stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
นางสนองพระโอษฐ์
ประเทศไทย

นางสนองพระโอษฐ์เป็นตำแหน่งของสุภาพสตรีสูงศักดิ์ที่เกี่ยวข้องกับราชสำนัก จากความหมายของพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542 ระบุว่า คุณพนักงานหญิงที่แต่งงานแล้ว มีหน้าที่รับพระราชเสาวนีย์ ไปปฏิบัติหรือเชิญพระราชเสาวนีย์ไปติดต่อข้อราชการตามพระราชประสงค์ของพระราชินี  นางพระกำนัล คือสตรีที่ยังไม่ได้แต่งงาน มีหน้าที่เช่นเดียวกับนางสนองพระโอษฐ์ ทั้งนางสนองพระโอษฐ์และนางพระกำนัลได้รับการโปรดเกล้าฯ ให้ดำรงตำแหน่งโดยประกาศในราชกิจจานุเบกษา ส่วนข้าราชบริพารสตรีอื่นที่มิได้ดำรงตำแหน่งพิเศษทั้งสองอย่างนี้อาจเรียกว่า "ข้าหลวง" ทั้งนี้ สตรีเหล่านี้ไม่อยู่ในฐานะเจ้าจอมหรือบาทบริจาริกา
ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร นางสนองพระโอษฐ์โดยมากจะเป็นราชสกุล เป็นบุคคลที่มีทรัพย์สินและความรู้อยู่พอสมควร แต่เดิมมีความผาสุกและมีผู้รับใช้ช่วยเหลือให้สะดวกสบาย สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวงจะทรงนำบุคคลเหล่านี้มาทรงอบรมและให้มารู้จักความยากลำบาก ทรงนำนางสนองพระโอษฐ์ตามการเสด็จพระราชดำเนินไปยังพื้นที่ห่างไกลความเจริญ เพื่อให้ได้พบเห็นชีวิตประจำวันที่แท้จริงของประชาชนทั่วไป
ต่อมาในวันที่ 15 พฤศจิกายน 2567 พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัวได้มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ประกาศหลักเกณฑ์การเป็นนางสนองพระโอษฐ์ โดยการแต่งตั้งและการพ้นตำแหน่งให้เป็นตามพระราชอัธยาศัย โดยมีวาระการดำรงตำแหน่ง 3 ปี เว้นแต่จะทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ต่อเวลาการดำรงตำแหน่งต่ออีกคราวละ 3 ปี โดยการดำรงตำแหน่งนางสนองพระโอษฐ์ จะสิ้นสุดลงเมื่อพ้นจากตำแหน่งข้าราชการในพระองค์, ลาออก, ถึงแก่กรรม หรือเมื่อทรงพระกรุณาโปรดเกล้าให้พ้นจากตำแหน่ง ทั้งนี้ ผู้ดำรงตำแหน่งนางสนองพระโอษฐ์ก่อนหน้าวันดังกล่าว ให้ดำรงตำแหน่งต่อไปตามวาระในประกาศฉบับนี้
รายชื่อนางสนองพระโอษฐ์และนางพระกำนัล > สมัยรัชกาลที่ 5 > ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว

ดูเพิ่ม: เจ้าจอมก๊กออ
เจ้าจอมอาบ ในรัชกาลที่ 5 (สกุลเดิม บุนนาค)
เจ้าจอมเลียม ในรัชกาลที่ 5 (สกุลเดิม บุนนาค)
เจ้าจอมหม่อมราชวงศ์จรวย ในรัชกาลที่ 5 (ราชสกุลเดิม ปราโมช ณ อยุธยา)
เจ้าจอมเชื้อ พลกนิษฐ์
เจ้าจอมแส ในรัชกาลที่ 5 (สกุลเดิม บุนนาค)
รายชื่อนางสนองพระโอษฐ์และนางพระกำนัล > สมัยรัชกาลที่ 5 > ในสมเด็จพระนางเจ้าเสาวภาผ่องศรี พระบรมราชินีนาถ

เจ้าจอมมารดาชุ่ม ในรัชกาลที่ 5 (สกุลเดิม ไกรฤกษ์) นางสนองพระโอษฐ์คนแรกของราชสำนักสยาม
ท่านผู้หญิงตลับ ยมราช (สกุลเดิม ณ ป้อมเพชร) นางสนองพระโอษฐ์
หม่อมศรีพรหมา กฤดากร ณ อยุธยา (สกุลเดิม ณ น่าน) นางพระกำนัล
คุณแปลก โรจนกุล นางพระกำนัล
รายชื่อนางสนองพระโอษฐ์และนางพระกำนัล > สมัยรัชกาลที่ 5 > ในเจ้าดารารัศมี พระราชชายา

คุณหญิงบุญปั่น เทพสมบัติ (สกุลเดิม พิทักษ์เทวี) นางสนองพระโอษฐ์
รายชื่อนางสนองพระโอษฐ์และนางพระกำนัล > สมัยรัชกาลที่ 6 > ในสมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง

คุณหญิงแปลก สัตยานุกูล (สกุลเดิม โรจนกุล) (วาระที่ 2) นางสนองพระโอษฐ์ตั้งแต่ พ.ศ. 2455 เป็นต้นไป
คุณลำจวน บุนนาค นางพระกำนัล
รายชื่อนางสนองพระโอษฐ์และนางพระกำนัล > สมัยรัชกาลที่ 6 > ในสมเด็จพระนางเจ้าอินทรศักดิศจี พระวรราชชายา

ท่านผู้หญิงอุศนา ปราโมช ณ อยุธยา (สกุลเดิม ศาลิคุปต์) นางสนองพระโอษฐ์
รายชื่อนางสนองพระโอษฐ์และนางพระกำนัล > สมัยรัชกาลที่ 6 > ในพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวัลลภาเทวี

พระสุจริตสุดา (เปรื่อง สุจริตกุล) นางพระกำนัล
รายชื่อนางสนองพระโอษฐ์และนางพระกำนัล > สมัยรัชกาลที่ 6 > ในพระนางเธอ ลักษมีลาวัณ

พระสุจริตสุดา (เปรื่อง สุจริตกุล) นางพระกำนัล
รายชื่อนางสนองพระโอษฐ์และนางพระกำนัล > สมัยรัชกาลที่ 7 > ในสมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี พระบรมราชินี

หม่อมพร้อย กฤดากร ณ อยุธยา (สกุลเดิม บุนนาค) นางสนองพระโอษฐ์ตั้งแต่วันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2468 เป็นต้นไป
หม่อมหลวงคลอง ไชยันต์ (สกุลเดิม สนิทวงศ์) นางสนองพระโอษฐ์ตั้งแต่วันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2468 เป็นต้นไป
หม่อมราชวงศ์พันธุ์ทิพย์ เทวกุล นางพระกำนัลตั้งแต่วันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2468 เป็นต้นไป
คุณประยงค์ สุขุม นางพระกำนัลตั้งแต่วันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2468 เป็นต้นไป
คุณดุษฎีมาลา ไกรฤกษ์ นางพระกำนัลตั้งแต่วันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2468 เป็นต้นไป
คุณโพยม ณ นคร นางพระกำนัลตั้งแต่วันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2468 เป็นต้นไป
คุณหญิงเนื่อง บุรีนวราษฐ์นางสนองพระโอษฐ์ตั้งแต่วันที่ 7 มิถุนายน พ.ศ. 2470 เป็นต้นไป
หม่อมหลวงคลอง ไชยันต์นางสนองพระโอษฐ์ตั้งแต่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2470 เป็นต้นไป
คุณกอบแก้ว วิเศษกุล นางพระกำนัล
หม่อมหลวงบัว กิติยากร นางพระกำนัลตั้งแต่ พ.ศ. 2471 เป็นต้นไป
คุณหญิงนิตย์ มโนปกรณ์นิติธาดานางสนองพระโอษฐ์ตั้งแต่ 27 มีนาคม พ.ศ. 2472 เป็นต้นไป
คุณหญิงรื่น อภิบาลราชไมตรีนางสนองพระโอษฐ์ตั้งแต่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2475 เป็นต้นไป
รายชื่อนางสนองพระโอษฐ์และนางพระกำนัล > สมัยรัชกาลที่ 9 > ในสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง

ท่านผู้หญิงพัว อนุรักษ์ราชมณเฑียร นางสนองพระโอษฐ์ตั้งแต่วันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2494 เป็นต้นไป
หม่อมหลวงมณีรัตน์ บุนนาค นางสนองพระโอษฐ์ตั้งแต่วันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2494 เป็นต้นไป
พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวิภาวดีรังสิต นางสนองพระโอษฐ์ตั้งแต่ พ.ศ. 2500 เป็นต้นไป
คุณหญิงสทนา โสณกุล ณ อยุธยา นางสนองพระโอษฐ์ตั้งแต่วันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2514 เป็นต้นไป
หม่อมราชวงศ์สุประภาดา เกษมสันต์ นางสนองพระโอษฐ์ตั้งแต่วันที่ 21 เมษายน พ.ศ. 2515 เป็นต้นไป
ท่านผู้หญิงเกนหลง สนิทวงศ์ ณ อยุธยา นางสนองพระโอษฐ์ตั้งแต่วันที่ 21 เมษายน พ.ศ. 2515 เป็นต้นไป
ท่านผู้หญิงวิยะฎา กฤดากร ณ อยุธยา นางสนองพระโอษฐ์ตั้งแต่วันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2515 เป็นต้นไป
ท่านผู้หญิงนราวดี ชัยเฉนียน นางสนองพระโอษฐ์ตั้งแต่วันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2515 เป็นต้นไป
ท่านผู้หญิงกุณฑี ไกรฤกษ์ นางสนองพระโอษฐ์ตั้งแต่วันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2515 เป็นต้นไป
ท่านผู้หญิงมนัสนิตย์ วณิกกุล นางสนองพระโอษฐ์ตั้งแต่วันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2515 เป็นต้นไป
คุณหญิงทองทิพย์ รัตนะรัต นางสนองพระโอษฐ์ตั้งแต่วันที่ 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2516 เป็นต้นไป
ท่านผู้หญิงสมสุข ศรีวิสารวาจา นางสนองพระโอษฐ์ตั้งแต่วันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2516 เป็นต้นไป
ท่านผู้หญิงสุวรี เทพาคำ นางสนองพระโอษฐ์ตั้งแต่วันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2517 เป็นต้นไป
หม่อมราชวงศ์ดัชรีรัชนา รัชนี นางสนองพระโอษฐ์ตั้งแต่วันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2518 เป็นต้นไป
ท่านผู้หญิงพรรณวดี จุฑารัตนกุล นางสนองพระโอษฐ์ตั้งแต่วันที่ 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2519 เป็นต้นไป
คุณหญิงเปรมจิตต์ จามรจันทร์ นางสนองพระโอษฐ์ตั้งแต่วันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2521 เป็นต้นไป
ท่านผู้หญิงอินทิรา พลธร นางสนองพระโอษฐ์ตั้งแต่วันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2522 เป็นต้นไป
ท่านผู้หญิงเพ็ญศรี วัชโรทัย นางสนองพระโอษฐ์ตั้งแต่วันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2522 เป็นต้นไป
จีรนันทน์ ลัดพลี นางสนองพระโอษฐ์ตั้งแต่วันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2523 เป็นต้นไป
ท่านผู้หญิงจรุงจิตต์ ทีขะระ นางสนองพระโอษฐ์ตั้งแต่วันที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2523 เป็นต้นไป
คุณหญิงบุษยา ไกรฤกษ์ นางสนองพระโอษฐ์ตั้งแต่วันที่ 28 สิงหาคม พ.ศ. 2523 เป็นต้นไป
ท่านผู้หญิงฉัตรสุดา วงศ์ทองศรี นางสนองพระโอษฐ์ตั้งแต่วันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2524 เป็นต้นไป
คุณหญิงสุชาดา ขำเกษม นางสนองพระโอษฐ์ตั้งแต่วันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2524 เป็นต้นไป
ท่านผู้หญิงลดาวัลย์ สมันตรัฐ นางสนองพระโอษฐ์ตั้งแต่วันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2524 เป็นต้นไป
ท่านผู้หญิงสุภรภ์เพ็ญ หลวงเทพนิมิต นางสนองพระโอษฐ์ตั้งแต่วันที่ 11 มกราคม พ.ศ. 2525 เป็นต้นไป
คุณหญิงผะอบทิพย์ ศาตะมาน นางสนองพระโอษฐ์ตั้งแต่วันที่ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2525 เป็นต้นไป
ท่านผู้หญิงมณฑินี มงคลนาวิน นางสนองพระโอษฐ์ตั้งแต่วันที่ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2525 เป็นต้นไป
หม่อมหลวงถนอมจิต นวรัตน นางสนองพระโอษฐ์ตั้งแต่วันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2526 เป็นต้นไป
คุณหญิงสุนิดา บุนนาค นางสนองพระโอษฐ์ตั้งแต่วันที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2526 เป็นต้นไป
ท่านผู้หญิงอรนุช อิศรางกูร ณ อยุธยา นางสนองพระโอษฐ์ตั้งแต่วันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2545 เป็นต้นไป
ท่านผู้หญิงรวิจิตร์ สุวรรณบุบผา นางสนองพระโอษฐ์ตั้งแต่วันที่ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2559 – 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2567
หม่อมหลวงอรจิตรา สนิทวงศ์ นางสนองพระโอษฐ์ตั้งแต่วันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2559 เป็นต้นไป
แดร์ริงเด็สนีเบอลุงเงิน

