stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การทดลองพระเยซู

โมเสกสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 12 ที่มหาวิหารนักบุญมาระโก เมืองเวนิส
การทดลองพระเยซู (อังกฤษ: Temptation of Christ) ในศาสนาคริสต์ หมายถึง เหตุการณ์ในชีวิตของพระเยซูเมื่อทรงถูกทดลองโดยมารร้ายจากรายละเอียดจาก “พระวรสารสหทรรศน์” พระวรสารนักบุญมัทธิว 4:1–11
พระวรสารนักบุญมาระโก มาระโก 1:12 -13 พระวรสารนักบุญลูกา 4:1–13
ในการแปลต่าง ๆ ในคริสต์ศาสนามักจะใช้คำว่า “ซาตาน” ในการบรรยายถึงศัตรูของพระเยซู แต่ในคัมภีร์ไบเบิลจะใช้คำว่า “diabolos” ในภาษากรีกซึ่งแปลว่า “ผู้กล่าวร้าย” ในพระวรสารนักบุญมัทธิวและ พระวรสารนักบุญลูกาไม่ได้ใช้คำว่า “ซาตาน” แต่พระวรสารนักบุญมาระโก ใช้คำว่า “ซาตาน”
ตามที่กล่าวถึงในพระวรสาร หลังจากพระเยซูทรงรับบัพติศมา ก็ทรงอดพระกระยาหารเป็นเวลา 40 วันในทะเลทราย ระหว่างนี้ปีศาจร้ายก็มาปรากฏตัวต่อพระเยซูและยั่วให้พระองค์แสดงปาฏิหาริย์เพื่อพิสูจน์ว่าเป็นเทพจริง แต่ทุกครั้งที่พยายามพระเยซูก็ทรงปฏิเสธด้วยการอ้างหนังสือเฉลยธรรมบัญญัติจากคัมภีร์ไบเบิล พระวรสารกล่าวต่อไปว่าเมื่อไม่สำเร็จปีศาจก็หายตัวไป เทวดาก็นำอาหารที่บำรุงร่างกายมาถวายพระเยซู
พระวรสารนักบุญมาระโกกล่าวถึงชีวิตตอนนี้เพียงสั้น ๆ แต่พระวรสารนักบุญมัทธิวและพระวรสารนักบุญลูกาบรรยายการทดสอบของมารอย่างละเอียด โดยการบรรยายถึงคำสนทนาระหว่างพระเยซูกับมาร จากวิธีเขียนของพระวรสารนักบุญมัทธิวและลูกาที่ส่วนใหญ่จะเป็นคำอ้างอิงที่เป็นคู่ ๆ แทนที่จะเป็นคำบรรยาย ทำให้นักวิชาการเชื่อกันว่ารายละเอียดเหล่านี้มีรากฐานมาจาก “เอกสารคิว”
ดูเพิ่ม

พระเยซู
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
การทดลองพระเยซู ชีวิตของพระเยซู: พระราชกิจ
| ก่อนหน้า: พระเยซูทรงรับบัพติศมา |    เหตุการณ์ใน    พันธสัญญาใหม่ | ถัดไป: การเสด็จกลับไปกาลิลีของพระเยซู |
| ด ค กเหตุการณ์สำคัญในชีวิตของพระเยซูจากพระวรสาร |
| --- | --- | --- |
|  ประสูติ  การนมัสการของคนเลี้ยงแกะ  การนมัสการของโหราจารย์  เสด็จหนีไปอียิปต์  รับบัพติศมา  ถูกทดลอง  เรียกอัครทูต  เทศนาบนภูเขา  ปาฏิหาริย์  ถูกปฏิเสธ  จำแลงพระกาย  เสด็จเข้ากรุงเยรุซาเลม  สรงน้ำมันหอมและเสวยอาหารค่ำมื้อสุดท้าย  ทรงถูกจับ  พิพากษา  ให้การกับปอนติอุส ปิลาตุส  ถูกทรมาน  ถูกตรึงกางเขน  อัญเชิญลงจากกางเขน  บรรจุพระศพ  คืนพระชนม์แล้วขึ้นสวรรค์  เสด็จมาครั้งที่สอง  การพิพากษาครั้งสุดท้าย  |  ประสูติ  การนมัสการของคนเลี้ยงแกะ  การนมัสการของโหราจารย์  เสด็จหนีไปอียิปต์  รับบัพติศมา  ถูกทดลอง  เรียกอัครทูต  เทศนาบนภูเขา  ปาฏิหาริย์  ถูกปฏิเสธ  จำแลงพระกาย  เสด็จเข้ากรุงเยรุซาเลม  สรงน้ำมันหอมและเสวยอาหารค่ำมื้อสุดท้าย  ทรงถูกจับ  พิพากษา  ให้การกับปอนติอุส ปิลาตุส  ถูกทรมาน  ถูกตรึงกางเขน  อัญเชิญลงจากกางเขน  บรรจุพระศพ  คืนพระชนม์แล้วขึ้นสวรรค์  เสด็จมาครั้งที่สอง  การพิพากษาครั้งสุดท้าย  |  |
| ด ค กพระวรสารนักบุญมาระโก |
| --- | --- |
บทในคัมภีร์ไบเบิล (พันธสัญญาใหม่):  มาระโก 1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  14  15  16 
เหตุการณ์:  พระเยซูทรงรับบัพติศมา  การทดลอง  พันธกิจในกาลิลี  อุปมาเรื่องเมล็ดพืชที่งอกขึ้น  การทรงห้ามพายุ  การทรงเลี้ยงมหาชน  การทรงดำเนินบนน้ำ  การทรงรักษาคนโรคเรื้อน  การทรงจำแลงพระกาย  บัญญัติเอก  วิบัติยิ่งใหญ่  การชโลม  พระทรมาน  อาหารค่ำมื้อสุดท้าย  ศาลของปีลาต  การตรึงที่กางเขน  การฝัง  อุโมงค์ฝังศพที่ว่างเปล่า  การคืนพระชนม์ 
วลี:  ผู้หลบหนีเปลือย  พระดำรัสของพระเยซูบนกางเขน 
บุคคล:  คายาฟาส  ซีโมนชาวไซรีน  ซีโมนเปโตร  โธมัส  ปอนทิอัสปีลาต  พระเยซู  ฟีลิป  มารีย์ชาวเบธานี  มารีย์ชาวมักดาลา  มารีย์ มารดาของพระเยซู  มารีย์ มารดาของยากอบ  ยอห์นผู้ให้บัพติศมา  ยูดาสอิสคาริโอท  โยเซฟชาวอาริมาเธีย  รูฟัส  เศเบดี  สะโลเม  อันดรูว์  เฮโรดอันทีพาส กลุ่มบุคคล ซานเฮดริน ฟาริสี สะดูสี สะมาริตัน 
สถานที่:  กาลิลี  คาเปอรนาอุม  ดาลมานูธา  ทะเลกาลิลี  นาซาเร็ธ  เบธไซดา  เบธานี  แม่น้ำจอร์แดน  ยูเดีย  เยรูซาเล็ม  สะมาเรีย 
เกี่ยวข้อง:  มาระโกผู้นิพนธ์พระวรสาร ยอห์น มาระโก  Textual variants  Marcan priority two-source hypothesis  three-source hypothesis  Intertextual production  Messianic Secret  พระวรสารนักบุญมาระโกลับ 
ในดนตรี:  St Mark Passion (attributed to Keiser)  St Mark Passion, BWV 247 (J. S. Bach)  La Pasión según San Marcos (Golijov)  St Mark Passion (N. Matthes) 
สำเนาต้นฉบับ:  พาไพรัส 45  84  88  137  Fayyum Fragment  Minuscule 2427 (forgery)  7Q5 (disputed) 
ต้นฉบับ:  Greek Text  Latin Vulgate  Wycliffe Version  King James Version  American Standard Version  World English Version
งูทะเล (สัตว์ประหลาด)

