stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
หม่อมซิริล ภาณุพันธุ์ ณ อยุธยา
ประวัติ > การหย่าร้าง

แต่ชีวิตรักของทั้งสองเองก็ยืนยาวได้เพียง 11 ปี พอขึ้นปีที่ 12 ปี ด้วยความที่พระองค์พีรพงศ์ภาณุเดชทรงเป็นคนดังบุคลิกดี และสามารถตรัสได้คล่องทั้งภาษาอังกฤษและภาษาฝรั่งเศส และยังใช้ชีวิตอย่างเศรษฐี ซึ่งสิ่งเหล่านี้เอง ได้กลายเป็นแรงดึงดูดผู้หญิงอื่นให้เข้ามาหลงใหลพระองค์ พระองค์พีรพงศ์ภาณุเดชมิได้เลิกรักหม่อมซิริลเพียงแต่ว่าเมื่อถึงเรื่องที่ทรงพอพระทัยถ้าหากทำได้ก็ทรงทำ  ส่วนหม่อมซิริลเองก็โอนอ่อนผ่อนตามได้ไม่เดือดร้อนก็คงจะครองชีวิตคู่กันต่อไปได้ โดยถือว่าพวกผู้หญิงเหล่านั้นจะไม่มีความหมายกับท่านเท่าภรรยาตามกฎหมาย แต่ว่าหม่อมซิริลทำใจไม่ได้ที่พระองค์พีระมีหญิงอื่นแม้จะไม่ทรงจริงจังด้วยนัก แต่เธอถือว่าเป็นความเดือดร้อนสาหัสของภรรยา หม่อมซิริลก็ตัดสินใจแยกกันอยู่พักหนึ่งเพื่อระงับจิตใจ โดยระหว่างที่แยกกันอยู่โดยยังไม่ได้หย่าขาดจากกัน  สถานการณ์ก็ยิ่งทำให้ทั้งสองห่างเหินกันมากขึ้นอีก และเมื่อครั้งพระองค์เจ้าพีรพงศ์ภาณุเดชและหม่อมซิริลเดินทางไปประเทศอาร์เจนตินาใน พ.ศ. 2491 ทรงรับสั่งกับหม่อมซิริลว่า หญิงอาร์เจนตินามีชีวิตชีวา ร่าเริง เป็นกันเองและครึกครื้น และหม่อมซิริลเริ่มรู้สึกว่าสามีเปลี่ยนไป ไม่ติดที่ และรู้สึกอึดอัดเมื่อเธออยู่ใกล้ ๆ
ในระหว่างที่พระองค์พีระทรงแข่งขันที่ประเทศอาร์เจนตินานั่นเอง พระองค์เจ้าพีรพงศ์ภาณุเดชก็ทรงพบกับเชลิตา โฮวาร์ด เมื่อครั้งที่พระองค์พีระทรงได้รับบาดเจ็บจากการแข่งรถ ก็มีเชลิตาคอยปรนนิบัติดูแล จนที่สุดพระองค์ก็ทรงพาเชลิต้ากลับมาอังกฤษด้วยกัน ประทับอยู่กับหล่อนไม่ได้กลับบ้านไปหาหม่อมซิริล รวมทั้งซื้อบ้านในเมืองกาน ชุดโต๊ะเก้าอี้ และประทานรถยนต์มอร์ริสให้เชลิตาอีกหนึ่งคัน เมื่อเป็นเช่นนั้น หม่อมซิริลจึงตัดสินใจหย่าขาดจากพระองค์พีระตามกฎหมายใน พ.ศ. 2493 แต่ทั้งพระองค์เจ้าพีรพงศ์ภาณุเดชแและอดีตหม่อมซิริลยังคงติดต่อกันอยู่เรื่อย ๆ หลังหย่าร้าง จนภรรยาใหม่คือหม่อมชลิตาไม่พอใจนัก ช่วงเวลานั้นหม่อมซิริลคบหากับชายชาวอิตาลีชื่อบรูโน หลังจากนั้นเมื่อทุกคนยอมรับให้สถานะความสัมพันธ์กัน ทั้งพระองค์เจ้าพีรพงศ์ภาณุเดช หม่อมชลิตา หม่อมซิริล และบรูโน ออกไปท่องเที่ยวด้วยกันอย่างสหายสนิท
ประวัติ > ชีวิตหลังการหย่า

หลังจากการหย่าจากพระองค์พีระแล้ว หม่อมซิริลเองก็ไม่ได้สมรสใหม่ แต่เธอมีเพื่อนใจเป็นหนุ่มโสดอายุกว่า 40 ปี และคบหากันมาจนฝ่ายชายได้เสียชีวิตจากไปทั้งที่ยังไม่ได้สมรสกัน ส่วนทางฝ่ายพระองค์พีระเองก็ทรงลังเลอยู่ถึง 3 ปีถึงตัดสินพระทัยเสกสมรสใหม่กับหม่อมชลิต้า แต่อย่างไรก็ตามพระองค์พีระก็ทรงระลึกถึงหม่อมซิริลเสมอ  ทรงเป็นมิตรกับเพื่อนชายของหม่อมซิริล แล้วพาชลิต้าไปด้วยเพื่อให้รู้จักกับหม่อม ไปไหนมาไหนกัน 4 คน แต่หม่อมซิริลก็ไม่ได้กลับมาหาท่านอีก และยังคงพบปะกันอย่างเพื่อนสนิทเท่านั้น
จนในปี พ.ศ. 2526 พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพีรพงศ์ภาณุเดช ได้เสด็จไปยังอังกฤษอีกครั้งหลังจากการหย่าขาดจากภรรยาชาวไทย ทรงเก็บตัวอย่างชายชราที่ไม่มีใครรู้จัก เพื่อแวะหาหม่อมซิริลเป็นครั้งสุดท้าย จนท้ายที่สุดพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพีรพงศ์ภาณุเดช สิ้นพระชนม์ที่สถานีรถไฟบารอนส์คอร์ต ลอนดอน เมื่อวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2528 ขณะสิ้นพระชนม์ไม่มีผู้ใดทราบว่าเป็นใคร ก่อนจะเป็นข่าวใหญ่ในสัปดาห์ต่อมา
หม่อมซีริลถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2553 สิริอายุ 94 ปี
หลอดเลือดดำแอนทีเรียร์ทิเบียล

