stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ทาสสุดแกร่งแห่งหน่วยป้องกันอสูร
เนื้อเรื่อง

ประตูสู่มิติอื่นที่เรียกว่า "มาโตะ" เริ่มเปิดขึ้นทั่วญี่ปุ่น ซึ่งเหล่ามอนสเตอร์ที่รู้จักกันในชื่อ "ชูกิ" เริ่มโจมตีผู้อยู่อาศัยบนโลก ภายในประตูเหล่านี้มีทรัพยากรที่เรียกว่า "ลูกท้อ" ซึ่งเมื่อประชากรเป็นผู้หญิง พวกเธอจะมีพลังเหนือธรรมชาติ นำไปสู่สังคมที่ผู้หญิงเป็นใหญ่ วันหนึ่ง วาคุระ ยูกิ ผู้ที่เพิ่งจบมัธยมปลายได้สะดุดเข้าไปในประตูและได้พบกับ อุเซ็น เคียวกะ หัวหน้าหน่วยป้องกันอสูรหน่วยที่ 7 ของหน่วยป้องกันอสูร เคียวกะมีพลัง "Slave" หรือโซ่ตรวนนิรันดร์ และพวกเขาเพื่อต่อสู้ แต่ถูกชูกิที่เพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆ รุมล้อม เธอจึงถามยูกิว่าเธอสามารถจับชูกิเป็นทาสของเธอได้หรือไม่ เขาตกลงและกลายมาเป็น "ทาส" ของเธอ และพวกเขาก็เอาชนะชูกิได้ อย่างไรก็ตาม เพื่อแลกกับการใช้ร่างกายของเขา เธอต้องให้รางวัลที่เหมาะสมแก่เขา ซึ่งมักจะเป็นรางวัลด้วยจ่ายร่างกาย ยูกิรู้สึกไม่สบายใจกับรางวัลนี้ แต่ก็ตัดสินใจอย่างไม่เต็มใจที่จะทำตาม ยูกิตัดสินใจเข้าร่วมหน่วยของเคียวกะในฐานะผู้ดูแลและสนับสนุนความฝันของเธอในการเป็นผู้บัญชาการสูงสุด ในขณะที่ต่อสู้กับชูกิและค้นพบปริศนาเบื้องหลังมาโตะ
รายชื่อวัดในจังหวัดพัทลุง
พระอารามหลวงในจังหวัดพัทลุง > พระอารามหลวงมหานิกาย

วัดคูหาสวรรค์​ (พระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ) ตำบลคูหาสวรรค์ อำเภอเมืองพัทลุง
วัดราษฏร์ในจังหวัดพัทลุง > วัดราษฏร์ในอำเภอกงหรา > วัดราษฏร์มหานิกาย

วัดกงหราใหม่ ตำบลกงหรา
วัดเขาวงก์ ตำบลกงหรา
วัดบ้านพูด ตำบลคลองเฉลิม
วัดโหล๊ะจังกระ ตำบลคลองเฉลิม
วัดไร่เหนือ ตำบลคลองทรายขาว
วัดควนขี้แรด ตำบลชะรัด
วัดพังกิ่ง ตำบลสมหวัง
วัดสมหวัง ตำบลสมหวัง
วัดราษฏร์ในจังหวัดพัทลุง > วัดราษฏร์ในอำเภอเขาชัยสน > วัดราษฏร์มหานิกาย

วัดโคกพญา ตำบลเขาชัยสน
วัดเทพดลยาราม ตำบลเขาชัยสน
วัดไทรงามใหม่ ตำบลเขาชัยสน
วัดนางหลง ตำบลเขาชัยสน
วัดบรรพตพินิต ตำบลเขาชัยสน
วัดลานช้าง ตำบลเขาชัยสน
วัดสุวรรณประดิษฐาราม ตำบลเขาชัยสน
วัดชุมประดิษฐ์ ตำบลควนขนุน
วัดท่านางพรหม ตำบลควนขนุน
วัดท่าลาด ตำบลควนขนุน
วัดโพธิญาณวราราม ตำบลควนขนุน
วัดศุภศาตราราม ตำบลควนขนุน
วัดเกาะทองสม ตำบลโคกม่วง
วัดควนยวน ตำบลโคกม่วง
วัดควนหมอทอง ตำบลโคกม่วง
วัดท่าควาย ตำบลโคกม่วง
วัดแตระ ตำบลจองถนน
วัดพระบรมธาตุเจดีย์เขียนบางแก้ว ตำบลจองถนน
วัดแหลมจองถนน ตำบลจองถนน
วัดคลองขุด ตำบลหานโพธิ์
วัดควนโก ตำบลหานโพธิ์
วัดบ้านพลู ตำบลหานโพธิ์
วัดสะทัง ตำบลหานโพธิ์
วัดสะทังใหญ่ ตำบลหานโพธิ์
วัดห้วยแตน ตำบลหานโพธิ์
วัดหานโพธิ์ ตำบลหานโพธิ์
วัดแหลมดิน ตำบลหานโพธิ์
วัดราษฏร์ในจังหวัดพัทลุง > วัดราษฏร์ในอำเภอเขาชัยสน > วัดราษฏร์ธรรมยุติกนิกาย

วัดหัวเขาชัยสน ตำบลเขาชัยสน
วัดอุดมวราราม ตำบลเขาชัยสน
วัดจรณาราม ตำบลหานโพธิ์
วัดราษฏร์ในจังหวัดพัทลุง > วัดราษฏร์ในอำเภอควนขนุน > วัดราษฏร์มหานิกาย

