stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อัล มาร์ติโน

| Al Martino |
| --- | --- |
อัล มาร์ติโน ในปี 2005
สารนิเทศภูมิหลัง
เกิด: 7 ตุลาคม ค.ศ. 1927 แจสเปอร์ ชินี
เสียชีวิต: 13 ตุลาคม ค.ศ. 2009 สปริงฟิลด์ เพนซิลเวเนีย
คู่สมรส: Jenny Furini Gwendolyn Wenze Judi Martino  
อาชีพ: นักร้อง นักแสดง
ปีที่แสดง: 1951 - 2009
สังกัด: Capitol
อัล มาร์ติโน (7 ตุลาคม ค.ศ. 1927 - 13 ตุลาคม ค.ศ. 2009) นักร้องและนักแสดงชาวอเมริกันเชื้อสายอิตาเลียน มีชื่อเสียงในช่วงทศวรรษ 1960 ถึงกลางทศวรรษ 1970   ผลงานเพลงที่มีชื่อเสียง เช่นเพลง "Here in My Heart", "I Love You Because", "Spanish Eyes", "Love Is Blue" และ 	"Speak Softly Love"
อัล มาร์ติโน เดิมชื่อ แจสเปอร์ ชินี (Jasper Cini)  เกิดที่ฟิลาเดลเฟีย เพนซิลเวเนีย บิดามารดาอพยพมาจากมอลตาและทำงานเป็นช่างก่อสร้าง  อัล มาร์ติโน ยังเป็นที่รู้จักในชื่อ จอห์นนี ฟอนเทน (Johnny Fontane) เป็นตัวละครนักร้องที่สนิทสนมกับครอบครัวคอร์เลโอเน ในภาพยนตร์เรื่อง เดอะก็อดฟาเธอร์ (1972) และ เดอะก็อดฟาเธอร์ ภาค 3 (1990) ที่มาร์ติโนรับบท และร้องเพลงประกอบภาพยนตร์ จำนวนสามเพลง คือ "Speak Softly Love" (ภาคแรก), "I Have But One Heart" (ภาคแรก) และ "To Each His Own" (ภาคสาม)  ว่ากันว่าตัวละครนี้ถอดแบบมาจากชีวิตจริงของแฟรงก์ ซินาตรา ที่มีความเกี่ยวพันกับแก๊งมาเฟีย  และยังใกล้เคียงกับชีวิตจริงของตัวมาร์ติโนเองด้วย
อัล มาร์ติโน เสียชีวิตเมื่อวันที่ 13 ตุลาคม ค.ศ. 2009 ด้วยวัย 82 ปี ที่บ้านพักในวัยเด็กที่สปริงฟิลด์ เพนซิลเวเนีย  ก่อนหน้าจะเสียชีวิตไม่นาน มาร์ติโนเพิ่งเสร็จจากการบันทึกเสียงอัลบัมใหม่ ชื่อ “Thank You for Being My Wife” ที่อุทิศให้กับจูดี มาร์ติโน ภรรยาของเขา
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บทางการ
Al Martino ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
ประวัติ อัล มาร์ติโน[ลิงก์เสีย] จากไทยโพสต์
สมาชิกวุฒิสภาจังหวัดบุรีรัมย์

จังหวัดบุรีรัมย์ มีการเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาครั้งแรก ในปี 2543 มีจำนวนสมาชิกวุฒิสภา จำนวน 5 คน และมีการเลือกตั้งครั้งล่าสุด เมื่อปี 2557 มีจำนวนสมาชิกวุฒิสภาจังหวัดละ 1 คนทั่วประเทศ
ประวัติศาสตร์

หลังจากที่ประเทศไทยมีการประกาศใช้รัฐธรรมนูญฉบับใหม่ ในปี 2540 จึงได้มีการเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาครั้งแรกในประเทศไทย ตามบทบัญญัติของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2540 มาตรา 315 ซึ่งบัญญัติให้สมาชิกวุฒิสภามาจากการเลือกตั้งโดยตรงของประชาชน โดยกำหนดให้มีการเลือกตั้งในวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2543 จังหวัดบุรีรัมย์มีจำนวนสมาชิกวุฒิสภาในการเลือกตั้งครั้งแรก จำนวน 5 คน คือ การุณ ใสงาม อุษณีย์ ชิดชอบ พันตำรวจเอก สุรพงศ์ ไผ่นวล พร เพ็ญพาส และ เพิ่มพูน ทองศรี
นักการเมืองที่ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภามากครั้งที่สุด คือ 2 สมัย ได้แก่ นายทวีศักดิ์ คิดบรรจง
สมาชิกวุฒิสภาสตรีคนแรกของจังหวัดบุรีรัมย์ คือ นางสาวอุษณีย์ ชิดชอบ (จากการเลือกตั้งใน พ.ศ. 2543)
ตระกูลการเมืองที่ได้รับเลือกตั้งมากที่สุด คือ
ทองศรี (3 คน) ได้แก่ เพิ่มพูน ทองศรี รุ่งโรจน์ ทองศรี และ เสริมศักดิ์ ทองศรี
รายนามสมาชิกวุฒิสภาจังหวัด > ชุดที่ 8-9; พ.ศ. 2543-2549

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ลำดับ | ชุดที่ 8 พ.ศ. 2543 | ชุดที่ 9 พ.ศ. 2549 |
| 1 | การุณ ใสงาม | ชัย ชิดชอบ |
| 2 | อุษณีย์ ชิดชอบ | วันรบ อิศรางกูร ณ อยุธยา |
| 3 | พันตำรวจเอก สุรพงศ์ ไผ่นวล | ทวีศักดิ์ คิดบรรจง |
| 4 | พร เพ็ญพาส | รุ่งโรจน์ ทองศรี |
| 5 | เพิ่มพูน ทองศรี | พัชรี เพชรสว่าง |
รายนามสมาชิกวุฒิสภาจังหวัด > ชุดที่ 10-11; พ.ศ. 2551-2557

