stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โมโกะ จัมบี้

โมโกะจัมบี้ (Moko_jumbie) เป็นเครื่องเล่นชนิดหนึ่งที่มาจากประเทศตรินิแดดและโทบัคโค ลักษณะของมันจะเป็นท่อนไม้ที่สามารถเชื่อมต่อกับขาเป็นแนวเดียวกันอย่างแข็งแรง เมื่อผู้เล่นสวมใส่เจ้าโมโกะจัมบี้ก็จะเดินหรือเต้นบนความสูงที่ต่อจากเจ้าท่อนไม่นั้น รากศัพท์ของมันอาจจะมาจาก "Moko" (ซึ่งอาจจะอ้างอิงมาจากชื่อเทพเจ้าของแอฟริกา) และจัมบี้เป็นศัพท์ทางแถบแคริเบียนที่ใช้เรียกพวกภูติผีหรือวิญญาณซึ่งอาจจะแผลงมาจากภาษาคองโกคำว่าซัมบี้ (Zumbi) โมโกะจัมบี้มีต้นกำเนิดมาจากประเทศแถบแอฟริกาตะวันตก สืบทอดต่อกันมาสู่ประเทศแถบแคริเบี้ยน ชนเผ่าต่างๆมักจะใช้มันเป็นเครื่องเล่นยามที่มีงานเทศกาลต่าง เด็กๆจะถูกสอนให้เล่นมันเหมือนกับเป็นวัฒนธรรม
เมื่อเทพเจ้าโมโกะที่มาจากประเทศคองโกและไนจีเรีย ประเทศตรินิแดดได้รับอิทธิพลจากเทพเจ้าโมโกะ  และยังมีผลต่อความเชื่อเรื่องจารีตประเพณี พระเจ้าคือผู้ที่มองมาจากภูเขาบนความสูงเสียเมฆ เขาสามารถแลเห็นล่วงหน้าได้ถึงภัยอันตรายและภูติผีปีศาจ ชื่อโมโกะหากแปลตามตัวอักษรจะหมายถึงผู้รู้แจ้ง และเขาจะเป็นตัวแทนที่ยืนอยู่บนไม้ต่อขาสูงละลิ่ว ยังมีพละกำลังที่ไม่สามารถอธิบายได้ต่อสายต่อมนุษย์ ในเกือบทุกเชื้อชาติที่มีความเกี่ยวข้องกัน โมโกะได้ลุกขึ้นจากคนที่มีความสูงปกติ สูงขั้นสู่ท้องฟ้าอย่างง่ายดายโดยปราศจากความช่วยเหลือ และล่วงหล่นลงมาเสมือนว่าจะปลดปล่อยทุกสิ่งทุกอย่าง และคิดถึงการใช้ชีวิตอย่างไรให้เกิดประสิทธิภาพ
เจ้าโมโกะได้เข้ามายังประเทศตรินิแดดโดยการ "เดินทางข้ามมหาสมุทรแอตแลนติสจากชายฝั่งตะวันตกของแอฟริกา แบกความทุกข์ไว้มากมาย ประสบการณ์หลายศรรตวรรษ และการถูกจ้องทำลาย
จากความป่าเถื่อนไร้มนุษยธรรม แต่ก็ยังเดินต่อไปเรื่อยๆ (John Cupid, Carribean Beat)" ความเชื่อที่ยังหลงเหลือในจิตใจของชนรุ่นหลัง ระหว่างความเป็นทาสกับการเป็นพลเมืองในอาณานิคม ในที่สุดก็ได้มาเดินบนท้องถนนของประเทศตรินิแดดเพื่อเป็นการเฉลิมฉลองต่ออิสรภาพ เมื่อมันได้ฝังรากลึกลงไปในประเพณีของคนแอฟริกันที่สืบทอดต่อกันมา ประเทศตรินิแดดได้ปรับเปลี่ยนปรับปรุงให้มีความโดดเด่นโดยมีการเพิ่มคำว่าจัมบี้ หรือชื่อผีเข้าไป ก่อนปี 1900 ก่อนที่เจ้าโมโกะจัมบี้จะได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของงานเฉลิมฉลองมวลชนในประเทศตรินิแดด เจ้าโมโกะจัมบี้นั้นจะเดินไปรอบๆถนนของท่าเรือในสเปนรวมถึงเมืองอื่น เพื่อที่จะปกป้องภยันตรายจากปีศาจ บทบาทหนึ่งที่สำคัญของเจ้าโมโกะจัมบี้คือการที่จะขอรับบริจาคจากผู้รอเฝ้าชมขบวนแห่งานที่อยู่บนอาคาร อย่างไรก็ตามความมีชื่อเสียงของเจ้าโมโกะจัมบี้ในงานเฉลิมฉลองก็เกิดขึ้นอย่างช้า ๆ จนกระทั่งมันถูกฟื้นฟูอย่างจริงจังขึ้นมาอีกครั้ง
ก่อนปี 1900 ที่เจ้าโมโกะจัมบี้จะเป็นส่วนหนึ่งที่สำคัญสำหรับงานเฉลิมฉลอง จนกระทั่งมีชายสองคนในนำวัฒนธรรมนี้กลับมา ชายสองคนนั้นชื่อ มูส (Moose) และดราก้อน (Dragon) เขาได้นำมันในงาน และยังได้สร้างสรรค์โมโกะจัมบี้ชนิดใหม่ขึ้นมา เอกลักษณ์ของไม้ต่อขาจะเป็นการเดินสมัยใหม่ แต่ก็มีการเดินที่จะไม่มีการรัดที่ขากับไม้ การเปลี่ยนแปลงนี้เกิดขึ้นจากชายชื่อเบน (Ben) ซึ่งเป็นนักท่องเที่ยวชาวแคนาดาได้มายังประเทศตรินิแดดกับไม้ต่อขาหนึ่งคู่ เขาจะรัดมันไว้กับขา และชาวตรินิแดดก็ได้แรงบันดาลใจจากการออกแบบของเบน จึงนำมันมาปรับใช้เองด้วย ตอนนี้มีคณะโมโกะจัมบี้ในประเทศตรินิแดดสองคณะ วะตุซี่ (Watusi) และคิริมันจาโร (Kilimanjaro) แต่ก็ยังมีคณะที่เล็กๆอยู่อีกบ้าง ดังนั้นโมโกะจัมบี้ได้มีแนวคิดมาจากแอฟริกา แต่ตรินิแดดนั้นได้ประยุกต์ใช้มันเป็นของตัวเอง
เส้นเวลาของประวัติศาสตร์โบราณ

