stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จอห์น ดอลตัน
ประวัติ

ดอลตันเกิดมาในฤดูหนาวในประเทศอังกฤษ ค.ศ. 1766 บิดาและมารดาเป็นคนในนิกายแควกเกอ โดยบิดาประกอบอาชีพทอผ้า เมื่อโตเป็นหนุ่มเป็นคนแข็งแรง ทนทาน และมีความคิดเมื่อครูให้ทำงานยาก ๆ ดอลตันจะไม่ยอมแพ้หรือขอให้ครูบอกคำตอบ แต่เขาจะทำด้วยตัวเองให้ได้ บางครั้งก็มีการพนันกับเพื่อน
จนกระทั่งดอลตันอายุครบ 12 ปี และมีความรู้ตามมาตรฐานของคนละแวกนั้นที่พอจะเป็นครูสอนหนังสือได้แล้ว เขาจึงปิดประกาศหน้าบ้านรับจ้างสอนหนังสือ พร้อมกับแจกกระดาษ ปากกา และหมึกฟรี สมัยนั้นกระดาษ ปากกา และหมึกหายากที่สุดในประเทศอังกฤษ ผู้คนก็สนใจมาเรียนกันตั้งแต่เด็ก ๆ จนอายุ 17 ปีก็ยังมี โรงเรียนดำเนินไปด้วยดี แต่เมื่อดอลตันอายุ 15 ปี เขาก็เข้าหุ้นกับพี่ชายที่เปิดโรงเรียนอยู่แล้ว
สองพี่น้องเอาวิชาเทคนิคไปสอนในโรงเรียน เพื่อหารายได้เพิ่มมากขึ้น แม้แต่ช่วยชาวเมืองในการดำเนินกิจการ รวมทั้งการเขียนมรดกให้ด้วย ปากกาในสมัยนั้นมีอานุภาพมาก ดอลตันหันมาทำนายดินฟ้าอากาศเพื่อเพิ่ม ความรู้ทางลมฟ้าอากาศให้แก่ชาวนา ทุกวันเขาต้องคอยสังเกตลมฟ้าอากาศเกือบทุกชั่วโมงเป็นกิจวัตรที่ทำติดต่อกันมาเป็นเวลา 57 ปีจนเสียชีวิต เขาใช้เครื่องมือหยาบ ๆ ที่ทำเองที่บ้าน ทำการวัดปริมาณน้ำฝน ในท้องที่ที่ฝนตกทุกวัน และได้ขายเครื่องมือเหล่านี้ให้แก่ชาวนา เพื่อว่าพวกนั้นจะได้ช่วยสังเกตดินฟ้าอากาศร่วมไปกับเขาด้วย
ปาฐกถาของดอลตันก็ได้มีขึ้น เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับธรรมชาติ ปรัชญาอันได้มาจากการสังเกตของเขา ประกอบด้วยเรื่อง "กฎของการเคลื่อนไหว สี ลม เสียง พระจันทร์ที่ขึ้นในเวลาเดียวกัน จันทรุปราคา ดาวเคราะห์ และน้ำขึ้นน้ำลง" แต่ปาฐกถาครั้งนี้ไม่ประสบความสำเร็จ ประชาชนรู้จักเขาดีเกินไปที่จะแตกตื่นมาฟังกัน เช่นเดียวกันกับหนังสือไวยากรณ์ซึ่งสอนในเรื่องการผูกประโยคอังกฤษที่เขาเป็นคนเขียน ก็ขายได้จำนวนน้อย
วันหนึ่ง ดอลตันซื้อถุงมาให้มารดา มารดาของเขารู้สึกยินดีที่ได้รับของขวัญชิ้นนี้และในเวลาเดียวกัน ก็รู้สึกฉงนใจด้วย "แกซื้อถุงมาให้แม่น่ะดีทีเดียว แต่นึกยังไงถึงเอาอย่างสีแจ๊ดมาเล่า" "นี่แหละเป็นสีที่เหมาะสำหรับเอาออกสังคม ก็มันไม่ใช่สีน้ำเงินแก่ที่รักษามารยาทเหรอ" จอห์นตอบ เขาเจอเหตุการณ์แนวนี้หลายครั้งจนเขาได้จัดตั้งทฤษฎีอธิบาย และปรากฏการณ์เช่นนี้เราเรียกกันในปัจจุบันว่าตาบอดสี
ดอลตันเข้าไปมีส่วนร่วมในการทดสอบความรู้ บรรดานักเคมีในสมัยนั้นก็ยังไม่สามารถจับหลักในการแปรผันของส่วนผสมของเครื่องยาเคมีได้ การค้นพบหลักเช่นนี้ทำให้ดอลตันต้องใช้ความพยายามอย่างมาก และความคิดอันสำคัญยิ่งก็ปรากฏในสมองของเขาทีละน้อย ๆ โดยอาศัยความรู้ทางด้านฟิสิกส์มาช่วย
จอห์น ดอลตัน เสียชีวิตเมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม ค.ศ. 1844 ที่เมืองแมนเชสเตอร์ ประเทศอังกฤษ
ผลงานการค้นพบ

ทฤษฎีเกี่ยวกับอะตอม (Atomatic Theory)
ค้นพบกฎความดันย่อย
อธิบายสาเหตุของตาบอดสี
พิมพ์หนังสือ สังเกตการณ์ทางอุตุนิยมวิทยา
จอห์น มากูฟูลี

| จอห์น มากูฟูลี |
| --- | --- |


ประธานาธิบดีแทนซาเนีย
ดำรงตำแหน่ง 5 พฤศจิกายน ค.ศ. 2015 – 17 มีนาคม ค.ศ. 2021
รองประธานาธิบดี: Samia Hassan Suluhu
ก่อนหน้า: Jakaya Kikwete
ถัดไป: ซาเมีย ซาลูฮู
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 29 ตุลาคม ค.ศ. 1959(1959-10-29) Chato, ดินแดนแทนกันยีกา (แทนซาเนียในปัจจุบัน)
เสียชีวิต: 17 มีนาคม ค.ศ. 2021(2021-03-17) (61 ปี) ดาร์-เอส-ซาลาม แทนซาเนีย
คู่สมรส: Janeth Magufuli
บุตร: 2
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยดาร์เอสซาลาม, มหาวิทยาลัยโดโดมา
เว็บไซต์: บัญชีทวิตเตอร์ทางการ
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้:  แทนซาเนีย
สังกัด: กำลังป้องกันประชาชน
ประจำการ: กรกฎาคม ค.ศ. 1983 – มิถุนายน ค.ศ. 1984

