stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เจนตามัยซิน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เจนตามัยซิน
| ด ค กยาต้านจุลชีพ − ประเด็นด้านสังคมและวัฒนธรรม |
| --- | --- |
ประเภทของยาต้านจุลชีพ:  ยาปฏิชีวนะ  ยาต้านเชื้อรา  ยาต้านไวรัส  ยาต้านปรสิต 
ประเด็นด้านสังคม:  เส้นเวลาของยาปฏิชีวนะ  แบคทีเรียดื้อยา  แบคทีเรียดื้อยาหลายชนิด  การใช้ยาปฏิชีวนะในทางที่ผิด  การใช้ยาปฏิชีวนะในการปศุสัตว์ 
เภสัชวิทยา:  เภสัชพลศาสตร์ของยาปฏิชีวนะ  รายการยาปฏิชีวนะ  การผลิตยาปฏิชีวนะ 
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  ฝรั่งเศส  BnF data  อิสราเอล  สหรัฐ 
เจนตามัยซินในรูปแบบสารละลายสำหรับฉีด
รูปภาพแสดงโครงสร้างภายในหูชั้นใน ซึ่งการเกิดพิษจากเจนตามัยซินนั้นจะทำให้เกิดพยาธิสภาพในส่วนคอเคลีย และเวสติบูล
เสี้ยวชีวิต

สไลซ์ ออฟ ไลฟ์หรือเสี้ยวชีวิต หรืออีกนัยหนึ่งคือชีวิตประจำวัน หมายถึงการสร้างภาพหรือความบันเทิงที่เน้นในประสบการณ์ที่ธรรมดาในศิลปะและความบันเทิง ในการแสดงละคร  อาทิการเลียนแบบธรรมชาติ ในภาษาวรรณกรรม เป็นเทคนิคการเล่าเรื่องที่มีลำดับเหตุการณ์ และมักจะมีการจบที่ไม่แน่นอน
อนิเมะและมังงะ

ในอนิเมะและมังงะเป็นเรื่องราวที่ไม่มีองค์ประกอบแห่งความน่าจะเป็น ซึ่งเกิดขึ้นในสถานการณ์ที่รู้จัก โดยสถานที่ประจำวันที่บ่งบอก เช่น โรงเรียนมัธยมในชุมชน และเน้นไปที่ความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์ซึ่งมักเป็นความสัมพันธ์ที่มีลักษณะโรแมนติก ประเภทนี้ให้ความสำคัญกับ การสร้างความผูกพันทางอารมณ์กับตัวละคร ความนิยมของอนิเมะแนวนี้ เริ่มเพิ่มขึ้นในช่วงกลางของทศวรรษ 1980 มาซายูกิ นิชิดะ เขียนว่า อนิเมะและมังงะแนว สไลซ์ ออฟ ไลฟ์ ก็ยังสามารถมีส่วนผสมของโลกแฟนตาซี บางครั้งถูกใช้เป็นเครื่องมือเพื่อแสดง ความเป็นจริง ของมนุษย์ภายใต้เงื่อนไขที่เป็นไปได้บางสิ่ง หนังสือ Understanding Manga and Anime ของ Robin E. Brenner ปี ค.ศ. 2007 กล่าวว่า ในอนิเมะและมังงะ สไลซ์ ออฟ ไลฟ์ เป็นประเภทที่มีลักษณะเหมือนกับเป็นประเภทที่คล้ายกับเรื่องประโลมโลกมากกว่าละคร โดยมี เนื้อหาไร้สาระเนื่องจากมีเหตุการณ์ดราม่าและตลกจำนวนมาก ในช่วงเวลาอันสั้นมาก ผู้เขียนเปรียบเทียบกับละครวัยรุ่นเช่น Dawson's Creek หรือ The OC ประเภทนี้ครองตลาดมังงะญี่ปุ่นเป็นส่วนใหญ่ และมักจะเน้นไปที่ความสัมพันธ์ในโรงเรียนและความสัมพันธ์ระหว่างบุคคล
หนึ่งในประเภทย่อยของ สไลซ์ ออฟ ไลฟ์ ในอนิเมะและมังงะคือ  kūki-kei (空気系,"air type") หรือ nichijō-kei (日常系, "everyday type") ในประเภทนี้ รายละเอียดเกี่ยวกับความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งหรือความสัมพันธ์โรแมนติกที่เต็มรูปแบบถูกลบทิ้งอย่างตั้งใจจากเรื่อง เพื่อเล่าเรื่อมีน้ำหนักเบาและไม่จริงจัง โดยเน้นไปที่ชีวิตประจำวันและการสนทนาของตัวละครสาวสวย ขึ้นอยู่กับ ความเฉพาะเจาะจงของสถานที่ และความรู้สึกอบอุ่นและสุขสบายของชีวิตประจำวัน ประเภท นิจิโจ-เคอิ เกิดขึ้นจากมังงะประเภท ยอนโคมะ เช่น โรงเรียนป่วนนักเรียนเป๋อ, เค-อง! ก๊วนดนตรีแป๋วแหวว และ หอป่วนก๊วนตัวแสบ  Yamamura อ้างว่า การเพิ่มความนิยมของประเภทย่อยนี้ในช่วงครึ่งคนึงของทศวรรษ 2000 ทำให้การท่องเที่ยวมีความนิยมมากขึ้นไปยังสถานที่ท่องเที่ยวที่ปรากฏในอนิเมะ
เภกุลีวิยา

