stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เครื่องสาย

เครื่องสาย (อังกฤษ: string instrument) เป็นการจัดประเภทของเครื่องดนตรีสากล โดยเครื่องดนตรีสากลประเภทเครื่องสายนี้ หมายถึง เครื่องดนตรีที่ทำให้เกิดเสียงโดยการสั่นสะเทือนของสายลวด เชือก เอ็น หรือไนลอน และมีตัวกำธรเสียง ทำหน้าที่ขยายเสียงให้ดังมากขึ้น คุณภาพของเสียงขึ้นอยู่กับรูปร่าง และวัตถุที่ใช้ทำ การสั่นสะเทือนของสายอาจทำได้โดยการสี หรือดีดโดยอาจกระทำโดยตรง หรือเพิ่มกลไกให้ยุ่งยากขึ้น เครื่องสายที่พบเห็นในปัจจุบัน นิยมใช้วิธีทำให้เกิดเสียงได้ 2 วิธี คือ วิธีสี และวิธีดีด
เครื่องสายประเภทใช้คันสี เครื่องดนตรีกลุ่มนี้ได้แก่
ไวโอลิน (อังกฤษ: Violin) เครื่องดนตรีที่ใช้เล่นท่วงทำนอง  ประกอบด้วยสาย 4 สาย แต่ละสายเทียบเสียงห่างกันคู่ 5 เพอร์เฟค คือ เสียง G-D-A-E
วิโอลา (อังกฤษ: Viola) มีรูปร่างเหมือนไวโอลินทุกประการ แต่มีขนาดใหญ่กว่าไวโอลิน ตั้งเสียงต่ำกว่าไวโอลินลงไปอีกคู่ 5 เพอร์เฟค คือ C-G-D-A มีเสียงทุ้มและนุ่มนวลกว่าไวโอลิน
เชลโล (อังกฤษ: Cello) มีรูปร่างเหมือนไวโอลินและวิโอลา แต่มีขนาดโตกว่ามาก ขณะเล่นต้องนั่งเก้าอี้ เอาเครื่องไว้ระหว่างขาทั้งสองข้าง เสียงต่ำกว่าวิโอลา 1 ช่วงคู่ 8 คือ C-G-D-A เสียงของเชลโลนุ่มนวล แสดงอารมณ์เศร้าสร้อย
ดับเบิลเบส (อังกฤษ: Double Bass) เป็นเครื่องที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในตระกูลไวโอลิน ผู้บรรเลงต้องยืนเล่น เสียงของดับเบิลเบส ต่ำสุดแสดงถึงความมีอำนาจ ความกลัว ความลึกลับ สายทั้งสี่ตั้งเสียงห่างกันเป็นคู่ 4 เพอร์เฟค คือ E-A-D-G
เครื่องสายประเภทเครื่องดีด (อังกฤษ: Plucked String) เครื่องดนตรีกลุ่มนี้ได้แก่
ฮาร์ป (อังกฤษ: Harp) เป็นพิณโบราณขนาดใหญ่ มีประวัติเก่าแก่มาก มีสายขึงอยู่ทั้งหมด 47 สาย ช่วงเสียงกว้าง 6 Octaves ใช้บรรเลงในวงดนตรีประเภทออร์เคสตรา
กีตาร์ (อังกฤษ: Guitar) กีตาร์ประกอบด้วยสาย 6 สาย โดยตั้งระดับเสียงต่ำไปหาสูง ในแต่ละสายดังนี้ E, A, D, G, B ,E
ลูท (อังกฤษ: Lute) เป็นพิณชนิดหนึ่งที่เป็นต้นกำเนิดของเครื่องสายประเภทดีด มีรูปทรงเหมือนผลส้มผ่าซีก มีสะพานวางนิ้วที่มีช่องปรากฏอยู่ เช่นเดียวกับกีตาร์ แบนโจ แมนโดลิน ฯลฯ ชาวอาหรับโบราณนิยมกันมากแต่ปัจจุบันนี้ไม่ได้รับความนิยม
แมนโดลิน (อังกฤษ: Mandolin) เป็นเครื่องดนตรีตระกูลลูท มีสาย 4 คู่ (8 สาย) หรือ 6 คู่ (12 สาย) ตั้งเสียงเท่ากันเป็นคู่ มีลูกบิดคล้ายกีตาร์ใช้ในการตั้งเสียง และมีนม (Feat) รองรับสาย เวลาเล่นจะใช้นิ้วมือซ้ายจับตัวแมนโดลินและใช้มือขวาดีด ลักษณะการดีดคล้ายการดีดกีตาร์โดยใช้ปิ๊ค (Pick) เสียงที่เกิดจากแมนโดลินมีความไพเราะเป็นเสียงที่มีคุณภาพ เร้าอารมณ์ได้ดีโดยเฉพาะอารมณ์
โศกเศร้าเกี่ยวกับความรัก แมนโดลินมีถิ่นกำเนิดที่ประเทศอิตาลี เป็นเครื่องดนตรีที่ชาวอิตาเลียนนิยมกันแพร่หลาย
แบนโจ (อังกฤษ: Banjo) เป็นเครื่องดนตรีในตระกูลลูท จุดเริ่มต้นที่มีผู้นำมาเล่นอยู่ในแถบแอฟริกาตะวันตก (Western Africa) เป็นเครื่องดนตรีพื้นบ้านของคนผิวดำ ต่อมาจึงเป็นที่แพร่หลายในหมู่อเมริกันผิวดำ วิธีการเล่นคล้ายกับกีตาร์
เจจุงวอน ตำนานแพทย์แห่งโชซอน

