stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ปอล เซซาน
แนวความคิดในการสร้างผลงาน

งานของเซซานแสดงถึงความเชี่ยวชาญทางการออกแบบ การวางองค์ประกอบ การใช้สี และการร่าง (draftsmanship) ฝึแปรงซ้ำ ๆ อ่อนไหว และลึกซึ้ง เป็นลักษณะเด่นที่เป็นเอกลักษณ์ของเซซานโดยเฉพาะ เซซานจะใช้สีต่าง ๆ และใช้ฝีกแปรงสั้น ๆ และค่อยสร้างขึ้นจนซับซ้อนซึ่งเป็นทั้งการแสดงออกของสิ่งที่เห็นด้วยตาและเป็นรูปทรงนามธรรมของธรรมชาติในขณะเดียวกัน ภาพของเซซานแสดงให้เห็นถึงความจดจ่อในการศึกษาแบบที่วาดของเซซานเพื่อแสดงให้เห็นถึงความซับซ้อนในการมองในสิ่งที่เห็น
เซซานมีความเชื่อว่า การวาดเส้นกับสีไม่สามารถแยกออกจากกันได้อย่างสิ้นเชิง เมื่อคุณระบายสีไปได้เท่าไร คุณก็วาดมันไปด้วยเท่านั้น ยิ่งสีประสานกันมากเท่าไร ภาพวาดก็จะยิ่งเด่นชัดมากขึ้น เมื่อสีมีความเข้มข้นในตัวเองมาก รูปทรงก็จะมีความสมบูรณ์มากขึ้น เซซานได้ละทิ้งวิชาทัศนมิติเชิงเส้น (linear perspective) ที่เคยทำกันมา เขามุ่งเข้าหาความคิดใหม่ทางด้านสี ซึ่งเป็นวิชาทัศนียภาพอีกรูปแบบหนึ่งที่แตกต่างไปจากของเดิม คือ ให้สีเป็นผู้กำหนดความตื้นลึกหรือระยะใกล้ไกลแทนเส้น
ในระยะหลัง ผลงานของเซซานมีแนวความคิดว่า โครงสร้างเรขาคณิตเป็นรากฐานของรูปทรงธรรมชาติทั้งมวล ดังคำกล่าวของเซซานที่เขียนไว้ในจดหมายถึงเอมีล แบร์นาร์ ที่ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1907 ว่า "You must see in nature the cylinder, the sphere, the cone" คำกล่าวนี้ได้ให้อิทธิพลต่อบาศกนิยมในเวลาต่อมา
ผลงานที่สำคัญ > ผลงานในช่วงที่ยังไม่มีแนวทางเป็นของตนเอง > ผลงานในช่วงวัยหนุ่ม

ผลงานที่เซซานวาดขึ้นในช่วงวัยหนุ่มสะท้อนให้เห็นถึงความเจ็บปวดวิตกกังวลต่อความปรารถนาที่มีต่อเพศตรงข้าม เขาได้รับแรงบันดาลใจจากวรรณกรรมร่วมสมัยอย่างหนังสือ The Rese Requin ของเอมีล ซอลา และงานเขียนของเวโรเนเซ ผลงานที่สำคัญในช่วงนี้ประกอบด้วย จิตรกรรมชื่อ The Rape และ Orgy
ผลงานที่สำคัญ > ผลงานในช่วงที่ยังไม่มีแนวทางเป็นของตนเอง > ผลงานที่ได้รับอิทธิพลจากการปฏิวัติของมาแน

เซซานได้ศึกษาผลงานของจิตรกรชั้นครูอยู่เสมอ ครั้งที่เขาเดินทางสู่ปารีสในเวลานั้นเป็นช่วงเวลาสำคัญยิ่ง เพราะมีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในวงการศิลปะนั่นคือ การปฏิวัติของมาแน เมื่อได้มาเห็นจิตรกรรม "โอลิมเปีย" ของเอดัวร์ มาแน เซซานก็ได้ลงมือเขียนภาพ "โอลิมเปียสมัยใหม่" (A Modern Olympia) ในต้นคริสต์ทศวรรษ 1870 และผลงานชิ้นนี้ของเขาก็มีแนวทางคล้ายกับผลงานในช่วงวัยหนุ่มคือมีเนื้อหาเกี่ยวกับกามารมณ์ และผู้ชายผู้ซึ่งแต่งกายชุดดำใส่หมวกนั่งอยู่ในเงามืดสลัว เพ่งมองไปยังสตรีเปลือยในภาพนี้ก็คือเซซานนั่นเอง
ผลงานที่สำคัญ > ผลงานในช่วงที่มีแนวทางเป็นของตนเอง > จิตรกรรมหุ่นนิ่งกับรูปปั้นกามเทพ (Still Life with Plaster Cupid ค.ศ. 1895)

จิตรกรรมหุ่นนิ่งของเซซานสะท้อนให้เห็นถึงพัฒนาการทางความคิดของเขาอย่างต่อเนื่อง เนื่องจากหุ่นนิ่งได้ให้โอกาสและอิสระแก่เขาในการที่จะเลือกสรรและจัดการกับรูปทรงของสิ่งของทั้งหลายตามที่ต้องการ
เซซานจะเริ่มจัดหุ่นนิ่งวางลงบนผ้า แล้วนำผลไม้มาวางใกล้กันโดยจะใช้สีที่เป็นขั้วตรงข้ามมาตัดกัน เช่นสีแดงกับเขียว สีเหลืองกับน้ำเงิน จิตรกรรมชิ้นนี้มีความซับซ้อนของรูปทรงและองค์ประกอบมากที่สุดชิ้นหนึ่งในผลงานยุคหลังของเขา
ความโดดเด่นของงานจิตรกรรมชิ้นนี้คือความขัดแย้งระหว่างวัตถุต่อวัตถุ เช่นสัดส่วนของรูปปั้นกามเทพที่ถูกขยายใหญ่จนเกินจริง แอปเปิลที่อยู่บนพื้นมีขนาดใหญ่กว่าผลไม้ที่อยู่บนโต๊ะ ขาโต๊ะกับหัวหอมใหญ่ที่วางซ้อนกันอยู่ การจัดระนาบของพื้นที่สีแบนเรียบพื้นหลังดูขัดตาไม่เป็นไปตามความจริง
ผลงานที่สำคัญ > ผลงานในช่วงที่มีแนวทางเป็นของตนเอง > จิตรกรรมชุดภูเขาแซ็งต์-วิกตัวร์

