stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เจียง เจ๋อหมิน
ผู้นำประเทศ > การพัฒนาเศรษฐกิจ

ในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1990 การปฏิรูปเศรษฐกิจหลังเหตุการณ์เทียนอันเหมินโดยรองนายกรัฐมนตรีและต่อมาคือนายกรัฐมนตรีจู หรงจี พร้อมด้วยการสนับสนุนของเจียงเริ่มมีเสถียรภาพและประเทศก็อยู่ในวิถีการเติบโตที่สม่ำเสมอ ในเวลาเดียวกัน จีนต้องเผชิญปัญหาเศรษฐกิจและสังคมมากมาย ในงานรัฐพิธีศพของเติ้งใน ค.ศ. 1997 เจียงได้กล่าวสดุดีรัฐบุรุษอาวุโส เจียงสืบทอดประเทศจีนที่เต็มไปด้วยการทุจริตทางการเมือง และเศรษฐกิจระดับภูมิภาคที่เติบโตเร็วเกินกว่าจะรักษาเสถียรภาพของทั้งประเทศได้ นโยบายของเติ้งที่ว่า "บางพื้นที่สามารถรวยได้ก่อนพื้นที่อื่น" ทำให้เกิดช่องว่างความมั่งคั่งระหว่างภูมิภาคชายฝั่งและมณฑลภายใน
เจียงและจูเริ่มการปฏิรูปครั้งใหญ่ต่อรัฐวิสาหกิจ (SOE) ในช่วงดำรงตำแหน่ง ตามแนวคิดของ "จับใหญ่ ปล่อยเล็ก" อุตสาหกรรมหนักจำนวนหนึ่งถูกยกเลิกการควบคุม และรัฐวิสาหกิจขนาดกลางและย่อมหลายแห่งถูกปิดกิจการหรือแปรรูปเป็นเอกชน ส่งผลให้รัฐวิสาหกิจเสียตำแหน่งงานมากถึง 40 ล้านตำแหน่งในช่วงแรก เจียงยังควบคุมดูแลการทำลาย "ชามข้าวเหล็ก" ทำให้จีนสามารถเข้าร่วมองค์การการค้าโลกใน ค.ศ. 2001 ผลจากการปฏิรูปทำให้อัตราการว่างงานเพิ่มขึ้นถึงร้อยละ 40 ในพื้นที่เมืองบางแห่ง และตลาดหลักทรัพย์มีความผันผวนอย่างมาก ขนาดของการย้ายถิ่นจากชนบทเข้าสู่เขตเมืองเป็นสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน และมีการดำเนินการน้อยมากเพื่อแก้ไขช่องว่างความมั่งคั่งระหว่างเมืองกับชนบทที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ รายงานอย่างเป็นทางการระบุตัวเลขสัดส่วน GDP ของจีนที่ถูกย้ายและนำไปใช้ในทางที่ผิดโดยเจ้าหน้าที่ทุจริตอยู่ที่ร้อยละ 10
เป้าหมายยิ่งใหญ่ที่สุดของเจียงในด้านเศรษฐกิจคือ ความมั่นคง และเขาเชื่อว่ารัฐบาลที่มีเสถียรภาพและอำนาจรวมศูนย์สูงจะเป็นปัจจัยเบื้องต้นที่จำเป็น เขาจึงเลือกที่จะเลื่อนการปฏิรูปทางการเมืองออกไป ซึ่งในหลายแง่มุมของการปกครองกลับทำให้ปัญหาที่ดำเนินอยู่เลวร้ายลงไปอีก เมื่อพื้นที่ชายฝั่งและเขตเศรษฐกิจพิเศษได้รับการพัฒนาเพียงพอแล้ว เจียงจึงพยายามลดความเหลื่อมล้ำทางภูมิศาสตร์โดยส่งเสริมให้เมืองที่ร่ำรวยกว่า "ให้ความช่วยเหลือทางการเงิน เทคโนโลยี และการจัดการแก่เมืองที่ยากจนกว่าทางตะวันตก" เจียงเสนอแผนพัฒนาภาคตะวันตกของจีน การก่อสร้างโครงสร้างพื้นฐานขนาดใหญ่หลายโครงการ เช่น ทางรถไฟสายชิงไห่–ทิเบต และเขื่อนสามผา เริ่มขึ้นภายใต้การนำของเจียง
เจียงริเริ่มนโยบาย "ไปสู่สากล" ใน ค.ศ. 1999 ซึ่งเป็นยุทธศาสตร์ชาติที่มุ่งเน้นการพัฒนาบริษัทชั้นนำของชาติ เพิ่มอุปสงค์จากต่างประเทศสำหรับสินค้าและบริการของจีน และรักษาความมั่นคงด้านพลังงานและทรัพยากร นโยบายนี้ทำให้การลงทุนและอิทธิพลของจีนขยายวงกว้างอย่างมากในกลุ่มประเทศโลกใต้ โดยเฉพาะในแอฟริกาและเอเชีย
ผู้นำประเทศ > วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี

ภูมิหลังทางวิทยาศาสตร์และวิศวกรรมของเจียงทำให้เขาให้ความสำคัญกับการพัฒนาวิทยาศาสตร์และการศึกษาในช่วงที่ดำรงตำแหน่ง ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1989 เจียงได้ชี้ให้เห็นถึงผลกระทบของความก้าวหน้าทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีที่มีต่อการพัฒนาผลิตภาพทางสังคมในงานมอบรางวัลวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีระดับชาติ และยืนยันถึงความสำคัญเชิงยุทธศาสตร์ในการให้ความสำคัญกับวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีในการพัฒนาประเทศ ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1994 เขาเสนอต่อการประชุมใหญ่พรรคครั้งที่ 14 ให้ "ยกระดับวิทยาศาสตร์และการศึกษาเป็นยุทธศาสตร์สำคัญ" และใน ค.ศ. 1996 เขาได้วางยุทธศาสตร์การ "สร้างชาติด้วยวิทยาศาสตร์และการศึกษา" ในปีถัดมา คณะมนตรีรัฐกิจได้เปิดตัวโครงการนวัตกรรมความรู้ โครงการนวัตกรรมเทคโนโลยี โครงการ 211 โครงการ 985 และอื่น ๆ
วันที่ 21 กันยายน ค.ศ. 1992 คณะกรรมาธิการสามัญประจำกรมการเมืองพรรคคอมมิวนิสต์จีนภายใต้การนำของเจียงได้อนุมัติโครงการอวกาศขนาดใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์สาธารณรัฐประชาชนจีนอย่างเป็นทางการ นั่นคือโครงการอวกาศที่มีมนุษย์ควบคุมของจีน ตลอดระยะเวลาดำเนินโครงการ เขามักเดินทางไปยังเมืองอวกาศปักกิ่ง ศูนย์ส่งดาวเทียมจิ่วเฉฺวียน และสถานที่อื่น ๆ อีกหลายแห่งเพื่อตรวจสอบและพบปะบุคลากรทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีที่เกี่ยวข้องกับการพัฒนาโครงการนี้ เขายังเข้าร่วมชมการปล่อยยานอวกาศเฉินโจว 3 ซึ่งเป็นยานอวกาศที่มีมนุษย์ควบคุม ณ สถานที่จริง หลังพัฒนามานานกว่าทศวรรษ จีนก็กลายเป็นประเทศที่สามของโลกต่อจากสหภาพโซเวียต/รัสเซีย และสหรัฐที่สามารถพัฒนาระบบการส่งมนุษย์ขึ้นสู่อวกาศด้วยตนเองได้สำเร็จใน ค.ศ. 2003
ผู้นำประเทศ > การออกสื่อ

หนังสือพิมพ์เหรินหมินรื่อเป้าและรายการซินเหวินเหลียนปัวของสถานีวิทยุโทรทัศน์กลางแห่งประเทศจีน (CCTV) ที่ออกอากาศเวลา 19.00 น. ต่างนำเสนอข่าวที่เกี่ยวข้องกับเจียงเป็นข่าวหน้าหนึ่งหรือข่าวสำคัญ โดยสถานการณ์เช่นนี้ยังคงดำเนินต่อไปจนถึง ค.ศ. 2006 เมื่อหู จิ่นเทาทำการปรับเปลี่ยนการบริหารสื่อ เจียงปรากฏตัวต่อหน้าสื่อตะวันตกอย่างไม่เป็นทางการและให้สัมภาษณ์กับไมก์ วอลเลซจากช่องซีบีเอสที่เป่ย์ไต้เหอใน ค.ศ. 2000 ซึ่งเป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน เขามักใช้ภาษาต่างประเทศต่อหน้ากล้องบ่อยครั้ง ครั้งหนึ่งเขาเคยกล่าวสุนทรพจน์เป็นภาษารัสเซียล้วนนานถึง 40 นาที ในการพบปะกับชารอน เชิง นักข่าวฮ่องกงใน ค.ศ. 2000 เกี่ยวกับกรณีที่รัฐบาลกลางดูเหมือนจะใช้ "ราชโองการ" เพื่อสนับสนุนต่ง เจี้ยนหฺวาให้ดำรงตำแหน่งนายกองค์การเขตบริหารพิเศษฮ่องกงเป็นสมัยที่สอง เจียงได้ตำหนินักข่าวฮ่องกงเป็นภาษาอังกฤษว่า "เรียบง่ายเกินไป บางครั้งก็ไร้เดียงสา"
ผู้นำประเทศ > สามตัวแทน

