stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จังหวะวัยรุ่น ว้าวุ่นหัวใจ

| --- | --- |
จังหวะวัยรุ่น ว้าวุ่นหัวใจ

スキップとローファー (Sukippu to Rōfā)
ชื่อภาษาอังกฤษ: Skip and Loafer
แนว: สุขนาฏกรรมจินตนิยม เสี้ยวชีวิต
มังงะ
เขียนโดย: มิซากิ ทากามัตสึ
สำนักพิมพ์: โคดันชะ
สำนักพิมพ์ภาคภาษาไทย: เดกซ์เพรส
ในเครือ: อาฟเตอร์นูนเคซี
นิตยสาร: อาฟเตอร์นูนรายเดือน
กลุ่มเป้าหมาย: เซเน็ง
วางจำหน่ายตั้งแต่: 25 สิงหาคม พ.ศ. 2561 – ปัจจุบัน
จำนวนเล่ม:  9    2
อนิเมะโทรทัศน์
กำกับโดย: โคโตมิ เดไอ
เขียนบทโดย: โคโตมิ เดไอ
ดนตรีโดย: ทากัตสึงุ วากาบายาชิ
สตูดิโอ: พีเอเวิกส์
ถือสิทธิ์โดย: พลัสเมเดียเน็ตเวิกส์เอเชีย
เครือข่าย: Tokyo MX, AT-X, HAB, BS Asahi, Kansai TV
เครือข่ายภาษาไทย: เอไอเอสเพลย์, ปีลีปีลี
ฉาย:  4 เมษายน พ.ศ. 2566  – ปัจจุบัน
ตอน: 12
 สถานีย่อยการ์ตูนญี่ปุ่น
จังหวะวัยรุ่น ว้าวุ่นหัวใจ (ญี่ปุ่น: スキップとローファー; โรมาจิ: Sukippu to Rōfā) เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น แต่งเรื่องและวาดภาพโดยมิซากิ ทากามัตสึ ตีพิมพ์ในนิตยสารอาฟเตอร์นูนรายเดือนของสำนักพิมพ์โคดันชะตั้งแต่เดือนสิงหาคม พ.ศ. 2561 มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์เดกซ์เพรส ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ดัดแปลงผลิตโดยสตูดิโอพีเอเวิกส์ มีออกอากาศตั้งแต่เดือนเมษายนถึงมิถุนายน พ.ศ. 2566 โดยมีการประกาศฤดูกาลที่ 2 แล้ว
สื่อ > มังงะ

ซีรีส์มังงะ จังหวะวัยรุ่น ว้าวุ่นหัวใจ แต่งเรื่องและวาดภาพโดยมิซากิ ทากามัตสึ ตีพิมพ์ในนิตยสารอาฟเตอร์นูนรายเดือนของสำนักพิมพ์โคดันชะตั้งแต่วันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2561 สำนักพิมพ์โคดันชะรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (ทังโกบง) เล่มแรกวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2562 วางจำหน่ายถึงเล่มที่ 8 เมื่อวันที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2566
ส่วนในประเทศไทย วันที่ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2566 สำนักพิมพ์เดกซ์เพรส ได้ประกาศลิขสิทธิ์สำหรับการตีพิมพ์มังงะฉบับภาษาไทย
สื่อ > มังงะ > หนังสือมังงะ

| # | วันที่ออกจำหน่าย | ISBN |
| --- | --- | --- |
| 1 |  23 มกราคม พ.ศ. 2562 | 978-4-06-514209-7 |
| 2 |  23 กรกฎาคม พ.ศ. 2562 | 978-4-06-516300-9 |
| 3 |  21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563 | 978-4-06-518471-4 |
| 4 |  21 สิงหาคม พ.ศ. 2563 | 978-4-06-520539-6 |
| 5 |  23 มีนาคม พ.ศ. 2564 | 978-4-06-522497-7 |
| 6 |  22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2564 | 978-4-06-525779-1 |
| 7 |  22 มิถุนายน พ.ศ. 2565 | 978-4-06-528147-5 |
| 8 |  23 มกราคม พ.ศ. 2566 | 978-4-06-530267-5 |
สื่อ > อนิเมะ

ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2564 มีการประกาศว่าซีรีส์มังงะจะได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ จะผลิตโดยสตูดิโอพีเอเวิกส์ กำกับและเขียนบทโดยโคโตมิ เดไอ ออกแบบตัวละครโดยมานามิ อูเมชิตะซึ่งรับหน้าที่เป็นหัวหน้าผู้กำกับแอนิเมชันด้วย แต่งดนตรีประกอบโดยทากัตสึงุ วากายาบาชิ ซีรีส์มีกำหนดออกอากาศในวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2566 ทางช่องโตเกียวเอ็มเอ็กซืและเครือข่ายอื่น ๆ เพลงเปิดชื่อเพลงว่า "เมลโลว์" (メロウ, Merō) ร้องโดยเคนะ ซูดะ ส่วนเพลงปิดชื่อเพลงว่า "ฮานาอูตะ โตะ มาวาริ มิจิ" (ハナウタとまわり道, Hanauta to Mawari Michi, แปลว่า "การฮัมเพลงและทางอ้อม") ร้องโดยริกาโกะ ไอดะ อนิพลัสได้ลิขสิทธิ์เผยแพร่ซีรีส์อนิเมะในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
สื่อ > อนิเมะ > รายชื่อตอน

