stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เย็นส์ เลมัน
แหล่งข้อมูลอื่น

Last-minute equaliser against Dortmund
สถิติของ เย็นส์ เลมัน ที่ Soccerbase
Profile at sporting-heroes.net
เย็นส์ เลมัน เว็บไซต์ fussballdaten.de (เยอรมัน)
เย็นส์ เลมัน ที่ National-Football-Teams.com
เย็นส์ เลมัน ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
| ด ค กผู้รักษาประตูยอดเยี่ยมยุโรป |
| --- | --- |
 1990: Zenga  1991: อิลก์เนอร์  1992: สไมเกิล  1993: สไมเกิล  1994: พรูดอม  1995: ฟัน เดร์ซาร์  1996: Köpke  1997: เลมัน  1998: สไมเกิล  1999: คาห์น  2000: คาห์น  2001: คาห์น  2002: คาห์น  2003: บุฟฟอน  2004: Baía  2005: แช็ค  2006: เลมัน  2007: แช็ค  2008: แช็ค  2009: ฟัน เดร์ซาร์  2010: กาซิยัส  2011: น็อยเออร์  2012: แช็ค  2013: น็อยเออร์  2014: น็อยเออร์  2015: น็อยเออร์  2016: บุฟฟอน  2017: บุฟฟอน  2018: นาบัส  2019: อาลีซง  2020: น็อยเออร์  2021: แมนดี
โรงแรมรยูกย็อง

| โรงแรมรยูกย็อง |
| --- | --- |
โรงแรมรยูกย็อง
ข้อมูลทั่วไป
ที่ตั้ง: เปียงยาง, เกาหลีเหนือ
สถานะ: ใกล้เสร็จสมบูรณ์
ก่อสร้าง: ค.ศ. 1987 - ค.ศ. 2012 (หยุดชั่วคราว ค.ศ. 1992 - ค.ศ. 2008)
เปิดตัว: กลางปี ค.ศ. 2013
การใช้งาน: โรงแรม
ความสูง
หลังคา: 330.02 เมตร (1,082.7 ฟุต)
รายละเอียด
จำนวนชั้น: 105 ชั้น
บริษัท
สถาปนิก: Baikdoosan Architects & Engineers
ผู้พัฒนา: โอราสคอมกรุป
อ้างอิง: 
โรงแรมรยูกย็อง (อังกฤษ: Ryugyong Hotel; เกาหลี: 류경호텔; ชื่ออื่น รยู-คย็อง) เป็นตึกระฟ้าที่มีความสูงมากที่สุดในประเทศเกาหลีเหนือ และเป็นตึกระฟ้าทรงพีระมิดที่สูงที่สุดในโลก มีจำนวน 105 ชั้น และชื่อของโรงแรมนี้ (รยูกย็อง มีความหมายว่า "เมืองหลวงแห่งต้นหลิว") ยังสื่อถึงประวัติศาสตร์ของกรุงเปียงยางอีกด้วย โรงแรมนี้ยังเรียกขานในอีกชื่อหนึ่ง เรียกว่า ตึก 105 ชั้น
โรงแรมรยูกย็องเริ่มก่อสร้างเมื่อ ค.ศ. 1987 แต่ก็ได้หยุดชะงักชั่วคราวลงเมื่อ ค.ศ. 1992 ซึ่งเป็นยุคเศรษฐกิจตกต่ำหลังจากสหภาพโซเวียตล่มสลาย ตั้งแต่ ค.ศ. 1992 เป็นต้นมา ตึกก็ถูกปล่อยถึงให้รกร้าง จนกระทั่งในปี ค.ศ. 2008 การก่อสร้างได้เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง และมีกำหนดเปิดในช่วงกลางปี ค.ศ. 2013 ปัจจุบันได้มีการติดตั้งจอภาพในฝั่งหนึ่งของตึกเพื่อแสดงภาพแอนิเมชันเกี่ยวกับการชวนเชื่อของรัฐบาล
โครงสร้าง

โรงแรมรยูกย็องมีความสูงที่ 330 เมตร (1,080 ฟุต) ทำให้กลายเป็นตึกระฟ้าเพียงหนึ่งเดียวของกรุงเปียงยาง อย่างไรก็ตาม ตึกนี้ก็ถูกซีเอ็นเอ็นจัดให้อยู่ในอันดับตึกน่าเกลียดที่สุดในโลก
ตัวตึกเป็นทรงพีระมิด มีปีกทั้งหมด 3 ข้าง แต่ละข้างยาว 100 เมตร (330 ฟุต) กว้าง 18 เมตร (59 ฟุต) ทำมุม 75 องศา มุมปีกแต่ละข้างจะมารวมกันที่ยอดตึก ซึ่งยอดตึกมีหน้าตัดเป็นกรวย กว้าง 40 เมตร (130 ฟุต) ซึ่งยอดกรวยสามารถหมุนไปรอบ ๆ ได้ ตัวโรงแรมประกอบไปด้วยห้องพัก 3,000-7,665 ห้อง ภัตตาคาร และอื่น ๆ
ลำดับเหตุการณ์

มีนาคม ค.ศ. 2004 (หยุดก่อสร้างชั่วคราว)
เมษายน ค.ศ. 2005
พฤษภาคม ค.ศ. 2005
29 เมษายน ค.ศ. 2010
ตุลาคม ค.ศ. 2010
กันยายน ค.ศ. 2011
เมษายน ค.ศ. 2012
สิงหาคม ค.ศ. 2012
ตุลาคม ค.ศ. 2015
ดูเพิ่ม

รายชื่อตึกที่สูงที่สุดในโลก 50 อันดับแรก
แหล่งข้อมูลอื่น

เกี่ยวกับโรงแรมรยูกย็อง เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กโรงแรมในประเทศเกาหลีเหนือ |
| --- | --- |
 โรงแรมช็องนย็อน  โรงแรมแฮบังซัน  โรงแรมแฮจู  โรงแรมแคซ็องโฟล์ก  โรงแรมโครยอ  โรงแรมมาจ็อน  โรงแรมโพทงกัง  โรงแรมรยังกัง  โรงแรมรยูกย็อง  โรงแรมโซซัน  โรงแรมนานาชาติยังกักโด 
ยอดตึกเมื่อเดือนกันยายน ค.ศ. 2008 ระหว่างการสร้างใหม่
ภาพเหมือนตนเองของศิลปินกับบิดา