| หลอดเลือดดำแอนทีเรียร์ทิเบียล  (Anterior tibial vein) |
| --- | --- |
ภาพตัดขวางผ่านตรงกลางของขา
รายละเอียด
ออกไปยัง: หลอดเลือดดำขาพับ (popliteal vein)
หลอดเลือดแดง: หลอดเลือดแดงแอนทีเรียร์ทิเบียล (anterior tibial artery)
ตัวระบุ
ภาษาละติน: venae tibiales anteriores
TA98: A12.3.11.031
TA2: 5075
FMA: 44331 70925, 44331
อภิธานศัพท์กายวิภาคศาสตร์[แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
ในทางกายวิภาคศาสตร์ของมนุษย์ หลอดเลือดดำแอนทีเรียร์ทิเบียล (อังกฤษ: Anterior tibial vein) เป็นหลอดเลือดดำที่ลำเลียงเลือดจากพื้นที่ด้านหน้าของขา (anterior compartment of the leg) ไปยังหลอดเลือดดำขาพับ (popliteal vein) ซึ่งเกิดจากการรวมกันของหลอดเลือดดำโพสทีเรียร์ทิเบียลและหลอดเลือดดำโพสทีเรียร์ทิเบียล (posterior tibial vein)
เช่นเดียวกับหลอดเลือดดำชั้นลึกอื่นๆ หลอดเลือดดำนี้ทอดตัวคู่กับหลอดเลือดแดงที่มีชื่อเหมือนกัน คือหลอดเลือดแดงแอนทีเรียร์ทิเบียล (anterior tibial artery)
ภาพอื่นๆ

ภาพขาขวามองจากด้านหน้า แสดงหลอดเลือดแดงแอนทีเรียร์ทิเบียลและกล้ามเนื้อและกระดูกของขา
ด้านหลังของรยางค์ล่างข้างซ้าย แสดงกระดูก หลอดเลือด และเส้นประสาทที่สัมพันธ์กับพื้นผิวภายนอก
หลอดเลือดแดงท่อปัสสาวะ

| หลอดเลือดแดงท่อปัสสาวะ (Urethral artery) |
| --- | --- |
แผนภาพหลอดเลือดแดงขององคชาต
รายละเอียด
จาก: หลอดเลือดแดงหว่างขาใน หรือหลอดเลือดฝีเย็บ[ต้องการอ้างอิง]
เลี้ยง: ท่อปัสสาวะส่วนเยื่อ, หัวองคชาต
ตัวระบุ
ภาษาละติน: arteria urethralis
TA98: A12.2.15.042
TA2: 4348
FMA: 20903
อภิธานศัพท์กายวิภาคศาสตร์ [แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
หลอดเลือดแดงท่อปัสสาวะ (อังกฤษ: Urethral artery) เป็นแขนงหนึ่งของหลอดเลือดแดงหว่างขาใน มีความยาวสั้น ๆ ที่ด้านหน้าของหลอดเลือดแดงของกระเปาะองคชาต
ในเพศชาย หลอดเลือดแดงเส้นนี้วิ่งตรงไปข้างหน้าและทอดตัวอยู่ตรงกลาง ทะลุเยื่อฝีเย็บและเข้าสู่คอร์ปัส สปอนจิโอซัมขององคชาต และมุ่งหน้าต่อไปยังหัวองคชาต ส่วนในเพศหญิง หลอดเลือดแดงท่อปัสสาวะทำหน้าที่โครงสร้างที่คล้ายกัน (analogous structures) เนื่องจากท่อปัสสาวะของเพศหญิงนั้นสั้นกว่าของเพศชายมาก จึงมักไม่พบโครงสร้างนี้ในเพศหญิง
หลอดทดลอง

| --- | --- |
หลอดทดลองขนาดเล็กสองหลอดถือด้วยแคลมพ์สปริง
ชื่ออื่น: หลอดเพาะเชื้อ
การใช้: ปฏิกิริยาเคมี
อุปกรณ์ที่เกี่ยวข้อง: Vacutainer Boiling tube Centrifuge tube
หลอดทดลอง (อังกฤษ: test tube) เป็นเครื่องแก้วที่ใช้ในห้องปฏิบัติการทำด้วยหลอดแก้วหรือพลาสติกสีใส ความยาวประมาณนิ้วมือ มีปากเปิดด้านบนและส่วนใหญ่มีก้นกลมมน หลอดทดลองนั้นมีหลายขนาด ความกว้างมีตั้งแต่ 10 ถึง 20 มม. ส่วนความยาวมีตั้งแต่ 50 ถึง 200 มม. ส่วนใหญ่ด้านบนมีปากที่บานออกเพื่อช่วยในการเทของเหลว และยังช่วยในการแยกหลอดทดลองออกจากหลอดเพาะเชื้อ (culture tube) ซึ่งมีปากตรงหรือเป็นเกลียวเพื่อปิดฝาอีก หลอดทดลองมีทั้งแบบก้นเป็นทรงแบน ทรงกลม หรือ ทรงกรวย นอกจากนี้หลอดทดลองบางอันยังผลิตขึ้นมาเพื่อให้เข้ากับจุกปิดแบบแก้ว หรือฝาเกลียว บนหลอดทดลองมักมีจุดที่เป็นผิวด้านสำหรับทำเครื่องหมายด้วยดินสอ หรือจุดที่เคลือบเงาไว้สำหรับการเขียน
การใช้

