stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มายเลิฟ (เพลงของเซลีน ดิออน)

| "มายเลิฟ My Love" |
| --- | --- |
ภาพปกซิงเกิล "มายเลิฟ"
เพลงโดยเซลีน ดิออน
จากอัลบั้มมายเลิฟ: เอสเซนเชียลคอลเลกชัน
วางจำหน่าย: 20 ตุลาคม พ.ศ. 2551
บันทึกเสียง: สต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน   7 มิถุนายน พ.ศ. 2551
แนวเพลง: ป๊อป
ความยาว: 4:08
ค่ายเพลง: โคลัมเบีย อีพิก
ผู้ประพันธ์เพลง: ลินดา เพอร์รี
โปรดิวเซอร์: ลินดา เพอร์รี
"มายเลิฟ" (อังกฤษ: My Love) คือซิงเกิลแรกของเซลีน ดิออน จากอัลบั้ม มายเลิฟ: เอสเซนเชียลคอลเลกชัน (อังกฤษ: My Love: Essential Collection)  เพลงนี้เริ่มเผยแพร่ทางวิทยุเมื่อวันที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2551 และเปิดให้ดาวน์โหลดในวันต่อมา ในส่วนของซิงเกิลรูปแบบซีดีออกจำหน่ายในวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2551 ในสหราชอาณาจักร และวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2551 ในเยอรมนี
การประพันธ์ การออกจำหน่าย และการแสดงสด

"มายเลิฟ" คือผลงานการประพันธ์ของลินดา เพอร์รี แต่เดิมเพลงนี้บรรจุในอัลบั้ม เทกกิงแชนเซส (อังกฤษ: Taking Chances) อัลบั้มภาษาอังกฤษของเซลีนในปี พ.ศ. 2550 ส่วนในปี พ.ศ. 2551 เซลีนได้บันทึกเสียงเพลงนี้ระหว่างการจัดคอนเสิร์ตทัวร์เทกกิงแชนเซส (อังกฤษ: Taking Chances World Tour) ที่กรุงสต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน และนำเพลงฉบับร้องสดนี้บรรจุลงในอัลบั้ม มายเลิฟ: เอสเซนเชียลคอลเลกชัน อย่างไรก็ดี ในสถานีวิทยุได้รับซิงเกิลวิทยุในฉบับที่บันทึกเสียงในห้องอัดเสียง ส่วนวิดีโอการแสดงสดของเพลงนี้ปฐมทัศน์ในวันที่25 กันยายน พ.ศ. 2551
ซิงเกิลซีดี "มายเลิฟ" ออกจำหน่ายในสหราชอาณาจักร และเยอรมนีโดยปราศจากการประชาสัมพันธ์ผ่านสื่อใดๆ เพลงนี้ขึ้นชาร์ตอันดับที่ 129 ในชาร์ตซิงเกิลสหราชอาณาจักร และไม่ติดชาร์ตซิงเกิลของเยอรมนี แต่กลับได้รับความนิยมในชาร์ตเพลงร่วมสมัยสำหรับผู้ใหญ่ของสหรัฐอเมริกา โดยขึ้นชาร์ตอันดับสูงสุดที่ 15 และในแคนาดาลำดับที่ 8
เซลีนร้องสดเพลง "มายเลิฟ" ในงานฉลองครบรอบ 43 ปี Jerry Lewis MDA Telethon ผ่านเครือข่ายดาวเทียมจากคอนเสิร์ตทัวร์เทกกิงแชนเซส ออกอากาศในวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2551 ในสหรัฐอเมริกา และแคนาดา ในวันที่ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2551 เซลีนร้องสดเพลงนี้ในรายการ ดิโอปราวินฟรีย์โชว์ (อังกฤษ: The Oprah Winfrey Show) และวันที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2551 ในรายการ เดอะทูไนต์โชว์วิธเจย์เลโน (อังกฤษ: The Tonight Show with Jay Leno)
รูปแบบและรายชื่อเพลง

ซิงเกิลซีดีสองเพลง (สหรัฐอเมริกา)
"มายเลิฟ" (ฉบับวิทยุ) – 4:09
"มายเลิฟ" (ฉบับร้องสดจากคอนเสิร์ตทัวร์เทกกิงแชนเซส) – 5:04
ดิจิทัลดาวน์โหลด
"มายเลิฟ" (ฉบับวิทยุ) – 4:09
ฉบับอย่างเป็นทางการ

"มายเลิฟ" (ฉบับวิทยุ) – 4:09
"มายเลิฟ" (ฉบับร้องสดจากคอนเสิร์ตทัวร์เทกกิงแชนเซส) – 5:04
"มายเลิฟ" (ฉบับในอัลบั้ม เทกกิงแชนเซส) – 4:08
มาริต ลาร์เซน

| มาริต ลาร์เซน |
| --- | --- |

ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: มาริต เอลิซาเบท ลาร์เซน
เกิด: 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2526 (41 ปี)
ที่เกิด: เลอเรนสค็อก, นอร์เวย์
แนวเพลง: ป็อป, โฟล์ก, อคูสติก
อาชีพ: นักร้อง, นักแต่งเพลง, นักดนตรี
เครื่องดนตรี: ร้องนำ, กีตาร์, เปียโน, แมนโดลิน, ฮาร์โมนิกา, ตานปุระ
ช่วงปี: 2539 – ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: EMI Norway (2547-2556), Sony Music Entertainment Germany (2552-2558), Warner Music Norway (2556-2558), Håndbrygg Records (2558-ปัจจุบัน)

