stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เอเชียนคัพ 2019 นัดชิงชนะเลิศ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กเอเชียนคัพ 2019 |
| --- | --- | --- |
| การแข่งขัน |  รอบแบ่งกลุ่ม กลุ่ม เอ  กลุ่ม บี  กลุ่ม ซี  กลุ่ม ดี  กลุ่ม อี  กลุ่ม เอฟ  รอบแพ้คัดออก  นัดชิงชนะเลิศ  |  |
| ข้อมูลทั่วไป |  การเสนอตัวเป็นเจ้าภาพ  Officials  พิธีเปิด  การคัดเลือก รอบแรก  รอบที่ 2  รอบเพลย์ออฟ  รอบที่ 3  ผู้เล่น  สถิติ  สนาม  |  |
| ด ค กเอเอฟซี เอเชียนคัพ |
| --- | --- |
ทัวร์นาเม้นต์:  ฮ่องกง 1956  เกาหลีใต้ 1960  อิสราเอล 1964  อิหร่าน 1968  ไทย 1972  อิหร่าน 1976  คูเวต 1980  สิงคโปร์ 1984  กาตาร์ 1988  ญี่ปุ่น 1992  อาหรับเอมิเรตส์ 1996  เลบานอน 2000  จีน 2004  ไทย/มาเลเซีย/เวียดนาม/อินโดนีเซีย 2007  กาตาร์ 2011  ออสเตรเลีย 2015  อาหรับเอมิเรตส์ 2019  กาตาร์ 2023  ซาอุดีอาระเบีย 2027 
นัดชิงชนะเลิศ:  1956  1960  1964  1968  1972  1976  1980  1984  1988  1992  1996  2000  2004  2007  2011  2015  2019  2023 
รอบคัดเลือก:  1956  1960  1964  1968  1972  1976  1980  1984  1988  1992  1996  2000  2004  2007  2011  2015  2019  2023  2027 
ผู้เล่น:  1956  1960  1964  1968  1972  1976  1980  1984  1988  1992  1996  2000  2004  2007  2011  2015  2019  2023
โกโกพริ้นท์

| --- | --- |
อุตสาหกรรม: การพิมพ์
ก่อตั้ง: พ.ศ. 2558
สำนักงานใหญ่: กรุงเทพมหานคร
ผลิตภัณฑ์: สิ่งพิมพ์
เว็บไซต์: เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
โกโกพริ้นท์เป็นเว็บไซต์โรงพิมพ์ออนไลน์ที่ให้บริการด้านการพิมพ์ในประเทศไทย  ดำเนินการโดยบริษัท โกโกพริ้นท์ (ไทยแลนด์) จำกัด  มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่กรุงเทพมหานคร   โกโกพริ้นท์เริ่มเปิดใช้งานเว็บไซต์ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2558  โดยได้รับเงินลงทุนจากกลุ่มบริษัทผู้ถือหุ้นต่างชาติ OPG (Online Printing Group)   กลุ่มบริษัท OPG ได้ร่วมพัฒนาโรงพิมพ์ออนไลน์ Printi ให้เติบโตขึ้นในประเทศบราซิล  ซึ่งต่อมากลายเป็นโรงพิมพ์ Vistaprint    บริษัท โกโกพริ้นท์ (ไทยแลนด์) จำกัด เป็นส่วนหนึ่งของบริษัทโฮลดิ้งในสิงคโปร์  มีจุดมุ่งหมายเพื่อให้บริการด้านการพิมพ์ออนไลน์ในกลุ่มประเทศเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
เว็บไซต์

โรงพิมพ์ออนไลน์มีเว็บไซต์เพื่อรับออเดอร์จากลูกค้า  ซึ่งต่างจากโรงพิมพ์แบบเดิมที่มีหน้าร้านในการรับออเดอร์ลูกค้า  เมื่อเว็บไซต์มีระบบการจัดการ Back-end ที่ดีจะช่วยให้ขั้นตอนการดำเนินงานต่างๆราบรื่น  โกโกพริ้นท์มีเว็บไซต์ที่ลูกค้าสามารถเลือกสิ่งพิมพ์ที่ต้องการและกำหนดค่าตัวเลือกต่างๆได้เอง  สามารถสั่งพิมพ์ ชำระเงินออนไลน์ และกรอกที่อยู่จัดส่งได้  การสั่งพิมพ์ผ่านเว็บไซต์ช่วยสร้างความโปร่งใสให้กับอุตสาหกรรมการพิมพ์ออนไลน์ในประเทศไทย
การดำเนินงาน

โกโกพริ้นท์ได้นำนวัตกรรมเทคโนโลยี Web2Print มาใช้ในการดำเนินงาน เพื่อนำเสนอสิ่งพิมพ์ที่หลากหลาย โดยเน้นให้บริการสิ่งพิมพ์ที่ใช้ในการโฆษณาประชาสัมพันธ์สำหรับธุรกิจ ซึ่งเป็นตลาดใหญ่ในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้  ในตอนแรกบริษัทรับทำเพียงนามบัตร ใบปลิว แผ่นพับ โปสเตอร์ โปสการ์ด กระดาษหัวจดหมาย และแฟ้มงานนำเสนอ โดยมีลูกค้าเป้าหมายคือกลุ่ม B2B  ต่อมาบริษัทได้เพิ่มประเภทสิ่งพิมพ์ที่หลากหลายมากขึ้นลงในเว็บไซต์
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของประเทศไทย
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของมาเลเซีย
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของสิงคโปร์
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของออสเตรเลีย เก็บถาวร 2018-08-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของอินโดนีเซีย
โกโจ