จิตรกรรมชุดภูเขาแซ็งต์-วิกตัวร์เป็นงานจิตรกรรมชุดที่เป็นงานชิ้นเอกของเซซาน เขาใช้เวลาในการสร้างผลงานชุดนี้อยู่หลายปีโดยเริ่มตั้งแต่ปี ค.ศ. 1880 มีงานจิตรกรรมอยู่ในผลงานชุดนี้อยู่หลายภาพ ผลงานชุดนี้มีความหลากหลายทางด้านรูปแบบและกรรมวิธี แต่โดยภาพรวมแล้วเซซานต้องการสร้างความสัมพันธ์ระหว่างรูปทรงเรขาคณิตกับการปาดสีอย่างอิสระ
กรรมวิธีในการวาดงานชุดนี้ เซซานจะไม่คำนึงถึงความเป็นจริงของแสงและเงาตามธรรมชาติ แต่เขาได้เปลี่ยนแปลงรูปร่างและสีสันของธรรมชาติไปตามความต้องการของตัวเอง รูปร่างและทัศนียภาพโดยรอบถูกเปลี่ยนรูปทรงให้ดูง่ายขึ้นเป็นรูปทรงเรขาคณิต และเกิดปริมาตรเป็นแสงและเงาที่ไม่เหมือนจริง เทคนิคและวิธีการเช่นนี้จะส่งอิทธิพลให้กับงานรุ่นหลัง ได้แก่ บาศกนิยมและคติโฟวิสต์
ระเบียงภาพ > ภาพเหมือน

Selfportraits 1880-1881
Selfportraits 1875
Portrait of Uncle Dominique 1865-1867
Madame Cezanne in Rot 1890-1894
The Card Players ระหว่าง 1890-1895
ระเบียงภาพ > จิตรกรรมหุ่นนิ่ง

Still life with bottles and apples 1890-1894
Still Life with a Curtain 1892-1893
Pyramid of Skulls, c. 1901
ระเบียงภาพ > ตัวอย่างผลงานชุด Bathers

Bathers 1906
Bathers 1898-1905
Bathers 1885-1887
ระเบียงภาพ > ตัวอย่างผลงาน ชุดภาพภูเขาแซ็งต์-วิกตัวร์

Mont Sainte-Victoire 1885-1887
Mont Sainte-Victoire 1904
Mont Sainte-Victoire 1885-1887
เชิงอรรถ

↑  สุรพงษ์ บุนนาค. ชีวิตศิลปิน. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์ศยาม, 2543.
↑  เรื่องเดียวกัน.
↑  เรื่องเดียวกัน.
↑  เรื่องเดียวกัน.
↑  http://www.artble.com/artists/paul_cezanne
↑  สุรพงษ์ บุนนาค. ชีวิตศิลปิน. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์ศยาม, 2543.
↑  เรื่องเดียวกัน.
↑  http://www.artble.com/artists/paul_cezanne
↑  สุรพงษ์ บุนนาค. ชีวิตศิลปิน. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์ศยาม, 2543.
↑  http://www.artble.com/artists/paul_cezanne
↑  เรื่องเดียวกัน.
↑  เรื่องเดียวกัน.
↑  จิระพัฒน์ พิตรปรีชา. โลกศิลปะศตวรรษที่ 20. กรุงเทพฯ : เมืองโบราณ, 2552.
↑  เรื่องเดียวกัน.
↑  http://www.artble.com/artists/paul_cezanne
↑  จิระพัฒน์ พิตรปรีชา. โลกศิลปะศตวรรษที่ 20. กรุงเทพฯ : เมืองโบราณ, 2552.
↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-11-12. สืบค้นเมื่อ 2014-12-13.
↑  http://www.artble.com/artists/paul_cezanne
↑  ศุภชัย สิงห์ยะบุศย์, ประวัติศาสตร์ศิลปะตะวันตก ฉบับสมบูรณ์, (กรุงเทพฯ : วาดศิลป์, 2553), 171.
↑  วุฒิ วัฒนสิน, ประวัติศาสตร์ศิลปะ, (กรุงเทพฯ : สิปประภา, 2552), 84.
↑  จิระพัฒน์ พิตรปรีชา, โลกศิลปะศตวรรษที่ 20,(กรุงเทพฯ : เมืองโบราณ), 2552,90.
↑  เรื่องเดียวกัน.
↑  เรื่องเดียวกัน.
แหล่งข้อมูลอื่น