เว็บไซต์: maritlarsen.com
มาริต เอลิซาเบท ลาร์เซน (อังกฤษ: Marit Elisabeth Larsen) หรือ มาริต ลาร์เซน (อังกฤษ: Marit Larsen) เป็นนักร้องแนวป๊อป, โฟล์คและ อคูสติค ชาวนอร์เวย์ เป็นหนึ่งในอดีตสมาชิกวง M2M วงดูโอที่มีเพื่อนร่วมวงอีกหนึ่งคน คือ Marion Raven  ปัจจุบันเธอเป็นนักร้องในสังกัด EMI และ Sony Music  นอกจากจะเป็นนักร้องแล้ว เธอยังมีความสามารถทางด้านดนตรีหลายอย่าง ไม่ว่าจะเป็นการ แต่งเพลง ร้องเพลง และสามารถเล่นดนตรีได้หลายชนิด เช่น กีตาร์, เปียโน, แมนโดลิน, ฮาร์โมนิกา เป็นต้น
หลังจากที่ M2M ได้ประกาศแยกวงอย่างเป็นทางการแล้ว มาริต ลาร์เซน ได้ออกอัลบั้มเดี่ยวไปแล้ว 5 อัลบั้ม แนวโฟล์ค-ป๊อป ซึ่งอัลบั้มทั้งห้า ถือว่าประสบความสำเร็จและได้รับการตอบรับอย่างดี จากประเทศแถบสแกนดิเนเวีย สำหรับซิงเกิลที่ประสบความสำเร็จของเธอที่สุดนั้น คือ เพลง If a Song Could Get Me You  ซึ่งประสบความสำเร็จทางด้านชาร์ตเพลงทั่วยุโรป
ผลงานด้านเพลง > อัลบั้ม

| ชื่ออัลบั้ม | รายละเอียดอัลบั้ม | อันดับสูงสุด> NOR | อันดับสูงสุด> GER | อันดับสูงสุด> SWI | อันดับสูงสุด> AUT | การรับรองยอดขาย | ยอดขาย |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Under the Surface |  จำหน่าย: 6 มีนาคม พ.ศ. 2549  ค่ายเพลง: EMI Norway  รูปแบบ: CD, Digital Download | 3 | * | * | * |  NOR: 2× Platinum |  NOR: 80,000+ |  |  |  |  |  |  |
| The Chase |  จำหน่าย: 13 ตุลาคม พ.ศ. 2551  ค่ายเพลง: EMI Norway  รูปแบบ: CD, Digital Download | 1 | * | * | * |  NOR: Platinum |  NOR: 50,000+ |  |  |  |  |  |  |
| If a Song Could Get Me You |  วันจำหน่าย: 14 สิงหาคม พ.ศ. 2552  ค่ายเพลง: Sony Music Entertainment Germany  รูปแบบ: CD, Digital Download | * | 3 | 2 | 7 |  GER: Platinum  SWI: Gold  AUT: Gold |  GER:200,000+  SWI:15,000+  AUT:10,000+ |  |  |  |  |  |  |
| Spark |  จำหน่าย: 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554  ค่ายเพลง: EMI Norway, Sony Music Entertainment Germany  รูปแบบ: CD, Digital Download | 2 | 57 | 36 | - |  NOR: Gold |  NOR: 25,000+ |  |  |  |  |  |  |
| When the Morning Comes |  จำหน่าย: 20 ตุลาคม พ.ศ. 2557  ค่ายเพลง: Warner Music Norway, Sony Music Entertainment Germany  รูปแบบ: CD, Digital Download | 1 | 71 | 53 | - |  |  |  |  |  |  |  |  |
| Joni Was Right Pt.I&II |  จำหน่าย: 9 กันยายน พ.ศ. 2559  ค่ายเพลง: Håndbrygg Records  รูปแบบ: CD, Digital Download | 36 | * | * | * |  |  |  |  |  |  |  |  |
"*" หมายถึง อัลบั้มไม่ได้ถูกวางจำหน่ายในประเทศนั้น
ผลงานด้านเพลง > ซิงเกิล

| ปี | ชื่อเพลง | อันดับสูงสุด> NOR | อันดับสูงสุด> LUX | อันดับสูงสุด> GER | อันดับสูงสุด> AUT | อันดับสูงสุด> SWI | จากอัลบั้ม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2549 | Don't Save Me | 1 | 5 | 47 | 73 | 63 | Under the Surface |
| 2549 | Under the Surface | 6 | 11 | 37 | 64 | — | Under the Surface |
| 2549 | Only a Fool | 14 | 4 | — | — | — | Under the Surface |
| 2550 | Solid Ground | 8 | 3 | — | 4 | — | Under the Surface |
| 2551 | If a Song Could Get Me You | 1 | 8 | 1 | 1 | 2 | The Chase |
| 2551 | I've Heard Your Love Songs | 21 | 9 | — | — | — | The Chase |
| 2552 | Addicted | – | – | — | — | — | The Chase |
| 2552 | Fuel | – | – | — | — | — | The Chase |
| 2552 | If A Song Could Get Me You (Remake) | – | — | 1 | – | 1 | If a Song Could Get Me You |
| 2553 | Under The Surface (Remake) | – | — | – | — | — | If a Song Could Get Me You |
| 2553 | Don't Save Me (Remake) | – | — | – | — | — | If a Song Could Get Me You |
| 2554 | Vår Beste Dag | 1 | — | — | — | — | No Album |
| 2554 | Coming Home | 18 | — | 75 | — | — | Spark |
| 2555 | Don't Move | – | — | – | — | — | Spark |
| 2555 | Last Night | – | — | – | — | — | Spark |
| 2557 | I Don't Want To Talk About It | — | — | — | — | — | When the Morning Comes |
| 2558 | Please Don't Fall For Me | – | — | – | — | — | When the Morning Comes |
| 2558 | Faith&Science | – | — | – | — | — | When the Morning Comes |
| 2558 | Before You Fell | – | — | – | — | — | When the Morning Comes |
| 2558 | Traveling Alone | – | — | – | — | — | When the Morning Comes |
มาริอินสกีบัลเลต์