โกโจ  (ญี่ปุ่น: 五條市; โรมาจิ: Gojō-shi) เป็นนครแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ในจังหวัดนาระ ประเทศญี่ปุ่น จัดตั้งเป็นนครเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม ค.ศ. 1957 ณ วันที่ 30 กันยายน ค.ศ. 2014 นครโกโจมีจำนวนประชากรประมาณ 33,283 คน มีจำนวนบ้าน 13,742 หลังคาเรือน มีความหนาแน่นของประชากร 121.17 คนต่อตารางกิโลเมตร [ต้องการอ้างอิง] มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 291.98 ตารางกิโลเมตร
ภูมิประเทศส่วนมากเป็นภูเขาตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของจังหวัดนาระ มีแม่น้ำโยชิโนะไหลผ่าน เป็นแหล่งปลูกพลับที่สำคัญ
หมู่บ้านนิชิโยชิโนะ และหมู่บ้านโอโต จากอำเภอโยชิโนะ ได้ยุบรวมเข้ากับนครโกโจเมื่อวันที่ 25 กันยายน ค.ศ. 2005
การขนส่ง > รถไฟ

บริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันตก
สายวากายะมะ: สถานีคิตะอูจิ – โกโจ – ยามาโตะ-ฟูตามิ
การขนส่ง > ทางหลวง

ทางด่วนเคนาวะ
ทางหลวงญี่ปุ่นหมายเลข 24
ทางหลวงญี่ปุ่นหมายเลข 168
ทางหลวงญี่ปุ่นหมายเลข 309
ทางหลวงญี่ปุ่นหมายเลข 310
ทางหลวงญี่ปุ่นหมายเลข 370
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ญี่ปุ่น)
| ด ค ก จังหวัดนาระ |
| --- | --- | --- |
นาระ (เมืองหลวง)
| นครศูนย์กลาง |  นาระ  |  |
| นคร |  โกโจ  โกเซะ  คัตสึรางิ  คาชิบะ  คาชิฮาระ  ซากูราอิ  เท็นริ  ยามาโตโกริยามะ  ยามาโตตากาดะ  อิโกมะ  อูดะ  |  |
| เมืองและหมู่บ้าน แบ่งตามอำเภอ |  อำเภออิโกมะ อันโดะ  อิการูงะ  เฮงูริ  ซังโง  อำเภอคิตากัตสึรางิ โอจิ  คาวาอิ  คัมมากิ  โคเรียว  อำเภอชิกิ คาวานิชิ  มิยาเกะ  โทวาราโมโตะ  อำเภอทากาอิจิ อาซูกะ  ทากาโตริ  อำเภออูดะ มิตสึเอะ  โซนิ  อำเภอยามาเบะ ยามาโซเอะ  อำเภอโยชิโนะ ฮิงาชิโยชิโนะ  คามิกิตายามะ  คาวากามิ  คูโรตากิ  โนเซงาวะ  โอโยโดะ  ชิโมอิจิ  ชิโมกิตายามะ  เท็งกาวะ  ทตสึกาวะ  โยชิโนะ  |  |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
วิชาการ:  CiNii
เทศบาลตำบลบางปู (จังหวัดสมุทรปราการ)

สำหรับความหมายอื่นของ "บางปู" ดูที่ บางปู (แก้ความกำกวม)
| เทศบาลตำบลบางปู |
| --- | --- |
เทศบาลตำบล
คลองในตำบลบางปูใหม่

ทต.บางปูที่ตั้งสำนักงานเทศบาลตำบลบางปู
พิกัด: 13°32′38″N 100°37′06″E﻿ / ﻿13.543928540259929°N 100.61832837977065°E﻿ / 13.543928540259929; 100.61832837977065
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: สมุทรปราการ
อำเภอ: เมืองสมุทรปราการ
จัดตั้ง:  2 สิงหาคม 2508 (สุขาภิบาลบางปู)  25 พฤษภาคม 2542 (ทต.บางปู) 
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: ธีรพล ชุนเจริญ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 63.5 ตร.กม. (24.5 ตร.ไมล์)
ประชากร (2563)
 • ทั้งหมด: 119,500 คน
 • ความหนาแน่น: 1,881.89 คน/ตร.กม. (4,874.1 คน/ตร.ไมล์)
รหัส อปท.: 05110105
ที่อยู่ สำนักงาน: เลขที่ 789 หมู่ที่ 1 ซอยเทศบาลบางปู ซอย 72/1 ถนนสุขุมวิท ตำบลบางปูใหม่ อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ 10280
เว็บไซต์: www.bangpoocity.com
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
เทศบาลตำบลบางปู เป็นเทศบาลตำบลแห่งหนึ่ง ตั้งอยู่ในเขตอำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ
ประวัติ

เดิมเทศบาลตำบลบางปูมีฐานะเป็น สุขาภิบาลบางปู ได้รับการจัดตั้งตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเมื่อวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2508 รวมระยะเวลาในการเป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นรูปแบบสุขาภิบาลถึง 33 ปี 9 เดือน 23 วัน มีนายประสิทธิ์ จังประเสริฐ เป็นประธานกรรมการสุขาภิบาลคนแรก และนายสด ชูไสว เป็นประธานกรรมการสุขาภิบาลคนสุดท้าย
ต่อมารัฐบาลมีนโยบายส่งเสริมการกระจายอำนาจสู่ท้องถิ่นมากขึ้น จึงได้ตราพระราชบัญญัติเปลี่ยนแปลงฐานะของสุขาภิบาลเป็นเทศบาลโดยประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 116 ตอนที่ 9 ก วันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2542 มีผลทำให้สุขาภิบาลบางปูได้รับการจัดตั้งเป็น เทศบาลตำบลบางปู เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2542
ภูมิศาสตร์ > ที่ตั้งและอาณาเขต

