stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กลุ่มนิวเคลียส pulvinar
เชิงอรรถและอ้างอิง

↑  cingulate cortex เป็นเขตสมองที่ด้านใน  (medial)  ของเปลือกสมองรวมบริเวณทั้งที่  cingulate gyrus  และ cingulate sulcus  เป็นส่วนของระบบลิมบิกที่รับสัญญาณเข้าจากทาลามัสและคอร์เทกซ์ใหม่  มีส่วนในการเกิดและการแปลผลเกี่ยวกับอารมณ์ความรู้สึก	การเรียนรู้  และความทรงจำ
↑  superior colliculus  (SC)  เป็นโครงสร้างในเทคตัมของสมองส่วนกลาง  มีลักษณะเป็นชั้น ๆ โดยที่ชั้นต่าง ๆ รวมกันทำหน้าที่เป็นแผนที่ภูมิลักษณ์ของเรตินา  SC  มีบทบาททั้งในการเคลื่อนไหวตาอย่างเร็ว ๆ ที่เรียกว่า saccades
↑  Saccade  หมายถึงการเคลื่อนไหวอย่างเร็ว ๆ ของตา  ของศีรษะ  หรือของส่วนอื่นในร่างกาย  หรือของอุปกรณ์อย่างใดอย่างหนึ่ง  และยังหมายถึงการเปลี่ยนความถี่อย่างรวดเร็วของสัญญาณส่ง  หรือความเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วอย่างอื่น ๆ ได้อีกด้วย  Saccades  (พหูพจน์)  เป็นการเคลื่อนไหวตาทั้งสองข้างไปยังทิศทางเดียวกันอย่างรวดเร็ว
↑  Berman, R., & Wurtz, R. (2011) . Signals conveyed in the pulvinar pathway from superiorcolliculus to cortical area mt. The Journal of Neuroscience, 31 (2), 373-384.
↑  Robinson, D., & Petersen, S. (1985) . Responses of pulvinar neurons to real and self-induced stimulus movement. Brain research, 338 (2), 392-394.
↑  Petersen, S., Robinson, D., & Morris, J. (1987) . Contributions of the pulvinar to visual spatial attention. Neuropsychologia, 25 (1), 97-105.
↑  Chalupa, L. (1991) . Visual function of the pulvinar. The Neural Basis of Visual Function. CRC Press, Boca Raton, Florida, pp. 140-159.
↑  LaBerge, D. (1999) . Attention pp. 44-98. In Cognitive science (Handbook of Perception and Cognition, Second Edition), Bly BM, Rumelhart DE. (edits) . Academic Press ISBN 978-0-12-601730-4 p. 73
↑  Arend, I., Rafal, R., & Ward, R. (2008) . Spatial and temporal deficits are regionally dissociable in patients with pulvinar lesions. Brain, 131 (8), 2140-2152.
ภาพต่าง ๆ

ทาลามัส
ก้านสมอง  มองจากด้านข้าง
ก้านสมอง  มองจากด้านหลัง  (dorsal)
แผนผังแสดงการเชื่อมต่อหลักของเส้นประสาทตา  (optic nerve)  และลำเส้นใยประสาทตา (optic tract)
สมองซีกซ้ายของมนุษย์  มองจากด้านใน  (midsagittal)
แหล่งข้อมูลอื่น

ภาพสมองตัดแต่งสีซึ่งรวมส่วน "pulvinar" at the BrainMaps project
แม่แบบ:UMichAtlas - "The Visual Pathway from Below"
กลุ่มภาษาอินโด-อิเรเนียน

สาขาของตระกูลกลุ่มภาษาอินโด-อิเรเนียน
| กลุ่มภาษาอินโด-อิเรเนียน |
| --- | --- |
อารยัน
ภูมิภาค:: เอเชียใต้, กลาง, ตะวันตก, ยุโรปตะวันออกเฉียงใต้และคอเคซัส / รวมผู้พูด = ประมาณ 1.5 พันล้านคนใน 15 ประเทศ
การจําแนกทางภาษาศาสตร์:: อินโด-ยูโรเปียนกลุ่มภาษาอินโด-อิเรเนียน
ภาษาดั้งเดิม:: อินโด-อิเรเนียนดั้งเดิม
กลุ่มย่อย::   อินโด-อารยัน  อิหร่าน  นูริสถาน  
ISO 639-5:: iir
กลอตโตลอก:: indo1320
บริเวณสาขาอินโด-ยูโรเปียนในยูเรเชีย:   อินโด-อิเรเนียน
กลุ่มภาษาอินโด-อิเรเนียน (อังกฤษ: Indo-Iranian languages; มีอีกชื่อว่า กลุ่มภาษาอินโด-อิเรนิก (Indo-Iranic languages) หรือ กลุ่มภาษาอารยัน (Aryan languages) เป็นสาขาในตระกูลภาษาอินโด-ยูโรเปียนที่มีผู้พูดมากที่สุดและอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้สุด โดยมีผู้พูดมากกว่า 1.5 พันล้านคน มีบรรพบุรุษเป็นอินโด-อิเรเนียนดั้งเดิม (มีอีกชื่อว่า อารยันทั่วไป) ซึ่งเริ่มมีผู้พูดประมาณปลายสหัสวรรษที่ 3 ก่อนคริสตศักราช ปัจจุบันแตกออกเป็นสามสาขาคืออินโด-อารยัน, อิหร่าน และนูริสถาน ส่วนดาร์ดิก สาขาเอกเทศที่สี่ เคยอยู่ในกลุ่มภาษานี้ แต่นักวิชาการโดยทั่วไปในปัจจุบันมักจัดให้กลุ่มภาษาดาร์ดิกเป็นสมาชิกในอดีตของสาขาอินโด-อารยัน
ภาษา