ภาพเหมือนตนเองของศิลปินกับบิดา เป็นภาพวาดสีน้ำมันบนผ้าใบโดย คอนสแตนซ์ เมเยอร์ แสดงภาพเธอและบิดาของเธอ ปีแยร์ และ (ด้านซ้าย) รูปปั้นครึ่งตัวของ ราฟาเอล ซึ่งบิดาของเธอกำลังชี้ไปที่รูปปั้นนั้นเพื่อเป็นตัวอย่างสำหรับเธอ จัดแสดงครั้งแรกในปี พ.ศ. 2344 ที่ นิทรรศการศิลปะแห่งปารีส ในชื่อ ภาพเหมือนยืนของบิดาและบุตรสาวของเขา ภาพนี้ถูกซื้อที่การประมูลที่ ซัทเทบีส์ นิวยอร์กในปี พ.ศ. 2532 ในราคา 120,000 ดอลลาร์สหรัฐ โดยเจ้าของปัจจุบันคือ Wadsworth Atheneum ซึ่งเป็นราคาสูงสุดที่ประมูลได้สำหรับศิลปินจนถึงเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2566
เขตผู้บัญชาการทหารแห่งเซอร์เบีย
บรรณานุกรม > วารสาร

Hehn, Paul N. (1971). "Serbia, Croatia and Germany 1941–1945: Civil War and Revolution in the Balkans". Canadian Slavonic Papers. University of Alberta. 13 (4): 344–373. doi:10.1080/00085006.1971.11091249. JSTOR 40866373.
Portmann, Michael; Suppan, Arnold (2006). "Serbien und Montenegro im Zweiten Weltkrieg (1941 – 1944/45)". Österreichische Osthefte (ภาษาเยอรมัน). Zeitschrift für Mittel-, Ost- und Südosteuropaforschung. 47: 265–296. ISSN 0029-9375.[ลิงก์เสีย]
Janjetović, Zoran (2012). "Borders of the German occupation zone in Serbia 1941–1944" (PDF). Journal of the Geographical Institute Jovan Cvijic. Serbian Academy of Sciences and Arts. 62 (2): 93–115. doi:10.2298/IJGI1202093J.
Trifkovic, Gaj (2015). "The Key to the Balkans: The Battle for Serbia 1944". The Journal of Slavic Military Studies. 28 (3): 524–555. doi:10.1080/13518046.2015.1061825. S2CID 141603073.
บรรณานุกรม > แหล่งข้อมูลอื่น

Đaković, Tanja Nikolić (12 July 2008). "Milan Nedić i knez Pavle ponovo dele Srbiju". Blic (ภาษาเซอร์โบ-โครเอเชีย).
Niehorster, Dr. Leo (2015a). "Armed Forces Commander South East Commanding General in Serbia 22 June 1941". Dr. Leo Niehorster. สืบค้นเมื่อ 31 May 2015.
Niehorster, Dr. Leo (2015b). "Infantry Division (15th Wave) 22 June 1941". Dr. Leo Niehorster. สืบค้นเมื่อ 1 June 2015.
Niehorster, Dr. Leo (2015c). "12th Army LXVth Special Corps Command 22 June 1941". Dr. Leo Niehorster. สืบค้นเมื่อ 31 May 2015.
ซูเปอร์บอย
ประวัติตัวละคร > คาล-เอล

ผู้ที่กลายมาเป็น“ซูเปอร์บอย”คนแรก ตัวละครถูกออกแบบโดย เจอร์รี่ ชีเกล (ปราศจาก โจ ชูสเตอร์) ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ.1938 แต่ความคิดนี้กลับถูกปฏิเสธจากนิตยสารดีแทคทีฟ คอมิคส์ทำให้ชีเกลได้เพิ่มรายละเอียดให้กับตัวละครนี้ในอีก2ปีให้หลังแต่ก็ถูกสำนักพิมพ์ปฏิเสธกลับมาเป็นครั้งที่สอง จนกระทั่งการปรากฏตัวของโรบิน คู่หูของแบทแมน ซูเปอร์ฮีโร่วัยรุ่นที่โด่งดังไปทั่วประเทศและมีช่วงอายุที่ใกล้เคียงกับซูเปอร์บอย ทำให้ทางสำนักพิมพ์ดีแทคทีฟ คอมิคส์ตัดสินใจที่จะจัดพิมพ์ซูเปอร์บอยในปีค.ศ.1944 โดยหวังจะขยายฐานความนิยมของซูเปอร์แมนให้เพิ่มขึ้นด้วยการนำเสนอเรื่องราวที่ต่างออกไปซึ่งมุ่งเน้นไปที่กลุ่มผู้อ่านที่เป็นเด็ก ซูเปอร์บอยปรากฏตัวเป็นครั้งแรกในนิตยสารมอร์ ฟัน คอมิคส์ ฉบับที่ 101 (ในปีค.ศ.1944 แต่หน้าปกพิมพ์ค.ศ.1945) แม้ว่าซูเปอร์บอยจะได้โจ ชูสเตอร์เข้ามาทำหน้าที่ในการวาดภาพ แต่เจอร์รี่ ชีเกลกลับไม่ได้มีส่วนร่วมในผลงานชิ้นนี้เนื่องจากถูกเรียกตัวเข้าร่วมกองทัพในช่วงสงครามโลกครั้งที่2 สิ่งนี้เองคือจุดเริ่มต้นของรอยร้าวที่จะเกิดขึ้นมาในภายหลังระหว่างสำนักพิมพ์, ชีเกล และ ชูสเตอร์
ประวัติตัวละคร > คาล-เอล > เริ่มตีพิมพ์ใน ขายหัวเราะ คอมิคส์”