เขตเทศบาลตำบลบางปูครอบคลุมพื้นที่ 4 ตำบลดังนี้
| ตำบล | หมู่บ้าน |
| --- | --- |
ตำบลท้ายบ้าน: 7
ตำบลท้ายบ้านใหม่: 8
ตำบลบางปู: 4
ตำบลบางปูใหม่: 10
ทิศเหนือ ติดต่อกับเขตเทศบาลนครสมุทรปราการ เขตเทศบาลเมืองปากน้ำสมุทรปราการ เขตเทศบาลเมืองแพรกษา เขตเทศบาลตำบลแพรกษา เขตเทศบาลเมืองแพรกษาใหม่ (อำเภอเมืองสมุทรปราการ) เขตองค์การบริหารส่วนตำบลบางปลา (อำเภอบางพลี) และเขตองค์การบริหารส่วนตำบลบางเพรียง (อำเภอบางบ่อ)
ทิศตะวันออก ติดต่อกับเขตองค์การบริหารส่วนตำบลคลองด่านและเขตเทศบาลตำบลคลองด่าน (อำเภอบางบ่อ)
ทิศใต้ ติดต่อกับอ่าวไทยและแม่น้ำเจ้าพระยา
ทิศตะวันตก ติดต่อกับแม่น้ำเจ้าพระยา และเขตเทศบาลตำบลแหลมฟ้าผ่า อำเภอพระสมุทรเจดีย์
ภูมิศาสตร์ > ลักษณะภูมิประเทศ

เขตเทศบาลตำบลบางปูมีพื้นที่ประมาณ 63.5 ตารางกิโลเมตร มีลักษณะเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้ายาวขนานไปกับฝั่งทะเลด้านตะวันออก มีถนนสุขุมวิทและคลองชลประทานผ่านกลางตลอดพื้นที่ โดยเริ่มตั้งแต่หลักกิโลเมตรที่ 29.250 ของถนนสุขุมวิท ไปจนถึงหลักกิโลเมตรที่ 51.150 แบ่งพื้นที่ออกเป็น 2 ส่วน คือ พื้นที่ฝั่งน้ำจืดคลองชลประทาน (ทิศเหนือ) มีรัศมีจากศูนย์กลางถนนสุขุมวิทออกไปโดยเฉลี่ยประมาณ 2 กิโลเมตร และพื้นที่ฝั่งน้ำเค็ม มีรัศมีจากศูนย์กลางถนนสุขุมวิทไปจดทะเลโดยเฉลี่ยประมาณ 1 กิโลเมตร
ประชากร

ปัจจุบันในเขตเทศบาลตำบลบางปูมีประชากรทั้งสิ้น 119,500 คน
การศึกษา

โรงเรียนสังกัดสำนักงานการประถมศึกษาแห่งชาติ จำนวน 13 แห่ง
โรงเรียนสังกัดอื่น ๆ (สช.) จำนวน 9 แห่ง
โรงเรียนสังกัดเทศบาล จำนวน 1 แห่ง
โรงเรียนสังกัดอาชีวศึกษา จำนวน 2 แห่ง
ศาสนา

ภายในเขตเทศบาลตำบลบางปูมีวัด 11 แห่ง มัสยิด 1 แห่ง
การสาธารณสุข

จากการที่พื้นที่เทศบาลมีการเจริญเติบโตด้านเศรษฐกิจอย่างรวดเร็ว ทำให้มีผลกระทบต่อสภาพการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างเศรษฐกิจ สภาพแวดล้อม และประชากร โดยเฉพาะทำให้สภาวะสุขภาพอนามัยของประชากรเปลี่ยนไป แม้ว่าจะมีการขยายการบริการสาธารณสุขภายในพื้นที่เขตเทศบาล ซึ่งมีทั้งสถานพยาบาลของรัฐและเอกชนหลายแห่ง แต่เนื่องจากความต้องการใช้บริการของประชากรมีมาก เพราะมีแรงงานที่ทำงานในโรงงานอุตสาหกรรมและสถานประกอบการต่าง ๆ เป็นจำนวนมากที่ต้องการตรวจรักษาสุขภาพอนามัยอยู่เสมอ ในปัจจุบันการให้บริการด้านสาธารณสุขนับว่ายังไม่เพียงพอต่อความต้องการของประชาชน
การสาธารณสุข > โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล

ในพื้นที่เขตเทศบาลตำบลบางปูมีโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลที่อยู่ในความดูแลของกระทรวงสาธารณสุข จำนวน 4 แห่ง คือ
โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลท้ายบ้าน
โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลท้ายบ้านใหม่
โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลบางปู
โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลบางปูใหม่
เทศบาลตำบลบางปูได้อุดหนุนเครื่องเวชภัณฑ์และยาชนิดต่าง ๆ ให้แก่โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลเหล่านี้เพื่อดูแลสุขภาพอนามัยของประชาชนในชุมชน
การสาธารณสุข > โรงพยาบาลเอกชน

เทศบาลตำบลบางปูมีบริการของโรงพยาบาลเอกชนจำนวน 2 แห่ง ดังนี้
โรงพยาบาลรัทรินทร์ สาขาบางปู หมู่ที่ 6 กิโลเมตรที่ 34 ตำบลบางปูใหม่
โรงพยาบาลเมืองสมุทร สาขาบางปู หมู่ที่ 6 กิโลเมตรที่ 35 ตำบลบางปูใหม่
การสังคมสงเคราะห์

