stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วัดเส้าหลิน
ศึกชิงเจ้ายุทธจักร

ศึกชิงเจ้ายุทธจักร เป็นความร่วมมือระหว่างวัดเส้าหลินและสถานีโทรทัศน์ดาวเทียมเซินเจิ้น ในการจัดมหกรรมการแข่งขัน "ดาวดังกังฟู" หรือ "K-STAR" ขึ้นเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ เพื่อเป็นการค้นหาสุดยอดเจ้ายุทธจักรกังฟูแห่งเส้าหลิน เปิดรับสมัครผู้ที่สนใจเข้าร่วมแข่งขันทั้งชายและหญิง โดยห้ามหลวงจีนวัดเส้าหลินเข้าร่วมในการแข่งขันโดยเด็ดขาด แบ่งการแข่งขันออกเป็น 11 โซน เพื่อเป็นการครอบคลุมพื้นที่การแข่งขันในทวีปต่าง ๆ ทั่วทุกแห่งในโลก ได้แก่ 6 เขตในประเทศจีน ดังนี้
ปักกิ่ง
เซี่ยงไฮ้
เฉิงตู
เฉิ่นหยาง
เจิ้งโจว
เซินเจิ้น
การแข่งขันในต่างประเทศ แบ่งเป็นโซนทวีปอเมริกาที่สหรัฐอเมริกา ทวีปยุโรปที่เยอรมนี ทวีปโอเชียเนียที่ออสเตรเลีย ทวีปแอฟริกาจัดที่อียิปต์ ส่วนทวีปเอเชียจัดขึ้น 2 ประเทศที่เกาหลีใต้และไทย เปิดรับสมัครในวันที่ 16 มีนาคม – 15 เมษายน พ.ศ. 2549 ใช้ระยะเวลาประมาณสองเดือนครึ่ง เพื่อทำการคัดเลือกผู้เข้าร่วมการแข่งขันในรอบแรกและรอบรองชนะเลิศ ระหว่างวันที่ 16 เมษายน – 30 มิถุนายน และรอบชิงชนะเลิศตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม – 15 สิงหาคม พ.ศ. 2549 โดยศึกชิงเจ้ายุทธจักรในประเทศจีน จะเริ่มจากคัดเลือกผู้มีฝีมือเขตการแข่งขันละ 18 คน ก่อนเข้าไปปะทะหมัดมวยกันในรอบรองชนะเลิศ จนได้จอมยุทธ์ "18 อรหันต์" จาก 6 เขตในจีน ส่วน 5 ทวีปที่เหลือจะคัดเลือกให้ได้ "สุดยอดจองหงวนฝ่ายบู๊" เขตละเพียง 1 คนเท่านั้น
หลังจากนั้นผู้เข้าร่วมการแข่งขัน "18 อรหันต์" และ "จองหงวนฝ่ายบู๊" ซึ่งจะเป็นตัวแทนในแต่ละทวีปรวม 23 คน จะร่วมเก็บตัวเพื่อฝึกวิทยายุทธที่วัดเส้าหลินเป็นเวลา 2 สัปดาห์ รวมทั้งเข้าร่วมรับฟังคำแนะนำเกี่ยวกับการแสดงหมัดมวยก่อนจะเข้าต่อสู้ชิงชัยในรอบชิงชนะเลิศ จนในที่สุดจะได้ "ดาวดังกังฟู" จำนวน 3 รางวัล ตามรูปแบบการสอบคัดเลือกบัณฑิตจีนในสมัยโบราณ ซึ่งแบ่งเป็นจอหงวนหรือจ้วงหยวน รองลงมาเป็นปั้งเหยี่ยนและทั่นฮวา โดยผู้เข้าร่วมการแข่งขัน 108 คนที่ผ่านรอบแรก จะมีโอกาสร่วมแสดงในละครโทรทัศน์เรื่อง "ตำนานพระนักรบแห่งวัดเส้าหลิน" ส่วนผู้ชนะเลิศอาจได้ร่วมแสดงหนังฮอลิวูด ซึ่งอาจจะกลายเป็นผู้สืบทอดตำแหน่งดาวดังกังฟูเหมือนกับ เฉิงหลง และเจ็ท ลี ในอนาคต
วัดเส้าหลินในรูปแบบอื่น > นิยายกำลังภายใน

วัดเส้าหลินมีบทบาทสำคัญในนิยายกำลังภายในและเป็นสัญลักษณ์ของวรยุทธจีน ด้วยชื่อเสียงที่เกี่ยวข้องกับการฝึกกังฟูและพุทธศาสนา วัดเส้าหลินมักถูกนำเสนอในฐานะสถานที่ที่มีปรมาจารย์และยอดฝีมือด้านยุทธศาสตร์มากมายในนิยายกำลังภายในต่าง ๆ
วัดเส้าหลินในรูปแบบอื่น > บทบาทของวัดเส้าหลินในนิยายกำลังภายใน:

สถานที่ฝึกฝนวิชากังฟู  วัดเส้าหลินมักถูกนำเสนอว่าเป็นศูนย์กลางการเรียนรู้และฝึกฝนวิชากังฟูระดับสูง ศิษย์ของวัดเส้าหลินได้รับการฝึกฝนให้มีพลังภายในที่แข็งแกร่งและทักษะต่อสู้ที่โดดเด่น เช่น "สิบแปดฝ่ามือพิชิตมังกร" หรือ "วิชาโลหิตพุทธะ"
สถานที่กำเนิดปรมาจารย์ยุทธจักร  หลายครั้งวัดเส้าหลินถูกใช้เป็นจุดเริ่มต้นของยอดฝีมือที่เดินทางออกไปสร้างชื่อเสียงในยุทธภพ เช่น ในเรื่อง "กระบี่เย้ยยุทธจักร" หรือ "ดาบมังกรหยก" โดยมักมีพระเส้าหลินที่ละทางโลกเพื่อต่อสู้กับความอยุติธรรม
บทบาทในความขัดแย้งยุทธจักร  วัดเส้าหลินมักเป็นที่หมายตาของฝ่ายอธรรมในนิยาย เช่น การถูกโจมตีเพื่อแย่งชิงคัมภีร์วิชา หรือการแทรกแซงของตัวละครที่ต้องการยึดอำนาจในยุทธภพ
ศูนย์รวมจริยธรรมและคุณธรรม  เส้าหลินมักถูกยกให้เป็นตัวแทนของความดีในยุทธจักร พระที่มาจากวัดเส้าหลินมักมีบทบาทเป็นผู้ช่วยเหลือและปกป้องผู้อ่อนแอ
วัดเส้าหลินในรูปแบบอื่น > ความแตกต่างในนิยายและประวัติศาสตร์จริง:

