stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ดิอะเมซิ่งเรซ 14
สถานที่ในการแข่งขัน > เลก 10 (สาธารณรัฐประชาชนจีน)

กุ้ยหลิน (ท่าอากาศยานนานาชาติกุ้ยหลินเหลี่ยงเจียง) ไป ปักกิ่ง (ท่าอากาศยานนานาชาติปักกิ่ง)
ปักกิ่ง (สถานที่นวดฝ่าเท้าเหลียงจื่อ)
ปักกิ่ง (สระว่ายน้ำกวางไฉ่)
ปักกิ่ง (กู่โหลว - ประตูเหนือ)
อุปสรรคของเลคนี้ สมาชิกที่ทำอุปสรรคจะต้องได้รับการนวดฝ่าเท้าจากคนนวดชาวจีน ซึ่งก่อนนวดนั้นจะต้องดื่มน้ำชา ที่ได้ชื่อว่า "น้ำชาปาฏิหาริย์" จนกว่าเวลาจะหมดก่อนที่จะได้รับคำใบ้ต่อไป ในกรณีที่สมาชิกไม่สามารถอดทนต่อการนวดได้ สามารถร้องตะโกนว่า Uncle เพื่อเป็นการหยุด แต่ก็ต้องรับทำการนวดใหม่ด้วย ทางแยกของเลคนี้ ทีมจะต้องเลือกระหว่างกระโดด (Sync) กับว่าย (Swim) โดยทีมที่เลือกกระโดด จะต้องเปลี่ยนชุดเป็นชุดว่ายน้ำ ก่อนที่จะกระโดดน้ำลงมาจากสปริงบอร์ดให้พร้อมกัน เมื่อกรรมการทั้ง 2 ท่านให้ 5 คะแนนเหมือนกันแล้ว จึงจะได้รับคำใบ้ต่อไป ส่วนทีมที่เลือกว่ายจะต้องเปลี่ยนชุดเป็นชุดว่ายน้ำสปีโด้ ซึ่งเป็นแบบของไมเคิล เฟ็ลปส์ ในการแข่งขันโอลิมปิกที่ปักกิ่ง ค.ศ. 2008 ซึ่งทีมจะต้องว่ายน้ำเป็นจำนวน 8 รอบ (หรือ 400 เมตร) ซึ่งสมาชิกในทีมจะต้องว่ายน้ำสลับกันคนละ 100 เมตร เมื่อวายน้ำได้ครบ 8 รอบแล้วจึงจะได้รับคำใบ้ต่อไป (สถิติโลกของไมเคิล เฟ็ลปส์ทำได้ 4.03.84 นาที แต่สมาชิกไม่ต้องว่ายน้ำทำลายสถิติหรือสนใจเวลานั้น)
หลังจากเดินทางมาพระราชวังต้องห้าม ทีมจะต้องหาจักรยานไฟฟ้า แล้วขี่จักรยานไปผ่านเมืองต้องห้าม และข้ามจัตุรัสเทียนอันเหมินไปยังสถานีรถไฟดองแดน เพื่อรับคำใบ้ต่อไป
สถานที่ในการแข่งขัน > เลก 11 (สาธารณรัฐประชาชนจีน)

ปักกิ่ง (ถนนคนเดินเป่ยไห่)
ปักกิ่ง (บริเวณพระราชวังต้องห้ามมุมเหนือ)
ปักกิ่ง (สถานีรถไฟตงตัน)
ปักกิ่ง (เหวินชาง เก๋อ)
ปักกิ่ง (ตลาดนัดกลางคืนตงหวาเหมิน)
ปักกิ่ง (สนามกีฬาแห่งชาติปักกิ่ง)
ทางแยกของเลคนี้ ทีมจะต้องเลือกระหว่างงิ้วจีน (Beijing Opera) กับพนักงานเสิ์ร์ฟจีน (Chinese Waiter) โดยทีมที่เลือกงิ้วจีน จะต้องเดินทางไปที่โรงโอเปร่า Hu Guang Hui Guan แล้วสมาชิกจะต้องแต่งหน้าเป็นงิ้วแบบผู้คนชายหญิง 2 คนที่อยู่บริเวณข้างหน้า ก่อนที่จะแต่งตัวแล้วขึ้นไปบนเวทีแล้วคำนับผู้เชี่ยวชาญ แล้วจึงจะได้รับคำใบ้ต่อไป ส่วนทีมที่เลือกพนักงานเสิร์ฟจีน จะต้องเดินทางไปที่ร้านอาหาร Hu Guang Hui Guan  แล้วจะต้องรับเมนูอาหาร 4 รายการซึ่งพูดเป็นภาษาจีนแมนดาริน (ได้แก่ ปลาที่ชาวจีนเชื่อว่าทำให้โชคดี บะหมี่มังสวิรัติ ไก่ทอด เนื้อทอดและซี่โครงหมู) จากนั้นสมาชิกจะต้องเดินไปหาผู้ทำอาหาร แล้วสั่งรายการอาหารเป็นภาษาจีนให้ถูกต้องทั้งหมด ก่อนที่เชฟจะไปทำอาหารแล้วให้สมาชิกไปเสิร์ฟ ก่อนที่จะได้รับคำใบ้ต่อไปจากลูกค้าที่นั่งอยู่ อุปสรรคของเลคนี้ สมาชิกที่ทำอุปสรรคจะต้องรับประทานปลาดาว ตั๊กแตน ตัวอ่อนหนอนและแมงป่องทอดให้หมด เมื่อสมาชิกรับประทานหมดแล้วจึงจะได้รับคำใบ้ต่อไป
ที่ถนนคนเดินเป่ยไห่ ทีมจะต้องเดินหาตัวโนมของบริษัททัวร์ภายในร้านค้า ซึ่งคำใบ้ต่อไปจะอยู่ด้านล่างของรูปปั้นโนมไปยัง และต้องพาตัวโนมไปด้วยถึงจุดหยุดพัก
สถานที่ในการแข่งขัน > เลก 12 (สาธารณรัฐประชาชนจีน → สหรัฐอเมริกา)