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ลำดับ | ชุดที่ 10 พ.ศ. 2551 | ชุดที่ 11 พ.ศ. 2557 |
| 1 | ทวีศักดิ์ คิดบรรจง | เสริมศักดิ์ ทองศรี |
รูปภาพ

นายการุณ ใสงาม
นายชัย ชิดชอบ
สิทธิศักดิ์ ยนต์ตระกูล

| สิทธิศักดิ์ ยนต์ตระกูล |
| --- | --- |


สมาชิกวุฒิสภา
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 18 มีนาคม พ.ศ. 2506 (61 ปี) จังหวัดกาฬสินธุ์

นายสิทธิศักดิ์  ยนต์ตระกูล  (18 มีนาคม 2506 -) เป็นสมาชิกวุฒิสภา จังหวัดกาฬสินธุ์
การศึกษา

วิศวกรรมศาสตรบัณฑิต (โยธา) มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต (การจัดการ) มหาวิทยาลัยโกลเด้นเกท สหรัฐอเมริกา
ประสบการณ์

กรรมการผู้จัดการ โตโยต้ากาฬสินธุ์
ประธานหอการค้าจังหวัดกาฬสินธุ์
กรรมการหอการค้าไทย
กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิสภามหาวิทยาลัยราชภัฏกาฬสินธุ์
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2564 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2557 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
หลี่จิ้ง

หลี่จิ้ง (จีน: 李靖; พินอิน: Lǐ Jìng) หรือ ถักทะลีทีอ๋อง (จีน: 托塔李天王; พินอิน: Tuō Tǎ Lǐ Tiān Wáng, "โลกบาลหลี่ผู้ถือเจดีย์", Pagoda-Bearing Heavenly King Li) ได้รับต้นแบบมาจากหลี่จิ้งขุนศึกในสมัยราชวงศ์ถังและท้าวเวสสุวรรณ หลี่จิ้งมีบุตรสามคน คือ จินจา มูจา และนาจา
หลี่จิ้งได้รับการแต่งตั้งจากองค์เง็กเซียนฮ่องเต้ได้เป็นขุนพลสวรรค์ มีอาวุธคู่กายคือ เจดีย์ 7 ชั้น ที่เคยจับซุนหงอคงขังเอาไว้ เจดีย์นี้สามารถกักขังได้ทั้งวิญญาณ ภูตผีปีศาจ หรือแม้แต่เทพเจ้า เมื่อหลี่จิ้งจะลงมาโปรดสัตว์โลกจะมีนาจาตามมาด้วยทุกครั้ง
หลี่จง

องค์ชายหลี่จง (จีน: 李忠 , 1186 – 6 มกราคม 1208) พระนามรองว่า เจิ้งเปิ่น  (正本) มีพระอิสริยยศเป็น เจ้าชายแห่งหยัน (燕王) รัชทายาทแห่ง ราชวงศ์ถัง โดยพระองค์เป็นพระราชโอรสองค์ใหญ่ใน จักรพรรดิถังเกาจง (หลี่จื้อ) ได้รับการสถาปนาเป็นรัชทายาทเมื่อ พ.ศ. 1195
ในปีเดียวกัน จักรพรรดินีอู่ ได้มีพระประสูติกาลพระราชโอรสพระองค์แรกคือองค์ชาย หลี่หง จากนั้นอีก 4 ปีคือ พ.ศ. 1199 องค์ชายรัชทายาทหลี่จงถูกปลดจากตำแหน่งรัชทายาทลงเป็นสามัญชนพร้อมกับถูกกักบริเวณโดยองค์ชายหลี่หงได้รับการสถาปนาเป็นรัชทายาทแทน
ต่อมาเมื่อ ช่างกฺวัน อี๋ ผู้เป็นอัครมหาเสนาบดีในขณะนั้นได้กราบทูลให้จักรพรรดิเกาจงปลดจักรพรรดินีอู่ออกจากตำแหน่งแต่ไม่สำเร็จเมื่อ พ.ศ. 1207 จักรพรรดินีอู่จึงป้ายสีช่างกฺวัน อี๋และอดีตองค์ชายรัชทายาทหลี่จงว่าคิดคดกันเป็นกบฏทำให้จักรพรรดิเกาจงตัดสินพระทัยประทานยาพิษแก่อดีตองค์ชายรัชทายาทหลี่จงจนสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 6 มกราคม พ.ศ. 1208
จากนั้นในการปกครองสมัยที่ 2 ของ จักรพรรดิถังจงจง ผู้เป็นพระอนุชาต่างพระมารดาได้สถาปนาพระเชษฐาต่างพระมารดาพระองค์นี้เป็นองค์ชายดังเดิม
อัล ทาราโซน่า

| อัล ทาราโซน่า |
| --- | --- |
เกิด: 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2512
อัล ทาราโซน่า (Al Tarazona) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2512 ที่เมือง Tagum City จังหวัด Davao del Norte ประเทศฟิลิปปินส์ สถิติการชก 73 ครั้ง ชนะ 32 (น็อค 7) เสมอ 8 แพ้ 33
ประวัติ

