จะมีครอบครัวอื่นย้ายเข้ามาด้วย แต่เราจะไม่ได้เห็นการกระทำของซิมส์คนอื่นๆที่ไม่ใช่ครอบครัวที่เล่นอยู่ (คล้ายๆกับที่มีใน เดอะซิมส์ 2 ร่วมหอ (ไม่) ลงโรง )
เวลาซิมส์ขึ้นไปยังห้องของตัวเอง จะมีลิฟต์ที่จะพาซิมส์ขึ้นไปยังชั้นที่ซิมส์อาศัยอยู่ได้  ขนาดของห้องที่ซิมส์อยู่จะแตกต่างกันไปในแต่ละแห่ง ผู้เล่นสามารถซื้อหรือตกแต่งห้องที่ซิมส์อาศัยอยู่ได้ แต่ไม่สามารถซื้อยานพาหนะหรือไอเท็มที่มีขนาดใหญ่เกินไปเข้ามาได้
รูปแบบการเล่น > เครื่องดนตรี

สำหรับเครื่องดนตรีในภาคเสริมนี้ได้เพิ่มเข้ามา ซึ่งมีทั้งเปียโน, กลอง, เบส และกีตาร์แบบใหม่ และสามารถตั้งเป็นวงดนตรีของตัวเองได้ แต่จะต้องอยู่ในสายอาชีพนักดนตรีก่อนถึงจะสามารถตั้งวงดนตรีได้
ประวัติการพัฒนา

เดอะซิมส์ 3 เลทไนท์ ได้ประกาศอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2553  ซึ่งในวิดีโอตัวอย่างเกมจะมีเมือง  "บริดจ์พอร์ต" ซึ่งเป็นเมืองท่องเที่ยวยามราตรี และมาพร้อมกับเครื่องดนตรีอย่าง เปียโน, อิเลกโทน, ชุดกลอง และเบส เป็นต้น
ตัวเกมดังกล่าวมีกำหนดวางจำหน่ายวันที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2553 ในสหรัฐอเมริกา สำหรับประเทศไทยมีกำหนดวางจำหน่ายวันที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2553
ประวัติการพัฒนา > เพลงที่ใช้ในภาคเสริม

ด้านล่างนี้คือรายชื่อศิลปินที่มาขับร้องเพลงให้กับภาคเสริม เดอะซิมส์ 3 เลท ไนท์
Dr. Dre - "Under Pressure"
3OH!3 – “Double Vision”
Bryan Rice – “There for You”
Chiddy Bang – “Here We Go”
Electrolightz – “Miss Outta Control”
Eliza Doolittle – “Rollerblades”
Foxy Shazam – “Unstoppable”
Hadag Nahash – “Lo Maspik”
Hadouken! – “M.A.D.”
Jessica Mauboy – “Saturday Night”
Junkie XL – “Live Wired”
Kelis – “Brave”
Kelly Rowland – “Rose Colored Glasses”
King Fantastic – “All Black Ying Yang (The Party Song) ”
My Chemical Romance – “Na Na Na (Na Na Na Na Na Na Na Na Na)”
Nikki & Rich – “Next Best Thing”
The Ready Set – “More Than Alive”
Soulja Boy – “Speakers Going Hammer”
Travie McCoy – “Need You”
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของเกมเดอะซิมส์ 3 (ภาษาอังกฤษ)
เจ้าชายนิโคลัสแห่งโรมาเนีย

| นิโคลัส |
| --- | --- |

ผู้สำเร็จราชการแห่งโรมาเนีย
ดำรงพระยศ: 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1927 - 8 มิถุนายน ค.ศ. 1930
กษัตริย์: ไมเคิลที่ 1

ประสูติ: 3 สิงหาคม ค.ศ. 1903(1903-08-03) ซินายอา ราชอาณาจักรโรมาเนีย
สิ้นพระชนม์: 9 มิถุนายน ค.ศ. 1978(1978-06-09) (74 ปี) มาดริด ประเทศสเปน
ฝังพระศพ: สุสานคริสเตียน พิลี รัฐโว โลซาน ประเทศสวิสเซอร์แลนด์
พระชายา: โจแอนนา ดูมิทเทสคู-โดเลทติ เทเรซา ลิสโบอา ฟิกกูเอรา เดอ เมโล
ราชวงศ์: โฮเอินท์ซ็อลเลิร์น-ซีคมาริงเงิน
พระบิดา: เฟอร์ดินานด์ที่ 1 แห่งโรมาเนีย
พระมารดา: สมเด็จพระราชินีมารีแห่งโรมาเนีย
เจ้าชายนิโคลัสแห่งโรมาเนีย (ภาษาโรมาเนีย:Nicolae de România, 3 สิงหาคม ค.ศ. 1903 - 9 มิถุนายน ค.ศ. 1978) เป็นพระราชโอรสพระองค์ที่ 2 ของเฟอร์ดินานด์ที่ 1 แห่งโรมาเนียกับสมเด็จพระราชินีมารีแห่งโรมาเนีย
พระประวัติ