ในช่วงต้น ค.ศ.1946 ซูเปอร์บอยถูกย้ายให้ไปตีพิมพ์ในนิตยสารแอดเวนเจอร์ คอมิคส์เริ่มตั้งแต่ฉบับที่ 103 (เมษายน ค.ศ.1946) ในฐานะเรื่องหลักของนิตยสารโดยมีการตีพิมพ์เรื่องราวของซูเปอร์บอยมากกว่า 200 ตอน  ซึ่งเรื่องราวจะกล่าวถึงซูเปอร์บอยซึ่งก็คือซูเปอร์แมนในวัยรุ่น ในตอนจบของเรื่อง ซูเปอร์บอยได้สวมใส่เครื่องแบบของซูเปอร์แมน ส่วนคลาร์ก เคนท์ซึ่งเป็นตัวตนบนโลกของซูเปอร์บอยก็จะสวมใส่แว่นตาเพื่อเป็นการอำพรางตัวจากผู้คนในสังคม ซูเปอร์บอยคือซูเปอร์ฮีโร่แห่งสมอลล์วิลล์ ซึ่งเป็นบ้านเกิดของคลาร์ก เคนท์ ถูกเลี้ยงดูและเติบโตขึ้นมาภายใต้คำสั่งสอนของพ่อแม่บุญธรรมธรรมโจนาธานและมาร์ธา เคนท์ เรื่องราวของซูเปอร์บอยในนิตยสารยังกล่าวถึงเนื้อเรื่องที่ซูเปอร์บอยพบกับซูเปอร์ด็อก คริปโต; สาเหตุที่ทำไมเล็กซ์ ลูเธอร์, เพื่อนรักนักวิทยาศาสตร์ในวัยเยาว์ของเขากลับกลายมาเป็นศัตรูตัวกาจ , รวมถึงสาเหตุที่ซูเปอร์บอยเข้าร่วมกลุ่มซูเปอร์ฮีโร่แห่งศตวรรษที่ 30 ที่มีชื่อว่า ลีเจียน อ๊อฟ ซูเปอร์ ฮีโร่.
เมื่อ ลีเจียน อ๊อฟ ซูเปอร์ ฮีโร่ กลายเป็นที่นิยม ส่งผลให้เนื้อเรื่องของ ลีเจียน ถูกแยกออกมาจากซูเปอร์บอยและมีชื่อเรื่องเป็นของตัวเอง โดยเริ่มตีพิมพ์ในนิตยสาร แอดเวนเจอร์ คอมิคส์ ฉบับที่ 300(กันยายน ค.ศ.1962) และหลังจากนั้นไม่นานลีเจียน อ๊อฟ ซูเปอร์ ฮีโร่ก็กลายมาเป็นผลงานหลักของนิตยสารแทนที่ซูเปอร์บอย ส่งผลให้เนื้อเรื่องของซูเปอร์บอยต้องถูกตัดจบลงในฉบับที่ 315(ธันวาคม ค.ศ.1963) อย่างไรก็ตามซูเปอร์บอยก็ไม่ได้หายไปจากนิตยสาร โดยยังคงมีบทบาทอยู่ในเรื่องลีเจียน อ๊อฟ ซูเปอร์ ฮีโร่ ในฐานะสมาชิกของกลุ่ม จนถึงตอนสุดท้ายของลีเจียน อ๊อฟ ซูเปอร์ ฮีโร่ ที่ตีพิมพ์ในนิตยสาร แอดเวนเจอร์ คอมิคส์ ฉบับที่ 380(พฤษภาคม ค.ศ.1969)
ประวัติตัวละคร > คาล-เอล > ซูเปอร์บอย(ชุดที่1)(ค.ศ.1949-1977)

4 ปีหลังจากปรากฏตัวเป็นครั้งแรก ซูเปอร์บอยกลายเป็นซูเปอร์ฮีโร่ของ ดี ซี คนที่ 6 ที่มีนิตยสารเป็นของตัวเอง เมื่อ ดีซี มีการจัดพิมพ์ซูเปอร์บอยฉบับที่1(มีนาคม-เมษายน) ซึ่งผลงานชุดนี้ถูกจัดให้เป็นผลงานชิ้นแรกที่ประสบความสำเร็จในผลงานซูเปอร์ฮีโร่ชุดใหม่ของดีซีนับตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่2 เนื้อเรื่องของซูเปอร์บอยจะเริ่มต้นจากเรื่องราวตั้งแต่ซูเปอร์บอยยังเป็นทารก, (การผจญภัยของคลาร์กกับการใช้พลังในวัยเด็ก), เพื่อนสนิทของคลาร์กทั้งสอง ไม่ว่าจะเป็นลาน่า แลงค์, รักในวัยเยาว์ของซูเปอร์บอยและ พีท รอส, ที่ภายหลังล่วงรู้ตัวจริงของคลาร์กและช่วยเก็บซ่อนความลับนั้นไว้ ส่วนเรื่องราวอื่นที่ปรากฏอยู่ในซูเปอร์บอยได้แก่เรื่องราวของไบซาโร่ว์คนแรก และการปรากฏตัวเป็นครั้งแรกของมอน-เอล และอุลตร้าบอย สมาชิกกลุ่มลีเจียน อ๊อฟ ซูเปอร์ ฮีโร่
หลังจากที่ผลงานชุด ลีเจียน อ๊อฟ ซูเปอร์ ฮีโร่ เข้ามาแทนที่ผลงานชุด นิว ซูเปอร์บอย ในนิตยสาร แอดเวนเจอร์ คอมิคส์ ปีค.ศ.1963 นิตยสารซูเปอร์บอยจึงกลายเป็นนิตยสารเดียวที่ตีพิมพ์เรื่องราวดั้งเดิมของซูเปอร์บอย แต่ทว่า 2 ปีให้หลังเมื่อเรื่องราวของ ลีเจียน ถูกถอดออกจากแอดเวนเจอร์ คอมิคส์ นิตยสารซูเปอร์บอยจึงกลายเป็นบ้านหลังใหม่ในการตีพิมพ์เรื่องราวของลีเจียนไปโดยปริยาย โดยเริ่มตั้งแต่ ซูเปอร์บอยฉบับที่ 172 (พฤษภาคม ค.ศ.1971) ซึ่งเรื่องราวของลีเจียนจะออกมาในรูปแบบของตอนพิเศษ และก็เป็นอีกครั้งที่เรื่องราวของลีเจียนได้รับกระแสตอบรับเป็นอย่างดี ส่งผลให้ซูเปอร์บอยฉบับที่ 197(กันยายน ค.ศ.1973)   เรื่องราวของลีเจียนกลายมาเป็นเนื้อหาหลักของนิตยสารรวมถึงในฉบับต่อๆมา ส่งผลให้ในฉบับที่ 197 ได้มีการเปลี่ยนแปลงโลโก้นิตยสารเป็น “ซูเปอร์บอย สตาร์ริ่ง เดอะ ลีเจียน อ๊อฟ ซูเปอร์-ฮีโร่ (ภายหลังในฉบับที่ 222 ได้เปลี่ยนไปใช้คำ “แอนด์(and)” แทน สตาร์ริ่ง(starring))” แต่ยังคงใช้ชื่ออย่างเป็นทางการ(ชื่อจดทะเบียนนิตยสาร)เป็นซูเปอร์บอย จนถึงฉบับที่ 231 (กันยายน ค.ศ.1977) นิตยสารจึงได้เปลี่ยนชื่ออย่างเป็นทางการว่า ซูเปอร์บอย แอนด์ เดอะ ลีเจียน อ๊อฟ ซูเปอร์-ฮีโร่ หลังจากนั้นในฉบับที่ 259 (มกราคม ค.ศ.1980) ชื่อของซูเปอร์บอยถูกถอดออกจากชื่อนิตยสารคงเหลือไว้แต่เพียงชื่อ เดอะ ลีเจียน อ๊อฟ ซูเปอร์-ฮีโร่ เท่านั้น ถึงกระนั้นซูเปอร์บอยก็ยังคงมีบทบาทอยู่บ้างเป็นครั้งคราวในเรื่องราวที่ครั้งหนึ่งเคยมีชื่อเรื่องเป็นชื่อชองเขาเอง ชื่อของลีเจียนถูกใช้เป็นชื่อนิตยสารจนถึงฉบับที่ 354 ซึ่งเป็นฉบับสุดท้ายในการตีพิมพ์
ประวัติตัวละคร > คาล-เอล > เดอะ นิว แอดเวนเจอร์ อ๊อฟ ซูเปอร์บอย (ค.ศ.1980–1984)