ริชชาร์ท วากเนอร์ ผู้ประพันธ์
แดร์ริงเด็สนีเบอลุงเงิน (เยอรมัน: Der Ring des Nibelungen) หรือ แหวนของนีเบอลุง เป็นปกรณัมชุดของริชชาร์ท วากเนอร์ คีตกวีชาวเยอรมันซึ่งใช้เวลาประพันธ์ยาวนาถึง 26 ปี ตั้งแต่ ค.ศ. 1848 จนถึง 1874 โดยมีเค้าโครงเรื่องมาจากเทวตำนานนอร์สและมหากาพย์ นีเบอลุงเงินลีท
วากเนอร์แต่งอุปรากรเรื่องนี้ขึ้นมาด้วยความมั่นหมายให้เป็น "สมบูรณศิลปกรรม" (Gesamtkunstwerk) หมายถึงเป็นศิลปกรรมที่มีความสมบูรณ์แบบเบ็ดเสร็จทุกด้าน ความมุ่งหมายของเขาประสบผลสำเร็จอย่างงดงาม แหวนของนีเบอลุง ไม่เพียงเป็นอุปรากรที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเยอรมัน แต่ยังเป็นอุปรากรที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของโลกจนได้รับยกย่องเป็น "มหาอุปรากร" (Großoper)
อุปรากรเรื่องนี้ต้องใช้เวลาแสดงกว่าสิบห้าชั่วโมง ประกอบด้วยสี่ภาค ผู้แต่งระบุว่าเป็นบุพภาคและไตรภาค อันได้แก่:
Das Rheingold (ขุมทองแม่น้ำไรน์)
Die Walküre (ธิดาวัลคือเรอ)
Siegfried (ซีคฟรีท)
Götterdämmerung (เทวาอัสดง)
แหวนของนีเบอลุง มีเรื่องราวเกี่ยวกับคนแคระเผ่านีเบอลุงกับแหวนวิเศษ, การเนรเทศวัลคือเรอนามว่าบรึนฮิลเดอ,โศกนาฏกรรมของซีคฟรีทกับบรึนฮิลเดอ
ตัวละคร

| ทวยเทพ | มนุษย์ | วัลคือเรอ/               วัลคีรี่ | อื่นๆ |
| --- | --- | --- | --- |
|  โวทัน(โอดิน): จอมเทพ เทพแห่งแสง/อากาศ/วายุ  ฟริกกา (เฟร์ย่า): มเหสีของโวทัน เทพีแห่งการครองคู่  ไฟรอา: น้องสาวฟริกกา เทพแห่งความรัก/ความเยาว์/ความงาม  โดนเนอร์ (ธอ): น้องชายฟริกกา เทพแห่งสายฟ้า  โฟร: น้องชายฟริกกา เทพแห่งฤดูไม้ผลิ/อาทิตย์อุทัย/ความสุข  แอร์ดา: เทพีแห่งปัญญา/ชะตา/ปฐพี  โลเกอ(โลกิ): เทพแห่งอัคคี |  เผ่าเวิลซุง ซีคมุนด์: บุตรฝาแฝดของจอมเทพโวทัน  ซีคลินเดอ: บุตรฝาแฝดของจอมเทพโวทัน  ซีคฟรีท: บุตรของทั้งสอง ตระกูลไนดิง ฮุนดิง สามีของซีคลินเดอ, หัวหน้าตระกูลไนดิง นครกีบิชชุง กุนเทอร์: กษัตริย์แห่งชาวกีบิชชุง  กูทรูเนอ: พระขนิษฐาร่วมมารดา  ฮาเกิน: พระอนุชาต่างมารดา บุตรของอัลเบอริช |  บรึนฮิลเดอ  วัลเทราเทอ  เฮล์มวีเงอ  แกร์ฮิลเดอ  ซีครูเนอ  ชแวร์ทไลเทอ  ออร์ทลินเดอ  กริมแกร์เดอ  ร็อสไวส์เซอ |  นางอัปสรแม่น้ำไรน์ โวคลินเดอ  เว็ลกุนเดอ  ฟลอสฮิลเดอ ยักษา ฟาโซลท์  ฟาฟเนอร์: น้องชายฟาโซลท์ ต่อมาแปลงเป็นมังกร คนแคระนีเบอลุง อัลเบอริช: ผู้สร้างแหวนวิเศษ  มีเมอ: น้องชายอัลเบอริช พ่อบุญธรรมซีคฟรีท |
เนื้อเรื่อง > ปัจฉิมภาค: เทวาอัสดง