สำหรับงูทะเลที่เป็นสัตว์ที่เป็นที่รู้จัก ดูที่ งูทะเล
| --- | --- |
งูทะเลในหนังสือ History of the Northern Peoples ของ Olaus Magnus (1555).
กลุ่ม: สัตว์ในตำนาน
กลุ่มย่อย: สัตว์ประหลาดทะเล
ชื่ออื่น: หนอน, มังกรยุโรป, cetus
ประเทศ: หลายที่
ถิ่นที่อยู่: ในทะเล
ภาพวาดงูทะเลตามคำบอกเล่าของฮันส์ เอดจ์ ว่าพบเห็นในปี ค.ศ. 1734
งูทะเล (อังกฤษ: Sea serpent) เป็นสัตว์ประหลาดที่พบในทะเลหรือในแหล่งน้ำต่าง ๆ ทั่วโลก ซึ่งยังพิสูจน์หรือจัดอันดับไม่ได้ว่าเป็นสัตว์ชนิดใด  โดยมากเป็นสัตว์ที่มีลำตัวยาวคล้ายงูทะเล
การพบเห็นและพิสูจน์งูทะเลได้รับรายงานเป็นเวลาหลายร้อยปีและยังคงอ้างว่าพบเห็นในทุกวันนี้  นักสัตว์ลึกลับวิทยา บรูซ แคมเพจน์ ระบุว่ามีมากกว่า 1,200 รายที่พบเห็นงูทะเล (แต่ไม่มีหลักฐานยืนยันได้ชัดเจน )  ปัจจุบันเชื่อกันว่าการพบสัตว์ที่มีลักษณะดังกล่าวสามารถอธิบายได้ดีที่สุดว่าเป็นสัตว์ที่รู้จักกันดี เช่น ปลาปอด, ปลาออร์,  วาฬหรือปลาฉลาม (โดยเฉพาะปลาฉลามครุย) รวมถึงสัตว์อย่างอื่น เช่น ปลาสเตอร์เจียน, ปลาฉลามบาสกิน, ปลาไหล, สาหร่ายทะเล หรือหมึกยักษ์   นักสัตว์ลึกลับวิทยาบางคนได้ชี้ให้เห็นว่างูทะเลเป็นสัตว์ทะเลในยุคก่อนประวัติศาสตร์ที่ยังคงสืบทอดเผ่าพันธุ์มาจนถึงปัจจุบัน เช่น เพลสิโอซอร์, โมซาซอร์ หรือสัตว์เลื้อยคลานทะเลชนิดอื่น ๆ จากมหายุคมีโซโซอิค  ซึ่งเป็นแนวความคิดที่มักเกี่ยวข้องกับสัตว์ประหลาดในทะเลสาบเช่น สัตว์ประหลาดล็อกเนสส์
ตัวอย่างงูทะเล

แคดโบโรซอรัส
สัตว์ประหลาดล็อกเนสส์
โอโกโปโก
สเตอส์โจด์จูเรต
เอกสารอ่านเพิ่มเติม

Coleman, Loren; Huyghe, Patrick (2003). The Field Guide to Lake Monsters, Sea Serpents, and Other Mystery Denizens of the Deep. New York: Jeremy P. Tarcher. ISBN 1-58542-252-5.
Lyons, Sherrie Lynne (2010). Species, Serpents, Spirits, and Skulls: Science at the Margins in the Victorian Age. State University of New York Press. ISBN 978-1-4384-2802-4.
O'Neill, J.P. (2003). The great New England sea serpent : an account of unknown creatures sighted by many respectable persons between 1638 and the present day. New York: Paraview. ISBN 978-1931044677.
Oudemans, A. C. (1892). The Great Sea Serpent (PDF). Luzac & Co. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2006-07-19. สืบค้นเมื่อ 2017-06-05.
Mareš, J. (1997). Svět tajemných zvířat (ภาษาเช็ก). Prague. ISBN 80-85916-16-9.
แหล่งข้อมูลอื่น

