stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วันหยุดของคาซูมิ อาริมูระ
การผลิต

คาซูมิให้สัมภาษณ์กับออริคอนว่าเธอรู้สึกแปลกใจที่จะได้เล่นเป็นตนเองใน วันหยุดของคาซูมิ อาริมูระ แต่ทั้งผู้กำกับทั้ง 5 คนและผู้เขียนบทละครโทรทัศน์อีก 8 คนเลยทำให้เธอคิดว่าการถ่ายทำน่าจะดำเนินไปด้วยความสนุกและได้พบกับนักแสดงใหม่ ๆ อีกด้วย นอกจากนี้คาซูมิกล่าวว่าในตอนที่ 1 "กลับบ้านเกิด" มีความใกล้เคียงกับชีวิตจริงของเธอมากที่สุด เพราะเธอมักไม่ค่อยได้พบกับครอบครัวของเธอ และเมื่อเธอกลับไปยังบ้านของเธอ ทำให้เธอได้เห็นอะไรที่แปลกใหม่และความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น ประกอบกับจุน ฟูบูกิ ที่รับบทเป็นแม่ของเธอ ที่ภาพลักษณ์ภายนอกของเธอทำให้คาซูมิรู้สึกว่าเป็นแม่ของเธอจริง ๆ และทำให้เธอสามารถสื่อความสัมพันธ์แม่-ลูกของเธอได้ดีมากยิ่งขึ้น ส่วนหนึ่งในผู้กำกับที่ได้รับหน้าที่กำกับในตอนที่ 1 และ 3 ฮิโรกาซุ โคเรเอดะ ได้กล่าวว่าเขารู้สึกว่านี่จะเป็นโอกาสที่ทำให้เขาได้ใช้ความสามารถในการกำกับของเขาได้มากที่สุด อีกทั้งเขายังต้องทำความคุ้นชินกับอุปกรณ์การถ่ายทำใหม่ ๆ ซึ่งแตกต่างจากการที่เขาได้กำกับภาพยนตร์ที่ชนะรางวัลเทศกาลภาพยนตร์กานกับเรื่องครอบครัวที่ลัก
วัดหัวถนน (จังหวัดชลบุรี)

| วัดหัวถนน |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดหัวถนน, วัดใน, วัดศีรษะถนน
ที่ตั้ง: ตำบลหัวถนน อำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
พระประธาน: หลวงพ่อติ้ว
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดหัวถนน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหัวถนน อำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี
วัดหัวถนนสร้างขี้นมาตั้งแต่สมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2360 สร้างโดยประชาชนชาวลาวเวียงจันทน์ได้อพยพมาตั้งรกรากบริเวณนี้ หลังจากที่มีพระภิกษุสองรูปพี่น้อง ซึ่งได้เดินธุดงค์มาจากนครเวียงจันทน์เพื่อมาสืบหาพระพุทธรูปองค์หนึ่งซึ่งเป็นที่เคารพสักการะของชาวนครเวียงจันทน์ในสมัยนั้น โดยชาวลาวที่อพยพได้อัญเชิญมาด้วย พระพุทธรูปองค์นี้ คือ หลวงพ่อติ้ว เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยแกะจากไม้แต้ว (ชาวลาวเรียกไม้ติ้ว) พระธุดงค์ทั้งสองรูปจะอัญเชิญพระพุทธรูปองค์นี้กลับนครเวียงจันทน์ แต่หัวหน้าชาวบ้านและประชาชนชาวลาวที่อพยพมาไม่ยอมคืนให้ ท้ายสุดไม่ได้อัญเชิญกลับเวียงจันทน์ ชาวบ้านจึงร่วมแรกร่วมใจกันสร้างวัดหอพระ เพื่อประดิษฐานพระพุทธรูปองค์นี้ แล้วเรียกวัดว่า วัดใน ต่อมาเปลี่ยนชื่อมาเป็น วัดศีรษะถนน และได้ขึ้นทะเบียนกับกรมศาสนาใช้ชื่อว่า "วัดหัวถนน" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2502
ช่วงวันสงกรานต์ วันที่ 19 เมษายน ของทุกปีจะมีการแห่องค์หลวงพ่อติ้ว ไปรอบหมู่บ้าน
รายชื่อธงในประเทศบาฮามาส

ด้านล่างนี้เป็นภาพธงที่ใช้กันอยู่ในประเทศบาฮามาส
ธงชาติ

| ภาพธง | ระยะเวลาการใช้ | การใช้ | คำอธิบาย |
| --- | --- | --- | --- |
|  | ตั้งแต่ 10 กรกฎาคม ค.ศ. 1973 | ธงชาติบาฮามาส | ธงสามแถบแนวนอนพื้นสีฟ้า-เหลือง-ฟ้า ที่ด้านคันธงแบ่งด้วนรูปสามเหลี่ยมพื้นสีดำ |
|  | ตั้งแต่ 10 กรกฎาคม ค.ศ. 1973 | ธงสำหรับประดับตกแต่ง (แนวตั้ง) |  |
ธงพระอิสริยยศ และ ธงตำแหน่งราชการ

| ภาพธง> ผู้สำเร็จราชการแห่งบาฮามาส | ระยะเวลาการใช้> ผู้สำเร็จราชการแห่งบาฮามาส | การใช้> ผู้สำเร็จราชการแห่งบาฮามาส | คำอธิบาย> ผู้สำเร็จราชการแห่งบาฮามาส |
| --- | --- | --- | --- |
|  | ค.ศ. 1869 – 1904 ค.ศ. 1953–1964 | ธงผู้ว่าการอาณานิคม (ผู้สำเร็จราชการ) | ธงสหภาพ (ธงยูเนียนแจ็ค) ที่กลางธงประดับด้วยมีตราแผ่นดินของบาฮามาสในขณะนั้น |
|  | ค.ศ. 1904 – 1953 | ธงผู้ว่าการอาณานิคม (ผู้สำเร็จราชการ) | ธงสหภาพ (ธงยูเนียนแจ็ค) ที่กลางธงประดับด้วยมีตราแผ่นดินของบาฮามาสในขณะนั้น |
|  | ค.ศ. 1964 – 1973 | ธงผู้ว่าการอาณานิคม (ผู้สำเร็จราชการ) | ธงสหภาพ (ธงยูเนียนแจ็ค) ที่กลางธงประดับด้วยมีตราแผ่นดินของบาฮามาสในขณะนั้น |
|  | ตั้งแต่ ค.ศ. 1973 | ธงประจำตำแหน่งผู้สำเร็จราชการ | ธงพื้นสีน้ำเงิน มีตราสิงโตสวมมงกุฎยืนอยู่บนมงกุฎเซนต์เอ็ดเวิร์ด เบื้องล่างมีแพรแถบเขียนอักษรว่า "Bahamas" |