| เจจุงวอน ตำนานแพทย์แห่งโชซอน |
| --- | --- |
ประเภท:  ละครอิงประวัติศาสตร์
แสดงนำ: พัก ยังอู   ฮัน ฮเย-จิน   ยอน จองฮุน
ประเทศแหล่งกำเนิด:  เกาหลีใต้
ภาษาต้นฉบับ: เกาหลี
การผลิต
สถานที่ถ่ายทำ:  เกาหลีใต้
ออกอากาศ
ออกอากาศ: 20 พ.ค. 2555 - 27 ม.ค. 2556
เจจุงวอน (เกาหลี: 제중원; ฮันจา: 濟眾院) มีชื่อเต็มในภาษาไทยว่า "เจจุงวอน ตำนานแพทย์แห่งโชซอน" เป็นละครโทรทัศน์อิงประวัติศาสตร์และการแพทย์ของประเทศเกาหลีใต้ มีเนื้อเรื่องเกี่ยวข้องกับการก่อตั้ง "เจจุงวอน" โรงพยาบาลแบบตะวันตกสมัยใหม่แห่งแรกในปี ค.ศ. 1885 ซึ่งอยู่ในยุคราชวงศ์โชซ็อน  นำแสดงโดย พัก ยังอู, ฮัน ฮเย-จิน และ ยอน จองฮุน ละครเรื่องนี้ออกอากาศทุกวันจันทร์และวันอังคาร เวลา 21.55 น. ทางช่อง SBS ระหว่างวันที่ 4 มกราคมถึงวันที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2553 มีจำนวนตอนทั้งสิ้น 36 ตอน
เรื่องย่อ

วันหนึ่งโซกึนแกได้ลักลอบฆ่าสัตว์อย่างผิดกฎหมายเพื่อนำเงินไปรักษาแม่ที่ป่วยหนักแต่ถูกจับได้
เขาถูกเบคโดยังบังคับให้ชำแหละศพมนุษย์อย่างลับๆเพื่อแลกกับโทษประหาร
เปลี่ยนมาใช้ชื่อว่าฮวางจอง ทว่าเขาก็ถูกลูกน้องของเบคโดยังยิงจนได้รับบาดเจ็บสาหัสแต่ได้รับการช่วย
เหลือจากยูซอกรัน คุณหนูผู้เพียบพร้อมด้วยชาติตระกูลและจิตใจอันสูงส่งทำให้รอดชีวิตมาได้
ทว่าความลับที่เขาเคยเป็นชนชั้นต่ำก็ถูกเปิดเผยและต้องโทษประหารแต่ความสามารถในการแพทย์ของเขาที่ช่วย
ฝ่าตัดดวงตาให้กับทูตรัสเซียทำให้เขาได้รับการอภัยโทษและถูกเลื่อนขั้นจากชนชั้นต่ำเป็นสามัญชนพร้อมกับ
พระราชทานชื่อ “ฮวางจอง” ที่หมายถึงความซื่อตรงให้
ฮวางจองแต่งงานกับซอกรันและเข้าร่วมกองกำลังกู้ชาติแต่ถูกญี่ปุ่นตีแตกพ่ายเขาจึงกลับมาใช้ชีวิตเป็น
หมออีกครั้งและรักษาผู้คนตามปณิธานที่เคยตั้งเอาไว้
รายละเอียดตัวละคร

โซกึนแก/ฮวางจอง: โซกึนแก เป็นชนชั้นต่ำ มีอาชีพเป็นนักแล่เนื้อ แต่เนื่องจากมารดาป่วยหนักจำเป็นต้องใช้เงินมารักษา จึงตัดสินใจลักลอบฆ่าสัตว์ แต่ถูกจับตัวได้ แล้วถูกนำตัวไปพบเบ๊คโดยัง เพื่อให้ผ่าศพเจ้าหกนิ้ว (เพื่อนของโซกึนแก) หลังจากเสร็จงานถูกเบ๊คโดยังสั่งฆ่าปิดปาก จึงพยายามหลบหนี และเปลี่ยนชื่อตัวเองใหม่เป็น "ฮวางจอง"
ในระหว่างหลบหนีได้ถูกยิงตกน้ำ แล้วคุณหนูซ๊อกรันมาพบเข้า และให้หมออัลเลนรักษาช่วยชีวิตไว้ได้สำเร็จ
เบ๊คโดยัง: บุตรชายเจ้ากรมราชฑัณฑ์เบ๊คแทฮุน ผู้ใฝ่ใจเกี่ยวกับการรักษาพยาบาลแผนตะวันตก
ยูซ๊อครัน: บุตรตรีของยูฮีซู ซึ่งต่อมาได้ทำงานแปลเอกสารในโรงพยาบาลเจจุงวอนและได้เป็นแพทย์หญิง
ดร.ฮอเรซ อัลเลน: นายแพทย์แผนตะวันตก ผู้ก่อตั้งโรงพยาบาลเจจุงวอน
ยูฮีซู: บิดาของยูซ๊อครัน ผู้มีอาชีพเป็นล่ามและนักแปล
มินยองอิค: ขุนนางผู้มีศักดิ์เป็นหลานชายของพระมเหสี และเป็นผู้นำแนวคิดต่อต้านญี่ปุ่น
รายชื่อเพลงประกอบ

01 Prologue (โดย Kim Hyun Jong)
02 살잖아 (โดย Jang Hye Jin)
03 One Month (โดย Park Yong Woo)
04 나 바람 그대 (โดย Park Tae Jin)
05 사랑이 이렇게 (โดย Yang Eun Seon)
06 그 사람 (โดย PSW)
07 새까맣게 (โดย Cheon Dambi)
08 너는 어디에 (โดย Kim Yeo Seul)
09 세상의 중심에서 나를 외치다 (โดย Just)
10 너 아니면 (โดย Ji Seo Ryeon)
11 한월가 (โดย Park Soo Jin)
12 광야 1 (โดย Kim Hyun Jong)
13 Purity (โดย Kim Hyun Jong)
14 Passion (โดย 이소영)
15 나비의 춤 (โดย Lee So Yeong)
16 희망의 나라 (โดย Dong Min Ho)
การออกอากาศในประเทศไทย