ซีคฟรีทได้ครองรักกับบรึนฮิลเดออย่างมีความสุข วันหนึ่งซีคฟรีทต้องการออกไปผจญโลกภายนอก จึงร่ำลาภรรยาและสัญญาว่าจะรักนางเพียงผู้เดียว พร้อมสวมแหวนวิเศษให้นางเป็นของดูต่างหน้า แล้วจึงออกเดินทางไปยังสถานที่ต่างๆ
ริมแม่น้ำไรน์มีนครแห่งหนึ่งนามว่ากีบิชชุง ซึ่งถูกปกครองโดยกษัตริย์กุนเทอร์ (Gunther) พระองค์มีขนิษฐาร่วมบิดามารดานามว่ากูทรูเนอ (Gutrune) และมีน้องชายต่างบิดานามว่าฮาเกิน (Hagen) ซึ่งพ่อของฮาเกินก็คืออัลเบอริช โดยที่กษัตริย์กุนเทอร์และขนิษฐากูทรูเนอยังโสดทั้งคู่ ฮาเกินต้องการครองแหวนวิเศษซึ่งเคยเป็นของบิดาตน จึงถวายคำแนะนำองค์กษัตริย์และพระขนิษฐาว่าสมควรที่จะทั้งสองจะหาคู่อภิเษกสมรสได้แล้ว และบนปฐพีนี้ก็ไม่มีผู้ใดคู่ควรกับองค์กษัตริย์และพระขนิษฐามากยิ่งกว่านางฟ้าตกสวรรค์นามว่าวัลคือเรอ กับยอดวีรบุรุษนามว่าซีคฟรีท ตามลำดับ
กษัตริย์กุนเทอร์ไม่ทราบว่าซีคฟรีทกับบรึนฮิลเดอร์เป็นคู่รักกัน จึงเห็นด้วยกับแผนการของเสนาบดีฮาเกิน ฮาเกินจึงลวงซีคฟรีทเข้ามาในวังและวางยาเสน่ห์จนเขาลืมภรรยาและเมารักพระขนิษฐา ซีคฟรีทสาบานเป็นพี่น้องกับกษัตริย์กุนเทอร์ และสัญญาว่าจะเอาตัวนางฟ้าตกสวรรค์มาถวายเป็นชายา
ซีคฟรีทเดินทางกลับไปยังภูเขาอัคคีโดยใช้ของวิเศษแปลงกายให้มีใบหน้าเหมือนกษัตริย์กุนเทอร์ ฝ่าทะเลเพลิงขึ้นไปข่มเหงบรึนฮิลเดอ ถอดแหวนวิเศษที่เป็นเครื่องรางความรักมาสวมไว้เอง ก่อนที่จะนำตัวบรึนฮิลเดอกลับไปถวายกษัตริย์กุนเทอร์ เมื่อถึงราชวัง บรึนฮิลเดอพบกับซีคฟรีทที่กลายเป็นสามีของพระขนิษฐา เมื่อนางเห็นแหวนวิเศษบนนิ้วของซีคฟรีท นางจึงประติดประต่อเรื่องราวทั้งหมดและแค้นที่ถูกทรยศ นางจึงบอกฮาเกินว่ากลางแผ่นหลังคือจุดอ่อนเดียวของซีคฟรีท
ฮาเกินให้ซีคฟรีทดื่มน้ำถอนยาเสน่ห์ ซีคฟรีทคืนความทรงจำและตระหนักถึงความผิดพลาด เขาคร่ำครวญเสียใจและถูกฮาเกินฆ่าตาย จากนั้น ฮาเกินกับกษัตริย์กุนเทอร์ก็แย่งชิงแหวนวิเศษจนตายทั้งคู่ บรึนฮิลเดอตัดสินใจว่าจะล้างคำสาปของแหวน นางจัดพิธีเผาศพให้ซีคฟรีทอย่างสมเกียรติ นางสวมแหวนและขี่ม้าเข้าไปในกองเพลิงเผาศพสามี และมอดไหม้สูงถึงสรวงสรรค์ จอมเทพประทับอยู่ในวัลฮัลลาท่ามกลางเปลวเพลิง รอคอยการสิ้นสุดแห่งยุคเทพ และกำเนิดยุคของมนุษย์ หลังเปลวเพลิงล้างผลาญ แม่น้ำไรน์ก็ไหลบ่าขึ้นท่วมทุกสิ่ง ทองคำกลับสู่ที่ที่ควรจะอยู่
อิทธิพล