เภกุลีวิยา (อัสสัม: ভেকুলী বিয়া; Bhekuli Biya หรือชื่ออื่น มันทูกปรินัย; Mandooka Parinaya และ พางครพิเย; Banger Biye) หรือรู้จักในชื่อ งานแต่งงานกบ เป็นธรรมเนียมปฏิบัติดั้งเดิมที่มีที่มาจากรัฐอัสสัม ประเทศอินเดีย โดยปฏิบัติในระหว่างฤดูแล้งเพื่อเป็นพิธีเรียกฝน ตามธรรมเนียมชาวอัสสัม มีมุขปาฐะว่าครั้งหนึ่งชาวนาเคยถามหมู่เมฆว่าทำไมไม่มีฝนเลย หมู่เมฆตอบว่าฝนไม่ตกเพราะกบไม่ร้อง ฤดูมรสุมถือเป็นฤดูหาคู่ของกบ และเมื่อกบร้องเพื่อหาคู่ก็จะทำให้มีฝน กบร้องจึงมีความสัมพันธ์กับการมีฝน
พิธีกรรมนี้ถือเป็นส่วนหนึ่งที่สำคัญของวัฒนธรรมอัสสัม และมีขึ้นเพื่อให้เทพเจ้าแห่งฝน พระวรุณ พึงพอใจและประทานฝนให้
โดยทั่วไปผู้อาวุโสหรือนักบวชประจำหมู่บ้านจะเป็นผู้ประกอบพิธีนี้ กบสองตัวจะถูกจับมาทำความสะอาดและแต่งตัวด้วยชุดแต่งงานแบบธรรมเนียมของอัสสัม จับนั่งบนบัลลังก์และมัดเข้าด้วยกันโดยใช้ด้ายแดง จากนั้นนักบวชจะประกอบพิธีปูชาให้เทพเจ้าแห่งในอวยพร จากนั้นจะนำผงสีแดงชาดมาป้ายบนหน้าผากของกบตัวเมียเพื่อเป็นการบ่งบอกว่ากบตัวนี้มีคู่ครองแล้ว เมื่อสิ้นสุดพิธี กบทั้งสองจะนำไปปล่อยลงแหล่งน้ำ และเชื่อกันว่ากบทั้งสองจะคงอยู่เป็นคู่กัน และถ้ามีฝนตามมาก็จะหมายความว่าเทพเจ้าแห่งฝนพึงพอใจ
ศัพทมูล

คำว่น "เภกุลี" เป็นคำภาษาอัสสัมแปลว่า กบ "วียา" แปลว่าการแต่งงาน ชื่อเภกุลีวียาจึงแปลว่าการแต่งงานกบ
พิธีหย่ากบ

ระหว่างอุทกภัยใหญ่ในปี 2019 ในเมืองโภปาลได้มีการจัดพิธีหย่ากบขึ้นโดยใช้กบดินเผาสองตัวแยกออกจากกัน พิธีนี้จัดโดยกลุ่มฮินดูท้องถิ่น โอมศิวเสวศากติมณฑล (Om Shiva Sewa Shakti Mandal) โดยหวังว่าพิธีนี้จะทำให้ฝนลดน้อยลง
นกกระติ๊ดแดง

| นกกระติ๊ดแดง |
| --- | --- |

A. amandava ในรัฐมหาราษฏระ ประเทศอินเดีย  ด้านซ้าย - เพศผู้♂, ด้านขวา - เพศเมีย♀
สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอตา Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์มีแกนสันหลัง Chordata
ชั้น:: สัตว์ปีก 
อันดับ:: นกเกาะคอน 
วงศ์:: วงศ์นกกระติ๊ด 
สกุล:: Amandava  (Linnaeus, 1758)
สปีชีส์:: Amandava amandava
ชื่อทวินาม
Amandava amandava (Linnaeus, 1758)

ชื่อพ้อง
 Fringilla amandava (Linnaeus, 1758)  Estrilda amandava (Linnaeus, 1758)  Sporaeginthus amandava (Linnaeus, 1758)
นกกระติ๊ดแดง (Amandava amandava) - เสียง
นกกระติ๊ดแดง (อังกฤษ: red avadavat, red munia, strawberry finch; ชื่อวิทยาศาสตร์: Amandava amandava) เป็นนกขนาดเล็กในวงศ์นกกระติ๊ด นกชนิดนี้พบได้ตามทุ่งโล่งและทุ่งหญ้าในเขตร้อนของทวีปเอเชีย และนิยมนำมาเลี้ยง เนื่องจากมีขนที่มีสีสันสวยงามของตัวผู้ในฤดูผสมพันธุ์ ขยายพันธุ์ในอนุทวีปอินเดียในช่วงฤดูมรสุม ชื่อสายพันธุ์ของ Amandava และชื่อสามัญของ Avadavat ตั้งตามเมืองอะห์มดาบาด รัฐคุชราต ประเทศอินเดีย ซึ่งเป็นเมืองที่ส่งออกนกเหล่านี้ไปเป็นสัตว์เลี้ยงในสมัยก่อน
อนุกรมวิธาน

นกกระติ๊ดแดงได้รับการจำแนกอย่างเป็นทางการโดยนักธรรมชาติวิทยาชาวสวีเดน คอล ลินเนีย ในปี ค.ศ. 1758 ในฉบับพิมพ์ครั้งที่ 10 ของ Systema Naturae ภายใต้ชื่อทวินามว่า Frigilla amandava ลินเนียได้บรรยายไว้ตามคำอธิบายใน "The Amaduvads Cock and Hen" ซึ่งได้รับการบรรยายและวาดภาพประกอบในปี ค.ศ. 1738 โดยนักธรรมชาติวิทยาชาวอังกฤษชื่อ เอเลอาซาร์ อัลบิน ลินเนียได้ระบุตัวอย่างที่ตั้งชนิดดังกล่าวว่าเป็นอินเดียตะวันออก แต่ถูกจำกัดไว้เฉพาะที่โกลกาตา (แคลคัตตา) โดย อี. ซี.  สจวร์ต เบเกอร์ ในปี ค.ศ. 1921 ปัจจุบันสายพันธุ์นี้ถูกจัดอยู่ในสกุล Amandava ซึ่งตั้งขึ้นมาในปี ค.ศ. 1836 โดยนักสัตววิทยาชาวอังกฤษ เอ็ดเวิร์ด บลิธ
ก่อนหน้านี้นกกระติ๊ดแดงถูกจัดอยู่ในสกุล Estrilda โดย Jean Delacour แต่การศึกษาทางด้านสัณฐานวิทยา พฤติกรรม ชีวเคมี และดีเอ็นเอ สนับสนุนการแยกเป็นสกุลใหม่ โดยใช้ชื่อว่า Amandava
มี 3 ชนิดย่อยที่ได้รับการยอมรับ ได้แก่
A. a. amandava (ลินเนีย, 1758) – พบในประเทศปากีสถาน, อินเดีย, เนปาล และบังกลาเทศ
A. a. flavidiventris (วอลเลซ, 1864) – พบในประเทศเมียนมาร์, ทางใต้ของจีน, ทางตะวันตกเฉียงเหนือและภาคกลางของไทย และหมู่เกาะซุนดาน้อย
A. a. punicea (ฮอร์สฟิลด์, 1821) – พบทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศไทย, ประเทศกัมพูชา, ทางใต้ของเวียดนาม, เกาะชวา และเกาะบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย
คำอธิบาย

