stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ฮานะชิรุซาโตะ
เรื่องย่อ

ต้นฤดูร้อนเช่นนี้  วันที่ฟ้าใสไร้ฝนพรำเช่นวันนี้  ช่างหาได้ยากยิ่ง  เก็นจิผู้หม่นหมองจากการถูกอดีตจักรพรรดินีฟุจิตสึโบะหบเลี่ยงไม่พบเจอ    จึงถือโอกาสถือโอกาสแวะเยี่ยมเยียนพระชายาตำหนักเรเค ( เรเคเด็ง ) ในอดีตจักรพรรดิคิริสึโบะอิน   แท้จริงแล้วจุดประสงค์ในการเยี่ยมเยืยนครั้งนี้  คือการไปพบคู่รักของเขา  ซึ่งนางเป็นน้องสาวของพระชายาตำหนักเรเคที่เขาเคยคบหากับนางมีครั้นนางยังอยู่ในวังหลวง  แม้จะไม่พบกันบ่อยนักก็ตาม    ระหว่างทางก่อนที่จะไปถึงคฤหาสน์ของพระชายาตำหนักเรเคนั้น  นกโฮะโตะโตะงิสุ (นกคัดคูเล็ก)ร้องเซ็งแซ่ที่หน้าคฤหาสน์เล็กๆแถบนะคะงะวะ  เก็นจิพลันจำได้ว่า  นี่คือบ้านของอดีตชู้รักคนหนึ่งของเขาที่ร้างราความสัมพันธ์  ไม่ได้พบกันเป็นเวลานานแล้ว   จึงส่งโคะเระมิตสึไปถามไถ่  ว่านางว่างที่จะพบเขาไหม  คนของนางบอกปัดเขา  ทำเป็นจำไม่ได้  ที่แท้  ด้วยการร้างราไม่มาพบหน้าเป็นเวลานาน  นางอาจจะจะกำลังต้อนรับคู่รักคนใหม่อยู่ภายในคฤหาสน์ก็เป็นได้  เก็นจิจึงมุ่งไปยังจุดหมาย ณ  คฤหาสน์ของพระชายาตำหนักเรเค  คฤหาสน์ของนางโดดเดี่ยวและเงียบสงบอย่างที่เขาคาดไว้   ปกติยามที่พระราชบิดาของเขายังมีพระชนม์ชีพ  ก็มิได้รับใคร่โปรดปรานนางเท่าไหร่นั้น พระองค์เพียงชมว่า  นางนั้นอ่อนโยนมากเท่านั้นเอง  บัดนี้ยามสิ้นพระราชบิดา  ชีวิตของนางย่อมหงอยเหงาไร้ผู้เยี่ยมเยือนไปมาหาสู่มากขึ้นกว่าเดิม  เฉกเช่นเก็นจิ  ในยามสิ้นบารมีพระราชบิดาเช่นกัน    เขาสนทนากับนางเรื่องความหลังจนดึกดื่น  ต้นไม้สูงๆในสวนยิ่งดูมืดมนลงอีกภายใต้แสงจันทรเดือน 8 ค่ำ   กลิ่นดอกส้มหอมฟุ้งกรุ่นมาจากสวน  ชวนให้ระลึกถึงอดีตที่ผ่านพ้น   เสียงนกโฮะโตะโตะงิสุ (นกคัดคูเล็ก )ร้อง  นี่คงจะเป็นนกตัวเดียวกับเมื่อครู่   หลังจากสนทนากับพระชายาตำหนักเรเคจนเป็นที่พอใจแล้ว  เขาก็เข้าพบกับน้องสาวของพระชายาตำหนักเรเค  แรกนางอาจจะแสนงอน  เพราะเก็นจิไม่มาพบเป็นเวลานานแล้ว  แต่เก็นชิเป็นชายที่มีวาจาอ่อนโยนเสมอตรงเสมอปลาย  อีกทั้งรูปโฉมยังงามสง่ายิ่ง   ทั้งสองสนทนากันจนนางคลายความขุ่นเคือง   นางเป็นสตรีผู้อ่อนโยนที่ยินดีต้อนรับเขาเสมอไม่ว่ายามรุ่งเรืองหรือตกอับ  เพราะดอกส้มทะจิบะนะที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นกำจายไปทั่วในยามนั้น  เขาจึงเรียกนางว่า ฮะนะจิรุซะโตะ  ท่านหญิงดอกส้ม
นกโฮะโตะโตะงิสุ และ ดอกทะจิบะนะ

ในกวีแบบญี่ปุ่นนั้น  นกโฮะโตะโตะงิสุ  ( ほととぎす  Hototogisu ) หรือ นกคัดคูเล็ก มีชื่อภาษาอังกฤษว่า Lesser Cuckoo (Cuculus poliocephalus) กับ ดอกส้มทะจิบะนะ นั้นมีความสัมพันธ์เกี่ยวข้องกัน  หากนกดุเหว่าและดอกส้มทะจิบะนะปรากฏในกวี จะมีความหมายแฝงสื่อถึง  ความทรงจำครั้งเก่าก่อน
สื่อ:Hototogisu_07b8051.oggเสียงร้องของนกโฮะโตะโตะงิสุ
ศึกษาเพิ่มเติม

นกคัดคูเล็ก [ลิงก์เสีย] โดย BIRD-HOME.com
Kokin Spring Poems Reading Companion page  Welcome to John R Wallace's Classical Japanese Literature and Culture Web Site โดย John R Wallace
นกโฮะโตะโตะงิสุ
ภาษาหมิ่นใต้