|  | ตั้งแต่ ค.ศ. 1973 | ธงประจำตำแหน่งนายกรัฐมนตรี | ลักษณะอย่างธงชาติ ที่ปลายธงมีรูปคทาแห่งบาฮามาส |
|  | ตั้งแต่ ค.ศ. 1973 | ธงประจำตำแหน่งประธานรัฐสภา | ธงพื้นสีเขียว กลางธงมีรูปตราแผ่นดิน |
|  | ตั้งแต่ ค.ศ. 1973 | ธงประจำตำแหน่งประธานวุฒิสภา | ธงพื้นสีแดง กลางธงมีรูปตราแผ่นดิน |
ธงเรือ

| ภาพธง | ระยะเวลาการใช้ | การใช้ | คำอธิบาย |
| --- | --- | --- | --- |
|  | ตั้งแต่ ค.ศ. 1973 | ธงฉานพาณิชยนาวี | ธงพื้นสีแดงกางเขนขาว ที่ช่องมุมธงบนด้านคันธงมีรูปธงชาติบาฮามาส ที่ปลายธงตัดเป็นหางนกแซงแซวสองแฉก |
|  | ตั้งแต่ ค.ศ. 1973 | ธงพาณิชยนาวี | ธงพื้นสีแดงกางเขนขาว ที่ช่องมุมธงบนด้านคันธงมีรูปธงชาติบาฮามาส |
|  | ตั้งแต่ ค.ศ. 1973 | ธงเรือช่วยรบ | ธงพื้นสีขาวกางเขนนำเงิน ที่ช่องมุมธงบนด้านคันธงมีรูปธงชาติบาฮามาส |
|  | ตั้งแต่ ค.ศ. 1973 | ธงนาวี | ธงพื้นสีขาวกางเขนแดง ที่ช่องมุมธงบนด้านคันธงมีรูปธงชาติบาฮามาส |
ธงกีฬา

| ภาพธง> คณะกรรมการโอลิมปิกบาฮามาส | ระยะเวลาการใช้> คณะกรรมการโอลิมปิกบาฮามาส | การใช้> คณะกรรมการโอลิมปิกบาฮามาส | คำอธิบาย> คณะกรรมการโอลิมปิกบาฮามาส |
| --- | --- | --- | --- |
|  |  | ธงคณะกรรมการโอลิมปิกบาฮามาส |  |
คณะกรรมการพาราลิมปิกบาฮามาส
|  |  | ธงคณะกรรมการพาราลิมปิกบาฮามาส |  |
ธงในอดีต

| ภาพธง | ระยะเวลาการใช้ | การใช้ | คำอธิบาย |
| --- | --- | --- | --- |
|  | พ.ศ. 2510 - 2566 | ธงประจำองค์สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร ในพระอิสริยยศประมุขแห่งบาฮามาส |  |
|  | ค.ศ. 1869 - 1904 | ธงอาณานิคมบาฮามาส | ธงแสดงสัญชาติสีแดง และ ธงแสดงสัญชาติสีน้ำเงิน ปลายธงมีตราอาณานิคมที่ใช้ในขณะนั้น |
|  | ค.ศ. 1904 - 1923 | ธงอาณานิคมบาฮามาส | ธงแสดงสัญชาติสีแดง และ ธงแสดงสัญชาติสีน้ำเงิน ปลายธงมีตราอาณานิคมที่ใช้ในขณะนั้น |
|  | ค.ศ. 1923 - 1953 | ธงอาณานิคมบาฮามาส | ธงแสดงสัญชาติสีแดง และ ธงแสดงสัญชาติสีน้ำเงิน ปลายธงมีตราอาณานิคมที่ใช้ในขณะนั้น |
|  | ค.ศ. 1953 - 1964 | ธงอาณานิคมบาฮามาส | ธงแสดงสัญชาติสีแดง และ ธงแสดงสัญชาติสีน้ำเงิน ปลายธงมีตราอาณานิคมที่ใช้ในขณะนั้น |
|  | ค.ศ. 1964 – 1973 | ธงอาณานิคมบาฮามาส | ธงแสดงสัญชาติสีแดง และ ธงแสดงสัญชาติสีน้ำเงิน ปลายธงมีตราอาณานิคมที่ใช้ในขณะนั้น |
แหล่งข้อมูลอื่น

ธงชาติบาฮามาส ที่ Flags of the World (อังกฤษ)
วัดหัวข่วง

วัดหัวข่วง อาจหมายถึง
วัดหัวข่วง จังหวัดน่าน
วัดหัวข่วง จังหวัดเชียงใหม่
วัดหัวข่วง หรือ วัดแสนเมืองมาหลวง จังหวัดเชียงใหม่
วัดหัวข่วง จังหวัดแพร่
วัดหัวข่วง จังหวัดลำปาง
วัดราชฐานหลวงหัวข่วง เชียงตุง ประเทศพม่า
วัดหัวข่วง (จังหวัดแพร่)

