stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เจ้าชายแรนีเยที่ 3 เจ้าผู้ครองโมนาโก
พระประวัติ

เจ้าชายแรนีแยที่ 3 ประสูติเมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1923 พระโอรสในเจ้าหญิงชาร์ล็อต ดัชเชสแห่งวาล็องตีนัว พระธิดานอกสมรสในเจ้าชายหลุยส์ที่ 2 แห่งโมนาโก กับเคานต์ปีแยร์ เดอ โปลีเนียค แรนีเยเสกสมรสกับนักแสดงผู้ได้รับรางวัลออสการ์ชาวอเมริกัน เกรซ เคลลี และมีพระโอรส-ธิดาด้วยกัน 3 พระองค์ ภายหลังเกรซ เคลลี ได้สิ้นพระชนม์ลงก่อน หลังจากการสิ้นพระชนม์ของพระมเหสี เจ้าชายแรนีเยทรงครองตนเป็นโสดตลอดพระชนม์ชีพ พระองค์ถือเป็นองค์อธิปัตย์ที่ครองราชสมบัติยาวนานที่สุดของโมนาโกเป็นเวลากว่า 50 ปี และอันดับที่สองของโลก รองจากพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร
เจ้าชายแรนีเยที่ 3 สิ้นพระชนม์ในเวลา 06.30 นาฬิกา ของวันที่ 6 เมษายน ค.ศ. 2005 หลังจากประชวรเป็นเวลายาวนาน สิริพระชันษาได้ 81 ปี พระศพของพระองค์ถูกฝังเคียงข้างเกรซ เคลลี ชายาผู้เป็นที่รัก ณ อาสนวิหารแม่พระปฏิสนธินิรมล ซึ่งเป็นสถานที่ที่พระองค์เสกสมรสกับพระชายา ภายหลังพระโอรสเพียงหนึ่งเดียวของพระองค์คือ เจ้าชายอาลแบร์ที่ 2 แห่งโมนาโก จึงครองราชย์ต่อมา
แหล่งข้อมูลอื่น

Princely House of Monaco เก็บถาวร 2009-04-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Official website of the funerals[ลิงก์เสีย]
Rainier's biography เก็บถาวร 2008-04-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, from the Palace's official website
Times obituary 6 April, 2005[ลิงก์เสีย]
Cardinal Ratzinger sends condolences to Monaco on Prince Rainier's death
The Monte Carlo Royal Palace - 360 degree QTVR เก็บถาวร 2005-04-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Prominent People - Rainier III เก็บถาวร 2007-12-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Prince Rainier III of Monaco - Daily Telegraph obituary
| ก่อนหน้า |  | เจ้าชายแรนีเยที่ 3 เจ้าผู้ครองโมนาโก |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| เจ้าชายหลุยส์ที่ 2 |  |   เจ้าผู้ครองโมนาโก   (ค.ศ. 1949 – 2005) |  | เจ้าชายอาลแบร์ที่ 2 |
| เจ้าหญิงชาร์ล็อต |  |   รัชทายาทแห่งโมนาโก   (ค.ศ. 1944 – 1949) |  | ว่าง พระองค์ต่อไป เจ้าหญิงการอลีน |
| เจ้าชายหลุยส์ที่ 2 |  |   มาร์ควิสแห่งโบ   (ค.ศ. 1944 – 1958) |  | เจ้าชายอาลแบร์ที่ 2 |
| เจ้าหญิงชาร์ล็อต |  |   ดยุกแห่งวาล็องตีนัว   (ค.ศ. 1977 – 2005) |  | เจ้าชายอาลแบร์ที่ 2 |
ยืน ภู่วรวรรณ

| ยืน ภู่วรวรรณ |
| --- | --- |
ยืนใน พ.ศ. 2554
เกิด: 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2493 (74 ปี) จังหวัดพระนคร ประเทศไทย
สัญชาติ: ไทย
ศิษย์เก่า: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย สถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเชีย
มีชื่อเสียงจาก: การพัฒนาการประมวลภาษาธรรมชาติในภาษาไทย
คู่สมรส: วรรณา ภู่วรวรรณ
บุตร: 2 คน
รางวัล: นักวิจัยดีเด่นแห่งชาติ (พ.ศ. 2539)
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: วิทยาการคอมพิวเตอร์
สถาบันที่ทำงาน: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
 
รองศาสตราจารย์ ยืน ภู่วรวรรณ (เกิด 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2493) เป็นนักวิทยาการคอมพิวเตอร์ชาวไทย เคยเป็นอาจารย์ภาควิชาวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ คณะวิศวกรรมศาสตร์ และดำรงตำแหน่งรองอธิการบดีฝ่ายเทคโนโลยีสารสนเทศ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ อยู่ก่อนเกษียณอายุราชการ รศ. ยืนมีผลงานเด่นในด้านการพัฒนาการประมวลภาษาธรรมชาติด้วยคอมพิวเตอร์ในภาษาไทย และการการพัฒนาโครงสร้างระบบเทคโนโลยีสารสนเทศของมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
วัยเยาว์และการศึกษา

รศ. ยืน ภู่วรวรรณ เกิดเมื่อ 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2493 ที่กรุงเทพมหานคร เป็นบุตรคนที่สามจากหกคน และเป็นฝาแฝดผู้พี่ของ ศ.ยง ภู่วรวรรณ อาจารย์คณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เมื่อยังเด็ก ครอบครัวได้ย้ายภูมิลำเนาไปอยู่อำเภอเมือง จังหวัดนครปฐม และได้เข้าศึกษาที่โรงเรียนพระปฐมวิทยาลัย และศึกษาระดับปริญญาตรีที่คณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย โดยสำเร็จการศึกษาวิศวกรรมศาสตรบัณฑิต (วิศวกรรมไฟฟ้า) ใน พ.ศ. 2515 และระดับมหาบัณฑิต (ปริญญาโท) สาขาวิศวกรรมไฟฟ้าจากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และสาขาวิศวกรรมอุตสาหการจากสถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเชีย ใน พ.ศ. 2517
การทำงาน