บทความนี้เกี่ยวกับทุกกลุ่มของภาษาหมิ่นใต้ สำหรับภาษาฮกเกี้ยน ดูที่ ภาษาหมิ่นใต้มาตรฐาน
| ภาษาหมิ่นใต้/หมิ่นหนาน |
| --- | --- |
閩南語 / 闽南语 Bân-lâm-gú
ประเทศที่มีการพูด: จีน, ไต้หวัน, มาเลเซีย, อินโดนีเซีย, สิงคโปร์, ฟิลิปปินส์, ไทย
ภูมิภาค: ทางใต้ของมณฑลฝูเจี้ยน; เขตแต้จิ๋ว–ซัวเถา (แต้ซัว) และคาบสมุทรเหลย์โจวในมณฑลกวางตุ้ง; ส่วนใหญ่ในไต้หวันและเกาะไหหลำ (ถ้ารวมภาษาไหหลำ)
จำนวนผู้พูด: 49 ล้านคน  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: จีน-ทิเบต  ภาษาจีนภาษาหมิ่นภาษาหมิ่นใต้/หมิ่นหนาน
สถานภาพทางการ
ภาษาทางการ: ไม่มี (สำเนียงหนึ่งเป็นภาษาประจำถิ่นของไต้หวัน เรียกภาษาฮกเกี้ยนไต้หวัน)
ผู้วางระเบียบ: ไม่มี (จีน), กระทรวงศึกษาธิการและองค์กรเอกชน (ในไต้หวัน)
รหัสภาษา
ISO 639-1: zh
ISO 639-2: chi (B) zho (T)
ISO 639-3: nan
ภาษาหมิ่นใต้, หมิ่นหนาน (ตามสำเนียงจีนกลาง), บั่นลั้ม (ตามสำเนียงฮกเกี้ยน) หรือ มั่งนั้ม (ตามสำเนียงแต้จิ๋ว) เป็นหนึ่งในกลุ่มภาษาจีนใช้พูดทางใต้ของมณฑลฝูเจี้ยนและบริเวณใกล้เคียง และโดยลูกหลานของผู้อพยพจากบริเวณนี้เข้าไปยังบริเวณอื่น ๆ ทั่วโลก โดยทั่วไปภาษาหมิ่นใต้เป็นชื่อเรียกโดยชาวจีนในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ สำเนียงหนึ่งในภาษานี้เรียกภาษาฮกเกี้ยน อยู่ในกลุ่มภาษาหมิ่น ของภาษาจีน โดยปกติไม่สามารถเข้าใจกันได้กับภาษาหมิ่นตะวันออก ภาษาจีนกวางตุ้ง และภาษาจีนกลาง
การกระจายตัวของผู้พูดภาษาจีนสำเนียงต่างๆ
ภาษาหมิ่นใต้

ภาษาหมิ่นใต้ใช้พูดทางใต้ของมณฑลฝูเจี้ยนและทางตะวันออกของมณฑลกวางตุ้ง รวมทั้งเกาะไหหลำ สำเนียงฮกโลของภาษานี้ถือเป็นภาษาถิ่นของไต้หวันเรียกภาษาฮกเกี้ยนไต้หวัน ผู้พูดภาษาหมิ่นใต้มีมากในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ทั้งใน ฟิลิปปินส์ สิงคโปร์ มาเลเซีย อินโดนีเซีย และ ไทย ภาษาในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ส่วนหนึ่งมาจากเขตเฉาซ่าน (แต้ซัว)ในกวางตุ้งและพูดภาษาหมิ่นใต้สำเนียงแต้จิ๋ว นอกจากนี้ภาษาหมิ่นใต้ยังเป็นภาษาแม่ของชาวจีนในฟิลิปปินส์อีกราว 98.5% ซึ่งพูดสำเนียงลันนัง ประเทศไทยพูดกันมากในจังหวัดภูเก็ตและบริเวณโดยรอบ ซึ่งพูดสำเนียง ฮกเกี้ยนปีนัง เป็นสำเนียงที่พูดในปีนัง ซึ่งเดิมเป็นสำเนียงของเมืองเฉวียนโจว และ เป็นต้นภาษาทำให้เกิดภาษาไทยบ้าบ๋าภูเก็ต ซึ่งมีคำยืมในภาษาหมิ่นใต้ (สำเนียงเฉวียนโจว) จำนวนมาก
ความแตกต่างของภาษา

ภาษาหมิ่นใต้ไม่มีรูปแบบมาตรฐาน ผู้พูดภาษานี้จะเรียนการอ่านภาษาจีนกลางในโรงเรียน ไม่มีการพัฒนาระบบการเขียนเป็นของตนเอง จนในปัจจุบันจึงมีการพัฒนาระบบการเขียนที่เป็นมาตรฐานคือใช้อักษรจีนและอักษรโรมัน
อักษรจีนใช้ตามแบบภาษาจีนกลาง แต่มีการเพิ่มอักษรบางตัวที่ใช้เฉพาะภาษาหมิ่นใต้ ใช้ในจีน ไต้หวัน สิงคโปร์ และบริเวณอื่น ๆ ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
อักษรโรมัน ใช้กับภาษาฮกเกี้ยนพัฒนาขึ้นโดยมิชชันนารีคณะเพรสไบทีเรียนในประเทศจีน และปรับปรุงต่อมาโดยมิชชันนารีในไต้หวัน เริ่มเป็นที่แพร่หลายเมื่อประมาณ พ.ศ. 2433 การใช้อักษรโรมันผสมกับอักษรจีนมีให้เห็นบ้างแต่ไม่เป็นที่นิยมมากนัก เอกสารที่เขียนด้วยภาษาหมิ่นใต้รุ่นแรก ๆ เขียนเมื่อ พ.ศ. 2109 ในสมัยราชวงศ์หมิง
พยัญชนะ

มีพยัญชนะ 19 เสียง เป็นตัวสะกดได้ 9 เสียง สระมี 12 เสียง ไม่มีความแตกต่างระหว่างสระเสียงสั้นกับสระเสียงยาว วรรณยุกต์มี 5 เสียง
ไวยากรณ์

เรียงประโยคแบบประธาน-กริยา-กรรม ไม่มีการผันคำกริยาตามกาล
ภาษาถิ่นในภาษาหมิ่นหนาน > ภาษาถิ่นฮกเกี้ยน

