stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
แผลไหม้
วิทยาการระบาด > ประเทศพัฒนาแล้ว

การบาดเจ็บเหตุแผลไหม้ประมาณ 500,000 รายได้รับการรักษาต่อปีในสหรัฐ
ทำให้เสียชีวิตราว ๆ 3,300 รายในปี 2008
การบาดเจ็บ (ร้อยละ 70) และการเสียชีวิตเหตุแผลไหม้โดยมากเกิดกับผู้ชาย
แผลไหม้เพราะไฟเกิดมากที่สุดในคนอายุระหว่าง 18-35 ปี เทียบกับการถูกลวกที่เกิดมากสุดในเด็กอายุน้อยกว่า 5 ขวบและคนชราอายุเกิน 65 ปี
แผลไหม้เหตุไฟฟ้าทำให้คนเสียชีวิต 1,000 รายต่อปี
ฟ้าผ่าทำให้คนเสียชีวิต 60 รายต่อปี
ในยุโรป แผลไหม้แบบตั้งใจเกิดกับชายวัยกลางคนบ่อยสุด
วิทยาการระบาด > ประเทศกำลังพัฒนา

ในอินเดีย คนประมาณ 7-8 แสนคนต่อปีได้แผลไหม้ที่สำคัญ แต่น้อยคนมากที่จะได้ดูแลในศูนย์รักษาแผลไหม้
อัตราสูงสุดเกิดในหญิงอายุระหว่าง 16-35 ปี
เหตุส่วหนึ่งก็เพราะครัวไม่ปลอดภัยและเสื้อผ้าเครื่องนุ่งห่มที่หลวม ๆ ตามปกติของคนอินเดีย
ประเมินว่า กรณี 1/3 เกิดจากเสื้อผ้าติดไฟจากไฟที่เปิดโล่ง
แผลไหม้ที่จงใจเป็นเรื่องสามัญและเกิดในอัตราสูงในหญิงอายุน้อย โดยเกิดจากความรุนแรงในครอบครัวและการทำร้ายตัวเอง
ประวัติ

ภาพวาดถ้ำจาก 3,500 ปีกว่าได้บันทึกเรื่องแผลไหม้และวิธีรักษา
บันทึกการรักษาแผลไหม้อียิปต์ที่เก่าแก่สุดกล่าวถึงผ้าปิดแผลที่ใช้กับนมของมารดาที่มีทารกชาย
และพาไพรัสของเอดวินสมิทเมื่อ 1,500 ปีก่อน ค.ศ. กล่าวถึงการรักษาด้วยน้ำผึ้งและยาทาที่ทำจากพืช
มีวิธีการรักษาอื่น ๆ ที่ใช้ในประวัติศาสตร์ รวมทั้งใบชาที่พบในบันทึกจีน 600 ปีก่อน ค.ศ., ไขมันหมูและน้ำส้มสายชูโดยฮิปพอคราทีสเมื่อ 400 ปีก่อน ค.ศ. และไวน์กับยางไม้หอม (myrrh) โดยนักสารานุกรมชาวโรมัน Aulus Cornelius Celsus ที่บันทึกไว้เมื่อ 100 ปีก่อน ค.ศ.
ช่างตัดผม-นักผ่าตัด
ชาวฝรั่งเศส Ambroise Paré เป็นผู้กล่าวถึงแผลไหม้ระดับต่าง ๆ เป็นคนแรกในคริสต์ทศวรรษ 1500
ส่วนแพทย์ชาวฝรั่งเศสกีโยม ดิวพวีแตรน (Guillaume Dupuytren) ได้ขยายระดับเช่นนี้เป็นถึง 6 ระดับในปี 1832
รพ. รักษาแผลไหม้แห่งแรกได้เปิดในกรุงลอนดอนปี 1843 และการพัฒนาวิธีการรักษาแผลไหม้ตามที่พบในปัจจุบันก็เริ่มเมื่อปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 และต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง นักเคมีชาวอังกฤษ Henry Drysdale Dakin และศัลยแพทย์ชาวฝรั่งเศส Alexis Carrel ได้พัฒนามาตรฐานการทำความสะอาดและการฆ่าเชื้อแผลกับแผลไหม้โดยใช้สารละลายโซเดียมไฮโปคลอไรต์ซึ่งลดอัตราตายอย่างสำคัญ
ในคริสต์ทศวรรษ 1940 ความสำคัญในการตัดหนัง/อวัยวะออกและการปลูกถ่ายหนังก็รู้แล้ว ในเวลาเดียวกัน การให้น้ำเกลือและสูตรการให้ก็ได้พัฒนาขึ้น
ในคริสต์ทศวรรษ 1970 นักวิจัยได้แสดงความสำคัญของภาวะมีเมแทบอลิซึมเกินที่ติดตามแผลไหม้ขนาดใหญ่
เชิงอรรถ

↑ V=4\cdot m\cdot (A\cdot 100)
m คือ น้ำหนักเป็นกิโลกรัม
A คือ มีแผลไหม้เป็นอัตราร้อยละของ TBSA
ตัวอย่างคนไข้หนัก 75 กก. มีแผลไหม้ครอบคลุมร้อยละ 20 ของพื้นที่ผิวร่างกายทั้งหมด ควรให้น้ำเกลือ 4 x 75 x 20 เท่ากับ 6,000 มล. ใน 24 ชม. แรก
↑  barber-surgeon
แหล่งข้อมูลอื่น

| --- | --- |
การจำแนกโรค: DICD-10: T20.t-T31.t ICD-9-CM: 940-949 MeSH: D002056 DiseasesDB: 1791
ทรัพยากรภายนอก: Curlie: แผลไหม้ MedlinePlus: 000030 eMedicine: article/1278244
Parkland Formula เก็บถาวร 2016-11-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
"Burns". MedlinePlus. U.S. National Library of Medicine.
แผลไหม้ระดับ 1-2-3 (จากบนลงล่าง)
ในบรรดาวิธีต่าง ๆ ระดับแผลไหม้สามารถกำหนดโดยขนาดผิวหนังที่ไหม้
ภาพแสดงอัตราส่วนผิวหนังของส่วนต่าง ๆ ในร่างกาย เพื่อช่วยระบุขนาดแผลไหม้ 
(จากบนลงล่าง) ศีรษะและคอ, แขน, ลำตัว, อวัยวะเพศ และขา
การสูญเสียปีสุขภาวะ (DALY) เนื่องกับไฟต่อประชากร 100,000 คนในปี 2004