บัลเลต์รอบปฐมทัศน์เรื่อง เจ้าหญิงนิทรา (Sleeping Beauty) แสดงเมื่อ พ.ศ. 2433
คณะบัลเลต์มาริอินสกี (อังกฤษ: Mariinsky Ballet) หรือ อิมพีเรียลบัลเลต์  (Imperial Ballet)  เป็นคณะบัลเลต์ที่มีชื่อเสียงในประวัติศาสตร์  แสดงประจำอยู่ที่ โรงละครมาริอินสกี เซนต์ปีเตอส์เบิร์ก ประเทศรัสเซีย
คณะบัลเลต์มาริอินสกี ก่อตั้งเมื่อ ค.ศ. 1738 เดิมแสดงประจำอยู่ที่ โรงละครบอลชอย (Imperial Bolshoi Kamenny Theatre) และมีชื่อเรียกว่า อิมพีเรียลบัลเลต์ จนกระทั่งย้ายมาจัดแสดงที่โรงละครมาริอินสกี เมื่อ ค.ศ. 1886 และเปลี่ยนชื่อเป็น มาริอินสกีบัลเลต์
ในปี ค.ศ. 1935 ภายหลังการลอบสังหาร เซียร์เกย์ คีรอฟ (Sergei Kirov) สตาลินได้สั่งให้เปลี่ยนชื่อคณะบัลเลต์นี้เป็น คีรอฟบัลเลต์ และใช้ชื่อนี้มาจนถึงการล่มสลายของสหภาพโซเวียตในปี ค.ศ. 1991 จึงเปลี่ยนชื่อกลับมาเป็น  มาริอินสกีบัลเลต์  จนถึงปัจจุบัน
การแสดงในประเทศไทย

เมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ ได้เสด็จพระราชดำเนินชมการแสดงบัลเลต์ ของมาริอินสกีบัลเลต์  จากนั้นกระทรวงการต่างประเทศได้ประสานงานกับนครเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก เพื่อนำคณะมารินสกี้ มาเปิดการแสดงในประเทศไทย เพื่อเป็นการเฉลิมฉลองวาระ 110 ปีของความสัมพันธ์รัสเซีย–ไทย
มาริอินสกีบัลเลต์ เปิดการแสดงในประเทศไทย จำนวน 3 รอบ ระหว่างวันที่ 6-8 ธันวาคม พ.ศ. 2550 ที่ศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทย 
โดยรอบวันที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2550 เป็นแสดงต่อหน้าพระพักตร์ พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์  พระบรมราชินีนาถ และพระบรมวงศานุวงศ์
แหล่งข้อมูลอื่น

Official site of the Vaganova Ballet Academy เก็บถาวร 2006-12-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Site for the Mariinsky Ballet
Additional Information/Pictures about the Mariinsky-Kirov Ballet
More information and interviews from the Kirov Ballet เก็บถาวร 2009-07-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
มารีอา อาดึไลดึ ดึ บรากังซา

อิงฟังตามารีอา อาดึไลดึแห่งโปรตุเกส เจ้าหญิงแห่งบรากังซา (อังกฤษ: Her Royal Highness Maria Adelaide de Bragança) ประสูติเมื่อวันที่ 31 มกราคม 2455 เป็นพระธิดาพระองค์เล็กใน เจ้าชายมีแกล ดยุกแห่งบรากังซา และ เจ้าหญิงมาเรีย เทเรซาแห่งเลอเวินชไตน์-แวร์ทไฮม์-โรเซินแบร์ค พระชายาพระองค์ที่ 2 พระราชนัดดาใน พระเจ้ามีแกลแห่งโปรตุเกส เป็นพระปิตุจฉา (อาหญิง) ใน เจ้าชายดูวาร์ตึ ปียู ดยุกแห่งบรากังซา พระประมุขแห่งราชวงศ์โปรตุเกส พระองค์ปัจจุบัน ทรงเสกสมรสกับ ดร.นีโกลัสส์ ฟัน อูเวน มีพระบุตร 6 คน
มารีอา แอดิเลด เดอ บรากังซา สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2455 พระชันษา 100 ปี
มาตราเฮอริเคนแซฟเฟอร์–ซิมป์สัน

| ประเภท | ความเร็วลม |
| --- | --- |
ห้า: ≥70 ม./ว., ≥137 นอต ≥157 ไมล์/ชม., ≥252 กม./ชม.
สี่: 58–70 ม./ว., 113–136 นอต 130–156 ไมล์/ชม., 209–251 กม./ชม.
สาม: 50–58 ม./ว., 96–112 นอต 111–129 ไมล์/ชม., 178–208 กม./ชม.
สอง: 43–49 ม./ว., 83–95 นอต 96–110 ไมล์/ชม., 154–177 กม./ชม.
หนึ่ง: 33–42 ม./ว., 64–82 นอต 74–95 ไมล์/ชม., 119–153 กม./ชม.
| --- | --- |
พายุ โซนร้อน: 18–32 ม./ว., 34–63 นอต 39–73 ไมล์/ชม., 63–118 กม./ชม.
พายุ ดีเปรสชัน: ≤17 ม./ว., ≤33 นอต ≤38 ไมล์/ชม., ≤62 กม./ชม.
มาตราเฮอร์ริเคนแซฟเฟอร์-ซิมป์สัน (อังกฤษ: Saffir–Simpson Hurricane Scale, SSHS หรือ Saffir–Simpson Hurricane Wind Scale, SSHWS) คือมาตราการวัดระดับลมพายุที่มีระดับความเร็วมากกว่าดีเพรสชั่นและพายุโซนร้อน โดยแยกเป็นระดับความรุนแรงตามความเร็วลมของพายุเฮอร์ริเคนได้ 5 ระดับ
ระดับ