จอห์น ปอมเบ โจเซฟ มากูฟูลี (อังกฤษ: John Pombe Joseph Magufuli) เป็นอดีตนักการเมืองแทนซาเนียและประธานาธิบดีคนที่ 5 ของแทนซาเนียซึ่งดำรงตำแหน่งระหว่าง ค.ศ. 2015 – 2021
| ด ค กประธานาธิบดีแทนซาเนีย |
| --- | --- | --- | --- |
|  |  จูลีอุส เญเรเร  Ali Hassan Mwinyi  เบนจามิน แมคาปา  จากายา กิกเวเต  จอห์น มากูฟูลี  ซาเมีย ซาลูฮู  |  จูลีอุส เญเรเร  Ali Hassan Mwinyi  เบนจามิน แมคาปา  จากายา กิกเวเต  จอห์น มากูฟูลี  ซาเมีย ซาลูฮู  |  |
| ด ค กหัวหน้ารัฐบาลเครือจักรภพ |
| --- | --- |
  กัสตอน บราวนี   แอนโทนี แอลบานีส   ฮิวเบิร์ต มินนิส   เศข หาสินา   มีอา ม็อต์ลีย์   ดีน แบร์โรว   มูเควตซี มาซีซี   ฮัสซานัล โบลเกียห์   ปอล บียา   จัสติน ทรูโด   นิคอส คริสโตอูลิเดส   รูสเวลต์ สเกอร์ริต   แฟรงก์ ไบนีมารามา   อาดามา บาร์โรว์   นานา อากูโฟ-อัดโด   คีท มิตเชลล์   เดวิด แกรงเจอร์   นเรนทระ โมที   แอนดรูว์ โฮลเนส   วิลเลียม รูโต   ทาเนตี มาเมา   แซม เมทเคน   ลาซารัส ชาเควรา   อันวาร์ อิบราฮิม   อีบราฮิม โมฮัมเหม็ด โซลีห์   โจเซฟ มัสกัต   ปราวินด์ จุกเนาธ์   ฟีลีปึ ญูซี   นันโกโล เอ็มบุมบา   ลิโอเนล ไอน์กิเมอา   คริสโตเฟอร์ ลักซัน   โบลา ตินูบู   เชห์บาซ ชารีฟ   เจมส์ มาราปี   พอล คากาเม   ทิโมธี ฮาร์ริส   แอลเลน แชสตาเนท   แรลฟ์ กอนซัลเวส   นาโอมี มาตาอาฟา   ดานี ฟอร์   จูเลียส มาดา บิโอ   ลอว์เรนซ์ หว่อง   มนาสเซ โซกาวร์   ไซริล รามาโฟซา   โคฐาภยะ ราชปักษะ   รัสเซลล์ ดาลามินี   ซาเมีย ซาลูฮู   อากีลิสิ ปอฮิวา   เคธ โรว์เลย์   อีเนเล โซโปอากา   โยเวรี มูเซเวนี   เคียร์ สตาร์เมอร์   บ็อบ ลัฟแมน   ฮาเคนเด ฮิชิเลมา
จอห์น คาร์เพนเตอร์

| จอห์น คาร์เพนเตอร์ |
| --- | --- |
คาร์เพนเตอร์ ในปี 2010
เกิด: จอห์น ฮาเวิร์ด คาร์เพนเตอร์  (1948-01-16) 16 มกราคม ค.ศ. 1948 (76 ปี) คาร์เธจ, นิวยอร์ก, สหรัฐ
อาชีพ: ผู้กำกับภาพยนตร์ นักเขียนบทผู้อำนวยการสร้าง นักตัดต่อภาพยนตร์นักแต่งเพลง นักดนตรี คีย์บอร์ด
ปีปฏิบัติงาน: 1969–ปัจจุบัน
คู่สมรส: แอเดรียน บาร์โบ  (สมรส 1979; หย่า 1984) แซนดี้ คิง  (สมรส 1990)
บุตร: 1
จอห์น ฮาเวิร์ด คาร์เพนเตอร์ (อังกฤษ: John Howard Carpenter) เกิดเมื่อวันที่ 16 มกราคม ค.ศ. 1948 เป็นผู้กำกับภาพยนตร์เจ้าของรางวัลออสการ์ นักเขียนบท โปรดิวเซอร์ นักตัดต่อภาพยนตร์ นักประพันธ์เพลงและในบางครั้งเป็นนักแสดง ถึงแม้ว่าเขาจะทำงานภาพยนตร์หลากหลายแนว แต่ชื่อของเขาเป็นที่รู้จักในเรื่องภาพยนตร์สยองขวัญและนวนิยายวิทยาศาสตร์
ผลงานเด่นของคาร์เพนเตอร์ คืองานเขียนบท และกำกับภาพยนตร์เกี่ยวกับฆาตกรโรคจิต "ไมเคิล ไมเยอร์ส" ใน Halloween (1978) ที่เขากำกับเองในภาคแรก และเป็นผู้อำนวยการสร้าง เขียนบท หรือ แต่งเพลงประกอบในภาคอื่นๆ อีก 7 ภาค เป็นผลงานสร้างชื่อให้กับเจมี ลี เคอร์ติส รองมาคือ The Fog (1980), Christine (1983) ภาพยนตร์สยองขวัญเกี่ยวกับรถยนต์ผีสิง จากนวนิยายของสตีเฟน คิง,  Starman (1984) ภาพยนตร์ไซไฟ นำแสดงโดยเจฟ บริดเจส, Escape from New York (1991) และ Escape from L.A. (1996) ภาพยนตร์ไซไฟ นำแสดงโดยเคิร์ต รัสเซลล์
ผลงานภาพยนตร์

