stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โรลา มิซากิ

| โรลา มิซากิ |
| --- | --- |

เกิด:  (1992-06-01) 1 มิถุนายน ค.ศ. 1992 (32 ปี) กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
สัญชาติ: ญี่ปุ่น-รัสเซีย

ส่วนสูง: 172 ซม.
สีตา: น้ำตาล
สีผม: น้ำตาล
หมู่เลือด: โอ
 
โรลา มิซากิ (ญี่ปุ่น: 水咲ローラ; อักษรโรมัน: Rola Misaki) หรือ โรลา ทากิซาวะ (ญี่ปุ่น: 滝澤ローラ; อังกฤษ: Rola Takizawa; 1 มิถุนายน ค.ศ. 1992 – ) เป็นนักแสดงหนังโป๊ญี่ปุ่น ลูกครึ่งญี่ปุ่น–รัสเซีย ซึ่งออกเดินสายในทวีปเอเชียโดยเฉพาะในประเทศจีนอยู่บ่อยครั้ง และมีชื่อเสียงอย่างมากในประเทศไทย
พ.ศ. 2558 เธอได้เดินทางมาร่วมงานบางกอก อินเตอร์เนชันแนล ออโต ซาลอน ที่ประเทศไทย
ผลงานถ่ายแบบ

พ.ศ. 2558 ถ่ายแบบร่วมกับนิตยสารเอฟเอชเอ็ม ประเทศไทย
แหล่งข้อมูลอื่น

""โรล่า มิซากิ" ขึ้นปก FHM ฉบับใหม่", FHM Thailand, คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 5 กรกฎาคม 2015
โทเรย์แอร์โรส์ (ทีมวอลเลย์บอลหญิง)

โทเรย์แอร์โรส์ (ญี่ปุ่น: 東レ・アローズ; อังกฤษ: Toray Arrows) เป็นทีมวอลเลย์บอลหญิง ซึ่งตั้งอยู่ ณ โอสึ จังหวัดชิงะ ประเทศญี่ปุ่น ทีมนี้เข้าแข่งขันในวี.พรีเมียร์ลีก ซึ่งสโมสรแห่งนี้ได้รับการก่อตั้งใน ค.ศ. 2000 โดยมีเจ้าของทีมคือบริษัทข้ามชาติโทเรย์อินดัสทรีส์ และหมายเลขเสื้อของทีมจะเรียงตามลำดับอายุ
นอกจากนี้ ซะโอะริ คิมุระ, เอะริกะ อะระกิ ซึ่งเป็นนักกีฬาวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติญี่ปุ่น และมาโนน เฟลียร์ ซึ่งเป็นนักวอลเลย์บอลหญิงชาวดัตช์ ต่างเคยทำหน้าที่ร่วมสังกัดสโมสรแห่งนี้
เกียรติประวัติ

แชมป์　(4 สมัย): ฤดูกาล 2007-08, 2008-09, 2009-10 และ 2011-12
รองชนะเลิศ (3 สมัย): ฤดูกาล 2003-2004, 2010-11 และ 2012-13
แชมป์ (4 สมัย): ค.ศ. 2002, 2004, 2009 และ 2010
รองชนะเลิศ (2 สมัย): ค.ศ. 2012 และ 2014
แชมป์ (2 สมัย): ค.ศ. 2007-08, 2011
รองชนะเลิศ (2 สมัย): ค.ศ. 2010, 2012
แชมป์ (2 สมัย): 2007, 2011
รองชนะเลิศ (4 สมัย): ค.ศ. 2005, 2008, 2010, 2012
สมาชิกทีมปัจจุบัน

ข้อมูล ณ เดือนเมษายน ค.ศ. 2021
ผู้ฝึกสอน:  อะคิระ โคะชิยะ
| หมายเลข>  | ชื่อผู้เล่น>  | ตำแหน่ง>  | วันเกิด>  | ส่วนสูง>  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  นะนะมิ อิโนะอุเอะ | ตัวบล็อกกลาง |  (1989-06-19) 19 มิถุนายน ค.ศ. 1989 (35 ปี) | 1.79 m (5 ft 10 in) |
| 29 | วิมลรัตน์ ทะนะพันธุ์ | ตัวบล็อกกลาง | 2 เมษายน ค.ศ.2002 (21) | 1.82 m (6 ft 0 in) |
| 3 |  โนะโซะมิ อิโตะ | ตัวบล็อกกลาง |  (1995-02-16) 16 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1995 (29 ปี) | 1.78 m (5 ft 10 in) |
| 4 |  มิซะกิ ชิระอิ | ตัวเซต |  (1996-07-30) 30 กรกฎาคม ค.ศ. 1996 (28 ปี) | 1.75 m (5 ft 9 in) |
| 5 |  ชิโนะ นะกะตะ | ตัวตบหัวเสา |  (1997-07-15) 15 กรกฎาคม ค.ศ. 1997 (27 ปี) | 1.79 m (5 ft 10 in) |
| 6 |  มิกุ นะกะชิมะ | ตัวรับอิสระ |  (1998-03-07) 7 มีนาคม ค.ศ. 1998 (26 ปี) | 1.69 m (5 ft 7 in) |
| 7 |  ธนัชชา สุขสด | ตัวตบหัวเสา |  (2000-05-26) 26 พฤษภาคม ค.ศ. 2000 (24 ปี) | 1.80 m (5 ft 11 in) |
| 8 |  เอะรินะ โอะกะวะ | ตัวบล็อกกลาง |  (1998-06-03) 3 มิถุนายน ค.ศ. 1998 (26 ปี) | 1.78 m (5 ft 10 in) |
| 9 |  ไอ คุโระโงะ | ตัวตบหัวเสา |  (1998-06-14) 14 มิถุนายน ค.ศ. 1998 (26 ปี) | 1.80 m (5 ft 11 in) |
| 10 |  นะนะมิ เซกิ | ตัวเซต |  (1999-06-12) 12 มิถุนายน ค.ศ. 1999 (25 ปี) | 1.71 m (5 ft 7 in) |
| 11 |  เรนะ มิซูซุงิ | ตัวรับอิสระ |  (2000-04-06) 6 เมษายน ค.ศ. 2000 (24 ปี) | 1.64 m (5 ft 5 in) |
| 12 |  มะยุ อิชิกะวะ | ตัวตบหัวเสา |  (2000-05-14) 14 พฤษภาคม ค.ศ. 2000 (24 ปี) | 1.74 m (5 ft 9 in) |
| 13 |   คะนะโกะ โนะโระ | ตัวตบหัวเสา |  (2000-07-08) 8 กรกฎาคม ค.ศ. 2000 (24 ปี) | 1.74 m (5 ft 9 in) |
| 14 |  โคะโตะมิ โอะซะกิ | ตัวบล็อกกลาง |  (2000-08-23) 23 สิงหาคม ค.ศ. 2000 (24 ปี) | 1.80 m (5 ft 11 in) |
| 15 |  ยุ ซะกะโมะโตะ | ตัวเซต |  (2001-08-24) 24 สิงหาคม ค.ศ. 2001 (23 ปี) | 1.57 m (5 ft 2 in) |
| 16 |  โยะชิโนะ นิชิกะวะ | ตัวตบหัวเสา |  (2002-09-10) 10 กันยายน ค.ศ. 2002 (22 ปี) | 1.78 m (5 ft 10 in) |
| 17 |  มะโดะกะ คะชิมุระ | ตัวบล็อกกลาง |  (2002-11-06) 6 พฤศจิกายน ค.ศ. 2002 (22 ปี) | 1.83 m (6 ft 0 in) |
นักวอลเลย์บอลในอดีต