วันที่ 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2000 เจียงได้นำเสนอทฤษฎีสามตัวแทน ซึ่งต่อมาถูกบรรจุไว้ในธรรมนูญพรรคและรัฐธรรมนูญในฐานะ "ความคิดสำคัญ" ตามรอยลัทธิมากซ์–เลนิน ความคิดของเหมา เจ๋อตง และทฤษฎีเติ้ง เสี่ยวผิง ได้รับการกำหนดอย่างเป็นทางการว่าเป็นพัฒนาการล่าสุดของสังคมนิยมอัตลักษณ์จีนในสมัยของเจียง สามตัวแทนให้เหตุผลสนับสนุนการรวมชนชั้นธุรกิจทุนนิยมใหม่เข้าเป็นส่วนหนึ่งของพรรค และการเปลี่ยนอุดมการณ์พรรคคอมมิวนิสต์จีนจากการปกป้องผลประโยชน์ของชาวนาและกรรมกรไปสู่การปกป้องผลประโยชน์ของ "ประชาชนส่วนใหญ่" ซึ่งเป็นสำนวนที่มุ่งเอาใจชนชั้นผู้ประกอบการที่กำลังเติบโต นักวิจารณ์อนุรักษ์นิยมภายในพรรค เช่น เติ้ง ลี่ฉฺวิน ฝ่ายซ้ายหัวรุนแรง ได้ประณามสิ่งนี้ว่าเป็นการทรยศต่ออุดมการณ์คอมมิวนิสต์อย่างแท้จริง
ก่อนถ่ายโอนอำนาจแก่ผู้นำรุ่นต่อไป เจียงได้บรรจุทฤษฎีสามตัวแทนของตนเข้าไปในธรรมนูญของพรรค ร่วมกับลัทธิมากซ์–เลนิน ความคิดเหมา เจ๋อตง และทฤษฎีเติ้ง เสี่ยวผิงในการประชุมใหญ่พรรคครั้งที่ 16 ใน ค.ศ. 2002
ผู้นำประเทศ > การปราบปรามฝ่าหลุนกง

ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1999 เจียงได้ก่อตั้งหน่วยงานนอกกฎหมายขึ้นมา หน่วยงานนี้มีชื่อว่าสำนักงาน 610 เพื่อปราบปรามฝ่าหลุนกง คุกและเลมิชระบุว่าเจียงเป็นกังวลว่าขบวนการทางศาสนาใหม่ที่กำลังได้รับความนิยมนี้กำลัง "แทรกซึมเข้าสู่พรรคคอมมิวนิสต์จีนและกลไกของรัฐอย่างเงียบ ๆ" วันที่ 20 กรกฎาคม กองกำลังความมั่นคงได้จับกุมนักจัดกิจกรรมฝ่าหลุนกงหลายพันคนที่พวกเขาระบุว่าเป็นผู้นำ การข่มเหงที่ตามมามีลักษณะเป็นการรณรงค์โฆษณาชวนเชื่อทั่วประเทศ เช่นเดียวกับการจำคุกโดยพลการและการบังคับปรับทัศนคติต่อนักจัดกิจกรรมฝ่าหลุนกง ซึ่งบางครั้งนำไปสู่การเสียชีวิตจากการถูกทารุณกรรมระหว่างกักขัง
ลงจากอำนาจ > การปรากฏตัวอย่างเป็นทางการหลังเกษียณ

เจียงยังคงปรากฏตัวอย่างเป็นทางการต่อไปหลังจากสละตำแหน่งสุดท้ายใน ค.ศ. 2005 ตามลำดับความสำคัญที่กำหนดไว้อย่างเข้มงวดของจีน ชื่อของเจียงจะปรากฏอยู่ถัดจากชื่อของหู จิ่นเทาเสมอ และอยู่ก่อนหน้าชื่อของสมาชิกคนอื่น ๆ ที่เหลือในคณะกรรมาธิการสามัญประจำกรมการเมือง
ใน ค.ศ. 2007 เจียงปรากฏตัวร่วมเวทีกับหู จิ่นเทาในงานฉลองครบรอบ 80 ปีการก่อตั้งกองทัพปลดปล่อยประชาชน และร่วมเยี่ยมชมพิพิธภัณฑ์การทหารแห่งการปฏิวัติของประชาชนจีนพร้อมด้วยหลี่ เผิง, จู หรงจี และอดีตเจ้าหน้าที่ระดับสูงคนอื่น ๆ วันที่ 8 สิงหาคม ค.ศ. 2008 เจียงปรากฏตัวในพิธีเปิดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกที่ปักกิ่ง เขายังยืนข้างหู จิ่นเทาในพิธีสวนสนามครบรอบ 60 ปีการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีนในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2009
ตั้งแต่เดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2011 รายงานเท็จเกี่ยวกับการถึงแก่อสัญกรรมของเจียงเริ่มแพร่หลายในสื่อข่าวนอกจีนแผ่นดินใหญ่และบนอินเทอร์เน็ต แม้ว่าเจียงอาจจะป่วยและกำลังเข้ารับการรักษา แต่ข่าวลือดังกล่าวได้รับการปฏิเสธจากแหล่งข่าวอย่างเป็นทางการ วันที่ 9 ตุลาคม ค.ศ. 2011 เจียงปรากฏตัวต่อสาธารณชนเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เขากล่าวคำไว้อาลัยก่อนกำหนดในปักกิ่งในงานรำลึก 100 ปีการปฏิวัติซินไฮ่ เจียงปรากฏตัวอีกครั้งในการประชุมใหญ่พรรคครั้งที่ 18 ในเดือนตุลาคม ค.ศ.  2012 และเข้าร่วมงานเลี้ยงฉลองครบรอบ 65 ปีการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีนในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2014 ในงานเลี้ยงเขาได้นั่งข้างสี จิ้นผิง ผู้ซึ่งต่อมาได้ดำรงตำแหน่งเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์จีนต่อจากหู จิ่นเทา ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2015 เจียงเข้าร่วมพิธีสวนสนามฉลองครบรอบ 70 ปีการสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง ที่นั่น เจียงได้นั่งข้างสี จิ้นผิงกับหู จิ่นเทาอีกครั้ง เขาปรากฏตัวในวันที่ 29 พฤษภาคม ค.ศ. 2017 ที่มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีเซี่ยงไฮ้
หลังสี จิ้นผิงขึ้นสู่อำนาจใน ค.ศ. 2012 ตำแหน่งของเจียงในลำดับความสำคัญก็ลดลง ขณะที่เขามักจะได้นั่งข้างสี จิ้นผิงในงานทางการ ชื่อของเขามักถูกกล่าวหลังจากสมาชิกคณะกรรมาธิการสามัญประจำกรมการเมือง เจียงปรากฏตัวอีกครั้งในการประชุมใหญ่พรรคครั้งที่ 19 ในวันที่ 18 ตุลาคม ค.ศ. 2017 เขาปรากฏตัวในวันที่ 29 กรกฎาคม ค.ศ. 2019 ในพิธีศพของอดีตนายกรัฐมนตรีหลี่ เผิง เขายังเข้าร่วมพิธีสวนสนามครบรอบ 70 ปีการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีนในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2019 ถือเป็นการปรากฏตัวต่อสาธารณชนครั้งสุดท้ายก่อนถึงแก่อสัญกรรม เขาไม่ได้เข้าร่วมการประชุมใหญ่พรรคครั้งที่ 20 ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2022
ครอบครัวและชีวิตส่วนตัว