สำหรับวัดหัวข่วงแห่งอื่น ดูที่ วัดหัวข่วง
| วัดหัวข่วง |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดหัวข่วง, วัดหัวข่วงสิงห์ชัย
ที่ตั้ง: ตำบลในเวียง อำเภอเมืองแพร่ จังหวัดแพร่
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดหัวข่วง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเวียง อำเภอเมืองแพร่ จังหวัดแพร่
วัดหัวข่วง เชื่อกันว่าสร้างในสมัยเดียวกันกับพระธาตุช่อแฮ (พ.ศ. 1387) และวัดพระหลวงธาตุเนิ้ง คาดว่าสร้างขึ้นในสมัยท้าวพหุสิงห์ พระโอรสพ่อขุนหลวงพล เจ้าผู้ครองนครแพร่คนแรก เมื่อพ่อขุนหลวงพลอพยพมาจากเมืองสิบสองปันนา ทางตอนใต้ของจีน ท่านลงมาตั้งที่บริเวณอำเภอร้องกวาง แต่พบว่ามีผู้ปกครองอยู่แล้ว คือ เจ้าวงพระถางเฒ่า จึงย้ายมาบริเวณอำเภอเมืองแพร่ มาสร้างชุมชน ได้สร้างวัดแห่งหนึ่งขึ้นนั่นก็คือ วัดหลวง หลังจากปกครองเมืองแพร่มาเป็นเวลานานและอายุมากขึ้น จึงได้ยกเมืองให้แก่โอรสนามว่าท้าวพหุสิงห์ หลังจากขึ้นครองเมืองแล้ว ท้าวพหุสิงห์ได้บูรณะวัด โดยว่าจ้างช่างชาวเมืองเวียงพางคำเชียงแสน มาซ่อมแซมบูรณะวัดหลวง จากนั้นแม่เฒ่าจันคำวงศ์ ย่าของท้าวพหุสิงห์ได้เห็นฝีมือที่สวยงามของช่าง จึงคิดจะสร้างวัดขึ้นใหม่อีกแห่งหนึ่ง จึงเลือกเอาที่ดินว่างเป็นลานกว้างขวางกว่าเดิมใช้เป็น ข่วงเล่นกีฬาประจำเมือง เป็นที่สร้างวัด และใช้ช่างคนเดิมที่เคยมาบูรณะวัดหลวง วัดที่สร้างขึ้นใหม่ได้ชื่อว่า วัดหัวข่วงสิงห์ชัย
พระธาตุเจดีย์มีลักษณะเป็นแบบศิลปะล้านนา และมีขนาดใหญ่ที่สุดในเมืองแพร่ มีตำนานเล่าถึงการปรากฏของดวงแก้วออกมาจากยอดพระธาตุ มีขนาดเป็นรูปทรงกลมเท่าผมส้ม เปล่งรัศมีสุกใสสีส้มแกมสีเขียวมรกตดังสีพระจันทร์ ทรงกรด แสงสุกใสดังกล่าวมักจะมีปรากฏให้เห็นช่วงเวลาใกล้วันสำคัญของพระพุทธศาสนา พระธาตุเจดีย์มีฐานเป็นรูปสี่เหลี่ยม กว้างด้านละ 13.50 เมตร สูง 25.60 เมตร ภายใต้ฐานเจดีย์มีสำเภาเงิน สำเภาทอง บรรจุพระบรมสารีริกธาตุของพระพุทธเจ้า
วิหารตกแต่งฐานพระประธานประดับด้วยมุก ประตูด้านหน้าแกะสลักเป็นภาพพุทธประวัติ ทำฉัตรเก้าชั้นด้วยเงินจากเมืองตะโก้ง หงสาวดีไว้ในวิหาร และภายหลังกรมศิลปากรได้เข้ามาบูรณะพระธาตุเจดีย์และอุโบสถซึ่งเป็นอุโบสถทรงล้านนา
วัดสหราษฎร์บำรุง (จังหวัดปทุมธานี)

| วัดสหราษฎร์บำรุง |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: ตำบลคลองควาย อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระปลัดวินัย วินยธโร
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดสหราษฎร์บำรุง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งในตำบลคลองควาย อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินที่ตั้งวัด 8 ไร่ 2 งาน 75 ตารางวา ที่ธรณีสงฆ์  2  แปลง 26 ไร่ 84 ตารางวา โฉนดเลขที่ 3837,5497
วัดสหราษฎร์บำรุงสร้างเมื่อวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2479 โดยมีประชาชนถวายที่ดินและร่วมกันสร้าง เดิมเรียกว่า วัดใหม่ดาที โดยมีพระทองหยดนิยโต เป็นผู้รักษาการเจ้าอาวาส ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2494 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 41 เมตร ยาว 50 เมตร ด้านการศึกษา ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรม ตั้งแต่ พ.ศ. 2502
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2511 ศาลาการเปรียญเป็นคอนกรีตเสริมเหล็กสองชั้น 1 หลัง กุฏิ 6 หลัง หอสวดมนต์ 1 หลัง ศาลาบำเพ็ญกุศล 1 หลัง หอระฆัง 2 หลัง และฌาปนสถาน 1 หลัง ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถ ปางสุโขทัย หน้าตักกว้าง 89 นิ้ว และหลวงพ่อไตรรัตน์ ปางสะดุ้งมาร สมัยรัตนโกสินทร์
รายนามเจ้าอาวาส

พระอธิการบาง พ.ศ. 2490–2492
พระครูวิมลปัญญาวุธ พ.ศ. 2494–2544
พระปลัดวินัย วินยธโร พ.ศ. 2545–
วัดหัวข่วง (จังหวัดลำปาง)