รศ. ยืน เริ่มทำงานเป็นอาจารย์ภาควิชาวิศวกรรมไฟฟ้า คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ใน พ.ศ. 2516 โดยได้เริ่มพัฒนาซอฟต์แวร์สำหรับไมโครคอมพิวเตอร์ ใน พ.ศ. 2521 และทำการพัฒนาการประมวลภาษาธรรมชาติตั้งแต่ พ.ศ. 2523 รศ. ยืนและคณะได้สาธิตโปรแกรมประมวลผลคำภาษาไทยครั้งแรกใน พ.ศ. 2524 และพัฒนาโปรแกรม Thai Easy Writer เสร็จในปีถัดมา
รศ. ยืนเป็นหนึ่งในผู้ที่สนับสนุนให้มีมาตรฐานระบบภาษาไทยสำหรับคอมพิวเตอร์ (ใน พ.ศ. 2527 มีใช้อยู่กว่ายี่สิบระบบ) และเป็นรองประธานคณะกรรมการวิชาการร่างมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม รหัสสำหรับอักขระไทยที่ใช้กับคอมพิวเตอร์ (มอก.620-2529 ซึ่งถัดมาปรับปรุงเป็น มอก.620-2533)
รศ. ยืนเป็นหัวหน้าห้องปฏิบัติการวิจัยไมโครคอมพิวเตอร์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ซึ่งได้พัฒนาระบบมาตรฐานภาษาไทยระดับแก่น (Thai Kernel System) ใน พ.ศ. 2533 เป็นระบบเคอร์เนลที่รับรองการพัฒนาโปรแกรมที่ใช้ภาษาไทยโดยไม่ต้องขึ้นกับฮาร์ดแวร์ แต่ระบบนี้ไม่สามารถขยายฐานผู้ใช้ได้สำเร็จเมื่อมีการขยายการใช้งานของระบบไมโครซอฟท์ วินโดวส์ในเวลาต่อมา
รศ. ยืนเป็นผู้บุกเบิกการใช้ฐานข้อมูลพจนานุกรมสำหรับการแบ่งคำภาษาไทยและการแปลภาษาด้วยเครื่อง ได้จัดทำอรรถาภิธานภาษาไทยเป็นครั้งแรก และได้พัฒนาระบบการวิเคราะห์และสังเคราะห์คำและประโยคสำหรับการตรวจตัวสะกดด้วยคอมพิวเตอร์ ผลงานวิจัยของ รศ. ยืนจำนวนมากที่ได้นำเสนอในการประชุมวิชาการระดับชาติและนานาชาติ
รศ. ยืนยังมีบทบาทสำคัญในการพัฒนาโครงสร้างระบบเครือข่ายคอมพิวเตอร์ของมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ตั้งแต่ พ.ศ. 2533 ซึ่งต่อมาได้มีการใช้ระบบเครือข่ายใยแก้วนำแสงเป็นมหาวิทยาลัยแรกในประเทศไทย และแลนไร้สายทั้งมหาวิทยาลัยใน พ.ศ. 2540 ซึ่งเป็นเครือข่ายที่ใหญ่ที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ทั้งนี้มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์เป็นผู้บุกเบิกการใช้งานเทคโนโลยีสารสนเทศมานาน โดยได้ตั้งสำนักบริการคอมพิวเตอร์เป็นหน่วยงานระดับคณะตั้งแต่ พ.ศ. 2528 ซึ่ง รศ. ยืนก็เคยดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการสำนักฯ รศ. ยืนดำรงตำแหน่งรองอธิการบดีฝ่ายเทคโนโลยีสารสนเทศมาตั้งแต่ พ.ศ. 2545 จนเกษียณอายุราชการใน พ.ศ. 2554
รศ. ยืนมีผลงานเขียนหนังสือและตำราด้านคอมพิวเตอร์และด้านอื่น ๆ กว่าหกสิบรายการ และได้รับการยอมรับมานานว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านวิทยาการคอมพิวเตอร์ระดับแนวหน้าของประเทศไทย
ชีวิตส่วนตัว

รศ. ยืน สมรสกับนางวรรณา ภู่วรวรรณ มีบุตรสาวสองคนและบุตรชายหนึ่งคนคือ ณวรรณ ณัญจนา และ ณัช ภู่วรวรรณ ตามลำดับ รศ. ยืนได้ริเริ่มใช้อีเมลในการสื่อสารกับบุตรทั้งสามคนมาตั้งแต่ พ.ศ. 2537 โดยใช้เป็นตัวกลางในการสื่อสารเวลาอยู่ต่างประเทศ และสอนบทเรียนชีวิตผ่านตัวอย่างที่มักได้จากธรรมชาติ ด้วยเหตุนี้กูเกิลจึงได้ให้ รศ. ยืนเป็นหนึ่งใน "ฮีโร่เว็บ" ในแคมเปญ "เว็บคือสิ่งที่คุณสร้างสรรค์" ซึ่งเป็นการประชาสัมพันธ์เบราว์เซอร์กูเกิล โครม
เกียรติประวัติ