หลอดทดลองถูกใช้อย่างแพร่หลายในหมู่นักเคมี เพื่อบรรจุ ผสม หรือ ให้ความร้อนแก่สารเคมีที่เป็นของแข็งหรือของเหลว โดยเฉพาะในการทดลองเชิงคุณภาพ (qualitative experiments) ก้นที่กลมและหลอดที่ตั้งตรง ให้ประโยชน์หลายด้าน เช่น ช่วยลดมวลที่สูญเสียเวลาเท ทำความสะอาดง่ายขึ้น และทำให้การเฝ้าดูสิ่งที่บรรจุอยู่ภายในได้ง่ายขึ้น หลอดที่ยาวและปากที่แคบช่วยลดการกระจายตัวของก๊าซและไอน้ำสู่สิ่งแวดล้อม
หลอดทดลองซึ่งบรรจุน้ำไว้จนเต็มยังสามารถนำไปคว่ำบนบีกเกอร์ที่เต็มไปด้วยน้ำเพื่อเก็บกักก๊าซ เช่น ในการสาธิตการแยกหรือสกัดสารเคมีด้วยกระแสไฟฟ้า (electrolysis) นอกจากยังมีหลอดทดลองขนาดใหญ่สำหรับต้มของเหลวโดยเฉพาะซึ่งเรียกว่า boiling tube
โดยปกติแล้วหลอดเพาะเชื้อจะถูกใช้ในชีววิทยาเพื่อเลี้ยงสิ่งมีชีวิตหลากหลายชนิด เช่น รา แบคทีเรีย ต้นอ่อน เนื้อเยื่อพืช และ อื่นๆ โดยทางการแพทย์หลอดเพาะเชื้อยังถูกใช้เพื่อเก็บตัวอย่างเลือดหรือของเหลวอืน ๆ
ส่วนหลอดทดลองที่มีจุกปิดนั้นส่วนใหญ่แล้วถูกใช้เป็นที่เก็บชั่วคราวสำหรับสารเคมีหรือตัวอย่างทางชีววิทยา
หลอดทดลองมักจะถูกวางบนที่วางหลอดทดลองหรือถูกยึดโดยแคลมพ์ (clamp) หรือ คีมเหล็ก (tong) ที่วางหลอดทดลองบางแบบนั้นยังถูกออกแบบมาให้ยึดหลอดทดลองในแนวนอนจนเกือบขนานกับพื้นเพื่อเพิ่มปริมาณของพื้นผิวของอาหารเลี้ยงเชื้ออีกด้วย
นอกจากนี้บางทียังมีการใช้หลอดทดลองนอกห้องปฏิบัติการ เช่น ใช้เป็นแจกันใส่ดอกไม้หรือแม้แต่ใช้ใส่เครื่องปรุงอาหาร
การผลิต

โดยปกติแล้วหลอดทดลองสำหรับฟิสิกส์และเคมีนั้นทำมาจากแก้วเพราะความทนทานต่อความร้อนและสารเคมี และยังใช้ได้เป็นเวลานาน หลอดทีทำมาจากแก้วบอโรซิลิเกต (borosilicate glass) มีคุณสมบัติทนความร้อนได้หลายร้อยองศาเซสเซียส
หลอดเพาะเชื้อปกติจะทำจากพลาสติกใสเช่น พอลิสไตรีน หรือ พอลิพรอพิลีน (polypropylene) โดยการฉีดเข้าไปในแม่พิมพ์ และส่วนใหญ่จะทิ้งเมื่อใช้เสร็จ
หลอดทดลองบางทีอาจมากับสารที่เตรียมไว้แล้วในหลอด ตัวอย่างเช่น หลอดหัวฟ้า (blue top tube) ซึ่งคือหลอดทดลองขนาด 5 มล. บรรจุด้วยโซเดียมซิเตรทที่ทำงานเป็นสารต้านการจับตัวเป็นก้อนและใช้สำหรับการเก็บตัวอย่าง
แหล่งข้อมูลอื่น

ARKive: image of 16×150 multi-color polypropylene test tubes เก็บถาวร 2008-10-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Louis Lumière กับกล้องจุลทรรศน์ และหลอดทดลอง
ตัวอย่างเลือดมนุษย์สำหรับ การตรวจเลือด
หลอดเลือดขอดในหลอดอาหาร

| หลอดเลือดขอดในหลอดอาหาร Esophageal varices |
| --- | --- |
ชื่ออื่น: Esophageal varix, oesophageal varices

ภาพการส่องตรวจด้วยกล้องแสดงหลอดเลือดขอดในหลอดอาหาร พบจุดสีแดงเห็นเด่นชัด
สาขาวิชา: วิทยาทางเดินอาหาร
ภาวะแทรกซ้อน: เลือดตกใน, ช็อกเหตุปริมาตรเลือดน้อย, หัวใจหยุดเต้น
สาเหตุ: โรคพิษสุรา, โรคกรดไหลย้อน
วิธีวินิจฉัย: การส่องกล้อง
หลอดเลือดขอดในหลอดอาหาร (อังกฤษ: Esophageal varices) เป็นหลอดเลือดดำที่อยู่ชั้นใต้ผิว (sub-mucosal) บริเวณตอนล่างของหนึ่งในสามของหลอดอาหาร ที่ขยายตัวขึ้นมาก มักเป็นผลมาจากความดันเลือดสูงในระบบหลอดเลือดดำของตับ ซึ่งพบบ่อยในโรคตับแข็ง ผู้ที่มีหลอดเลือดขอดในหลอดอาหารมีแนวโน้มที่จะเลือดออกรุนแรง ซึ่งถ้าไม่ได้รับการรักษาก็อาจเป็นอันตรายถึงชีวิต หลอดเลือดขอดในหลอดอาหารมักวินิจฉัยโดยการส่องตรวจด้วยกล้อง (esophagogastroduodenoscopy; EGD)
แหล่งข้อมูลอื่น

| --- | --- |
การจำแนกโรค: DICD-10: I85 ICD-10-CM: I85.0 ICD-9-CM: 456.0-456.2 MeSH: D004932 DiseasesDB: 9177
ทรัพยากรภายนอก: MedlinePlus: 000268 eMedicine: med/745 radio/269
หยาง อี่

