stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กวีนิพนธ์

กวีนิพนธ์ (อังกฤษ: poetry, poem, poesy) คือรูปแบบทางศิลปะที่มนุษย์ใช้ภาษา เพื่อคุณประโยชน์ด้านสุนทรียะ ซึ่งเพิ่มเติมจากเนื้อหาทางความหมาย นับเป็นส่วนหนึ่งของวรรณกรรม โดยเป็นคำประพันธ์ที่กวีแต่ง เป็นงานเขียนที่มีวรรณศิลป์ เร้าให้สะเทือนอารมณ์ได้ คำที่มีความหมายทำนองเดียวกันได้แก่ ร้อยกรอง ซึ่งหมายถึง ถ้อยคำที่เรียบเรียงให้เป็นระเบียบตามบัญญัติแห่งฉันทลักษณ์
นอกจากนี้ยังมีคำอื่น ๆ อีกหลายคำที่มีความหมายทำนองเดียวกับ กวีนิพนธ์ และร้อยกรอง ได้แก่ บทกวี บทประพันธ์ คำประพันธ์ กวีวัจนะ ลำนำ บทกลอน กาพย์กลอน กลอนกานท์ กานท์ รวมทั้งคำว่า ฉันท์ กาพย์ และกลอน ซึ่งในปัจจุบันหมายถึงคำประพันธ์ที่มีรูปแบบต่างกัน ก็เคยใช้ในความหมายเดียวกันกับ กวีนิพนธ์ และ ร้อยกรอง มาในยุคสมัยหนึ่ง
ผลงานที่จัดเป็นกวีนิพนธ์เรียกว่า บทกวี ส่วนผู้ที่สร้างสรรค์ผลงานดังกล่าว เรียกว่า กวี
บทกวี คือ ภาษาของอารมณ์ความรู้สึกนึกคิด คือเครื่องมือที่จะนำสิ่งที่เรารู้สึกว่าเป็นข่าวสารออกมาแสดงให้ประจักษ์ ตระหนัก ตระหนก สะทก สะท้อน กวีอาจไม่มีหน้าที่สรุปหรือฟันธงความจริง แต่กวีอาจหมุนแปรคำและความให้เห็นความจริงใหม่ ๆ ของชีวิตหลายด้าน ทั้งเรื่องที่บางทีคนทั่วไปคิดไม่ถึง และแม้แต่ตัวกวีเองก็เพิ่งจะคิดถึง
องค์ประกอบของบทกวี

องค์ประกอบของบทกวี มี 2 ส่วนหลัก ๆ ได้แก่
ความรู้สึก สาร หรือเรื่องที่ต้องการถ่ายทอด บทกวีที่ดีออกมาจากความรู้สึกของผู้เขียน ความรู้สึกอาจเกิดขึ้นโดยกะทันหันหลังจากไปกระทบบางสิ่งบางอย่าง ก่อเกิดแรงบันดาลใจ อาจรู้สึก เปี่ยมสุข เปี่ยมความหมาย หรือรู้สึกนิ่งลึกดิ่งจมในเหวหุบแห่งความเศร้า ฯลฯ
รูปแบบที่กวีเลือกในการนำเสนอ
รูปแบบของกวีนิพนธ์

แบ่งตามประเภทของกวีและวรรณกรรมที่ปรากฏเป็น 2 รูปแบบ คือ
กวีนิพนธ์ฉันทลักษณ์
กวีนิพนธ์ไร้ฉันทลักษณ์
กวีนิพนธ์ฉันทลักษณ์

กวีนิพนธ์ราชสำนัก (ดู ฉันทลักษณ์) ได้แก่ โคลง ฉันท์ กาพย์ กลอน และร่าย
กวีนิพนธ์ท้องถิ่น ได้แก่ กานต์ กาบ (อีสาน) กอน (อีสาน) กาพย์ (เหนือ) ค่าว และแร็ป
ดูเพิ่ม

ฉันทลักษณ์
วรรณกรรม
เชิงอรรถ

↑  พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542
↑  สุภาพร มากแจ้ง, กวีนิพนธ์ไทย, โอเดียนสโตร์, 2535.
↑  พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542
↑  ไพวรินทร์ ขาวงาม, ว่าด้วยบทกวี, http://amarinwriter.exteen.com/20061221/entry-3 เก็บถาวร 2011-07-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
↑  ซะการีย์ยา อมตยา, องค์ประกอบของบทกวีมีอะไรบ้าง, http://www.thaipoetsociety.com/index.php?topic=7.0 เก็บถาวร 2012-12-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
↑  วรา ภรณ์ บำรุงกุล, ร้อยกรอง, ต้นอ้อ, 2542.
↑  ไทยแคนโต้, http://www.thaicanto.com เก็บถาวร 2010-11-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
มิซาโตะ (จังหวัดมิยางิ)

| มิซาโตะ 美里町 |
| --- | --- |
เมือง
ศาลเจ้าโคโงตะยามาโนกามิ
   ธง ตรา
ที่ตั้งของมิซาโตะ (เน้นสีเหลือง) ในจังหวัดมิยางิ

มิซาโตะที่ตั้งในประเทศญี่ปุ่น
พิกัด: 38°32′39.8″N 141°03′24.1″E﻿ / ﻿38.544389°N 141.056694°E﻿ / 38.544389; 141.056694
ประเทศ:  ญี่ปุ่น
ภูมิภาค: โทโฮกุ
จังหวัด:  มิยางิ
อำเภอ: โทดะ
การปกครอง
 • ประเภท: เทศบาลเมือง
 • นายกเทศมนตรี: เซอิจิ ไอซาวะ (相澤 清一) (อิสระ)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 74.99 ตร.กม. (28.95 ตร.ไมล์)
ประชากร (1 ธันวาคม ค.ศ. 2024)
 • ทั้งหมด: 22,626 คน
 • ความหนาแน่น: 302 คน/ตร.กม. (780 คน/ตร.ไมล์)
สัญลักษณ์
 • ต้นไม้: ด็อกวูด (Cornus florida)
 • ดอกไม้: กุหลาบ
เขตเวลา: UTC+9 (เวลามาตรฐานญี่ปุ่น)
รหัสท้องถิ่น: 04505-5
โทรศัพท์: 0229-43-2111
ที่อยู่ศาลาว่าการ: 13 โคมาโงเมะ คิตาอูระ เมืองมิซาโตะ อำเภอโทดะ จังหวัดมิยางิ 987-0005
เว็บไซต์: www.town.misato.miyagi.jp
มิซาโตะ (ญี่ปุ่น: 美里町; โรมาจิ: Misato-machi) เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในอำเภอโทดะ จังหวัดมิยางิ ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ทั้งหมด 74.99 ตารางกิโลเมตร (28.95 ตารางไมล์) ณ วันที่ 1 ธันวาคม ค.ศ. 2024 เมืองนี้มีจำนวนประชากรประมาณ 22,626 คน มีความหนาแน่นของประชากร 302 คนต่อตารางกิโลเมตร
ภูมิศาสตร์