กลุ่มภาษาอินโด-อิเรเนียนแบ่งออกเป็น 3 กลุ่ม:
อินโด-อารยัน/อินดิก
อิหร่าน/อิเรนิก
นูริสถาน
มีผู้พูดกลุ่มภาษาอินโด-อิเรเนียนมากกว่า 1.5 พันล้านคน ภาษาที่มีผู้พูดมากที่สุดอยู่ในกลุ่มอินโด-อารยัน: ภาษาฮินดูสตานี (ประมาณ 590 ล้านคน เพราะสำมะโนอินเดียมักรวมภาษาโภชปุรี (40 ล้านคน), ภาษาอวธี (40 ล้านคน), ภาษาไมถิลี (35 ล้านคน), ภาษามาร์วารี (30 ล้านคน), ภาษาราชสถาน (20 ล้านคน), ภาษาฉัตตีสครห์ (18 ล้านคน) และกุเมานี (2.1 ล้านคน) เป็นสำเนียง), ภาษาเบงกอล (205 ล้านคน), ภาษาปัญจาบ (100 ล้านคน), ภาษามราฐี (90 ล้าน), ภาษาคุชราต (50 ล้านคน), ภาษาโอริยา (35 ล้านคน), ภาษาสินธี (25 ล้านคน), ภาษาอัสสัม (24 ล้านคน), ภาษาสิงหล (19 ล้านคน), ภาษาเนปาล (17 ล้านคน) และภาษามณีปุระพิษณุปุระ (12 ล้านคน) ในสาขาอิเรเนียน ภาษาที่มีผู้พูดมากที่สุดคือภาษาเปอร์เซีย (90 ล้านคน), ภาษาปาทาน (ประมาณ 70 ล้านคน), ภาษาเคิร์ด (35 ล้านคน), และภาษาบาโลจ (8 ล้านคน)
ข้อมูล

Chakrabarti, Byomkes (1994). A comparative study of Santali and Bengali. Calcutta: K.P. Bagchi & Co. ISBN 81-7074-128-9
Nicholas Sims-Williams, บ.ก. (2002). Indo-Iranian Languages and Peoples. Oxford University Press.
อ่านเพิ่ม

"Contact and change in the diversification of the Indo-Iranic languages" (PDF). Dr. Russell Gray.
Pinault, Georges-Jean. "Contacts religieux et culturels des Indo-Iraniens avec la civilisation de l'Oxus". In: Comptes rendus des séances de l'Académie des Inscriptions et Belles-Lettres, 149ᵉ année, N. 1, 2005. pp. 213–257. DOI:https://doi.org/10.3406/crai.2005.22848 ; www.persee.fr/doc/crai_0065-0536_2005_num_149_1_22848
Pinault, Georges-Jean. "La langue des Scythes et le nom des Arimaspes". In: Comptes rendus des séances de l'Académie des Inscriptions et Belles-Lettres, 152e année, N. 1, 2008. pp. 105–138. DOI:https://doi.org/10.3406/crai.2008.92104 ; www.persee.fr/doc/crai_0065-0536_2008_num_152_1_92104
Baly, Joseph. Eur-Aryan roots: With their English derivatives and the corresponding words in the cognate languages compared and systematically arranged. Vol. 1. K. Paul, Trench, Trubner & Company, Limited, 1897.
แหล่งข้อมูลอื่น

Swadesh lists of Indo-Iranian basic vocabulary words (from Wiktionary's Swadesh-list appendix)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี 2  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
อื่น ๆ:  IdRef 
ตารางจำแนกกลุ่มภาษาอินโด-อิเรเนียนในตระกูลภาษาอินโด-ยูโรเปียน
การจัดจำแนกกลุ่มภาษาอินโด-อิเรเนียน
กลุ่มภาษาอานาโตเลีย

การแผ่ขยายของจักรวรรดิฮิตไทต์
บริเวณที่เคยใช้ภาษาลูเวีย
บริเวณล่าสุดที่เคยใช้กลุ่มภาษาอานาโตเลีย
กลุ่มภาษาอานาโตเลีย (อังกฤษ: Anatolian languages)เป็นกลุ่มย่อยของตระกูลภาษาอินโด-ยูโรเปียนที่ตายแล้ว เคยใช้พูดในบริเวณเอเชียไมเนอร์ ภาษาที่เป็นที่รู้จักดีที่สุดคือ ภาษาฮิตไทต์
จุดกำเนิด

เชื่อว่ากลุ่มภาษาอานาโตเลียเป็นสาขาแรกที่แยกออกจากภาษาอินโด-ยุโรเปียนดั้งเดิม เมื่อราว 4 พันปีก่อนคริสตกาล มีทฤษฏีที่เป็นไปได้ 2 ทฤษฎีว่าผู้พูดกลุ่มภาษานี้มาถึงอานาโตเลียได้อย่างไร ทางหนึ่งมาจากทางเหนือคือเทือกเขาคอเคซัส หรืออาจจะมาจากทางตะวันตกคือคาบสมุทรบอลข่าน
สมาชิก

