stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ราชอาณาจักรนาโปลี
ประวัติศาสตร์ > ราชวงศ์ฮาพส์บวร์คและราชวงศ์บูร์บงของสเปน

ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 15 ราชอาณาจักรนาโปลียังคงพัวพันอยู่ในความขัดแย้งระหว่างกลุ่มอำนาจจากต่างแดนที่เข้ามาครอบงำอิตาลี ในปี ค.ศ. 1495 พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 8 แห่งฝรั่งเศสอ้างตนเป็นผู้ปกครองราชอาณาจักรในช่วงสั้น ๆ หลังตกเป็นของชาวสเปนในปี ค.ศ. 1504 นาโปลีและซิซิลีอยู่ภายใต้การปกครองของอุปราชเป็นเวลาสองศตวรรษ ภายใต้การปกครองของสเปนประเทศถูกมองเป็นเพียงแหล่งรายได้และประสบกับความเสื่อมถอยทางเศรษฐกิจอย่างต่อเนื่อง การเรียกเก็บภาษีที่ขูดเลือดขูดเนื้อก่อให้เกิดการก่อกบฏของชนชั้นกลางและชนชั้นล่างในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1647 (การปฏิวัติของมาซานีเอโล) แต่ชาวสเปนกับกลุ่มบารอนร่วมมือกันปราบจราจลได้ในปี ค.ศ. 1648
สงครามสืบราชบัลลังก์สเปนในปี ค.ศ. 1701–14 ส่ผลให้ราชอาณาจักรนาโปลีตกอยู่ภายใต้อิทธิพลของราชวงศ์ฮาพส์บวร์คของออสเตรีย (ซิซิลีตกอยู่ภายในการปกครองของปีเยมอนเตในช่วงสั้น ๆ) ปี ค.ศ. 1734 ดอนการ์โลส เด บูร์บง เจ้าชายสเปนที่ต่อมากลายเป็นพระเจ้าการ์โลสที่ 3 ได้พิชิตนาโปลีและซิซิลีที่ขณะนั้นอยู่ภายใต้การบริหารราชการของราชวงศ์บูร์บงของสเปนในฐานะราชอาณาจักรแยก ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 18 กษัตริย์ราชวงศ์บูร์บงที่ปกครองแบบสมบูรณาญาสิทธิราชย์อันทรงภูมิธรรมได้สนับสนุนการปฏิรูปเพื่อเปลี่ยนจากความอยุติธรรมในทางสังคมและการเมืองมาเป็นรัฐสมัยใหม่
ประวัติศาสตร์ > ราชอาณาจักรของนโปเลียน

บทความหลัก: ราชอาณาจักรนาโปลี (นโปเลียน)
พระเจ้าเฟร์นันโดที่ 4 แห่งราชวงศ์บูร์บงหยุดโครงการปฏิรูปชั่วคราวโดยมีการปฏิวัติฝรั่งเศสเป็นตัวอย่างให้เห็นว่าจะเกิดอะไรขึ้นหากปล่อยให้แนวคิดเรื่องสาธารณรัฐและระบอบประชาธิปไตยดำเนินต่อไป แนวคิดดังกล่าวเป็นที่เรียกร้องของกลุ่มเสรีชน อันได้แก่ กลุ่มปัญญาชนชั้นกลาง, กลุ่มขุนนาง และกลุ่มนักบวช ที่มองว่าการปฏิรูปของราชวงศ์บูร์บงเป็นการทำเพื่อเพิ่มอำนาจให้กษัตริย์มากกว่าเพื่อผลประโยชน์ของชาติ กลุ่มผู้รักชาติเริ่มวางแผนการสมคบคิดและถูกตอบโต้ด้วยความรุนแรง กองทัพของพระเจ้าเฟร์นันโดร่วมมือกับกองทัพพันธมิตรต่อต้านสาธารณรัฐฝรั่งเศสในสงครามสัมพันธมิตรครั้งที่สองซึ่งผลลัพธ์ที่ได้คือความหายนะ นาโปลีถูกชาวฝรั่งเศสแย่งชิงไป พระเจ้าเฟร์นันโดหนีไปซิซิลี วันที่ 24 มกราคม ค.ศ. 1799 มีการประกาศตั้งสาธารณรัฐปาเตโนเปอาแต่ถูกทอดทิ้งไม่ได้รับการคุ้มครอง นครนาโปลีที่ถูกชาวฝรั่งเศสทอดทิ้งถูกกองกำลังของพระเจ้าเฟร์นันโดตีแตกในวันที่ 13 มิถุนายน ค.ศ. 1799 กลุ่มคนรักชาติที่ต้านทานด้วยความสิ้นหวังได้รับการสัญญาว่าจะให้อิสรภาพในการตัดสินใจว่าจะอยู่ต่อหรือจะออกจากประเทศจึงยอมแพ้ แต่ในวันที่ 24 มิถุนายน กองเรือของโฮราชิโอ เนลสันมาถึง เนลสันที่ทำข้อตกลงกับกลุ่มอำนาจในซิซิลีได้ยกเลิกเงื่อนไขในข้อตกลงยอมแพ้ ชาวสาธารณรัฐหลายคนถูกจับตัวและถูกประหารชีวิต พระเจ้าเฟร์นันโดเสด็จกลับนาโปลี แต่การสมคบคิดวางแผนกับชาวออสเตรียและชาวบริเตนของพระองค์ทำให้นโปเลียนเดือดดาล
หลังปราบชาวออสเตรียได้ที่เอาสเทอร์ลิทซ์ นโปเลียนส่งโฌแซ็ฟ น้องชายของตนไปพิชิตราชอาณาจักรของพระเจ้าเฟร์นันโดซึ่งตอนแรกนโปเลียนได้ผนวกเข้ากับราชอาณาจักรฝรั่งเศส แต่ต่อมาในวันที่ 30 มีนาคม ค.ศ. 1806 ได้ประกาศให้เป็นเอกราชโดยมีโฌแซ็ฟเป็นกษัตริย์ เมื่อโฌแซ็ฟถูกย้ายไปสเปนในปี ค.ศ. 1808 นโปเลียนยกนาโปลีให้ฌออากีม มูว์รา ซึ่งเป็นน้องเขย ภายใต้การปกครองของชาวฝรั่งเศสนาโปลีถูกทำให้เป็นสมัยใหม่มากขึ้นด้วยการล้มเลิกระบอบศักดินาและนำกฏข้อบัญญัติต่าง ๆ มาใช้ มูว์ราเป็นกษัตริย์ที่ได้รับความนิยมพอสมควร พระเจ้าเฟร์นันโดที่ 4 (ต่อมาคือพระเจ้าเฟร์นันโดที่ 1 แห่งซิซิลีทั้งสอง) ถูกบีบให้หนีไปซิซิลีสองครั้ง ที่นั่นทรงได้รับการช่วยเหลือจากชาวบริเตน
การฟื้นฟูราชอาณาจักรที่ในตอนนี้ถูกเรียกว่าราชอาณาจักรซิซิลีทั้งสองทำให้สุดท้ายถูกจัดให้เป็นรัฐอนุรักษ์นิยมของยุโรป แม้มีหลายคนในราชอาณาจักรที่รับเอาแนวคิดแบบเสรีชนมา แต่กษัตริย์ยืนยันหลายครั้งว่าราชอาณาจักรปกครองด้วยระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ ทำให้เกิดการบดขยี้กันทางการเมืองอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ การปฏิวัติครั้งรุนแรงเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1820 เมื่อพระเจ้าเฟร์นันโดที่ 1 ถูกบีบให้มอบรัฐธรรมนูญและเกิดขึ้นอีกครั้งในปี ค.ศ. 1848 ในรัชสมัยของพระเจ้าฟรานเชสโกที่ 2 เมื่อซิซิลีพยายามจะประกาศอิสรภาพ การเมืองและเศรษฐกิจที่ย่ำแย่ของราชอาณาจักรนำไปถูกการแตกพ่ายอย่างง่ายดายเมื่อต้องรับมือกับการรุกรานของจูเซปเป การีบัลดีในปี ค.ศ. 1860 ในการลงประชามติในปีเดียวกันนั้นทั้งนาโปลีกับซิซิลีลงคะแนนเสียงขอรวมตัวกับอิตาลีเหนืออย่างท่วมท้น
การสืบบัลลังก์ > ราชวงศ์อารากอน

พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 5 แห่งอารากอนและที่ 1 แห่งนาโปลี สมรสกับมารีอาแห่งกัสติยา แต่ไม่มีพระโอรสธิดาด้วยกัน
พระเจ้าเฟร์ดินันโด (เฟร์นันโด) ที่ 1 แห่งนาโปลี พระโอรสนอกสมรสของกษัตริย์คนก่อน พระองค์สมรสกับอีซาแบลแห่งเค]ร์มงต์ซึ่งเป็นหลานสาวจากการสมรสครั้งแรกของมารีแห่งอ็องกิย็อง หลังอีซาแบลสิ้นพระชนม์ พระเจ้าเฟร์ดินันโดสมรสใหม่กับชวนนาแห่งอารากอน พระราชธิดาของพระเจ้าชวนที่ 2 แห่งอารากอน
พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 2 แห่งนาโปลี สืบทอดตำแหน่งต่อจากพระราชบิดา ทรงสมรสกับอิปโปลิตา มาเรีย สฟอร์ซา
พระเจ้าเฟร์ดินันโดที่ 2 แห่งนาโปลี สืบทอดตำแหน่งต่อจากพระราชบิดาซึ่งสละบัลลังก์ ทรงสมรสกับโจวานนาแห่งนาโปลี พระปิตุจฉาวัย 18 พรรษาซึ่งเป็นพระขนิษฐาต่างมารดาของพระราชบิดา
พระเจ้าเฟเดริโกแห่งนาโปลี สืบทอดตำแหน่งต่อจากพระภาติยะ ทรงสมรสกับกับอานน์แห่งซาวอยซึ่งเสียชีวิตจากการคลอดลูก พระองค์สมรสใหม่กับอิซาเบลลา เดล บันโซ ในปี ค.ศ. 1501 ทรงถูกพระเจ้าหลุยส์ที่ 12 แห่งฝรั่งเศสขับไล่ออกจากตำแหน่งกษัตริย์แห่งนาโปลี ก่อเกิดเป็นสงครามที่ทำให้พระเจ้าเฟร์รันโดที่ 2 แห่งอารากอนกลายเป็นกษัตริย์แห่งนาโปลี
พระเจ้าเฟร์รันโดที่ 2 แห่งอารากอน
สมเด็จพระราชินีนาถชวนนา (ฆวนนา) แห่งกัสติยา สืบทอดตำแหน่งกษัตริย์แห่งซิซิลี, กษัตริย์แห่งอารากอน, บาเลนเซีย และมายอร์กา, เคานต์แห่งบาร์เซโลนา, กษัตริย์แห่งกัสติยาและเลออน, กษัตริย์แห่งนาโปลี และกษัตริย์แห่งนาวาร์ต่อจากพระราชบิดา
จักรพรรดิคาร์ล (การ์โลส) ที่ 5 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ สืบทอดตำแหน่งต่อจากพระราชมารดา
การสืบบัลลังก์ > ราชวงศ์ฮาพส์บวร์คและราชวงศ์บูร์บงของสเปน