เยเลนา นิโคลิช (ค.ศ. 2005-2006)
เบตาเนีย เด ลา กุซ (ค.ศ. 2007-2008)
จาง เยว่หง (ค.ศ. 2008-2009)
ซินเธีย บาร์โบซา (ค.ศ. 2009-2010)
ลีสเบท ฟินเดอโฟเคล (ค.ศ. 2010-2011)
มาโนน เฟลียร์ (ค.ศ. 2011-2012)
สเตฟานี เอนไรท์ (ค.ศ. 2012-2013)
ยองไกย์รา เปญา (ค.ศ. 2013-2014)
ยูโกะ ซะโนะ (ค.ศ. 2000-2004)
เนะเนะ โทะมิตะ (ค.ศ. 2001-2008)
ฮิซะโนะ มุไค (ค.ศ. -2008)
ยุกะ ฮิงะชิยะมะ (ค.ศ. 2005-2009)
โคะโตะมิ มะสึชิตะ (ค.ศ. 2007-2009)
ซะโยะโกะ โคะมะสึสะกิ (ค.ศ. 2007-2009)
อะคิ ชิบะตะ (ค.ศ. -2010)
คะนะ โอยะมะ (ค.ศ. 2003-2010)
มิกิ โอยะมะ (ค.ศ. 2004-2010)
มิยะ ซะโต (ค.ศ. 2005-2010)
โฮะนะมิ สึคิจิ (ค.ศ. 2008-2011)
มิริโกะ โมะริ
ซะโอะริ คิมุระ
เอะริกะ อะระกิ
คะนะริ ฮะมะงุชิ
มะริเอะ วะดะ
ยูคะริ มิยะตะ (ค.ศ. 2008-2014)
แหล่งข้อมูลอื่น

東レ・アローズ 公式サイト
Vリーグ - チーム概要 เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
โทเรย์แอร์โรส์ ที่เอกซ์ (ทวิตเตอร์)
| ด ค กโทเรย์แอร์โรส์ (ทีมหญิง) ฤดูกาล 2014-2015 |
| --- | --- |
สตาฟฟ์โค้ช:  ผู้อำนวยการฝึกสอน: โคอิชิโร คันโนะ  หัวหน้าผู้ฝึกสอน: ยะซุฮิโระ ฟุกุดะ  ผู้ฝึกสอน: โยเฮ ทะกะซุกิ  ผู้ฝึกสอน: อะกิระ โคะชิยะ 
ตัวเซ็ต:  1 ฮิโตะมิ นะกะมิชิ   7 คะนะมิ ทะชิโระ  12 คะนะ ชิโมะฮิระ  19 มิซะกิ ชิระอิ 
ตัวตบหัวเสา:  2 อะริซะ ทะกะดะ  3 ซะโอะริ คิมุระ  4 ซะโอะริ ซะโกะดะ  6 ซะกิ มิเนะมุระ  9 มะริ โฮะริกะวะ  11 คะโฮะ โอโนะ  13 อะซุกะ โนะมุระ  16 วะกะบะ ซุงิฮะระ 
ตัวบล็อกกลาง:  10 อะซุซะ ฟุทะมิ  14 ยุกิ โมะริ  15 โนะโซะมิ อิโต  18 ยุกินะ ฮะยะชิ 
ตัวรับอิสระ:  5 คะโอะริ โคะไดระ  8 มิซะโตะ คิมุระ  17 คะโฮะ ฟุจิโมะโตะ
ไดโจไดจิง

