stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โนเวย์เอาท์ (2007)
แหล่งข้อมูลอื่น

Official No Way Out 2007 website เก็บถาวร 2008-05-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กรายการเพย์-เพอร์-วิวและดับเบิลยูดับเบิลยูอี เน็ตเวิร์คของดับเบิลยูดับเบิลยูอี |
| --- | --- |
โนเวย์เอาท์:  โนเวย์เอาท์ออฟเท็กซัส  2000  2001  2002  2003  2004  2005  2006  2007  2008  2009  2012 
ในปัจจุบัน:  รอยัลรัมเบิล (1988–ปัจจุบัน)  อิลิมิเนชั่น แชมเบอร์ (2010–2015, 2017–ปัจจุบัน)  เรสเซิลเมเนีย (1985–ปัจจุบัน)  แบ็กแลช (1999–2009, 2016–ปัจจุบัน)  ไนท์ออฟแชมเปียนส์ (2008–2015, 2023–ปัจจุบัน)  มันนีอินเดอะแบงก์ (2010–ปัจจุบัน)  ซัมเมอร์สแลม (1988–ปัจจุบัน)  เพย์แบ็ก (2013–2017, 2023–ปัจจุบัน)  ฟาสต์เลน (2015–2019, 2021, 2023–ปัจจุบัน)  คราวน์ จูเอ็ล (2018–ปัจจุบัน)  เซอร์ไวเวอร์ ซีรีส์ (1987–ปัจจุบัน) 
ในอดีต:  เดอะเรสต์ลิงคลาสสิก (1985)  ดิสทิวส์เดย์อินเท็กซัส (1991)  วันไนท์โอนลี (1997)  แคปิทอลคาร์เนจ (1998)  เมย์เฮมอินแมนเชสเตอร์ (1998)  อินยัวร์เฮ้าส์ (1995–1999)  โนเมอร์ซี (1999)  โอเวอร์ดิเอดจ์ (1998–1999)  ฟุลลี่โลดเดด (1998–2000)  อินเวชั่น (2001)  คิงออฟเดอะริง (1993–2002)  รีเบลเลียน (1999–2002)  อินเซอร์เรกซ์ชั่น (2000–2003)  แบดบลัด (1997, 2003–2004)  ดีเซมเบอร์ทูดิสเมมเบอร์ (2006)  นิวเยียร์สเรโวลูชั่น (2005–2007)  วันไนท์สแตนด์ (2005–2008)  อันฟอร์กิฟเว่น (1998–2008)  ไซเบอร์ซันเดย์ (2004–2008)  อาร์มาเกดดอน (1999–2000, 2002–2008)  จัดจ์เมนท์เดย์ (1998, 2000–2009)  เดอะเกรทอเมริกันแบช (2004–2009)  เบรกกิ้งพอยท์ (2009)  ไฟเทอร์โฟร์เวย์ (2010)  แบรกกิ้ง ไรท์ส (2009–2010)  แคปิเทล พูนิชเมนท์ (2011)  เวนเจินส์ (2001–2007, 2011)  โอเวอร์เดอะลิมิต (2010–2012)  โนเวย์เอาท์ (1998, 2000–2009, 2012)  เอ็นเอ๊กซ์ที แอร์ไรวัล (2014)  คิงออฟเดอะริง (1985–1989, 1991, 1993-2002, 2006, 2008, 2010, 2015, 2021)  เดอะบีสอินเดอะอีท (2015)  ไลฟ์ฟรอมเมดิสันสแควร์การ์เดน (2015)  ครุยเซอร์เวทคลาสสิก (2016)  โรดบล็อก (2016)  เกรตบอลส์ออฟไฟร์ (2017)  แบทเทิลกราวด์ (2013–2017)  โนเมอร์ซี (1999–2008, 2016–2017)  แคลชออฟแชมเปียนส์ (2016–2017)  ยูไนเต็ด คิงดอม แชมเปียนชิป ทัวร์นาเมนต์ (2017)  เมยังคลาสสิก (2017–2018)  เกรเทสต์ รอยัลรัมเบิล (2018)  อีโวลูชัน (2018)  ซูเปอร์โชว์-ดาวน์ (2018–2020)  ทีแอลซี: เทเบิลส์แลดเดอส์ & แชส์ (2009–2020)  เอ็นเอ๊กซ์ที เทคโอเวอร์ (2014–2021)  เฮลอินเอเซล (2009–2022)  เอ็กซ์ตรีมรูลส์ (2009–2022) 
| ด ค กรายการเพย์-เพอร์-วิวของดับเบิลยูดับเบิลยูอีในปี 2007 |
| --- | --- |
 นิวเยียร์สเรโวลูชั่น  รอยัลรัมเบิล  โนเวย์เอาท์  เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 23  แบคแลช  จัดจ์เมนท์เดย์  วันไนท์สแตนด์  เวนเจินส์:ไนท์ออฟแชมเปี้ยนส์  เดอะเกรทอเมริกันแบช  ซัมเมอร์สแลม  อันฟอร์กิฟเว่น  โนเมอร์ซี่  ไซเบอร์ซันเดย์  เซอร์ไวเวอร์ซีรีส์  อาร์มาเกดดอน
ไกอากันดั้ม