สำหรับวัดหัวข่วงแห่งอื่น ดูที่ วัดหัวข่วง
| วัดหัวข่วง |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: ตำบลเวียงเหนือ อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดหัวข่วง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเวียงเหนือ อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง อยู่ติดหอคำ หรือพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติน่านและคุ้มอดีตเจ้าเมืองน่าน
ประวัติการสร้างวัดมีหลายแหล่ง แหล่งแรกระบุว่า ไม่ปรากฏว่าสร้างมาตั้งแต่สมัยใด สันนิษฐานว่าสร้างในสมัยล้านนาตอนปลาย พุทธศตวรรษที่ 20–22 อีกแหล่งระบุว่าสร้างขึ้นสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ตอนต้นเมื่อครั้งที่ชาวเชียงแสนถูกต้องมายังเมืองเขลางค์ ส่วนสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2310 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2355
วิหารมีภาพจิตรกรรมฝาผนัง ช่างฝีมือชาวเชียงแสนมีลวดลายปูนปั้นประดับที่สวยงาม ลักษณะรูปทรงของวิหาร เป็นวิหารเครื่องไม้ศิลปะล้านนาหลังคาลดหลั่นซ้อนกัน 3 ชั้น ด้านหลังลดหลั่นซ้อนกัน 2 ชั้น ตั้งอยู่บนฐานปัทม์ ด้านหน้าวิหารบริเวณหน้าบันมีลวดลายปูนปั้นประดับด้วยกระจกสี มีรูปปั้นสิงห์ด้านหน้าวิหารตั้งอยู่ 2 ตัว ภายในวิหารมีพระพุทธรูปปางมารวิชัย ลักษณะพุทธศิลป์แบบท้องถิ่นล้านนาสกุลช่างเมืองน่าน มีหลักฐานว่าเกี่ยวกับประวัติการบูรณะครั้งแรกใน พ.ศ. 2425 โดยเจ้าอนันตวรฤทธิเดช เจ้าเมืองน่าน และต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2472 ในสมัยเจ้ามหาพรหมสุรธาดา เจ้าผู้ครองน่าน ส่วนเจดีย์ของวัดมีสภาพทรุดโทรม เป็นเจดีย์ทรงปราสาทหรือทรงเรือนธาตุ ได้รับอิทธิพลศิลปะล้านนา และมีหอธรรมเก็บพระไตรปิฏกและคำภีร์โบราณ ที่มีอายุหลายปีตั้งแต่สมัยก่อสร้างวัด
วัดโวหารคุณ

| วัดโวหารคุณ |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดโวหารคุณ, วัดใต้
ที่ตั้ง: ตำบลแม่ลาน้อย อำเภอแม่ลาน้อย จังหวัดแม่ฮ่องสอน
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูอนุสิฐปริยัติโวหาร (เกตุแก้ว คมฺภีรปญฺโญ ป.ธ.4)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดโวหารคุณ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่ลาน้อย อำเภอแม่ลาน้อย จังหวัดแม่ฮ่องสอน ที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 5 ไร่ 16 ตารางวา
วัดโวหารคุณ เดิมชื่อ วัดใต้ ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2467 โดยมีพระภิกษุรูปหนึ่งชื่อ ลาวู ได้สร้างเสนาสนะ คือ กุฏิหลังหนึ่ง ต่อมาประชาชนเลื่อมใส ได้สร้างเสนาสนะเพิ่มเติมขึ้น ชาวบ้านเรียก "วัดใต้"
วัดมีพระธาตุองค์ใหญ่และองค์เล็ก องค์ใหญ่ลักษณะเจดีย์เป็นรูปทรงล้านนา ก่ออิฐถือปูน สร้างโดยพระลาวู ประมาณ พ.ศ. 2478 และคณะศรัทธาชาวอำเภอแม่ลาน้อยพ่อหนานเก๋ เป็นนายช่างในการก่อสร้างและนายสะอาด ชาวอำเภอแม่ลาน้อยได้นำเงินมาตและเงินมู ส่วนพระธาตุองค์เล็ก ลักษณะเจดีย์เป็นรูปทรงล้านนา ก่ออิฐถือปูน สร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2495 โดย นายน้อยยศ กำนันตำบลแม่ลาน้อย พร้อมด้วยคณะศรัทธา นางโหย่ง และลุงต๋าคำ ภายในบรรจุอัฐฐิของพระลาวู ซึ่งเป็นผู้สร้างพระธาตุองค์ใหญ่ที่ตั้งอยู่ด้านบน
รายนามเจ้าอาวาส

พระลาวู
พระจันทิมา
พระดวงจันทร์ เกตุธมฺโม
พระครูอนุสิฐปริยัติโวหาร (เกตุแก้ว คมฺภีรปญฺโญ ป.ธ.4)
วัดสว่างแสงจันทร์ (จังหวัดร้อยเอ็ด)

| วัดสว่างแสงจันทร์ |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: ตำบลวารีสวัสดิ์ อำเภอพนมไพร จังหวัดร้อยเอ็ด
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดสว่างแสงจันทร์ ตั้งอยู่เลขที่ 41 บ้านทุ่งยาว หมู่ที่ 2 ตำบลวารีสวัสดิ์ อำเภอพนมไพร จังหวัดร้อยเอ็ด สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 6 ไร่ 2 งาน อาคารเสนาสนะประกอบด้วย อุโบสถ ศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์ จำนวน 3 หลัง อาคารเรียน 2 หลัง และห้องสมุด 1 หลัง มีเจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน คือ พระครูปริยัติบุญญาธร และดำรงตำแหน่ง เจ้าคณะตำบล วารีสวัสดิ์ การศึกษามีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2509 และโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกสามัญศึกษาเปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2515
ประวัติ

วัดสว่างแสงจันทร์ ตั้งเมื่อ พ.ศ. 2451 ชาวบ้านเรียกว่าวัดหนองฮีน้อย พระวินัยธรศิลา ธมฺมรกฺขิโต เป็นผู้นำในการสร้างและเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2513
ศาสนสถาน

ศาลาการเปรียญ
อุโบสถ
กุฏิที่พักสงฆ์
รายชื่อโรงพยาบาลในแชร์นีฮิว

รายชื่อโรงพยาบาลในแชร์นีฮิว
โรงพยาบาลในแชร์นีฮิว

โรงพยาบาลทหารที่ 407
ศูนย์การแพทย์แชร์นีฮิวด้านวิทยามะเร็งสมัยใหม่
โรงพยาบาลคลินิกภูมิภาคแชร์นีฮิว
โรงพยาบาลเขตกลางแชร์นีฮิว
โรงพยาบาลจิตเวช ('Чернігівська обласна психоневрологічна лікарня')
รัฐบาลโชกุนอาชิกางะ