เจียงแต่งงานกับหวัง เย่ผิง ซึ่งเป็นชาวหยางโจวเช่นกันใน ค.ศ. 1949 เธอเป็นลูกพี่ลูกน้องของเขา เพราะแม่บุญธรรมของเจียงคือป้าของหวัง หวังสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยการศึกษานานาชาติเซี่ยงไฮ้ พวกเขามีบุตรชายด้วยกันสองคนคือ เจียง เหมียนเหิง และเจียง เหมียนคัง เจียง เหมียนเหิงกลายเป็นนักวิชาการและนักธุรกิจที่ทำงานในโครงการอวกาศของจีนและผู้ก่อตั้งบริษัท เกรซ เซมิคอนดักเตอร์ แมนูแฟกเจอริง คอร์ปอเรชั่น (Grace Semiconductor Manufacturing Corporation)
เชื่อกันว่าเจียงมีมิตรภาพอันยาวนานกับนักร้องซ่ง จู่อิง, เฉิน จื้อลี่ และคนอื่น ๆ หลังการขึ้นสู่อำนาจของสี จิ้นผิง ซ่งและผู้ภักดีต่อเจียงคนอื่น ๆ รวมถึงซ่ง จู่ยฺวี่ น้องชายของเธอตกอยู่ภายใต้การสอบสวนเรื่องการทุจริต
เจียงมีความสามารถในการใช้ภาษาต่างประเทศหลายภาษา รวมทั้งภาษาอังกฤษและรัสเซีย เขายังคงเป็นผู้นำสูงสุดเพียงคนเดียวของจีนที่พูดภาษาอังกฤษได้ เขาสนุกกับการพูดคุยกับนักท่องเที่ยวต่างชาติเกี่ยวกับศิลปะและวรรณกรรมในภาษาแม่ของพวกเขา นอกเหนือจากการร้องเพลงต่างประเทศในภาษาต้นฉบับของพวกเขาด้วย ใน ค.ศ. 1987 เขาร้องเพลง When We Were Young และเต้นรำกับไดแอนน์ ไฟน์สไตน์ นายกเทศมนตรีซานฟรานซิสโกในขณะนั้น เจียงยังเล่นอูกูเลเลในระหว่างการเยือนฮาวายใน ค.ศ. 1997 ด้วย
อสัญกรรม

บทความหลัก: อสัญกรรมและรัฐพิธีศพของเจียง เจ๋อหมิน
เจียงถึงแก่อสัญกรรมในวันที่ 30 พฤศจิกายน ค.ศ. 2022 ขณะมีอายุได้ 96 ปี ในเซี่ยงไฮ้ สำนักข่าวซินหัว สื่อของรัฐบาลจีนรายงานว่าเขาอสัญกรรมในเวลา 12:13 น. จากโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาวและอวัยวะหลายส่วนล้มเหลว ในวันอสัญกรรม รัฐบาลได้ออกประกาศลดธงชาติครึ่งเสาในสถานที่สำคัญของปักกิ่งและสถานทูตในต่างประเทศ ชาวต่างชาติไม่ได้รับเชิญให้เข้าร่วมกิจกรรมไว้อาลัยอย่างเป็นทางการ
ร่างของเจียงถูกฌาปนกิจที่สุสานปฏิวัติปาเป่าชานและเถ้ากระดูกของเขาถูกโปรยไว้ใกล้ปากแม่น้ำแยงซี
เครื่องอิสริยาภรณ์