| หยาง อี่ Tavia Yeung |
| --- | --- |

เกิด:  (1979-08-30) 30 สิงหาคม ค.ศ. 1979 (45 ปี) ฮ่องกงของบริเตน
อาชีพ: นักแสดง, นักร้อง, นางแบบ
ปีปฏิบัติงาน: 1999–ปัจจุบัน
คู่สมรส: หลอ จ้งเสียน (สมรส ข้อผิดพลาด: เวลาไม่ถูกต้อง)
บุตร: ลูกสาว 1 คน
รางวัล: TVB Anniversary Awards – Most Improved Female Artiste 2003 Vigilante Force Best Supporting Actress 2008 Moonlight Resonance My Favourite Female Character 2009 Beyond the Realm of Conscience Best Performance of the Year 2009 Sweetness in the Salt ; Beyond the Realm of Conscience Best Actress 2012 Silver Spoon, Sterling Shackles   
หยาง ชินอี่ (อังกฤษ: Tavia Yeung Sin-yiu จีนตัวย่อ: 杨茜尧; จีนตัวเต็ม: 楊茜堯, เกิดวันที่ 30 สิงหาคม 1979), มีอีกชื่อในวงการบันเทิงว่า หยาง อี่ (อังกฤษ: Tavia Yeung Yi จีนตัวย่อ: 杨怡; จีนตัวเต็ม: 楊怡), เป็นนักแสดงหญิงชาวฮ่องกง เธอมีผลงานเด่นคือละครเรื่อง Moonlight Resonance (2008), Beyond the Realm of Conscience (2009), The Mysteries of Love (2010), and The Hippocratic Crush (2012).
หลังจากเรียนจบการแสดงจากค่ายยักษ์ใหญ่ TVB ในปี 1999 เธอเริ่มเข้าวงการผ่านการแสดงมิวสิกวิดีโอและปรากฏตัวในซีรีส์โทรทัศน์ ในฐานะนักแสดงสมทบ ในปี 2003 เธอเริ่มมีชื่อเสียงจากการแสดงสมทบของเธอในละครเรื่อง Vigilante Force,เธอเริ่มแสดงร่วมกับนักแสดงนำและตัวประกอบในละครหลายเรื่อง เช่น Twin of Brothers (2004), Land of Wealth (2006) และ Dicey Business 2007).
ผลงานด้านการแสดง > ภาพยนตร์

| ปี | เรื่อง | รับบท | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| 2001 | Blue Moon | Bride's friend |  |
| 2003 | Happy Go Lucky | Eva |  |
แหล่ง้อมูลอื่น

หยาง อี่ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
เก็บถาวร 2009-09-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
หลอดฟลูออเรสเซนต์

ระวังสับสนกับ หลอดนีออน
หลอดฟลูออเรสเซนต์ชนิดต่างๆ จากบนลงล่าง: หลอดคอมแพคฟลูออเรสเซนต์ (หลอดตะเกียบ) 2 หลอด, หลอดฟลูออเรสเซนต์ธรรมดา 2 หลอด เทียบขนาดกับไม้ขีดไฟด้านซ้ายมือ
โถงทางเดินที่ติดตั้งหลอดฟลูออเรสเซนต์
หลอดฟลูออเรสเซนต์, หลอดเรืองแสง, หลอดวาวแสง (อังกฤษ: fluorescent tube) ซึ่งไม่ใช่ หลอดนีออน เป็นหลอดไฟฟ้าระบบปล่อยประจุ ที่บรรจุไอปรอทความดันต่ำไว้
เมื่อกระแสไฟฟ้าไหลผ่านหลอด จะกระตุ้นให้อนุภาคปรอทปล่อยรังสีเหนือม่วงออกมา เมื่อรังสีนี้กระทบกับสารเรืองแสงที่ฉาบไว้ด้านในตัวหลอด สารเรืองแสงจะเปล่งแสงสว่างที่มองเห็นได้ออกมา และเนื่องจากไม่ได้เปล่งแสงโดยอาศัยความร้อน จึงมีประสิทธิภาพในการใช้พลังงานมากกว่าหลอดไฟไส้ ซึ่งหลอดฟลูออเรสเซนต์สามารถแบ่งออกได้เป็น 3 ชนิดดังนี้
ชนิดไส้อุ่น (Preheat Lamp)

หลอดฟลูออเรสเซนต์ชนิดไส้อุ่น เป็นชนิดที่พบใช้มากในปัจจุบัน ซึ่งจะติดช้า เพราะจะต้องอุ่นไส้หลอดให้ร้อนก่อน ประกอบด้วยตัวหลอด สตาร์ทเตอร์ และบัลลาสท์ โดยมีบัลลาสท์ทำหน้าที่สร้างแรงดันไฟฟ้าให้สูง และสตาร์ทเตอร์ทำหน้าที่ตัดต่อวงจรสำหรับอุ่นไส้หลอด
ชนิดติดทันที (Instant Lamp)

หลอดฟลูออเรสเซนต์ชนิดติดทันที เป็นชนิดที่ติดเร็วกว่าชนิดแรก แต่ไม่ค่อยนิยมนัก ประกอบด้วยตัวหลอด และบัลลาสท์ ซึ่งจะไม่ใช้สตาร์ทเตอร์
ชนิดติดเร็ว (Rapid Lamp)

หลอดฟลูออเรสเซนต์ชนิดติดเร็ว หรือเรียก หลอดตะเกียบ เป็นชนิดที่กำลังได้รับความนิยมไม่แพ้ชนิดแรก ซึ่งจะรวมเอาคุณสมบัติของหลอดทั้งสองชนิดแรกมาผสานกัน โดยไม่ต้องใช้สตาร์ทเตอร์ แต่บัลลาสท์จะมีขดลวดพิเศษอีกชุดเพิ่มเข้ามาที่ช่วยให้ไส้หลอดอุ่นตลอดเวลา
หลอดเลือดแดงสู่ปอด

