ฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟ
ปรับโครงสร้าง

เมื่อเผชิญกับแรงกดดันจากการแข่งขัน ฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟจึงพยายามปรับเปลี่ยนและขยายขอบเขตธุรกิจ โดยลดความสำคัญในการต่อเรือลง และหันมาให้ความสำคัญกับการออกแบบและวิศวกรรมโครงสร้างมากขึ้น รวมถึงการซ่อมแซมเรือ โครงการก่อสร้างนอกชายฝั่ง และการเข้าร่วมแข่งขันในโครงการอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องกับวิศวกรรมโลหะและการก่อสร้าง ความสำเร็จจากการก่อสร้างสะพานฟอยล์ในคริสต์ทศวรรษ 1980 ทำให้ฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟขยายขอบเขตการทำงานไปสู่ภาคส่วนวิศวกรรมโยธา โดยได้มีส่วนร่วมในการก่อสร้างสะพานหลายแห่งในสหราชอาณาจักรและสาธารณรัฐไอร์แลนด์ เช่น สะพานเจมส์ จอยซ์ และการบูรณะสะพานเฮเปนนีของดับลิน
โครงการต่อเรือลำสุดท้ายของฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟคือ เอ็มวี แอนวิลพอยต์ ซึ่งเป็นหนึ่งในเรือส่งกำลังบำรุงชั้นพอยต์ 6 ลำที่สร้างขึ้นเพื่อให้กระทรวงกลาโหมใช้งาน เรือลำนี้ถูกสร้างขึ้นภายใต้ใบอนุญาตจากอู่ต่อเรือเฟลนสบวร์คชิฟฟ์เบา-เกเซลชัฟท์ ( Flensburger Schiffbau-Gesellschaft) ของเยอรมนี และถูกปล่อยลงน้ำในปี ค.ศ. 2003
บริษัทได้ยื่นประมูลเพื่อสร้างเรือควีนแมรี 2 ของบริษัทคูนาร์ดไลน์ แต่ไม่ประสบความสำเร็จในการแข่งขันกับบริษัทช็องตีเยเดอลัตล็องติก (Chantiers de l'Atlantique)
ในปี ค.ศ. 2003 บริษัทแม่ของฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟได้ขายที่ดินและอาคารของอู่ต่อเรือส่วนเกินจำนวน 185 เอเคอร์ให้แก่บริษัทฮาร์คอร์ตดีเวลลอปเมนส์ (Harcourt Developments) ในราคา 47 ล้านปอนด์ ปัจจุบันพื้นที่แห่งนี้เป็นที่รู้จักในชื่อไททานิกควอเตอร์ (Titanic Quarter) ซึ่งรวมถึงพิพิธภัณฑ์ไททานิกเบลฟาสต์ (Titanic Belfast) มูลค่า 97 ล้านปอนด์
ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา บริษัทได้เห็นงานที่เกี่ยวข้องกับเรือเพิ่มขึ้น แม้ฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟจะไม่ได้มีส่วนร่วมในการต่อเรือลำใหม่ในช่วงระยะเวลาที่ผ่านมา แต่บริษัทกลับให้ความสำคัญกับการยกเครื่อง การปรับปรุง และการซ่อมแซมเรือ รวมถึงการก่อสร้างและซ่อมแซมอุปกรณ์นอกชายฝั่ง เช่น แท่นขุดเจาะน้ำมันมากขึ้น วันที่ 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2011 มีการประกาศว่า ฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟได้รับสัญญาในการปรับปรุงเรือเอสเอส โนแมดิก ซึ่งนับเป็นการจุดประกายความสัมพันธ์เกือบ 150 ปีกับบริษัทไวต์สตาร์ไลน์อีกครั้ง งานโครงสร้างเหล็กบนเรือเริ่มขึ้นในวันที่ 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2011 และแล้วเสร็จทันสำหรับเทศกาลไททานิกเบลฟาสต์ในปี ค.ศ. 2012 ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2012 ฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟมีกำหนดดำเนินการเทียบท่าแห้งและซ่อมบำรุงเรือเอฟพีเอสโอ ซีโรส ของบริษัฮัสกีออยล์