paul-cezanne.org เก็บถาวร 2020-11-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Metropolitan museum of art
artble
งานศิลปะ โดย ปอล เซซาน เก็บถาวร 2015-07-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กลัทธิประทับใจยุคหลัง |
| --- | --- |
ขบวนการใน คริสต์ศตวรรษที่ 19:  ลัทธิประทับใจใหม่   วิภาคนิยม  ลัทธิผสานจุดสี  คตินิยมเส้นกั้นสี  กลุ่มนาบี  ศิลปะสังเคราะห์นิยม  ลัทธิสัญลักษณ์นิยม  นวศิลป์ 
จิตรกร:  อ็องรี รูโซ  เอ็ดวัด มุงก์  ปอล เซซาน  ปอล โกแก็ง  อ็องรี เดอ ตูลูซ-โลแทร็ก  ออดีลง เรอดง  ฌอร์ฌ-ปีแยร์ เซอรา  ปอล ซีญัก  ฟินเซนต์ ฟัน โคค 
ขบวนการใน คริสต์ศตวรรษที่ 20:  คติโฟวิสต์  กลุ่มบรึคเคอ  กลุ่มเบลาเออไรเทอร์  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แนวนามธรรม  ลัทธิบาศกนิยม 
จิตรกร:  อ็องรี มาติส  อ็องเดร เดอแร็ง  แอนสท์ ลูทวิช เคียร์ชเนอร์  คาร์ล ชมิดท์-รอทท์ลุฟฟ์  วาซีลี คันดินสกี  ฟรันซ์ มาร์ค  ปาโบล ปีกัสโซ  ฌอร์ฌ บรัก 
งานแสดงศิลปะ:  สมาคมศิลปินอิสระ  Les XX  The Volpini Exhibition, 1889  Le Barc de Boutteville  La Libre Esthétique  Ambroise Vollard  Salon d'Automne 
นักวิจารณ์ศิลปะ:  เฟลิกซ์ เฟเนอง  อาลแบร์ โอรีเย 
 ดูเพิ่ม จิตรกรลัทธิประทับใจยุคหลัง จิตรกรรมลัทธิประทับใจยุคหลัง ลัทธิประทับใจ นวยุคนิยม ศิลปะสมัยใหม่ ลัทธิการแยกตัว 
| ด ค กจิตรกรในศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ทั่วไป:  จิตรกรแบ่งตามสมัย  จิตรกรแบ่งตามคริสต์ศตวรรษ  จิตรกรแบ่งตามสัญชาติ  จิตรกรแบ่งตามประเภท 
สมัย:  สมัยไบแซนไทน์  สมัยกอทิก  สมัยเนเธอร์แลนด์เริ่มแรก  ยุคทองของเนเธอร์แลนด์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในฟลานเดอส์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในเนเธอร์แลนด์  สมัยจริตนิยม  สมัยบาโรก  สมัยโรโกโก  ลัทธิคลาสสิกใหม่  สมัยจินตนิยม  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์  กลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิสัญลักษณ์นิยม  ลัทธิบาศกนิยม  ลัทธิเหนือจริง  สมัยใหม่ 
ศตวรรษ:  คริสต์ศตวรรษที่ 13  คริสต์ศตวรรษที่ 14  คริสต์ศตวรรษที่ 15  คริสต์ศตวรรษที่ 16  คริสต์ศตวรรษที่ 17  คริสต์ศตวรรษที่ 18  คริสต์ศตวรรษที่ 19  คริสต์ศตวรรษที่ 20 
หัวเรื่อง/ประเภท:  ภาพประวัติศาสตร์ (รวมศิลปะศาสนา)  ภาพชีวิตประจำวัน  ภาพเหมือน  ภาพภูมิทัศน์  ภาพนิ่ง   ภาพพิมพ์หิน  ภาพไร้มายา  หนังสือวิจิตร  ภาพประกอบ 
สัญชาติ:  ชาวไทย  ชาวดัตช์  ชาวฝรั่งเศส  ชาวเฟลมิช  ชาวเยอรมัน  ชาวสเปน  ชาวออสเตรีย  ชาวอังกฤษ  ชาวอิตาลี  ชาวกรีก  ชาวอเมริกัน  ชาวสวีเดน  ชาวรัสเซีย  ชาวยูเครน 
 ปรัชญาศิลปะ  จิตรกรรม  จิตรกรที่มีบทความเกี่ยวกับงานเขียน  จิตรกรที่มีรายชื่องานเขียน  จิตรกรรมแบ่งตามสมัย  จิตรกรรมแบ่งตามประเภท  จิตรกรรมแบ่งตามหัวเรื่อง 
The Rape 1867
A Modern Olympia 1873-1874
Still Life With Cupid 1895
Mont Sainte-Victoire 1904-1906
ฟานี เพลุมพี

| ฟานี เพลุมพี |
| --- | --- |
เกิด:  (1984-04-12) 12 เมษายน ค.ศ. 1984 (40 ปี)[ต้องการอ้างอิง]
ฟานี เพลุมพี (กรีก: Φανή Πελούμπη; อังกฤษ: Fani Peloumpi) หรือ ธีโอฟาโน (ฟานี) เพลุมพี "วรพิน" (อังกฤษ: Theofano (Fani) Peloumpi "Vorapin") เป็นนักมวยไทยหญิงสัญชาติแอลเบเนีย-กรีซ ซึ่งเป็นนักมวยไทยระดับแชมป์โลก เธอมักเดินทางมาเรียนมวยไทยที่ประเทศไทยอยู่เสมอ โดยแบ่งเวลาทำงานที่ประเทศกรีซเป็นระยะเวลา 6 เดือน และอีก 6 เดือนเธอเดินทางมาที่ประเทศไทยเพื่อฝึกซ้อมมวยไทย
ประวัติ