ระดับ 1 มีความเร็วลมระหว่าง 119-153 กิโลเมตร/ชั่วโมง
ระดับ 2 มีความเร็วลมระหว่าง 154-177 กิโลเมตร/ชั่วโมง
ระดับ 3 มีความเร็วลมระหว่าง 178-208 กิโลเมตร/ชั่วโมง
ระดับ 4 มีความเร็วลมระหว่าง 209-251 กิโลเมตร/ชั่วโมง
ระดับ 5 มีความเร็วลมตั้งแต่ 252 กิโลเมตร/ชั่วโมง ขึ้นไป
แหล่งข้อมูล

มาตราเฮอร์ริเคนแซฟเฟอร์–ซิมป์สัน โดยศูนย์เฮอร์ริเคนแห่งชาติ
คำอธืบายโดย ดร.โรเบิร์ต ซิมป์สัน เก็บถาวร 2009-10-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Q&A โดยเฮอร์เบิร์ต แซฟเฟอร์ เก็บถาวร 2010-02-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
มารี เดรสส์เลอร์

| มารี เดรสส์เลอร์ |
| --- | --- |
เดรสส์เลอร์ใน ค.ศ. 1930
เกิด: ไลลา มารี คอร์เบอร์ 09 พฤศจิกายน ค.ศ. 1868(1868-11-09) โคเบิร์ก รัฐออนแทรีโอ แคนาดา
เสียชีวิต: 28 กรกฎาคม ค.ศ. 1934(1934-07-28) (65 ปี) แซนตาบาร์บารา รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐ
สุสาน: ฟอเรสต์ลอว์นเมโมเรียลพาร์ก, เกล็นเดล
พลเมือง: แคนาดา อเมริกัน
อาชีพ: นักแสดง
ปีปฏิบัติงาน: 1886–1934
คู่สมรส: จอร์จ โฮปเปิร์ต (สมรส 1899–1906) เจมส์ เฮนรี ดาลตัน (สมรส 1904–1921)
มารี เดรสส์เลอร์ (อังกฤษ: Marie Dressler; 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1868 – 28 กรกฎาคม ค.ศ. 1934) หรือชื่อเกิด ไลลา มารี คอร์เบอร์ (Leila Marie Koerber) เป็นนักแสดง ดาราตลก ทั้งละครเวทีและภาพยนตร์ชาวแคนาดา-อเมริกันในยุคหนังเงียบรุ่นแรก และเป็นดาราภาพยนตร์ในยุคเศรษฐกิจตกต่ำ ประสบความสำเร็จกับอาชีพการแสดงโวเดอวีล (vaudeville) และการอุปรากรชวนหัว (comic operas) เธอได้รับรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมจากการแสดงในภาพยนตร์เรื่อง มินแอนด์บิล (1931)
เดรสส์เลอร์เริ่มแสดงละครบรอดเวย์ตั้งแต่ ค.ศ. 1892 จนถึง 1920 จากการแสดงในบทตลกขบขันที่เรียกเสียงหัวเราะได้ทันที เธอยังรับบทนำในภาพยนตร์ตลกเรื่องแรกของโลกใน Tillie's Punctured Romance (1914) ร่วมกับชาร์ลี แชปลินและมาเบล นอร์มัน
ชีวิตของเธอถึงช่วงตกต่ำในคริสต์ทศวรรษ 1920 จนใน ค.ศ 1927 เธอกลับมาแสดงภาพยนตร์อีกครั้งและประสบความสำเร็จด้วยการคว้ารางวัลออสการ์ในวัย 59 ปี เดรสส์เลอร์เป็นหนึ่งในดาราภาพยนตร์ที่โด่งดังที่สุดใน ค.ศ. 1932 และ 1933 มีรายได้มากกว่าเกรทา การ์โบ รวมถึงมิกกี้ เมาส์ เธอมีดวงดาวอยู่ในฮอลลีวูดวอล์กออฟเฟมและได้ขึ้นปกนิตยสาร ไทม์
เดรสส์เลอร์เสียชีวิตใน ค.ศ. 1934 ด้วยโรคมะเร็ง
แหล่งข้อมูลอื่น

