stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
แรนดี ออร์ตัน
มวยปล้ำอาชีพ > ดับเบิลยูดับเบิลยูอี (2002–ปัจจุบัน) > เดอะไวแอ็ตต์แฟมิลีและแชมป์ยูเอส

7 กรกฎาคม 2016 WWE ได้ประกาศว่าออร์ตันจะกลับมาปล้ำในซัมเมอร์สแลม (2016)เจอกับบร็อก เลสเนอร์ 19 กรกฎาคม ออร์ตันได้ถูกดราฟท์ไปสแมคดาวน์ ในสแมคดาวน์ 26 กรกฎาคม ออร์ตันได้ขึ้นปล้ำครั้งแรกในรอบ 9 เดือนชนะเดอะมิซ ในซัมเมอร์สแลมออร์ตันถูกเลสเนอร์อัดจนเลือดอาบ กรรมการจึงยุติแมตช์แบบ TKO จากนั้นได้เปิดศึกกับเบรย์ ไวแอ็ตต์ ในเฮาส์โชว์ที่ชิคาโกแพ้รีแมตช์กับเลสเนอร์แบบไม่มีกฏกติกา ในโนเมอร์ซี (2016)แพ้เบรย์จากการก่อกวนของลู้ก ฮาร์เปอร์ ในสแมคดาวน์ 25 ตุลาคม ระหว่างแมตช์เคนกับเบรย์ ออร์ตันได้ออกมาทำท่าจะช่วยเคน แต่กลับหักหลังเคนโดยใส่ RKO ทำให้เบรย์ชนะ ออร์ตันให้สัมภาษณ์หลังเวทีบอกว่าถ้าเอาชนะไวแอ็ตต์ไม่ได้ ก็ไปเป็นพวกมันซะเลย ในทีแอลซี (2016)ออร์ตันกับเบรย์ได้คว้าแชมป์สแมคดาวน์แท็กทีม WWEจากฮีท สเลเตอร์และไรโน ก่อนเสียแชมป์ให้อเมริกันอัลฟา ในรอยัลรัมเบิล (2017)ออร์ตันได้เป็นผู้ชนะรอยัลรัมเบิลครั้งที่2ได้สิทธิ์ชิงแชมป์ WWE ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 33 ในสแมคดาวน์ 14 กุมภาพันธ์ หลังจากที่เบรย์ป้องกันแชมป์ WWE ได้ ออร์ตันออกมาปฏิเสธที่จะชิงแชมป์กับเบรย์ จึงมีการหาผู้ท้าชิงคนใหม่และเป็นเอเจ สไตส์ที่ได้สิทธิ์ไป แต่ในสแมคดาวน์ 28 กุมภาพันธ์ ออร์ตันได้หักหลังเบรย์โดยการเผาบ้านของเบรย์ และประกาศทวงสิทธิ์คืน ทำให้ต้องมีการหาผู้ท้าชิงกับเอเจและเป็นออร์ตันที่ได้สิทธิ์คืน ในเรสเซิลเมเนียออร์ตันคว้าแชมป์โลกเป็นสมัยที่13
ในเพย์แบ็ก (2017)แพ้เบรย์ในกติกา "House of Horrors" จากการก่อกวนของจินเดอร์ มาฮาลซึ่งเป็นผู้ท้าชิงอันดับ1กับออร์ตัน และเป็นการจบเรื่องราวกับเบรย์ ในแบ็กแลช (2017)เสียแชมป์ให้มาฮาลและพลาดการชิงคืนในมันนีอินเดอะแบงก์ (2017) ในแบทเทิลกราวด์ (2017)แพ้ชิงแชมป์กับมาฮาลในกติกาปัญจาบพริซันแมตช์(แมตช์กรงไม้ไผ่) ในฟาสต์เลน (2018)ได้คว้าแชมป์ยูเอสทำให้เป็นแชมป์แกรนด์สแลมคนที่18 ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 34เสียแชมป์ให้มาฮาลแบบ4เส้า 2วันต่อมาออร์ตันได้ชนะแมตช์หาผู้ท้าชิงแชมป์ยูเอสกับมาฮาล ทว่ามาฮาลเสียแชมป์ให้เจฟฟ์ ฮาร์ดีซะก่อน ทำให้ออร์ตันได้ชิงกับเจฟฟ์ในแบ็กแลช (2018)แต่ไม่สำเร็จ ก่อนจะพักเข้ารับการผ่าตัดหัวเข่า ออร์ตันได้ปรากฏตัวในเอ็กซ์ตรีมรูลส์ (2018)โดยออกมาทำร้ายเจฟฟ์ ฮาร์ดีหลังจากเสียแชมป์ยูเอสให้ชินซูเกะ นากามูระทำให้ออร์ตันกลับมาเป็นฝ่ายอธรรม ต้นปี 2019 ได้เปิดศึกกับเอเจ สไตส์และได้แพ้ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 35 ในช่วงเดือนสิงหาคม 2019 ออร์ตันได้เปิดศึกท้าชิงแชมป์ WWE กับโคฟี คิงส์ตันถึง 2 ครั้งแต่ไม่สามารถคว้าได้ ก่อนจะถูกดราฟท์ไปอยู่รอว์หลังจากที่อยู่สแมคดาวน์มานานกว่า 3 ปี ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 36แพ้ให้กับอดีตคู่แท็กทีมอย่างเอดจ์ในกติกา Last Man Standing match ก่อนจะคว้าชัยคืนได้ใน Greatest Wrestling Match Ever ที่ศึก Backlash 2020 ในเดือนสิงหาคม 2020 ได้เปิดศึกชิงแชมป์ WWE กับดรูว์ แม็กอินไทร์แต่ก็พลาดทั้ง SummerSlam และ Clash of Champions(ในกติกาจับใส่รถพยาบาล Ambulance Match) แต่ใน Hell in a Cell ออร์ตันก็สามารถคว้าแชมป์ WWE ได้อีกครั้งเป็นแชมป์โลกสมัยที่ 14 ก่อนเสียคืนให้ดรูว์
มวยปล้ำอาชีพ > ดับเบิลยูดับเบิลยูอี (2002–ปัจจุบัน) > อาร์เค-โบร