ฟานี เพลุมพี เริ่มให้ความสนใจศิลปะการต่อสู้ตั้งแต่อายุ 16 ปี เธอได้ตัดสินใจสมัครเข้าฝึกชกมวยสากลไปพร้อมกับการเข้าเรียนสายอาชีพในสาขาช่างยนต์ เมื่อเธอฝึกฝนสามารถขึ้นชกไปเพียงสองสามครั้ง ก็ได้มีการเปิดสอนมวยไทยที่โรงยิมขึ้น เธอจึงหันเหความสนใจมายังการต่อสู้แบบมวยไทยแทน อย่างไรก็ตาม การเรียนมวยไทยในประเทศกรีซในเวลานั้นยังไม่เต็มที่นัก เนื่องจากยังไม่มีบุคลากรผู้เชี่ยวชาญโดยตรงไปฝึกสอนให้ กระทั่งต่อมาเธอได้พบกับครูมวยที่มีความรู้โดยตรง ซึ่งก็คือ อาจารย์เสน่ห์ ทับทิมทอง โดยเป็นตัวแทนจากสหพันธ์มวยไทยอาชีพโลก ซึ่งเดินทางมายังประเทศกรีซเพื่อเผยแพร่ศิลปะมวยไทยในช่วง พ.ศ. 2552
จากนั้น เธอมีโอกาสเดินทางมายังประเทศไทย ซึ่งทำให้เธอมีโอกาสขึ้นเวทีอยู่หลายครั้งในระดับสมัครเล่น และได้รับเหรียญรางวัลจากการแข่งขันหลายรายการ ก่อนจะหันมาแข่งในระดับอาชีพ ในวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2554 เธอสามารถเอาชนะ "หงส์ฟ้า ต.บัวมาศ" ในวันรำลึกนายขนมต้ม ที่จังหวัดราชบุรี และสามารถคว้าเข็มขัดแชมเปี้ยนมวยไทยหญิงรุ่นฟลายเวท ของสหพันธ์มวยไทยอาชีพโลกได้สำเร็จ
ฟานี เพลุมพี เป็นคู่ต่อสู้บนสังเวียนมวยไทยคนสุดท้ายของหงส์ขาว ม.ราชภัฏหมู่บ้านจอมบึง หรือนิติยาภรณ์ ศรีไสล (ชื่อเล่น: แนน) นักมวยไทยหญิงชาวไทยผู้ล่วงลับ ส่วนผลการชกของคู่นั้น หงส์ขาว ม.ราชภัฏหมู่บ้านจอมบึง เป็นฝ่ายชนะคะแนน หลังจากทราบข่าวการเสียชีวิต ฟานี เพลุมพี ก็ได้ร่วมไว้อาลัยต่อการจากไปของอดีตคู่ต่อสู้ของเธอ[ต้องการอ้างอิง]
ปัจจุบัน นอกจากการเป็นนักมวยไทยหญิงแล้ว ฟานี เพลุมพี ยังเป็นครูสอนมวยไทยประจำยิมมวยไทยแห่งหนึ่งในประเทศกรีซ[ต้องการอ้างอิง]
แหล่งข้อมูลอื่น

SAWASDEE.GR เก็บถาวร 2011-10-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
MUAY THAI THE HERITAGE OF THAILAND เก็บถาวร 2011-04-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (กรีก)
พระเจ้าอูก กาแป

| พระเจ้าอูก กาแป |
| --- | --- |
พระสาทิสลักษณ์พระเจ้าอูก กาแป สมัยคริสต์ศตวรรษที่ 19
พระมหากษัตริย์แห่งชาวแฟรงก์
ครองราชย์: 3 กรกฎาคม ค.ศ. 987 – 24 ตุลาคม ค.ศ. 996
ราชาภิเษก: 3 กรกฎาคม ค.ศ. 987 นอร์ยอน
ก่อนหน้า: พระเจ้าหลุยส์ที่ 5 ในฐานะกษัตริย์แห่งอาณาจักรแฟรค์ตะวันตก
ถัดไป: พระเจ้ารอแบร์ที่ 2

พระราชสมภพ: ค.ศ. 939 ปารีส อาณาจักรแฟรงก์ตะวันตก
สวรรคต: 14 ตุลาคม ค.ศ. 996 ปารีส ราชอาณาจักรฝรั่งเศส
ฝังพระศพ: มหาวิหารแซ็ง-เดอนี กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส
คู่อภิเษก: อาเดลาอีดแห่งอากีแตน
พระราชบุตร: เฮดวิก เคาต์เตสแห่งเอโนลต์  จิเซลา เคาต์เตสแห่งปงธิว  พระเจ้ารอแบร์ที่ 2 แห่งฝรั่งเศส
ราชวงศ์: รอแบร์เซียง ราชวงศ์กาเปเซียง (ปฐมราชวงศ์)
พระราชบิดา: อูกมหาราช
พระราชมารดา: เฮดวิจแห่งซัคเซิน
ลายพระอภิไธย: 
พระเจ้าอูก กาแป (ฝรั่งเศส: Hugues Capet; ประมาณ ค.ศ. 939 - 14 ตุลาคม ค.ศ. 996) เป็นกษัตริย์ฝรั่งเศสใน ค.ศ. 987 ถึง 996 พระองค์เป็นพระมหากษัตริย์องค์ที่ 36 แห่งฝรั่งเศส และเป็น "ปฐมกษัตริย์ของชาวแฟรงก์" แห่งราชวงศ์กาเปเซียง บิดาของพระองค์คืออูกมหาราช และมารดาของพระองค์คือ เฮดวิจแห่งซัคเซิน พระองค์ได้ถูกรับเลือกให้เป็นผู้สืบทอดราชบัลลังก์ต่อจากกษัตริย์แห่งราชวงศ์การอแล็งเฌียงพระองค์สุดท้ายคือพระเจ้าหลุยส์ที่ 5 แห่งฝรั่งเศส พระเจ้าอูกสืบเชื้อสายมาจากพระราชโอรสของจักรพรรดิชาร์เลอมาญคือจักรพรรดิหลุยส์ผู้ศรัทธา และเปแป็งแห่งอิตาลีผ่านพระมารดาและพระอัยยิกา (ย่า) ของพระองค์คือเบอาทริสแห่งแวร์ม็องดัวตามลำดับ และยังเป็นพระราชนัดดาของอ็อทโทที่ 1 มหาราชอีกด้วย
ราชวงศ์ที่พระองค์ก่อตั้งคือราชวงศ์กาเปเซียง ที่ปกครองฝรั่งเศสมาเกือบสามศตวรรษครึ่งตั้งแต่ปี ค.ศ. 987 ถึง ค.ศ. 1328 ในสายราชสกุลหลัก และจนถึงปี ค.ศ. 1848 ผ่านทางสายราชสกุลสาขา (โดยหยุดชะงักไปในปี ค.ศ. 1792 ถึง ค.ศ. 1814)
การสืบเชื้อสายและการสืบทอด