ปักกิ่ง (ท่าอากาศยานนานาชาติปักกิ่ง) ไป มาอุย, ฮาวาย, สหรัฐอเมริกา  (สนามบินคาฮูลุย)
มาอุย (ทางเข้าชายหาดหมายเลข 118)
มาอุย (จุดแม็กจีจอร์)
มาอุย (บริเวณเล่นเซิร์ฟบอร์ดมาอุยที่ถนนทางด่วนฮานา)
มาอุย (สนามกอล์ฟคิง คามีฮามาฮา)  (เส้นชัย)
อุปสรรคสุดท้ายของรายการ สมาชิกที่ทำอุปสรรคจะต้องทำภารกิจที่เกี่ยวกับความทรงจำในรายการ สมาชิกจะต้องเรียงกระดานโต้คลื่นทั้งหมด 11 อันที่มีรูปภาพที่สื่อถึงกิจกรรมในเลกก่อนๆ ทั้งหมด เมื่อกระดานโต้คลื่นทั้งหมด 11 อันเรียงในลำดับที่ถูกต้องแล้ว ทีมจะได้รับคำใบ้ต่อไป
ซึ่งแผ่นป้ายที่ต้องเรียงมีดังนี้
| เลกที่ | รูปบนเซิร์ฟบอร์ด |
| --- | --- |
เลกที่ 1: เซนต์ แอนโตนิโอ
เลกที่ 2: กระเช้ากอนโดล่า
เลกที่ 3: ยิมนาสติก
เลกที่ 4: เขื่อนครัสโนยารสค์
เลกที่ 5: รถลาดา
เลกที่ 6: คนเป่าขลุ่ยพื้นเมือง
เลกที่ 7: เสือโคร่ง
เลกที่ 8: เรือหางยาว
เลกที่ 9: นกเป็ดน้ำ
เลกที่ 10: การนวดฝ่าเท้า
เลกที่ 11: แมงป่องทอดเสียบไม้
ที่ทางเข้าชายหาดหมายเลข 118, ทีมจะต้องช่วยกันขนหมูหนัก 145 ปอนด์ (หรือ 95 กิโลกรัม) แขวนกับไม้ไผ่แล้วขนไปตามชายหาด จนถึงบริเวณที่มีคนใส่เสื้อฮาวายอยู่ แล้วนำใบไม้และทรายปกคลุมหมูแล้วจึงจะได้รับคำใบ้ต่อไป ซึ่งเป็น 1 ในภารกิจทางแยกและเมื่อทุกทีมเลือกภารกิจอันเดียวกันนี้ งานจึงถูกออกฉายเป็นภารกิจทั่วไปแทน
ที่จุดแม็กจีจอร์, ทีมจะต้องขับสปีดโบ๊ทไปยังบริเวณที่มีเครื่องหมายปักไว้ และจะต้องหาซองคำใบ้ที่ติดอยู่กับทุ่นลอยน้ำ เมื่อทีมเจอทุ่นแล้ว ทีมจะได้รับคำใบ้ต่อไป
ดูเพิ่ม

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ (อังกฤษ)
แผนที่แสดงเส้นทาง
เขื่อนแวร์ซาสกา ใกล้โลการ์โน สวิสเซอร์แลนด์ เป็นสถานที่ที่สมาชิกที่ทำงานอุปสรรคต้องบันจีจัมพ์ลงมา
ทีมจะต้องขับรถจากเมืองบาวาเรีย ประเทศเยอรมนี ไปยังปราสาทเฮลล์บรุนน์ เมืองซาลซ์บูร์ก ประเทศออสเตรีย เพื่อเข้าสถานที่ที่เป็นจุดหยุดพักของเลกที่ 2
ปราสาทแบรน สถานที่ที่เล่าหรือที่มีชื่อเสียงเกี่ยวกับแดรกคูล่า, สถานที่ในการทำทางแยกและเป็นจุดหยุดพักของเลกนี้
โรงอุปรากรและบัลเลต์แห่งโนโวซีบีรสค์ เป็นสถานที่จุดหยุดพักของเลกที่ 5
แอมเบอร์ ฟอร์ท สถานที่ที่สมาชิกที่ทำอุปสรรคจะต้องให้อาหารอูฐ
ที่สวนสัตว์ภูเก็ต แต่ละทีมจะต้องร่วมทำการแสดงกับช้างก่อนได้รับคำใบ้ถัดไป
พระราชวังพญาไท เป็นสถานที่จุดหยุดพักของเลกที่ 8
ทีมจะต้องหาทะเลสาบบันยันจากการมองหาเจดีย์พระอาทิตย์และพระจันทร์ของกุ้ยหลินเพื่อเข้าจุดหยุดพัก
กู่โหลว เป็นจุดเช็คอินของเลกนี้ โดยไม่มีการหยุดพักและได้รับคำใบ้ให้แข่งต่อไปเลย
สนามกีฬาแห่งชาติปักกิ่งเป็นจุดคัดออกจุดสุดท้ายของรายการและเป็นจุดหยุดพักของเลคที่ 11
มาอุย ฮาวาย เป็นสถานที่ที่ถูกใช้เป็นปลายทางของฤดูกาลนี้
ดีไอวาย