| ประเทศญี่ปุ่นก่อนสมัยใหม่ |
| --- | --- |

ส่วนหนึ่งของชุดการเมืองการปกครองในยุคนะระและยุคเฮอัง

ไดโจกัง  (สภาอำมาตย์)
อัครมหาเสนาบดี  /  ประธานสภา: ไดโจไดจิง
มหาเสนาบดีฝ่ายซ้าย: ซาไดจิง
มหาเสนาบดีฝ่ายขวา: อูไดจิง
มหาเสนาบดีกลาง: ไนไดจิง
อำมาตย์ใหญ่: ไดนะงง
อำมาตย์กลาง: ชูนะงง
อำมาตย์น้อย: โชนะงง
กรมทั้งแปด
กรมบริหารกลาง: นะกะสึกะซะโช
กรมพิธีการ: ชิคิบุโช
กรมอาลักษณ์: จิบุโช
กรมมหาดไทย: มิมบุโช
กรมกลาโหม: เฮียวบุโช
กรมยุติธรรม: เกียวบุโช
กรมคลัง: โอคุระโช
กรมวัง: คุไนโช
ด ค ก
ไดโจไดจิง หรือ ดาโจไดจิง (ญี่ปุ่น: 太政大臣 Daijō-daijin/Dajō-daijin; "อัครมหาเสนาบดี") เป็นตำแหน่งราชการในญี่ปุ่น เป็นหัวหน้าคณะเสนาบดีซึ่งเรียก "ไดโจกัง" ปรากฏในยุคนาระและยุคหลังจากนั้น แล้วสิ้นอำนาจไปช่วงหนึ่ง ก่อนจะรื้อฟื้นขึ้นมาในช่วงสั้น ๆ ตามรัฐธรรมนูญเมจิ แล้วยุบเลิกไปโดยสถาปนาตำแหน่งนายกรัฐมนตรีขึ้นมาแทน
เจ้าชายโอโตโมะ (ค.ศ. 648–672) โอรสองค์โปรดของจักรพรรดิเท็นจิ (ค.ศ. 626–672) เป็นบุคคลแรกที่ได้รับตำแหน่งไดโจไดจิง โดยดำรงตำแหน่งนี้ในช่วงที่จักรพรรดิเท็นจิครองราชย์ (ค.ศ. 661–672) ตำแหน่งนี้ปรากฏอย่างเป็นทางการครั้งแรกในประมวลกฎหมายอาซูกะคิโยมิฮาระ ฉบับ ค.ศ. 689 ซึ่งให้มีหน่วยงานกลางที่เรียก "ไดโจกัง" ประกอบด้วยเสนาบดีสามคน คือ ไดโจไดจิง (อัครมหาเสนาบดี), ซาไดจิง (มหาเสนาบดีฝ่ายซ้าย), และอูไดจิง (มหาเสนาบดีฝ่ายขวา) ต่อมา ตำแหน่งเหล่านี้นำไปรวมอยู่ในประมวลกฎหมายไทโฮ ฉบับ ค.ศ. 702
ไดโจไดจิงเป็นประธานไดโจกัง และมีอำนาจควบคุมดูแลข้าราชการทั้งปวง ครั้นตระกูลฟูจิวาระได้สำเร็จราชการแทนจักรพรรดิและมีอิทธิพลมากขึ้นเรื่อย ๆ อำนาจหน้าที่ของผู้ดำรงตำแหน่งต่าง ๆ ในระบบไดโจกังก็ถดถอยลงตามลำดับ ปรากฏว่า ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 10 ไดโจไดจิงไม่มีอำนาจจะออกความเห็นในที่ประชุมราชการอีกแล้ว เว้นแต่ไดโจไดจิงกับผู้สำเร็จราชการเป็นบุคคลเดียวกัน หรือเว้นแต่เพื่อสนับสนุนตระกูลฟูจิวาระ จนคริสต์ศตวรรษที่ 12 ตำแหน่งนี้ก็สิ้นอำนาจโดยสิ้นเชิง และมักปล่อยให้ว่างไว้นาน ๆ
รัฐธรรมนูญเมจิรื้อฟื้นตำแหน่งนี้ขึ้นมา ซึ่งทำให้เกิดการแต่งตั้งซันโจ ซาเนโตมิ เป็นไดโจไดจิงเมื่อ ค.ศ. 1871 แต่ใน ค.ศ. 1885 ก็ยุบเลิกตำแหน่งไดโจไดจิงไปใช้ตำแหน่งนายกรัฐมนตรีแทน
โอโซระ ซึบาสะ

ตัวละครจากกัปตันซึบาสะ
| โอโซระ ซึบาสะ |
| --- | --- |
ตัวละครใน กัปตันซึบาสะ
ซึบาสะที่พบได้ในซีรีส์อนิเมะโรดทู 2002  เมื่อตอนเป็นเด็ก (ซ้าย) และเมื่อโตแล้ว (ขวา)
ปรากฏครั้งแรก: ตอนมังงะ: "เริ่มบิน!" (ค.ศ. 1981)
สร้างโดย: โยอิจิ ทากาฮาชิ
พากย์เสียงภาษาญี่ปุ่นโดย:   ซีรีส์ 1983, เจ, ชิน:  อาการิ ฮิบิโนะ (ตอนเด็ก)  โนโซมุ ซาซากิ (ตอนโต)  โรดทู 2002:  คิกูโกะ อิโนอูเอะ (ตอนเด็ก)  โทโมกาซุ เซกิ (ตอนโต)  ซีรีส์ 2018:  ยูโกะ ซัมเป 
พากย์เสียงภาษาอังกฤษโดย:   ซีรีส์ 1983:  แคนดิซ มัวร์  แคธริน ไรอัน (แอนิแมกซ์)  ซีรีส์ 2018:  พอลลา บาร์รอส (ซีซัน 1)  เอริกา เมนเดซ (จูเนียร์ยูธอาร์ก) 
ข้อมูลตัวละครในเรื่อง
ญาติ: โอโซระ โคได (พ่อ) โอโซระ นัตสึโกะ (แม่) โอโซระ ไดจิ (น้องชาย) นากาซาวะ ซานาเอะ (ภรรยา)
โอโซระ ซึบาสะ (ญี่ปุ่น: 大空 翼; อักษรโรมันแบบเฮปเบิร์น: Ōzora Tsubasa) หรือที่รู้จักกันในชื่อโอลิเวอร์ อะตอม (อังกฤษ: Oliver Atom) ในการพากย์อีกหลายประเทศ เป็นตัวละครและเป็นตัวเอกหลักของซีรีส์มังงะเรื่องกัปตันซึบาสะ ที่เขียนโดยโยอิจิ ทากาฮาชิ ซึ่งซึบาสะเป็นนักฟุตบอลมหัศจรรย์ผู้ใฝ่ฝันที่จะคว้าแชมป์ฟุตบอลโลกให้แก่ประเทศญี่ปุ่นสักวันหนึ่ง ซีรีส์เรื่องนี้ติดตามการเติบโตของซึบาสะจากชีวิตในโรงเรียนประถมที่ญี่ปุ่น สู่ทีมอื่น ๆ ในประเทศอื่น ๆ รวมถึงทีมชาติญี่ปุ่น ตำแหน่งปกติของเขาคือกองกลาง แต่บางครั้งก็ทำหน้าที่ในตำแหน่งกองหน้า ซึ่งปกติจะสวมเสื้อหมายเลข 10 เขายังเคยปรากฏตัวในอนิเมะดัดแปลงและวิดีโอเกมของซีรีส์ต่าง ๆ ที่สร้างจากซีรีส์มังงะ
ทากาฮาชิมีแนวคิดให้ซึบาสะเป็นผู้เล่นที่แข็งแกร่งซึ่งจะปรากฏในมังงะหลายภาคเมื่อเขาโตขึ้น เพื่อให้อาชีพของตัวละครโดดเด่น ทากาฮาชิตัดสินใจว่าสึบาสะจะไม่มีวันแพ้การแข่ง (แม้ว่าจะแพ้ไปแล้วครั้งหนึ่งก็ตาม) โดยระบุว่าผู้อ่านชอบตัวละครที่แข็งแกร่ง แม้ว่าจะไม่มีอิทธิพลสำคัญในการสร้างตัวละคร แต่ทากาฮาชิก็ปะติดปะต่อซึบาสะกับนักฟุตบอลในชีวิตจริงคนอื่น ๆ ซึ่งรวมถึงคาซูโยชิ มิอูระ และนักพากย์หลายคนได้พากย์เป็นตัวละครนี้ในแอนิเมชันดัดแปลงของซีรีส์ดังกล่าว
ซึบาสะกลายเป็นตัวละครที่โดดเด่นในประเทศญี่ปุ่นและทั่วโลกเนื่องจากอิทธิพลที่เขามีต่อเหตุการณ์ในชีวิตจริง โดยมีรูปปั้นของเขาสามแห่งซึ่งตั้งไว้ที่เขตคัตสึชิกะ ประเทศญี่ปุ่น ในขณะที่ผู้อ่านจากซีรีส์มังงะและอนิเมะได้ให้การสนับสนุนเขาในการสำรวจความนิยม นอกจากนี้ ภาพลักษณ์ของเขาถูกใช้โดยผู้เล่นจริง ซึ่งบางคนเลียนแบบเทคนิคการเล่นของตัวละคร ตลอดจนกระแสตอบรับอย่างล้นหลามทำให้ตัวละครนี้ได้รับความนิยมและดึงดูดความสนใจ เนื่องมาจากบุคลิก, พรสวรรค์ในการเล่น และความฝันที่สร้างแรงบันดาลใจ
การสร้างและการพัฒนา