สภาวิจัยแห่งชาติ ได้มองรางวัลนักวิจัยดีเด่นแห่งชาติ ประจำปี 2539 สาขาวิทยาศาสตร์กายภาพและคณิตศาสตร์ แด่ รศ. ยืน เป็นการประกาศเกียรติคุณสำหรับผลงานวิจัยด้านการประมวลภาษาธรรมชาติด้วยคอมพิวเตอร์อย่างต่อเนื่อง รศ. ยืนยังได้รับรางวัลผลงานคิดค้นหรือสิ่งประดิษฐ์ที่เป็นประโยชน์แก่ประเทศชาติ จากสภาวิจัยแห่งชาติ ใน พ.ศ. 2526 พ.ศ. 2527 พ.ศ. 2529 พ.ศ. 2530 พ.ศ. 2531 พ.ศ. 2533 และ พ.ศ. 2535 อีกด้วย
รศ. ยืนได้ดำรงตำแหน่งกรรมการสมาคมคอมพิวเตอร์แห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ และศูนย์เทคโนโลยีอิเล็กทรอนิกส์และคอมพิวเตอร์แห่งชาติ เป็นสมาชิกสภาวิจัยแห่งชาติ และเป็นที่ปรึกษาให้กับหน่วยราชการ อาทิเช่นสำนักงบประมาณและกรมสรรพากร รศ. ยืนเป็นผู้ทรงคุณวุฒิในการจัดทำหลักสูตรคอมพิวเตอร์ให้กับสถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี เป็นผู้ดูแลตัวแทนนักเรียนไทยในการแข่งขันคอมพิวเตอร์โอลิมปิกระหว่างประเทศ และเป็นประธานคณะกรรมการจัดงานการแข่งขันฯ ครั้งที่ 23 ซึ่งประเทศไทยเป็นเจ้าภาพใน พ.ศ. 2554
รางวัลที่ได้รับ

ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์(การวิเคราะห์ธุรกิจและวิทยาการข้อมูล) จากสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ (นิด้า)
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2567 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2542 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2546 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นที่ 4 จตุตถดิเรกคุณาภรณ์ (จ.ภ.)
พ.ศ. 2541 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
หลัว เซี่ยน

ขุนพลของราชวงศ์จิ้น (เสียชีวิต ค.ศ. 270)
| หลัว เซี่ยน |
| --- | --- |
羅憲 / 羅獻

ขุนพลผู้ชนะเลิศ (冠軍將軍 กว้านจฺวินเจียงจฺวิน)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 267 (267) – ค.ศ. 270 (270)
กษัตริย์: สุมาเอี๋ยน
เจ้าเมืองบุเหลง (武陵太守 อู่หลิงเจียงจฺวิน) (ในนาม)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 264 (264) – ค.ศ. 267 (267)
กษัตริย์: โจฮวน /  สุมาเอี๋ยน
ขุนพลข้ามแม่น้ำ (淩江將軍 หลิงเจียงเจียงจฺวิน)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 264 (264) – ค.ศ. 267 (267)
กษัตริย์: โจฮวน
ผู้บัญชาการทหาร (領軍 หลิ่งจฺวิน)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 258 (258) – ค.ศ. ? (?)
กษัตริย์: เล่าเสี้ยน / โจฮวน
เจ้าเมืองปาตง (巴東太守 ปาตงไท่โฉ่ว)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 258 (258) – ค.ศ. ? (?)
กษัตริย์: เล่าเสี้ยน
นายกองพัน (校尉 เซี่ยวเว่ย์)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. 258 (258)
กษัตริย์: เล่าเสี้ยน
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: นครเซียงหยาง มณฑลหูเป่ย์
เสียชีวิต: ค.ศ. 270
บุตร: หลัว สี
บุพการี: หลัว เหมิง (บิดา)
ญาติ: หลัว ชื่อ (พี่ชาย) หลัว ช่าง (หลานอา)
อาชีพ: ขุนพล, ขุนนาง
ชื่อรอง: ลิ่งเจ๋อ (令則)
สมัญญานาม: เลี่ยโหว (烈侯)
บรรดาศักดิ์: ซีเอ้อเซี่ยนโหว (西鄂縣侯)

หลัว เซี่ยน (จีน: 羅憲 หรือ 羅獻; พินอิน: Luó Xiàn; เสียชีวิต ค.ศ. 270) ชื่อรอง ลิ่งเจ๋อ (จีน: 令則; พินอิน: Lìngzé) เป็นขุนพลและขุนนางของรัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊กของจีน หลังการล่มสลายของจ๊กก๊กในปี ค.ศ. 263 หลัว เซี่ยนรับราชการต่อไปกับรัฐวุยก๊ก จากนั้นก็รับราชการกับราชวงศ์จิ้นที่ขึ้นมาแทนที่วุยก๊กในปี ค.ศ. 266 หลัว เซี่ยนมีชื่อเสียงจากการป้องกันจุดยุทธศาสตร์ที่อำเภอเองอั๋น (永安 หย่งอาน; ปัจจุบันคืออำเภอเฟิ่งเจี๋ย นครฉงชิ่ง) เป็นเวลา 6 เดือนเพื่อต้านทานการโจมตีของรัฐง่อก๊กที่เป็นอดีตรัฐพันธมิตรของจ๊กก๊ก ภายหลังการล่มสลายของจ๊กก๊ก
ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
บรรณานุกรม