บทความหลัก: ภาษาหมิ่นใต้มาตรฐาน
เป็นสำเนียงหลักในภาษาหมิ่นใต้มาตรฐาน (泉漳片) ยังแตกออกเป็นอีกหลายสำเนียงย่อยในแต่ละท้องถิ่น เป็นภาษาที่พูดกันในบริเวณทางตอนใต้ของมณฑลฮกเกี้ยน
สำเนียงเฉวียนโจว (ภาษาหมิ่นใต้มาตรฐานดั้งเดิม)
ฮกเกี้ยนปีนัง
ลันนัง
ฮกเกี้ยนมลายูตะวันออก
ฮกเกี้ยนสิงคโปร์
ฮกเกี้ยนถิ่นกัวลาลัมเปอร์
สำเนียงเซี่ยเหมิน (ภาษาหมิ่นใต้มาตรฐานสมัยใหม่)
ฮกเกี้ยนเซี่ยเหมิน
ฮกเกี้ยนไต้หวัน
ภาษาถิ่นในภาษาหมิ่นหนาน > ภาษาแต้จิ๋ว

บทความหลัก: ภาษาแต้จิ๋ว
ภาษาแต้จิ๋ว, เตี่ยจิว หรือ ภาษาเตี่ยซัว (潮汕片) ซึ่งรวมสำเนียงถิ่นแต้จิ๋วและสำเนียงถิ่นซัวเถา (และบางครั้งอาจสามารถนับรวมสำเนียงถิ่นซัวบ้วย) เป็นภาษาที่พัฒนามาจากภาษาจีนโบราณของตระกูลหมิ่นหนาน - ผู่เทียน (闽南语古莆田话) มีฐานความเข้าใจร่วมกับภาษาหมิ่นใต้มาตรฐาน (泉漳片) ที่จำกัด แต่ยังสามารถที่จะฟังแล้วเข้าใจระหว่างกันได้ เนื่องจากการออกเสียงและคำศัพท์แตกต่างจากภาษาหมิ่นใต้มาตรฐานอย่างมีนัยสำคัญ ปัจจัยจากภูมิประเทศที่ค่อนข้างตัดขาดจากมณฑลฮกเกี้ยนเดิม และการได้รับอิทธิพลจากภาษากวางตุ้งและแคะ ภาษาแต้จิ๋วจึงได้กลายมาเป็นภาษาเอกเทศในภายหลัง
ภาษาถิ่นในภาษาหมิ่นหนาน > ภาษาไหหลำ

เป็นสำเนียงที่พูดกันในเกาะไหหลำ ชายฝั่งอ่าวตังเกี๋ย และเวียดนามบางส่วน
ตารางเทียบ

| ไทย | อักษรจีน | ท้องถิ่น | เป่อ่วยยี | IPA | เพ็งอิม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| สอง | 二 | เฉวียนโจว, ไทเป | lī | li˧ | no6, ri6 (nõ˧˥, zi˧˥) |
| สอง | 二 | เซี่ยเหมิน, จางโจว, ไถหนาน, ภูเก็ต, ปีนัง | jī | dzi˧ | no6, ri6 (nõ˧˥, zi˧˥) |
| ป่วย | 病 (生) | เฉวียนโจว, เซี่ยเหมิน, ไทเป | pīⁿ | pĩ˧ | bên7 (pẽ˩) |
| ป่วย | 病 (生) | ไถหนาน, จางโจว, ภูเก็ต, ปีนัง | pēⁿ | pẽ˧ | bên7 (pẽ˩) |
| ไข่ | 卵 (遠) | เฉวียนโจว, เซี่ยเหมิน, ไต้หวัน | nn̄g | nŋ˧ | neng6 (nŋ˧˥) |
| ไข่ | 卵 (遠) | จางโจว | nūi | nui˧ | neng6 (nŋ˧˥) |
| ตะเกียบ | 箸 (豬) | เฉวียนโจว | tīr | tɯ˧ | de7 (tɤ˩) |
| ตะเกียบ | 箸 (豬) | เซี่ยเหมิน | tū | tu˧ | de7 (tɤ˩) |
| ตะเกียบ | 箸 (豬) | จางโจว, ไต้หวัน | tī | ti˧ | de7 (tɤ˩) |
| รองเท้า | 鞋 (街) |  |  |  |  |
| รองเท้า | 鞋 (街) | เฉวียนโจว, เซี่ยเหมิน, ไทเป | uê |  ue˧˥ |  |
| รองเท้า | 鞋 (街) | จางโจว, ไถหนาน | ê | e˧˥ |  |
| หนัง | 皮 (未) | เฉวียนโจว | phêr | pʰə˨˩ | puê5 (pʰue˩) |
| หนัง | 皮 (未) | เซี่ยเหมิน, ไทเป | phê | pʰe˨˩ | puê5 (pʰue˩) |
| หนัง | 皮 (未) | จางโจว, ไถหนาน | phôe | pʰue˧ | puê5 (pʰue˩) |
| ไก่ | 雞 (細) | เฉวียนโจว, เซียะเหมิน | koe | kue | koy |
| ไก่ | 雞 (細) | จางโจว, ไต้หวัน | ke | ke | koy |
| ไฟ | 火 (過) | เฉวียนโจว | hə | hə | huéh |
| ไฟ | 火 (過) | เซี่ยเหมิน | hé | he | huéh |
| ไฟ | 火 (過) | เฉวียนโจว, ไต้หวัน, ภูเก็ต, ปีนัง | hoé | hue | huéh |
| ความคิด | 思 | เฉวียนโจว | sy | sɯ | siuh |
| ความคิด | 思 | เซี่ยเหมิน, ไทเป | su | su | siuh |
| ความคิด | 思 | จางโจว, ไถหนาน | si | si | siuh |
การกระจายตัวของผู้พูดภาษาหมิ่นใต้
ซัคเซส