โยอิจิ ทากาฮาชิ ผู้แต่งมังงะได้สร้างโอโซระ ซึบาสะ โดยเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องราวการเติบโตที่มีจุดมุ่งหมายเพื่อแสดงให้ผู้อ่านและผู้ชมเห็นว่าตัวละครนี้ได้รับการพัฒนาอย่างไรผ่านโครงเรื่องดังกล่าว เขาได้มอบคู่แข่งหลายรายแก่ซึบาสะด้วยคุณสมบัติที่แตกต่างกันเพื่อทำให้การแข่งของตัวละครนี้มีความท้าทายมากขึ้น โดยในตอนแรก มิสึกิ จุน เป็นนักฟุตบอลที่เหนือกว่าซึบาสะ แต่ทากาฮาชิได้เขียนให้มิสึกิต้องทนทุกข์ทรมานจากปัญหาโรคหัวใจ และทำให้การแข่งระหว่างนักฟุตบอลทั้งสองมีความขัดแย้งมากขึ้น ส่วนแฟน ๆ ได้ชี้ให้เห็นว่าทีมของซึบาสะมักจะชนะหรือเสมอกัน แต่ไม่เคยแพ้เลย ซึ่งทากาฮาชิกล่าวว่าเพื่อให้เรื่องราวยาวขึ้น เขาต้องทำให้ทีมของตัวเอกมีส่วนร่วมในการแข่งมากขึ้นและผู้อ่านต้องการตัวละครที่แข็งแกร่ง อันส่งผลให้ซึบาสะกลายเป็นผู้มีความสามารถพิเศษ ทั้งนี้ ทีมแรกของซึบาสะคือนันคัตซึ ซึ่งมีพื้นฐานมาจากทีมทากาฮาชิเข้าร่วมตั้งแต่ยังเป็นเด็กโดยตั้งเป้าที่จะเป็นทีมชั้นแรกแม้ว่าจะมีทักษะต่ำในขณะนั้นก็ตาม เมื่อมองย้อนกลับไป ทากาฮาชิกล่าวว่าซึบาสะเป็นตัวละครที่สมจริงน้อยกว่าตัวละครเอกอื่น ๆ ที่เขาสร้างขึ้น ซึ่งตัวละครที่โดดเด่นที่สุดคือคาโน เคียวซูเกะ จากซีรีส์ฮันกรี ฮาร์ท ที่ถูกเขียนให้สมจริงยิ่งขึ้น และต้องเผชิญกับปัญหาครอบครัวรวมถึงรียนรู้กติกาของกีฬาดังกล่าวอีกครั้ง นอกจากนี้ เมื่อเขาเริ่มเขียนซีรีส์ต้นฉบับ ทากาฮาชิบอกกับผู้อ่านว่าซึบาสะเป็นนักฟุตบอลที่ผู้เล่นสามารถเชื่อมโยงได้หากพวกเขาใส่ใจเกี่ยวกับกีฬาชนิดนี้
โยอิจิ ทากาฮาชิ ได้รับอิทธิพลจากคาซูโยชิ มิอูระ ในการสร้างตัวละคร
ไซกะ คาวาคิตะ

เอวีไอดอลญี่ปุ่น
| ไซกะ คาวาคิตะ |
| --- | --- |
河北彩花
คาวาคิตะ ในปี ค.ศ. 2022
เกิด: ไซกะ คาวาคิตะ  (1999-04-24) 24 เมษายน ค.ศ. 1999 (25 ปี) โตเกียว
อาชีพ: เอวีไอดอล
ปีปฏิบัติงาน: 2018–ปัจจุบัน
นายจ้าง: S1 No. 1 Style
คู่สมรส: ไม่แต่งงาน
บุตร: ไม่มี
ลายมือชื่อ

ไซกะ คาวาคิตะ (ญี่ปุ่น: 河北彩花) เป็นนักแสดงเอวี ญี่ปุ่นที่เริ่มต้นอาชีพในปี ค.ศ. 2018 และเกษียณชั่วคราวในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2019 ก่อนที่จะกลับมาทำงานอีกครั้งในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2021 และยังคงทำงานอยู่จนถึงเธอเซ็นสัญญากับ S1 No. 1 Style สังกัด Hokuto Corporation
คาวาคิตะ ได้รับความนิยมอย่างรวดเร็วและกลายเป็นหนึ่งในนักแสดงเจเอวี ที่โด่งดังที่สุดในวงการ แม้จะมีผลงานเพียง 29 เรื่องในเดือนเมษายน ค.ศ. 2022 แต่เธอก็ได้รับความนิยมจากแฟน ๆ ทั่วโลก
อาชีพ