ในปลายปี 2020 ออร์ตันได้เปิดศึกกับ The Fiend และท้าเจอในกติกา Firefly Inferno Match หรือเผาทั้งเป็นโดยออร์ตันเป็นฝ่ายชนะโดยการราดน้ำมันและจุดไฟเผาร่าง Fiend ก่อนที่ Fiend จะกลับมาในสภาพไหม้เกรียม และมีแมตช์กันอีกครั้งในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 37แต่ออร์ตันก็เป็นฝ่ายเอาชนะไปได้อีกครั้ง ต่อมาได้มาร่วมทีมกับแมต ริดเดิลในนาม Rk-Bro และคว้าแชมป์รอว์แท็กทีม WWEร่วมกันได้ใน SummerSlam 2021 ก่อนเสียให้ Alpha Academy (โอทิส และ แชด เกเบิล) หลังครองได้ 142 วัน และชิงคืนได้เป็นสมัยที่ 2 ก่อนเสียให้ดิอูโซส์ในการรวมแชมป์แท็กทีม และต้องเข้ารับการผ่าตัดพักการปล้ำเป็นเวลานาน
ออร์ตันได้กลับมาปล้ำอีกครั้งในรอบ 18 เดือนโดยร่วมปล้ำวอร์เกมส์ในศึกเซอร์ไวเวอร์ซีรีส์ 25 พฤศจิกายน 2023 ก่อนที่จะเซ็นสัญญาเป็นนักมวยปล้ำสังกัดค่ายสแมคดาวน์เพื่อล้างแค้นสมาชิกกลุ่มบลัดไลน์ที่ทำให้เขาบาดเจ็บจนต้องพักปล้ำไปนาน ในรอยัลรัมเบิล 2024 ออร์ตันได้ร่วมชิงแชมป์โลกสี่เส้ากับโรแมนเรนส์, เอเจสไตลส์และแอลเอไนท์แต่ไม่สามารถคว้าแชมป์ได้ ในอิลิมิเนชั่น แชมเบอร์ที่ออสเตรเลียออร์ตันได้ร่วมปล้ำในกรงแชมเบอร์เพื่อสิทธิ์ชิงแชมป์โลกเฮวีเวตในเรสเซิลเมเนีย 40 โดยออร์ตันสามารถอยู่จนถึงสองคนสุดท้ายกับดรูว์ แม็กอินไทร์แต่โดนโลแกน พอลเจ้าของแชมป์ยูเอสเอาสนับมือชกหน้าสลบจนถูกดรูว์จับกดแพ้ไป ทำให้ออร์ตันแค้นมากจึงท้าโลแกนพอลในการชิงแชมป์ยูเอสในเรสเซิลเมเนียโดยมีเควิน โอเวนส์ร่วมปล้ำเป็นสามเส้าแต่ก็ไม่สามารถคว้าแชมป์ได้
ชีวิตส่วนตัว

ในเดือนพฤศจิกายนปี 2005 ออร์ตันประกาศหมั้นกับแฟนสาวของเขา Samantha Speno ทั้งคู่แต่งงานกันเมื่อวันที่ 21 กันยายน 2007 ลูกคนแรกของพวกเขา Alanna Marie Orton เกิดเมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม 2008 ในมิถุนายน 2013 ออร์ตัน และภรรยาได้หย่าร้างกัน หลังจากที่แยกกันอยู่เมื่อปี 2012
ออร์ตันทนทุกข์ทรมานจากไหล่ hypermobile เขามีรอยสักที่นาวิกโยธินสหรัฐสักไว้บนแขนซ้ายของเขา แต่ครอบคลุมมันขึ้นมาหลังจากที่ได้รับการปลดประจำการความประพฤติที่ไม่ดีเมื่อเขาไปแหกคุกครั้งที่สอง เขาถูกส่งกลับบ้านหลังจากที่ใช้ชีวิต 38 วันในคุกทหารที่ค่าย Pendleton
เมื่อถูกล้างทางการแพทย์ที่จะต่อสู้หลังจากที่ได้รับบาดเจ็บที่กระดูกไหปลาร้าของเขา ในแมตช์ที่เจอกับ ทริปเปิลเอช, ออร์ตันได้รับบาดเจ็บกระดูกไหปลาร้าอีกครั้งจากอุบัติเหตุมอเตอร์ไซค์ เมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม 2013 เขาถูกทำร้ายโดยแฟนมวยปล้ำคนหนึ่งในเคปทาวน์ในระหว่างการทัวร์ของ WWE ที่แอฟริกาใต้ WWE ระบุว่าการทำร้ายไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของบทที่วางแผนไว้
เพลงเปิดตัว

"Voices" ขับร้องโดยวง Rev Theory (เพลงเปิดตัวของออร์ตันในปัจจุบัน)
"This Fire Burns" ขับร้องโดยวง Killswitch Engage (ออร์ตันใช้เพลงเปิดตัวเพลงนี้เพียงแค่อาทิตย์เดียวเท่านั้น ปัจจุบันได้กลายไปเป็นเพลงเปิดตัวของซีเอ็ม พังก์)
"Burn in My Light" ขับร้องโดยวง Mercy Drive (เป็นเพลงที่ออร์ตันใช้เปิดตัวเมื่ออกจากกลุ่ม เอฟโวลูชัน ซึ่งภายหลังออร์ตันได้ออกมาเผยว่าเกลียดเพลงนี้มากๆ และทนใช้เพลงเปิดตัวนี้มานานถึง 4 ปี)
"Line in the Sand" ขับร้องโดยวง Motörhead (เป็นเพลงที่ออร์ตันใช้เปิดตัวสมัยอยู่ในกลุ่ม เอฟโวลูชั่น และเป็นเพลงเปิดตัวเพลงที่ 2 ของกลุ่มด้วยเช่นกัน)
"Evolve" โดย Jim Johnston (เป็นเพลงเปิดตัวเพลงแรกของกลุ่ม เอฟโวลูชั่น)
"Blasting'" (เพลงเปิดตัวเพลงแรกของออร์ตันนับตั้งแต่ย่างก้าวเข้ามาใน WWE)
ผลงานอื่น > ภาพยนตร์