Video of the oarfish, a creature that inspired the sea serpent mythology.
A sea serpent in Iceland
Clark brothers blog about sightings of sea serpents in and near SF Bay
อำเภอเมืองสตูล

| อำเภอเมืองสตูล |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Mueang Satun
อ่าวตะโละวาว เกาะตะรุเตา
แผนที่จังหวัดสตูล เน้นอำเภอเมืองสตูล
พิกัด: 6°37′24″N 100°4′0″E﻿ / ﻿6.62333°N 100.06667°E﻿ / 6.62333; 100.06667
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: สตูล
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 880.2 ตร.กม. (339.8 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 115,377 คน
 • ความหนาแน่น: 131.08 คน/ตร.กม. (339.5 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 91000
รหัสภูมิศาสตร์: 9101
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอเมืองสตูล หมู่ที่ 2 ตำบลคลองขุด อำเภอเมืองสตูล จังหวัดสตูล 91000
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
เมืองสตูล เป็นอำเภอศูนย์กลางการปกครอง การบริหาร การศึกษา และเศรษฐกิจของจังหวัดสตูล
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอเมืองสตูลเป็นอำเภอทางใต้สุดของประเทศไทยด้านชายฝั่งมหาสมุทรอินเดีย มีพื้นที่ปกครองทั้งบนบกและในทะเล สำหรับอาณาเขตทางบกติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอท่าแพและอำเภอควนโดน
ทิศตะวันออก ติดต่อกับรัฐปะลิส (ประเทศมาเลเซีย)
ทิศใต้ ติดต่อกับรัฐปะลิส (ประเทศมาเลเซีย)
ทิศตะวันตก จรดช่องแคบมะละกา
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอเมืองสตูลแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 12 ตำบล 70 หมู่บ้าน ได้แก่
| ลำดับ | อักษรไทย | อักษรโรมัน | จำนวนหมู่บ้าน | จำนวนประชากร (ธันวาคม 2565) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | พิมาน | Phiman | – | 22,192 |
| 2. | คลองขุด | Khlong Khut | 7 | 20,483 |
| 3. | ควนขัน | Khuan Khan | 6 | 7,597 |
| 4. | บ้านควน | Ban Khuan | 7 | 11,309 |
| 5. | ฉลุง | Chalung | 14 | 13,911 |
| 6. | เกาะสาหร่าย | Ko Sarai | 8 | 5,276 |
| 7. | ตันหยงโป | Tanyong Po | 3 | 3,157 |
| 8. | เจ๊ะบิลัง | Che Bilang | 6 | 10,446 |
| 9. | ตำมะลัง | Tam Malang | 3 | 4,880 |
| 10. | ปูยู | Puyu | 3 | 3,147 |
| 11. | ควนโพธิ์ | Khuan Pho | 7 | 6,073 |
| 12. | เกตรี | Ketri | 7 | 6,729 |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอเมืองสตูลประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 14 แห่ง ได้แก่
เทศบาลเมืองสตูล ครอบคลุมพื้นที่ตำบลพิมานทั้งตำบล
เทศบาลตำบลฉลุง ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลฉลุง
เทศบาลตำบลเจ๊ะบิลัง ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลเจ๊ะบิลัง
เทศบาลตำบลคลองขุด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคลองขุดทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลควนขัน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลควนขันทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านควน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านควนทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลฉลุง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลฉลุง (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลฉลุง)
องค์การบริหารส่วนตำบลเกาะสาหร่าย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเกาะสาหร่ายทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลตันหยงโป ครอบคลุมพื้นที่ตำบลตันหยงโปทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลเจ๊ะบิลัง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเจ๊ะบิลัง (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลเจ๊ะบิลัง)
องค์การบริหารส่วนตำบลตำมะลัง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลตำมะลังทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลปูยู ครอบคลุมพื้นที่ตำบลปูยูทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลควนโพธิ์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลควนโพธิ์ทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลเกตรี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเกตรีทั้งตำบล
แหล่งข้อมูลอื่น

6°37′19″N 99°54′45″E﻿ / ﻿6.62201°N 99.912413°E﻿ / 6.62201; 99.912413
แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ อำเภอเมืองสตูล
แผนที่ จาก มัลติแมป โกลบอลไกด์ หรือ กูเกิลแผนที่
ภาพถ่ายทางอากาศ จาก เทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
ภาพถ่ายดาวเทียม จาก วิกิแมเปีย
พระเยซูเสด็จขึ้นสู่สวรรค์