เส้นขอบฟ้าของเบลฟาสต์ในปัจจุบันยังคงโดดเด่นด้วยปั้นจั่นสนามคู่แฝดขนาดใหญ่ของฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟคือ แซมสันและโกลิแอท ซึ่งสร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1974 และ 1969 ตามลำดับ ปลายปี ค.ศ. 2007 โกลิอัทถูกนำกลับมาใช้งานอีกครั้งหลังจากไม่ได้ใช้งานมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 2003 เนื่องจากไม่มีงานยกของหนักในอู่ต่อเรือ
เดือนมิถุนายน ค.ศ. 2008 โรงงานที่เบลฟาสต์ได้ประกอบกังหันลม Vestas V90-3MW จำนวน 60 ตัวสำหรับฟาร์มลมโรบิน ริกก์ นี่คือฟาร์มลมนอกชายฝั่งแห่งที่สองที่บริษัทนี้ประกอบขึ้นให้กับบริษัทเวสตัส (Vestas) โดยก่อนหน้านี้ในปี ค.ศ. 2006 บริษัทได้ดำเนินการด้านโลจิสติกส์ให้กับฟาร์มลมนอกชายฝั่งบาร์โรว์แล้ว เดือนสิงหาคม ค.ศ. 2011 ฮาร์แลนด์แอนด์ โวล์ฟได้ดำเนินการด้านโลจิสติกส์ให้เสร็จสมบูรณ์สำหรับฟาร์มลมออร์มอนด์ ซึ่งประกอบด้วยกังหันลม REpower ขนาด 5 เมกะวัตต์ จำนวน 30 ตัว
เดือนมีนาคม ค.ศ. 2008 อู่ต่อเรือเบลฟาสต์ได้สร้างกังหันกระแสน้ำขึ้นน้ำลงเชิงพาณิชย์ตัวแรกของโลกให้แก่บริษัทมารีนเคอร์เรนต์เทอร์ไบน์ (Marine Current Turbines) การติดตั้งระบบผลิตกระแสไฟฟ้าจากน้ำขึ้นน้ำลง SeaGen ขนาด 1.2 เมกะวัตต์ เริ่มขึ้นที่อ่าวสแตรงฟอร์ดในเดือนถัดมา
เดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2011 ฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟได้รับสัญญาในการสร้างต้นแบบกังหันพลังงานน้ำขึ้นน้ำลงให้แก่บริษัท สกอตรีนิวอะเบิลส์ จำกัด (Scotrenewables Ltd.) การผลิตอุปกรณ์ SR250 แล้วเสร็จในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2011 และได้เข้าสู่กระบวนการทดสอบในหมู่เกาะออร์กนีย์ตั้งแต่นั้นมา
นับตั้งแต่เดือนเมษายน ค.ศ. 2012 อุตสาหกรรมพลังงานลมนอกชายฝั่งที่กำลังเติบโตอย่างรวดเร็วได้กลายเป็นจุดสนใจหลัก ฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟได้ทำงานเกี่ยวกับฐานรากเสาอากาศสำหรับวัดสภาพอากาศที่เป็นนวัตกรรมใหม่สามแห่ง สำหรับฟาร์มลมนอกชายฝั่งด็อกเกอร์แบงก์และเฟิร์ธออฟโฟร์ธ รวมถึงดำเนินการตกแต่งส่วนสุดท้ายให้แก่สถานีไฟฟ้าย่อยซีเมนส์สองแห่งสำหรับฟาร์มลมนอกชายฝั่งกวินต์ยีมอว์ 75% ของงานของบริษัทนั้นขึ้นอยู่กับพลังงานทดแทนนอกชายฝั่ง ฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟเป็นหนึ่งในบริษัทของสหราชอาณาจักรและต่างประเทศหลายแห่งที่ได้รับประโยชน์จากการเติบโตของพลังงานไฟฟ้าที่ผลิตจากพลังงานลมและพลังงานทางทะเลของสหราชอาณาจักร ซึ่งเป็นแรงจูงใจสำคัญที่ดึงดูดการลงทุนจากต่างประเทศ เมื่อสภาพแวดล้อมทางธุรกิจมีความแข่งขันมากขึ้นเรื่อย ๆ อู่ต่อเรือนี้ก็เริ่มประสบปัญหาในการสร้างรายได้เพียงพอเพื่อรองรับค่าใช้จ่ายในการดำเนินงาน โดยกำไรครั้งสุดท้ายในปี ค.