เมืองมิซาโตะตั้งอยู่ในเขตจังหวัดมิยางิตอนกลางค่อนไปทางเหนือ อยู่บนที่ราบโอซากิ
ภูมิศาสตร์ > เทศบาลข้างเคียง

จังหวัดมิยางิ
นครอิชิโนมากิ
นครฮิงาชิมัตสึชิมะ
เมืองมัตสึชิมะ
นครโอซากิ
เมืองวากูยะ
ภูมิศาสตร์ > ภูมิอากาศ

เมืองมิซาโตะมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นกึ่งเขตร้อน (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน Cfa) มีลักษณะเด่นคือมีฤดูร้อนที่อากาศอบอุ่นและฤดูหนาวที่อากาศเย็น อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีอยู่ที่ 11.6 °C ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยทั้งปีอยู่ที่ 1,210 มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่มีฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ยอยู่ในเดือนสิงหาคมอยู่ที่ประมาณ 24.4 °C และต่ำสุดในเดือนมกราคมอยู่ที่ประมาณ −0.1 °C
สถิติประชากร

ตามข้อมูลสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น ระบุว่าจำนวนประชากรของเมืองมิซาโตะเริ่มลดลงหลังจาก ค.ศ. 2000
| ปี | ประชากร | ±% |
| --- | --- | --- |
|  1960  | 28,793 | —     |
|  1970  | 26,722 | −7.2% |
|  1980  | 28,152 | +5.4% |
|  1990  | 28,164 | +0.0% |
|  2000  | 27,395 | −2.7% |
|  2010  | 25,190 | −8.0% |
|  2020  | 24,565 | −2.5% |
ประวัติศาสตร์

พื้นที่ที่เป็นเมืองมิซาโตะในปัจจุบัน เดิมเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นโบราณที่ชื่อแคว้นมุตสึ พื้นที่บริเวณนี้มีการตั้งถิ่นฐานมาตั้งแต่ยุคโจมงเป็นอย่างน้อย โดยชาวเอมิชิเป็นกลุ่มคนที่มาตั้งถิ่นฐานเป็นกลุ่มแรก ๆ ต่อมาในยุคโคฟุง มีการตั้งถิ่นฐานในบริเวณที่ปัจจุบันกลายมาเป็นหมู่บ้านโคโงตะ ในช่วงหลังของยุคเฮอัง พื้นที่แห่งนี้ถูกปกครองโดยตระกูลโอชูฟูจิวาระ ในช่วงยุคเซ็งโงกุ พื้นที่นี้ถูกกลุ่มซามูไรหลายกลุ่มแย่งชิงดินแดน ก่อนที่จะตกอยู่ภายใต้การควบคุมของตระกูลดาเตะแห่งแคว้นศักดินาเซ็นได ภายใต้รัฐบาลโชกุนโทกูงาวะในช่วงยุคเอโดะ
เมื่อมีการประกาศใช้ระบบเทศบาล ได้มีการจัดตั้งหมู่บ้านโคโงตะและหมู่บ้านนังโงขึ้นเมื่อวันที่ 1 มิถุนายน ค.ศ. 1889 โดยหมู่บ้านโคโงตะได้รับการยกฐานะเป็นเมืองเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1907 และผนวกรวมเมืองฟูโดโดะ หมู่บ้านคิตาอูระ และหมู่บ้านนากาโซเนะเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1954 และหมู่บ้านชิกิตามะเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม ค.ศ. 1954 ส่วนหมู่บ้านนังโงได้รับการยกฐานะเป็นเมืองเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 1954 ต่อมาเมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2006 ได้มีการควบรวมเมืองโคโงตะและเมืองนังโงเข้าด้วยกัน เพื่อจัดตั้งเป็นเมืองมิซาโตะ
การเมืองการปกครอง

เมืองมิซาโตะมีการปกครองในรูปแบบนายกเทศมนตรี-สภา โดยมีนายกเทศมนตรีที่มาจากการเลือกตั้งโดยตรง และมีสภาเมืองเป็นฝ่ายนิติบัญญัติระบบสภาเดียวซึ่งประกอบด้วยสมาชิก 16 คน ในแง่ของการเมืองระดับจังหวัด เมืองมิซาโตะและเมืองวากูยะที่อยู่ใกล้เคียงรวมกันเป็นเขตเลือกตั้งที่ให้สมาชิกสภาจังหวัดมิยางิจำนวน 1 คน และในแง่ของการเมืองระดับชาติ เมืองมิซาโตะเป็นส่วนหนึ่งของเขตเลือกตั้งที่ 5 ของจังหวัดมิยางิ ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ซึ่งเป็นสภาล่างของรัฐสภาญี่ปุ่น
เศรษฐกิจ

เศรษฐกิจของเมืองมิซาโตะส่วนใหญ่ขึ้นอยู่กับการเกษตร โดยเฉพาะการปลูกข้าว
การศึกษา

เมืองมิซาโตะมีโรงเรียนประถมศึกษา 6 แห่งและโรงเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น 3 แห่งที่สังกัดเทศบาลเมืองมิซาโตะ และโรงเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย 2 แห่งที่สังกัดคณะกรรมการการศึกษาจังหวัดมิยางิ นอกจากนี้ ทางจังหวัดมิยางิยังเปิดโรงเรียนการศึกษาพิเศษสำหรับผู้พิการอีก 2 แห่งในเมืองมิซาโตะ
การขนส่ง > รถไฟ

บริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันออก (JR East): สายหลักโทโฮกุ
สถานี: โคโงตะ
บริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันออก (JR East): สายอิชิโนมากิ
สถานี: โคโงตะ
บริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันออก (JR East): สายริกูตะวันออก
สถานี: โคโงตะ – คิตาอูระ – ริกูเซ็งยาจิ
การขนส่ง > ทางหลวง

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 108
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 346
ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ

เขตฉางชิง นครจี่หนาน มณฑลชานตง สาธารณรัฐประชาชนจีน
วินโนนา (Winona) รัฐมินนิโซตา สหรัฐอเมริกา
สิ่งที่น่าสนใจในท้องถิ่น

แหล่งยามามาเอะ - แหล่งโบราณสถานแห่งชาติ
บุคคลที่มีชื่อเสียง

ฮิโรชิ มิตสึซูกะ - นักการเมืองและรัฐมนตรี
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการของเมืองมิซาโตะ (ในภาษาญี่ปุ่น)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ญี่ปุ่น 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
ศาลาว่าการเมืองมิซาโตะ
สถานีรถไฟโคโงตะ
แหล่งยามามาเอะ
ยางน่องเถา

| ยางน่องเถา |
| --- | --- |

ดอกยางน่องเถา

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Asterids
อันดับ:: Gentianales
วงศ์:: Apocynaceae
สกุล:: Strophanthus
สปีชีส์:: S.  caudatus
ชื่อทวินาม
Strophanthus caudatus (L.) Kurz

ยางน่องเถา หรือยางน่องเครือ (ชื่อวิทยาศาสตร์: Strophanthus caudatus) เป็นไม้พุ่มเลื้อย ทุกส่วนของต้นมีน้ำยางสีขาว ใบเดี่ยว เรียงตรงกันข้ามกัน แผ่นใบหนา สีเขียวเข้มเป็นมัน ดอกออกเป็นช่อกระจุกที่ปลายกิ่ง กลีบดอกเชื่อมติดกันเป็นหลอดที่โคน สีขาว กางดอกสีเหลืองอ่อน ปลายกลีบดอกแผ่แยกเป็น 5 กลีบ
ชื่อพื้นเมืองอื่น : เครืองน่อง (ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ แม่ฮ่องสอน) ตะเกาะแบเวาะ (มลายู ภาคใต้) น่อง (ภาคกลาง นครราชสีมา) บานบุรีป่า (ภาคใต้) ยางน่องเครือ (อุบลราชธานี) ยางน่องเถา (จันทบุรี ปราจีนบุรี)
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์

ยางน่องเถา เป็นไม้พุ่มเลื้อย ทุกส่วนของต้นมีน้ำยางสีขาว ใบเดี่ยว เรียงตรงกันข้ามกัน แผ่นใบหนา สีเขียวเข้มเป็นมัน ดอกออกเป็นช่อกระจุกที่ปลายกิ่ง กลีบดอกเชื่อมติดกันเป็นหลอดที่โคน สีขาว กางดอกสีเหลืองอ่อน ปลายกลีบดอกแผ่แยกเป็น 5 กลีบ ปลายกลีบเป็นแถบแคบยาว สีแดงเข้ม ผลเป็นฝักคู่ รูปทรงกระบอก ยาว 10-30 เซนติเมตร เมล็ดสีน้ำตาลมีกระจุกขนสีขาว
การกระจายพันธุ์

ในธรรมชาติสามารถค้นพบต้นยางน่องเถาได้ตามบริเวณขอบป่าดิบแล้งและป่าดิบชื้นโดยเฉพาะภาคตะวันออกเฉียงเหนือแถบจังหวัดนครพนม อุบลราชธานี นครราชสีมา ภาคตะวันออกและภาคใต้
ประโยชน์และโทษ

ประโยชน์ของยางน่องเถานั้นมีประโยชน์ในการทาลูกหน้าไม้ล่าสัตว์ซึ่งชาวบ้านใช้ยางจากยางน่องเถา ผสมกับยาพิษชนิดอื่น มีความเป็นพิษเช่นเดียวกับแย้มปีนัง แต่ก่อนรับประทานเนื้อสัตว์ให้เฉือนเอาเนื้อร้ายที่มีสีเขียวออกจนหมด จึงจะรับประทานเนื้อสัตว์นั้นได้ ยางน่องเถามีคาร์ดิแอกไกลโคไซด์จึงทำให้เป็นพิษต่อหัวใจ
วรรณกรรม

ยางน่องเถาปรากฏในวรรณกรรมเรื่อง นิราศสุพรรณ บทกวีของสุนทรภู่
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ยางน่องต้องช้างคลั่ง | ประดับเสียง |  |
| เพื่อนหน่วงงวงประคองเคียง | เค่าไม้ |  |
| ต่างห่างต่างมุ่งเมียง | ชม้ายม่าย หมายแฮ |  |
| เหลือจลี้หนีได้ | เด็กน้อยหง่อยเหงา |   |
ยางน่องเถาปรากฏในวรรณกรรมเรื่อง กาพย์ห่อโคลงประพาสธารทองแดง บทกวีของเจ้าฟ้าธรรมธิเบศรไชยเชษฐ์สุริยวงศ์หรือเจ้าฟ้ากุ้ง
| --- | --- |
แทงทวยกล้วยกุตีบ: ต้นปีบไสวไข่เน่าหอม
พองลมพนมพนอม: น่องโลดเลียบหลาหลกปะโลง ฯ