เพื่อให้การสงเคราะห์แก่ประชากรในด้านต่าง ๆ มีมูลนิธิ จำนวน 4 แห่ง คือ
มูลนิธิสิริวัฒนาเชสเชียร์ เป็นสถานสงเคราะห์คนพิการ หมู่ที่ 2 ตำบลท้ายบ้าน
มูลนิธิวัยวัฒนานิวาส เป็นสถานสงเคราะห์คนชรา หมู่ที่ 7 ตำบลท้ายบ้าน
มูลนิธิเด็กโสสะ เป็นสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้า หมู่ที่ 2 ตำบลบางปูใหม่
มูลนิธิธรรมกตัญญู เป็นมูลนิธิเพื่อการศาสนาของสมาคมไต้หวัน หมู่ที่ 7 ตำบลบางปูใหม่
การคมนาคม > ทางบก > เส้นทางหลัก

ถนนสุขุมวิท
ถนนแพรกษา
ถนนตำหรุ-บางพลี
ถนนเลียบคลองระบายน้ำสุวรรณภูมิ
การคมนาคม > ทางบก > เส้นทางลัดและสายรอง

ซอยเทศบาลบางปู ซอย 77 (ถนนพัฒนา 1 นิคมอุตสาหกรรมบางปู)
การคมนาคม > ทางน้ำ

อ่าวไทย
แม่น้ำเจ้าพระยา
คลองชลประทาน
คลองบางปลา
คลองตำหรุ
คลองขุด (เลียบถนนตำหรุ-บางพลี)
คลองระบายน้ำสุวรรณภูมิ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์เทศบาลตำบลบางปู
| ด ค กองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นระดับล่างในจังหวัดสมุทรปราการ |
| --- | --- | --- |
| เทศบาลนคร |  สมุทรปราการ  |  |
| เทศบาลเมือง |  บางแก้ว  ปากน้ำสมุทรปราการ  ปู่เจ้าสมิงพราย  พระประแดง  แพรกษา  แพรกษาใหม่  ลัดหลวง  |  |
| เทศบาลตำบล |  คลองด่าน  คลองสวน  ด่านสำโรง  เทพารักษ์  บางบ่อ  บางปู  บางพลี  บางพลีน้อย  บางเมือง  บางเสาธง  พระสมุทรเจดีย์  แพรกษา  สำโรงเหนือ  แหลมฟ้าผ่า  |  |
| องค์การบริหารส่วนตำบล |  คลองด่าน  คลองนิยมยาตรา  ทรงคนอง  นาเกลือ  ในคลองบางปลากด  บางกระสอบ  บางกอบัว  บางกะเจ้า  บางโฉลง  บางด้วน  บางน้ำผึ้ง  บางบ่อ  บางปลา  บางโปรง  บางพลีใหญ่  บางเพรียง  บางยอ  บางเสาธง  บ้านคลองสวน  บ้านระกาศ  เปร็ง  ราชาเทวะ  ศีรษะจรเข้น้อย  ศีรษะจรเข้ใหญ่  หนองปรือ  แหลมฟ้าผ่า  |  |
ไดกิ โคบายาชิ

| ไดกิ โคบายาชิ |
| --- | --- |
小林大紀
เกิด:  (1991-09-23) 23 กันยายน ค.ศ. 1991 (33 ปี) จังหวัดโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น
อาชีพ: นักพากย์
ปีปฏิบัติงาน: ค.ศ. 2014 – ปัจจุบัน
องค์การ: 81 Produce
ไดกิ โคบายาชิ (ญี่ปุ่น: 小林大紀; โรมาจิ: Kobayashi Daiki, เกิด 23 กันยายน 1991) เป็นนักพากย์ชายชาวญี่ปุ่น เกิดที่เมืองโทโยนากะ จังหวัดโอซากะ ปัจจุบันอยู่สังกัด 81 Produce
โกเสียง

ขุนพลของรัฐจ๊กก๊กในศตวรรษที่ 3
| โกเสียง (เกา เสียง) |
| --- | --- |
高翔 / 高詳

มหาขุนพล (大將軍 ต้าเจียงจฺวิน)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. ? (?)
กษัตริย์: เล่าเสี้ยน
ขุนพลทัพขวา (右將軍 โย่วเจียงจวิน)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 229 (229) – ค.ศ. 232 (232)
กษัตริย์: เล่าเสี้ยน
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ไม่ทราบ นครจิงโจว มณฑลหูเป่ย์
เสียชีวิต: ไม่ทราบ
อาชีพ: ขุนพล
บรรดาศักดิ์: เสฺวียนเซียงโหว (玄鄉侯)

โกเสียง (มีบทบาทในช่วง ค.ศ. 217-ทศวรรษ 240) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่าเกา เสียง (จีนตัวย่อ: 高翔 / 高详; จีนตัวเต็ม: 高翔 / 高詳; พินอิน: Gāo Xiáng; เวด-ไจลส์: Kao Hsiang) เป็นขุนพลของรัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊กของจีนซึ่งมีส่วนร่วมในการบุกขึ้นเหนือของจูกัดเหลียง มีตำแหน่งเป็นขุนพลทัพขวา (右將軍 โย่วเจียงจวิน) และมีบรรดาศักดิ์เป็นเสฺวียนเซียงโหว (玄鄉侯)
ประวัติ