อัล ทาราโซน่าขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 10 กันยายน พ.ศ. 2531 เสมอกับ เจสซี มัลโด ก่อนที่ทาราโซน่าจะชกกับมัลโดอีกครั้งและเป็นฝ่ายชนะคะแนนได้สำเร็จ จากนั้น ทาราโซน่าได้ขึ้นชกในฟิลิปปินส์ตลอด แพ้บ้าง ชนะบ้าง โดยเคยเสมอกับรูดี้ อีดาโน่เมื่อ พ.ศ. 2534 ต่อมา ใน พ.ศ. 2535 ทาราโซน่ามาชกในไทยครั้งแรก เมื่อ 21 มิถุนายน ซึ่งเป็นฝ่ายแพ้คะแนนชนะ ป.เปาอินทร์ จากนั้น ทาราโซน่ากลับไปชกชนะที่ฟิลิปปินส์อีกครั้ง ก็ได้ชิงแชมป์เงารุ่นมินิฟลายเวท IBF เมื่อ 6 กันยายน พ.ศ. 2535 ซึ่งทาราโซน่าเป็นฝ่ายแพ้น็อค รัตนพล ส.วรพิน ยก 5 ไม่ได้แชมป์ จากนั้น ทาราโซน่าได้ไปชิงแชมป์ OPBF รุ่นมินิมัมเวทที่เกาหลีใต้เมื่อ 8 เมษายน พ.ศ. 2536 ทาราโซนาเป็นฝ่ายแพ้คะแนน คิม จินโฮ ไป
ทาราโซน่ายังขึ้นชกชนะที่ฟิลิปปินส์เป็นส่วนใหญ่ และได้มาชกนอกรอบในไทยอีกเมื่อ พ.ศ. 2538 ซึ่งเป็นฝ่ายแพ้คะแนน สมาน ส.จาตุรงค์ และแพ้น็อค พงษ์ศักดิ์เล็ก ศิษย์คนองศักดิ์ ยก 8 จากนั้น กลับไปชกที่ฟิลิปปินส์ชนะนิค เซียนทอยและรามิล จิเวโร แล้วมาชกนอกรอบในไทยในช่วง พ.ศ. 2538 – 2539 แพ้น็อค ศรพิชัย พิษณุราชันย์ ยก 2 แพ้น็อค สงคราม ป.เปาอินทร์ ยก 1 และแพ้คะแนนพยัคฆ์ นครหลวงโปรโมชั่น จากนั้นได้ชิงแชมป์ PABA รุ่นมินิมัมเวทเมื่อ 6 มีนาคม พ.ศ. 2540 ก็เป็นฝ่ายแพ้น็อค ขวัญใจ สามเคแบตเตอรี ยก 6 ไม่ได้แชมป์
หลังจากนั้นในช่วง พ.ศ. 2540 – 2542 ทาราโซน่ายังมาชกนอกรอบในไทยหลายครั้ง แพ้วันดี สิงห์วังชา ห้าดาว ซีพียิม ฤทธิชัย เกียรติประภัสร์ และยังได้ไปชกนอกรอบที่ญี่ปุ่นและเกาหลีใต้ แต่ไม่ได้ชิงแชมป์อีก ทาราโซน่ามีโอกาสได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์เมื่อ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2543 ซึ่งเป็นช่วงปลายของการชกมวย และเขาก็แพ้น็อค โรเดล มายอลแค่ยกแรก ทาราโซน่าขึ้นชกแพ้รวดอีกสองครั้ง หลังจากชกแพ้คะแนน โจวี โอราเซียนเมื่อ 15 มกราคม พ.ศ. 2545 ทาราโซน่าหยุดชกไปถึง 3 ปี กลับมาชกอีกครั้งเมื่อ 29 มกราคม พ.ศ. 2548 แพ้น็อค ฉัตรชัย อีลิทยิม ยก 2 จากนั้นก็ไม่ได้ขึ้นชกมวยอีกเลย
เกียรติประวัติ

เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
ชิงแชมป์เงารุ่นมินิฟลายเวท IBF เมื่อ 6 กันยายน 2535 แพ้น็อค รัตนพล ส.วรพิน ยก 5 ที่ สมุทรปราการ
ชิงแชมป์ OPBF รุ่นมินิฟลายเวทเมื่อ 8 เมษายน พ.ศ. 2536 แพ้คะแนน คิม จินโฮ (เกาหลีใต้) ที่ เกาหลีใต้
ชิงแชมป์ PABA รุ่นมินิมัมเวทเมื่อ 6 มีนาคม 2540 แพ้น็อค ขวัญใจ 3เคแบตเตอรี่ ยก 6 ที่ ยโสธร
รายนามผู้เชิญธงชาติเข้าสู่สนามในพิธีเปิดการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2008

รายนามนักกีฬาที่เชิญธงชาติเข้าสู่สนามในพิธีเปิดโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 วันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2551 เรียงตามลำดับที่เข้าสู่สนาม โดยกรีซเป็นประเทศแรก และประเทศจีนเจ้าภาพเป็นอันดับสุดท้ายตามธรรมเนียมโอลิมปิก ส่วนประเทศอื่นจะเรียงตามลำดับขีดในการเขียนอักษรจีนอย่างง่าย