นกขนาดเล็กนี้สามารถระบุได้ง่ายจากหางโค้งมนสีดำและจะงอยปากที่เป็นสีแดงตามธรรมชาติ ก้นเป็นสีแดง และตัวผู้ในช่วงฤดูผสมพันธุ์จะมีสีแดงเกือบทั้งส่วนบน ยกเว้นแถบสีดำบริเวณตา ท้องส่วนล่าง และปีก มีจุดสีขาวบนลำตัวและขนปีกสีแดง ตัวผู้ที่ยังไม่ผสมพันธุ์จะมีสีคล้ำกว่าแต่มีก้นสีแดง ในขณะที่ตัวเมียจะมีสีคล้ำกว่าและมีจุดสีขาวบนขนน้อยกว่า
การกระจายพันธุ์และถิ่นที่อยู่อาศัย

นกกระติ๊ดแดงถูกพบส่วนใหญ่ในพื้นที่ราบ ในพื้นที่ที่มีหญ้าสูงหรือพื้นที่เกษตรกรรม และมักอยู่ใกล้แหล่งน้ำ นกชนิดนี้มีชนิดย่อยที่ได้รับการตั้งชื่อไว้ 4 ชนิด ชนิดย่อยที่ได้รับชื่อเรียกว่า amandava พบได้ในประเทศบังกลาเทศ, ประเทศอินเดีย, ประเทศเนปาล และประเทศปากีสถาน และชนิดย่อย flavidiventris พบได้ในบางส่วนของประเทศจีน, ประเทศอินโดนีเซีย, ประเทศไทย และประเทศเวียดนาม ด้วย และกลุ่มประชากรทางตะวันออกในเกาะชวาเรียกว่า punicea และในประเทศกัมพูชาเรียกว่า decouxi
มีประชากรของนกกระติ๊บแดงที่นำเข้ามาอยู่ในหลายสถานที่ทั่วโลก ได้แก่ ตอนใต้ของประเทศสเปน, ประเทศบรูไน, ประเทศฟีจี, ประเทศอียิปต์, ประเทศมาเลเซีย, ประเทศสหรัฐ, ประเทศบาห์เรน, จังหวัดกัวเดอลุป, ประเทศอิหร่าน, ประเทศอิตาลี, จังหวัดเรอูว์นียง, ประเทศมาเลเซีย, ประเทศเม็กซิโก, ประเทศสาธารณรัฐโดมินิกัน,  จังหวัดมาร์ตินีก, ประเทศโปรตุเกส, ประเทศญี่ปุ่น, เครือรัฐปวยร์โตรีโก, ประเทศสิงคโปร์ และรัฐฮาวาย
พฤติกรรมและนิเวศวิทยา

โดยทั่วไปมักพบเห็นนกชนิดนี้รวมกันเป็นฝูงเล็ก ๆ บินด้วยปีกที่กระพืออย่างรวดเร็วและลงไปยังกอหญ้าซึ่งสังเกตได้ยาก นกหนึ่งคู่จะอยู่ด้วยกันตลอดทั้งฤดูผสมพันธุ์ นกพวกนี้ส่งเสียงร้องเป็นทำนอง พริบ พริบ ที่มีลักษณะเฉพาะเป็นโน้ตต่ำเพียงตัวเดียว ซึ่งมักได้ยินขณะบิน เสียงร้องนี้เป็นเสียงร้องที่มีโน้ตต่ำ ๆ นกในฝูงจะไซ้ขนกันเองโดยกระดิกขนหัวเพื่อเชื้อเชิญ นกชนิดนี้กินเมล็ดหญ้าเป็นหลัก แต่ยังกินแมลง เช่น ปลวก เมื่อมีโอกาสด้วย
พวกมันสร้างรังเป็นรูปทรงกลมจากใบหญ้า โดยปกติแล้วจะมีไข่สีขาวประมาณ 5 หรือ 6 ฟองต่อหนึ่งครอก
จะงอยปากจะเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงในเดือนพฤษภาคมและเปลี่ยนเป็นสีเข้มในช่วงเดือนพฤศจิกายนและเดือนธันวาคม จากนั้นจะงอยปากจะเปลี่ยนเป็นสีดำอย่างรวดเร็วในเดือนเมษายนและวงจรก็ดำเนินต่อไป วัฏจักรตามฤดูกาลเหล่านี้มีความเชื่อมโยงกับการเปลี่ยนแปลงความยาวของวันตามฤดูกาล
มีการระบุเหาในนกที่เป็นปรสิตภายนอกอยู่ 2 สปีชีส์ (ในอันดับย่อย Ischnocera, Brueelia amandavae และในเคลด Amblycera, Myrsidea amandava) และได้มีการแยกไวรัสพารามิกโซ (Paramyxoviridae) ออกจากนกที่เลี้ยงไว้ในญี่ปุ่น
สถานะการอนุรักษ์