| ZGMF-X88S ไกอากันดั้ม > ข้อมูลทั่วไป |
| --- | --- |
ประเภท: โมบิลสูทแบบแปลงร่างได้รุ่นต้นแบบ
ความสูง: 17.8 เมตร
น้ำหนัก: 69.85 ตัน
เกราะ: วาริเอเบิลเฟสชิฟท์อาเมอร์
อุปกรณ์: ปืนวัลแคน 12.5 มม. ปืนวัลแคน 20 มม. บีมไรเฟิลกำลังสูง บีมเซเบอร์ "วัชระ" บีมกันจู่โจม บีมเบลด "กริฟฟอน2" โล่
นักบินสำคัญ: รีกะ เชเดอร์ สเตลล่าร์ ลูเซียร์ แอนดรูว์ วอลท์เฟลด์
ด ค ก
ZGMF-X88S ไกอากันดั้ม (ญี่ปุ่น:ガイアガンダム  ;อังกฤษ:Gaia Gundam) เป็นโมบิลสูทซึ่งมีบทบาทสำคัญในการ์ตูนญี่ปุ่น อนิเมะ โมบิลสูทกันดั้มซี้ดเดสทินี ออกแบบโดยคุนิโอะ โอคาวาระ
ไกอากันดั้มเป็นหนึ่งในโมบิลสูทรุ่นเซคันด์สเตจของซาฟท์ เนื่องจากสนธิสัญญายูเนียสได้ห้ามใช้งานนิวตรอนแจมเมอร์แคนเซลเลอร์กับโมบิลสูท โมบิลสูทรุ่นเซคันด์สเตจจึงใช้วิธีชาร์จพลังงานให้แบตเตอรีด้วย ระบบส่งพลังงานลำแสงดิวเทเรียม ของยานมิเนอร์วาแทน เกราะเฟสชิฟท์อาเมอร์ของโมบิลสูทรุ่นเซคันด์สเตจยังได้รับการปรับปรุงเป็นวาริเอเบิลเฟสชิฟท์อาเมอร์ (Variable Phase Shift Armor - VPS)ที่พัฒนาต่อมาจากข้อมูลของเฟสชิฟท์อาเมอร์เปลี่ยนสีได้ของสไตรค์รูจ ซึ่งสามารถปรับค่าพลังงานที่ใช้และพลังป้องกันได้และจะทำให้สีเปลี่ยนไป ที่แตกต่างกันคือวาริเอเบิลเฟสชิฟท์อาเมอร์สามารถเปลี่ยนสีได้ระหว่างการต่อสู้ แต่สไตรค์รูจต้องทำการปรับแต่งก่อนทำการสู้รบ
จุดเด่น

ไกอากันดั้มเป็นโมบิลสูทที่ออกแบบมาเน้นการใช้งานบนโลก โดยสามารถแปลงร่างเป็นแบบคล้ายกับ TMF/A-802 บาคูวและ TMF/A-803 ลาโกวซึ่งเป็นโมบิลสูทแบบสัตว์สี่เท้าซึ่งซาฟท์ใช้ในสงครามครั้งแรกได้ ในร่างนี้ไกอาจะสามารถวิ่งไปกับพื้นด้วยความเร็วสูงและสามารถกระโดดได้ไกลกว่าโมบิลสูททั่วๆไป ปีกสองข้างบนหลังของไกอานั้นติดบีมเบลด "กริฟฟอน2อัน" ซึ่งไกอากันดั้มสามารถใช้โจมตีศัตรูขณะพุ่งใส่ด้วยความเร็วได้
ในภาคเสริมกันดั้มซี้ด เดสทินีแอสเทรย์นั้นระบุว่าเดิมทีนั้นมีแผนใช้โครงสร้างแบบคอร์สเปลนเดอร์ของอิมพัลส์กันดั้มกับไกอากันดั้มแต่ถูกยกเลิกไป ซึ่งระหว่างการทดสอบที่แพลนท์ อาเมอรีวัน นั้น ไกอากันดั้มมีรีกะ เชเดอร์เป็นนักบินทดสอบ ซึ่งต่อมาหน่วยแฟนธอมเพนของกลุ่มพันธมิตรโลกได้บุกเข้าไปขโมยโมบิลสูทรุ่นเซคันด์สเตจ โดยสเตลลา ลูเซียร์ได้เป็นผู้ขโมยและใช้งานไกอากันดั้มซึ่งกลุ่มพันธมิตรโลกได้ให้รหัสใหม่เป็น RGX-03 จนกระทั่งสเตลลาได้ใช้ไกอาในการต่อสู้กับอิมพัลส์กันดั้มและเซเวอร์กันดั้มเพียงคนเดียวที่สถานีวิจัยโลโดเนีย ซึ่งสเตลลาถูกจับและมิเนอร์วาสามารถเอาไกอากันดั้มคืนไปได้ แต่ในเวลาต่อมานั้น ไกอากันดั้มกลับไปอยู่ในการครอบครองของผู้สนับสนุนลักซ์ ไคลน์ โดยแอนดรูว์ วอลท์เฟลด์ได้ใช้ไกอากันดั้มในการป้องกันยานเอเทอนัลจากกองกำลังของซาฟท์ ซึ่งแอนดรูว์ได้ปรับให้เกราะ VPS เป็นโทนสีแดงแทนสีดำของแบบเดิม
ในดีไซน์ต้นฉบับ Gundam SEED DESTINY Mobile Suit Variations นั้นยังมี GAT-X399/Q ไวลด์แด็กเกอร์ ซึ่งเป็นแด็กเกอร์ซีรีส์ที่พัฒนามาจากไกอากันดั้ม
ดูเพิ่ม

รายชื่อหุ่นยนต์ใน Cosmic Era
ไฮโดรเจนไอโอไดด์

Chemical compound
ไฮโดรเจนไอโอไดด์ (HI) เป็นสารประกอบขนาดสองอะตอม สารละลายของ HI เรียกว่ากรดไอโอไฮโดรอิก (iohydroic acid) หรือ กรดไฮโดรไอโอดิก (hydroiodic acid) มีฤทธิ์เป็นกรดแก่ อย่างไรก็ตามไฮโดรเจนไอโอไดด์นั้นมีสถาะเป็นก๊าซที่สภาวะมาตรฐานแต่กรดไอโอไฮโดรอิกเป็นสารละลาย HI ใช้ในการสังเคราะห์สารอินทรีย์และอนินทรีย์โดยเป็นแหล่งของไอโอดีนและใช้ในการทำปฏิกิริยารีดักชัน
แหล่งข้อมูลอื่น