เส้นเวลาของประวัติศาสตร์โบราณ คือ เส้นเวลาที่บอกถึงการใช้ชีวิตของมนุษย์ในยุคประวัติศาสตร์ตอนต้น ซึ่งเส้นเวลานี้ต่อจากเส้นเวลาของยุคก่อนประวัติศาสตร์ของมนุษย์
ยุคสัมฤทธิ์และยุคเหล็กตอนต้น

ประมาณ 3,200 ปีก่อนคริสตกาล: ชาวสุเมเรียนได้ประดิษฐ์ระบบการเขียนอักษรรูปลิ่มขึ้น และชาวอียิปต์ได้ประดิษฐ์ระบบการเขียนไฮเออโรกลีฟอียิปต์ ซึ่งใช้อย่างเป็นทางการในอียิปต์
3,200 ปีก่อนคริสตกาล: สุสานนิวเกรนจ์ถูกสร้างขึ้นบนไอร์แลนด์
3,200 ปีก่อนคริสตกาล: เกิดอารยธรรมซิคละดีสในประเทศกรีซ
3,200 ปีก่อนคริสตกาล: อารยธรรมการัลได้เริ่มต้นขึ้นในประเทศเปรู
3,200 ปีก่อนคริสตกาล: เกิดอารยธรรมอีลาไมต์ตอนต้นในประเทศอิหร่าน
3,150 ปีก่อนคริสตกาล: สถาปนาราชวงศ์ที่หนึ่งแห่งอียิปต์
3,100 ปีก่อนคริสตกาล: เกิดสการ่า เบรอ์ ในประเทศสกอตแลนด์
ประมาณ 3,000 ปีก่อนคริสตกาล: การก่อสร้างสโตนเฮนจ์เริ่มต้นขึ้น โดยในรุ่นแรกประกอบด้วยคูน้ำวงกลมและตลิ่ง พร้อมเสาไม้ 56 ต้น
ประมาณ 3,000 ปีก่อนคริสตกาล: เกิดวัฒนธรรมคูคูเตนี-ตรีพิลญา ในประเทศโรมาเนียและประเทศยูเครน
3,000 ปีก่อนคริสตกาล: อารยธรรมจิรอฟต์ เริ่มต้นขึ้นในประเทศอิหร่าน
3,000 ปีก่อนคริสตกาล: ชาวอียิปต์รู้จักการใช้กระดาษพาไพรัสเป็นครั้งแรก
2,800 ปีก่อนคริสตกาล: เกิดวัฒนธรรมหลงชาน ในประเทศจีน
2,500 ปีก่อนคริสตกาล: ช้างแมมมอธได้สูญพันธุ์ไปจากโลก
2,200 ปีก่อนคริสตกาล: การก่อสร้างสโตนเฮนจ์เสร็จสมบูรณ์
1,900 ปีก่อนคริสตกาล: เกิดวัฒนธรรมเอ้อร์หลี่โถว ในประเทศจีน
1,780 ปีก่อนคริสตกาล: บันทึกที่เก่าแก่ที่สุดของประมวลกฎหมายฮัมมูราบี
1,600 ปีก่อนคริสตกาล: เกิดอารยธรรมไมซีนี ในประเทศกรีซ
ยุคประวัติศาสตร์โบราณ

สำหรับเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ ดูที่ เส้นเวลาของยุคก่อนประวัติศาสตร์
5,710 ปีก่อน - เริ่มต้นยุคประวัติศาสตร์
5,560 ปีก่อน - มนุษย์สามารถประดิษฐ์ตัวอักษรได้
4,597 ปีก่อน - ชาวอียิปต์โบราณได้สร้างพีระมิด
4,500 ปีก่อน - มนุษย์สามารถทำแก้วได้
4,440 ปีก่อน - ชาวอังกฤษโบราณได้สร้างสโตนเฮนจ์
4,400 ปีก่อน - มนุษย์สามารถทำสบู่ได้
3,520 ปีก่อน - ชาวจีนได้ประดิษฐ์ตัวอักษรจีนขึ้นมา
2,800 ปีก่อน - ชาวกรีกโบราณได้ประดิษฐ์อักษรกรีกขึ้นมา
2,792 ปีก่อน - กีฬาโอลิมปิกถูกจัดขึ้นเป็นครั้งแรกที่กรุงเอเธนส์ ประเทศกรีซ
2,720 ปีก่อน - อักษรละตินถูกประดิษฐ์ขึ้น
2,669 ปีก่อน - จักรวรรดิเปอร์เซียได้กำเนิดขึ้น
สำหรับเหตุการณ์หลังจากนี้ ดูที่ เส้นเวลาของประวัติศาสตร์ยุคกลาง
โทรุ เอโมริ

โทรุ เอโมริ (ญี่ปุ่น: 江守 徹; โรมาจิ: Emori Tōru) หรือชื่อเกิด เท็ตสึโอะ คาโต (ญี่ปุ่น: 加藤 徹夫; โรมาจิ: Katō Tetsuo) เกิดเมื่อวันที่ 25 มกราคม ค.ศ. 1944 เป็นนักแสดง นักพากย์ และผู้กำกับภาพยนตร์ชาวญี่ปุ่น แสดงภาพยนตร์มากถึง 60 เรื่อง ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1965
ผลงานที่ได้รับการคัดเลือก > ภาพยนตร์

| ปี | เรื่อง |
| --- | --- |
1983: Genma Taisen
1998: Doraemon: Nobita's Great Adventure in the South Seas
2003: Tokyo Godfathers
2006: Paprika
2007: Glory to the Filmmaker!
2008: Dive!!
ผลงานที่ได้รับการคัดเลือก > ภาพยนตร์โทรทัศน์

| ปี | เรื่อง |
| --- | --- |
1966: Minamoto no Yoshitsune
1973: Kunitori Monogatari
1975: Genroku Taiheiki
2000: Aoi Tokugawa Sandai
2008: Atsuhime
2009: Saka no Ue no Kumo
2010: Fumō Chitai
2015: Hana Moyu
แหล่งข้อมูลอื่น