การออกอากาศ (ประเทศไทย): ทุกวันเสาร์ - อาทิตย์ ทางไทยทีวีสีช่อง 3 เริ่มวันอาทิตย์ที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2555 ระหว่างเวลา 17.45 - 19.30 น. ถึงวันอาทิตย์ที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2556
- งดออกอากาศในวันอาทิตย์ที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2555 เนื่องออกอากาศรายการ Thailand Got Talent 2
- งดออกอากาศในวันเสาร์ที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2555 เนื่องจากโทรทัศน์รวมการเฉพาะกิจแห่งประเทศไทย ถ่ายทอดสดพิธี พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เสด็จพระราชดำเนิน ไปทรงเปิดพระบรมราชานุสาวรีย์พระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล พระอัฐมรามาธิบดินทร (รัชกาลที่ 8) ณ สวนหลวงพระราม 8
- งดออกอากาศในวันเสาร์ที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2555 เนื่องจากโทรทัศน์รวมการเฉพาะกิจแห่งประเทศไทย ถ่ายทอดสดพิธี พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เสด็จพระราชดำเนินทางชลมารค ไปทรงเปิดโครงการชลประทาน อันเนื่องมาจากพระราชดำริ 5 โครงการ ที่กรมชลประทาน สามเสน
- งดออกอากาศในวันเสาร์ที่ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2555 เนื่องจากโทรทัศน์รวมการเฉพาะกิจแห่งประเทศไทย ถ่ายทอดสด พิธีจุดเทียนถวายพระพรชัยมงคล เนื่องในงานเฉลิมพระเกียรติ 60 พรรษา สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราลงกรณ สยามมกุฎราชกุมาร
- งดออกอากาศในวันเสาร์ที่ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2555 เนื่องจากออกอากาศรายการไทยแลนด์ ก๊อตทาเลนต์ ซีซั่น 2 เพราะถ่ายทอดสด การแข่งขันกีฬาโอลิมปิก 2012 ในวันอาทิตย์ที่ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2555
แหล่งข้อมูลอื่น

เจจุงวอน ตำนานแพทย์แห่งโชซอน ที่สยามโซน
| ไทยทีวีสีช่อง 3: ละครเกาหลี วันเสาร์ - อาทิตย์ 17:45 - 19:30 |
| --- | --- | --- |
| ก่อนหน้า | เจจุงวอน ตำนานแพทย์แห่งโชซอน | ถัดไป |
| มรดกรัก ฉบับพันล้านวอน | เจจุงวอน ตำนานแพทย์แห่งโชซอน |  |
สุดิน ภูยุทธานนท์

| สุดิน ภูยุทธานนท์> ข้อมูลส่วนบุคคล |
| --- | --- |
เกิด: 20 กันยายน พ.ศ. 2480 อำเภอเมืองปัตตานี จังหวัดปัตตานี
เสียชีวิต: 12 มกราคม พ.ศ. 2568 (87 ปี) อำเภอเมืองปัตตานี จังหวัดปัตตานี
พรรคการเมือง: ประชาชาติ
คู่สมรส: นิตยา ภูยุทธานนท์

สุดิน ภูยุทธานนท์ (20 กันยายน พ.ศ. 2480 - 12 มกราคม พ.ศ. 2568) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดปัตตานี 6 สมัย
ประวัติ

สุดิน ภูยุทธานนท์ เกิดเมื่อวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2480 ณ ตำบลจะบังติกอ อำเภอเมืองปัตตานี จังหวัดปัตตานี เป็นบุตรของนายกาเดร์ กับนางเจะมูเนาะ ภูยุทธานนท์ สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี เศรษฐศาสตรบัณฑิต จาก มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ สมรสกับนางนิตยา ภูยุทธานนท์
สุดิน ถึงแก่อนิจกรรม ณ โรงพยาบาลปัตตานี เมื่อวันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2568 สิริอายุรวม 87 ปี
การทำงาน

อดีตเป็นข้าราชการกรมพัฒนาที่ดิน กระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ต่อมาลงเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรกใน พ.ศ. 2518 สังกัดพรรคเกษตรสังคม และได้รับเลือกเรื่อยมา รวม 6 ครั้ง
การทำงาน > สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร

สุดิน ภูยุทธานนท์ ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรทั้งหมด 6 สมัย คือ
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2518 จังหวัดปัตตานี สังกัดพรรคเกษตรสังคม
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2519 จังหวัดปัตตานี สังกัดพรรคประชาธิปัตย์
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529 จังหวัดปัตตานี สังกัดพรรคสหประชาธิปไตย
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535 จังหวัดปัตตานี สังกัดพรรคสามัคคีธรรม
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กันยายน พ.ศ. 2535 จังหวัดปัตตานี สังกัดพรรคความหวังใหม่
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538 จังหวัดปัตตานี สังกัดพรรคความหวังใหม่
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2538 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
พ.ศ. 2537 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)
โบริส บาเยโฆ

โบริส บาเยโฆ
โบริส บาเยโฆ (สเปน: Boris Vallejo; เกิด 8 มกราคม พ.ศ. 2484 ที่ลิมา ประเทศเปรู) เป็นนักจิตรกร/นักเขียนภาพจินตนิมิตชาวเปรู
แหล่งข้อมูลอื่น

Boris Vallejo Official Web Site.
Boris Vallejo's palette, IronicSans.com.
Dorian Vallejo's website เก็บถาวร 2008-12-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ตระกูลฟูจิวาระ