| Year | Title | Role |
| --- | --- | --- |
| 2011 | That's What I Am | Ed Freel |
| 2013 | 12 Rounds 2: Reloaded | Nick Malloy |
| 2015 | The Condemned 2 | Will Tanner |
| 2016 | Countdown | Himself |
| 2019 | Flarsky | TBA |
| 2019 | Changeland | Martin |
ผลงานอื่น > โทรทัศน์

| Year | Title | Role |
| --- | --- | --- |
| 2007 | Deal or No Deal | Himself |
| 2016 | Shooter | James Richards |
| 2018 | The Thundermans | Nick Thunderman |
แชมป์และรางวัล

The Baltimore Sun
Wrestler of the Year (2009)
Ohio Valley Wrestling
OVW Hardcore Championship (2 times)
Pro Wrestling Illustrated
Feud of the Year (2009) vs. Triple H
Most Hated Wrestler of the Year (2007, 2009)
Most Improved Wrestler of the Year (2004)
Most Popular Wrestler of the Year (2010)
Rookie of the Year (2001)
Wrestler of the Year (2009, 2010)
Ranked No. 1 of the top 500 singles wrestlers in the PWI 500 in 2008
World Wrestling Entertainment/WWE
WWE Championship (10 times)
World Heavyweight Championship (4 times)
WWE Intercontinental Championship (1 time)
WWE United States Championship (1 time)
World Tag Team Championship (1 time) – with Edge
WWE Raw Tag Team Championship (2 times) – with Riddle
WWE SmackDown Tag Team Championship (1 time) – with Bray Wyatt and Luke Harper
Money in the Bank (2013)
Royal Rumble (2009, 2017)
Seventeenth Triple Crown Champion
Tenth Grand Slam Champion (under current format; eighteenth overall)
Slammy Award (2 times)
Hashtag of the Year (2014) – #RKOOuttaNowhere
Rivalry of the Year (2020) vs. Edge
WWE Year-End Award for Shocking Moment of the Year (2018) – Tearing Jeff Hardy's ear
Wrestling Observer Newsletter
Most Improved (2004)
Most Disgusting Promotional Tactic (2006) Exploiting the death of Eddie Guerrero ("Eddie's down there... in Hell!" promo)
Most Overrated (2013)
Worst Feud of the Year (2013) – as member of The Authority vs.  Big Show
Worst Feud of the Year (2017) vs. Bray Wyatt
Worst Worked Match of the Year (2017) vs. Bray Wyatt at WrestleMania 33 on April 2
ดูเพิ่ม

James Guttman (2006). World Wrestling Insanity: The Decline and Fall of a Family Empire. Toronto. p. 235. ISBN 1-55022-728-9.
"2007 Wrestling Almanac & Book of Facts". Wrestling’s Historical Cards. Kappa Publishing. 2007.
แหล่งข้อมูลอื่น

แรนดี ออร์ตัน ที่ WWE.com
แรนดี ออร์ตัน ที่เฟซบุ๊ก
แรนดี ออร์ตัน ที่เอกซ์ (ทวิตเตอร์)
แรนดี ออร์ตัน ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
คว้าแชมป์โลกเฮฟวี่เวทที่อายุน้อยที่สุดในซัมเมอร์สแลม 2004 ด้วยวัยเพียง 24 ปี 4 เดือน 15 วัน
แชมป์โลกแท็กทีมร่วมกับเอดจ์ในนามเรท-อาร์เคโอ
แชมป์ WWEในปี2008
เดอะเลกาซี: ออร์ตัน, เท็ด ดีบีอาซี(ขวา) และโคดี โรดส์(ซ้าย)
แชมป์ WWEในปี2013
แชมป์โลกเฮฟวี่เวท WWE
แชมป์ยูเอส
แชมป์โลก 14 สมัย (แชมป์ WWE 10 สมัย และแชมป์โลกเฮฟวี่เวท 4 สมัย)
โทนี แอนเดอร์สัน

โทมัส การ์ฟีลด์ แอนเดอร์สัน (31 มกราคม ค.ศ. 1942 – 1 เมษายน ค.ศ. 2020), รู้จักกันในชื่อ โทนี แอนเดอร์สัน เป็นนักฟุตบอลจากประเทศออสเตรเลีย รู้จักกันในฐานะเป็นนักกีฬาในสโมสรฟุตบอลเมลเบิร์นในช่วงปี คริสตทศวรรษที่ 1960
แหล่งข้อมูลอื่น

แม่แบบ:AFL Tables
แม่แบบ:AustralianFootball
DemonWiki profile
กระทรวงแรงงานและการคุ้มครองสังคม

| --- | --- |
Министерство труда и социальной защиты Российской Федерации


ภาพรวมหน่วยงาน
ก่อตั้ง: ค.ศ. 2012
หน่วยงานก่อนหน้า: กระทรวงสาธารณสุขและการพัฒนาสังคม
เขตอำนาจ: รัฐบาลรัสเซีย
สำนักงานใหญ่: อาคารของบริษัทประกันภัยภาคเหนือ, ถนนอิลินกา 21, มอสโก 55°45′23″N 37°37′46″E﻿ / ﻿55.7563°N 37.6295°E﻿ / 55.7563; 37.6295
รัฐมนตรี: อันตน โคตยาคอฟ
เว็บไซต์: mintrud.gov.ru
กระทรวงแรงงานและการคุ้มครองสังคม (รัสเซีย: Министерство труда и социальной защиты Российской Федерации) เป็นกระทรวงของรัฐบาลรัสเซียที่รับผิดชอบด้านการคุ้มครองสังคมและแรงงาน
กระทรวงแรงงานและการคุ้มครองสังคมได้ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 2012 ภายใต้การนำของดมีตรี เมดเวเดฟ เมื่อกระทรวงสาธารณสุขและการพัฒนาสังคมถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน โดยฝ่ายที่เกี่ยวข้องกับสุขภาพกลายเป็นกระทรวงสาธารณสุขแห่งรัสเซีย โดยกระทรวงนี้มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่อาคารของบริษัทประกันภัยภาคเหนือในเขตตเวียร์สกอย มอสโก
อันตน โคตยาคอฟดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานและการคุ้มครองสังคมตั้งแต่วันที่ 21 มกราคม ค.ศ. 2020
เลือง เกื่อง