วัดราษฎร์นุกูล ตำบลควนขนุน
วัดสุวรรณวิชัย ตำบลควนขนุน
วัดท้ายวัง ตำบลชะมวง
วัดพิกุลทอง ตำบลชะมวง
วัดล้อ ตำบลชะมวง
วัดหรังแคบ ตำบลดอนทราย
วัดโคกโดน ตำบลโตนดด้วน
วัดโคกน้ำหัก ตำบลโตนดด้วน
วัดป่าตอ ตำบลโตนดด้วน
วัดโคกศักดิ์ ตำบลทะเลน้อย
วัดทะเลน้อย ตำบลทะเลน้อย
วัดธรรมสถิต ตำบลทะเลน้อย
วัดประดู่หอม ตำบลทะเลน้อย
วัดเกาะยาง ตำบลนาขยาด
วัดเขาโพรกเพลง ตำบลนาขยาด
วัดโงกน้ำ ตำบลนาขยาด
วัดพังดาน ตำบลนาขยาด
วัดลานแซะ ตำบลนาขยาด
วัดควนปันตาราม ตำบลปันแต
วัดปากสระ ตำบลปันแต
วัดสุนทราวาส ตำบลปันแต
วัดควนปริง ตำบลพนมวังก์
วัดทุ่งขึงหนัง ตำบลพนมวังก์
วัดป่าวิไลย์ ตำบลพนมวังก์
วัดศรีธรรมาราม ตำบลพนมวังก์
วัดหนองโต๊ะปาน ตำบลพนมวังก์
วัดไทรงาม ตำบลพนางตุง
วัดธรรมสามัคคี ตำบลพนางตุง
วัดสวนธรรมเจดีย์ ตำบลพนางตุง
วัดเขาป้าเจ้ ตำบลแพรกหา
วัดควนแพรกหา ตำบลแพรกหา
วัดเขาอ้อ ตำบลมะกอกเหนือ
วัดดอนศาลา ตำบลมะกอกเหนือ
วัดบ้านสวน ตำบลมะกอกเหนือ
วัดประดู่เรียง ตำบลมะกอกเหนือ
วัดภูเขาทอง ตำบลมะกอกเหนือ
วัดมะกอกเหนือ ตำบลมะกอกเหนือ
วัดทุ่งเตง ตำบลแหลมโตนด
วัดแหลมโตนด ตำบลแหลมโตนด
วัดราษฏร์ในจังหวัดพัทลุง > วัดราษฏร์ในอำเภอควนขนุน > วัดราษฏร์ธรรมยุติกนิกาย

วัดควนพนางตุง ตำบลพนางตุง
วัดราษฏร์ในจังหวัดพัทลุง > วัดราษฏร์ในอำเภอตะโหมด > วัดราษฏร์มหานิกาย

วัดพรุนายขาว ตำบลคลองใหญ่
วัดตะโหมด ตำบลตะโหมด
วัดโหล๊ะจันกระ ตำบลตะโหมด
วัดปลักปอม ตำบลแม่ขรี
วัดแม่ขรีประชาราม ตำบลแม่ขรี
วัดหนองปด ตำบลแม่ขรี
วัดราษฏร์ในจังหวัดพัทลุง > วัดราษฏร์ในอำเภอบางแก้ว > วัดราษฏร์มหานิกาย

วัดลอน ตำบลโคกสัก
วัดห้วยเนียง ตำบลโคกสัก
วัดรัตนวราราม ตำบลท่ามะเดื่อ
วัดสังฆวราราม ตำบลท่ามะเดื่อ
วัดหูแร่ ตำบลท่ามะเดื่อ
วัดควนโหมด ตำบลนาปะขอ
วัดช่างทอง ตำบลนาปะขอ
วัดนาปะขอ ตำบลนาปะขอ
วัดนาหม่อม ตำบลนาปะขอ
วัดปากพล ตำบลนาปะขอ
วัดราษฏร์ในจังหวัดพัทลุง > วัดราษฏร์ในอำเภอบางแก้ว > วัดราษฏร์ธรรมยุติกนิกาย

วัดท่ามะเดื่อ ตำบลท่ามะเดื่อ
วัดบางแก้วผดุงธรรม ตำบลท่ามะเดื่อ
วัดปัณณาราม ตำบลท่ามะเดื่อ
วัดมหรรณพาวาส ตำบลท่ามะเดื่อ
วัดโตนด ตำบลนาปะขอ
วัดราษฏร์ในจังหวัดพัทลุง > วัดราษฏร์ในอำเภอปากพะยูน > วัดราษฏร์มหานิกาย

วัดบางตาล ตำบลเกาะนางคำ
วัดสุภาษิตาราม ตำบลเกาะนางคำ
วัดแหลมดินสอ ตำบลเกาะนางคำ
วัดเกาะโคบ ตำบลเกาะหมาก
วัดบางนาคราช ตำบลเกาะหมาก
วัดห้วยลึก ตำบลดอนทราย
วัดหัวเตย ตำบลดอนทราย
วัดควนเผยอ ตำบลดอนประดู่
วัดดอนประดู่ ตำบลดอนประดู่
วัดไทรพอน ตำบลดอนประดู่
วัดหัวควน ตำบลดอนประดู่
วัดหัวควนตก ตำบลดอนประดู่
วัดควนปิยาราม ตำบลปากพะยูน
วัดรัตนาราม ตำบลปากพะยูน
วัดควนนางพิมพ์ ตำบลฝาละมี
วัดควนฝาละมี ตำบลฝาละมี
วัดควนพระ ตำบลฝาละมี
วัดชุมแสง ตำบลฝาละมี
วัดบางขวนใต้ ตำบลฝาละมี
วัดพระเกิด ตำบลฝาละมี
วัดอัมพะวัน ตำบลฝาละมี
วัดขุนหลวงนิมิต ตำบลหารเทา
วัดห้วยเรือ ตำบลหารเทา
วัดหารเทา ตำบลหารเทา
วัดราษฏร์ในจังหวัดพัทลุง > วัดราษฏร์ในอำเภอปากพะยูน > วัดราษฏร์ธรรมยุติกนิกาย

วัดเกาะยวน ตำบลเกาะนางคำ
วัดภัทราราม ตำบลเกาะหมาก
วัดธรรมประยูร ตำบลปากพะยูน
วัดโรจนาราม ตำบลฝาละมี
วัดราษฏร์ในจังหวัดพัทลุง > วัดราษฏร์ในอำเภอป่าบอน > วัดราษฏร์มหานิกาย

วัดควนเพ็ง ตำบลโคกทราย
วัดควนแสวง ตำบลโคกทราย
วัดโคกทราย ตำบลโคกทราย
วัดพรุพ้อ ตำบลโคกทราย
วัดทุ่งคลองควายเฉลิมพระเกียรติ ตำบลทุ่งนารี
วัดทุ่งนารี ตำบลทุ่งนารี
วัดป่าบาก ตำบลทุ่งนารี
วัดป่าบอนต่ำ ตำบลป่าบอน
วัดห้วยทราย ตำบลป่าบอน
วัดควนเดี่ยม ตำบลวังใหม่
วัดท่าดินแดง ตำบลวังใหม่
วัดน้ำตก ตำบลวังใหม่
วัดป่าบอนบน ตำบลวังใหม่
วัดหนองนก ตำบลหนองธง
วัดราษฏร์ในจังหวัดพัทลุง > วัดราษฏร์ในอำเภอป่าพะยอม > วัดราษฏร์มหานิกาย