พระเจ้าอูกเป็นบุตรชายของอูกมหาราช ดยุกแห่งแฟรงก์ และเฮดวิจแห่งซัคเซิน พระราชธิดาของกษัตริย์เยอรมันคือพระเจ้าไฮน์ริชที่ 1 แห่งเยอรมนี พระเจ้าอูกประสูติระหว่างปี ค.ศ. 938 หรือ ค.ศ.  941 พระองค์ประสูติมาในครอบครัวที่มีความสัมพันธ์อันดีและมีอำนาจด้วยความผูกพันมากมายกับราชวงศ์ของฝรั่งเศสและเยอรมนี
โดยทางฝั่งพระมารดาของพระองค์ พระเจ้าอูกเป็นพระราชนัดดาของอ็อทโทที่ 1 มหาราช จักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ไฮน์ริชที่ 1 ดยุกแห่งบาวาเรีย และบรูโนมหาราช อาร์ชบิชอปแห่งโคโลญจน์ และสุดท้ายเกอร์เบกาแห่งซัคเซิน ราชินีแห่งฝรั่งเศสพระราชินีเกอร์เบกา เป็นพระราชินีของพระเจ้าหลุยส์ที่ 4 แห่งฝรั่งเศสและเป็นพระมารดาของพระเจ้าโลแทร์แห่งฝรั่งเศส
ตระกูลของพระราชบิดาของพระองค์คือตระกูลรอแบร์เตียง เป็นตระกูลเจ้าที่ดินที่มีอำนาจในแคว้นอีล-เดอ-ฟร็องส์ พระอัยกาของพระองค์คือพระเจ้ารอแบร์ที่ 1 แห่งฝรั่งเศส โอโด เคานต์แห่งปารีสเป็นพระอัยกา และเอ็มมาแห่งฝรั่งเศส ราชินีของราอูลแห่งบูร์กอญเป็นพระปิตุจฉา (ป้า) ของพระองค์ พระอัยยิกาของพระเจ้าอูกคือเบอาทริสแห่งแวร์ม็องดัวเป็นทายาทของจักรพรรดิชาร์เลอมาญ
จุดเริ่มต้นของตระกูลรอแบร์เซียง

หลังสิ้นศตวรรษที่ 9 เมื่อพระราชอำนาจของราชวงศ์การอแล็งเซียงเริ่มเสื่อมลง เหล่าขุนนางแห่งอาณาจักรแฟรงก์ตะวันตกยืนยันว่าการสืบราชบัลลังก์ของกษัตริย์ต้องมาจากการเลือกตั้ง ไม่ใช่การสืบราชบัลลังก์ผ่านสายเลือด และบรรดาขุนนางจึงเลือกกษัตริย์จากตระกูลรอแบร์เตียงถึง 2 พระองค์(โอโด (888-898) และรอแบร์ที่ 1 (922-923)) แทนที่จะเป็นสมาชิกราชวงศ์การอแล็งเซียง
พระเจ้ารอแบร์ที่ 1 พระราชบิดาของอูกมหาราช ถูกสืบทอดราชบัลลังก์ในฐานะกษัตริย์แห่งอาณาจักรแฟรงก์ตะวันตกโดยราอูลแห่งบูร์กอญ พระราชบุตรเขยของพระองค์ เมื่อราอูลสวรรคตในปี ค.ศ. 936 อูกมหาราชต้องตัดสินใจว่าเขาควรจะอ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์ด้วยตนเองหรือไม่ การอ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์จะทำให้เขาเสี่ยงกับการเลือกตั้งผู้สืบราชบัลลังก์คนใหม่ซึ่งเขาจะต้องแข่งขันกับขุนนางผู้มีอำนาจคือแอร์แบร์ที่ 2 เคานต์แห่งแวร์ม็องดัว ลุงแท้ ๆ ของเขาเพราะ แอร์แบร์ที่ 2 เป็นพี่ชายของเบอาทริส มารดาของเขา และเป็นบิดาของ อูก อาร์ชบิชอปแห่งแร็งส์ และพันธมิตรคือพระเจ้าไฮน์ริชที่ 1 แห่งเยอรมนีและอูกเดอะแบล็ก ดยุกแห่งเบอร์กันดี พระอนุชาของกษัตริย์ผู้ล่วงลับคือราอูลแห่งบูร์กอญ เพื่อขัดขวางคู่แข่ง อูกมหาราชได้นำเจ้าชายหลุยส์ พระราชโอรสของพระเจ้าชาร์ลที่ 3 แห่งฝรั่งเศส หรือ ชาร์ลผู้เรียบง่าย ซึ่งถูกเนรเทศไปอยู่ในราชสำนักของพระเจ้าแอเทลสแตนแห่งอังกฤษมาสืบราชบัลลังก์เป็นพระเจ้าหลุยส์ที่ 4 แห่งฝรั่งเศส
การวางแผนครั้งนี้ทำให้อูกกลายเป็นบุคคลที่มีอำนาจมากที่สุดในฝรั่งเศสในช่วงครึ่งแรกของศตวรรษที่ 10 เมื่ออยู่ในอำนาจ พระเจ้าหลุยส์ที่ 4 ทรงมอบตำแหน่ง dux Francorum (ดยุกแห่งแฟรงก์) ให้กับเขา พระเจ้าหลุยส์ที่ 4 (อาจอยู่ภายใต้ความกดดัน) ประกาศอย่างเป็นทางการว่าอูกเป็น "ผู้มีอำนาจเป็นรองแค่พระองค์ในอาณาจักร" อูกยังได้รับอำนาจเพิ่มขึ้นอีกเมื่อแอร์แบร์ที่ 2 ซึ่งเป็นลุงของเขาและเคานต์แห่งแวร์ม็องดัวเสียชีวิตในปี ค.ศ. 943 เนื่องจากอาณาเขตของแอร์แบร์ที่ 2 ถูกแบ่งระหว่างบุตรชายทั้ง 4 คนของเขา
อูกมหาราชครอบครองพื้นที่กว้างใหญ่ในภาคกลางของฝรั่งเศส ตั้งแต่ออร์เลอองส์และซ็องลิสไปจนถึงโอแซร์และซ็องส์ ในขณะที่พระเจ้าหลุยส์ที่ 4 ครอบครองดินแดนทางตะวันออกเฉียงเหนือของปารีสเท่านั้น (กงเปียญ, ล็อง, ซัวซ็องส์)
ระบอบกษัตริย์ฝรั่งเศสในศตวรรษที่ 10