| ตอน | ชื่อ  | กำกับโดย  | เขียนโดย  | สตอรีบอร์ดโดย  | วันที่ฉายครั้งแรก  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | "ใหม่กิ๊ง" ถอดเสียง: "Pikapika" (ญี่ปุ่น: ピカピカ) | โคโตมิ เดไอ | โยโกะ โยไนยามะ | โคโตมิ เดไอ | 4 เมษายน 2566 (2566-04-04) |
| 2 | "ยุกยิก เงอะงะ" ถอดเสียง: "Sowasowa Urouro" (ญี่ปุ่น: そわそわ うろうろ) | ยูริโกะ อาเบะ | โทโมโกะ ชิโนซูกะ | ยูริโกะ อาเบะ | 11 เมษายน 2566 (2566-04-11) |
| 3 | "ใจฟู มึนตึง" ถอดเสียง: "Fuwafuwa Bachibachi" (ญี่ปุ่น: フワフワ バチバチ) | อากิระ ทากามูระ | คัตสึโร ฮิดากะ | Jong Heo | 18 เมษายน 2566 (2566-04-18) |
| 4 | "เจ็บแปลบ แน่นเอี้ยด" ถอดเสียง: "Piripiri Katsukatsu" (ญี่ปุ่น: ピリピリ カツカツ) | เค็ง ซานูมะ | โทโมโกะ ชิโนซูกะ | เค็ง ซานูมะ | 25 เมษายน 2566 (2566-04-25) |
| 5 | "จิ้มจึ้ก เบิกบาน" ถอดเสียง: "Chikuchiku Isoiso" (ญี่ปุ่น: チクチク いそいそ) | โยเฮ ฟูกูอิ | คัตสึโร ฮิดากะ | โนริฮิโระ นางานูมะ | 2 พฤษภาคม 2566 (2566-05-02) |
| 6 | "ชุ่มฉ่ำ วูบวาบ" ถอดเสียง: "Shitoshito Chikachika" (ญี่ปุ่น: シトシト チカチカ) | โทโมโกะ ฮิรามูกิ | โยโกะ โยไนยามะ | โทชิยะ ชิโนฮาระ | 9 พฤษภาคม 2566 (2566-05-09) |
| 7 | "พึ่บพั่บ ฮอตฮิต" ถอดเสียง: "Patapata Motemote" (ญี่ปุ่น: パタパタ モテモテ) | มิตสึโยะ โยโกโนะ | คัตสึโร ฮิดากะ | ยูริโกะ อาเบะ | 16 พฤษภาคม 2566 (2566-05-16) |
| 8 | "อบอ้าว หลากหลาย" ถอดเสียง: "Muwamuwa Iroiro" (ญี่ปุ่น: ムワムワ いろいろ) | ชิเอะ ยามาชิโระ | โยโกะ โยไนยามะ | ชิเอะ ยามาชิโระ | 23 พฤษภาคม 2566 (2566-05-23) |
| 9 | "เหลวเป๋ว ลั้ลลา" ถอดเสียง: "Torotoro Runrun" (ญี่ปุ่น: トロトロ ルンルン) | ชู ฮมมะ | คัตสึโร ฮิดากะ | ชู ฮมมะ | 30 พฤษภาคม 2566 (2566-05-30) |
| 10 | "ติดขัด ไหลริน" ถอดเสียง: "Batabata Poroporo" (ญี่ปุ่น: バタバタ ポロポロ) | ทากาโนริ ยาโนะ | โยโกะ โยไนยามะ | คัตสึมิ เทราฮิงาชิ | 6 มิถุนายน 2566 (2566-06-06) |
| 11 | "เฮฮา ร้อนรน" ถอดเสียง: "Waiwai Zawazawa" (ญี่ปุ่น: ワイワイ ザワザワ) | ยูริโกะ อาเบะ | คัตสึโร ฮิดากะ | ยูริโกะ อาเบะ | 13 มิถุนายน 2566 (2566-06-13) |
| 12 | "ระยิบระยับ" ถอดเสียง: "Kirakira" (ญี่ปุ่น: キラキラ) | โคโตมิ เดไอ | โยโกะ โยไนยามะ | โคโตมิ เดไอ | 20 มิถุนายน 2566 (2566-06-20) |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการของมังงะที่อาฟเตอร์นูนรายเดือน (ญี่ปุ่น)
เว็บไซต์ทางการของอนิเมะ (ญี่ปุ่น)
อนิเมะ จังหวะวัยรุ่น ว้าวุ่นหัวใจ ที่เอไอเอสเพลย์
อนิเมะ จังหวะวัยรุ่น ว้าวุ่นหัวใจ ที่ปีลีปีลี
จังหวะวัยรุ่น ว้าวุ่นหัวใจ (มังงะ) ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
| ด ค กพีเอเวิกส์ |
| --- | --- |
ซีรีส์โทรทัศน์:  True Tears (2008)  Canaan (2009)  แองเจิลบีทส์! แผนพิชิตนางฟ้า (2010)  สาวเรียวกังหัวใจเกินร้อย (2011)  อนาเธอร์ (2012)  ทาริ ทาริ บทเพลงบรรเลงฝัน (2012)  เรดดาต้าเกิร์ล (2013)  ชิโมกาโมะ มหัศจรรย์ครอบครัวทานุกิ (2013)  Nagi-Asu: A Lull in the Sea (2013–2014)  Glasslip (2014)  Shirobako (2014–2015)  Charlotte (2015)  ฮารุจิกะกับปริศนาทำนองนั้น (2016)  Kuromukuro (2016)  ซากุระเควสต์ (2017)  ชิโมกาโมะ มหัศจรรย์ครอบครัวทานุกิ 2 (2017)  สู้เพื่อฝัน ม้าสาวเดอร์บี้ (2018)  Sirius the Jaeger (2018)  อิโรซุกุเซไคโนะอะชิตะคาระ (2018)  Fairy Gone (2019)  A3! (2020)  Appare-Ranman! (2020)  วันที่ฉันกลายเป็นพระเจ้า (2020)  อควาโทปแห่งทรายขาว (2021)  ขงเบ้ง เจาะเวลามาปั้นดาว (2022)  อากิบะเมดวอร์ (2022)  คู่หูคุณพ่อยอดนักฆ่า (2023)  จังหวะวัยรุ่น ว้าวุ่นหัวใจ (2023)  Sakuna: Of Rice and Ruin (2024)  มาโยนากะ พั้นช์ (2024)  นานาเระ ฮานะนาเระ (2024)  สามสาวสุดเท่มิคาโดโนะดันโก๊ะเกินคาด (2025) 
ภาพยนตร์:  Professor Layton and the Eternal Diva (2009)  Mai no Mahō to Katei no Hi (2011)  สาวเรียวกังหัวใจเกินร้อย: Home Sweet Home (2013)  Maquia: When the Promised Flower Blooms (2018)  Shirobako Movie (2020)  ยินดีต้อนรับสู่โรงกลั่นโคมาดะ (2023) 
OVA/ONA:  แองเจิลบีทส์! แผนพิชิตนางฟ้า: Stairway to Heaven (2010)  The Other -Karma- (2012)  Exodus! Episode 1: Exit Tokyo (2015)  แองเจิลบีทส์! แผนพิชิตนางฟ้า: Hell's Kitchen (2015)  The Third Girls Aerial Squad Episode 1 (2015)  Charlotte (2016)  สู้เพื่อฝัน ม้าสาวเดอร์บี้ (2018) 
วิดีโอเกม:  Wild Arms 3 (2002)  Professor Layton and the Curious Village (2007)  Professor Layton and the Diabolical Box (2007)  Professor Layton and the Unwound Future (2008)  Triggerheart Exelica -Enhanced- (2009)  Professor Layton and the Last Specter (2009)  Professor Layton and the Miracle Mask (2011)  Professor Layton and the Azran Legacy (2013) 
 หมวดหมู่
วันชัย สุวารี