International Chemical Safety Card 1326
| ด ค กสารประกอบไฮโดรเจน (H) |
| --- | --- |
 H3AsO3  H3AsO4  HAt  HSO3F  HBF4  HBr  HBrO  HBrO2  HBrO3  HBrO4  HCl  HClO  HClO2  HClO3  HClO4  HCN  HCNO  H2CrO4/H2Cr2O7  H2CO3  H2CS3  HF  HFO  HI  HIO  HIO2  HIO3  HIO4  H2MoO4  HNC  HNCO  HNO  HNO3  H2N2O2  HNO5S  H3NSO3  H2O  H2O2  H2O3  H3PO2  H3PO3  H3PO4  H4P2O7  H5P3O10  H2PtCl6  H2S  H2Se  H2SeO3  H2SeO4  H4SiO4  H2SiF6  H2SO3  H2SO4  H2SO5  H2S2O3  H2S2O6  H2S2O7  H2S2O8  CF3SO3H  H2Te  H2TeO3  H6TeO6  H4TiO4  H2Po  H3VO4  HCo(CO)4
แย้

| แย้ |
| --- | --- |

แย้ธรรมดา หรือแย้เส้น (Leiolepis belliana)

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Reptilia
อันดับ:: Squamata
อันดับย่อย:: Lacertilia
วงศ์:: Agamidae
วงศ์ย่อย:: Leiolepidinae Fitzinger, 1843
สกุล:: Leiolepis Cuvier, 1829

ชนิด
 ดูในเนื้อหา
แย้ หรือ สกุลแย้ (ชื่อวิทยาศาสตร์: Leiolepis) เป็นสัตว์เลื้อยคลานจำพวกกิ้งก่าประเภทหนึ่ง จัดอยู่ในวงศ์ย่อย Leiolepidinae ในวงศ์ Agamidae พบกระจายทั่วไปในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยเฉพาะภูมิภาคอินโดจีน พบทั้งหมด 9 ชนิด สำหรับในประเทศไทยพบทั้งหมด 4 ชนิด มีลักษณะเด่นคือ มีแถบหรือจุดสีสด และลำตัวไม่มีปุ่มหนาม
มีถิ่นกำเนิดในคาบสมุทรมาเลเซีย ไทย พม่า ลาว กัมพูชา อินโดนีเซีย เวียดนาม และอาจพบในหมู่เกาะรีวกีว (ญี่ปุ่น) และไหหลำ (จีน) [ต้องการอ้างอิง] สกุลแย้นี้มีทั้งชนิดที่สืบพันธุ์โดยการผสมพันธุ์ และสืบพันธุ์โดยไม่ผสมพันธุ์
ลักษณะ

มีความแตกต่างจากกิ้งก่าในวงศ์ย่อย Agaminae ซึ่งเป็นวงศ์ย่อยที่มีจำนวนสมาชิกหลากหลายที่สุดของวงศ์ Agamidae คือ มีช่องเปิดบริเวณแอ่งเบ้าตาเล็ก และไม่มีช่องเปิดบริเวณกล่องหู มีขนาดลำตัววัดจากปลายปากโดยตลอดยาวประมาณ 11.5 เซนติเมตร หางยาวประมาณ 23.8 เซนติเมตร ตัวแบนหางราบ โคนหางแบนและแผ่บานออก สีข้างแผ่ขยาย ไม่มีแผงหนามที่สันหลัง ช่องหูใหญ่ เยื่อหูจมใต้ผิวหนัง หนังข้างคอมีรอยพับตามขวาง รอบลำตัวมีเกล็ดประมาณ 40 แถว หัวและหลังสีเขียวมะกอก โดยมีจุดสีเหลืองขอบดำเรียงเป็นแนวข้างตัว มีแถบดำสลับเหลืองคอมีลวดลายร่างแหดำ ประกอบสีครีม ท้องและอกสีส้มสด ตัวผู้จะมีพังผืดด้านข้างที่กางออกได้ และมีสีสดกว่าตัวเมีย โดยที่แย้ไม่สามารถปรับเปลี่ยนสีได้ตามสภาพแวดล้อมเหมือนสัตว์เลื้อยคลานชนิดอื่น ๆ
พฤติกรรมและนิเวศวิทยา

แย้ทุกชนิดเป็นสัตว์ที่หากินและอาศัยอยู่ในพื้นดินราบ เปิดโล่ง โดยเฉพาะพื้นที่ดินปนทราย ไม่ขึ้นต้นไม้อย่างสัตว์เลื้อยคลานชนิดอื่น ที่อยู่ของแย้เป็นรู ลึกประมาณ 1 ฟุต เป็นโพรงข้างใน สามารถกลับตัวได้ ที่ปากรูจะมีรอยของหางแย้ เป็นรอยยาว ๆ และจะมีรูพิเศษอีกรูหนึ่ง ที่ใช้ป้องกันตัว เมื่อถูกศัตรูรุกรานเข้ารูด้านหนึ่ง แย้สามารถหลบรอดออกไปอีกรูหนึ่งได้อย่างแยบยล โดยรูนี้เรียกในภาษาลาว-อีสานว่า "แปว"
แย้สามารถสืบพันธุ์ได้ทุกฤดูกาล กินแมลงต่าง ๆ เป็นอาหาร แย้ไม่สามารถที่จะว่ายน้ำได้ บางครั้งกินทั้งพืชและสัตว์ขนาดเล็ก (omnivore)
นอกจากนี้แล้วในพฤติกรรมการสืบพันธุ์ แย้บางชนิดเป็นสัตว์ที่เป็นกะเทยหรือมีเพศที่ไม่แน่นอน สามารถขยายพันธุ์ได้เองโดยไม่ต้องอาศัยเพศผู้
อนุกรมวิธาน