มารี เดรสส์เลอร์ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
| ด ค กรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม |
| --- | --- |
1928–1940:  เจเน็ต เกย์เนอร์ (1928)  แมรี พิกฟอร์ด (1929)  นอร์มา เชียเรอร์ (1930)  มารี เดรสส์เลอร์ (1931)  เฮเลน เฮส์ (1932)  แคทารีน เฮปเบิร์น (1933)  โกลแด็ต กอลแบร์ (1934)  เบตตี เดวิส (1935)  ลูอีเซอ ไรเนอร์ (1936)  ลูอีเซอ ไรเนอร์ (1937)  เบตตี เดวิส (1938)  วิเวียน ลีห์ (1939)  จิงเจอร์ รอเจอส์ (1940) 
1941–1960:  โจน ฟอนเทน (1941)  เกรียร์ การ์สัน (1942)  เจนนิเฟอร์ โจนส์ (1943)  อิงกริด เบิร์กแมน (1944)  โจน ครอว์ฟอร์ด (1945)  โอลิเวีย เดอ แฮวีลันด์ (1946)  โลเรตตา ยัง (1947)  เจน ไวแมน (1948)  โอลิเวีย เดอ แฮวีลันด์ (1949)  จูดี ฮอลิเดย์ (1950)  วิเวียน ลีห์ (1951)  เชอร์ลีย์ บูท (1952)  ออดรีย์ เฮปเบิร์น (1953)  เกรซ เคลลี (1954)  แอนนา มาญานี (1955)  อิงกริด เบิร์กแมน (1956)  โจแอนน์ วูดเวิร์ด (1957)  ซูเซิน เฮย์เวิร์ด (1958)  ซีมอน ซีญอแร (1959)  เอลิซาเบธ เทย์เลอร์ (1960) 
1961–1980:  โซเฟีย ลอเรน (1961)  แอนน์ แบนครอฟต์ (1962)  แพตทริเซีย นีล (1963)  จูลี แอนดรูส์ (1964)  จูลี คริสตี (1965)  เอลิซาเบธ เทย์เลอร์ (1966)  แคทารีน เฮปเบิร์น (1967)  แคทารีน เฮปเบิร์น/บาร์บรา สไตรแซนด์ (1968)  แมกกี สมิธ (1969)  เกลนดา แจ็กสัน (1970)  เจน ฟอนดา (1971)  ไลซา มินเนลลิ (1972)  เกลนดา แจ็กสัน (1973)  เอลเลน เบอร์สติน (1974)  หลุยส์ เฟลตเชอร์ (1975)  เฟย์ ดันนาเวย์ (1976)  ไดแอน คีตัน (1977)  เจน ฟอนดา (1978)  แซลลี ฟิลด์ (1979)  ซิสซี สเปเซก (1980) 
1981–2000:  แคทารีน เฮปเบิร์น (1981)  เมริล สตรีป (1982)  เชอร์ลีย์ แม็กเลน (1983)  แซลลี ฟิลด์ (1984)  เจอรัลดีน เพจ (1985)  มาร์ลี แมตลิน (1986)  แชร์ (1987)  โจดี ฟอสเตอร์ (1988)  เจสซิกา แทนดี้ (1989)  เคที เบตส์ (1990)  โจดี ฟอสเตอร์ (1991)  เอ็มมา ทอมสัน (1992)  ฮอลลี ฮันเตอร์ (1993)  เจสซิกา แลงจ์ (1994)  ซูเซิน ซาแรนดอน (1995)  ฟรานเซส แม็คดอร์มานด์ (1996)  เฮเลน ฮันต์ (1997)  กวินเน็ธ พัลโทรว์ (1998)  ฮิลารี สแวงก์ (1999)  จูเลีย โรเบิตส์ (2000) 
2001–ปัจจุบัน:  แฮลลี เบร์รี (2001)  นิโคล คิดแมน (2002)  ชาร์ลิส โตรน (2003)  ฮิลารี สแวงก์ (2004)  รีส วิเธอร์สปูน (2005)  เฮเลน เมียร์เรน (2006)  มารียง กอตียาร์ (2007)  เคต วินสเล็ต (2008)  ซานดรา บุลล็อก (2009)  นาตาลี พอร์ตแมน (2010)  เมริล สตรีป (2011)  เจนนิเฟอร์ ลอว์เรนซ์ (2012)  เคต แบลนเชตต์ (2013)  จูลีแอนน์ มัวร์ (2014)  บรี ลาร์สัน (2015)  เอมมา สโตน (2016)  ฟรานเซส แม็คดอร์มานด์ (2017)  โอลิเวีย โคลแมน (2018)  เรเน เซลเวเกอร์ (2019)  ฟรานเซส แม็คดอร์มานด์ (2020)  เจสซิกา แชสเตน (2021)  มิเชล โหย่ว (2022)  เอมมา สโตน (2023)
มาร์ก คิง

| --- | --- |

เกิด:  (1974-03-28) 28 มีนาคม ค.ศ. 1974 (50 ปี)
สัญชาติ:  อังกฤษ
ฉายา: The Romford Battler The Royal King
ปีที่เริ่มเล่นอาชีพ: 1991–
อันดับสูงสุด: 11 (2002/03)
เบรกสูงสุด: 146 (2006 UK Championship)
จำนวนเซนจูรีเบรก: 108
ผ่านเข้ารอบในรายการเก็บคะแนนที่ลึกสุด: รองแชมป์ (1997 Regal Welsh Open, 2004 Irish Masters)
มาร์ก คิง (อังกฤษ: Mark King) เป็นนักสนุกเกอร์อาชีพชาวอังกฤษ เขายังไม่เคยได้แชมป์รายการเก็บคะแนนมาก่อนแต่ได้รองแชมป์ในรายการรีกัลเวลส์โอเพน (1997) ไอริชมาสเตอส์ (2004) คิงเคยเข้าถึงรอบ 16 คนสุดท้ายในเวิลด์สนุกเกอร์แชมเปียนชิป ถึง 7 สมัยในปี 1998, 1999, 2001, 2002, 2008, 2009 และ 2013
มาริเนอร์ 9

| มาริเนอร์ 9 |
| --- | --- |
ตัวยานมาริเนอร์ 9

ประเภทภารกิจ: โคจรรอบดาวอังคาร
ผู้ดำเนินการ: NASA / JPL
COSPAR ID: 1971-051A
SATCAT no.: 5261
ระยะภารกิจ: 1 ปี, 4 เดือน, 27 วัน
 

ข้อมูลยานอวกาศ
ผู้ผลิต: Jet Propulsion Laboratory
มวลขณะส่งยาน: 997.9 กิโลกรัม (2,200 ปอนด์)
มวลแห้ง: 558.8 กิโลกรัม (1,232 ปอนด์)
กำลังไฟฟ้า: 500 วัตต์
 

เริ่มต้นภารกิจ
วันที่ส่งขึ้น: May 30, 1971, 22:23:04 (1971-05-30UTC22:23:04Z) UTC
จรวดนำส่ง: Atlas SLV-3C Centaur-D
ฐานส่ง: Cape Canaveral LC-36B
 

สิ้นสุดภารกิจ
การกำจัด: ถูกเพิกถอน
ปิดการทำงาน: แม่แบบ:End-date
 

ลักษณะวงโคจร
ระบบอ้างอิง: เอโรเซนทริก
ความเยื้อง: 0.6014
ระยะใกล้สุด: 1,650 กิโลเมตร (1,030 ไมล์)
ระยะไกลสุด: 16,860 กิโลเมตร (10,480 ไมล์)
ความเอียง: 64.4 องศา
คาบการโคจร: 719.47 นาที
วันที่ใช้อ้างอิง: 29 ธันวาคม 2514, 19:00:00 UTC
 