จุลจิตรกรรม "พระเยซูเสด็จขึ้นสู่สวรรค์" จากพระวรสารรับบิวลาจากคริสต์ศตวรรษที่ 6 พิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิทัน
พระเยซูเสด็จขึ้นสู่สวรรค์ (อังกฤษ: Ascension of Jesus) เป็นเหตุการณ์ที่พระเยซูลอยขึ้นสวรรค์ต่อหน้าอัครทูตของพระองค์หลังจากที่ทรงกลับคืนพระชนม์ได้ 40 วัน และมีทูตสวรรค์องค์หนึ่งกล่าวขึ้นในขณะนั้นว่าเมื่อพระเยซูกลับมา ก็จะมีลักษณะเดียวกัน เมื่อพระเยซูขึ้นสวรรค์แล้วก็ไปประทับอยู่ทางขวาของพระบิดา
พระวรสารในสารบบที่กล่าวถึงเหตุการณ์นี้คือพระวรสารนักบุญลูกาบทที่ 24 และพระวรสารนักบุญมาระโกบทที่ 16 และยังปรากฏในหนังสือกิจการของอัครทูตบทที่ 1 ด้วย
เหตุการณ์นี้ยังได้รับการยอมรับให้เป็นส่วนหนึ่งของหลักข้อเชื่อของอัครทูตและหลักข้อเชื่อไนซีน คริสต์ศาสนิกชนจัดการเฉลิมฉลองถึงเหตุการณ์นี้ในวันที่ 40 หลังวันอีสเตอร์ในแต่ละปี (จึงตรงกับวันพฤหัสบดีเสมอ) พิธีนี้มีมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 4 และถือเป็นหนึ่งในห้าเหตุการณ์สำคัญในชีวิตของพระเยซู (อีก 4 เหตุกาณ์ที่เหลือ คือ รับบัพติศมา จำแลงพระกาย ถูกตรึงกางเขน และคืนพระชนม์)
จดหมายของนักบุญเปาโล (ราว ค.ศ. 56-ค.ศ. 57) ได้กล่าวถึงพระเยซูบนสวรรค์และการเสด็จสู่แดนผู้ตายซึ่งเป็นการอ้างอิงถึงการขึ้นสวรรค์ของพระเยซูเป็นครั้งแรก แต่การอ้างอิงที่มีอิทธิพลที่สุดตามการกล่าวอ้างของโรเบิร์ต ดับเบิลยู ฟังค์ (Robert W. Funk) มาจาก คือพระเยซูขึ้นสวรรค์หลังจากที่มีพระบัญชาเอก (Great Commission) คือสี่สิบวันหลังจากที่คืนพระชนม์โดยมีอัครทูตเป็นพยาน ในพระวรสารนักบุญลูกา "การเสด็จขึ้นสวรรค์" เกิดขึ้นในค่ำวันอีสเตอร์ ส่วนพระวรสารนักบุญยอห์น (ราว ค.ศ. 90-ค.ศ. 100)กล่าวว่าพระเยซูเสด็จกลับไปยังพระบิดา ในพระวรสารนักบุญเปโตร (ราว ค.ศ. 90-110)กล่าวว่าพระเยซูเสด็จขึ้นสวรรรค์แลประทับทางขวาของพระผู้เป็นเจ้า ในจดหมายของนักบุญเปาโลถึงชาวเอเฟซัส (ราว ค.ศ. 90-ค.ศ. 100) กล่าวว่าพระเยซูเสด็จขึ้นไปสู่ที่สูงเหนือฟ้าสวรรค์ทั้งหมด ในจดหมายของนักบุญเปาโลถึงทิโมธี ฉบับที่ 1 (ราว ค.ศ. 90-ค.ศ. 140)บรรยายว่าทรงถูกรับขึ้นไปด้วยพระสิริ ในบทสุดท้าย (ดู มาระโก 16) ของพระวรสารนักบุญมาระโกและพระวรสารนักบุญลูกาเกี่ยวกับการคืนพระชนม์และบรรยายการที่ทรงถูกนำขึ้นสู่สวรรค์และการประทับอยู่เบื้องขวาของพระเจ้า
ดูเพิ่ม

พระเยซู
ชีวิตของพระเยซู
พระทรมานของพระเยซู
หลวงปู่หลุย จนฺทสาโร

| หลวงปู่หลุย จนฺทสาโร (หลุย จันทสาโร) |
| --- | --- |

ชื่ออื่น: หลวงปู่หลุย
ส่วนบุคคล
เกิด: 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2444 (88 ปี)
มรณภาพ: 25 ธันวาคม พ.ศ. 2532
นิกาย: ธรรมยุติกนิกาย
ตำแหน่งชั้นสูง
ที่อยู่: วัดถ้ำผาบิ้ง จังหวัดเลย
อุปสมบท: พ.ศ. 2466
พรรษา: 66
ตำแหน่ง: เจ้าอาวาสวัดถ้ำผาบิ้ง
หลวงปู่หลุย จันทสาโร (วรบุตร)  (11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2444 – 25 ธันวาคม พ.ศ. 2532 เดิมสกุล วรบุตร) พระเถระที่เป็นศิษย์องค์สำคัญของท่านพระอาจารย์มั่น ภูริทตฺโต ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย
เป็นพระอริยสงฆ์ผู้มีศีลาจารวัตรปฏิบัติอันงดงาม มีปฏิปทามักน้อยและสันโดษ
ประวัติ

หลวงปู่หลุย จันทสาโร ท่านเกิดเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2444 ตรงกับรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โยมบิดา-มารดา ชื่อ นายคำฝอย วรบุตร ลูกชายเจ้าเมืองแก่นท้าว แขวงไชยบุรี ประเทศลาว และนางกวย (สุวรรณภา) วรบุตร ในช่วงวัยเด็กท่านศึกษาจบระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 และได้ทำงานเป็นเสมียน กับพี่เขยที่เป็นสมุห์บัญชีสรรพากร อำเภอเชียงคาน และเมื่อปี 2464 ได้ย้ายไปทำงานที่อำเภอแซงบาดาล (ธวัชบุรี) และที่ห้องอัยการภาค จังหวัดร้อยเอ็ด ด้วยการอุปถัมภ์ของอัยการภาคร้อยเอ็ด ท่านได้นับถือศาสนาคริสต์ อยู่ 5 ปี จนลุงของท่าน เรียกท่านว่า เซนต์หลุยส์ หรือ หลุย ท่านจึงถูกเรียกชื่อว่า หลุย ตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา และต่อมาท่านได้กลับใจเปลี่ยนศาสนามานับถือศาสนาพุทธแทน และได้อุปสมบทเมื่อปี พ.ศ. 2466 เป็นพระมหานิกาย ณ อำเภอแซงบาดาล จังหวัดร้อยเอ็ด ในช่วงพรรษาที่ 1 ท่านได้พยายามศึกษาพระธรรมวินัย ทั้งปริยัติธรรมและปฏิบัติ ครั้นถึงคราวออกพรรษา ท่านได้ลาพระอุปัชฌาย์ไปเข้าร่วมการคัดเลือกเกณฑ์ทหารที่จังหวัดเลย และได้เดินทางไปนมัสการพระธาตุพนม ที่จังหวัดนครพนม
การธุดงค์