แหวนของนีเบอลุง เป็นแรงบันดาลใจและมีอิทธิพลอย่างมหาศาลต่อเจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ในการแต่งปกรณัมชุดมิดเดิลเอิร์ธ
ดนตรีจากช่วงโหมโรง และฉากที่ 1 ("Hojotoho! Heiaha") องก์ที่ 3 ของภาคDie Walküre มีท่วงทำนองที่ได้รับความนิยม มีชื่อเรียกว่า "วัลคือเรินรีท" (Walkürenritt) หรือ "รีทแดร์วัลคือเริน" (Ritt der Walküren) ออกบรรเลงครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1870 ที่มิวนิก เป็นตอนที่บรรดาวัลคือเรอพี่สาวของบรึนฮิลเดอจำนวนสี่นางบินรวมกลุ่มกัน ดนตรีท่อนนี้เป็นที่นิยมนำมาบรรเลงซ้ำในวัฒนธรรมสมัยนิยม เช่น นำไปบรรเลงประกอบภาพยนตร์ เดอะ เบิร์ธ ออฟ อะ เนชั่น ในค.ศ. 1915 และฉากเฮลิคอปเตอร์ของกองทัพสหรัฐโจมตีหมู่บ้านเวียดกงในภาพยนตร์ อะโพคาลิปส์นาว ใน ค.ศ. 1979
ข้อมูล

Burbidge, Peter; Sutton, Richard (1979). The Wagner Companion. London. ISBN 0571114504.
Cooke, Deryck (2000). I Saw the World End: A Study of Wagner's Ring. New York: Oxford University Press. ISBN 0193153181.
Fifield, Christopher (2005). Ibbs and Tillett: The Rise and Fall of a Musical Empire. London: Ashgate. ISBN 978-1840142907.
Magee, Bryan (2001). The Tristan chord: Wagner and Philosophy. Metropolitan Books. ISBN 0805067884.
Mendelssohn, Fanny (1987).  Marcia Citron (บ.ก.). Letters of Fanny Hensel to Felix Mendelssohn. Pendragon Press. ISBN 978-0-918728-52-4.
Millington, Barry (2008). "Der Ring des Nibelungen: conception and interpretation".  ใน Grey, Thomas S. (บ.ก.). The Cambridge Companion to Wagner. Cambridge Companions to Music. Cambridge University Press. pp. 74–84. ISBN 978-0521644396.
Shaw, George Bernard (1898). The Perfect Wagnerite. สืบค้นเมื่อ 2017-04-29 – โดยทาง Project Gutenberg.
Wagner, Richard (1994). The Art Work of the Future, and other works ("A Communication to My Friends" is on pp. 269–392.). แปลโดย William Ashton Ellis. Lincoln and London. ISBN 978-0803297524.
อ่านเพิ่ม

Besack, Michael, The Esoteric Wagner – an introduction to Der Ring des Nibelungen, Berkeley: Regent Press, 2004 ISBN 9781587900747.
Di Gaetani, John Louis, Penetrating Wagner's Ring: An Anthology. New York: Da Capo Press, 1978. ISBN 9780306804373.
Gregor-Dellin, Martin, (1983) Richard Wagner: His Life, His Work, His Century. Harcourt, ISBN 0151771510.
Holman, J. K. Wagner's Ring: A Listener's Companion and Concordance. Portland, Oregon: Amadeus Press, 2001.
Lee, M. Owen, (1994) Wagner's Ring: Turning the Sky Round. Amadeus Press, ISBN 9780879101862.
Magee, Bryan, (1988) Aspects of Wagner. Oxford University Press, ISBN 0192840126.
May, Thomas, (2004) Decoding Wagner. Amadeus Press, ISBN 9781574670974.
Millington, Barry (editor) (2001) The Wagner Compendium. Thames & Hudson, ISBN 0500282749.
Sabor, Rudolph, (1997) Richard Wagner: Der Ring des Nibelungen: a companion volume. Phaidon Press, ISBN 0714836508.
Scruton, Sir Roger, (2016) The Ring of Truth: The Wisdom of Wagner's Ring of the Nibelung. Penguin UK, ISBN 1468315498.
Spotts, Frederick, (1999) Bayreuth: A History of the Wagner Festival. Yale University Press ISBN 0712652779.
แหล่งข้อมูลอื่น

ฟังผลงาน Prelude and entrance of the Gods into Valhalla (From Das Rheingold) ที่ มิวโซเพน
ฟังผลงาน Die Walkure (The Valkyries) ที่ มิวโซเพน
ฟังผลงาน Fantasie, Funeral March and Finale (from Siegfried) ที่ มิวโซเพน
"Das Rheingold – Entire vocal score online". William and Gayle Cook Music Library. Indiana University School of Music.
Ring synopsis
Anthony Tommasini (21 July 2007). "The 'Kirov' Ring: Let's Hear It for the Home Team". The New York Times. สืบค้นเมื่อ 10 July 2020.
"Radio Lab – The Ring and I". WNYC – A podcast about The Ring. 2004.
ฉากคนแคระอัลเบอริชบังเอิญเจอนางอัปสร
ซีคมุนด์ดึงดาบโนทุงจากต้นไม้ยักษ์
ซีคฟรีทปลุกบรึนฮิลเดอ
อักษรจีนตัวย่อ

