stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ธรรมรัตน์ นาคสุริยะ
ผลงานละครโทรทัศน์

ชาวเขื่อน ช่อง 7 (2524)
ปมรักนวลฉวี ช่องไอทีวี (2546)
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2535 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 3 ตริตาภรณ์มงกุฎไทย (ต.ม.)
พ.ศ. 2533 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 4 จัตุรถาภรณ์ช้างเผือก (จ.ช.)
เบ-ลอ กุน

| เบ-ลอ กุน |
| --- | --- |
เบ-ลอ กุน ใน ค.ศ. 1919

กรรมการราษฎรฝ่ายกิจการต่างประเทศโซเวียตฮังการี
ดำรงตำแหน่ง 12 มีนาคม – 1 สิงหาคม 1919ดำรงตำแหน่งร่วมกับ โยแฌ็ฟ โปกาญและ เปแตร์ อาโก็ชโตน
ก่อนหน้า: แฟแร็นตส์ ฮอร์แรร์
ถัดไป: เปแตร์ อาโก็ชโตน
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1886(1886-02-20) แลล ราชอาณาจักรฮังการี (ปัจจุบันคือฮอด็อด โรมาเนีย)
เสียชีวิต: 29 สิงหาคม ค.ศ. 1938(1938-08-29) (52 ปี) สนามยิงเป้าคอมมูนาร์คา มอสโก รัสเซียโซเวียต สหภาพโซเวียต
พรรคการเมือง: พรรคประชาธิปไตยสังคมนิยมฮังการี (MSZDP) พรรคคอมมิวนิสต์ฮังการี (KMP)
คู่สมรส: อิเรน กาล
บุตร: มิกโลช  อากแนช
บุพการี: ชอมู โกฮ์น  โรซอ โกล์ดแบร์แกร์
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยฟรันทซ์โยเซ็ฟ
วิชาชีพ: นักการเมือง นักข่าว

เบ-ลอ กุน (นามแรกเกิด เบ-ลอ โกฮ์น; 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1886 – 29 สิงหาคม ค.ศ. 1938) เป็นนักการเมืองและนักปฏิวัติคอมมิวนิสต์ชาวฮังการี ผู้ซึ่งปกครองสาธารณรัฐโซเวียตฮังการีใน ค.ศ. 1919 หลังจากเข้าศึกษาที่มหาวิทยาลัยฟรันทซ์โยเซ็ฟ ณ เมืองซิลาจแชฮ (ปัจจุบันอยู่ในประเทศโรมาเนีย) กุนได้ทำงานเป็นนักข่าว ต่อมาเขาได้รับใช้กองทัพออสเตรีย-ฮังการีในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 และถูกจับกุมตัวโดยกองทัพจักรวรรดิรัสเซีย ใน ค.ศ. 1916 หลังจากนั้นเขาถูกส่งตัวไปยังค่ายเชลยศึกบริเวณเทือกเขายูรัล ในช่วงเวลานี้เองที่กุนได้เปิดรับแนวคิดของคอมมิวนิสต์  และใน ค.ศ. 1918 เขาได้ก่อตั้งกลุ่มฮังการีของพรรคคอมมิวนิสต์รัสเซียในมอสโก ทำให้เขาเป็นเพื่อนสนิทกับวลาดีมีร์ เลนิน และร่วมต่อสู้กับเหล่าบอลเชวิคในสงครามกลางเมืองรัสเซีย
ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1918 กุนได้เดินทางกลับฮังการีด้วยการสนับสนุนจากโซเวียต และจัดตั้งพรรคอมมิวนิสต์ฮังการี ด้วยการใช้กลวิธีต่าง ๆ ของเลนิน ทำให้เขาสามารถก่อกวนรัฐบาลของมิฮาย กาโรยี ได้อย่างดี และกุนยังได้รับความนิยมเป็นอย่างมากแม้ตัวเขาจะถูกคุมขังอยู่ก็ตาม หลังจากที่เขาได้รับการปล่อยตัวในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1918 กุนจึงกระทำการรัฐประหารได้สำเร็จ เขาได้ก่อตั้งรัฐบาลผสมคอมมิวนิสต์-ประชาธิปไตยสังคมนิยม และประกาศจัดตั้งสาธารณรัฐโซเวียตฮังการี แม้ว่าผู้นำทางนิตินัยของสาธารณรัฐจะเป็นประธานาธิบดีซานโดร์ กอร์บอยี แต่อำนาจที่แท้จริงอยู่ในมือของกุน ซึ่งเป็นกรรมการราษฎรฝ่ายกิจการต่างประเทศ เขายังคงติดต่อกับเลนินผ่านทางวิทยุโทรเลขและได้รับคำสั่งและคำแนะนำโดยตรงจากเครมลิน
ระบอบการปกครองใหม่ที่พึ่งก่อตั้งขึ้นได้ล่มสลายภายในสี่เดือน เนื่องจากการรุกรานของโรมาเนีย และความไม่พอใจเป็นอย่างยิ่งของหมู่ประชาชนชาวฮังการี กุนได้หลบหนีไปยังสหภาพโซเวียต ซึ่งเขาได้ทำงานเป็นเจ้าหน้าที่องค์การคอมมิวนิสต์สากล ในฐานะหัวหน้าคณะกรรมการปฏิวัติไครเมีย ตั้งแต่ ค.ศ. 1920 เขาจัดตั้งและเข้าไปมีส่วนร่วมในความน่าสะพรึงกลัวแดงในไครเมีย (ค.ศ. 1920–1921) ต่อมาเขาได้มีส่วนร่วมกับการจราจลเดือนมีนาคม ค.ศ. 1921 ในเยอรมนี แต่ไม่ประสบผลสำเร็จ
ระหว่างการกวาดล้างใหญ่ช่วงปลายทศวรรษ 1930 กุนถูกกล่าวหาว่าเป็นพวกทรอตสกี เขาถูกจับกุม สอบปากคำ และถูกประหารชีวิตอย่างรวบรัด ร่างของเขาได้รับการฟื้นฟูขึ้นมาอีกครั้งโดยผู้นำโซเวียตใน ค.ศ. 1956 หลังจากการเสียชีวิตของโจเซฟ สตาลิน พร้อมกับการล้มล้างอิทธิพลของสตาลิน ภายใต้คำสั่งการของนีกีตา ครุชชอฟ
หนังสืออ่านเพิ่ม