  ไร้ข้อมูล
  < 50
  50-100
  100-150
  150-200
  200-250
  250-300

  300-350
  350-400
  400-450
  450-500
  500-600
  > 600
แพทย์ชาวฝรั่งเศสกีโยม ดิวพวีแตรน (Guillaume Dupuytren) ผู้พัฒนาการจัดหมวดหมู่ระดับแผลไหม้ขึ้น
รางวัลแกรมมี สาขาขับร้องเพลงป็อปคู่/กลุ่มยอดเยี่ยม

| รางวัลแกรมมี สาขาขับร้องเพลงป็อปคู่/กลุ่มยอดเยี่ยม |
| --- | --- |
"Die with a Smile" โดยเลดีกากา และบรูโน มาส์ เป็นเพลงที่ได้รับรางวัลล่าสุด
รางวัลสำหรับ: ความเป็นเลิศทางศิลปะในขับร้องแบบคู่ กลุ่ม หรือร้องร่วมกันหรือบรรเลงเพลงป็อป
ประเทศ: สหรัฐอเมริกา
จัดโดย: สถาบันการบันทึกเสียง
รางวัลแรก: 2012
ผู้รับรางวัล: เลดีกากา และบรูโน มาส์ – "Die with a Smile" (2025)
รางวัลมากที่สุด: เลดีกากา (3)
เสนอชื่อมากที่สุด: โคลด์เพลย์ (5)
เว็บไซต์: grammy.com
รางวัลแกรมมี สาขาขับร้องเพลงป็อปคู่/กลุ่มยอดเยี่ยม (อังกฤษ: Grammy Award for Best Pop Duo/Group Performance) เป็นรางวัลที่นำเสนอในงานประกาศผลรางวัลแกรมมี ซึ่งจัดขึ้นในปี ค.ศ. 1958 และเดิมเรียกว่ารางวัลแกรมโมโฟน ตามกฎของหมวดหมู่รางวัลแกรมมี ครั้งที่ 63 "หมวดหมู่นี้แสดงถึงความเป็นเลิศทางศิลปะในการขับร้องประเภทคู่ กลุ่ม หรือการร้องร่วมกันหรือบรรเลงเพลงป็อป การบันทึกเสียงที่กลุ่มได้รับการเรียกเก็บเงินจากศิลปินจะมีสิทธิ์ที่นี่ แม้ว่าจะมีเสียงร้องของสมาชิกเพียงคนเดียวในกลุ่มก็ตาม ทั้งกลุ่ม หรือการทำงานร่วมกัน แทนที่จะเป็นการขับร้องของนักร้องนำ เป็นตัวกำหนดคุณสมบัติของหมวดหมู่นี้"
รางวัลตกเป็นของศิลปินที่ขับร้อง โปรดิวเซอร์ ผู้เรียบเรียงเสียงประสาน วิศวกร และนักแต่งเพลงสามารถยื่นขอให้พิจารณาได้
เป็นหนึ่งในหลายสาขาใหม่สำหรับพิธีมอบรางวัลแกรมมีประจำปีที่จะเริ่มต้นตั้งแต่ปี ค.ศ. 2012 โดยเป็นการรวมสาขาก่อนหน้าสำหรับการทำงานร่วมกันเพลงป็อปยอดเยี่ยม รางวัลแกรมมีสำหรับการขับร้องเพลงป็อปคู่หรือกลุ่มยอดเยี่ยม และการดนตรีเพลงป็อปยอดเยี่ยม การปรับโครงสร้างหมวดหมู่เหล่านี้เป็นผลมาจากความปรารถนาของสถาบันการบันทึกเสียงที่จะลดรายชื่อหมวดหมู่และรางวัล และลดความแตกต่างระหว่างการทำงานร่วมกันและคู่หรือกลุ่ม
เลดีกากาเป็นศิลปินที่ได้รับรางวัลในสาขานี้มากที่สุด โดยได้ทั้งหมด 3 รางวัล ขณะที่โคลด์เพลย์เป็นศิลปินที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงมากที่สุดในสาขานี้ โดยได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงทั้งหมด 5 ครั้ง แต่พวกเขายังไม่เคยชนะในสาขานี้
ศิลปินที่ได้รับรางวัลมากที่สุด

เลดีกากา
ซีซา
บรูโน มาส์
ศิลปินที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงมากที่สุด

| --- | --- |
 5 การเสนอชื่อ โคลด์เพลย์ 4 การเสนอชื่อ อารีอานา กรานเด  เลดีกากา  มารูนไฟฟ์  เทย์เลอร์ สวิฟต์ 3 การเสนอชื่อ คริสตินา อากีเลรา  โทนี เบนเนต  จัสติน บีเบอร์  บีทีเอส  โพสต์ มาโลน:  2 การเสนอชื่อ กามิลา กาเบโย  เดอะเชนสโมเกอส์  ชาร์ลี เอ็กซ์ซีเอ็กซ์  โดจา แคต  บิลลี ไอลิช  ฟลอเรนซ์แอนด์เดอะแมชชีน  วิซ คาลิฟา  รีแอนนา  เน็ต รูส  ซีซา  จัสติน ทิมเบอร์เลก  ฟาร์เรลล์ วิลเลียมส์  เซดด์
แหล่งข้อมูลอื่น

