stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
นอกรีต
ศาสนาคริสต์ > คาทอลิก

ในโบทก์คาทอลิกการกระทำนอกรึตอย่างตั้งใจนั้นคือการที่คนคนใดคนหนึ่งตัดตนเองทางจิตวิญญาญออกจากโบสถ์ก่อนการที่ตนจะโดนตัดขาดออกจาศาสนา
ในหนังสือโคเด็กจัสติเนียสได้บอกไว้ว่า "ผู้ใดผู้ซึ่งมิได้อุทิตตนต่อโบสถ์คาทอลิกและความเชื่อของเราคือพวกนอกรีต"
โบสถ์คาทอลิกได้จัดการกับผู้ที่เป็นพวกนอกรึตอย่างรุนแรงตลอดมา แต่ในช่วงก่อนศตวรรษที่ 11 กลุ่มคนนอกรึตนั้นส่วนใหญ่จะเป็นแค่นักบวชเพียงคนเดียวหรือในกลุ่มเล็กๆเท่านั้น แต่ภายหลังจากศตวรรษที่ 11 ก็มีกลุ่มคนนอกรึตที่มีการจัดการดีและกล้าแข็งมากขึ้นขึ้นมาหลายกลุ่มในแถบยุโรปตะวันตกอย่างเช่นกลุ่มคาทาร์เป็นต้น
ในฝรั่งเศษกลุ่มคาทาร์นี้ได้เติบใหญ่และเพิ่มพูนกำลังขึ้นมาจนกลายเป็นการเคลื่อนไหวทางสังคมครั้งใหญ่และความเชื่อนอกรึตนี้ก็มีแต่จะแพร่กระจายไปสู่ส่วนอื่นของยุโรป  สงครามครูเสดคาทาร์ ได้เริ่มขึ้นมาด้วยเหตุนี้โดยโบสถ์คาทอลิกเพื่อหยุดการเคลื่อนไหวของกลุ่มคาทาร์ในส่วนทางตอนใต้ของฝรั่งเศษ การมีอยู่ของกลุ่มนอกรึตตอนหลังได้กลายมาเป็นสาเหตุที่ทางโบสถ์ได้นำการใช้สำหรับการสอบสวนโดยหน่่วยสอบสวนของทางโบสถ์ และการก่อสงครามทางศาสนาที่เกี่ยวข้องกับการคริสตจักรปฏิรูปโปรเตสแตนท์
นอร์มาจีน (วงดนตรี)

| Norma Jean |
| --- | --- |
ในปี ค.ศ. 2008
ข้อมูลพื้นฐาน
ที่เกิด: Douglasville, Georgia, United States
แนวเพลง: Metalcore, Mathcore, sludge metal, post-metal, Christian metal
ช่วงปี: 1997–present
ค่ายเพลง: Solid State, Razor & Tie

สมาชิก: Chris Day Clayton Holyoak Cory Brandan Putman Jeff Hickey John Finnegan
อดีตสมาชิก: Daniel Davison Josh Doolittle Scottie Henry Brad Norris Josh Scogin Jake Schultz Chris Raines
นอร์มาจีน (อังกฤษ: Norma Jean) เป็นวงอเมริกันแนวเมทัลคอร์ จากเมืองดักลาสวิลล์ รัฐจอร์เจีย ก่อตั้งวงในปี ค.ศ. 1997 มีการเปลี่ยนแปลงสมาชิกหลายครั้ง หลายหน วงดั้งเดิมก่อตั้งโดยมือกีตาร์ คริส เดย์ จนถึงปัจจุบันวงมีผลงานสตูดิโออัลบั้ม 6 ชุด และได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแกรมมี่ในปี ค.ศ. 2006 สาขาหีบห่องานดนตรียอดเยี่ยม จากชุด O God, the Aftermath ชื่อของวงมาจากชื่อจริงของนักแสดง มาริลีน มอนโร
นวนิยายอิงอัตชีวประวัติ

“เดวิด คอปเปอร์ฟิลด์” เป็นนวนิยายอิงอัตชีวประวัติของชีวิตของชาร์ลส์ ดิคเก้นส์
นวนิยายอิงอัตชีวประวัติ (อังกฤษ: Autobiographical novel) เป็นประเภท (genre) ของนวนิยายที่เนื้อเรื่องมีพื้นฐานมาจากชีวประวัติของผู้ประพันธ์ การเขียนนวนิยายอิงอัตชีวประวัติแตกต่างจากการเขียนอัตชีวประวัติ หรือ บันทึกความทรงจำ (memoir) เพราะเป็นงานที่ระบุว่าเป็นนวนิยายซึ่งหมายความว่าไม่ใช่เรื่องจริง เพราะการที่จัดว่าเป็นงานกึ่งนวนิยายผู้ประพันธ์ก็มิได้หวังที่จะเขียนงานที่มีคุณสมบัติของงานเขียนที่เป็นบันทึกความทรงจำ ชื่อและสถานที่มักจะได้รับการเปลี่ยนแปลงจากความเป็นจริง และสร้างเหตุการณ์ต่างๆ ขึ้นเพื่อเป็นการสร้างเสริมความเป็นนาฏกรรมของเนื้อหาให้มากขึ้น แต่เนื้อหาโดยทั่วไปก็ยังมีพื้นฐานใกล้เคียงกับชีวิตของผู้ประพันธ์ แต่เมื่อบรรยายถึงเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นผู้ประพันธ์ก็มิได้พยายามแต่อย่างใดที่จะเขียนให้ตรงต่อความเป็นจริง และบางครั้งก็จะเขียนอย่างเกินเลย หรือเปลี่ยนแปลงให้เหมาะแก่การดำเนินเรื่อง
คำว่า “นวนิยายอิงอัตชีวประวัติ” เป็นคำที่ยากต่อการให้คำนิยาม นวนิยายที่เป็นเรื่องของสถานที่และ/หรือเหตุการณ์ที่ผู้ประพันธ์มีความคุ้นเคยไม่จำเป็นที่อยู่ในข่ายของนวนิยายประเภทนี้ หรือนวนิยายที่มีเนื้อหาบางส่วนที่ดึงมาจากชีวิตของผู้ประพันธ์ที่เป็นโครงเรื่องย่อย การจะถือว่าเป็นนวนิยายอิงอัตชีวประวัติได้นวนิยายต้องประกอบด้วยตัวเอกของเรื่อง (protagonist) ที่ถอดมาจากผู้ประพันธ์และโครงเรื่องที่สะท้อนรายละเอียดของชีวิตของผู้ประพันธ์ “นวนิยายกึ่งอัตชีวประวัติ” (semi-autobiographical novel)
งานเขียนบางชิ้นก็เรียกตนเองว่า “นวนิยายเชิงสารคดี” ที่ใช้เป็นครั้งแรกในงานเขียน  “In Cold Blood” (ไทย: ฆาตกรเลือดเย็น) โดยทรูแมน คาโพตีในปี ค.ศ. 1965 ที่ต่อมาเป็นประเภทของการเขียนวรรณกรรมที่ประยุกต์ไปใช้กับการเขียนหลายประเภทที่เกี่ยวกับอัตชีวประวัติ
ตัวอย่างของงานเขียนชิ้นสำคัญของนวนิยายอิงอัตชีวประวัติ