ราชวงศ์ฮาพส์บวร์คปกครองนาโปลีไปจนถึงปี ค.ศ. 1734 เมื่อทั้งนาโปลีและซิซิลีต่างถูกกองทัพสเปนเข้ายึดครอง การ์โลส ดยุคแห่งปาร์มา พระราชโอรสคนเล็กของพระเจ้าเฟลีเปที่ 5 แห่งสเปนได้รับแต่งตั้งเป็นกษัตริย์แห่งนาโปลีและซิซิลีในปี ค.ศ. 1735 ทรงสมรสกับมาเรีย อามาเลียแห่งซัคเซิน การ์โลสไม่ถูกนับเป็นกษัตริย์ผู้ปกครอง แต่พระองค์กลับถูกเรียกว่าการ์โลสแห่งบูร์บง ต่อมาทรงขึ้นเป็นกษัตริย์แห่งสเปน
พระเจ้าเฟร์ดินันโด (เฟร์นันโด) แห่งซิซิลีทั้งสอง พระโอรสคนเล็กของพระเจ้าการ์โลสที่ 3 แห่งสเปน (การ์โลส ดยุคแห่งปาร์มา) ทรงสมรสกับมาเรีย คาร์โรลินาแห่งออสเตรีย พระราชธิดาของจักรพรรดินีมาเรีย เธเรเซีย พระองค์ถูกปลดลงจากบัลลังก์นาโปลีสองครั้ง หนึ่งครั้งโดยกลุ่มปฏิวัติสาธารณรัฐปาร์เธโนเปียเป็นระยะเวลา 6 เดือน และอีกครั้งโดยนโปเลียน โบนาปาร์ต ในวันที่ 8 มีนาคม ค.ศ. 1816 พระองค์ได้รวมราชอาณาจักรนาโปลีและราชอาณาจักรซิซิลีเข้าด้วยกันกลายเป็นราชอาณาจักรซิซิลีทั้งสอง
ธงอ็องฌูของนาโปลี ค.ศ. 1282–1442
ธงหลังพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 1 (พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 5 แห่งอารากอน) แห่งราชวงศ์ตรัสตามาราขึ้นเป็นกษัตริย์ ค.ศ. 1442–1516
ใช้ธงของจักรวรรดิสเปนหลังพระเจ้าการ์โลสที่ 5 แห่งราชวงศ์ฮาพส์บวร์คขึ้นเป็นกษัตริย์ในปี ค.ศ. 1516
เปลี่ยนธงหลังจักรพรรดิคาร์ลที่ 6 ขึ้นเป็นกษัตริย์ ค.ศ. 1714–1738
ค.ศ. 1738–1806 และ ค.ศ. 1815–1816 เปลี่ยนธงหลังพระเจ้าการ์โลสที่ 3 กลายเป็นกษัตริย์แห่งนาโปลี ธงถูกนำกลับมาใช้เป็นธงชาตินาโปลีอีกครั้งหลังสงครามนโปเลียน
ค.ศ. 1806–1808 เปลี่ยนธงชาตินาโปลีใหม่หลังโฌแซ็ฟ โบนาปาร์ต ขึ้นเป็นกษัตริย์
ค.ศ. 1808–1811 ธงชาตินาโปลีเปลี่ยนหลังฌออากีม มูว์ราขึ้นเป็นกษัตริย์
ค.ศ. 1811–1815 ธงชาตินาโปลีเปลี่ยน
อัครมุขมณฑลมิลาน

อาสนวิหารแม่พระบังเกิด มิลาน
อัครมุขมณฑลมิลาน (อิตาลี: Arcidiocesi di Milano) เป็นอัครมุขมณฑลโรมันคาทอลิกที่มีอาณาเขตครอบคลุมเมืองมิลาน มอนซา เลกโก และวาเรเซ ในประเทศอิตาลี
อัครมุขมณฑลนี้เดิมมีสถานะเป็นมุขมณฑล ก่อตั้งมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 1 โดยเชื่อว่านักบุญบารนาบัสเป็นมุขนายกองค์แรก ต่อมาในคริสต์ศตวรรษที่ 4 จึงถูกยกสถานขึ้นเป็นอัครมุขมณฑล มีประมุขแห่งมุขมณฑลมิลานหลายองค์ทีได้รับการประกาศเป็นนักบุญ เช่น นักบุญแอมโบรสแห่งมิลาน นักบุญการ์โล บอร์โรเมโอ และสมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 6
อัครมุขมณฑลมิลานมีพื้นที่ 4,208 ตารางกิโลเมตร แบ่งออกเป็น 1,107 เขตแพริช มีคริสต์ศาสนิกชนนิกายโรมันคาทอลิกอาศัยอยู่ราว 4,886,406 คน (สถิติปี ค.ศ. 2009) อาสนวิหารแม่พระบังเกิดเป็นอาสนวิหารประจำอัครมุขมณฑล ประมุของค์ปัจจุบันของอัครมุขมณฑลคือ พระคาร์ดินัลอันเจโล สโกลา ได้รับแต่งตั้งเมื่อวันที่ 28 มิถุนายน ค.ศ. 2011
ปริมุขมณฑล

อัครมุขมณฑลมิลาน มีปริมุขมณฑลในสังกัด 9 มุขมณฑลได้แก่
มุขมณฑลแบร์กาโม
มุขมณฑลเบรชชา
มุขมณฑลโกโม
มุขมณฑลเกรมา
มุขมณฑลเกรโมนา
มุขมณฑลโลดี
มุขมณฑลมันโตวา
มุขมณฑลปาวีอา
มุขมณฑลวีเจวาโน
วอลเลย์บอลชายทีมชาติอิตาลี