รัฐบาลโชกุนอาชิกางะ (ญี่ปุ่น: 足利幕府; โรมาจิ: Ashikaga bakufu) หรือที่มักรู้จักในชื่อ รัฐบาลโชกุนมูโรมาจิ (ญี่ปุ่น: 室町幕府; โรมาจิ: Muromachi bakufu) เป็นระบอบการปกครองโดยกลุ่มทหารในญี่ปุ่นระหว่างปี ค.ศ. 1338-1573 ซึ่งมีโชกุนจากตระกูลอาชิกางะ เป็นหัวหน้าคณะรัฐบาล
ห้วงเวลาใต้การปกครองของรัฐบาลโชกุนนี้รู้จักกันในชื่อ ยุคมูโรมาจิ ซึ่งมาจากชื่อถนนมูโรมาจิ ในนครเคียวโตะ
อาชิกางะ ทากาอูจิ สามารถจัดตั้งรัฐบาลโชกุนของเขาได้ อันเนื่องมาจากการต่อต้านของจักรพรรดิต่อรัฐบาลโชกุนคามากูระ รัฐบาลก่อนหน้า ดังนั้นรัฐบาลโชกุนอาชิกางะจึงได้แบ่งอำนาจและหน่วยงานราชการให้แก่ฝ่ายราชสำนักมากกว่าสมัยคามากูระ ดังนั้นจึงอาจกล่าวได้ว่า รัฐบาลโชกุนอาชิกางะ เป็นรัฐบาลโชกุนที่มีอำนาจน้อยกว่ารัฐบาลโชกุนคามากูระ หรือ รัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ ซึ่งระบบศักดินาส่วนกลางที่ใช้ในสมัยคามากูระก็ถูกแทนที่ด้วยระบบไดเมียว (ข้าหลวงของแต่ละท้องที่) ดังนั้นอำนาจทางการทหารของรัฐบาลโชกุนอาชิกางะก็ขึ้นอยู่กับความจงรักภักดีของไดเมียว
รัฐบาลโชกุนอาชิกางะประกอบด้วย สถาบันโชกุนเป็นผู้นำสูงสุดของรัฐบาล การปกครองของรัฐบาลโชกุนฯ แบ่งออกเป็นสองฝ่ายได้แก่ การปกครองส่วนกลาง และการปกครองส่วนภูมิภาค
โชกุนและคันเร

เมื่ออาชิกางะ ทากาอูจิ (ญี่ปุ่น: 足利 尊氏; โรมาจิ: Ashikaga Takauji ) ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นเซอิไทโชกุน (ญี่ปุ่น: 征夷大将軍; โรมาจิ: Seii Taishōgun ) เป็นจุดเริ่มต้นของรัฐบาลโชกุนฯ หรือ บากูฟุ โดยที่โชกุนนั้นมาจากตระกูลอาชิกางะ ซึ่งอ้างสิทธิ์ในตำแหน่งโชกุนผ่านการสืบเชื้อสายจากตระกูลเซวะเก็นจิ (ญี่ปุ่น: 清和源氏; โรมาจิ: Seiwa Genji ) ในช่วงสิบปีแรกของรัฐบาลโชกุนประเทศญี่ปุ่นยังคงตกอยู่ในช่วงสงครามระหว่างพระราชวงศ์ฝ่ายเหนือและฝ่าย ในยุคราชวงศ์เหนือใต้ (ญี่ปุ่น: 南北朝; โรมาจิ: Nanboku-chō) มีการแบ่งอำนาจกับระหว่างปฐมโชกุนทากาอูจิและน้องชายคือ อาชิกางะ ทาดาโยชิ (ญี่ปุ่น: 足利 直義; โรมาจิ: Ashikaga Tadayoshi) โดยที่โชกุนทากาอูจิดูแลเรื่องการทหารและการสงคราม ในขณะที่ทาดาโยชิน้องชายดูแลเรื่องการบริหาร สองพี่น้องตระกูลอาชิกางะปกครองญี่ปุ่นร่วมกันเป็นเวลาประมาณสิบปีจนกระทั่งสงครามปีคันโน (ญี่ปุ่น: 観応の擾乱; โรมาจิ: Kannō no shōran) โชกุนมะกะอุจิได้สร้างตำแหน่งชิตสึจิ (ญี่ปุ่น: 執事; โรมาจิ: Shitsuji) หรือผู้สำเร็จราชการแทนโชกุนขึ้นมาแทนที่ทาดาโยชิผู้เป็นน้องชาย ทำหน้าที่ในด้านการบริหารแทนโชกุน
ใน ค.ศ. 1362 โชกุนคนต่อมา อาชิกางะ โยชิอากิระ จัดตั้งตำแหน่ง คันเร (ญี่ปุ่น: 管領; โรมาจิ: Kanrei) เป็นผู้สำเร็จราชการแทนโชกุนแทนที่ชิตสึจิ โดยเพื่อป้องกันไม่ให้ตระกูลใหญ่ตระกูลเดียวมีอำนาจดังที่เป็นในยุคคามากูระ ผู้ดำรงตำแหน่งคันเรจึงเวียนมาจากสามตระกูลใหญ่เรียกว่า ซังกันเร (ญี่ปุ่น: 三管領; โรมาจิ: Sankanrei) ได้แก่ โฮโซกาวะ (ญี่ปุ่น: 細川; โรมาจิ: Hosokawa) ฮาตาเกยามะ (ญี่ปุ่น: 畠山; โรมาจิ: Hatakeyama) และชิบะ (ญี่ปุ่น: 志波; โรมาจิ: Shiba) อำนาจของคันเรมีแตกต่างกันไปในแต่ละยุคสมัย ในสมัยของโชกุนอาชิกางะ โยชิมิตสึ (ญี่ปุ่น: 足利 義満; โรมาจิ: Ashikaga Yoshimitsu) ซึ่งขึ้นดำรงตำแหน่งโชกุนด้วยอายุเพียงเก้าปี คันเรโฮโซกาวะ โยริยูกิ (ญี่ปุ่น: 細川 頼之; โรมาจิ: Hosokawa Yoriyuki) จึงเป็นผู้ปกครองรัฐบาลโชกุนในทางพฤตินัย เมื่อโชกุนโยชิมิตสึเติบโตมีอำนาจเต็มแล้ว อำนาจของคันเรจึงลดลง หลังจากสงครามปีโอนิง (ญี่ปุ่น: 応仁の乱; โรมาจิ: Ōnin no Ran) อำนาจของสถาบันโชกุนลดลงมาก คันเรจึงขึ้นมามีอำนาจเหนือโชกุนสามารถปลดเปลี่ยนและตั้งโชกุนใหม่ได้ตามต้องการ
โชกุนและคันเร > รายนามโชกุน