ยานอวกาศโคจรรอบ ดาวอังคาร
แทรกวงโคจร: 14 พฤศจิกายน ค.ศ.1971, 00:42:00 UTC
 
 
มาริเนอร์ 9 (อังกฤษ: Mariner 9 / Mariner Mars '71 / Mariner-I) เป็นยานสำรวจอวกาศขององค์การนาซาในโครงการมาริเนอร์ที่ช่วยในภารกิจการสำรวจดาวอังคาร ยานออกเดินทางสู่ดาวอังคารเมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม ค.ศ. 1971 ที่ฐานทัพอากาศแหลมคาเนเวอรัล สหรัฐอเมริกา เดินทางถึงดาวอังคารเมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน ปีเดียวกัน นับเป็นยานอวกาศลำแรกที่ไปโคจรรอบดาวเคราะห์ดวงอื่น โดยเอาชนะมาส์ 2 และมาส์ 3 ของโซเวียตไปเพียงเล็กน้อย มาริเนอร์ 9 ใช้เวลาหลายเดือนเพื่อคอยให้พายุฝุ่นบนดาวอังคารสงบลง แล้วจึงส่งภาพอันน่าอัศจรรย์จากดาวอังคารกลับมายังโลกเป็นจำนวนมาก
ตำแหน่งปัจจุบัน

ปัจจุบันมาริเนอร์ 9 ยังคงอยู่ในวงโคจรของดาวอังคาร และน่าจะอยู่ไปจนถึงอย่างน้อย ค.ศ. 2022 หลังจากนั้นจึงตกเข้าสู่ชั้นบรรยากาศของดาวอังคาร
แหล่งข้อมูลอื่น

รายละเอียดภารกิจของมาริเนอร์ 9 เก็บถาวร 2012-07-31 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน by โครงการสำรวจระบบสุริยะขององค์การนาซา
NSSDC Master Catalog: ยานอวกาศมาริเนอร์ 9 เก็บถาวร 2014-08-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
NASA-JPL แนะนำยานมาริเนอร์ 9 เบื้องต้น เก็บถาวร 2012-02-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
↑
มารีจี

พระแม่มาริจีโพธิสัตว์
มารีจี (จีน: 摩利支天; อังกฤษ: Marici  bodhisattva) เป็นพระโพธิสัตว์ฝ่ายหญิงตามความเชื่อของพุทธศาสนามหายาน พุทธศาสนาวัชรยาน และศาสนาเต๋า โดยนับถือว่าเป็นพระโพธิสัตว์แห่งแสงอาทิตย์ยามเช้า ทรงรถที่ลากด้วยหมูป่าเจ็ดตัว รูปลักษณ์ของพระนางมีหลากหลายมีตั้งแต่พักตร์เดียว 2 กรไปจนถึงหกพัตร์ 12 กร ในอินเดียจะพบรูปปั้นแบบพักตร์เดียว 2 กร และ 3 พักตร์ 6 กร พระโพธิสัตว์องค์นี้เป็นที่นิยมนับถือในทิเบตและจีน ญี่ปุ่น และทรงมีความสัมพันธ์เกี่ยวข้องกับตำนานเทศกาลกินเจ
ดูเพิ่ม

เต้าบ้อหงวนกุน
มาริสสา ตันเจริญ

| มาริสสา ตันเจริญ |
| --- | --- |

เกิด: มาริสสา ตันเจริญ  (1975-11-28) 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 1975 (48 ปี) ลอสแอนเจลิส, รัฐแคลิฟอร์เนีย, สหรัฐอเมริกา
ชื่ออื่น: มาริสสา ตันเจริญ วีดอน
อาชีพ: นักแสดงหญิง, นักร้อง, ผู้อำนวยการโทรทัศน์, นักเขียนบทโทรศัศน์
ปีปฏิบัติงาน: ตั้งแต่ 1988
คู่สมรส: เจด วีดอน (ค.ศ. 2009)
ญาติ: เควิน ตันเจริญ (น้องชาย)
มาริสสา ตันเจริญ วีดอน (อังกฤษ: Maurissa Tancharoen Whedon/məˈrɪsə ˌtæntʃəˈroʊn/; เกิด 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2518 ในลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย) เป็นผู้อำนวยการสร้าง/นักเขียนบทโทรทัศน์, นักแสดงหญิง, นักร้อง, นักเต้น และนักแต่งบทเพลงชาวอเมริกัน
ชีวิตส่วนตัว

มาริสสาเป็นชาวเอเชีย-อเมริกัน เชื้อสายไทย เธอมีน้องชายชื่อเควิน ตันเจริญ ซึ่งเป็นผู้กำกับภาพยนตร์ โดยเมื่อวันที่ 19 เมษายน ค.ศ. 2009 เธอได้สมรสกับเจด วีดอน ซึ่งเป็นน้องชายของจอสส์ วีดอน และได้มีบุตรสาว 1 คนซึ่งเกิดเมื่อเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2015
แหล่งข้อมูลอื่น

มาริสสา ตันเจริญ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
มาริลีน แมนสัน