ในประวัติศาสตร์ วัดเส้าหลินเป็นศูนย์กลางพุทธศาสนาและกังฟู มีบทบาทสำคัญในด้านศาสนาและวัฒนธรรมจีน แต่ไม่ได้มีบทบาทในยุทธจักรจริงตามที่นิยายอธิบาย
ในนิยาย วัดเส้าหลินถูกเสริมแต่งให้มีบทบาทในการต่อสู้และแย่งชิงอำนาจในยุทธจักร มีคัมภีร์ลับและวิชาที่เหนือมนุษย์
วัดเส้าหลินจึงเป็นเสมือนสัญลักษณ์ของวิชากังฟูและคุณธรรมในนิยายกำลังภายใน ซึ่งช่วยเพิ่มเสน่ห์และความลึกลับให้กับเรื่องราวยุทธจักรที่น่าติดตาม
วัดเส้าหลินในรูปแบบอื่น > ภาพยนตร์

สิ่งสืบเนื่องจากอิทธิพลของวัดเส้าหลินในแง่ของวัฒนธรรมภาพยนตร์มีผลอย่างมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ภาพยนตร์ที่นำเสนอเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับวัดเส้าหลินทั้งโดยตรงและโดยอ้อม อาทิ ภาพยนตร์เรื่องเสี่ยวลิ้มยี่ ที่นำแสดงโดยเจท ลี, นักเตะเสี้ยวลิ้มยี่ ที่นำแสดงโดยโจว ซิงฉือ รวมถึงเส้าหลิน สองใหญ่ ซึ่งนำแสดงโดยเฉินหลง และหลิว เต๋อหัว
ดูเพิ่ม

ปรมาจารย์ตั๊กม้อ
คัมภีร์เปลี่ยนเส้นเอ็น
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์วัดเส้าหลิน เก็บถาวร 2008-12-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กแหล่งมรดกโลกในประเทศจีน |
| --- | --- | --- |
| ทางวัฒนธรรม |  พระราชวังหลวงแห่งราชวงศ์หมิงและชิงในปักกิ่งและเฉิ่นหยาง  สุสานจักรพรรดิฉินที่ 1  ถ้ำมั่วเกา  แหล่งขุดค้นทางโบราณคดีมนุษย์ปักกิ่ง โจวโข่วเตี้ยน  กำแพงเมืองจีน  กลุ่มอาคารโบราณบนทิวเขาอู่ตัง  กลุ่มโบราณสถานพระราชวังโปตาลาในลาซา  สถานที่พักร้อนและหมู่วัดในเฉิงเต๋อ  วัดขงจื๊อ สุสานขงจื๊อ และจวนตระกูลขงในชฺวีฟู่  อุทยานแห่งชาติเขาหลู  เมืองโบราณผิงเหยา  เมืองเก่าลี่เจียง  สวนโบราณแห่งซูโจว  พระราชวังฤดูร้อน สวนหลวงในปักกิ่ง  หอสักการะฟ้า: แท่นบวงสรวงของจักรพรรดิในปักกิ่ง  งานแกะสลักหินแห่งต้าจู๋  หมู่บ้านโบราณในอานฮุยตอนใต้ ซีตี้และหงชุน  สุสานหลวงราชวงศ์หมิงและชิง  ถ้ำหลงเหมิน  เขาชิงเฉิงและระบบชลประทานตูเจียงยั่น  ถ้ำยฺหวินกัง  เมืองหลวงและสุสานของอาณาจักรโคกูรยอโบราณ  ศูนย์ประวัติศาสตร์มาเก๊า  อินซฺวี  เตียวโหลวและหมู่บ้านแห่งไคผิง  ถู่โหลวแห่งฝูเจี้ยน  เขาอู่ไถ  โบราณสถานแห่งเติงเฟิงใน "ศูนย์กลางแห่งสวรรค์และโลก"  ภูมิทัศน์วัฒนธรรมทะเลสาบตะวันตกในหางโจว  แหล่งแซนาดู  ภูมิทัศน์วัฒนธรรมนาขั้นบันไดหงเหอฮาหนี่  คลองใหญ่  เส้นทางสายไหม: โครงข่ายเส้นทางฉนวนฉางอาน-เทียนชาน  แหล่งตู่ซี  ภูมิทัศน์วัฒนธรรมศิลปะบนหินจั่วเจียงหัวซาน  กูลังซู: ชุมชนประวัติศาสตร์นานาชาติ  ซากโบราณคดีแห่งเมืองเหลียงจู  เฉวียนโจว: ศูนย์กลางโลกในจีนสมัยราชวงศ์ซ่งและหยวน  ภูมิทัศน์วัฒนธรรมป่าชาเก่าแก่แห่งเขาจิ่งม่ายในผูเอ่อร์  แกนกลางปักกิ่ง : กลุ่มอาคารที่แสดงระเบียบในอุดมคติของเมืองหลวงจีน  |  |
| ทางธรรมชาติ |  พื้นที่ที่มีคุณค่าทางทัศนียภาพและประวัติศาสตร์หวงหลง  พื้นที่ที่มีคุณค่าทางทัศนียภาพและประวัติศาสตร์หุบเขาจิ่วไจ้โกว  พื้นที่ที่มีคุณค่าทางทัศนียภาพและประวัติศาสตร์อู่หลิงยฺเหวียน  พื้นที่คุ้มครองแม่น้ำขนานสามสายแห่งยูนนาน (แม่น้ำโขง-แม่น้ำแยงซี-แม่น้ำสาละวิน)   เขตรักษาพันธุ์แพนด้ายักษ์แห่งเสฉวน วั่วหลง ภูเขาซื่อกูเหนียง และทิวเขาเจียจิน  คาสต์ในจีนตอนใต้  อุทยานแห่งชาติเขาซานชิง  ตานเสียแห่งจีน  แหล่งซากดึกดำบรรพ์เฉิงเจียง  เทียนชานในซินเจียง  หูเป่ย์เฉินหนงเจี้ย  ชิงไห่โฮห์ซิล  ฟานจิงซาน  เขตรักษาพันธุ์นกอพยพตลอดฝั่งทะเลเหลือง-อ่าวปั๋วไห่แห่งจีน (ระยะที่ 1)  ทะเลทรายบาไดง์จารัง - Towers of Sand and Lakes  |  |
| แบบผสม |  เขาไท่  เขาหวง  พื้นที่ทัศนียภาพเขาเอ๋อเหมย์ รวมทั้งพื้นที่ทัศนียภาพพระพุทธรูปเล่อชาน  ทิวเขาอู่อี๋  |  |
หมายเหตุ: ใช้ชื่อตามที่ได้เสนอขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
พระโพธิธรรมเถระ ต้นกำเนิดกังฟูเส้าหลิน
รูปปั้นตั๊กม้อ บริเวณหน้าวัดเส้าหลิน
ป่าเจดีย์ สุสานเจ้าอาวาสและหลวงจีน
พระพุทธรูปภายในวิหารเจ้าอาวาส
พระและเณรวัดเส้าหลิน ผู้ฝึกวิทยายุทธและศิลปะการต่อสู้ป้องกันตัว
การฝึกพลังลมปราณแบบกังฟูจีนโบราณ
การฝึกพลังลมปราณแบบใช้อาวุธ
กังฟูเส้าหลิน กังฟูแบบโบราณของจีน
ภาพวาดกระบวนท่ากังฟูและเพลงหมัดมวยเส้าหลิน
อาวุธโบราณสำหรับฝึกกังฟูและวิทยายุทธเส้าหลิน
ดาบจีนสองคม หนึ่งในอาวุธทรงพลังของเส้าหลิน
คัมภีร์กังฟูโบราณของเส้าหลิน
การฝึกศิลปะการต่อสู้และกังฟูเส้าหลินของชาวต่างชาติ
โรงเรียนสอนกังฟูเส้าหลินแห่งหนึ่งในประเทศจีน
การแสดงโชว์ความอ่อนตัวของกล้ามเนื้อ
การแสดงโชว์ความแข็งแรงของกล้ามเนื้อ
พระที่นั่งราชกิจวินิจฉัย