ระหว่างทางได้พบพระธุดงค์กัมมัฏฐานรูปหนึ่งมาจากอำเภอโพนทอง รู้สึกถูกอัธยาศัย ท่านได้ร่วมถวายภาวนาเป็นพุทธบูชา ณ ลานพระธาตุพนมตลอดคืน บังเกิดความอัศจรรย์ กายลหุตา จิตลหุตา คือ กายเบา จิตเบา จึงตั้งสัจจาอธิษฐานว่าจะบวชกัมมัฏฐานตลอดชีวิต ระหว่างทางที่ท่านเดินทางมาสู่จังหวัดเลย เมื่อท่านเดินทางมาบ้านหนองวัวซอ ท่านก็ได้มีโอกาสในการฟังธรรมจาก พระอาจารย์ บุญ ปัญญาวโร รู้สึกเลื่อมใสมาก และขอถวายตัวเป็นศิษย์ของท่าน ณ ที่นี้ ท่านได้พบกับ พระอาจารย์เสาร์ กันตสีโล และอยู่ปฏิบัติรับฟังโอวาทจาก พระอาจารย์เสาร์ โดยมี พระอาจารย์บุญ เป็นพระพี่เลี้ยง จากนั้น ได้ไปกราบนมัส พระอาจารย์มั่น ภูริทตฺโต ที่ท่าบ่อ จังหวัดหนองคาย ได้อยู่อบรมรับฟังโอวาทและฝึกปฏิบัติกับพระอาจารย์มั่น จวบจนเข้าพรรษา จึงกลับมาจำพรรษาต่อกับพระอาจารย์เสาร์ ที่วัดพระพุทธบาทบัวบก ในพรรษานี้ ท่านได้ภาวนาจนจิตรวมแล้วเกิดอาการสะดุ้ง พระอาจารย์บุญ จึงให้ญุตติจตุถกรรมใหม่ที่ วัดโพธิสมพรณ์ อำเภอเมืองอุดรธานี จังหวัดอุดรธานี เมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2468 โดยมี พระธรรมเจดีย์ (จูม พันธุโล) เป็นพระอุปัชฌาย์ และพระอาจารย์บุญ ปญญาวโร เป็นพระกรรมวาจาจารย์  หลังจากนั้นท่านก็ปฏิบัติธุดงค์กรรมฐานเรื่อยมา และได้วิชาม้างกาย ที่ถ้ำบ้านโพนงาม จังหวัดสกลนคร ซึ่งเป็นการเจริญกายานุปัสสนาสติปัฏฐานแบบที่หลวงปู่เทศนาสอนในภายหลัง
การรักษาศีล

หลวงปู่หลุย ท่านรักษาศีลครบ 5 ข้อ และปฏิบัติธรรมอย่างเคร่งครัด และในช่วงทุกวันอาทิตย์ท่านก็จะให้ศีล 5 หรือ ศีล 8 และท่านมีเมตตาต่อผู้ครองเรือน รักษาศีล 5 ย่อมสำเร็จโสดาบันได้ สำหรับศีล 8 ย่อมช่วยให้สามารถสำเร็จถึง อนาคามีได้ หลวงพ่อท่านเป็นผู้มีความเมตตาต่อทุกชนชั้นวรรณะ และ มีเมตตาต่อผู้คน จนประชาชนชาวไทยต่างเลื่อมใสท่านเป็นจำนวนมาก และ ต่างรู้จักพระเกจิอาจารย์สายอีสานรูปนี้
วินาทีสุดท้าย ละสังขาร

หลวงปู่หลุย ท่านได้เริ่มอาพาธหนัก โดยไม่อ้างกาลเวลา แม้อาพาธอย่างหนัก ยังปรารภปัจฉิมเทศนาเป็นครั้งสุดท้าย จวบจนเวลา 23.30 น. ท่านได้กล่าวว่าท่านประคองธาตุขันธ์ต่อไปไม่ไหว คงจะปล่อยวางแล้ว ขอเอาจิตอย่างเดียว และขอขอบใจที่พระเณรได้ช่วยกันอุปัฏฐากท่าน หากได้ล่วงเกินซึ่งกันและกัน ก็ขอให้อโหสิกรรมให้แก่กันและกันด้วย และในวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2532 เวลา 00.43 น. หลวงปู่หลุยท่านได้มรณภาพด้วยอาการสงบเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2532 ตรงกับรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร
ราชวงศ์บูร์บง
รายพระนามกษัตริย์แห่งราชวงศ์บูร์บงช์

เฉพาะพระองค์ที่ได้เสด็จขึ้นครองราชย์
รายพระนามกษัตริย์แห่งราชวงศ์บูร์บงช์ > ฝรั่งเศส

พระเจ้าอองรีที่ 4 แห่งฝรั่งเศส (พ.ศ. 2132 - พ.ศ. 2153)
พระเจ้าหลุยส์ที่ 13 แห่งฝรั่งเศส (พ.ศ. 2153 - พ.ศ. 2186)
พระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แห่งฝรั่งเศส (พ.ศ. 2186 - พ.ศ. 2258)
พระเจ้าหลุยส์ที่ 15 แห่งฝรั่งเศส (พ.ศ. 2258 - พ.ศ. 2317)
พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 แห่งฝรั่งเศส (พ.ศ. 2317 - พ.ศ. 2335)
พระเจ้าหลุยส์ที่ 18 แห่งฝรั่งเศส (พ.ศ. 2357 - พ.ศ. 2367)
พระเจ้าชาร์ลที่ 10 แห่งฝรั่งเศส (พ.ศ. 2367 - พ.ศ. 2373)
พระเจ้าหลุยส์ที่ 19 แห่งฝรั่งเศส (พ.ศ. 2373)
รายพระนามกษัตริย์แห่งราชวงศ์บูร์บงช์ > สเปน