ตันซิ่ว (คริสต์ศตวรรษที่ 3). สามก๊กจี่ (ซานกั๋วจื้อ).
ฉาง ฉฺวี (ป. ศตวรรษที่ 4). หฺวาหยางกั๋วจื้อ.
เผย์ ซงจือ (คริสต์ศตวรรษที่ 5). อรรถาธิบายสามก๊กจี่ (ซานกั๋วจื้อจู้).
ฝาง เสฺวียนหลิง (บก.) (648). จิ้นชู.
ซือหม่า กวาง (1084). จือจื้อทงเจี้ยน.
de Crespigny, Rafe (2007). A Biographical Dictionary of Later Han to the Three Kingdoms 23-220 AD. Leiden: Brill. ISBN 9789004156050.
| ด ค กบุคคลสำคัญในจ๊กก๊ก |
| --- | --- |
จักรพรรดิ:  เล่าปี่  เล่าเสี้ยน 
จักรพรรดินี:  งอซี  เตียวซี  จักรพรรดินีจาง 
เจ้าชายและราชนิกูลชาย:  เล่ากี๋  เล่าขำ  เล่าจ้อง  เล่าจ้าน  เล่ายอย  เล่าลี  เล่าสุน  เล่าเอ๋ง  เล่าเอียว 
ผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน:  จูกัดเหลียง  เจียวอ้วน  ตั๋งอุ๋น  บิฮุย  เกียงอุย 
ข้าราชการฝ่ายพลเรือน:  กวนหิน  กุยฮิวจี๋  ขับเจ้ง  เคาจู  เคาเจ้ง  จินปิด  จูเก่อ เฉียว  เจาจิ๋ว  เจียวเอี๋ยน  ฉาง จี้  ฉาง ซฺวี่  เฉิน จือ  เช่อ ยฺเหวียน  โช่ว เหลียง  ซือหม่า เชิ่งจือ  ตังควด  ตั๋งโห  ตันจิ๋น  ตันซิ่ว  ตู้ เจิ่น  เตงเลียง  เตาเขง  เตียวเซีย  เตียวติด  เตียวเปา  โตบี  เบงกอง  บิสี  เฟ่ย์ ลี่  ม้าเชียว  ม้าเลี้ยง  เริ่น ซี  ลิคี  ลิจวน  ลิหงี  ลิฮก  เล่าป๋า  เลี้ยงเขียน  เลี้ยงซี  เลี่ยว ลี่  ไลบิน  หวาง ฉง  หยาง ซี่  เหยา โจ้ว  หลี่ เซียง  หลี่ มี่  หลี เหมี่ยว  หวาง ฮฺว่า  เหวิน ลี่  เหอ จือ  เหอ พาน  เหอ สุย  อองเมา  อองเลี้ยน  อองฮู  อินเบก  อินเชียง  อีเจี้ย  เอี่ยงลอง  เอียวหู  เอียวหงี  เอียวฮอง  ฮวนเกี๋ยน  ฮุยโฮ 
ข้าราชการฝ่ายทหาร:  กง ลู่  กัว ซิว  กัวหยง  กุอั๋น  โกเสียง  งอปั้น  งออี้  เงียมอู  จฺวี้ ฝู  จองอี้  เจียวปิน  เฉิน เต้า  จูกัดเจี๋ยม  จูกัดสง  เจียวสี  ตันเซ็ก  เตงจี๋  เตียวจูล่ง  เตียวหงี  เตียวหุย  เตียวอี้  เตียวเอ๊ก  เทียกี  ปองสิบ  ปอเฉียม  เปาเตียว  ม้าเจ๊ก  ม้าเฉียว  ม้าตง  ม้าต้าย  ลิเงียม  ลิหิม  ลิอ๋อง  ลิอิ๋น  เล่าตำ  เลียวฮัว  หลัว เซี่ยน  หลิว อิ่น  อองเป๋ง  อองหำ  อุยก๋วน  อุยเอี๋ยน  เอาเจ้  ฮั่ว อี้  เฮียงทง  แฮหัวป๋า 
สตรีที่มีชื่อเสียง:  กวานชื่อ  กำฮูหยิน  เฉิง เจินเจฺว๋  เซี่ยโหวชื่อ  บิฮูหยิน  ยฺเหวียน ฝู  หลี่เจาอี๋  หูชื่อ  อุ๋ยซี 
บุคคลที่มีชื่อเสียงคนอื่น ๆ:  เบ้งเฮ็ก  สะโมโข
สกอร์เปี้ยน มิโร

สกอร์เปี้ยน มิโร่ (ญี่ปุ่น: 蠍座（スコーピオン）のミロ; โรมาจิ: Sukōpion no Miro) ตัวละครจากการ์ตูนเรื่องเซนต์เซย่า เป็นโกลด์เซนต์ประจำราศีพิจิก ผู้ดูแลปราสาทแมงป่องสวรรค์ 1 ใน 12 ปราสาทแห่งแซงทัวรี่ และเป็นเพื่อนสนิทของอควอเรียส คามิว โกลด์เซนต์ประจำราศีกุมภ์
บทบาท > การปรากฏตัวครั้งแรก

มิโร่ปรากฏตัวครั้งแรก ณ แซงทัวรี่ เนื่องจากได้รับคำสั่งของเคียวโกเพื่อไปกำจัดพวกเซย่าพร้อมกับเลโอ ไอโอเลีย โกลด์เซนต์แห่งราศีสิงห์ ซึ่งมิโร่ไม่เห็นด้วยกับคำสั่งในครั้งนี้ของเคียวโก เนื่องจากการที่จะส่งโกลด์เซนต์เพื่อไปกำจัดบรอนต์เซนต์นั้น เปรียบเสมือนเอาราชสีห์ไปกำจัดมด ซึ่งถือเป็นการเสื่อมเสียเกียรติ์แห่งโกลด์เซนต์ อย่างไรก็ตาม มิโร่ไม่ได้รับภารกิจชิ้นนี้ เนื่องจากไอโอเลียขอจัดการกับเหล่าบรอนเซนต์เพียงผู้เดียว เพราะการส่งโกลด์เซนต์ถึง 2 คนเพื่อไปกำจัดบรอนเซนต์นั้นจะทำให้เป็นที่ขบขันของเหล่าเซนต์ได้  โดยการเข้าพบเคียวโกในครั้งนี้ มิโร่เริ่มรู้สึกไม่ไว้วางใจในตัวเคียวโกทีละน้อย ๆ
บทบาท > ผู้ดูแลปราสาทแมงป่องสวรรค์