ภาษาฮิตไทต์ พบในช่วง 1,057 - 557 ปีก่อนพุทธศักราช เป็นภาษาราชการของจักรวรรดิฮิตไทต์
ภาษาลูเวีย เป็นภาษาที่ใกล้เคียงกับภาษาฮิตไทต์ ใช้พูดในบริเวณใกล้เคียงกัน ซึ่งอาจจะถูกปกครองโดยจักรวรรดิฮิตไทต์ แบ่งเป็น
ภาษาลูเวียอักษรรูปลิ่ม เป็นข้อความสั้นๆ เขียนด้วยอักษรรูปลิ่ม
ภาษาลูเวียไฮโรกลิฟ เขียนด้วยไฮโรกลิฟแบบอานาโตเลีย จารึกบนหิน
ภาษาไลเซีย ใช้พูดในไลเซียยุคเหล็ก เป็นลูกหลานของภาษาลูเวีย กลายเป็นภาษาตายเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 6
ภาษาคาเรีย ใช้พูดในคาเรีย เป็นภาษาตายเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 8
ภาษาพิซิเดีย และภาษาซิเดติก พบเป็นข้อความขนาดสั้น ๆ
ภาษาปาลาอิก ใช้พูดในภาคกลางตอนเหนือของอานาโตเลีย เป็นภาษาตายเมื่อเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 18 เหลือเพียงข้อความสั้น ๆ
ภาษาลิเดีย ใช้พูดในลิเดีย เป็นภาษาตายเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 6
ภาษามิลยัน พบในจารึกสั้น ๆ เท่านั้น
การกลายเป็นภาษาตาย

ดินแดนอานาโตเลียได้รับอิทธิพลจากกรีกมากในสมัยพระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราช เมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 6 ทำให้ภาษาท้องถิ่นกลายเป็นภาษาตาย กลุ่มภาษานี้จึงเป็นกลุ่มภาษาแรกของตระกูลภาษาอินโด-ยูโรเปียนที่กลายเป็นภาษาตาย
ลักษณะ

ภาษาฮิตไทต์แสดงลักษณะที่เรียบง่ายกว่าภาษาเก่าอื่นๆของตระกูลภาษาอินโด-ยูโรเปียน ลักษณะเฉพาะของตระกูลภาษานี้บางอย่างไม่พบในภาษาฮิตไทต์ และภาษาฮิตไทต์ก็มีลักษณะโบราณที่หายไปในภาษาอื่น ๆ ของตระกูลนี้ ภาษาฮิตไทต์ไม่มีระบบเพศของคำนามแบบเดีวกับภาษาอื่น ๆ แต่มีการแบ่งเป็นสิ่งที่มีและไม่มีชีวิตแทน
แหล่งข้อมูลอื่น

Anatolian Languages เก็บถาวร 2006-12-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (by D. E. Landon)
"Lenguas Anatolias", Linguæ Imperii. (สเปน) – includes map and timeline of Anatolian languages.
กลุ่มอาการเบ็ควิท-ไวเดอมานน์

| กลุ่มอาการเบ็ควิท-ไวเดอมานน์  (Beckwith-Wiedemann syndrome) |
| --- | --- |

ตัวอย่างอาการของผู้ป่วย
สาขาวิชา: เวชพันธุศาสตร์
การตั้งต้น: แต่กำเนิด
ระยะดำเนินโรค: ตลอดชีวิต
สาเหตุ: ความผิดปกติทางพันธุกรรม ส่วนใหญ่เกิดขึ้นเอง
พยากรณ์โรค: หากผ่านช่วงแรกเกิดมาได้ส่วนใหญ่โตได้ปกติ
ความชุก: 1 ใน 13,700
กลุ่มอาการเบ็ควิท-ไวเดอมานน์ (อังกฤษ: Beckwith–Wiedemann syndrome) เป็นความผิดปกติแต่กำเนิดอย่างหนึ่งส่วนใหญ่ปรากฏอาการให้เห็นตั้งแต่แรกเกิดทำให้มีอวัยวะบางส่วนใหญ่ผิดปกติและเพิ่มความเสี่ยงต่อการเป็นมะเร็ง แรกเริ่มแล้ว Dr. Hans-Rudolf Wiedemann เสนอให้ใช้คำว่า exomphalos-macroglossia-gigantism syndrome (EMG syndrome, กลุ่มอาการสะดือโป่ง-ลิ้นใหญ่ผิดปกติ-รูปร่างโตเหมือนยักษ์) เพื่อเรียกชื่อกลุ่มอาการที่ทำให้ผู้ป่วยมีอาการสามอย่างพร้อมกันข้างต้น ต่อมาจึงถูกเรียกชื่อเป็นกลุ่มอาการเบ็ควิท-ไวเดอมานน์ หลังจาก Prof. John Bruce Beckwith ได้เก็บข้อมูลเพิ่มเติมด้วยการชันสูตรศพพบว่าผู้ป่วยกลุ่มนี้ส่วนหนึ่งมีต่อมหมวกไตโตกว่าปกติมาก ลักษณะที่พบบ่อยในผู้ป่วย BWS ได้แก่ ลิ้นใหญ่ผิดปกติ ทารกตัวใหญ่ผิดปกติ มีความบกพร่องของผนังหน้าท้องในแนวแกน (เช่น สะดือจุ่น สะดือโป่ง กล้ามเนื้อหน้าท้องอ่อนตัว) หูผิดปกติ และมีน้ำตาลต่ำแรกเกิด
กลุ่มอาการไอคาร์ดี

