อาร์เอ็มเอส ควีนเอลิซาเบธ
หลังสงคราม

หลังจากสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง ควีนเอลิซาเบธถูกปรับปรุงและตกแต่งใหม่เป็นเรือเดินสมุทร ขณะที่ควีนแมรีซึ่งเป็นคู่วิ่งยังคงทำหน้าที่ในสงครามและคงสภาพสีเทาเดิมไว้ ยกเว้นปล่องไฟที่ถูกทาสีใหม่ด้วยสีประจำบริษัท ตลอดอีกหนึ่งปีนั้น ควีนแมรีได้ทำหน้าที่ทางทหารโดยรับภารกิจส่งทหารและเจ้าสาวสงครามชาวอเมริกันกลับประเทศ ขณะเดียวกันควีนเอลิซาเบธก็เข้ารับการซ่อมบำรุงใหญ่ที่อู่แห้งเฟิร์ทออฟไคลด์ ในกรีน็อก โดยอู่ต่อเรือจอห์นบราวน์
เนื่องจากภารกิจทางทหารเป็นระยะเวลาหกปี ทำให้ไม่สามารถดำเนินการทดสอบเดินทะเลอย่างเป็นทางการได้ จึงมีการดำเนินการดังกล่าวเป็นครั้งแรกในขณะนี้ ภายใต้การบัญชาการของพลเรือจัตวา เซอร์เจมส์ บิสเซต เรือลำนี้เดินทางไปยังเกาะแอร์รันเพื่อทำภารกิจดังกล่าว บนเรือมีสมเด็จพระราชินีเอลิซาเบธ ผู้ทรงเป็นต้นพระนามของเรือ และพระราชธิดาอีกสองพระองค์คือเจ้าหญิงเอลิซาเบธ และเจ้าหญิงมาร์กาเร็ต ในระหว่างการทดสอบ สมเด็จพระราชินีทรงควบคุมพังงาเป็นเวลาสั้น ๆ และพระราชธิดาทั้งสองพระองค์ที่ยังทรงพระเยาว์ได้บันทึกเวลาในการวิ่งทดสอบทั้งสองครั้งด้วยนาฬิกาจับเวลาที่ได้รับมอบเป็นพิเศษสำหรับโอกาสนั้น บิสเซตอยู่ภายใต้คำสั่งที่เข้มงวดจากเซอร์เพอร์ซีย์ เบตส์ ซึ่งร่วมเดินทางในการทดสอบครั้งนี้ด้วยว่าเรือลำนี้ต้องทดสอบความเร็วด้วยความเร็วไม่เกิน 30 นอตจำนวนสองครั้ง และห้ามทำลายสถิติความเร็วที่ควีนแมรีเคยทำไว้ เครื่องจักรของควีนเอลิซาเบธมีความสามารถในการขับเคลื่อนให้เรือแล่นด้วยความเร็วเกิน 32 นอต ภายหลังการทดสอบเสร็จสิ้น ควีนเอลิซาเบธก็ได้เข้าสู่การให้บริการผู้โดยสารอย่างเป็นทางการ ทำให้บริษัทคูนาร์ด-ไวต์สตาร์สามารถเปิดบริการเดินเรือข้ามแอตแลนติกสู่นครนิวยอร์กด้วยเรือสองลำต่อสัปดาห์ที่เป็นแผนที่วางไว้แต่เดิม แม้ควีนเอลิซาเบธจะมีลักษณะเฉพาะคล้ายกับควีนแมรี แต่ก็ไม่เคยได้รับบลูริบบันด์ เนื่องมาจากเซอร์เพอร์ซีย์ เบตส์ ประธานบริษัทคูนาร์ด-ไวต์สตาร์ ได้ขอให้เรือทั้งสองลำไม่แข่งขันกัน
เรือประสบเหตุเกยตื้นบนดอนทรายใต้น้ำนอกชายฝั่งเซาแทมป์ตันในวันที่ 14 เมษายน ค.ศ. 1947 และสามารถลอยลำได้อีกครั้งในวันรุ่งขึ้น