| มาริลีน แมนสัน |
| --- | --- |
แมนสันแสดงคอนเสิร์ตเมื่อปี 2009
ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: ไบรอัน ฮิว วอร์เนอร์'
เกิด:  (1969-01-05) มกราคม 5, 1969 (55 ปี) แคนตัน, รัฐโอไฮโอ, สหรัฐอเมริกา
แนวเพลง: เฮฟวีเมทัล , อินดัสเทรียลเมทัล , ออลเทอร์นาทิฟเมทัล ช็อคร็อค , อินดัสเทรียลร็อค , อิเล็คทรออินดัสเทรียล , กอทิกร็อก , แกลมร็อก , ฮาร์ดร็อก
อาชีพ: นักร้อง , นักแต่งเพลง , นักดนตรี, ศิลปิน, กวี, ผู้กำกับภาพยนตร์
เครื่องดนตรี: นักร้อง
ช่วงปี: ค.ศ. 1989 - ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: Nothing Records, Hell, etc., Cooking Vinyl, Loma Vista Recordings
มาริลีน แมนสัน (อังกฤษ: Marilyn Manson) เกิดเมื่อวันที่ 5 มกราคม ค.ศ. 1969 หรือชื่อจริงว่า ไบรอัน ฮิว วอร์เนอร์ (อังกฤษ: Brian Hugh Warner) เป็นนักดนตรีชาวอเมริกัน , นักแต่งเพลง , นักแสดง , จิตรกร , ศิลปินมัลติมีเดีย ,  เขายังเป็นที่รู้จักในฐานะนักร้องนำวงชื่อเดียวกับเขา มาลิริน แมนสัน ซึ่งเป็นวงเสียดสีสังคม เขาร่วมก่อตั้งวงกับ เดซี่ เบอร์โอซี่  โดยชื่อของเขานำมาจากบุคคลสองคนซึ่งเป็นไอคอนทางวัฒนธรรมของประเทศอเมริกา ชื่อของเขา มาริลีน  มาจากนักแสดงสาวชาวอเมริกัน มาริลีน มอนโร ส่วน แมนสัน มาจากชื่ออาชญกรชาวอเมริกัน ชาร์ล แมนสัน.
แมนสันยังเป็นที่รู้จักจากผลงานวงในช่วงยุค 90's ที่โดดเด่นจากอัลบั้มชุดที่ 2 Antichrist Superstar และ อัลบั้มชุดที่ 3 Mechanical Animals สิ่งสืบเนื่องที่เป็นผลจากเขาทางสื่อคือเป็นอิทธิพลด้านมืดให้กับเด็ก เช่นเดียวกับลักษณะความรุนแรงที่เขาแสดงออก อีกทั้งเนื้อเพลงของเขาที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ที่นำไปสู่การวิพากษ์วิจารณ์ทางสังคมมากขึ้น ในสหรัฐอเมริกา , สามอัลบั้มของวงได้รางวัลแผ่นเสียงทองคำขาวและอีกสามอัลบั้มได้แผ่นเสียงทองคำ อัลบั้มเปิดตัวของทางวงยังติดอันดับแปดในชาร์จท็อปเทน , และยังมีสองอัลบั้มขึ้นชาร์จติดอันดับหนึ่ง , แมนสันยังติดลำดับที่ 44 ใน 100 ลำดับสุดยอดนักร้องนำเฮฟวี่เมทัล จัดอันดับโดยแม็กกาซีนของอเมริกา ฮิต พาราเดอร์  และถูกชิงรางวัลถึง 4 ครั้งโดยแกรมมี่อวอร์ด
แมนสันแสดงภาพยนตร์ครั้งแรกในปี 1997 ภาพยนตร์ ลอส ไฮตเวย์ ของ เดวิช ลัซ  หลังจากนั้นเขาก็เริ่มมีผลงานจำนวนมากเข้ามา เขาให้สัมภาษณ์กับไมเคิล มัวรร์ ในภาพยนตร์สารคดี Bowling for Columbine พูดคุยเกี่ยวกับแรงจูงใจในเหตุการณ์การสังหารหมู่ในโรงเรียนมัธยมโคลัมบายเมื่อปี 1999 , และข้อกล่าวหาว่าเพลงของเขาอาจเป็นแรงจูงใจในการสังหารหมู่ดังกล่าว ในวันที่ 13 - 14 กันยายน 2002 ภาพวาดของเขา The Golden Age of Grotesque ถูกโชว์ที่ งานแสดงนิทรรศการลอสแอนเจลิสร่วมสมัย แมนสันเผยภาพวาดจำนวน 20 ภาพเมื่อปีค.ศ. 2010 ซึ่งมีผลงานศิลปะชุดนี้มีชื่อว่า Genealogie of Pain (ไทย: สายเลือดแห่งความเจ็บปวด) ในนิทรรศงานศิลปะจัดแสดงที่เวียนนา คันทาเรล แกลเลอรี่, โดยผลงานศิลปะดังกล่าวมีเดวิส ลัซมาร่วมช่วยเหลือ
ประวัติ

แมนสันเกิดใน แคนตัน, รัฐโอไฮโอ, สหรัฐอเมริกา เขาเป็นลูกชายเพียงคนเดียวของบาร์บารา วอร์เนอร์ (née Wyer) และ ฮิว วอร์เนอร์ แมนสันมีเชื้อสายเยอรมันและอังกฤษ เขาระบุว่ารสนิยมทางเพศของปู่เขามักจะดูแปลก โดยบางที่มักจะร่วมเพศกับสัตว์และทำร้ายตัวเองอย่างทารุณ ในวัยเด็ก , เขาเข้าร่วมคริสตจักรโดยแม่ของเขา แต่พ่อของเขาเป็นคาทอลิก  วอร์เนอร์เข้าโรงเรียนคริสเตียนเฮอจิเทนตั้งแต่อนุบาลถึงมัธยม ในโรงเรียน พวกเขาพยายามที่บอกว่าบทเพลงเหล่านี้คือเพลงที่พวกเขาไม่ควรจะฟังมัน , วอร์เนอร์ตกหลุมรักและอยากจะทำในสิ่งที่พวกเขาห้าม หลังจากนั้นเขาก็ไปศึกษาต่อที่โรงเรียนมัธยมเกลนโอสและจบการศึกษาจากที่นั่นในปี 1987 หลังจากที่เขาย้ายไปกับพ่อแม่ , และเข้าเป็นนักเรียนที่มหาวิทยาลัย บรอวอร์ด คอมมิวนิวตี้ คอลเลจ ใน ฟอร็ด ลัวเดอลาเดอ , ฟลอริด้า ในปี 1990 เขาได้ทำงานต่อทางด้านสื่อสารมวลชนและได้รับประสบการณ์ในการเขียนบทความให้กับนิตรสารเพลง , 25th Parallel ไม่นานเขาก็พบกับนักดนตรีหลากหลาย ซึ่งก็มีวงดนตรีเป็นของตัวเอง ท้ายหลังแมนสันเองก็ถูกนำมาเปรียบเทียบกับพวกเขา อันประกอบด้วย My Life with the Thrill Kill Kult , The Perfect , Trent Renzor จาก ไนน์อินช์เนลส์
หน้าที่การงาน > ดนตรี