Official website of the Grammy Awards
| ด ค กรางวัลแกรมมี สาขาขับร้องเพลงป็อปคู่/กลุ่มยอดเยี่ยม |
| --- | --- |
2010s:  "บอดีแอนด์โซล" – โทนี เบนเนต และเอมี ไวน์เฮาส์ (2011)  "ซัมบอดีแดทไอยูสด์ทูโนว" – โกทีเย ร้องรับเชิญโดย คิมบรา (2012)  "เก็ตลักกี" – ดาฟต์พังก์ ร้องรับเชิญโดย ฟาร์เรลล์ วิลเลียมส์ และไนล์ โรดเจอร์ส (2013)  "เซย์ซัมติง" – อะเกรตบิกเวิลด์ และคริสตินา อากีเลรา (2014)  "อัปทาวน์ฟังก์" – มาร์ก รอนสัน ร้องรับเชิญโดย บรูโน มาส์ (2015)  "สเตรสเอาต์" – ทเวนตีวันไพล็อตส์ (2016)  "ฟีลอิตสทิล" – โปรตุเกล .เดอะแมน (2017)  "แชลโลว์" – เลดีกากา และแบรดลีย์ คูเปอร์ (2018)  "โอลทาวน์โรด" – ลิลนาสเอ็กซ์ ร้องรับเชิญโดย บิลลี เรย์ ไซรัส (2019) 
2020s:  "เรนออนมี" – เลดีกากา และอารีอานา กรานเด (2020)  "คิสมีมอร์" – โดจา แคต ร้องรับเชิญโดย ซีซา (2021)  "อันโฮลี" – แซม สมิธ และคิม เปตราส (2022)  "โกสต์อินเดอะแมชชีน" – ซีซา ร้องรับเชิญโดย ฟีบี บริดเจอรส์ (2023) 
| ด ค กรางวัลแกรมมี |
| --- | --- |
 สาขา  ผู้ได้รับการเสนอชื่อชิงรางวัลแกรมมี  สถิติ  สถานที่  อีก็อต 
รางวัลพิเศษ:  รางวัลตำนาน  ศิลปินผู้ประสบความสำเร็จตลอดช่วงชีวิต  รางวัลผู้พิทักษ์  รางวัลแกรมมี่พิเศษ/ด้านเทคนิค  หอเกียรติยศ  บุคคลแห่งปีของมูซิแครส์ 
พิธีประกาศรางวัล:  1958  1959  1960  1961  1962  1963  1964  1965  1966  1967  1968  1969  1970  1971  1972  1973  1974  1975  1976  1977  1978  1979  1980  1981  1982  1983  1984  1985  1986  1987  1988  1989  1990  1991  1992  1993  1994  1995  1996  1997  1998  1999  2000  2001  2002  2003  2004  2005  2006  2007  2008  2009  2010  2011  2012  2013  2014  2015  2016  2017  2018  2019  2020  2021  2022  2023  2024 
ส่วนเกี่ยวข้อง:  พิพิธภัณฑ์แกรมมี 
แบ่งตามประเทศ:  สหรัฐ  อาร์เจนตินา  ออสเตรเลีย  ออสเตรีย  บราซิล  อังกฤษ  แคนาดา  จีน  คิวบา  ฝรั่งเศส  อินเดีย  ไอริช  อิตาลี  ญี่ปุ่น  มาลี  เม็กซิกัน  ไนจีเรีย  นิวซีแลนด์  เปรู  โปแลนด์  เซเนกัล  แอฟริกาใต้  สเปน 
 รางวัลแกรมมี  สถาบันการบันทึกเสียง อัลบั้มแห่งปี  บันทึกเสียงแห่งปี  เพลงแห่งปี  ศิลปินหน้าใหม่ยอดเยี่ยม 
เอมี ไวน์เฮาส์ ผู้ชนะปี ค.ศ. 2012 ได้รับรางวัลหลังเสียชีวิตครั้งแรกจากเพลง "Body and Soul" ร่วมกับโทนี เบนเนต
คริสตินา อากีเลราผู้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิง 3 สมัย และผู้ชนะในปี ค.ศ. 2015
เลดีกากาผู้ชนะปี ค.ศ. 2019 และ ค.ศ. 2021 เป็นศิลปินเพียงคนเดียวที่ชนะสองครั้งนับตั้งแต่มีการปรับปรุงหมวดหมู่ใหม่
ผู้ได้รับการเสนอชื่อสามครั้งและผู้ชนะในปี ค.ศ. 2021 อารีอานา กรานเด ในเพลง "Rain on Me" กับเลดีกากา เป็นการร่วมงานกันครั้งแรกของผู้หญิงล้วนที่ชนะในหมวดนี้
คิม เปตราส ซึ่งได้รับรางวัลร่วมกับแซม สมิธ ในปี ค.ศ. 2023 กลายเป็นผู้หญิงข้ามเพศอย่างเปิดเผยคนแรกที่ได้รับรางวัลนี้
รายชื่อวัดในจังหวัดปทุมธานี

รายชื่อวัดในจังหวัดปทุมธานี
พระอารามหลวงในจังหวัดปทุมธานี > พระอารามหลวงมหานิกาย

วัดชินวรารามวรวิหาร (พระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดวรวิหาร) ตำบลบางขะแยง อำเภอเมืองปทุมธานี
วัดเขียนเขต (พระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ) ตำบลบึงยี่โถ อำเภอธัญบุรี
พระอารามหลวงในจังหวัดปทุมธานี > พระอารามหลวงธรรมยุติกนิกาย

วัดจันทน์กะพ้อ (พระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ) ตำบลบางเตย อำเภอสามโคก
วัดราษฎร์ในจังหวัดปทุมธานี > วัดราษฎร์ในอำเภอคลองหลวง > วัดราษฎร์มหานิกาย