| อักษรจีนตัวย่อ  |
| --- | --- |

ชนิด:  อักษรภาพ 
ช่วงยุค: ตั้งแต่ต้นคริสตศตวรรษที่ 20
ทิศทาง: ซ้ายไปขวา 
ภาษาพูด: ภาษาจีน ใช้เป็นอักษรทางการใน   จีนแผ่นดินใหญ่    สิงคโปร์ 
อักษรที่เกี่ยวข้อง
ระบบแม่: อักษรจีนตัวเต็มอักษรจีนตัวย่อ
ระบบพี่น้อง:  คันจิ  ฮันจา  จื๋อโนม  จู้อิน  คีตัน  ตันกุต  สือดิบผู้จ่อง 
 บทความนี้ประกอบด้วยสัญกรณ์การออกเสียงในสัทอักษรสากล (IPA) สำหรับคำแนะนำเบื้องต้นเกี่ยวกับสัญลักษณ์ IPA โปรดดู วิธีใช้:สัทอักษรสากล  สำหรับความแตกต่างระหว่าง [ ], / / และ ⟨ ⟩ ดูที่ สัทอักษรสากล § วงเล็บเหลี่ยมและทับ
Hànzì ฮั่นจื้อ แปลว่า ภาษาฮั่น หรือ ภาษาจีนกลาง เขียนด้วยอักษรจีนตัวย่อ
แผนภาพออยเลอร์แสดงกลุ่มของการเปลี่ยนแปลงอักษรจีนตัวเต็มไปเป็นอักษรจีนตัวย่อ
อักษรจีนตัวย่อ (จีนตัวย่อ: 简体字/简化字; จีนตัวเต็ม: 簡體字/簡化字; พินอิน: jiǎntǐzì/jiǎnhuàzì เจี่ยนถี่จื้อ/เจี่ยนฮั่วจื้อ) เป็นหนึ่งในสองรูปแบบอักษรจีนมาตรฐานที่ใช้กันทั่วโลกในปัจจุบัน อักษรจีนตัวย่อประดิษฐ์และเริ่มใช้โดยรัฐบาลพรรคคอมมิวนิสต์จีนของสาธารณรัฐประชาชนจีน (จีนแผ่นดินใหญ่) ใน พ.ศ. 2492 เหตุที่ต้องเรียกว่าอักษรจีนตัวย่อ หรือ Simplified Chinese character ก็เพื่อให้แตกต่างจากอักษรจีนมาตรฐานอีกรูปแบบหนึ่งที่ในปัจจุบัน นั่นคือ อักษรจีนตัวเต็ม หรือ Traditional Chinese Character (อักษรจีนดั้งเดิม)
อักษรจีนตัวย่ออาจถูกเรียกโดยชื่ออย่างเป็นทางการว่า (简体字; เจี่ยนถี่จื้อไฟล์:Zh-jiantizì.ogg) หมายถึงการทำให้เข้าใจง่ายของตัวอักษร "โครงสร้าง" หรือ "รูปร่าง" เนื่องจากอักษรจีนตัวเต็มมีรูปแบบตัวอักษรแบบดั้งเดิมและโบราณ ที่มีอยู่เป็นนับพันปีมีความยุ่งยากและซับซ้อนในการเขียนมาก ในทางตรงกันข้ามอักษรจีนตัวย่อชื่ออย่างเป็นทางการหมายถึง ชุดอักขระที่เรียบง่ายทันสมัยอย่างเป็นระบบซึ่ง (ตามที่ระบุไว้โดยประธานเหมา เจ๋อตงในปี ค.ศ. 1952) ไม่เพียงแต่รวมถึงการลดความซับซ้อนของโครงสร้าง แต่ยังลดจำนวนตัวอักษรจีนให้ได้มาตรฐานอีกด้วย
ในปัจจุบันอักษรจีนตัวเต็มได้ใช้อย่างเป็นทางการในสาธารณรัฐจีน (ไต้หวัน) ที่ยังคงอนุรักษ์รูปแบบการเขียนดั้งเดิมของอักษรจีนตัวเต็มไว้เป็นอักษรทางการ นอกจากนี้อักษรจีนตัวเต็มยังใช้ใน ฮ่องกง มาเก๊า และชุมชนชาวจีนโพ้นทะเลบางชุมชนที่เริ่มตั้งชุมชนก่อนการใช้อักษรจีนตัวย่ออย่างแพร่หลาย
ส่วนอักษรจีนตัวย่อใช้กันใน สาธารณรัฐประชาชนจีน (จีนแผ่นดินใหญ่) สิงคโปร์ และชุมชนชาวจีนโพ้นทะเลบางชุมชนที่เริ่มตั้งชุมชนหลังการใช้อักษรจีนตัวย่ออย่างแพร่หลาย
อย่างไรก็ตาม ชาวไทยเชื้อสายจีนส่วนมากยังคงใช้อักษรจีนตัวเต็มเป็นหลัก แต่สำหรับการสอนภาษาจีนตามสถานศึกษาในประเทศไทยส่วนมากจะใช้อักษรจีนตัวย่อ เพื่อให้เป็นแบบแผนเดียวกันกับสาธารณรัฐประชาชนจีน
ประวัติ > จีนแผ่นดินใหญ่ > การเมือง