กษัตริย์ก่อนหน้าพระเจ้าอูกไม่ได้เรียกตัวเองว่าเป็นกษัตริย์แห่งฝรั่งเศส และผู้สืบทอดราชบัลลังก์ฝรั่งเศสต่อจากพระองค์ก็ไม่ใช้พระอิสริยยศนั้น จนกระทั่งถึงยุคทายาทรุ่นที่ 5 ของพระองค์คือพระเจ้าฟีลิปที่ 2 แห่งฝรั่งเศสกษัตริย์ในยุคนั้นปกครองในฐานะ เร็กซ์ ฟรังโกรัม (กษัตริย์แห่งแฟรงก์) ซึ่งเป็นพระราชอิสริยยศที่ใช้มาจนถึงปี ค.ศ. 1190 ดินแดนที่พวกเขาปกครองนั้นเป็นเพียงส่วนเล็ก ๆ ของอดีตอาณาจักรการอแล็งเฌียง ราชอาณาจักรแฟรงค์ตะวันออกและจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ถูกปกครองโดยราชวงศ์ออทโท ซึ่งนำโดยจักรพรรดิออทโทที่ 2ซึ่งเป็นพระญาติชั้นที่ 1 ของพระเจ้าอูก และต่อมาปกครองโดยพระราชโอรสของจักรพรรดิออทโทที่ 2 คือจักรพรรดิออทโทที่ 3
การเลือกตั้งและการขยายอำนาจ

ตั้งแต่ปี ค.ศ. 978 ถึง 986 อูกเป็นพันธมิตรกับจักรพรรดิเยอรมัน ออตโตที่ 2 กับออตโตที่ 3 และกับอาดัลเบอโร อาร์ชบิชอปแห่งไรมส์ ในการวางแผนร้ายทางการเมืองต่อกษัตริย์การอแลงเฌียง ในปี ค.ศ. 985 อูกเป็นผู้ปกครองเบ็ดเสร็จยกเว้นในทางตำแหน่ง และหลังรัชสมัยสั้นๆ ของพระโอรสของโลแธร์ หลุยส์ที่ 5 อูกเป็นกษัตริย์แห่งฝรั่งเศสที่มาจากการเลือกตั้งในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 987 โดยกลุ่มบุคคลสำคัญชาวแฟรงก์ อาดัลเบอโรสามารถโน้มน้ามเหล่าบุคคลสำคัญได้ว่าราชบัลลังก์ควรได้มาจากการเลือกตั้งมากกว่าการสืบทอดทางสายเลือดและชาร์ลส์แห่งโลร์แรน ผู้ท้าชิงชาวการอแลงเฌียงที่ถูกต้องตามกฎหมายที่เหลืออยู่เพียงคนเดียวไม่เหมาะที่จะปกครอง อูกได้รับการสวมมงกุฎที่นัวยงในวันที่ 5 กรกฎาคม ค.ศ. 987 นักวิชาการเห็นพ้องต้องกันว่าการเลือกตั้งของอูกไม่ใช่การเคลื่อนไหวในเชิงปฏิวัติ ปู่ของพระองค์ โรแบร์ต์ที่ 1, พี่น้องชายของปู่ อูด และน้า รูดอล์ฟ (ราอูล) ล้วนเคยเป็นกษัตริย์ที่ไม่ใช่ชาวการอแลงเฌียง
รัชสมัยของอูกมีเหตุการณ์สำคัญคือการพยายามที่ไร้ผลของชาร์ลส์แห่งโลร์แรนในการแสดงสิทธิ์ของตนกับความขัดแย้งต่อเนื่องกับอูดที่ 1 เคานต์แห่งบลัวส์ และฟุลค์ แนร์รา เคานต์แห่งอองฌู ที่ต่อมาอูกสนับสนุน ในปี ค.ศ. 993 อูดได้การช่วยเหลือจากอาร์ชบิชอปแห่งลองในแผนการสบคบคิดที่ไม่ประสบความสำเร็จที่จะส่งตัวอูกกับพระโอรส โรแบร์ต์ ไปให้ออตโตที่ 3 การไม่มีใครถูกลงโทษจากเหตุการณ์นี้แสดงให้เห็นถึงความอ่อนแอของราชวงศ์ใหม่กาแปเตียง อูกอาจรักษาบัลลังก์ไว้ได้เพราะความไร้สามารถของศัตรูในการร่วมมือกันเคลื่อนไหวเพื่อต่อต้านพระองค์
สิ่งสืบทอด

พระเจ้าอูก กาแปสวรรคตในวันที่ 14 ตุลาคม ค.ศ. 996 ที่ปารีส และมีการฝังพระวรกายของพระองค์ในมหาวิหารแซ็ง-เดอนี รอแบร์ พระราชโอรสของพระองค์ ขึ้นครองราชย์ต่อ
ทายาท

พระเจ้าอูก กาแปอภิเษกสมรสกับอาเดลาอีด พระธิดาในวิลเลียม ทาวเฮด เคานต์แห่งปวาตู โดยมีพระราชโอรสธิดาด้วยกัน ดังนี้:
จิเซลาหรือจิเซล ผู้สมรสกับอูกที่ 1 เคานต์แห่งป็องติว
เฮดวิกหรือแฮธุย ผู้สมรสกับเรจินาร์ที่ 4 เคานต์แห่งแอโน
รอแบร์ที่ 2 กลายเป็นกษัตริย์หลังการสิ้นพระชนม์ของพระราชบิดา
จำนวนพระราชธิดาพระองค์อื่นมีการรับรองความน่าเชื่อถือได้น้อยกว่า
ข้อมูล