| หลอดเลือดแดงสู่ปอด |
| --- | --- |
หลอดเลือดแดงสู่ปอด ถูกแสดงผลในสีม่วง
รายละเอียด
ระบบ: ระบบไหลเวียน, ระบบหายใจ
มาจาก: หัวใจห้องล่างขวา
ตัวระบุ
ภาษาละติน: truncus pulmonalis, arteria pulmonalis
MeSH: D011651
TA2: 4074
FMA: 66326
อภิธานศัพท์กายวิภาคศาสตร์[แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
หลอดเลือดแดงสู่ปอด หรือ พัลโมนารีอาร์เทอรี (อังกฤษ: Pulmonary artery) เป็นหลอดเลือดแดงซึ่งนำเลือดที่ไม่มีออกซิเจนจากหัวใจห้องล่างขวาเข้าสู่ปอด ซึ่งถือว่าเป็นหลอดเลือดแดงเพียงชนิดเดียวที่บรรจุเลือดแดงที่ปราศออกซิเจน
ในหัวใจของมนุษย์ หลอดเลือดแดงสู่ปอดทั้งหลายจะมีจุดเริ่มต้นที่บริเวณหัวใจห้องล่างขวา ซึ่งเป็นหลอดเลือดขนาดใหญ่ราว 3 เซนติเมตรแต่สั้นประมาณ 5 เซนติเมตร แล้วแตกกิ่งออกเป็นสองเส้น (ซ้ายกับขวา) ซึ่งนำเลือดที่ปราศออกซิเจนไปสู่ปอด และเข้าสู่หลอดเลือดฝอยบริเวณถุงลมของปอด เพื่อแลกเปลี่ยนแก๊สคาร์บอนไดออกไซต์บางส่วนออกไปและรับออกซิเจนเข้ามา ซึ่งเป็นหนึ่งกระบวนการของระบบหายใจ ความดันหลอดเลือดแดงสู่ปอดของมนุษย์จะอยู่ที่ 9 - 18 มม.ปรอท ในขณะที่ความดันหลอดเลือดฝอยในปอดจะอยู่ที่ไม่เกิน 25มม.ปรอท หากเกินกว่านี้แสดงถึงภาวะความดันโลหิตในปอดสูง
หลอดเลือดดำเซฟาลิค

| หลอดเลือดดำเซฟาลิค  (Cephalic vein) |
| --- | --- |
หลอดเลือดดำชั้นผิว (Superficial vein) ของรยางค์บน
ภาพตัดขวางผ่านตรงกลางของต้นแขน (หลอดเลือดดำเซฟาลิคอยู่ทางด้านบนซ้าย)
รายละเอียด
จาก: ร่างแหหลอดเลือดดำหลังมือ (dorsal venous network of hand)
ออกไปยัง: หลอดเลือดดำรักแร้ (axillary vein) , หลอดเลือดดำมีเดียนคิวบิตัล (median cubital vein)
หลอดเลือดแดง: แขนงเดลทอยด์ของหลอดเลือดแดงธอราโคอโครเมียล (deltoid branch of thoracoacromial artery)
ตัวระบุ
ภาษาละติน: vena cephalica
TA98: A12.3.08.015
TA2: 4964
FMA: 13324
อภิธานศัพท์กายวิภาคศาสตร์[แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
ในกายวิภาคศาสตร์มนุษย์ หลอดเลือดดำเซฟาลิค (อังกฤษ: Cephalic vein) เป็นหลอดเลือดดำชั้นผิวของรยางค์บน เชื่อมต่อกับหลอดเลือดดำเบซิลิค (basilic vein) โดยผ่านหลอดเลือดดำมีเดียน คิวบิตัล (median cubital vein) ที่ข้อศอก และอยู่ในแผ่นพังผืดชั้นผิว (superficial fascia) ที่อยู่ในตลอดพื้นผิวด้านหน้าส่วนข้าง (anterolateral surface) ของกล้ามเนื้อไบเซ็ปส์ เบรคิไอ (biceps brachii muscle)
ด้านบนของหลอดเลือดดำเซฟาลิคผ่านระหว่างกล้ามเนื้อเดลทอยด์ (deltoid muscle) และกล้ามเนื้อเพคทอราลิส เมเจอร์ (pectoralis major muscle) (ร่องเดลโทเพคทอรัล (deltopectoral groove)) และผ่านสามเหลี่ยมเดลโทเพคทอรัล (deltopectoral triangle) ที่ซึ่งหลอดเลือดดำนี้เทเข้าสู่หลอดเลือดดำรักแร้ (axillary vein)
หลอดเลือดดำนี้มักจะมองเห็นได้ผ่านผิวหนัง และตำแหน่งของหลอดเลือดนี้ในร่องเดลโทเพคทอรัลมักคงที่ไม่แปรผันมาก จึงเป็นบริเวณที่ใช้ในการใส่หลอดสวน (cannulation)
ภาพอื่นๆ

ภาพตัดขวางผ่านตรงกลางของปลายแขน
หลอดเลือดดำบนหลังมือ
หลอดเลือดดำชั้นลึกของรยางค์บน
แหล่งข้อมูลอื่น

SUNY Labs เก็บถาวร 2008-02-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
SUNY Radiology เก็บถาวร 2007-11-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
หมู่เกาะแห่งเสถียรภาพ

ภาพจำลอง 3 มิติของหมู่เกาะแห่งเสถียรภาพที่ได้ทำนายไว้ ซึ่งอยู่ระหว่าง N=178 และ Z=118
ในเชิงฟิสิกส์นิวเคลียร์ หมู่เกาะแห่งเสถียรภาพ (อังกฤษ: island of stability) อธิบายถึงไอโซโทปของธาตุหลังยูเรเนียมหมู่หนึ่งที่ยังไม่เคยมีการค้นพบมาก่อนซึ่งคาดเดาว่าจะเสถียรกว่าธาตุกัมมันตรังสีอื่นๆ คาดว่าไอโซโทปของธาตุเหล่านี้จะสลายตัวช้ากว่าไอโซโทปของธาตุกัมมันตรังสีอื่นๆ โดยมีอายุยาวนานอย่างน้อยในหน่วยเป็นนาทีหรือวันเมื่อเปรียบเทียบกับไอโซโทปของธาตุกัมมันตรังสีบางธาตุที่มีอายุเพียงไม่กี่วินาทีหรือน้อยกว่านั้น บางไอโซโทปอาจมีครึ่งชีวิตหลายล้านปีทีเดียว
สมมติฐานและที่มา