พระเจ้าเฟลิเปที่ 5 แห่งสเปน (พ.ศ. 2243 - พ.ศ. 2267 และ พ.ศ. 2267 - พ.ศ. 2289)
พระเจ้าหลุยส์แห่งสเปน (พ.ศ. 2267)
พระเจ้าเฟร์นันโดที่ 6 แห่งสเปน (พ.ศ. 2289 - พ.ศ. 2302)
พระเจ้าการ์โลสที่ 3 แห่งสเปน (พ.ศ. 2302 - พ.ศ. 2331)
พระเจ้าการ์โลสที่ 4 แห่งสเปน (พ.ศ. 2331 - พ.ศ. 2351)
พระเจ้าเฟร์นันโดที่ 7 แห่งสเปน (พ.ศ. 2356 - พ.ศ. 2376)
สมเด็จพระราชินีนาถอีซาเบลที่ 2 แห่งสเปน (พ.ศ. 2376 - พ.ศ. 2411)
พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 12 แห่งสเปน (พ.ศ. 2417 - พ.ศ. 2428)
พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 13 แห่งสเปน (พ.ศ. 2429 - พ.ศ. 2474)
สมเด็จพระราชาธิบดีฆวน การ์โลสที่ 1 แห่งสเปน (พ.ศ. 2518 - พ.ศ. 2557)
สมเด็จพระราชาธิบดีเฟลิเปที่ 6 แห่งสเปน (พ.ศ. 2557 - ปัจจุบัน)
รายพระนามกษัตริย์แห่งราชวงศ์บูร์บงช์ > ลักเซมเบิร์ก

แกรนด์ดยุกฌ็องแห่งลักเซมเบิร์ก (พ.ศ. 2507 - พ.ศ. 2543)
แกรนด์ดยุกอ็องรีแห่งลักเซมเบิร์ก (พ.ศ. 2543 - ปัจจุบัน)
| ด ค กพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศส |
| --- | --- |
 พระราชพงศาวลีอย่างละเอียด  พระราชพงศาวลีอย่างสังเขป  รายพระนามพระมหากษัตริย์แฟรงก์  รายพระนามพระมหากษัตริย์และจักรพรรดิฝรั่งเศส 
ราชวงศ์เมรอแว็งเฌียง (ค.ศ. 509–751):  โคลวิสที่ 1  ชิลเดอแบร์ที่ 1  โคลทาร์ที่ 1  ชาริแบร์ที่ 1  โกลทร็อง  ชิลเพริคที่ 1  ซิกโกแบร์ที่ 1  ชิลเดอแบร์ที่ 2  โคลทาร์ที่ 2  ดาโกแบร์ที่ 1  ซิกโกแบร์ที่ 2  โคลวิสที่ 2  โคลทาร์ที่ 3  ชิลเพริคที่ 2  ทีเดอร์ริกที่ 3  โคลวิสที่ 4  ชิลเดอแบร์ที่ 3  ดาโกแบร์ที่ 3  ชิลเพริคที่ 2  โคลทาร์ที่ 4  ทีเดอร์ริกที่ 4  ชิลเดริกที่ 3 
ราชวงศ์การอแล็งเฌียง รอแบร์เซียง และ โบโซนอยด์ (ค.ศ. 751–987):  เปแป็งพระวรกายเตี้ย  คาร์โลมันที่ 1  ชาร์เลอมาญ (ชาร์ลที่ 1)  หลุยส์ที่ 1  ชาร์ลที่ 2  หลุยส์ที่ 2  หลุยส์ที่ 3  คาร์โลมันที่ 2  ชาร์ลพระวรกายพ่วงพี  โอโดร  ชาร์ลที่ 3  รอแบร์ที่ 1ร  ราอูลบ  หลุยส์ที่ 4  โลแทร์  หลุยส์ที่ 5 
ราชวงศ์กาแป (ค.ศ. 987–1328):  อูก กาแป  รอแบร์ที่ 2  อ็องรีที่ 1  ฟีลิปที่ 1  หลุยส์ที่ 6  หลุยส์ที่ 7  ฟีลิปที่ 2  หลุยส์ที่ 8  หลุยส์ที่ 9  ฟีลิปที่ 3  ฟีลิปที่ 4  หลุยส์ที่ 10  ฌ็องที่ 1  ฟีลิปที่ 5  ชาร์ลที่ 4 
ราชวงศ์วาลัว (ค.ศ. 1328–1589):  ฟีลิปที่ 6  ฌ็องที่ 2  ชาร์ลที่ 5  ชาร์ลที่ 6  ชาร์ลที่ 7  หลุยส์ที่ 11  ชาร์ลที่ 8  หลุยส์ที่ 12  ฟร็องซัวที่ 1  อ็องรีที่ 2  ฟร็องซัวที่ 2  ชาร์ลที่ 9  อ็องรีที่ 3 
ราชวงศ์แลงคัสเตอร์ (ค.ศ. 1422–1453):  เฮนรีที่ 6 แห่งอังกฤษ 
ราชวงศ์บูร์บง (ค.ศ. 1589–1792):  อ็องรีที่ 4  หลุยส์ที่ 13  หลุยส์ที่ 14  หลุยส์ที่ 15  หลุยส์ที่ 16  หลุยส์ที่ 17 
ราชวงศ์โบนาปาร์ต (ค.ศ. 1804–1814; ค.ศ. 1815):  นโปเลียนที่ 1  นโปเลียนที่ 2 
ราชวงศ์บูร์บง (ค.ศ. 1814–1815; 1815–1830):  หลุยส์ที่ 18  ชาร์ลที่ 10  หลุยส์ที่ 19  อ็องรีที่ 5 
ราชวงศ์ออร์เลอ็อง (ค.ศ. 1830–1848):  หลุยส์-ฟีลิปที่ 1 
ราชวงศ์โบนาปาร์ต (ค.ศ. 1852–1870):  นโปเลียนที่ 3 
ผู้ปกครองที่ยังเป็นที่พิพาทกันอยู่แสดงด้วยตัวเอียง ร = ราชวงศ์รอแบร์เซียง บ = ราชวงศ์โบโซนอยด์
1 2  Anselme, Père. ‘'Histoire de la Maison Royale de France'’, tome 4. Editions du Palais-Royal, 1967, Paris. pp. 144–146, 151–153, 175, 178, 180, 185, 187–189, 191, 295–298, 318–319, 322–329. (French).
ตลาดน้ำบางน้อย