| ข้อมูลส่วนตัว |
| --- | --- | --- | --- |
ชื่อเต็ม:  วันชัย สุวารี
สถานที่เกิด:   ไทย
สโมสรเยาวชน
 ทีม
:  มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ทีมชาติ
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
|  |  ทีมชาติไทย |   |   |
| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
ชื่อเต็ม:  วันชัย สุวารี
ระหว่างประเทศ
| ปี |  ลีก |  หน้าที่ |  |
| พ.ศ. 2511 |  กีฬาฟุตบอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968 |  ผู้ตัดสิน |  |
ระวังสับสนกับ วินธัย สุวารี นักแสดงชาวไทย
พล.ต.ท. วันชัย สุวารี เป็นทั้งอดีตนักฟุตบอลและกรรมการตัดสินฟุตบอลชาวไทย และเป็นผู้เข้าแข่งกีฬาฟุตบอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956 ที่เมลเบิร์น ประเทศออสเตรเลีย โดยเป็นหนึ่งในชุดประวัติศาสตร์ของฟุตบอลทีมชาติไทย ที่เข้าร่วมแข่งฟุตบอลในโอลิมปิกเป็นครั้งแรก
ประวัติ

เมื่อครั้งที่วันชัย สุวารี เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เขาได้เป็นหนึ่งในนักฟุตบอลผู้เข้าแข่งขันฟุตบอลประเพณีจุฬาฯ-ธรรมศาสตร์ ใน พ.ศ. 2499 วันชัยเข้าแข่งขันในกีฬาฟุตบอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956 โดยได้พบกับทีมชาติบริเตนใหญ่ ที่ซึ่งทีมชาติไทยตกรอบ 16 ทีมสุดท้ายด้วยผลการแข่ง 9 ประตูต่อ 0
ผู้ตัดสินอาชีพ

วันชัยได้รับการเปิดตัวในฐานะผู้ตัดสินอาชีพในระดับนานาชาติเมื่อ พ.ศ. 2508 โดยทำหน้าที่ในการแข่งขันนัดสำคัญ รวมถึงในกีฬาฟุตบอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968 เมื่อครั้งที่ทีมชาติเม็กซิโกพบกับทีมชาติกินี
เกียรติประวัติ

พ.ศ. 2549 - นักกีฬารางวัลอัศวพาหุ
แหล่งข้อมูลอื่น

Hornyák Lajos: A labdarúgás játékszabályai (Labdarúgó játékvezetők kézikönyve) - HOT-FIVE Kft. 2002,  ISBN 963-202-807-4 (ฮังการี)
| ด ค กรายชื่อนักกีฬาทีมชาติไทย – โอลิมปิกฤดูร้อน 1956 |
| --- | --- | --- |
|  1 เกษม  2 สำรวย  3 ประทีป  4 สุกิจ  5 สุรพงษ์  6 โสภณ  7 บำเพ็ญ  8 วิวัฒน์  9 สุชาติ  10 นิตย์  11 ตุ๊  12 ประสันต์  13 วันชัย  ผู้ฝึกสอน: บุญชู  |  1 เกษม  2 สำรวย  3 ประทีป  4 สุกิจ  5 สุรพงษ์  6 โสภณ  7 บำเพ็ญ  8 วิวัฒน์  9 สุชาติ  10 นิตย์  11 ตุ๊  12 ประสันต์  13 วันชัย  ผู้ฝึกสอน: บุญชู  |  |
ประทัด (ดอกไม้ไฟ)

การจุดประทัดด้วยมือ
ประทัด (อังกฤษ: firecracker) เป็นวัตถุระเบิดเพื่อให้เกิดเสียงดัง มักใช้ในงานเทศกาลต่าง ๆ
ลักษณะ

ประทัดส่วนใหญ่เป็นก้อนดินปืนและสารอื่น ๆ ซึ่งถูกทำให้แข็งและห่อด้วยกระดาษสี มักมีสีสันสดใสและมีปลายชนวนอยู่ด้านใดด้านหนึ่ง ประทัดส่วนใหญ่เป็นลูกเดี่ยว แต่ประทัดจีนซึ่งใช้ในงานเทศกาล มักถูกมัดรวมกันเป็นแผง
ส่วนประกอบ