หลังจากที่เนื้อเรื่องของลีเจียนได้เข้ามาแทนที่ซูเปอร์บอย เรื่องราวของซูเปอร์บอยก็แทบจะสูญหายไปจากหน้าหนังสือจนกระทั่งปลายทศวรรษ ค.ศ. 1970 ซูเปอร์บอยได้ปรากฏตัวในสองเรื่องสั้น ซึ่งครั้งแรกปรากฏใน แอดเวนเจอร์ คอมมิคส์ (อีกแล้ว) และถัดมาใน “ซูเปอร์แมน แฟมิลี่” ต่อมาในเดือนเดียวกัน ซูเปอร์บอยได้ถอนตัวออกจากกลุ่มลีเจียนในนิตยสารลีเจียน อ๊อฟ ซูเปอร์ ฮีโร่ ฉบับที่ 259(มกราคม ค.ศ.1980) โดยผลงานชุดใหม่ถูกใช้ชื่อว่า เดอะ นิว แอดเวนเจอร์ อ๊อฟ ซูเปอร์บอย ซึ่งเริ่มต้นเรื่องราวด้วยการฉลองวันเกิดครบรอบ 16 ปี ของคลาร์ก เคนท์  นิตยสารจัดจำหน่ายเป็นรายเดือนและมีการตีพิมพ์ทั้งสิ้น 54 ฉบับจนถึงค.ศ.1984 นอกจากนี้ในฉบับที่ 28(เมษายน ค.ศ.1982) จนถึงฉบับที่ 49(มกราคม ค.ศ.1984) ได้มีการนำเรื่องราวใน “ดีล เอช ฟอร์ ฮีโร่” เข้ามาผสมโรงอีกด้วย
หลังจากที่ “เดอะ นิว แอดเวนเจอร์ อ๊อฟ ซูเปอร์บอย” จบลงได้ไม่นาน ได้มีการตีพิมพ์ผลงานเรื่องสั้น 4 เล่มจบ ที่มีชื่อว่า “ซูเปอร์แมน: เดอะ ซีเคร็ท เยียร์” (ค.ศ.1985) ซึ่งกล่าวถึงเรื่องราวของซูเปอร์บอยที่เปลี่ยนแปลงมาเป็นซูเปอร์แมนในระหว่างช่วงที่เรียนมหาวิทยาลัย
ประวัติตัวละคร > คาล-เอล > การเปลี่ยแปลงอย่างต่อเนื่อง

หลังจากที่ผลงานเรื่องสั้นถูกตีพิมพ์ เรื่องราวของซูเปอร์บอยกลับถูกตัดออกจากเนื้อเรื่องหลักของซูเปอร์แมนหลังจากปีค.ศ.1985-1986 ในผลงานลิมิทเตท ซีรีส์ที่มีชื่อว่า คริซิส ออน อินฟิไนท์ เอิร์ธ และผลงานรีบูทของจอห์น ไบรอันในปีค.ศ 1986 ที่มีชื่อว่า เดอะ แมน อ๊อฟ สตีล. จนกระทั่ง 20 ปีต่อมาในผลงานลิมิทเตทชุด อินฟิไนท์ คริซิส เรื่องราวบางส่วนของซูเปอร์บอยจึงถูกเชื่อมโยงเข้ากับเนื้อเรื่องของซูเปอร์แมนอีกครั้งในการกล่าวถึงซูเปอร์แมนในวัยเด็ก (อ่านเพิ่มเติมเรื่องอินฟิไนท์ คริซิส)
บรรณานุกรม

Daniels, Les (1998). Superman: The Complete History: The Life and Times of the Man of Steel. San Francisco: Chronicle Books. ISBN 978-0-8118-2162-9.
Kratzer, Dallas F. (Spring 2013). "Student Work: Up, Up and Away: How Siegel and Shuster's Superman Was Contracted Away and DC Comcis Won the Day". West Virginia Law Review. 115 (2): 1143–1184.
Kruger, Jesse J. (Summer 2012). "Copyright and Kryptonite: The Failings of Intellectual Property Law Through the Eyes of Superman". Duquesne Business Law Journal. 14 (3): 229–249.
Rosen, Richard (2010). Settlement Agreements in Commercial Disputes: Negotiating, Drafting and Enforcement. 2010 Supplement. Gaithersburg, Md.: Aspen Law & Business. ISBN 9780735514782.
ดูเพิ่ม