ชาร์ลส์ ดิคเก้นส์, “เดวิด คอปเปอร์ฟิลด์” (ค.ศ. 1850)
เลโอ ตอลสตอย, “วัยเด็ก” (ค.ศ. 1852)
ดี. เอช. ลอว์เรนซ์, “ลูกชายและคนรัก” (ค.ศ. 1913)
แจ็ค ลอนดอน, “จอห์น บาร์ลีย์คอร์น” (ค.ศ. 1913)
ซัมเมอร์เซ็ท มอห์ม, “Of Human Bondage” (ค.ศ. 1915)
เจมส์ จอยซ์, “ภาพชีวิตวัยเยาว์ของศิลปิน” (ค.ศ. 1916)
เอฟ. สกอตต์ ฟิตซ์เจอรัลด์, “This Side of Paradise” (ค.ศ. 1920)
มาร์เซล พรูสต์, “In Search of Lost Time” (ค.ศ. 1927)
เออร์เนสต์ เฮมิงเวย์, “A Farewell to Arms” (ค.ศ. 1929)
ทอมัส วูล์ฟ, “Look Homeward, Angel” (ค.ศ. 1929)
ซอล เบลโล, “The Adventures of Augie March” (ค.ศ. 1953)
ไอแซค บาเชวิส ซิงเกอร์, “In My Father's Court”, (1966)
ดูเพิ่ม

ประเภทของงานวรรณกรรม
นวนิยายอิงชีวประวัติ
นวนิยายอิงประวัติศาสตร์
นอร์ทธรอปกรัมแมน บี-21 ไรเดอร์

| บี-21 เรเดอร์ |
| --- | --- |

บี-21 ในโรงเก็บเครื่องบินหมายเลข 42 ในปาล์มเดล แคลิฟอร์เนีย
หน้าที่: เครื่องบินทิ้งระเบิดทางยุทธศาสตร์ล่องหน
ประเทศผู้ผลิต: สหรัฐ
ผู้ผลิต: นอร์ธรอป กรัมแมน
สถานะ: กำลังพัฒนา
ผู้ใช้หลัก: กองทัพอากาศสหรัฐ
จำนวนที่ถูกผลิต: 1 ลำ
นอร์ทธรอป กรัมแมน บี-21 เรเดอร์ (อังกฤษ: Northrop Grumman B-21 Raider) เป็นเครื่องบินทิ้งระเบิดทางยุทธศาสตร์อเมริกัน ภายใต้การพัฒนาสำหรับกองทัพอากาศสหรัฐ (USAF) โดยนอร์ธรอป กรัมแมน เป็นส่วนหนึ่งของโครงการเครื่องบินทิ้งระเบิดพิสัยไกล (LRS-B) มันเป็นเครื่องบินทิ้งระเบิดทางยุทธศาสตร์ข้ามทวีปล่องหนพิสัยไกล สำหรับ USAF สามารถส่งขีปนาวุธธรรมดา และ อาวุธเทอร์โมนิวเคลียร์ เป็นการเสริมและทดแทนรุ่นนอร์ทธรอปกรัมแมน บี-2 สปิริต ในท้ายที่สุดและจะเข้ามาแทนที่เครื่องบินรุ่นโบอิ้ง บี-52 สตาโตฟอร์เทรส
กองทัพอากาศเริ่มวางแผนสำหรับ บี-21 ในปี ค.ศ. 2011 และได้รับสัญญาการพัฒนาหลักในปี ค.ศ. 2015 ณ ปี ค.ศ. 2022 บี-21 ถูกคาดการณ์ว่าจะทำการบินครั้งแรกในปี ค.ศ. 2023 ในปี ค.ศ. 2021 เครื่องบินทิ้งระเบิดถูกคาดการณ์ว่าจะเข้าประจำการภายในปี ค.ศ. 2027
ในหลายแง่มุมของโครงการ บี-21 นั้น จัดอยู่ในระดับสูง โดยโครงการถูกกำหนดให้เป็นโครงการการเข้าถึงพิเศษ หน่วยบริการวิจัยรัฐสภาระบุไว้ในปี ค.ศ. 2021 ว่ารายละเอียดทางเทคนิคและข้อมูลจำเพาะของ บี-21 เช่น ความเร็ว การเปิดใช้งานระบบ "ขนาด การพรางตัวที่จำเป็น โครงสร้าง จำนวนและประเภทของเครื่องยนต์ วิถีอาวุธ และเซ็นเซอร์บนเครื่องบินยังคงถูกจัดระดับ" แม้ว่าข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับแง่มุมอื่น ๆ ของโครงการจะเปิดเผยต่อสาธารณะตั้งแต่ปี ค.ศ. 2015 ภาพถ่ายแรกของเครื่องบินได้รับการเผยแพร่เมื่อวันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2565 ถ่ายระหว่างพิธีเปิดตัวที่โรงงานผลิตของนอร์ธรอปกรัมแมน ในเมืองปาล์มเดล รัฐแคลิฟอร์เนีย
แหล่งข้อมูลอื่น

หน้าเว็บทางการของ บี-21 ไรเดอร์ จากนอร์ธรอปกรัมแมน
เอกสารข้อมูล บี-21 ไรเดอร์ อย่างเป็นทางการ จากกองทัพอากาศสหรัฐ
นอร์มัน ฟอสเตอร์

| เดอะไรต์ออนะระเบิล ท่านลอร์ดฟอสเตอร์แห่งเทมส์แบงก์ |
| --- | --- |

เกิด:  (1935-06-01) 1 มิถุนายน ค.ศ. 1935 (89 ปี) แมนเชสเตอร์, ประเทศอังกฤษ
สัญชาติ: สหราชอาณาจักร
รางวัล: Stirling Prize, Pritzker Architecture Prize, Minerva Medal, Prince of Asturias Award