เปลือกนอกมักทำจากกระดาษแข็งหรือพลาสติก
เนื้อในมักทำจาก ดินปืน, ดินประสิว หรือ ดินดำ
ของเหลวสำหรับจุดชนวนหรือวัตถุใดก็ได้ที่มีคุณสมบัติคล้ายกับสารข้างต้น ทั้งนี้ เพื่อทำให้ประทัดมีเสียงดัง
ประวัติ

ประทัดนั้นถูกประดิษฐ์ขึ้นโดยชาวจีนเมื่อ 200 ปีก่อนคริสต์ศักราช โดยหลังจากที่มีการค้นพบดินปืนแล้ว จึงได้นำมาใส่ในปล้องไผ่เมื่อให้ความร้อนจึงเกิดระเบิดเป็นเสียงดังรุนแรง เมื่อปี ค.ศ. 500 ชาวจีนเริ่มนำประทัดมาใช้ในงานเทศกาลกันอย่างจริงจัง เพราะเสียงดังของประทัดทำให้ผู้คนหวาดกลัวก็น่าจะไล่ภูตผีปีศาจให้หวาดกลัวได้เช่นกัน ด้วยการนี้จึงพัฒนามาเป็นประเพณีการจุดประทัดในปัจจุบัน
จนกระทั่ง ค.ศ. 600 ชาวจีนได้พัฒนาประทัดให้มีอำนาจการทำลายล้างสูงมากยิ่งขึ้นและพัฒนามาเป็นธนูไฟและประทัดลูกหนูรวมถึงระเบิดในที่สุด ในปี ค.ศ. 1200 มาร์โค โปโล นักสำรวจชาวยุโรป
ได้นำเทคนิคการประดิษฐ์ดินปืนรวมถึงประทัดมาเผยแพร่สู่ทวีปยุโรปในที่สุด
รูปแบบ

ประทัดจิ๋ว หรือ กระเทียม เป็นประทัดขนาดเล็กที่คนไทยคุ้นเคยกันดี ทำจากดินปืนผสมก้อนกรวดห่อด้วยกระดาษหรือพลาสติกแต่ละชิ้นมีขนาดไม่เกิน 2 ซม. ไม่มีชนวน การระเบิดเกิดจากการเขวี้ยงลงพื้นหรือให้กระทบกับวัตถุ ตัวกรวดจะเสียดสีกับดินประสิวและเกิดการระเบิดขึ้น
ประทัดหนู เป็นประทัดขนาดเล็กถูกคิดค้นขึ้นโดยชาวจีนเพื่อใช้ข่มขู่ศัตรูรวมถึงทำให้ม้าพยศ ปัจจุบันประทัดหนูเป็นประทัดขนาดเล็ก เมื่อถูกจุดจะวิ่งวนไปมาพร้อมกับพ่นประกายไฟออกมาบนพื้น ตัวประทัดมักทำจากกระดาษแข็ง ก้นของประทัดมักจะทำให้กลมหรือมนเพื่อให้เคลื่อนที่ได้สะดวก และมีปลายชนวนยื่นออกมาจากด้านหนึ่ง คนไทยมักเรียกว่า ผีเสื้อ
ประทัดจีน เป็นประทัดอีกตัวที่คนไทยคุ้นเคยกันดี ประทัดจีนมักใช้ในงานเทศกาลตรุษจีนรวมถึงเทศกาลงานมงคลต่าง ๆ ตัวประทัด 1 ลูก มีขนาดประมาณ 5 ซม. หรือใหญ่กว่าตัวประทัดทำจากกระดาษสี (ส่วนมากเป็นสีแดง) ภายในบรรจุดินปืนหรือดินประสิวและมีชนวนทำจากกระดาษไผ่ยื่นออกมา จากนั้นจึงนำมามัดเป็นแผงหรือม้วนให้มีประทัดมากกว่า 100 ลูกขึ้นไป การจุดสามารถวางจุดบนพื้นหรือจะแขวนไว้จุดก็ได้ เมื่อจุดแล้วตัวประทัดจะระเบิดต่อ ๆ กันไปเกิดเสียงดังต่อเนื่อง ชาวจีนเชื่อกันว่าจะเป็นการขับไล่ภูตผีปีศาจและนำสิริมงคลมาให้
ประทัดยักษ์ เป็นประทัดขนาดใหญ่ถือว่าเป็นอาวุธอันตรายมีขนาดใหญ่เกิน 10 ซม. ขึ้นไปอาจห่อกระดาษหรือใส่ในท่อพีวีซี มีลักษณะคล้ายไดนาไมต์แต่อานุภาพน้อยกว่า มีอันตรายต่อใบหูรวมถึงโสตประสาทและอาจอันตรายถึงชีวิต ปัจจุบันมักเป็นอาวุธหรือนำมาใช้ก่อความวุ่นวาย
การใช้งาน

ใช้ขอความช่วยเหลือ ประทัดสามารถใช้เป็นอุปกรณ์สำหรับขอความช่วยเหลือได้โดยที่เสียงของประทัดจะทำให้ผู้คนที่อยู่ในบริเวณใกล้เคียงได้ยินและสามารถเข้าช่วยเหลือได้ แต่เนื่องจากการ ใช้สัญญาณควันและอุปกรณ์อื่น ๆ ได้ผลดีและปลอดภัยกว่า ประทัดจึงไม่ค่อยได้ใช้ในการนี้เท่าไหร่
จุดเพื่อไล่สัตว์จำพวกนก ประทัดนั้นมีเสียงดังมากจึงเหมาะที่จะใช้ไล่นกที่มาทำลายพืชผลทางการเกษตรหรืออื่น ๆ ประทัดจะใช้ได้ผลดีในกรณีที่นกมาเป็นกลุ่มหรือฝูงใหญ่ ๆ เท่านั้นเพราะนกจะตกใจเสียงประทัดและบินหนีไปพร้อม ๆ กัน
ใช้ในงานเทศกาลต่าง ๆ เช่น เทศกาลตรุษจีน เพราะมีความเชื่อกันว่าจะทำให้เกิดโชคลาภและขับไล่สิ่งชั่วร้าย
ความอันตรายของประทัดและการใช้ให้ถูกวิธี