| พระที่นั่งราชกิจวินิจฉัย |
| --- | --- |


ข้อมูลทั่วไป
ประเภท: พระที่นั่งภายในท่าราชวรดิฐ
สถาปัตยกรรม: สถาปัตยกรรมไทย
เมือง: เขตพระนคร, กรุงเทพมหานคร
ประเทศ: ประเทศไทย
เริ่มสร้าง: พ.ศ. 2419
ผู้สร้าง: พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว


 โบราณสถานที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากร
ชื่อที่ขึ้นทะเบียน: พระที่นั่งราชกิจวินิจฉัย
เป็นส่วนหนึ่งของ: โบราณสถานในเขตกรุงเทพมหานคร
เลขอ้างอิง: 0005573
 
 
 
พระที่นั่งราชกิจวินิจฉัย พระที่นั่ง 1 ใน 4 พระที่นั่งที่ตั้งอยู่รอบท่าราชวรดิฐ ทางฝั่งตะวันตกของพระบรมมหาราชวัง ถนนมหาราช แขวงพระบรมมหาราชวัง เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร เป็นพระที่นั่งที่สร้างขึ้นในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยสร้างทางทิศเหนือของพระที่นั่งทิพยสถานเทพสถิตแต่พื้นต่ำกว่า
ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระที่นั่งรอบๆ ท่าราชวรดิฐ ได้ชำรุดทรุดโทรมลงไปมาก พระองค์จึงทรงให้รื้อลงทั้งหมด เหลือไว้เพียงพระที่นั่งราชกิจวินิจฉัยองค์เดียว ต่อมาพระที่นั่งองค์นี้จึงได้รับการบูรณะ
พระที่นั่งราชกิจวินิจฉัยองค์ปัจจุบันเป็นพระที่นั่งไม้แบบทรงจตุรมุขประดับช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ ปัจจุบันพระที่นั่งองค์นี้เปิดให้เข้าชมเพียงบางส่วนเท่านั้น และพระที่นั่งองค์นี้ยังเป็นที่เสด็จประทับในการเสด็จพระราชดำเนินเลียบพระนครโดยกระบวนพยุหยาตราชลมารค
พระที่นั่งองค์นี้เป็นสถานที่ประกอบพระราชพิธีรับมอบเรือพระที่นั่งนารายณ์ทรงสุบรรณ รัชกาลที่ 9
แหล่งข้อมูลอื่น

แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ พระที่นั่งราชกิจวินิจฉัย
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
13°44′59″N 100°29′21″E﻿ / ﻿13.749674°N 100.489208°E﻿ / 13.749674; 100.489208
คนที่เธอปิ๊ง ความจริงไม่ใช่ผู้ชาย