โทรุ เอโมริ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
แอร์ฟรานซ์ เที่ยวบินที่ 447
ดูเพิ่ม > รายงานข่าวอย่างเป็นทางการ

จากแอร์บัส เก็บถาวร 2006-05-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
จาก Bureau d'Enquêtes et d'Analyses pour la Sécurité de l'Aviation Civile เก็บถาวร 2012-12-06 ที่ archive.today
ดูเพิ่ม > ภาพของเครื่องบิน

จากเว็บ PlaneSpotters.net เก็บถาวร 2015-04-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
จากเว็บ Airliners.net
จากเว็บ JetPhotos.net
ดูเพิ่ม > ลิงก์อื่น

Air France - Flight Air France 447
ข้อมูลการสืบสวนของ Bureau d'Enquêtes et d'Analyses pour la Sécurité de l'Aviation Civile เก็บถาวร 2012-12-05 ที่ archive.today
ข้อมูลของเที่ยวบินแอร์ฟรานซ์ 447 เก็บถาวร 2012-09-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน จากเว็บกองทัพอากาศบราซิล (โปรตุเกส)
รายชื่อผู้โดยสารอย่างไม่เป็นทางการจากเว็บ O Globo (โปรตุเกส)
Wikinews
โรเบิร์ต คอสเตโล

โรเบิร์ต คอสเตโล (Robert Costelo) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ สถิติการชก 26 ครั้ง ชนะ 11 (น็อค 4) แพ้ 15
ประวัติ

โรเบิร์ต คอสเตโล คอสเทโลขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 13 สิงหาคม พ.ศ. 2539 ชนะคะแนน เจอร์รี่ ปาซิโอลา จากนั้น ขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ จนกระทั่งชกแพ้คะแนน แฟลช วีญากูราเมื่อ 21 สิงหาคมพ.ศ. 2541 ก็ชกแพ้มาตลอด และเคยแพ้คาร์โล พีซาเรส และนีโน ซูอีโลด้วย คอสเทโลมีโอกาสได้ชิงแชมป์ IBF แพนแปซิฟิกเมื่อ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2546 ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้แตก ฟ้าลั่น ศักดิ์กรีรินทร์ในยกที่ 7 เพราะคอสเทโลเกิดแผลแตกจนชกต่อไม่ได้ จากนั้น คอสเทโลยังขึ้นชกต่อเนื่องมาจนถึง พ.ศ. 2548 โดนชกแพ้รวด จนหลังที่ชกแพ้คะแนน ลิโต ซิสโนริโอ เมื่อ 30 เมษายน พ.ศ. 2548 คอสเทโลก็แขวนนวมไป
เกียรติประวัติ

เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
ชิงแชมป์ IBF แพนแปซิฟิกรุ่นจูเนียร์ฟลายเวทเมื่อ 26 กุมภาพันธ์ 2546 แพ้แตก ฟ้าลั่น ศักดิ์กรีรินทร์ ยก 7 ที่ กทม.
ไท่ชานจฺวิ้น

ไท่ชานจฺวิ้น (จีน: 泰山郡) เป็นจฺวิ้นในอดีตของจีนในบริเวณมณฑลชานตงในปัจจุบัน ปรากฏตั้งแต่สมัยราชวงศ์ฮั่นถึงราชวงศ์สุย
ไท่ชานจฺวิ้นได้รับการสถาปนาเมื่อ 122 ปีก่อน ค.ศ. เมื่อกษัตริย์แห่งจี้เป่ย์ถวายดินแดนรอบเขาไท่แก่จักรพรรดิฮั่น ภูมิภาคนี้กับเทศมณฑลบางส่วนจากจี่หนานจฺวิ้น เป็นพื้นฐานไท่ชานจฺวิ้น ต่อมามีการยุบเลิกจี้เป่ย์ใน 88 ปีก่อน ค.ศ. และผนวกดินแดนเข้ากับไท่ชาน ในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตกตอนปลาย จฺวิ้นนี้แบ่งออกเป็น 24 เทศมณฑล ได้แก่: เฟิ่งเกา (奉高), ปั๋ว (博), ฉา (茬), หลู (盧), เฝย์เฉิง (肥成), อี๋ชิว (蛇丘), กาง (剛), ไฉ (柴), ไก้ (蓋), เหลียงฟู่ (梁父), ตงผิงหยาง (東平陽), หนานอู่หยาง (南武陽), ไหลอู๋ (萊蕪), จู้ผิง (鉅平), อิ๋ง (嬴), มู่ (牟), เหมิงอิน (蒙陰), หฺวา (華), หนิงหยาง (寧陽), เฉิงชิว (乘丘), ฟู่หยาง (富陽), เถาชาน (桃山), เถาเซียง (桃鄉) และชื่อ (式). ปราชากรใน ค.ศ. 2 มี 726,604 คนใน 172,086 ครัวเรือน
เทศมณฑลบางส่วนถูกยุบเลิกในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันออกตอนต้น จากนั้นใน ค.ศ. 90 มีการสถาปนาอาณาจักรจี้เป่ย์อีกครั้ง และส่งผ่าน 3 เทศมณฑล (หลู, อี๋ชิว, กาง) เข้าไปยังอาณาจักรใหม่ ใน ค.ศ. 140 ไท่ชานมี 12 เทศมณฑล รวมถึงเฟิงเกา, ปั๋ว, เหลียงฟู่, จู้ผิง, ฉา, ไหลอู๋, ไก้, หนานอู่หยาง, หนานเฉิง (南城, อดีตเคยอยู่ในตงไห่จฺวิ้น), เฟ่ย์ (費, อดีตเคยอยู่ในตงไห่) และมู่ ทั้งหมดมีประชากร 437,317 คน
หลังรวมชาติสมัยราชวงศ์จิ้น ไท่ชานจึงแบ่งออกเป็น 11 เทศมณฑลจากทั้งหมด 280 เทศมณฑล ได้แก่ เฟิ่งเกา, ปั๋ว, อิ๋ง, หนานเฉิง, เหลียงฟู่, ชานฉือ (山茌, อดีต ฉา), ซินไท่ (新泰, อดีต ผิงหยาง), หนานอู่หยาง, ไหลอู๋, มู่ และ จู้ผิง ซึ่งมีประชากรทั้งหมด 9,300 ครัวเรือน หลังภัยพิบัติหย่งเจีย จฺวิ้นนี้จึงตกอยู่ถายใต้การปกครองของโฮ่วจ้าว, เฉียนเยียน, เฉียนฉิน และหนานเยียน จนกระทั่งถูกพิชิตโดยจักรพรรดิหลิวซ่งอู่แห่งราชวงศ์หลิวซ่ง ราชวงศ์เว่ย์เหนือเข้าพิชิตภูมิภาคในรัชสมัยจักรพรรดิหลิวซ่งหมิง โดย 6 เทศมณฑล คือ จู้ผิง, เฟิ่งเกา, ปั๋วผิง, อิ๋ง, มู่ และเหลียงฟู่ อยู่ในจฺวิ้นนี้ ซึ่งมีประชากรทั้งหมด 91,673 คนใน 26,800 ครัวเรือน จฺวิ้นนี้ถูกยุบเลิกในสมัยราชวงศ์ฉีเหนือ
โรงเรียนผู้นำ