อาชิกางะ ทากาอูจิ, ปี 1338–1358
อาชิกางะ โยชิอากิระ, ปี 1359–1368
อาชิกางะ โยชิมิตสึ, ปี 1368–1394
อาชิกางะ โยชิโมชิ, ปี 1395–1423
อาชิกางะ โยชิกาซุ, ปี 1423–1425
อาชิกางะ โยชิโนริ, ปี 1429–1441
อาชิกางะ โยชิกัตสึ, ปี 1442–1443
อาชิกางะ โยชิมาซะ, ปี 1449–1473
อาชิกางะ โยชิฮิซะ, ปี 1474–1489
อาชิกางะ โยชิตาเนะ, ปี 1490–1493, 1508–1521
อาชิกางะ โยชิซุมิ, ปี 1494–1508
อาชิกางะ โยชิฮารุ, ปี 1521–1546
อาชิกางะ โยชิเตรุ, ปี 1546–1565
อาชิกางะ โยชิฮิเดะ, ปี 1568
อาชิกางะ โยชิอากิ, ปี 1568–1573
การปกครองส่วนกลาง

รัฐบาลโชกุนอาชิกางะมีฐานที่มั่นตั้งอยู่ที่เมืองเคียวโตะ การปกครองส่วนกลางของรัฐบาลโชกุนฯ มีหน้าที่ดูแลเรื่องเกี่ยวกับโชกุนและนครหลวง การปกครองส่วนกลางของรัฐบาลโชกุนอาชิกางะนั้น ได้รับแบบอย่างโดยส่วนใหญ่มาจากรัฐบาลโชกุนคามากูระ มีองค์กรต่าง ๆ ที่สำคัญดังนี้
ซามูไรโดโกโระ (ญี่ปุ่น: 侍所; โรมาจิ: Samurai-dokoro) เป็นสภาซึ่งดูแลกิจการของซามูไรทั้งปวง เป็นตำรวจนครบาลภายในเมืองเคียวโตะ และเกณฑ์ไพร่พลจัดทัพของรัฐบาลโชกุนฯ ในการสู้รบต่าง ๆ สมาชิกในสภาซามูไรโดโกโระได้รับการแต่งตั้งจากโชกุนและมาจากตระกูลใหญ่ที่สำคัญในยุคมูโรมาจิสี่ตระกูลรองลงมาจากซังกันเร เรียกว่า ชิชิกิ (ญี่ปุ่น: 四職; โรมาจิ: Shishiki) ได้แก่ ตระกูลอิซชิกิ (ญี่ปุ่น: 一色; โรมาจิ: Isshiki) ตระกูลยามานะ (ญี่ปุ่น: 山名; โรมาจิ: Yamana) ตระกูลอากามัตซึ (ญี่ปุ่น: 赤松; โรมาจิ: Akamatsu) และตระกูลเคียวโงกุ (ญี่ปุ่น: 京極; โรมาจิ: Kyōgoku) หัวหน้าของสภาซามูไรโดโกโระ เรียกว่าโทนิง (ญี่ปุ่น: 頭人; โรมาจิ: Tōnin) ซึ่งมีอำนาจในบากูฟุรองจากโชกุนและคันเร
เฮียวโจชู (ญี่ปุ่น: 評定衆; โรมาจิ: Hyōjōshū) และ ฮิกิตสึเกะชู (ญี่ปุ่น: 引付衆; โรมาจิ: Hikitsuke-shū) มีหน้าตัดสินคดีความฟ้องร้องต่าง ๆ ของซามูไร โดยที่ฮิกิตสึเกะชูส่งสำนวนคดีความให้แก่เฮียวโจชูเป็นผู้ตัดสิน
มันโดโกโระ (ญี่ปุ่น: 政所; โรมาจิ: Mandokoro) เป็นสภาทำหน้าที่เกี่ยวกับการบริหารและการเงินของรัฐบาลโชกุนฯ หัวหน้าสภามันโดโกโระ เรียกว่า มันโดโกโระชิตสึจิ (ญี่ปุ่น: 政所執事; โรมาจิ: Mandokoro-shitsuji) ซึ่งเป็นตำแหน่งของตระกูลอิเซะ (ญี่ปุ่น: 伊勢; โรมาจิ: Ise)
มนจูโจ (ญี่ปุ่น: 問注所; โรมาจิ: Monchūjo)
การปกครองส่วนภูมิภาค