Hungary (The Virtual Jewish World) - Jewish Virtual Library
György Borsányi, The Life of a Communist Revolutionary, Béla Kun translated by Mario Fenyo, Boulder, Colorado: Social Science Monographs; New York: Distributed by Columbia University Press, 1993.
Andrew C. Janos and William Slottman (eds.), Revolution in perspective: essays on the Hungarian Soviet Republic of 1919: Published for the University of California, Berkeley, Center for Slavic and East European Studies, Berkeley, California: University of California Press, 1971.
Andrew C. Janos (1982). The Politics of Backwardness In Hungary 1825–1945. Princeton: Princeton University Press. ISBN 9780691101231. JSTOR j.ctt7rstz.
Béla Menczer, Béla Kun and the Hungarian Revolution of 1919 pages 299–309 from History Today, Volume XIX, Issue #5, London: History Today Inc., May 1969.
Rudolf Tőkés, Béla Kun and the Hungarian Soviet Republic: the origins and role of the Communist Party of Hungary in the revolutions of 1918–1919 New York: published for the Hoover Institution on War, Revolution, and Peace, Stanford, California, by F. A. Praeger, 1967.
Iván Völgyes, (ed.), Hungary in Revolution, 1918–19: nine essays Lincoln: University of Nebraska Press, 1971.
Louis Birinyi, The Tragedy of Hungary, An Appeal for World Peace Cleveland, 1924.
แหล่งข้อมูลอื่น

Béla Kun Internet Archive at Marxists Internet Archive.
Wireless Message to Béla Kun, 23 March 1919.
Crimean government on the ethnic cleansing among Crimean Turks.
กฤตภาคจากหนังสือพิมพ์เกี่ยวกับ เบ-ลอ กุน ในหอจดหมายเหตุข่าวสารคริสต์ศตวรรษที่ 20 ของ ZBW
ลี กวนยู

| ลี กวนยู 李光耀 |
| --- | --- |
ลีในปี 2518

นายกรัฐมนตรีสิงคโปร์ คนที่ 1
ดำรงตำแหน่ง 3 มิถุนายน พ.ศ. 2502 – 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2533 (31 ปี 178 วัน)
ประธานาธิบดี: ยูซฟ บิน อิซฮัก   เบนจามิน เฮนรี เชียส   เทวัน นายัร   วี คิม วี
ก่อนหน้า: สถาปนาตำแหน่ง
ถัดไป: โก๊ะ จ๊กตง
รัฐมนตรีที่ปรึกษา
ดำรงตำแหน่ง 12 สิงหาคม พ.ศ. 2547 – 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2556
ประธานาธิบดี: เซลลาปัน รามานาทาน
นายกรัฐมนตรี: ลี เซียนลุง
ก่อนหน้า: สถาปนาตำแหน่ง
ถัดไป: ยุบเลิกตำแหน่ง
รัฐมนตรีอาวุโส
ดำรงตำแหน่ง 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2533 – 12 สิงหาคม พ.ศ. 2547
ประธานาธิบดี: เซลลาปัน รามานาทาน
ก่อนหน้า: ซินนาธัมบี ราชรัทนัม
ถัดไป: โก๊ะ จ๊กตง
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: แฮร์รี ลี กวนยู (Harry Lee Kuan Yew) 16 กันยายน พ.ศ. 2466 สิงคโปร์ นิคมช่องแคบ
เสียชีวิต: 23 มีนาคม พ.ศ. 2558 (91 ปี) อูแทรม สิงคโปร์ (Outram, Singapore)
พรรคการเมือง: พรรคกิจประชาชน
คู่สมรส: กวา ค็อก ชู