วัดคลองใหญ่ ตำบลเกาะเต่า
วัดท่าโกวนาราม ตำบลเกาะเต่า
วัดเกาะขันธาวาส ตำบลป่าพะยอม
วัดโดนคลาน ตำบลบ้านพร้าว
วัดประดู่หอม ตำบลป่าพะยอม
วัดป่าพะยอม ตำบลป่าพะยอม
วัดทุ่งชุมพล ตำบลลานข่อย
วัดลานข่อย ตำบลลานข่อย
วัดราษฏร์ในจังหวัดพัทลุง > วัดราษฏร์ในอำเภอเมืองพัทลุง > วัดราษฏร์มหานิกาย

วัดเขาเจียก ตำบลเขาเจียก
วัดโคกชะงาย ตำบลเขาเจียก
วัดนางลาด ตำบลเขาเจียก
วัดควนแร่ ตำบลควนมะพร้าว
วัดชายคลอง ตำบลควนมะพร้าว
วัดบ้านสวน ตำบลควนมะพร้าว
วัดประดู่ทอง ตำบลควนมะพร้าว
วัดโพธิ์ควนมะพร้าว ตำบลควนมะพร้าว
วัดโคกเนียน ตำบลคูหาสวรรค์
วัดนิโครธาราม ตำบลคูหาสวรรค์
วัดโคกมะม่วง ตำบลโคกชะงาย
วัดธาราสถิตย์ ตำบลโคกชะงาย
วัดเขา ตำบลชัยบุรี
วัดแจ้ง ตำบลชัยบุรี
วัดท่าสำเภาใต้ ตำบลชัยบุรี
วัดท่าสำเภาเหนือ ตำบลชัยบุรี
วัดปากสระ ตำบลชัยบุรี
วัดวิหารสูง ตำบลชัยบุรี
วัดสุวรรณวิหารน้อย ตำบลชัยบุรี
วัดโคกคีรี ตำบลตำนาน
วัดจินตาวาส ตำบลตำนาน
วัดตำนาน ตำบลตำนาน
วัดทุ่งลาน ตำบลตำนาน
วัดประจิมทิศาราม ตำบลตำนาน
วัดโพธิ์ตำนาน ตำบลตำนาน
วัดสมสมัย ตำบลตำนาน
วัดท่าแค ตำบลท่าแค
วัดโพธาวาส ตำบลท่าแค
วัดศาลาไม้ไผ่ ตำบลท่าแค
วัดอภยาราม ตำบลท่าแค
วัดควนปรง ตำบลท่ามิหรำ
วัดควนอินทร์นิมิตร ตำบลท่ามิหรำ
วัดไทรห้อย ตำบลท่ามิหรำ
วัดอัมพวนาราม ตำบลท่ามิหรำ
วัดอินทราวาส ตำบลท่ามิหรำ
วัดโคกแย้ม ตำบลนาท่อม
วัดนาท่อม ตำบลนาท่อม
วัดต้นไทร ตำบลนาโหนด
วัดป่วงช้าง ตำบลนาโหนด
วัดหัวหมอน ตำบลนาโหนด
วัดบ้านนา ตำบลบ้านนา
วัดปุณณาวาส ตำบลบ้านนา
วัดเขาแดงตก ตำบลปรางหมู่
วัดควนกรวด ตำบลปรางหมู่
วัดปรางค์ชัย ตำบลปรางหมู่
วัดปรางหมู่นอก ตำบลปรางหมู่
วัดปรางหมู่ใน ตำบลปรางหมู่
วัดเขาแดงตะวันออก ตำบลพญาขัน
วัดควนถบ ตำบลพญาขัน
วัดควนมะพร้าว ตำบลพญาขัน
วัดกลาง ตำบลร่มเมือง
วัดนาโอ่ ตำบลร่มเมือง
วัดกุฎิภักดีสังวร ตำบลลำปำ
วัดเตาปูน ตำบลลำปำ
วัดปากประ ตำบลลำปำ
วัดป่าขอม ตำบลลำปำ
วัดป่าลิไลยก์ ตำบลลำปำ
วัดโพเด็ด ตำบลลำปำ
วัดยางงาม ตำบลลำปำ
วัดวัง ตำบลลำปำ
วัดวิหารเบิก ตำบลลำปำ
วัดขัน ตำบลอ่างทอง
วัดราษฏร์ในจังหวัดพัทลุง > วัดราษฏร์ในอำเภอเมืองพัทลุง > วัดราษฏร์ธรรมยุติกนิกาย

วัดประดู่หอม ตำบลคูหาสวรรค์
วัดภูผาภิมุข ตำบลคูหาสวรรค์
วัดอุทัยธรรมาราม ตำบลนาโหนด
วัดคงคาสวัสดิ์ ตำบลลำปำ
วัดราษฏร์ในจังหวัดพัทลุง > วัดราษฏร์ในอำเภอศรีนครินทร์ > วัดราษฏร์มหานิกาย

วัดปุณณาวาส (วัดลำใน)  ตำบลบ้านนา
วัดทุ่งยาว ตำบลชุมพล
วัดขัน ตำบลอ่างทอง
วัดลำกะ ตำบลชุมพล
วัดถ้ำสุมะโน ตำบลบ้านนา
วัดเกษตรนิคม ตำบลลำสินธุ์
วัดคงหิต ตำบลลำสินธุ์
วัดบ้านโตน ตำบลลำสินธุ์
วัดร่มเมือง ตำบลอ่างทอง
วัดราษฏร์ในจังหวัดพัทลุง > วัดราษฏร์ในอำเภอศรีบรรพต > วัดราษฏร์มหานิกาย