Japanese manga series
| --- | --- |
คนที่เธอปิ๊ง ความจริงไม่ใช่ผู้ชาย
気になってる人が男じゃなかった (Ki ni Natteru Hito ga Otoko Janakatta)
แนว: ยูริ
มังงะ
เขียนโดย: สุมิโกะ อาราอิ
สำนักพิมพ์: คาโดกาวะโชเต็ง
สำนักพิมพ์ภาคภาษาไทย: ฟีนิกซ์
นิตยสาร: พิซิฟคอมิก
กลุ่มเป้าหมาย: โชโจะ
วางจำหน่ายตั้งแต่: 29 เมษายน พ.ศ. 2566 – ปัจจุบัน
จำนวนเล่ม:  3    2
อนิเมะโทรทัศน์
 สถานีย่อยการ์ตูนญี่ปุ่น
คนที่เธอปิ๊ง ความจริงไม่ใช่ผู้ชาย (ญี่ปุ่น: 気になってる人が男じゃなかった, โรมาจิ: Ki ni Natteru Hito ga Otoko Janakatta) เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น เขียนและวาดภาพโดย สุมิโกะ อาราอิ เริ่มต้นจากเรื่องสั้นที่โพสต์บนบัญชีทวิตเตอร์ ของอาราอิ ตั้งแต่เดือนกรกฎาคมถึงกันยายน พ.ศ. 2564 และเริ่มตีพิมพ์รายสัปดาห์ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2565 ก่อนที่จะตีพิมพ์เป็นตอนใน พิซิฟคอมิก ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2566 คาโดกาวะโชเต็ง ได้ตีพิมพ์ซีรีส์นี้ในรูปแบบสิ่งพิมพ์ และเล่มแรกได้วางจำหน่ายในเดือนเดียวกัน มังงะมีลิขสิทธิ์ไทยโดยสำนักพิมพ์ฟีนิกซ์ โดยมีการประกาศสร้างเป็นอนิเมะแล้ว
ซีรีส์เรื่องนี้ประสบความสำเร็จทั้งในแง่คำวิจารณ์และรายได้ โดยนักวิจารณ์ยกย่องเรื่องราว งานภาพ และตัวละคร โดยได้รับรางวัล Next Manga Award ปี พ.ศ. 2566 ในประเภทมังงะเว็บ
เรื่องย่อ

โอซาวะ อายะ เริ่มชอบพนักงานร้านซีดีที่เธอไปบ่อย ๆ โดยที่เธอไม่รู้ว่าพนักงานร้านคือเพื่อนร่วมชั้นเรียนของเธอ โคงะ มิตสึกิ มังงะเรื่องนี้ติดตามความสัมพันธ์ที่เริ่มก่อตัวระหว่างอายะและมิตสึกิและความรักในดนตรีที่พวกเขามีร่วมกันในระหว่างที่ใช้ชีวิตในโรงเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายทุกวัน
การผลิต

ในการให้สัมภาษณ์กับชูโกะ โยโกอิ สุมิโกะ อาราอิ เล่าว่าแนวคิดของ คนที่เธอปิ๊ง ความจริงไม่ใช่ผู้ชาย นั้นเกิดขึ้นมาจากการที่เธอสนใจเรื่องราวเกี่ยวกับบุคคลต่างๆ ที่มีภูมิหลังที่แตกต่างกันที่เชื่อมโยงกันและต้องการเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับเด็กผู้หญิง เธอจึงวาดเรื่องสั้นที่ไม่มีบทสนทนาแล้วโพสต์ลงบนทวิตเตอร์ เพราะอาราอิเชื่อว่าเรื่องสั้นดังกล่าวจะสามารถเข้าถึงผู้อ่านต่างประเทศได้ เรื่องสั้นเรื่องหนึ่งซึ่งอัปโหลดระหว่างเดือนกรกฎาคมถึงกันยายน พ.ศ. 2564 เป็นแรงบันดาลใจให้เกิดซีรีส์เรื่องนี้
เนื่องจากทวิเตอร์อนุญาตให้มีรูปภาพได้เพียง 4 รูปต่อทวีต บทต่างๆ ในซีรีส์จึงจำกัดอยู่ที่ 4 หน้า ดังนั้นปฏิสัมพันธ์ระหว่างอายะและมิตสึกิจึงต้องถูกบรรยายไว้อย่างชัดเจน บรรณาธิการของซีรีส์แสดงความคิดเห็นว่าใบหน้าของตัวละครถูกวาดขึ้นมาให้มีรายละเอียดเพียงพอที่จะเข้าใจเรื่องราวได้โดยไม่ต้องมีบทสนทนา ซึ่งทำให้ซีรีส์นี้เข้าถึงได้ง่ายขึ้นสำหรับผู้ใช้ทวิตเตอร์ที่ไม่ใช่คนญี่ปุ่น สีเหลืองเขียวที่เข้ากันกับภาพประกอบขาวดำนั้น อาราอิระบุว่าเป็นการเพิ่มเข้ามาในภายหลังก่อนที่จะอัปโหลดบทแรก
สื่อ > มังงะ

เขียนโดย สุมิโกะ อาราอิ, ซีรีส์นี้เปิดตัวบนบัญชีทวิตเตอร์ ของผู้เขียนเมื่อวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2565 ต่อมาเริ่มลงตีพิมพ์เป็นตอนใน พิซิฟคอมิก เมื่อวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2566 คาโดกาวะโชเต็ง เริ่มตีพิมพ์ซีรีส์นี้ในรูปแบบทังโกบง ที่จัดพิมพ์ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2566
มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์ฟีนิกซ์ โดยประกาศลิขสิทธิ์เมื่อวันที่ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2566
สื่อ > อนิเมะ

มีการประกาศสร้างเรื่องนี้เป็นอนิเมะโทรทัศน์เมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2568 โดยอาราอิ บนบัญชีทวิตเตอร์ของเธอและคาโดกาวะ
สื่อ > อื่น ๆ

แอปเปิลมิวสิก และ สปอติฟาย เปิดตัวเพลย์ลิสต์อย่างเป็นทางการซึ่งประกอบด้วยเพลงที่ มิตสึกิ และ อายะ ฟังตลอดทั้งซีรีส์
ร้านค้าแบบป๊อปอัปที่จำหน่ายสินค้าจากซีรีส์ดังกล่าวจะเปิดทำการใน อิเกบูกูโระ ตั้งแต่วันที่ 15–24 กันยายน และใน นาโงยะ ตั้งแต่วันที่ 30 กันยายนถึง 9 ตุลาคม พ.ศ. 2566
ละครซีดีที่ดัดแปลงได้รับการเผยแพร่เมื่อวันที่ 24 เมษายน พ.ศ. 2567
การตอบรับ