คาวาคิตะ เริ่มต้นอาชีพในเดือนเมษายน ค.ศ. 2018 ด้วยภาพยนตร์ "Shinjin No. 1 Style Kawakita Saika AV Debut" จาก S1 ซึ่งประสบความสำเร็จอย่างรวดเร็วในวงการเอวี ภาพยนตร์เปิดตัวของเธอได้รับการจัดอันดับที่หนึ่งและที่สี่ในอันดับภาพยนตร์ของ FANZA ประจำปี ค.ศ. 2018 และได้รับรางวัล Best Work ในหมวดสตรีมมิ่งและการเช่าที่ FANZA Adult Awards 2019
หลังจากทำงานไปเพียงห้าหมายและแสดงในหกภาพยนตร์ คาวาคิตะก็หายไปจากวงการเอวี โดยอธิบายว่าเพื่อน ๆ ของเธอรู้เกี่ยวกับอาชีพของเธอ การหายไปของเธอทำให้ S1 ต้องปล่อยภาพยนตร์ที่ไม่เคยเผยแพร่ออกมา   นอกจากนี้ หนังสือพิมพ์ Hong Kong's Oriental Daily News ยังระบุชื่อคาวาคิตะเป็นหนึ่งในนางแบบที่ผู้อ่านต้องการให้กลับมาทำงาน
ในปี ค.ศ. 2021 คาวาคิตะประกาศกลับมาทำงานอีกครั้งในนิตยสาร FANZA และปล่อยภาพยนตร์ใหม่ "Kawakita Saika Re:Start" เมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม   เธอได้รับความนิยมอย่างรวดเร็วและกลายเป็นหนึ่งในไอดอลเจเอวี ที่ได้รับความนิยมมากที่สุดของปีนั้น ตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2022 คาวาคิตะได้แสดงในภาพยนตร์ทั้งหมด 44 เรื่อง ร่วมกับดาราอื่น ๆ เช่น ยูอา มิคามิ (Yua Mikami), รารา อันไซ (Rara Anzai) และ โคนัน ซาโยอิ (Konan Sayoi)
ในปี ค.ศ. 2024 คาวาคิตะได้เปลี่ยนสังกัดเป็นMines Pro และเริ่มใช้ชื่อการแสดงว่า อายากะ คาวาคิตะ (Ayaka Kawakita) แม้ว่าเธอจะยังคงใช้ชื่อว่า ไซกะ คาวาคิตะ (Saika Kawakita) ต่อไป
ไดวะเฮาส์

| --- | --- |

ประเภท: มหาชน เคเค
การซื้อขาย: TYO: 1925
ISIN: JP3505000004 
อุตสาหกรรม: อสังหาริมทรัพย์
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1955
สำนักงานใหญ่: โอซากะ, ประเทศญี่ปุ่น
เว็บไซต์: www.daiwahouse.co.jp/English/
สำนักงานใหญ่
ไดวะเฮาส์ (ญี่ปุ่น: 大和ハウス工業; อังกฤษ: Daiwa House) เป็นผู้สร้างบ้านที่ใหญ่ที่สุดของญี่ปุ่น ที่มีความเชี่ยวชาญบ้านสำเร็จรูป บริษัทนี้ก่อตั้งใน ค.ศ. 1955 ที่โอซากะ
แหล่งข้อมูลอื่น

Daiwa House website เก็บถาวร 2013-03-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
โมเบียสซีโร่

| TS-MA2mod> 00 โมเบียสซีโร่ .ข้อมูลทั่วไป |
| --- | --- |
ประเภท: โมบิลอาเมอร์รุ่นต้นแบบ
อุปกรณ์: ลิเนียร์กัน กันบาเรล
นักบินสำคัญ: มูว์ ลา ฟลาก้า
ด ค ก
TS-MA2mod.00 โมเบียสซีโร่(ญี่ปุ่น:メビウス・ゼロ;อังกฤษ: Moebius Zero)เป็นโมบิลอาเมอร์ซึ่งมีบทบาทสำคัญในอะนิเมะซีรีส์ โมบิลสูทกันดั้มซี้ด ออกแบบโดยคิมิโทชิ ยามาเนะ
โมเบียสซีโร่เป็นโมบิลอาเมอร์รุ่นต้นแบบที่กลุ่มพันธมิตรโลกพัฒนาขึ้นมาเพื่อใช้ต่อสู้ในอวกาศ มีลักษณะคล้ายกับเครื่องบินแต่ไม่มีปีก เทคโนโลยีที่ใช้ในการพัฒนาโมเบียสนั้นเป็นเทคโนโลยีที่ใกล้เคียงกับเครื่องบนรบ มีสมรรถนะโดยรวมที่ต่ำกว่าโมบิลสูทซึ่งพัฒนาโดยโคออร์ดิเนเตอร์ในเกือบทุกด้านยกเว้นความเร็วที่เหนือกว่า โมเบียสซีโร่ติดอาวุธไว้เป็นปืนลิเนียร์กันที่มีอานุภาพรุนแรงและอาวุธควบคุมระยะไกลผ่านสายเคเบิลเรียกว่า กันบาเรล สี่ยูนิต โมเบียสซีโร่สามารถบังคับให้กันบาเรลทั้งสี่แยกออกไปจากตัวและสามารถยิงโจมตีศัตรูจากทิศทางต่างๆกันด้วยปืนกลขนาดเล็กที่ติดตั้งไว้ได้ ซึ่งแม้จะไม่มีพลังทำลายมากนักแต่ก็ใช้ในการสกัดการเคลื่อนไหวของศัตรูเพื่อเปิดโอกาสให้ทำลายด้วยลิเนียร์กันได้ จุดด้อยของกันบาเรลก็คือมีแต่นักบินที่มีความสามารถพิเศษในการรับรู้สภาพรอบตัวที่สามารถใช้งานกันบาเรลได้อย่างมีประสิทธิภาพ
เนื้อเรื่อง