| ชื่อเครื่องอิสริยาภรณ์ | ชื่อเครื่องอิสริยาภรณ์ | ประเทศ | วันที่รับ | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  | เครื่องอิสริยาภรณ์โฮเซ มาร์ติ |  คิวบา | 21 พฤศจิกายน 1993 |  |
|  | เครื่องอิสริยาภรณ์ดาวกางเขนใต้ ชั้นประถมาภรณ์ |  บราซิล | 23 พฤศจิกายน 1993 |  |
|  | เครื่องอิสริยาภรณ์เจ้าชายยารอสเลาผู้รอบรู้ ชั้นที่ 1 |  ยูเครน | 2 ธันวาคม 1995 |  |
|  | เครื่องอิสริยาภรณ์แห่งชาติมาลี ชั้นประถมาภรณ์ |  มาลี | 17 พฤษภาคม 1996 |  |
|  | เครื่องอิสริยาภรณ์ดาราผู้ยิ่งใหญ่แห่งจิบูตี |  จิบูตี | 18 สิงหาคม 1998 |  |
|  | เครื่องอิสริยาภรณ์กู๊ดโฮป ชั้นประถมาภรณ์ |  แอฟริกาใต้ | 5 พฤษภาคม 1999 |  |
|  | เครื่องอิสริยาภรณ์อินทรีทอง |  คาซัคสถาน | 19 พฤศจิกายน 1999 |  |
|  | เครื่องอิสริยาภรณ์กิตติคุณ ชั้นประถมาภรณ์ |  สาธารณรัฐคองโก | 20 มีนาคม 2000 |  |
|  | เหรียญ 'เบธเลเฮม 2000' |  ปาเลสไตน์ | 15 เมษายน 2000 |  |
|  | เครื่องอิสริยาภรณ์แห่งสาธารณรัฐตุรกี ชั้นที่ 1 |  ตุรกี | 19 เมษายน 2000 |  |
|  | เครื่องอิสริยาภรณ์ผู้ไถ่บาป  ชั้นประถมาภรณ์ |  กรีซ | 22 เมษายน 2000 |  |
|  | เหรียญทองแห่งเอเธนส์ |  กรีซ | 22 เมษายน 2000 |  |
|  | เครื่องราชอิสริยาภรณ์มงกุฎแห่งบรูไน |  บรูไน | 17 พฤศจิกายน 2000 |  |
|  | เครื่องอิสริยาภรณ์ตาฮิตินุย ชั้นประถมาภรณ์ |  เฟรนช์พอลินีเชีย | 3 เมษายน 2001 |  |
|  | เครื่องอิสริยาภรณ์ผู้ปลดปล่อย ชั้นที่ 1 |  เวเนซุเอลา | 17 เมษายน 2001 |  |
|  | เหรียญแห่งพุชกิน |  รัสเซีย | 31 ตุลาคม 2007 |  |
หนังสือ

เจียง เจ๋อหมิน (2010). สรรนิพนธ์ของเจียง เจ๋อหมิน. Vol. I (1st ed.). ปักกิ่ง: สำนักพิมพ์ภาษาต่างประเทศ. ISBN 978-7-119-06025-5. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 6 December 2020. สืบค้นเมื่อ 7 May 2020.
— (2012). สรรนิพนธ์ของเจียง เจ๋อหมิน. Vol. II (1st ed.). ปักกิ่ง: สำนักพิมพ์ภาษาต่างประเทศ. ISBN 978-7-119-07383-5. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 6 December 2020. สืบค้นเมื่อ 7 May 2020.
— (2013). สรรนิพนธ์ของเจียง เจ๋อหมิน. Vol. III (1st ed.). ปักกิ่ง: สำนักพิมพ์ภาษาต่างประเทศ. ISBN 978-7-119-07978-3.
ดูเพิ่ม

บูชาคางคก มีมอินเทอร์เน็ตที่ล้อเลียนเจียง
การเยือนญี่ปุ่นของเจียง เจ๋อหมิน
อ่านเพิ่ม