แม้ว่าสถานะการอนุรักษ์ปัจจุบันของนกกระติ๊ดแดงจะอยู่ในระดับที่มีความเสี่ยงต่ำต่อการสูญพันธุ์ (LC) แต่ก็พบว่าพบเห็นได้น้อยลงอย่างน้อยในบางพื้นที่ของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ในประเทศไทยมีการกล่าวถึงสัตว์เหล่านี้ว่าเป็นสัตว์ประจำถิ่นที่หาได้ยาก ในประเทศกัมพูชานกกระติ๊ดแดงถูก "ส่งออกเป็นจำนวนนับพันตัว" ไปยังประเทศเวียดนามตั้งแต่ช่วงปี ค.ศ. 1920 โดยในช่วงต้นปี ค.ศ. 1960 นกกระติ๊ดแดงถูกมองว่าเป็น "สัตว์ที่หายากและไม่ปกติ" และปัจจุบันประชากรของนกกระติ๊ดแดงถือว่ามีจำนวนน้อยลงและน่าเป็นห่วง แต่ในปี ค.ศ. 2012 นกกระติ๊ดแดงก็ยังคงมีจำนวนที่สำคัญในธุรกิจปล่อยสัตว์สู่ธรรมชาติ
แกลเลอรี่

นกกระติ๊ดแดง (เพศผู้) ในเมืองธากา ประเทศบังคลาเทศ
นกกระติ๊ดแดง เพศเมีย จากด้านหลังมีขนสีแดง
เพศผู้ที่อยู่ในช่วงที่ไม่ได้ทำการผสมพันธุ์
Amandava amandava amandava เพศผู้ ที่อยู่ในช่วงที่มีการผสมพันธุ์
นกกระติ๊ดแดงในถิ่นอาศัย
นกกระติ๊ดแดง (เพศผู้) ในถิ่นอาศัยบริเวณหนองบึง
แหล่งข้อมูลอื่น

ภาพถ่ายและวิดีโอ คอลเลคชันนกบนอินเทอร์เน็ต
เอกสารข้อเท็จจริงเกี่ยวกับสายพันธุ์ของ BirdLife International
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q73741  Wikispecies: Amandava amandava  ADW: Amandava_amandava  Avibase: F30FC757798C8A9B  BirdLife: 22719614  eBird: redava  EoL: 45511025  Fauna Europaea: 97453  GBIF: 2493698  iNaturalist: 13959  IRMNG: 10766631  ITIS: 179606  IUCN: 22719614  NBN: NHMSYS0001689381  NCBI: 247729  Species+: 5710  uBio: 2328642  Xeno-canto: Amandava-amandava
เมืองเก่าทาลลินน์

| แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก |
| --- | --- |
ทิวนครย่านเมืองเก่าทาลลินน์
ที่ตั้ง: ทาลลินน์ ประเทศเอสโตเนีย
เกณฑ์พิจารณา: วัฒนธรรม: (ii) (iv)
อ้างอิง: 822bis
ขึ้นทะเบียน: 1997 (สมัยที่ 21st)
พื้นที่: 113 ha (280 เอเคอร์)
พื้นที่กันชน: 2,253 ha (5,570 เอเคอร์)
พิกัด: 59°26′14″N 24°44′43″E﻿ / ﻿59.437222°N 24.745278°E﻿ / 59.437222; 24.745278
ที่ตั้งเมืองเก่าทาลลินน์ ในเอสโตเนีย
เมืองเก่าทาลลินน์ (เอสโตเนีย: Tallinna vanalinn) เป็นย่านประวัติศาสตร์ของนครทาลลินน์ เมืองหลวงของประเทศเอสโตเนีย ซึ่งอนุรักษ์สิ่งปลูกสร้างจากสมัยยุคกลางและสมัยฮันเซอาติก (Hanseatic) ไว้อย่างดี และเป็นตัวอย่างของการวางผังเมืองแบบศตวรรษที่ 13 ที่ยังคงสภาพถึงปัจจุบัน นับตั้งแต่ปี 1997 พื้นที่เมืองเก่าได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก ขอบเขตของเมืองเก่าอยู่ภายในกำแพงเมืองทาลลินน์ ในพื้นที่ 113 เฮกตาร์ และมีเขตบัฟเฟอร์ขนาด 2,253 เฮกตาร์
สิ่งปลูกสร้างส่วนใหญ่ในย่านเมืองเก่าสร้างขึ้นระหว่างศตวรรษที่ 13-16
ดูเพิ่ม

วานาลินน์
แหล่งข้อมูลอื่น

Tallinn Old Town, www.visitestonia.com
แม่แบบ:World Heritage Sites in Estonia
59°26′14″N 24°44′43″E﻿ / ﻿59.43722°N 24.74528°E﻿ / 59.43722; 24.74528
เจดีย์ก้องมุดอ

| เจดีย์ก้องมุดอ |
| --- | --- |
ရာဇမဏိစူဠာ ကောင်းမှုတော်

ศาสนา
ศาสนา: พุทธ
นิกาย: เถรวาท
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: ซะไกง์ ภาคซะไกง์ พม่า
ที่ตั้งในประเทศพม่า
พิกัดภูมิศาสตร์: 21°55′57.92″N 95°56′16.63″E﻿ / ﻿21.9327556°N 95.9379528°E﻿ / 21.9327556; 95.9379528
สถาปัตยกรรม
ผู้ก่อตั้ง: พระเจ้าตาลูน
เสร็จสมบูรณ์: 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2179  12 พฤษภาคม พ.ศ. 2191 (เสร็จสิ้น)
เจดีย์ก้องมุดอ (พม่า: ကောင်းမှုတော် ဘုရား, ออกเสียง: [káʊ̯ɰ̃.m̥ṵ.dɔ́ pʰə.já]) หรือ ยาซะมะนิซูลา ก้องมุดอ (พม่า: ရာဇမဏိစူဠာ ကောင်းမှုတော်; บาลี: Rājamaṇicūḷā) เป็นเจดีย์พุทธขนาดใหญ่ ตั้งอยู่เขตชานเมืองทางตะวันตกเฉียงเหนือของซะไกง์ ตอนกลางประเทศพม่า จำลองตามเจดีย์รุวันแวลิแสยะ ในประเทศศรีลังกา เจดีย์ก้องมุดอเป็นที่รู้จักจากรูปทรงโอคว่ำ ซึ่งโดดเด่นกว่าเจดีย์พม่าทรงแหลมสูงแบบดั้งเดิม ชื่อทางการของเจดีย์คือ ยาซะมะนิซูลา หมายถึงการประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุในกรุพระธาตุ แต่เป็นที่รู้จักในชื่อที่นิยมกันคือ ก้องมุดอ (แปลว่า บำเพ็ญพระราชกุศล) เป็นสถานที่แสวงบุญและแหล่งท่องเที่ยวสำคัญของซะไกง์
การก่อสร้าง