Toonopedia entry on Superboy
Supermanica:Superboy เก็บถาวร 2007-10-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Supermanica entry on the pre-Crisis Superboy.
Index of the Earth-One Superboy's adventures
Superboy Copyright FAQ เก็บถาวร 2006-10-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
แม่แบบ:IMDb character.
การปรากฏตัวครั้งแรกของซูเปอร์บอย ภาพโดย โจ ชูสเตอร์ จาก นิตยสารมอร์ ฟัน คอมิคส์ ฉบับที่ 101
ซูเปอร์บอยในพ็อคเก็ตยูนิเวิร์ส
การ์ตูนสยองขวัญ

Beware: Chilling Tales of Horror ตอน 10 (กรกฎาคม ค.ศ. 1954)
การ์ตูนสยองขวัญ หรือ การ์ตูนวิญญาณ หมายถึงการ์ตูนที่สื่อถึงวิญญาณ ซึ่งเป็นความเชื่องมงายชนิดหนึ่งรวมทั้งมุ่งเน้นทำให้ผู้ชมรู้สึกหวาดกลัว, เสียวไส้ และรู้สึกสยองขวัญ
การ์ตูนวิญญาณมักเป็นสิ่งที่เกี่ยวข้องกับฝันร้ายของผู้ชม, ความหวาดกลัวที่ซ่อนอยู่, ความเกลียดและความกลัวของสิ่งที่ไม่รู้จัก แม้ว่าการจัดการกับสิ่งเหล่านี้จะทำด้วยสิ่งที่เหนือธรรมชาติในท้องเรื่อง หากเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับวิญญาณและลัทธิเหนือจริง ก็อาจนิยามกับสิ่งเหล่านี้ว่าความสยองขวัญได้เช่นกัน
ทวารกาธีศมนเทียร

| ทวารกาธีศมนเทียร |
| --- | --- |
ทวารกาธีศมนเทียรมองจากฆาฏบนแม่น้ำโคมตี
ศาสนา
ศาสนา: ศาสนาฮินดู
เทพ: พระกฤษณะ
เทศกาล: กฤษณชนมาษฏมี
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: ทวารกา
รัฐ: คุชราต
ประเทศ: อินเดีย
ที่ตั้งในรัฐคุชราต
พิกัดภูมิศาสตร์: 22°14′16.39″N 68°58′3.22″E﻿ / ﻿22.2378861°N 68.9675611°E﻿ / 22.2378861; 68.9675611
สถาปัตยกรรม
ประเภท: มนเทียร
รูปแบบ: มารุ-คุรชร
เสร็จสมบูรณ์: ศตวรรษที่ 15–16
เว็บไซต์
www.dwarkadhish.org
ทวารกาธีศมนเทียร (คุชราต: દ્વારકાધીશ મંદિર) หรือ ชคตมนเทียร (คุชราต: જગત મંદિર) เป็นโบสถ์พราหมณ์ (มนเทียร) บูชาพระกฤษณะ ตั้งอยู่ในทวารกา รัฐคุชราต ประเทศอินเดีย พระกฤษณะองค์ประธานของมนเทียรนี้บูชาในพระนามว่า ทวารกาธีศ (กษัตริย์แห่งทวารกา) ทวารกาเป็นหนึ่งในสี่จุดหมายของจารธัม เส้นทางจาริกแสวงบุญของฮินดู สิ่งปลูกสร้างหลักของมนเทียรมีความสูงห้าชั้น รองรับโดยเสา 72 ต้น เรียกว่า ชคตมนเทียร การศึกษาทางโบราณคดีพบว่าโบสถ์พราหมณ์หลังเดิมน่าจะสร้างขึ้นได้เก่าแก่ถึง 200 ปีก่อนคริสต์กาล มนเทียรถูกสร้างขึ้นใหม่และขยับขยายในศตวรรษที่ 15-16 เป็นมนเทียรหลังที่ปรากฏในปัจจุบัน ตามธรรมเนียมเชื่อว่ามนเทียรหลังเดิมสร้างขึ้นโดยพระวัชรนภา หลานของพระกฤษณะ โดยสร้างขึ้นบนหริคฤห์ (ที่ประทับของพระกฤษณะ) มนเเทียรหลังปัจจุบันนี้สร้างขึ้นด้วยสถาปัตยกรรมแบบมารุคุรชร
นักปราชญ์ฮินดูสมัยศตวรรษที่แปด อาทิศังกราจารย์ เคยจาริกแสวงบุญมาที่มนเทียแรแห่งนี้ นอกจากจะเป็นหนึ่งในสี่จารธัมแล้ว มนเทียรนี้ยังเป็นทิพยเทสัมของพระวิษณุ ลำดับที่ 98 บนอนุทวีปอินเดีย ตามที่ระบุไว้ในเอกสารศักดิ์สิทธิ์ ทิพยประพันธ์ มนเทียรตั้งอยู่ที่ความสูง 12.19 เมตร (40.0 ฟุต) เหนือระดับน้ำทะเล แปลนของมนเทียรประกอบด้วย ครรภคฤห์ (นิชมนเทียร หรือ หริคฤห์) และ อันตรละ ซึ่งเป็นโถงล้อมรอบ
มเหนทรบรรพต

| มเหนทรบรรพต មហេន្ទ្របវ៌ត |
| --- | --- |
โบราณสถาน
มเหนทรบรรพตที่ตั้งในประเทศกัมพูชา
พิกัด: 13°36′46″N 104°6′45″E﻿ / ﻿13.61278°N 104.11250°E﻿ / 13.61278; 104.11250
ประเทศ:  กัมพูชา
จังหวัด: เสียมราฐ
ก่อตั้ง: ค.ศ. 802
มเหนทรบรรพต (เขมร: មហេន្ទ្របវ៌ត มเหนฺทฺรบรฺวต ; สันสกฤต: महेन्द्र पर्वत มเหนฺทฺรปรฺวต ; อักษรโรมัน: Mahendraparvata) เป็นเมืองโบราณสมัยจักรวรรดิเขมร ตั้งอยู่ในประเทศกัมพูชาปัจจุบัน
เป็นที่รับรู้กันมาหลายทศวรรษแล้วว่า เมืองนี้มีอยู่ แต่อยู่ที่ใดไม่แน่ชัด เพราะเนื้อที่ส่วนใหญ่กลายเป็นป่ารกร้างและจมอยู่ใต้ดิน กระทั่งคณะนักโบราณคดี ซึ่งมีฌ็อง-บัปติสต์ เชอว็องส์ (Jean-Baptiste Chevance) กับเดเมียน เอวันส์ (Damian Evans) เป็นหัวหน้า ใช้เลเซอร์สแกนหาทางอากาศจนพบใน ค.ศ. 2012 และเริ่มขุดค้นเรื่อยมา
ศัพทมูล