โรงเรียนผู้นำ หรือ สถาบันฝึกอบรมผู้นำ มูลนิธิพลตรีจำลอง ศรีเมือง (Leadership School) ตั้งอยู่ที่ตำบลพุประดู่ อำเภอเมืองกาญจนบุรี จังหวัดกาญจนบุรี เป็นโครงการพัฒนาคุณภาพชีวิตของผู้เข้าร่วมอบรม เพื่อปลูกจิตสำนึกให้ทุกคนพัฒนาตนเอง โดยฝึกฝนการใช้ชีวิตตามแนวทางแบบเศรษฐกิจพอเพียง  การกินอาหารที่เป็นประโยชน์แก่ร่างกาย ผู้เข้าอบรมจะได้ฝึกฝนการใช้ชีวิตกับธรรมชาติ ทำปุ๋ย ปลูกผักกินเอง ฝึกฝนให้รู้จักตนเอง รู้จักดำรงชีวิตอย่างเรียบง่ายและอย่างมีคุณค่า โดยเน้นคุณลักษณะ 6 ประการคือ  สะอาด  ขยัน  ประหยัด  ซื่อสัตย์  เสียสละ   กตัญญู  ก่อตั้งมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2538
หลักสูตรของโรงเรียนผู้นำ จัดขึ้นผู้บริหารหน่วยงานเอกชน ข้าราชการ เกษตรกรและประชาชนทั่วไป ใช้เวลาฝึกอบรม 4 วัน 3 คืน ระหว่างวันพฤหัสบดี – วันอาทิตย์ ของทุกสัปดาห์
ในบริเวณใกล้เคียงกับโรงเรียนผู้นำ เป็นที่ตั้งของสวนสัตว์เลี้ยงกาญจนบุรี เป็นสถานที่ให้การคุ้มครองดูแลสัตว์ที่ตกอยู่ในอันตราย ถูกทอดทิ้ง ทุพพลภาพ ซึ่งย้ายมาจากสถานสงเคราะห์สัตว์ทุ่งสีกัน ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2540 อยู่ในการดำเนินงานของมูลนิธิสงเคราะห์สัตว์  และ พ.ต.หญิงศิริลักษณ์ ศรีเมือง
แหล่งข้อมูลอื่น

ชมรมศิษย์เก่าโรงเรียนผู้นำ เก็บถาวร 2008-05-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
บ้านป่า นาดอย โดย พลตรีจำลอง วารสารเราคิดอะไร ฉบับที่ 151 เดือนกุมภาพันธ์ 2546
เปิดบัญชีศิษย์ "โรงเรียนผู้นำ" พล.ต.จำลอง เก็บถาวร 2008-05-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน สำเนาจาก มติชน ฉบับวันที่ 4 พ.ย. 2545
14°01′14″N 99°23′43″E﻿ / ﻿14.02055°N 99.39524°E﻿ / 14.02055; 99.39524
แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ โรงเรียนผู้นำ
แผนที่ จาก มัลติแมป โกลบอลไกด์ หรือ กูเกิลแผนที่
ภาพถ่ายทางอากาศ จาก เทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
ภาพถ่ายดาวเทียม จาก วิกิแมเปีย
เห็ดร่างแห

| เห็ดร่างแห |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Fungi
ไฟลัม:: Basidiomycota
ชั้น:: Agaricomycetes
อันดับ:: Phallales
วงศ์:: Phallaceae
สกุล:: Phallus
สปีชีส์:: P.  indusiatus

เห็ดร่างแห (Phallus indusiatus') หรือ เห็ดเยื่อไผ่ มีเขตกระจายพันธุ์ทั่วทุกภาคของประเทศไทย มักขึ้นเป็นดอกเดี่ยวอยู่บนพื้นดินที่มีใบไม้เน่าเปื่อย พบมากในช่วงฤดูฝน ลักษณะเด่นอันเป็นที่มาของชื่อคือ ที่ใต้หมวกของดอกเห็ดจะมีเยื่อบางๆ คล้ายร่างแหกางห้อยลงมาปกคลุมก้านดอก ดูคล้ายสุ่มร่างแหที่โดนลม สุ่มนี้จะพัดแกว่งไกวราวกับสตรีใส่กระโปรงลูกไม้เต้นระบำอยู่ เป็นที่มาของชื่อ Dancing Mushroom อีกชื่อหนึ่ง
ลักษณะทั่วไป