| 182 |  ออสเตรีย (AUT) | 奥地利 | Aòdìlì | Hans-Peter Steinacher | เรือใบ (ทอร์นาโด) |
| 183 |  พม่า (MYA) | 缅甸 | Miǎndiàn | Phone Myint Tayzar | พายเรือแคนู/คายัก |
| 184 |  สวิตเซอร์แลนด์ (SUI) | 瑞士 | Ruìshì | โรเจอร์ เฟดเดอเรอร์ | เทนนิส |
| 185 |  สวีเดน (SWE) | 瑞典 | Ruìdiǎn | คริสเตียน โอลสัน | กรีฑา |
| 186 |  นาอูรู (NRU) | 瑙鲁 | Nǎolǔ | Itte Detenamo | ยกน้ำหนัก |
| 187 |  มองโกเลีย (MGL) | 蒙古 | Mēnggǔ | Mahgal Bayarjavhlan | ยูโด |
| 188 |  สิงคโปร์ (SIN) | 新加坡 | Xīnjiāpō | หลี่ เจียเว่ย | เทเบิลเทนนิส |
| 189 |  นิวซีแลนด์ (NZL) | 新西兰 | Xīn Xīlán | Mahe Drysdale | เรือพาย |
| 190 |  อิตาลี (ITA) | 意大利 | Yìdàlì | อันโตนิโอ รอสซี | พายเรือแคนู/คายัก (น้ำนิ่ง) |
| 191 |  เซเนกัล (SEN) | 塞内加尔 | Sāinèijiāěr | Bineta Diedhiou | เทควันโด |
| 192 |  เซอร์เบีย (SRB) | 塞尔维亚 | Sāiěrwéiyà | Jasna Šekarić | ยิงปืน |
| 193 |  เซเชลส์ (SEY) | 塞舌尔 | Sàishéěr | Georgie Cupidon | แบดมินตัน |
| 194 |  เซียร์ราลีโอน (SLE) | 塞拉利昂 | Sàilā Lìáng | Solomon Bayoh | กรีฑา |
| 195 |  ไซปรัส (CYP) | 塞浦路斯 | Sāipǔlùsī | George Achilleos | ยิงปืน |
| 196 |  เม็กซิโก (MEX) | 墨西哥 | Mòxīgē | พอลลา เอสปิโนซา | กระโดดน้ำ |
| 197 |  เลบานอน (LIB) | 黎巴嫩 | Líbānèn | Ziad Richa | ยิงปืน |
| 198 |  เยอรมนี (GER) | 德国 | Déguó | Dirk Nowitzki | บาสเก็ตบอล |
| 199 |  มอลโดวา (MDA) | 摩尔多瓦 | Móěrduōwǎ | Nicolai Ceban | มวยปล้ำ (ฟรีสไตล์) |
| 200 |  โมนาโก (MON) | 摩纳哥 | Mónàgē | Mathias Raymond | เรือพาย |
| 201 |  โมร็อกโก (MAR) | 摩洛哥 | Móluògē | Abdelkader Kada | กรีฑา (ผู้ฝึกสอน) |
| 202 |  ออสเตรเลีย (AUS) | 澳大利亚 | Aòdàlìyà | James Tomkins | เรือพาย |
| 203 |  แซมเบีย (ZAM) | 赞比亚 | Zànbǐyà | Hastings Bwalya | มวยสากลสมัครเล่น |
| 204 |  จีน (CHN) | 中国 | Zhōngguó | เหยา หมิง | บาสเก็ตบอล |
อิงเงอริดแห่งเดนมาร์ก

เจ้าหญิงอิงเงอริด สเวนสแด็ทเทอร์แห่งเดนมาร์ก (Ingerid หรืออาจมีการสะกดว่า Ingrid [อิงกริด] คริสต์ศตวรรษที่ 11 - หลัง ค.ศ. 1093) ทรงเป็นเจ้าหญิงเดนมาร์กและสมเด็จพระราชินีแห่งนอร์เวย์ จากการอภิเษกสมรสกับพระเจ้าโอลาฟที่ 3 แห่งนอร์เวย์
เจ้าหญิงอิงเงอริดเป็นพระธิดานอกสมรสในพระเจ้าสเวนที่ 2 แห่งเดนมาร์ก ไม่หลักฐานแน่ชัดว่าพระราชินีหรือพระสนมผู้ใดเป็นพระชนนีของเจ้าหญิงอิงเงอริด
เจ้าหญิงอิงเงอริดอภิเษกสมรสกับพระเจ้าโอลาฟที่ 3 แห่งนอร์เวย์ใน ค.ศ. 1067 การอภิเษกสมรสครั้งนี้เป็นการสร้างสนธิสัญญาสันติภาพระหว่างเดนมาร์กและนอร์เวย์ และพระนางได้เป็นสมเด็จพระราชินีแห่งนอร์เวย์หลังจากการอภิเษกสมรสในปีเดียวกัน เพื่อให้ความเป็นพันธมิตรเข้มแข็งขึ้น จึงมีการให้พระเชษฐภคินีต่างพระชนนีของกษัตริย์โอลาฟที่ 3 คือ เจ้าหญิงอิงเงอเกิร์ดแห่งนอร์เวย์เสกสมรสกับเจ้าชายโอลาฟแห่งเดนมาร์ก พระเชษฐาของพระราชินีอิงเงอริด
อิงเงอริดจึงเป็นพระมเหสีและพระราชินีอย่างเป็นทางการของกษัตริย์โอลาฟที่ 3 แต่ไม่มีเรื่องราวบันทึกถึงในช่วงที่ทรงเป็นสมเด็จพระราชินีนอร์เวย์มากนัก สมเด็จพระราชินีอิงเงอริดไม่ทรงมีพระโอรสธิดากับกษัตริย์โอลาฟ หลังจากกษัตริยืโอลาฟสวรรคตในค.ศ. 1093 จากพงศาวดารที่ไม่มีการยืนยันแน่ชัดระบุว่า สมเด็จพระพันปีหลวงอิงเงอริดย้ายไปประทับที่ซองและเสกสมรสใหม่กับสเวน บรินยูล์ฟสันแห่งเออร์ลันด์ โดยมีรายงานว่าทรงมีธิดา 1 คนคือ ฮอลคัตลา สเวนสแด็ทเทอร์ พระนางทรงปลีกพระองค์ประทับอย่างสงบหลังจากทรงตกพุ่มหม้าย และไม่มีอะไรบ่งบอกว่าพระนางทรงมีส่วนร่วมทางการเมืองหลังการสวรรคตของพระสวามี
เชิงอรรถ

↑  Norske dronninger fra 900-tallet til vår tid (Store norske leksikon)
↑  Ingerid Svendsdatter – utdypning (Store norske leksikon)
↑  Olav 3 Haraldsson Kyrre  (Store norske leksikon)
↑  Ingerid, Dronning af Norge
วัดสัมพันธวงศารามวรวิหาร