โกเสียงเป็นชาวเมืองลำกุ๋น (南郡 หนานจวิ้น; ปัจจุบันอยู่ในนครจิงโจว มณฑลหูเป่ย์) ในมณฑลเกงจิ๋ว
ระหว่างปี ค.ศ. 217 ถึง ค.ศ. 219 โกเสียงติดตามเล่าปี่ไปร่วมรบในยุทธการที่ฮันต๋ง โกเสียงและตันเซ็กตั่งค่ายอยู่ที่ด่านเองเปงก๋วน (陽平 หยางผิง) แต่ถูกซิหลงขุนพลของโจโฉตีแตกพ่าย
ในปี ค.ศ. 228 โกเสียงติดตามจูกัดเหลียงไปร่วมรบในการบุกขึ้นเหนือโดยรับหน้าที่เป็นผู้ช่วยของม้าเจ๊ก ไปประจำการที่หลิวเซีย (柳城 หลิ่วเฉิง) เมื่อม้าเจ๊กถูกตีแตกพ่าย และเมืองหลิวเซียถูกกุยห้วยขุนพลของวุยก๊กยึดได้ โกเสียงจึงถอยทัพ
ในปี ค.ศ. 231 โกเสียงได้รับการแต่งตั้งเป็นแม่ทัพหน้า (前部督 เฉียนปู้ตู) นำทหารพร้อมด้วยอุยเอี๋ยนและงอปั้น โจมตีได้ชัยแก่สุมาอี้แม่ทัพวุยก๊ก สามารถตัดศีรษะทหารวุยก๊กได้ 3,000 หัว เก็บชุดเกราะได้ 5,000 ชุด เก็บหน้าไม้ได้  3,100 คัน  เมื่อลิเงียมซึ่งรับผิดชอบการส่งเสบียงได้ทำงานผิดพลาด โกเสียงและจูกัดเหลียงได้เสนอว่าควรปลดลิเงียมออกจากราชการ
ในนิยายสามก๊ก

โกเสียงปรากฏเป็นตัวละครในนิยายอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊ก ตอนที่ 9 ในฐานะขุนพลทัพขวาของกองทัพหลวงซึ่งติดตามจูกัดเหลียงไปร่วมรบในการบุกขึ้นเหนือ
ในสามก๊ก ตอนที่ 95 จูกัดเหลียงให้โกเสียงนำทหารไปรักษาเมืองหลิวเซียเพื่อคอยช่วยเหลือม้าเจ๊กที่รักษาตำบลเกเต๋ง ภายหลังโกเสียงร่วมกับอุยเอี๋ยนและอองเป๋งพยายามตีตำบลเกเต๋งที่ม้าเจ๊กเสียให้กับสุมาอี้คืนมา แต่ไม่สำเร็จ ส่วนม้าเจ๊กที่มีความผิดฐานเสียตำบลเกเต๋งก็ถูกจูกัดเหลียงสั่งประหารในเวลาต่อมา
ภายหลังใน สามก๊ก ตอนที่ 102 โกเสียงได้ปรากฏบทบาทในศึกบุกวุยก๊กของจูกัดเหลียงอีกครั้ง โดยจูกัดเหลียงสั่งให้โกเสียงนำทหารคุมขบวนโคยนตร์ลำเลียงเสบียงจากด่านเกียมโก๊ะไปค่ายของจ๊กก๊กที่เขากิสาน สุมาอี้รู้ข่าวจึงให้เตียวฮอและงักหลิมไปตีชิงเอาโคยนตร์มาได้จำนวนหนึ่ง สุมาอี้ให้ช่างสร้างโคยนตร์เลียนแบบโคยนตร์ของจ๊กก๊กได้สองพันกว่าตัว ภายหลังจูกัดเหลียงได้ใช้ให้อองเป๋งชิงโคยนตร์ที่สุมาอี้ให้สร้างเลียนแบบนี้มาได้
ดูเพิ่ม