แทงทวยกล้วยตีบเลื้อย: เครืองอม
ปีบไสวไข่เน่าหอม: ทั่วเบื้อง
พองลมพนมพนอม: ลำเจียก
โลดเลียบหลาหลกเหนื้อง: น่องต้นปะโลงสาร ฯ
โคกคูนตระกูลไข่

| โคกคูนตระกูลไข่ |
| --- | --- |
ประเภท: ซิตคอม
สร้างโดย: เวิร์คพอยท์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์
บทโดย: สมุทร น่วมเศรษฐี เอกพจน์ กุดสุดา มีโชค ราษฎรรานุวัต มนชยา พานิชสาส์น
กำกับโดย: ธงชัย ประสงค์สันติ
ผู้กำกับศิลป์: โสฬส ศรีรัตน์ สมบูรณ์ เปร่งสุริยการ
แสดงนำ: หม่ำ จ๊กมก จินตหรา สุขพัฒน์ เท่ง เถิดเทิง โหน่ง ชะชะช่า ส้มเช้ง สามช่า ธงชัย ประสงค์สันติ พิพัฒน์ วิทยาปัญญานนท์ นพดล ดวงพร สันติสุข พรหมศิริ
ผู้ประพันธ์ดนตรีแก่นเรื่อง: ประภาส ชลศรานนท์ สุรชัย บุญแต่ง
ดนตรีแก่นเรื่องเปิด: เพลง โคกคูนตระกูลไข่ โดย เกียรติศักดิ์ เวทีวุฒาจารย์
ประเทศแหล่งกำเนิด: ไทย
ภาษาต้นฉบับ: ไทย
จำนวนฤดูกาล: 1
จำนวนตอน: 193
การผลิต
ผู้อำนวยการผลิต: พาณิชย์ สดสี มาลี ปานพชร นุวัทฐ จั่นบำรุง สุดเขต เพชราบรรพ์ ชยันต์ จันทวงศากร พัชรินทร์ บุตรอุดม
สถานที่ถ่ายทำ: ไทย
ความยาวตอน: 50 นาที
ออกอากาศ
เครือข่าย: ช่อง 3
ออกอากาศ: 2 สิงหาคม 2546 (2546-08-02) – 25 กุมภาพันธ์ 2549 (2549-02-25)
เครือข่าย: ททบ.5
ออกอากาศ: 4 มีนาคม 2549 (2549-03-04) – 30 มิถุนายน 2550 (2550-06-30)
โคกคูนตระกูลไข่ เป็นละครโทรทัศน์ประเภทซิตคอม ผลิตโดยบริษัท เวิร์คพอยท์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ จำกัด (มหาชน) ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 2 สิงหาคม 2546 จนถึงวันที่ 30 มิถุนายน 2550 ทาง สถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 (2 สิงหาคม 2546 - 25 กุมภาพันธ์ 2549) และ สถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบก (4 มีนาคม 2549 - 30 มิถุนายน 2550)
การออกอากาศ

| การออกอากาศของโคกคูนตระกูลไข่> ช่วงที่ออกอากาศ | การออกอากาศของโคกคูนตระกูลไข่> วันออกอากาศ | การออกอากาศของโคกคูนตระกูลไข่> เวลา | การออกอากาศของโคกคูนตระกูลไข่> สถานีที่ออกอากาศ |
| --- | --- | --- | --- |
| 2 สิงหาคม 2546 - 25 กันยายน 2547 | วันเสาร์ | 10.00 - 10.50 น. | สถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 |
| 2 ตุลาคม 2547 - 6 สิงหาคม 2548 | วันเสาร์ | 11.00 - 11:50 น. | สถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 |
| 13 สิงหาคม - 24 กันยายน 2548 | วันเสาร์ | 10.45 - 11.35 น. | สถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 |
| 1 ตุลาคม 2548 - 25 กุมภาพันธ์ 2549 | วันเสาร์ | 14.00 - 14.50 น. | สถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 |
| 4 มีนาคม - 26 สิงหาคม 2549 | วันเสาร์ | 22.00 - 22.50 น. | สถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบก |
| 2 กันยายน 2549 - 30 มิถุนายน 2550 | วันเสาร์ | 14.00 - 14.50 น. | สถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบก |
เรื่องย่อ

เป็นเรื่องราวของครอบครัวโคกคูน ซึ่งเป็นครอบครัวชาวอีสานที่ร่ำรวยจากการหาบไข่ปิ้งขายข้างถนน ฟันฝ่าอุปสรรคต่าง ๆ จนกลายเป็นบริษัทใหญ่โตมีแฟรนไชส์หลายร้อยสาขา ทั้งในเมืองไทยและต่างประเทศ เรื่องราวของตระกูลโคกคูนกำลังไปได้ด้วยดีทั้งธุรกิจและครอบครัว แต่แล้วทุกอย่างก็ไม่เป็นไปอย่างที่คิดเมื่ออยู่มาวันหนึ่ง คำดี โคกคูน (หม่ำ จ๊กมก) หัวหน้าครอบครัวและเป็นประธานบริษัทโคกคูนหายตัวไปอย่างลึกลับขณะขับเครื่องบินกลับจากเกาะมัลดีฟส์ ทำให้ บัวศรี (จินตหรา สุขพัฒน์) ภรรยาของคำดีที่เคยเป็นแม่บ้านมาโดยตลอดต้องหันมาบริหารบริษัทแทนคำดี โดยอุปสรรคที่สำคัญก็คือ วิลเลี่ยม (ธงชัย ประสงค์สันติ) หรือบักเหลี่ยม น้องชายแท้ ๆ ของคำดีที่จ้องจะฮุบกิจการของบริษัทตลอดเวลา บัวศรีต้องนำพาธุรกิจไข่ปิ้งโคกคูนที่คำดีสร้างมากับมือให้ดำเนินไปได้ตลอดรอดฝั่ง ในขณะเดียวกันก็ต้องคอยดูแลลูกชายที่ชื่อ หอยโข่ง (โหน่ง ชะชะช่า) ซึ่งเป็นคนปัญญาอ่อน และ คำแท้ (พิพัฒน์ วิทยาปัญญานนท์) ที่กำลังเป็นวัยรุ่นซึ่งเป็นช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อของชีวิต นอกจากนั้นบัวศรีเองก็ยังโดนตามจีบจาก เสธ.ชาคริต (เท่ง เถิดเทิง) หัวหน้ารปภ. อดีตทหารเก่าที่ฉลาดแต่เรื่องโง่ ๆ บัวศรีจะฟันฝ่าอุปสรรคไปได้หรือไม่อย่างไร
รายชื่อนักแสดง