ชื่อ "มเหนทรบรรพต" มาจากภาษาสันสกฤต แปลว่า "ภูเขาขององค์อินทร์ผู้ยิ่งใหญ่" เป็นชื่อหนึ่งของพนมกุเลน (ភ្នំគូលេន ภฺนํคูเลน "ภูเขาลิ้นจี่") ศาสนสถานบนยอดเขาซึ่งใช้อภิเษกพระเจ้าชัยวรมันที่ 2 ขึ้นเป็นพระเจ้าจักรพรรดิเมื่อ ค.ศ. 802 ชื่อ "มเหนทรบรรพต" นี้ปรากฏในจารึกหลายหลักจากสมัยพระนครซึ่งพบที่ปราสาทอกยม (ប្រាសាទអកយំ บฺราสาทอกยํ )
ที่ตั้ง

เมืองมเหนทรบรรพตตั้งอยู่บนเนินภูเขาพนมกุเลนในจังหวัดเสียมราฐ ห่างนครวัดไปทางเหนือ 40 กิโลเมตร (25 ไมล์) และห่างตัวจังหวัดเสียมราฐไปทางเหนือ 45 กิโลเมตร (28 ไมล์)
การขุดค้น

ฌ็อง-บาติสต์ เชอว็องซ์ จากมูลนิธิโบราณคดีและการพัฒนาแห่งลอนดอน (London's Archaeology and Development Foundation) กับเดเมียน เอวันส์ จากมหาวิทยาลัยซิดนีย์ (University of Sydney) ร่วมกับนำคณะผู้เชี่ยวชาญขุดค้นหาเมืองมเหนทรบรรพตมานานหลายปี จน ค.ศ. 2012 คณะดังกล่าวใช้วิทยาการไลดาร์ (Lidar) คือ ใช้เลเซอร์ติดตั้งบนเฮลิคอปเตอร์ออกบินสแกนทั่วพื้นที่พนมกุเลนเป็นเวลาเจ็ดวัน จนพบที่ตั้งเมืองมเหนทรบรรพต ซึ่งสอดคล้องกับการวิจัยภาคพื้นดินที่นักโบราณคดีหลายคนเคยทำไว้
คณะผู้เชี่ยวชาญจึงขุดค้นจนพบรางน้ำและแอ่งน้ำของเมือง โดยใช้จักรยานยนต์ออกตรวจค้นจนพบจุดเริ่มขุด แต่ต้องเสี่ยงกับระเบิดที่ฝังไว้ในดินตั้งแต่ช่วงสงคราม คณะขุดค้นยังพบศาสนสถาน 5 แห่ง แล้วใช้ลีดาร์ตรวจจนพบศาสนสถานอีก 30 แห่ง ร่องรอยถนนที่เชื่อมโยงกันอย่างอลังการ เขื่อน และสระน้ำ เดเมียน เอวันส์ ยังกล่าวว่า งานครั้งนี้ทำให้ได้ทฤษฎีว่า ปัญหาการบริหารจัดการน้ำทำให้จักรวรรดิเขมรล่มสลายในที่สุด
ประวัติ

คณะนักโบราณคดีของฌ็อง-บาติสต์ เชอว็องซ์ ประมาณว่า เมืองมเหนทรบรรพตกำเนิดขึ้นใน ค.ศ. 802 ฉะนั้น เมืองมเหนทรบรรพตจึงเก่ากว่านครวัดราว 350 ปี
เมืองมเหนทรบรรพตตั้งขึ้นในรัชกาลพระเจ้าชัยวรมันที่ 2 ผู้สถาปนาจักรวรรดิเขมร และรับการอภิเษกเป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ณ พนมกุเลน ภูเขาอันเป็นที่ตั้งเมืองมเหนทรบรรพต
พระเจ้าชัยวรมันที่ 2 ตั้งเมืองมเหนทรบรรพตนี้ขึ้นเพื่อป็นราชสำนักหนึ่งในสามแห่งของพระองค์ อีกสองแห่งคือ อมเรนทรปุระ (អមរេន្ទ្របុរៈ อมเรนฺทฺรบุระ̤ "เมืองพระอินทร์") และหริหราลัย (ហរិហរាល័យ หริหราลัย "เมืองพระหริหระ")
บรรณานุกรม

Higham, Charles (2001). The Civilization of Angkor. University of California Press. ISBN 978-0-52023-442-0.
ยุครณรัฐ

| ยุครณรัฐ 戰國時代 |
| --- | --- |
ประมาณ 475–221 ปีก่อนคริสต์ศักราช
รัฐ 7 รัฐในประมาณ 260 ปีก่อนคริสต์ศักราช (เยียน (燕), จ้าว (趙), หาน (韩), เว่ย์ (魏), ฉี (齐), ฉู่ (楚) และฉิน (秦))
จั้นกั๋ว (จีนตัวย่อ: 战国; จีนตัวเต็ม: 戰國; พินอิน: Zhànguó) ซึ่งมีการแปลว่า รณรัฐ นั้น เป็นยุคหนึ่งในประวัติศาสตร์จีนซึ่งมีการรบรากันระหว่างรัฐต่าง ๆ รวมถึงการปฏิรูประบบราชการและทหาร ยุคนี้เกิดขึ้นหลังจากยุคชุนชิว (春秋) และสิ้นสุดลงเมื่อฉินฉื่อหฺวังตี้ (秦始皇帝) รวมรัฐต่าง ๆ เข้าเป็นจักรวรรดิจีนอันหนึ่งอันเดียวภายใต้การปกครองของราชวงศ์ฉิน (秦朝)
ถึงแม้นักวิชาการจะกำหนดการเริ่มยุคนี้ไว้ในช่วงเวลาต่าง ๆ กันในระหว่าง 481–403 ปีก่อนคริสตกาล แต่ซือหม่า เชียน (司馬遷) นักวิชาการสมัยราชวงศ์ฮั่น กำหนดว่า ยุคนี้เริ่มเมื่อ 475 ปีก่อนคริสตกาล และความเห็นของซือหม่า เชียน นั้นได้รับการอ้างอิงมากที่สุด ส่วนการผนวกจักรวรรดิจีนที่ทำให้ยุคนี้สิ้นสุดลงนั้น เกิดเมื่อ 221 ปีก่อนคริสตกาล
ชื่อยุคว่า "จั้นกั๋ว" นั้น มีที่มาจากชื่อเอกสารสมัยราชวงศ์ฮั่นฉบับหนึ่ง คือ จั้นกั๋วเช่อ (戰國策)
ภูมิศาสตร์