| วัดสัมพันธวงศารามวรวิหาร |
| --- | --- |


ที่ตั้ง: เลขที่ 579 ถนนทรงสวัสดิ์ แขวงสัมพันธวงศ์ เขตสัมพันธวงศ์ กรุงเทพมหานคร 10100
ประเภท: พระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดวรวิหาร
นิกาย: ธรรมยุติกนิกาย
เจ้าอาวาส: พระเทพวชิโรดม (ณัฐเมธี สุภเสโน)
เว็บไซต์: http://www.watsamphan.com/
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดสัมพันธวงศาราม เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดวรวิหาร ตั้งอยู่ใกล้แม่น้ำเจ้าพระยาฝั่งตะวันออก ในท้องที่แขวงสัมพันธวงศ์ เขตสัมพันธวงศ์ กรุงเทพมหานคร ในย่านเยาวราช เดิมเป็นวัดราษฎร์ มีนามว่า วัดเกาะ หลักฐานในการสร้างวัดแต่เดิมไม่ปรากฏใครเป็นผู้สร้าง ทราบแต่ว่าเป็นวัดโบราณเก่าแก่ มีมาตั้งแต่สมัยอาณาจักรอยุธยา ก่อนสถาปนากรุงรัตนโกสินทร์เป็นราชธานี
เหตุที่ได้ชื่อว่า "วัดเกาะ" เนื่องจากการที่มีคูคลองล้อมรอบเชื่อมต่อจากแม่น้ำเจ้าพระยา
ต่อมาพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช พระองค์ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้พระบรมวงศานุวงศ์บูรณปฏิสังขรณ์วัดต่าง ๆ ใหม่หลายวัด ในส่วนของวัดเกาะ ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สมเด็จพระสัมพันธวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมหลวงพิทักษมนตรี ซึ่งเป็นพระภาคิไนย ต้นราชสกุลมนตรีกุล ดำเนินการบูรณปฏิสังขรณ์ขึ้นใหม่ทั้งวัด แล้วทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ สถาปนาขึ้นเป็นพระอารามหลวง พระราชทานนามว่า วัดเกาะแก้วลังการาม
ต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระองค์ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้บูรณปฏิสังขรณ์ใหม่อีกครั้ง แล้วเปลี่ยนนามวัดใหม่เป็น "วัดสัมพันธวงศารามวรวิหาร" เช่นในปัจจุบัน
ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระองค์ได้เสด็จพระราชดำเนินทางชลมารคมาถวายผ้าพระกฐินที่วัดสัมพันธวงศารามวรวิหารและวัดปทุมคงคาราชวรวิหาร โดยเรือพระที่นั่งเทียบที่ศาลาท่าน้ำ
คลังภาพ

พระประธานสององค์ องค์ด้านบนมีนามว่า พระพุทธนราสภทศพล องค์ล่างมีนามว่าพระพุทธศรีสุทธิสัมพันธ์
ประตูทางเข้าพระอุโบสถ
แหล่งข้อมูลอื่น

เพจเฟซบุ๊กอย่างเป็นทางการของวัด
อลิซ ซอมแมร์ลัธ

| อลิซ ซอมแมร์ลัธ |
| --- | --- |

เกิด: อลิซ ซอเรส เดอ โทเรโด 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1906(1906-05-25) รัฐเซาเปาลู ประเทศบราซิล
เสียชีวิต: 9 มีนาคม ค.ศ. 1997(1997-03-09) (90 ปี) อะเคโด ประเทศสวีเดน
สัญชาติ: บราซิล
คู่สมรส: วอลเธอร์ ซอมแมร์ลัธ
บุตร: ราล์ฟ ซอมแมร์ลัธ วอลเธอร์ ลุดวิจ ซอมแมร์ลัธ  ฮันส์ จอร์ก ซอมแมร์ลัธ สมเด็จพระราชินีซิลเวียแห่งสวีเดน
บิดามารดา: ออกุส โทเรโด อิซลา โทเรโด
อลิซ ซอมแมร์ลัธ เป็นพระราชมารดาใน สมเด็จพระราชินีซิลเวียแห่งสวีเดน และเป็นพระราชอัยยิกา ใน เจ้าหญิงวิกตอเรีย มกุฎราชกุมารีแห่งสวีเดน เจ้าชายคาร์ล ฟิลิป ดยุกแห่งแวร์มลันด์ เจ้าหญิงมาเดอลีน ดัชเชสแห่งเฮลซิงลันด์และเยสตริคลันด์  อลิซ ถึงแก่กรรมวันที่ 9 มีนาคม ค.ศ. 1997 สิริอายุรวม 90 ปี
หลุมศพของ อลิซ ซอมแมร์ลัธและวอลเธอร์ ซอมแมร์ลัธ สวามี
สถาปัตยกรรมจีน

หอสักการะฟ้า
สถาปัตยกรรมจีน เป็นรูปแบบสถาปัตยกรรมที่พัฒนามานับพันปี ก่อนที่จะมีอิทธิพลต่อสถาปัตยกรรมในภูมิภาคเอเชียตะวันออก ตั้งแต่มีความชัดเจนในรูปแบบในช่วงต้นของราชวงศ์ องค์ประกอบที่สำคัญของสถาปัตยกรรมยังคงไม่มีการเปลี่ยนแปลง สิ่งที่เปลี่ยนแปลงมีเพียงรายละเอียดการตกแต่ง โดยเริ่มตั้งแต่ราชวงศ์ถัง สถาปัตยกรรมจีนมีอิทธิพลโดยตรงต่อรูปแบบสถาปัตยกรรมของญี่ปุ่น เกาหลี มองโกล และเวียดนาม รวมถึงมีอิทธิพลบางส่วนกับสถาปัตยกรรมเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และเอเชียใต้ อาทิ มาเลเซีย สิงคโปร์ ศรีลังกา ไทย ลาว กัมพูชา และฟิลิปปินส์
สถาปัตยกรรมจีนมีลักษณะที่สำคัญได้แก่ มีความสมมาตรทั้งสองแกน, มีพื้นที่เปิดที่โอบล้อม, มีแนวคิดที่เกี่ยวข้องกับฮวงจุ้ย เช่น ลำดับชั้นของทิศทาง, การให้ความสำคัญกับแนวพื้นดิน และการอ้างถึงจักรวาลวิทยา, นิยายปรัมปรา และสัญลักษณ์นิยม
อิงเงอเกิร์ดแห่งนอร์เวย์