การก่อสร้างเริ่มในสมัยพระเจ้าตาลูน เมื่อวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2179 กรุพระธาตุเจดีย์ได้อุทิศเมื่อ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2179 เจดีย์สร้างเสร็จในอีกสิบสองปีต่อมา ในวันที่ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2191 ปลายรัชสมัยพระเจ้าตาลูน
สถาปัตยกรรม

เจดีย์มีความสูง 46 เมตร (151 ฟุต) และมีเส้นรอบวง 274 เมตร (899 ฟุต) ยอดฉัตรสูง 7.92 เมตร (26.0 ฟุต) หนัก 3.5 กิโลกรัม (7.7 ปอนด์) เจดีย์นี้แตกต่างจากโครงสร้างพม่ารูปแบบดั้งเดิม โดยเป็นโดมมีห้องอยู่ตรงกลางฐาน ภายในห้องประดิษฐานพระพุทธรูปปางสมาธิขนาดใหญ่สูง 7.3 เมตร (24 ฟุต) ซึ่งแกะสลักจากหินอ่อนสีขาวเนื้อแข็ง เศียรของพระพุทธรูปเพียงอย่างเดียวมีเส้นผ่านศูนย์กลางราว 2.4 เมตร (7 ฟุต 10 นิ้ว) เชื่อกันว่าโดมถูกสร้างขึ้นครอบในภายหลังพระพุทธรูปขนาดใหญ่นี้
ฐานชั้นล่างสุดของเจดีย์ประดับด้วยนะและเทวดา 120 องค์ ล้อมรอบด้วยโคมหิน 802 ต้น ซึ่งแกะสลักพร้อมจารึกพุทธประวัติสามภาษาได้แก่ พม่า, มอญ และไทใหญ่ เป็นตัวแทนของสามภูมิภาคหลักสมัยอาณาจักรตองอูยุคฟื้นฟู
โดมของเจดีย์ได้รับการทาสีขาวอย่างต่อเนื่อง เพื่อแสดงถึงความบริสุทธิ์ตามประเพณีของชาวศรีลังกา
ตามตำนานท้องถิ่น กรุพระธาตุประกอบด้วยพระบรมสารีริกธาตุพระเขี้ยวแก้ว พระเกศาสิบเอ็ดองค์ บาตร พระพุทธรูป เจดีย์เล็ก และพระธาตุอื่น ๆ
ข้อโต้แย้ง

รัฐบาลทหารพม่าได้ริเริ่มโครงการทาสีโดมด้วยสีทอง ซึ่งได้รับเสียงวิพากษ์วิจารณ์จากคนในท้องถิ่นและชาวพม่าอื่น ๆ
มุมมองทางอากาศของเจดีย์ก้องมุดอ
ออลเฮลไลบีเรียเฮล!

ออลเฮลไลบีเรียเฮล! (อังกฤษ: All Hail, Liberia, Hail! - ชาวไลบีเรียทั้งปวงจงโห่ร้องอวยชัย! ) เป็นเพลงชาติของประเทศไลบีเรีย ประพันธ์เนื้อร้องโดย แดเนียล แบชีล วอร์เนอร์ ซึ่งต่อมากลายเป็นประธานาธิบดีคนที่สามของไลบีเรีย และทำนองโดย โอล์มสเตด ลูกา นักแต่งเพลงชาวไลบีเรีย ซึ่งต่อมาเพลงนี้ได้กลายเป็นเพลงชาติในปีเดียวกันกับที่ไลบีเรียได้รับเอกราช
| --- | --- |

เพลงชาติของ ไลบีเรีย
เนื้อร้อง: แดเนียล แบชีล วอร์เนอร์
ทำนอง: โอล์มสเตด ลูกา
รับไปใช้: 1847

ตัวอย่างเสียง
ฉบับบรรเลงโดยวงค์ดุริยางค์ทหารเรือสหรัฐ (บทเดียว)ไฟล์ ช่วยเหลือ
ประวัติ > ความต้องการที่จะเปลี่ยนเนื้อร้อง

เมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม ค.ศ.1974 สภานิติบัญญัติแห่งไลบีเรียได้มีมติให้อำนาจแก่ประธานาธิบดีในการเปลี่ยนแปลงสัญลักษณ์แห่งชาติทุกอย่าง รวมถึงเพลงชาติและธงชาติไลบีเรีย โดยประธานาธิบดีวิลเลียม โทลเบิร์ต ได้แต่งตั้งสมาชิก 51 คนให้เป็นคณะกรรมาธิการเอกภาพแห่งชาติ หรือเรียกอีกอย่างว่า "คณะกรรมาธิการเดชีลด์" นำโดย แมคคินลีย์ อัลเฟรด เดชีลด์ ซีเนียร์. (McKinley Alfred Deshield Sr.) โดยมีเป้าหมายคือตรวจสอบสัญลักษณ์แห่งชาติ และเปลี่ยนแปลงรายละเอียดต่าง ๆ ต่อมาในวันที่ 24 มกราคม 1978 ได้มีรายงานจากทางคณะกรรมการ ว่ามีการแนะนำให้เปลี่ยนคำว่า "benighted" ในเนื้อร้องเป็นคำว่า "undaunted" แทนแต่สุดท้ายการเปลี่ยนเนื้อร้องก็ไม่ได้เกิดขึ้น
เนื้อร้อง