ในเหตุการณ์ก่อนเรื่องของกันดั้มซี้ด โมเบียสซีโร่เป็นโมบิลอาเมอร์ของหน่วยพิเศษเพื่อใช้ต่อสู้กับโมบิลสูทของซาฟท์ โดยหน่วยโมเบียสจำนวน 15 เครื่อง นั้นใช้ในการต่อสู้ที่แนวรบบนดวงจันทร์ แต่ก็ไม่สามารถต้านทานการโจมตีของซาฟท์ได้ จนกระทั่งการต่อสู้ที่แอ่งเอนดีเมียนซึ่งมูว์ ลา ฟลาก้าใช้โมเบียสซีโร่ยิงจินน์ของซาฟท์ตกไปห้าเครื่อง ก่อนที่พันธมิตรโลกจะใช้อาวุธไมโครเวฟ ไซคลอปส์ ทำลายทั้งกองกำลังของซาฟท์และหน่วยโมเบียสซีโร่ โดยมีมูว์รอดมาได้คนเดียว ซึ่งการต่อสู้ครั้งนี้ทำให้มูว์ได้รับฉายาว่า เหยี่ยวแห่งเอนดีเมียน
ในช่วงแรกของกันดั้มซี้ด มูว์ได้ใช้โมเบียสซีโร่ในช่วงแรกของเรื่องตั้งแต่การต่อสู้ที่เฮลิโอโปลิสและทำหน้าที่ช่วยเหลือสไตรค์กันดั้มของคิระ ยามาโตะจนกระทั่งไปยังโลก ซึ่งโมเบียสซีโร่นั้นไม่สามารถใช้งานบนโลกได้จึงถูกปลดระวางไปและไม่ได้ใช้งานอีก รูปแบบของโมเบียสซีโร่ในเวลาต่อมาได้รับการพัฒนาต่อไปเป็นยานกันบาเรลสไตรเกอร์
ในกันดั้มซี้ดฉบับมังงะซึ่งตีพิมพ์ใน คอมิคบอมบอม นั้นมีตอนจบต่างไปจากในฉบับอะนิเมะ โดยมูว์ได้ขับโมเบียสซีโร่ออกมาอีกครั้งหลังจากที่สไตรค์กันดั้มได้รับความเสียหายอย่างหนักในการต่อสู้กับโปรวิเดนซ์กันดั้มของ ราอู เลอ คลูเซ่ โดยมูว์บังคับกันบาเรลให้ใช้สายมัดหยุดการเคลื่อนไหวของโปรวิเดนซ์กันดั้มและไม่ให้ใช้ดรากูนได้ เปิดโอกาสให้คิระใช้ฟรีด้อมกันดั้มยิงทำลายทั้งคู่ไปพร้อมๆกัน
โมเบียส

| TS-MA2 โมเบียส > ข้อมูลทั่วไป |
| --- | --- |
ประเภท: โมบิลอาเมอร์รุ่นผลิตจำนวนมาก
อุปกรณ์: ปืนวัลแคน 40 มม. ลิเนียร์กัน มิสไซล์ นิวเคลียร์มิสไซล์ ปืนกลแก็ตลิ่ง 45 มม. บีมแคนน่อนรุ่นทดลอง
ด ค ก
TS-MA2 โมเบียสเป็นรุ่นผลิตใช้งานของโมเบียสซีโร่และเป็นกำลังหลักของกลุ่มพันธมิตรโลกในช่วงแรกของกันดั้มซี้ด มีส่วนลำตัวที่หนากว่าโมเบียสซีโร่และมีท่อขับดันหลักสองจุด ซึ่งในตัวโมเบียสนี้ติดตั้งปืนวัลแคนไว้สองกระบอก โดยทั่วไปแล้วโมเบียสจะใช้ลิเนียร์กันแบบเดียวกับของโมเบียสซีโร่กับมิสไซล์ขนาดใหญ่สี่ลูกเป็นอาวุธ แต่ก็สามารถติดตั้งอาวุธอื่นๆได้ซึ่งที่สำคัญก็คือแบบที่ติดตั้งนิวเคลียร์มิสไซล์ที่เคยใช้ทำลายแพลนท์ยูเนียส7ในเหตุการณ์ วาเลนไทน์เลือด ทำให้ซาฟท์ใช้งานนิวตรอนแจมเมอร์ที่ใช้หยุดการเคลื่อนไหวของอนุภาคนิวตรอนและสามารถหยุดปฏิกิริยานิวเคลียร์ได้ โมเบียสจึงไม่สามารถใช้งานนิวเคลียร์ได้อีก เมื่อเทียบกับจินน์ของซาฟท์แล้ว โมเบียสมีพลังในการต่อสู้ที่ต่ำกว่ามาก ในช่วงท้ายของเรื่องซึ่งพันธมิตรโลกได้ผลิตโมบิลสูทสไตรค์แด็กเกอร์เป็นกำลังหลักแทนแล้ว โมเบียสจึงกลายเป็นเพียงกำลังสนับสนุนแทนโดยมีรุ่นที่ใช้นิวเคลียร์มิสไซล์ติดตั้งนิวตรอนแจมเมอร์แคนเซลเลอร์ไว้ด้วย
เอ็กซัส

| TS-MA4F เอ็กซัส > ข้อมูลทั่วไป |
| --- | --- |
ประเภท: โมบิลอาเมอร์รุ่นผลิตจำนวนจำกัด
น้ำหนัก: 45.39 ตัน
อุปกรณ์: ปืนกล 38.5 มม. ลิเนียร์กันแฝด มิสไซล์ลันเชอร์4ลำกล้อง "อาเชอร์" กันบาเรล (ติดตั้งบีมกันสองลำกล้องและฟิลด์เอดจ์ "ฮอร์นด์มูน")
นักบินสำคัญ: นีโอ ลอน๊อค มอร์แกน ชูวาเลียร์
ด ค ก
TS-MA4F เอ็กซัส(ญี่ปุ่น: エグザス;อังกฤษ: Exus) ปรากฏตัวในอะนิเมะโมบิลสูทกันดั้มซี้ดเดสทินี เป็นโมบิลอาเมอร์ซึ่งพัฒนาต่อมาโดยใช้รูปแบบของโมเบียสซีโร่แต่ใช้วิทยาการที่ทันสมัยกว่าเพื่อให้มีพลังในการต่อสู้สูงกว่าเดิม โดยเพิ่มจำนวนลิเนียร์กันเป็นสองกระบอกและติดมิสไซล์ลันเชอร์กับปืนกลไว้ที่ส่วนลำตัว ส่วนกันบาเรลก็ได้รับการปรับปรุงโดยเปลี่ยนอาวุธที่ติดไว้เป็นบีมกันและมีฟิลด์เอดจ์ซึ่งเป็นอาวุธที่ทำให้กันบาเรลสามารถเชือดศัตรูในระยะประชิดได้
ในกันดั้มซี้ดเดสทินี เอ็กซัสเป็นโมบิลอาเมอร์ประจำตัวของนีโอ ลอน๊อค หัวหน้าหน่วยแฟนธอมเพน ซึ่งนีโอได้ใช้เอ็กซัสต่อสู้กับโมบิลสูทของซาฟท์ที่อาเมอรีวันและหลบหนีการตามล่าของยานมิเนอร์ว่า จนกระทั่งลงไปบนโลกนีโอจึงเปลี่ยนไปใช้โมบิลสูท วินดั้ม แทน
เอ็กซัสปรากฏตัวอีกครั้งในมังงะ โมบิลสูทกันดั้มซี้ด เดสทินีแอสเทรย์ โดยมอร์แกน ชูวาเลียร์ใช้ขับไปรับตัวเอ็ดเวิร์ด ฮาเรลสันและเบอนาเดท ลูลู่จากซาฟท์
ดูเพิ่ม