กลุ่มอาการไอคาร์ดี (อังกฤษ: Aicardi syndrome) เป็นโรคทางพันธุกรรมชนิดหนึ่งที่ทำให้ผู้ป่วยมีความผิดปกติของสมองส่วนคอร์ปัส คาลโลซัม จอตาผิดปกติ และโรคลมชักแบบอีพิเล็ปติกสปาสซึม เชื่อกันว่าเกิดจากความผิดปกติของส่วนหนึ่งของโครโมโซมเอกซ์ ผู้ป่วยส่วนใหญ่จะเริ่มแสดงอาการที่อายุประมาณ 5 เดือน
กลุ่มอาการหายใจเร็วกว่าปกติ

| กลุ่มอาการหายใจเร็วกว่าปกติ (Hyperventilation)> บัญชีจำแนกและลิงก์ไปภายนอก |
| --- | --- |
ICD-10: R06.4 หรือ F45.33
ICD-9: 306.1
กลุ่มอาการหายใจเร็วกว่าปกติ (อังกฤษ: Hyperventilation syndrome) คือความผิดปกติในระบบทางเดินหายใจ ที่มีพื้นฐานมาจากความผิดปกติทางกายภาพหรือทางจิตวิทยา มีความเกี่ยวข้องกับการหายใจลึกและถี่เกินไป (หายใจเร็วกว่าปกติ) กลุ่มอาการหายใจเร็วกว่าปกติอาจแสดงในลักษณะอาการปวดหน้าอก รู้สึกชาที่ปลายนิ้วหรือริมฝีปาก และอาจเกิดอาการร่วมกับอาการกลัว (Panic attack)
ผู้ที่มีการป่วยมักจะรู้สึกเหมือนตัวเองได้รับอากาศไม่เพียงพอ แต่ในความเป็นจริงแล้ว พวกเขามีปริมาณออกซิเจนในเลือดแดงระดับปกติ และมีคาร์บอนไดออกไซด์น้อยเกินไป ทั้งนี้แม้ในเลือดจะมีระดับออกซิเจนปกติ แต่การที่มีคาร์บอนไดออกไซด์น้อยจะทำให้กลไกการนำออกซิเจนไปเลี้ยงเนื้อเยื่อนั้นทำงานได้แย่ลง ซึ่งเป็นผลจากการเกิดหลอดเลือดหดตัวที่เป็นผลจากระดับคาร์บอนไดออกไซด์ที่ต่ำ และการยับยั้งปฏิกิริยาของโบหร์
สาเหตุ

กลุ่มอาการหายใจเร็วกว่าปกติเกิดจากปัจจัยทางจิตใจและผลที่เกิดตามมา โดยไม่มีสาเหตุทางกาย ทั้งนี้กลุ่มอาการนี้ไม่ใช่สาเหตุเดียวของอาการหายใจเร็วกว่าปกติ ซึ่งสาเหตุอื่นๆ ของอาการที่คล้ายคลึงกันนี้มีหลายอย่าง เช่น การติดเชื้อ การเสียเลือด โรคหัวใจ เคมีในเลือดผิดปกติ เลือดไปเลี้ยงสมองไม่พอ และระบบประสาทมีความไวเกินปกติ เป็นต้น
ผู้ป่วยโรคแพนิกและโรคกลัวที่ชุมชนจำนวนมากจะมีอาการของกลุ่มอาการหายใจเร็วกว่าปกติ แต่ผู้ป่วยกลุ่มอาการหายใจเร็วกว่าปกติส่วนใหญ่ไม่มีโรคเหล่านี้
กลุ่มอาการหลังการได้รับสารอาหาร

| กลุ่มอาการหลังการได้รับสารอาหาร (Refeeding syndrome) |
| --- | --- |

สาขาวิชา: Gastroenterology
ปัจจัยเสี่ยง: Starvation  Very low weight  Unintentional weight loss  Low levels of potassium, phosphate, or magnesium before eating  Alcohol abuse  Some types of medications
กลุ่มอาการหลังการได้รับสารอาหาร (อังกฤษ: Refeeding syndrome) คือกลุ่มของความผิดปกติทางเมตาบอลิกที่เกิดขึ้นหลังจากผู้ป่วยที่อยู่ในภาวะอดอยาก หรือขาดสารอาหารอย่างหนัก ได้รับสารอาหารอย่างรวดเร็ว โดยในช่วง 4–7 วัน หลังเริ่มให้อาหารที่มีคาร์โบไฮเดรตสูง จะกระตุ้นให้ร่างกายกลับมาสร้างไกลโคเจน ไขมัน และโปรตีน อาจทำให้เกิดการลดต่ำลงของระดับเกลือแร่ในเลือดที่สำคัญ เช่น โปแตสเซียม แมกนีเซียม และฟอสฟอรัส ได้ ผู้ป่วยอาจมีอาการทางระบบหัวใจ ปอด และระบบประสาท การมีเกลือแร่ผิดปกติเหล่านี้หากเป็นมากอาจเสียชีวิตได้
แหล่งข้อมูลอื่น

| --- | --- |
การจำแนกโรค: DMeSH: D055677 DiseasesDB: 11205 SNOMED CT: 427698009
กลุ่มอาการหายใจลำบากในทารกแรกเกิด

| Infant respiratory distress syndrome |
| --- | --- |
ชื่ออื่น: Neonatal respiratory distress syndrome 

Chest X-ray of a case of IRDS, with fine granular opacities, air bronchograms and bell-shaped thorax
สาขาวิชา: กุมารเวชศาสตร์, สูติศาสตร์
กลุ่มอาการหายใจลำบากในทารกแรกเกิด (อังกฤษ: infant respiratory distress syndrome (IRDS), neonatal respiratory distress syndrome, surfactant deficiency disorder (SDD), hyaline membrane disease (HMD)) เป็นกลุ่มอาการอย่างหนึ่งที่เกิดกับทารกคลอดก่อนกำหนด เกิดจากการที่โครงสร้างปอดยังพัฒนาไม่สมบูรณ์ และยังไม่ทันสร้างสารสร้างแรงตึงผิว (surfactant) ขึ้นในถุงลม นอกจากนี้ยังอาจเกิดจากโรคทางพันธุกรรมที่ทำให้ร่างกายของทารกไม่สามารถสร้างสารเหล่านี้ได้เช่นกัน ทารกแรกเกิด 1% จะป่วยด้วยภาวะนี้ และยังเป็นสาเหตุการเสียชีวิตอันดับต้นๆ ของทารกคลอดก่อนกำหนด ทารกที่มีอายุครรภ์มากขึ้นจะพบเป็นภาวะนี้น้อยลง โดยทารกที่คลอดที่อายุครรภ์ 26-28 สัปดาห์ พบมีภาวะนี้ประมาณ 50% และทารกที่คลอดที่อายุครรภ์ 30-31 สัปดาห์ พบประมาณ 25% และยังพบบ่อยกว่าในทารกที่คลอดจากมารดาที่เป็นเบาหวาน และในทารกแฝดคนที่คลอดตามมาทีหลัง
แหล่งข้อมูลอื่น