มีทั้งหมดอย่างน้อย 9 ชนิด แบ่งเป็น 2 ประเภท ได้แก่
แย้ ที่สืบพันธุ์โดยการผสมพันธุ์ (sexual spicies) ซึ่งลักษณะทางกายภาพของแย้ประเภทนี้ จะเห็นความแตกต่างระหว่างเพศที่ชัดเจน
แย้ธรรมดา หรือ แย้เส้น Leiolepis belliana Hardwicke & Gray, 1827 — พบได้ทั่วไปในประเทศไทยทุกภาค แม้กระทั่งตามเกาะแก่งต่าง ๆ กลางทะเล ในอดีตเคยแบ่งออกเป็นชนิดย่อย 2 ชนิด คือ L. b. belliana และ L. b. rubritaeniata และปัจจุบันยังไม่เป็นที่ชัดเจนในการระบุชนิดของอีกชนิดย่อยคือ Leiolepis belliana ocellata Peters, 1971 ซึ่งอาจแยกออกเป็น Leiolepis ocellata ตามการศีกษาดีเอ็นเอซึ่งพบไมโครโครโมโซมเพียง 11 คู่และยังอาจถูกระบุให้เป็น asexual spicies
แย้อีสาน Leiolepis rubritaeniata Mertens, 1961 — พบมากที่สุดในภาคอีสานของประเทศไทย ทางตะวันออกสุดที่ปากช่อง และตะวันตกสุดพบที่ช่องเม็ก รวมทั้งประเทศลาว และบริเวณชายแดนเวียดนาม - กัมพูชา ในจังหวัดซาลาย
แย้ยักษ์ Leiolepis guttata
Leiolepis peguensis
แย้เหนือ Leiolepis reevesii
แย้ ที่สืบพันธุ์โดยไม่ ผสมพันธุ์ (asexual spicies) และพบเฉพาะเพศเมีย
แย้สงขลา Leiolepis boehmei Darevsky & Kupriyanova, 1993 — พบเฉพาะภาคใต้ของประเทศไทย เช่น นครศรีธรรมราช สงขลา และปัตตานี
Leiolepis guentherpetersi Darevsky & Kupriyanova, 1993
แย้มลายู Leiolepis triploida  G. Peters, 1971 – มีถิ่นอาศัยในมาเลเซีย และชายแดนที่ติดกับประเทศไทย ทางใต้ของจังหงัดสตูลและสงขลา
แย้กะเทย Leiolepis ngovantrii J. Grismer & L. Grismer, 2010 — พบได้ที่เวียดนาม
ความสัมพันธ์กับมนุษย์

แย้จัดเป็นอาหารดั้งเดิมของมนุษย์มาช้านานแล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งในถิ่นอีสานของไทย ชาวอีสานจะนิยมจับแย้กินเป็นอาหาร โดยมีรสชาติคล้ายเนื้อไก่ นิยมนำไปทำเป็นเมนูได้หลากหลาย เช่น ปิ้ง หรือ ลาบ
ปัจจุบัน สถานะของแย้เมื่อเทียบกับสัตว์เลื้อยคลานชนิดอื่น ๆ แล้ว นับว่าใกล้สูญพันธุ์จากถิ่นที่อยู่ตามธรรมชาติ ในบางพื้นที่จึงมีการส่งเสริมการเลี้ยงแย้ให้เป็นสัตว์เศรษฐกิจและอนุรักษ์ไว้ด้วย เช่นที่ สวนสัตว์เปิดเขาเขียว เป็นต้น
นอกจากนี้แล้ว จากพฤติกรรมที่อาศัยอยู่ในรู จึงทำให้การละเล่นพื้นบ้านที่จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ มีการละเล่นที่เรียกว่า "แย้ลงรู"
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Leiolepis ที่วิกิสปีชีส์
โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง กรุงเทพมหานคร

| โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง กรุงเทพมหานคร |
| --- | --- |
Mae Fah Luang University Hospital Bangkok



ประเภท: โรงพยาบาลมหาวิทยาลัย
ที่ตั้ง: 38/11-13 อาคารอโศกเพลส   ถนนอโศกมนตรี ซอยสุขุมวิท 21 แขวงคลองเตย เขตวัฒนา กรุงเทพมหานคร 10110
ข้อมูลทั่วไป
ก่อตั้ง: 28 สิงหาคม พ.ศ. 2551 (16 ปี 43 วัน)
สังกัด: สำนักวิชาเวชศาสตร์ชะลอวัยและฟื้นฟูสุขภาพ มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง
ผู้อำนวยการ: นพ. ไพศาล รัมณีย์ธร
เว็บไซต์: โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง กรุงเทพมหานคร
เฟซบุ๊ก: โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง กรุงเทพมหานคร
โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง กรุงเทพมหานคร (อังกฤษ: Mae Fah Luang University Hospital, Bangkok) เป็นโรงพยาบาลในสังกัดสำนักวิชาเวชศาสตร์ชะลอวัยและฟื้นฟูสุขภาพ มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง ตั้งอยู่เลขที่ 38/11-13 อาคารอโศกเพลส ถนนอโศกมนตรี ซอยสุขุมวิท 21 แขวงคลองเตย เขตวัฒนา กรุงเทพมหานคร 10110
ประวัติ