| ตระกูลฟูจิวาระ |
| --- | --- |

แคว้นที่ปกครอง: แคว้นยามาโตะ
เชื้อสาย: ตระกูลนางาโทมิ
ผู้นำคนแรก: ฟุจิวะระ โนะ คะมะตะริ
ก่อตั้ง: ค.ศ. 668
ตระกูลย่อย: ฮกเกะ (ฟุจิวะระ)
ฟูจิวาระ คามาตาริ ต้นตระกูลฟูจิวาระ
ฟูจิวาระ (ญี่ปุ่น: 藤原氏; โรมาจิ: Fujiwara) เป็นกลุ่มขุนนางที่เคยมีอำนาจและอิทธิพลอย่างยิ่งใหญ่ต่อราชสำนักญี่ปุ่น ในยุคเฮอัง โดย ฟูจิวาระ โนะ โมโตสึเนะ ได้รับการแต่งตั้งเป็นคัมปากุ ซึ่งเป็นตำแหน่งขุนนางที่ทรงอิทธิพลที่สุด และคนของฟุจิวาระก็เข้ายึดครองอำนาจในราชสำนัก ทำให้กลายเป็นตระกูลทหารที่มีอำนาจสูงสุด ยาวนานกว่า 500 ปี โดยฟูจิวาระ ได้ผูกขาดตำแหน่งคัมปากุ เซ็สโช และไดโจไดจิงตลอด 500 ปี และยังให้บุตรสาวของตระกูลอภิเษกสมรสกับจักรพรรดิ เพื่อให้เชื้อสายของตนเองเป็นจักรพรรดิอีกด้วย อย่างไรก็ตามจักรพรรดิเชื้อสายฟูจิวาระได้หมดไปในภายหลัง พร้อม ๆ กับการล่มสลายของตระกูลฟูจิวาระที่ครองอำนาจกว่า 500 ปี
ตระกูลฟูจิวาระล่มสลายลงไปปี ค.ศ. 1947 โดยสมาชิกในตระกูลทั้งหมดแห่งจักรวรรดิญี่ปุ่นพ่ายแพ้สงคราม ส่งผลให้การปกครองและระบบศักดินาสิ้นสุดลง
ที่มาของตระกูลฟูจิวาระ - ยุคสมัยนาระ

ตระกูลฟูจิวาระ เริ่มต้นโดย ฟูจิวาระ โนะ คามาตาริ ซึ่งได้ทำการการปฏิรูปไทกะ จึงได้รับพระราชทาน นามสกุล ว่า ฟูจิวาระ จากจักรพรรดิเท็นจิ ฟูจิวาระ โนะ ฟูฮิโตะ บุตรชายของ คามาตาริ ได้ยกบุตรสาวให้ จักรพรรดิมมมุ เป็นพระจักรพรรดินี โอรสของพระองค์คือ เจ้าชายโอบิโตะ ซึ่งภายหลังเป็น จักรพรรดิโชมุ ฟูฮิโตะได้ยกบุตรสาวอีกคนหนึ่งให้กับ จักรพรรดิโชมุ ฟูฮิโตะมีทายาทเป็นชาย 4 คน คือ ฟูจิวาระ โนะ มูชิมาโระ, ฟูจิวาระ โนะ ฟูซาซากิ, ฟูจิวาระ โนะ อูมาไก และ ฟูจิวาระโนะ มาโระ ซึ่งแตกออกมาเป็น 4 ตระกูลย่อยคือ นังเกะ, ฮกเกะ, ชิกิเกะ และ เคียวเกะ ตระกูลฮกเกะ ได้ปกครองพื้นที่ทางเหนือและได้สืบทอดตระกูลฟูจิวาระต่อไป
ยุคเรืองอำนาจ - สมัยเฮอังตอนต้น - ตอนกลาง

ในยุคสมัยเฮอัง ตระกูลฟูจิวาระสายฮกเกะ สืบทอดอำนาจต่อมา โดยได้รับตำแหน่งเป็น เซ็สโช (ผู้สำเร็จราชการเมื่อจักรพรรดิทรงพระเยาว์) คัมปากุ (ผู้สำเร็จราชการเมื่อจักรพรรดิทรงเจริญพระชนมพรรษาแล้ว) สมาชิกตระกูลฟูจิวาระผูกขาดสองตำแหน่งนี้ตลอดยุคเฮอัง เชื้อสายของฟูจิวาระถูกจับให้อภิเษกสมรสกับ จักรพรรดิ ส่งผลให้จักรพรรดิส่วนใหญ่ในสมัยเฮอัง เป็นเชื้อสายของตระกูลฟูจิวาระ ส่งผลให้อำนาจของตระกูลนี้มากขึ้นเรื่อย ๆ จนแทบจะเป็นผู้ปกครองประเทศ โชเอ็งแทบทั้งหมดเป็นของตระกูลฟูจิวาระ อย่างไรก็ตามอำนาจของตระกูลฟูจิวาระเสื่อมลงเมื่อมีตระกูลซามูไร เข้ามามีอำนาจจนกระทั่ง มินาโมโตะ โยริโตโมะ สถาปนาตนเองเป็นโชกุนแห่งคามากูระ ส่งผลให้อำนาจของราชสำนักและตระกูลฟูจิวาระลดลงไป อย่างไรก็ตามตระกูลฟูจิวาระยังคงสืบทอดตำแหน่งต่อไป และมีเชื้อสายกับจักรพรรดิอยู่
สู่จุดแตกหัก และ การเสื่อมของอำนาจ

หลังจากตระกูลฟูจิวาระผูกขาดตำแหน่งเซ็สโช กับ คัมปากุ แล้ว ยังได้เป็นเจ้าของที่ดินเกือบทั้งญี่ปุ่น ว่าได้ว่าเป็นตระกูลที่มีอำนาจมากที่สุดในญี่ปุ่นเลยก็ว่าได้ ตระกูลฟูจิวาระสามารถเปลี่ยนองค์รัชทายาท และจักรพรรดิได้ทำตามอำเภอใจ ส่งผลให้พวกเขามีอำนาจมากขึ้น ส่งผลให้พระราชบัญญัติของพระจักรพรรดิพังทลาย การเมืองมีแต่การฉ้อราชบังหลวงของตระกูลฟูจิวาระ อีกทั้งตระกูลฟูจิวาระยังซื้อขายตำแหน่งขุนนางโดยการติดสินบนพวกเขา ส่งผลให้พวกเขารวยมากขึ้น ๆ จนกระทั่งมีทรัพย์สินมากกว่าท้องพระคลังของประเทศ และทำตัวดั่งเป็นจักรพรรดิ พวกเขาควบคุมจักรพรรดิเป็นเวลานานจนกระทั่ง ถึงการขึ้นครองราชย์ของจักรพรรดิโกะ-ซันโจ ได้เกิดการแก่งแย่งอำนาจกันระหว่าง จักรพรรดิโกซันโจ และ ขุนนางตระกูลฟูจิวาระ โดยจักรพรรดิโกะ-ซันโจมีพระประสงค์จะฟื้นฟู อำนาจของจักรพรรดิอีกครั้ง จักรพรรดิโกะ-ซันโจ ร่วมมือกับ ตระกูลไทระ และตระกูลมินาโมโตะ ได้เกิดสงครามขึ้นในสมัยของ ฟูจิวาระ โนะ โยรินางะ ซึ่งเกิดการแตกแยกทั้งในราชสำนัก และตระฟูลฟูจิวาระเอง รวมถึงตระกูลมินาโมโตะ และ ตระกูลไทระเองด้วย จนท้ายที่สุด ตระกูลฟูจิวาระแพ้สงคราม อำนาจของตระกูลเสื่อมลงมาก จนในที่สุดทายาทรุ่นหลังของตระกูลฟูจิวาระ ได้เปลี่ยนจากการฝักใฝ่การเมืองเป็นการเน้นที่ศิลปะ การแต่งกลอน และการวาดภาพแทน
ล่มสลาย