ดาร์ก สตาร์ (1974)
แอสซอลท์ ออน พรีซิงท์ 13 (1976)
ฮัลโลวีนเลือด (1978)
เดอะฟ็อก (1980)
แหกนรกนิวยอร์ค (1981)
เดอะติงค์: ไอ้ตัวเขมือบโลก (1982)
คริสติน: เก๋งปีศาจ (1983)
สตาร์แมน: มนุษย์ดวงดาว (1984)
ศึกมหัศจรรย์พ่อมดใต้โลก (1986)
พรินซ์ ออฟ ดาร์กเนสส์ (1987)
ไม่ใช่ผี ไม่ใช่คน (1988)
มนุษย์ล่องหน (1992)
ผีสมองคน (1994)
มฤตยูเงียบกินเมือง (1995)
แหกด่านนรก แอลเอ (1996)
รับจ้างล้างพันธุ์แวมไพร์ (1998)
กองทัพปิศาจถล่มโลกอังคาร (2001)
เดอะ วอร์ด: หวีดลั่นวอร์ด (2010)
ผลตอบรับ

ผลตอบรับ ทั้งคำวิจารณ์และรายได้ จากการกำกับภาพยนตร์ทั้งหมด 18 เรื่องของ จอห์น คาร์เพนเตอร์
| ปี | เรื่อง | รอตเทนโทเมโทส์ | เมทาคริติก | เมทาคริติก | ทุนสร้าง | รายได้ทั่วโลก |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1974 | ดาร์ก สตาร์ |  80% (6.47/10) (25 รีวิว) |  | 66 (10 รีวิว) | $60,000 | — |
| 1976 | แอสซอลท์ ออน พรีซิงท์ 13 |  98% (7.79/10) (42 รีวิว) |  | 89 (7 รีวิว) | $100,000 | $11,748 |
| 1978 | ฮัลโลวีนเลือด |  96% (8.69/10) (68 รีวิว) |  | 81 (13 รีวิว) | $325,000 | $70,000,000 |
| 1980 | เดอะฟ็อก |  74% (6.55/10) (65 รีวิว) |  | 55 (11 รีวิว) | $1,100,000 | $21,448,782 |
| 1981 | แหกนรกนิวยอร์ค |  85% (7.02/10) (62 รีวิว) |  | 76 (12 รีวิว) | $6,000,000 | $25,245,925 |
| 1982 | เดอะติงค์: ไอ้ตัวเขมือบโลก |  84% (7.39/10) (63 รีวิว) |  | 57 (13 รีวิว) | $15,000,000 | $19,629,760 |
| 1983 | คริสติน: เก๋งปีศาจ |  69% (5.94/10) (29 รีวิว) |  | 57 (10 รีวิว) | $10,000,000 | $21,017,849 |
| 1984 | สตาร์แมน: มนุษย์ดวงดาว |  84% (6.87/10) (32 รีวิว) |  | 70 (8 รีวิว) | $24,000,000 | $28,744,356 |
| 1986 | ศึกมหัศจรรย์พ่อมดใต้โลก |  77% (6.66/10) (43 รีวิว) |  | 53 (14 รีวิว) | $25,000,000 | $11,100,000 |
| 1987 | พรินซ์ ออฟ ดาร์กเนสส์ |  58% (5.71/10) (36 รีวิว) |  | 50 (10 รีวิว) | $3,000,000 | $14,182,492 |
| 1988 | ไม่ใช่ผี ไม่ใช่คน |  86% (7.23/10) (63 รีวิว) |  | 54 (11 รีวิว) | $3,000,000 | $13,008,928 |
| 1992 | มนุษย์ล่องหน |  23% (4.63/10) (31 รีวิว) |  | 48 (19 รีวิว) | $40,000,000 | $14,358,033 |
| 1994 | ผีสมองคน |  59% (5.65/10) (46 รีวิว) |  | 53 (17 รีวิว) | $8,000,000 | $8,924,549 |
| 1995 | มฤตยูเงียบกินเมือง |  29% (3.94/10) (34 รีวิว) |  | 41 (14 รีวิว) | $22,000,000 | $9,418,365 |
| 1996 | แหกด่านนรก แอลเอ |  52% (5.6/10) (48 รีวิว) |  | 54 (21 รีวิว) | $50,000,000 | $25,477,365 |
| 1998 | รับจ้างล้างพันธุ์แวมไพร์ |  40% (5.22/10) (50 รีวิว) |  | 42 (19 รีวิว) | $20,000,000 | $20,308,772 |
| 2001 | กองทัพปิศาจถล่มโลกอังคาร |  21% (3.67/10) (105 รีวิว) |  | 35 (26 รีวิว) | $28,000,000 | $14,010,832 |
| 2010 | เดอะ วอร์ด: หวีดลั่นวอร์ด |  33% (4.41/10) (72 รีวิว) |  | 38 (18 รีวิว) | $10,000,000 | $5,343,820 |
| เฉลี่ย และ รวม | เฉลี่ย และ รวม |  64% (6.08/10) | 57 | 57 | $265.6 ล้าน | $322,231,576 |
0–59% คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ไม่ชอบ  60–74% คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ชอบ  75–100% คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ชอบมาก
สีแดง 0–19 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ไม่ชอบเลย 20–39 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ไม่ชอบ สีส้ม 40–60 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ให้ปานกลาง สีเขียว 61–80 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ชอบ 81–100 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ชอบมาก
N/A ไม่ปรากฏ, หาข้อมูลไม่ได้
$ ดอลลาร์สหรัฐ
จอห์น คูช แอดัมส์

John Couch Adams
จอห์น คูช แอดัมส์ (อังกฤษ: John Couch Adams - 5 มิถุนายน พ.ศ. 2356 - 21 มกราคม พ.ศ. 2435) นักคณิตศาสตร์ และนักดาราศาสตร์ชาวอังกฤษ ผู้ทำนายตำแหน่งดาวเนปจูนด้วยการคำนวณทางคณิตศาสตร์เพียงอย่างเดียว
ชีวิตและงาน