วัดอู่ข้าว ตำบลคลองเจ็ด
วัดกล้าชอุ่ม ตำบลคลองสอง
วัดคลองสอง ตำบลคลองสอง
วัดกลางคลองสาม ตำบลคลองสาม
วัดเกิดการอุดม ตำบลคลองสาม
วัดตะวันเรือง ตำบลคลองสี่
วัดเพิ่มทาน ตำบลคลองสี่
วัดมงคลพุการาม ตำบลคลองสี่
วัดสว่างภพ ตำบลคลองสี่
วัดปัญญานันทาราม ตำบลคลองหก
วัดผลาหาร ตำบลคลองหก
วัดมูลเหล็ก ตำบลคลองหก
วัดหว่านบุญ ตำบลคลองหก
วัดพุทธชินวงศ์วนาราม ตำบลคลองหก
วัดพุทธวิชยาราม ตำบลคลองหก
วัดคุณหญิงส้มจีน ตำบลคลองหนึ่ง
วัดทวีการะอนันต์ ตำบลคลองหนึ่ง
วัดบางขัน ตำบลคลองหนึ่ง
วัดพืชนิมิต ตำบลคลองหนึ่ง
วัดศิริจันทาราม ตำบลคลองห้า
วัดแสวงสามัคคีธรรม ตำบลคลองห้า
วัดหัตถสารเกษตร ตำบลคลองห้า
วัดราษฎร์ในจังหวัดปทุมธานี > วัดราษฎร์ในอำเภอคลองหลวง > วัดราษฎร์ธรรมยุติกนิกาย

วัดทับทิมแดง ตำบลคลองสอง
วัดคลองแอนพัฒนาราม ตำบลคลองสาม
วัดปัญจบูรพาจารย์ ตำบลคลองสาม
วัดราษฎร์ในจังหวัดปทุมธานี > วัดราษฎร์ในอำเภอธัญบุรี > วัดราษฎร์มหานิกาย

วัดพิชิตปิตยาราม ตำบลบึงน้ำรักษ์
วัดมูลจินดาราม ตำบลบึงยี่โถ
วัดขุมแก้ว ตำบลบึงสนั่น
วัดสระบัว ตำบลบึงสนั่น
วัดคลองหนึ่ง ตำบลประชาธิปัตย์
วัดจันทรสุข ตำบลประชาธิปัตย์
วัดแสงสรรค์ ตำบลประชาธิปัตย์
วัดนาบุญ ตำบลรังสิต
วัดอัยยิการาม ตำบลลำผักกูด
วัดราษฎร์ในจังหวัดปทุมธานี > วัดราษฎร์ในอำเภอเมืองปทุมธานี > วัดราษฎร์มหานิกาย

วัดเกริน ตำบลบางกะดี
วัดบางกะดี ตำบลบางกะดี
วัดบางกุฎีทอง ตำบลบางกะดี
วัดสังลาน ตำบลบางกะดี
วัดตลาดใต้ ตำบลบางขะแยง
วัดตลาดเหนือ ตำบลบางขะแยง
วัดบางนางบุญ ตำบลบางขะแยง
วัดป่ากลางทุ่ง ตำบลบางขะแยง
วัดเกาะเกรียง ตำบลบางคูวัด
วัดบางคูวัดกลาง ตำบลบางคูวัด
วัดบางคูวัดนอก ตำบลบางคูวัด
วัดบางคูวัดใน ตำบลบางคูวัด
วัดบางตะไนย์ ตำบลบางคูวัด
วัดน้ำวน ตำบลบางเดื่อ
วัดบางเดื่อ ตำบลบางเดื่อ
วัดไพร่ฟ้า ตำบลบางเดื่อ
วัดหนองปรง ตำบลบางเดื่อ
วัดฉาง ตำบลบางปรอก
วัดบางโพธิ์ใน ตำบลบางปรอก
วัดโสภาราม ตำบลบางปรอก
วัดหงษ์ปทุมาวาส ตำบลบางปรอก
วัดดาวเรือง ตำบลบางพูด
วัดเวฬุวัน ตำบลบางพูด
วัดบางพูน ตำบลบางพูน
วัดบุญชื่นชู ตำบลบางพูน
วัดเปรมประชา ตำบลบางพูน
วัดบางหลวง ตำบลบางหลวง
วัดราษฎร์ศรัทธาทำ ตำบลบางหลวง
วัดโพธิ์เลื่อน ตำบลบ้านกระแชง
วัดโบสถ์ ตำบลบ้านกลาง
วัดมะขาม ตำบลบ้านกลาง
วัดศาลเจ้า ตำบลบ้านกลาง
วัดกก ตำบลบ้านใหม่
วัดดาวดึงษ์ ตำบลบ้านใหม่
วัดเทียนถวาย ตำบลบ้านใหม่
วัดปฐมวนาราม (บางหลวงหัวป่า) ตำบลสวนพริกไทย
วัดบุญบางสิงห์ ตำบลสวนพริกไทย
วัดเสด็จ ตำบลสวนพริกไทย
วัดนาวง ตำบลหลักหก
วัดรังสิต ตำบลหลักหก
วัดราษฎร์ในจังหวัดปทุมธานี > วัดราษฎร์ในอำเภอเมืองปทุมธานี > วัดราษฎร์ธรรมยุติกนิกาย

วัดโคก ตำบลบางปรอก
วัดสำแล ตำบลบ้านกระแชง
วัดเทพสรธรรมาราม ตำบลบ้านใหม่
วัดราษฎร์ในจังหวัดปทุมธานี > วัดราษฎร์ในอำเภอลาดหลุมแก้ว > วัดราษฎร์มหานิกาย

วัดทองสะอาด ตำบลคลองพระอุดม
วัดบ่อทอง ตำบลคูขวาง
วัดคูบางหลวงอนุกิจวิธูร ตำบลคูบางหลวง
วัดจันทาราม ตำบลคูบางหลวง
วัดเจดีย์หอย ตำบลบ่อเงิน
วัดบ่อเงิน ตำบลบ่อเงิน
วัดลำมหาเมฆ ตำบลบ่อเงิน
วัดบัวแก้วเกษร ตำบลระแหง
วัดบัวสุวรรณประดิษฐ์ ตำบลระแหง
วัดบัวขวัญ ตำบลลาดหลุมแก้ว
วัดลาดหลุมแก้ว ตำบลลาดหลุมแก้ว
วัดสุทธาวาส ตำบลลาดหลุมแก้
วัดหน้าไม้ ตำบลหน้าไม้
วัดราษฎร์ในจังหวัดปทุมธานี > วัดราษฎร์ในอำเภอลาดหลุมแก้ว > วัดราษฎร์ธรรมยุติกนิกาย