การปกครองส่วนภูมิภาคของญี่ปุ่นในสมัยมูโรมาจิเป็นไปตามระบอบศักดินาสวามิภักดิ์ (Feudalism) เช่นเดียวกับในยุคคามากูระ โดยที่รัฐบาลโชกุนมอบที่ดินให้แก่ซามูไรให้ปกครอง โดยที่ซามูไรเหล่านั้นมีหน้าที่รักษาความสงบเรียบร้อยในดินแดนของตนและเข้าร่วมศึกสงครามของรัฐบาลโชกุนเป็นการตอบแทน
รัฐบาลโชกุนอาชิกางะแบ่งประเทศญี่ปุ่นออกเป็น 66 แคว้น เรียกว่า คุนิ (ญี่ปุ่น: 国; โรมาจิ: kuni) ดังเช่นที่เคยเป็นมาแต่ก่อน ซึ่งในแต่ละคุนิรัฐบาลโชกุนฯ แต่งตั้งเจ้าซามูไรเข้าไปปกครองเรียกว่า ชูโงะ (ญี่ปุ่น: 守護; โรมาจิ: Shugo) หรือ ชูโงะไดเมียว (ญี่ปุ่น: 守護大名; โรมาจิ: Shugo-daimyō) ชูโงะในยุคอาชิกางะนั้นมีอำนาจเหนือดินแดนของตน เป็นอิสระจากรัฐบาลโชกุนส่วนกลางมากกว่าในยุคคามากูระ โดยที่ชูโงะสามารถเก็บภาษีในดินแดนของตน และส่งทอดตำแหน่งของตนเองต่อให้ลูกหลานได้
นอกเหนือจากชูโงะแล้ว ยังมีองค์กรส่วนภูมิภาคซึ่งทำหน้าที่เป็นตัวแทนสาขาย่อยของรัฐบาลโชกุนฯ ในแต่ละภูมิภาค ซึ่งตัวแทนเหล่านี้มีอาณาเขตอำนาจที่กว้างใหญ่และในเวลาต่อมาพัฒนากลับกลายเป็นศัตรูทางการเมืองของรัฐบาลโชกุนอาชิกางะ ซึ่งเป็นปัจจัยสำคัญที่นำไปสู่การล่มสลายของอำนาจของรัฐบาลโชกุนในยุคเซ็งโงกุ
เนื่องจากชูโงะมักจะพำนักอาศัยอยู่ภายในนครหลวงเคียวโตะ เพื่อแสดงความจงรักภักดีต่อโชกุนและเพื่อติดตามข่าวสารการเมือง การบริหารงานภายในแคว้นของตนนั้นชูโงะจึงดำเนินการผ่านผู้แทน เรียกว่า ชูโงะได (ญี่ปุ่น: 守護代; โรมาจิ: Shugo-dai)
การปกครองส่วนภูมิภาค > คันโตคุกูโบ และ คันโตกันเร

ใน ค.ศ. 1349 โชกุนคนแรก อาชิกางะ ทากาอูจิ แต่งตั้งให้บุตรชายของตนคือ อาชิกางะ โมโตอูจิ (ญี่ปุ่น: 足利基氏; โรมาจิ: Ashikaga Motouji) ดำรงตำแหน่งเป็น คันโตกันเร (ญี่ปุ่น: 関東管領; โรมาจิ: Kantō kanrei) เป็นผู้สำเร็จราชการแทนโชกุนในภูมิภาคตะวันออกของญี่ปุ่น พำนักอยู่ที่เมืองคามากูระและมีอำนาจเหนือซามูไรในภูมิภาคคันโตทั้งมวล เมื่ออาชิกางะ โมโตอูจิถึงแก่กรรม ตำแหน่งคันโตกันเรจึงตกทอดแก่ลูกหลานของโมโตอูจิ และเนื่องจากผู้ดำรงตำแหน่งคันโตคันเรเป็นสมาชิกตระกูลอาชิกางะระดับสูง ตำแหน่งนี้จึงได้รับการขนานนามว่า คันโตกูโบ (ญี่ปุ่น: 関東公方; โรมาจิ: Kantō kubō) หรือ โชกุนแห่งภูมิภาคคันโต คันโตคุโบมีผู้ช่วยเป็นผู้สำเร็จราชการอีกทอดหนึ่ง เรียกว่า ชิตสึจิ เป็นตำแหน่งของตระกูลอูเอซูงิ (ญี่ปุ่น: 上杉; โรมาจิ: Uesugi)
ตำแหน่งคันโตกูโบกลับทำให้เสถียรภาพทางการเมืองของภูมิภาคคันโตตกต่ำลง เนื่องจากคันโตคุโบมักมีความขัดแย้งกับตระกูลอูเอซูงิซึ่งเป็นผู้สำเร็จราชการแทนตนอยู่เนือง ๆ และนอกจากนี้คันโตกูโบยังมีความพยายามที่จะตั้งตนขึ้นเป็นอิสระจากรัฐบาลโชกุนฯ ที่เคียวโตะนำไปสู่สงคราม หลังจากที่คันโตกูโบคนสุดท้ายถูกตระกูลอูเอซูงิขับไล่ออกจากเมืองคามากูระไปใน ค.ศ. 1455 ไม่มีการแต่งตั้งสมาชิกตระกูลอาชิกางะมาดำรงตำแหน่งนี้อีก ตำแหน่งคันโตกูโบจึงถูกล้มเลิกไป จากนั้นตระกูลอูเอซูงิขึ้นเถลิงอำนาจในภูมิภาคคันโตโดยดำรงตำแหน่งเป็นคันโตคักันเรในยุคเซ็งโงกุ
การปกครองส่วนภูมิภาค > คีวชูทันได