งานสำคัญที่สุดของแอดัมส์ คือการใช้วิธีทางคณิตศาสตร์เพียงอย่างเดียวในการทำนายตำแหน่งของ ดาวเนปจูน  หรือ ดาวเกตุ การคำนวณทำขึ้นเพื่อใช้อธิบายความผิดปกติของวงโคจรของดาวยูเรนัส หรือ ดาวมฤตยู เข้ากับกฎของเคเปลอร์และของนิวตัน ในขณะเดียวกันนั้น โดยไม่รู้กันได้มีนักคณิตศาสตร์ฝรั่งเศสชื่อ อูร์แบง เลอ แวรีเย ใช้วิธีคำนวณอย่างเดียวกันเพื่อช่วยโยฮันน์ กัลเลอ นักดาราศาสตร์ชาวเยอรมันค้นหาดาวเนปจูน ซึ่งถึงปัจจุบัน ก็ยังมีการถกเถียงกันถึงการค้นพบดาวดวงนี้กันอยู่บ้างคนแรกควรเป็นของผู้ใด
จอห์น คูช แอดัมส์ ได้รับการแต่งตั้งเป็นศาสตราจารย์โลวน์ดีน (ชื่อตำแหน่งศาสตราจารย์ที่มีชื่อเสียง) ที่มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์เป็นเวลารวม 33 ปี ตั้งแต่ พ.ศ. 2402 จนถึงวันแก่กรรม แอดัมส์ได้รับรางวัลเหรียญทองจากราชสมาคมดาราศาสตร์ในปี พ.ศ. 2409 และในปี พ.ศ. 2427 ได้เข้าร่วมประชุมวิชาการเมอริเดียนนานาชาติในฐานะผู้แทนประเทศอังกฤษ
แอดัมส์ได้รับเกียรตินำชื่อไปตั้งชื่อหลุมอุกกาบาตบนดวงจันทร์ ชื่อวงแหวนรอบนอกสุดของดาวเนปจูน และดาวเคราะห์น้อย ที่ชื่อ "1966 แอดัมส์" มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ตั้งรางวัลแอดัมส์ (Adams Prize) อันเก่าแก่และมีเกียรติสำหรับนักดาราศาสตร์ ห้องสมุดส่วนตัวของแอดัมส์อยู่ในความดูแลของมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์เช่นกัน
ดูเพิ่ม

ดาวเนปจูน
รางวัลแอดัมส์ (อังกฤษ)
แหล่งข้อมูลอื่น

Biography on the St Andrews database
Awarding of RAS gold medal: MNRAS 26 (1866) 157
AJ 11 (1892) 112
MNRAS 53 (1892) 184
Obs 15 (1892) 173
จอร์จ สตินนีย์

| จอร์จ สตินนีย์ |
| --- | --- |
ภาพถ่ายคนร้าย จอร์จ สตินนีย์ใน ค.ศ. 1944
เกิด: จอร์จ จูเนียส สตินนีย์ จูเนียร์ 21 ตุลาคม ค.ศ. 1929(1929-10-21) ไพน์วูด รัฐเซาท์แคโรไลนา สหรัฐ
เสียชีวิต: 16 มิถุนายน ค.ศ. 1944(1944-06-16) (14 ปี) โคลัมเบีย รัฐเซาท์แคโรไลนา สหรัฐ
สาเหตุเสียชีวิต: ประหารชีวิตด้วยการช็อตไฟฟ้า
สุสาน: Calvary Baptist Church Cemetery, แพกซ์วิลล์ รัฐเซาท์แคโรไลนา สหรัฐ
สถานะทางคดี:   ถูกประหารชีวิตบนเก้าอี้ไฟฟ้า (19:30 น. (EDT), 16 มิถุนายน 1944; 80 ปีก่อน (1944-06-16)) พ้นโทษแล้ว (16 ธันวาคม ค.ศ. 2014) 

พิพากษาลงโทษฐาน: ฆาตกรรม (พ้นโทษหลังเสียชีวิต)
บทลงโทษ: ประหารชีวิต
วันที่ถูกจับ: มีนาคม ค.ศ. 1944
 
จอร์จ จูเนียส สตินนีย์ จูเนียร์ (อังกฤษ: George Junius Stinney Jr.; 21 ตุลาคม ค.ศ. 1929 – 16 มิถุนายน ค.ศ. 1944) เป็นเด็กชายผิวดำในสหรัฐซึ่งถูกประหารชีวิตด้วยเก้าอี้ไฟฟ้าเมื่อ ค.ศ. 1944 หลังถูกพิพากษาอย่างรวบรัดว่า มีความผิดฐานสังหารเด็กผู้หญิงสองคน ต่อมาใน ค.ศ. 2014 มีการกลับคำพิพากษาดังกล่าว เพราะกระบวนพิจารณาในสมัยนั้นไม่เป็นธรรม
ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1944 เด็กชายสตินนีย์วัย 14 ปีถูกจับกุมด้วยต้องสงสัยว่า ฆ่าเด็กหญิงสองคนตายในแอลโคลู เซาท์แคโรไลนา ซึ่งเป็นบ้านเกิดของเขา การพิจารณาคดีมีขึ้นเพียงวันเดียว และคณะลูกขุนซึ่งเป็นคนผิวขาวทั้งหมดใช้เวลา 10 นาทีประชุมปรึกษากันก่อนลงมติว่า เขามีความผิดจริง เขาถูกประหารในเดือนมิถุนายน ปีนั้น นับเป็นบุคคลที่อายุน้อยที่สุดคนหนึ่งที่ถูกประหารในสหรัฐ
พยานหลักฐานชิ้นเดียวในคดี คือ ข้อกล่าวอ้างของเจ้าหน้าที่ที่ว่า สตินนีย์รับสารภาพหลังถูกจับกุม แต่ก็ไม่เคยมีบันทึกคำรับสารภาพเป็นลายลักษณ์อักษร นอกจากนี้ ไม่มีการบันทึกกระบวนพิจารณาของศาลเอาไว้ และไม่มีการอุทธรณ์
ในช่วงหลายสิบปีหลังสตินนีย์ถูกประหาร มีการวิพากษ์วิจารณ์อย่างกว้างขวางถึงการวินิจฉัยความผิดของเขา การมีอยู่ของคำรับสารภาพตามที่เจ้าหน้าที่อ้างถึง และกระบวนการยุติธรรมที่ชวนตั้งคำถาม มีทนายความและนักกิจกรรมกลุ่มหนึ่งสืบสวนคดีของเขาจนนำไปสู่การรื้อฟื้นคดีขึ้นใน ค.ศ. 2013 กระทั่งเดือนธันวาคม ค.ศ. 2014 ศาลเคลื่อนที่ (circuit court) ก็กลับคำพิพากษาเดิมที่ให้เขามีความผิดและต้องโทษประหารชีวิต โดยให้เหตุผลว่า เขาไม่ได้รับการพิจารณาอย่างเป็นธรรม ไม่มีทนายความที่มีประสิทธิภาพ และถูกละเมิดสิทธิตามรัฐธรรมนูญแก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 6) ศาลกล่าวด้วยว่า การประหารเด็กอายุ 14 ปีเป็นการลงโทษที่โหดร้ายและผิดธรรมดาซึ่งขัดต่อรัฐธรรมนูญแก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 8)
ความเป็นมาของคดี