ลี กวนยู (จีน: 李光耀; พินอิน: Lǐ Guāngyào, หลี่ กวางเย่า; 16 กันยายน พ.ศ. 2466 – 23 มีนาคม พ.ศ. 2558) มีชื่อเกิดว่า แฮร์รี ลี กวนยู (Harry Lee Kuan Yew, อาจย่อเป็น LKY) และมีชื่อในปฐมวัยว่า แฮร์รี ลี (Harry Lee) เป็นรัฐบุรุษและเนติบัณฑิตชาวสิงคโปร์ผู้ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีสิงคโปร์คนแรกตั้งแต่ พ.ศ. 2502 ถึง พ.ศ. 2534 เขาเป็นผู้แทนตันจงปาการ์ (Tanjong Pagar) ในฐานะสมาชิกรัฐสภา ตั้งแต่ พ.ศ. 2498 ถึงการเสียชีวิตของเขาเมื่อ พ.ศ. 2558 ลีได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางว่าเป็นบิดาผู้ก่อตั้งประเทศ
เขาเป็นผู้ร่วมก่อตั้งและเลขาธิการพรรคกิจประชาชน (People's Action Party) คนแรก และนำพรรคชนะการเลือกตั้งแปดครั้งตั้งแต่ปี 2502 ถึง 2533 และควบคุมการแยกสิงคโปร์จากประเทศมาเลเซียในปี 2508 และการแปลงจากด่านอาณานิคมค่อนข้างด้อยพัฒนาซึ่งไม่มีทรัพยากรธรรมชาติเป็นเสือเอเชีย "โลกที่หนึ่ง" ในกาลต่อมา เขาเป็นบุคคลการเมืองที่ทรงอิทธิพลที่สุดในทวีปเอเชียคนหนึ่ง
นายกรัฐมนตรีสิงคโปร์คนที่สอง โก๊ะ จ๊กตง แต่งตั้งเขาเป็นรัฐมนตรีอาวุโสในปี 2533 เขาดำรงตำแหน่งที่ปรึกษารัฐมนตรีที่ปรึกษา ตั้งโดยบุตรของเขา ลี เซียนลุง เมื่อลี เซียนลุงเป็นนายกรัฐมนตรีคนที่สามของประเทศในเดือนสิงหาคม 2547 ด้วยตำแหน่งรัฐมนตรีติดต่อกันเป็นเวลากว่า 50 ปีของเขา ลียังเป็นรัฐมนตรีที่รับราชการนานที่สุดในประวัติศาสตร์คนหนึ่ง เมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม 2554 ลีและโก๊ะประกาศเกษียณจากคณะรัฐมนตรีหลังการเลือกตั้งทั่วไปปี 2554 แต่ลียังเป็นสมาชิกรัฐสภา
ลีถูกรับเข้าโรงพยาบาลด้วยโรคปอดบวมที่โรงพยาบาลสิงคโปร์ตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ 2558 ขณะติดเครื่องช่วยหายใจกล อาการของเขาเมื่อวันที่ 21 มีนาคมทรุดลงหลังป่วยอย่างหนักและเขาถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 23 มีนาคม
ประวัติ

ลี กวนยูเกิดเมื่อวันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2466 เป็นบุตรชาวจีนอพยพรุ่นที่ 3 ที่อพยพมาจากมณฑลฮกเกี้ยนใน ประเทศจีน ลี กวนยูเกิดในสิงคโปร์ โดยในขณะนั้นสิงค์โปรเป็นประเทศอาณานิคมของอังกฤษ อีกทั้งตัวของลี กวนยูยังอิทธิพลจากอาชีพของบรรพบุรุษซึ่งทำให้ลี กวนยูคุ้นเคยกับภาษาอังกฤษ และได้เข้าศึกษาที่วิทยาลัยเรฟเฟิลส์ (Raffles College) ทำให้ลี กวนยูได้รับการปลูกฝังแนวความคิดตามแบบชาวตะวันตก  และ ลี กวนยูยังได้รับปริญญาด้านกฎหมายจากมหาวิทยาลัยแคมบริดจ์ (Cambridge) หลังจากนั้นลี กวนยูก็ได้มีโอกาสศึกษาด้านเศรษฐศาสตร์ที่ประเทศอังกฤษในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่ 2
วัฒนธรรมสมัยนิยม > ภาพยนตร์

พ.ศ. 2558 - ภาพยนตร์ 1965 เป็นหนังอิงประวัติศาสตร์ของสิงค์โปร์และเพื่อฉลองวาระการก่อตั้งประเทศสิงค์โปร์ครบรอบ 50 ปี โดยเป็นการเล่าเรื่องการจัดการประเทศในช่วง พ.ศ. 2508 ของรัฐบาล ลีกวนยูและยังเป็นแบบแผนสิงคโปร์ที่ใช้มาจนถึงทุกวันนี้
ดูเพิ่ม

การถึงแก่อสัญกรรมของลี กวนยู
แหล่งข้อมูลอื่น

Lee Kuan Yew เก็บถาวร 2016-05-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ก่อนหน้า |  | ลี กวนยู |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| — |  | นายกรัฐมนตรีสิงคโปร์  (3 มิถุนายน 2502 – 28 พฤศจิกายน 2533) |  | โก๊ะ จ๊กตง |
| ด ค กนายกรัฐมนตรีสิงคโปร์ |
| --- | --- |
 ลี กวนยู (1959–1990)  โก๊ะ จ๊กตง (1990–2004)  ลี เซียนลุง (2004–2024)  ลอว์เรนซ์ หว่อง (2024–ปัจจุบัน)
มือปราบพ่อลูกอ่อน