หลังจากนั้น มิโร่ได้ปรากฏตัวในฐานะผู้ดูแลปราสาทแมงป่องสวรรค์  เมื่อคราวที่พวกเซย่าบุกเข้าปราสาททั้ง 12 แห่งเพื่อช่วยเหลือคิโดะ ซาโอริที่ถูกลูกศรทองคำปักที่หัวใจ ซึ่งผู้ที่มาถึงยังปราสาทแมงป่องสวรรค์นั้น ได้แก่ เพกาซัส เซย่า ดราก้อน ชิริว ซิกนัส เฮียวกะ และอันโดรเมด้า ชุน เมื่อเซย่าและชิริวเดินทางมาถึงปราสาทแมงป่องสวรรค์ก็โดนท่ารีสตริกชั่นและเข็มพิษสีเลือดทันที ในขณะนั้นเองเฮียวกะก็ปรากฏตัวพร้อมชุนซึ่งหมดสติอยู่ มิโร่ได้ใช้ท่ารีสตริกชั่นกับเฮียวกะ แต่ไม่ได้ผลและกลับโดนเฮียวกะโจมตีโดยใช้วงแหวนน้ำแข็ง คิริทโซ่ เพื่อหยุดการเคลื่อนไหวของมิโร่ ดังนั้น เซย่า ชิริว และชุน จึงสามารถผ่านปราสาทแมงป่องสวรรค์ไปได้
มิโร่โจมตีเฮียวกะด้วยท่าเข็มพิษสีเลือดถึง 14 จุด โดยเฮียวกะไม่สามารถทำร้ายมิโร่ได้ ในขณะที่มิโร่ใช้ท่าเข็มพิษสีเลือดที่จุดแอนทาเรสซึ่งเป็นจุดสุดท้ายโจมตีใส่เฮียวกะนั้น เฮียวกะก็โจมตีมิโร่ด้วยท่าไดมอนด์ดัสต์เช่นกัน ซึ่งสามารถจี้จุดทั้ง 15 ซึ่งเป็นตำแหน่งดาวประจำตัวของมิโร่ได้  ในที่สุด มิโร่ได้ช่วยจี้จุดเพื่อสกัดเลือดให้เฮียวกะ เนื่องจากเห็นความพยายามของเฮียวกะที่จะช่วยเหลือคิโดะ ซาโอริและต้องการดูว่าพวกเซย่าจะสามารถผ่านไปถึงปราสาทไหน
บทบาท > สงครามศักดิ์สิทธิ์-เทพเจ้าฮาเดส

ในภาคฮาเดส มิโร่ได้ทำการพิสูจน์ว่าเจมินี่ คาน่อนได้สำนึกในความผิดของตนที่ผ่านมา และลบล้างบาปให้คาน่อนโดยใช้ท่าเข็มพิษสีเลือดโจมตีใส่คาน่อนถึง 14 เข็ม แต่เพื่อพิสูจน์ความจริงใจ คาน่อนจึงไม่ตอบโต้แต่อย่างใด ในที่สุดมิโร่จึงตัดสินใจโจมตีครั้งที่ 15 แต่แทนที่จะโจมตีที่จุดแอนทาเรส (Antares) มิโร่กลับจี้จุดห้ามเลือดให้คาน่อนและยอมรับคาน่อนในฐานะโกลด์เซนต์ เจมินี่ คาน่อน แห่งราศีเมถุน
เมื่อพวกซากะ คามิว และชูร่าสังหารเวอร์โก้ ชากะที่ปราสาทสาวพรหมจรรย์ มิโร่ก็ได้ออกจากปราสาทแมงป่องสวรรค์มายังปราสาทหญิงพรหมจรรย์ เมื่อมาถึงมิโร่ได้โจมตีพวกซากะด้วยท่าเข็มพิษสีเลือดถึง 14 ตำแหน่ง ในขณะที่ มิโร่กำลังจะโจมตีในตำแหน่งสุดท้ายนั้น ซากะได้โจมตีมิโร่ด้วยท่ากาแล็คเซี่ยนเอกซ์โพลชั่น ซึ่งทำให้มิโร่รู้สึกแปลกใจอย่างมากที่ซากะยังคงมีพลังเหลืออยู่ทั้ง ๆ ที่โดนเท็นมาโคฟุคุ ของ ชากะ ไลนิ่งพลาสมา ของไอโอเลีย รวมทั้ง เข็มพิษสีเลือดไปถึง 14 เข็ม
หลังจากนั้น พวกซากะตัดสินใจใช้อาเทน่าเอกซ์คลาเมชั่น (Athena Exclamation) อีกครั้งเพื่อจะสังหารพวกมิโร่ ดังนั้น มิโร่ มู และไอโอเลียจึงตัดสินใจใช้ท่าอาเทน่าเอกซ์คลาเมชั่นสู้กับพวกชากะ ภายหลังที่ชิริวทำให้พลังอาเทน่าเอกซ์คลาเมชั่นสลายไปแล้วนั้น พวกมิโร่ได้รับคำสั่งจากอาเทน่าให้นำพวกซากะไปยังวิหารอาเทน่า
มิโร่ มู และไอโอเลีย เดินทางมายังปราสาทฮาเดส และได้ต่อสู้กับราดาแมนทีส แต่ไม่สามารถสู้ได้เนื่องจากผู้ที่เข้ามาในปราสาทฮาเดสนั้นจะเหลือพลังเพียง 1 ใน 10 เท่านั้น ดังนั้น มิโร่ มู และไอโอเลีย  จึงถูกราดาแมนทีสส่งไปยังยมโลกในขณะที่ยังมีชีวิตอยู่
ในยมโลกนั้น มิโร่ได้สละชีพพร้อมกับเหล่าโกลด์เซนต์ทั้ง 11 คน ในการทำลายกำแพงวิปโยค เพื่อให้พวกเซย่าเดินทางไปช่วยอาเทน่า ณ เอลิเชี่ยน
บทบาทในภาค Soul Of Gold