ใน ค.ศ. 1944 เด็กชายสตินนีย์ วัย 14 ปี อาศัยอยู่ ณ แอลโคลู ในเซาท์แคโรไลนา สหรัฐ พร้อมกับบิดา คือ จอร์จ สตินนีย์ ซีเนียร์ (George Stinney Sr.), มารดา คือ ไอมี (Aime), พี่ชาย คือ จอห์น (John) อายุ 17 ปี, น้องชาย คือ ชาลส์ (Charles) อายุ 12 ปี, และน้องสาวสองคน คือ แคเทอริน (Katherine) อายุ 10 ปี กับไอมี (Aime) อายุ 7 ปี บิดาของเขาทำงานที่โรงเลื่อยประจำเมือง และครอบครัวของเขาพำนักอยู่ ณ อาคารที่นายจ้างของเขาจัดหาให้ ในเมืองนั้นคนผิวขาวและคนผิวดำแยกอยู่กัน ต่างฝ่ายแทบจะไม่มีปฏิสัมพันธ์ต่อกัน ชุมชนของทั้งสองกลุ่มมีรางรถไฟคั่นกลาง
วันที่ 23 มีนาคม ค.ศ. 1944 เด็กหญิงผิวขาวสองคน คือ เบตตี จูน บินนิกเกอร์ (Betty June Binnicker) อายุ 11 ปี และแมรี เอมมา เทมส์ (Mary Emma Thames) อายุ 7 ปี ถูกพบเป็นศพกลางโคลนตมในคูน้ำของชุมชนฝั่งคนผิวดำ ทั้งสองมีการบาดเจ็บจากการกระทบกระแทก (blunt trauma) ที่ใบหน้าและศีรษะ กะโหลกศีรษะมีรอยแตก ทั้งนี้ เพราะถูกตีด้วยสิ่งเทียมอาวุธ (improvised weapon) ซึ่งบ้างก็รายงานว่า เป็นโลหะทื่อ บ้างก็ว่า เป็นซี่รางรถไฟ รายงานการชันสูตรระบุว่า บาดแผลดังกล่าวเกิดขึ้นเพราะ "ของทื่อ หัวมน ขนาดประมาณค้อน" (blunt instrument with a round head, about the size of a hammer) และทั้งสองคนไม่ได้ถูกล่วงละเมิดทางเพศ เยื่อพรหมจารียังอยู่ดี แต่อวัยวะเพศของเด็กหญิงเบตตีมีรอยฟกช้ำเล็กน้อย
ก่อนหน้านี้ วันที่ 22 มีนาคม ค.ศ. 1944 มีผู้เห็นเด็กหญิงทั้งสองขี่จักรยานออกไปชมดอกไม้ด้วยกัน เมื่อผ่านที่อยู่ของสตินนีย์ ทั้งสองแวะถามสตินนีย์ และไอมี น้องสาว ว่า รู้จักดอกเมย์พ็อป (maypop) ไหม มีที่ใดบ้าง ครั้นเวลาผ่านไป เด็กหญิงทั้งสองไม่กลับบ้าน จึงมีการตั้งคณะค้นหา ซึ่งจอร์จ สตินนีย์ ซีเนียร์ บิดาของสตินนีย์ ก็เข้าร่วมด้วย จนมาพบศพทั้งสองในวันที่ 23
ครั้นวันที่ 24 มีนาคม ค.ศ. 1944 ข่าวที่รายงานด้วยเสียงตามสายระบุว่า นายอำเภอ (sheriff) แถลงว่า สตินนีย์เป็นผู้ต้องสงสัยและถูกจับกุมเรียบร้อยแล้ว ทั้งยังว่า เขารับสารภาพต่อเจ้าหน้าที่และพาไปเอา "แท่งเหล็กที่ซุกซ่อนไว้" (hidden piece of iron) ซึ่งเป็นอาวุธที่ใช้ก่อเหตุด้วย
การสืบสวน