| มือปราบพ่อลูกอ่อน |
| --- | --- |
สร้างโดย: บริษัท ชลลัมพี โปรดักชั่น จำกัด
เขียนโดย: สีชาติ
กำกับโดย: ปกาศิต กิ่งศักดิ์ - ตระกูล อรุณสวัสดิ์
แสดงนำ: ศรราม เทพพิทักษ์ สุนิสา เจทท์
ประเทศแหล่งกำเนิด: ไทย
ภาษาต้นฉบับ: ไทย
จำนวนตอน: 14 ตอน
การผลิต
ความยาวตอน: 135 นาที
ออกอากาศ
เครือข่าย: สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3
ออกอากาศ: 20 มกราคม พ.ศ. 2555 – 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555
มือปราบพ่อลูกอ่อน เป็นละครโทรทัศน์แนวโรแมนติก-แอ็คชั่น-คอมเมดี ออกอากาศทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 จากบทประพันธ์โดย สีชาติ บทโทรทัศน์โดย ศักดิ์ชาย เกียรติปัญญาโอภาส กำกับการแสดงโดย ปกาศิต กิ่งศักดิ์ - ตระกูล อรุณสวัสดิ์  นำแสดงโดย ศรราม เทพพิทักษ์, สุนิสา เจทท์ โดย บริษัท ชลลัมพี โปรดักชั่น จำกัด ออกอากาศทุกวันศุกร์ เวลา 20.30 - 22.45 น. วันเสาร์-อาทิตย์ เวลา 20.15 - 22.30 น. เริ่มตอนแรกวันที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2555 - 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555
รายชื่อนักแสดง

ศรราม เทพพิทักษ์   รับบทเป็น   กริสน์
สุนิสา เจทท์   รับบทเป็น   พิมมาดา
ธนากร โปษยานนท์   รับบทเป็น   สุขสันต์
นิธิชัย ยศอมรสุนทร   รับบทเป็น   ภัทรดนัย
ศุภกรณ์ กิจสุวรรณ   รับบทเป็น   จตุพล
ด.ญ.สุชาดา เช็คลีย์   รับบทเป็น   แจ๊ส
ด.ญ.ชาร์เลท วาศิตา แฮเมเนา   รับบทเป็น   จีจ้า
ด.ช.สุทธินันท์ เทียนสุวรรณ   รับบทเป็น   โจ๊ก
ด.ญ.ครองขวัญ มงคล   รับบทเป็น   โอปอ
สิทธิชัย ผาบชมพู   รับบทเป็น   มาวิน
สิตางศุ์ ปุณภพ   รับบทเป็น   เค้ก
รมิดา ประภาสโนบล   รับบทเป็น   แพรวพิลาศ
ศานติ สันติเวชกุล   รับบทเป็น   น้อมพงษ์
ธนายง ว่องตระกูล   รับบทเป็น   อธิป
ดารณีนุช โพธิปิติ   รับบทเป็น   เมทินี
ปาจารีย์ ณ นคร   รับบทเป็น   ครูฟ้าใส
เฉลิมพล ทิฆัมพรธีรวงศ์   รับบทเป็น   ปาล์ม
ฝันเด่น จรรยาธนากร   รับบทเป็น   เดช
ปีเตอร์ ไมอ๊อคชิ   รับบทเป็น   ครูพงษ์พัฒน์
สุรพันธ์ ชาวปากน้ำ   รับบทเป็น   เต๋า
รณภร คณิวิชาภรณ์   รับบทเป็น   เต้ย
ศิณัชชัย คูสกุลธรรม   รับบทเป็น   ฉัตรชัย
อิทธพันธ์ จิรสุขประเสริฐ   รับบทเป็น   ฮิม
รายชื่อนักแสดง > นักแสดงรับเชิญ

ภาณุเดช วัฒนสุชาติ
สุปราณี เจริญผล
ดลกมล ศรัทธาทิพย์
หยอง ลูกหยี
ด.ต.สิริเวช เจริญชนม์ รับบท ตำรวจ
แหล่งข้อมูลอื่น

เรื่องย่อละคร มือปราบพ่อลูกอ่อน : กระปุก
เรื่องย่อละคร มือปราบพ่อลูกอ่อน : Gossipstar เก็บถาวร 2013-09-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
มือปราบพ่อลูกอ่อน ที่สยามโซน
ลำดับรายการโทรทัศน์

| ไทยทีวีสีช่อง 3: ละครวันศุกร์ 20:30 - 22:45 และ เสาร์ - อาทิตย์  20:15 - 22:30 |
| --- | --- | --- |
| ก่อนหน้า | มือปราบพ่อลูกอ่อน | ถัดไป |
| สามหนุ่มเนื้อทอง | มือปราบพ่อลูกอ่อน | รักออกอากาศ |
วีระศักดิ์ วงษ์สมบัติ