สี่สิบปีหลังจากการเสียชีวิตของ ฟูจิวาระ โนะ มิจินางะ บุตรชายของเขาไม่สามารถควบคุมอำนาจไว้ได้ รวมทั้งฟูจิวาระ โนะ โยรินางะ ซึ่งเป็นจักรพรรดิองค์แรกที่ไม่ได้สืบทอดมาจากตระกูลฟูจิวาระนับจากจักรพรรดิยูดะ ได้ขึ้นครองราชย์ อำนาจของตระกูลฟูจิวาระอ่อนแอลงอย่างมาก ฟูจิวาระ โนะ โยรินางะได้ร่วมมือกันขุนนางหลาย ๆ ฝ่าย เมื่อพยายามกำจัดตระกูลฟูจิวาระให้หมดไป จากราชสำนัก และตำแหน่งผู้สำเร็จราชการอีกด้วย จนในที่สุดอำนาจของตระกูลฟูจิวาระได้หมดไป และได้มีตระกูลนักรบใหม่เข้ามาแทนที่คือ ตระกูลไทระ ส่งผลให้ตระกูลฟูจิวาระที่เรื่องอำนาจมากว่า 500 ปี ล่มสลายลงในเวลาเพียง 40 ปี หลังจากการล่มสลายของอำนาจพวกเขาได้หันมาใส่ใจด้านศิลปะการแต่งกลอนแทนการเมือง
หลังการล่มสลาย

ตระกูลฟูจิวาระได้หันมาใส่ใจในเรื่องศิลปะ โดยยังคงความเป็นตระกูลขุนนางอยู่ แต่อย่างไรก็ตามอำนาจของตระกูลฟูจิวาระได้หมดไปแล้ว เจ้าหญิงของราชวงศ์จักรพรรดิโดยส่วนใหญ่ได้รับการอภิเษกสมรสกับ ทายาทตระกูลฟูจิวาระเรื่อยมาจนถึง สมัยเฮเซ โดยเจ้าหญิงคนสุดท้ายที่อภิเษกสมรสกับตระกูลฟูจิวาระคือ อดีตเจ้าฟ้าหญิงทากะ ทากัตสึกาซะ ธิดาองค์ที่ 3 ในจักรพรรดิโชวะ
ตระกูลฟูจิวาระในยุคใหม่ - ปัจจุบัน

หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ระบบศักดินาของตระกูลฟูจิวาระได้หมดไป โดยยังเหลือไว้เพียงยศ "ฟูจิวาระ โนะ" เท่านั้น ภายหลังนี้ตระกูลฟูจิวาระมีศักดิ์เป็นเพียงพระญาติของจักรพรรดิธรรมดา ไม่ได้มีอำนาจใด ๆ อีก โดย เชื้อสายตระกูล ฟูจิวาระ คนสุดท้ายที่ดำรงตำแหน่งเซ็สโชและคัมปากุ คือ นิโจ นาริยูกิ เซ็สโช และ คัมปากุ คนสุดท้ายของญี่ปุ่น ซึ่งเป็นผู้สืบทอดของตระกูลฟูจิวาระในสายย่อยนั่นเอง หลังการปฏิรูปเมจิ เชื้อสายของตระกูลนี้ทั้งหมดได้รับยศเป็นเจ้าชาย และสิ้นสุดยศเจ้าชายเมื่อทหารอเมริกันปกครองญี่ปุ่น ในปัจจุบันตระกูลฟูจิวาระบางส่วนเป็นยากูซะ และมีบางส่วนเป็นผู้มีอำนาจและอิทธิพลทางธุรกิจอันดับต้น ๆ ของประเทศญี่ปุ่น ซึ่งมีแตกไปกว่า 20 สายย่อย โดยมีสายใหญ่ ๆ ดังนี้
ฟูจิวาระ (สายหลัก)
ตระกูลโอดะ (สกุลของ โอดะ โนบูนางะ) ตระกูลสิ้นสุดแล้ว
ตระกูลโทโยโตมิ(แยกจาก โอดะ โดย โทโยโตมิ ฮิเดโยชิ) ตระกูลสิ้นสุดแล้ว
ตระกูลโทกูงาวะ (ตระกูลโชกุนแห่งเอโดะ)
ตระกูลมิโตะ (แยกจากโชกุน โทกูงาวะ โยชิฟูซะ) ตระกูลสิ้นสุดแล้ว
ตระกูลฮิโตะสึบาชิ (แยกจาก โชกุนโทกูงาวะ) ตระกูลสิ้นสุดแล้ว
ตระกูลทายาซุ (แยกจาก โชกุนโทกูงาวะ) ตระกูลสิ้นสุดแล้ว
ตระกูลไอซุ (แยกจาก โชกุนโทกูงาวะ) ตระกูลสิ้นสุดแล้ว
ตระกูลมัตสึไดระ (แยกจาก โชกุนโทกูงาวะ) ตระกูลสิ้นสุดแล้ว
ตระกูลชิรากาวะ (แยกจาก โชกุนโทกูงาวะ) ตระกูลสิ้นสุดแล้ว
ตระกูลฟูชิมิ (แยกจาก โชกุนโทกูงาวะ) ตระกูลสิ้นสุดแล้ว
ตระกูลนังเกะ (สายของ ฟูจิวาระ โนะ มูชิมาโระ) ตระกูลสิ้นสุดแล้ว ถูกรวมเข้ากับฟูจิวาระ
ตระกูลฮกเกะ (สายของ ฟูจิวาระ โนะ ฟูซาซากิ) ตระกูลสิ้นสุดแล้ว ถูกรวมเข้ากับฟูจิวาระ
ตระกูลชิกิเกะ (ฟูจิวาระ โนะ อูมาไก) ตระกูลสิ้นสุดแล้ว ถูกรวมเข้ากับฟูจิวาระ
ตระกูลเคียวเกะ (ฟูจิวาระ โนะ มาโระ) ตระกูลสิ้นสุดแล้ว ถูกรวมเข้ากับฟูจิวาระ
ตระกูลโคโนเอะ (สายของ ฟูจิวาระ โนะ โมโตซาเนะ)
ตระกูลทากาสึกาสะ (สายของฟูจิวาระ โนะ คาเนฮิระ)
ตระกูลคูโจ (สายของ ฟูจิวาระ โนะ ทาดามิจิ)
ตระกูลโกะ-คูโจ (สายของ คูโจ ฮิซาตาดะ) ตระกูลสิ้นสุดแล้ว ถูกรวมเข้ากับคูโจ
ตระกูลอิจิโจ (สายของ ทาเนซุเนะ บุตรชายของตระกูลคูโจ)
ตระกูลนิโจ
แม้จะแยกออกมาเป็นตระกูลเล็ก ๆ มากมาย แต่พวกเขาก็ยังคงความเป็นตระกูลญาติกัน เนื่องจากมีการสมรสระหว่างแต่ละตระกูลอยู่ตลอดเวลา และแต่ละตระกูลก็ล้วนอภิเษกสมรสกับจักรพรรดิหรือเจ้าชาย เจ้าหญิง ตลอดด้วยเช่นกัน
ผู้สืบทอดของฟูจิวาระในปัจจุบันมีอยู่มาก เช่น ฟูจิวาระ ทัตสึยะ, เรียวซูเกะ ฟูจิวาระ, แฮร์รี ฟูจิวาระ, เคจิ ฟูจิวาระ, มาซาฮิโกะ ฟูจิวาระ, โนริกะ ฟูจิวาระ, โยชิอากิ ฟูจิวาระ, ยูกะ ฟูจิวาระ, ยากูโมะ ฟูจิวาระ, มายูโกะ ฟูจิวาระ, ริงโงะ ฟูจิวาระ ที่เป็นผู้ที่ถือนามสกุลดังกล่าวตามสายหลัก และ นามสกุลฟูจิวาระอีกอื่น ๆ มากในสายผสม
ดูเพิ่ม