อิงเงอเกิร์ด ฮารัลด์สด็อทเทอร์ (ภาษานอร์สเก่า: Ingigerðr Haraldsdóttir ราว ค.ศ. 1046  - ราว ค.ศ. 1120) ทรงเป็นเจ้าหญิงแห่งราชอาณาจักรนอร์เวย์ ซึ่งได้เป็นสมเด็จพระราชินีแห่งเดนมาร์กและสวีเดนจากการอภิเษกสมรสตามลำดับ พระราชสวามีของพระนางคือ พระเจ้าโอลาฟที่ 1 แห่งเดนมาร์ก (สวรรคต ค.ศ. 1098) และพระเจ้าฟิลิปแห่งสวีเดน (สวรรคต ค.ศ. 1118)
พระราชประวัติ

เจ้าหญิงอิงเงอเกิร์ด ฮารัลด์สด็อทเทอร์เป็นพระราชธิดาในพระเจ้าฮารัลด์ ฮาร์ดราดาแห่งนอร์เวย์ กับเอลีซีฟแห่งเคียฟ เจ้าหญิงเป็นพระราชปนัดดาในพระเจ้าโอลอฟ คัทโคนนุงแห่งสวีเดน และเป็นพระราชนัดดาในยาโรสลาฟ ผู้ชาญฉลาด แกรนด์ปรินซ์แห่งเคียฟ เจ้าหญิงอิงเงอเกิร์ดอภิเษกสมรสครั้งแรกกับเจ้าชายโอลาฟแห่งเดนมาร์ก ราวปีค.ศ. 1067 การอภิเษกสมรสครั้งนี้เป็นการสร้างพันธมิตรระหว่างเดนมาร์กและนอร์เวย์ พระขนิษฐาต่างมารดาของกษัตริย์โอลาฟ คือ เจ้าหญิงอิงเงอริดแห่งเดนมาร์กได้อภิเษกสมรสกับพระเจ้าโอลาฟที่ 3 แห่งนอร์เวย์ พระอนุชาของพระนางอิงเงอเกิร์ด อิงเงอเกิร์ดได้เป็นสมเด็จพระราชินีแห่งเดนมาร์กเมื่อเจ้าชายโอลาฟได้เป็นพระมหากษัตริย์ในปีค.ศ. 1086
หลังจากกษัตริย์โอลาฟที่ 1 เสด็จสวรรคตในปีค.ศ. 1095 สมเด็จพระพันปีหลวงอิงเงอเกิร์ดแห่งเดนมาร์กได้เสด็จสวีเดน พระนางอภิเษกสมรสกับเจ้าชายฟิลิปแห่งสวีเดน พระราชนัดดาในพระเจ้าอิงเงอที่ 1 แห่งสวีเดน ในปีค.ศ. 1095 หรือ 1096 เมื่อเจ้าชายฟิลิปได้เป็นพระมหากษัตริย์ในปีค.ศ. 1105 ทำให้พระนางได้เป็นสมเด็จพระราชินีเป็นครั้งที่สอง การอภิเษกสมรสครั้งนี้ไม่มีทายาทร่วมกัน พระนางทรงตกพุ่มหม้ายในปีค.ศ. 1118 ปีที่ประสูติและสิ้นพระชนม์ของพระนางนั้นไม่มีหลักฐานยืนยันแน่นอน แต่เป็นที่รู้ว่าพระนางทรงมีพระชนม์ชีพยืนยาวกว่าพระสวามี
หลี่จิ้ง (ขุนศึก)

| หลี่จิ้ง 李靖 |
| --- | --- |
Portrait of Li Jing
เกิด: พ.ศ. 1114 Sanyuan County, ส่านซี
เสียชีวิต: 2 กรกฎาคม พ.ศ. 1192 (aged 77–78)
ชื่ออื่น: เหยาชื่อ (藥師) เว่ย์จิงอู่กง (衛景武公)
อาชีพ: ขุนพล
บุตร: หลี่เต๋อเจี้ยน หลี่เต๋อเจียง
บิดามารดา: หลี่กวัน (บิดา) Lady Han (มารดา)
หลี่จิ้ง (จีน: 李靖; 571-2 กรกฎาคม 649) ชื่อรอง เหยาชื่อ (藥師)รู้จักกันภายหลังในฐานะ เว่ย์จิงอู่กง (衛景武公) ขุนพลในช่วงต้นของ ราชวงศ์ถัง และมีชื่อเสียงอย่างมากระหว่างรัชสมัยของ จักรพรรดิถังไท่จง ใน ค.ศ. 630 หลี่จิ้งนำทหารม้า 3,000 นายบุกโจมตี รัฐข่านเติร์กตะวันออก ที่นำโดย เสียลี่เค่อหาน (頡利可汗) แบบไม่ทันตั้งตัว ในที่สุดกองทัพของจักรวรรดิต้าถังสามารถพิชิตรัฐข่านเติร์กตะวันออกและสามารถลดฐานะพวกเขาลงมาเป็นเมืองขึ้นของจักรวรรดิต้าถัง หลี่จิ้งและ หลี่ฉือจี้ กลายเป็นขุนพลที่มีบทบาทมากที่สุดในช่วงต้นราชวงศ์ถัง
ระหว่างราชวงศ์สุย