เมื่อปีพ.ศ. 2551 โดย รศ.ดร.วันชัย ศิริชนะ อธิการบดีมหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง ซึ่งเป็นผู้มีวิสัยทัศน์กว้างไกลที่มองเห็นว่าความสวยความงามเป็นสิ่งที่หลีกหนีไม่พ้นสำหรับทุกคนที่แสวงหา วิทยาศาสตร์ชะลอวัยและฟื้นฟูสุขภาพจึงเป็นศาสตร์ที่ได้รับความนิยมอย่างมากในประเทศสหรัฐอเมริกาและประเทศในแถบยุโรป และกำลังแพร่หลายในประเทศแถบเอเชีย เนื่องจากเป็นศาสตร์ที่มุ่งเน้นการป้องกันสุขภาพที่ถาวรมากกว่าการรักษา โดยเฉพาะภาวะการชะลอวัย แม้จะไม่จัดว่าเป็นโรค แต่ถือเป็นความผิดปกติของร่างกายอย่างหนึ่ง ซึ่งโดยทั่วไปคนจะไม่รู้สึกตัวว่ากำลังอยู่ในภาวะชะลอวัย  โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง กรุงเทพมหานคร เริ่มมาจากสำนักวิชาเวชศาสตร์ชะลอวัยและฟื้นฟูสุขภาพ มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง เป็นสำนักวิชาด้านศาสตร์ชะลอวัยแห่งแรกของประเทศไทย บริหารจัดการโดย ศ.นพ.ดร.ธัมม์ทิวัตถ์ นรารัตน์วันชัย คณบดีคนแรก
เมื่อปีพ.ศ. 2552  สำนักวิชาเวชศาสตร์ชะลอวัยและฟื้นฟูสุขภาพได้เปิดหลักสูตรแรก ด้านวิทยาระดับปริญญาโทและปริญญาเอก ได้ขยายจัดการเรียนการสอนระดับปริญญาโทหลักสูตรวิทยาศาสตร์ชะลอวัยและฟื้นฟูสุขภาพ และหลักสูตรเวชศาสตร์ชะลอวัยและฟื้นฟูสุขภาพ โดยหลักสูตรเวชศาสตร์ชะลอวัยและฟื้นฟูสุขภาพ เน้นการรักษา เหมาะสำหรับแพทย์ นักวิทยาศาสตร์ นักวิจัย และหลักสูตรวิทยาศาสตร์ชะลอวัยและฟื้นฟูสุขภาพ เหมาะสำหรับผู้ที่ทำธุรกิจสปา ความงาม หรือการดูแลสุขภาพ โภชนาการ การออกกำลังกาย หรือผู้สนใจทั่วไป
ในปี พ.ศ. 2551 ปีเดียวกันกับการตั้งสำนักวิชาเวชศาสตร์ชะลอวัยและฟื้นฟูสุขภาพ เพื่อให้บรรลุวัตถุประสงค์มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวงโดยสำนักวิชาเวชศาสตร์ชะลอวัยและฟื้นฟูสุขภาพได้ลงทุนเปิดโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง กรุงเทพมหานคร โดยมีศ.นพ.ดร.ธัมม์ทิวัตถ์ นรารัตน์วันชัย ได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้อำนวยการ อีกตำแหน่ง ตั้งสำนักงานชั่วคราว ณ หน่วยประสานงานมหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง กทม. เลขที่ 127 อาคารปัญจภูมิ 2 ชั้น 7 ถ. สาทรใต้ แขวงทุ่งมหามหาเมฆ เขตสาทร กทม.10120
ในปี พ.ศ. 2552 ได้แยกจากสำนักวิชาเวชศาสตร์ชะลอวัยและฟื้นฟูสุขภาพ เป็นหน่วยงานบริการและจัดหารายได้ เดือนมิถุนายน 2552 ได้ย้ายสถานที่มายัง เลขที่ 38/11-13 อาคารอโศกเพลส ถนนอโศกมนตรี ซอยสุขุมวิท 21 แขวงคลองเตย เขตวัฒนา กรุงเทพ 10110 โดยมีพื้นที่ใช้สอยโดยประมาณ 810 ตารางเมตร เป็นคลินิกฝึกภาคปฏิบัติที่สมบูรณ์แบบให้กับนักศึกษาของสำนักวิชาเวชศาสตร์ชะลอวัยและฟื้นฟูสุขภาพ มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง รวมทั้งให้บริการประชาชนทั่วไปทุกวันไม่เว้นวันหยุด ทั้งแผนกอายุรกรรม แผนกโรคผิวหนัง แผนกเวชศาสตร์ผิวพรรณ แผนกเวชศาสตร์ชะลอวัยและฟื้นฟูสุขภาพ มีแพทย์ผู้เชี่ยวชาญทั้งในและต่างประเทศ
นอกจากนี้ ยังได้รับความร่วมมือทางวิชาการจากโรงพยาบาลเอกชนที่มีชื่อหลายแห่ง เช่น โรงพยาบาลบำรุงราษฎร์ โรงพยาบาลกรุงเทพ ในการให้โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง กรุงเทพมหานคร เป็นศูนย์กลางวิชาการด้านเวชศาสตร์ชะลอวัย ทั้งนี้สำนักวิชาเวชศาสตร์ชะลอวัยและฟื้นฟูสุขภาพ มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง ได้รับพระกรุณาธิคุณฯ จากพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโสมสวลี พระวรราชาทินัดดามาตุ เสด็จเป็นองค์ประธานในพิธีเปิดโรงพยาบาลอย่างเป็นทางการวันที่ 28 สิงหาคม พ.ศ. 2552
ดูเพิ่ม

มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง
สำนักวิชาเวชศาสตร์ชะลอวัยและฟื้นฟูสุขภาพ มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง กรุงเทพมหานคร
เว็บไซต์สำนักวิชาเวชศาสตร์ชะลอวัยและฟื้นฟูสุขภาพ มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง เก็บถาวร 2020-04-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เว็บไซต์มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง
| ด ค กมหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง |
| --- | --- | --- |
| ที่ตั้ง | เชียงราย |  |
| ศูนย์การศึกษา | ศูนย์การศึกษากรุงเทพมหานคร |  |
| สำนักวิชา | วิทยาศาสตร์ · ศิลปศาสตร์ · เทคโนโลยีดิจิทัลประยุกต์ · อุตสาหกรรมการเกษตร · การจัดการ · นิติศาสตร์ · วิทยาศาสตร์เครื่องสำอาง · วิทยาศาสตร์สุขภาพ · พยาบาลศาสตร์ · เวชศาสตร์ชะลอวัยและฟื้นฟูสุขภาพ · แพทยศาสตร์ · ทันตแพทยศาสตร์ · นวัตกรรมสังคม · จีนวิทยา · การแพทย์บูรณาการ |  |
| โรงพยาบาล | โรงพยาบาลศูนย์การแพทย์มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง · โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง เชียงราย · โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง กรุงเทพมหานคร · คลินิกทันตกรรม สำนักวิชาทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง |  |
| ศูนย์ | ศูนย์บริการสุขภาพแบบครบวงจรแห่งภาคเหนือและอนุภูมิภาคลุ่มแม่น้ำโขง · ศูนย์ภาษาและวัฒนธรรมจีนสิรินธร · ศูนย์ความเป็นเลิศทางด้านการวิจัยเชื้อรา · ศูนย์นวัตกรรมสมุนไพรครบวงจร · ศูนย์ความเป็นเลิศด้านนวัตกรรมผลิตภัณฑ์ธรรมชาติ |  |
| สถาบัน | สถาบันวิจัยและนวัตกรรมมหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง · สถาบันนวัตกรรมการเรียนรู้มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง |  |
| สถาบันสมทบ | ศพค.โรงพยาบาลกลาง · ศพค.โรงพยาบาลเจริญกรุงประชารักษ์ · ศพค.โรงพยาบาลลำพูน |  |
| หน่วยงานอื่นๆ | ศูนย์เครื่องมือวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี · ศูนย์บรรณสารและสื่อการศึกษา · ศูนย์บริการเทคโนโลยีสารสนเทศ · ศูนย์บริการวิชาการ · สำนักงานจัดการทรัพย์สินและรายได้ · ศูนย์หนังสือมหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง · สถาบันขงจื่อ มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง · ศูนย์ความเป็นเลิศการวิจัยสุขภาพชนชาติพันธุ์ มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง · วนาเวศน์ · วนาศรม · สวนพฤกษศาสตร์มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวงเฉลิมพระเกียรติ 80 พรรษา · หน่วยจัดการสารสนเทศ · พิพิธภัณฑ์อารยธรรมลุ่มน้ำโขง · สถาบันชาและกาแฟ แห่งมหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง · โครงการจัดตั้งหน่วยความร่วมมือทางวิชาการฝรั่งเศส-อนุภูมิภาคลุ่มแม่น้ำโขง |  |
หมวดหมู่ • โครงการ • สถานีย่อย
Minyadidae

| Minyadidae |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: ไนดาเรีย Cnidaria
ชั้น:: แอนโธซัว Anthozoa
อันดับ:: Actiniaria Actiniaria
วงศ์:: Minyadidae Minyadidae
สปีชีส์:: Minyadidae
ชื่อทวินาม
Minyadidae 

Minyadidae เป็นสกุลของดอกไม้ทะเลที่อยู่ในวงศ์ Actiniaria.
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
Actinecta de Blainville, 1830
Echinactis Milne-Edwards & Haime, 1851
Nautactis Milne-Edwards & Haime, 1857
Oceanactis Moseley, 1877
Phlyctaenominyas Andres, 1883
Phyllominyas Andres, 1883
ไทย ซูเปอร์คัพ 2552

| รายละเอียดการแข่งขัน |
| --- | --- |
ประเทศเจ้าภาพ: ประเทศไทย
วันที่: 22 – 27 ธันวาคม
ทีม: 4
สถานที่: 1
อันดับเมื่อสิ้นสุดการแข่งขัน
ชนะเลิศ: บางกอกกล๊าส (สมัยที่ 1st)
สถิติการแข่งขัน
จำนวนนัดที่แข่งขัน: 6
จำนวนประตู: 25 (4.17 ประตูต่อนัด)
ผู้ทำประตูสูงสุด: ฮิโรโนริ ซารูตะ : 3 วุฒิชัย ทาทอง : 3
ไทย ซูเปอร์คัพ 2552 เป็นรายการแข่งขันฟุตบอลในประเทศไทย โดยการนำเอาสโมสรฟุตบอลอาชีพที่มีผลงานจบฤดูกาลในไทยพรีเมียร์ลีก อันดับที่ 1 - 4 ในฤดูกาลนั้น มาเตะแข่งขันแบบพบกันหมด ชิงเงินรางวัลรวม 1.5 ล้านบาท
ในปี พ.ศ. 2552 จัดแข่งขันระหว่างวันที่ 22 - 27 ธันวาคม พ.ศ. 2552 โดยใช้สนามศุภชลาศัยเป็นสนามแข่งขันหลัก
ทีมที่เข้าร่วมการแข่งขันในปี 2552

เมืองทองฯ ยูไนเต็ด : ชนะเลิศไทยพรีเมียร์ลีก 2552
ชลบุรี : รองชนะเลิศไทยพรีเมียร์ลีก 2552
บางกอกกล๊าส : อันดับที่สามไทยพรีเมียร์ลีก 2552
บีอีซี เทโรศาสน : อันดับที่สี่ไทยพรีเมียร์ลีก 2552
เงินรางวัล

ชนะเลิศ     : 600,000 บาท
รองชนะเลิศ    : 400,000 บาท
อันดับที่สาม  : 300,000 บาท
อันดับที่สี่ : 200,000 บาท
ตารางคะแนน

| ทีม | Pld | W | D | L | GF | GA | GD | Pts |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  บางกอกกล๊าส | 3 | 3 | 0 | 0 | 9 | 5 | +4 | 9 |
|  บีอีซี เทโรศาสน | 3 | 2 | 0 | 1 | 7 | 6 | +1 | 6 |
|  ชลบุรี | 3 | 1 | 0 | 2 | 4 | 5 | -1 | 3 |
|  เมืองทองฯ ยูไนเต็ด | 3 | 0 | 0 | 3 | 5 | 9 | -4 | 0 |
ผลการแข่งขัน