ซัคเซส เป็นวงดนตรีวัยรุ่นแนวสตริงช่วงยุค 80 จากค่าย Original Sound นิธิทัศน์ โปรโมชั่น ในเวลาต่อมา) โดยสมาชิกของทางวงนั้น เป็นเด็กนักเรียนมัธยมปลายจากโรงเรียนบดินทร์เดชาเดิมทางวงมีชื่อเดิมว่า "ที กรุ๊ป" ต่อมาเมื่อทางวงได้รับ "สิทธิศักดิ์ กิจเต่ง" อดีตสมาชิกของวง ดิ อินโนเซ้นท์ เข้ามาร่วมวงจึงเปลี่ยนชื่อเป็น "ซัคเซส" ในที่สุดโดยทางวงได้ออกอัลบั้มเพียงอัลบั้มเดียว ชื่อ ชุดแรงรัก มีเพลงดัง ได้แก่ "รักมั่นคง" ซึ่งต่อมาวง เพื่อน นำกลับมาเรียบเรียงใหม่อีกครั้งหนึ่ง อยู่ในชุด แด่ที่รัก (พ.ศ. 2530)
ผลงานเพลง > ชุด แรงรัก (พ.ศ. 2526)

แรงรัก
ฤทธิ์รัก
ลม
รถไฟสายใต้
รักระทม
ใครหนอใคร
รักมั่นคง
ฉันกับเธอ
ชีวิตฉันมีแต่เธอ
สอนน้อง
ดูเพิ่ม

เพื่อน (วงดนตรีไทย)
นิธิทัศน์ โปรโมชั่น
เทศบาลนครนครสวรรค์

บทความนี้เกี่ยวกับเทศบาลนคร สำหรับความหมายอื่น ดูที่ นครสวรรค์ (แก้ความกำกวม)
| เทศบาลนครนครสวรรค์ |
| --- | --- |
เทศบาลนคร
ภาพมุมสูงของเทศบาลนครนครสวรรค์ มองจากเขากบ
   ตรา
สมญา: เมืองสี่แคว
คำขวัญ: สุขภาพดีถ้วนหน้า การศึกษาได้มาตรฐาน สาธารณูปโภคก้าวไกล ร่วมใจพัฒนา พาเศรษฐกิจรุ่งเรือง
ทน.นครสวรรค์ที่ตั้งของเทศบาลนครนครสวรรค์แสดงแผนที่จังหวัดนครสวรรค์ทน.นครสวรรค์ทน.นครสวรรค์ (ประเทศไทย)แสดงแผนที่ประเทศไทย
พิกัด: 15°42′48″N 100°08′07″E﻿ / ﻿15.71333°N 100.13528°E﻿ / 15.71333; 100.13528
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: นครสวรรค์
อำเภอ: เมืองนครสวรรค์
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: จิตตเกษมณ์ นิโรจน์ธนรัฐ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 27.87 ตร.กม. (10.76 ตร.ไมล์)
ประชากร (2566)
 • ทั้งหมด: 76,664 คน
 • ความหนาแน่น: 2,750.77 คน/ตร.กม. (7,124.5 คน/ตร.ไมล์)
รหัส อปท.: 03600102
ทางหลวง:  
ที่อยู่ สำนักงาน: สำนักงานเทศบาลนครนครสวรรค์  112 ถนนอรรถกวี ตำบลปากน้ำโพ อำเภอเมืองนครสวรรค์ จังหวัดนครสวรรค์ 60000
เว็บไซต์: www.nsm.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
นครสวรรค์ เป็นเทศบาลนครในอำเภอเมืองนครสวรรค์ จังหวัดนครสวรรค์ เป็นเมืองศูนย์กลางของจังหวัดนครสวรรค์ เดิมเป็นสุขาภิบาลเมืองนครสวรรค์ และเทศบาลเมืองนครสวรรค์ ต่อมาได้ยกฐานะเป็นเทศบาลนครนครสวรรค์เมื่อ พ.ศ. 2538 มีพื้นที่ครอบคลุมตำบลปากน้ำโพทั้งตำบล และบางส่วนของตำบลนครสวรรค์ตก ตำบลนครสวรรค์ออก ตำบลวัดไทรย์ และตำบลแควใหญ่ มีพื้นที่รวมทั้งสิ้น 27.78 ตารางกิโลเมตร มีจำนวนประชากรประมาณ 85,931 คน
ประวัติ

เมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2458 ได้มีการจัดตั้งสุขาภิบาลเมืองนครสวรรค์ ในท้องที่ตำบลปากน้ำโพตะวันตก และตำบลแควใหญ่ ของอำเภอเมืองนครสวรรค์ ต่อมาได้รับการยกฐานะเป็นเทศบาลเมืองนครสวรรค์ เมื่อวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2478 มีพื้นที่ปกครองประมาณ 1.47 ตารางกิโลเมตร และได้มีพระราชกฤษฎีกาเปลี่ยนแปลงเขตเทศบาล 2 ครั้ง ครั้งแรกเมื่อวันที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2493 ขยายพื้นที่เป็น 8.85 ตารางกิโลเมตร ครั้งที่สองเมื่อวันที่ 21 กันยายน พ.ศ. 2522 มีพื้นที่ปกครองประมาณ 27.87 ตารางกิโลเมตร ต่อมาเมื่อวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2538 ก็ได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น เทศบาลนครนครสวรรค์ มีผลบังคับใช้ตั้งแต่วันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2538 เป็นต้นมา
ภูมิศาสตร์

นครสวรรค์อยู่ห่างจากกรุงเทพมหานครไปทางทิศเหนือประมาณ 250 กิโลเมตร ที่ตั้งของเมืองนครสวรรค์เป็นจุดบรรจบกันของแม่น้ำสายหลักของประเทศไทยสองสาย ได้แก่ แม่น้ำปิง และแม่น้ำน่าน กลายเป็นแม่น้ำเจ้าพระยาซึ่งไหลลงใต้สู่กรุงเทพมหานครและออกสู่อ่าวไทย สภาพแวดล้อมของเมืองส่วนใหญ่เป็นที่ราบ และมีเนินเขาสูงประมาณ 110 เมตร
เขตเทศบาลนครนครสวรรค์ในปัจจุบัน ครอบคลุมตำบลต่าง ๆ ในอำเภอเมืองนครสวรรค์ ได้แก่ ตำบลปากน้ำโพทั้งตำบล ตำบลนครสวรรค์ตกเฉพาะหมู่ที่ 1, 4, 5, 9 และ 10 ตำบลนครสวรรค์ออก เฉพาะหมู่ที่ 1, 4, 5, 6 และ 7 ตำบลวัดไทรย์เฉพาะหมู่ที่ 10, 11, 12 และ 13 และตำบลแควใหญ่ เฉพาะหมู่ที่ 4, 7 และ 10 มีพื้นที่รวมทั้งสิ้น 27.78 ตารางกิโลเมตร
เศรษฐกิจ