ดีไอวาย (อังกฤษ: DIY ; ย่อมาจาก Do it yourself ซึ่งแปลว่า ทำด้วยตัวคุณเอง) เป็นวิธีการสร้าง ดัดแปร หรือซ่อมบางสิ่งโดยปราศจากความช่วยเหลือของผู้เชี่ยวชาญหรือมืออาชีพ โดยการวิจัยทางวิชาการอธิบายดีไอวายว่าเป็นพฤติกรรมที่ "ปัจเจกบุคคลใช้วัตถุดิบและกึ่งวัตถุดิบ และชิ้นส่วนประกอบต่าง ๆ เพื่อผลิต แปรรูป หรือสร้างใหม่อันซึ่งให้ได้ทรัพย์สินที่จับต้องได้ ซึ่งรวมไปถึงทรัพย์สินที่มาจากสภาพแวดล้อมธรรมชาติ (เช่น การจัดภูมิทัศน์)" พฤติกรรมดีไอวายสามารถถูกกระตุ้นได้โดยแรงจูงใจต่าง ๆ ซึ่งเดิมจำแนกเป็นแรงจูงใจทางตลาด (ผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจ การขาดการเข้าถึงผลิตภัณฑ์ การขาดคุณภาพผลิตภัณฑ์ ความต้องการการปรับแต่งให้เข้ากับผู้บริโภค) และการเสริมสร้างอัตลักษณ์ (ทักษะงานช่าง การเพิ่มขีดความสามารถ การแสวงหาชุมชน ความเป็นเอกลักษณ์)
คำว่า "do-it-yourself" มีความเกี่ยวข้องกับผู้บริโภคตั้งแต่ปี ค.ศ. 1912 โดยส่วนใหญ่อยู่ในกรอบของการซ่อมแซมปรับปรุงบ้านและรักษาไว้ซึ่งกิจกรรมต่าง ๆ วลี "do it yourself" ได้เป็นที่รู้จักกันโดยทั่วไป (ในภาษาอังกฤษมาตรฐาน) ในช่วงปี ค.ศ. 1950s โดยเป็นการอ้างถึงแนวโน้มที่ผู้คนใช้เวลาในการซ่อมแซมปรับปรุงบ้านและทำงานฝีมือเล็ก ๆ ต่าง ๆ และงานก่อสร้างอื่น ๆ ซึ่งเป็นกิจกรรมที่เป็นการพักผ่อนหย่อนใจอย่างสร้างสรรค์และช่วยประหยัดต้นทุนได้
ดาวน์ตันแอบบีย์
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Downton Abbey
DA CS ITV Official Press Pack
Downton Abbey at Emmys.com
Downton Abbey เก็บถาวร 2016-12-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน on PBS Masterpiece
Downton Abbey ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
โทกูงาวะ อิเอซาโตะ

| โทกูงาวะ อิเอซาโตะ |
| --- | --- |
德川 家達


ประธานสภาขุนนาง
ดำรงตำแหน่ง 4 ธันวาคม 1903 – 9 มิถุนายน 1933
กษัตริย์: จักรพรรดิเมจิ
ก่อนหน้า: อาสึมาโระ โคโนเอะ
ถัดไป: ฟูมิมาโระ โคโนเอะ
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 24 สิงหาคม ค.ศ. 1863(1863-08-24) เอโดะ, ญี่ปุ่น
เสียชีวิต: มิถุนายน 5, 1940(1940-06-05) (76 ปี) โตเกียว, จักรวรรดิญี่ปุ่น
ศิษย์เก่า: วิทยาลัยอีตัน

เจ้า โทกูงาวะ อิเอซาโตะ (ญี่ปุ่น: 德川 家達; อังกฤษ: Tokugawa Iesato) เป็นผู้นำตระกูลโทกูงาวะ คนที่ 16 และเป็นคนแรก หลังจากการล่มสลายของ รัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ เกิดเมื่อวันที่ 24 สิงหาคม ค.ศ. 1863 และถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 5 มิถุนายน ค.ศ. 1940 ขณะอายุได้ 76 ปี
อิเอะซะโตะ เข้ารับตำแหน่งผู้นำตระกูลโทกูงาวะ ต่อจาก โทกูงาวะ โยชิโนบุ ในปีค.ศ. 1868 ขณะอายุได้เพียง 5 ปี หลังจากนั้น จึงได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์ เจ้าสืบตระกูล จาก จักรพรรดิเมจิ และดำรงตำแหน่งประธาน สภาขุนนางญี่ปุ่น คนที่ 4 ซึ่งดำรงตำแหน่งยาวนานที่สุด เป็นเวลาถึง 30 ปี คือระหว่าง พ.ศ. 2446-2476 (ค.ศ. 1903-1933)
| ก่อนหน้า |  | โทกูงาวะ อิเอซาโตะ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| โทกูงาวะ โยชิโนบุ |  | ประมุขตระกูลโทกูงาวะ  (1868-1940) |  | โทกูงาวะ อิเอมาซะ |
ดีน ออร์นิช

ดีน ออร์นิช
ศ. น.พ. ดีน ไมเคิล ออร์นิช  (อังกฤษ: Dean Michael Ornish) เกิดวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2496 เป็นแพทย์  ประธาน  และผู้จัดตั้งสถาบันวิจัยการแพทย์เชิงป้องกัน  ซึ่งเป็นสถาบันไม่ทำการเพื่อผลกำไรอยู่ในเมือง Sausalito มลรัฐแคลิฟอร์เนีย ประเทศสหรัฐอเมริกา
และเป็นศาสตราจารย์คลินิกการแพทย์ที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนียซานฟรานซิสโก (UCSF)
ศ. ออร์นิชมีชื่อเสียงในผลงานวิจัยเกี่ยวกับการรักษาโรคหลอดเลือดหัวใจและโรคเรื้อรังประเภทอื่น ๆ โดยวิธีการเปลี่ยนวิถีชีวิตโดยการบริโภคอาหารที่ไม่ขัดฟอกจากพืช การหยุดสูบบุหรี่ การออกกำลังกายเบา ๆ และการใช้เทคนิคต่าง ๆ เพื่อบริหารความเครียด
ชีวประวัติ

ศ. ออร์นิชเป็นคนพื้นเมืองจากเมืองดัลลัส รัฐเท็กซัส จบการศึกษาขั้นมัธยมปลายจาก ร.ร.มัธยมปลายฮิล์ลเครสต์ จากย่านการศึกษาอิสระดัลลัส
เขาได้ปริญญาศิลปะบัณฑิตด้วยเกียรตินิยมอันดับหนึ่งในสาขามนุษยศาสตร์จากมหาวิทยาลัยเท็กซัส ออสติน  เป็นตัวแทนนักศึกษากล่าวคำปราศรัยในงานรับปริญญา
เขาได้รับปริญญาแพทย์ศาสตร์บัณฑิตจากวิทยาลัยการแพทย์เบย์เลอร์
เป็น Clinical Fellow ในด้านการแพทย์ที่โรงเรียนการแพทย์ของมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด
และได้เป็นแพทย์ฝึกหัดและแพทย์ฝึกหัดเฉพาะทางที่ ร.พ.สามัญแมสซาชูเซตส์ (ค.ศ. 1981–1984)
รางวัลและเกียรติคุณ