ในส่วนนักแสดงรับเชิญประจำตอนลงข้อมูลอยู่ใน รายชื่อตอน
รายชื่อนักแสดง > นักแสดงหลัก

หม่ำ จ๊กมก - คำดี, จ่อย
จินตหรา สุขพัฒน์ - บัวศรี
เท่ง เถิดเทิง - เสธ. ชาคริต
โหน่ง ชะชะช่า - หอยโข่ง
ธงชัย ประสงค์สันติ - วิลเลี่ยม (บักเหลี่ยม)
พิพัฒน์ วิทยาปัญญานนท์ - คำแท้
สิริพงศ์ สุขสมนาค - ยามกิ๊ฟ
หยอง ลูกหยี - จำรวย
สันติสุข พรหมศิริ - เผด็จ
รายชื่อนักแสดง > นักแสดงสมทบ

หยก มกจ๊ก - คำฝอย
บุญศรี ยินดี - พยอม ดวงจำปา
เหี่ยวฟ้า - คำหอม จอกดินดำ
ยอด นครนายก - บุญยอด คำสลา
ดอน จมูกบาน - บุญดอน สร้อยเรณู
ธงชัย คะใจ - พลฯ ต้อย
ไอริณ ศรีแกล้ว - มด
วนิดา แสงสุข - ลูกนัท
พรรณวรินทร์ ศรีสวัสดิ์ - ลูกตาล
อัมพร ปานกระโทก - ดอน
ถนอม สามโทน - เจ้าหน้าที่ตำรวจ
แฉ่ง ช่อมะดัน - เจ้าหน้าที่ตำรวจ
มนชญา ศรีสวัสดิ์ - น้ำหวาน
ทวีรัตน์ จิรดิลก - เนย
รายชื่อนักแสดง > นักแสดงอื่น ๆ

เปี๊ยก ร็อกข้าวปุ้น - เจ้าหน้าที่ฟาร์มไก่ของบริษัท
ใส เชิญยิ้ม - ชายชาวอีสาน
สุทธิพงศ์ ทัดพิทักษ์กุล
พรหมพร ยูวะเวส
ไจแอนท์ เชิญยิ้ม - ตัวละครจากฉากแฟลชแบ็ค, เจ้าหน้าที่ตำรวจ
เอ็ดดี้ เฮง - โอชิ, โอปองแปง, โอเกะ, โอชัย, โอฬาร
หนุงหนิง สิงหราช
เพลงประกอบ

โคกคูนตระกูลไข่
Roadshow Event โคกคูนปาร์ตี้

โคกคูนตระกูลไข่ได้มีการจัด Roadshow Event โคกคูนปาร์ตี้ อีเวนท์สัญจรที่จัดขึ้นเพื่อคืนกำไรให้กับผู้ชมตามสถานที่ต่าง ๆ พร้อมเกมมาร่วมสนุกและแจกของรางวัลอีกมากมาย อีกทั้งยังได้เปิดตัววีซีดีโคกคูนตระกูลไข่เป็นครั้งแรกอีกด้วย โดยงานนี้เริ่มต้นครั้งแรกในวันเสาร์ที่ 6 ธันวาคม 2546 โดยแต่ละสัปดาห์จัดขึ้นตามสถานที่ต่าง ๆ ดังนี้
เซ็นเตอร์พ้อยท์
สวนจตุจักร
ฟิวเจอร์พาร์ค รังสิต
เดอะมอลล์ บางแค
คลองถม
โรงภาพยนตร์เมเจอร์ ซีนีเพล็กซ์ สาขารัชโยธิน
ตรุษจีน