Gilley, Bruce. Tiger on the Brink: Jiang Zemin and China's New Elite. Berkeley: University of California Press, 1998. 395pp. This was the first biography of Jiang to appear in the West. A comprehensive and highly readable journalistic account of Jiang's early years, his ascendancy within the Party bureaucracy, and his ultimate rise to power as Deng Xiaoping's successor in the wake of Tiananmen.
Kuhn, Robert Lawrence. The Man Who Changed China: The Life and Legacy of Jiang Zemin, Random House (English edition) 2005. Century Publishing Group, Shanghai (Chinese edition) 2005. The book is a general biography of Jiang with a more favorable stance towards him.
"Bringing true story of China to the world". China Daily. 2 March 2005. สืบค้นเมื่อ 19 June 2015.
Lam, Willy Wo-Lap. "The Era of Jiang Zemin"; Prentice Hall, Singapore: 1999. General Jiang-era background information and analysis, not comprehensive biography.
Deba R. Mohanty (1998). "Power struggle in China: The post-Deng scenario and Jiang Zemin as the "first among equals"". Strategic Analysis. 22 (2): 249–261. doi:10.1080/09700169808458805.
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลการออกสื่อ บน ซี-สแปน
| ด ค กผู้นำสูงสุดแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน |
| --- | --- | --- |
 เลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์จีน  ประธานพรรคคอมมิวนิสต์จีน 
|  เหมา เจ๋อตง  ฮั่ว กั๋วเฟิง  เติ้ง เสี่ยวผิง  เจียง เจ๋อหมิน  หู จิ่นเทา  สี จิ้นผิง  |  เหมา เจ๋อตง  ฮั่ว กั๋วเฟิง  เติ้ง เสี่ยวผิง  เจียง เจ๋อหมิน  หู จิ่นเทา  สี จิ้นผิง  |  |
เซี่ย → ชาง → โจว → ฉิน → ฮั่น → สามก๊ก → จิ้น / สิบหกรัฐ → เหนือ / ใต้ → สุย → ถัง → สิบรัฐ → เหลียว / ซ่ง / เซี่ยตะวันตก / จิน → หยวน → หมิง → ชิง → สาธารณรัฐจีน / สาธารณรัฐประชาชนจีน
| ด ค กประมุขแห่งรัฐสาธารณรัฐประชาชนจีน |
| --- | --- | --- |
| แผนรวมชาติ (ค.ศ. 1949–1954) |  ประธานรัฐบาลประชาชนกลาง เหมา เจ๋อตง  |  |
| รัฐธรรมนูญ 1954 (ค.ศ. 1954–1975) |  ประธาน เหมา เจ๋อตง หลิว เช่าฉี ซ่ง ชิงหลิง และ ต่ง ไป้อู่ (รักษาการ)  |  |
| รัฐธรรมนูญ 1975 และ 1978 (ค.ศ. 1975–1982) |  ประธานคณะกรรมาธิการสามัญประจำสภาประชาชน จูเต๋อ ซ่ง ชิ่งหลิง (รักษาการ) เย่ เจี้ยนอิง  |  |
| รัฐธรรมนูญ 1982 (ค.ศ. 1982–ปัจจุบัน) |  ประธานาธิบดี หลี่ เซียนเนี่ยน หยาง ซั่งคุน เจียง เจ๋อหมิน หู จิ่นเทา สี จิ้นผิง  |  |
 รายชื่อประธานาธิบดีสาธารณรัฐประชาชนจีน 
| ด ค กผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศจีน |
| --- | --- | --- |
| ผู้นำ |  เฉิน ตู๋สิ้ว  เซี่ยง จงฝ่า  หลี่ ลี่ซาน  เซี่ยง จงฝ่า  หวัง หมิง  โบ๋ กู๋  จาง เหวินเทียน  เหมา เจ๋อตง  ฮั่ว กั๋วเฟิง  เติ้ง เสี่ยวผิง  เจียง เจ๋อหมิน  หู จิ่นเทา  สี จิ้นผิง  |  |
| เลขาธิการ |  เฉิน ตู๋สิ้ว  ว่าง (1922–25)  เฉิน ตู๋สิ้ว  เซี่ยง จงฝ่า  โบ๋ กู๋  จาง เหวินเทียน  ว่าง (1943–82)  หู เย่าปัง  จ้าว จื่อหยาง  เจียง เจ๋อหมิน  หู จิ่นเทา  สี จิ้นผิง  |  |
| ประธาน |  เฉิน ตู๋สิ้ว  ว่าง (1925–43)  เหมา เจ๋อตง  ฮั่ว กั๋วเฟิง  หู เย่าปัง  ยกเลิกตั้งแต่ 1982  |  |
| ด ค กประธานคณะกรรมาธิการการทหารส่วนกลาง |
| --- | --- | --- |
| แห่งพรรคคอมมิวนิสต์ |  เหมา เจ๋อตง  ฮั่ว กั๋วเฟิง  เติ้ง เสี่ยวผิง  เจียง เจ๋อหมิน  หู จิ่นเทา  สี จิ้นผิง  |  |
| แห่งสาธารณรัฐ |  เติ้ง เสี่ยวผิง  เจียง เจ๋อหมิน  หู จิ่นเทา  สี จิ้นผิง  |  |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ลัตเวีย  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  ออสเตรเลีย  เกาหลี  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์  โปรตุเกส 
วิชาการ:  CiNii  Scopus 
ประชาชน:  Trove 
อื่น ๆ:  SNAC  IdRef 
ภาพถ่ายรับปริญญาของเจียง ถ่ายเมื่อ ค.ศ. 1947
เจียงใน ค.ศ. 1962
เจียงกับประธานาธิบดีบิล คลินตันใน ค.ศ. 1999
เจียงกับประธานาธิบดีวลาดิมีร์ ปูตินในการประชุมเอเปคที่เซี่ยงไฮ้ (ค.ศ. 2001)
เจียง เจ๋อหมินกล่าวสุนทรพจน์ต่อสมัชชาแห่งชาติเกาหลีใต้ใน ค.ศ. 1995
เจียงและภริยากับจอร์จ ดับเบิลยู. บุชและภริยาในครอว์ฟอร์ด รัฐเท็กซัส 25 ตุลาคม ค.ศ. 2002
ธงชาติลดครึ่งเสา ณ จัตุรัสเทียนอันเหมิน ภายหลังการถึงแก่อสัญกรรมของเจียง เจ๋อหมิน
พิธีรำลึกถึงเจียงเจ๋อหมิน ณ มหาศาลาประชาชน
คำจารึกของเจียงที่แกะสลักบนหินในหยางโจว บ้านเกิดของเขา
ประเทศซีเรียในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012

| ประเทศซีเรีย ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 |
| --- | --- |