Gauvard, Claude. La France au Moyen Âge du Ve au XVe siècle. Paris: PUF, 1996. 2-13-054205-0
James, Edward. The Origins of France: From Clovis to the Capetians 500–1000. London: Macmillan, 1982. ISBN 0-312-58862-3
Riché, Pierre. Les Carolingiens: Une famille qui fit l'Europe. Paris: Hachette, 1983. 2-012-78551-0
Theis, Laurent. Histoire du Moyen Âge français: Chronologie commentée 486–1453. Paris: Perrin, 1992. 2-87027-587-0
Lewis, Anthony W. "Anticipatory Association of the Heir in Early Capetian France." The American Historical Review, Vol. 83, No. 4. (Oct., 1978), pp 906–927.
| ด ค กพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศส |
| --- | --- |
 พระราชพงศาวลีอย่างละเอียด  พระราชพงศาวลีอย่างสังเขป  รายพระนามพระมหากษัตริย์แฟรงก์  รายพระนามพระมหากษัตริย์และจักรพรรดิฝรั่งเศส 
ราชวงศ์เมรอแว็งเฌียง (ค.ศ. 509–751):  โคลวิสที่ 1  ชิลเดอแบร์ที่ 1  โคลทาร์ที่ 1  ชาริแบร์ที่ 1  โกลทร็อง  ชิลเพริคที่ 1  ซิกโกแบร์ที่ 1  ชิลเดอแบร์ที่ 2  โคลทาร์ที่ 2  ดาโกแบร์ที่ 1  ซิกโกแบร์ที่ 2  โคลวิสที่ 2  โคลทาร์ที่ 3  ชิลเพริคที่ 2  ทีเดอร์ริกที่ 3  โคลวิสที่ 4  ชิลเดอแบร์ที่ 3  ดาโกแบร์ที่ 3  ชิลเพริคที่ 2  โคลทาร์ที่ 4  ทีเดอร์ริกที่ 4  ชิลเดริกที่ 3 
ราชวงศ์การอแล็งเฌียง รอแบร์เซียง และ โบโซนอยด์ (ค.ศ. 751–987):  เปแป็งพระวรกายเตี้ย  คาร์โลมันที่ 1  ชาร์เลอมาญ (ชาร์ลที่ 1)  หลุยส์ที่ 1  ชาร์ลที่ 2  หลุยส์ที่ 2  หลุยส์ที่ 3  คาร์โลมันที่ 2  ชาร์ลพระวรกายพ่วงพี  โอโดร  ชาร์ลที่ 3  รอแบร์ที่ 1ร  ราอูลบ  หลุยส์ที่ 4  โลแทร์  หลุยส์ที่ 5 
ราชวงศ์กาแป (ค.ศ. 987–1328):  อูก กาแป  รอแบร์ที่ 2  อ็องรีที่ 1  ฟีลิปที่ 1  หลุยส์ที่ 6  หลุยส์ที่ 7  ฟีลิปที่ 2  หลุยส์ที่ 8  หลุยส์ที่ 9  ฟีลิปที่ 3  ฟีลิปที่ 4  หลุยส์ที่ 10  ฌ็องที่ 1  ฟีลิปที่ 5  ชาร์ลที่ 4 
ราชวงศ์วาลัว (ค.ศ. 1328–1589):  ฟีลิปที่ 6  ฌ็องที่ 2  ชาร์ลที่ 5  ชาร์ลที่ 6  ชาร์ลที่ 7  หลุยส์ที่ 11  ชาร์ลที่ 8  หลุยส์ที่ 12  ฟร็องซัวที่ 1  อ็องรีที่ 2  ฟร็องซัวที่ 2  ชาร์ลที่ 9  อ็องรีที่ 3 
ราชวงศ์แลงคัสเตอร์ (ค.ศ. 1422–1453):  เฮนรีที่ 6 แห่งอังกฤษ 
ราชวงศ์บูร์บง (ค.ศ. 1589–1792):  อ็องรีที่ 4  หลุยส์ที่ 13  หลุยส์ที่ 14  หลุยส์ที่ 15  หลุยส์ที่ 16  หลุยส์ที่ 17 
ราชวงศ์โบนาปาร์ต (ค.ศ. 1804–1814; ค.ศ. 1815):  นโปเลียนที่ 1  นโปเลียนที่ 2 
ราชวงศ์บูร์บง (ค.ศ. 1814–1815; 1815–1830):  หลุยส์ที่ 18  ชาร์ลที่ 10  หลุยส์ที่ 19  อ็องรีที่ 5 
ราชวงศ์ออร์เลอ็อง (ค.ศ. 1830–1848):  หลุยส์-ฟีลิปที่ 1 
ราชวงศ์โบนาปาร์ต (ค.ศ. 1852–1870):  นโปเลียนที่ 3 
ผู้ปกครองที่ยังเป็นที่พิพาทกันอยู่แสดงด้วยตัวเอียง ร = ราชวงศ์รอแบร์เซียง บ = ราชวงศ์โบโซนอยด์
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI 2  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์  นครรัฐวาติกัน 2 
ศิลปิน:  ULAN 
ประชาชน:  Deutsche Biographie 
อื่น ๆ:  IdRef
ฟีลีปึ ญูซี

| ฟีลีปึ ญูซี |
| --- | --- |
ฟีลีปึ ญูซีในปี ค.ศ. 2019

ประธานาธิบดีโมซัมบิก
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  15 มกราคม ค.ศ. 2015
นายกรัฐมนตรี: การ์ลุช อากุชตีญู ดู รูซารียู
ก่อนหน้า: อาร์มังดู กึบูซา
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด:  (1959-02-09) 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1959 (65 ปี) มูแวดา โมซัมบิกของโปรตุเกส
พรรคการเมือง: เฟรลีมู
คู่สมรส: อีเซารา ญูซี
บุตร: 4 คน
ศิษย์เก่า: Antonín Zápotocký Military Academy มหาวิทยาลัยแมนเชสเตอร์
เว็บไซต์: www.nyusi.org.mz