วัดสุวรรณจินดาราม ตำบลคูบางหลวง
วัดเนกขัมมาราม ตำบลหน้าไม้
วัดป่าไขแสงธรรมาราม ตำบลหน้าไม้
วัดราษฎร์ในจังหวัดปทุมธานี > วัดราษฎร์ในอำเภอลำลูกกา > วัดราษฎร์มหานิกาย

วัดซอยสามัคคี ตำบลคูคต
วัดประยูรธรรมาราม ตำบลคูคต
วัดโพสพผลเจริญ ตำบลคูคต
วัดป่าจิตตภาวนา ตำบลคูคต
วัดลาดสนุ่น ตำบลคูคต
วัดสายไหม ตำบลคูคต
วัดโสภณาราม ตำบลบึงคอไห
วัดเกตุประภา ตำบลบึงคำพร้อย
วัดแจ้งลำหิน ตำบลบึงคำพร้อย
วัดนังคัลจันตรี ตำบลบึงคำพร้อย
วัดประชุมราษฎร์ ตำบลบึงคำพร้อย
วัดราษฎร์ศรัทธาราม ตำบลบึงคำพร้อย
วัดใหม่คลองเจ็ด ตำบลบึงคำพร้อย
วัดทศทิศาราม ตำบลบึงทองหลาง
วัดทำเลทอง ตำบลบึงทองหลาง
วัดนาป่าพง ตำบลบึงทองหลาง
วัดพิรุณศาสตร์ ตำบลบึงทองหลาง
วัดป่าเจริญราช ตำบลบึงทองหลาง
วัดสุวรรณบำรุงราชวราราม ตำบลบึงทองหลาง
วัดใหม่กลางคลองสิบ ตำบลบึงทองหลาง
วัดอดิศร ตำบลบึงทองหลาง
วัดนิเทศราษฎร์ประดิษฐ์ ตำบลพืชอุดม
วัดกลางคลองสี่ ตำบลลาดสวาย
วัดคลองชัน ตำบลลาดสวาย
วัดชัยมังคลาราม ตำบลลำไทร
วัดพืชอุดม ตำบลลำไทร
วัดมงคลรัตน์ ตำบลลำไทร
วัดดอนใหญ่ ตำบลลำลูกกา
วัดธัญญะผล ตำบลลำลูกกา
วัดลานนา ตำบลลำลูกกา
วัดสมุหราษฎร์บำรุง ตำบลลำลูกกา
วัดราษฎร์ในจังหวัดปทุมธานี > วัดราษฎร์ในอำเภอลำลูกกา > วัดราษฎร์ธรรมยุติกนิกาย

วัดปัญจทายิกาวาส ตำบลบึงคำพร้อย
วัดธรรมานันทาราม ตำบลลำลูกกา
วัดป่าเลิศธรรมนิมิต ตำบลบึงทองหลาง
วัดราษฎร์ในจังหวัดปทุมธานี > วัดราษฎร์ในอำเภอสามโคก > วัดราษฎร์มหานิกาย

วัดไก่เตี้ย ตำบลกระแซง
วัดชัยสิทธาวาส ตำบลกระแซง
วัดสหราษฎร์บำรุง ตำบลคลองควาย
วัดสุราษฎร์รังสรรค์ ตำบลคลองควาย
วัดคลองขุด ตำบลเชียงรากน้อย
วัดตระพัง ตำบลเชียงรากใหญ่
วัดบัวหลวง ตำบลเชียงรากใหญ่
วัดบ้านพร้าวนอก ตำบลเชียงรากใหญ่
วัดบ้านพร้าวใน ตำบลเชียงรากใหญ่
วัดกร่าง ตำบลบางกระบือ
วัดเชิงท่า ตำบลบางกระบือ
วัดมหิงษาราม ตำบลบางกระบือ
วัดดอกไม้ ตำบลบางเตย
วัดบางเตยกลาง ตำบลบางเตย
วัดบางเตยใน ตำบลบางเตย
วัดบางนา ตำบลบางโพธิ์เหนือ
วัดป่างิ้ว ตำบลบ้านงิ้ว
วัดไผ่ล้อม ตำบลบ้านงิ้ว
วัดสวนมะม่วง ตำบลบ้านงิ้ว
วัดสองพี่น้อง ตำบลบ้านงิ้ว
วัดอัมพุวราราม ตำบลบ้านงิ้ว
วัดถั่วทอง ตำบลบ้านปทุม
วัดบัวทอง ตำบลบ้านปทุม
วัดแจ้ง ตำบลสามโคก
วัดตำหนัก ตำบลสามโคก
วัดสะแก ตำบลสามโคก
วัดสามโคก ตำบลสามโคก
วัดสิงห์ ตำบลสามโคก
วัดราษฎร์ในจังหวัดปทุมธานี > วัดราษฎร์ในอำเภอสามโคก > วัดราษฎร์ธรรมยุติกนิกาย

วัดเจดีย์ทอง ตำบลคลองควาย
วัดป่าภูริทัตตปฏิปทาราม ตำบลคลองควาย
วัดสามัคคิยาราม ตำบลคลองควาย
วัดโกเมศรัตนาราม ตำบลเชียงรากน้อย
วัดพลับสุทธาวาส ตำบลเชียงรากน้อย
วัดเมตารางค์ ตำบลเชียงรากน้อย
วัดศาลาแดงเหนือ ตำบลเชียงรากน้อย
วัดท้ายเกาะ ตำบลท้ายเกาะ
วัดโบสถ์ ตำบลบางกระบือ
วัดบางเตยนอก ตำบลบางเตย
วัดปทุมทอง ตำบลบ้านปทุม
วัดราษฎร์ในจังหวัดปทุมธานี > วัดราษฎร์ในอำเภอหนองเสือ > วัดราษฎร์มหานิกาย