รหัสประเทศ: SYR
เอ็นโอซี: คณะกรรมการโอลิมปิกซีเรีย
เว็บไซต์: www.syriaolymp.org (ในภาษาอาหรับและอังกฤษ)
ณ ลอนดอน
นักกีฬา: 10 คน  ใน 7 ชนิดกีฬา
ผู้เชิญธงชาติ (พิธีเปิด): Majed Aldin Ghazal
ผู้เชิญธงชาติ (พิธีปิด): Majed Aldin Ghazal
เหรียญ:  ทอง 0 เงิน 0 ทองแดง 0 รวม 0 
การเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน (ภาพรวม)
1948 1952–1964 1968 1972 1976 1980 1984 1988 1992 1996 2000 2004 2008 2012 2016 2020 2024
การเข้าร่วมในนามของชาติอื่น
 สหสาธารณรัฐอาหรับ (1960)
ประเทศซีเรีย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 30 ค.ศ. 2012 (พ.ศ. 2555) ณ กรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร ระหว่างวันที่ 27 กรกฎาคม – 12 สิงหาคม ค.ศ. 2012
กรีฑา

| นักกีฬา | รายการ | Qualification> Distance | Qualification> Position | Final> Distance | Final> Position |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Majed Aldin Ghazal | High jump | 2.16 | 28 | ไม่ต้องแข่งขัน | ไม่ต้องแข่งขัน |
| นักกีฬา | รายการ | รอบคัดเลือก> Result | รอบคัดเลือก> Rank | รอบตัดสิน> Result | รอบตัดสิน> Rank |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Ghfran Almouhamad | 400 m hurdles | 58.09 | DSQ* | ไม่ต้องแข่งขัน | ไม่ต้องแข่งขัน |
มวยสากลสมัครเล่น

| นักกีฬา | รายการ | รอบ 32 คน> ผลการแข่งขัน | รอบ 16 คน> ผลการแข่งขัน | Quarterfinals> ผลการแข่งขัน | รอบก่อนรองชนะเลิศ> ผลการแข่งขัน | รอบรองชนะเลิศ> ผลการแข่งขัน | นัดชิงชนะเลิศ> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Wessam Salamana | Bantamweight |  Abutalipov (KAZ)L 7–15 | ไม่ต้องแข่งขัน | ไม่ต้องแข่งขัน | ไม่ต้องแข่งขัน | ไม่ต้องแข่งขัน | ไม่ต้องแข่งขัน |
มวยสากลสมัครเล่น > จักรยาน

| นักกีฬา | รายการ | เวลา | อันดับ |
| --- | --- | --- | --- |
| Omar Hasanin | Men's road race | Did not finish |  |
ขี่ม้า > กระโดด

| นักกีฬา> นักกีฬา.นักกีฬา | ม้า> ม้า.ม้า | รายการ> รายการ.รายการ | รอบก่อนรองชนะเลิศ> รอบ 1.Penalties | รอบก่อนรองชนะเลิศ> รอบ 1.อันดับ | รอบก่อนรองชนะเลิศ> รอบ 2.Penalties | รอบก่อนรองชนะเลิศ> รอบ 2.รวม | รอบก่อนรองชนะเลิศ> รอบ 2.อันดับ | รอบก่อนรองชนะเลิศ> รอบ 3.Penalties | รอบก่อนรองชนะเลิศ> รอบ 3.รวม | รอบก่อนรองชนะเลิศ> รอบ 3.อันดับ | รอบตัดสิน> รอบ A.Penalties | รอบตัดสิน> รอบ A.อันดับ | รอบตัดสิน> รอบ B.Penalties | รอบตัดสิน> รอบ B.รวม | รอบตัดสิน> รอบ B.อันดับ | รวม> รวม.Penalties | รวม> รวม.อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Ahmad Saber Hamcho | Wonderboy | Individual | 1 | =33 Q | 29 | 30 | 62 | ไม่ต้องแข่งขัน | ไม่ต้องแข่งขัน | ไม่ต้องแข่งขัน | ไม่ต้องแข่งขัน | ไม่ต้องแข่งขัน | ไม่ต้องแข่งขัน | ไม่ต้องแข่งขัน | ไม่ต้องแข่งขัน | 30 | 62 |
ยิงปืน

| นักกีฬา | รายการ | รอบคัดเลือก> แต้ม | รอบคัดเลือก> อันดับ | รอบสุดท้าย> แต้ม | รอบสุดท้าย> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Raya Zin Aldden | 10 m air rifle | 388 | 50 | ไม่ต้องแข่งขัน | ไม่ต้องแข่งขัน |
ว่ายน้ำ