| เนื้อร้องต้นฉบับ> บทแรก | คำแปลภาษาไทย>  |
| --- | --- |
 All hail, Liberia, hail! (All hail!) All hail, Liberia, hail! (All hail!) This glorious land of liberty Shall long be ours.  Though new her name, Green be her fame, And mighty be her powers, And mighty be her powers.  In joy and gladness With our hearts united, We'll shout the freedom Of a race benighted,  Long live Liberia, happy land! A home of glorious liberty, By God's command! A home of glorious liberty, By God's command!: ไลบีเรียทั้งปวงจงอวยชัย ไชโย!  ไลบีเรียทั้งปวงจงอวยชัย ไชโย!  ดินแดนแห่งความโรจน์สำราญแห่งเสรีภาพนี้  จักเป็นของเราสืบยาวนาน   ประหนึ่งที่เธอได้เปลี่ยนนามใหม่  สีเขียวขจีจงเลื่องลือแก่เธอ  และพลังของเธอตราบยังฤทธิ์เดชเถิด และพลังของเธอตราบยังฤทธิ์เดชเถิด!  ในความปิติยินดีและต้อนรับ  ด้วยมือของเราที่เป็นหนึ่งเดียวกัน เราจงตะโกนหวงแหนอิสรภาพ  แห่งเชื้อชาติที่มืดหม่นหมอง  ไลบีเรียยิ่งยืนนาน แดนแห่งความผาสุข  บ้านเมืองแห่งความรุ่งเรืองเสรี  โดยคำบัญชาของพระเจ้าเอย!  บ้านเมืองแห่งความรุ่งเรืองเสรี  โดยคำบัญชาของพระเจ้าเอย!
บทที่สอง: 
 All hail, Liberia, hail! (All hail!) All hail, Liberia, hail! (All hail!) In union strong success is sure.  We cannot fail!  With God above Our rights to prove, We will o'er all prevail, We will o'er all prevail!  With heart and hand Our country's cause defending, We'll meet the foe with valour unpretending.  Long live Liberia, happy land! A home of glorious liberty, By God's command! A home of glorious liberty, By God's command!: ไลบีเรียทั้งปวงจงอวยชัย ไชโย!  ไลบีเรียทั้งปวงจงอวยชัย ไชโย!  ในสหภาพอันแข็งแกร่งที่สำเร็จซึ่งได้แน่นอน  พวกเราจะมิยอมล้มเหลวอีก!   ด้วยพระเจ้าที่อยู่เบื้องบน  สิทธิภาพเราสู่ความพิสูจน์  พวกเราจักเปล่งชัยชนะทั้งปวงเถิด พวกเราจักเปล่งชัยชนะทั้งปวงเถิด!  ด้วยดวงหทัยและพระหัตย์  เป็นเหตุประการของการพิทักษ์ประเทศชาติ  พวกเราจงเผชิญแก่ปัจจามิตรด้วยความองอาจอย่างมิถ่อมตัวนี้  ไลบีเรียยิ่งยืนนาน แดนแห่งความผาสุข  บ้านเมืองแห่งความรุ่งเรืองเสรี  โดยคำบัญชาของพระเจ้าเอย!  บ้านเมืองแห่งความรุ่งเรืองเสรี โดยคำบัญชาของพระเจ้าเอย!
แหล่งข้อมูลอื่น

เพลงชาติไลบีเรียฉบับขับร้อง
เทวรูปอากูซัน

| เทวรูปอากูซัน |
| --- | --- |

วัสดุ: ทอง, ทองแดง, เงิน
ความสูง: 178 mm (7.0 in)
น้ำหนัก: 2 kg (4.4 lb)
สร้าง: ศตวรรษที่ 9-10
ค้นพบ: 1917 เอสเปรันซา จังหวัดอากูซันเดลซูร์ เกาะมินดาเนา ประเทศฟิลิปปินส์
ที่อยู่ปัจจุบัน: พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมาติฟีลด์
วัฒนธรรม: เป็นที่ถกเถียง (ศาสนาพื้นถิ่นฟิลิปปินส์, ศาสนาฮินดู, ศาสนาพุทธ)
เทวรูปอากูซัน (อังกฤษ: Agusan image) หรือที่ในฟิลิปปินส์นิยมเรียกว่า พระตาราทอง (อังกฤษ: Golden Tara) เป็นประติมากรรมน้ำหนัก 2 กิโลกรัม ทำจากทอง 21 กะรัต ค้นพบเมื่อปี 1917 หลังน้ำท่วม บนชายฝั่งแม่น้ำวาวาใกล้กับเอสเปรันซา จังหวัดอากูซันเดลซูร์ เกาะมินดาเนา ประเทศฟิลิปปินส์ อายุประมาณศตวรรษที่ 9-10 มีความสูงประมาณ 178 mm (7.0 in) มีลักษณะเป็นเทวสตรีนั่งขัดสมาธิ ประดับร่างกายด้วยเครื่องประดับต่าง ๆ บนศีรษะและร่างกาย ปัจจุบันจัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติฟีลด์ในนครชิคาโก สหรัฐอเมริกา
การระบุตัวตนว่าเทวสตรีองค์นี้เป็นเทวีองค์ใดเป็นประเด็นที่ถกเถียงมาตั้งแต่การค้นพบ โดยดั้งเดิมแล้วเสนอว่าอาจเป็นทั้งพระตาราในศาสนาพุทธ หรือเป็นเทวีในนิกายไศวะของศาสนาฮินดู การศึกษาในยุคหลัง ๆ มา เสนอว่าอาจะเป็นพระวัชรลาสยา ในศาสนาพุทธแบบตันตระ แม้ว่าเดิมทีเป็นไปได้ว่าสร้างขึ้นเป็นเทวรูปพุทธหรือฮินดู แต่ชาวฟิลิปปินส์ก็ได้สร้างศาลเจ้าบูชาเทวรูปนี้โดยเป็นเทพเจ้าในศาสนาพื้นถิ่นจนถูกขโมยจากศาลไปในศตวรรษที่ 20
ตัวตนของเทวบุคคล