วัดจตุพิธวราวาส ตำบลนพรัตน์
วัดนพรัตนาราม ตำบลนพรัตน์
วัดจุฬาจินดาราม ตำบลบึงกาสาม
วัดเจริญบุญ ตำบลบึงกาสาม
วัดบึงกาสาม ตำบลบึงกาสาม
วัดราษฎร์บำรุง ตำบลบึงกาสาม
วัดศรีคัคณางค์ ตำบลบึงชำอ้อ
วัดสอนดีศรีเจริญ ตำบลบึงชำอ้อ
วัดสุขปุณฑริการาม ตำบลบึงชำอ้อ
วัดคลองเก้า ตำบลบึงบอน
วัดบึงบอน ตำบลบึงบอน
วัดพวงแก้ว ตำบลบึงบอน
วัดศรีสโมสร ตำบลบึงบอน
วัดบึงบาประภาสะวัต ตำบลบึงบา
วัดแสงมณี ตำบลบึงบา
วัดปทุมนายก ตำบลศาลาครุ
วัดธรรมราษฎร์เจริญผล ตำบลหนองสามวัง
วัดโปรยฝน ตำบลหนองสามวัง
วัดสุนทริการาม ตำบลหนองสามวัง
วัดราษฎร์ในจังหวัดปทุมธานี > วัดราษฎร์ในอำเภอหนองเสือ > วัดราษฎร์ธรรมยุติกนิกาย

วัดป่าคลอง 11 ตำบลบึงกาสาม
วัดเมตตาธรรมอนาลโย ตำบลบึงชำอ้อ
ดูเพิ่ม

วัดไทย
| ด ค กรายชื่อวัดในประเทศไทยแบ่งตามจังหวัด |
| --- | --- |
 กรุงเทพมหานคร  กระบี่  กาญจนบุรี  กาฬสินธุ์  กำแพงเพชร  ขอนแก่น  จันทบุรี  ฉะเชิงเทรา  ชลบุรี  ชัยนาท  ชัยภูมิ  ชุมพร  เชียงราย  เชียงใหม่  ตรัง  ตราด  ตาก  นครนายก  นครปฐม  นครพนม  นครราชสีมา  นครศรีธรรมราช  นครสวรรค์  นนทบุรี  นราธิวาส  น่าน  บึงกาฬ  บุรีรัมย์  ปทุมธานี  ประจวบคีรีขันธ์  ปราจีนบุรี  ปัตตานี  พระนครศรีอยุธยา  พะเยา  พังงา  พัทลุง  พิจิตร  พิษณุโลก  เพชรบุรี  เพชรบูรณ์  แพร่  ภูเก็ต  มหาสารคาม  มุกดาหาร  แม่ฮ่องสอน  ยโสธร  ยะลา  ร้อยเอ็ด  ระนอง  ระยอง  ราชบุรี  ลพบุรี  ลำปาง  ลำพูน  เลย  ศรีสะเกษ  สกลนคร  สงขลา  สตูล  สมุทรปราการ  สมุทรสงคราม  สมุทรสาคร  สระแก้ว  สระบุรี  สิงห์บุรี  สุโขทัย  สุพรรณบุรี  สุราษฎร์ธานี  สุรินทร์  หนองคาย  หนองบัวลำภู  อ่างทอง  อำนาจเจริญ  อุดรธานี  อุตรดิตถ์  อุทัยธานี  อุบลราชธานี
ข้อตกลงออสโล

| --- | --- |
ยิตส์ฮัก ราบิน นายกรัฐมนตรีอิสราเอล (ซ้าย), บิล คลินตัน ประธานาธิบดีสหรัฐ (กลาง) และยัสเซอร์ อาราฟัต ประธานองค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์ (ขวา) ในพิธีลงนามข้อตกลงออสโลเมื่อวันที่ 13 กันยายน ค.ศ. 1993
ประเภท: การเจรจาแบบทวิภาคี
บริบท: กระบวนการสันติภาพอิสราเอล–ปาเลสไตน์
วันลงนาม: 13 กันยายน ค.ศ. 1993 (คำประกาศหลักการ)
ที่ลงนาม:  วอชิงตัน ดี.ซี. (ออสโล 1)  ฏอบา (ออสโล 2)
ผู้ไกล่เกลี่ย:  นอร์เวย์
ภาคี:  อิสราเอล  พีแอลโอ
ภาษา: อังกฤษ ฮีบรู อาหรับ
ข้อตกลงออสโล (อังกฤษ: Oslo Accords) เป็นความตกลงสองฉบับระหว่างรัฐบาลอิสราเอลกับองค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์ ข้อตกลงออสโลประกอบด้วยข้อตกลงออสโล 1 ลงนามที่กรุงวอชิงตัน ดี.ซี. ใน ค.ศ. 1993 และข้อตกลงออสโล 2 ลงนามที่เมืองฏอบาใน ค.ศ. 1995 ข้อตกลงออสโลเป็นจุดเริ่มต้นของกระบวนการออสโล ซึ่งเป็นกระบวนการสันติภาพที่มุ่งบรรลุสนธิสัญญาสันติภาพที่อิงจากข้อมติคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติที่ 242 และ 338 และสนอง "สิทธิของชาวปาเลสไตน์ในการกำหนดการปกครองด้วยตนเอง" กระบวนการออสโลเริ่มขึ้นหลังการเจรจาลับที่กรุงออสโล ประเทศนอร์เวย์ นำไปสู่การยอมรับรัฐอิสราเอลขององค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์ และอิสราเอลยอมรับองค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์เป็นผู้แทนชาวปาเลสไตน์
ข้อตกลงออสโลจัดตั้งองค์การบริหารแห่งชาติปาเลสไตน์ที่มีอำนาจปกครองตนเองอย่างจำกัดในเวสต์แบงก์และฉนวนกาซา และรับรององค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์เป็นคู่เจรจาเรื่องสถานะและปัญหาอื่น ๆ กับอิสราเอล ปัญหาที่สำคัญที่สุดเกี่ยวข้องกับพรมแดนของอิสราเอลและปาเลสไตน์ นิคมชาวอิสราเอล และสถานะของเยรูซาเลม รวมถึงการมีอยู่ของทหารอิสราเอลและการควบคุมพื้นที่ที่เหลือหลังอิสราเอลยอมรับอัตตาณัติของปาเลสไตน์ และสิทธิในการกลับถิ่นฐานเดิมของชาวปาเลสไตน์ อย่างไรก็ตามข้อตกลงออสโลไม่ได้จัดตั้งรัฐปาเลสไตน์
ข้อตกลงออสโลถูกเห็นค้านจากชาวปาเลสไตน์ส่วนใหญ่ ซึ่งรวมกลุ่มทหารปาเลสไตน์หลายกลุ่มด้วย เอ็ดเวิร์ด ซาอิด นักปราชญ์ชาวอเมริกันเชื้อสายปาเลสไตน์ กล่าวว่าข้อตกลงออสโลนั้นเป็น "แวร์ซายสำหรับปาเลสไตน์" ชาวอิสราเอลขวาจัดก็คัดค้านข้อตกลงออสโล และราบินถูกลอบสังหารจากชาวอิสราเอลขวาสุดโต่งใน ค.ศ. 1995
ภูมิหลัง