ใน ค.ศ. 1955 ระหว่างการซ่อมบำรุงประจำปีในเซาแทมป์ตัน ประเทศอังกฤษ ควีนเอลิซาเบธได้รับการติดตั้งครีบกันโคลงใต้น้ำเพื่อปรับปรุงความเสถียรในการแล่นบนทะเลที่มีคลื่นแรง มีการติดตั้งครีบแบบปรับได้ที่สองข้างตัวเรือ ซึ่งช่วยประหยัดเชื้อเพลิงในทะเลที่สงบและขณะจอดเทียบท่า วันที่ 29 กรกฎาคม ค.ศ. 1959 เรือประสบอุบัติเหตุชนกับเรือบรรทุกสินค้าสัญชาติอเมริกันชื่ออเมริกันฮันเตอร์ (American Hunter) ในสภาพอากาศที่มีหมอกหนาในท่าเรือนิวยอร์ก ทำให้ตัวเรือได้รับความเสียหายมีรูโหว่เหนือระดับน้ำ
ควีนเอลิซาเบธร่วมกับควีนแมรี และคู่แข่งกับเรือโดยสารสัญชาติอเมริกันคือ เอสเอส ยูไนเต็ดสเตตส์ (SS United States) และเอสเอส อเมริกา (SS America) ได้ครองตลาดการค้าผู้โดยสารข้ามแอตแลนติกกระทั่งความเจริญรุ่งเรืองของเรือเหล่านี้เริ่มเสื่อมลงเมื่อมีการนำเครื่องบินไอพ่นเชิงพาณิชย์ที่เร็วและประหยัดกว่ามาใช้ในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1950 เมื่อจำนวนผู้โดยสารลดลง เรือเหล่านี้จึงกลายเป็นธุรกิจที่ไม่สามารถดำเนินได้อย่างคุ้มค่า เนื่องจากต้องเผชิญกับต้นทุนเชื้อเพลิงและค่าจ้างแรงงานที่สูงขึ้น ในเวลาอันสั้น ควีนเอลิซาเบธภายใต้การบัญชาการของพลเรือจัตวา เจฟฟรีย์ ทริปเปิลตัน มาร์ ได้ทดลองทำหน้าที่คู่ขนานด้วยการสลับเส้นทางข้ามแอตแลนติกตามปกติกับการล่องเรือระหว่างนครนิวยอร์กและแนสซอ สำหรับการเดินทางในเขตร้อนครั้งใหม่นี้ เรือได้รับการปรับปรุงครั้งใหญ่ใน ค.ศ. 1965 โดยมีการเพิ่มดาดฟ้าชั้นอาบแดด (Lido deck) เข้าไปในส่วนท้ายของเรือ การปรับปรุงระบบปรับอากาศให้มีประสิทธิภาพขึ้น และการติดตั้งสระว่ายน้ำกลางแจ้ง ด้วยการปรับปรุงเหล่านี้ คูนาร์ดตั้งเป้าหมายที่จะให้เรือลำนี้ยังคงให้บริการอย่างน้อยจนถึงกลางคริสต์ทศวรรษ 1970 ทว่ายุทธศาสตร์ดังกล่าวกลับไม่ประสบความสำเร็จ เพราะความลึกของตัวเรือที่มากเกินไปทำให้ไม่สามารถเข้าเทียบท่าในเกาะต่าง ๆ ได้ และยังมีค่าใช้จ่ายด้านเชื้อเพลิงสูง เรือยังมีขนาดกว้างเกินกว่าจะสามารถผ่านคลองปานามา ทำให้การเดินทางไปยังมหาสมุทรแปซิฟิกเป็นไปได้ยาก
คูนาร์ดปลดระวางควีนแมรีใน ค.ศ. 1967 และปลดระวางควีนเอลิซาเบธหลังการเดินทางข้ามแอตแลนติกครั้งสุดท้ายมายังนครนิวยอร์กในวันที่ 5 พฤศจิกายน ค.ศ. 1968 ทั้งสองลำถูกแทนที่ด้วยควีนเอลิซาเบธ 2 ลำใหม่ที่มีขนาดเล็กลงและประหยัดค่าใช้จ่ายมากกว่า