ดอกเห็ด เมื่อยังอ่อนมีเยื่อหุ้มรูปไข่สีเหลืองอ่อน เมื่อเจริญขึ้นจะปริแตกเห็นก้านและฐานดอกรูประฆังสีเหลือง คงเหลือเยื่อหุ้ม ฐานดอกกว้าง 4 เซนติเมตร สูง 3 เซนติเมตร ปลายเป็นแป้นกลม เส้นผ่านศูนย์กลาง 1 เซนติเมตร ผิวฐานดอกแบ่งเป็นห้องๆ ภายในมีน้ำเมือกสีน้ำตาลอมเขียวหม่น รสหวานและมีกลิ่นเหม็นรุนแรง ซึ่งส่งกลิ่นไปได้ไกล เป็นสื่อล่อแมลงมาดูดกิน ใต้ฐานดอกมีเยื่อบางๆ คล้ายร่างแห แขวนกางห้อยลงมา คล้ายสุ่มรอบก้านดอก ก้านสีขาว เนื้อเป็นรูพรุนคล้ายฟองน้ำ ยาว 10-15 เซนติเมตร ปลายเรียวเล็กกว่าโคนเล็กน้อย ภายในก้านกลวง ด้านล่างของเยื่อหุ้ม มีเส้นใยหยาบสีขาวคล้ายเส้นด้าย อยู่ติดกับดิน
การใช้ประโยชน์

ในประเทศจีนมีเห็ดประเภทนี้ 9 ชนิด กินได้เพียง 4 ชนิด ในประเทศไทย ภาคอีสานพบ 5 ชนิด คือ เห็ดร่างแหกระโปรงยาวสีขาว (Dictyophora indusiata) เห็ดร่างแหกระโปรงสั้นสีขาว (Dictyophora duplicata) เห็ดร่างแหกระโปรงเหลือง (Dictyophora multicolor) เห็ดร่างแหกระโปรงส้ม (Dictyophora multicolor) และเห็ดร่างแหกระโปรงแดง (Dictyophora rubrovolvata) แต่มีเพียง 2 ชนิดเท่านั้นที่สามารถรับประทานได้ คือ เห็ดร่างแหกระโปรงสั้นสีขาว และเห็ดร่างแหกระโปรงยาวสีขาว ส่วนเห็ดร่างแหชนิดอื่น ๆ มีพิษ ไม่สามารถรับประทานได้ ชาวจีนรู้จักใช้ประโยชน์เห็ดชนิดนี้ตั้งแต่เมื่อประมาณ 3,000 ปีมาแล้ว โดยจัดเป็นส่วนผสมในยา รวมถึงปรุงเป็นอาหาร ด้วยความเชื่อว่าสามารถลดคอเลสเตอรอล ลดความดันโลหิต บำรุงร่างกาย บรรเทาโรคที่เกี่ยวกับไต ตา ปอด ตับอักเสบ หวัด ช่วยระบบขับลม ลดความอ้วน จากการศึกษารวมทั้งมีรายงานระบุว่า นำมาเป็นส่วนผสมน้ำมันนวดแก้โรคเกาต์และรูมาติซึมได้ ส่วนประเทศแถบเอเชียนิยมกินเห็ดที่ตากแห้ง โดยเติมน้ำร้อนและสามารถดื่มได้ทันที สำหรับประเทศไทยนิยมนำมาประกอบเป็นอาหาร เช่น ซุปเยื่อไผ่ แกงจืดเยื่อไผ่
คุณค่าทางโภชนาการ

สำหรับสารอาหาร ประเทศที่จำหน่ายเห็ดระบุว่า เห็ดเยื่อไผ่แห้งจำนวน 100 กรัม ประกอบด้วย
โปรตีน 26.3 กรัม
ไขมัน 4.2 กรัม
คาร์โบไฮเดรต 44.9 กรัม
กาก 6.4 กรัม
กรดอะมิโน 16 ชนิด
วิตามินอีกหลายชนิด
สมุดภาพ

เห็ดร่างแหกระโปรงยาวสีขาว
เห็ดร่างแหกระโปรงสั้นสีขาว
เห็ดร่างแหกระโปรงยาวสีเหลือง
แหล่งข้อมูลอื่น

[ลิงก์เสีย]BIOGANG
เห็ดร่างแหที่จะนำมาทำเป็นอาหาร
เอเรียล ออสเตรีย

เอเรียล ออสเตรีย (Ariel Austria) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ สถิติการชก 51 ครั้ง ชนะ 15 (น็อค 6) เสมอ  7 แพ้ 29
เกียรติประวัติ

แชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นแบนตัมเวท (2541 -2542)
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
ชิงแชมป์โลกรุ่นจูเนียร์แบนตัมเวท WBF เมื่อ 17 กันยายน 2543 แพ้น็อค แซมซั่น กระทิงแดงยิม ยก 4 ที่ นครศรีธรรมราช
ชิงแชมป์ PABA รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทเมื่อ 12 พฤศจิกายน 2550 แพ้น็อค พูนสวัสดิ์ กระทิงแดงยิม ยก 4 ที่ นครสวรรค์
โรงเรียนฝางพิทยาคม

ระวังสับสนกับ โรงเรียนฝางชนูปถัมภ์ หรือ โรงเรียนฝางวิทยายน
| โรงเรียนฝางพิทยาคม FANGPITTAYAKOM School> ที่ตั้ง |
| --- | --- |
หมู่ที่ 10 บ้านฝาง  ตำบลบ้านฝาง อำเภอสระใคร จังหวัดหนองคาย 43100
ข้อมูล
ชื่ออื่น: ฝ.ค.
ประเภท: โรงเรียนมัธยมศึกษา
คำขวัญ: มีวินัย ใฝ่ศึกษา กีฬาดี เน้นคุณธรรม
สถาปนา: 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2537
ผู้อำนวยการ: นางสาวชลธิชา บุนนท์
สี:    เขียว-ขาว
เพลง: เพลงมาร์ชฝางพิทยาคม
เว็บไซต์: http://http://www.fhangpit.net/
โรงเรียนฝางพิทยาคม (อักษรย่อ: ฝ.ค.) เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาแบบสหศึกษา มีพื้นที่ 63 ไร่ ตั้งอยู่ระหว่างจังหวัดหนองคายกับจังหวัดอุดรธานี  ในเขตอำเภอสระใคร เปิดสอนในระดับมัธยมศึกษาปีที่ 1 ถึงมัธยมศึกษาปีที่ 6
ประวัติโรงเรียน