| --- | --- |
การจำแนกโรค: DICD-10: P22 ICD-9-CM: 769 OMIM: 267450 MeSH: D012127 DiseasesDB: 6087
ทรัพยากรภายนอก: MedlinePlus: 001563 eMedicine: article/976034 Patient UK: กลุ่มอาการหายใจลำบากในทารกแรกเกิด Orphanet: 70587
กลุ่มอาการรังไข่มีถุงน้ำจำนวนมาก

| กลุ่มอาการรังไข่มีถุงน้ำจำนวนมาก (polycystic ovary syndrome) |
| --- | --- |
ชื่ออื่น: Hyperandrogenic anovulation (HA), Stein–Leventhal syndrome

ภาพอัลตราซาวนด์แสดงให้เห็นถุงน้ำจำนวนมากในรังไข่ของผู้ป่วย
สาขาวิชา: Gynecology
อาการ: Irregular menstrual periods, heavy periods, excess hair, acne, pelvic pain, difficulty getting pregnant, patches of thick, darker, velvety skin
ภาวะแทรกซ้อน: Type 2 diabetes, obesity, obstructive sleep apnea, heart disease, mood disorders, endometrial cancer
ระยะดำเนินโรค: Long term
สาเหตุ: Genetic and environmental factors
ปัจจัยเสี่ยง: Obesity, not enough exercise, family history
วิธีวินิจฉัย: Based on no ovulation, high androgen levels, ovarian cysts
โรคอื่นที่คล้ายกัน: Adrenal hyperplasia, hypothyroidism, hyperprolactinemia
การรักษา: Weight loss, exercise
ยา: Birth control pills, metformin, anti-androgens
ความชุก: 2% to 20% of women of childbearing age
กลุ่มอาการรังไข่มีถุงน้ำจำนวนมาก (อังกฤษ: polycystic ovary syndrome, PCOS) เป็นกลุ่มอาการอย่างหนึ่งที่เกิดจากการมีฮอร์โมนเพศชายสูงผิดปกติในผู้หญิง อาการและอาการแสดงได้แก่ ประจำเดือนมาไม่ปกติหรือขาดประจำเดือน ประจำเดือนมามาก มีขนมาก มีสิว ปวดท้องน้อย มีบุตรยาก ผิวหนังหนาและมีสีดำ ภาวะอื่นๆ ที่อาจพบร่วม ได้แก่ เบาหวาน ความอ้วน หยุดหายใจขณะหลับ โรคหัวใจ โรคทางอารมณ์ และมะเร็งเยื่อบุโพรงมดลูก เป็นต้น
สาเหตุของ PCOS เกิดจากทั้งพันธุกรรมและสิ่งแวดล้อม ปัจจัยเสี่ยงที่สำคัญได้แก่ความอ้วน การออกกำลังกายไม่เพียงพอ และการมีญาติที่มีภาวะเดียวกันนี้ การวินิจฉัยทำได้โดยการตรวจพบอาการสองในสามอย่าง ได้แก่ การไม่มีการตกไข่ ระดับฮอร์โมนแอนโดรเจนที่สูง และการมีถุงน้ำในรังไข่ ถุงน้ำในรังไข่นี้อาจตรวจพบได้จากการตรวจอัลตราซาวนด์ ภาวะอื่นๆ ที่อาจทำให้มีอาการคล้ายกันได้แก่ ต่อมหมวกไตเจริญมากเกิน ต่อมไทรอยด์ทำงานน้อย และภาวะโปรแล็กตินในเลือดสูง เป็นต้น
แหล่งข้อมูลอื่น

| --- | --- |
การจำแนกโรค: DICD-10: E28.2 ICD-9-CM: 256.4 OMIM: 184700 MeSH: D011085
ทรัพยากรภายนอก: MedlinePlus: 000369 eMedicine: med/2173 ped/2155 radio/565 Patient UK: กลุ่มอาการรังไข่มีถุงน้ำจำนวนมาก
กลุ่มอาการแอสเปอร์เจอร์

| กลุ่มอาการแอสเปอร์เจอร์ |
| --- | --- |
ชื่ออื่น: Asperger's syndrome, Asperger disorder (AD), Asperger's, schizoid disorder of childhood, autistic psychopathy, high functioning autism