ในเขตเทศบาลบริเวณใจกลางเมืองส่วนใหญ่จะเป็นศูนย์กลางพาณิชยกรรมและธุรกิจต่าง ๆ และพื้นที่ที่อยู่ต่อเนื่องจะเป็นบริเวณที่เป็นย่านที่อยู่อาศัยเดิม
การเมืองการปกครอง

เทศบาลนครนครสวรรค์เป็นการบริหารราชการส่วนท้องถิ่นในรูปแบบเทศบาล มีนายกเทศมนตรีและสมาชิกสภาเทศบาลมาจากการเลือกตั้ง โดยแบ่งเขตเลือกตั้งสมาชิกสภาเทศบาลออกเป็น 4 เขต มีสมาชิกทั้งหมด 24 คน แบ่งเขตการปกครองออกเป็นชุมชน รวมทั้งหมด 71 ชุมชน
สำนักงานเทศบาลนครนครสวรรค์ ปัจจุบันตั้งอยู่ที่ถนนอรรถกวี บริเวณเชิงเขาทางทิศใต้ของเขากบ ซึ่งเริ่มดำเนินการก่อสร้างตั้งแต่ปลายปี พ.ศ. 2536 โดยรื้ออาคารหลังเดิมออก อาคารหลังปัจจุบันนี้ได้รับพระราชทานนามอาคารว่า "อาคารเฉลิมพระเกียรติ 6 รอบพระชนมพรรษา" เพื่อเฉลิมพระชนมพรรษา 6 รอบ ในวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2542 และได้รับพระราชทานจากสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จทรงเปิดอาคาร เมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2542
การศึกษา

โรงเรียนอนุบาลนครสวรรค์
โรงเรียนอนุบาลเมืองนครสวรรค์
โรงเรียนเทศบาลวัดไทรใต้
โรงเรียนเทศบาลวัดปากน้ำโพใต้
โรงเรียนเทศบาลวัดพรหมจริยาวาส
โรงเรียนเทศบาลวัดวรนาถบรรพต
โรงเรียนเทศบาลวัดช่องคีรีศรีสิทธิวราราม
โรงเรียนเทศบาลวัดจอมคีรีนาคพรต
โรงเรียนเทศบาลวัดสุคตวราราม
โรงเรียนเทศบาลวัดไทรเหนือ
โรงเรียนกีฬาเทศบาลนครนครสวรรค์
โรงเรียนนครสวรรค์
โรงเรียนนวมินทราชูทิศ มัชฌิม
โรงเรียนสตรีนครสวรรค์
โรงเรียนลาซาลโชติรวีนครสวรรค์
โรงเรียนโพฒิสารศึกษา
โรงเรียนอนุชนวัฒนา
โรงเรียนเซนต์โยเซฟนครสวรรค์
วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีนครสวรรค์
วิทยาลัยเทคนิคนครสวรรค์
วิทยาลัยอาชีวศึกษานครสวรรค์
วิทยาลัยเทคโนโลยีภาคเหนือ
โรงเรียนสหพานิชยการ อำเภอเมืองนครสวรรค์
มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์
การขนส่ง > รถไฟ

การรถไฟแห่งประเทศไทย – สายเหนือ
สายหลัก: สถานีรถไฟนครสวรรค์ – สถานีรถไฟปากน้ำโพ – สถานีรถไฟบึงบอระเพ็ด
สายแยกจากสถานีรถไฟปากน้ำโพไปท่าข้าวกำนันทรง (ยกเลิกการใช้งาน)
การขนส่ง > ทางหลวง

ถนนพหลโยธิน
ถนนรังสิโยทัย, ถนนสีหราชเดโชชัย
สถานที่สำคัญ

บึงบอระเพ็ด
วัดจอมคีรีนาคพรต
อุทยานสวรรค์
ศาลเจ้าพ่อเทพารักษ์-เจ้าแม่ทับทิม
วัดวรนาถบรรพต
วัดนครสวรรค์
หอวัฒนธรรมจังหวัดนครสวรรค์
วัดคีรีวงศ์
หอชมเมืองนครสวรรค์
ต้นแม่น้ำเจ้าพระยา (ปากน้ำโพ)
พาสาน (อาคารสัญลักษณ์ ต้นแม่น้ำเจ้าพระยา)
สถานที่สำคัญ > ปากน้ำโพ

บทความหลัก: ปากน้ำโพ
บ้างเล่าว่าที่เรียกว่า ปากน้ำโพ ก็คือว่าเป็นบริเวณที่แม่น้ำปิง และน่านมาบรรจบกัน จึงเรียกว่า "ปากน้ำโผล่" และเพี้ยนมาเป็น "ปากน้ำโพ"  แต่ในปัจจุบันนักโบราณคดีระบุว่า พื้นที่บริเวณนี้เป็นปากน้ำของคลองโพ (คือส่วนหนึ่งของแม่น้ำน่านในปัจจุบัน โดยบรรจบกับแม่น้ำน่านก่อนแล้ว จึงไหลมาบรรจบกับแม่น้ำปิงที่ต้นแม่น้ำเจ้าพระยา) และชาวจีนพูดคำว่า "ปากน้ำโผล่" ได้ไม่ชัดเจน จึงเรียกว่า ปากน้ำโพ ดังเช่น ปากยม ปากชม ปากลัด และปากน้ำอื่น ๆ
อาคารเทศบาลนครนครสวรรค์
ภายในโรงเรียนนครสวรรค์
ปากน้ำโพ บริเวณต้นแม่น้ำเจ้าพระยาในเทศบาลนครนครสวรรค์
สมศักดิ์ บุญประชม

| สมศักดิ์ บุญประชม |
| --- | --- |

สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุบลราชธานี
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  14 พฤษภาคม พ.ศ. 2566
ก่อนหน้า: สมคิด เชื้อคง
เขตเลือกตั้ง: เขต 10
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2513 (54 ปี) จังหวัดอุบลราชธานี ประเทศไทย
พรรคการเมือง: ไทรวมพลัง