มิโร่ตื่นขึ้นที่แอสการ์ดเหมือกับโกลด์เซนต์คนอื่นๆ แต่ว่าต้องสู้กับ อควาเรียส คามิวและก็อดวอริเออร์อีกสองคนคือ ซิกมุน และ เซิร์ท เพื่อนเก่าของคามิว แต่ได้ซากะช่วยไว้ หลังจากนั้นจึงได้ไปที่ต้นอิกดราชิล เพื่อหยุดการดูดคอสโม่ แต่ต้องเจอกับฤดูหนาวฟิมบุน และเจอภาพมายา ซิกนัส เฮียวกะ เมื่อกำจัดสำเร็จ ฤดูหนาวฟิมบุนจึงหายไป และต้องทำลายเกร็ดรูท หรือเสาค้ำจุนต้นอิกดราชิล จึงได้เร่งคอสโม่สูงสุดจนทำให้ สกอร์เปี้ยนคลอธเปลี่ยนสภาพเป็นก็อดคลอธ และทำลาย เกร็ดรูท แต่ต้องแลกชีวิตของมิโร่ ในตอนท้ายโกลด์เซนต์ทั้ง12ได้เข้าต่อสู้กับโลกิ หรือ อันเดรียส จนเอาชนะได้แล้วโกลด์เซนต์ทั้ง12คนจึงกลับสู่ความตายอีกครั้ง
ท่าไม้ตาย

ท่าไม้ตายของมิโร่ ได้แก่ เข็มพิษสีเลือด (Scarlet needle)  เป็นท่าที่ปล่อยจากปลายนิ้วชี้ ซึ่งจะสร้างความเจ็บปวดให้กับศูนย์รวมประสาทของคนที่ถูกท่านี้ ท่าเข็มพิษสีเลือดนี้ถือได้ว่าเป็นการให้โอกาสแก่ศัตรูค่อนข้างมาก เนื่องจากต้องใช้ถึง 15 ครั้ง ตามตำแหน่งกลุ่มดาวแมงป่องทั้ง 15 ดวง เพื่อให้ศัตรูได้สำนึกผิด อ้อนวอน หรือขอยอมแพ้ ตำแหน่งสุดท้ายของท่านี้ คือ แอนทาเรส  (Antares) เป็นตำแหน่งดาวดวงใหญ่สีแดงของกลุ่มดาวแมงป่องซึ่งตรงกับตำแหน่งหัวใจของแมงป่องพอดี โดยผู้ที่โดนท่าเข็มพิษสีเลือด ณ ตำแหน่งแอนทาเรสนั้น มีเพียงคนเดียว ได้แก่ เฮียวกะ นอกจากนี้ ยังมีท่ารีสตริกชั่น (Restriction) ซึ่งเป็นท่าที่ใช้หยุดการเคลื่อนไหวของศัตรู
ดูเพิ่ม

รายชื่อตัวละครในเซนต์เซย์ย่า
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลสกอร์เปี้ยน มิโร จาก ไทยเซนต์เซย่าดอตคอม เก็บถาวร 2007-03-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กตัวละครในเรื่องเซนต์เซย่า |
| --- | --- | --- |
| บรอนซ์เซนต์ |  เพกาซัส เซย่า  เพกาซัส เท็นมะ (LS)  เพกาซัส เท็นมะ(ND)  เพกาซัส โคกะ  ดราก้อน ชิริว  ดราก้อน ริวโฮ  ซิกนัส เฮียวกะ  อันโดรเมด้า ชุน  ฟีนิกซ์ อิคคิ  ไลโอเน็ต โซมะ  อาควีล่า ยูนะ  วูลฟ์ ฮารุโตะ  โอไรอ้อน เอเดน  ยูนิคอร์น จาบุ  ยูนิคอร์น ยาโตะ  ไฮดร้า อิจิ  แบร์ เงกิ  วูล์ฟ นาจิ  ไลโอเน็ต บัน  คาเมเลี่ยน จูน  |  |
| ซิลเวอร์เซนต์ | อีเกิ้ล มารีน โอฟิวซุส ไชน่า  ลิซาร์ด มิสตี้  ไคโทส โมเซซ  เฮาด์ แอสเทเรี่ยน  เซนทอร์ บาเบล  ออไรก้า คาเพลล่า  โครว์ จาเมี่ยน  เซอร์บิรัส ดันเต้  เพอร์เซอุส อัลกอร์  คานิสเมเจอร์ ซิริอุส  มุสก้า ดิออส  เฮอร์คิวลิส อัลเกตี้  ซาจิตต้า เทรมี่  เซเฟอุส ไดดาลอส  ไลร่า โอฟี่  คริสตัลเซนต์  เครน ยุสุริฮะ  ไฮดรัส อิจิ |  |
| แบล็คเซนต์ |  จังโก้  แบล็คเพกาซัส  แบล็คดราก้อน  แบล็คสวอน  แบล็คอันโดรเมด้า  แบล็คฟินิกซ์  |  |
| โกลด์เซนต์ |  แอเรียส มู  แอเรียส ชิออน  ทอรัส อัลเดบารัน  เจมินี่ ซากะ  เจมินี่ คาน่อน  เจมินี่ อัสปูรอส  เจมินี่ เดฟเทรอส  แคนเซอร์ เดธมาสค์  เลโอ ไอโอเลีย  เลโอ เรกูลัส  เวอร์โก้ ชากะ  เวอร์โก้ อัศมิฐา  ไลบร้า โดโก  ไลบร้า ชิริว  สกอร์เปี้ยน มิโร่  ซาจิททาเรียส ไอโอลอส  ซาจิททาเรียส เซย์ย่า  แคปริคอร์น ชูร่า  อควอเรียส คามิว  พิสซิส อโฟรดิเท  |  |
| ก็อดวอริเออร์ |  เฟคด้า ธอร์  แอริออธ เฟนริล  เมรัค ฮาเก้น  เบเนทนาช มีเมย์  เม็กเรซ อัลเบริช  มิซาร์ ชิด  อัลกอร์ บั๊ด  โดเบ ซิกฟรีด  |  |
| มารีเนอร์ |  เมอร์เมด เททีส  ซีฮอร์ส ไบอัน  สคิวล่า อิโอ  คริสซาออร์ กฤษณะ  ลิมนาเดส คาสะ  คราเก้น ไอแซ็ค  ไซเรน โซเรนต์  ซีดราก้อน คาน่อน  |  |
| สเป็คเตอร์ |  ไวเวิร์น ราดาแมนทีส  กริฟฟ่อน มีนอส  การูด้า ไออาคอส  อาเครอน ชารอน  สเคเลตัน มารูคิโน่  บัลร็อค รูเน่  สฟิงซ์ ฟาโรห์  โกเล็ม ร็อค  โทรล อิวาล  ไลคาออน ฟลีกีอัส  เดทลี่ บีเทิล สแตนด์  ฮาร์ปี้ วาเลนไทน์  บาซิลิสค์ ซิลฟิด  มิโนทอรัส กอร์ดอน  อราวเน่ ควีน  ฟล็อก เซรอส  ดีพ นีโอเบ  ไซคลอปส์ คีกันต์  ปาปิญอง มิว  เวิร์ม ไรมี่  ดิวราแฮน คิวบ์  เอลฟ์ มิลูส  กอร์กอน อ๊อก  เมฟิสโตเฟเลส โยมะ  |  |
| เทพเจ้า |  อาเทน่า  ฮาเดส  โพไซดอน  ซุส  อาเรส  แอโฟรไดที  พัลลัส  ฮีรา  ดิมีเทอร์  เฮสเทีย  อาร์ทิมิส  อพอลโล  เฮอร์มีส  ฮิฟีสตัส  โอดิน  ธอร์  โลกิ  |  |
| อื่น ๆ |  คิโด ซาโอริ  โพลาริส ฮิลด้า  จูเลี่ยน โซโล  ซาช่า  อาโรน  แพนโดรา  อาวล์ พาร์ทีต้า  |  |
 โครงการ  หมวดหมู่  สถานีย่อย
จังหวัดสงขลาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป ธันวาคม พ.ศ. 2500