สตินนีย์ถูกจับพร้อมด้วยพี่ชาย คือ จอห์น แต่จอห์นได้รับการปล่อยตัวในภายหลัง เมื่อสตินนีย์ถูกจับแล้ว บิดาของเขาถูกไล่ออกจากโรงเลื่อย ครอบครัวของเขาต้องระเห็จออกจากบ้านพักของนายจ้าง และไม่ได้พบเขาอีกเลยจนกระทั่งขึ้นเสร็จการพิจารณาคดี เขาถูกนำตัวไปขังไว้ในคุกที่โคลัมเบียซึ่งห่างจากเมืองที่เกิดเหตุไป 50 ไมล์ เพราะเกรงว่า ถ้าขังไว้ในพื้นที่แล้วจะถูกรุมประชาทัณฑ์
แถลงการณ์ที่เขียนด้วยมือระบุว่า เจ้าหน้าที่ผู้จับกุม คือ เอช.เอส. นิวแมน (H.S. Newman) รองผู้ว่าการเทศมณฑลแคเรนดอน (Clarendon County deputy) นิวแมนกล่าวว่า "ผมจับเด็กชายนาม จอร์จ สตินนีย์ เขารับสารภาพแล้วบอกผมว่า แท่งเหล็กยาวราว 15 นิ้วนั้นไปเอาได้ที่ไหน เขาว่า เขายัดไว้ในคูที่อยู่ห่างจากจักรยาน [ของผู้ตาย] ไปราวหกฟุต" (I arrested a boy by the name of George Stinney. He then made a confession and told me where to find a piece of iron about 15 inches were [sic] he said he put it in a ditch about six feet from the bicycle.) แต่ไม่ปรากฏบันทึกคำรับสารภาพที่สตินนีย์ลงชื่อไว้แต่ประการใด
ครูชาวแอฟริกัน-อเมริกันที่โรงเรียนของสตินนีย์อ้างว่า สตินนีย์มีประวัติทะเลาะวิวาทที่โรงเรียน ครั้งหนึ่ง เขาใช้มีดทำเด็กหญิงคนหนึ่งเป็นแผลถลอก แต่ไอมี น้องสาวของเขา โต้แย้งว่า ไม่เป็นความจริง นอกจากนี้ หญิงผิวขาวคนหนึ่งในท้องที่นั้นอ้างว่า สตินนีย์เคยข่มขู่จะฆ่าตนและเพื่อนก่อนจะเกิดเหตุฆาตกรรมรายนี้ และยังว่า สตินนีย์นั้นเป็นที่รู้กันทั่วว่า เป็นอันธพาล
การพิจารณาคดี

กระบวนพิจารณาทั้งหมด ซึ่งรวมถึง การเลือกลูกขุน ใช้เวลาเพียงหนึ่งวัน ลูกขุนที่ได้รับเลือกเป็นคนผิวขาวทั้งหมด ระหว่างพิจารณา คนผิวขาวกว่า 1,000 คนออกันอยู่ในห้องพิจารณา แต่คนผิวดำไม่ได้รับอนุญาตให้เข้ามาแม้แต่คนเดียว
ศาลตั้งชาลส์ พลาวเดน (Charles Plowden) นักการเมืองซึ่งกำลังหาเสียงเลือกตั้งท้องถิ่นอยู่ เป็นทนายความฝ่ายจำเลย พยานหลักฐานชิ้นเดียวในคดี คือ คำให้การของเจ้าพนักงานตำรวจสามนายที่ระบุว่า สตินนีย์รับสารภาพเรียบร้อยแล้ว และพลาวเดนไม่คัดค้านการใช้พยานหลักฐานนี้เอาผิดสตินนีย์ อนึ่ง พลาวเดนยังไม่คัดค้านที่โจทก์นำเสนอข้อความสองฉบับที่อ้างว่า มาจากคำให้การด้วยวาจาของสตินนีย์ แม้ข้อความทั้งสองจะแย้งกันเอง โดยฉบับหนึ่งว่า เขารับว่า เด็กหญิงหนึ่งในสองคนนั้นตกหล่ม เขาเข้าไปช่วย แต่เด็กหญิงทั้งสองทำร้ายเขา เขาจึงกระทำตอบโต้เป็นเชิงป้องกันตัว ส่วนอีกฉบับว่า เขารับว่า เขาสะกดรอยตามเด็กหญิงทั้งสองไป แล้วฆ่าแมรีเป็นคนแรก ตามด้วยเบตตีเป็นคนที่สอง นอกเหนือไปจากนี้แล้วก็ไม่มีวัตถุพยานที่เชื่อมโยงเขาเข้ากับเหตุการณ์อีก
ฝ่ายโจทก์นำเสนอพยานบุคคลเพิ่มเติมสามปาก คือ หลวงพ่อฟรานซิส แบตสัน (Reverend Francis Batson) ผู้พบศพเด็กหญิง และแพทย์สองคนซึ่งชันสูตรศพเด็กหญิง ศาลอนุญาตให้ถกกันเรื่องความเป็นไปได้ที่จะมีการข่มขืนกระทำชำเรา แม้ว่ารายงานการชันสูตรศพระบุชัดเจนว่า เรื่องนี้ไม่มีพยานหลักฐานรับรอง ส่วนทนายความฝ่ายจำเลยกลับไม่นำเสนอพยานบุคคลสักปาก ไม่ถามค้านพยานโจทก์ และแทบจะไม่ต่อสู้การนำสืบของโจทก์เลย การไต่สวนใช้เวลาสองชั่วโมงครึ่ง คณะลูกขุนใช้เวลาอีก 10 นาทีประชุมกันแล้วลงมติว่า สตินนีย์มีความผิดตามฟ้อง ตุลาการจึงพิพากษาให้ประหารชีวิตเขาด้วยเก้าอี้ไฟฟ้า ไม่มีการบันทึกกระบวนพิจารณา และทนายความฝ่ายจำเลยไม่อุทธรณ์
ครอบครัวสตินนีย์ขอให้โอลิน ดี. จอห์นสตัน (Olin D. Johnston) ผู้ว่าการเซาท์แคโรไลนา อภัยโทษสตินนีย์ เพราะอายุยังน้อย แต่คนอื่น ๆ เสนอให้ดำเนินการตามคำพิพากษา ซึ่งจอห์นสตันปฏิบัติตาม จอห์นสตันกล่าวแก่ผู้ขออภัยโทษให้สตินนีย์ว่า "คุณอาจสนใจที่จะรู้ว่า สตินนีย์ฆ่าเด็กหญิงคนน้องเพื่อข่มขืนคนพี่ จากนั้นก็ฆ่าคนพี่แล้วข่มขืนศพเธอ 20 นาทีต่อมา เขาหวนกลับมาแล้วพยายามข่มขืนเธออีก แต่ศพแข็งทื่อไปแล้ว เรื่องทั้งหมดนี้เขายอมรับเอง" (It may be interesting for you to know that Stinney killed the smaller girl to rape the larger one. Then he killed the larger girl and raped her dead body. Twenty minutes later he returned and attempted to rape her again, but her body was too cold. All of this he admitted himself.) แต่การกล่าวอ้างดังกล่าวขัดกับรายงานการชันสูตร
ตั้งแต่สตินนีย์ถูกจับไปจนถึงถูกประหาร เขาได้รับอนุญาตให้พบหน้าบิดามารดาเพียงครั้งเดียว คือ ที่เรือนจำโคลัมเบียหลังการพิจารณาสิ้นสุดลงแล้ว
การประหารชีวิต