22 ธันวาคม 2552
17.30 UTC+7
| บีอีซี เทโรศาสน | 2 – 3 | บางกอกกล๊าส |
| --- | --- | --- |
| พร้อมพงษ์  81' วุฒิชัย ทาทอง  90' (จุดโทษ) |  | ชาตรี ฉิมทะเล  9' ฮิโรโนริ ซารูตะ  38'  พิชิต ใจบุญ  63' (ทำเข้าประตูตัวเอง) |
22 ธันวาคม 2552
19.30 UTC+7
| เมืองทองฯ ยูไนเต็ด | 1 – 2 | ชลบุรี |
| --- | --- | --- |
| คนึง บุราณสุข  64' (ทำเข้าประตูตัวเอง) |  | ศุภเสกข์ ไก่แก้ว  43, 52' |
24 ธันวาคม 2552
17.30 UTC+7
| บีอีซี เทโรศาสน | 3 – 2 | เมืองทองฯ ยูไนเต็ด |
| --- | --- | --- |
| วุฒิชัย ทาทอง  28' เนโต  54, 70' |  | ดักโน่ เซียก้า  8' คริสเตียน ควาคู  52' |
24 ธันวาคม 2552
19.30 UTC+7
| ชลบุรี | 1 – 2 | บางกอกกล๊าส |
| --- | --- | --- |
| เอกพันธ์ อินทเสน  69' |  | เนย์ ฟาเบียโน  57' (จุดโทษ) นันทวัฒน์ แทนโสภา  84' |
27 ธันวาคม 2552
15.30 UTC+7
| ชลบุรี | 1 – 2 | บีอีซี เทโรศาสน |
| --- | --- | --- |
| คนึง บุราณสุข  34' |  | นพพล ปิตะฝ่าย  51' วุฒิชัย ทาทอง  65' |
27 ธันวาคม 2552
17.30 UTC+7
| เมืองทองฯ ยูไนเต็ด | 2 – 4 | บางกอกกล๊าส |
| --- | --- | --- |
| นฤพล อารมณ์สวะ  15' ซูมาโฮโร ยาย่า  56' (จุดโทษ) |  | อาจายี่ จีเบงกา ซามูเอล  71, 90+3'  ฮิโรโนริ ซารูตะ  84, 87' |
รางวัลประจำการแข่งขัน

ผู้รักษาประตูยอดเยี่ยม
กฤษณะ กลั่นกลิ่น - บางกอกกล๊าส
กองหลังยอดเยี่ยม
ชลทิตย์ จันทคาม - ชลบุรี
กองกลางยอดเยี่ยม
ฮิโรโนริ ซารูตะ - บางกอกกล๊าส
กองหน้ายอดเยี่ยม
วุฒิชัย ทาทอง - บีอีซี เทโรศาสน
Minuartiella

| Minuartiella |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: พืช Plantae
เคลด:: พืชมีท่อลำเลียง Tracheophytes
เคลด:: พืชดอก Angiosperms
เคลด:: พืชใบเลี้ยงคู่แท้ Eudicots
อันดับ:: คาร์เนชัน Caryophyllales
วงศ์:: Caryophyllaceae Caryophyllaceae
สกุล:: Minuartiella Minuartiella Dillenb. & Kadereit
สปีชีส์:: Minuartiella
ชื่อทวินาม
Minuartiella Dillenb. & Kadereit

Minuartiella เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Caryophyllaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ ตุรกีถึงอิหร่าน
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
Minuartiella acuminata (Turrill) Dillenb. & Kadereit
Minuartiella × antalyensis (Parolly & Eren) Koç & Hamzaoglu
Minuartiella dianthifolia (Boiss.) Dillenb. & Kadereit
Minuartiella elmalia (Aytaç) Dillenb. & Kadereit
Minuartiella pestalozzae (Boiss.) Dillenb. & Kadereit
Minuartiella serpentinicola Koç & Hamzaoglu
Mintonophis

| Mintonophis |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์มีแกนสันหลัง Chordata
ชั้น:: สัตว์เลื้อยคลาน Reptilia
อันดับ:: กิ้งก่าและงู Squamata
อันดับย่อย:: Serpentes Serpentes
วงศ์:: วงศ์งูน้ำ Homalopsidae
สกุล:: Mintonophis Mintonophis Murphy & Voris, 2014
สปีชีส์:: Mintonophis
ชื่อทวินาม
Mintonophis Murphy & Voris, 2014

Mintonophis เป็นสกุลของงูที่อยู่ในวงศ์ Homalopsidae
สปีชีส์ในสกุลนี้พบในอินเดีย
สปีชีส์ในสกุลนี้ ได้แก่:
Mintonophis pakistanicus (Mertens, 1959)
.np

บทความนี้มีชื่อเป็นภาษาอื่น หรือใช้อักษรในภาษาอื่น เนื่องจากต้องการคงไว้ตามต้นฉบับ หรือไม่มีชื่อภาษาไทยที่เหมาะสม
.np เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับประเทศเนปาล
ดูเพิ่ม

Domain Name System
โดเมนระดับบนสุดตามรหัสประเทศ
.om

บทความนี้มีชื่อเป็นภาษาอื่น หรือใช้อักษรในภาษาอื่น เนื่องจากต้องการคงไว้ตามต้นฉบับ หรือไม่มีชื่อภาษาไทยที่เหมาะสม
.om เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับประเทศโอมาน
ดูเพิ่ม

Domain Name System
โดเมนระดับบนสุดตามรหัสประเทศ
.nz

บทความนี้มีชื่อเป็นภาษาอื่น หรือใช้อักษรในภาษาอื่น เนื่องจากต้องการคงไว้ตามต้นฉบับ หรือไม่มีชื่อภาษาไทยที่เหมาะสม
.nz เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับประเทศนิวซีแลนด์ เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2530
ดูเพิ่ม