ข้อตกลงออสโลมีที่มาจากข้อตกลงแคมป์เดวิดระหว่างอียิปต์กับอิสราเอลในปี ค.ศ. 1978 ข้อตกลงแคมป์เดวิดได้ร่าง "กรอบสันติภาพในตะวันออกกลาง" ที่คำนึงถึงอัตตาณัติของชาวปาเลสไตน์ที่อาศัยอยู่ในเวสต์แบงก์และฉนวนกาซา ซึ่งขณะนั้นมีชาวปาเลสไตน์อาศัยอยู่ในเวสต์แบงก์ประมาณ 7,400 คน (ไม่รวมเยรูซาเลมตะวันออก) และในฉนวนกาซา 500 คน เนื่องจากอิสราเอลถือว่าองค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์เป็นองค์การก่อการร้าย อิสราเอลจึงเลือกเจรจากับอียิปต์ จอร์แดน และ "ผู้แทนของผู้อยู่อาศัยในเวสต์แบงก์และฉนวนกาซาที่ได้รับเลือก" แทน
ขณะที่เป้าหมายสุดท้ายของข้อตกลงแคมป์เดวิดคือ "สนธิสัญญาสันติภาพระหว่างอิสราเอลกับจอร์แดน" แต่ข้อตกลงนี้พิจารณาถึงสถานะสุดท้ายของเวสต์แบงก์และฉนวนกาซา ข้อตกลงออสโลมุ่งหมายให้เกิดความตกลงชั่วคราวเพื่อสร้างขั้นแรกของกระบวนการสันติภาพที่จะนำไปสู่ข้อยุติที่สมบูรณ์ภายใน 5 ปีเช่นเดียวกับข้อตกลงแคมป์เดวิด อย่างไรก็ตามเมื่อมีการลงนามในสนธิสัญญาอิสราเอล–จอร์แดนในปี ค.ศ. 1994 กลับไม่มีชาวปาเลสไตน์ร่วมด้วย
อ่านเพิ่ม

Weiner, Justus R. "An Analysis of the Oslo II Agreement in Light of the Expectations of Shimon Peres and Mahmoud Abbas." Michigan Journal of International Law 17.3 (1996): 667–704. online
การระเหิด

น้ำแข็งแห้งกำลังระเหิด
การระเหิด (อังกฤษ: sublimation หรือ primary drying) คือปรากฏการณ์ที่สสารเปลี่ยนสถานะจากของแข็งกลายเป็นไอหรือก๊าซ ที่อุณหภูมิต่ำกว่าจุดหลอมเหลว โดยไม่ผ่านสถานะของเหลว
การระเหิด

การระเหิดคือเทคนิคของการทำสารให้บริสุทธิอีกหนทางหนึ่ง ซึ่งเป็นการเปลี่ยนสถานะของสารจากของแข็งให้กลายเป็นไอ โดยไม่ผ่านการเป็นสถานะของเหลว โดยสารประกอบดังกลาวนั้น จะต้องเป็นสารประกอบที่มีความดันไอสูง และส่วนของสิ่งเจือปนจะต้องมีความดันไอต่ำ เมื่อการลดความดันลงจนถึงจุดสมดุล ระหว่างสถานะของแข็งและก๊าซ จะเกิดการระเหิดของอนุภาคของสารนั้น การระเหิดเกิดขึ้นได้เพราะอนุภาคในของแข็งมีการสั่น และชนกับอนุภาคข้างเคียงตลอดเวลา ทำให้มีการถ่ายเทพลังงานจลน์ระหว่างอนุภาค เช่นเดียวกับในของเหลวและก๊าซ
ปัจจัยที่มีผลต่อการระเหิด

อุณหภูมิ อัตราการระเหิดเป็นสัดส่วนโดยตรงกับอุณหภูมิ
ชนิดของของแข็ง ของแข็งที่มีแรงยึดเหนี่ยวระหว่างอนุภาคน้อยจะระเหิดได้ง่าย
ความดันของบรรยากาศ ถ้าความดันของบรรยากาศสูงของแข็งจะระเหิดได้ยาก
พื้นที่ผิวของของแข็ง ถ้ามีพื้นที่มากจะระเหิดได้ง่าย
อากาศเหนือของแข็ง อากาศเหนือของแข็งจะต้องมีการถ่ายเทเสมอ เพื่อป้องกันการอิ่มตัวของไอ
สารที่ระเหิดได้