| เลือง เกื่อง Lương Cường |
| --- | --- |
พลเอกพิเศษเลือง เกื่อง 2024

ประธานาธิบดีเวียดนาม คนที่ 14
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  21 ตุลาคม ค.ศ. 2024
นายกรัฐมนตรี: ฝั่ม มิญ จิ๊ญ
รองประธานาธิบดี: หวอ ถิ อั๊ญ ซวน
ผู้นำ: โต เลิม(เลขาธิการ)
ก่อนหน้า: โต เลิม
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด:  (1957-08-15) 15 สิงหาคม ค.ศ. 1957 (67 ปี) จังหวัดฟู้เถาะ ประเทศเวียดนามเหนือ
พรรคการเมือง: พรรคคอมมิวนิสต์
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้:  พรรคคอมมิวนิสต์
สังกัด:  กองทัพประชาชนเวียดนาม
ประจำการ: 1975–2024
ยศ:  พลเอกพิเศษ (Đại tướng)
บังคับบัญชา: กองทัพประชาชนเวียดนาม
ผ่านศึก: สงครามเวียดนาม

พลเอกพิเศษ เลือง เกื่อง (เวียดนาม: Lương Cường) เป็นนายทหารบกชาวเวียดนาม ต่อมาดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีเวียดนามคนที่ 14 ตั้งแต่ตุลาคม 2024
เลือง เกื่อง เกิดเมื่อ 15 สิงหาคม ในจังหวัดฟู้เถาะ สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีสาขาสถาปนาพรรคการเมืองและรัฐประศาสนศาสตร์ และหลักสูตรทฤษฎีการเมืองขั้นสูง เขาเข้าร่วมกองทัพเวียดนามเหนือในปี 1975 และมีส่วนร่วมในสงครามเวียดนาม ต่อมาเข้าเป็นสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศเวียดนามในปี 1978
เขาเติบโตในหน้าที่ในฐานะทหารการเมือง สังกัดกรมการเมืองใหญ่ของกองทัพประชาชนเวียดนาม ซึ่งเป็นหน่วยงานที่กำหนดทิศทางและตรวจสอบทุกหน่วยในกองทัพ และเป็นสายงานที่มีความใกล้ชิดกับพรรคคอมมิวนิสต์ ตำแหน่งสุดท้ายคือผู้อำนวยการกรมการเมืองใหญ่ของกองทัพ ต่อมาในปี 2019 เขาได้รับยศพลเอกพิเศษ ถือเป็นชาวเวียดนามคนที่ 15 ที่ได้รับยศนี้
ในเดือนสิงหาคม 2024 เมื่อพลเอกพิเศษโต เลิม ลาออกจากตำแหน่งประธานาธิบดีไม่นานหลังพึ่งได้รับตำแหน่งเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์ ส่งผลให้สมัชชาแห่งชาติลงมติเลือกพลเอกพิเศษเลือง เกื่อง เป็นประธานาธิบดีเวียดนามคนใหม่
โจคิวโคคุมิน

โจคิวโคคุมิน (上級国民, jōkyū kokumin) เป็นคำศัพท์ที่ได้รับความนิยมในญี่ปุ่น ซึ่งถูกใช้บนอินเทอร์เน็ตเป็นหลักเพื่ออ้างถึงบุคคลที่มีอภิสิทธิ์และอยู่เหนือกว่าคนทั่วไป ในปี 2015 และ 2019 คำนี้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลคำศัพท์และคำฮิตแห่งปี ซึ่งจัดโดยสำนักพิมพ์ จิยูโคคุมินฉะ [ja]
ความหมาย

คำนี้ไม่มีนิยามที่ชัดเจน ในบางกรณีอาจหมายถึงกลุ่มชนชั้นสูงและผู้มั่งคั่ง หรืออาจหมายถึงนักการเมือง ผู้เชี่ยวชาญ และข้าราชการที่แสดงพฤติกรรมหรือกล่าวคำพูดที่คนทั่วไปไม่สามารถเข้าใจได้
นอกจากนี้ คำนี้ยังสามารถใช้หมายถึงกลุ่มบุคคลที่ใช้อำนาจทางการเมือง อำนาจทางการเงิน หรืออำนาจในรูปแบบอื่น ๆ เพื่อหลีกเลี่ยงอาชญากรรมและความรับผิดชอบทางสังคมของตนเอง
ประวัติ

คำว่า พลเมืองชั้นสูง (Upper-Class Citizen) ได้รับความนิยมอย่างรวดเร็วตั้งแต่มีข้อกล่าวหาในปี 2015 ว่า ตราสัญลักษณ์ ของ โอลิมปิกฤดูร้อน 2020 และ พาราลิมปิกฤดูร้อน 2020 ละเมิดลิขสิทธิ์ ต่อมา คำนี้ถูกนำมาใช้ในอินเทอร์เน็ตและสื่อมวลชนในการรายงานอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นในเดือนกุมภาพันธ์ 2018 ที่เขตมินาโตะ กรุงโตเกียว และอุบัติเหตุทางรถยนต์ที่ฮิงาชิ-อิเคบุคุโระในเดือนเมษายน 2019 ซึ่งทำให้มีผู้เสียชีวิต
ประวัติ > การพัฒนาตราสัญลักษณ์โอลิมปิกและพาราลิมปิกโตเกียว 2020