โรงเรียนฝางพิทยาคม เดิมเป็นโรงเรียนสาขาของโรงเรียนน้ำสวยวิทยา เปิดทำการสอนครั้งแรกเมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2533 โดยได้อาศัยวัดศรีโสภณาราม (วัดบ้านฝาง) ต่อมา ได้ย้ายมาทำการเรียนการสอนในสถานที่ปัจจุบัน ซึ่งเดิมเป็นบริเวณสาธารณะใช้เลี้ยงสัตว์ของสภาตำบลบ้านฝางที่ตั้ง ตั้งอยู่เลขที่ 163 บ้านฝาง หมู่ที่ 10 ตำบลบ้านฝาง อำเภอสระใคร จังหวัดหนองคาย
ไทไขหัว

ชาวไทไขหัว เป็นชาวไทกลุ่มหนึ่งที่มีภูมิลำเนาอยู่ในทุ่งใหญ่ ที่มีชื่อว่า "ทุ่งไขหัว" ในแถบมณฑลยูนนาน จึงเป็นที่มาของชื่อ ชาวไทไขหัว ทุ่งนี้เป็นที่ราบสูงกว้างใหญ่ มีลำน้ำเล็กๆไหลผ่าน ชาวไทไขหัวนี้ นำเอาภาษาจีนเข้ามาใช้ปะปนกับภาษาไทอันมาก และตัวหนังสือ ก็ใช้อักษรจีน
เหอ เมิ่งหัว

เหอ เมิ่งหัว (จีน: 何夢華) (1 มกราคม ค.ศ. 1923 - 19 พฤษภาคม ค.ศ. 2009) เป็นผู้กำกับภาพยนตร์ชาวจีน จากเมืองเซี่ยงไฮ้
ผลงาน

Rendezvous in the South Sea (1960)
Between Tears and Smiles (1964) - co-director
The Warlord and the Actress (1964)
The Monkey Goes West (1966)
องค์หญิงพัดเหล็ก (1966)
Susanna (1967)
The Midnight Murder (1967)
The King With My Face (1967)
Cave of the Silken Web (1967)
Land of Many Perfumes (1968)
The Jade Raksha (1968)
Killer Darts (1968)
Vengeance Is A Golden Blade (1969)
Lady of Steel (1970)
The Lady Hermit (1971)
The Long Chase (1971)
The Black Enforcer (1972)
The Human Goddess (1972)
The Kiss of Death (1973)
Ambush (1973)
The Master of Kung Fu (1973)
The Sinful Adultress (1974)
Young Passion (1974)
All Mixed Up (1975)
The Golden Lion (1975)
The Flying Guillotine (1975)
ไสยศาสตร์ (1975)
Black Magic Part 2 (1976) aka U.S. title: "Revenge Of The Zombies"
Oily Maniac (1976)
The Criminals (1976)
The Dragon Missile (1976)
The Mighty Peking Man (1977) aka U.S. title: "Goliathon"
The Vengeful Beauty (1978)
The Psychopath (1978)
Shaolin Handlock (1978)
Abbot of Shaolin (1979) aka U.S. title: "A Slice Of Death"
The Swift Sword (1980)
แหล่งข้อมูลอื่น

Ho Meng-Hua ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
โนเซะ

| โนเซะ 能勢町 |
| --- | --- |
เมือง
"โนมะ เคยากิ" ในโนเซะ
   ธง
ที่ตั้งของโนเซะในจังหวัดโอซากะ (เน้นสีเหลือง)
โนเซะที่ตั้งในประเทศญี่ปุ่น
พิกัด: 34°58′N 135°25′E﻿ / ﻿34.967°N 135.417°E﻿ / 34.967; 135.417
ประเทศ:  ญี่ปุ่น
ภูมิภาค: คันไซ
จังหวัด: โอซากะ
อำเภอ: โทโยโนะ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 98.68 ตร.กม. (38.10 ตร.ไมล์)
ประชากร (1 ตุลาคม 2016)
 • ทั้งหมด: 9,971 คน
 • ความหนาแน่น: 100 คน/ตร.กม. (260 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+09:00 (JST)
ที่อยู่ศาลาว่าการเมือง: 28 Shukuno, Nose-chō, Toyono-gun, Osaka-fu 563-0392
เว็บไซต์: www.town.nose.osaka.jp
โนเซะ (ญี่ปุ่น: 能勢町; โรมาจิ: Nose-chō; เสียงอ่านภาษาญี่ปุ่น: [nose]) เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในอำเภอโทโยโนะ จังหวัดโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น
ณ เดือนตุลาคม 2016 เมืองนี้มีประชากรประมาณ 9,971 คน มีความหนาแน่นของประชากร 100 คนต่อตารางกิโลเมตร (262 คนต่อตารางไมล์) และมีพื้นที่ทั้งหมด 98.68 ตารางกิโลเมตร (38.1 ตารางไมล์)
โนเซะเป็นที่รู้จักจาก "โนมะ เคยากิ" ซึ่งเป็นต้นเคยากิอายุ 1,000 ปี สูง 25 เมตร (82 ฟุต) เส้นรอบวง 11.95 เมตร (39.2 ฟุต)
ประวัติศาสตร์