แนฟทาลีน (ลูกเหม็น)
น้ำแข็งแห้ง
การบูร
พิมเสน
เกล็ดไอโอดีน
ฟิสิกส์นิวเคลียร์

ฟิสิกส์นิวเคลียร์ (อังกฤษ: Nuclear physics) หรือฟิสิกส์ของนิวเคลียส เป็นสาขาหนึ่งของวิชาฟิสิกส์ที่ศึกษาองค์ประกอบต่าง ๆ และปฏิสัมพันธ์ระหว่างกันของนิวเคลียสทั้งหลายของอะตอม การประยุกต์ใช้ฟิสิกส์นิวเคลียร์ที่ทราบกันดีที่สุดคือ การผลิตไฟฟ้าจากพลังงานนิวเคลียร์และเทคโนโลยีอาวุธนิวเคลียร์ แต่การวิจัยได้ประยุกต์ในหลายสาขา เช่น เวชศาสตร์นิวเคลียร์และการสร้างภาพด้วยเรโซแนนซ์แม่เหล็ก การปลูกฝังไอออนในวิศวกรรมศาสตร์วัสดุ และการหาอายุจากคาร์บอนกัมมันตรังสีในวิชาภูมิศาสตร์และโบราณคดี
นิวเคลียสเป็นสิ่งที่ยังไม่เป็นที่เข้าใจทางทฤษฏี เพราะมันประกอบไปด้วยอนุภาคจำนวนมาก (เช่น โปรตอน และนิวตรอน) แต่ไม่มีขนาดใหญ่พอที่จะอธิบายลักษณะได้ถูกต้องเหมือนอย่างผลึก จึงมีการใช้แบบจำลองของนิวเคลียสซึ่งใช้ศึกษาพฤติกรรมทางนิวเคลียร์ส่วนใหญ่ได้ โดยอาจใช้เป็นวิธีการเดียวหรือร่วมกับวิธีการอื่น ๆ
ประวัติ

ประวัติที่มาของฟิสิกส์นิวเคลียร์แตกต่างจากฟิสิกส์ของอะตอมเริ่มต้นด้วยการค้นพบของกัมมันตภาพรังสีโดย อองรี Becquerel ในปี 1896 ขณะที่กำลังสืบสวนการเรืองแสงของฟอสฟอรัส (อังกฤษ: phosphorescence) ในเกลือยูเรเนียม การค้นพบอิเล็กตรอนโดยนายเจ เจ ทอมสัน ในหนึ่งปีต่อมาก็บ่งชี้ว่าอะตอมมีโครงสร้างภายใน ในตอนต้นของศตวรรษที่ 20 รูปแบบที่ได้รับการยอมรับของอะตอมเป็นรูปแบบพลัมพุดดิ้งของเจเจทอมสันในที่ซึ่งอะตอมเป็นลูกกลมขนาดใหญ่ที่มีประจุบวกและมีอิเล็กตรอนประจุลบขนาดเล็กที่ฝังอยู่ภายในของมัน
หลายปีต่อมา ปรากฏการณ์ของกัมมันตภาพรังสีได้ถูกตรวจสอบอย่างกว้างขวาง ที่สะดุดตาก็เป็นของทีมงานสามีภรรยาปิแอร์ กูรีและมารี กูรี และของเออร์เนส รัทเธอร์ฟอร์ดและเพื่อนร่วมงานของเขา ในช่วงเปลี่ยนของศตวรรษ นักฟิสิกส์ยังได้ค้นพบสามชนิดของการแผ่รังสีที่เล็ดลอดออกมาจากอะตอม พวกมันมีชื่อว่าอนุภาคแอลฟา อนุภาคบีตา และรังสีแกมมา การทดลองในปี 1911 โดยอ็อตโต ฮาห์นและเจมส์ แชดวิค ได้ค้นพบในปี 1914 ว่าสเปคตรัมการสลายให้อนุภาคบีตาเป็นอย่างต่อเนื่องมากกว่าที่จะไม่ต่อเนื่อง นั่นคืออิเล็กตรอนจะถูกปลดปล่อยออกมาจากอะตอมที่มีช่วงหนึ่งของพลังงานมากกว่าจะเป็นปริมาณที่ไม่ต่อเนื่องของพลังงานที่ถูกสังเกตในการสลายได้รังสีแกมมาและการสลายให้อนุภาคแอลฟา นี่เป็นปัญหาหนึ่งสำหรับฟิสิกส์นิวเคลียร์ในช่วงเวลานั้น เพราะมันดูเหมือนจะบ่งบอกถึงพลังงานที่ไม่มีการอนุรักษ์ (พลังงานออกไม่เท่ากับพลังงานเข้า) ในการสูญสลายเหล่านี้
รางวัลโนเบลปี 1903 ในสาขาฟิสิกส์ได้มอบให้กับนาย Becquerel สำหรับการค้นพบของเขา ร่วมกับนายปิแอร์ กูรีและนางมารี กูรีสำหรับการวิจัยที่ตามมาของพวกเขาเกี่ยวกับกัมมันตภาพรังสี นายรัทเธอร์ฟอร์ดก็ได้รับรางวัลโนเบลในสาขาเคมีในปี 1908 สำหรับ'การสอบสวนเกี่ยวกับการสลายตัวขององค์ประกอบและคุณสมบัติทางเคมีของสารกัมมันตรังสี'ของเขา
ในปี 1905 Albert Einstein จัดรูปแบบความคิดของการสมดุลมวล-พลังงาน ในขณะที่งานด้านกัมมันตภาพรังสีของ Becquerel และมารี กูรี ได้ถือกำเนิดมาก่อน คำอธิบายของแหล่งที่มาของการใช้พลังงานของกัมมันตภาพรังสีจะต้องรอการค้นพบที่ว่าตัวนิวเคลียสเองก็ประกอบด้วยองค์ประกอบขนาดเล็กกว่า ที่เรียกว่า นิวคลีออน