เจ้าชายนิโคลัสทรงประสูติที่ปราสาทเปเรส, เมืองซินายอา, ประเทศโรมาเนีย พระองค์เป็นพระอนุชาของเจ้าชายคาโรล รัชทายาทผู้ซึ่งปฏิเสธการสืบราชสมบัติในวันที่ 12 ธันวาคม ค.ศ. 1925 เพื่อจะอภิเษกสมรสกับซิซิ ลามบริโน สามัญชน (ต่อมาได้หย่าขาดกัน) เมื่อเฟอร์ดินานด์ พระราชบิดาเสด็จสวรรคตในปี ค.ศ. 1927 เจ้าชายไมเคิลพระโอรสของเจ้าชายคาโรลพระชนมายุ 5 พรรษาทรงครองราชสมบัติต่อ โดยเจ้าชายนิโคลัสทรงเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ พระองค์ทรงละทิ้งงานในราชนาวีอังกฤษ ทรงถูกเรียกตัวกลับโรมาเนียเพื่อปฏิบัติราชการร่วมกับพระสังฆราช มิรอน คริสทีและจอร์เกอร์ บุซดูกัน ผู้พิพากษาสูงสุดของประเทศ
อาจกล่าวได้ว่านี้เป็นการที่พระองค์ทรงได้พระยศผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์เป็นตำแหน่งแรก เจ้าชายนิโคลัสทรงไม่พอพระทัยที่ต้องสละงานด้านราชนาวีและพระองค์ทรงไม่ถนัดด้านการปกครอง พระองค์ทรงดำเนินการตามแบบของพระบิดาซึ่งทำงานร่วมกับพรรคเสรีนิยมชาติโรมาเนีย (PNL) และจำกัดพรรคฝ่ายค้านคือพรรคเกษตรกรชาติโรมาเนีย (PNŢ) พระองค์ประสงค์ตั้งคณะการปกครองชาติซึ่งตอนนั้นผู้นำรัฐบาลคือเอียน ไอ.ซี.บราเทียนูจากพรรคPNLปฏิเสธ เขาได้ร่วมเป็นพยานในการเปลี่ยนท่าทีของเจ้าชายคาโรลในกลางปี ค.ศ. 1927 เมื่อการโต้ตอบกันไปในทางรุนแรงขึ้นจนถึงการให้ยอมในราชบัลลังก์ การร่วมมือระหว่างเจ้าชายคาโรลกับพรรค PNŢ ได้ประกาศเป็นกลางโดยพรรค PNL แต่เมื่อบราเทียนูถึงแก่กรรมในปี ค.ศ. 1927 เริ่มมีการฟื้นฟูสัญญาและการเพิ่มขึ้นของพรรค PNŢ ทำให้เห็นว่าเหล่าผู้สำเร็จราชการมีอำนาจแต่เพียงในนามเท่านั้น และหลังจากคอนสแตนติน ซาราเทียนู (ผู้ได้รับการแต่งตั้งจากลูลิว มานิว หัวหน้าพรรค PNŢ) ดำรงตำแหน่งต่อจากบุซดูกันซึ่งถึงแก่กรรมในปี ค.ศ. 1929 มันกลายเป็นรอยแตกร้าวจากความแตกต่างในอำนาจทางการเมือง มิรอน คริสทีได้กล่าวว่า:"เหล่าผู้สำเร็จราชการทำงานไม่ได้เพราะไม่มีผู้นำ เจ้าชายทรงสูบบุหรี่ ซาราเทียนูมองไปท่ามกลางกองหนังสือของเขาและฉันเป็นบาทหลวงเพียงทำไห้ปรองดองกัน"
เจ้าชายนิโคลัสทรงปิติยินดีครั้งแรกเมื่อพระเชษฐาเจ้าชายคาโรลเสด็จกลับโรมาเนียในวันที่ 8 มิถุนายน ค.ศ. 1930 เพื่อครองราชสมบัติ พระองค์ทรงได้รับการต้อนรับจากการประชุมรัฐสภาเพื่อลงมติล้มเลิกกฎหมายปี ค.ศ. 1926 และได้ติดตามพระเชษฐาที่เพิ่งเสด็จกลับมาใหม่ๆ จากสนามบินนานาชาติเออร์เรล วไลคูจนถึงพระราชวังโคโทรเซนิ
อย่างไรก็ตามความสัมพันธ์ที่เป็นกันเองของพระองค์กับพระเชษฐาคาโรลเป็นเพียงสายสั้นๆ เท่านั้น เจ้าชายนิโคลัสทรงต้องการอภิเษกสมรสกับโจแอนนา ดูมิทเทสคู-โดเลทติ สตรีที่ผ่านการสมรสมาแล้ว เป็นการลำบากที่กษัตริย์ต้องให้อำนาจในการอภิเษกสมรส พระเจ้าคาโรลได้แนะนำว่าคู่สมรสควรสมรสโดยปราศจากการหาคำยอมรับ พระองค์ได้ประกาศเหตุการณ์นี้จะยอมรับว่าการสมรสครั้งนี้ สิ่งที่ทำสำเร็จไปแล้ว หลังจากการสมรสพระเจ้าคาโรลได้ขับเจ้าชายนิโคลัสออกจากประเทศพร้อมกับถอนพระยศเพื่อจะได้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จ เจ้าชายนิโคลัสจึงเสด็จไปพำนักที่สเปนและท้ายสุดตั้งรกรากที่สวิตเซอร์แลนด์ พระองค์สิ้นพระชนม์วันที่ 9 มิถุนายน ค.ศ. 1978 ที่มาดริด ประเทศสเปน พระชันษา 74 ปี
เจ้าชายนิโคลัสทรงอภิเษกสมรส 2 ครั้ง ครั้งแรกที่โตฮานิ โรมาเนีย ในวันที่ 7 พฤศจิกายน ค.ศ. 1931 กับโจแอนนา ดูมิทเทสคู-โดเลทติ  และครั้งที่ 2 ที่โลซานกับชาวบราซิลชื่อ เทเรซา ลิสโบอา ฟิกกูเอรา เดอ เมโล พระองค์ทรงไม่มีบุตรและธิดา
พระอิสริยยศ