วัดถ้ำ ตำบลเขาปู่
วัดใสประดู่ ตำบลเขาปู่
วัดโพรงงู ตำบลเขาย่า
วัดเขาย่า ตำบลเขาย่า
วัดตะแพน ตำบลตะแพน
วัดสวนโหนด ตำบลตะแพน
วัดศรีสุคลธาวาส  ตำบลตะแพน​
| ด ค กรายชื่อวัดในประเทศไทยแบ่งตามจังหวัด |
| --- | --- |
 กรุงเทพมหานคร  กระบี่  กาญจนบุรี  กาฬสินธุ์  กำแพงเพชร  ขอนแก่น  จันทบุรี  ฉะเชิงเทรา  ชลบุรี  ชัยนาท  ชัยภูมิ  ชุมพร  เชียงราย  เชียงใหม่  ตรัง  ตราด  ตาก  นครนายก  นครปฐม  นครพนม  นครราชสีมา  นครศรีธรรมราช  นครสวรรค์  นนทบุรี  นราธิวาส  น่าน  บึงกาฬ  บุรีรัมย์  ปทุมธานี  ประจวบคีรีขันธ์  ปราจีนบุรี  ปัตตานี  พระนครศรีอยุธยา  พะเยา  พังงา  พัทลุง  พิจิตร  พิษณุโลก  เพชรบุรี  เพชรบูรณ์  แพร่  ภูเก็ต  มหาสารคาม  มุกดาหาร  แม่ฮ่องสอน  ยโสธร  ยะลา  ร้อยเอ็ด  ระนอง  ระยอง  ราชบุรี  ลพบุรี  ลำปาง  ลำพูน  เลย  ศรีสะเกษ  สกลนคร  สงขลา  สตูล  สมุทรปราการ  สมุทรสงคราม  สมุทรสาคร  สระแก้ว  สระบุรี  สิงห์บุรี  สุโขทัย  สุพรรณบุรี  สุราษฎร์ธานี  สุรินทร์  หนองคาย  หนองบัวลำภู  อ่างทอง  อำนาจเจริญ  อุดรธานี  อุตรดิตถ์  อุทัยธานี  อุบลราชธานี
ท้าวเทพกระษัตรีและท้าวศรีสุนทร

อนุสาวรีย์ฯ ต้นแบบ ในหอประติมากรรมต้นแบบ
ท้าวเทพกระษัตรี (เกิดราวปี พ.ศ.  2278 หรือ 2280 - ราวปี พ.ศ. 2336) และ ท้าวศรีสุนทร (ไม่ทราบปีเกิด) นามเดิมว่าคุณหญิงจันและคุณมุกตามลำดับ เป็นสองวีรสตรีในประวัติศาสตร์ไทย ผู้มีบทบาทในการป้องกันเมืองถลางเกาะภูเก็ตจากการรุกรานของพม่าในสงครามเก้าทัพเมื่อ พ.ศ. 2328
ตระกูลสาย ท้าวเทพกระษัตรี ท้าวศรีสุนทร

ประกอบด้วย 16 สายสกุล
ประทีป ณ ถลาง
ณ ถลาง
จินดาพล
ณ ตะกั่วทุ่ง
รัตนดิลก ณ ภูเก็ต
จันทโรจวงค์
ฉวีพงษ์ประทีป
ศรีสมุทร
ศรีสวัสดิ์
คีรีนารถ
ฤกษ์ถลาง
เทียนถลาง
เชื้อนาคา
เทพสกุล
อุปถัมภ์
มาลกานนท์
อนุสาวรีย์

อนุสาวรีย์ของทั้งสองท่านตั้งอยู่ที่วงเวียนสี่แยกท่าเรือ ตำบลศรีสุนทร อำเภอถลาง จังหวัดภูเก็ต สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2509 จากหลักฐานสำคัญในจดหมายเหตุเมืองถลาง 6 ฉบับ เพื่อเป็นการเสริมและสนองพระราชดำริในพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวในคราวเสด็จเปิดถนนสายถลาง ที่ได้พระราชทานนามว่า ถนนเทพกระษัตรี และได้มีการตั้งชื่อตำบลในภูเก็ต 2 ตำบลตามท้าวเทพกระษัตรี ท้าวศรีสุนทร คือตำบลเทพกระษัตรี และตำบลศรีสุนทรโดยจะมีการจัดงานรำลึกถึงท่านทุกปี
วันอังคารที่ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2510 พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เสด็จพระราชดำเนินมาทรงประกอบพิธีเปิดอนุสาวรีย์ท้าวเทพกระษัตรี ท้าวศรีสุนทร และปิดทอง เจิมช่อฟ้าพระอุโบสถวัดเจริญสมณกิจ (วัดหลังศาล) เมื่อครั้งเสด็จประพาส จังหวัดภูเก็ต พุทธศักราช 2510
ในปัจจุบัน รูปอนุสาวรีย์นำไปใช้เป็นตราประจำจังหวัดภูเก็ต เริ่มใช้เมื่อปี พ.ศ. 2528 เป็นรูปอนุสาวรีย์สองวีรสตรี อยู่ในวงกลมล้อมด้วยลายกนก ซึ่งแสดงถึงวีรกรรมอันห้าวหาญของท้าวเทพกระษัตรี และท้าวศรีสุนทร
คำจารึก ที่อนุสาวรีย์ฯ  โดย กรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์
| --- | --- |
 เมืองถลางปางพม่าล้อม รอดเพราะคุณหญิงจัน ผัวพญาผิวอาสัญ เหลือแต่หญิงยังกู้ เริ่มรบรุกตลบต้าน ทั้งสกัดตัดเสบียงที พม่าอดหมดพลังหนี กลศึกแพ้แม่ท้าว:  ลุยรัณ รับสู้ เสียก่อน ก็ดี เกียรติไว้ ชัยเฉลิม โจมตี ดักด้าว จากเกาะ กเจิงแฮ ไม่ท้อ โถมหนอ
ข้อความที่แท่นฐานทิศเหนือ ด้านหน้าอนุสาวรีย์
ท้าวเทพกระษัตรี ท้าวศรีสุนทร 