ในปี 2015 มีข้อกล่าวหาเรื่องการละเมิดลิขสิทธิ์เกี่ยวกับตราสัญลักษณ์ของโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 และ พาราลิมปิกฤดูร้อน 2020 คณะกรรมการจัดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกและพาราลิมปิกโตเกียว (TOCOG) ได้จัดการแถลงข่าว และสื่อมวลชนรวมถึงผู้ใช้อินเทอร์เน็ตนำคำว่า พลเมืองชั้นสูง มาใช้
ประวัติ > อุบัติเหตุทางรถยนต์ร้ายแรงที่ฮิงาชิ-อิเคบุคุโระ

เมื่อวันที่ 19 เมษายน 2019 รถยนต์คันหนึ่งเสียการควบคุมในฮิงาชิ-อิเคบุคุโระ, โตเกียว ทำให้ผู้หญิงอายุ 31 ปีและลูกสาวอายุ 3 ปีของเธอเสียชีวิตขณะข้ามทางม้าลาย และมีผู้บาดเจ็บอีก 10 ราย รวมถึงคนขับรถและภรรยาของเขา คนขับรถคือ โคโซ อีซูกะ (อายุ 87 ปีขณะนั้น) อดีตข้าราชการระดับสูงของกระทรวงเศรษฐกิจ การค้า และอุตสาหกรรม (METI) และอดีตรองประธานบริษัท คูโบต้า คอร์ปอเรชั่น อย่างไรก็ตาม อีซูกะไม่ได้ถูกจับกุม แต่ถูกส่งตัวไปรักษาที่โรงพยาบาลแทน ทำให้เกิดข้อกล่าวหาเรื่องการเลือกปฏิบัติในกระบวนการยุติธรรม โดยชาวเน็ตใช้คำว่า พลเมืองชั้นสูง เพื่อสะท้อนถึงสถานะทางสังคมของเขาและการได้รับอภิสิทธิ์พิเศษ
ในทางตรงกันข้าม สองวันถัดมา คนขับรถโดยสารประจำทาง ซึ่งเกิดอุบัติเหตุที่โกเบและทำให้มีผู้เสียชีวิต 2 คน ถูกจับกุมทันทีที่เกิดเหตุ
นอกจากนี้ สื่อมวลชนรายงานชื่ออีซูกะว่าเป็น "อดีตข้าราชการ" หรือ "อดีตผู้อำนวยการ" แทนที่จะเป็น "ผู้ต้องสงสัย"  เนื่องจากเขาเคยเป็นข้าราชการระดับสูงของกระทรวงอุตสาหกรรมและการค้าระหว่างประเทศ (MITI) และเคยดำรงตำแหน่งเป็นประธานสมาคมอุตสาหกรรม ตลอดจนเป็นผู้อำนวยการบริษัทเครื่องจักรขนาดใหญ่ ความรู้สึกว่าเขาได้รับการปฏิบัติเป็นพิเศษทำให้เกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์อย่างหนัก  ส่งผลให้คำว่า พลเมืองชั้นสูง ถูกเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลคำใหม่และคำยอดฮิตแห่งปี 2019  นอกจากนี้ หนังสือเรื่อง พลเมืองชั้นสูง/พลเมืองชั้นล่าง โดย อากิระ ทาจิบานะ ซึ่งออกจำหน่ายในเดือนสิงหาคมปีเดียวกัน มียอดพิมพ์ถึง 130,000 ฉบับ
ตราสัญลักษณ์ที่ออกแบบโดย เคนจิโร ซาโนะ
ซูมิเระ อูเอซากะ

Japanese voice actress
| ซูมิเระ อูเอซากะ |
| --- | --- |
上坂 すみれ

เกิด:  (1991-12-19) 19 ธันวาคม ค.ศ. 1991 (33 ปี) จังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น
ชื่ออื่น: ซูมิเปะ (すみぺ)
อาชีพ: นักพากย์
องค์การ: วอยซ์คิต
ซูมิเระ อูเอซากะ (上坂 すみれ, 19 ธันวาคม 1991 -) เป็นนักพากย์ นักแสดง และ นักร้องหญิงชาวญี่ปุ่น เกิดที่จังหวัดคานางาวะ จบการศึกษาจาก มหาวิทยาลัยโซเฟีย คณะต่างประเทศ ภาควิชาภาษารัสเซีย สังกัดวอยซ์คิต อยู่ค่ายเพลง KING AMUSEMENT CREATIVE มีชื่อเล่นว่า ซูมิเปะ (すみぺ)
แอร์นิวซีแลนด์