คุณหมอเป็นกรรมการในคณะกรรมการของธนาคารอาหารซานฟราซิสโก  ของสถาบัน J. Craig Venter Institute (ทำงานวิจัยเกี่ยวกับจีโนมิกส์)
ของข้าหลวงใหญ่ผู้ลี้ภัยแห่งสหประชาชาติ  และของมูลนิธิควินซีโจนส์
เป็นคณะกรรมการให้คำปรึกษาของ HealthCorps 
เขาได้รับแต่ตั้งให้เป็นกรรมการใน The White House Commission on Complementary and Alternative Medicine Policy (ข้าหลวงใหญ่นโยบายการแพทย์ทางเลือกของทำเนียบขาว) และได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกของอะแคเดมีการแพทย์แคลิฟอร์เนีย
คุณหมอเป็นประธานสภาให้คำปรึกษาสุขภาพกูเกิลระหว่างปี ค.ศ. 2001-2009
คุณหมอได้รับรางวัลมากมายรวมทั้ง
รางวัลศิษยเก่าดีเด่นเยาว์วัยจากมหาวิทยาลัยเท็กซัส ออสติน
รางวัลศิษยเก่าดีเด่นจากมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนียเบิร์กลีย์
รางวัล "วีรบุรุษสุขภาพประชาชนแห่งชาติ"
รางวัล Jan J. Kellermann Memorial Award สำหรับผลงานดีเด่นในการป้องกันโรคหัวใจร่วมหลอดเลือด จากอะแคเดมีหทัยวิทยานานาชาติ
Presidential Citation จากสมาคมจิตวิทยาอเมริกัน
เหรียญ Beckmann จากสมาคมเพื่อป้องกันและฟื้นฟูโรคหลอดเลือดร่วมหัวใจเยอรมัน
รางวัล "ผู้บุกเบิกการแพทย์เชิงบูรณาการ" จากศูนย์การแพทย์แปซิฟิกแคลิฟอร์เนีย
รางวัล Stanley Wallach Lectureship Award จากวิทยาลัยโภชนาการอเมริกัน
รางวัล Golden Plate Award จากอะแคเดมีความสำเร็จอเมริกัน
รางวัล Linus Pauling Award จาก Institute for Functional Medicine
รางวัล Glenn Foundation Award เพื่องานวิจัยเกี่ยวกับความแก่
รางวัล Bravewell Collaborative Pioneer of Integrative Medicine (ผู้บุกเบิกร่วมแนวในการแพทย์บูรณาการ)
และรางวัล Sheila Kar Health Foundation Humanitarian Award (เพื่อมนุษยธรรม) จาก Cedars-Sinai Medical Center แห่งนครลอสแองเจลลิส
เขาได้เป็นผู้ให้คำปราศรัยหลักเสมอ ๆ เกี่ยวกับผลงานวิจัยของเขา
คือที่ทำเนียบขาว
ที่งานประชุม Google Zeitgeist
และที่งานประชุมผู้นำครั้งแรกของสถาบันการแพทย์เกี่ยวกับการแพทย์บูรณาการของ National Academy of Sciences
คุณหมอ
ได้รับเลือกให้เป็น "บุคคลที่น่าสนใจที่สุดคนหนึ่งในปี ค.ศ. 1996" โดยนิตยสาร People
ได้อยู่ในรายชื่อ “TIME 100” ของการแพทย์บูรณาการ
ได้รับเกียรติคุณให้เป็น "1 ใน 125 ศิษย์เก่าที่พิเศษที่สุดของมหาวิทยาลัยเท็กซัสใน 125 ปีที่ผ่านมา"
ได้รับเลือกจากนิตยสาร LIFE ให้เป็น "บุคคล 1 ใน 50 ที่มีอำนาจชักจูงคนอื่นมากที่สุดในรุ่นของเขา"
ได้รับเลือกจากนิตยสารฟอบส์ให้เป็น “ครู 1 ใน 7 ที่มีอิทธิพล  (ทางความคิด)  มากที่สุดในโลก“
ผลงานที่ตีพิมพ์ > หนังสือและบทความ