สมศักดิ์ บุญประชม (เกิด 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2513) เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุบลราชธานี เขต 10 สังกัดพรรคไทรวมพลัง นับเป็นหนึ่งในสองสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรของพรรคไทรวมพลังที่ได้รับเลือกตั้งแบบเหนือความคาดหมาย และเป็นประธานชมรมคนรักน้ำยืน
ประวัติ

สมศักดิ์ บุญประชม หรือ เสี่ยเชียง เกิดเมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2513 จบการศึกษาปริญญาตรี สาขาบริหารธุรกิจ จากมหาวิทยาลัยเวสเทิร์น
การทำงาน

สมศักดิ์ บุญประชม เป็นเจ้าของห้างหุ้นส่วนจำกัดอุบลลำปางก่อสร้าง (ศรีสมหวัง) สมศักดิ์ทำงานการเมืองโดยการลงพื้นที่ช่วยเหลือในการสร้างถนน ซ่อมแซมสาธารณะประโยชน์ที่ชำรุดทรุดโทรม พร้อมกับสร้างสนามกีฬา สนับสนุนอุปกรณ์กีฬา รวมทั้งจัดแข่งขันกีฬาเยาวชนระดับตำบล ระดับอำเภอ ไปร่วมงานบุญประเพณีประจำปี และในช่วงโควิด-19 ระบาด เขาเดินสายแจกเครื่องยังชีพ อุปกรณ์ดูแลผู้ป่วย แจกจ่ายแอลกอฮอล์และเวชภัณฑ์ให้ชาวบ้าน จนกระทั่งในปี 2566 เขาลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุบลราชธานี เขต 10 อำเภอน้ำยืน ในสังกัดพรรคเพื่อไทรวมพลัง และได้รับการเลือกตั้ง เอาชนะ สมคิด เชื้อคง อดีต ส.ส.หลายสมัยไปได้อย่างคาดไม่ถึง
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2567 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์มงกุฎไทย (ท.ม.)
ฎีกา

ฎีกา อาจหมายถึง
กฤษฎีกา, แผลงมาจาก "กติกา"
ฎีกา, ชื่อคัมภีร์หนังสือที่แก้หรืออธิบายคัมภีร์อรรถกถา
ถ้อยคำของพระพุทธเจ้า, เช่น มีพระพุทธฎีกาตรัสแก่พระอานนท์ว่า ทรงปลงอายุสังขารแล้ว อีกสามเดือนจะนิพพาน
ถ้อยคำของสมเด็จพระสังฆราช, เช่น สมเด็จพระบรมราชาธิบดีศรีมหาจักรพรรดิราชมีจิตศรัทธาอนุโมทนาด้วยกับพุทธฎีกาของพระสังฆราชฯ ในการตั้งมหาเถรสาริบุตรขึ้นเป็นพระมหาเถรปิยทัศศรีสาริบุตร
ฎีกานิมนต์, หนังสือที่เขียนนิมนต์พระสงฆ์
ใบฎีกา, ใบบอกบุญเรี่ยไร
ใบฎีกา, ตำแหน่งฐานานุกรมของพระสงฆ์ไทย
ฎีกา, คำร้องทุกข์ที่ราษฎรทูลเกล้าฯ ถวายต่อพระมหากษัตริย์
การอุทธรณ์ต่อศาลสูงสุด, การคัดค้านคำพิพากษาหรือคำสั่งศาลอุทธรณ์ ที่คู่ความยื่นเพื่อเสนอให้ศาลสูงสุดพิจารณาพิพากษาหรือวินิจฉัยชี้ขาด
ศาลฎีกา, ศาลยุติธรรมชั้นสูงสุดของประเทศไทย
เสียงซอ เลิศรัตนชัย

เสียงซอ เลิศรัตนชัย (9 มีนาคม พ.ศ. 2539 – ) เป็นนักกีฬาขี่ม้าทีมชาติไทย เธอได้รับ 2 เหรียญทองจากการแข่งขันขี่ม้ากระโดดข้ามเครื่องกีดขวาง ชิงแชมป์ยุวชนนานาชาติ ประจำปี 2013 ในประเภททีมความสูง 90 ซม. และอีเวนต์พิเศษระยะความสูง 115-120 ซม. ที่สนามแข่งทหารม้า 29 รักษาพระองค์ นอกจากนี้ เธอยังเป็นผู้ช่วยผู้ฝึกสอนขี่ม้าให้กับเยาวชนทีมชาติไทยรุ่นอายุไม่เกิน 15 ปีเข้าแข่งขี่ม้ากระโดดข้ามเครื่องกีดขวางที่ประเทศกัมพูชา ตลอดจนเป็นผู้ทำคะแนนนำในการคัดเลือกตัวแทนทีมชาติไทยในการแข่งขันซีเกมส์ 2013 ที่ประเทศพม่า
และในเช้ามืดวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2556 ตามเวลาประเทศไทย เสียงซอได้อันดับ 2 ในการแข่งขันขี่ม้าชิงแชมป์โลก เอฟอีไอเวิลด์จัมปิงชาลเลนจ์ 2013 รอบชิงชนะเลิศ ที่ประเทศเวเนซุเอลา
ประวัติ