ฟีลีปึ ฌาซิงตู ญูซี (โปรตุเกส: Filipe Jacinto Nyusi) เป็นนักการเมืองชาวโมซัมบิกที่ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีคนที่สี่ของโมซัมบิกตั้งแต่ปี ค.ศ. 2015
| ด ค กประธานาธิบดีโมซัมบิก |
| --- | --- | --- |
|  ซาโมรา มาเชล  ฌูวากิง ชีซานู  อาร์มังดู กึบูซา  ฟีลีปึ ญูซี  |  ซาโมรา มาเชล  ฌูวากิง ชีซานู  อาร์มังดู กึบูซา  ฟีลีปึ ญูซี  |  |
| ด ค กหัวหน้ารัฐบาลเครือจักรภพ |
| --- | --- |
  กัสตอน บราวนี   แอนโทนี แอลบานีส   ฮิวเบิร์ต มินนิส   เศข หาสินา   มีอา ม็อต์ลีย์   ดีน แบร์โรว   มูเควตซี มาซีซี   ฮัสซานัล โบลเกียห์   ปอล บียา   จัสติน ทรูโด   นิคอส คริสโตอูลิเดส   รูสเวลต์ สเกอร์ริต   แฟรงก์ ไบนีมารามา   อาดามา บาร์โรว์   นานา อากูโฟ-อัดโด   คีท มิตเชลล์   เดวิด แกรงเจอร์   นเรนทระ โมที   แอนดรูว์ โฮลเนส   วิลเลียม รูโต   ทาเนตี มาเมา   แซม เมทเคน   ลาซารัส ชาเควรา   อันวาร์ อิบราฮิม   อีบราฮิม โมฮัมเหม็ด โซลีห์   โจเซฟ มัสกัต   ปราวินด์ จุกเนาธ์   ฟีลีปึ ญูซี   นันโกโล เอ็มบุมบา   ลิโอเนล ไอน์กิเมอา   คริสโตเฟอร์ ลักซัน   โบลา ตินูบู   เชห์บาซ ชารีฟ   เจมส์ มาราปี   พอล คากาเม   ทิโมธี ฮาร์ริส   แอลเลน แชสตาเนท   แรลฟ์ กอนซัลเวส   นาโอมี มาตาอาฟา   ดานี ฟอร์   จูเลียส มาดา บิโอ   ลอว์เรนซ์ หว่อง   มนาสเซ โซกาวร์   ไซริล รามาโฟซา   โคฐาภยะ ราชปักษะ   รัสเซลล์ ดาลามินี   ซาเมีย ซาลูฮู   อากีลิสิ ปอฮิวา   เคธ โรว์เลย์   อีเนเล โซโปอากา   โยเวรี มูเซเวนี   เคียร์ สตาร์เมอร์   บ็อบ ลัฟแมน   ฮาเคนเด ฮิชิเลมา
ฟืร์นังดู ดือ อาราอูฌู

| ฟืร์นังดู ดือ อาราอูฌู |
| --- | --- |


ประธานาธิบดีติมอร์-เลสเต (รักษาการ)
ดำรงตำแหน่ง 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 – 17 เมษายน พ.ศ. 2551
ก่อนหน้า: วีเซงตือ กูแตรึช
ถัดไป: ฌูแซ รามุช-ออร์ตา
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2506
เสียชีวิต: 2 มิถุนายน พ.ศ. 2558 (52 ปี)
ศาสนา: โรมันคาทอลิก
คู่สมรส: ฌากือลีนือ อากีนู ซีอัปนู

ฟืร์นังดู ดือ อาราอูฌู (โปรตุเกส: Fernando de Araújo; 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2506 - 2 มิถุนายน พ.ศ. 2558) เป็นนักการเมืองชาวติมอร์ตะวันออก และเป็นประธานรัฐสภาแห่งชาติติมอร์-เลสเตตั้งแต่พ.ศ. 2550 ถึงปีพ.ศ. 2555 เขาได้ทำหน้าที่รักษาการประธานาธิบดีติมอร์-เลสเตเป็นเวลาสองเดือนในพ.ศ. 2551 นอกจากนี้เขายังเป็นประธานพรรคประชาธิปไตย
หลังเหตุการณ์การโจมตีประธานาธิบดีฌูแซ รามุช-ออร์ตาเมื่อ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 อาราอูฌูได้ทำหน้าที่รักษาการประธานาธิบดีเมื่อ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 รามุชเข้ารับตำแหน่งอีกครั้งเมื่อ 17 เมษายน พ.ศ. 2551 หลังจากเขากลับมาที่ติมอร์-เลสเต
ฟีรา

โบสถ์พระแม่รับเกียรติยกขึ้นสวรรค์ทั้งกายและวิญญาณ
ฟีรา (กรีก: Φηρά, ออกเสียง [fi.'ra]; Firá) เป็นเมืองหลวงปัจจุบันของเกาะซันโดรีนีในทะเลอีเจียนของประเทศกรีซ และเป็นนิคมดั้งเดิมบนซันโดรีนี "Firá" มาจากการออกเสียงอีกแบบหนึ่งของ "Thíra" ชื่อโบราณของเกาะซันโดรีนี บ้านเรือนและสิ่งก่อสร้างของฟีราเป็นสีขาว และสร้างกันอยู่บนขอบของแอ่ง (caldera) ที่ความสูง 400 เมตร (1,312 ฟุต) บนขอบทางตะวันตกของซีรา พิพิธภัณฑ์สำคัญสองแห่งของเกาะคือ พิพิธภัณฑ์โบราณคดีซีรา และ พิพิธภัณฑ์ซีรายุคก่อนประวัติศาสตร์ ซึ่งอยู่ไม่ไกลจาก อาสนวิหารออร์ทอดอกซ์ และ ไตรระฆังแห่งฟีรา
แหล่งข้อมูลอื่น

คู่มือการท่องเที่ยว Fira จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
36°25.2′N 25°25.9′E﻿ / ﻿36.4200°N 25.4317°E﻿ / 36.4200; 25.4317
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  เช็กเกีย 
แม่แบบ:SAegean-geo-stub