(จัน) (มุก) 
ได้กระทำการป้องกันรักษาเมืองถลางไว้เป็นสามารถ 
เมื่อปีมะเส็ง พ.ศ. 2328 
มิให้ข้าศึกตีหักเอาเมืองได้ 
เป็นวีรกรรมอันควรแก่ชนชาวเมืองถลาง 
ตลอดจนชาวไทยทั่วกันยกย่องสรรเสริญ 
จึงสร้างอนุสาวรีย์ให้ไว้เป็นอนุสรณ์ 
เมื่อ พ.ศ. 2509
อนุสรณ์สถานถลางชนะศึก (ประดิษฐานอนุสาวรีย์ท้าวเทพกระษัตรี ท้าวศรีสุนทร) ได้เริ่มโครงการก่อสร้างขึ้น ในช่วงปี พศ 2553 ตั้งอยู่ ณ สนามสมรภูมิรบของวีรบรรพชนถลาง บนพื้นที่ 96 ไร่ มีการเชิญรูปปั้นของ 9 วีรชนผู้กล้าเมืองถลางมาประดิษฐานไว้ เพื่อเป็นอนุสรณ์รำลึกถึงคุณงามความดี และเรื่องราวประวัติศาสตร์ของเมืองถลาง ตลอดจนวีรกรรมของท้าวเทพกระษัตรี-ท้าวศรีสุนทร  ปัจจุบันเปิดให้เข้าชมฟรีไม่มีค่าใช้จ่าย
นายฟรานซิส ไลท์ (Francis Light) พ่อค้าชาวอังกฤษ ได้เข้ามาอาศัยอยู่ที่เกาะถลางในระหว่างพ.ศ. 2308 - 2325 มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับตระกูลเจ้าเมืองถลาง
ตราประจำจังหวัดภูเก็ต (พ.ศ. 2528 - ปัจจุบัน) แสดงภาพอนุสาวรีย์ของท้าวเทพกระษัตรี ท้าวศรีสุนทร
ยศทหารกองทัพบกเยอรมนี

ตารางข้างล่างต่อไปนี้คือข้อมูลเกี่ยวกับยศทหารบกของกองทัพบกเยอรมัน ในสมัยต่างๆ ดังนี้
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กกองทัพบกเยอรมัน |
| --- | --- |
ก่อนการรวมชาติเยอรมัน:  กองทัพจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ (ค.ศ. 1422-1806)  กองทัพหลวงซัคเซิน (ค.ศ. 1682-1918)  กองทัพหลวงบาวาเรีย (ค.ศ. 1682-1919)  กองทัพหลวงปรัสเซีย (ค.ศ. 1701-1919)  กองทัพเฮสส์-คาสเซิล (ค.ศ. 1803-1886)  กองทัพดัชชีนาซอ (ค.ศ. 1806-1866)  กองทัพหลวงเวือร์ทเทิมแบร์ค (ค.ศ. 1848-1918)  กองทัพหลวงบาเดิน (ค.ศ. 1867-1871) 
สมาพันธรัฐเยอรมัน:  กองทัพสมาพันธ์ (ค.ศ. 1815-1866) 
จักรวรรดิเยอรมัน:  กองทัพบกเยอรมัน (ค.ศ. 1871-1918) 
สาธารณรัฐไวมาร์:  ไรชส์แวร์ (ค.ศ. 1919-1935) 
นาซีเยอรมนี:  แฮร์ (ค.ศ. 1935-1945) 
สมัยใหม่:  บุนเดิสแวร์ (ตั้งแต่ ค.ศ. 1956)  กองทัพบกประชาชนแห่งชาติ (ค.ศ. 1956-1990) (เยอรมันตะวันออก)
กองพันทหารราบที่ 3 กรมทหารมหาดเล็กราชวัลลภรักษาพระองค์ที่ 1

ธงชัยเฉลิมพลประจำหน่วยกองพันทหารราบที่ 3 กรมทหารมหาดเล็กราชวัลลภที่ 1 มหาดเล็กราชวัลลภรักษาพระองค์ในพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว
ทหารในสังกัดกองพันทหารราบที่ 3 กรมทหารมหาดเล็กราชวัลลภรักษาพระองค์ที่ 1 ในพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว แต่งกายแบบเต็มยศ พร้อมด้วยธงชัยเฉลิมพลประจำหน่วย
กรมทหารรักษาวังมหาดเล็กราชวัลลภรักษาพระองค์ฯ กองบัญชาการทหารมหาดเล็กราชวัลลภรักษาพระองค์ฯ หน่วยบัญชาการถวายความปลอดภัยรักษาพระองค์ฯ (อดีต กองพันทหารราบที่ ๓ กรมทหารมหาดเล็กราชวัลลภรักษาพระองค์ที่ ๑ มหาดเล็กราชวัลลภรักษาพระองค์ ในพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว) (คำย่อ: ทม.ร.1/3 รอ.) เป็นหน่วยที่ตั้งขึ้นในสมัยของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว กองพันนี้ได้ถือกำเนิดมาจากกองทหารรักษาวัง ซึ่งพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงดำริว่า "การทหารวังนั้น มิใช่มีหน้าที่เฉพาะของทหาร แต่เป็นหน้าที่ของกรมวังนอก" ซึ่งเป็นกรมพลเรือนในเขตพระราชฐาน และกองพันนี้พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงตั้งขึ้นด้วยพระองค์เอง และพระราชทานเครื่องแบบให้หน่วยนี้ โดยใช้สีบานเย็นเป็นหลัก
เมื่อพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จสวรรคต หน่วยนี้ก็ลดขนาดลง จนเหลือเพียงระดับกองพัน 1 กองพันและรักษาประวัติความเป็นหน่วยในรัชกาลที่ 6 อยู่ เมื่อมาขึ้นตรงกับกรมทหารราบที่ 1 มหาดเล็กรักษาพระองค์ ก็ใช้นามหน่วยว่า กองพันทหารราบที่ 3 กรมทหารราบที่ 1 มหาดเล็กรักษาพระองค์ ในพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ใช้อักษรย่อว่า ร.1 พัน.3 รอ.
จนกระทั่งถึงวันที่ 18 มกราคม พ.ศ. 2562 กรมทหารราบที่ 1 มหาดเล็กรักษาพระองค์ ได้แปรสภาพเป็นกรมทหารมหาดเล็กราชวัลลภรักษาพระองค์ที่ 1 กองพันทหารราบที่ 3 กรมทหารราบที่ 1 มหาดเล็กรักษาพระองค์ ในพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว จึงได้เปลี่ยนนามหน่วยเป็น กองพันทหารราบที่ 3 กรมทหารมหาดเล็กราชวัลลภรักษาพระองค์ที่ 1 ในสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวมหาวชิราลงกรณ บดินทรเทพยวรางกูร จนกระทั่งวันที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2562 ได้มีพระราชพิธีบรมราชาภิเษก จึงได้เปลี่ยนนามหน่วยอีกครั้งเป็น กองพันทหารราบที่ 3 กรมทหารมหาดเล็กราชวัลลภรักษาพระองค์ที่ 1 ในพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว
กองพันนี้ได้รับพระราชทานธงไชยเฉลิมพลครั้งแรกเมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2496 และได้รับพระราชทานธงไชยเฉลิมพลครั้งที่ 2 เมื่อวันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2533
เครื่องแต่งกาย > สมัย ร.1 พัน.3 รอ.