| เหรียญรางวัล> กีฬาโอลิมปิก |
| --- | --- | --- |
|  | 1996 แอตแลนตา | ทีม |
|  | 2004 เอเธนส์ | ทีม |
|  | 2016 รีโอเดจาเนโร | ทีม |
|  | 1984 ลอสแอนเจลิส | ทีม |
|  | 2000 ซิดนีย์ | ทีม |
|  | 2012 ลอนดอน | ทีม |
ชิงแชมป์โลก
|  | 1990 บราซิล | ทีม |
|  | 1994 กรีซ | ทีม |
|  | 1998 ญี่ปุ่น | ทีม |
|  | 1978 อิตาลี | ทีม |
|  | 2022 โปแลนด์/สโลวีเนีย | ทีม |
เวิลด์คัพ
|  | 1995 ญี่ปุ่น | ทีม |
|  | 1989 ญี่ปุ่น | ทีม |
|  | 2003 ญี่ปุ่น | ทีม |
|  | 2015 ญี่ปุ่น | ทีม |
|  | 1999 ญี่ปุ่น | ทีม |
เวิลด์แกรนด์แชมป์เปี้ยนคัพ
|  | 1993 ญี่ปุ่น | ทีม |
|  | 2005 ญี่ปุ่น | ทีม |
|  | 2017 ญี่ปุ่น | ทีม |
|  | 2013 ญี่ปุ่น | ทีม |
เวิลด์ลีก
|  | 1990 โอซะกะ | ทีม |
|  | 1991 มิลาน | ทีม |
|  | 1992 เจนัว | ทีม |
|  | 1994 มิลาน | ทีม |
|  | 1995 รีโอเดจาเนโร | ทีม |
|  | 1997 มอสโก | ทีม |
|  | 1999 มาร์เดลปลาตา | ทีม |
|  | 2000 รอตเทอร์ดาม | ทีม |
|  | 1996 รอตเทอร์ดาม | ทีม |
|  | 2001 คาโตวีตเซ | ทีม |
|  | 2004 โรม | ทีม |
|  | 1993 เซาเปาลู | ทีม |
|  | 2003 มาดริด | ทีม |
|  | 2013 มาร์เดลปลาตา | ทีม |
|  | 2014 ฟลอเรนซ์ | ทีม |
ชิงแชมป์ยุโรป
|  | 1989 สวีเดน | ทีม |
|  | 1993 ฟินแลนด์ | ทีม |
|  | 1995 กรีซ | ทีม |
|  | 1999 ออสเตรีย | ทีม |
|  | 2003 เยอรมนี | ทีม |
|  | 2005 อิตาลี/เซอร์เบียและมอนเตเนโกร | ทีม |
|  | 2021 โปแลนด์/สาธารณรัฐเช็ก/เอสโตเนีย/ฟินแลนด์ | ทีม |
|  | 1991 เยอรมนี | ทีม |
|  | 2001 สาธารณรัฐเช็ก | ทีม |
|  | 2011 ออสเตรีย/สาธารณรัฐเช็ก | ทีม |
|  | 2013 เดนมาร์ก/โปแลนด์ | ทีม |
|  | 1948 อิตาลี | ทีม |
|  | 1997 เนเธอร์แลนด์ | ทีม |
วอลเลย์บอลชายทีมชาติอิตาลี (อิตาลี: Nazionale di pallavolo maschile dell'Italia) เป็นทีมชาติของประเทศอิตาลี และเป็นส่วนหนึ่งในการแข่งขันวอลเลย์บอลระดับนานาชาติ ในช่วงปี ค.ศ. 1990 และต้นทศวรรษ 2000 ทีมนี้เคยครองแชมป์การแข่งขันวอลเลย์บอลชิงแชมป์โลก (1990, 1994, และ1998) ได้ถึงสามสมัยติดต่อกัน, และครองแชมป์รายการเวิลด์คัพใน ค.ศ. 1995 รวมถึงสามารถคว้าเหรียญทองจากเวิลด์ลีก และวอลเลย์บอลชิงแชมป์ยุโรป
รายชื่อนักกีฬาชุดปัจจุบัน

หัวหน้าผู้ฝึกสอน:  เฟร์ดีนันโด เด จอร์จี
อ้างอิงรายชื่อนักกีฬาชุดปัจจุบันจาก : การแข่งขันวอลเลย์บอลชายชิงแชมป์ยุโรป 2021
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |

| เบอร์ | ชื่อ | วันเกิด | ส่วนสูง (ม.) | ตบ | บล็อก | สโมสร 2021-2022 | ตำแหน่ง |
| 6 | ซีโมเน จันเนลลี  | 000000001996-08-09-00009 สิงหาคม 1996 | 2.00 | 350 | 330 |  ซีร์ซาเฟตีอุมเบรียเปรูจา | ตัวเซ็ต |
| 7 | ฟาบีโอ บาลาโซ | 000000001995-10-20-000020 ตุลาคม 1995 | 1.82 | 305 | 280 |  กูชีเนลูเบซีวีตาโนวา | ตัวรับอิสระ |
| 14 | จันลูกา กาลัสซี | 000000001997-07-24-000024 กรกฎาคม 1997 | 2.01 | 350 | 325 |  เวโรวอลเลย์มอนซา | ตัวบล็อกกลาง |
| 15 | ริกการ์โด สแบร์โตลี | 000000001998-05-23-000023 พฤษภาคม 1998 | 1.88 | 326 | 246 |  เตรนตีโนวอลเลย์ | ตัวเซ็ต |
| 16 | ยูริ โรมาโน | 000000001997-07-26-000026 กรกฎาคม 1997 | 2.03 | 350 | 343 |  อลิอันซ์มิลาโน | ตัวตบตรงข้าม |
| 17 | ซีโมเน อันซานี | 000000001992-02-24-000024 กุมภาพันธ์ 1992 | 2.04 | 350 | 330 |  กูชีเนลูเบซีวีตาโนวา | ตัวบล็อกกลาง |
| 18 | อาเลสซันโดร มีคีเยเลตโต | 000000002001-12-05-00005 ธันวาคม 2001 | 2.05 | 357 | 321 |  เตรนตีโนวอลเลย์ | ตัวตบหัวเสา |
| 19 | ดานีเอเล ลาเวีย | 000000001999-11-04-00004 พฤศจิกายน 1999 | 1.98 | 345 | 315 |  เตรนตีโนวอลเลย์ | ตัวตบหัวเสา |
| 21 | อาเลสซันโดร พิคซิเนลลี | 000000001997-01-30-000030 มกราคม 1997 | 1.91 | 330 | 318 |  ซีร์เซฟตีเปรูจา | ตัวรับอิสระ |
| 22 | ฟาบีโอ ริชชี | 000000001994-07-11-000011 กรกฎาคม 1994 | 2.05 | 348 | 328 |  ซีร์ซาเฟตีอุมเบรียเปรูจา | ตัวบล็อกกลาง/บอลเร็ว |
| 23 | จูลีโอ ปีนาลี | 000000001997-04-02-00002 เมษายน 1997 | 1.98 | 349 | 338 |  เตรนตีโนวอลเลย์ | ตัวตบตรงข้าม |
| 26 | โลเรนโซ คอร์เตเซีย | 000000001999-07-26-000026 กรกฎาคม 1999 | 2.02 | 328 | 300 |  เวโรนาวอลเลย์ | ตัวบล็อกกลาง |
| 28 | ฟรานเชสโก เรซีเน | 000000001999-02-07-00007 กุมภาพันธ์ 1999 | 1.85 | 325 | 300 |  กัสซาเลสปิอาเชนซา | ตัวตบหัวเสา |
| 29 | มัตเตีย บอร์โตโล | 000000002000-01-03-00003 มกราคม 2000 | 1.96 | 336 | 316 |  คีโอเอเนปาโดวา | ตัวตบหัวเสา |
สถิติการแข่งขัน