Ornish, D. Dr. Dean Ornish's Program for Reversing Heart Disease (โปรแกรมของคุณหมอดีน ออร์นิชเพื่อการเยียวยาโรคหัวใจ), New York: Random House, 1990; Ballantine Books, 1992.
Ornish D.  Eat More, Weigh Less.  (ทานเพิ่มแต่หนักน้อยลง) New York:  HarperCollins Publishers, 1993.
Ornish D.  Everyday Cooking with Dr. Dean Ornish (การปรุงอาหารในชีวิตประจำวันกับคุณหมอดีน ออร์นิช) .  New York:  HarperCollins Publishers, 1996.
Ornish D.  Love & Survival: The Scientific Basis for the Healing Power of Intimacy.  (ความรักและการอยู่รอด) New York:  HarperCollins, 1998.
Ornish D.  The Spectrum (การบริโภคอาหารแบบสเปกตรัม) .  New York:  Ballantine Books, 2008.
Billings J, Scherwitz L, Sullivan R, Ornish D.  Group support therapy in the Lifestyle Heart Trial.  (เทอราปี้อาศัยกลุ่มเพื่อนในการทดลองรักษาโรคหัวใจด้วยการเปลี่ยนวิถีชีวิต)  In: Scheidt S, Allan R, eds.  Heart and Mind: The Emergence of Cardiac Psychology.  Washington, DC: American Psychological Association; 1996:233-253.
Ornish D, Hart J.  Intensive Risk Factor Modification.  (การเปลี่ยนแปลงองค์ความเสี่ยงแบบเข้มข้น)  In:  Hennekens C, Manson J, eds.  Clinical Trials in Cardiovascular Disease.  Boston:  W.B. Saunders, 1998 (companion to Heart Disease, the Braunwald standard cardiology textbook) .
Ornish D.  Intensive Lifestyle Changes in Management of Coronary Heart Disease.  (การเปลี่ยนวิถีชีวิตแบบอินเท็นสีฟในการบริหารโรคหัวใจและหลอดเลือด)  In: Braunwald E.  Harrison’s Advances in Cardiology.  New York: McGraw Hill, 2002.
Ornish D.  “The cost-effectiveness of consumer-driven lifestyle changes in the treatment of cardiac disease. (ความคุ้มค่าของค่ารักษาในการเปลี่ยนวิถีชีวิตที่ขับเคลื่อนโดยผู้บริโภคในการรักษาโรคหัวใจ) ”  In: Herzlinger RE.  Consumer-Driven Health Care.  San Francisco: Wiley & Sons, 2004.
Scher B, Guarneri EM, Hart JA, Ornish D.  Multiple Risk Factor Intervention Trials.  (การทดลองเพื่อแทรกแซงองค์ความเสี่ยงหลายอย่าง)  In: Manson J, Buring JE, Ridker PM, Gaziano JM, eds.  Clinical Trials in Cardiovascular Disease, Second Edition.  Boston:  W.B. Saunders, 2004 (companion to Heart Disease, the Braunwald standard cardiology textbook) .
Ornish D.  “Our Genes Are Not Our Fate.”  (พันธุกรรมไม่ใช่พรหมลิขิต)  In: Brockman J.  This Will Change Everything. New York: HarperCollins, 2010.
ผลงานที่ตีพิมพ์ > การให้สัมภาษณ์

Moyers, Bill.  "Changing Life Habits:  A Conversation with Dean Ornish.  (เปลี่ยนนิสัยของชีวิต  บทสนทนากับดีน ออร์นิช)"  In:  Healing and the Mind.  New York:  Doubleday, 1993.
ดูเพิ่ม > หนังสือ

หนังสือ The China Study - หนังสือแสดงความสัมพันธ์ของโภชนาการกับโรค
ดูเพิ่ม > แพทย์ นักวิชาการ นักวิทยาศาสตร์

น.พ. คอลด์เวลล์ เอสเซลเตน - แพทย์คลินิกผู้รักษาคนไข้โรคหัวใจด้วยการเปลี่ยนอาหาร
ศ. ดร. ที. คอลิน แคมป์เบลล์ - ศาสตราจารย์ผู้ทำงานวิจัยที่สัมพันธ์โภชนาการและอัตราของโรคในประเทศจีน
ดูเพิ่ม > นักเขียน

ดร. สาทิส อินทรกำแหง ผู้ริเริ่มและเผยแพร่การแพทย์ผสมผสาน เป็นผู้เริ่มต้นแนวทางสุขภาพแบบชีวจิต
ดูเพิ่ม > แนวคิด

ชีวจิต แนวคิดการดูแลสุขภาพเริ่มต้นโดย ดร. สาทิส อินทรกำแหง
อาหารมังสวิรัติแบบเคร่งครัด
แหล่งข้อมูลอื่น

ช่องคุณหมอดีน ออร์นิช ยูทูบ
@DeanOrnishMD ทวิตเตอร์
Dean-Ornish-MD เฟซบุ๊ก
Dr. Ornish's Preventive Medicine Research Institute - download research papers free เก็บถาวร 2012-04-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
TED (conference)  2004 : Dean Ornish: Healing through diet เก็บถาวร 2011-11-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
TED (conference)  2006 : Dean Ornish: The killer American diet that's sweeping the planet เก็บถาวร 2014-01-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
TED (conference)  2008 : Dean Ornish: Your genes are not your fate เก็บถาวร 2014-02-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Dr. Ornish at WebMD
Dr. Ornish at Sharecare
| [[วิกิพีเดีย:|ข้อมูลบุคคล]] |
| --- | --- |
ชื่อ: ดีน ออร์นิช}
ชื่ออื่น: 
รายละเอียดโดยย่อ: 
วันเกิด: 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2496 (ค.ศ. 1953)
สถานที่เกิด: 
วันตาย: 
สถานที่ตาย: 
คุณหมอออร์นิชให้คำปราศรัยที่งาน Google Zeitgeist ปี ค.ศ. 2011
ดายทูมอร์โรว์