ในยุคนั้น มีรัฐ 7 รัฐซึ่งรบรากันเพื่อชิงความเป็นใหญ่ เรียกกันว่า "จั้นกั๋วชี-สฺยง" (戰國七雄; "เจ็ดผู้ทรงอำนาจ[ยุค]จั้นกั๋ว") ประกอบด้วย
รัฐฉิน (秦) อยู่สุดฟากตะวันตก มีศูนย์กลางอยู่ ณ หุบผาแม่น้ำเว่ย์ (渭河) ภูมิภาคกวันจง (關中) ซึ่งเป็นจุดภูมิศาสตร์ที่กันรัฐอื่นเข้ามาย่ำยี แต่ก็มีผลให้รัฐฉินเองขยายอิทธิพลของตัวได้อย่างจำกัดในช่วงแรก
รัฐจิ้นทั้งสาม เป็นรัฐที่สืบทอดมาจากรัฐจิ้น (晉) ในสมัยโบราณ ได้แก่
รัฐหาน (韓) อยู่ทางใต้ทอดไปตามแม่น้ำหวง (黃河) ควบคุมเส้นทางเข้าถึงรัฐฉิน
รัฐเว่ย์ (魏) อยู่ใจกลาง ราว ๆ พื้นที่ซึ่งปัจจุบันเป็นภาคตะวันออกของมณฑลเหอหนาน (河南)
รัฐจ้าว (趙) อยู่เหนือสุด ราว ๆ พื้นที่ซึ่งปัจจุบันเป็นภาคใต้ของมณฑลเหอเป่ย์ (河北) และภาคเหนือของมณฑลชานซี (山西)
รัฐฉี (齊) อยู่ภาคตะวันออก ใจกลางคาบสมุทรชานตง (山東半島)
รัฐฉู่ (楚) อยู่ภาคใต้ ดินแดนหลักอยู่รอบหุบผาแม่น้ำฮั่น (漢江) ภายหลังเลื่อนไปแม่น้ำฉาง (長江)
รัฐเยียน (燕) อยู่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ใจกลางพื้นที่ซึ่งปัจจุบันคือเป่ย์จิง (北京) ในปลายยุคจั้นกั๋ว รัฐเยียนได้รุกขึ้นภาคตะวันออกเฉียงใต้เพื่อเริ่มยึดครองคาบสมุทรเหลียวตง (遼東半島)
ดูเพิ่ม

ยุคเซ็งโงกุ – ยุคในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นที่ตั้งชื่อตามยุคนี้
ยุคสามก๊ก
สมัยขุนศึก
สามราชอาณาจักรเกาหลี - ยุคในประวัติศาสตร์เกาหลี
อ่านเพิ่ม

Li Xueqin (1985). Eastern Zhou and Qin Civilizations. แปลโดย Chang, K.C. New Haven: Yale University Press. ISBN 0-300-03286-2.
Yap, Joseph P. (2009). Wars with the Xiongnu: A Translation from Zizhi Tongjian. Bloomington, Indiana, U.S.A.: AuthorHouse. ISBN 978-1-4490-0604-4.
Sima Guang (2016). Zizhi Tongjian: Warring States and Qin. Vol. 1 to 8 - 403-207 BCE. แปลโดย Yap, Joseph P. CreateSpace. ISBN 978-1533086938. LCCN 2016908788.
แหล่งข้อมูลอื่น

| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น
ภาพยนตร์สยองขวัญไทย

ภาพยนตร์สยองขวัญไทย หมายถึงภาพยนตร์สยองขวัญที่สร้างในอุตสาหกรรมภาพยนตร์ไทย นิทานพื้นบ้านและความเชื่อเรื่องผีของไทยมีอิทธิพลต่อภาพยนตร์สยองขวัญ ภาพยนตร์แนวสยองขวัญเป็นแนวภาพยนตร์ที่ได้รับความนิยมมากที่สุดแนวหนึ่งในประเทศไทย และผลงานของภาพยนตร์แนวนี้ได้รับการยอมรับในระดับนานาชาติ ตัวอย่างเช่น ภาพยนตร์ตลกสยองขวัญเรื่องพี่มาก..พระโขนง ที่เข้าฉายในปี 2556 ถือเป็นหนังไทยที่ประสบความสำเร็จทำรายได้สูงสุดตลอดกาล
ประวัติศาสตร์