ควรแขวนหรือวางในที่ที่เหมาะสมแล้วจุดชนวน เมื่อจุดแล้วควรถอยห่างประมาณ 5 เมตร
แหล่งข้อมูลอื่น

ประทัดกระเทียม
วาด รวี

| รวี สิริอิสสระนันท์ |
| --- | --- |
เกิด: 27 มิถุนายน พ.ศ. 2514 โรงพยาบาลหัวเฉียว กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
เสียชีวิต: 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2565 (50 ปี) โรงพยาบาลเลิดสิน กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
นามปากกา: วาด รวี
อาชีพ: นักเขียน, บรรณาธิการ
สัญชาติ:  ไทย
ช่วงเวลา: พ.ศ. 2542 – 2563
แนวร่วมในทางวรรณคดี: คณะนักเขียนวรรณกรรมร่วมสมัยหัวก้าวหน้า ที่เชิญชวนให้ร่วมลงชื่อแก้ไข ม. 112 ในปี พ.ศ. 2554
วาด รวี ชื่อจริง รวี สิริอิสสระนันท์ (27 มิถุนายน พ.ศ. 2514 – 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2565) เป็นนักเขียนชาวไทยและบรรณาธิการสำนักพิมพ์ไชน์ เคยเป็นบรรณาธิการวารสารหนังสือใต้ดินและดำเนินงานสำนักหนังสือใต้ดิน วาด รวี เคยเป็นกรรมการรางวัลพานแว่นฟ้า ของสำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร แต่ทำหน้าที่ได้ไม่นานก็ลาออกเนื่องจากความไม่ลงรอยในการดำเนินงานของคณะกรรมการและสมาคมนักเขียน
วาด รวี เสียชีวิตลง โดยได้มีการประกาศเมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2565 โดยการเปิดเผยของ วชิระ บัวสนธ์ บรรณาธิการและเจ้าของสำนักพิมพ์สามัญชนผ่านทางหน้าเฟซบุ๊กส่วนตัวของตน
ประวัติ

วาด รวี มีชื่อเล่นว่า "เป้" เกิดเมื่อวันที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2514 ที่โรงพยาบาลหัวเฉียว โดยที่เชื้อสายฝั่งพ่อมาจากประเทศจีน ฝั่งแม่สืบเชื้อสายมาจากทหารเรือ (ทวด) เรียนระดับชั้นอนุบาลที่ YWCA ระดับเตรียมประถมที่โรงเรียนบุปผานุกุล ระดับมัธยมศึกษาตอนต้นที่โรงเรียนกรุงเทพคริสเตียน ระดับอาชีวศึกษาที่โรงเรียนอัสสัมชัญพาณิชยการ และระดับอุดมศึกษาที่มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ
ระหว่างการศึกษาระดับอุดมศึกษา เขาเป็นนักกิจกรรมด้านสิ่งแวดล้อม โดยเมื่อระยะเวลาผ่านไปเขากลับรู้สึกว่าสิ่งที่เรียนอยู่ขัดแย้งกับสิ่งที่เขาสนใจ จนทำทำให้เขาตัดสินใจเขียนหนังสือในระหว่างเรียน จึงเริ่มต้นด้วยการเขียนเรื่องสั้น และส่งไปตีพิมพ์ที่นิตยสารช่อการะเกด ที่มีสุชาติ สวัสดิ์ศรีเป็นบรรณาธิการ หลังจากเขียนเรื่องสั้นส่งตีพิมพ์ได้ระยะหนึงจึงตัดสินใจเขียนหนังสือเป็นหลัก และไม่เรียนหนังสือต่อ ออกมาเป็นนักเขียนอิสระ โดยเขียนทั้งเรื่องสั้น บทกวี ความเรียง และออกเดินทางโดยไม่มีที่อยู่เป็นหลักแหล่ง
ด้วยความที่ไม่มีประสบการณ์ด้านงานเขียนเลย วาด รวีจึงไปปรึกษากับ วชิระ บัวสนธ์ บรรณาธิการและเจ้าของสำนักพิมพ์สามัญชน ทำให้วชิระมีแนวคิดในการจัดตั้งสำนักพิมพ์ใต้ดินขึ้นมา โดยให้วาด รวีเป็นผู้ร่วมงานในสำนักพิมพ์แห่งนั้น โดยบางคนระบุว่าเขาเป็นเจ้าของสำนักพิมพ์ใต้ดิน ซึ่งกิจกรรมแรกที่เขาจัดคือการจัดงาน “ทางเลือกทางรอดของวรรณกรรมนอกกระแส” และเชิญคนในวงการวรรณกรรมนอกกระแสมาร่วมพูดคุย อาทิ เรืองเดช จันทรคีรี, จตุพล บุญพรัด บรรณาธิการแพรวสำนักพิมพ์, วชิระ บัวสนธ์, รักษ์ มนัญญา บรรณาธิการดอกหญ้า
จากนั้นเขาได้ออกมาก่อตั้งสำนักพิมพ์ไชน์ (Shine Publishing House) จดทะเบียนในวันที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2544 โดยตีพิมพ์งานเกี่ยวกับ งานเขียนวิชาการเพื่อสาธารณะ และความรู้เรื่องสังคมการเมือง บทกวี เรื่องสั้น นิยาย เรียงความ บันทึก ประวัติศาสตร์ และงานแปลต่าง ๆ โดยมีสโลแกนว่า กล้าที่จะรู้ ! กล้าที่จะแสดงความคิดและจินตนาการ !!
วาด รวี เป็นหนึ่งใน 7 นักเขียนวรรณกรรมร่วมสมัยหัวก้าวหน้า ที่เขียนจดหมายเปิดผนึกถึงนักเขียนไทยทั่วประเทศ ให้ร่วมลงชื่อเรียกร้องให้มีการแก้ไขกฎหมายอาญามาตรา 112 และให้ยกเลิกการใช้กฎหมายดังกล่าวปิดกั้นการแสดงออกและความเห็นทางการเมืองในปี พ.ศ. 2554
วาด รวี เสียชีวิตเมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2565 ท่ามกลางความอาลัยของนักเขียน และนักกิจกรรมที่เคยร่วมงานด้วย โดยได้ประกอบพิธีกรรมทางศาสนา ณ วัดด่าน (พระราม 3) กรุงเทพมหานคร และฌาปณกิจในวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2565
ผลงาน