| ตรุษจีน |
| --- | --- |
พลุเหนืออ่าววิกตอเรียในฮ่องกง โดยพลุเป็นองค์ประกอบดั้งเดิมของการเฉลิมฉลอง
ชื่ออื่น: เทศกาลฤดูใบไม้ผลิ วันขึ้นปีใหม่จันทรคติ
จัดขึ้นโดย: ชาวจีนและชุมชนผู้พูดภาษาจีน
ประเภท: ศาสนา (ศาสนาจีนพื้นบ้าน ศาสนาพุทธ ลัทธิเต๋า ลัทธิขงจื๊อ และศาสนาคริสต์บางแห่ง), วัฒนธรรม
การเฉลิมฉลอง: การเชิดสิงโต, การเชิดมังกร, ดอกไม้ไฟ, การพบปะรวมตัวของครอบครัว, การกินเลี้ยงของครอบครัว, การเยี่ยมเพื่อนและญาติ, การให้และรับเงินในซองสีแดง, การแต่งและประดับคำขวัญคู่ ชุนเหลียน
วันที่: วันที่ 1 เดือน 1 ตามปฏิทินจีน (ระหว่างวันที่ 21 มกราคมถึง 20 กุมภาพันธ์)
วันที่ในปี พ.ศ. 2567: 10 กุมภาพันธ์
วันที่ในปี พ.ศ. 2568: 29 มกราคม
วันที่ในปี พ.ศ. 2569: 17 กุมภาพันธ์
ความถี่: ทุกปี
ส่วนเกี่ยวข้อง: เทศกาลโคมไฟ, ซึ่งการเฉลิมฉลองปีใหม่จีนเสร็จสิ้น   ตรุษมองโกล, ตรุษทิเบต, ตรุษญี่ปุ่น, ตรุษเกาหลี, ตรุษญวน
ตรุษจีนในแมนเชสเตอร์
ตรุษจีน (จีนตัวย่อ: 春节; จีนตัวเต็ม: 春節; พินอิน: Chūnjíe ชุนเจี๋ย) เป็นวันหยุดตามประเพณีของจีนที่สำคัญที่สุด ในประเทศจีน ยังมีอีกชื่อหนึ่งว่า "เทศกาลฤดูใบไม้ผลิ" 
เพราะฤดูใบไม้ผลิตามปฏิทินจีนเริ่มต้นด้วยวันลีชุน ซึ่งเป็นวันแรกในทางสุริยคติของปีปฏิทินจีน วันดังกล่าวยังเป็นวันสิ้นสุดฤดูหนาว ซึ่งคล้ายกันกับงานเทศกาลของตะวันตก เทศกาลนี้เริ่มต้นในวันที่ 1 เดือน 1 (จีน: 正月, พินอิน: Zhēngyuè) ในปฏิทินจีนโบราณและสิ้นสุดลงในวันที่ 15 ด้วยเทศกาลโคมไฟ คืนก่อนตรุษจีนเป็นวันซึ่งครอบครัวจีนมารวมญาติเพื่อรับประทานอาหารเย็นเป็นประจำทุกปี ซึ่งเรียกว่า ฉูซี (จีน: 除夕, พินอิน: Chúxī) หรือ "การผลัดเปลี่ยนยามค่ำคืน" เนื่องจากปฏิทินจีนเป็นแบบสุริยจันทรคติ ตรุษจีนจึงมักเรียกว่า "วันขึ้นปีใหม่จันทรคติ"
ตรุษจีนเป็นงานเฉลิมฉลองที่ยาวที่สุดและสำคัญที่สุดในปฏิทินจีน จุดกำเนิดของตรุษจีนนั้นมีประวัติหลายศตวรรษและมีความสำคัญเพราะตำนานและประเพณีหลายอย่าง ตรุษจีนมีการเฉลิมฉลองกันในหลายประเทศและดินแดนซึ่งมีประชากรจีนอาศัยอยู่มาก อย่างเช่น จีนแผ่นดินใหญ่ ฮ่องกง อินโดนีเซีย มาเก๊า มาเลเซีย ฟิลิปปินส์ สิงคโปร์ ไต้หวัน ไทย รวมทั้งในชุมชนชาวจีนที่อื่น ตรุษจีนถูกมองว่าเป็นวันหยุดสำคัญสำหรับชาวจีนและได้มีอิทธิพลต่อการเฉลิมฉลองการขึ้นปีใหม่จันทรคติของประเทศเพื่อนบ้าน ซึ่งรวมทั้งเกาหลี (โซลนาล) ภูฏาน และเวียดนาม
ในประเทศจีน ธรรมเนียมและประเพณีท้องถิ่นเกี่ยวกับการเฉลิมฉลองตรุษจีนนั้นหลากหลายมาก ประชาชนจะเทเงินของตนเพื่อซื้อของขวัญ ของประดับตกแต่ง วัสดุ อาหารและเครื่องนุ่งห่ม นอกจากนี้ยังมีประเพณีว่า ทุกครอบครัวจะทำความสะอาดบ้านอย่างละเอียดลออ เพื่อปัดกวาดโชคร้ายด้วยหวังว่าจะเปิดทางให้โชคดีเข้ามา มีการประดับหน้าต่างและประตูด้วยกระดาษตัดสีแดงและคู่กับธีม "โชคดี", "ความสุข", "ความมั่งคั่ง" และ "ชีวิตยืนยาว" ที่ได้รับความนิยม ในคืนก่อนตรุษจีน อาหารค่ำเป็นการกินเลี้ยงกับครอบครัว อาหารนั้นจะมีเช่น หมู เป็ด ไก่และอาหารอย่างดี (delicacies) รสหวาน ครอบครัวจะปิดท้ายค่ำคืนด้วยประทัด เช้าวันรุ่งขึ้น เด็กจะทักทายบิดามารดาของตนโดยอวยพรพวกท่านให้มีสุขภาพดีและสวัสดีปีใหม่ และได้รับเงินในซองสีแดง ประเพณีตรุษจีนนั้นเพื่อการสมานฉันท์ ลืมความบาดหมางและปรารถนาสันติและความสุขแก่ทุกคนอย่างจริงใจ
แม้ปฏิทินจีนแต่โบราณไม่ใช้ปีตัวเลขต่อเนื่องกัน นอกประเทศจีน ปีจีนจึงมักนับเลขนับแต่รัชสมัยจักรพรรดิเหลือง แต่เนื่องจากมีการกำหนดให้อย่างน้อยสามปีเป็นเลข 1 ที่นักวิชาการใช้กันแพร่หลายในปัจจุบัน จึงทำให้ปี พ.ศ. 2555 เป็น "ปีจีน" 4710, 4709 หรือ 4649
วันที่

| ปี | วันที่ | วันที่ | วันที่ |
| --- | --- | --- | --- |
| ปีชวด | 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2539 | 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 | 25 มกราคม พ.ศ. 2563 |
| ปีฉลู | 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2540 | 26 มกราคม พ.ศ. 2552 | 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564 |
| ปีขาล | 28 มกราคม พ.ศ. 2541 | 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 | 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565 |
| ปีเถาะ | 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2542 | 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554 | 22 มกราคม พ.ศ. 2566 |
| ปีมะโรง | 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2543 | 23 มกราคม พ.ศ. 2555 | 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2567 |
| ปีมะเส็ง | 24 มกราคม พ.ศ. 2544 | 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556 | 29 มกราคม พ.ศ. 2568 |
| ปีมะเมีย | 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2545 | 31 มกราคม พ.ศ. 2557 | 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2569 |
| ปีมะแม | 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2546 | 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2558 | 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2570 |
| ปีวอก | 22 มกราคม พ.ศ. 2547 | 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2559 | 26 มกราคม พ.ศ. 2571 |
| ปีระกา | 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548 | 28 มกราคม พ.ศ. 2560 | 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2572 |
| ปีจอ | 29 มกราคม พ.ศ. 2549 | 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561 | 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2573 |
| ปีกุน | 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550 | 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2562 | 23 มกราคม พ.ศ. 2574 |
ปฏิทินสุริยจันทรคติจีนเป็นตัวกำหนดวันที่ของตรุษจีน ปฏิทินดังกล่าวยังใช้ในประเทศซึ่งรับเอาหรือได้รับอิทธิพลจากวัฒนธรรมฮั่น ที่โดดเด่น คือ เกาหลี ญี่ปุ่นและเวียดนามเหนือ เช่น อิหร่าน และในประวัติศาสตร์ ดินแดนชนบัลการ์
ในปฏิทินเกรโกเรียน แต่ละปีตรุษจีนมิได้ตรงกัน คือ อยู่ระหว่างวันที่ 21 มกราคม ถึงวันที่ 20 กุมภาพันธ์ ในปฏิทินจีน เหมายันต้องเกิดในเดือนที่ 11 จึงหมายความว่า ตรุษจีนมักตรงกับเดือนดับครั้งที่สองหลังเหมายัน (น้อยครั้งที่เป็นครั้งที่สามหากมีอธิกมาส) ในประเพณีจีนโบราณ ลิบชุนหรือลี่ชุนเป็นวันแรกในทางสุริยคติซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของฤดูใบไม้ผลิ ซึ่งตรงกับประมาณวันที่ 4 กุมภาพันธ์
ตรุษจีนทั่วโลก > ตรุษจีนในประเทศไทย