ตลาดน้ำบางน้อย
ตลาดน้ำบางน้อย เป็นตลาดน้ำที่ตั้งอยู่ที่ปากคลองบางน้อยตรงจุดบรรจบกับแม่น้ำแม่กลอง หน้าวัดเกาะแก้ว ตำบลกระดังงา อำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม
ประวัติ

ชุมชนบางน้อย ปรากฏหลักฐานเมื่อคราวที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เสด็จประพาสต้นหนแรก โดยสมเด็จฯ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ได้ทรงพระนิพนธ์ จดหมายนายทรงอานุภาพ ความว่า "…ประพาสคลองอัมพวาแล้ว จึงได้ออกเรือเลยไปพักเสวยเช้าที่วัดดาวดึงส์ เสร็จแล้วแจวต่อไปบางน้อยประพาสที่บ้านกำนันจัน แล้วกลับทางคลองแม่กลองมาถึงที่ประทับเวลา ๒ ทุ่ม…"
จนเมื่อราว 60 ปีก่อน (ข้อมูล พ.ศ. 2557) หมอเหลียง รังสิโรจน์ ได้ตั้งตลาดนัดที่มีประจำในข้างขึ้น แรม 3 ค่ำ 8 ค่ำ และ 13 ค่ำ ชุมชนบางน้อยมีสินค้าเช่น ร้านขายอุปกรณ์การเรียน ร้านขายหนังสือ ร้านทอง มีปั๊มน้ำมันสำหรับเติมเรือโดยสาร มีท่าเรือ และมีสินค้าการเกษตร เช่นน้ำมันมะพร้าวและน้ำตาล มีเรือหลายร้อยลำมาทำการค้าขายกันที่นี่ทั้งจากชาวสวนในละแวกนี้และชาวสวนจากสุพรรณบุรี นครปฐม กรุงเทพฯ ราชบุรี ปทุมธานี และรวมถึงอยุธยา แต่เมื่อเส้นทางถนนหนทางสะดวกขึ้นการค้าขาย ทำให้เส้นทางทางน้ำลดบทบาทความสำคัญลง รวมถึงตลาดน้ำบางน้อย เหลือแต่เพียงชุมชน
จนเมื่อ พ.ศ. 2551 เทศบาลตำบลบางคนทีได้พยายามรื้อฟื้นตลาดน้ำบางน้อยแต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควร จนเมื่อชาวบ้านได้ร่วมกันก่อตั้งชมรมเรารักตลาดน้ำบางน้อย เริ่มมีการจัดการท่องเที่ยว มีการประชาสัมพันธ์ ทำให้ตลาดน้ำบางน้อยเริ่มเป็นที่รู้จัก จนเปิดตลาดน้ำบางน้อยอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2552
ปัจจุบันตลาดน้ำบางน้อยมีประจำวันเสาร์–อาทิตย์ และวันหยุดพิเศษ มีสินค้าจำหน่ายการเกษตรจากชาวสวนในพื้นที่ใกล้เคียง รวมทั้งอาหารคาว อาหารหวาน เช่น มะนาวดอง
แหล่งข้อมูลอื่น

แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ ตลาดน้ำบางน้อย
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
13°27′57″N 99°56′35″E﻿ / ﻿13.4657619140297°N 99.943121891575°E﻿ / 13.4657619140297; 99.943121891575
เห้งเจีย

| ซุนหงอคง |
| --- | --- |
เห้งเจีย
ข้อมูลตัวละครในเรื่อง
เพศ: ชาย
สถานที่เกิด: เขาฮวยก๊วย
ที่มา: ไซอิ๋ว ศตวรรษที่ 16
ความสามารถ: ความเป็นอมตะ, แปลงกายได้ 72 ร่าง, เมฆวิเศษ, ร่างกายที่ทนทาน, ตามองความจริง
อาวุธ: กระบองวิเศษ
อาจารย์: พระถังซัมจั๋ง
เห้งเจียในละครเวที
เห้งเจีย (อักษรจีน: 行者, จีนแคะ: หังจ้า, กวางตุ้ง: หั่งแจ๋, พินอิน: Xíng Zhě สิงเจ่อ, ฮกเกี้ยน: เห้งเจีย; อังกฤษ: Magic Monkey) หรือ ซุนหงอคง เป็นหนึ่งในตัวละครเอกเรื่องไซอิ๋ว ซึ่งเห้งเจียเดิมเป็นหินที่ถูกแสงสุริยันจันทราอาบมากว่า 1,000 ปี วันหนึ่งจึงแตก และมีลิงตัวหนึ่งกระโดดออกมา ลิงตัวนั้นจึงได้ไปอยู่กับฝูงลิงที่เขาฮวยก๊วย (จีนกลางว่า เขาฮัวกั่ว) และตั้งตัวเป็นหัวหน้าฝูง บรรดาลิงในฝูงนับถือเป็นท่านอ๋อง ฉายา "มุ้ยเกาอ๋อง" (พญาวานรโสภา)
ภูมิหลัง