แอร์นิวซีแลนด์ (อังกฤษ: Air New Zealand; มาวรี: Araraurangi Aotearoa) เป็นสายการบินประจำชาติและสายการบินที่ใหญ่ที่สุดของประเทศนิวซีแลนด์ ที่มีฐานการบินหลักที่ท่าอากาศยานนานาชาติออกแลนด์ สายการบินให้บริการเที่ยวบินโดยสารประจำไปยังจุดหมายปลายทางภายในประเทศ 20 แห่ง และจุดหมายปลายทางระหว่างประเทศ 30 แห่ง ใน 18 ประเทศ โดยส่วนใหญ่ตั้งอยู่ในขอบแปซิฟิก สายการบินเป็นสมาชิกของกลุ่มพันธมิตรสายการบินสตาร์อัลไลแอนซ์ตั้งแต่ปี 1999
แอร์นิวซีแลนด์เข้ามาสืบทอดกิจการของแทสมันเอ็มไพร์แอร์เวย์ลิมิเต็ด (ทีล) เมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1965 สายการบินให้บริการเฉพาะเส้นทางระหว่างประเทศจนถึงปี 1978 เมื่อรัฐบาลได้ควบรวมกิจการของสายการบินเข้ากับนิวซีแลนด์แนชนัลแอร์เวย์คอปอเรชัน (เอ็นเอซี) เป็นสายการบินเดียวภายใต้ชื่อ แอร์นิวซีแลนด์ สายการบินโอนกิจการมาเป็นเอกชนในปี 1989 แต่รัฐบาลกลับเข้ามาถือหุ้นส่วนใหญ่ในปี 2001 ภายหลังสภาวะใกล้ล้มละลายจากความล้มเหลวในการผูกขาดกับสายการบินอันเซตต์ออสเตรเลีย  ในปีงบประมาณ 2017 จนถึงเดือนมิถุนายน แอร์นิวซีแลนด์ให้บริการผู้โดยสาร 15.95 ล้านคน
เครือข่ายเส้นทางบินของแอร์นิวซีแลนด์เน้นไปที่ออสตราเลเซียและแปซิฟิกใต้เป็นหลัก โดยให้บริการเที่ยวบินระยะไกลไปยังเอเชียตะวันออกและอเมริกาเหนือ สายการบินเป็นสายการบินสุดท้ายที่ดำเนินการเที่ยวบินรอบโลก โดยทำการบินสู่ลอนดอน ผ่านลอสแองเจลิสและฮ่องกง โดยบริการหลังนี้ถูกยกเลิกในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2013 เมื่อแอร์นิวซีแลนด์หยุดให้บริการเที่ยวบินฮ่องกง-ลอนดอน เพื่อสนับสนุนข้อตกลงการบินร่วมกับคาเธ่ย์แปซิฟิก เที่ยวบินสู่ลอนดอนฮีทโธรว์ของสายการบินหยุดให้บริการโดยสิ้นเชิงในปี 2020 จากการแข่งขันในตลาดที่สูงและความต้องการที่ลดลง แอร์นิวซีแลนด์มีสำนักงานใหญ่ในชื่อ "เดอะฮับ" ซึ่งตั้งอยู่ห่างจากท่าอากาศยานนานาชาติออกแลนด์ 20 กิโลเมตรในวินยาร์ดควอเตอร์
ปัจจุบันแอร์นิวซีแลนด์มีเครื่องบินประจำการในฝูงบินหลากหลายประเภท ได้แก่ เครื่องบินตระกูลแอร์บัส เอ320 เอ320นีโอ โบอิง 777 และโบอิง 787 ดรีมไลเนอร์ และมีฝูงบินระดับภูมิภาคซึ่งประกอบด้วย เอทีอาร์ 72-600 และบอมบาร์ดิเอร์ คิว300 สายการบินได้รับรางวัลสายการบินแห่งปีในปี 2010 และปี 2012 โดยแอร์ทรานส์ปอร์ตเวิลด์ ในปี 2014 แอร์นิวซีแลนด์ได้รับการจัดอันดับให้เป็นสายการบินที่ปลอดภัยที่สุดในโลกโดย JACDEC
ประวัติ

ในปี 1940 ทีล หรือ แทสมันเอ็มไพร์แอร์เวย์ลิมิเต็ด ได้ถูกก่อตั้งขึ้น เที่ยวบินแรกของสายการบินออกเดินทางจาก อ๊อคแลนด์ไปซิดนีย์และเวลลิงตัน ต่อมา จึงได้เพิ่มเที่ยวบินไปยังฟิจิ ซามัว ตาฮิติ และหมู่เกาะคุก รัฐบาลออสเตรเลียได้ทำการซื้อหุ้นส่วนของ TEAL ไปทั้งหมด 50% ในปี 1953 ส่วนที่เหลืออีก 50% ก็ตกเป็นของรัฐบาลนิวซีแลนด์ ในปี 1961 สายการบินนี้ได้กลายเป็นของรัฐบาลนิวซีแลนด์โดยสมบูรณ์ ทีลได้เปลี่ยนชื่ออย่างเป็นทางการว่า แอร์นิวซีแลนด์ เมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1965 
สายการบินได้ซื้อเครื่องบินดักลาส ดีซี-8 ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1965  ซึ่งใช้สำหรับเส้นทางที่ยาวกว่าไปยังโฮโนลูลูและลอสแอนเจลิส จากนั้นในปี 1981 แอร์นิวซีแลนด์ก็ได้ซื้อ โบอิง 747  แอร์นิวซีแลนด์เข้าซื้ออันเซตต์ออสเตรเลียในปี 2000 โดยอันเซตต์ได้เลิกดำเนินการไปในภายหลัง
กิจการองค์กร > สำนักงานใหญ่

สำนักงานใหญ่ของแอร์นิวซีแลนด์เป็นอาคารสำนักงานขนาด 15,600 ตารางเมตร (168,000 ตารางฟุต) ตั้งอยู่ที่หัวมุมถนนโบมอนต์และถนนฟานชอว์ในออกแลนด์ สำนักงานนี้ประกอบด้วยอาคารหกชั้นสองแห่งที่เชื่อมต่อกัน  อาคารเหล่านี้ใช้เงิน 60 ล้านดอลลาร์นิวซีแลนด์ในการสร้างและพัฒนา ตั้งแต่ปลายเดือนกันยายนถึงต้นเดือนตุลาคม ค.ศ. 2006
กิจการองค์กร > บริษัทลูก

แอร์นิวซีแลนด์คาร์โก้เป็นบริษัทในเครือเพียงแห่งเดียวในปัจจุบันของแอร์นิวซีแลนด์ โดยเป็นบริการขนส่งสินค้าทุกประเภท
กิจการองค์กร > การสนับสนุน

แอร์นิวซีแลนด์เป็นผู้สนับสนุนหลักในการแข่งขันรักบี้รายการแอร์นิวซีแลนด์คัพตลอดฤดูกาลของปีค.ศ. 2009 สายการบินยังเป็นสปอนเซอร์หลักของนิวซีแลนด์รักบี้ รวมทั้งสมาคมรักบี้ทีมชาตินิวซีแลนด์ หรือออลแบล็คส์ สายการบินยังเป็นผู้สนับสนุนของแอร์นิวซีแลนด์ไวน์อวาร์ดและเวิลด์ออฟแวร์เอเบิลอาร์ต และเป็นพันธมิตรกับกรมอนุรักษ์และแอนตาร์กติกาของนิวซีแลนด์
จุดหมายปลายทาง