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสงขลา ธันวาคม พ.ศ. 2500 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป ธันวาคม พ.ศ. 2500 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2500 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 1 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 3 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน
ผลการเลือกตั้ง

| --- | --- |
สัญลักษณ์และความหมาย
*: ส.ส.ระบบเขตเลือกตั้งที่ได้รับเลือกตั้งในการเลือกตั้งครั้งที่ผ่านมา
**: ส.ส.ระบบบัญชีรายชื่อที่ได้รับเลือกตั้งในการเลือกตั้งครั้งที่ผ่านมา
†: ผู้สมัครที่ถูกตัดสิทธิ์
✔: ผู้สมัครที่เคยดำรงตำแหน่งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว
( ): หมายเลขประจำตัวของผู้สมัคร
ตัวหนา: ผู้สมัครที่ชนะการเลือกตั้ง
| ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดสงขลา> พรรค | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดสงขลา> พรรค | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดสงขลา> ผู้สมัคร | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดสงขลา> คะแนนเสียง | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดสงขลา> % | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดสงขลา> ± |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | ไม่สังกัดพรรค | ประสิทธิ์ จุลละเกศ (5)✔ | 36,911 | ' | ' |
|  | ประชาธิปัตย์   | คล้าย ละอองมณี (6)* | 33,348 |  |  |
|  | ไม่สังกัดพรรค | เชื้อ ทิพย์มณี (4)* | 27,088 | ' | ' |
|  | ไม่สังกัดพรรค | แปลก ชุมทอง (1) | 17,213 |  |  |
|  | ไม่สังกัดพรรค | เล็ม กาเหย็ม (2) | 13,665 |  |  |
|  | ประชาธิปัตย์   | นิตย์ โสตถิพันธุ์ (7) | 13,535 |  |  |
|  | ไม่สังกัดพรรค | จรัญ จารุวัฒนา (3) | 12,521 |  |  |
|  | ไม่สังกัดพรรค | สุนันท์ นิลบางขวาง (9) | 9,727 |  |  |
|  | ประชาธิปัตย์   | ร้อยตำรวจเอก หวน มุตตาหารัช (8)✔ | 8,957 |  |  |
|  | ไม่สังกัดพรรค | ไพศาล สว่างพงศ์ (10) | 7,171 |  |  |
|  | ไม่สังกัดพรรค | กิตติ สนธิกุล (11) | 4,499 |  |  |
|  | ไม่สังกัดพรรค | วิลาส บุณยะโหตระ (12) | 3,953 |  |  |
| บัตรดี | บัตรดี | บัตรดี |  |  | – |
| ไม่ประสงค์ลงคะแนน | ไม่ประสงค์ลงคะแนน | ไม่ประสงค์ลงคะแนน |  |  | – |
| บัตรเสีย | บัตรเสีย | บัตรเสีย |  |  | – |
| ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง |  |  | – |
| ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง |  |  | — |
: ไม่สังกัดพรรค   ได้ที่นั่งจาก เสรีมนังคศิลา  
: ประชาธิปัตย์   รักษาที่นั่ง
: ไม่สังกัดพรรค   รักษาที่นั่ง
ดูเพิ่ม

จังหวัดสงขลาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500
จังหวัดสงขลาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2512
พระปรางค์วัดอรุณราชวรารามราชวรมหาวิหาร