เล่มแรกขายได้ 150,000 เล่มภายในหนึ่งสัปดาห์หลังวางจำหน่าย ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2566 ซีรีส์ดังกล่าวมีการจำหน่ายไปแล้ว 200,000 ชุด
ซีรีส์นี้ชนะรางวัล Next Manga Award ประจำปี พ.ศ. 2566 ในประเภทมังงะเว็บ ซีรีส์นี้ติดอันดับที่ 2 ในรายการ "หนังสือแห่งปี" ปี พ.ศ. 2566 โดยนิตยสาร Da Vinci ซีรีส์นี้ติดอันดับที่ 2 ในรายการมังงะที่ดีที่สุดสำหรับผู้อ่านผู้หญิงของนิตยสาร โคโนะ มังงะ งะ ซูโงอิ! โดยสำนักพิมพ์ ทาการาจิมาชะ ประจำปี พ.ศ. 2567
นักเขียนคอลัมน์จาก Animate Times ชื่นชมงานศิลปะ โดยเฉพาะการใช้สี และความก้าวหน้าของเรื่องราว โมโมะ ทาจิบานะแห่ง Real Sound ชื่นชมตัวละครหลักและการโต้ตอบของพวกเขา และอธิบายว่าสามารถเข้าใจได้ เอริกา ฟรีดแมน รู้สึกว่าเรื่องนี้ "ไม่ใช่เรื่องแรกในประเภทนี้" แต่ว่าเรื่องนี้สามารถจัดการกับประเด็นได้ดีกว่าซีรีส์ที่คล้ายกัน นอกจากนี้ ฟรีดแมนยังชื่นชมงานศิลปะและการใช้สีดำ ขาว และเขียวอีกด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาญี่ปุ่น)
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของคนที่เธอปิ๊ง ความจริงไม่ใช่ผู้ชาย ที่ Phoenix Next (ในภาษาไทย)
คนที่เธอปิ๊ง ความจริงไม่ใช่ผู้ชาย (มังงะ) ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
ปราสาทนครหลวง

| --- | --- |
มุมมองทิศตะวันออกของปราสาทนครหลวงทั้งหลัง
ที่ตั้งของปราสาทนครหลวงในจังหวัดพระนครศรีอยุธยาแสดงแผนที่จังหวัดพระนครศรีอยุธยาปราสาทนครหลวง (ประเทศไทย)แสดงแผนที่ประเทศไทย
ที่ตั้ง: ตำบลนครหลวง อำเภอนครหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ประเภท: วัด
ความเป็นมา
ผู้สร้าง: สมเด็จพระเจ้าปราสาททอง
สร้าง: พ.ศ. 2174
สมัย: อยุธยา
หมายเหตุเกี่ยวกับสถานที่
สภาพ: กึ่งซากปรักหักพัง
ผู้บริหารจัดการ: กรมศิลปากร
การเปิดให้เข้าชม: ทุกวัน 07.00-18.00 น. ยกเว้นวันหยุดนักขัตฤกษ์
สถาปัตยกรรม
รูปแบบสถาปัตยกรรม: อยุธยา
โบราณสถานที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากร
ปราสาทนครหลวง หรือ พระนครหลวง ตั้งอยู่หมู่ที่ 1 ตำบลนครหลวง อำเภอนครหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ได้รับการขึ้นทะเบียนโบราณสถานและประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 52 ตอนที่ 75 วันที่ 8 มีนาคม 2478 ลักษณะของสถาปัตยกรรมเป็นองค์ปราสาท เป็นพุทธสถานจตุรมุขทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า มี 3 ชั้น ชั้นที่ 2 เป็นซุ้มระเบียงล้อมรอบ ชั้นบนมีมณฑปประดิษฐานพระพุทธบาทสี่รอย สร้างในสมัยสมเด็จพระเจ้าปราสาททอง (ประมาณ พ.ศ. 2174)
ประวัติ

ปราสาทนครหลวง เริ่มสร้างขึ้นในสมัยสมเด็จพระเจ้าปราสาททอง โดยทรงโปรดให้ช่างไปถ่ายแบบมาจากปราสาทเมืองพระนครหลวง ประเทศกัมพูชา เพื่อเป็นที่พักร้อนก่อนที่จะเสด็จไปนมัสการรอยพระพุทธบาทจังหวัดสระบุรี ปราสาทนครหลวงสร้างไม่แล้วเสร็จในสมัยนั้น ต่อมาราวปี พ.ศ. 2352 ตาปะขาวปิ่น ได้สร้างวัดนครหลวงขึ้นโดยเอาปราสาทนครหลวง เข้าไปไว้ในเขตของวัดด้วย และมีการสร้างพระพุทธบาทสี่รอย ประดิษฐานไว้บนลานชั้นบนของปราสาท จากการดำเนินงานทางโบราณคดี ได้พบว่าวัตถุประสงค์แรกเริ่มของการสร้างปราสาท เป็นการสร้างเพื่อให้เป็นศาสนสถานในพระพุทธศาสนา มิใช่ที่ประทับระหว่างทางในการเสด็จไปนมัสการพระพุทธบาทดังที่เข้าใจกันมาแต่เดิม
ปราสาทนครหลวง ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน ตามประกาศกรมศิลปากร เรื่อง กำหนดจำนวนโบราณสถานสำหรับชาติ ในชื่อ พระนครหลวง
วิทยุคลื่นความถี่ภาคประชาชนในประเทศไทย