เสียงซอเป็นบุตรสาวของควินิจ เลิศรัตนชัย  กับเพ็ญ พิสุทธิ์ การศึกษา ระดับปริญญาตรี จากคณะนิเทศศาสตร์  จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย สาขาวิชาการประชาสัมพันธ์ เอกโฆษณา ระดับปริญญาโท คณะวิทยาศาสตร์การกีฬา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย สาขาวิชาวิทยาศาสตร์การกีฬาและการออกกำลังกาย (การจัดการกีฬา) โดยก่อนที่เสียงซอจะขี่ม้าอย่างจริงจัง เธอมีความสนใจกีฬาว่ายน้ำมาก่อน แล้วจึงหันมาเล่นบาสเกตบอล, วอลเลย์บอล และฟุตบอล รวมถึงกีฬาอื่นอีกหลายชนิด กระทั่งพี่สาวของเธอที่มีชื่อว่า สายลับ เลิศรัตนชัย ได้เป็นนักกีฬาขี่ม้า เธอจึงหันมาฝึกกีฬาขี่ม้าและรู้สึกชอบกีฬาขี่ม้า โดยเสียงซอเริ่มหัดขี่ม้าครั้งแรกเมื่ออายุ 8 ขวบ ที่สโมสรบ้านคนรักม้า ปัจจุบัน เธอใช้ม้าฝึกซ้อมและแข่ง 2 ตัว ซึ่งเป็นม้าสายพันธุ์ KWPN ชื่อ "เอลโม่ บีบี" และ "วิกตอรี่ บีบี"
ในการแข่งขันชิงแชมป์ประเทศไทย ประจำปี 2555 เสียงซอชนะในประเภทกระโดดข้ามสิ่งกีดขวางโดยใช้ม้า "วิกตอรี่ บีบี" และได้อันดับ 2 โดยใช้ม้า "เอลโม่ บีบี" และในเดือนสิงหาคมของปีเดียวกันนี้ เธอเข้าแข่งขันรายการเพรซิเดนท์คัพ ชิงถ้วยนายกสมาคมขี่ม้าแห่งประเทศไทย ซึ่งเธอชนะในประเภทกระโดดข้ามสิ่งกีดขวาง ส่วนในวันที่ 16 ธันวาคม ของการแข่งกีฬาขี่ม้าในกีฬาแห่งชาติครั้งที่ 41 ที่สนามกองพันสัตว์ต่าง เสียงซอได้รับรางวัลเหรียญเงินจากรายการกระโดดข้ามเครื่องกีดขวาง ประเภทบุคคล โดยเธอใช้ม้าชื่อ "โทรฟี่" เข้าแข่งขัน
ในการแข่งขันชิงแชมป์ประเทศไทย ประจำปี 2556 ชิงถ้วยพระราชทานพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร รัชกาลที่ 9 เสียงซอได้เป็นแชมป์ในรุ่นยังไรเดอร์ และได้อันดับ 2 ของรุ่นซีเนียร์
เกียรติประวัติ

ชนะเลิศรุ่นหมวดเอ และหมวดบี รายการเอฟอีไอเวิลด์จัมปิงชาลเลนจ์ 2012
ชนะเลิศประเภททีม และชนะเลิศ รายการสปอนเซอร์คลาส รุ่นยังไรเดอร์ ที่ประเทศไทย
อันดับ 2 ประเภททีม การแข่งขันซีเอสไอ 1* โคเรีย 2013 ที่ประเทศเกาหลีใต้
อันดับ 3 ประเภทบุคคล การแข่งขันซีเอสไอเจ-บี โคเรีย 2012 รายการสปอนเซอร์คลาส รุ่นจูเนียร์ ที่ประเทศเกาหลีใต้
อันดับ 2 ประเภททีม และอันดับ 4 ประเภทบุคคล การแข่งขันซีเอสไอวาย-บี สิงคโปร์ 2012 รุ่นยังไรเดอร์ ที่ประเทศสิงคโปร์
ชนะเลิศ การแข่งขันชิงแชมป์ประเทศไทย ถ้วยพระราชทานคิงส์คัพ ประจำปี 2556
ชนะเลิศ การแข่งขันชิงแชมป์ประเทศไทย ประจำปี 2556 รุ่นยังไรเดอร์
เหรียญเงิน การแข่งขันขี่ม้ากระโดดข้ามเครื่องกีดขวาง ประเภทบุคคล กีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 41 ประจำปี 2555 ที่จังหวัดเชียงใหม่
ชนะเลิศ การแข่งขันชิงแชมป์ประเทศไทย ประจำปี 2555 รุ่นซีเนียร์
ชนะเลิศ การแข่งขันขี่ม้าเดอร์บี้ ชิงถ้วยพระราชทานสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ประจำปี 2555
ชนะเลิศ เพรซิเดนท์คัพ ถ้วยนายกสมาคมขี่ม้าฯ ประจำปี 2555
ชนะเลิศ การแข่งขันชิงแชมป์ประเทศไทย ประจำปี 2554 รุ่นจูเนียร์ และยังไรเดอร์
รางวัล

พ.ศ. 2553 - รางวัลไรซิงสตาร์ประจำปี จากสมาคมขี่ม้าแห่งประเทศไทย
พ.ศ. 2555 - รางวัลนักกีฬาหญิงดีเด่น กีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 41 ที่จังหวัดเชียงใหม่
พ.ศ. 2556 - รางวัลไรซิงสตาร์ออฟเดอะเยียร์ (รางวัลยอดเยี่ยมแห่งปี สาขาม้ากระโดดข้ามเครื่องกีดขวาง) จากพระเจ้าหลานเธอ พระองค์เจ้าสิริวัณณวรีนารีรัตน์ ในงานอีเควสเทรียนแชริตีไรซิงสตาร์อวอร์ดไนท์ 2013
แหล่งข้อมูลอื่น

เสียงซอ เลิศรัตนชัย ลูกดีเจชื่อดังและอดีตนางเอก ระเบิดฟอร์มเทพ! คว้าที่ 2 ขี่ม้าชิงแชมป์โลก[ลิงก์เสีย]
รางวัลศิลปกรรมแห่งชาติ