| รายการแข่งขัน | 1 ! | 2 ! | 3 ! | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| กีฬาโอลิมปิก | 0 | 2 | 3 | 5 |
| ชิงแชมป์โลก | 3 | 1 | 0 | 4 |
| เวิลด์คัพ | 1 | 2 | 1 | 4 |
| เวิลด์แกรนด์แชมป์เปี้ยนคัพ | 1 | 0 | 2 | 3 |
| เวิลด์ลีก | 8 | 3 | 4 | 15 |
| ชิงแชมป์ยุโรป | 6 | 4 | 2 | 12 |
| กีฬามหาวิทยาลัยโลก | 1 | 1 | 5 | 7 |
| เมดิเตอร์เรเนียนเกมส์ | 6 | 2 | 1 | 9 |
| รวม | 26 | 15 | 18 | 59 |
เกียรติประวัติ

ชนะเลิศ    รองชนะเลิศ    อันดับที่ 3    อันดับที่ 4
แหล่งข้อมูลอื่น

Official website
FIVB profile
| ด ค กวอลเลย์บอลชายทีมชาติในทวีปยุโรป (ซีอีวี) |
| --- | --- |
สมาพันธ์วอลเลย์บอลยุโรป
ปัจจุบัน:  แอลเบเนีย  อันดอร์รา  อาร์มีเนีย  ออสเตรีย  อาเซอร์ไบจาน  เบลารุส  เบลเยียม  บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา  บัลแกเรีย  โครเอเชีย  ไซปรัส  เช็กเกีย  เดนมาร์ก  เอสโตเนีย  หมู่เกาะแฟโร  ฟินแลนด์  ฝรั่งเศส  จอร์เจีย  เยอรมนี  ยิบรอลตาร์  บริเตนใหญ่ อังกฤษ  ไอร์แลนด์เหนือ  สกอตแลนด์  เวลส์  กรีซ  กรีนแลนด์  ฮังการี  ไอซ์แลนด์  อิสราเอล  อิตาลี  ลัตเวีย  ลิกเตนสไตน์  ลิทัวเนีย  ลักเซมเบิร์ก  มาซิโดเนียเหนือ  มอลตา  มอลโดวา  โมนาโก  มอนเตเนโกร  เนเธอร์แลนด์  นอร์เวย์  โปแลนด์  โปรตุเกส  ไอร์แลนด์  โรมาเนีย  รัสเซีย  ซานมารีโน  เซอร์เบีย  สโลวาเกีย  สโลวีเนีย  สเปน  สวีเดน  สวิตเซอร์แลนด์  ตุรกี  ยูเครน 
อดีต:  เชโกสโลวาเกีย  เยอรมนีตะวันออก  เซอร์เบียและมอนเตเนโกร  สหภาพโซเวียต  ยูโกสลาเวีย 
| ด ค กผู้ชนะวอลเลย์บอลเวิลด์ลีก |
| --- | --- |
 1990:  อิตาลี  1991:  อิตาลี  1992:  อิตาลี  1993:  บราซิล  1994:  อิตาลี  1995:  อิตาลี  1996:  เนเธอร์แลนด์  1997:  อิตาลี  1998:  คิวบา  1999:  อิตาลี  2000:  อิตาลี  2001:  บราซิล  2002:  รัสเซีย  2003:  บราซิล  2004:  บราซิล  2005:  บราซิล  2006:  บราซิล  2007:  บราซิล  2008:  สหรัฐ  2009:  บราซิล  2010:  บราซิล  2011:  รัสเซีย  2012:  โปแลนด์  2013:  รัสเซีย  2014:  สหรัฐ  2015:  ฝรั่งเศส  2016:  เซอร์เบีย
| ด ค กผู้ชนะวอลเลย์บอลชายชิงแชมป์ยุโรป |
| --- | --- |
 1948:  เชโกสโลวาเกีย  1950:  สหภาพโซเวียต  1951:  สหภาพโซเวียต  1955:  เชโกสโลวาเกีย  1958:  เชโกสโลวาเกีย  1963:  โรมาเนีย  1967:  สหภาพโซเวียต  1971:  สหภาพโซเวียต  1975:  สหภาพโซเวียต  1977:  สหภาพโซเวียต  1979:  สหภาพโซเวียต  1981:  สหภาพโซเวียต  1983:  สหภาพโซเวียต  1985:  สหภาพโซเวียต  1987:  สหภาพโซเวียต  1989:  อิตาลี  1991:  สหภาพโซเวียต  1993:  อิตาลี  1995:  อิตาลี  1997:  เนเธอร์แลนด์  1999:  อิตาลี  2001:  ยูโกสลาเวีย  2003:  อิตาลี  2005:  อิตาลี  2007:  สเปน  2009:  โปแลนด์  2011:  เซอร์เบีย  2013:  รัสเซีย  2015:  ฝรั่งเศส  2017:  รัสเซีย  2019:  เซอร์เบีย  2021:  อิตาลี
หอศีลจุ่มซันโจวันนี