ผลงานสำคัญ: 30 เซ็นต์แมรีแอกซ์, ลอนดอน  Willis Faber and Dumas Headquarters, Ipswich   Wembley Stadium
โครงการสำคัญ: American Air Museum ที่  Imperial War Museum Duxford
 
นอร์มัน รอเบิร์ต ฟอสเตอร์, บารอนฟอสเตอร์แห่งเทมส์แบงก์ (อังกฤษ: Norman Robert Foster, Baron Foster of Thames Bank) เกิดเมื่อวันที่ 1 มิถุนายน ค.ศ. 1935 เป็นสถาปนิกชาวอังกฤษซึ่ง มีผลงานออกแบบผลงานระดับนานาชาติ เขาเป็นผู้ออกแบบอาคารสำนักงานที่เป็นจุดเด่นมากที่สุดคนหนึ่งในสหราชอาณาจักร ในปี 2009 เขาได้รับรางวัลพรินท์เฟลีเปออฟอัสตูเรียส ในสาขาศิลปะ และได้รับรางวัลพริตซ์เกอร์ ในปีค.ศ. 1999
นครอรุณรุ่ง

นครอรุณรุ่ง (อังกฤษ: The Robot of Dawn) เป็นนิยายวิทยาศาสตร์ของไอแซค อสิมอฟ ถือเป็นหนังสือเล่มที่ 3 ในชุดนักสืบหุ่นยนต์ (The Elijah Baley Detecctive Series)
ประวัติการตีพิมพ์

"จักรวาลหุ่นยนต์" แปลและเรียบเรียงโดย กุลติ จัดพิมพ์โดย สำนักพิมพ์วิทยาศาสตร์สร้างสรรค์ พิมพ์ครั้งที่ 1, ปีพ.ศ. 2527
"นครอรุณรุ่ง" แปลและเรียบเรียงโดย กุลติ จัดพิมพ์โดย Science Fiction Publishing House ปีพ.ศ. 2540
เนื้อเรื่องย่อ

นักสืบอิไลจาห์ แบลีย์จำต้องเดินทางไปสางคดีฆาตกรรมหุ่นยนต์ที่ดาวออโรร่า งานชิ้นนี้นอกจากมีผลโดยตรงต่อหน้าที่การงานของเขายังมีผลต่อนโยบายการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์บนดาวดวงอื่นอีกด้วย เขาได้ร่วมงานกับห.แดนีลอีกครั้ง และเผชิญหน้ากับแกลเดีย หญิงสาวที่เขาปรารถนามาตลอด ในครั้งนี้เขาไม่สามารถเห็นใจเธอได้อีกเพราะมีชะตาของโลกเป็นเดิมพัน จนกระทั่งเธอเปิดเผยความจริงที่น่าตกใจออกมา หุ่นยนต์ที่ถูกฆาตกรรมคือสามีของเธอ!
นักสืบอิไลจาห์ แบลีย์ทำงานด้วยความยากลำบาก เขาต้องต่อสู้กับอาการกลัวที่โล่งของตัวเอง และทำความเข้าใจสภาพสังคมต่างดาวของออรอร่า   คดียิ่งซับซ้อนยิ่งขึ้นเนื่องจากมีความเกี่ยวพันกับการเมืองที่ละเอียดอ่อนและนักการเมืองผู้ทรงอิทธิพลของออโรร่า
ในที่สุด เมื่อเขาเปิดเผยตัวผู้กระทำผิดได้ก็ต้องพบความจริงที่น่าตกใจยิ่งกว่า นั่นคือเรื่องของหุ่นยนต์จิสการ์ดที่จะมีความสำคัญต่อความอยู่รอดของมนุษย์โลกในอนาคต
ภาพประกอบเรื่องของStepen Youll เก็บถาวร 2005-01-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ฉาก

ออโรร่า
ตัวละครสำคัญ

อีไลจาห์ แบลีย์
ดานีล โอลิวาล์ว
จิสการ์ด เรเวนดอล์ฟ
แกลเดีย เดลแมร์
ฮาน ฟาสโตล์ฟ
เคลเดน อมานิโร
| ด ค กวรรณกรรมชุดนักสืบหุ่นยนต์ ของ ไอแซก อสิมอฟ |
| --- | --- |
ชื่อหนังสือ:  นครโลหะ  นครสุริยะ  นครอรุณรุ่ง  นครหุ่นยนต์ 
พิภพ:  โลก  พิภพออโรร่า  พิภพโซลาเรีย  พิภพแบลีย์ 
ตัวละคร:  อีไลจาห์ แบลี่ย์  ดานีล โอลิวาว์  จิสการ์ด เรเวนต์ลอฟ  ฮาน ฟาสโตล์ฟ  แกลเดีย เดลแมร์  เคลเดน อมานิโร 
อื่น ๆ:  กฎ 3 ข้อของหุ่นยนต์ 
ดูเพิ่มที่: วรรณกรรมชุดจักรวรรดิ และ วรรณกรรมชุดสถาบันสถาปนา
นอร์ทเวสต์เทร์ริทอรีส์

| นอร์ทเวสต์เทร์ริทอรีส์ Denendeh (Athapascan languages) ᓄᓇᑦᓯᐊᖅ (อินุกติตุต) Nunatsiaq (Inuinnaqtun) |
| --- | --- |
ดินแดน
   ธง ตราอาร์ม
  BC AB SK MB ON QC NB PE NS NL YT NT NU  
พิกัด: 69°30′01″N 121°30′08″W﻿ / ﻿69.50028°N 121.50222°W﻿ / 69.50028; -121.50222
ประเทศ: แคนาดา
เข้าร่วมสมาพันธ์: 15 กรกฎาคม ค.ศ. 1870 (บริษัทฮัดซันส์เบย์ยกดินแดนนี้ให้กับแคนาดา) (ลำดับที่ 6)
เมืองหลวง: เยลโลว์ไนฟ์
เมืองใหญ่สุด: เยลโลว์ไนฟ์ 
เขตมหานครใหญ่สุด: เยลโลว์ไนฟ์
 