เจ้าชายนิโคลัสทรงได้รับพระอิศริยยศเป็นจอมพลอากาศของกองทัพอากาศโรมาเนีย, พลเรือโทกิตติมศักดิ์ของราชนาวีอังกฤษ, อัศวินแห่งพระบัญชาของสมเด็จพระราชาธิบดีเฟอร์ดินานด์ที่ 1 แห่งโรมาเนีย, ปลัดแห่งมอลตา และพระอิสริยยศอื่นๆ อีกมากมาย
พระองค์ทรงถูกถอนยศทั้งหมดและสิทธิพิเศษโดยคำตัดสินของสภากษัตริย์ในวันที่ 9 เมษายน ค.ศ. 1937 และทรงได้รับพระนามว่า นิโคไล บรานา พระองค์รับเอา โฮเอินท์ซ็อลเลิร์น เป็นนามสกุลและพระราชกฤษฎีกาว่าด้วยราชวงศ์ในวันที่ 10 มิถุนายน ค.ศ. 1942 ได้ยอมรับพระองค์เป็น เจ้าชายแห่งโฮเอินท์ซ็อลเลิร์น (H.R.H. Prince of Hohenzollern) และคู่สมรสของพระองค์ทรงเป็นเจ้าหญิงแห่งโฮเอินท์ซ็อลเลิร์น (H.R.H. Princess of Hohenzollern)
เอมส์ (รัฐไอโอวา)

บทความนี้เกี่ยวกับเมืองในรัฐไอโอวา สำหรับความหมายอื่น ดูที่ เอมส์
ใจกลางเมืองเอมส์
เอมส์ (Ames) เป็นเมืองแห่งหนึ่งตั้งอยู่บริเวณกลางรัฐไอโอวา สหรัฐอเมริกา ตั้งอยู่เหนือเมืองหลวง ดิมอยน์ ประมาณ 50 กม (30 ไมล์) เอมส์เป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยไอโอวาสเตต ในปี 2543 ตามสัมมโนประชากร เมืองเอมส์มีประชากร 50,731 ชื่อเมืองตั้งอยู่สมาชิกสภาผู้แทน โอกส์ เอมส์ (Oakes Ames)
ในปี 2553 เอมส์ได้รับเลือกจากหนังสือพิมพ์ซีเอ็นเอ็นว่าเป็นเมืองน่าอยู่อันดับ 9 ของประเทศ
ภูมิศาสตร์

เอมส์ตั้งอยู่บริเวณทางหลวง อินเตอร์สเตต 35 ทางหลวงสหรัฐ 30 และ 69 และ ลิงคอล์นไฮเวย์ และมีทางรถไฟยูเนียนแปซิฟิกตัดผ่านกลางเมือง
เอมส์ตั้งอยู่ที่พิกัด  42°1′38″N 93°37′54″W﻿ / ﻿42.02722°N 93.63167°W﻿ / 42.02722; -93.63167 มีพื้นที่ประมาณ 55.9 ตารางกิโลเมตร (21.6 ตารางไมล์) เป็นพื้นดิน และ 0.1 ตารางกิโลเมตร (0.04 ตารางไมล์) เป็นพื้นน้ำ
คมนาคม

การเดินทางในเมืองมีรถโดยสารประจำทางชื่อ "ไซไรด์" (CyRide) โดย ไซ เป็นชื่อสัญลักษณ์ทีมกีฬาของมหาวิทยาลัยไอโอวาสเตต โดยมีรถเมล์วิ่งในเมืองทั้งหมด 8 สาย และรถเมล์วิ่งวนในส่วนมหาวิทยาลัยอีก 4 สาย
การเดินทางระหว่างเมืองใช้ทางหลวงหลัก 2 เส้น คือ อินเตอร์สเตต 35 และ ทางหลวงสหรัฐ 30 ถึงแม้ว่าเมืองจะมีทางรถไฟผ่านกลางเมืองแต่มีเฉพาะรถไฟขนส่งสินค้าเท่านั้น ไม่มีรถไฟโดยสาร ในเมืองมีสนามบินขนาดเล็กตั้งอยู่ทางทิศใต้ของเมือง โดยไม่มีเครื่องบินพาณิชย์เช่นกัน การเดินทางทางรถไฟหรือเครื่องบินมาที่เมืองเอมส์จำเป็นต้องเดินทางไปที่เมืองดิมอยน์ ห่างออกไป 50 กม. และเดินทางทางรถยนต์ต่อมาที่เมืองอีกทีหนึ่ง
แหล่งข้อมูลอื่น

ที่ว่าการเมืองเอมส์ เก็บถาวร 2008-11-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
รายละเอียดเมืองเอมส์ เก็บถาวร 2008-03-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
เรื่องอื้อฉาวของเริห์ม