วีระศักดิ์ วงษ์สมบัติ นายกสภามหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี อดีตที่ปรึกษารัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงศึกษาธิการ (นริศรา ชวาลตันพิพัทธ์) , อดีตเลขาธิการคณะกรรมการการอาชีวศึกษา อดีตเลขาธิการคณะกรรมการการประถมศึกษาแห่งชาติ และอดีตอธิบดีอธิบดีกรมพลศึกษา
นายวีระศักดิ์ วงษ์สมบัติ เกิดเมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2491 จบการศึกษา เศรษฐศาสตร์เกษตร จากมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ , Master of Agriculture (Agricultural Education) จาก University of the Philippines  ปริญญาโท ด้านการเกษตร, UTCC MINI MBA รุ่นที่ 5 จากมหาวิทยาลัยหอการค้าไทย , หลักสูตรการป้องกันราชอาณาจักร (วปอ.) รุ่นที่ 43 จากวิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร , หลักสูตรผู้บริหารระดับสูง (วตท.) รุ่นที่ 3 จากสถาบันวิทยาการตลาดทุน และ หลักสูตร Director Certification Program (DCP) รุ่นที่ 108 จากสถาบันกรรมการบริษัทไทย (IOD)
นายวีระศักดิ์ วงษ์สมบัติ ได้เข้ารับราชการการโดยดำรงตำแหน่งระดับสูงต่าง ๆ อาทิ รองอธิบดีกรมอาชีวศึกษา , ผู้ตรวจราชการกระทรวงศึกษาธิการ , อธิบดีกรมพลศึกษา , เลขาธิการคณะกรรมการการประถมศึกษาแห่งชาติ
, รองเลขาธิการคณะกรรมการการอาชีวศึกษา และ เลขาธิการคณะกรรมการการอาชีวศึกษา
นายวีระศักดิ์ วงษ์สมบัติ ได้เข้ารับตำแหน่งพิเศษต่าง ๆ อาทิ ที่ปรึกษาคณะกรรมการบริหารมูลนิธิข้าวไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ , ที่ปรึกษาคณะอนุกรรมาธิการนโยบาย การบริหารจัดการ และคุณภาพมาตรฐานการศึกษาของประเทศ ในคณะกรรมาธิการการศึกษา วุฒิสภา , ที่ปรึกษากิตติมศักดิ์ของกรรมาธิการการศึกษา วุฒิสภา , ที่ปรึกษากิตติมศักดิ์ของสำนักงานพัฒนาการกีฬาและนันทนาการ , ข้าราชการบำนาญ , ที่ปรึกษาชุมนุมสหกรณ์โคนมแห่งประเทศไทย จำกัด ,ที่ปรึกษาคณะกรรมการพัฒนาสับปะรดไทย , กรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐานจังหวัดแม่ฮ่องสอน , อุปนายกสมาคมพืชสวนแห่งประเทศไทย และ กรรมการสภามหาวิทยาลัยผู้ทรงคุณวุฒิมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี
นอกจากนี้ ยังเคยได้รับดำรงตำแหน่ง เป็น อดีตที่ปรึกษารัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงศึกษาธิการ (นริศรา ชวาลตันพิพัทธ์)
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2550 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2548 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2543 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
พ.ศ. 2545 –  เหรียญลูกเสือสดุดี ชั้นที่ 1
ลอโยช โกชุต

| ขุนนางลอโยช โกชุตแด อุดวอร์ด แอ็ต โกชุตฟ็อลวอ |
| --- | --- |
ดาแกโรไทป์ของโกชุต เมื่อเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1852

ผู้สำเร็จราชการ-ประธานาธิบดีแห่งฮังการี
ดำรงตำแหน่ง 14 เมษายน ค.ศ. 1849 – 11 สิงหาคม ค.ศ. 1849
นายกรัฐมนตรี: แบร์ตอล็อน แซแมแร
ก่อนหน้า: สถาปนาตำแหน่ง
ถัดไป: ออร์ตูร์ เกอร์แกยี (รักษาการฝ่ายทหารและพลเรือน)
นายกรัฐมนตรีฮังการี คนที่ 2 ประธานคณะกรรมาธิการป้องกันชาติ
ดำรงตำแหน่ง 2 ตุลาคม ค.ศ. 1848 – 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1849
ก่อนหน้า: ลอโยช บ็อตยาญี (นายกรัฐมนตรี)
ถัดไป: แบร์ตอล็อน แซแมแร (นายกรัฐมนตรี)
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง
ดำรงตำแหน่ง 7 เมษายน ค.ศ. 1848 – 12 กันยายน ค.ศ. 1848
นายกรัฐมนตรี: ลอโยช บ็อตยาญี
ก่อนหน้า: สถาปนาตำแหน่ง
ถัดไป: ลอโยช บ็อตยาญี
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ลอโยช โกชุต แด อุดวอร์ด แอ็ต โกชุตฟ็อลวอ 19 กันยายน ค.ศ. 1802(1802-09-19) โมโนก ราชอาณาจักรฮังการี ราชาธิปไตยฮาพส์บวร์ค
เสียชีวิต: 20 มีนาคม ค.ศ. 1894(1894-03-20) (91 ปี) ตูริน ราชอาณาจักรอิตาลี
ที่ไว้ศพ: สุสานแกแรแปชี
เชื้อชาติ: ฮังการี
พรรคการเมือง: พรรคฝ่ายค้าน (ค.ศ. 1847–1848)
คู่สมรส: แตเรซียา แม็ซเลนยี
บุตร: แฟแร็นตส์ ลอโยช อาโกช  วิลมอ ลาโยช โตโดร์ กาโรย
ลายมือชื่อ: 