แมนสันและมือกีตาร์ สก็อต พูเตอสกาย ฟอร์มวง  Marilyn Manson & the Spooky Kids ภายหลังการประชุมที่ ฟอร็ด ลัวเดอลาเดอ , ฟลอริด้าเมื่อปี 1989   ต่อมาย่อสั้นๆให้เหลือเพียงแค่ Marilyn Manson ขณะที่ the Spooky Kids ได้กลายเป็นโปรเจกต์พิเศษซึ่งแมนสันได้ร่วมกับจอร์เดี้ยน ไวท์ (รู้จักกันในนาม Twiggy Ramierz) และ สตีเฟ่น เกรกอรี เบียร จูเนียร์ (รู้จักกันในนาม Madonna Wayne Gacy) กับโปรเจกต์ดนตรี Satan on Fire ในปี 1992 มีแนวเพลงคริสเตียน เมทัล ขณะที่เขาเล่นเปนมือเบส 
จนปีถัดมาได้เป็นมือกลองในวง Mrs. Scabtree และได้แฟนสาวเจสสิคา นักร้องนำวง Jack Off Jil ซึ่งเป็นวิธีต่อสู้กับสนธิสัญญาที่ห้าม มาริลิน แมนสันเล่นในคลับ
ปี 1993 , ทางวงเห็นความน่าสนใจของ เทรนต์ เรซเนอร์ นักร้องนำวง ไนน์อินช์เนลส์ เรซเนอร์ได้มาโปรดิวเซอร์ในอัลบั้มเปิดตัว Portrait of an American Family ปี 1994 และวางจำหน่ายในสังกัด Nothing Records ของเรซเนอร์เอง วงเริ่มโด่งดังเป็นที่รู้จักในระดับหนึ่ง จนมีโอกาสได้ทัวร์ Downward Spiral Tour ซึ่งร่วมกับไนน์อินช์เนลส์ ที่มีจิม รูซ ไครเคิลเป็นผู้ดูแลคอนเสริ์ต ระหว่างการปล่อยอีพี Smells Like Children ในปี 1995 อีพีดังกล่าวส่งผลให้ทางวงได้ติดชาร์จอยู่ใน MTV กับเพลง Sweet Dreams (Are Made of This), ผลงานการคัฟเวอร์ของมาริลิน มอนสัน ซึ่งต้นฉบับคือ ยูรีธมิกส์ ในปี 1983 ในอัลบั้ม Antichrist Superstar มีโคโปรดิวเซอร์อย่าง เทรน เรนเซอร์ ซึ่งถือเป็นเป็นอัลบั้มทีเป็นความสำเร็จครั้งยิ่งใหญ่.
นับในอเมริกาอย่างเดียว มีสามอัลบั้มของวงทีได้รางวัลแผ่นเสียงทองคำขาว และอีกสามอัลบั้มได้รางวัลแผ่นเสียงทองคำ และทางวงมีซิงเกิลเจ็ดเพลงที่เปิดตัวติดใน ท็อปเทน เช่นสองอัลบั้มของทางวงติดแท่นอันดับหนึ่ง แมนสันร่วมงานเป็นครั้งแรกโดยการเป็นโปรดิวเซอร์ให้กับวง Jack Off Jill. เขาช่วยคิดชื่อให้กับวงและโปรดิวเซอร์ให้กับวงในช่วงแรกๆ และมาเล่นกีตาร์ในเพลง "My Cat" และเป็นวงเปิดในทัวร์เซาท์ฟลอริดา แมนสันภายหลังได้เขียนลงในไลนเนอร์ โน้ต สำหรับอัลบั้มของวง Humid Teenage Mediocrity 1992–1996, เป็นอัลบั้มสะสมตั้งแต่การอัดครั้งแรกๆของ Jack Offf Jil แมนสันปรากฏตัวเป็นแขกรับเชิญให้กับ DMX แร็ปเปอร์ผิวสีชาวนิวยอร์ก ในอัลบั้ม Flesh of My Flesh, Blood of My Blood' และอัลบั้ม 2000 Years of Human Error ของวงก็อตเฮด - เป็นอัลบั้มเพียงอัลบั้มเดียวที่ถูกปล่อยในสังกัด Posthuman ซึ่งเปนของแมนสันเอง ในปี 2011 ได้มีการเปิดเผยว่าแมนสันจะไปปรากฏในอัลบั้ม Invinsible ของนักร้อง สกายลาร์เกรย์ ในแทร็ค ".Can't Haunt Me" ปีถัดมาแมนสันได้ปล่อยอัลบั้มสตูดิโอชุดที่แปด Born Villain, ในเดือนพฤษภาคม 2012
ในวันที่ 10 พฤศจิกายน 2014 , แมนสันโพสต์ลงเพจเฟซบุ้คอย่างเป็นทางการถึงการปล่อยชุดอัลบั้มสตูดิโอชุดที่เก้า The Pale Emperor ที่มีกำหนดวางจำหน่าย 20 มกราคม 2015
มาร์ก ยูลีอาโน

มาร์ค ยูเลียโน  (อังกฤษ: Mark Iuliano)  เกิดเมื่อวันที่  12 สิงหาคม ค.ศ. 1973 ตำแหน่งกองหลัง เคยติดทีมชาติอิตาลีและเล่นให้กับสโมสรยูเวนตุส ปัจจุบันเล่นให้กับสโมสรเมสซิน่า