การปกครอง
 • Commissioner: Margaret Thom
 • นายกเทศมนตรี: Caroline Cochrane (consensus government) 
Legislature: สภานิติบัญญัตินอร์ทเวสต์เทร์ริทอรีส์
Federal representation: Parliament of Canada
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร: 1 จาก 338 (0.3%)
สมาชิกวุฒิสภา: 1 จาก 105 (1%)
 
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 1,346,106 ตร.กม. (519,734 ตร.ไมล์)
 • พื้นดิน: 1,183,085 ตร.กม. (456,792 ตร.ไมล์)
 • พื้นน้ำ: 163,021 ตร.กม. (62,943 ตร.ไมล์)  12.1%
อันดับพื้นที่: อันดับที่ 3
 : ร้อยละ 13.5 ของแคนาดา
ประชากร (2016)
 • ทั้งหมด: 41,786  คน
 • ประมาณ (2021 Q1): 45,136  คน
 • อันดับ: อันดับที่ 11
 • ความหนาแน่น: 0.04 คน/ตร.กม. (0.1 คน/ตร.ไมล์)
เดมะนิม: นอร์ทเวสต์เทร์ริทอเรียน 
ภาษาราชการ:   อังกฤษ  ฝรั่งเศส  Chipewyan  Cree  Gwich’in  Inuinnaqtun  อินุกติตุต  Inuvialuktun  North Slavey  South Slavey  Tłı̨chǫ 
 
ผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศ
 • อันดับ: 11
 • ทั้งหมด (2017): C$4.856 พันล้าน
 • ต่อหัว: C$108,065 (อันดับที่ 1)
ดัชนีการพัฒนามนุษย์
 • HDI (2018): 0.908—สูงมาก (อันดับที่ 5)
เขตเวลา: UTC−07:00
รหัสไปรษณีย์: NT
คำนำหน้ารหัสไปรษณีย์: X0, X1 (เยลโลว์ไนฟ์)
รหัส ISO 3166: CA-NT
ดอกไม้: Mountain avens
ต้นไม้: Tamarack Larch
นก: Gyrfalcon
* อันดับนับรวมทั้งรัฐและดินแดน
นอร์ทเวสต์เทร์ริทอรีส์ (อังกฤษ: Northwest Territories) เป็นดินแดนของแคนาดา ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของแคนาดา ติดต่อกับอีก 2 ดินแดนของแคนาดาคือยูคอน ทางตะวันตกและนูนาวุต ทางตะวันออก และติดกับอีก 3 รัฐคือ รัฐบริติชโคลัมเบียทางตะวันตกเฉียงใต้ รัฐแอลเบอร์ตาและรัฐซัสแคตเชวัน  ทางใต้ มีพื้นที่ 1,140,835 ตร.กม. (440,000 ตร.ไมล์) และมีประชากร 41,464 คน (ข้อมูลปี 2006) และเพิ่มขึ้น 11.0% ในปี 2001 มีเมืองหลวงคือ เยลโลว์ไนฟ์ ตั้งแต่ปี 1967
นอร์ทอีสต์อิงแลนด์

| นอร์ทอีสต์อิงแลนด์ |
| --- | --- |
ภูมิภาคของประเทศอังกฤษ

รัฐเอกราช:  สหราชอาณาจักร
ประเทศ:  อังกฤษ
เมืองใหญ่ที่สุด: นิวคาสเซิลอะพอนไทน์
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 8,592 ตร.กม. (3,317 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: 8
ประชากร (2018)
 • ทั้งหมด: 2,657,909 คน
 • อันดับ: 9
 • ความหนาแน่น: 310 คน/ตร.กม. (800 คน/ตร.ไมล์)
ภาคตะวันออกเฉียงเหนือของอังกฤษ (อังกฤษ: North East England) เป็นหนึ่งในเก้าภูมิภาคของประเทศอังกฤษ ประกอบไปด้วยนอร์ทัมเบอร์แลนด์, เดอรัม, ไทน์และเวียร์ และบางส่วนของนอร์ทยอร์กเชอร์
ภาคตะวันออกเฉียงเหนือมีเนื้อที่ 8,592 ตารางกิโลเมตร ในปี ค.ศ. 2001 มีประชากรทั้งหมดประมาณ 2,515,442 คนโดยมีความหนาแน่นของประชากรเป็นจำนวน 293 ต่อหนึ่งตารางกิโลเมตร
จุดที่สูงที่สุดของภาคอยู่ที่ครอสเฟลล์ในเทือกเขาเพนไนนส์ (The Pennines) ที่สูง 893 เมตร เมืองสำคัญของภูมิภาคคือ นิวคาสเซิลอะพอนไทน์และบริเวณชุมชนเมืองในไทน์ไซด์ (Tyneside), เวียร์ไซด์ (Wearside) และทีสไซด์ นอกจากนั้นภาคตะวันออกเฉียงเหนือยังมีชื่อว่าเป็นบริเวณที่มีความงามทางธรรมชาติ ที่ประกอบด้วยอุทยานแห่งชาตินอร์ทัมเบอร์แลนด์, ชายฝั่งทะเล, และบางส่วนของเทือกเขาเพนไนนส์ ที่รวมทั้งทีสเดล และเวียร์เดล ภาคตะวันออกเฉียงเหนือมีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ที่จะเห็นได้จากปราสาทต่างๆ ในนอร์ทธัมเบอร์แลนด์และมรดกโลกสองแห่งคือ อาสนวิหารเดอรัมและปราสาทเดอรัม และกำแพงฮาดริอานุส นอกจากนั้นก็ยังมีโบสถ์เซนต์ปีเตอร์ที่มังก์เวียร์มัทและโบสถ์เซนต์พอลที่จาร์โรว์ (Jarrow) ที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ในการเป็นที่จำพรรษาของนักบุญบีดผู้เขียนหนังสือ “ประวัติศาสตร์ทางศาสนาของชนอังกฤษ” ในคริสต์ศตวรรษที่ 8 ซึ่งถือกันว่าเป็นหนังสือที่สำคัญที่สุดฉบับหนึ่งในประวัติศาสตร์อังกฤษ
อุตสาหกรรมการต่อเรือซึ่งเคยเป็นอุตสาหกรรมที่รุ่งเรืองทั้งในซันเดอร์แลนด์และไทน์ไซด์มาสิ้นสุดลงในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 20 ในปัจจุบันไทน์ไซด์พยายามก้าวเข้าสู่ยุคใหม่โดยการสร้างให้เป็นศูนย์กลางทางศิลปะและวัฒนธรรม และในการค้นคว้าทางวิทยาศาสตร์โดยเฉพาะในสาขาเซลล์ต้นกำเนิด หลังจากประสบปัญหาเศรษฐกิจในคริสต์ศตวรรษที่ผ่านมาซันเดอร์แลนด์ก็กลายเป็นศูนย์กลางที่มีความสำคัญทางเทคโนโลยีขั้นสูง ส่วนเศรษฐกิจของทีสไซด์ส่วนใหญ่ขึ้นอยู่กับปิโตรเคมี นอร์ทัมเบอร์แลนด์และเดอรัมเป็นบริเวณที่ขึ้นอยู่กับการเกษตรกรรมและอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว
ดูเพิ่ม