แอร์นิวซีแลนด์ให้บริการปลายทางภายในประเทศ 20 แห่งและปลายทางระหว่างประเทศ 30 แห่งในสิบแปดประเทศและเขตแดนทั่วเอเชีย อเมริกาเหนือ และโอเชียเนีย
แอร์นิวซีแลนด์ดำเนินการเส้นทางเสรีภาพสี่เส้นทางที่ห้า (เช่น ระหว่างสองปลายทางที่ไม่ใช่ของนิวซีแลนด์) สายการบินดำเนินการเที่ยวบินรายสัปดาห์จากราโรตองกาไปซิดนีย์และลอสแอนเจลิส นอกเหนือจากเที่ยวบินที่ต่อเครื่องผ่านออกแลนด์ ในปีค.ศ. 2012 หลังจากได้รับสัญญาจากรัฐบาลออสเตรเลีย แอร์นิวซีแลนด์ได้เปิดตัวบริการสัปดาห์ละสองครั้งจากซิดนีย์และบริสเบนไปยังเกาะนอร์ฟอล์กด้วยเครื่องบินแอร์บัส เอ320
จุดหมายปลายทาง > ข้อตกลงการบินร่วม

แอร์นิวซีแลนด์ได้มีข้อตกลงการบินร่วมกันกัลสายการบินต่างๆดังต่อไปนี้:
อาเอโรลิเนอัสอาร์เฆนตินัส
แอร์แคนาดา
แอร์ไชนา
แอร์ตาฮีตี นูอี
แอร์กาแล็ง
ออล นิปปอน แอร์เวย์
เอเชียนาแอร์ไลน์
คาเธ่ย์แปซิฟิค
สายการบินเอทิฮัด
อีวีเอแอร์
ฟิจิแอร์เวย์
ลุฟท์ฮันซ่า
ควอนตัส
สิงคโปร์แอร์ไลน์
เซาท์แอฟริกันแอร์เวส์
เตอร์กิชแอร์ไลน์
ยูไนเต็ดแอร์ไลน์
เวอร์จินแอตแลนติก
ฝูงบิน

ฝูงบินปัจจุบันของแอร์นิวซีแลนด์
แอร์บัส เอ320-200
แอร์บัส เอ320นีโอ
แอร์บัส เอ321นีโอ
โบอิง 777-300อีอาร์
โบอิง 787-9
ฝูงบิน > ฝูงบินปัจจุบัน

ณ เดือนกันยายน ค.ศ. 2024 แอร์นิวซีแลนด์มีเครื่องบินประจำการอยู่ในฝูงบินดังนี้:
| เครื่องบิน | ประจำการ | คำสั่งซื้อ | ผู้โดยสาร> C+ | ผู้โดยสาร> C | ผู้โดยสาร> W | ผู้โดยสาร> Y | ผู้โดยสาร> รวม | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| แอร์บัส เอ320-200 | 17 | — | — | — | — | 171 | 171 |  |
| แอร์บัส เอ320นีโอ | 6 | — | — | — | — | 165 | 165 |  |
| แอร์บัส เอ321นีโอ | 12 | 4 | — | — | — | 214 | 214 | การจัดเรียงแบบระหว่างประเทศ |
| แอร์บัส เอ321นีโอ | 12 | 4 | — | — | — | 217 | 217 | การจัดเรียงแบบภายในประเทศ |
| เอทีอาร์ 72-600 | 29 | 2 | — | — | — | 68 | 68 |  |
| โบอิง 777-300อีอาร์ | 9 | 1 | — | 44 | 54 | 244 | 342 | จะปลดประจำการและทดแทนด้วยโบอิง 787 ในปี 2027 |
| โบอิง 777-300อีอาร์ | 9 | 1 | 6 | 53 | 34 | 201 | 294 | เช่าจากคาเธ่ย์แปซิฟิก |
| โบอิง 777-300อีอาร์ | 9 | 1 | — | 40 | 32 | 296 | 368 | เช่าจากคาเธ่ย์แปซิฟิก |
| โบอิง 787-9 | 14 | 2 | — | 27 | 33 | 215 | 275 | ลูกค้าเปิดตัว |
| โบอิง 787-9 | 14 | 2 | — | 18 | 21 | 263 | 302 | ลูกค้าเปิดตัว |
| โบอิง 787-9 | 14 | 2 | 8 | 42 | 52 | 125 | 227 | การจัดเรียงห้องโดยสารใหม่ในปี 2024 |
| โบอิง 787-9 | 14 | 2 | 4 | 22 | 33 | 213 | 272 | การจัดเรียงห้องโดยสารใหม่ในปี 2024 |
| โบอิง 787-10 | — | 6 | รอประกาศ | รอประกาศ | รอประกาศ | รอประกาศ | รอประกาศ | ทดแทนโบอิง 777-300อีอาร์ในปี 2027 |
| เดอ ฮาวิลแลนด์ แคนาดา แดช 8-300 | 23 | — | — | — | — | 50 | 50 | ผู้ให้บริการรายใหญ่ที่สุดของรุ่น |
ฝูงบินของแอร์นิวซีแลนด์คาร์โก
| บีตาอาลียา อีซีทอล | — | 1 | สินค้า | สินค้า | สินค้า | สินค้า | สินค้า | จะเป็นเครื่องบินพลังงานไฟฟ้ารุ่นแรกของแอร์นิวซีแลนด์ |
| รวม | 110 | 16 |  |  |  |  |  |  |
แอร์นิวซีแลนด์มีอายุฝูงบินเฉลี่ย 10.1 ปี
การบริการ > ห้องโดยสาร > ชั้นประหยัด

ที่นั่งชั้นประหยัดมีให้บริการบนเครื่องบินทุกลำโดยจะมีการจัดเรียงที่นั่งแบบ 3-3-3 บนโบอิง 787, 3-4-3 บนโบอิง 777-200 และ 300 อีอาร์ ที่นั่งมีความกว้างประมาณ 790 -880 มิลลิเมตร สามารถเอนเบาะที่นั่งได้ประมาณ 152 มิลลิเมตร ที่นั่งชั้นประหยัดทุกที่นั่งได้มีการติดตั้งหน้าจอความบันเทิงไว้ทุกที่นั่ง โดยหน้าจอจะมีขนาด 9 ถึง 10 นิ้ว
การบริการ > ห้องโดยสาร > ชั้นประหยัด สกายเคาช์