เซ็สโชและคัมปากุ
ราชาธิปไตยที่ถูกล้มล้าง
เขื่อนเทียบเรือ

เขื่อนเทียบเรือบาร์เบอร์คัต ของท่าเรือฮูสตัน สหรัฐอเมริกา ท่าเทียบเรือขนส่งสินค้าแห่งนี้มีเขื่อนเทียบเรือขนาดใหญ่เพียงแห่งเดียวและมีที่จอดเรือหลายท่า
เขื่อนเทียบเรือที่กำลังอยู่ระหว่างการก่อสร้างบนแม่น้ำมิสซิสซิปปีตอนบนในเมืองฟาวน์เทนซิตี รัฐวิสคอนซิน
เขื่อนเทียบเรือ (อังกฤษ: wharf, quay, staith หรือ staithe) คือโครงสร้างบนชายฝั่งของท่าจอดเรือหรือบนฝั่งแม่น้ำหรือคลองที่เรืออาจจอดเทียบท่าเพื่อบรรทุกและขนถ่ายสินค้าหรือผู้โดยสาร โครงสร้างดังกล่าวรวมถึงที่จอดเรือ (ตำแหน่งผูกเรือ) หนึ่งท่าขึ้นไป และอาจรวมถึงท่าน้ำ คลังสินค้า หรือสิ่งอำนวยความสะดวกอื่น ๆ ที่จำเป็นสำหรับการจัดการเรือ เขื่อนเทียบเรือมักถือว่าเป็นชุดของท่าเทียบที่เรือจอดอยู่ ขอบเขื่อนเทียบเรือริมฝั่งจะเชื่อมต่อกับชายฝั่งตลอดความยาว
ภาพรวม

เขื่อนเทียบเรือโดยทั่วไปประกอบด้วยแท่นคงที่ มักจะวางอยู่บนเสาเข็ม ท่าเรือพาณิชย์อาจมีคลังสินค้าที่ทำหน้าที่เป็นพื้นที่จัดเก็บชั่วคราว โดยในกรณีที่เขื่อนเทียบเรือเพียงแห่งเดียวที่มีที่จอดเรือเพียงแห่งเดียวที่สร้างขึ้นตามแนวที่ดินที่อยู่ติดกับน้ำนั้นก็มักจะใช้กันอยู่แล้ว แต่ในกรณีที่จำเป็นต้องมีเขื่อนเทียบเรือหลายท่าที่มีความจุมากขึ้น หรือบางทีก็อาจมีเขื่อนเทียบเรือขนาดใหญ่แห่งเดียวที่มีที่จอดเรือหลายท่า ซึ่งบางครั้งอาจยื่นออกไปเหนือน้ำ ท่าน้ำที่ยกสูงเหนือน้ำแทนที่จะตั้งอยู่ในน้ำนั้น มักใช้ในกรณีที่สินค้ามีน้ำหนักหรือปริมาตรต่ำ
ท่าเรือขนาดเล็กและทันสมัยกว่ามักถูกสร้างขึ้นโดยใช้อุปกรณ์ที่ลอยน้ำ (โป๊ะ) เพื่อให้ท่าเรืออยู่ในระดับเดียวกับเรือ แม้ในขณะที่กระแสน้ำเปลี่ยน
ในภาษาพูดทั่วไป คำว่า quay (ออกเสียงว่า 'key') มักใช้กันในสหราชอาณาจักร แคนาดา ออสเตรเลีย และประเทศเครือจักรภพอื่น ๆ อีกหลายประเทศ รวมถึงสาธารณรัฐไอร์แลนด์ และอาจหมายถึงละแวกและถนนที่ทอดยาวไปตามริมทาง (เช่น Queen's Quay ในโตรอนโตและเบลฟาสต์) คำว่า wharf มักใช้กันทั่วไปในสหรัฐอเมริกา ในบางบริบท wharf และ quay อาจใช้หมายถึง ท่าน้ำ ที่จอดเรือ หรือสะพานเทียบเรือ
ในท่าเรือเก่า เช่น ลอนดอน (ซึ่งครั้งหนึ่งเคยมีท่าเรือประมาณ 1,700 แห่ง) เขื่อนเทียบเรือเก่าหลายแห่งได้รับการดัดแปลงให้ใช้เป็นที่พักอาศัยหรือสำนักงาน
ทางรถไฟบางสายในยุคแรกในอังกฤษเรียกจุดขนถ่ายสินค้าว่า "wharves" คำนี้สืบทอดมาจากการใช้ในการเดินเรือ บุคคลที่ดูแลท่าเทียบเรือจะถูกเรียกว่า "wharfinger"
นิรุกติศาสตร์ > Wharf