หมวกยอดมีพู่สีบานเย็น ตราครุฑพ่าห์
เสื้อคอปิดสีขาว แผงคอและข้อมือสักหลาดสีบานเย็น
ปลอกข้อมือปักรูปอักษร ว. ภายใต้พระมหามงกุฎสีทอง
กางเกงสักหลาดสีดำ แถบสีบานเย็นข้างละ 2 แถบ รองเท้าหนังหุ้มข้อสีดำ
เครื่องหมาย : มีอักษร ว. ภายในพระมหามงกุฎทำด้วยโลหะสีทอง ประดับที่อกเสื้อเบื้องขวา
เครื่องแต่งกาย > สมัย กรม.ทรว.ทม.รอ. กบช.ทม.รอ.

หมวกยอดมีพู่สีบานเย็น คันชีพนํ้าตาลโดยประกอบด้วยพระตราวชิรราชวัลลภสีทอง (สำหรับตำรวจราบตราจะเป็นสีเงิน)
ประกอบด้วย 2 กองพันทหารรักษาวัง 1 กองพันราชสำนัก
เสื้อคอปิดสีขาว แผงคอและข้อมือสักหลาดสีบานเย็น
ปลอกข้อมือปักอักษรพระปรมาภิไธยย่อ วปร. ภายใต้พระมหาพิชัยมงกุฎเปล่งรัศมีสีทอง
กางเกงสักหลาดสีดำ แถบสีบานเย็นข้างละแถบ (2 แถบสำหรับนายทหาร) รองเท้าหนังหุ้มข้อสีดำ
เครื่องหมาย: มีอักษรพระปรมาภิไธยย่อ วปร. ทำด้วยโลหะสีทอง ประดับที่อกเสื้อเบื้องขวา
ปรัชญาปารมิตาหฤทัยสูตร

ปรัชญาปารมิตาหฤทัยสูตร (สันสกฤต: प्रज्ञापारमिताहृदय Prajñāpāramitā Hṛdaya; จีน: 摩訶般若波羅蜜多心經; ญี่ปุ่น: 般若波羅蜜多心経; ทิเบต: བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་སྙིང་པོ) คือพระสูตรที่สำคัญและเป็นที่นิยมยิ่งในพุทธศาสนาฝ่ายมหายาน ชื่อ "ปรัชญาปารมิตาหฤทัยสูตร" มีความหมายตามตัวอักษรว่า "พระสูตรอันเป็นหัวใจแห่งปฏิปทาอันยวดยิ่งแห่งความรู้แจ้ง" ในภาษาอังกฤษมักแปลโดยสังเขปว่า "หฤทัยสูตร" (The Heart Sūtra) พระสูตรนี้มักได้รับการยอมรับว่าเป็นพระสูตรที่มีผู้รู้จักและนิยมที่สุดมากกว่าพระสูตรใดของพุทธศาสนา
รายละเอียด

ปรัชญาปารมิตาหฤทัยสูตรจัดอยู่ในพระสูตรหมวดปรัชญาปารมิตาของพระไตรปิฎกฝ่ายมหายาน และถือเป็นพระสูตรฝ่ายมหายานที่โดดเด่นที่สุดในหมวดนี้ เช่นเดียวกับวัชรเฉทิกปรัชญาปารมิตาสูตร
ปรัชญาปารมิตาหฤทัยสูตรเป็นออกเป็นโศลกภาษาสันสกฤตจำนวน 14 โศลก แต่ละโศลกมี 32 อักขระ ส่วนพระสูตรที่ได้รับการแปลเป็นภาษาจีนโดยพระเสวียนจั้ง (ถังซำจั๋ง) มีทั้งหมด 260 ตัวอักษรจีน ในภาษาอังกฤษมักแปลออกมาได้จำนวน 16 บรรทัด จำนับเป็นพระสูตรในหมวดปรัชญาปารมิตาที่มีขนาดกระชับที่สุด เนื่องจากพระสูตรในหมวดนี้มักมีขนาดยาว ที่ยาวที่สุดมีจำนวนถึง 100,000 โศลก ทั้งนี้ เกเช เคลซัง กยัตโซ คณาจารย์ด้านพุทธศาสนาฝ่ายทิเบตได้ให้กถาธิบายเกี่ยวกับพระสูตรนี้ไว้ว่า
"สารัตถะแห่งปรัชญาปารมิตาสูตร (ปรัชาปารมิตาหฤทัยสูตร) มีขนาดสั้นมากเมื่อเทียบกับปรัชญาปารมิตาสูตรอื่น ๆ แต่พระสูตรนี้ได้บรรจุเอาไว้ซึ่งความหมายโดยนัยตรงและนัยประหวัดของพระสูตรขนาดยาวไว้ท้งหมด"
เอ็ดเวิร์ด คอนเซ (Edward Conze) ผู้เชี่ยวชาญด้านศาสนาพุทธได้จัดลำดับพระสูตรนี้ ให้อยู่ในลำดับที่ 3 ของทั้งหมด 4 ลำดับพัฒนาการของพระสูตรสายปรัชญาปารมิตา อย่างไรก็ตาม พระสูตรนี้ สันนิษฐานอาจมีช่วงลำดับพัฒนาการคาบเกี่ยวกับยุคที่ 4 เนื่องจากตอนท้ายของพระสูตรปรากฏคาถา (ซึ่งบางครั้งเรียกว่าธารณี) อันเป็นลักษณะของพัฒนาการของสายตันตระ ซึ่งเป็นพัฒนาการช่วงหลังสุดของพุทธศาสนา นอกจากนี้ ในบางกรณีพระสูตรดังกล่าวยังได้รับการจัดหมวดหมู่เข้าอยู่ในหมวดตันตระ ในพระไตรปิฎกสายทิเบตบางสาย  คอนเซ สันนิษฐานอายุของพระสูตรไว้ว่า น่าจะมีจุดกำเนิดอยู่ในช่วงปี ค.ศ. 350 แต่นักวิชาการบางคนคาดว่า น่าจะมีอายุเก่ากว่าถึง 2 ศตวรรษหรือมากกว่านั้นเลยทีเดียว
พระสูตรฉบับภาษาจีนมักนำมาสาธยายระหว่างประกอบพิธีทางศาสนาโดยพระภิกษุนิกายฉานในจีน เซนในญี่ปุ่น เกาหลี และเวียดนาม นอกจากนี้  ยังมีความสำคัญกับนิกายชิงงน โดยท่านคูไค ผู้ก่อตั้งนิกายนี้ในญี่ปุ่นยังได้รจนาอรรถกถาไว้ รวมถึงอีกหลายนิกายในศาสนาพุทธแบบทิเบตก็ยังศึกษาพระสูตรนี้อย่างยิ่งยวดอีกด้วย
พระสูตรนี้จัดอยู่ในกลุ่มพระสูตรจำนวนหยิบมือที่เป็นพุทธวจนะโดยตรง ในบางฉบับมีการเอ่ยถึงสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงชื่นชมและรับรองวจนะของพระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์ อาทิ พระสูตรฉบับฝ่าเยว่ ที่มีอายุราวปีค.ศ. 735  อย่างไรก็ตาม การระบุถึงในส่วนนี้ ไม่ปรากฏในฉบับของพระถังซำจั๋ง ขณะที่ฉบับภาษาทิเบตมีขนาดยาวกว่า    กระนั้นก็ตาม ฉบับแปลภาษาทิเบตซึ่งพบที่ตุนหวงไม่ปรากฏอารัมภกถา ส่วนในพระไตรปิฎกฉบับภาษาจีนเก็บรักษาทั้งฉบับยาวและฉบับสั้น ซึ่งยังคงพบต้นฉบับในภาษาสันสกฤตทั้ง 2 ฉบับ
ชื่อพระสูตร