เครื่องวิทยุสมัครเล่น (สีดำ) และเครื่องวิทยุความถี่ภาคประชาชน (สีแดง) การใช้สีแดงช่วยให้สามารถแยกความแตกต่างระหว่างประเภทการใช้งาน
วิทยุคลื่นความถี่ภาคประชาชนในประเทศไทย คือวิทยุคลื่นความถี่ภาคประชาชน (Citizens band radio: CB radio) ที่มีการใช้งานในประเทศไทย ซึ่งมีลักษณะเด่นคือการใช้ตัวเครื่องสีสันสดใส คือสีแดงและสีเหลือง จึงมักถูกเรียกว่า เครื่องแดง, เครื่องเหลือง หรือ วอแดง, วอเหลือง ซึ่งใช้ช่วงความถี่แตกต่างจากสากล โดยประเทศไทยใช้ความถี่ 78 MHz ในเครืองวิทยุสีเหลือง และ 245 MHz ในเครื่องวิทยุสีแดง
นอกจากประเทศไทยแล้ว ยังมีประเทศบังกลาเทศใช้ความถี่ 245 MHz เช่นเดียวกัน แต่มีช่องใช้งาน 80 ช่อง
ประวัติ

วิทยุคลื่นความถี่ภาคประชาชนในประเทศไทย เริ่มมีการอนุญาตใช้งานครั้งแรกประมาณปี พ.ศ. 2539 โดยมีกรมไปรษณีย์โทรเลขเป็นผู้กำกับดูแลและออกใบอนุญาตใช้งานหรือตั้งสถานี ทั้งความถี่ 78 MHz และ 245 MHz โดยกำหนดในภาคผนวกไว้ว่าตัวเครื่องวิทยุจะต้องใช้สีเหลือง (78 MHz) และสีแดง (245 MHz) และไม่คุ้มครองการใช้งานความถี่ หมายความว่าหากเกิดการก่อกวนกันระหว่างใช้งานจะไม่ได้รับการคุ้มครองตามกฎหมาย ต้องแบ่งปันกันใช้งาน
สำหรับตัวเครื่องวิทยุคมนาคมสำหรับใช้งานนั้นได้มีการผลิตและนำออกจำหน่ายหลังจากประกาศอนุญาตได้เผยแพร่ไปแล้วประมาณหนึ่งปี โดยผู้ผลิตวิทยุสื่อสารชั้นนำในขณะนั้น คือไอคอม ได้ผลิตวิทยุรุ่น IC-3FX สำหรับใช้งานในย่านความถี่ 245 MHz ช่องใช้งาน 40 ช่องออกมาเป็นค่ายแรก และโมโตโรลาได้ผลิตวิทยุสำหรับใช้งานในย่านความถี่ 78 MHz ออกตามมาคือรุ่น คอมมานเดอร์ 78
ต่อมาในปี พ.ศ. 2541 ได้มีการปรับช่องใช้งานเป็นจำนวน 80 ช่อง ใช้กำลังส่งไม่เกิน 10 วัตต์ ทั้งในความถี่ 78 MHz ในช่วงความถี่ระหว่าง 78.000 MHz ถึง 78.9875 MHz และความถี่ 245 MHz ในช่วงความถี่ระหว่าง 245.000 MHz ถึง 245.9875 MHz และประกาศเพิ่มเติมห้ามการทวนสัญญาณ คือการรับที่ความช่องความถี่หนึ่ง และส่งไปยังอีกช่องความถี่หนึ่งในปี พ.ศ. 2543
ในปี พ.ศ. 2554 ได้มีการปรับเปลี่ยนหน่วยงานในการกำกับดูแลการจัดสรรดูแลคลื่นความถี่จากเดิมคือกรมไปรษณีย์โทรเลข เป็นคณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ (กสทช.) จึงต้องมีการกำหนดระเบียบในการกำกับดูแลขึ้นมาใหม่เพื่อให้เป็นไปตามกฎหมายและหน่วยงานที่เปลี่ยนแปลงไป
ในปี พ.ศ. 2561 กสทช. ได้อนุญาตให้วิทยุคลื่นความถี่ภาคประชาชนย่านความถี่ 245 MHz มีช่องความถี่สำหรับใช้งานเพิ่มขึ้นเป็น 160 ช่อง ในช่วงความถี่ระหว่าง 245.0000 MHz ถึง 246.9875 MHz รวมถึงยังกำหนดลักษณะการใช้งานของช่องต่าง ๆ เป็นระเบียบมากยิ่งขึ้น
การใช้งาน

วิทยุคลื่นความถี่ภาคประชาชนเป็นที่นิยมใช้งานเป็นอย่างมาก เนื่องจากสามารถหาใช้งานได้ง่าย ไม่จำเป็นต้องสอบเพื่อขอใบอนุญาตใช้งานแบบวิทยุสมัครเล่น มีการทำไปใช้งานในหลายกิจการทั้งเชิงพาณิชย์ สำหรับใช้งานภายในห้างสรรพสินค้า คลังสินค้า การรักษาความปลอดภัยของเอกชน กิจการสาธารณะกุศล สำหรับการประสานเหตุและรับแจ้งเหตุของหน่วยอาสาสมัครกู้ภัยและอาสาสมัครดับเพลิง ใช้ในราชการสำหรับการประสานงานภายในหน่วยที่ไม่ได้รับการจัดสรรคลื่นความถี่ย่านราชการ หรือเพื่อการนันทนาการหรือการสื่อสารภายในกลุ่มย่อยของประชาชน
ในการใช้งานของประชาชนนั้นความถี่ 245 MHz นั้นได้รับความนิยมมากกว่าย่านความถี่ 78 MHz ซึ่งเป็นตัวเลือกรองลงมา เนื่องจากย่านความถี่ 78 MHz อยู่ในช่วงต่ำของย่านความถี่ VHF ทำให้มีคุณสมบัติไปทางย่านความถี่ HF มากกว่าทำให้ต้องใช้สายอากาศที่มีขนาดใหญ่ และเสียงไม่ชัดเจนเท่าย่านความถี่ 245 MHz แต่ก็มีจุดเด่นที่สามารถสื่อสารได้ระยะไกลกว่าย่านความถี่ 245 MHz รวมถึงปัจจุบันผู้ค้าไม่นิยมผลิตเครื่องวิทยุย่านความถี่ 78 MHz คงเหลือผู้ผลิตเพียงไม่มากนัก
การพูดคุยในความถี่นั้น สามารถที่จะตั้งช่องสื่อสารให้ตรงกันและสามารถใช้งานได้เลย แต่ก็อาจจะถูกรบกวนได้หากในพื้นที่ดังกล่าวมีการใช้งานที่หนาแน่น โดยผู้ใช้งานสามารถเลือกที่จะเข้ารหัสสำหรับการสื่อสารได้ด้วยการเข้ารหัสในรูปแบบต่าง ๆ อาทิ DTMF, CTCSS, DTS หรือที่ผู้ใช้งานนิยมเรียกว่าการใส่โทนให้ตรงกันกับเครื่องที่ต้องการจะสื่อสาร เพื่อกรองให้สามารถรับฟังเพียงสัญญาณจากช่องใช้งาน และการเข้ารหัสตรงกันเท่านั้น แต่ผู้ใช้งานอื่นที่ไม่ได้เข้ารหัสก็จะสามารถได้ยินการสนทนา ไม่ได้เป็นความลับแต่อย่างใด
ใบอนุญาต