รายชื่อหุ่นยนต์ใน Cosmic Era
โคโตเอะ อิโนอูเอะ

โคโตเอะ อิโนอูเอะ (ญี่ปุ่น: 井上琴絵; อังกฤษ: Kotoe Inoue; 15 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1990 – ) เป็นนักกีฬาวอลเลย์บอลหญิงชาวญี่ปุ่น ผู้ทำหน้าที่ร่วมสังกัดเจที มาร์เวลลัส
ผลงานในระดับอาชีพ

เมื่อครั้งที่เป็นนักศึกษาระดับชั้นมัธยมปลาย เธอได้มีส่วนช่วยให้ทีมชนะการแข่งวอลเลย์บอลยุวชนหญิงในเทศกาลกีฬาแห่งประเทศญี่ปุ่น
โคโตเอะ อิโนอูเอะ ได้รับรางวัลเหรียญทองแดงและตัวรับอิสระยอดเยี่ยม จากการแข่งขันชิงแชมป์สโมสรเอเชีย 2010
สังกัดสโมสร

โรงเรียนมัธยมทาจิบานะ เกียวโต
เจที มาร์เวลลัส (2008–2018)
CSM București (2018–2019)
Denso Airybees (2019–2021)
NEC Red Rockets (2021–2023)
Hapoel Kfar Saba (2023–2024)
นครราชสีมา ฮุ่ยหวาง คิวมินซี (2023–2024)
รางวัลที่ได้รับ > บุคคล

ค.ศ. 2007 วอลเลย์บอลยุวชนชิงแชมป์เอเชีย ครั้งที่ 6 - ตัวรับอิสระยอดเยี่ยม
ค.ศ. 2008 คุโระวะชิกิออลเจแปนวอลเลย์บอลทัวร์นาเมนต์ ครั้งที่ 57 - รางวัลนักกีฬาหน้าใหม่
ค.ศ. 2008 วอลเลย์บอลเยาวชนชิงแชมป์เอเชีย ครั้งที่ 14 - ตัวรับอิสระยอดเยี่ยม
"ตัวรับอิสระยอดเยี่ยม" ชิงแชมป์สโมสรเอเชีย 2010
ค.ศ. 2011 วี.พรีเมียร์ลีก ฤดูกาล 2010-11 - ตัวรับอิสระยอดเยี่ยม
รางวัลที่ได้รับ > ทีม

วี.พรีเมียร์ลีก ฤดูกาล 2009-2010 -  รองชนะเลิศ ร่วมกับเจที มาร์เวลลัส
คุโระวะชิกิออลเจแปนวอลเลย์บอลทัวร์นาเมนต์ 2010 -  รองชนะเลิศ ร่วมกับเจที มาร์เวลลัส
ชิงแชมป์สโมสรเอเชีย 2010 - เหรียญทองแดง ร่วมกับเจที มาร์เวลลัส
วี.พรีเมียร์ลีก ฤดูกาล 2010-11 -  ชนะเลิศ ร่วมกับเจที มาร์เวลลัส
ค.ศ. 2011 คุโระวะชิกิออลเจแปนวอลเลย์บอลทัวร์นาเมนต์ ครั้งที่ 60 -  ชนะเลิศ ร่วมกับเจที มาร์เวลลัส
ทีมชาติ > ชุดใหญ่

ค.ศ. 2009 วอลเลย์บอลหญิงทีมชาติญี่ปุ่นชุดใหญ่
ทีมชาติ > ทีมเยาวชน

ค.ศ. 2007 วอลเลย์บอลยุวชนหญิงทีมชาติญี่ปุ่น -  ชนะเลิศ
ค.ศ. 2008 วอลเลย์บอลเยาวชนหญิงทีมชาติญี่ปุ่น -  ชนะเลิศ
แหล่งข้อมูลอื่น

Profile - JVA Official Website (ญี่ปุ่น)
| ด ค กเจที มาร์เวลลัส ฤดูกาล 2014-2015 |
| --- | --- |
สตาฟฟ์โค้ช:  หัวหน้าผู้ฝึกสอน: โค โอะซะกิ  ผู้ฝึกสอน: สึโทะมุ คิตะฮะระ  ผู้ฝึกสอน: โยะชิอะกิ ทันยะมะ 
ตัวเซ็ต:  15 ชิซะโตะ โยะโกะตะ  17 มิซะกิ ทะนะกะ 
ตัวตบหัวเสา:  2 มะซะมิ ทะกะฮะชิ  4 อะยุมิ นะกะมุระ  5 ไอ อินเด็น  6 อรอุมา สิทธิรักษ์  11 อะยะ คะมิยะชิกิ  12 โนะริโกะ อันโด  20 ยุกะ คะนะซุงิ  21 มิซุกิ ทะนะกะ 
ตัวบล็อกกลาง:  1 ไอกะ อะคุทะงะวะ  3 ไม โอะคุมุระ  18 ยุมิ เทะระอิ  19 แอนนา โอะงะวะ 
ตัวรับอิสระ:  10 โคะโตะเอะ อิโนะอุเอะ  13 ชิอะกิ โยะโกะเอะ  14 ชิฮิโระ อุซุอิ
โรงแรมแมนดาริน โอเรียนเต็ล โตเกียว

โรงแรมในนิฮมบาชิ ชูโอ โตเกียว
35°41′12.86″N 139°46′23″E﻿ / ﻿35.6869056°N 139.77306°E﻿ / 35.6869056; 139.77306
| แมนดาริน โอเรียนเต็ล โตเกียว |
| --- | --- |
วิวจากโรงแรมในย่านการเงินของโตเกียว