หลี่จิ้งเกิดเมื่อ ค.ศ. 571 ระหว่างยุค ราชวงศ์โจวเหนือ ตระกูลของเขามาจากเขต ฉางอัน ปู่ของเขา หลี่ฉงอี๋ (李崇義) รับราชการเป็นผู้ว่าราชการจังหวัดระหว่างยุค ราชวงศ์เว่ยเหนือ บิดาของเขา หลี่กวัน (李詮) รับราชการเป็นผู้ว่าการมณฑลระหว่างยุค ราชวงศ์สุย ในวัยเยาว์ หลี่จิ้ง มีรูปงามและมีความทะเยอทะยาน และมีความสามารถทั้งด้านบุ๋นและบู๊ โดยลุงหรือน้าของเขาซึ่งเป็นขุนพลผู้ยิ่งใหญ่ของราชวงศ์สุย ฮั่นฉินหู (韓擒虎) ได้กล่าวถึงเขาไว้ว่า เขาเป็นคนเดียวที่สามารถพูดถึงกลยุทธ์ของ ซุนวู (孫子) และ อู่ฉี (吳起) ได้
ในช่วงต้นของการรับราชการ หลี่จิ้งรับราชการเป็นขุนนางในอำเภอเล็ก ๆ อย่างอำเภอฉางอัน หนึ่งในสองอำเภอของราชธานีของราชวงศ์สุย ฉางอัน ต่อมาเขารับราชการเป็นขุนนางเล็ก ๆ ในราชสำนัก สร้างความประทับใจให้กับทั้งอัครมหาเสนาบดี หยางซู่ (楊素) และเสนาบดีคนสำคัญ หนิวหง (牛弘)
หมากสง

| หมากสง |
| --- | --- |

ผลหมาก

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
หมวด:: Magnoliophyta
ชั้น:: Liliopsida
อันดับ:: Arecales
วงศ์:: Arecaceae
สกุล:: Areca
สปีชีส์:: A.  catechu
ชื่อทวินาม
Areca catechu L.

หมากสง (ชื่อวิทยาศาสตร์: Areca catechu) หรือที่เรียกทั่วไปว่า "หมาก" (พืชที่เรียกว่า "หมาก" นั้น มีด้วยกันหลายชนิด นักพฤกษศาสตร์จึงเรียกหมากที่ใช้กินกับใบพลูว่า "หมากสง") เป็นพืชจำพวกปาล์ม เป็นชนิดหนึ่งในสกุล Arecaceae นับว่ามีความสำคัญมากทั้งในด้านเศรษฐกิจและวัฒนธรรมในหลายท้องถิ่น ในทวีปเอเชีย รวมทั้งประเทศไทยด้วย ส่วนสำคัญของพืชชนิดนี้ คือ เมล็ด ซึ่งมีสารจำพวก อัลคาลอยด์ (alkaloid) อันประกอบด้วย อาเรเคน (arecaine) และ อาเรโคลีน (arecoline) นิยมนำมาเคี้ยวกับหมากใบและใบพลู ซึ่งนับว่าเป็นสารเสพติดอย่างอ่อน หมากพบได้ในหลายประเทศของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เอเชียใต้ แถบมหาสมุทรแปซิฟิกในส่วนที่เป็นเขตร้อน และบางส่วนของทวีปแอฟริกา
ในภาษาอังกฤษ เรียกหมากว่า  "Betel palm" หรือ "Betel nut" ทั้งๆ ที่ คำว่า " betel" แปลว่า พลู ที่เรียกเช่นนี้ เพราะชาวอังกฤษ (ในสมัยโบราณ) เห็นว่าหมากนิยมเคี้ยวกับพลูนั่นเอง
ลักษณะ > ลำต้น

หมากเป็นที่มีลำต้นเล็ก มีความสูงปานกลาง (ประมาณ 20 เมตร) แต่ด้วยขนาดลำต้นที่เล็ก (เส้นผ่าศูนย์กลาง 20-30 เซนติเมตร) ทำให้ดูสูงมาก  เป็นไม้ประดับได้ด้วย
ลักษณะ > ใบ

ใบยาว 1.5 - 2 เมตร ลักษณะเหมือนใบมะพร้าว มีใบดก แต่มีความบอบบาง ก้านใบและส่วนใบไม่นิยมใช้ประโยชน์ ส่วนของกาบใบ เรียกว่า กาบปูเล มีความหนา และแข็งพอสมควร นิยมนำมาใช้ห่อของ ทำซองใส่มีด และชาวบ้านในภาคใต้ทำพับห่อทำเป็นภาชนะสำหรับตักน้ำ เรียกว่า หมา หรือ หมาตักน้ำ ขณะที่เด็กๆ ยังนำไปรองนั่ง ผลัดกันลาก เป็นของใช้เล่นอีกอย่างหนึ่งของเด็กไทยสมัยก่อน
ลักษณะ > ผล

ผลของหมากเป็นรูปกลมรีคล้ายลูกรักบี้ มีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางด้านกว้างประมาณ 1 - 2 นิ้ว ด้านยาวประมาณ 1.5-2.5 นิ้ว  เปลือกนอกเป็นเส้นใย ผิวของผลเมื่ออ่อนสีเขียว เมื่อแก่แล้วออกสีส้มแดง เรียกว่า สีหมากสุก เมื่อผลสุกจะร่วงจากขั้ว หากปล่อยไว้ เปลือกจะเหี่ยวแห้ง ยุ่ย สามารถดึงออก เหลือแต่เมล็ดข้างในได้โดยง่าย หมากเป็นพืชที่มีเกษรตัวผู้และเกษรตัวเมียอยู่ในทะลายดียวกัน
ส่วนที่เรียกว่าหมากจริงๆ ก็คือ ส่วนเมล็ดข้างในผลมีลักษณะค่อนข้างกลม เมื่อยังอ่อนมีสีขาวนวลจนถึงเหลือง เนื้อนิ่ม พอแก่ลงจะหนามากขึ้น และสีคล้ำ จนเป็นสีน้ำตาลเข้ม ใช้กินกับปูนแดงและพลู เป็นของกินเล่นที่สำคัญของชาวไทยและหลายชาติในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้มาช้านาน
การเก็บหมากนั้น ไม่สามารถใช้ไม้สอยได้อย่างมะพร้าว เพราะหมากมีต้นสูง จึงต้องใช้คนปีนขึ้นไปเก็บ แต่คนปีนหมากจะมีเทคนิคการปีน เมื่อขึ้นไปถึงข้างบนต้นหนึ่ง และเก็บหมากโยนลงมาแล้ว จะไม่ไต่ลงมายังโคนต้น แต่จะโยกต้นหมากให้เอนไปหาต้นอื่น แล้วกระโดดจับต้นอื่น เป็นอย่างนี้เรื่อยไป จนกว่าจะไม่มีต้นหมากที่อยู่ใกล้กัน
วัฒนธรรมหมาก