มีความสนใจที่จำกัดหรือพฤติกรรมทำซ้ำ ๆ เช่น เด็กชายซึ่งสนใจในการเล่นโมเดลของเล่นคล้ายโมเลกุลตลอด อาจมีอาการแอสเปอร์เจอร์
การออกเสียง: /ˈæspɜːrɡərz/, /ˈæspɜːrdʒərz/ 
สาขาวิชา: จิตเวชศาสตร์
อาการ: มีปัญหาด้านปฏิสัมพันธ์ทางสังคม มีพฤติกรรมที่จำกัดและทำซ้ำ ๆ
การตั้งต้น: ก่อนอายุ 2 ปี
ระยะดำเนินโรค: ระยะยาว
สาเหตุ: ยังไม่ทราบ
วิธีวินิจฉัย: ขึ้นอยู่กับอาการ
การรักษา: ฝึกฝนทักษะทางสังคม การบำบัดทางความคิดและพฤติกรรม, กายภาพบำบัด, อรรถบำบัด, ฝึกอบรมผู้ปกครอง
ยา: เฉพาะอาการอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้อง
ความชุก: 37.2 ล้าน (2558)
กลุ่มอาการแอสเปอร์เจอร์ หรือ แอสเพอร์เกอร์ (อังกฤษ: Asperger syndrome (AS) หรือ Asperger's) เป็นโรคในกลุ่มออทิซึมสเปกตรัมโรคหนึ่ง ผู้ป่วยจะมีความบกพร่องในการเข้าสังคม และมีแบบแผนของพฤติกรรมและความสนใจที่เป็นรูปแบบเฉพาะและซ้ำ ๆ โรคนี้ต่างจากโรคในกลุ่มออทิซึมสเปกตรัมโรคอื่นตรงที่ผู้ป่วยจะมีความสามารถทางภาษาและสติปัญญาค่อนข้างเป็นปกติ เมื่อเทียบกับโรคอื่น ๆ ในกลุ่มออทิซึมสเปกตรัมด้วยกัน
กลุ่มอาการไอเซนเมนเกอร์

| Eisenmenger syndrome> บัญชีจำแนกและลิงก์ไปภายนอก |
| --- | --- |
ICD-10: Q21.8
ICD-9: 745.4
DiseasesDB: 4143
eMedicine: med/642
MeSH: D004541
กลุ่มอาการไอเซนเมนเกอร์ (อังกฤษ: Eisenmenger's syndrome) คือภาวะซึ่งเกิดจากการที่ภาวะทางเชื่อมจากซ้ายไปขวาที่เกิดจากโรคหัวใจพิการแต่กำเนิดทำให้เกิดการไหลของเลือดไปยังหลอดเลือดของปอดมากจนทำให้มีความดันหลอดเลือดพัลโมนารีสูง ซึ่งทำให้มีความดันของเลือดในฝั่งขวาของหัวใจมากขึ้น จนทำให้การไหลของเลือดผ่านทางเชื่อมนั้นเปลี่ยนไปกลายเป็นทางเชื่อมจากขวาไปซ้าย โรคหัวใจพิการแต่กำเนิดชนิดเขียวที่พบบ่อยที่สุดในผู้ใหญ่คือภาวะไอเซนเมนเกอร์และเตตราโลจีออฟฟาลโลต์ คำว่ากลุ่มอาการไอเซนเมนเกอร์นี้ใช้ในความหมายที่ต้องประกอบด้วยความผิดปกติทั้งระบบไหลเวียนพัลโมนารีและระบบไหลเวียนทั่วร่าง โดยต้องมีโรคหลอดเลือดพัลโมนารีและมีภาวะเขียวด้วย
กลุ่มอุตสาหกรรมทหาร

กลุ่มอุตสาหกรรมทหาร (อังกฤษ: military–industrial complex, ย่อ MIC) เป็นพันธมิตรอย่างไม่เป็นทางการระหว่างกองทัพและอุตสาหกรรมป้องกันประเทศซึ่งสนองแก่กองทัพของประเทศหนึ่ง ซึ่งถูกมองว่ามีผลประโยชน์ร่วมกันซึ่งมีอิทธิพลต่อนโยบายสาธารณะ ปัจจัยขับเคลื่อนเบื้องหลังความสัมพันธ์นี้ระหว่างรัฐบาลและบรรษัทฝักใฝ่การป้องกันประเทศคือทั้งสองฝ่ายได้ประโยชน์ คือ ฝ่ายหนึ่งได้อาวุธสงคราม และอีกฝ่ายหนึ่งได้รับค่าจ้างจากการสนองอาวุธนั้น คำนี้มักใช้พาดพิงระบบเบื้องหลังกองทัพสหรัฐมากที่สุด ซึ่งเป็นประเทศที่แพร่หลายที่สุด และได้รับความนิยมหลังมีการใช้คำนี้ในสุนทรพจน์อำลาตำแหน่งของประธานาธิบดีดไวต์ ดี. ไอเซนฮาวร์ เมื่อวันที่ 17 มกราคม 1961 ในปี 2011 ในแง่จำนวนสัมบูรณ์ สหรัฐใช้งบประมาณด้านกองทัพมากกว่าประเทศที่ใช้งบประมาณลำดับรองลงมา 13 ประเทศรวมกัน
ในบริบทสหรัฐ บางทีการเรียกชื่อขยายรวมเป็นกลุ่มอุตสาหกรรมทหาร–รัฐสภา (military–industrial–congressional complex, ย่อ: MICC) โดยเพิ่มรัฐสภาสหรัฐเป็นความสัมพันธ์สามเส้าซึ่งได้ชื่อว่า สามเหลี่ยมเหล็ก ความสัมพันธ์นี้รวมการบริจาคทางการเมือง ความเห็นชอบทางการเมืองสำหรับรายจ่ายทางทหาร การวิ่งเต้นเพื่อสนับสนุนระบบข้าราชการประจำ และการควบคุมดูแลอุตสาหกรรมทหาร หรืออาจรวมถึงเครือข่ายสัญญาและการไหลของเงินและทรัพยากรในหมู่ปัจเจกบุคคลตลอดจนบรรษัทและสถาบันผู้รับเหมาป้องกันประเทศ ผู้รับเหมาทหารเอกชน กระทรวงกลาโหม รัฐสภาและฝ่ายบริหาร
กลุ่มเกาะบิสมาร์ก