| นักกีฬา | รายการ | รอบอุ่นเครื่อง> เวลา | รอบอุ่นเครื่อง> อันดับ | รอบรองชนะเลิศ> เวลา | รอบรองชนะเลิศ> อันดับ | รอบชิงชนะเลิศ> เวลา | รอบชิงชนะเลิศ> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Azad Al-Barazi | 100 m breaststroke | 1:03.48 | 39 | ไม่ต้องแข่งขัน | ไม่ต้องแข่งขัน | ไม่ต้องแข่งขัน | ไม่ต้องแข่งขัน |
| นักกีฬา | รายการ | รอบอุ่นเครื่อง> เวลา | รอบอุ่นเครื่อง> อันดับ | รอบรองชนะเลิศ> เวลา | รอบรองชนะเลิศ> อันดับ | รอบชิงชนะเลิศ> เวลา | รอบชิงชนะเลิศ> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Bayan Jumah | 100 m freestyle | 59.78 | 40 | ไม่ต้องแข่งขัน | ไม่ต้องแข่งขัน | ไม่ต้องแข่งขัน | ไม่ต้องแข่งขัน |
ว่ายน้ำ > ยกน้ำหนัก

| นักกีฬา | รายการ | สแนตช์> สรุปผล | สแนตช์> อันดับ | คลีนแอนด์เจิร์ก> สรุปผล | คลีนแอนด์เจิร์ก> อันดับ | สรุปผลรวม | อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Ahed Joughili | Men's −105 kg | 180 | 8 | 218 | 5 | 398 | 6 |
| Thuraia Sobh | Women's −75 kg | 86 | 11 | 115 | 11 | 201 | 11 |
แหล่งข้อมูลอื่น

Syria at the 2012 London Summer Games เก็บถาวร 2012-11-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 ที่ลอนดอน สหราชอาณาจักร |
| --- | --- | --- |
| แอฟริกา |   แอลจีเรีย   แองโกลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   สาธารณรัฐแอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดาน   สวาซิแลนด์   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว  |  |
| อเมริกา |   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จิน  |  |
| เอเชีย |   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน   คูเวต   คีร์กีซสถาน   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   เกาหลีเหนือ   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   เกาหลีใต้   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน  |  |
| ยุโรป |   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนีย   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน  |  |
| โอเชียเนีย |   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกินี   ซามัว   หมู่เกาะโซโลมอน   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู  |  |
| อื่นๆ |   นักกีฬาอิสระ  |  |
แมฮ์มูด แอฮ์แมดีเนฌอด

| แมฮ์มูด แอฮ์แมดีเนฌอด |
| --- | --- |


ประธานาธิบดีอิหร่าน คนที่ 6
ดำรงตำแหน่ง 3 สิงหาคม พ.ศ. 2548 – 3 สิงหาคม พ.ศ. 2556
รองประธานาธิบดี: Parviz Davoodi
ผู้นำ: แอลี ฆอเมเนอี
ก่อนหน้า: โมแฮมแมด ฆอแทมี
ถัดไป: แฮแซน โรว์ฮอนี
นายกเทศมนตรีกรุงเตหะราน
ดำรงตำแหน่ง 20 มิถุนายน พ.ศ. 2546 – 3 สิงหาคม พ.ศ. 2548
ก่อนหน้า: Mohammad Hasan Malekmadani
ถัดไป: Mohammad Bagher Ghalibaf
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด:  (1956-10-28) 28 ตุลาคม ค.ศ. 1956 (68 ปี) อาราดัน อิหร่าน
ศาสนา: อิสลาม (ชีอะฮ์)
พรรคการเมือง: Islamic Society of Engineers ส่วนหนึ่งของ Alliance of Builders of Islamic Iran
วิชาชีพ: วิศวกรไฟฟ้า
ลายมือชื่อ: 

แมฮ์มูด แอฮ์แมดีเนฌอด (เปอร์เซีย: محمود احمدی‌نژاد; เกิดเมื่อวันที่ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2499) เป็นประธานาธิบดีคนที่ 6 ของประเทศอิหร่าน เขาชนะการเลือกตั้งประธานาธิบดีและดำรงตำแหน่งตั้งแต่วันที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2548
แอฮ์แมดีเนฌอดมักวิพากษ์วิจารณ์ประธานาธิบดีจอร์จ ดับเบิลยู. บุช และสนับสนุนความสัมพันธ์กับรัสเซีย เวเนซุเอลา ซีเรีย และกลุ่มรัฐอ่าวเปอร์เซีย เขากล่าวว่าโครงการนิวเคลียร์อิหร่านนั้นเป็นโครงการเพื่อสันติ และปฏิเสธที่จะยุติโครงการแม้จะขัดต่อมติคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติ
ไอโอ (ดาวบริวาร)

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ไอโอ
ไอโอ
ไอโอ (อังกฤษ: Io, กรีก: Ἰώ) เป็นดาวบริวารของดาวพฤหัสบดี  เป็นดวงที่อยู่ในสุดในกลุ่มดวงจันทร์ของกาลิเลโอที่ค้นพบโดยกาลิเลโอ กาลิเลอี เมื่อวันที่ 7 มกราคม ค.ศ. 1610 ตั้งชื่อตามไอโอนักบวชของเฮราที่ตกเป็นภรรยาของซูส
ไอโอมีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 3,642 กิโลเมตร เป็นดาวบริวารขนาดใหญ่อันดับสี่ในระบบสุริยะ พื้นผิวดาวบริวารมีภูเขาไฟที่ยังไม่ดับมากกว่า 400 ลูก ซึ่งยังปะทุซัลเฟอร์และซัลเฟอร์ไดออกไซด์ออกมาเป็นครั้งคราว