ชาวไทยเชื้อสายจีนจะถือประเพณีปฏิบัติอยู่ 3 วัน คือวันจ่าย วันไหว้ และวันเที่ยว
วันจ่าย คือวันก่อนวันสิ้นปี เป็นวันที่ชาวไทยเชื้อสายจีนจะต้องไปซื้ออาหารผลไม้และเครื่องเซ่นไหว้ต่างๆ ก่อนที่ร้านค้าทั้งหลายจะปิดร้านหยุดพักผ่อนยาว ไม่จำเป็นจะต้องมีการจุดธูปอัญเชิญเจ้าที่ (地主爺 / 地主爷 ตี่จู๋เอี๊ยะ) ให้ลงมาจากสวรรค์เพื่อรับการสักการบูชาของเจ้าบ้าน หลังจากที่ได้ไหว้อัญเชิญขึ้นสวรรค์เมื่อ 4 วันที่แล้วเพราะว่าเจ้าที่ไม่ได้ไปไหนเมื่อสี่วันที่แล้ว ตัวเราส่งแต่ เจ้าซิ้ง หรือเจ้าเตา
วันไหว้
ตอนเช้ามืดจะไหว้ "ป้ายเล่าเอี๊ย" (拜老爺 / 拜老爷) เป็นการไหว้เทพเจ้าต่างๆ เครื่องไหว้คือ เนื้อสัตว์สามอย่าง (ซาแซ ซำเช้ง) ได้แก่ หมู เป็ด ไก่ หรือเพิ่มตับ ปลา เป็นเนื้อสัตว์ห้าอย่าง (โหงวแซ) เหล้า น้ำชา และกระดาษเงินกระดาษทอง
ตอนสาย จะไหว้ "ป้ายแป๋บ้อ" (拜父母) คือการไหว้บรรพบุรุษ พ่อแม่ญาติพี่น้องที่ถึงแก่กรรมไปแล้ว เป็นการแสดงความกตัญญูตามคติจีน การไหว้ครั้งนี้จะไหว้ไม่เกินเที่ยง เครื่องไหว้จะประกอบด้วย ซาแซ อาหารคาวหวาน (ส่วนมากจะทำตามที่ผู้ที่ล่วงลับเคยชอบ) รวมทั้งการเผากระดาษเงินกระดาษทอง เสื้อผ้ากระดาษเพื่ออุทิศแก่ผู้ล่วงลับ หลังจากนั้น ญาติพี่น้องจะมารวมกันรับประทานอาหารที่ได้เซ่นไหว้ไปเป็นสิริมงคล และถือเป็นเวลาที่ครอบครัวหรือวงศ์ตระกูลจะรวมตัวกันได้มากที่สุด จะแลกเปลี่ยนอั่งเปาหลังจากรับประทานอาหารร่วมกันแล้ว
ตอนบ่าย จะไหว้ "ป้ายฮ่อเฮียตี๋" (拜好兄弟) เป็นการไหว้ผีพี่น้องที่ล่วงลับไปแล้ว เครื่องไหว้จะเป็นพวกขนมเข่ง ขนมเทียน เผือกเชื่อมน้ำตาล กระดาษเงินกระดาษทอง พร้อมทั้งมีการจุดประทัดเพื่อไล่สิ่งชั่วร้ายและเพื่อเป็นสิริมงคล
วันเที่ยว หรือ วันถือ คือวันขึ้นปีใหม่ เป็นวันที่หนึ่ง (初一 ชิวอิก) ของเดือนที่หนึ่งของปี วันนี้ชาวจีนจะถือธรรมเนียมโบราณที่ยังปฏิบัติสืบต่อกันมาถึงปัจจุบันคือ "ป้ายเจีย" เป็นการไหว้ขอพรและอวยพรจากญาติผู้ใหญ่และผู้ที่เคารพรัก โดยนำส้มสีทองไปมอบให้ เหตุที่ให้ส้มก็เพราะส้มออกเสียงภาษาแต้จิ๋วว่า "กิก" (橘) ไปพ้องกับคำว่าความสุขหรือโชคลาภ 吉 แปลว่า โชคลาภ  หรือ ภาษาฮกเกี้ยน และ ภาษากวางตุ้ง ส้มเรียกว่า "ก้าม" (柑) ซึ่งไปพ้องกับคำว่าทอง (金)  เพราะฉะนั้นการให้ส้มจึงเหมือนนำความสุขหรือโชคลาภไปให้ จะมอบส้มจำนวน 4 ผล (เสมือนมี 吉 ประกอบกัน 4 ตัว กลายเป็น 𡅕) ห่อด้วยผ้าเช็ดหน้าของผู้ชาย เหตุที่เรียกวันนี้ว่าวันถือคือ เป็นวันที่ชาวจีนถือว่าเป็นสิริมงคล งดการทำบาป จะมีคติถือบา  งอย่าง เช่น ไม่พูดจาไม่ดีต่อกัน ไม่ทวงหนี้กัน ไม่จับไม้กวาด และจะแต่งกายด้วยเสื้อผ้าใหม่แล้วออกเยี่ยมอวยพรและพักผ่อนนอกบ้าน เป็นต้น
วันตรุษจีน คณะรัฐมนตรี มีมติให้เป็นวันหยุดราชการประจำปีเฉพาะในพื้นที่จังหวัดปัตตานี, ยะลา, นราธิวาส, ภูเก็ต, สตูล และสงขลา
ประเพณีปฏิบัติ