คำว่า wharf มาจากภาษาอังกฤษเก่า hwearf ซึ่งสัมพันธ์กับคำว่า werf ในภาษาดัตช์โบราณ ซึ่งทั้งสองคำได้วิวัฒนาการมาเพื่อหมายถึง "ลาน yard" สถานที่กลางแจ้งที่ใช้สำหรับทำงาน เช่น อู่ต่อเรือ (ดัตช์: scheepswerf) หรือโรงเลื่อย (ดัตช์: houtwerf) เดิมที werf หรือ werva ในภาษาดัตช์โบราณ (werf, wer ในภาษาฟรีเซียนโบราณ) หมายถึงพื้นที่ที่อยู่อาศัยที่ยังไม่ได้สร้างสิ่งก่อสร้าง (คล้ายกับ "ลาน yard" ในภาษาอังกฤษสมัยใหม่) หรืออาจหมายถึง แตร์ป terp ซึ่งอาจอธิบายชื่อ Ministry Wharf ที่ตั้งอยู่ที่ซอนเดอร์ตัน ซึ่งอยู่ชานเมืองไฮวิคัมบ์ ซึ่งไม่ใกล้กับแหล่งน้ำใด ๆ เลย ข้อเท็จจริงที่สนับสนุนคำอธิบายนี้คือสถานที่หลายแห่งในอังกฤษที่มีคำว่า "wharf" อยู่ในชื่อนั้นอยู่ในพื้นที่ที่ได้รับอิทธิพลจากดัตช์อย่างมาก เช่น นอร์ฟอล์กบรอดส์
นิรุกติศาสตร์ > Staith

ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือและตะวันออกของอังกฤษ คำว่า staith หรือ staithe (มาจากภาษานอร์สที่แปลว่าท่าเรือ) เช่นกัน ทั้งสองคำนี้มีความแตกต่างทางภูมิศาสตร์มาโดยตลอด โดยที่ทางเหนือในราชอาณาจักรนอร์ทัมเบรียใช้การสะกดแบบอังกฤษโบราณว่า staith ส่วนทางตอนใต้ของอาณาจักรเดนลอว์ใช้การสะกดแบบเดนมาร์กว่า staithe ทั้งสองคำนี้เดิมทีหมายถึงสะพานเทียบเรือหรือเขื่อนเทียบเรือ เมื่อเวลาผ่านไป เหมืองถ่านหินทางตอนเหนือของนอร์ธัมเบรียได้พัฒนาเขื่อนเทียบเรือถ่านหินโดยเฉพาะสำหรับบรรทุกถ่านหินขึ้นเรือ และท่าเทียบเรือเหล่านี้ได้ใช้การสะกดว่า staith เพื่อเป็นการแยกความแตกต่างจากเขื่อนเทียบเรือธรรมดา เช่น Dunston Staiths ในเกตส์เฮดและ Brancaster Staithe ในนอร์ฟอล์ก อย่างไรก็ตาม คำว่า staith อาจใช้เรียกเฉพาะทางขนถ่ายหรือทางลาดที่ใช้สำหรับบรรทุกสินค้าจำนวนมาก เช่น ถ่านหินในเรือบรรทุกและเรือบรรทุกสินค้า
นิรุกติศาสตร์ > Quay

ในทางกลับกัน Quay มีต้นกำเนิดมาจากภาษาเคลต์ดั้งเดิม ก่อนที่จะเปลี่ยนมาเป็นรูปแบบปัจจุบันภายใต้อิทธิพลของภาษาฝรั่งเศสสมัยใหม่ว่า quai การสะกดในภาษาอังกฤษสมัยกลางคือ key, keye หรือ caye ซึ่งมาจากคำว่า cai ในภาษานอร์มันโบราณ (ภาษาฝรั่งเศสเก่า / chai แปลว่า "ห้องเก็บไวน์") ซึ่งเดิมหมายถึง "คันดินใกล้แม่น้ำ" จากนั้นจึงหมายถึง "คันดินที่สร้างขึ้นที่ท่าเรือเพื่อให้เรือจอดเทียบท่าได้" คำว่า quai ในภาษาฝรั่งเศสมาจากคำว่า caio ในภาษากอลซึ่งมาจากภาษาปิการ์ดหรือภาษาฝรั่งเศสนอร์มัน ซึ่งสืบย้อนไปถึงภาษาเซลติกดั้งเดิม *kagio- แปลว่า "ล้อมรอบ to encompass, ล้อมรอบ enclose" คำร่วมในปัจจุบันได้แก่ cae ในภาษาเวลส์ที่แปลว่า "รั้ว รั้ว" และ ke ในภาษาคอร์นิชที่แปลว่า "รั้ว hedge"
ระเบียงภาพ