| ดายทูมอร์โรว์ |
| --- | --- |
ใบปิดภาพยนตร์
กำกับ: นวพล ธำรงรัตนฤทธิ์
เขียนบท: นวพล ธำรงรัตนฤทธิ์
สร้างจาก: เหตุการณ์ในช่วงปี 2555-2560
อำนวยการสร้าง: พัชรินทร์ สุระวัฒนาพงศ์ ดรสะรณ โกวิทวณิชชา
นักแสดงนำ: พัชชา พูนพิริยะ ชนนิกานต์ เนตรจุ้ย ชุติมณฑน์ จึงเจริญสุขยิ่ง มรกต หลิว กรมิษฐ์ วัชรเสถียร สิราษฎร์ อินทรโชติ ซันนี่ สุวรรณเมธานนท์ รัตนรัตน์ เอื้อทวีกุล จรินทร์พร จุนเกียรติ วิโอเลต วอเทียร์ ค่อม ชวนชื่น
กำกับภาพ: นิรมล รอสส์
ตัดต่อ: นวพล ธำรงรัตนฤทธิ์ ชลสิทธิ์ อุปนิกขิต
ดนตรีประกอบ: ต้องตา จิตดี ปกป้อง จิตดี (Plastic Plastic)
บริษัทผู้สร้าง: เวรี่ แซด พิคเจอร์ส สนับสนุน กระทรวงวัฒนธรรม คอนเทนต์ ไทยแลนด์ วัน คูล โปรดักชัน แอลจี อีเล็คทรอนิกส์ ภูรินทร์ พิคเจอร์ส  
ผู้จัดจำหน่าย: เอเชียน ชาโดว์ส
วันฉาย: 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560
ความยาว: 75 นาที
ประเทศ:  ไทย
ภาษา: ไทย
ข้อมูลจาก IMDb
ข้อมูลจากสยามโซน
พรุ่งนี้ตาย หรือ ดายทูมอร์โรว์ (อังกฤษ: Die Tomorrow) เป็นภาพยนตร์ไทยแนวดรามา-สารคดี เขียนบทและกำกับโดย นวพล ธำรงรัตนฤทธิ์ เป็นการนำเรื่องราวที่สร้างจาก 6 เหตุการณ์การเสียชีวิตอันแปลกประหลาดบนหน้าหนังสือพิมพ์มาสร้างเป็นหนังสั้นที่ไม่มีจุดเชื่อมโยงกัน และฉายสลับกับสารคดีว่าด้วยเรื่องมุมมองการตายของคนต่างวัย ภาพยนตร์เรื่องนี้ผลิตโดยเวรี่ แซด พิคเจอร์ส และจัดจำหน่ายโดยเอเชียน ชาโดว์ส นำแสดงโดย ซันนี่ สุวรรณเมธานนท์, พัชชา พูนพิริยะ, สิราษฎร์ อินทรโชติ, รัตนรัตน์ เอื้อทวีกุล มรกต หลิว, กัญญภัค วุธรา, ชุติมณฑน์ จึงเจริญสุขยิ่ง, วิโอเลต วอเทียร์, กรมิษฐ์ วัชรเสถียร, ชนนิกานต์ เนตรจุ้ย, จรินทร์พร จุนเกียรติ และค่อม ชวนชื่น อนึ่งภาพยนตร์นี้ยังเป็น 1 ใน 3 โปรเจกต์หนังที่ถูกกระทรวงวัฒนธรรมเข้าร่วมในงาน Thai Film Pitching Project 2016 ซึ่งจัดขึ้นที่เทศกาลภาพยนตร์กาน  เมื่อปี 2016
นักแสดง

LUCKY GIRLS
พัชชา พูนพิริยะ รับบท จ๋า
ชนนิกานต์ เนตรจุ้ย รับบท แพร
ชุติมณฑน์ จึงเจริญสุขยิ่ง รับบท ส้ม
มรกต หลิว รับบท หยก
YOU SMILE
กรมิษฐ์ วัชรเสถียร รับบท พี่สาว
สิราษฎร์ อินทรโชติ รับบท น้องชาย
A PASSPORT
ซันนี่ สุวรรณเมธานนท์ รับบท ชายหนุ่ม
รัตนรัตน์ เอื้อทวีกุล รับบท หญิงสาว
THE LION KING
จรินทร์พร จุนเกียรติ รับบท เม
NO ONE SAY I LOVE YOU
วิโอเลต วอเทียร์ รับบท เล็ก
กัญญภัค วุธรา รับบท เพื่อนสาวเล็ก
ยศวัศ สิทธิวงศ์ รับบท เติ้ง
A GOOD DAY
ค่อม ชวนชื่น รับบท นักดนตรีอาวุโส
พวงสร้อย อักษรสว่าง รับบท ลูกสาวนักดนตรี
แหล่งข้อมูลอื่น

ดายทูมอร์โรว์ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
ดิอะเมซิ่งเรซ 12

| --- | --- |
ดิอะเมซิ่งเรซ 12

ออกอากาศ: 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550   – 20 มกราคม พ.ศ. 2551
ระยะเวลาการถ่ายทำ: 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2550   – 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 
จำนวนตอน: 11
ผู้ชนะ: ทีเคกับเรเชล
ทวีปที่ผ่าน: 4
ประเทศที่ผ่าน: 10
เมืองที่ผ่าน: 26
ระยะทางการแข่งขัน: 30,000 ไมล์   (48,279 กิโลเมตร)
จำนวนเลก: 11
ซีซั่นก่อนหน้าและถัดไป
ก่อนหน้า: ดิ อะเมซิ่ง เรซ 11
ถัดไป: ดิ อะเมซิ่ง เรซ 13
ดิ อะเมซิ่ง เรซ 12 (อังกฤษ: The Amazing Race 12) เป็นฤดูกาลที่ 12 ของรายการ ดิ อะเมซิ่ง เรซ ซึ่งเป็นเกมโชว์ประเภทเรียลลิตี้โชว์ระดับรางวัลเอ็มมี 8 สมัยซ้อนทางโทรทัศน์ รายการนี้จะมีผู้เข้าแข่งขันเป็นทีมๆ ละ 2 คนซึ่งรู้จักกันมาก่อนแล้ว ทำการแข่งขันโดยเดินทางรอบโลก โดยทีมที่ชนะจะได้รับเงินรางวัล 1 ล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยเกมส์โชว์ดังกล่าวเริ่มออกอากาศในสหรัฐอเมริกาทางสถานีโทรทัศน์ซีบีเอส
สำหรับรายการนี้เริ่มออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ซีบีเอส ในสหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 โดยแทนที่รายการ Viva Laughlin ที่ถูกยกเลิก และตอนสุดท้ายออกอากาศเมื่อวันที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2551 ณ เวลา 20 นาฬิกา ตามเวลามาตรฐานตะวันออก และเวลามาตรฐานแปซิฟิกของสหรัฐอเมริกา
การผลิต > การถ่ายทำและการออกอากาศ