ภาคการปกครองของอังกฤษ
มลฑลการปกครองของอังกฤษ
| ด ค กภูมิภาคของประเทศอังกฤษ |
| --- | --- |
 เซาท์เวสต์อิงแลนด์  เซาท์อีสต์อิงแลนด์  นอร์ทเวสต์อิงแลนด์  นอร์ทอีสต์อิงแลนด์  ยอร์กเชอร์และฮัมเบอร์  ลอนดอน  เวสต์มิดแลนส์  อีสต์มิดแลนส์  อีสต์ออฟอิงแลนด์ 
↑  "Mid-2018 Population Estimates for Census Output Areas in the North East region of England by Single Year of Age and Sex" (ZIP). Office for National Statistics. October 25, 2019. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 5 November 2019. สืบค้นเมื่อ November 5, 2019.
นักกฎหมาย

| --- | --- |
เฮเลนา นอร์แมนตันในชุดศาลอังกฤษ, ป. 1950
อาชีพ
ชื่อ: เนติบริกร, ทนายความแก้ต่าง, เนติบัณฑิต, เคาน์เซล, ผู้พิพากษา, ทนายความที่ปรึกษา, ผู้บริหารกฎหมาย
กลุ่มงาน: กฎหมาย, ธุรกิจ
รายละเอียด
ความสามารถ: ทักษะการวิเคราะห์ การคิดเชิงวิพากษ์ กฎหมาย การวิจัยทางกฎหมาย การเขียนกฎหมาย จริยธรรมทางกฎหมาย
การศึกษา: ข้อกำหนดระดับมออาชีพ
สถานที่ ปฏิบัติงาน: ศาล, รัฐบาล, บริษัทกฎหมาย, เอ็นจีโอ, การช่วยเหลือทางกฎหมาย, บรรษัท
อาชีพที่เกี่ยวข้อง: เนติบัณฑิต, ทนายความที่ปรึกษา, ผู้บัญญัติกฎหมาย, ผู้พิพากษา, นักนิติศาสตร์, ทนายความแก้ต่าง, เนติบริกร, ผู้บริหารกฎหมาย, อัยการ, เจ้าพนักงานกฎหมาย, อาจารย์กฎหมาย, ทนายความกฎหมายแพ่ง, แมยิสเตร็ด, นักการเมือง
นักกฎหมาย (อังกฤษ: lawyer) เป็นผู้ประกอบวิชาชีพทางกฎหมาย เช่น ทนายความ ทนายความที่ปรึกษา โนตารีปับลิก เนติบัณฑิต หรือข้าราชการที่จัดทำ ตีความ และใช้บังคับซึ่งกฎหมาย
การทำงานเป็นนักกฎหมายเป็นการนำทฤษฎีและความรู้ทางกฎหมายซึ่งเป็นรูปธรรมไปใช้ให้เกิดผลในทางปฏิบัติเพื่อแก้ไขปัญหาบางประการ หรือเพื่อส่งเสริมประโยชน์ของผู้แสวงหาความช่วยเหลือจากนักกฎหมาย บทบาทของนักกฎหมายแตกต่างกันอย่างมากตามเขตอำนาจต่าง ๆ
นมเปรี้ยว

โยเกิร์ต
โยเกิร์ตจากพืช
| --- | --- |
โยเกิร์ตที่ใส่ในชามตกแต่งด้วยผลไม้และใบสะระแหน่
ประเภท: ผลิตภัณฑ์นม
อุณหภูมิเสิร์ฟ: แช่เย็น
ส่วนผสมหลัก: นม, แบคทีเรีย
 ตำราอาหาร: โยเกิร์ต   สื่อ: โยเกิร์ต
นมเปรี้ยว หรือ โยเกิร์ต (อังกฤษ: yoghurt, yogurt, yoghourt (ภาษาอังกฤษใช้คำนี้เรียกรวม ๆ ทั้งนมเปรี้ยวและโยเกิร์ต)) เป็นผลิตภัณฑ์ที่ทำจากนมชนิดต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นนมสด นมพร่องมันเนย หรือ นมถั่วเหลือง โดยการใช้แบคทีเรีย แลคโตบาซิลัส เอซิโดซิส และสเตรปโตคอคคัส เทอร์โมฟิลลัส เป็นหลักใส่ลงไปหมักผลิตภัณฑ์นมต่าง ๆ แบคทีเรียเหล่านี้ช่วยย่อยน้ำตาลแล็กโทสในนมให้เป็นกรดแล็กติก ทำให้มีภาวะกรดและมีรสเปรี้ยวโดยมีความเป็นกรด-เบสอยู่ระหว่าง 3.8-4.6 นมเปรี้ยว มี 2 ชนิด คือ ชนิดแรกเป็นนมเปรี้ยวที่มีลักษณะเป็นน้ำคล้ายเครื่องดื่ม อีกชนิดหนึ่งเป็นนมเปรี้ยวที่มีลักษณะเหลวข้นที่เรียกว่า โยเกิร์ต
ประวัติ