แอ็นสท์ เริห์ม  ใน ค.ศ. 1924
เรื่องอื้อฉาวของเริห์ม เป็นผลจากการเปิดเผยต่อสาธารณะเกี่ยวกับพฤติกรรมรักร่วมเพศของแอ็นสท์ เริห์ม โดยฝ่ายต่อต้านนาซี ใน ค.ศ. 1931 และ ค.ศ. 1932 ผลจากเรื้องอื้อฉาวดังกล่าว เริห์มจึงกลายเป็นที่รู้จักในฐานะนักการเมืองรักร่วมเพศคนแรก
เริห์มเป็นสมาชิกตอนต้นของพรรคนาซีและมีความใกล้ชิดกับอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ ผู้นำพรรค ในช่วงปลายทศวรรษ ค.ศ. 1920 เขาอาศัยอยู่ในโบลิเวียซึ่งเขาได้เขียนจดหมายถึงเพื่อนคนหนึ่งที่ชื่อ คาร์ล-กึนเธอร์ ไฮร์มโซธ ซึ่งเขาได้เขียนกล่าวถึงรสนิยมทางเพศของเขาอย่างตรงไปตรงมา ชีวิตคู่ของเริห์มได้เริ่มพังทลายลง เมื่อเขาเดินทางกลับเยอรมนีใน ค.ศ. 1930 และได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้นำชตวร์มอัพไทลุง(เอ็สอา) ซึ่งเป็นฝ่ายกองกำลังกึ่งทหารดั้งเดิมของพรรคนาซี แม้ว่าพรรคสังคมประชาธิปไตยเยอรมนี(เอ็สเพเด) และพรรคคอมมิวนิสต์เยอรมนีได้ให้การสนับสนุนการยกเลิกมาตรา 175 กฏหมายเยอรมันที่กำหนดให้การรักร่วมเพศเป็นความผิดทางอาญา ทั้งสองพรรคได้ใช้ความเกลียด/กลัวพวกรักร่วมเพศเพื่อโจมตีฝ่ายปรปักษ์ของนาซีและใส่ร้ายป้ายสีว่าพรรคนาซีได้ถูกครอบงำโดยพวกรักร่วมเพศ เป้าหมายของพวกเขาคือการป้องกันหรือชะลอการยึดอำนาจของนาซี ซึ่งในที่สุดก็เกิดขึ้นในช่วงต้นปี ค.ศ. 1933
เริ่มต้นในเดือนเมษายน ค.ศ. 1931  หนังสือพิมพ์ประจำพรรคเอ็สเพเด มึนเชเนอร์ โพสต์ ได้ตีพิมพ์ข่าวหน้าหนึ่งเกี่ยวกับการกล่าวหาถึงพฤติกรรมรักร่วมเพศในเอ็สอา ซึ่งกลายเป็นว่ามีพื้นเพมาจากการปลอมแปลง ผู้นำพรรคเอ็สเพเดตั้งใจที่จะตามหาหลักฐานที่แท้จริงเกี่ยวกับเพศวิถีของเริหม์ และหากเป็นไปได้ ให้ลงโทษเขาภายใต้มาตรา 175 เริหม์ถูกขึ้นศาลถึงห้าครั้ง แต่ไม่เคยถูกตัดสินว่ามีความผิด ในช่วงการเลือกตั้งประธานาธิบดีเยอรมันในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1932 พรรคเอ็สเพเดได้เผยแพร่จุลสารที่ถูกแก้ไขโดยอดีตนาซีที่ชื่อว่า เฮลมุท โคลตซ์[de] พร้อมด้วยจดหมายของเริหม์ที่เขียนถึงไฮร์มโซธ การเปิดเผยรอบที่สองได้ทำให้นาซีบางคนวางแผนลอบสังหารเริหม์ ซึ่งล้มเหลวและส่งผลให้เกิดแรงกดดันเชิงลบเพิ่มเติมต่อพรรค
เรื่องอื้อฉาวได้รับความสนใจระดับชาติอันเป็นผลมาจากโคลตซ์ถูกทำร้ายโดยสมาชิกผู้แทนสภาฝ่ายนาซีในอาคารไรชส์ทาค เมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม ค.ศ. 1932 เพื่อเป็นการแก้แค้นที่เขาตีพิมพ์จดหมายของเริห์ม ชาวเยอรมันจำนวนมากต่างมองว่าการโจมตีประชาธิปไตยนั้นสำคัญกว่าชีวิตส่วนตัวของเริห์ม ผลการเลือกตั้งของนาซีไม่ได้รับผลกระทบจากเรื่องอื้อฉาวดังกล่าว แต่ส่งผลต่อความสามารถของพวกเขาในการนำเสนอตัวเองว่าเป็นพรรคการเมืองแห่งการฟื้นฟูศีลธรรม ฮิตเลอร์ต้องคอยปกป้องเริห์มในช่วงเรื่องอื้อฉา่ว ฝ่ายหลังต้องพึ่งพาฮิตเลอร์โดยสิ้นเชิง เนื่องจากได้สูญเสียแรงสนับสนุนในพรรคนาซี ฮิตเลอร์ได้สังหารเริห์มและพรรคพวกของเขาใน ค.ศ. 1934 โดยกล่าวอ้างว่า เขาเป็นพวกรักร่วมเพศและกล่าวหาว่าเป็นคนทรยศ ภายหลังจากการกวาดล้าง รัฐบาลนาซีได้ทำการกดขี่ข่มเหงกลุ่มรักร่วมเพศอย่างเป็นระบบ
เจลีกคัพ