คำว่า 風 (, ที่แปลว่า "ลม") เขียนแบบอักษรจีนตัวเต็ม
คำว่า 风 (, ที่แปลว่า "ลม") เขียนแบบอักษรจีนตัวย่อ
แม้ว่าสาธารณรัฐประชาชนจีนเป็นผู้เริ่มใช้อักษรจีนตัวย่ออย่างจริงจังใน พ.ศ. 2492 แต่อักษรจีนตัวย่อก็ปรากฏก่อนหน้านั้นมานานแล้ว โดยเฉพาะการเขียนแบบหวัด และในสมัยราชวงศ์จิ๋น (พ.ศ. 322 - 337) ได้นำมาใช้ในการพิมพ์ ในสมัยที่พรรคก๊กมินตั๋งปกครองประเทศจีนอยู่นั้น ผู้เชี่ยวชาญด้านภาษาและนักเขียนก็ได้เสนอความคิดว่า การใช้อักษรจีนตัวย่อจะช่วยเพิ่มอัตราการอ่านออกเขียนได้ของชาวจีนมากขึ้น สาเหตุที่สมัยก่อน มีประชาชนรู้หนังสือน้อยก็เพราะว่าภาษาจีน ใช้ระบบตัวอักษรรูปภาพ หนึ่งตัวแทนหนึ่งเสียง-หนึ่งคำ ดังนั้นจึงมีตัวอักษรจำนวนมหาศาล ต่างกับหลายภาษาทั่วโลก ที่ใช้ระบบอักษรผสมตัวอักษรสะกดแทนเสียง
ในสาธารณรัฐประชาชนจีน มีการออกประกาศใช้อักษรจีนตัวย่อครั้งแรก 2 ฉบับ คือใน พ.ศ. 2499 และ พ.ศ. 2507 ในระหว่างที่พึ่งมีการประกาศใช้นั้น เกิดความสับสนในการใช้ตัวอักษรจีนอย่างมาก ตัวอักษรที่ใช้ในครั้งนั้นเป็นตัวอักษรย่อบางส่วนผสมกับตัวอักษรดั้งเดิม และได้มีการประกาศใช้อักษรจีนตัวย่อครั้งที่ 2 หรือที่เรียกว่า 二简 เอ้อร์เจี่ยน ในพ.ศ. 2520 ในช่วงของการปฏิวัติวัฒนธรรม โดยฝ่ายซ้ายจัดในประเทศจีน แต่ในการประกาศใช้ครั้งที่ 2 นี้ไม่ได้รับการตอบรับเท่าที่ควร จนถึง พ.ศ. 2529 ได้ยกเลิกการประกาศครั้งที่ 2 นี้ไป ในขณะเดียวกัน ก็มีการแก้ไขการประกาศใช้อักษรจีนตัวย่อครั้งที่ 1 ถึง 6 ครั้ง (รวมถึงการนำตัวอักษรดั้งเดิม 3 ตัวมาใช้แทนตัวอักษรที่ย่อไปแล้วในประกาศครั้งที่ 1 ได้แก่ 叠, 覆, 像) อย่างไรก็ตาม แม้อักษรจีนตัวย่อตามประกาศใช้ครั้งที่ 2 จะถูกยกเลิกไป แต่ระหว่างนั้นก็ได้มีการสอนในโรงเรียนไปแล้ว และยังใช้ในการเขียนพู่กันด้วย
นอกจากนี้ การใช้อักษรจีนตัวย่อในสาธารณรัฐประชาชนจีน เป็นจุดเริ่มต้นของการยกเลิกอักษรเขียนแทนเสียงแบบเก่า และจุดกำเนิดของการเขียนแทนเสียงแบบพินอิน หรือ ฮั่นอวี่พินอิน (Hanyu Pinyin) อย่างไรก็ตาม การปฏิรูปตัวอักษรจีนไม่ได้รับความนิยมมากเหมือนอย่างที่ฝ่ายซ้ายจัดคาดไว้แต่แรก หลังจากการยกเลิกประกาศครั้งที่ 2 ไปแล้ว ทางสาธารณรัฐประชาชนจีนตั้งมั่นว่าจะรักษาระบบอักษรจีนให้คงที่ และจะไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ หรือนำตัวอักษรจีนตัวเต็ม กลับมาใช้อีกในอนาคต
พรรคคอมมิวนิสต์กลัวว่าประชาชนจะสับสนเกี่ยวความแตกต่างระหว่างอักษรจีนตัวเต็มและอักษรจีนตัวย่อ จึงอ้างเหตุนี้ในการห้ามใช้อักษรจีนตัวเต็มในสาธารณรัฐประชาชนจีน ต่อมา พรรคคอมมิวนิสต์เห็นว่าสิ่งพิมพ์ในประเทศยังมีการใช้อักษรจีนตัวเต็มอยู่ จึงได้ออกกฎหมายภาษาและตัวอักษรแห่งชาติขึ้น อธิบายไว้ว่า ในทั่วทั้งจีนแผ่นดินใหญ่ อักษรจีนตัวเต็มมิได้ถูกห้ามใช้ ส่วนใหญ่จะใช้อักษรจีนตัวเต็มในงานเฉลิมฉลอง การตกแต่งการใช้งานตามประเพณีดั้งเดิม เช่น การเขียนพู่กัน การใช้เพื่อการค้า เช่น ป้ายหน้าร้านและการโฆษณาซึ่งต่อมาส่วนมากใช้อักษรจีนตัวย่อกัน
สาธารณรัฐประชาชนจีนมักจะทำสื่อที่เผยแพร่ใน ไต้หวัน ฮ่องกง มาเก๊า และต่างประเทศ โดยใช้อักษรจีนตัวเต็ม ตัวอย่างเช่น หนังสือพิมพ์พีเพิ้ลส์เดลี่ที่มีทั้งรูปแบบอักษรจีนตัวเต็มและตัวย่อ เว็บไซต์ของหนังสือพิมพ์พีเพิ้ลส์เดลี่และสำนักข่าวซินหัวที่ให้เลือกอ่านเป็นอักษรจีนตัวเต็ม โดยใช้รหัสอักษร Big5 ตัวอย่างอื่น เช่น นมที่ผลิตในจีนแผ่นดินใหญ่และส่งไปขายในฮ่องกง ก็พิมพ์ฉลากโดยใช้อักษรจีนตัวเต็ม และการปกครองแบบหนึ่งประเทศสองระบบ ทางสาธารณรัฐประชาชนจีนก็ไม่อยากเปลี่ยนให้ฮ่องกงและมาเก๊ามาใช้อักษรจีนตัวย่อ
ประวัติ > สิงคโปร์ และมาเลเซีย

สิงคโปร์ มีการรับอักษรจีนตัวย่อจากสาธารณรัฐประชาชนจีนมาใช้ 3 ครั้ง
ครั้งแรก ในพ.ศ. 2512 กระทรวงศึกษาธิการสิงคโปร์ประกาศให้ใช้ อักษรจีนตัวย่อ 249 ตัว จากอักษรจีนตัวเต็ม 502 ตัว
ครั้งที่ 2 ในพ.ศ. 2517 ประกาศให้ใช้ อักษรจีนตัวย่อ 2287 ตัว ในครั้งนี้ มีการใช้ต่างจากสาธารณรัฐประชาชนจีน 49 ตัว
ครั้งที่ 3 ในพ.ศ. 2519 ประกาศให้ใช้ตัวอักษร 49 ตัว ที่แตกต่างจากสาธารณรัฐประชาชนจีน ในตอนแรก ตามสาธารณรัฐประชาชนจีน
ในพ.ศ. 2529 ใช้ตัวอักษรตามประกาศใช้ครั้งที่ 1 ฉบับแก้ไข ของในสาธารณรัฐประชาชนจีน
มาเลเซีย มีการประกาศใช้อักษรจีนตัวย่อตามสาธารณรัฐประชาชนจีน ทุกประการ ในพ.ศ. 2524
ประวัติ > การต่อต้านในไต้หวัน