ศ. 2015 และในปีถัดมาก็ขาดทุนจากการดำเนินงาน 6 ล้านปอนด์
ในปี ค.ศ. 2018 บริษัทเฟรดโอลเซนแอนด์โค (Fred. Olsen & Co.) บริษัทแม่ ได้ทำการปรับโครงสร้างองค์กร และตัดสินใจขายบริษัทฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟ ไม่มีผู้ซื้อเข้ามา และในวันที่ 5 สิงหาคม ค.ศ. 2019 บริษัทได้ประกาศยุติการดำเนินงานและเข้าสู่กระบวนการล้มละลาย
ต่อมาในวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 2019 มีการประกาศว่าอู่ต่อเรือนี้ได้ถูกซื้อไปในราคา 6 ล้านปอนด์โดยบริษัทพลังงานอินฟราสตราตา (InfraStrata) ซึ่งมีสำนักงานใหญ่อยู่ในลอนดอน
เดือนสิงหาคม ค.ศ. 2020 บริษัทอินฟราสตราตาได้ซื้ออู่ต่อเรือแอปปิลดอร์ซึ่งไม่ได้ใช้งานมาระยะหนึ่งด้วยราคา 7 ล้านปอนด์ภายใต้ข้อตกลงนี้ อู่ต่อเรือจะถูกเปลี่ยนชื่อเป็น H&W Appledore โดยจะเสริมความแข็งแกร่งให้กับอู่ต่อเรือ H&W Belfast โดยมุ่งเน้นไปที่การสร้างและซ่อมแซมเรือขนาดเล็กที่มีความยาวไม่เกิน 119 เมตร
ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2021 บริษัทอินฟราสตราตาได้เข้าซื้อกิจการอู่ต่อเรือของบริษัทไบแฟ็บ (BiFab) สองแห่งด้วยราคา 850,000 ปอนด์ ซึ่งเป็นการซื้ออู่เมทิลและอาร์นิช (แต่ไม่รวมถึงโรงงานที่เบิร์นไทส์แลนด์) โรงงานเหล่านี้ในสกอตแลนด์จะดำเนินงานภายใต้ชื่อฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟ และในเดือนกันยายน ค.ศ. 2021 บริษัทอินฟราสตราตา พีแอลซี (Infrastrata plc) ก็ได้เปลี่ยนชื่อเป็นฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟ กรุป โฮลดิงส์ พีแอลซี (Harland & Wolff Group Holdings plc)
เดือนเมษายน ค.ศ. 2023 อู่ต่อเรือเบลฟาสต์ได้ส่งมอบเรือลำใหม่ลำแรกนับตั้งแต่เรือแอนวิลพอยต์ในปี ค.ศ. 2003 เรือลำนี้เป็นเรือบรรทุกขยะสำหรับบริษัทจัดการขยะคอรี (Cory) ซึ่งเป็นลำแรกในคำสั่งจำนวน 23 ลำ นอกจากนี้ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2025 เป็นต้นไป อู่ต่อเรือคาดว่าจะดำเนินการประกอบเรือสนับสนุนกองเรือสามลำสุดท้ายให้แก่ราชนาวีในฐานะสมาชิกของทีมเรโซลูต
เมื่อวันที่ 16 กันยายน ค.ศ. 2024 มีรายงานว่าฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟได้เข้าสู่กระบวนการฟื้นฟูกิจการเป็นครั้งที่สองภายในระยะเวลา 5 ปี บริษัทคาดว่าจะยังคงดำเนินงานต่อไปตามปกติ ขณะที่ธุรกิจที่ไม่ใช่ธุรกิจหลักจะถูกยุติลง