| --- | --- |
แผนที่ของกลุ่มเกาะบิสมาร์ก
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: ประเทศปาปัวนิวกินี
พิกัด: 5°00′S 150°00′E﻿ / ﻿5.000°S 150.000°E﻿ / -5.000; 150.000
การปกครอง
 ปาปัวนิวกินี
กลุ่มเกาะบิสมาร์ก (อังกฤษ: Bismarck Archipelago) เป็นกลุ่มเกาะรูปโค้งอยู่เหนือปลายด้านตะวันออกของเกาะนิวกินี ในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก เป็นส่วนหนึ่งของประเทศปาปัวนิวกินี มีเนื้อที่ 49,700 ตร.กม. ประกอบด้วยเกาะนิวบริเตน เกาะนิวไอร์แลนด์ เกาะนิวแฮโนเวอร์ หมู่เกาะแอดมิรัลตี และเกาะเล็ก ๆ อีกประมาณ 200 เกาะ มีกำเนิดมาจากภูเขาไฟ มีภูเขาไฟมีพลังโดยเฉพาะบนเกาะนิวบริเตน ชนพื้นเมืองส่วนใหญ่เป็นพวกเมลานีเซีย
ชนผิวขาวพบกลุ่มเกาะนี้ครั้งแรกเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 17 ตกเป็นดินแดนในอารักขาของเยอรมนี ใน ค.ศ. 1884 ออสเตรเลียเข้าครอบครองใน ค.ศ. 1914 และรวมเข้ากับดินแดนทรัสตีนิวกีนีในปี ค.ศ. 1920 ในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ญี่ปุ่นเข้ายึดครอง กองทับฝ่ายพันธมิตรได้ทิ้งระเบิดโจมตีเมืองหลายแห่ง
กลุ่มภาษาบอร์เนียว-ฟิลิปปินส์

(G) กลุ่มภาษาบาริโต
(L) กลุ่มภาษาแลนด์ไดยัก
(M) กลุ่มภาษามาเลย์อิก
(N) กลุ่มภาษาเกรตเทอร์บอร์เนียวเหนือ
(S) กลุ่มภาษาซูลาเวซีใต้
กลุ่มภาษาบอร์เนียว-ฟิลิปปินส์ (อังกฤษ: Borneo-Philippines languages) หรือกลุ่มภาษาเอสเปโรนีเซีย หรือกลุ่มภาษามาลาโย-โพลีเนเซียตะวันตกนอก เป็นภาษาตระกูลออสโตรนีเซียนที่รวมภาษาของฟิลิปปินส์ เกาะบอร์เนียว คาบสมุทรทางเหนือของเกาะซูลาเวซี และเกาะมาดากัสการ์ (Wouk and Ross 2002) ภายในกลุ่มมาลาโย-โพลีเนเซียตะวันตกแบ่งได้เป็นสองกลุ่มคือกลุ่มนอก (บอร์เนียว-ฟิลิปปินส์) และกลุ่มใน (ซุนดา-ซูลาเวซี) การแบ่งแบบนี้ถือเป็นการแบ่งตามภูมิศาสตร์
การจัดแบ่ง

ภาษาในกลุ่มนี้มีจำนวนมาก แบ่งเป็นกลุ่มเล็ก ๆ มากมาย แต่ความสัมพันธ์ระหว่างกันยังไม่แน่นอน
กลุ่มฟิลิปปินส์เหนือ

กลุ่มภาษาบาชิอิก มี 4 ภาษาระหว่างเกาะลูซอนกับเกาะฟอร์โมซา วมทั้งภาษาอีวาตันในฟิลิปปินส์ และภาษายามิในไต้หวัน
กลุ่มภาษาลูซอนเหนือ ได้แก่
ภาษาอีโลกาโน
กลุ่มภาษากอร์ดิลเยราเหนือ มี 15 ภาษาในกอร์ดิลเยราและชายฝั่งตะวันออกของลูซอน รวมภาษาอีบานักและภาษาอักตา
กลุ่มภาษากอร์ดิลเยรากลาง-ใต้ มี 25 ภาษาในเขตภูเขาของลูซอนเหนือ รวมทั้งภาษาปางาซินันและภาษาอีโกโรต
ภาษาอาร์ตา ในบริเวณปางาซินัน
กลุ่มภาษาลูซอนกลาง มี 5 ภาษาใกล้ภูเขาไฟปีนาตูโบ รวมทั้งภาษากาปัมปางัน
กลุ่มภาษาซัมบาลิก รวมภาษาซัมบัลและภาษาโบลิเนา
กลุ่มภาษามินโดโรเหนือ หรือมังยันเหนือ มี 3 ภาษา
กลุ่มภาษาวิซายัสและลูซอนใต้

กลุ่มภาษามังยันใต้ มี 3 ภาษาในเขตมินโดโร รวมทั้งภาษาบูฮิดและภาษาฮานูโนโอ
กลุ่มภาษากาลาเมียน มี 2 ภาษาระหว่างมินโดโรกับปาลาวัน รวมทั้งภาษาตักบันวา
กลุ่มภาษาปาลาวาโน มี 5 ภาษาในเกาะปาลาวาโนส
กลุ่มภาษาฟิลิปปินส์กลาง ได้แก่
ภาษาตากาล็อกหรือภาษาฟิลิปปินส์
กลุ่มภาษาบิกอล มี 3 ภาษาในลูซอนใต้ เรียกรวมกันว่าบิกอล
กลุ่มภาษาวิซายัน มี 20 ภาษาในและรอบๆทะเลซีบูยันและทะเลวิซายันรวมทั้งมินดาเนาเหนือ ภาษาหลักได้แก่ ภาษาเซบัวโน ภาษาฮิลิกายนอน ภาษาวาราย-วาราย ภาษากินารายอา ภาษาเตาซุก
ภาษามามันวา ทางเหนือของมินดาเนา
กลุ่มภาษามันซากัน มี 8 ภาษาในบริเวณดาเวารวมทั้งภาษาดาวาเวนโย
กลุ่มมินดาเนา