หอศีลจุ่มฟลอเรนซ์
หอศีลจุ่มซันโจวันนี หรือ หอศีลจุ่มฟลอเรนซ์ (อิตาลี: Battistero di San Giovanni; อังกฤษ: Florence Baptistry) เป็นหอศีลจุ่มนิกายโรมันคาทอลิกที่ตั้งอยู่ที่เมืองฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี และมีฐานะเป็นไมเนอร์บาซิลิกา
ตัวหอเป็นทรงแปดเหลี่ยมที่ตั้งอยู่กลางจตุรัสเดลดูโอโมตรงกันข้ามกับมหาวิหารฟลอเรนซ์และหอระฆังของจอตโต ดี บอนโดเน (หอระฆังจอตโต) หอศีลจุ่มซันโจวันนีเป็นสิ่งก่อสร้างที่เก่าที่สุดสิ่งหนึ่งของฟลอเรนซ์ที่สร้างระหว่างปี ค.ศ. 1059 ถึงปี ค.ศ. 1128 เป็นลักษณะสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์แบบฟลอเรนซ์
สิ่งที่มีชื่อเสียงของหอศีลจุ่มคือประตูสัมริดสามประตูที่เป็นประติมากรรมภาพนูนที่สร้างโดยลอเร็นโซ กิเบอร์ติ ที่มีเกลันเจโลเรียกว่า “ประตูสวรรค์” เพราะความงามของงานประติมากรรมบนประตู และถือกันว่าเป็นงานที่เป็นการเริ่มต้นยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา
กวีชาวอิตาลีดานเต อลิเกียริและศิลปินและผู้นำคนสำคัญๆ ของยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา รวมทั้งสมาชิกในตระกูลเมดีชีต่างก็ได้รับการรับศีลจุ่มที่นี่ จนกระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 19 ชาวฟลอเรนซ์ที่เป็นโรมันคาทอลิกทุกคนได้รับศีลจุ่มกันที่นี่
สมุดภาพ

มองจากด้านบน
“ประตูสวรรค์”
“พระกระยาหารมื้อสุดท้าย”
รายละเอียดบนประตูด้านเหนือ
รายละเอียดบนประตูด้านใต้
ภายใน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ หอศีลจุ่มซันโจวันนี
อันโตนีโอ ซาลีเอรี

Salieri (1815)
อันโตนีโอ ซาลีเอรี (อิตาลี: Antonio Salieri) เกิดที่เลญญาโก (ใกล้กับเมืองเวโรนา) ประเทศอิตาลี) เมื่อวันที่ 18 สิงหาคม ค.ศ. 1750 เสียชีวิตที่กรุงเวียนนา ประเทศออสเตรีย เมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม ค.ศ. 1825
ซาลีเอรีมีบทบาทในประวัติศาสตร์ดนตรีคลาสสิก แตกต่างไปจากที่เราเห็นในภาพยนตร์เรื่อง อมาเดอุส ที่ทำให้เราเชื่อว่าเขาเป็นเช่นนั้น
อังการาน

ระวังสับสนกับ อังการา
| อังการาน Ancarano |
| --- | --- |

   ธง ตราอาร์ม
อังการานที่ตั้งในประเทศสโลวีเนีย
พิกัด: 45°34′45.53″N 13°44′16.54″E﻿ / ﻿45.5793139°N 13.7379278°E﻿ / 45.5793139; 13.7379278
ประเทศ:  สโลวีเนีย
ภูมิภาคดั้งเดิม: Littoral
ภูมิภาคเชิงสถิติ: ชายฝั่ง–คาร์สต์
เทศบาล: อังการาน
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 5.3 ตร.กม. (2.0 ตร.ไมล์)
ความสูง: 19.2 เมตร (63.0 ฟุต)
ประชากร (2011)
 • ทั้งหมด: 3,278 คน
 • ความหนาแน่น: 619 คน/ตร.กม. (1,600 คน/ตร.ไมล์)
รหัสพื้นที่: +386 (0)5
ภูมิอากาศ: Cfa
เว็บไซต์: เว็บไซต์ทางการ
อังการาน (สโลวีเนีย: Ankaran, ออกเสียง: [aŋkaˈɾaːn]) หรือ อันการาโน (อิตาลี: Ancarano) เป็นเมืองในเทศบาลอังการาน ตั้งอยู่ในภูมิภาค Littoral ประเทศสโลวีเนีย ใกล้ชายแดนประเทศอิตาลี
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ อังการาน
Ankaran on Geopedia
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  สหรัฐ
สเตฟาโน สตูราโร

| ข้อมูลส่วนตัว |
| --- | --- | --- | --- |
ชื่อเต็ม:  สเตฟาโน สตูราโร
วันเกิด:   (1993-03-09) 9 มีนาคม ค.ศ. 1993 (31 ปี)
สถานที่เกิด:  ซานเรโม อิตาลี
ส่วนสูง:  1.81 เมตร (5 ฟุต 11 นิ้ว)
ตำแหน่ง:  กองกลาง
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  เจนัว
หมายเลข:  27
สโมสรเยาวชน
:  ซานเรเมเซ
2008–2012:  เจนัว
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2012–2014 |  เจนัว |  16 |  (1) |
| 2012–2013 |  → โมเดนา (ยืม) |  8 |  (0) |
| 2014–2019 |  ยูเวนตุส |  64 |  (3) |
| 2014–2015 |  → เจนัว (ยืม) |  13 |  (0) |
| 2018–2019 |  → สปอร์ติง (ยืม) |  0 |  (0) |
| 2019 |  → เจนัว (ยืม) |  0 |  (0) |
| 2019– |  เจนัว |  6 |  (2) |
ทีมชาติ‡
| 2011 |  อิตาลี รุ่นอายุไม่เกิน 18 ปี |  4 |  (1) |
| 2011–2012 |  อิตาลี รุ่นอายุไม่เกิน 19 ปี |  6 |  (0) |
| 2014–2015 |  อิตาลี รุ่นอายุไม่เกิน 21 ปี |  6 |  (1) |
| 2016– |  อิตาลี |  4 |  (0) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 21:41, 25 พฤศจิกายน 2019 (UTC) ‡ ข้อมูลการลงเล่นและประตูให้แก่ทีมชาติล่าสุด ณ วันที่ 2 กรกฎาคม 2016
สเตฟาโน สตูราโร (อิตาลี: Stefano Sturaro; เกิดวันที่ 9 มีนาคม ค.ศ. 1993) เป็นนักฟุตบอลชาวอิตาลีที่เล่นในตำแหน่งกองกลางให้กับเจนัวในอิตาลี
สตูราโรเริ่มเล่นฟุตบอลกับสโมสรท้องถิ่นอย่างซานเรเมเซ ต่อมาได้เซ็นสัญญากับเจนัวใน ค.ศ. 2008 หลังจากสี่ปีกับทีมเยาวชนของเจนัว เขาถูกปล่อยยืมตัวให้กับโมเดนาใน ค.ศ. 2012 และกลับสู่เจนัวในปีถัดมา ทำให้เขาได้ลงเล่นในเซเรียอาครั้งแรกเมื่อวันที่ 25 สิงหาคม ค.ศ. 2013 ต่อมาในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2014 เขาย้ายไปยูเวนตุส และถูกปล่อยยืมตัวกลับสู่เจนัวในช่วงครึ่งแรกของฤดูกาล 2014–15 และกลับสู่ยูเวนตุสอีกครั้งในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2015 เขาพาทีมคว้าดับเบิลแชมป์ในประเทศได้ถึงสี่ฤดูกาลติดต่อกับ ก่อนที่จะถูกปล่อยยืมตัวให้กับสปอร์ติงใน ค.ศ. 2018 และเจนัวในเดือนมกราคม ค.ศ. 2019 สุดท้าย เขาเซ็นสัญญาย้ายกลับสู่เจนัวในฤดูร้อบปี 2019
ในระดับทีมชาติ เขาเคยเป็นตัวแทนของทีมชาติอิตาลีรุ่นอายุไม่เกิน 18 และ 19 ปี และในรุ่นอายุไม่เกิน 21 ปีนี้เอง เขาได้ลงเล่นในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป รุ่นอายุไม่เกิน 21 ปี 2015 ต่อมาเขาได้ลงเล่นให้กับทีมชาติชุดใหญ่ครั้งแรกเมื่อวันที่ 6 มิถุนายน ค.ศ. 2016 ในนัดที่พบกับฟุตบอลทีมชาติฟินแลนด์ และเป็นส่วนหนึ่งของทีมชาติชุดลุยศึกฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016
เกียรติประวัติ