ผู้ใช้งานวิทยุคลื่นความถี่ภาคประชาชนในประเทศไทยส่วนใหญ่เข้าใจผิดว่าเครื่องวิทยุสื่อสารย่านประชาชนทุกเครื่องสามารถใช้งานได้เลยโดยไม่ต้องดำเนินการขอใบอนุญาตแต่อย่างใด ซึ่งเป็นความเข้าใจที่ไม่ถูกต้องทั้งหมดนัก โดยจะต้องตรวจสอบและดำเนินการ ดังนี้
ใบอนุญาต > เครื่องวิทยุ

ตามกฎหมายนั้น ผู้ใช้งานจะต้องใช้งานเครื่องที่ผ่านการตรวจสอบแล้วจาก กสทช. โดยจะมีสติ๊กเกอร์ตราครุฑของ กสทช. ที่มีอักษรว่า ปท. (ในรุ่นเก่า) หรือ NBTC ID (ในการใช้งานปัจจุบัน) ติดอยู่ภายในช่องใส่แบตเตอรี่ของเครื่องเป็นการรับรองว่าสามารถใช้งานได้อย่างถูกกฎหมาย
ใบอนุญาต > ใบอนุญาตใช้/ตั้งสถานี

หลังจากตรวจสอบว่าเป็นเครื่องที่ผ่านการตรวจสอบรับรองโดย กสทช. แล้ว จะต้องตรวจสอบคุณสมบัติของตัวเครื่องว่ามีกำลังส่งขนาดเท่าไหร่ โดยแบ่งออกเป็น 3 กรณี คือ
กำลังส่ง 0.5 วัตต์ ไม่ต้องขอใบอนุญาตใช้งาน แต่จะต้องเป็นเครื่องที่ผ่านการตรวจสอบถูกต้อง
กำลังส่ง 5 วัตต์ ส่วนใหญ่เป็นเครื่องวิทยุแบบมือถือ จำเป็นต้องขอ
ใบอนุญาตให้ใช้ซึ่งเครื่องวิทยุคมนาคม หรืออุปกรณ์ใด ๆ ของเครื่องวิทยุคมนาคม กับ กสทช.
กำลังส่ง 10 วัตต์ ส่วนใหญ่เป็นเครื่องวิทยุแบบเคลื่อนที่หรือประจำที่ (เครื่องโมบาย) จำเป็นต้องขอ
ใบอนุญาตให้ใช้ซึ่งเครื่องวิทยุคมนาคม หรืออุปกรณ์ใด ๆ ของเครื่องวิทยุคมนาคม กับ กสทช.
ใบอนุญาตให้ตั้งสถานีวิทยุคมนาคม ทั้งประจำที่ในอาคารบ้านเรือน หรือเคลื่อนที่ในรถยนต์ กับ กสทช.
ใบอนุญาต > บทลงโทษ

ในการใช้งานนั้น หากถูกตรวจสอบหรือตรวจค้นแล้วเจ้าพนักงานจะดำเนินการตามกฎหมาย จะมีความผิดตามพระราชบัญญัติวิทยุคมนาคม พ.ศ. 2498 มาตรา 23 ระวางโทษปรับไม่เกิน 1 แสนบาท หรือจำคุกไม่เกิน 5 ปี หรือทั้งจำทั้งปรับ
แผนความถี่วิทยุ

วิทยุคลื่นความถี่ภาคประชาชนในประเทศไทยนั้น ใช้แผนความถี่วิทยุตามที่คณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ (กสทช.) เป็นผู้กำหนด ปัจจุบันมีใช้งานอยู่ 2 ช่วงคือ ความถี่ 78 MHz และ 245 MHz
ความถี่ใช้งานของไทยกับสากล

เนื่องจากความถี่สำหรับวิทยุคลื่นความถี่ภาคประชาชนในประเทศไทยนั้นไม่ตรงตามการใช้งานของสากล ทำให้เครื่องที่มีจำหน่ายในต่างประเทศและบนแพลตฟอร์มอีคอมเมิร์ซออนไลน์อย่างช้อปปี้และลาซาด้าที่ผู้ขายเป็นชาวต่างชาติในต่างประเทศ หรือคนไทยที่ไม่ได้นำเข้าอย่างถูกกฎหมาย มักจะเป็นเครื่องวิทยุที่ผิดกฎหมาย เนื่องจากใช้งานคลื่นความถี่ภาคประชาชนตามแผนความถี่วิทยุของประเทศผู้ผลิตหรือตามการใช้งานส่วนใหญ่ในสากล ซึ่งในประเทศไทยถูกสงวนไว้เป็นความถี่ใช้งานเฉพาะในกิจการอื่น ๆ ทำให้เกิดการรบกวนข่ายการสื่อสารอื่น ๆ รวมถึงอาจเกิดการแพร่กระจายสัญญาณแปลกปลอมเนื่องจากไม่ผ่านการรับรองมาตรฐานจาก กสทช.
การใช้งานที่เป็นที่นิยมแต่ผิดกฎหมายในประเทศไทยคือย่าน UHF ความถี่ 400-470 MHz ซึ่งผู้ใช้งานมักจะไม่ทราบถึงความผิดของเครื่องวิทยุและความถี่ที่ใช้งาน เนื่องจากถูกกล่าวอ้างว่าเป็นวิทยุคลื่นความถี่ภาคประชาชนที่สามารถใช้งานได้ หรือเข้าใจว่าสามารถใช้งานได้โดยไม่มีความผิด
หากประชาชนหรือกิจการซื้อมาใช้งาน จะทำให้มีความผิดตามพระราชบัญญัติวิทยุคมนาคม พ.ศ. 2498 มาตรา 6, มาตรา 11 วรรคสอง และ มาตรา 23 ระวางโทษปรับไม่เกิน 1 แสนบาท หรือจำคุกไม่เกิน 5 ปี หรือทั้งจำทั้งปรับ
ดูเพิ่ม