กลุ่มภาษาฟิลิปปินส์ใต้ ได้แก่
กลุ่มภาษามาโนโบ มี 15 ภาษาในมินดาเนากลาง รวมภาษาตาซาดาย
กลุ่มภาษาดาเนา มี 3 ภาษาในมินดาเนาตะวันออก รวมทั้งภาษามากินดาเนา และภาษามาราเนา
กลุ่มภาษาซูบานุน มี 5 ภาษาในคาบสมุทรทางตะวันตกของมินดาเนา
กลุ่มภาษามินดาเนาใต้ มี 5 ภาษาทางชายฝั่งตอนใต้รวมทั้งภาษาตโบลี
กลุ่มภาษาซามา-บาเจา มี 10 ภาษา ในเกาะซูลูและบีลีรัน
กลุ่มบอร์เนียว

กลุ่มภาษาบารีโต มี 12 ภาษาในบอร์เนียวใต้ และมาดากัสการ์รวมทั้งภาษารายู ดยัค และภาษามาลากาซี
กลุ่มภาษากายัน มี 18 ภาษาในบอร์เนียวกลาง รวมทั้งภาษากายัน
ภาษาเปนัน
กลุ่มภาษาดยัคบก มี 12 ภาษาในบอร์เนียวตะวันตก เช่น ภาษาลารา
กลุ่มภาษาเมลาเนา-กาจัง แบ่งเป็นภาษาเมลาเนา กับภาษากาจัง
กลุ่มภาษาเบอราวัน-บารัมโต
กลุ่มบินตูลู
กลุ่มภาษาไดยัก เป็นภาษาในบริเวณชายแดนของรัฐซาบะฮ์กับกาลีมันตัน แบ่งเป็น
กลุ่มภาษาเกลาบีติก มี 5 ภาษา รวมทั้งภาษาเกลาบิต
กลุ่มภาษามูรูติก มี 12 ภาษารวมทั้งภาษาโตโกล มูรุต
กลุ่มภาษาเกนยะห์ มี 11 ภาษาในบอร์เนียวกลาง เรียกเกนยะห์
กลุ่มภาษารีจัง-เซเจา
กลุ่มภาษาซาบะฮ์ แบ่งเป็น
กลุ่มภาษาดูซูนิก มี 19 ภาษา รวมทั้งภาษากาดาซัน-ดูซุน
ภาษาอีดาอัน
กลุ่มภาษาไปตานิก มี 5 ภาษา รวมทั้งภาษาตัมบาเนา
กลุ่มภาษาซูลาเวซีเหนือ

กลุ่มภาษาซันกีริกมี 4 ภาษา ในทางเหนือสุด รวมทั้งกลุ่มภาษาบันติก
กลุ่มภาษามีนามาซัน มี 5 ภาษาเรียกภาษามีนาอาซา
กลุ่มภาษาโมนโกนโดว-โกรอนตาโล มี 9 ภาษา ในโก-รนตาโลและจังหวัดซูลาเวซีเหนือ รวมภาษาโบลาอัง โมนโกนโดว
กลุ่มเคลื่อนที่หมีใหญ่

กลุ่มเคลื่อนที่หมีใหญ่ (อังกฤษ: Ursa Major Moving Group) หรือที่รู้จักในชื่อ คอลลินเดอร์ 285 เป็นกลุ่มเคลื่อนที่ที่อยู่ใกล้โลกมากที่สุด เป็นกลุ่มของดาวที่มีความเร็วในอวกาศใกล้เคียงกัน และเชื่อว่ามีกำเนิดมาจากแหล่งเดียวกัน แกนกลางของกลุ่มนี้อยู่ห่างออกไปประมาณ 80 ปีแสง มีดาวฤกษ์สว่างเป็นสมาชิกอยู่มาก ในบรรดานี้รวมถึงดาวฤกษ์ส่วนใหญ่ที่อยู่ใน "ก้านกระบวยใหญ่" ในกลุ่มดาวหมีใหญ่ด้วย (ของไทยเราเรียกว่า ดาวจระเข้)
กลุ่มอาการแอนไทฟอสโฟไลปิด

| Antiphospholipid syndrome |
| --- | --- |
Micrograph showing an advanced thrombotic microangiopathy, as may be seen in ALPA syndrome. Kidney biopsy. PAS stain.
บัญชีจำแนกและลิงก์ไปภายนอก
ICD-10: D68.8 (ILDS D68.810)
ICD-9: ICD9 289.81
OMIM: 107320
DiseasesDB: 775
eMedicine: med/2923
MeSH: D016736
กลุ่มอาการแอนไทฟอสโฟไลปิด (อังกฤษ: antiphospholipid syndrome) หรือกลุ่มอาการแอนไทฟอสโฟไลปิด แอนติบอดี้ (อังกฤษ: antiphospholipid antibody syndrome) (APS, APLS) หรือกลุ่มอาการฮิวจส์ (อังกฤษ: Hughes syndrome) เป็นโรคภูมิต้านตนเองที่ทำให้มีภาวะเลือดแข็งตัวง่ายกว่าปกติอย่างหนึ่ง เกิดจากการมีแอนติบอดีต่อฟอสโฟไลปิด (antiphospholipid antibody) โรคนี้กระตุ้นให้เกิดลิ่มเลือดทั้งในหลอดเลือดแดงและหลอดเลือดดำ และทำให้เกิดภาวะแทรกซ้อนของการตั้งครรภ์ เช่น การแท้ง การตายคลอด การคลอดก่อนกำหนด และครรภ์เป็นพิษรุนแรง เป็นต้น