สามก๊ก
ยุคสามก๊ก
รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
| ด ค กบุคคลสำคัญในยุคสิ้นราชวงศ์ฮั่น (ค> ศ. 189-220) |
| --- | --- |
จักรพรรดิ:  จักรพรรดิฮั่นหลิง (พระเจ้าเลนเต้)  จักรพรรดิฮั่นเซ่า (หองจูเปียน)  จักรพรรดิฮั่นเซี่ยน (พระเจ้าเหี้ยนเต้/หองจูเหียบ) 
พระมเหสีและพระสนม:  พระนางตังไทฮอ  พระนางโฮเฮา  พระสนมอองบีหยิน  พระสนมถัง  พระนางฮกเฮา  พระสนมตังกุยฮุย  พระนางโจเฮา 
ผู้สำเร็จราชการ:  โฮจิ๋น  ตั๋งโต๊ะ  อ้องอุ้น  ลิฉุย  กุยกี  โจโฉ  โจผี 
ขุนศึก:  กองซุนก๋ง  กองซุนของ  กองซุนจ้าน  กองซุนตู้  กิมสวน  โกกัน  ขงมอ  ขงหยง  เค้าก๋อง  เงียมแปะฮอ  จางหอง  ฉกหยง  ชื่อเซี่ย  ซุนกวน  ซุนเกี๋ยน  ซุนเซ็ก  เต๊งหงวน  เตียวก๊ก  เตียวสิ้ว  เตียวหอม  เตียวฬ่อ  เตียวเอี๋ยง  เตียวเอี๋ยน  โตเกี๋ยม  เปาสิ้น  เปียนจาง  ม้าเฉียว  ม้าเท้ง  ลิโป้  เล่ากี๋  เล่าจ๋อง  เล่าเจี้ยง  เล่าเตา  เล่าปี่  เล่าเปียว  เล่าเอี๋ยน  หลิวสฺวิน  เล่าหงี  เล่าอิ้ว  หันซุย  อ้วนซง  อ้วนถำ  อ้วนสุด  อ้วนเสี้ยว  อ้วนอุ๋ย  อ้วนฮี  อองของ  อองลอง  เอียวฉิว  ฮันเหียน  ฮันฮก 
ขุนนางฝ่ายพลเรือน:  กองซุนอวด  กันหยง  กากุ๋ย  กาเซี่ยง  กัวเต๋า  กุยแก  เก๊งเหลียง  เก๊งอวด  เกียวก๊กโล  โกกัน  เขาเฉียว  เขาฮิว  งอสิด  จงฮิว  จิวยี่  จูกัดกิ๋น  จูกัดเหลียง (ขงเบ้ง)  จูฮี  โจโก๋  ชีสิว  ชีซี  ซัวหยง  ซินเป๋ง  ซินผี  ซุนเขียน  ซุนฮก  ซุนฮิว  ซุยตำ  ตังสิน  ตันก๋ง  เต๊งไก๋  เตียนห้อง  เตียวกั๋ง  เตียวเจียว  เตียวเมา  เตียวสง  เตียวอุ๋น  เตียวเหียน  เทียหยก  บังทอง  บิต๊ก  บิฮอง  มอกาย  ม้าเลี้ยง  ลกซุน  ลิยู  ลิห้อม  ลู่คัง  เล่าจ๋อง  เล่าต้าย  เล่าฮก  โลซก  โลติด  สิมโพย  สุมาหลัง  สุมาหอง  สุมาจุ้น  สุมาอี้  หวดเจ้ง  อ๋องก้าย  อ้วนอิ๋น  อ้วนอุ๋ย  อองสิ้ว  อองซัน  อุยของ  เอียวสิ้ว  ฮองกี๋  ฮัวหิม  แฮหัวอัน 
ขุนนางฝ่ายทหาร:  กวนเป๋ง  กวนอู  กิเหลง  กำเหลง  กุยห้วย  เกียงขิม  โกซุ่น  โกลำ  เคาทู  ชัวมอ  งอเก๋ง  งออี้  งอหลัน  งักจิ้น  งันเหลียง  งิวขิ้ม  งิวฮู  งุยซก  เงียมหงัน  เงียมอี๋  จงป้า  จิวท่าย  จิวซุน  จิวอิ๋น  เจียวขิม  จูล่ง  จูตี  จูหวน  จูเหลง  จูเหียน  โจจิ๋น  โจเจียง  โจซุน  โจป้า  โจเมา  โจเสง  โจหยิน  โจหอง  โจฮิว  ชีเซ่ง  ซงเหียน  ซิหลง  ซีเอ๋ง  ซุนเกียว  ซุนเจ้ง  ซุนเซียง  ซุนเปิน  ซุนฟู่  โซหุย  ตังสิด  ตันเซ็ก  ตันบู  เตงฮอง  เตียนอุย  เตียวคับ  เตียวเจ  เตียวเลี้ยว  เตียวหยิม  เตียวหุย  เตียวอุ๋น  เตียวโอย  เทียเภา  ไทสูจู้  บังเต๊ก  บุนทิว  บุนเพ่ง  เบ้งตัด  เปาจิด  เปาสูหยิน  พัวเจี้ยง  ม้าต๋ง  ม้าเทียด  ม้าฮิว  ลิซก  ลิเงียม  ลิเตียน  ลิกอง  ลิบอง  ลิบ้อง  ลิต้าย  ลิอุยหอง  ลีถอง  เล่งโฉ  เล่งทอง  เล่ากี๋  เล่าชุน  เล่าผวน  เล่าเพ็ก  เล่าฮอง  เลียงหิน  เลียวฮัว  วัวเหลง  หมันทอง  หวนเตียว  หลันเป้ง  หองจอ  หันเซียม  อองเป๋ง  อ่องหอง  อิกิ๋ม  อิเขง  อินเล้  อุยก๋วน  อุยกาย  อุยเอี๋ยน  เอียวฮอง  ฮองตง  ฮองฮูสง  ฮันต๋ง  ฮันโฮ  ฮัวหยง  เฮาเฉีย  เฮาเสง  แฮหัวตุ้น  แฮหัวเอี๋ยน 
สตรีสำคัญ:  กำฮูหยิน  งอฮูหยิน  จาง ชุนหัว  ชัวฮูหยิน  ซัวเอี๋ยม  ซินเหียนเอ๋ง  ซุนฮูหยิน  ไต้เกี้ยว  บิฮูหยิน  เปียนสี  ปู้ฮูหยิน  ลิหลิงฉี  เสียวเกี้ยว  หวังอี้  อุ๋ยซี  เอียนสี 
บุคคลสำคัญอื่น ๆ:  กวนลอ  เกียดเป๋ง  เกียนสิด  จางจ้งจิ่ง  เจียวก้าน  โจงั่ง  โจจู๋  โจฉอง  โจหิม  โจสิด  ชิวลี่จฺวี  ซุนของ  เตียนติ๋ว  ปื่งเหยฺวียน  เป๊กตุ้น  ยีเอ๋ง  สิบขันที  สุมาเต๊กโช  หลิวเป้า  อิเกียด  อุยสิง่าน  ฮัวโต๋
แอนิแมกซ์