วาด รวี มีผลงานเขียนหลากหลายและตีพิมพ์สม่ำเสมอ เฉพาะผลงานที่รวมเป็นหนังสือเล่ม ได้แก่
พ.ศ. 2542 รวมเรื่องสั้น เดนฝัน พิมพ์โดย สำนักหนังสือใต้ดิน
พ.ศ. 2544 เรื่องสั้น ปิดบริสุทธิ์ พิมพ์โดย สำนักหนังสือใต้ดิน
พ.ศ. 2546 รวมเรียงความ คิดสั้น พิมพ์โดย สำนักพิมพ์ไชน์
พ.ศ. 2548 รวมเรื่องสั้น ชั่วขณะ พิมพ์โดย สำนักพิมพ์ไชน์
พ.ศ. 2549 รวมบทความ ผู้ชายที่กำลังสืบพันธุ์ พิมพ์โดย สำนักพิมพ์ open
พ.ศ. 2551 สารคดี Fighting Publisher ประวัตินักทำหนังสือกบฏฉบับใต้ดิน พิมพ์โดยสำนักพิมพ์ open
พ.ศ. 2552 ผลงานแปล บันทึกสงครามปฏิว้ติคิวบา ของ เช เกวารา จัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ศรีปัญญา
พ.ศ. 2554 วิกฤต 19, ลำดับเหตุการณ์บ้านเมือง 19 กันยายน 2549 ถึง 19 พฤษภาคม 2553 จัดพิมพ์โดย สำนักพิมพ์ศรีปัญญา
พ.ศ. 2555 รวมบทความ ภูเขาน้ำแข็ง จัดพิมพ์โดย สำนักพิมพ์ไชน์
พ.ศ. 2556 รวมเรื่องสั้น พื้นผิวของความทรมาน โดย สำนักพิมพ์ไชน์
พ.ศ. 2557 รวมเรียงความ ในลวงใจ โดย สำนักพิมพ์ไชน์
พ.ศ. 2557 ผลงานแปลเรื่องสั้น ชายชรากับทะเล ของ เออร์เนสต์ เฮมิงเวย์ โดย สำนักพิมพ์ไต้ฝุ่น
พ.ศ. 2560 รวมบทความ การเมืองโมเบียส พิมพ์โดย สำนักพิมพ์ไชน์
พ.ศ. 2563 โอลด์รอยัลลิสต์ดาย พิมพ์โดย สำนักพิมพ์ไชน์
มิดเรนจ์

มิดเรนจ์ (mid range) สามารถหมายถึง
ค่ากึ่งกลางพิสัย ในทางคณิตศาสตร์
มิดเรนจ์  (ลำโพง) ลำโพงขนาดกลางของตู้ลำโพงถูกออกแบบมาเพื่อให้เสียงในช่วงความถี่กลาง
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าตรีเพ็ชรุตม์ธำรง

| สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าตรีเพ็ชรุตม์ธำรง |
| --- | --- |
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ ชั้น 5 เจ้าฟ้าชั้นเอก

ประสูติ: 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2425
สิ้นพระชนม์: 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2430 (5 ปี)
ราชวงศ์: จักรี
พระบิดา: พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
พระมารดา: สมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าตรีเพ็ชรุตม์ธำรง เป็นพระราชโอรสพระองค์ที่ 39 ใน พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว กับสมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ประสูติเมื่อวันพุธ แรม 5 ค่ำ เดือน 3 ปีมะเส็ง ตรงกับวันที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2425 เป็นพระอนุชาในพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นพระเชษฐาในพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว มีพระนามลำลองว่า "ทูลกระหม่อมกลาง" สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2430 สิริพระชันษา 5 ปี พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สร้างถนนขึ้นและพระราชทานชื่อถนนว่า "ถนนตรีเพชร" เพื่อเป็นอนุสรณ์แก่สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าตรีเพ็ชรุตม์ธำรง พระราชโอรส
"สมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้าตรีเพ็ชรุตม์ธำรง นริศรวงศ์เทวราช วโรภโตชาดพิสุทธิ์ รัตนบุรุษย์จุฬาลงกรณ์ บดินทรเทพวโรรส อดุยยศวิสุทธิกระษัตริย์ ขัตติยราชกุมาร"
เดิมนั้นถนนตรีเพชรเริ่มต้นตั้งแต่ถนนเจริญกรุงจดถนนพาหุรัด ต่อมาใน พ.ศ. 2441 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ตัดถนนตรีเพชรต่อจากถนนพาหุรัดถึงถนนจักรเพชร และใน พ.ศ. 2475 มีงานฉลองอาณาจักรรัตนโกสินทร์ 150 ปี พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สร้างสะพานพระพุทธยอดฟ้าขึ้นในแนวตรงจากถนนตรีเพชร จึงให้ขยายถนนตรีเพชรตั้งแต่ช่วงจดถนนพาหุรัดถึงช่วงจรดถนนจักรเพชร
พระอิสริยยศ