ในสมัยราชวงศ์เหนือใต้ เกาะคีวชูเป็นฐานที่มั่นของกองกำลังของพระราชวงศ์ฝ่ายใต้ โชกุนทากาอูจิตั้งตำแหน่งคีวชูทันได (ญี่ปุ่น: 九州探題; โรมาจิ: Kyūshū-tandai) ขึ้นใน ค.ศ. 1336 เพื่อดูแลปกครองเกาะคีวชูและปราบปรามกองกำลังของฝ่ายใต้ โดยมีฐานการบัญชาการอยู่ที่เมืองฮากาตะ (ญี่ปุ่น: 博多; โรมาจิ: Hakata จังหวัดฟูกูโอกะในปัจจุบัน) โดยตำแหน่งคีวชูทันไดในยุคต้นเป็นของตระกูลอิซชิกิ แต่ทว่าตระกูลอิซชิกิไม่สามารถปราบปรามกองกำลังของฝ่ายใต้ได้ ใน ค.ศ. 1370 สมัยของโชกุนโยชิมิตสึ คันเรโฮโซกาวะ โยริยูกิซึ่งเป็นผู้สำเร็จราชการแทน แต่งตั้งให้ อิมางาวะ ซาดาโยะ (ญี่ปุ่น: 今川 貞世; โรมาจิ: Imagawa Sadayo) ดำรงตำแหน่งเป็นคีวชูทันได อิมางาวะ ซาดาโยะ สามารถปราบกองกำลังของฝ่ายใต้ซึ่งนำโดยเจ้าชายคาเนโยชิ (ญี่ปุ่น: 懐良親王; โรมาจิ: Kaneyoshi shinnō) ได้สำเร็จ แต่ทว่าหลังจากสูญสิ้นอำนาจของคันเรโฮโซกาวะ โยริยูกิ โชกุนโยชิมิตสึมองว่า อิมางาวะ ซาดาโยะ เป็นคู่แข่งทางการเมือง จึงปลดอิมางาวะ ซาดาโยะ ออกจากตำแหน่งคีวชูทันไดไปใน ค.ศ. 1395 หลังจากนั้นตำแหน่งคีวชูทันไดเป็นของตระกูลชิบูกาวะ (ญี่ปุ่น: 渋川; โรมาจิ: Shibukawa) หลังจากที่เกาะคีวชูสงบเรียบร้อยแล้ว ตำแหน่งคีวชูทันไดจึงมีความสำคัญและอำนาจลดลง บรรดาชูโงะไดเมียวเจ้าครองแคว้นต่าง ๆ บนเกาะคีวชูปฏิบัติตามคำสั่งของโชกุนที่เมืองเคียวโตะโดยตรง
การปกครองส่วนภูมิภาค > โอชูทันได

ภูมิภาคโทโฮะกุนั้นอยู่ภายใต้การปกครองของคันโตคุโบ ใน ค.ศ. 1392 โชกุนโยชิมิตสึตั้งตำแหน่ง โอชูทันได (ญี่ปุ่น: 奥州探題; โรมาจิ: Ōshū-tandai) ขึ้นเพื่อดูแลภูมิภาคโทโฮะกุ แต่ตำแหน่งโอชูทันไดนั้นในทางปฏิบัติมีอำนาจไม่มากและเป็นเพียงแค่ชูโงะตำแหน่งหนึ่งเท่านั้น
ข้อมูลเพิ่มเติม

Ashikaga Bakufu จากเว็บไซต์มหาวิทยาลัยรัฐวอชิงตัน
Kyoto City Web
แผนที่แสดงการแบ่งแคว้น หรือ คุนิ ของประเทศญี่ปุ่นในยุครัฐบาลโชกุนอาชิกางะ ยกเว้นเกาะฮกไกโดซึ่งยังไม่เป็นส่วนหนึ่งของประเทศญี่ปุ่น
วัดโสภณาราม (จังหวัดปทุมธานี)

| วัดโสภณาราม |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดโสภณาราม, วัดสามเกลอ, วัดราษฎร์ศรัทธารามลำสลิด, วัดลำสลิด
ที่ตั้ง: ตำบลบึงคอไห อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูอาทรธัญญานุรักษ์ (มนตรี ฐิตสีโล ,ดร.)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดโสภณาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบึงคอไห อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินเนื้อที่ 30 ไร่ 3 งาน 59 ตารางวา
วัดโสภณารามสร้างเมื่อ พ.ศ. 2442 เริ่มสร้างอุโบสถเมื่อ พ.ศ. 2449 เดิมชื่อ วัดสามเกลอ เพราะมีผู้เริ่มเป็นบุคคล 3 ท่านคือ นายก๋อย พวงผล นายมั่น สุขมั่น และนายเสงี่ยม คุ้มแก้ว ภรรยาของบุคคลทั้งสามมีส่วนช่วยในการเรี่ยไรเงินบริจาคซื้อที่ดิน คือ นายก๋อย นางพริ้ง พวงผล นายมั่น นางพอน สุขมั่น นายเสงี่ยม นางปล้อง คุ้มแก้ว ทั้งสามท่าน เป็นผู้ต้นคิดเรี่ยไร ขั้นแรกบอกบุญชื้อที่ดิน ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น วัดราษฎร์ศรัทธารามลำสลิด ต่อมาไม่นานนัก กำนันก๋อย พวงผล ได้ถวายฎีกาขึ้นทูลเกล้าขออนุญาตผูกพัทธสีมา ฝังลูกนิมิตอุโบสถ ทรงอนุญาตและมีดำรัสให้เปลี่ยนชื่อวัดราษฎร์ศรัทธารามลำสลิด ให้นามใหม่ชื่อว่า "วัดโสภณาราม" ในปี พ.ศ. 2543 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2446
พระครูอาทรธัญญานุรักษ์ เจ้าอาวาสวัดโสภณาราม ได้ริเริ่มร่วมกับพุทธศาสนิกชนดำเนินการปฏิสังขรณ์ อุโบสถ กว้าง 8 เมตร ยาว 24 เมตร ลักษณะทรงไทยคอนกรีตเสริมเหล็ก แล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2557 และยังมีการพัฒนาปฏิสังขรณ์ และก่อสร้างอาคารเสนาสนะดังนี้ กุฏิสงฆ์ 4 หลัง ศาลาการเปรียญ 1 หลัง วิหาร 2 หลัง เมรุ 1 หลัง ศาลาบำเพ็ญกุศล 3 หลัง โรงครัว 2 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ 1 หลังศาลาเก็บของต่าง ๆ 1 หลัง หอระฆัง 1 หลัง และกุฏิรับรอง 1 หลัง
รายนามเจ้าอาวาส

พระอธิการปั่น
พระครูธัญญสารโสภิต
พระอธิการเศวต ปสนฺโน
พระครูอาทรธัญญานุรักษ์ (มนตรี ฐิตสีโล ,ดร.)