ดิ อะเมซิ่ง เรซ 12 มีการเดินทางคิดเป็นระยะทางทั้งสิ้น 30,000 ไมล์ ซึ่งเป็นระยะทางที่สั้นที่สุดในบรรดาดิ อะเมซิ่ง เรซ ตั้งแต่ ซีซั่นที่ 8 เป็นต้นมา ประเทศใหม่ที่มีการเดินทางไปเยือนได้แก่ ไอร์แลนด์ บูร์กินาฟาโซ ลิทัวเนีย โครเอเชีย และ ไต้หวัน ฤดูกาลนี้ยังเป็นฤดูกาลแรกที่เส้นชัยไม่ได้อยู่ที่แผ่นดินใหญ่ของประเทศสหรัฐอเมริกา
แรกเริ่มแล้ว ตารางการถ่ายทำฤดูกาลนี้ถูกย่นให้สั้นลงด้วยเหตุผลเพื่อตัดเลกที่ไม่มีการคัดออกทิ้ง (ซึ่งหากเป็นเช่นนั้น ซีซั่นนี้จะเป็นครั้งแรกที่ไม่มีเลกที่ไม่มีการคัดออกเลย) อย่างไรก็ดี ฟิล บอกเคนท์กับวิกซินว่า ในการแข่งขันนี้มีเลกที่ไม่มีการคัดออกอยู่ 2 เลกในการแข่งขัน และบทลงโทษของทีมที่มาเป็นลำดับสุดท้ายในเลกที่ไม่มีการคัดออกก็ได้เปลี่ยนไปด้วย ซึ่งโดยปกติแล้ว ซีซั่นที่ไม่มีเลกประเภท โปรดติตตามตอนต่อไป หรือ ซุปเปอร์เลก นั้นมีเลกที่ไม่มีการคัดออกอยู่ 4 เลก แต่เนื่องจากในการแข่งขันนี้มีเลกที่ไม่มีการคัดออกเพียง 2 เลก ทำให้จำนวนตอนในการแข่งขันลดลงไป 2 ตอนเช่นกัน
ในซีซั่นนี้ยังมีการใช้เครื่องหมายใหม่ในการแข่งขัน 2 เครื่องหมาย นั่นคือ ย้อนกลับ (U-Turn)  และ งานเพิ่มเติม (Speed Bump)  โดยคำสั่งย้อนกลับจะอนุญาตให้ทีมที่เลือกใช้สามารถสั่งทีมใดทีมหนึ่งที่ตามหลังมาให้กลับไปทำงานทางแยกอีกทางที่ทีมที่ตามมาไม่ได้เลือกทำ และงานเพิ่มเติมจะทำให้ทีมที่มาถึงสุดท้ายในเลกที่ไม่มีการคัดออกต้องทำงานเพิ่มเติมในเลกต่อไป ในขณะที่ทีมอื่น ๆ ยังคงแข่งตามปกติ ทั้ง U-Turn และ Speed Bump ต่างปรากฏใน 2 เลกใน ดิ อะเมซิ่ง เรซ 12
การผลิต > การคัดเลือกผู้เข้าแข่งขัน

ดิ อะเมซิ่ง เรซ 12 ปิดรับใบสมัครเมื่อวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2550 การสัมภาษณ์เพื่อคัดตัวรอบรองสุดท้ายมีขึ้นในช่วงเดือน กุมภาพันธ์ ถึงเดือน มีนาคม พ.ศ. 2550 และการสัมภาษณ์ในรอบสุดท้ายมีขึ้นในเดือน เมษายน พ.ศ. 2550
สำหรับทีมทั้ง 11 ทีมในฤดูกาลนี้มีทั้งคู่แต่งงานบาทหลวง คู่เดธกอธ และคู่พี่/น้องสาว โดยผู้ผลิตรายการ แวนด์ มัสเตอร์ ให้ความเห็นเรื่องนี้ไว้ว่า "จริง ๆ แล้วมันไม่ใช่เรื่องที่เราตั้งใจคัดทีมชายหนุ่มออก" จากที่ปกติที่มักจะพบทีมชายหนุ่มในฤดูกาลก่อน ๆ เขายังกล่าวอีกว่า "มันต้องเป็นความบังเอิญอย่างแน่นอน ที่มีผู้เข้าแข่งขัน 15 ใน 22 คนอยู่ใน ลอสแอนเจลิส"
ทีมหลานชายและปู่ (นิโคลัสกับโดนัลด์) ในครั้งนี้เป็นบุตรชายและพ่อเขยของนักร้องชาวอเมริกัน Robbie Fulks แชนนาเป็นเพื่อนสาวที่คบกับพิธีการรายการโทรทัศน์ ไรอัน ซีเครสต์ เป็นระยะ ๆ  ผู้เข้าแข่งขันบางส่วนยังเคยเข้าเรียนโรงเรียน High School เดียวกันที่ Fountain Valley High School ใน Fountain Valley, แคลิฟอร์เนีย (สเตลล่า, ทีเค,เรเชล และนาธาน) และเคนท์เดิมได้สมัครในรายการเรียลลิตี้โชว์ ทีชื่อ เซอร์ไวเวอร์ มาก่อน
การผลิต > การตลาด

สองวันหลังจากการแข่งขันออกอากาศทางโทรทัศน์ ซีบีเอส ได้สร้างหน้าใหม่เกี่ยวกับ ดิ อะเมซิ่ง เรซ ลงในเว็บไซต์ เครือข่ายสังคมออนไลน์ ที่ชื่อ เฟซบุ๊ก ผ่านทางโฆษณาของเฟซบุ๊ก  โดยเว็บไซต์นั้นมีสื่อโต้ตอบได้เช่นแผนที่ เกร็ดในการแข่งขัน บันทึกการเดินทางและรางวัล เว็บไซต์นี้ยังมีผลิตภัณฑ์ที่โยงไปถึงโปรแกรม Where I've Been อีกด้วย
การผลิต > หลังการแข่งขัน

เคทกับแพทแต่งงานถูกต้องตามกฎหมาย จากกฎหมายแต่งงานระหว่างเพศเดียวกันเดียวกันของ รัฐแคลิฟอร์เนีย เมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2551 อย่างไรก็ดีการแต่งงานนี้ยังคงมีผู้ตั้งคำถามอยู่ เพราะการแต่งงานนี้ไม่ได้ปฏิบัติตามนโยบายของรัฐในเรื่องการแต่งงาน คริสติน่ากับอะซาเรียที่อยู่คนละทีมกันก็เดทกันอยู่ ณ ขณะนี้ [ต้องการอ้างอิง] และเคนท์กับวิกซินก็ได้ไปเป็นโฆษกสำหรับผู้ค้าเสื้อผ้าขายปลีกทางเลือกหลายราย รวมถึงเป็นทนายเพื่อปกป้องสิทธิ์ของเกย์ด้วย
ผลการแข่งขัน