เซเรียอา (4):  2014–15, 2015–16, 2016–17, 2017–18
โกปปาอีตาเลีย (4): 2014–15, 2015–16, 2016–17, 2017–18
ซูแปร์โกปปาอีตาเลียนา: 2015
แหล่งข้อมูลอื่น

Lega Serie A Official Player Profile
| ด ค กรายชื่อนักกีฬาทีมชาติอิตาลี – ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016 |
| --- | --- | --- |
|  1 บุฟฟอน (c)  2 เด ชิลโย  3 กีเอลลีนี  4 ดาร์มีอัน  5 อ็อกบอนนา  6 กันเดรวา  7 ซาซา  8 โฟลเรนซี  9 เปลและ  10 มอตตา  11 อิมโมบีเล  12 ซีรีกู  13 มาร์เกตตี  14 สตูราโร  15 บาร์ซัลยี  16 เด รอสซี  17 แอเดร์  18 ปาโรโล  19 โบนุชชี  20 อินซิญเญ  21 แบร์นาร์เดสกี  22 เอล ชาราวี  23 จักเกรีนี  ผู้ฝึกสอน: กอนเต  |  1 บุฟฟอน (c)  2 เด ชิลโย  3 กีเอลลีนี  4 ดาร์มีอัน  5 อ็อกบอนนา  6 กันเดรวา  7 ซาซา  8 โฟลเรนซี  9 เปลและ  10 มอตตา  11 อิมโมบีเล  12 ซีรีกู  13 มาร์เกตตี  14 สตูราโร  15 บาร์ซัลยี  16 เด รอสซี  17 แอเดร์  18 ปาโรโล  19 โบนุชชี  20 อินซิญเญ  21 แบร์นาร์เดสกี  22 เอล ชาราวี  23 จักเกรีนี  ผู้ฝึกสอน: กอนเต  |  |
| ด ค กผู้เล่นชุดปัจจุบันของสโมสรฟุตบอลเจนัว  |
| --- | --- |
 1 Perin  2 Zapata  3 Barreca  4 Criscito (c)  5 Goldaniga  8 Lerager  9 Sanabria  10 ฟัลเก  13 Ichazo  14 Biraschi  15 Jagiełło  16 Eriksson  17 Romero  18 Ghiglione  19 ปันแดฟ  20 Schöne  21 Radovanović  22 มาร์เกตตี  23 Destro  25 Vodišek  27 สตูราโร  29 Cassata  30 Favilli  32 Ankersen  33 Pajač  55 Masiello  56 Cleonise  65 Rovella  85 เบห์รามี  92 Soumaoro  99 Pinamonti  ผู้จัดการ: Nicola
รถบ้าน

รถบ้าน
รถบ้าน
รถบ้าน (อังกฤษ: Recreational vehicle: RV) เป็นรถที่สามารถใช้เป็นที่อยู่อาศัยชั่วคราวได้ และเวลาไปเที่ยวที่ไหนก็อาจขับรถบ้านไปได้โดยเราไม่จำเป็นต้องพักโรงแรมหรือกางเต็นท์ รถบ้านโดยส่วนมากจะเป็นรถตู้, รถบัส หรือรถกระบะดัดแปลง
ในอเมริกาเหนือและสหราชอาณาจักรรถบ้านโดยทั่วไปมักหมายถึงยานยนตร์ที่ประกอบด้วยบริเวณที่ใช้เป็นที่อยู่อาศัยที่มีอุปกรณ์ต่าง ๆ ที่คล้ายคลึงกับที่มีในบ้านเรือนที่อยู่อาศัย ที่มักจะรวมทั้งครัว, ห้องน้ำ, บริเวณที่ใช้หลับนอน และ บริเวณที่ใช้นั่งเล่น พักผ่อน และรับประทานอาหาร ในประเทศอื่นอาจจะใช้คำว่า “รถคาราวาน” หรือคำว่า “รถแคมพ์” (Campervan) มากกว่า และตัวรถที่เป็นรถบ้านก็แตกต่างกันออกไป แต่โดยทั่วไปแล้วรถบ้านในประเทศอื่น ๆ จะมีขนาดย่อมกว่าที่ใช้กันในสหรัฐอเมริกา
วัตถุประสงค์ของรถบ้านมีด้วยกันหลายประการ ตั้งแต่ใช้ในการท่องเที่ยวพักผ่อนระยะสั้น ไปจนถึงการเป็นที่อยู่อาศัยอย่างถาวร ในกรณีหลังนี้ก็มักจะจอดตามสถานที่เฉพาะกิจที่เรียกว่า “Trailer park” (ซึ่งต่างกับที่จอดรถบ้านประเภทอื่น) นอกจากการเป็นเจ้าของรถบ้านเองแล้ว รถบ้านก็มีบริการให้เช่าในประเทศต่าง ๆ ทั่วโลก นอกจากจะใช้สำหรับการท่องเที่ยวพักผ่อนแล้ว รถบ้านก็อาจจะใช้สำหรับสำนักงานเคลื่อนที่สำหรับนักธุรกิจหรือผู้ประกอบการที่จำเป็นต้องเดินทางบ่อยครั้ง รถประเภทหลังนี้ผู้เป็นเจ้าของอาจจะสั่งสร้างพิเศษ เช่นมีห้องทำงาน, เพิ่มระบบไฟฟ้าให้มีพลังสำหรับการใช้สอยเพิ่มขึ้น, ติดตั้งระบบอินเทอร์เน็ตที่ใช้ดาวเทียมเป็นต้น
ประวัติ