ลอโยช โกชุต แด อุดวอร์ด แอ็ต โกชุตฟ็อลวอ (ฮังการี: udvardi és kossuthfalvi Kossuth Lajos, สโลวัก: Ľudovít Košút, หรือ หลุยส์ โกชุต อังกฤษ: Louis Kossuth; 19 กันยายน ค.ศ. 1802 – 20 มีนาคม ค.ศ. 1894) เป็นขุนนาง นักกฎหมาย นักข่าว นักการเมือง และรัฐบุรุษชาวฮังการี เป็นหนึ่งแกนนำคนสำคัญของราชอาณาจักรฮังการีในระหว่างการปฏิวัติ ค.ศ. 1848–1849
โกชุตเกิดเมื่อ ค.ศ. 1802 ในตระกูลขุนนางฮังการี เขาได้รับการศึกษาในโรงเรียนสอนศาสนา จากนั้นเขาเข้าเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยแป็ชต์ในระดับอุดมศึกษา เขาเริ่มต้นอาชีพทางด้านกฎหมายเมื่อ ค.ศ. 1825 และเริ่มมีบทบาททางการเมืองจากการมีส่วนร่วมในการประชุมสภาผู้แทนราษฎร โกชุตเรียกร้องให้มีการตรากฎหมายว่าด้วยเสรีภาพสื่อและการพูดในฮังการีและดินแดนฮาพส์บวร์คทั้งหมด เขาถูกจับกุมเมื่อ ค.ศ. 1837 ต่อมาเขาจึงได้รับการปล่อยตัวใน ค.ศ. 1839 และได้แต่งงานกับแตเรซียา แม็ซเลนยี ผู้นับถือคาทอลิก ด้วยพรสวรรค์ในด้านการปราศรัยวิวาทะทางการเมืองและอุดมการณ์รัฐชาติของโกชุต เขาจึงกลายเป็นสัญลักษณ์ประจำชาติฮังการี และด้วยความทะเยอทะยานของเขาทำให้โกชุตได้รับการสนับสนุนจากเคานต์ลอโยช บ็อตยาญี และได้รับเลือกเข้าสู่สภาผู้แทนราษฎรใน ค.ศ. 1847
ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1848 ไม่นานหลังจากการปฏิวัติเดือนกุมภาพันธ์ที่ฝรั่งเศส บ็อตยาญีประกาศจัดตั้งรัฐบาลที่ไม่ขึ้นตรงกับจักรพรรดิออสเตรียอีกต่อไป และโกชุตได้รับตำแหน่งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังของรัฐบาลใหม่ เขามีบทบาทสำคัญในการป้องกันประเทศจากวิกฤตการณ์ทางทหารที่เกิดขึ้นในระหว่างการปฏิวัติ รวมถึงได้ตรากฎหมายยอมรับสิทธิชนกลุ่มน้อย และในเดือนธันวาคม โกชุตได้รับอำนาจปกครองโดยพฤตินัยภายหลังการปฏิเสธจักรพรรดิฟรันทซ์ โยเซ็ฟที่ 1 ของสภาผู้แทนราษฎร อย่างไรก็ตาม เมื่อฮังการีต้องเผชิญกับการแทรกแซงจากรัสเซีย โกชุตจึงสละตำแหน่งและมอบอำนาจให้กับนายพลออร์ตูร์ เกอร์แกยี ภายหลังการปฏิวัติที่ไม่ประสบผลสำเร็จ โกชุตจึงเดินทางลี้ภัยออกนอกประเทศ และถึงแก่อสัญกรรมที่ประเทศอิตาลีเมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ. 1894
หนังสืออ่านเพิ่ม

Deák, István. Lawful Revolution: Louis Kossuth and the Hungarians 1848–1849 (Phoenix, 2001)
Horvath, Eugene. "Kossuth and Palmerston (1848–1849)." The Slavonic and East European Review 9#27 (1931): 612–631. in JSTOR
Lada, Zsuzsanna. "The Invention of a Hero: Lajos Kossuth in England (1851)." European History Quarterly 43.1 (2013): 5–26.
Laszlo Peter, Martyn Rady & Peter Sherwood, eds. Lajos Kossuth Sent Word (2003) scholarly essays online
Moore, John Bassett. "Kossuth: A Sketch of a Revolutionist. I." Political Science Quarterly 10.1 (1895): 95–131. in JSTOR free; part II in JSTOR free
Nobili, Johann. Hungary 1848: The Winter Campaign. Edited and translated Christopher Pringle. Warwick, UK: Helion & Company Ltd., 2021.
Roberts, Tim. "Lajos Kossuth and the Permeable American Orient of the Mid-Nineteenth Century." Diplomatic History (2014) online doi: 10.1093/dh/dhu070
Spencer, Donald S. Louis Kossuth and young America: a study of sectionalism and foreign policy 1848–1852 (Univ of Missouri Press, 1977)
Webster, Daniel (1851). Sketch of the Life of Louis Kossuth, Governor of Hungary: Together with the Declaration of Hungarian Independence; Kossuth's Address to the People of the United States; All His Great Speeches in England; and the Letter of Daniel Webster to Chevalier Hulsemann (ภาษาอังกฤษ). Stringer & Townsend.
The Life of Gov. Louis Kossuth: With His Public Speeches in the United States, and a Brief History of the Hungarian War of Independence (ภาษาอังกฤษ). New York: W. Lord. 1852.
แหล่งข้อมูลอื่น