| --- | --- |

ประเภท: เครือข่ายโทรทัศน์ผ่านดาวเทียม
อุตสาหกรรม: ผู้ผลิตและผู้แพร่ภาพการ์ตูนแอนิเมชั่น
ก่อตั้ง: 20 พฤษภาคม 1998
สำนักงานใหญ่: เขตมินะโตะ กรุงโตเกียว    ประเทศญี่ปุ่น
บุคลากรหลัก: มาซะโอะ ทากิยะมา ประธานบริษัทและตัวแทนผู้ผลิต
ผลิตภัณฑ์: โซนี่ พิคเจอร์ เอ็นเตอร์เทนเมนต์  ซันไรซ์ อิงค์   โตเอแอนิเมชัน   ทีเอ็มเอส เอ็นเตอร์เทนเมนต์   เอ็นเอเอส
เว็บไซต์: เว็บไซต์ทางการ
การแพร่กระจายของแอนิแมกซ์
แอนิแมกซ์ (ญี่ปุ่น: アニマックス; โรมาจิ: Animakkusu; ทับศัพท์: ใช้ชื่ออังกฤษว่า Animax) เป็นช่องรายการแอนิเมชัน จากประเทศญี่ปุ่นซึ่ง เป็นบริษัทลูกของโซนี่ มีสถานีหลักอยู่ที่ เขตมินาโตะ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
ในประเทศไทย แอนิแม็กซ์ เคยออกอากาศทางยูบีซี (ปัจจุบันคือทรูวิชั่นส์) เป็นรายการแอนิเมชันญี่ปุ่นสำหรับวัยรุ่นช่องแรกของไทย แอนิเมชันส่วนมากดึงมากจากช่อง AXN 
โดยแอนิเมชั่นที่ได้รับความนิยมมากนั่นช่วงนั้นคือ Chobits อย่างไรก็ตามช่องดังกล่าวถูกจำกัดผู้รับชมเฉพาะ ซิลเวอร์ และ แพลทินัม แพ็คเกจ จึงมีผู้รับชมเป็นวงแคบๆ ต่อมาจึงถูก ยุติการออกอากาศในวันที่ 1 มิถุนายน 2552 
ปัจจุบัน TrueVisions ได้รวมกับ MCOT นำช่องแอนิแม็กซ์กลับมาออกอาการใหม่อีกครั้ง ในช่อง 77 True Visions
โดยขยายแพคเกจรับชม จากเดิมรับชมได้จำกัดเฉพาะซิลเวอร์แพคเก็จ เป็นรับชมได้ตั้งแต่ ฟรีทูแอร์ และ ทรูไลฟ์จนถึงแพลทินัม
ต่อมาช่องแอนิแม็กซ์ ได้ถูกยุติการออกอากาศอีกครั้ง เมื่อวันที่ 31 มีนาคม 2555 โดยเป็นช่องที่ถูกตัดออกจากผังรายการกลุ่มวัยรุ่นต่อจากช่องจีสแควร์
หลายฝ่ายคาดว่าเป็นผลจากการตลาดที่ล้มเหลว ประกอบกับช่องรายการซ้ำบ่อยครั้ง และซับไทยซึ่งคนส่วนใหญ่วิจารณ์เสียงเดียวว่าแปลแบบผิด ๆ ถูก ๆ หรือเรียกว่า ซับนรกเป็นเหตุให้ความนิยมลดลงและต่อมา 1เดือนหลังยุติออกอากาศได้มีช่อง  cartoon club ช่องการ์ตูนอนิเมะของไทยมาแทนที่ animax ในช่องที่ 78 
ปัจจุบัน animax ออกอากาศทาง CTH ช่อง 603 อยู่ ต่อมาย้ายไปออกอากาศอีกครั้ง ในวันที่ 5 สิงหาคม 2567 ทางจีเอ็มเอ็มแซท ช่อง 87 สร้างการตลาดให้เป็นผลสำเร็จ ประกอบกับช่องรายการมีหลากหลายช่องรายการประเภทการ์ตูนอนิเมะของไทย และมีปรับปรุงพากย์ไทย คนส่วนใหญ่ผ่านการแปลภาษาอย่างถูกต้องตามกฎหมาย เป็นความเชื่อเรื่องการดำเนินธุรกิจ โปรดใช้ความระมัดระวังในการบริหารงานช่องรายการให้ดีขึ้น
ดูเพิ่ม

แอนิแมกซ์เอเชีย
โรบิน วิลเลียมส์ (นักวิชาการ)

โรบิน วิลเลียมส์ (เกิด ค.ศ. 1952) ศาสตราจารย์สาขา Science Technology and Innovation Studies (STIS) มหาวิทยาลัยเอดินบะระ สก๊อตแลนด์ สหราชอาณาจักร โรบินเป็นนักวิจัยที่ดำเนินงานวิจัยเชิงบูรณาการ สหสาขาวิชาด้านการศึกษาวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี และนวัตกรรม เน้นการศึกษาผลกระทบของสังคมต่อรูปแบบการเปลี่ยนแปลงของเทคโนโลยี (the social shaping of technology).
ประวัติ

หลังจากสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยแอสตัน ในปี ค.ศ. 1980 โรบินยังคงทำงานต่อในฐานะนักวิจัยในหน่วยวิจัยนโยบายเทคโนโลยีเป็นเวลา 6 ปี จากนั้นในปี ค.ศ. 1986 โรบินได้เริ่มงานในศูนย์วิจัย Research Centre for Social Sciences (RCSS) มหาวิทยาลัยเอดินเบอระ และประสานงานกับ Edinburgh PICT Centre หนึ่งในหกศูนย์วิจัยด้าน ICT (ค.ศ. 1986 - 1995) ของมหาวิทยาลัยซึ่งจัดตั้งภายใต้โปรแกรม Economic and Social Research Council (ESRC) สภาวิจัย สหราชอาณาจักร. โรบินได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้อำนวยการศูนย์วิจัย RCSS ในปี ค.ศ. 1997
ในปี ค.ศ. 2000 จัดตั้งสถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี และนวัตกรรมขึ้น โดยใช้ชื่อว่า Institute for the Study of Science, Technology and Innovation (ISSTI) โดยสถาบันวิจัยดังกล่าวเป็นศูนย์รวมนักวิชาการและนักวิจัยในด้านต่างๆที่มีความสนใจในการทำงานวิจัย การสอน และการถ่ายทอดองค์ความรู้ด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี จากมหาวิทยาลัยเอดินเบอระ เข้ามาทำงานร่วมกัน โดยเน้นการดำเนินงานวิจัยและศึกษาในด้านสังคมศาสตร์และนโยบาย ของวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี และนวัตกรรม นอกจากนี้โรบินยังดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการเครือข่ายวิจัย SUPRA (Scottish Universities Policy Research and Advice Network)  และ ผู้อำนวยการร่วม ESRC Innogen Centre
จากการดำเนินงานวิจัยและการติดต่อประสานงานอย่างต่อเนื่องกับหน่วยงานต่างๆ ทำให้เขาสามารถสร้างเครือข่ายงานวิจัยด้านการศึกษาวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี และนวัตกรรมที่เข้มแข็งทั้งกับหน่วยงานภายในสหราชอาณาจักร และขยายไปถึงยุโรป และบางส่วนในเอเชีย โรบินมีส่วนร่วมในการเป็นประธานของหน่วยงาน UK Association for Studies in Innovation Science and Technology และเป็นตัวแทนของสหราชอาณาจักรในการประชุมความร่วมมือ COST A4 European Research Collaboration initiative on the Social Shaping of Technology  รวมทั้งเป็นผู้ประสานงานของโครงการวิจัย China-EU Information Technology Standards Research Project (ค.ศ. 2008-2010).
ผลงานทางวิชาการ (หนังสือ)