นักประวัติศาสตร์มีความเห็นว่า โยเกิร์ตเป็นอาหารที่รวมอยู่ในโภชนาการของชนเผ่าทราเซียน อันเป็นบรรพบุรุษเก่าแก่ที่สุดของชาวบัลแกเรีย ชาวทราเซียนเก่งในการเลี้ยงแกะ คำว่า yog ในภาษาทราเซียน แปลว่า หนาหรือข้น ส่วน urt แปลว่า น้ำนม คำ yoghurt น่าจะได้มาจากการสมาสของคำทั้งสองข้างต้น ในยุคโบราณราวศตวรรษที่ 4 ถึง 6 ก่อนคริสตกาล ชาวทราเซียนมีวิธีการเก็บรักษาน้ำนมไว้ในถุงที่ทำจากหนังแกะ เวลาเดินทางก็เอาถุงนี้คาดเอวไว้ ความอบอุ่นจากร่างกายร่วมกับจุลชีพที่มีอยู่ในหนังแกะ ช่วยให้เกิดปฏิกิริยาการหมักขึ้น น้ำนมในถุงก็กลายสภาพเป็นโยเกิร์ตไป
นักวิทยาศาสตร์บางคนสันนิษฐานว่า สิ่งที่มีมาก่อนโยเกิร์ตน่าจะเป็นน้ำนมหมักที่ใช้ดื่ม เรียกว่า คูมิส (Kumis) น้ำนมชนิดนี้ทำมาจากน้ำนมม้า โดยชนเผ่าที่มาอยู่ก่อนหน้าชาวบัลแกเรีย เช่น ชนเผ่าที่เร่ร่อนที่อพยพย้ายถิ่นฐานจากทวีปเอเชียมายังคาบสมุทรบอลข่าน ในปี ค.ศ. 681
ในยุโรปตะวันตก โยเกิร์ตปรากฏขึ้นเป็นครั้งแรกในศตวรรษที่ 16 ในราชสำนักของพระเจ้าฟร็องซัวที่ 1 แห่งฝรั่งเศส ครั้งนั้นกษัตริย์พระองค์นี้ประชวร มีพระอาการปั่นป่วนในท้อง แพทย์ชาวตุรกีผู้หนึ่งจึงทำการรักษาโดยให้เสวยโยเกิร์ตที่นำมาจากบัลแกเรีย เรื่องนี้ศาสตราจารย์คริสโต โชมาคอฟ รายงานไว้ในหนังสือ Bulgarian Yoghurt-Health and Longevity
ประโยชน์

นมเปรี้ยวเป็นอาหารที่ให้คุณค่าทางโภชนาการดีกว่านมสด เช่น โปรตีนเคซีนในนมเปรี้ยวจะถูกนำไปใช้ประโยชน์ต่อร่างกายได้ดีกว่า เพราะย่อยสลายได้ง่ายกว่า ดร.โยชิโร ชิมาซากิ ศึกษาว่าการกินนมเปรี้ยวที่มีกรดน้ำนมจะช่วยรักษาอนามัยปาก ป้องกันไม่ให้เป็นรำมะนาด
ดูเพิ่ม

คีเฟอร์
พิ้งก์เบอร์รี่
เรด แมงโก้
นอตทิงแฮมเชอร์

นอตทิงแฮมเชอร์ (อังกฤษ: Nottinghamshire เขียนย่อ “Notts”) เป็นมณฑลในอังกฤษในสหราชอาณาจักร ที่มีฐานะเป็นมณฑลภูมิศาสตร์ และมณฑลนอกเมโทรโพลิตัน นอตทิงแฮมเชอร์ ตั้งอยู่ทางภาคมิดแลนด์สตะวันออกของอังกฤษ ที่มีเขตแดนติดกับมณฑลเซาท์ยอร์คเชอร์, มณฑลลิงคอล์นเชอร์, มณฑลเลสเตอร์เชอร์ และมณฑลดาร์บีเชอร์
นอตทิงแฮมเชอร์แบ่งการปกครองเป็นเจ็ดแขวง: รัชคลิฟฟ์, บร็อกซโทว์, แอชฟิล์ด, เก็ดลิง, นิวอาร์คและเชอร์วูด, แมนสฟิล์ด, บาสเซ็ทลอว์ และนอตทิงแฮม ตามธรรมเนียมแล้วนอตทิงแฮมเป็นเมืองหลวงของมณฑลแต่ปัจจุบันเมืองหลวงคือเวสต์บริดจ์ฟอร์ดบริเวณหนึ่งของปริมณฑลนอตทิงแฮม การบริหารนอตทิงแฮมเดิมเป็นส่วนหนึ่งของนอตทิงแฮมเชอร์ระหว่างปี  ค.ศ. 1974 ถึงปี ค.ศ. 1998 แต่ปัจจุบันเป็นระบบรัฐบาลท้องถิ่นระดับเดียวแต่ก็ยังเป็นส่วนหนึ่งของมณฑลภูมิศาสตร์นอตทิงแฮมเชอร์ นอตทิงแฮมเชอร์มีเนื้อที่ 2,160 ตารางกิโลเมตร และมีประชาชนรวมทั้งสิ้นประมาณ 1,060,600 คน ถัวเฉลี่ย 491 คนต่อหนึ่งตารางกิโลเมตร
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ มณฑลนอตทิงแฮมเชอร์
ระเบียงภาพ

วัดวิลฟริดที่เคลแลม
วัดเซนต์จอห์นแบ็พทิสต์
ปราสาทนอตทิงแฮม
มหาวิหารเซาท์เวลล์
เวิร์คซอพไพรออริ
แอบบีนิวสเตดทำลายระหว่างการยุบอารามในรัชสมัยของพระเจ้าเฮนรีที่ 8
แอบบีรัฟฟอร์ดทำลายระหว่างการยุบอารามในรัชสมัยของพระเจ้าเฮนรีที่ 8
สะพานดันแนม
เวิร์คเฮาส์ที่เซาท์เวลล์
ต้นโอ๊กในป่าเชอร์วูด
| ด ค กค> ศ. 1974 – ค.ศ. 1996 ←    เทศมณฑลทางพิธีการของอังกฤษ   → ปัจจุบัน |
| --- | --- |
 กลอสเตอร์เชอร์  เกรเทอร์แมนเชสเตอร์  เกรเทอร์ลอนดอน  คอร์นวอลล์  คัมเบรีย  เคนต์  เคมบริดจ์เชอร์  ชรอปเชอร์  เชชเชอร์  ซัฟฟอล์ก  ซัมเมอร์เซต  เซอร์รีย์  เซาท์ยอร์กเชอร์  ดอร์เซต  ดาร์บิเชอร์  เดวอน  เดอรัม  ไทน์และเวียร์  นครลอนดอน  นอตทิงแฮมเชอร์  นอร์ทยอร์กเชอร์  นอร์แทมป์ตันเชอร์  นอร์ฟอล์ก  บริสตอล  บักกิงแฮมเชอร์  บาร์กเชอร์  เบดฟอร์ดเชอร์  เมอร์ซีย์ไซด์  รัตแลนด์  ลิงคอล์นเชอร์  เลสเตอร์เชอร์  แลงคาเชอร์  วอริกเชอร์  วิลต์เชอร์  วุร์สเตอร์เชอร์  เวสต์ซัสเซกซ์  เวสต์มิดแลนส์  เวสต์ยอร์กเชอร์  สแตฟฟอร์ดเชอร์  ออกซฟอร์ดเชอร์  อีสต์ซัสเซกซ์  อีสต์ไรดิงออฟยอร์กเชอร์  เอสเซกซ์  ไอล์ออฟไวต์  ฮาร์ตฟอร์ดเชอร์  เฮริฟอร์ดเชอร์  แฮมป์เชอร์
นอรา เวกแมน