แนวคิดความเป็นไปได้ที่จะมี "หมู่เกาะแห่งเสถียรภาพ" ได้ถูกเสนอครั้งแรกโดยเกลนน์ ที. ซีบอร์กในช่วงปลายทศวรรษที่ 1960 สมมติฐานได้กล่าวไว้ว่านิวเคลียสอะตอมได้ถูกสร้างขึ้นเป็นชั้นๆ ในรูปแบบที่คล้ายชั้นพลังงานของอิเล็กตรอนซึ่งมีขนาดใหญ่กว่าในอะตอม ในกรณีทั้งสอง ชั้นพลังงานเหล่านี้เป็นเพียงระดับพลังงานควอนตัมที่อยู่ค่อนข้างใกล้กันเท่านั้น ระดับพลังงานของสภาวะควอนตัมในชั้นพลังงานสองชั้นที่ต่างกันจะถูกคั่นด้วยช่องโหว่พลังงานที่ค่อนข้างใหญ่ ดังนั้นเมื่อจำนวนนิวตรอนและโปรตอนได้เติมเต็มระดับพลังงานของชั้นพลังงานในนิวเคลียสที่กำหนดไว้ พลังงานยึดเหนี่ยวต่อนิวคลีออนจะเพิ่มสูงขึ้นจนถึงค่าสูงสุดเฉพาะที่ฉะนั้นการจัดเรียงอีเล็กตรอนนั้นๆ จะมีช่วงชีวิตที่ยาวนานกว่าไอโซโทปใกล้เคียงซึ่งไม่มีชั้นพลังงานที่ถูกเติมจนเต็ม
ชั้นพลังงานที่ถูกเติมจนเต็มจะมีจำนวนโปรตอนและนิวตรอนที่เท่ากับเลขมหัศจรรย์ เลขมหัศจรรย์ที่เป็นไปได้สำหรับจำนวนนิวตรอนในนิวเคลียสทรงกลมคือ 114, 120 และ 126 ซึ่งหมายความว่าไอโซโทปทรงกลมที่เสถียรที่สุดจะเป็น ฟลีโรเวียม-298, อูนไบนิลเลียม-304 และ อูนไบเฮกเซียม-310 โดยเฉพาะอย่างยิ่ง Ubh-310 ซึ่งมีเลขมหัศจรรย์คู่ (เนื่องจากเลขโปรตอนของมันเท่ากับ 126 และเลขนิวตรอนของมันเท่ากับ 184 ซึ่งคาดว่าเป็นเลขมหัศจรรย์) จึงน่าจะมีครึ่งชีวิตที่ยาวนานมาก (ไอโซโทปที่มีนิวเคลียสทรงกลมและเลขมหัศจรรย์คู่ที่เบากว่าน่าจะเป็น ตะกั่ว-208 นิวเคลียสเสถียรที่หนักที่สุดและโลหะหนักที่เสถียรที่สุด)
ผลการวิจัยล่าสุดได้ชี้ให้เห็นว่านิวเคลียสที่มีขนาดใหญ่นั้นมีลักษณะผิดเพี้ยนจากทรงกลมเป็นทรงรี จึงทำให้เลขมหัศจรรย์เปลี่ยนไป อาทิเช่น ณ ตอนนี้คาดว่า ฮัสเซียม-270 เป็นนิวเคลียสรูปทรงผิดเพี้ยนที่ "มหัศจรรย์สองเท่า" ด้วยเลขมหัศจรรย์คู่ที่ผิดเพี้ยน 108 และ 162  อย่างไรก็ตาม มันมีครึ่งชีวิตเพียง 3.6 วินาที
ไอโซโทปที่มีจำนวนโปรตอนมากพอที่จะสามารถตั้งรากฐานไว้บนเกาะใดเกาะหนึ่งได้ถูกสังเคราะห์ขึ้นแล้ว แต่ทว่าไอโซโทปเหล่านี้มีจำนวนนิวตรอนที่น้อยเกินกว่าที่จะสามารถวางมันลงบนแม้แต่ "ชายฝั่ง" รอบนอกของเกาะเสียอีก เป็นไปได้ที่ว่าธาตุเหล่านี้จะมีสมบัติทางเคมีที่แตกต่างจากธาตุอื่นๆ และถ้าธาตุเหล่านี้มีไอโซโทปที่มีช่วงชีวิตยาวพอ อาจสามารถนำไปใช้ได้หลายประการ (เช่นเป้าหมายในเครื่องเร่งอนุภาครวมถึงการนำไปใช้เป็นต้นกำเนิดนิวตรอนอีกด้วย)
ครึ่งชีวิตของธาตุที่มีหมายเลขสูงสุด