Domain Name System
โดเมนระดับบนสุดตามรหัสประเทศ
โตเกเลา

09°10′S 171°50′W﻿ / ﻿9.167°S 171.833°W﻿ / -9.167; -171.833
| โตเกเลา Tokelau |
| --- | --- |
   ธงชาติ    ตราแผ่นดิน  
คำขวัญ: Tokelau mo te Atua โตเกเลาเพื่อพระผู้เป็นเจ้า
เพลงชาติ: "เตอาตูอาโอโตเกเลา"

แผนที่หมู่เกาะโตเกเลา เกาะสเวนส์อยู่ทางใต้ของภาพ
เมืองหลวง: หมุนเวียนทุกปีระหว่างสามอะทอลล์
เมืองใหญ่สุด: อาตาฟู
ภาษาราชการ: โตเกเลา อังกฤษ
การปกครอง: ราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ

• ประมุข : สมเด็จพระราชาธิบดีชาลส์ที่ 3
• ผู้บริหาร : รอสส์ อาร์เดิร์น
• หัวหน้ารัฐบาล : เครีซีอาโน คาโลโล
 
ดินแดนภายใต้การปกครองนิวซีแลนด์

• บัญญัติโตเกเลา : พ.ศ. 2491
 
พื้นที่
• รวม: 10 ตารางกิโลเมตร (3.9 ตารางไมล์)
• แหล่งน้ำ (%): น้อยมาก
• ความสูง: 5 เมตร
ประชากร
• สำมะโนประชากร 2016: 1,499 (อันดับที่ 237)
• ความหนาแน่น: 115 ต่อตารางกิโลเมตร (297.8 ต่อตารางไมล์) (อันดับที่ 86)
จีดีพี (อำนาจซื้อ) : 2017 (ประมาณ)
• รวม: 10 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
• ต่อหัว: 6,275 ดอลลาร์สหรัฐ (ไม่จัดอันดับ)
จีดีพี (ราคาตลาด) : (ประมาณ)
• รวม: 9,406,225 ดอลลาร์สหรัฐ
สกุลเงิน: ดอลลาร์นิวซีแลนด์ (NZ$) (NZD)
เขตเวลา: UTC+13:00
รูปแบบวันที่: วว/ดด/ปปปป
ขับรถด้าน: ซ้าย
รหัสโทรศัพท์: +690
รหัส ISO 3166: TK
โดเมนบนสุด: .tk
โตเกเลา (โตเกเลา: Tokelau; แปล: "ตะวันออกเฉียงเหนือ-เหนือ"; เดิมมีชื่อว่า หมู่เกาะยูเนียน และมีชื่อทางการถึง พ.ศ. 2519 ว่า หมู่เกาะโตเกเลา) เป็นเขตการปกครองตนเองกึ่งอาณานิคมของนิวซีแลนด์ โดยประกอบไปด้วยอะทอลล์ทั้งหมด 3 แห่งในมหาสมุทรแปซิฟิกตอนใต้ ทั้งหมดมีพื้นที่ดินรวม 10 ตารางกิโลเมตร (4 ตารางไมล์) ซึ่งมีการผลัดเปลี่ยนเมืองหลวงไปตามอะทอลล์ทั้ง 3 แห่งทุก ๆ ปี นอกจากนี้ เกาะสเวนส์ซึ่งอยู่ในกลุ่มเกาะเดียวกันตกเป็นกรณีพิพาทเรื่องดินแดน โดยในปัจจุบันสหรัฐบริหารเกาะนี้ในฐานะส่วนหนึ่งของอเมริกันซามัว สหประชาชาติได้จัดให้โตเกเลาอยู่ในรายชื่อประเทศที่ไม่ได้ปกครองตนเอง โตเกเลาเป็นประเทศและดินแดนที่มีกิจกรรมทางเศรษฐกิจและค่าผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศที่น้อยที่สุดในโลก มีเมืองที่ใหญ่ที่สุด คือ อาตาฟู
ศัพทมูลวิทยา

โตเกเลา เป็นคำที่มีความหมายในภาษาโตเกเลาว่า "ลมเหนือ" นักสำรวจชาวยุโรปยุคแรกเปลี่ยนชื่อหมู่เกาะโตเกเลาเป็น หมู่เกาะยูเนียน และ กลุ่มยูเนียน จากนั้นมีการตั้งชื่อทางการของเกาะใน พ.ศ. 2519 เป็น หมู่เกาะโตเกเลา แล้วจึงตัดคำว่าหมู่เกาะออกเหลือเพียง โตเกเลา ในวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2519
อ่านเพิ่ม

Heller, Maxwell H. (2005). Where on Earth Is Tokelau?: A Doctor's Experiences in the South Seas. ISBN 978-0-901100-58-0.
Huntsman, Judith; Hooper, Antony (1996). Tokelau: A Historical Ethnography. ISBN 978-1-86940-153-5.
Huntsman, Judith; Kalolo, Kelihiano (2007). The Future of Tokelau Decolonising Agendas, 1975–2006. ISBN 978-1-86940-398-0.
McQuarrie, Peter (2007). Tokelau: People, Atolls and History. ISBN 978-1-877449-41-3.
แหล่งข้อมูลอื่น

Tokelau. The World Factbook. Central Intelligence Agency.
Tokelau จาก UCB Libraries GovPubs
โตเกเลา ที่เว็บไซต์ Curlie
Wikimedia Atlas of Tokelau
Ethnology of Tokelau Islands
คู่มือการท่องเที่ยว โตเกเลา จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
แหล่งข้อมูลอื่น > การปกครอง

Tokelau Council of Ongoing Government. executive branch of the government
The Administrator of Tokelau. เว็บไซต์โตเกเลาของ the NZ Ministry of Foreign Affairs and Trade