| --- | --- |
ตัวละครใน MLAATR 

นอรา เวกแมน
เพศ: หญิง
สีผม: ขาว
อาชีพ: นักวิทยาศาสตร์
เครือญาติ: เจนนี เวกแมน (ลูกสาว)
ปรากฏตัวครั้งแรก: "It Came from Next Door"
พากย์โดย: Candi Milo
นอรา เวกแมน (อังกฤษ: Nora Wakeman)  เป็นตัวการ์ตูนจากเรื่อง My Life as a Teenage Robot   เธอเป็นคนที่สร้างเจนนี่ขึ้นมา   เธอจึงเป็นแม่ของเจนนี่  คนส่วนใหญ่จะเรียกนอราว่า “คุณ เวกแมน” หรือจะรียกว่า “ดร.เวกแมน” ก็ได้    ส่วนชื่อ “นอรา” นั้น มักจะเป็นเพื่อนที่เป็นคนเรียกมากกว่า  บุคลิกของ ดร.เวกแมน ก็คือ หญิงวัยกลางคน ผมสีขาว ตัวเตี้ย สวมแว่นตาสีแดง ซึ่งตรงกันข้ามกับ ดร.มอกก์เพื่อนของเธอเกือบทุกอย่าง  ยกเว้นตัวเตี้ย ที่เหมือนกัน  แต่ ดร.เวกแมน จะสูงกว่า ดร.มอกก์ นิดหน่อย
ดร.เวกแมน ชอบเรียกเจนนี่ว่า XJ-9 และรักเจนนี่เหมือนลูกคนหนึ่งเลยทีเดียว แต่บางครั้งก็ทะเลาะกับเจนนี่ เพราะเจนนี่เอาแต่ใจตามประสาวัยรุ่น จนบางครั้ง ดร.เวกแมน รำพึงรำพันกับตัวเองว่า “จะสร้างหุ่นวัยรุ่นไปทำไม” แต่สุดท้ายก็ทิ้งกันไม่ขาด
นิสัยของ ดร.เวกแมน

เธอเป็นคนชอบเก็บตัวอยู่ในบ้านเพื่อประดิษฐ์สิ่งของ ค่อนข้างขี้กังวล ในตอนแรกไม่ชอบแบรดและทั๊ก ทั้งยังสั่งไม่ให้เจนนี่คบอีกด้วย แต่ด้วยความช่วยเหลือของแบรดและทั๊กให้พ้นจากการล้างแค้นของหนูกลายพันธุ์อัจฉริยะ เธอจึงยอมให้เจนนี่คบเป็นเพื่อนได้
ตอนแรกของ ดร.เวกแมน

ดร.เวกแมน ปรากฏตัวครั้งแรกใน Season 1 ตอน “It Came from Next Door” ในตอนนี้เธอได้ออกไปยืนขวางแบรดที่ประตูหน้าบ้านของเธอเอง เพราะไม่ต้องการให้แบรดเข้าไปข้างใน เนื่องจากกลัวความจริงจะแตกในเรื่องที่ว่าบ้านของเธอมีหุ่นยนต์ เธอไม่พูดไม่จากับแบรดจนเขาต้องขอลาไปเอง แต่แบรดก็หาทางเข้าไปในบ้านจนได้   เขาปีนขึ้นไปบนหน้าต่าง และพบเจนนี่ในที่สุด
นอร์เอพิเนฟรีน