ในพื้นที่ของโนเซะมีผู้คนอาศัยอยู่มาตั้งแต่ยุคโจมง (ประมาณ 10,000 ปีก่อนคริสตกาล – ประมาณ 300 ปีก่อนคริสตกาล) ชื่อในสมัยก่อนของโนเซะคือ หมู่บ้านคูซากะ ถูกกล่าวถึงในนิฮงโชกิ ซึ่งแต่งเสร็จใน ค.ศ. 720
ใน ค.ศ. 1837 ได้เกิดการก่อการกำเริบครั้งใหญ่โดยชาวนาในโนเซะ ในช่วงภาวะความอดอยากเท็มโป (ค.ศ. 1833–1839) ซึ่งเกิดขึ้นไม่กี่เดือนหลังจากการจลาจลของโอชิโอะ เฮฮาจิโร
ภูมิศาสตร์

โนเซะถูกล้อมรอบด้วยภูเขาทุกทิศทาง ได้แก่ เขามิยามะ (791 ม.) และเขาเค็มปิ (784 ม.) นอกจากนี้ยังมีลำน้ำไหลผ่านหลายสาย ได้แก่ แม่น้ำยามาเบะ แม่น้ำฮิโตกูราโอโรจิ แม่น้ำโนมะ และแม่น้ำทาจิริ ซึ่งอยู่ในแอ่งแม่น้ำอินางาวะ และยังมีแม่น้ำคัตสึระที่ไหลผ่านเมืองด้วย
การขนส่ง > รถไฟ

เมืองโนเซะไม่มีสถานีรถไฟ สถานีที่ใกล้ที่สุดคือ สถานียามาชิตะ ในนครคาวานิชิ จังหวัดเฮียวโงะ
การขนส่ง > ถนน

ทางหลวงแผ่นดิน
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 173
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 477
ทางหลวงจังหวัด
ทางหลวงจังหวัดโอซากะสาย 4
ทางหลวงจังหวัดโอซากะสาย 54
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Nose, Osaka
Nose official website (ในภาษาญี่ปุ่น)
Nose Town Tourism & Local Products[ลิงก์เสีย]
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น
เอเรสตอร์

เอเรสตอร์ จากภาพยนตร์ไตรภาค  ลอร์ดออฟเดอะริงส์
เอเรสตอร์  เป็นตัวละครสมทบที่มีเรื่องราว และบทบาทเพียงเล็กน้อยในนิยายเรื่อง  ลอร์ดออฟเดอะริงส์ ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน โดยไม่เคยปรากฏอยู่ในปกรณัมตำนานอื่นๆ ของโทลคีนเลย  ตามเรื่องระบุว่า เขาเป็นหัวหน้าเอลฟ์ประจำ คฤหาสน์ลาสต์โฮมลี่เฮาส์ของเอลรอนด์ แห่งริเวนเดลล์ ทั้งยังเป็นที่ปรึกษาคนหนึ่งด้วย ซึ่งในการประชุมเรื่องแหวน ในที่ประชุมของเอลรอนด์ เอเรสตอร์ก็อยู่ร่วมในเหตุการณ์เช่นกัน และเป็นเพียงครั้งเดียวที่มีบทเจรจาสำหรับเขา โดยเขาเป็นผู้ที่เสนอให้นำแหวนเอกไปไว้กับทอม บอมบาดิล
เอเรสตอร์ถูกเอ่ยถึงอีกครั้งภายหลังเสร็จศึกสงครามแหวน โดยเป็นผู้ขี่ม้าคู่มากับกลอร์ฟินเดลนำขบวนส่งตัวเจ้าสาว คืออาร์เวน เพื่อมาถวายตัวกับกษัตริย์เอเลสซาร์ (อารากอร์น)
เกร็ดน่ารู้

ในต้นร่างเดิมของลอร์ดออฟเดอะริงส์  เจ.อาร์.อาร์. โทลคีนเคยเขียนให้เอเรสตอร์เป็นญาติคนหนึ่งของเอลรอนด์ อีกทั้งยังเป็นชนกึ่งเอลฟ์ด้วยเช่นกัน แต่ใจความส่วนนี้ได้ถูกละทิ้งไปในฉบับตีพิมพ์
นอกจากนี้เขายังเคยถูกเลือกให้เป็นหนึ่งในคณะพันธมิตรแห่งแหวนอีกด้วย
แร็กนาร็อก (ไฟนอลแฟนตาซี)

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ แร็กนาร็อก (แก้ความกำกวม)
ในเกมไฟนอล แฟนตาซี แร็กนาร็อกเป็นชื่อของสิ่งหลาย ๆ อย่างภายในเกม ได้แก่
เรือเหาะ

แร็กนาร็อก เป็นเรือเหาะที่ปรากฏในเกมไฟนอลแฟนตาซี ภาค 8 ค้นพบโดยตัวละครหลัก สควอล ลีออนฮาร์ท (Squall Leonhart) และ รีนัว ฮาร์ทิลี (Rinoa Heartilly) สัญลักษณ์ของยานแร็กนาร็อก ใช้สัญลักษณ์จากตำนานนอร์เวย์โบราณ แร็กนาร็อก (วันสิ้นโลกของไวกิ้ง)
รายละเอียดของเรือเหาะแร็กนาร็อก:
ดาบ

แร็กนาร็อก เป็นชื่อของดาบในตำนานที่ปรากฏในเกมไฟนอลแฟนตาซี ลักษณะของดาบในแต่ละภาคจะมีลักษณะต่างกันเล็กน้อย โดยมีลักษณะโดยรวมคือ ดาบกว้างสีขาว ดาบแร็กนาร็อกจะปรากฏในช่วงท้ายๆ ของเกม ได้แก่ ไฟนอลแฟนตาซี 3, ไฟนอลแฟนตาซี 5 ,ไฟนอลแฟนตาซี 6, ไฟนอลแฟนตาซี 7, ไฟนอลแฟนตาซี 9 และ ไฟนอลแฟนตาซี 10 สำหรับใน ไฟนอลแฟนตาซี 4 นั้น ดาบแร็กนาร็อกก็มีแต่ว่าในเวอร์ชัน อังกฤษได้ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น Crystal โดยเก็บได้ในใจกลางดวงจันทร์เป็นอาวุธที่ดีที่สุดของ Cecil
มนต์อสูร > ไฟนอลแฟนตาซี VI