| พระปรางค์วัดอรุณราชวรารามราชวรมหาวิหาร |
| --- | --- |
พระปรางค์วัดอรุณราชวรารามราชวรมหาวิหาร มุมมองจากแม่น้ำเจ้าพระยา
ข้อมูลทั่วไป
ประเภท: พระปรางค์
สถาปัตยกรรม: สถาปัตยกรรมไทย
เมือง: แขวงวัดอรุณ เขตบางกอกใหญ่ กรุงเทพมหานคร
ประเทศ:  ประเทศไทย
เริ่มสร้าง: ปรางค์เดิม: ไม่ทราบปีสร้างแน่ชัด แต่คาดว่าราวสมัยกรุงศรีอยุธยา ปรางค์ปัจจุบัน: 2 กันยายน พ.ศ. 2385
ปรับปรุง: พ.ศ. 2452
ผู้สร้าง: พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย (ดำริ) พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว (วางศิลาฤกษ์)
ข้อมูลทางเทคนิค
โครงสร้าง: ก่ออิฐถือปูนประดับด้วยกระเบื้อง
เว็บไซต์
http://www.watarun.org
พระปรางค์วัดอรุณราชวรารามราชวรมหาวิหาร หรือเรียกสั้น ๆ ว่า พระปรางค์วัดอรุณฯ เป็นพระปรางค์สถาปัตยกรรมไทย ขนาดใหญ่ ประกอบด้วยปรางค์ประธานและปรางค์รองอีก 4 ปรางค์ ตั้งอยู่ที่ วัดอรุณราชวรารามราชวรมหาวิหาร แขวงวัดอรุณ เขตบางกอกใหญ่ กรุงเทพมหานคร เดิมสูง16 เมตร  หรือ 8 วา สร้างขึ้นราวสมัยกรุงศรีอยุธยา ต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ในปี พ.ศ. 2363 ทรงมีพระราชประสงค์จะเสริมสร้างให้สูงใหญ่ขึ้นเป็นพระมหาธาตุสำหรับพระนคร และทรงเห็นว่าพระปรางค์องค์ดั้งเดิมที่มาตั้งแต่สมัยอยุธยา อาจเป็นพระปรางค์ที่มีความสำคัญและได้รับการเคารพนับถือสืบเนื่องมาเนิ่นนานแล้ว ดังนั้นการสร้างพระปรางค์องค์ใหม่ครอบทับองค์ดั้งเดิมที่มีความสำคัญมาแต่เดิมนี้ จึงเป็นการสืบต่อความเป็นศูนย์กลางความศรัทธาดังกล่าวให้มีต่อเนื่องไป แต่ทำได้เพียงกะที่ขุดรากเตรียมไว้เท่านั้นก็ทรงสวรรคตเสียก่อน ต่อมาพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ก็ได้ทรงมีพระราชดำริให้ดำเนินการสร้างต่อ โดยพระองค์เสด็จมาวางศิลาฤกษ์เมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2385 จนแล้วเสร็จเมื่อปี พ.ศ. 2394 ใช้เวลารวมกว่า 9 ปี
พระปรางค์วัดอรุณฯ ได้รับการบูรณะเสมอมา จนกระทั่งในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้ทำการบูรณะพระปรางค์ครั้งใหญ่ ซึ่งก็คือแบบที่เห็นในปัจจุบัน องค์พระปรางก่ออิฐถือปูน ประดับด้วยชิ้นเปลือกหอย กระเบื้องเคลือบ จานชามเบญจรงค์สีต่าง เป็นลายดอกไม้ ใบไม้ และลายอื่น ๆ ซึ่งส่วนใหญ่มาจากประเทศจีน เป็นจำนวนมหาศาล นอกจากนี้ยังมีการประดับตกแต่งด้วย กินนร กินรี ยักษ์ เทวดา และพญาครุฑ ส่วนยอดบนสุดของพระปรางค์ติดตั้งยอดนภศูล
พระปรางค์วัดอรุณฯ มีความสูงจากฐานถึงยอด 81.85 เมตร ทำให้กลายเป็นสิ่งก่อสร้างที่สูงที่สุดในกรุงเทพมาอย่างช้านาน รวมถึงเป็นพระปรางค์ที่สูงที่สุดในประเทศไทยและของโลกอีกด้วย พระปรางค์วัดอรุณยังเป็นหนึ่งในสัญลักษณ์การท่องเที่ยวของประเทศไทย ทั้งการเป็นภาพตราสัญลักษณ์การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย และยังได้รับการจัดอันดับให้เป็นหนึ่งในสิบสถานที่ทางพุทธศาสนาที่มีชื่อเสียงที่สุด จากทัวร์โอเปียอีกด้วย
สถาปัตยกรรม

พระปรางค์วัดอรุณฯ ประกอบด้วย 3 ส่วนหลัก ๆ ได้แก่ ฐาน เรือนธาตุ และเรือนยอด มีสัณฐานดุจเขาพระสุเมรุ ด้วยความกว้างราว 234 เมตร  ส่วนตัวเรือนฐานทำการย่อมุมลง และเรือนยอดที่ซ้อนกันเป็นชั้น ๆ ขึ้นไป ในแต่ละชั้นมีช่องรูปกินนรและกินรี เชิงบาตรเหนือช่องมีรูปมารแบกกระบี่แบกสลับกัน เหนือขึ้นไปเป็นซุ้มคูหารูปพระพายทรงม้า เหนือขึ้นไปเป็นยอดปรางค์มีรูปครุฑยุดนาคและเทพนมอยู่เหนือซุ้มคูหา ส่วนยอดปรางค์เป็นนภศูลปิดทอง
กลุ่มพระปรางค์ประกอบด้วยของปรางค์ประธานซึ่งมีความสูง 67  เมตร และปรางค์ทิศจำนวน 4 ปรางค์ เป็นปรางค์องค์เล็กก่ออิฐถือปูนประดับกระจกเคลือบสีแบบเดียวกับพระปรางค์องค์ใหญ่ ปรางค์ทิศตั้งอยู่มุมทักษิณชั้นล่างของปรางค์องค์ใหญ่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ตะวันออกเฉียงใต้ ตะวันตกเฉียงเหนือ ตะวันตกเฉียงใต้ ทิศละองค์
กิจกรรมพิเศษ

วันพุธที่ 17 มีนาคม 2564 เวลา 19.00 น. พระปรางค์วัดอรุณราชวรารามราชวรมหาวิหาร ได้ร่วมกับอาคารสำคัญหลายแห่งทั่วโลก ฉายแสงไฟสีเขียวเพื่อร่วมโครงการ Global Greening Programme 2021 เพื่อเฉลิมฉลองวันชาติสาธารณรัฐไอร์แลนด์ (St. Patrick’s Day)
พระปรางค์วัดอรุณฉายแสงสีเขียวฉลองวันชาติไอร์แลนด์
พระปรางค์วัดอรุณฉายแสงสีเขียวประกอบเพลง