| ธรรมเนียมพระยศของ สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าตรีเพ็ชรุตม์ธำรง |
| --- | --- |
การทูล: ใต้ฝ่าพระบาท
การแทนตน: ข้าพระพุทธเจ้า
การขานรับ: พ่ะย่ะค่ะ/เพคะ
สมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้าตรีเพ็ชรุตม์ธำรง (8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2425 - 23 ตุลาคม พ.ศ. 2453)
สมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอ เจ้าฟ้าตรีเพ็ชรุตม์ธำรง (23 ตุลาคม พ.ศ. 2453 - 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2468)
สมเด็จพระเจ้าพี่ยาเธอ เจ้าฟ้าตรีเพ็ชรุตม์ธำรง (26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2468 - 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2478)
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าตรีเพ็ชรุตม์ธำรง (10 กรกฎาคม พ.ศ. 2478 เป็นต้นไป)
เดร์ก

เดร์ก (Derg หรือ Dergue; จากอามารา: ደርግ, "คณะกรรมการ" หรือ "สภา"; โอโรโม: Dergii) หรือชื่อทางการ รัฐบาลทหารชั่วคราวแห่งเอธิโอเปีย (อังกฤษ: Provisional Military Government of Ethiopia) เป็นคณะรัฐประหารและรัฐบาลทหารผู้ปกครองประเทศเอธิโอเปียจากปี ค.ศ. 1974 ถึง 1987 ที่ซึ่งเริ่มมีการเปลี่ยนผ่านสู่รัฐบาลพลเมือง แต่กองทัพยังคงมีตำแหน่งอยู่จนถึงปี ค.ศ. 1991
เดร์กจัดตั้งขึ้นในเดือนมิถุนายนปี ค.ศ. 1974 ภายใต้ชื่อ คณะกรรมการร่วมกองทัพ, ตำรวจ และกองกำลังรักษาดินแดน (อังกฤษ: Coordinating Committee of the Armed Forces, Police and Territorial Army) โดยประกอบขึ้นด้วยเจ้าหน้าที่จากกองทัพเอธิโอเปียและตำรวจภายใต้การนำในระยะแรกของ อามาน อันโดม ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อคณะใหม่เป็นทางการว่า คณะกรรมการบริหารโดยกองทัพชั่วคราว (Provisional Military Administrative Council) เมื่อเดือนกันยายน ค.ศ. 1974 และล้มล้างการปกครองของจักรวรรดิเอธิโอเปียรวมถึงจักรพรรดิฮายิเล เซลาสซีขณะเกิดการประท้วงใหญ่ เดร์กได้ทำการยกเลิกสถาบันพระมหากษัตริย์ในเอธิโอเปียและก่อตั้งรัฐมากซิสต์-เลนนินนิสต์แบบหนึ่งพรรคการเมือง โดยมีคณะล้มล้างการปกครองเป็นพรรคแนวหน้าภายใต้รัฐบาลชั่วคราว การล้มล้างระบอบฟิวดัล, เพิ่มอัตราการรู้หนังสือ, โอนย้ายกิจการต่าง ๆ มาเป็นของรัฐ และการปฏิรูปที่ดินครั้งใหญ่ ซึ่งรวมถึงการจัดสรรนิคมใหม่และการทำเป็นหมู่บ้านจากที่สูงเอธิโอเปียเป็นประเด็นสำคัญของรัฐบาล ต่อมาในปี ค.ศ. 1977 เมินกึสทู ฮัยเลอ มารียัม ขึ้นดำรงตำแหน่งประธานและเริ่มแคมเปญการกดขี่ทางการเมือง เรดแทเรอร์ (Qey Shibir) เพื่อกำจัดคู่ตรงข้ามทางการเมือง ส่งผลให้มีผู้ถูกจองจำและประหารชีวิตโดยไม่ผ่านการตัดสินคดีทางกฎหมายหลายหมื่นราย
กระทั่งช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 1980 ซึ่งเอธิโอเปียเผชิญปัญหาหลายประการ ทั้งการฟื้นตัวจากความพยายามบุกรุกดินแดนจากโซมาเลีย, ฤดูแล้ง, การเสื่อมถอยทางเศรษฐกิจ และ ทุพิกขภัยใหญ่ปี 1983–1985 ซึ่งมีผู้เสียชีวิตมากกว่าหลายล้านคน นำไปสู่การพึ่งพาความช่วยเหลือจากต่างชาติอย่างหนักและการปะทุขึ้นใหม่ของความขัดแย้งในประเทศ โดยเฉพาะการต่อสู้เรียกร้องเอกราชของเอริเทรีย และสงครามกลางเมืองระหว่างกองทัพซึ่งเป็นรัฐบาลเอง กลุ่มกบฏ และกองกำลังตามชายแดน ในปี ค.ศ. 1987 เมนกิสทูยุบเลิกเดร์กและก่อตั้งสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเอธิโอเปีย ภายใต้การนำของพรรคแรงงาน และรัฐบาลพลเรือนใหม่แต่ยังคงเต็มไปด้วยสมาชิกจากเดร์ก ทั้งฮายิเล เซลาสซี และเดร์ก ได้ย้ายชาวอามาราไปทางใต้ของประเทศเพื่อจัดการและตั้งศูนย์กลางที่นั่น ในระหว่างนั้นก็ได้ทำการกำจัดวัฒนธรรมและภาษาโอโรโมในท้องถิ่น และแทนที่ด้วยอามารา
บรรณานุกรม