พระสูตรฉบับจื่อเฉียน ให้ชื่อไว้ว่า "ปัวญั่วปัวลัวมี เซินอีจ้วน" (般若波羅蜜[多])   หรือ "ปรัชญาปารมิตา ธารณี"  ฉบับของพระกุมารชีพให้ชื่อไว้ว่า "มัวฮัวปัวญัวปัวลัวมี เซินอีจ้วน" (摩訶般若波羅蜜[多]) หรือ มหา ปรัชญาปารมิตา มหาวิทยา ธารณี ฉบับของพระเสวียนจั้ง (พระถังซำจั๋ง) เป็นฉบับแรกที่มีคำว่า "หฤทัย" (心) แทรกไว้ในชื่อพระสูตร
แม้ว่าโดยทั่วไปจะเรียกพระสูตรนี้ว่า พระสูตรหัวใจ หรือ Heart Sutra (心經) แต่คำว่า "สูตร" (經) มิได้ปรากฏในฉบับภาษาสันสกฤตแต่อย่างใด เพราะปรากฏเพียงว่า "ปรัชญาปารมิตาห์หฤทัย"  ฉบับของพระเสวียนจั้งเป็นฉบับแรกที่มีการเติมคำว่า พระสูตรเข้าไป แม้ว่าจะไม่พบฉบับภาษาสันสกฤตฉบับใดที่พ่วงท้ายด้วยคำว่า "สูตร" หรือพระสูตร คำนี้ได้กลายเป็นคำที่พบได้เป็นปกติในฉบับภาษาจีน ภาษาทิเบต และภาษาอังกฤษ  ทั้งนี้ ฉบับภาษาทิเบตบางฉบับเติมคำว่า "ภควตี" ต่อท้ายชื่อพระสูตร ตามความเชื่อเชิงบุคคลาธิษฐานเทศนาที่ว่า หลักธรรมปรัชญาปารมิตา หรือปัญญาบารมี มีรูปลักษณ์เป็นสตรี
ตัวบท

ผู้เชี่ยวชาญด้านศาสนาพุทธหลายท่าน แบ่งพระสูตรออกเป็นส่วนต่าง ๆ แตกต่างกันออกไปตามทัศนะของท่านเหล่านั้น แต่โดยสังเขปแล้วพระสูตรนี้พรรณนาถึงการบรรลุธรรมของพระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวร อันเกิดจากการเพ่งวิปัสนาอย่างล้ำลึก จนบังเกิดปัญญา (ปรัชญา) ในการพิจารณาเล็งเห็นว่าสรรพสิ่งต่าง ๆ ล้วนว่างเปล่า และประกอบด้วยขันธ์ 5 (ปัญจสกันธะ) อันได้แก่ รูป เวทนา สัญญา (สังชญา) สังขาร (สังสการ) และวิญญาณ (วิชญาน)
ทั้งนี้ หัวใจหลักของพระสูตร ดังที่ระบุว่า "รูปคือความว่างเปล่า ความว่างเปล่าคือรูป รูปไม่อื่นไปจากความว่างเปล่า ความว่างเปล่าไม่อื่นไปจากรูป เวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณก็ว่างเปล่า" นับเป็นแก่นแท้ของพุทธศาสนา เห็นแจ้งในรูปเป็นความว่างเปล่า เกิดมหาปัญญา เห็นแจ้งในความว่างเปล่าเป็นรูป เกิดมหากรุณา เมื่อเห็นแจ้งในรูปเป็นความว่างเปล่า ความยึดมั่นในอัตตาย่อมไม่มี ความหลงในสรรพสิ่งย่อมถูกทำลายไป ธรรมชาติแท้ของสรรพสิ่ง ก็บังเกิดขึ้นในจิต นั่นคือ มหาปัญญา ได้บังเกิดขึ้น และเมื่อได้เห็นแจ้งถึงความว่างเปล่าได้ กำเนิดรูป ความรัก ความเมตตากรุณาในสรรพสิ่งที่เป็นธรรมชาติแท้ย่อมบังเกิดขึ้น ความ เมตตากรุณาที่เกิดจากปัญญาจะไม่มืดบอด หลงไหล ความรักของพ่อและแม่ที่มีต่อลูกเป็น เช่นเดียวกัน
คาถา