สัญลักษณ์อย่างหนึ่งของตรุษจีน คือ ซองสีแดง ซึ่งเป็นซองใส่เงินที่ผู้ใหญ่มอบให้ผู้น้อย และมีการแลกเปลี่ยนกันเอง ซึ่งแต่เดิมจะมีการผูกเชือกสีแดงตรงที่เอว เพราะเหรียญจะมีรูตรงกลาง ผู้ใหญ่จะร้อยด้วยเชือกสีแดงเป็นพวงๆ และนำมามอบให้เด็ก ๆ ซึ่งจะนำมาผูกเก็บไว้ที่เอว
ประเพณีปฏิบัติ > คำอวยพร

新年快樂 (ซันหนิ่นฟายหลอก)
(ซันหนิ่นฟายหลอก) อวยพรวันตรุษจีนในภาษากวางตุ้ง
恭喜發財 (กุงเหฟัดฉ่อย)
(กุงเหฟัดฉ่อย) อวยพรวันตรุษจีนในภาษากวางตุ้ง
ในตรุษจีน ชาวจีนจะกล่าวคำอวยพรให้กัน หรือมีการติดป้ายอวยพรไว้ตามสถานที่ต่างๆ คำที่นิยมใช้กัน ได้แก่
新正如意 新年發財 / 新正如意 新年发财 (แต้จิ๋ว: ซิงเจี่ยยู้อี่ ซิงนี้หวกไช้; จีนกลาง: ซินเจิ้งหรูอี้ ซินเหนียนฟาฉาย; ฮกเกี้ยน: ซินเจี่ยหยู่อี่ ซินนี่ฮวดไช้; จีนแคะ: ซินจึ้นหยู่อี๋ ซินเหนี่ยนฟั่ดโฉ่ย; กวางตุ้ง: ซันจิงจู๋จี่  ซันหนินฟัดฉ่อย) แปลว่า ขอให้ประสบโชคดี ขอให้มั่งมีปีใหม่
新年快樂 / 新年快乐 (จีนกลาง: ซินเหนียนไคว่เล่อ; กวางตุ้ง:ซันหนิ่นฟายหลอก;ฮกเกี้ยน: ซินนี้ก๊วยหลก) นิยมใช้ในประเทศจีน
恭喜發財 / 恭喜发财 (จีนกลาง: กงฉี่ฟาฉาย; ฮกเกี้ยน: หย่งฮี้ฮวดจ๋าย; กวางตุ้ง: กุงเหฟัดฉ่อย)
過年好 / 过年好 (จีนกลาง: กั้วเหนียนห่าว) ใช้โดยชนพื้นเมืองทางภาคเหนือของประเทศจีน วลีนี้ยังหมายถึงวันที่หนึ่งถึงวันที่ห้าของปีใหม่ด้วย
大吉大利  (จีนกลาง:ต้าจี้ต้าลี่)(ฮกเกี้ยน: ตั่วเก็ตตั่วลี่) แปลว่า  ความมงคลอันยิ่งใหญ่ ค้าขายได้กำไร
金玉满堂  (จีนกลาง:กิมหยกม่านถัง)(ฮกเกี้ยน: กิ้มหยกมั่วต๋อง) แปลว่า ทองหยกเต็มบ้าน
萬事如意 / 万事如意  (จีนกลาง:ว่านซื่อหรูอี้)(ฮกเกี้ยน: บ่านสู่หยู่อี่) แปลว่า หมื่นเรื่องสมปรารถนา
福壽萬萬年/ 福寿万万年  (จีนกลาง: ฝูเชี่ยวหวันวันเลี่ยน; ฮกเกี้ยน: ฮกซิ่วบันบั่นนี่) แปลว่า อายุยืนหมื่นๆ ปี
大家好運氣 / 大家好运气(จีนกลาง: ต้าเจียห่าวเหยียนชี; ฮกเกี้ยน: ต้าเก่โฮ่อุ๊นคิ) แปลว่า โชคดีเข้าบ้าน
年年大賺錢 / 年年大赚钱 (ฮกเกี้ยน: หนีนี้ตั๊วถั่นจี๋) แปลว่า ปีนี้ร่ำรวยมหาศาล
年年有余 (จีนกลาง:เหนียนเหนียนโหย่วหยีว) แปลว่า เหลือกินเหลือใช้
ดูเพิ่ม

แผนภูมิสวรรค์
การเชิดสิงโต
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กเทศกาลตรุษจีน |
| --- | --- | --- |
วัฒนธรรมจีน
| หัวข้อ |  เหนียน  การเชิดสิงโต  การเชิดมังกร  ภาพปีใหม่  อั่งเปา  มื้อเย็นรวมญาติ  ดอกไม้ไฟ  ประทัด  มังกรจีน  ฝู  |  |
| อาหาร |  ขนมเข่ง  ชุนปิ่ง  เกี๊ยว  โร่วกาน  หลัวฮั่นไจ  ถ้วยฟู  ฝาดฉ่อย  เกี๊ยวกวางตุ้ง  ข้าวหลาม  กั่ว  เม็ดบัว  พายสัปปะรด  ลูกพิราบ  โอ่วก้วย  ขนมผักกาด  ยฺหวีเชิง  เมล็ดแตง  ส้มแมนดาริน  ปลา  |  |
| อื่น ๆ |  ซีซีทีวีนิวเยียส์กาลา  ปฏิทินจีน  ชุน-ยฺวิ่น  สีในวัฒนธรรมจีน  |  |
โกลเดนวีก
| ด ค กเทศกาลต่าง ๆ ในวัฒนธรรมจีน |
| --- | --- |
 ตรุษจีน (เดือน 1)  เช็งเม้ง (เดือน 3)  ไหว้บ๊ะจ่าง (เดือน 5)  เจ็ดนางฟ้า (เดือน 7)  สารทจีน (เดือน 7)  เทศกาลพ้อต่อ (เดือน 7)  ไหว้พระจันทร์ (เดือน 8)  กินเจ (เดือน 9)  ตังโจ่ย (เดือน 11) 
การเฉลิมฉลองตรุษจีนที่กรุงปักกิ่ง
การประดับคำขวัญคู่ "ชุนเหลียน" และคำกลอนคู่ "ตุ้ยเหลียน"
งานตรุษจีนที่นครพนม