ที่นั่งชั้นประหยัด สกายเคาช์ มีให้บริการในเครื่องบิน โบอิง 787-9, โบอิง 777-200ER และ โบอิง 777-300ER โดยเป็นชุดที่นั่งชั้นประหยัดสามที่นั่งแถวริมหน้าต่างของห้องโดยสารที่มีพนักวางแขนที่สามารถหดกลับเข้าไปในที่นั่งด้านหลัง และที่พักขาแบบเต็มที่สามารถปรับยกขึ้นเองทีละตัวและแบบแมนนวล เพื่อสร้างพื้นผิวเรียบที่ยื่นออกไปทางด้านหลังของที่นั่งด้านหน้า ที่นั่งชั้นนี้ได้รับการออกแบบมาโดยเฉพาะสำหรับครอบครัว เพื่อใช้เป็นพื้นที่สำหรับเล่นที่ราบเรียบ และสำหรับคู่รักที่ซื้อเบาะนั่งตรงกลางในราคาตัวละ 25% ก็สามารถใช้เป็นเบาะนอนราบได้
ที่นั่งชั้นประหยัด สกายเคาช์ แต่ละที่นั่งมีสิ่งอำนวยความสะดวกพื้นฐานเหมือนกับที่นั่งชั้นประหยัดแบบมาตรฐาน ที่นั่งชั้นนี้มีให้บริการเฉพาะในเส้นทางที่มีระยะเวลานานกว่า 6 ชั่วโมงเท่านั้น ในกรณีที่เครื่องบินถูกใช้ในเส้นทางที่สั้นกว่า ที่พักขาจะถูกล็อกและที่นั่งชั้นสกายเคาช์จะทำหน้าที่เป็นที่นั่งชั้นประหยัดแบบปกติ
การบริการ > ห้องโดยสาร > ชั้นประหยัดพรีเมียม

ที่นั่งชั้นประหยัดพรีเมียมจะอยู่ในโซนเฉพาะในห้องโดยสาร ซึ่งใช้ห้องสุขาร่วมกับห้องโดยสาร ธุรกิจพรีเมียร ซึ่งมีอยู่ในเครื่องบินโบอิง 777-200ER, โบอิง 787-9 และโบอิง 777-300ER บางลำ ห้องโดยสารมีไฟส่องสว่าง การรับประทานอาหารและไวน์ที่คัดสรร และปลั๊กไฟในบริเวณที่นั่ง เช่นเดียวกับห้องโดยสารชั้นธุรกิจพรีเมียร์ ที่นั่งที่ได้รับการตกแต่งใหม่นั้นกว้างขึ้นด้วยการปรับเอนได้ขนาด 9 นิ้ว และที่พักขาที่ขยายได้ โดยมีการจัดเรียงที่นั่งแบบ 2-4-2 ในโบอิ้ง 777 และรูปแบบ 2-3-2 ในโบอิ้ง 787-9 ระยะห่างระหว่างที่นั่งประมาณ 41 นิ้ว (1,000 มม.)
การบริการ > ห้องโดยสาร > ชั้นธุรกิจพรีเมียร

ที่นั่งชี้นธุรกิจพรีเมียร์ เป็นชั้นโดยสารสูงสุดที่มีในเที่ยวบินของแอร์นิวซีแลนด์โดยมีให้บริการบนโบอิง 777 และโบอิง 787 ที่นั่งได้รับการกำหนดค่าในรูปแบบรูปแฉกแนวตั้งในรูปแบบ 1-2-1 บน 777 และ 1-1-1 บน 787 ทำให้ผู้โดยสารทุกคนสามารถเข้าถึงทางเดินได้โดยตรง เบาะนั่งแต่ละที่นั่งเป็นหนังกว้าง 22 นิ้ว (560 มม.) และที่พักเท้าแบบอัตโนมัติที่สามารถใช้เป็นเบาะสำหรับแขกได้ เบาะนั่งสามารถปรับเป็นเตียงนอนราบแบบเต็มความยาวได้ (79.5 นิ้วหรือ 2,020 มม.)
การบริการ > ห้องรับรอง

แอร์นิวซีแลนด์ เลานจ์ เป็นชื่อสำหรับเครือข่ายห้องรับรองของสายการบินทั่วโลกของ แอร์นิวซีแลนด์ สมาชิกของโปรแกรมแอร์นิวซีแลนด์ โครู สามารถเข้าใช้ห้องรับรองและรับบริการจอดรถ ช่องเช็คอินพิเศษ ปริมาณสัมภาระเช็คอินเพิ่มเติม และที่นั่งที่สำรองไว้
อุบัติเหตุและอุบัติการณ์สำคัญ

ณ เดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2022 แอร์นิวซีแลนด์ได้สูญเสียเครื่องบินสี่ลำและการจี้เครื่องบินสองครั้ง อุบัติเหตุที่เลวร้ายที่สุดของสายการบิน และเป็นเพียงอุบัติเหตุที่มีผู้โดยสารเสียชีวิต คือเที่ยวบินที่ 901 ในวันที่ 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 1979 เมื่อเครื่องบินแมคดอนเนลล์ ดักลาส ดีซี-10 ชนเข้ากับภูเขาไฟเอเรบัสในเที่ยวบินท่องเที่ยวเหนือทวีปแอนตาร์กติกา ผู้โดยสารและลูกเรือทั้งหมด 257 คนบนเครื่องเสียชีวิต
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ของแอร์นิวซีแลนด์ (อังกฤษ)
สำนักงานใหญ่ "เดอะฮับ" ของแอร์นิวซีแลนด์ในออกแลนด์
ที่นั่งชั้นประหยัด
ที่นั่งชั้นประหยัดพรีเมียม
ที่นั่งชั้นธุรกิจพรีเมียร