| --- | --- |
ก่อตั้ง: 1992; 32 ปีที่แล้ว (1992)
ภูมิภาค:  ญี่ปุ่น
จำนวนทีม: 20
ทีมชนะเลิศปัจจุบัน: อวิสปา ฟูกูโอกะ (1 ครั้ง)
ทีมที่ประสบความสำเร็จที่สุด: คาชิมะ แอนต์เลอส์ (6 ครั้ง)
ผู้แพร่ภาพโทรทัศน์: ฟูจิทีวี, สกาย เพอร์เฟคทีวี! (ถ่ายทอดสด)
เว็บไซต์: www.jleague.jp/leaguecup/
 เจลีกคัพ ฤดูกาล 2023
เจ.ลีกคัพ (ญี่ปุ่น: Jリーグカップ; โรมาจิ: Jē-rīgu-kappu) เป็นการแข่งขันฟุตบอลที่จัดตั้งขึ้นโดยเจลีก ได้รับการสนับสนุนโดย ยามาซากิ บิสกิตส์ (วายบีซี) ของยามาซากิ เบกกิง (เดิมชื่อ ยามาซากิ นาบิสโก) ตั้งแต่เริ่มก่อตั้งในปี พ.ศ. 2535 เป็นที่รู้จักกันในชื่อ เจ. ลีก วายบีซี ลูแว็ง คัพ (ญี่ปุ่น: JリーグYBCルヴァンカップ) หรือ ลูแว็ง คัพ (ญี่ปุ่น: ルヴァンカップ、ルヴァン杯; ลูแว็งเป็นหนึ่งในผลิตภัณฑ์ของวายบีซี) เป็นที่รู้จักกันในชื่อ เจ.ลีก ยามาซากิ นาบิสโก คัพ (ญี่ปุ่น: Jリーグヤマザキナビスコカップ)  หรือ นาบิสโก คัพ (ญี่ปุ่น: ナビスコカップ、ナビスコ杯) จนถึงเดือนสิงหาคม 2559
เงินรางวัล

แชมเปียนส์: เจลีกคัพ, วายบีซี ลูแว็ง คัพ, เหรียญรางวัลแชมเปียนและ 150 ล้านเยน
รองชนะเลิศ: เจลีก คอมเมโมเรทีฟ พลัค, เหรียญรางวัลรองชนะเลิศ, และ 50 ล้านเยน
อันดับ 3 (2 สโมสร): เจลีก คอมเมโมเรทีฟ พลัค และ 20 ล้านเยน สู่แต่ละสโมสรที่จบอันดับที่ 3
ทำเนียบรอบชิงชนะเลิศ