วันที่ 16 มิถุนายน ค.ศ. 1944 เวลา 19:30 นาฬิกา สตินนีย์ถูกประหารที่เรือนจำเซาท์แคโรไลนา (South Carolina Penitentiary)
เนื่องจากเขาสูงเพียง 155 เซนติเมตร และหนักเพียง 40 กิโลกรัมเศษ ซึ่งนับว่าตัวเล็กมากเมื่อเทียบกับนักโทษผู้ใหญ่โดยทั่วไป เจ้าพนักงานจึงผูกเขาติดกับเก้าอี้ประหารอย่างยากลำบาก นอกจากนี้ หน้ากากประหารที่ทำไว้สำหรับผู้ใหญ่ก็หลวมเกินไปสำหรับเขา เมื่อเขาถูกไฟฟ้า 2,400 โวลต์ช็อตเป็นรอบแรก หน้ากากจึงร่วงตกลงมา สี่นาทีหลังจากการปล่อยกระแสไฟฟ้ารอบแรก เจ้าพนักงานก็แถลงว่า เขาเสียชีวิตแล้ว ตั้งแต่เกิดเหตุฆาตกรรมจนถึงประหารเขานับเป็นเวลาได้ 83 วัน
อ่านเพิ่ม

South Carolina v. George Stinney, Jr., S. C. Circuit Ct. (Dec. 16, 2014)(order vacating 1944 judgment of conviction)
Blow, Charles M. (December 21, 2014). "Pursuing Justice for All". New York Times.
แหล่งข้อมูลอื่น

จอร์จ สตินนีย์ ที่ไฟน์อะเกรฟ
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  สหรัฐ  เกาหลี  โปแลนด์
จอห์น คิว ตัดเส้นตายนาทีมรณะ

| จอห์น คิว ตัดเส้นตายนาทีมรณะ |
| --- | --- |
โปสเตอร์ภาพยนตร์
กำกับ: นิค แคสซาเฟตส์
เขียนบท: เจมส์ เคิร์นส
อำนวยการสร้าง: มาร์ก เบิร์ก โอเรน โคเลส
นักแสดงนำ: เดนเซล วอชิงตัน โรเบิร์ต ดูวัล เจมส์ วู้ดส์ แอนน์ เฮช คิมเบอร์ลี เอลิซ เรย์ เลออตต้า
กำกับภาพ: โรจิเออร์ สตอฟฟ์เฟอร์
ตัดต่อ: ดีดี้ อัลเลน
ดนตรีประกอบ: แอรอน ซิกแมน
บริษัทผู้สร้าง: Evolution Entertainment 
ผู้จัดจำหน่าย: New Line Cinema
วันฉาย:   15 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2002 (2002-02-15) 
ความยาว: 116 นาที
ประเทศ: สหรัฐอเมริกา
ภาษา: อังกฤษ
ทุนสร้าง: $36 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ
ทำเงิน: $102.69 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ
จอห์น คิว ตัดเส้นตายนาทีมรณะ (อังกฤษ: John Q) เป็นภาพยนตร์แอคชั่นสัญชาติอเมริกา ที่ออกฉายในปี ค.ศ. 2002 กำกับโดย แอนดี้ เชิง นำแสดงโดย เดนเซล วอชิงตัน, โรเบิร์ต ดูวัล, เจมส์ วู้ดส์, แอนน์ เฮช, คิมเบอร์ลี เอลิซ, เรย์ เลออตต้า
เนื้อเรื่องย่อ

จอห์น คิว อาร์ชิบอล์ด ชายธรรมดาคนหนึ่งที่ทำงานในโรงงาน เขามีครอบครัวที่น่ารัก เดนิส ภรรยา และไมเคิล ลูกชายที่เป็นเสมือนโลกทั้งหมดของเขาเมื่อไมเคิลตกอยู่ในอาการป่วยอย่างรุนแรง ต้องการผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจอย่างเร่งด่วน ซึ่งจอห์น คิวไม่สามารถหาเงินได้อีกทั้งกรมธรรม์ประกันชีวิตของเขาก็ไม่ได้ครอบคลุม เขาจึงปฏิญาณว่าจะทำทุกอย่าง เพื่อช่วยให้ลูกชายของเขามีชีวิตอยู่รอด เมื่อเวลาและทางเลือกกำลังจะหมดไป การเดิมพันจึงกลายเป็นความหวังเดียวของเขา เขาจึงยึดห้องฉุกเฉินเป็นที่จับตัวประกันขณะที่จอห์น คิว อยู่กับตัวประกันที่ไม่รู้เรื่องอยู่ภายในห้องฉุกเฉิน ซึ่งหลายคนอยู่ในสภาพที่ต้องการรักษาพยาบาล เขาต้องเผชิญหน้ากับตำรวจนักเจรจาต่อรองตัวประกัน และหัวหน้าตำรวจเลือดร้อนซึ่งต้องการให้เรื่องราวจบลงโดยเร็ว
นักแสดงนำ

เดนเซล วอชิงตัน รับบท จอห์น คิว อาร์ชิบอล์ด
โรเบิร์ต ดูวัล รับบท แฟรงค์ เกรมส์
เจมส์ วู้ดส์ รับบท ดร. เรย์มอนด์ เทิร์นเนอร์
แอนน์ เฮช รับบท รีเบคก้า เพนน์
คิมเบอร์ลี เอลิซ รับบท เดนิส อาร์ชิบอล์ด
เรย์ เลออตต้า รับบท กัส มอนเร
แหล่งข้อมูลอื่น