จุดเด่นสำคัญของปรัชญาปารมิตาหฤทัยสูตร คือคาถาตอนท้ายพระสูตร ที่ว่า "คะเต คะเต ปารคะเต ปารสังคะเต โพธิสวาหา" หรืออาจแปลโดยคร่าวๆ ได้ว่า "จงไป จงไป ไปถึงฝั่งโน้น ไปให้พ้นโดยสิ้นเชิง บรรลุถึงความรู้แจ้ง หะเหวย!" อย่างไรก็ตาม ต้นฉบับในภาษาต่าง ๆ มักละไว้ ไม่แปลคาถานี้ ตามตำนานฝ่ายจีนระบุว่า คณาจารย์ชาวอินเดียที่เดินทางมาประกาศพระศาสนาในแผ่นดินจีน ไม่แปลคาถานี้เพราะท่านทราบดีว่า ไม่มีทางที่จะทำได้ และเป็นไปไม่ได้ที่จะอธิบายความนัยอันลี้ลับของคาถานี้  กล่าวกันว่า หากผู้ใดสาธยายคาถาในพระสูตรจนบังเกิดสมาธิขึ้น บัดนั้นความนัยอันลึกซึ้งของคาถาก็จะเปิดเผยขึ้นมาเอง
ขณะที่คณาจารย์ทิเบตตีความไปในแนวทางพุทธตันตระ โดยบางท่านตีความว่า คาถานี้ เป็นการแสดงถึงการเคี่ยวกรำบำเพ็ญบารมีของพระโพธิสัตว์ผ่านภพภูมิต่างๆ กล่าวคือ ภพภูมิชั้นมูลฐาน หรือสัมภารมรรค (คะเต คะเต) ผ่านถึงภาคแรกของภพภูมิแรก หรือประโยคะมรรค (ปารคะเต) ถึงภาคที่สองของภพภูมิแรกจนถึงภพภูมิที่สิบ หรือประโยคะแห่งสุญตาจนถึงภาวนามรรค (ปารสังคะเต) กระทั่งจนถึงภูมิที่สิบเอ็ด หรืออไศกษะมรรค (โพธิสวาหา) ดังที่ เกเช เคลซัง กยัตโซ ได้อธิบายไว้ในหนังสือ The New Heart of Wisdom ความว่า "คาถานี้ ซึ่งอยู่ในพากย์ภาษาสันสกฤต อธิบายการปฏิบัติตามแนวทางมหายานไว้อย่างเข้มข้นที่สุด ซึ่งเราจักบรรลุและโดยสมบูรณ์โดยผ่านปัญญาบารมี (ปรัชญาปารมิตา)
พระมหาคณาจารย์โพธิ์แจ้งและมหาวัชราจารย์โซนัมรินโปเช่  กล่าวว่า "คำสวดนี้เป็นคาถาหัวใจของปรัชญาปารามิตาสูตร เลียนคำมาจากสันสฤตโบราณ ฉะนั้นจึงไม่ขอแปลความหมาย บทธารณีในภาษาจีนได้จบเพียงเท่านี้ แต่ในสันสฤตได้มีอีกประโยคว่า ได้กล่าวปรัชญาปารามิตาสูตรจบแล้ว ในภาษาทิเบตมีการบรรยายที่มาของพระสูตร และ บท สรุปของพระสูตรนี้ ดังที่พระพุทธเจ้าได้ตรัสไว้ในสังยุตตนิกายว่า “ดูกรกัจจนะโลกนี้ติด อยู่กับสิ่งสองประการ คือ “ความมี”และ “ความไม่มี” ผู้ใดเห็นความเกิดขึ้นของสิ่งทั้งหลาย ในโลกตามความเป็นจริงและด้วยปัญญา “ความไม่มี”อะไรในโลกจะไม่มีแก่ผู้นั้น ดูก่อนกัจจนะ ผู้ใดเห็นความดับของสิ่งทั้งหลายในโลกตามความเป็นจริงและด้วยปัญญา “ความมี” อะไรในโลกจะไม่มีแก่ผู้นั้น”"
บรรณานุกรม

Pine, Red. The Heart Sutra: The Womb of the Buddhas (2004) Shoemaker 7 Hoard. ISBN 1-59376-009-4
Nattier, Jan. 'The Heart S?tra: A Chinese Apocryphal Text?'. Journal of the International Association of Buddhist Studies Vol. 15 (2) 1992. p. 153-223. PDF
Geshe Kelsang Gyatso. Heart of Wisdom: An Explanation of the Heart Sutra, Tharpa Publications (4th. ed., 2001) ISBN 978-0-948006-77-7
Conze, Edward. (1967) ‘The Prajñāpāramitā-Hṛdaya Sūtra’ in Thirty Years of Buddhist Studies: Selected Essays, Bruno Cassirer. p. 147-167.
Lopez, Donald S., Jr. The Heart Sutra Explained: Indian and Tibetan Commentaries (1988) State Univ of New York Pr. ISBN 0-88706-589-9
Luk, Charles. The Secrets of Chinese Meditation (1991) Samuel Weiser.
ฤทธิชัย เอกสินิทธ์กุล. (2541). ปรัชญาปารามิตาหฤทัยสูตร. ใน http://www.gonghoog.com/
ธีระชัย แสนแก้ว

| ธีระชัย แสนแก้วม> ป.ช., ม.ว.ม. |
| --- | --- |

สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุดรธานี
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  14 พฤษภาคม พ.ศ. 2566 (1 ปี 300 วัน)
เขตเลือกตั้ง: อำเภอกุมภวาปี  อำเภอประจักษ์ศิลปาคม และอำเภอเมืองอุดรธานี (เฉพาะตำบลหนองไผ่)
รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์
ดำรงตำแหน่ง 6 กุมภาพันธ์ – 9 กันยายน พ.ศ. 2551
นายกรัฐมนตรี: สมัคร สุนทรเวช
ดำรงตำแหน่ง 24 กันยายน – 2 ธันวาคม พ.ศ. 2551
นายกรัฐมนตรี: สมชาย วงศ์สวัสดิ์
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 (68 ปี) อำเภอไชยวาน จังหวัดอุดรธานี ประเทศไทย
พรรคการเมือง: ชาติไทย (2530–2541) ไทยรักไทย (2541–2549) พลังประชาชน (2549–2551) เพื่อไทย (2555–2561, 2565–ปัจจุบัน) ภูมิใจไทย (2561–2565)

ธีระชัย แสนแก้ว (เกิด 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500) เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุดรธานี และเป็นอดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ในรัฐบาลของนายสมัคร สุนทรเวช และรัฐบาลของนายสมชาย วงศ์สวัสดิ์