| ปี | ชนะเลิศ | สกอร์ | รองชนะเลิศ | สนาม |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1992 | แวร์ดี คาวาซากิ | 1–0 | ชิมิซุ เอส-พัลส์ | สนามกีฬาแห่งชาติโอลิมปิก |
| 1993 | แวร์ดี คาวาซากิ | 2–1 | ชิมิซุ เอส-พัลส์ | สนามกีฬาแห่งชาติโอลิมปิก |
| 1994 | แวร์ดี คาวาซากิ | 2–0 | จูบิโล อิวาตะ | Kobe Universiade Memorial Stadium |
1995: ไม่มีการแข่งขัน
| 1996 | ชิมิซุ เอส-พัลส์ | 3–3 (5–4 ลูกโทษ) | แวร์ดี คาวาซากิ | สนามกีฬาแห่งชาติโอลิมปิก |
| 1997 | คาชิมะ แอนต์เลอส์ | 2–1 5–1 (7–2 ประตูรวม) | จูบิโล อิวาตะ | เลก 1: สนามกีฬายามาฮะ   เลก 2: สนามฟุตบอลคาชิมะ |
| 1998 | จูบิโล อิวาตะ | 4–0 | เจอีเอฟ ยูไนเต็ด อิชิฮะระ | สนามกีฬาแห่งชาติโอลิมปิก |
| 1999 | คาชิวะ เรย์โซล | 2–2 (5–4 ลูกโทษ) | คาชิมะ แอนต์เลอส์ | สนามกีฬาแห่งชาติโอลิมปิก |
| 2000 | คาชิมะ แอนต์เลอส์ | 2–0 | คาวาซากิ ฟรอนตาเล | สนามกีฬาแห่งชาติโอลิมปิก |
| 2001 | โยโกฮามะ เอ็ฟ มารินอส | 0–0 (3–1 ลูกโทษ) | จูบิโล อิวาตะ | สนามกีฬาแห่งชาติโอลิมปิก |
| 2002 | คาชิมะ แอนต์เลอส์ | 1–0 | อูราวะ เรดไดมอนส์ | สนามกีฬาแห่งชาติโอลิมปิก |
| 2003 | อูราวะ เรดไดมอนส์ | 4–0 | คาชิมะ แอนต์เลอส์ | สนามกีฬาแห่งชาติโอลิมปิก |
| 2004 | เอฟซี โตเกียว | 0–0 (4–2 ลูกโทษ) | อูราวะ เรดไดมอนส์ | สนามกีฬาแห่งชาติโอลิมปิก |
| 2005 | เจอีเอฟ ยูไนเต็ด ชิบะ | 0–0 (5–4 ลูกโทษ) | กัมบะ โอซากะ | สนามกีฬาแห่งชาติโอลิมปิก |
| 2006 | เจอีเอฟ ยูไนเต็ด ชิบะ | 2–0 | คาชิมะ แอนต์เลอส์ | สนามกีฬาแห่งชาติโอลิมปิก |
| 2007 | กัมบะ โอซากะ | 1–0 | คาวาซากิ ฟรอนตาเล | สนามกีฬาแห่งชาติโอลิมปิก |
| 2008 | โออิตะ ทรินิตา | 2–0 | ชิมิซุ เอส-พัลส์ | สนามกีฬาแห่งชาติโอลิมปิก |
| 2009 | เอฟซี โตเกียว | 2–0 | คาวาซากิ ฟรอนตาเล | สนามกีฬาแห่งชาติโอลิมปิก |
| 2010 | จูบิโล อิวาตะ | 5–3 (aet) | ซานเฟรชเช ฮิโรชิมะ | สนามกีฬาแห่งชาติโอลิมปิก |
| 2011 | คาชิมะ แอนต์เลอส์ | 1–0 (aet) | อูราวะ เรดไดมอนส์ | สนามกีฬาแห่งชาติโอลิมปิก |
| 2012 | คาชิมะ แอนต์เลอส์ | 2–1 (aet) | ชิมิซุ เอส-พัลส์ | สนามกีฬาแห่งชาติโอลิมปิก |
| 2013 | คาชิวะ เรย์โซล | 1–0 | อูราวะ เรดไดมอนส์ | สนามกีฬาแห่งชาติโอลิมปิก |
| 2014 | กัมบะ โอซากะ | 3–2 | ซานเฟรชเช ฮิโรชิมะ | สนามกีฬาไซตะมะ |
| 2015 | คาชิมะ แอนต์เลอส์ | 3–0 | กัมบะ โอซากะ | สนามกีฬาไซตะมะ |
| 2016 | อูราวะ เรดไดมอนส์ | 1–1 (5–4 ลูกโทษ) | กัมบะ โอซากะ | สนามกีฬาไซตะมะ |
| 2017 | เซเรซโซ โอซากะ | 2–0 | คาวาซากิ ฟรอนตาเล | สนามกีฬาไซตะมะ |
| 2018 | โชนัน เบลมาเร | 1–0 | โยโกฮามะ เอ็ฟ มารินอส | สนามกีฬาไซตะมะ |
| 2019 | คาวาซากิ ฟรอนตาเล | 3–3 (5–4 ลูกโทษ) | ฮกไกโด คอนซาโดเล ซัปโปโระ | สนามกีฬาไซตะมะ |
| 2020 | เอฟซี โตเกียว | 2–1 | คาชิวะ เรย์โซล | สนามกีฬาแห่งชาติ |
| 2021 | นาโงยะ แกรมปัส | 2–0 | เซเรซโซ โอซากะ | สนามกีฬาไซตะมะ |
| 2022 | ซานเฟรชเช ฮิโรชิมะ | 2–1 | เซเรซโซ โอซากะ | สนามกีฬาแห่งชาติ |
| 2023 | อวิสปา ฟูกูโอกะ | 2–1 | อูราวะ เรดไดมอนส์ | สนามกีฬาแห่งชาติ |
ทำเนียบผู้ชนะเลิศ > ชนะเลิศ (จำแนกตามสโมสร)

| สโมสร | ชนะเลิศ | รองชนะเลิศ | ฤดูกาลที่เป็นชนะเลิศ | ฤดูกาลที่เป็นรองชนะเลิศ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| คาชิมะ แอนต์เลอส์ |  6 |  3 | 1997, 2000, 2002, 2011, 2012, 2015 | 1999, 2003, 2006 |
| โตเกียว แวร์ดี |  3 |  1 | 1992, 1993, 1994 | 1996 |
| เอฟซี โตเกียว |  3 |  0 | 2004, 2009, 2020 |  |
| อูราวะ เรดไดมอนส์ |  2 |  4 | 2003, 2016 | 2002, 2004, 2011, 2013 |
| จูบิโล อิวาตะ |  2 |  3 | 1998, 2010 | 1994, 1997, 2001 |
| กัมบะ โอซากะ |  2 |  3 | 2007, 2014 | 2005, 2015, 2016 |
| เจอีเอฟ ยูไนเต็ด ชิบะ |  2 |  1 | 2005, 2006 | 1998 |
| คาชิวะ เรย์โซล |  2 |  1 | 1999, 2013 | 2020 |
| ชิมิซุ เอส-พัลส์ |  1 |  4 | 1996 | 1992, 1993, 2008, 2012 |
| คาวาซากิ ฟรอนตาเล |  1 |  4 | 2019 | 2000, 2007, 2009, 2017 |
| เซเรซโซ โอซากะ |  1 |  2 | 2017 | 2021, 2022 |
| ซานเฟรชเช ฮิโรชิมะ |  1 |  2 | 2022 | 2010, 2014 |
| โยโกฮามะ เอ็ฟ มารินอส |  1 |  1 | 2001 | 2018 |
| โออิตะ ทรินิตา |  1 |  0 | 2008 |  |
| โชนัน เบลมาเร |  1 |  0 | 2018 |  |
| นาโงยะ แกรมปัส |  1 |  0 | 2021 |  |
| ฮกไกโด คอนซาโดเล ซัปโปโระ |  0 |  1 |  | 2019 |
แหลงข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
Japan - List of League Cup Winners, RSSSF.com
| ด ค กเจลีกคัพ |
| --- | --- |
ฤดูกาล:  1992  1993  1994  1996  1997  1998  1999  2000  2001  2002  2003  2004  2005  2006  2007  2008  2009  2010  2011  2012  2013  2014  2015  2016  2017  2018  2019  2020  2021 
นัดชิงชนะเลิศ:  1992  1993  1994  1996  1997  1998  1999  2000  2001  2002  2003  2004  2005  2006  2007  2008  2009  2010  2011  2012  2013  2014  2015  2016  2017  2018  2019  2020
เอไทไพ