การจัดประกวดและแสดงศิลปกรรมแห่งชาติ จำกัดเฉพาะศิลปินสัญชาติไทย ให้ส่งผลงานศิลปกรรมเข้าร่วมประกวดและแสดง โดยมีจุดมุ่งหมายที่จะช่วยส่งเสริมวงการศิลปะในประเทศให้เจริญยิ่งขึ้นไป
โดยแบ่งประเภทของผลงานศิลปกรรมเป็น 4 ประเภท  ได้แก่ ประเภทจิตรกรรม ประติมากรรม ภาพพิมพ์ และสื่อประสม โดยรางวัลในแต่ละประเภทจะเรียกว่า รางวัลเกียรตินิยม อันดับ 1 เหรียญทอง  , รางวัลเกียรตินิยม  อันดับ 2 เหรียญเงิน และ รางวัลเกียรตินิยม  อันดับ 3 เหรียญทองแดง  ซึ่งผู้ที่ได้รางวัลดังกล่าวจะได้รับประกาศนียบัตรและเงินรางวัลจำนวนนึง
ประวัติ

การดำเนินการในการจัดแสดงศิลปกรรมแห่งชาติ ครั้งที่ 1 - 14 เป็นการดำเนินการร่วมกันระหว่าง กรมศิลปากร กับ มหาวิทยาลัยศิลปากร เนื่องจากในระยะแรกนั้นมหาวิทยาลัยศิลปากร เป็นมหาวิทยาลัยอยู่ในสังกัดของกรมศิลปากร กระทรวงศึกษาธิการ ต่อมามหาวิทยาลัยศิลปากร ได้ย้ายสังกัดไปขึ้นกับสำนักนายกรัฐมนตรีเช่นเดียวกับมหาวิทยาลัยอื่น ดังนั้นในการจัดแสดงครั้งที่ 15 เมื่อปี พ.ศ. 2507 มหาวิทยาลัยศิลปากรจึงได้ดำเนินการจัดการแสดงศิลปกรรมแห่งชาติโดยได้รับความร่วมมือจากกรมศิลปากรและสถาบันการศึกษาทางศิสปะเกือบทุกสถาบันจนกระทั่งถึงปัจจุบัน
ในการจัดประเภทของศิลปกรรมแห่งชาตินั้น  ระยะแรก ๆ มีการจัดแบ่งผลงานศิลปกรรมหลายประเภท  และมีการเปลี่ยนแปลงหลายครั้ง  อาจเนื่องมาจากเพื่อกระตุ้นผู้ที่ทำงานศิลปะหลายสาขา ในการแสดงศิลปกรรมแห่งชาติ ครั้งที่ 15 พ.ศ. 2507 ได้จัดแบ่งประเภทของงานชัดเจนขึ้นเป็น จิตรกรรม ประติมากรรม  และภาพพิมพ์  และมาปรับเปลี่ยนอีกครั้งในครั้งที่  27 ให้เพิ่มประเภทสื่อประสม เพื่อให้ศิลปินมีอิสระในการเลือกใช้สื่อมากขึ้นและเปิดโอกาสให้ศิลปินได้ทำงานในลักษณะแตกต่างออกไปจากศิลปะ 3 ประเภท รางวัลของผู้ชนะการประกวดในขั้นแรกนั้นไม่มีเงินรางวัล มีเพียงเหรียญรางวัลโดยได้แบ่งออกเป็น รางวัลเกียรตินิยมอันดับ 1 เหรียญทอง และเกียรตินิยมอันดับ 3 เหรียญทองแดง ศิลปินที่ได้รับเหรียญทองครบ 3 ครั้ง หรือได้เหรียญทอง 2 ครั้ง กับเหรียญเงินอีก 2 ครั้ง ในแต่ละประเภทจะได้รับเกียรติยกย่องให้เป็นศิลปินชั้นเยี่ยมซึ่งปัจจุบันมีศิลปินชั้นเยี่ยมทั้งหมด 19 คน
กรรมการคัดเลือกและตัดสินในระยะแรก มหาวิทยาลัยเป็นผู้กำหนดบุคคลที่จะมาเป็นกรรมการคัดเลือกและตัดสิน  โดยคัดมาจากผู้ทรงคุณวุฒิในด้านศิลปะสาขาต่างๆ  ต่อมาเมื่อการแสดงศิลปกรรมแห่งชาติครั้งที่ 28 จนถึงครั้งที่ 32 ได้มีการสรรหากรรมการคัดเลือกและตัดสิน  สำหรับการแสดงศิลปกรรมแห่งชาติครั้งที่ 52  นี้ คณะกรรมการประกอบด้วยศิลปินชั้นเยี่ยม  นักวิชาการศิลปะ และศิลปินอิสระ จำนวน 13 ท่าน ดำเนินการคัดเลือกและตัดสินผลงานศิลปกรรม
สำหรับงบประมาณในการดำเนินการจัดแสดงงานแต่ละครั้ง  ในยุคแรกนั้นได้รับงบประมาณสนับสนุนจากรัฐบาลและภาคเอกชนอื่นๆ  จนกระทั่งมาถึงการแสดงงานในครั้งที่ 28 บริษัท เอสโซ่ (ประเทศไทย) จำกัด (มหาชน) ได้เป็นผู้ให้การสนับสนุนมาโดยตลอดจนถึงปัจจุบันนี้ และ ธนาคารกรุงไทย จำกัด (มหาชน) ได้ให้การสนับสนุนรางวัลในการจัดซื้อผลงานศิลปกรรมจากผลงานที่ส่งเข้าร่วมประกวดในการแสดงศิลปกรรมแห่งชาติ  โดยเริ่มตั้งแต่ครั้งที่  49 เป็นครั้งแรก และได้สนับสนุนงบประมาณส่วนหนึ่งในการจัดการแสดงศิลปกรรมแห่งชาติเช่นกัน
การแสดงศิลปกรรมแห่งชาติ ครั้งที่ 13  ซึ่งตรงกับปี พ.ศ. 2505 เป็นปีที่ พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เสด็จพระราชดำเนินทรงเปิดการแสดงศิลปกรรมแห่งชาติเป็นครั้งแรกและในการแสดงศิลปกรรมแห่งชาติ ครั้งที่ 14 ได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานภาพฝีพระหัตถ์ให้อัญเชิญเข้าร่วมเป็นครั้งแรก และก็ยังพระราชทานภาพผลงานฝีพระหัตถ์ให้อัญเชิญเข้าร่วมแสดงด้วยทุกครั้ง