แร็กนาร็อก เป็นมนต์อสูร (Esper) ในไฟนอลแฟนตาซี 6 มีความสามารถคือเปลี่ยน ศัตรูให้กลายเป็นitemได้ ได้จากเมืองNarsha โดยที่ Ruin World (โลกหลังถูกทำลาย) แล้วต้องได้Lockeกลับมาก่อน โดยอยู่ในร้านอาวุธซึ่งLockeสามารถไข ประตูได้คนเดียวเท่านั้น
มนต์อสูร > ไฟนอลแฟนตาซี XIII

แร็กนาร็อก เป็นมนต์อสูรขั้นสุดยอด เดิมแร็คนาร็อคเป็นอสูรแห่งการทำลายล้างที่วานีลเรียกตามคำสังของฟาลซีในสงครามแห่งการเผยความจริงเมื่อ 500 ปีก่อน แต่ในเกมแร็กนาร็อคที่เกิดจากการรวมร่างระหว่างแฟงและวานีลนั้นเป็นผู้ปกป้องโคคูนมิให้ตกลงสู่พัลส์หลังจากตัวเอกกำจัดออร์แฟนได้สำเร็จ และปรากฏในโลโก้ของเกมร่วมกับแฟงและวานีลด้วย
| ด ค กไฟนอลแฟนตาซี |
| --- | --- |
เกมหลัก:  ไฟนอลแฟนตาซี  II  III  IV  V  VI  VII (รีเมค, รีเบิร์ธ)  VIII  IX  X  XI  XII  XIII  XIV 1.0  2.0 เฮเวนส์เวิร์ด  สตอร์มบลัด  ชาโดว์บริงเกอส์  เอนด์วอล์คเกอร์  XV  XVI 
เกมอื่น ๆ:  Airborne Brigade  All the Bravest  Artniks  Brave Exvius  Dimensions  Explorers  Mobius  Mystic Quest  Record Keeper  Toki no Suishō  The 4 Heroes of Light  World 
ชุดเกมย่อย:  คริสตัลโครนิเคิลส์  ดิซซิเดีย  แทกติกส์ (เดอะวอร์ออฟเดอะไลออนส์)  แทกติกส์ แอดวานซ์  Theatrhythm Curtain Call  ไทป์-0 HD  Agito  Online 
ภาพยนตร์และแอนิเมชั่น:  Legend of the Crystals  The Spirits Within  อันลิมิตเต็ด  แอดเวนต์ชิลเดรน  บราเธอร์ฮูด  คิงส์เกลฟ 
ตัวละครถาวร:  ซิด  โจโคโบะ  โมกลี
ไทยแลนด์เซอร์กิต

| --- | --- |


ที่ตั้ง:  อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม
เขตเวลา: GMT +7
พื้นผิว: แอสฟัสต์
ความยาว: 2.5 กม. (1.55 ไมล์)
จำนวนโค้ง: 13
ไทยแลนด์เซอร์กิต หรือ นครชัยศรี มอเตอร์สปอร์ต คอมเพล็กซ์  เป็นสนามแข่งรถระดับนานาชาติ ตั้งอยู่บนถนนสายนครชัยศรี-ดอนตูม (3233) ในเขตตำบลวัดละมุด อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม  ดำเนินการโดยบริษัท นครชัยศรี มอเตอร์สปอร์ต คอมเพล็กซ์ จำกัด  ตั้งแต่ พ.ศ. 2532 บริหารงานโดย นายธงชัย วงษ์สวรรค์ ประธานสมาพันธ์กีฬาแข่งรถจักรยานยนต์แห่งประเทศไทย
ไทยแลนด์เซอร์กิต เดิมเป็นสนามแข่งโมโตครอส มาตั้งแต่ พ.ศ. 2523  และก่อสร้างสนามแข่งรถทางเรียบ ความยาว 1.3 กิโลเมตร ก่อสร้างเพิ่มเติมในปี พ.ศ. 2532 จนมีความยาว 2.5 กิโลเมตร  ปัจจุบันประกอบด้วยสนามแข่งรถทางเรียบ สนามซูเปอร์ครอส และสนามวิบาก  จัดแข่งขันทั้งรถสต็อกคาร์ และรถจักรยานยนต์
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ ไทยแลนด์เซอร์กิต
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
13°54′43″N 100°10′04″E﻿ / ﻿13.9118445°N 100.1678681°E﻿ / 13.9118445; 100.1678681
เหอซั่วซู่ชินอ๋อง

เหอซั่วซู่ชินอ๋อง (จีน: 和硕肃亲王) เป็นตำแหน่งอ๋องที่จักรพรรดิหวงไท่จี๋พระราชทานให้แก่องค์ชายเหาเก๋อ โดยได้รับพระราชทานในปีค.ศ.1636 ตำแหน่งเหอซั่วซู่ชินอ๋องยังได้ถูกบรรจุอยู่ในอ๋องพระมาลาเหล็ก ทำให้ตำแหน่งอ๋องได้รับการสืบทอดไปยังลูกหลานขององค์ชายเหาเก๋อ
รายพระนามเหอซั่วซู่ชินอ๋อง

ซู่อู่ชินอ๋องเหาเก๋อ
1609-1636-1648
เสี่ยนเฉี่ยชินอ๋องฟู่ซั่ว
1643-1651-1669
เสี่ยนมี่ชินอ๋องตันเจิน
1665-1670-1702
เสี่ยนจิ่นชินอ๋องเอี๋ยนหวง
1690-1702-1771
ฟู่กั๋วเจียงจูน(เสี่ยนชินอ๋อง)ป้ายฉาลี่
1667-1708
ซู่ฉินชินอ๋องยุ่นเจอ
1699-1772-1778
ซู่ชินอ๋องเฉิงซิ่น
1688-1758
ซู่กงชินอ๋องหย่งซี
1753-1778-1821
ซู่เซิ่นชินอ๋องจิ้งหมิ่น
1773-1821-1852
ซู่เค่อชินอ๋องหัวเฟิง
1804-1853-1869
ซู่เหลียงชินอ๋องหลงฉิน
1840-1870-1898
ซู่จงชินอ๋องซ่านฉี
1866-1898-1912