ธาตุที่มีหมายเลขอะตอมเกิน 82 (ตะกั่ว) นั้นไม่เสถียร และเสถียรภาพ (ครึ่งชีวิตของไอโซโทปที่เสถียรที่สุด) โดยปกติจะค่อยๆ ลดลงตามลำดับด้วยหมายเลขอะตอมที่ค่อยๆ สูงขึ้น จากยูเรเนียม (92) ที่ค่อนข้างเสถียร สูงขึ้นไปถึงธาตุที่หนักที่สุดเท่าที่เคยค้นพบมา (118) โดยที่เสถียรภาพของธาตุเพิ่มขึ้นเล็กน้อยมากระหว่างธาตุที่ 110 ถึง 113 ซึ่งอาจเป็นจุดเริ่มต้นขอหมู่เกาะแห่งเสถียรภาพ ไอโซโทปที่เสถียรที่สุดของธาตุที่หนักที่สุดต่างๆ ได้ถูกจัดเรียงไว้ตามตารางนี้
| เลขอะตอม | ชื่อ | ไอโซโทปที่ช่วงชีวิต  ยาวนานที่สุด | ครึ่งชีวิต | บทความ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 100 | เฟอร์เมียม | 257Fm |  8,70,000 ! 101 วัน | ไอโซโทปของเฟอร์เมียม |
| 101 | เมนเดลีเวียม | 258Md |  4,500,000 ! 52 วัน | ไอโซโทปของเมนเดลีเวียม |
| 102 | โนเบเลียม | 259No |  0,003,500 ! 58 นาที | ไอโซโทปของโนเบเลียม |
| 103 | ลอว์เรนเซียม | 262Lr |  0,013,000 ! 3.6 ชั่วโมง | ไอโซโทปของลอว์เรนเซียม |
| 104 | รัทเทอร์ฟอร์เดียม | 267Rf |  0,004,700 ! 1.3 ชั่วโมง | ไอโซโทปของรัทเทอร์ฟอร์เดียม |
| 105 | ดุบเนียม | 268Db |  0,104,000 ! 29 ชั่วโมง | ไอโซโทปของดุบเนียม |
| 106 | ซีบอร์เกียม | 271Sg |  0,000,110 ! 1.9 นาที | ไอโซโทปของซีบอร์เกียม |
| 107 | โบห์เรียม | 270Bh |  0,000,061 ! 61 วินาที | ไอโซโทปของโบห์เรียม |
| 108 | ฮัสเซียม | 277mHs |  0,001,000 ! ~12 นาที | ไอโซโทปของฮัสเซียม |
| 109 | ไมต์เนเรียม | 278Mt |  0,000,008 ! 7.6 วินาที | ไอโซโทปของไมต์เนเรียม |
| 110 | ดาร์มสตัดเทียม | 281Ds |  0,000,011 ! 11 วินาที | ไอโซโทปของดาร์มสตัดเทียม |
| 111 | เรินต์เกเนียม | 281Rg |  0,000,022.8 ! 26 วินาที | ไอโซโทปของเรินต์เกเนียม |
| 112 | โคเปอร์นิเซียม | 285Cn |  0,000,029 ! 29 วินาที | ไอโซโทปของโคเปอร์นิเซียม |
| 113 | นิโฮเนียม | 286Nh |  0,000,019.6 ! 19.6 วินาที | ไอโซโทปของนิโฮเนียม |
| 114 | ฟลีโรเวียม | 289Fl |  0,000,002.6 ! 2.6 วินาที | ไอโซโทปของฟลีโรเวียม |
| 115 | มอสโกเวียม | 289Mc |  0,000,000.220 ! 220 มิลลิวินาที | ไอโซโทปของมอสโกเวียม |
| 116 | ลิเวอร์มอเรียม | 293Lv |  0,000,000.061 ! 61 มิลลิวินาที | ไอโซโทปของลิเวอร์มอเรียม |
| 117 | เทนเนสซีน | 294Ts |  0,000,000.078 ! 78 มิลลิวินาที | ไอโซโทปของเทนเนสซีน |
| 118 | ออกาเนสซอน | 294Og |  0,000,000.000,89 ! 0.89 มิลลิวินาที | ไอโซโทปของออกาเนสซอน |
(สำหรับธาตุที่ 109–110, 112–114 และ 116–118 ไอโซโทปที่เสถียรที่สุดจะเป็นไอโซโทปที่หนักที่สุดเท่าที่เคยค้นพบมาเสมอ จึงคาดว่าน่าจะยังมีไอโซโทปที่เสถียรกว่าในระหว่างไอโซโทปที่หนักกว่านี้)
เพื่อเป็นการเปรียบเทียบ ธาตุที่มีหมายเลขอะตอมต่ำกว่า 100 ที่มีช่วงชีวิตน้อยที่สุดคือแฟรนเซียม (ธาตุที่ 87) ด้วยครึ่งชีวิตเพียง 22 นาที
ครึ่งชีวิตของนิวเคลียสที่อยู่ภายในตัวเกาะแห่งเสถียรภาพนั้นยังไม่ทราบแน่ชัด เพราะว่ายังไม่มีการค้นพบไอโซโทปใดที่ "อยู่บนเกาะ" นักฟิสิกส์หลายคนคาดคิดว่าครึ่งชีวิตของไอโซโทปเหล่านี้น่าจะค่อนข้างสี้นเป็นนาทีหรือวัน แต่การคำนวณในเชิงทฤษฎีได้บ่งบอกว่าครึ่งชีวิตของไอโซโทปพวกนั้นยาวนานถึง 109 ปี[ต้องการอ้างอิง]
ครึ่งชีวิตการสลายให้อนุภาคแอลฟาของนิวเคลียส 1,700 อัน ด้วย 100 ≤ Z ≤ 130 ได้ถูกคำนวณโดยแบบจำลองควอนตัมทันเนลลิ่งโดยค่าของ Q ของการสลายตัวให้อนุภาคแอลฟาทั้งในเชิงการทดลองและเชิงทฤษฎี การคำนวณในเชิงทฤษฎีจึงไปด้วยกันได้กับผลการทดลอง [ไม่แน่ใจ ]
การสลายตัวที่รุนแรงกว่าซึ่งเป็นไปได้สำหรับธาตุที่หนักยิ่งยวดของยิ่งยวดได้ถูกแสดงให้เห็นโดยดอริน โพเอนารุว่าเป็นการสลายตัวของสารกัมมันตรังสีแบบกลุ่ม
เกาะแห่งความสัมพันธ์เสถียรภาพ