พจนานุกรมสมัยใหม่ให้ความหมายของคำว่า “คาราวาน” ว่าคือ “รถแคมพ์ที่มีอุปกรณ์สำหรับการใช้เป็นที่อยู่อาศัย” และให้ความหมายของคำว่า “รถแคมพ์” ว่าคือ “รถที่ใช้ในการบันเทิงที่ประกอบด้วยอุปกรณ์สำหรับการใช้เป็นแคมพ์ระหว่างการเดินทาง” รถบ้านเมื่อแรกเริ่มเป็นรถที่ออกแบบเพื่อใช้เฉพาะกิจ มิใช้เพื่อการบันเทิง เช่น ใช้เป็นที่อยู่อาศัยสำหรับศิลปินที่ต้องเดินทางเพื่อหาผู้ชมงาน, สำหรับลูกจ้างผู้จำเป็นต้องเดินทางไปทำงานกับนายจ้างที่อยู่ห่างไกล หรือในการเดินทางไปยังที่อยู่อาศัยไหม่ที่ตั้งอยู่ไกลออกไป
ในยุโรป รถเกวียน (wagon) ที่สร้างสำหรับเป็นที่อยู่อาศัยที่มิใช่เป็นแต่เพียงเพื่อการบรรทุกผู้โดยสารหรือสินค้า วิวัฒนาการขึ้นในฝรั่งเศสราวปี ค.ศ. 1810 รถประเภทนี้นำมาใช้ในอังกฤษสำหรับคณะละครสัตว์มาตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1820 แต่ยิบซีเพิ่งเริ่มมาใช้คาราวานเป็นที่อยู่อาศัยมาตั้งแต่ราวคริสต์ทศวรรษ 1850
รถเกวียนปิดประทุน (Covered wagon) ที่เป็นพาหนะที่มีบทบาทสำคัญในการบุกเบิกทางตะวันตกของทวีปอเมริกาเหนือโดยชนผิวขาวตั้งแต่ราวปี ค.ศ. 1745 ก็เป็นรถบ้านประเภทหนึ่ง รถเกวียนปิดประทุนที่พร้อมสรรพก็จะมีบริเวณสำหรับเป็นที่อยู่อาศัย ในขณะเดียวกันก็เป็นพาหนะสำหรับการโยกย้ายและขนสเบียงและเครื่องไม้เครื่องมือต่าง ๆ ไปด้วยในตัว
ในแคนาดารถบ้านสมัยแรกสร้างจากโครงรถหรือรถบรรทุกราวตั้งแต่ปี ค.ศ. 1910 เมื่อมาถึงคริสต์ทศวรรษ 1920 อุตสาหกรรมการผลิตรถบ้านก็มั่นคงขึ้นในสหรัฐอเมริกา แม้ว่าถนนหนทางและที่จอดยังไม่ดีเท่าที่ควรก็ตาม
ในออสเตรเลียรถบ้านคันแรกที่สุดสร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1929 ที่ในปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์กูลวา รถคันนี้ได้รับการับรองจากทั้งพิพิธภัณฑ์แห่งชาติแห่งออสเตรเลีย และพิพิธภัณฑ์ยานยนตร์แห่งชาติแห่งออสเตรเลียว่าเป็นรถบ้านคันแรกของออสเตรเลีย
ระหว่างปลายคริสต์ทศวรรษ 1920 จนถึงต้นคริสต์ทศวรรษ 1960 กลุ่มผู้บำรุงรักษาและดูแลรถไฟในออสเตรเลียใต้ที่ทำงานห่างไกลออกไปและต้องพำนักอาศัย ณ ที่ปฏิบัติงานพำนักอาศัยในรถบ้านที่สร้างโดยบริษัทรถไปแทนที่จะอยู่ในเต็นท์เช่นที่เคยเป็นมา รถบ้านดังกล่าวสร้างจากตู้รถไฟขนาดสั้นที่ยาวราว 6.1 เมตร และมีล้อที่ทำด้วยไม้และยางที่ตันและและลูกลื่น
ในสหรัฐอเมริกาอุตสาหกรรมการสร้างรถบ้านสมัยใหม่เริ่มขึ้นตั้งแต่ปลายคริสต์ทศวรรษ 1920 ถึง 1930 (ไม่นานหลังจากการเริ่มอุตสาหกรรมการสร้างรถยนต์) ที่เริ่มจากการสร้าง “บ้านเคลื่อนที่” (House trailer หรือ trailer coach) กิจการในสมัยแรกเป็นธุรกิจขนาดย่อมที่สร้างกันในโรงรถ หรือสนามหลังบ้าน เมื่อมาถึงคริสต์ทศวรรษ 1950 กิจการการสร้างบ้านเคลื่อนที่ก็เริ่มขยายตัวขึ้น บ้านเคลื่อนที่ที่สร้างขึ้นก็มีขนาดใหญ่ขึ้น และกลายมาเป็นกิจการที่แยกเป็นอิสระจากการสร้างรถบ้าน ระหว่างคริสต์ทศวรรษ 1950 ผู้สร้างรถพ่วงก็เริ่มสร้างรถบ้านที่เป็นพาหนะที่ใช้เป็นที่อยู่อาศัยได้และสามารถเคลื่อนย้ายด้วยตนเองได้