จอห์น คิว ตัดเส้นตายนาทีมรณะ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
จอห์น คิว ตัดเส้นตายนาทีมรณะ ที่รอตเทนโทเมโทส์
จอห์น คิว ตัดเส้นตายนาทีมรณะ ที่บ็อกซ์ออฟฟิศโมโจ
จอสส์ วีดอน

| จอสส์ วีดอน |
| --- | --- |
วีดอน ในงาน แซนดีเอโกคอมมิก-คอน 2015
เกิด: โจเซฟ ฮิล วีดอน  (1964-06-23) มิถุนายน 23, 1964 (60 ปี) นครนิวยอร์ก, รัฐนิวยอร์ก, สหรัฐ
อาชีพ: ผู้ผลิตภาพยนตร์ นักเขียนหนังสือการ์ตูน นักแต่งเพลง
ปีปฏิบัติงาน: 1989–ปัจจุบัน
คู่สมรส: ไค โคล  (สมรส 1995; หย่า 2016)
บุตร: 2
โจเซฟ ฮิล "จอสส์" วีดอน (อังกฤษ: Joseph Hill "Joss" Whedon) เกิดเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน ค.ศ. 1964 เป็นนักเขียนบท ผู้อำนวยการสร้าง ผู้กำกับภาพยนตร์และโทรทัศน์ ในบางครั้งเป็นนักประพันธ์เพลงและนักแสดง เขาก่อตั้งบริษัท มูแทนต์เอนีมีโพรดักชันส์ เขาเป็นที่รู้จักในฐานะเป็นผู้สร้างและโชว์รันเนอร์ ซีรีส์โทรทัศน์อย่าง มือใหม่ปราบผี (1997–2003), แองเจิ้ล (1999–2004), ไฟร์ฟลาย (2002) และ ดอลล์เฮาส์ (2009–2010) เขายังเป็นที่รู้จักในการทำงานด้านภาพยนตร์ สื่อออนไลน์ และเขาเป็นผู้เขียนบทและกำกับภาพยนตร์ซูเปอร์ฮีโร่จักรวาลภาพยนตร์มาร์เวลเรื่อง ดิ อเวนเจอร์ส (2012) และ อเวนเจอร์ส: มหาศึกอัลตรอนถล่มโลก (2015)
ผลงาน > ภาพยนตร์

| ปี | เรื่อง | ตำแหน่ง> ผู้กำกับ | ตำแหน่ง> เขียนบท | ตำแหน่ง> ผู้อำนวยการสร้าง | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1992 | บั๊ฟฟี่ มือใหม่สยบค้างคาวผี | ไม่ | ใช่ | ไม่ |  |
| 1995 | ทอย สตอรี่ | ไม่ | ใช่ | ไม่ |  |
| 1997 | เอเลี่ยน 4: ฝูงมฤตยูเกิดใหม่ | ไม่ | ใช่ | ไม่ |  |
| 2000 | ไทตั้น เอ.อี. ศึกกู้จักรวาล | ไม่ | ใช่ | ไม่ |  |
| 2001 | แอตแลนติส ผจญภัยอารยนครสุดขอบโลก | ไม่ | เขียนเรื่อง | ไม่ |  |
| 2005 | ล่าสุดขอบจักรวาล | ใช่ | ใช่ | ไม่ |  |
| 2012 | แย่งตาย ทะลุตาย | ไม่ | ใช่ | ใช่ | ผู้ช่วยผู้กำกับสองด้วย |
| 2012 | ดิ อเวนเจอร์ส | ใช่ | ใช่ | ไม่ |  |
| 2012 | มัช อะดู อะเบาท์ น็อตติ้ง | ใช่ | ใช่ | ใช่ | ประพันธ์ดนตรีและตัดต่อด้วย |
| 2014 | นัยน์ตาสื่อหัวใจ | ไม่ | ใช่ | ฝ่ายบริหาร |  |
| 2015 | อเวนเจอร์ส: มหาศึกอัลตรอนถล่มโลก | ใช่ | ใช่ | ไม่ |  |
| 2017 | จัสติซลีก | ไม่มีเครดิต | ใช่ | ไม่ | กำกับและเขียนบท ถ่ายซ่อมภาพยนตร์ด้วย |
ผลงาน > โทรทัศน์

| ปี | เรื่อง | ผู้กำกับ | เขียนบท | ผู้อำนวยการสร้าง ฝ่ายบริหาร | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1989–1990 | โรเซ่อานน์ | ไม่ | ใช่ | ไม่ |  |
| 1990 | พาเรนท์ฮูด | ไม่ | ใช่ | ใช่ |  |
| 1997–2003 | มือใหม่ปราบผี | ใช่ | ใช่ | ใช่ | ผู้สร้าง / กำกับ 28 ตอน และ เขียนบท 25 ตอน |
| 1999–2004 | แองเจิ้ล | ใช่ | ใช่ | ใช่ | ร่วมสร้าง / กำกับ 7 ตอน และ เขียนบท 12 ตอน |
| 2002–2003 | ไฟร์ฟลาย | ใช่ | ใช่ | ใช่ | ผู้สร้าง / กำกับ 3 ตอน และ เขียนบท 5 ตอน |
| 2007 | ดิ ออฟฟิศ | ใช่ | ไม่ | ไม่ | ตอน: "บิซิเนส สคูล" และ "บรานช์ วอร์ส" |
| 2009–2010 | ดอลล์เฮาส์ | ใช่ | ใช่ | ใช่ | ผู้สร้าง / กำกับ 3 ตอน และ เขียนบท 5 ตอน |
| 2010 | กลี | ใช่ | ไม่ | ไม่ | ตอน: "ดรีม ออน" |
| 2013–ปัจจุบัน | ชี.ล.ด์. ทีมมหากาฬอเวนเจอร์ส | ใช่ | ใช่ | ใช่ | ร่วมสร้าง / ตอน: "นำร่อง" |
| 2021 | เดอะ เนเวอร์ส | ใช่ | ใช่ | ใช่ | ผู้สร้าง |