เอไทไพ (ATypI /eɪˈtaɪpaɪ/ ย่อมาจาก Association Typographique Internationale แปลเป็นภาษาไทยได้ว่า “สมาคมศิลปะการใช้ตัวพิมพ์นานาชาติ (International Typography Association)) เป็นองค์การไม่แสวงหาผลกำไร ระดับนานาชาติที่อุทิศตนเพื่อศิลปะการใช้ตัวพิมพ์ กิจกรรมหลักของสมาคมคือการประชุมประจำปี ซึ่งจัดขึ้นในเมืองต่างๆ ทั่วโลกในแต่ละปี
วัตถุประสงค์

วัตถุประสงค์ของเอไทไพคือการจัดการประชุมแบบบูรณาการสำหรับทุกคนในแวดวงศิลปะการใช้ตัวพิมพ์ นอกจากนี้เอไทไพยังทำหน้าที่ต่อไปนี้อีกด้วย
อนุรักษ์วัฒนธรรม ประเพณี และประวัติศาสตร์ของศิลปะการใช้ตัวพิมพ์
ส่งเสริมไทป์เฟซดิจิทัลร่วมสมัย
ส่งเสริมการออกแบบไทป์เฟซและศิลปะการใช้ตัวพิมพ์ที่โดดเด่น
ส่งเสริมความเข้าใจที่สำคัญเกี่ยวกับปัญหาการพิมพ์
การประชุม

การประชุมเอไทไพจัดขึ้นในระดับนานาชาติ ในแต่ละปีในเมืองต่างๆ โดยปกติจะจัดขึ้นในเดือนกันยายนหรือตุลาคม จัดขึ้นโดยได้รับความช่วยเหลือจากสมาชิกและสถาบันในท้องถิ่น ซึ่งมักเป็นมหาวิทยาลัยหรือวิทยาลัย กระนั้นในปี 2020, 2021 และ 2022 การประชุมเอไทไพจำเป็นต้องจัดขึ้นแบบเสมือนจริงเนื่องจากการแพร่ระบาดของโควิด-19
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ของเอไทไพI
เว็บไซต์ประวัติศาสตร์ของเอไทไพ ATypI เก็บถาวร 2016-10-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Prix Charles Peignot บนเว็บไซต์เอไทไพ
เมืองชากังราว

ชากังราว เป็นเมืองที่เอ่ยถึงในหลักฐานโบราณ และมีผู้สันนิษฐานเกี่ยวกับสถานที่ตั้งไว้ต่างกัน เช่น พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงวินิจฉัยไว้ใน พ.ศ. 2451 ว่า เป็นเมืองเดียวกับเมืองสวรรคโลก และสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ทรงวินิจฉัยไว้ใน พ.ศ. 2457 ว่า เป็นเมืองเดียวกับเมืองกำแพงเพชร แต่ปัจจุบันมีการเสนอแนวคิดที่แตกต่างออกไป
ในประวัติศาสตร์

เมืองชากังราวปรากฏชื่อมาตั้งแต่สมัยสุโขทัย จารึกสุโขทัยหลายหลักระบุว่า ชากังราวเป็นเมืองขึ้นของอาณาจักรสุโขทัย โดยเป็นเมืองที่อยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของเมืองสุโขทัย
จารึกวัดเขาสุมนกูฏ (พ.ศ. 1911) กล่าวว่า พระมหาธรรมราชาที่ 1 แห่งสุโขทัย เสด็จไปนมัสการพระพุทธบาทที่ยอดเขาสุมนกูฏพร้อมชาวเมืองต่าง ๆ ที่อยู่ภายใต้การปกครองของสุโขทัย ซึ่งรวมถึงเมืองชากังราว และโปรดให้ทำจารึกนี้ขึ้นเป็นที่ระลึก
ส่วนเอกสารสมัยอยุธยาระบุถึงความพยายามของอยุธยาที่จะยึดเมืองชากังราวหลายคราว เช่น พระราชพงศาวดารกรุงเก่า ฉบับหลวงประเสริฐ กล่าวว่า สมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 1 พระมหากษัตริย์อยุธยา ต้องทรงยกทัพไปตีเมืองชากังราวถึงสี่ครั้ง ครั้งแรกในปีฉลู จ.ศ. 735 (พ.ศ. 1916) พญาคำแหงผู้เป็นเจ้าเมืองชากังราว กับพญาใสแก้ว ออกมาตีตอบโต้ สมเด็จพระบรมราชาธิราชทรงฆ่าพญาใสแก้วตาย ส่วนพญาคำแหงและไพร่พลหนีเข้าเมืองได้ ครั้งที่สองในปีมะโรง จ.ศ. 738 (พ.ศ. 1919) พญาคำแหง กับท้าวผ่าคอง เตรียม "ยอ" ทัพของสมเด็จพระบรมราชาธิราช แต่ท้าวผ่าคองเห็นว่าจะทำไม่ได้ จึงเลิกทัพหนี ทัพสมเด็จพระบรมราชาธิราชตามตีทัพท้าวผ่าคองแตก จับตัว "ท้าวพญาแลเสนาขุนหมื่น" ได้มากมาย ครั้งที่สามในปีมะเมีย จ.ศ. 740 (พ.ศ. 1921) พระมหาธรรมราชาที่ 2 พระมหากษัตริย์สุโขทัย ออกมาต่อสู้ด้วยพระองค์เอง แต่เห็นว่าสู้ไม่ได้ จึง "ออกถวายบังคม" และครั้งที่สี่ในปีมะโรง จ.ศ. 750 (พ.ศ. 1931) แต่สมเด็จพระบรมราชาธิราชประชวรหนักและเสด็จกลับเสียก่อน ไปสวรรคตกลางทางกลับอยุธยา
พระราชพงศาวดารกรุงเก่า ฉบับหลวงประเสริฐ ระบุอีกว่า ในปีมะเแม จ.ศ. 813 (พ.ศ. 1994) มหาราชแห่งเชียงใหม่ (พระเจ้าติโลกราชแห่งล้านนา) เสด็จมาเอา "เมืองซากังราว" ได้ แล้วจึงไปเอา "เมืองสุกโขใทย" แต่ไม่สำเร็จ จึงยกทัพกลับคืน
เมืองชากังราวยังได้รับการกล่าวถึงในพระอัยการลักษณะลักพา ซึ่งเป็นกฎหมายสมัยอยุธยา
สถานที่ตั้ง > แนวคิดเดิม

พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงวินิจฉัยถึงที่ตั้งเมืองชากังราวไว้ในพระราชนิพนธ์เรื่อง เที่ยวเมืองพระร่วง พิมพ์ครั้งแรกใน พ.ศ. 2451 ว่า เมืองชากังราวได้แก่เมืองสวรรคโลก โดยทรงระบุว่า "เมื่อก่อนได้พงศาวดารฉบับหลวงประเสริฐมานั้น ไม่มีผู้ใดเดาได้เลยว่าเมืองชากังราวคือเมืองใดอยู่แห่งหนตำบลใด มาได้หนทางเดาในพงศาวดารฉบับที่กล่าวแล้วนั้น คือ แห่งหนึ่งมีข้อความกล่าวไว้ว่า 'ศักราช 813 มะแมศก ครั้งนั้น มหาราชมาเอาเมืองชากังราว ได้แล้วจึงมาเอาเมืองสุโขทัย เข้าปล้นเมืองมิได้ ก็เลยยกทัพกลับคืน' ดังนี้จึงเป็นเครื่องนำให้สันนิษฐานว่า เมืองชากังราวนั้นคือเมืองสวรรคโลก เพราะปรากฏอยู่ว่า มหาราช (เมืองเชียงใหม่) ได้ชากังราวแล้วเลยไปเอาเมืองสุโขทัย ต้องเข้าใจว่าเป็นเมืองใกล้เคียงกัน ถ้าจะนึกถึงทางที่เดิน ก็ดูถูกต้องดี แต่เหตุไฉนจึงเรียกชื่อเมืองสวรรคโลกว่าชากังราว ข้อนี้แปลไม่ออก"
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ทรงวินิจฉัยถึงที่ตั้งเมืองชากังราวไว้ในคำอธิบาย พระราชพงศาวดาร ฉบับพระราชหัตถเลขา ฉบับพิมพ์ครั้งที่ 2 (พ.ศ. 2457) ว่า ทรงตรวจสอบแผนที่แล้วทรงเห็นว่า "เมืองชากังราวจะเป็นเมืองอื่นนอกจากเมืองกำแพงเพชรทุกวันนี้ไม่ได้" ประกอบกับทรงพบพระราชกฤษฎีกาของสมเด็จพระรามาธิบดีที่ 1 (พระเจ้าอู่ทอง) เขียนชื่อ "ชาวดงราวกำแพงเพชร" ติดกัน และทรงเชื่อว่า "ชาวดงราว" เป็นการเขียน "ชากังราว" ผิด จึงทรงวินิจฉัยว่า ชากังราวเป็นเมืองเดียวกับกำแพงเพชร โดยเป็นเมืองเก่าที่ตั้งอยู่ฝั่งตะวันตก (ฝั่งวัดพระบรมธาตุ) ของเมืองกำแพงเพชรปัจจุบัน
ความเห็นของสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ นั้นได้รับการนับถือสืบ ๆ มาโดยไม่มีผู้ใดคัดค้าน จนกลายเป็นความเชื่อว่า ชากังราวคือกำแพงเพชร และมีการสรุปว่า "กำแพงเพชรมีชื่อเดิมว่า เมือง 'ชากังราว'" ทั้งมีการใช้ชากังราวสื่อถึงกำแพงเพชร เช่น เรียกเฉาก๊วยจากกำแพงเพชรว่า "เฉาก๊วยชากังราว" และเรียกการแข่งขันกีฬาในจังหวัดกำแพงเพชรว่า "ชากังราวเกมส์" ตลอดจนมีสถานที่หลายแห่งในกำแพงเพชรใช้คำว่า "ชากังราว" เช่น โรงเรียนชากังราววิทยา (อินทร์-ชุ่ม ดีสารอุปถัมภ์) ในอำเภอเมืองกำแพงเพชร