Software and Organisations: The Biography of the Enterprise-Wide System - Or how SAP Conquered the World (2009), Routledge, with Neil Pollock
Social Learning in Multimedia (2005), Edward Elgar, with Stewart and Slack.
Policies for Cleaner Technology: A New Agenda for Government and Industry (1999), Earthscan, with Clayton and Spinardi.
The Social Shaping of Information Superhighways: European and American Roads to the Information Society (1997), Campus Verlag, co-edited with Kubicek and Dutton.
Expertise and innovation: Information technology strategies in the financial services sector (1994), Clarendon Press, Oxford, with Fincham, Fleck, Proctor, Scarbrough and Tierney.
อีเอฟแอลแชมเปียนชิป ฤดูกาล 2016–17

| --- | --- |
ฤดูกาล: 2016–17
ชนะเลิศ: นิวคาสเซิล ยูไนเต็ด
เลื่อนชั้น: นิวคาสเซิล ยูไนเต็ด ไบรตัน แอนด์ โฮฟ อัลเบียน ฮัดเดอส์ฟีลด์ ทาวน์
ตกชั้น: รอเธอร์แฮม ยูไนเต็ด วีแกน แอทเลติก แบล็กเบิร์น โรเวอส์
จำนวนการแข่งขันทั้งหมด: 552
จำนวนประตูทั้งหมด: 1441 (2.61 ต่อนัด)
ผู้ยิงประตูสูงสุด: คริส วูด (27 ประตู)
ทีมเหย้าชนะสูงสุด: นอริช ซิตี 7–1 เรดิง (8 เมษายน 2560)
ทีมเยือนชนะสูงสุด: ควีนส์พาร์กเรนเจอส์ 0–6 นิวคาสเซิลยูไนเต็ด (13 กันยายน 2559)
ประตูสูงสุด: วุลเวอร์แฮมป์ตันวันเดอเรอส์ 4–4 ฟูลัม (10 ธันวาคม 2559) เบอร์ตัน อัลเบียน 3–5 เบรนท์ฟอร์ด (18 มีนาคม 2560) นอริชซิตี 7–1 เรดิง (8 เมษายน 2560)
สถิติชนะติดต่อกันสูงสุด: 8 นัด  นิวคาสเซิลยูไนเต็ด
สถิติไม่แพ้ติดต่อกันสูงสุด: 18 นัด  ไบรตัน แอนด์ โฮฟ อัลเบียน
สถิติไม่ชนะติดต่อกันสูงสุด: 17 นัด  รอเธอร์แฮมยูไนเต็ด
สถิติแพ้ติดต่อกันสูงสุด: 10 นัด  รอเธอร์แฮมยูไนเต็ด
ผู้เข้าชมมากที่สุด: 52,301 คน นิวคาสเซิลยูไนเต็ด 1–1 ลีดส์ยูไนเต็ด (14 เมษายน 2560)
ผู้เข้าชมน้อยที่สุด: 3,725 คน เบอร์ตันอัลเบียน 1–1 ควีนส์พาร์กเรนเจอส์ (27 กันยายน 2559) 
ผู้เข้าชมโดยเฉลี่ย: 20,125 คน
← 2015–16 2017–18 →
อีเอฟแอลแชมเปียนชิป ฤดูกาล 2016–17 (หรือเรียกว่า สกายเบตแชมเปียนชิป ด้วยเหตุผลด้านผู้สนับสนุน) เป็นการแข่งขันอีเอฟแอลแชมเปียนชิปฤดูกาลแรกของลีกภายใต้ชื่อปัจจุบันและในฤดูกาลที่ 25 ภายใต้รูปแบบการแบ่งลีกปัจจุบัน.
โดยจะเริ่มต้นฤดูกาลวันที่ 6 สิงหาคม ค.ศ. 2016 และจะสิ้นสุดฤดูกาลวันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 2017
ทีม

ทีมเข้าแข่งขันทั้งหมด 24 ทีม โดยเป็น 18 ทีมจากในฤดูกาล 2015–16, 3 ทีมที่ตกชั้นจากพรีเมียร์ลีก ฤดูกาล 2015–16 และอีก 3 ทีมที่เลื่อนชั้นจากฟุตบอลลีกวัน ฤดูกาล 2015-16
ทีม > การเปลี่ยนแปลงทีม

| --- | --- |
 มายังแชมเปียนชิป เลื่อนชั้นจาก  ลีกวัน วีแกน แอทเลติก  เบอร์ตัน อัลเบียน  บาร์นสลีย์ ตกชั้นจาก พรีเมียร์ลีก นิวคาสเซิล ยูไนเต็ด  นอริช ซิตี  แอสตันวิลลา:  ออกจากแชมเปียนชิป ตกชั้นสู่ ลีกวัน ชาร์ลตัน แอทเลติก  มิลตัน คีย์นส์ ดอนส์  โบลตัน วันเดอเรอส์ เลื่อนชั้นสู่ พรีเมียร์ลีก เบิร์นลีย์  มิดเดิลส์เบรอ  ฮัลล์ ซิตี้