วันหนึ่ง ลิงหินตัวนี้เห็นลิงในฝูงตัวหนึ่งตายลงด้วยความแก่ จึงเกิดความคิดจะออกเดินทางไปหาวิชาที่จะไม่ทำให้เจ็บ ไม่ทำให้ตาย จึงออกจากฝูงเดินทางเสาะแสวงหาผู้รู้ไปเรื่อย ๆ ในที่สุดก็พบกับนักพรตรูปหนึ่งนามว่า "โผเถโจ๊ซือ" คือ พระอาจารย์โพธิ (菩提祖師 ) " เมื่อนักพรตรับเป็นศิษย์ ได้ฝึกวิชาต่าง ๆ เช่น การแปลงกายที่แปลงได้ 72 ร่าง, ตีลังกาได้ไกลกว่า 100,000 ลี้, ยืด-หดตัวได้, ถอนขนเสกเป็นของต่าง ๆ, ขี่เมฆวิเศษ เป็นต้น พร้อมกับตั้งชื่อให้ว่า "ซึงหงอคง" (จีนตัวย่อ: 孙悟空; จีนตัวเต็ม: 孫悟空; พินอิน: Sūn Wùkōng; เวด-ไจลส์: Sun Wu-k'ung; ซุน อู้คง, ฮกเกี้ยน:ซึงหงอคง)
เมื่อฝึกวิชาสำเร็จแล้ว หงอคง เกิดลำพองใจ ไปอาละวาด อวดวิชาตามสถานที่ต่าง ๆ  ไม่เว้นแม้กระทั่งสวรรค์หรือบาดาล ทำให้ 3 โลก ปั่นป่วนไปหมด เง็กเซียนฮ่องเต้ส่งทหารสวรรค์นับ 100,000 นาย และเทพต่าง ๆ ไปจับ ก็จับไม่ได้  กลับถูกเห้งเจียปราบกลับมาจนเข็ดเขี้ยวตาม ๆ กัน  ในที่สุด เง็กเซียนฮ่องเต้ ต้องยอมให้เห้งเจียขึ้นเป็นใหญ่ พร้อมตั้งให้เป็น "มหาเทพ" (ฉีเทียนต้าเซิ้น แปลตามตัวว่า ผู้ยิ่งใหญ่เสมอฟ้าดิน) จากเดิมที่เป็นเพียงคนเลี้ยงม้า (ปี้ม่าอุน)  แต่หงอคงก็ยังเหิมเกริมไม่เลิก ในที่สุด องค์ยูไล(พระพุทธเจ้าในความเชื่อของชาวจีน) ต้องเสด็จมาปราบเอง โดยให้หงอคงถูกทับด้วยภูเขาห้านิ้วนาน 500 ปี และผู้ที่จะช่วยออกมาได้ คือ พระถังซัมจั๋ง ผู้เดียวเท่านั้น และเห้งเจียต้องบวชเป็นลูกศิษย์รับใช้พระถังซัมจั๋งไปชมพูทวีป  และมีหน้าที่คุ้มครองพระถังซัมจั๋งไปตลอดทาง
เมื่อพระถังซัมจั๋งรับหงอคงเป็นศิษย์แล้ว จึงตั้งชื่อให้ใหม่ว่า "เห้งเจีย" หรือ "ซึงเห้งเจีย" (จีน: 孫行者) แต่เห้งเจียก็ยังคงติดนิสัยเดิม ๆ คือ ใจร้อน ห่าม ดื้อรั้น ไม่เชื่อฟังพระถังซัมจั๋ง พระถังซัมจั๋งมีไม้ตายที่ปราบพยศเห้งเจียคือ มงคล ที่ได้รับประทานจากพระโพธิสัตว์กวนอิม ที่รัดอยู่กับหัวของเห้งเจีย เมื่อเห้งเจียพยศเมื่อไหร่ พระถังซัมจั๋ง จะสวดมนต์ เห้งเจียจะเจ็บปวดมาก  มงคลอันนี้จะหายไปเมื่อภารกิจได้เสร็จสิ้นแล้ว
ตลอดระยะเวลาการเดินทาง ต้องผจญกับอุปสรรคนานัปการ โดยเฉพาะปีศาจ ที่มักปลอมตัวมาหลอกลวงให้เข้าใจผิด โดยเฉพาะกับพระถังซัมจั๋ง ซึ่งเห้งเจียมักจะมองปีศาจออกก่อนทุกครั้ง และลงมือทำร้ายไปก่อน จึงสร้างความขัดแย้งให้แก่ศิษย์ อาจารย์ คู่นี้ไปตลอด ว่ากันว่า เป็นการเจตนาสร้างความขัดแย้งของตัวละคร ซึ่งสะท้อนถึงบุคคลิกของบุคคลในลักษณะต่าง ๆ
อาวุธสำคัญของเห้งเจีย คือ กระบองวิเศษ ที่ปกติจะเก็บไว้ในรูหู สามารถยืด-หดได้ ซึ่งเดิมเป็นเสาค้ำมหาสมุทร ของเจ้าสมุทรทะเลตะวันออก (ทะเลตงไห่) และมีพาหนะเป็นเมฆวิเศษ
ปัจจุบัน หงอคง หรือ เห้งเจีย ได้รับการนับถือจากชาวจีน โดยตามศาลเจ้าบางแห่ง จะมีรูปเคารพ และนับถือเป็น ไต่เสี่ยฮุกโจ้ว หรือเจ้าพ่อเห้งเจีย เป็นต้น
ชื่อและฉายา

เห้งเจียมีชื่อและฉายาต่าง ๆ ตามที่ปรากฏในเรื่องไซอิ๋วดังนี้
In addition to the names used in the novel, the Monkey King has other names in different languages:
โหวฉีเทียน Kâu-chê-thian (猴齊天) in Minnan (Taiwan): "Monkey, Equal of Heaven".
Maa5 lau1 zing1 (馬騮精) in Cantonese (Hong Kong and Guangdong): "Monkey Imp" (called by his enemies)
ดูเพิ่ม

หนุมาน
ซุน โกคู