การระบุตัวตนของเทวบุคคลเป็นประเด็นถกเถียงมาอย่างยาวนาน ในปัจจุบันมีข้อเสนอว่าอาจจะเป็นทั้งพระตาราในศาสนาพุทธ, พระวัชรลาสยาในวัชรธาตุมณฑลตามคติพุทธแบบตันตระ หรืออาจเป็นเทวีในศาสฮินดูนิกายไศวะ
เอช ออตลี เบเยอร์ เชื่อว่าเทวรูปนี้เป็นเทวีในศาสนาฮินดูนิกายไศวะ ที่ช่างศิลป์ท้องถิ่นคัดลอกมุทรามาไม่ถูกต้องตามประติมานวิทยาฮินดู ถ้าเป็นตามที่ตั้งข้อสันนิษฐานนี้จริง จะยืนยันได้ว่าฟิลิปปินส์มีศาสนาฮินดูแพร่หลายมาก่อนการมาถึงของแฟร์ดีนันท์ มาเจลัน และในฟิลิปินส์โบราณมีการนับถือศาสนาฮินดูรูปแบบที่ไม่สมบูรณ์ที่ได้ปรับรับมาจากอาณาจักรมัชปาหิต ในลักษณะของการปรับศาสนาฮินดูเข้ากับศาสนาอานีโตท้องถิ่น ลักษณะทางศิลปะบ่งบอกว่าน่าจะสร้างคัดลอกแบบมาจากเทวรูปงันจุกในสมัยมัชปาหิตตอนต้น
นักวิชาการชาวทิเบต ร็อบ ลินโรเท (Rob Linrothe) เป็นหนึ่งในคนแรก ๆ ที่เสนอว่าเทวรูปนี้เป็นพระวัชรลาสยา ด้วยลักษณะการวางมือบนสะโพก ฟลอรีนา กาปิสตราโน เบกเคอร์ (Florina Capistrano-Baker) เห็นด้วยกับข้อสรุปดังกล่าว โดยเปรียบเทียบความคล้ายคลึงกันกับประติมากรรมขนาดเล็กในสี่เทวรูปมณฑลชั้นนอกของวัชรธาตุมณฑลที่ค้นพบในงันจุก เกาะชวา ความคล้ายคลึงกับเทวรูปจากงันจุกเคยมีผู้เสนอไว้แล้วตั้งแต่ปี 1920 โดยนักวิชาการชาวดัตช์ เอฟ เด เก บอช (F. D. K. Bosch) แต่ไม่ได้รับการยอมรับในเวลานั้น การศึกษาวิชาการในภายหลังเริ่มปรับทิศทางมาเป็นการศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างเทวรูปอากูซันกับเทวรูปจากงันจุก และมีข้อสันนิษฐานว่าอาจสร้างขึ้นในช่วงเดียวกันคือศตวรรษที่ 10-11 หากรระบุว่าเป็นพระวัชรลาสยายังทำให้เกิดข้อเสนอตามมาว่าจะต้องมีเทวรูปองค์อื่น ๆ จากชุดเดียวกันในวัชรธาตุมณฑลที่สูญหายไปแล้วอีกหลายองค์
การเรียกร้องส่งคืน

แผนกเอเชียอาคเนย์ของพิพิธภัณฑ์ฟีลด์ในชิคาโกเป็นผู้ซื้อเทวรูปนี้ไปจากฟิลิปปินส์ด้วยราคาสี่พันเปโซในปี 1922 ระหว่างนั้น ฟิลลิปินส์กำลังเผชิญกับปัญหาเศรษฐกิจ และมีความกลัวว่าเทวรูปอาจถูกนำไปหลอมเอาทอง
เทวรูปนี้กลายมาเป็นประเด็นพิพาทระหว่างฟิลิปปินส์กับอเมริกามาหลายปี โดยทั้งนักวิชาการฟิลิปปินส์และชาวเมืองท้องถิ่นในอากูซันเดลซูร์ได้ออแมาเรียกร้องให้สหรัฐอเมริกาทำการส่งคืน ในฟิลิปปินส์มองว่าเทวรูปนี้เป็นสมบัติของชาติที่ไม่ได้รับความสำคัญทางโบรราณคดีตอนที่ค้นพบ และถูกขายให้กับอเมริกาในระหว่างที่ประเทศเผชิญหน้ากับปัญหาการเงินอย่างหนักที่ทำให้รัฐบาลฟิลปปินส์ไม่สามารถแข่งประมูลซื้อได้ นักวิชาการยังให้เหตุผลอีกว่าหากพิพิธภัณฑ์ฟีลด์ซื้อเทวรูปนี้ไปด้วยเพราะกลัวถูกนำไปหลอมเอาทองจริง ก็ควรจะส่งคืนหรืออย่างน้อย ๆ ให้ฟิลิิปนส์ซื้อคืน เนื่องจากบริบทในปัจจุบันหมายความว่าการนำไปหลอมเอาทองเป็นไปได้ยากแล้ว
เซี่ยฟูเหริน

| เซี่ยฟูเหริน 謝夫人 |
| --- | --- |
ประสูติ: ไม่ทราบ นครเช่าซิง มณฑลเจ้อเจียง
สวรรคต: ไม่ทราบ
คู่อภิเษก: ซุนกวน
พระราชบิดา: เซี่ย จฺหย่ง
เซี่ยฟูเหริน (จีน: 謝夫人; พินอิน: Xiè Fūrén) มาจากตระกูลที่มีชื่อเสียงในเมืองห้อยเข เป็นภรรยาคนแรกของซุนกวนจักรพรรดิผู้ก่อตั้งรัฐง่อก๊กในยุคสามก๊กของจีน แม้ว่าเซี่ยฟูเหรินจะเสียความโปรดปรานจากซุนกวนและเสียชีวิตก่อนวัยอันควร แต่ครอบครัวของเซี่ยฟูเหรินยังคงเจริญรุ่งเรืองในราชสำนักง่อก๊ก
ประวัติ