หมากนับเป็นพืชสำคัญในหลายวัฒนธรรม สำหรับในวัฒนธรรมไทยนั้น การกินหมาก กลายเป็นส่วนหนึ่งของหลายๆ ประเพณีที่สำคัญ ดังนี้
กล่าวมาแล้วข้างต้น ว่าชาวไทยนิยมกินหมากกับพลู (และปูนแดง) โดยมากจะนำใบพลูที่ไม่แก่ หรืออ่อนจนเกินไป มาทาด้วยปูนแดง แล้วกินกับหมากที่หั่นเป็นชิ้นเล็กๆ เคี้ยวด้วยกัน จะมีน้ำหมากสีแดง ซึ่งจะต้องบ้วนทิ้ง การกินหมากทำให้ฟันดำ แต่ปากแดง ในสมัยโบราณ ชาวไทยทั้งหญิงชาย ตั้งแต่วัยรุ่นจนถึงวัยชรา ล้วนแต่กินมากทั้งสิ้น ส่วนต้นหมากนั้น เป็นพืชที่ขึ้นง่าย พบได้ทั่วไปในสวน หาหมากกินได้ไม่ยาก
การกินหมากจนเป็นธรรมเนียมเช่นนี้ ทำให้เกิดการพัฒนาไปสู่วัฒนธรรมหมากอย่างจริงจัง นั่นคือ ใช้หมาก เป็นเครื่องต้อนรับแขก การเตรียมหมากพลูเพื่อต้อบรับแขก จึงนับเป็นการต้อบรับที่ดี ผู้ที่มีฐานะ จะมีอุปกรณ์เกี่ยวกับหมากที่สวยงาม ปัจจุบันนี้ คนไทยกินหมากน้อยลง แต่ยังมีหมากพลูจัดเป็นชุดขาย โดยมากนิยมนำไปเป็นเครื่องบูชาสิ่งศักดิ์สิทธิ์
เชี่ยนหมาก เป็นภาชนะสำหรับใส่อุปกรณ์เกี่ยวกับการกินหมาก รวมทั้ง หมาก ใบพลู และปูน ผู้ที่มีฐานะอาจใช้เครื่องโลหะ หรือเครื่องฝังมุก มีลวดลายสวยงาม
กรรไกรคีบหมาก เป็นกรรไกรทำด้วยเหล็ก  ลักษณะคล้ายคีมมีคมด้านเดียว  เอาไว้หั่นหมาก เมื่อจะใช้เอาหมากสอดระหว่างกรรไกรแล้วใช้มือบีบเพื่อผ่าหมาก หรือแบ่งหมากออกเป็นส่วนๆ
เต้าปูน นิยมใช้เครื่องเคลือบ สำหรับใส่ปูนแดง
ตะบันหมาก เป็นกระบอกทองเหลือง มีวัสดุด้ามยาว ปลายแบนทำหน้าที่คล้ายสิ่ว เอาไว้สำหรับตำลงไปในกระบอกให้แหลก เหมาะสำหรับคนชรา ที่ไม่สามารถเคี้ยวหมากแก่ได้ ภาษาถิ่นใต้เรียกตะบันหมาก ว่า ยอนหมากหรือ ยอน กระบอกที่ทำด้วยทองเหลืองจัดเป็นยอนสำหรับผู้มีอันจะกิน หากเป็นชาวบ้านทั่วไปอาจใช้กระบอกไม้ไผ่เล็กๆ เส้นผ่าศูนย์กลางรอบนอกไม่เกิน 1 นิ้ว เหล็กที่ไว้ตำหมากกับยอน เรียกว่า ตายอน
ไหหมาก เป็นภูมิปัญญาท้องถิ่นที่ดองหมากไว้กินนอกฤดู โดยการเอาหมากสุกใส่ลงในโอ่งหรือไห เติมน้ำสะอาดจนท่วมเก็บไว้กินนอกฤดู ทิ้งไว้ได้เป็นปีจนกว่าฤดูกาลใหม่จะมาถึง
ขนบธรรมเนียมเกี่ยวกับหมากมีดังนี้
ขันหมาก เป็นขันใส่หมากพลู เพื่อแสดงความเคารพ เช่น หากเชิญหมอทำพิธีจะต้องยกขันหมาก ซึ่งในขันหมากดังกล่าวนอกจากมีหมากพลูแล้วยังต้องมีดอกไม้ธูปเทียนและ เงินหัวขันหมาก ซึ่งวัฒนธรรมดังกล่าวรวมถึงการที่เจ้าบ่าวจะต้องเตรียมขันหมาก มอบให้พ่อแม่ของเจ้าสาวในวันหมั้น หรือสู่ขอ หรือวันแต่ง การแห่หรือการไปสู่ขอ เรียกว่า แห่ขันหมาก หาก หมั้นแล้วไม่แต่งงาน เรียกว่า หม้ายขันหมาก
สารสกัดด้วยเอทานอลจากเนื้อผลหมากสงสามารถยับยั้งการเจริญของคะน้าได้
แหล่งข้อมูลอื่น

วัฒนธรรมและพฤกษศาสตร์ของหมาก เก็บถาวร 2008-08-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ภาพของผลหมาก
ภาพวาดหมากในคริสต์ศวรรษ ที่19
เครื่องใช้ในการกินหมาก
วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี นครศรีธรรมราช

| --- | --- |
Boromarajonani College of Nursing Nakhon Si Thammarat

สังกัดการศึกษา: คณะพยาบาลศาสตร์ สถาบันพระบรมราชชนก
วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี นครศรีธรรมราช เป็นวิทยาลัยในสังกัด คณะพยาบาลศาสตร์ สถาบันพระบรมราชชนก สถาบันพระบรมราชชนก โดยเปิดสอนนักศึกษาในสายพยาบาลศาสตร์