ข้อมูลทั่วไป
ที่ตั้ง: 2-1-1 นิฮมบาชิมูโรมาจิ เขตชูโอ โตเกียว 103-8328 ประเทศญี่ปุ่น
เปิดใช้งาน: ค.ศ. 2005
การออกแบบและการก่อสร้าง
สถาปนิก: เซซาร์ เปลลี
ข้อมูลอื่น
จำนวนห้อง: 178 ห้อง
จำนวนร้านอาหาร: 10 ร้าน
เว็บไซต์
http://www.mandarinoriental.com/tokyo/
โรงแรมแมนดาริน โอเรียนเต็ล โตเกียว (ญี่ปุ่น: マンダリン・オリエンタル東京; อังกฤษ: Mandarin Oriental, Tokyo) เป็นโรงแรมหรูที่ตั้งอยู่ในนิฮมบาชิมิตสึอิทาวเวอร์ในย่านนิฮมบาชิของโตเกียว ใกล้กับสถานีรถไฟโตเกียวและตลาดหลักทรัพย์โตเกียว โรงแรมแห่งนี้เปิดในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2005 บริหารงานโดยกลุ่มโรงแรมแมนดาริน โอเรียนเต็ล โรงแรมมีห้องพักและห้องชุด 178 ห้อง รวมถึงร้านอาหารและบาร์สิบแห่ง ในบรรดาร้านอาหารนั้น เซนส์, ซิกเนเจอร์ และทาปาสโมเลคิวลาร์บาร์ ต่างก็ได้รับรางวัลดาวมิชลิน นอกจากนี้ โรงแรมยังมีสปา ซึ่งใน ค.ศ. 2011 ผู้อ่านนิตยสารคอนเดนาสต์ทราเวลเลอร์ได้ยกให้เป็นหนึ่งในสปา 25 อันดับแรกของโลก
ที่ตั้ง

โรงแรมแมนดาริน โอเรียนเต็ล โตเกียว ตั้งอยู่ในย่านนิฮมบาชิอันเก่าแก่ของโตเกียว
โรงแรม

โรงแรมแมนดาริน โอเรียนเต็ล โตเกียว ตั้งอยู่บนเก้าชั้นบนสุดของนิฮมบาชิมิตสึอิทาวเวอร์ ห้องพักจำนวน 178 ห้องของโรงแรมกระจายอยู่ทั่วชั้นที่ 30 ถึง 36 ของอาคาร ส่วนสปาที่โรงแรมแมนดาริน โอเรียนเต็ล โตเกียว รวมถึงร้านอาหารและบาร์หลายแห่งของโรงแรมตั้งอยู่บนชั้น 37 และ 38 ของอาคาร แนวคิดการออกแบบที่ตั้งใจมากจะควบคุมรูปลักษณ์ และให้ความรู้สึกเหมือนโรงแรมที่มีสุนทรียภาพในธีมของไม้และน้ำ ด้วยเหตุนี้ “โรงแรมจึงได้รับการมองว่าเป็นต้นไม้ต้นเดียวขนาดใหญ่ที่มีชีวิต โดยมีห้องพักเป็นกิ่งก้าน”
โรงแรมมีสปา ตลอดจนร้านอาหารและบาร์จำนวนมาก ซึ่งรวมถึงร้านอาหารระดับดาวมิชลินสามแห่ง นอกจากนี้ โรงแรมยังมีห้องบอลรูมขนาดใหญ่, ห้องจัดเลี้ยงสี่ห้อง และห้องประชุมหกห้อง อีกทั้งมีแซงชัวรีชาเปลที่แมนดาริน โอเรียนเต็ล โตเกียว เช่นกัน
โรงแรมแมนดาริน โอเรียนเต็ล โตเกียว ได้รับรางวัลเพชรหกดาวจากสถาบันผู้ประกอบการธุรกิจโรงแรมแบบครบวงจรใน ค.ศ. 2011 และเป็นตัวเลือกสำหรับ "โรงแรมที่ดีที่สุดในโลก" ของนิตยสารอินสทิยูชันแนลอินเวสเตอร์ใน ค.ศ. 2010
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ โรงแรมแมนดาริน โอเรียนเต็ล โตเกียว
แมนดาริน โอเรียนเต็ล โตเกียว: ล็อบบีโรงแรม
โรงงานทอผ้าโทมิโอกะและสถานที่ที่เกี่ยวข้อง

| โรงงานทอผ้าโทมิโอกะและสถานที่ที่เกี่ยวข้อง Tomioka Silk Mill and Related Sites * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก

พิกัด: 36°15′N 138°53′E﻿ / ﻿36.250°N 138.883°E﻿ / 36.250; 138.883
ประเทศ:  ญี่ปุ่น
ภูมิภาค **: เอเชียแปซิฟิก
ประเภท: วัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา: ii, iv
อ้างอิง: 1449
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2014 (คณะกรรมการสมัยที่ 38)
พื้นที่: 7.2 ha (18 เอเคอร์)
พื้นที่กันชน: 414.6 ha (1,024 เอเคอร์)
ที่ตั้งของโรงงานทอผ้าฯ ในประเทศญี่ปุ่น
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
โรงงานทอผ้าโทมิโอกะและสถานที่ที่เกี่ยวข้อง (ญี่ปุ่น: 富岡製糸場, อังกฤษ: Tomioka Silk Mill and Related Sites) คือ ชื่อตามที่ได้จดทะเบียนเป็นมรดกโลก สถานที่แห่งนี้คือโรงงานสาวผ้าไหมที่เป็นต้นแบบในยุคใหม่ที่มีความเก่าแก่ที่สุดในประเทศญี่ปุ่น ก่อตั้งใน ค.ศ. 1872 โดยรัฐบาลเพื่อที่จะแนะนำเครื่องจักรสาวผ้าที่ทันสมัยจากฝรั่งเศสและเผยแพร่เทคโนโลยีสู่ญี่ปุ่น โรงงานนี้ได้รับการจดทะเบียนโดยรัฐบาลในฐานะแหล่งที่ตั้งทางประวัติศาสตร์ และอาคารได้รับการอนุรักษ์เป็นอย่างดี มันคือโรงงานขนาดใหญ่แห่งหนึ่งในเขตเมืองเก่าของโทมิโอกะในจังหวัดกุมมะ ตั้งอยู่ห่างจากกรุงโตเกียว ทางตะวันตกเฉียงเหนือประมาณ 100 กิโลเมตร