วิทยุสมัครเล่นในประเทศไทย
วิทยุสื่อสารใส่ซิม
วิทยุย่านความถี่ 245 MHz เป็นที่นิยมใช้งานในงานรักษาความปลอดภัย
ตราครุฑบนสติ๊กเกอร์ของ กสทช.
เครื่องวิทยุ เป่าเฟิง (BAOFENG) มักถูกเข้าใจว่าเป็นเครื่อง CB ที่ใช้งานได้ถูกต้อง ซึ่งผิดกฎหมายในประเทศไทย
ว้อ ... หมาบ้ามหาสนุก

| ว้อ > .. หมาบ้ามหาสนุก |
| --- | --- |

กำกับ: บรรจง สินธนมงคลกุล​
เขียนบท: เพ็ชรทาย วงษ์คำเหลา บรรจง สินธนมงคลกุล​ พุทธิพร บุษบารติ
เนื้อเรื่อง: เพ็ชรทาย วงษ์คำเหลา
อำนวยการสร้าง: ปรัชญา ปิ่นแก้ว เพ็ชรทาย วงษ์คำเหลา สุกัญญา วงศ์สถาปัตย์
นักแสดงนำ: อนุวัฒน์ ทาระพันธ์ เยาวลักษณ์ ตุ้มบุญ ชูศรี เชิญยิ้ม สุดารัตน์ บุตรพรม ค่อม ชวนชื่น บอล เชิญยิ้ม วชิระ พานนท์ อำพล รัตน์วงศ์ ยืนยง โอภากุล ชูศักดิ์ เอี่ยมสุข
วันฉาย: 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2551
ภาษา: ไทย
ข้อมูลจาก IMDb
ข้อมูลจากสยามโซน
ว้อ ... หมาบ้ามหาสนุก เป็นภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายเมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2551 กำกับโดยบรรจง สินธนมงคลกุล นำแสดงโดย อนุวัฒน์ ทาระพันธ์ ,เยาวลักษณ์ ตุ้มบุญ ,อาคม ปรีดากุล ,อำพล รัตนวงศ์, ชิติสรรค์ ไชยเสนา , สุดารัตน์ บุตรพรม ,วชิระ พานนนท์ , สายสิน วงษ์คำเหลา , บอล เชิญยิ้ม  และชูศักดิ์ เอี่ยมสุข  ทำรายได้รวม 27 ล้านบาท
เรื่องย่อ

ว้อ ... หมาบ้ามหาสนุก เป็นเรื่องราวของหมู่บ้านแห่งหนึ่งที่จู่ๆคนในหมู่บ้านกลับถูกสัตว์ร้ายกัดตาย คนในหมู่บ้านจึงมองไปที่ โชค หมาวัดซึ่งเป็นสัตว์ตัวเดียวในหมู่บ้านทุกคนจึงเริ่มวิธีกำจัดเจ้าโชคเรื่องราวสนุกๆจึงเริ่มขึ้น
คำวิจารณ์

วิมลศักดิ์ ปัญชรมาศ จาก นิตยสารแฮมเบอร์เกอร์ วิจารณ์ไว้ว่า "ว้อ ... หมาบ้ามหาสนุก อาจประสบความสำเร็จในแง่ของอารมณ์ขัน แต่คำว่าตลก อาจะเป็นคนละความหมายกับสนุกก็ได้" และพูดถึงภาพรวมของหนังว่า "หนังประเภทนี้ ไม่ได้เน้นเนื้อหาของเนื้อเรื่องเท่าไหร่นัก แต่จะเน้นมุกความตลกเสียมากกว่า"
นักแสดง

| ภาพยนตร์ | พ> ศ. 2551 |
| --- | --- |

รับบทเป็น: นักแสดง
ผง: อนุวัฒน์ ทาระพันธ์
บงกช: เยาวลักษณ์ ตุ้มบุญ
พยอย: ชูศรี เชิญยิ้ม
กระแต: สุดารัตน์ บุตรพรม
ผู้ใหญ่เสนาะ: ค่อม ชวนชื่น
สนั่น: บอล เชิญยิ้ม
คุณราเชนทร์: วชิระ พานนนท์
จิว: อำพล รัตน์วงศ์
สุริยะ: บุญเจิด นานสุวรรณ
ยงยุทธ: เฉลิมศักดิ์ แย้มขะมัง
หลวงพ่อ: สมพงษ์ ไกรธีรางกูล
น้าจุ่น: สายสิน วงษ์คำเหลา
ลุงคำ: สุทธินันท์ ภูสมจิตร
รับบทเป็น: นักแสดงรับเชิญ
สัตวแพทย์: ยืนยง โอภากุล
พรานจ้อน: ชูศักดิ์ เอี่ยมสุข
อาสวด: อู๊ด รุ่งเรืองศรี
ยายศรี (ภรรยาของลุงคำ): แป๋ว บ้านโป้ง
สายัณห์ (เหยื่อคนแรกของหมาว้อ): ถั่วแระ เชิญยิ้ม
กะเทย: กิ๊ฟ โคกคูน
กะเทย: บุญธรรม คำปิ่น
กะเทย: น้องทราย คุณแม่ขอร้อง
แหล่งข้อมูลอื่น

ว้อ...หมาบ้ามหาสนุก (2008) ที่สยามโซน