มุมมองสามมิติของเขื่อนเทียบเรือลองวอร์ฟ ในบอสตัน สหรัฐอเมริกา ราวคริสต์ศตวรรษที่ 19 ยื่นเข้าไปในท่าเรือบอสตัน
มุมมองปัจจุบันของเขื่อนเทียบเรือลองวอร์ฟในบอสตัน (2549)
เขื่อนเทียบเรือเมืองทึนแบร์ ในเมืองทึนแบร์ นอร์เวย์ เป็นแหล่งท่องเที่ยวยอดนิยม และร้านอาหารและผับต่าง ๆ ดึงดูดนักท่องเที่ยวจำนวนมากในช่วงฤดูร้อน
ชายฝั่งเขื่อนเทียบเรือโตโกอินรานตา ใน ฮาคานิเอมิ, เฮลซิงกิ, ฟินแลนด์ (2550)
เขื่อนเทียบเรือคิงส์เฮนรี่ เขื่อนเทียบเรือแบบลอนดอนทั่วไปที่ถูกดัดแปลงเป็นอพาร์ตเมนต์
เขื่อนเทียบเรือแมริออท/ปาเกโรเบย์ ใน เซนต์โธมัส
เรือท่องเที่ยวบรรทุกผู้โดยสารที่เขื่อนเทียบเรือเล็ก ๆ ที่ซาคาโลบรา, มายอร์กา, สเปน
ถ่านหินหล่นที่ท่าเรือคลาเรนซ์, ทีไซด์ ในปี พ.ศ. 2458 (แกะสลักโดย T. H. Hair)
ดูเพิ่ม

พุก
แอ่งคลอง
ท่าเทียบ
ท่าเรือ
แหล่งข้อมูลอื่น

นิยามแบบพจนานุกรมของ wharf ที่วิกิพจนานุกรม
นิยามแบบพจนานุกรมของ quay ที่วิกิพจนานุกรม
| ด ค กท่าเรือและอ่าวจอดเรือ |
| --- | --- |
ประเภท:  ท่าเรือต้นทาง  สถานีเติมเชื้อเพลิง  ท่าจอดเรือภายในประเทศ  ท่าเรือภายในประเทศ  ท่าเรือรับส่ง  ท่าเรือรอง  ท่าขาเข้า  ท่าเรือบก  พื้นที่ทอดสมอ  เขื่อนเทียบเรือ  ฐานทัพเรือ 
การจัดอันดับ:  World's busiest port  Busiest container ports  Busiest by tonnage  Busiest by cruise passengers  Countries by container port traffic 
ที่ตั้ง:  Arctic  Atlantic  Indian  Pacific  Southern 
การบริหารจัดการท่าเรือ:  การขนส่งทางทะเล  การท่าเรือ  รัฐเจ้าของท่าเรือ  Harbour engineer  Port operator  Security  Port operations simulator  Terminal Operating System 
อนุสัญญา:  SOLAS  MARPOL 73/78  STCW  อนุสัญญาว่าด้วยการจัดการน้ำอับเฉา 
  หมวดหมู่   คอมมอน   วิกิพจนานุกรม "ท่าเรือ" 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
ป้ายจราจร: เขื่อนเทียบเรือหรือริมฝั่งแม่น้ำข้างหน้า เขื่อนเทียบเรือหรือริมฝั่งแม่น้ำไม่มีการป้องกัน
เขื่อนเทียบเรือในดับลิน ไอร์แลนด์ คำว่า cé ในภาษาไอริชยืมมาจากคำว่า kay, cail ในภาษาแองโกล-นอร์มัน
เจก รัตนตั้งตระกูล

| เจก รัตนตั้งตระกูล |
| --- | --- |
เกิด: จำเริญ รัตนตั้งตระกูล 10 สิงหาคม พ.ศ. 2521 (46 ปี)
การศึกษา: ปริญญาโท
อาชีพ: ผู้ประกาศข่าว, พิธีกร, นักพากย์
องค์การ: ทีเอ็นเอ็น ช่อง 16 (2562 – ปัจจุบัน) ช่อง 3 เอชดี (2557 – 2562) ช่อง 7HD (2552 – 2557) ช่อง 9 เอ็มคอตเอชดี (2550 – 2552) ทีไอทีวี (2550 – 2550) ไอทีวี (2545 – 2550)
เจก รัตนตั้งตระกูล (ชื่อเดิม: จำเริญ รัตนตั้งตระกูล หรือ สิรศักย์ รัตนตั้งตระกูล; ชื่อเล่น: ป๊อป; เกิด: 10 สิงหาคม พ.ศ. 2521) พิธีกรและผู้ประกาศข่าวชาวไทย ปัจจุบันเป็นผู้ประกาศข่าวทางทีเอ็นเอ็น ช่อง 16
ประวัติ

ก่อนหน้านี้เขาเคยเป็นผู้ประกาศข่าวรายการไอทีวี รายการข่าวเช้าสุดสัปดาห์, เกาะติดข่าว, ข่าวเที่ยงไอทีวี และ Sky News เมื่อไอทีวีปิดตัวลงได้ย้ายไป เช้านี้...ที่หมอชิต และ เจาะเกาะติด ทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 เป็นอดีตผู้ประกาศข่าวทางช่องโมเดิร์นไนน์ และไอทีวี ตามลำดับ
เจก สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี ศิลปศาสตรบัณฑิต (เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง) สาขาสื่อสารมวลชน  ภาควิชาศิลปนิเทศ วิชาเอกสื่อสารมวลชน วิชาโทจิตวิทยา คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ และปริญญาโทการจัดการมหาบัณฑิต  สาขาการจัดการทั่วไป วิทยาลัยการจัดการ มหาวิทยาลัยมหิดล
ชีวิตครอบครัว ปัจจุบันเขาสมรสกับ วรรณนิภา รัตนตั้งตระกูล (ปุ้ย) ทั้งสองมีบุตรีด้วยกันสองคน คือ ปัณณ์ชญา รัตนตั้งตระกูล (ข้าวปั้น) หรือ รู้จักกันในนาม ข้าวปั้น Wekid นักร้องขวัญใจมหาชน และ Youtuber ช่อง ข้าวปั้น Punchaya และ สิปโปทัย รัตนตั้งตระกุล (โปโป) แชมป์เล่านิทานระดับประเทศ ถ้วยพระราชทานฯ