Bahru Zewde. 2001. A History of Modern Ethiopia (second edition). London: James Currey.
Henze, Paul. 2000. Layers of Time: A History of Ethiopia. New York: Palgrave. ISBN 0-312-22719-1
Ottway, Marina & David. 1978. Ethiopia: Empire in Revolution. New York: Africana
de Waal, Alex (1991). Evil Days: Thirty Years of War and Famine in Ethiopia. New York & London: Human Rights Watch. ISBN 1-56432-038-3.
de Waal, Alex (2002) [1997]. Famine Crimes: Politics & the Disaster Relief Industry in Africa. Oxford: James Currey. ISBN 0-85255-810-4.
Gagnon, Georgette; Clough, Michael; Ross, James, บ.ก. (March 2005). "Targeting the Anuak: Human Rights Violations and Crimes Against Humanity in Ethiopia's Gambella Region" (PDF). Human Rights Watch. 17 (3 (A)).
แหล่งข้อมูลอื่น

ETHIOPIA – A Country Study (at the Library of Congress)
The Ethiopian Revolution, The Dergue, Civil War and Famine, Ethiopian Treasures
"Mengistu found guilty of genocide", BBC News
The Economic Policies of Socialist Ethiopia
รานีลักษมีบาอี

| ลักษมีบาอี |
| --- | --- |
มหารานีแห่งฌานสี
ลักษมีบาอีขณะทรงเครื่องโสวัร
มหารานีพระบรมราชินีนาถแห่งรัฐฌานสี
ครองราชย์: 1843 - 21 พฤศจิกายน 1853
ผู้สำเร็จราชการแผ่นดินรัฐฌานสี (ในนาม)
ผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน: 21 พฤศจิกายน 1853 - 1858
กษัตริย์: ทโมทร ราว (ยังเป็นที่ถกเถียง)
ถัดไป: สิ้นสุดราชอาณาจักร

ประสูติ: 19 พฤศจิกายน ค.ศ. 1828(1828-11-19) พาราณสี, รัฐเบนาเรส (ปัจจุบันคือพาราณสี รัฐอุตตรประเทศ ประเทศอินเดีย) มณีกรรณิกา ตัมเบ (Manikarnika Tambe)
สวรรคต: 18 มิถุนายน ค.ศ. 1858(1858-06-18) (29 ปี) ควาลิยัร, รัฐควาลิยัร, บริทิชอินเดีย (ปัจจุบันอยู่ใน รัฐมัธยประเทศ ประเทศอินเดีย)
ฝังพระศพ: ฟูลบาฆ ควาลิยัร
คู่อภิเษก: คงคาธร ราว เนวัลกัร (สมรส 1842; เสียชีวิต 1853)
พระราชบุตร: ทโมทร ราว (Damodar Rao)  อานันท์ ราว (บุญธรรม)
ราชวงศ์: เนวัลกัร (โดยอภิเษกสมรส)
พระราชบิดา: โมโรปันต์ ตัมเบ (Moropant Tambe)
พระราชมารดา: ภคิรฏี สัปเร (Bhagirathi Sapre)
ลักษมีบาอี รานีแห่งฌานสี (อักษรโรมัน: Lakshmibai, Rani of Jhansi, pronunciationไฟล์:Laxmi bai.ogg; 19 พฤศจิกายน 1828 — 18 มิถุนายน 1858) เป็นพระบรมราชินี มหารานีแห่งฌานสี รัฐมหาราชามราฐา จากปี 1843 ถึง 1853 ในฐานะพระราชินีในมหาราชาคงคาธร ราว พระนางเป็นหนึ่งในผู้นำการกบฎอินเดียปี 1857 และกลายมาเป็นสัญลักษณ์หนึ่งของการต่อต้านจักรวรรดิอังกฤษในอินเดีย
มหารานีสิ้นพระชนม์ราววันที่ 17 มิถุนายนใกล้กับป้อมควาลิยัร หลังกองพลฮัสซาร์ที่แปดของกองทัพจักรวรรดิอังกฤษ นำโดยกัปตันเฮเนียจ เข้าทะลวงกองพลภายใต้การนำของลักษมีบาอี และสังหารทหารอินเดียมากกว่า 5,000 นาย จากนั้นจึงพุ่งตรงไปยังจุดบัญชาการที่รานีประทับอยู่ ข้อมูลที่อ้างโดยผู้เห็นเหตุการณ์ระบุว่ารานีลักษมีบาอีนำเครื่องทรงโสวัรขึ้นสวม พยายามต่อสู้กับแต่ได้รับบาดแผลเลือดไหลนองอยู่ริมทาง ก่อนจะถูกทหารอีกนายสังหารด้วยปืนคาร์ไบน์ หลังจากนั้นสามวัน กองทัพจักรวรรดิสามารถเข้ายึดครองควาลิยัรได้ ฮิวจ์ โรส (Hugh Rose) ระบุในรายงานการรบครั้งนี้ว่ารานีลักษมีบาอีเป็นผู้ที่ "โฉมงาม, ฉลาดเฉลียว และ งดงาม" และระบุว่าเป็น "ผู้นำฝั่งอินเดียที่อันตรายที่สุด"
ในปี 2011 นิตยสารไทม์ขึ้นขื่อลักษมีบาอีเป็นหนึ่งใน "สิบอันดับภรรยาโคตรโหด" (Top Ten Badass Wives) ตลอดกาล
ดูเพิ่ม

Jerinic, Maria (1997). "How we lost the empire: retelling the stories of the Rani of Jhansi and Queen Victoria".  ใน Homans, Margaret; Munich, Adrienne (บ.ก.). Remaking Queen Victoria. Cambridge University Press. ISBN 9780521574853.
Jerosch, Rainer (2008). The Rani of Jhansi: Rebel Against Will, Delhi: Aakar Books; 1st edition, ISBN 978-8189833145.
แหล่งข้อมูลอื่น

Lakshmi Bai in the Encyclopædia Britannica
Overlooked No More: Laxmibai, India's Warrior Queen Who Fought the British
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ  โปแลนด์