หนังสือ Thai Cinema: The Complete Guide ระบุว่า “ประวัติศาสตร์ความสำเร็จของภาพยนตร์ไทยนั้นส่วนใหญ่ก็คือประวัติศาสตร์ของภาพยนตร์สยองขวัญของไทย”
นางนาก (2542) ได้รับการขนานนามว่าเป็นส่วนสำคัญของ "ภาพยนตร์กระแสใหม่ของไทย"ชัตเตอร์ กดติดวิญญาณ (2547) ได้รับคำชมจากนักวิจารณ์และประสบความสำเร็จทางด้านรายได้ทั้งในประเทศและต่างประเทศ ภาพยนตร์เรื่องนี้ประสบความสำเร็จในมาเลเซีย สิงคโปร์ ฟิลิปปินส์ และบราซิล และได้รับการนำมาสร้างใหม่ในสหรัฐอเมริกา และอินเดีย พี่มาก..พระโขนง (2556) ภาพยนตร์ตลกสยองขวัญกลายเป็นภาพยนตร์ไทยที่ทำรายได้สูงสุดตลอดกาลนับตั้งแต่เข้าฉาย ร่างทรง (2564) ซึ่งเป็นผลงานร่วมทุนระหว่างไทยและเกาหลีใต้ ได้รับรางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยมจากเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติแฟนตาซีบูช็อน ครั้งที่ 25 และเป็นภาพยนตร์ไทยที่ส่งเข้าประกวดชิงรางวัลออสการ์สาขาภาพยนตร์ต่างประเทศยอดเยี่ยม ในปีที่เข้าฉาย แต่ไม่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิง
อย่างไรก็ตาม “การปรากฏตัวของซอมบี้ในภาพยนตร์สยองขวัญของไทยถือเป็นประเด็นที่ค่อนข้างใหม่”
ภาพยนตร์ที่มีชื่อเสียง

แม่นาคพระโขนง (2502)
กระสือสาว (2516)
จระเข้ (2523)
303 กลัว/กล้า/อาฆาต (2541)
นางนาก (2542)
ผีสามบาท (2544)
999-9999 ต่อ-ติด-ตาย (2545)
บุปผาราตรี
บุปผาราตรี (2546)
บุปผาราตรี เฟส 2 (2548)
บุปผาราตรี 3.1 (2552)
บุปผาราตรี 3.2 (2552)
คน ผี ปีศาจ (2547)
ตุ๊กแกผี (2547)
ขุนกระบี่ ผีระบาด (2547)
ชัตเตอร์ กดติดวิญญาณ (2547)
ลองของ
คนเล่นของ (2547)
ลองของ (2548)
ลองของ 2 (2551)
พนอ
13 เกมสยอง (2549)
เด็กหอ (2549)
เปนชู้กับผี (2549)
ล่าท้าผี (2549)
กระสือวาเลนไทน์ (2549)
แฝด (2550)
โปรแกรมหน้า วิญญาณอาฆาต (2551)
4 แพร่ง
4 แพร่ง (2551)
5 แพร่ง (2552)
9 วัด (2552)
เชือดก่อนชิม (2552)
แฟนเก่า
แฟนเก่า (2552)
แฟนใหม่ (2553)
ลัดดาแลนด์ (2554)
ศพเด็ก 2002 (2554)
ตี 3 3D
ตีสาม 3D (2555)
ตีสาม คืนสาม 3D (2557)
ตีสาม Aftershock (2561)
407 เที่ยวบินผี (2555)
ฮาชิมะ โปรเจกต์ ไม่เชื่อ ต้องลบหลู่ (2556)
พี่มาก..พระโขนง (2556)
รุ่นพี่ (2558)
Net I Die สวยตายล่ะมึง (2560)
พี่นาค
พี่นาค (2561)
พี่นาค 2 (2563)
พี่นาค 3 (2565)
พี่นาค 4 (2567)
แสงกระสือ
แสงกระสือ (2562)
แสงกระสือ 2 (2566)
สาวลับใช้ (2563)
โกสต์แล็บ..ฉีกกฎทดลองผี (2021)
ร่างทรง (2021)
ปริศนารูหลอน (2021)
ภาพหวาด (2565)
แอน (2565)
บ้านเช่า..บูชายัญ (2566)
หุ่นพยนต์ (2566, Version for -20 and 18+)
ธี่หยด
ธี่หยด (2566)
ธี่หยด 2 (2567)
อังคารคลุมโปง: เอ็กซ์ตรีม (2567)
ผู้กำกับที่มีชื่อเสียง

นนทรีย์ นิมิบุตร
สมโพธิ แสงเดือนฉาย
ยุทธเลิศ สิปปภาค
บรรจง ปิสัญธนะกูล
สุนัขตำรวจ

สุนัขตำรวจเบลเยียมมาลีนอยส์ระหว่างการสาธิตในประเทศอังกฤษ
การฝึกสุนัขสารวัตรทหาร
สุนัขตำรวจเอฟบีไอดัตช์เชเพิร์ด
สุนัขตำรวจ (อังกฤษ: police dog) เป็นสุนัขที่ได้รับการฝึกมาโดยเฉพาะเพื่อช่วยเหลือตำรวจและเจ้าหน้าที่บังคับใช้กฎหมายอื่น ๆ หน้าที่ของพวกมัน ได้แก่ ค้นหายาเสพติดและวัตถุระเบิด, ค้นหาผู้สูญหาย, ค้นหาหลักฐานที่เกิดเหตุ และโจมตีผู้คนที่ตกเป็นเป้าหมายของตำรวจ โดยสุนัขตำรวจต้องจำคำพูดและท่าทางมือหลาย ๆ อย่าง สายพันธุ์ที่ใช้กันมากที่สุด ได้แก่ เยอรมันเชเพิร์ด, เบลเยียมมาลีนอยส์, บลัดฮาวด์, ดัตช์เชเพิร์ด และสายพันธุ์ริทรีฟเวอร์ เมื่อไม่นานมานี้ เบลเยียมมาลีนอยส์ได้กลายเป็นสุนัขทางเลือกสำหรับงานตำรวจและทหารเนื่องจากแรงขับและการมุ่งเน้นที่แรงกล้า มาลีนอยส์มีขนาดเล็กและคล่องตัวกว่าสุนัขเยอรมันเชเพิร์ด รวมถึงมีปัญหาด้านสุขภาพน้อยกว่า อย่างไรก็ตาม สุนัขเยอรมันเชเพิร์ดสายการทำงานที่ได้รับการฝึกมาอย่างดีก็ประสบความสำเร็จและแข็งแกร่งเช่นเดียวกับมาลีนอยส์
ในหลายประเทศ การทำร้ายหรือฆ่าสุนัขตำรวจโดยเจตนาถือเป็นความผิดทางอาญา
ในประเทศที่ใช้ภาษาอังกฤษ หน่วยสุนัขตำรวจมักเรียกว่าเค-ไนน์ (K-9) หรือเคไนน์ (K9) ซึ่งเป็นการเล่นคำ ที่ใช้แทนคำว่าเคไน (canine)