| --- | --- |


ข้อมูลทางคลินิก
ชื่ออื่น: NE, NA, Noradrenaline, (R)-(–)-Norepinephrine, l-1-(3,4-Dihydroxyphenyl)-2-aminoethanol
ข้อมูลทางสรีรวิทยา
เนื้อเยื่อต้นกำเนิด: โลคัสซีรูเลอัส; ระบบประสาทซิมพาเทติก; อะดรีนัลเมดัลลา
เนื้อเยื่อเป้าหมาย: ทั่วร่างกาย
ตัวรับ: α1, α2, β1, β3
กระตุ้น: ยาซิมพาโทมิเมติก, โคลนิดีน, ไอโซพรีนาลีน
ยับยั้ง: ยาแก้ซึมเศร้าไตรไซคลิก, เบตาบล็อกเกอร์, ยาระงับอาการทางจิต
สารต้นกำเนิด: โดพามีน
ชีวสังเคราะห์: โดพามีน บีตา-มอนอออกซิเจเนส
เมแทบอลิซึม: MAO-A; COMT
ตัวบ่งชี้
 ชื่อตามระบบ IUPAC (R)-4-(2-amino-1-hydroxyethyl)benzene-1,2-diol 
เลขทะเบียน CAS: 51-41-2
PubChem CID: 439260
IUPHAR/BPS: 505
DrugBank: DB00368
ChemSpider: 388394
KEGG: C00547
ChEBI: CHEBI:18357
ChEMBL: CHEMBL1437
ECHA InfoCard: 100.000.088 
ข้อมูลทางกายภาพและเคมี
สูตร: C8H11NO3
มวลต่อโมล: 169.180 g·mol−1
แบบจำลอง 3D (JSmol): Interactive image
 SMILES NC[C@H](O)c1cc(O)c(O)cc1 
 InChI InChI=1S/C8H11NO3/c9-4-8(12)5-1-2-6(10)7(11)3-5/h1-3,8,10-12H,4,9H2/t8-/m0/s1 Key:SFLSHLFXELFNJZ-QMMMGPOBSA-N 
 สารานุกรมเภสัชกรรม
นอร์เอพิเนฟรีน (อังกฤษ: norepinephrine, ย่อ NE) หรือ นอร์อะดรีนาลีน (noradrenaline, ย่อ NA) เป็นสารประกอบอินทรีย์ในกลุ่มสารสื่อประสาทแคทีโคลามีน ทำหน้าที่เป็นฮอร์โมนและสารสื่อประสาทในร่างกาย คำว่านอร์อะดรีนาลีนมาจากรากศัพท์ภาษาละตินที่แปลว่า "อยู่ที่/อยู่ติดกับไต" และใช้ทั่วไปในสหราชอาณาจักร ขณะที่คำนอร์เอพิเนฟรีนมีความหมายเดียวกันแต่รากศัพท์มาจากภาษากรีก นิยมใช้ในสหรัฐมากกว่า ชื่อนอร์เอพิเนฟรีนยังเป็นชื่อระหว่างประเทศที่ไม่มีเจ้าของ หรือชื่อสามัญทั่วไปของสารนี้ในรูปแบบยารักษาความดันโลหิตต่ำมาก นอร์เอพิเนฟรีนถูกค้นพบครั้งแรกในปี ค.ศ. 1946 โดยอูล์ฟ ฟอน ออยเลอร์ นักสรีรวิทยาชาวสวีเดน
นอร์เอพิเนฟรีนถูกผลิตที่นิวเคลียสที่เรียกว่าโลคัสซีรูเลอัสในสมองส่วนพอนส์ นอกจากนี้ยังสามารถผลิตได้ที่อะดรีนัลเมดัลลาในต่อมหมวกไต โดยสังเคราะห์จากกรดอะมิโนฟีนิลอะลานีน ให้กลายเป็นไทโรซีน โดพามีน และนอร์เอพิเนฟรีน นอร์เอพิเนฟรีนเป็นสารสื่อประสาทหลักในระบบประสาทซิมพาเทติก ทำงานคล้ายเอพิเนฟรีนคือจับกับตัวรับอะดรีเนอร์จิกแล้วกระตุ้นการทำงานของร่างกายหลายส่วน เช่น อัตราหัวใจเต้น ความดันเลือด การเผาผลาญกลูโคสเป็นพลังงาน การไหลเวียนเลือดไปที่กล้ามเนื้อโครงร่าง การสร้างและเรียกความทรงจำ และการใส่ใจจดจ่อ นอร์เอพิเนฟรีนจะถูกหลั่งน้อยในช่วงนอนหลับก่อนจะเพิ่มขึ้นในช่วงตื่นตัว และจะเพิ่มสูงขึ้นอย่างมากเมื่อร่างกายอยู่ในช่วงการตอบสนองโดยสู้หรือหนี อันเป็นปฏิกิริยาทางสรีรภาพที่เกิดตอบสนองต่อเหตุการณ์ที่รู้สึกว่าเป็นอันตราย
นอร์เอพิเนฟรีนจัดเป็นหนึ่งในกลุ่มยาซิมพาโทมิเมติก ซึ่งเป็นยากระตุ้นที่เสริมการทำงานของตัวทำการเอนโดจีนัสในระบบประสาทซิมพาเทติก โดยให้ทางหลอดเลือดดำเพื่อเพิ่มอัตราหัวใจเต้นและความดันเลือดต่ำระดับวิกฤต Surviving Sepsis Campaign แนะนำให้ใช้นอร์เอพิเนฟรีนในการรักษาช็อกเหตุพิษติดเชื้อที่ไม่ตอบสนองต่อการรักษาด้วยวิธีการคืนน้ำ ร่วมกับวาโซเพรสซินและเอพิเนฟรีน
นอร์ทเวสต์อิงแลนด์

| นอร์ทเวสต์อิงแลนด์ |
| --- | --- |
ภูมิภาคของประเทศอังกฤษ

พิกัด:  54°01′00″N 2°38′00″W﻿ / ﻿54.0167°N 2.6333°W﻿ / 54.0167; -2.6333
รัฐเอกราช:  สหราชอาณาจักร
ประเทศ:  อังกฤษ
เมืองใหญ่ที่สุด: แมนเชสเตอร์
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 14,165 ตร.กม. (5,469 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: 6
ประชากร (2011)
 • ทั้งหมด: 7,052,000 คน
 • อันดับ: 3
 • ความหนาแน่น: 497 คน/ตร.กม. (1,290 คน/ตร.ไมล์)
ภาคตะวันตกเฉียงเหนือของอังกฤษ (อังกฤษ: North West England) เป็นหนึ่งในเก้าภูมิภาคของประเทศอังกฤษที่ประกอบด้วยมลฑลคัมเบรีย, แลงคาเชอร์, นครแมนเชสเตอร์และปริมณฑล, เมอร์ซีย์ไซด์ และเชชเชอร์
เขตแดนทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือของอังกฤษเป็นทะเลไอริช ทางตะวันออกเป็นเนินเขาเพนไนนส์ (The Pennines) ภาคมีดินแดนตั้งแต่เขตแดนสกอตแลนด์ทางด้านเหนือ ไปจรดเวลส์ทางด้านใต้ จุดที่สูงที่สุดในภาคตะวันตกเฉียงเหนือและในอังกฤษคือสคาเฟลล์ไพค์ในคัมเบรียที่สูง 978 เมตร
ศูนย์กลางของภาคตะวันตกเฉียงเหนืออยู่ที่ลิเวอร์พูล และแมนเชสเตอร์ที่ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของภาคที่มีประชากรหนาแน่นที่สุด ทางตอนเหนือที่รวมทั้งตอนเหนือของแลงคาเชอร์และคัมเบรียเป็นบริเวณที่เป็นชนบท
ภาคตะวันตกเฉียงเหนือมีเนื้อที่ 14,165 ตารางกิโลเมตร ในปี ค.ศ. 2006 มีประชากรทั้งหมดประมาณ 6,853,200 คน โดยมีความหนาแน่นของประชากรเป็นจำนวน 475 ต่อหนึ่งตารางกิโลเมตร
ดูเพิ่ม

ภาคการปกครองของอังกฤษ
| ด ค กภูมิภาคของประเทศอังกฤษ |
| --- | --- |
 เซาท์เวสต์อิงแลนด์  เซาท์อีสต์อิงแลนด์  นอร์ทเวสต์อิงแลนด์  นอร์ทอีสต์อิงแลนด์  ยอร์กเชอร์และฮัมเบอร์  ลอนดอน  เวสต์มิดแลนส์  อีสต์มิดแลนส์  อีสต์ออฟอิงแลนด์