อักษรจีนตัวย่อได้รับการต่อต้านและถูกแบนโดยรัฐบาลสาธารณรัฐจีนที่ตั้งอยู่บนเกาะไต้หวัน นำโดยพรรคก๊กมินตั๋ง เนื่องจากเห็นว่าตัวอักษรแบบย่อนั้นเป็นผลผลิตของคอมมิวนิสต์ ที่ทำลายวัฒนธรรมและคุณค่าโบราณนับพันปีของจีน ในปัจจุบันนั้นในไต้หวันยังคงใช้อักษรจีนตัวเต็มเป็นตัวเขียนอย่างเป็นทางการ ทำให้ผู้คนในไต้หวันสามารถอ่านตำราเก่าที่ใช้อักษรจีนโบราณอย่างง่ายดาย
พรรคคอมมิวนิสต์จีนในจีนแผ่นดินใหญ่กลับโต้แย้งว่าพวกเขามีมาตรการบังคับใช้อักษรจีนตัวย่อ เพื่อส่งเสริมให้มีการเพิ่มของอัตราการอ่านออกเขียนได้ของประชากร เนื่องจากอักษรจีนตัวเต็มนั้นซับซ้อน จดจำยาก ในปี พ.ศ. 2558 ได้มีการประเมินพบว่า ในจีนแผ่นดินใหญ่มีเพียงร้อยละ 3.6 ของประชากรวัยผู้ใหญ่ที่ไม่สามารถอ่านออกและเขียนได้ ส่วนในไต้หวันตัวเลขมีเพียงร้อยละ 1.6 เท่านั้น อย่างไรก็ตามในไต้หวันยังคงมีการต่อต้านอักษรแบบย่อของจีนแผ่นดินใหญ่จนถึงปัจจุบัน
กระบวนการย่อ > การทำให้โครงสร้างของอักขระง่ายขึ้น

ตัวอักษรทั้งหมดที่ทำให้แบบนี้ง่ายขึ้นมีการแจกแจงในตารางที่ 1 และตารางที่ 2 ใน Jiǎnhuà zì zǒng biǎo (简化字总表), "รายการตัวอักษรตัวย่อที่ถูกต้อง" ประกาศในปี พ.ศ. 2529
แสดงรายการตัวอักษรทั้งหมด 350 ตัวที่ใช้ด้วยตนเองและไม่สามารถทำหน้าที่เป็น "ส่วนประกอบของอักษรแบบย่อที่ทำให้เข้าใจง่าย"
แสดงรายการอักษร 132 ตัวที่ใช้ด้วยตนเองรวมถึงใช้เป็นส่วนประกอบของอักษรที่ทำให้เข้าใจง่ายเพื่อให้ได้อักษรที่ง่ายขึ้นอื่น ๆ ตารางที่ 2 ยังแสดงรายการ 14 "องค์ประกอบ" หรือ "ตัวรากศัพท์อักษร" ที่ไม่สามารถใช้งานได้ด้วยตัวเอง แต่สามารถวางนัยสำหรับการสร้างคำที่มีตัวอักษรที่ซับซ้อนมากขึ้น
กระบวนการย่อ > การสร้างคำยึดตามหลักส่วนประกอบตัวอักษรตัวย่อแบบง่าย

แสดงรายการตัวอักษร 1,753 ตัวที่เป็นตัวย่อยึดตามหลักหลักการย่อตัวอักษร ใช้สำหรับ"องค์ประกอบ" และ "ตัวรากศัพท์อักษร" ในตารางที่ 2
กระบวนการย่อ > การย่อโครงสร้างของตัวอักษรให้ง่ายขึ้น

ตัวอักษรทั้งหมดที่ทำให้เป็นตัวย่อจะมีการแจกแจงในตารางที่ 1 และตารางที่ 2 ใน รายการตัวอักษรตัวย่อที่ถูกต้อง ตัวอักษรในตารางทั้งสองมีโครงสร้างที่เรียบง่ายขึ้นอยู่กับชุดของหลักการที่คล้ายกัน ตัวอักษรจะถูกแยกออกเป็นสองตารางเพื่อทำเครื่องหมายอย่างชัดเจนในตารางที่ 2 ว่า 'ใช้งานได้เป็นส่วนประกอบตัวอักษรแบบย่อ' โดยอิงจากตารางที่ 3 ที่ได้รับมา
การแทนที่ตัวอักษรเดิมด้วยตัวอักษรอื่นที่มีอยู่ซึ่งฟังเหมือนกันหรือคล้ายกัน:
ใช้รูปแบบของตัวอักษรโค้ง (草書楷化):
過 → 过; 報 → 报; 爾 → 尔; 盡 → 尽; 學 → 学;  เป็นต้น
การเปลี่ยนส่วนประกอบของตัวอักษรด้วยสัญลักษณ์อย่างง่าย เช่นตัว (又) และ ตัว (乂):
การละเว้นองค์ประกอบของตัวอักษรตัวเต็ม:
เพิ่มเติมตัวอักษรหลังจากละเว้นส่วนประกอบบางอย่าง:
การกำจัดตัวรากศัพท์อักษรออกจากตัวอักษรตัวเต็ม