232
Th(ทอเรียม) 235
Uและ 238
U(ยูเรเนียม) เป็นไอโซโทปที่พบเห็นในธรรมชาติเพียงไม่กี่ไอโซโทปเท่านั้นที่ค่อนข้างเสถียรที่อยู่หลังบิสมัทและมีครึ่งชีวิตยาวนานมากกว่าหรือใกล้เคียงกับอายุของจักรวาล บิสมัทได้ถูกค้นพบในปี 2546 ว่าไม่เสถียร และสลายตัวโดยการปล่อยอนุภาคแอลฟาออกมา ด้วยครึ่งชีวิตประมาณ 1.9×1019 ปีสำหรับ209Biไอโซโทปหลังบิสมัทที่เหลือทั้งหมดนั้นค่อนข้างไม่เสถียรหรือไม่เสถียรมาก ดังนั้นตารางธาตุหลักจึงสิ้นสุดตรงนั้น (ตามความคล้ายคลึงกันทางภูมิศาสตร์จุดนั้นจะอยู่บริเวณขอบของทวีป อย่างไรก็ตาม ไหล่ทวีปนั้นดำเนินต่อไปอย่างไม่รู้จบ น้ำตื้นจะเริ่มต้นที่เรเดียมและค่อยตกลงไปอีกทีหลังแคลิฟอร์เนียม โดยมีเกาะที่สำคัญตั้งอยู่ที่ทอเรียมและยูเรเนียม และเกาะเล็กเกาะน้อยอย่างเช่นพลูโทเนียม ซึ่งเกาะทั้งหมดถูกล้อมรอบโดย "ทะเลแห่งความไม่เสถียร"   (อังกฤษ: sea of instability) โดยแสดงให้เห็นว่าธาตุเช่นแอสทาทีน เรดอน และ แฟรนเซียม มีความสัมพันธ์กับธาตุเบาทั้งหมด และยังมีครึ่งชีวิตที่น้อยมากีกดวย ยกเว้นธาตุหนักที่ถูกค้นพบมาแล้วทั้งหมดจนถึงตอนนี้
การตรวจสอบเชิงทฤษฎีเมื่อไม่นานมานี้ได้แสดงให้เห็นว่าในบริเวณ Z=106–108 and N≈160–164 "เกาะ/คาบสมุทร" สักแห่งอาจเสถียรโดยคำนึงถึงนิวเคลียร์ฟิชชั่นและการปล่อย β- ออกมา นิวเคลียสหนักยิ่งยวดเช่นนั้นสลายตัวโดยการปล่อยอนุภาคออกมาเท่านั้นยิ่งไปกว่านั้น 298
Flไม่ใช่ใจกลางของเกาะมหัศจรรย์ดังที่เคยคาดการณ์ไว้ ในทางตรงกันข้าม นิวเคลียสที่มี Z=110 และ N=183 (293
Ds) ดูเหมือนว่าจะอยู่ใกล้ใจกลางของ "เกาะมหัศจรรย์" ที่เป็นไปได้ (Z=104–116 และ N≈176–186) ในบริเวณ N≈162 268
Sgรอดชีวิตจากการสลายตัวแบบบีตา-เสถียรและนิวเคลียร์ฟิชชั่นและครึ่งชีวิตของการสลายตัวให้อนุภาคแอลฟาที่ทำนายไว้ของไอโซโทปนี้อยู่ราว ~3.2 ชั่วโมง มากกว่า 270
Hs(~28 วินาที) ซึ่งมีนิวเคลียสรูปทรงผิดเพี้ยนที่มหัศจรรย์สองเท่า  อย่างไรก็ตาม นิวเคลียสหนักยิ่งยวด 268
Sgนั้นยังไม่เคยถูกสังเคราะห์ขึ้นในห้องทดลอง (พ.ศ. 2552) ส่วนสำหรับนิวเคลียสหนักยิ่งยวดที่ Z>116 และ N≈184 นั้นครึ่งชีวิตของการสลายตัวให้อนุภาคแอลฟานั้นได้ถูกทำนายว่าน่าจะต่ำกว่าหนึ่งวินาที นิวเคลียสที่ Z=120, 124, 126 และ N=184 นั้นน่าจะเป็นนิวเคลียสทรงกลมมหัศจรรย์คู่และเสถียรเมื่อคำนึงถึงนิวเคลียร์ฟิชชั่นการคาดการณ์จากแบบจำลองควอนตัมทันเนลลิ่งได้แสดงให้เห็นว่านิวเคลียสที่หนักยิ่งยวดเช่นนั้นจะสลายตัวโดยการปล่อยอนุภาคแอลฟาออกมาภายในไมโครวินาทีหรือน้อยกว่านั้น
ดูเพิ่ม

ฟลีโรเวียม — อูนไบนิลเลียม — อูนไบเฮกเซียม
ตารางไอโซโทป
ตารางธาตุ และ ตารางธาตุ (ขยาย)
เกาะแห่งการผกผัน
ตารางธาตุพร้อมกับทำสัญลักษณ์สีธาตุตามครึ่งชีวิตของไอโซโทปที่เสถียรที่สุด
  ธาตุเสถียร
  ธาตุกัมมันตรังสีซึ่งมีไอโซโทปที่มีครึ่งชีวิตยาวนานมาก โดยมีครึ่งชีวิตนานกว่าสี่ล้านปี ปลดปล่อยรังสีออกมาในปริมาณเล็กน้อยมาก
  ธาตุกัมมันตรังสีซึ่งอาจเป็นอันตรายต่อสุขภาพเล็กน้อย ไอโซโทปที่เสถียรที่สุดของธาตุเหล่านี้มีครึ่งชีวิตอยู่ระหว่าง 800 ถึง 34,000 ปี มีการนำไปใช้ในทางพาณิชย์อยู่บ้าง
  ธาตุกัมมันตรังสีซึ่งทราบกันดีว่ามีความเสี่ยงต่อความปลอดภัยสูง ไอโซโทปที่เสถียรที่สุดมีครึ่งชีวิตอยู่ระหว่าง 1 วันถึง 103 ปี ด้วยรังสีที่ปลดปล่อยออกมาทำให้ธาตุเหล่านี้มีศักยภาพในการนำไปใช้ในเชิงพาณิชย์ได้เพียงเล็กน้อย
  ธาตุกัมมันตรังสีอย่างยิ่ง ไอโซโทปที่เสถียรที่สุดมีครึ่งชีวิตอยู่ระหว่างไม่กี่นาทีถึงหนึ่งวัน ธาตุเหล่านี้อันตรายต่อสุขภาพอย่างรุนแรง มีไม่กี่ชนิดเท่านั้นที่ถูกใช้นอกเหนือไปจากการวิจัยเบื้องต้น
  ธาตุกัมมันตรังสีอย่างรุนแรง ธาตุเหล่านี้มีความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับพวกมันน้อยมากเนื่องจากความไม่เสถียรและกัมมันตภาพรังสี