เซี่ยฟูเหรินเป็นชาวอำเภอชานอิน (山陰縣 ชานอินเซี่ยน) เมืองห้อยเข ซึึ่งอยู่ในนครเช่าซิง มณฑลเจ้อเจียงในปัจจุบัน เซี่ยฟูเหรินมาเป็นภรรยาของซุนกวนตามการแนะนำของงอฮูหยินมาดารของซุนกวนเพื่อผูกสัมพันธ์ระหว่างตระกูลซุนกับตระกูลที่มีชื่อเสียงทางใต้ เซี่ยฟูเหรินเป็นที่โปรดปรานของซุนกวน แต่ภายหลังซุนกวนต้องการรับลูกพี่ลูกน้องของตนคือซีฮูหยินบุตรสาวของสฺวี คุน (徐琨) มาเป็นภรรยาคนใหม่ ซุนกวนจึงบอกเซี่ยฟูเหรินให้ถ่อมตนลงเพื่อต้อนรับซีฮูหยินที่จะเข้ามาใหม่ แต่เซี่ยฟูเหรินปฏิเสธที่จะทำตามคำของซุนกวน เป็นผลทำให้เซี่ยฟูเหรินสูญเสียความโปรดปรานจากซุนกวน เซี่ยฟูเหรินเสียชีวิตในเวลาไม่นานหลังจากนั้นขณะอายุยังค่อนข้างน้อย คาดว่ามีสาเหตุจากความโศกเศร้า
ดูเพิ่ม

พงศาวลีง่อก๊ก#ซุนกวน
รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
บรรณานุกรม

ตันซิ่ว (ศตวรรษที่ 3). จดหมายเหตุสามก๊ก (ซานกั๋วจื้อ).
เผย์ ซงจือ (ศตวรรษที่ 5). อรรถาธิบายจดหมายเหตุสามก๊ก (ซานกั๋วจื้อจู้).
| ด ค กบุคคลสำคัญในง่อก๊ก |
| --- | --- |
จักรพรรดิ:  ซุนกวน  ซุนเหลียง  ซุนฮิว  ซุนโฮ (ซุน เฮ่า) 
จักรพรรดินีและพระสนม:  เซี่ยฟูเหริน  ซีฮูหยิน  พัวฮูหยิน  ปู้ เลี่ยนชือ  ฮองฮูหยิน  จักรพรรดินีจิ้งหฺวาย  เฉฺวียน ฮุ่ยเจี่ย  จักรพรรดินีจู  จักรพรรดินีเหอ พระพันปีหลวง  เถิง ฟางหลาน 
ราชนิกูล:  ซุนเต๋ง  ซุน ลฺวี่  ซุนโฮ (ซุน เหอ)  ซุน ป้า  ซุน เฟิ่น  กิมก๋งจู๋ (ซุน หลู่ปาน)  ซุน หลู่-ยฺวี่  ซุนหวน  ซุนเสียว  ซุนฮี 
ผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน:  ซุน เช่า  โกะหยง  ลกซุน  เปาจิด  จู จฺวี้  ซุนจุ๋น  ซุนหลิม (ซุน เชิน)  เอียงเหียง  ลู่ ข่าย  บั้นเฮ็ก  เตี๋ยวเค้า 
ข้าราชการฝ่ายพลเรือน:  งอซัน  งำเต๊ก  งิมหุน  งีห้วน  จวนกี๋  จี้ เยี่ยน  เจียวเอี๋ยน  ซีหอง  ตังเตียว  เตียวเจียว  เตียวอุ๋น  เทียเป๋ง  เบ้งจ๋อง  พัวโยย  หลิว จี  เหยียมจุ้น  ฮวนฮี 
ข้าราชการฝ่ายทหาร:  งุยเปียว  จวนจ๋อง  จวนตวน  จวนเต๊ก  จวนเสียง  จิวท่าย  จิวหอง  จูกัดกิ๋น  จูกัดเก๊ก  จูกัดเจ้ง  จูตี  จูหวน  จูเหียน  ชีซก  ชีเซ่ง  ชีฮู  ซงเขียม  ซุน ก้าน  ซุน ข่าย  ซุน จฺวี้  ซุนหลิม (ซุน ซิน)  ซุน เอิน  ต๋องจู  เตงอิ๋น  เตงฮอง  เตียวปอ  เตียวหิว  เตียวเอียด  เทียเภา  บิฮอง  บุนขิม  บุนเอ๋ง  บุนเฮา  พัวเจี้ยง  ลกข้อง  ลิกี๋  ลิต้าย  ลิห้อม  เล่งทอง (ลั่ว ถ่ง)  เล่งทอง (หลิง ถ่ง)  เล่าเบา  เล่าเลียก  เล่าเสง  อองตุ๋น  อีจ้วน  ฮั่นจ๋ง  ฮันต๋ง  เฮ่อ ฉี 
อื่น ๆ:  เก๋อ เสฺวียน  เฉา ปู้ซิ่ง
เจอรีด

เจอรีด (หรือ jerreed, jerid, หรือ jerrid; ตุรกี: Cirit) คือกีฬาทีมขี่ม้าที่เล่นกลางแจ้งแบบดั้งเดิมของตุรกี ซึ่งวัตถุประสงค์คือการทำคะแนนโดยการขว้างหอกไม้ทื่อไปยังนักขี่ม้าของทีมตรงข้าม กีฬานี้เล่นโดยกลุ่มชนเตอร์กิกในเอเชียกลางและถือเป็นเกมกีฬาที่สำคัญและพิธีกรรม โดยถูกนำเข้าสูอนาโตเลียในช่วงการอพยพไปทางตะวันตกในช่วงต้นศตวรรษที่ 11