ตารางแสดงชื่อ ความสัมพันธ์ของผู้แข่งขันในขณะถ่ายทำของแต่ละทีมพร้อมทั้งแสดงสถานะในการแข่งขัน ดังนี้ เรียงตามลำดับผู้เข้าเส้นชัยก่อน (ตารางนี้อาจไม่ได้แสดงข้อมูลที่ตรงกับข้อมูลที่ออกอากาศในโทรทัศน์เนื่องจากข้อมูลที่เพิ่มเข้ามาบางส่วน หรือข้อมูลที่ถูกนำออกไปบางส่วน)
| ทีม | ความสัมพันธ์ | ลำดับที่ (ในแต่ละเลก)> 1 | ลำดับที่ (ในแต่ละเลก)> 2 | ลำดับที่ (ในแต่ละเลก)> 3 | ลำดับที่ (ในแต่ละเลก)> 4 | ลำดับที่ (ในแต่ละเลก)> 5ƒ | ลำดับที่ (ในแต่ละเลก)> 6 | ลำดับที่ (ในแต่ละเลก)> 7 | ลำดับที่ (ในแต่ละเลก)> 82 | ลำดับที่ (ในแต่ละเลก)> 9 | ลำดับที่ (ในแต่ละเลก)> 10 | ลำดับที่ (ในแต่ละเลก)> 11 | ผู้แก้อุปสรรค |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ทีเคกับเรเชล | คู่เดทคู่ใหม่ | 3 | 6 | 2 | 7 | 1 | 4 | 4 | 1 | 4 | 2 | 1 | ทีเค 5, เรเชล 6 |
| โรนัลด์กับคริสติน่า | พ่อกับลูกสาว | 7 | 9 | 5 | 3 | 3 | 1 | 3 | 3 | 1 | 1 | 2 | โรนัลด์ 5, คริสติน่า 6 |
| นิโคลัสกับโดนัลด์ | หลายชายกับปู่ | 5 | 8 | 6 | 4 | 6 | 5 | 1ƒ | 2 | 3 | 3 | 3 | นิโคลัส 6, โดนัลด์ 4 |
| นาธานกับเจนนิเฟอร์ | คู่เดท | 10 | 2 | 3 | 2 | 5 | 31 | 2 | 4 | 2 | 4 |  | นาธาน 5, เจนนิเฟอร์ 5 |
| เคนท์กับวิกซิน | คู่เดทกอธ | 2 | 4 | 4 | 5 | 2 | 2 | 5 | 5» |  |  |  | เคนท์ 4, วิกซิน 4 |
| อะซาเรียกับเฮนเดอเกีย | พี่ชายกับน้องสาว | 1 | 5 | 1 | 1 | 4 | 6 |  |  |  |  |  | อะซาเรีย 4, เฮนเดอเกีย 2 |
| แชนนากับเจนนิเฟอร์ | เพื่อน | 6 | 3 | 7 | 6» | 7 |  |  |  |  |  |  | แชนนา 3, เจนนิเฟอร์ 2 |
| ลอเรน่ากับเจสัน | คู่เดท | 4 | 1 | 8 | 8« |  |  |  |  |  |  |  | ลอเรน่า 1, เจสัน 3 |
| มาเรียอาน่ากับจูเลีย | พี่สาวกับน้องสาว | 9 | 7 | 9 |  |  |  |  |  |  |  |  | มาเรียอาน่า 2, จูเลีย 1 |
| เคทกับแพท | คู่แต่งงานบาทหลวง | 8 | 10 |  |  |  |  |  |  |  |  |  | เคท 2, แพท 0 |
| อาลีกับสเตลล่า | คู่เพื่อนซี้ | 11 |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  | อาลี 0, สเตลล่า 1 |
หมายเหตุ 1: นาธานกับเจนนิเฟอร์เดิมมาถึงเป็นลำดับที่ 2 ในเลกนี้ แต่พวกเขาโบกรถคนท้องถิ่นมาที่จุดหยุดพัก ซึ่งเป็นวิธีที่ไม่อนุญาตในการแข่งขัน พวกเขาจึงต้องกลับไป และเรียกแท็กซี่มาที่จุดหยุดพัก ซึ่งทำให้เคนท์กับวิกซินขึ้นมาอยู่อันดับที่ 2 และพวกเขาตกลงมาอยู่อันดับที่ 3 แทน
หมายเหตุ 2: เคนท์กับวิกซินสั่งย้อนกลับนิโคลัสกับโดนัลด์ แต่นิโคลัสกับโดนัลด์มาถึงแท่นย้อนกลับก่อนพวกเขา และนำพวกเขาอยู่ การสั่งย้อนกลับนึ้จึงเป็นโมฆะ
สีแดง หมายถึง ทีมนั้นๆ ถูกคัดออก
สีเขียว ƒ หมายถึง ทีมนั้นๆ  ทำ Fast Forward สำเร็จ ; เลขของเลกที่มีสีเขียวและ ƒ เป็นเลกที่มี Fast Forward แต่ไม่มีทีมไหนใช้
สีน้ำเงินตัวหนา หมายถึง ทีมนั้นๆ มาถึงจุดพักเป็นทีมสุดท้ายในเลกที่ไม่มีการคัดออก แต่จะต้องทำภารกิจเพิ่มในด่านถัดไปเรียกว่า "สปีด บัมพ์"
เครื่องหมาย » สีน้ำตาล หมายถึง ทีมนั้นๆ ใช้คำสั่งย้อนกลับให้กับทีมอื่น (U-Turn)  ; « หมายถึงทีมนั้นๆ ถูกสั่งให้ย้อนกลับ ; «» หมายถึงเลกที่มีกฎการย้อนกลับแต่ไม่มีทีมไหนใช้