Anonymous (1897). "Louis Kossuth (1802–1894) (Obituary Notice, Wednesday, March 21, 1894)". Eminent Persons; Biographies reprinted from The Times. Vol. VI (1893–1894). London and New York: Macmillan and Co & The Times Office. pp. 100–115. สืบค้นเมื่อ 12 February 2019 – โดยทาง Internet Archive.
1849 newspaper article
1851 Address to the American People (NY Tribune October 20, 1851 p. 5)
Lajos Kossuth in Scotland เก็บถาวร 23 กันยายน 2017 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Lajos Kossuth in North America
Kossuth at the Capital, NY Times article, 30 December 1851.
The American Hungarian Federation
The Hungary Page, featuring Nobel Prize Winners and Famous Hungarians
Part of his speech ที่ยูทูบ on a wax phonograph cylinder (1890)
Early articles of "The Times" about Lajos Kussuth เก็บถาวร 2009-10-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Early New York Times articles about Kossuth
Kossuth in New England (MEK)
ผลงานของ Lajos Kossuth ที่โครงการกูเทินแบร์ค
| ก่อนหน้า |  | ลอโยช โกชุต |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| เริ่มตำแหน่ง |  | ผู้สำเร็จราชการ-ประธานาธิบดีแห่งฮังการี   (14 เมษายน ค.ศ. 1849 – 11 สิงหาคม ค.ศ. 1849) |  | ออร์ตูร์ เกอร์แกยี รักษาการฝ่ายทหารและพลเรือน |
| ลอโยช บ็อตยาญี นายกรัฐมนตรี |  | ประธานคณะกรรมาธิการป้องกันชาติ   (2 ตุลาคม ค.ศ. 1848 – 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1849) |  | แบร์ตอล็อน แซแมแร นายกรัฐมนตรี |
| ด ค กนายกรัฐมนตรีฮังการี |
| --- | --- | --- |
 List  by length of term  graphical  records 
| การปฏิวัติ 1848 |  Batthyány  (Récsey)  โกชุต  Szemere  |  |
| ราชอาณาจักร (1867–1918) |  อ็อนดราชี  Lónyay  Szlávy  Bittó  Wenckheim  K. Tisza  Szapáry  Wekerle  Bánffy  Széll  Khuen-Héderváry  ไอ. ติซอ  Fejérváry  Wekerle  Khuen-Héderváry  Lukács  ไอ. ติซอ  Esterházy  Wekerle  Hadik  |  |
| สาธารณรัฐที่ 1 |  เอ็ม. กาโรยี  เบริงคีย์  |  |
| สาธารณรัฐโซเวียต |  กอร์บอยี  ไพเดิล opposed by G. Károlyi  Pattantyús-Ábrahám  |  |
| สาธารณรัฐ (1919–20) |  ฟรีดริช  ฮูซาร์  |  |
| ราชอาณาจักร (1920–1946) |  Simonyi-Semadam  Teleki  Bethlen  G. Károlyi  Gömbös  Darányi  Imrédy  Teleki  Keresztes-Fischer  Bárdossy  Keresztes-Fischer  Kállay  Sztójay  Lakatos  ซาลอชี  Miklós  Tildy  |  |
| สาธารณรัฐที่ 2 |  ราโกชี  F. Nagy  ราโกชี  Dinnyés  Dobi  |  |
| สาธารณรัฐประชาชน |  Dobi  ราโกชี  ไอ. นอจ  Hegedüs  ไอ. นอจ  กาดาร์  Münnich  กาดาร์  Kállai  Fock  Lázár  Grósz  Németh  |  |
| สาธารณรัฐที่ 3 |  Németh  Antall  Boross  โฮร์น  โอร์บาน  Medgyessy  Gyurcsány  Bajnai  โอร์บาน  |  |
ตัวเอียง หมายถึง ผู้รักษาการ
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  ชิลี  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิสราเอล  เบลเยียม  สหรัฐ  สวีเดน  เช็กเกีย  ออสเตรเลีย  กรีซ  โครเอเชีย  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์  นครรัฐวาติกัน 
วิชาการ:  CiNii 
ประชาชน:  Deutsche Biographie  Trove 
อื่น ๆ:  SNAC  IdRef
ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์

ท่าอากาศยานนานาชาติชิคาโกโอแฮร์ (Chicago O'Hare International Airport) ตั้งอยู่ที่ ชิคาโก, รัฐอิลลินอย, สหรัฐอเมริกา ห่างจากตัวเมืองชิคาโกไปทางตัวะนตกเฉียงเหนือ 27 กิโลเมตร (17 ไมล์) เป็นท่าอากาศยานหลักของสายการบินยูไนเต็ดแอร์ไลน์ และเป็นท่าอากาศยานรองของสายการบินอเมริกันแอร์ไลน์ บริหารงานโดยกรมขนส่งทางอากาศเมืองชิคาโก (City of Chicago Department of Aviation)
ก่อนหน้าปี พ.ศ. 2548 โอแฮร์เคยเป็นท่าอากาศยานที่มีความหนาแน่นที่สุด ในกรณีการขึ้น-ลงของเครื่องบิน เนื่องจากในปีนั้นกรมการบินสหรัฐอเมิรกาได้ลดเที่ยวบินลง เพื่อลดความล่าช้า จึงทำให้ท่าอากาศยานนานาชาติฮาร์ทสฟิลด์-แจ็คสัน แอตแลนตากลายมาเป็นท่าอากาศยานที่มีความหนาแน่นที่สุด ส่วนโอแฮร์ตกมาเป็นอันดับที่ 2 และยังเป็นอันดับที่ 2 ของโลก ด้วยจำนวนผู้โดยสาร 76,248,911 คน ในปีพ.ศ. 2549 ลดลง 0.3% จากปีพ.ศ. 2548  ท่าอากาศยานโอแฮร์ยังให้บริการเที่ยวบินระหว่างประเทศกว่า 60 เส้นทางบิน ในปีพ.ศ. 2548 โอแฮร์จัดเป็นประตูสู่สหรัฐอเมริกาลำดับที่ 4 เป็นรองจาก ท่าอากาศยานนานาชาติจอห์น เอฟ. เคนเนดี ในนิวยอร์ก, ท่าอากาศยานนานาชาติลอสแอนเจลิส และท่าอากาศยานนานาชาติไมอามี ซึ่งมีจำนวนผู้โดยสารระหว่างประเทศมาใช้บริการมากกว่า
ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์ ได้รับการคัดเลือกให้เป็นท่าอากาศยานยอดเยี่ยมของอเมริกาเหนือตลอดช่วง 9 ปีที่ผ่านมาจากการจัดอันดับของนิตยสาร Business Traveler Magazine (พ.ศ. 2541- 2546) และ Global Traveler Magazine (พ.ศ. 2548-2549) สร้างประวัติศาสตร์การเป็นท่าอากาศยานชั้นนำของโอแฮร์
ถึงแม้ว่าโอแฮร์จะเป็นท่าอากาศยานหลัก แต่ท่าอากาศยานนานาชาติชิคาโกมิดเวย์ ซึ่งเป็นท่าอากาศยานอันดับสอง อยู่ใกล้กับย่านเศรษฐกิจของชิคาโก (Chicago Loop) มากกว่า
ประวัติ

ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์สร้างขึ้นเมื่อปีพ.ศ. 2485-2486 เป็นโรงงานผลิตเครื่องดักลาส ซี-54 ช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 เหตุที่เลือกที่ดินบริเวณนี้ก็เพราะว่าอยู่ใกล้กับตัวเมืองและการคมนาคมขนส่ง ด้วยพื้นที่ขนาด 180,000 ตารางเมตร (ประมาณ 2 ล้านตารางฟุต) ต้องการคมนาคมเข้าออกสะดวกสำหรับแรงงานจากเมืองที่กลายมาเป็นเมืองใหญ่อันดับ 2 ของประเทศ และมีทางรถไฟรองรับ ชุมชนออร์คาร์ด เพลส (Orchard Place) เป็นชุมชนเล็กๆที่ตั้งอยู่บริเวณนั้นมาก่อน จึงเรียกชื่อบริเวณนี้ว่าท่าอากาศยานออร์คาร์ด เพลส/ดักลาส ฟิลด์ (Orchard Place Airport/Douglas Field) ในช่วงระหว่างสงคราม (และเป็นที่มาของรหัส IATA - ORD) และยังเป็นคลังสรรพาวุธของการบิน 803 ซึ่งเก็บเครื่องบินหายาก หรือเครื่องบินรุ่นทดลองไว้ รวมทั้งเครื่องบินของฝ่ายข้าศึกที่ยึดมาได้ โดยเครื่องบินประวัติศาสตตร์เหล่านั้นได้นำไปเก็บไว้ที่พิพิธภัณฑ์อากาศยานแห่งชาติ (National Air Museum) ในภายหลัง
สัญญาของบริษัทดักลาส แอร์คราฟต์ สิ้นสุดลงในปีพ.ศ. 2488 และแม้ว่าตามแผนการจะสร้างที่ผลิตเครื่องบินพาณิชย์ แต่บริษัทก็เลือกที่ผลิตจากทางภาคตะวันตกมากกว่า และถึงแม้บริษัทดักลาสจะออกจากพื้นที่ไป แต่ชื่อของท่าอากาศยานยังคงใช้ท่าอากาศยานออร์คาร์ด เพลส และในปีพ.ศ. 2488 นั้นเอง เมืองชิคาโกได้เข้ามาใช้พื้นที่แห่งนี้สำหรับรองรับความต้องการการบินในอนาคต และถึงแม้ว่ารหัสสนามบิน IATA จะยังคงใช้ ORD ที่มีที่มาจากชื่อเดิม แต่ก็ได้มีการเปลี่ยนชื่อท่าอากาศยานใหม่ในปีพ.ศ. 2492 ตามชื่อของ เอ็ดเวิร์ด บุตช์ โอแฮร์ (Edward "Butch" O'Hare) นักบินเครื่องบินรบในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ผู้ซึ่งได้รับเหรียญกล้าหาญ Medal of Honor
จนกระทั่งช่วงต้นทศวรรษ 1950 (พ.ศ. 2493) ท่าอากาศยานนานาชาติชิคาโกมิดเวย์ ซึ่งเป็นท่าอากาศยายหลักของชิคาโกมาตั้งแต่พ.ศ. 2474 นั้นคับแคบและหนาแน่น แม้ว่าจะได้มีการขยายแล้วก็ตาม และยังไม่สามารถรองรับเครื่องบินเจ็ตรุ่นใหม่ได้ เมืองชิคาโกและการท่าอากาศยานสหรัฐอเมริกา (FAA) หันมาพัฒนาโอแฮร์ให้เป็นท่าอากาศยานหลักของชิคาโกแทน เที่ยวบินพาณาชย์เที่ยวแรกเริ่มให้บริการในปีพ.ศ. 2498 หลังจากนั้นได้สร้างอาคารผู้โดยสารระหว่างประเทศขึ้นในปีพ.ศ. 2501 แต่เที่ยวภายภายในประเทศเส้นทางหลักยังคงใช้ที่มิดเวย์จนกระทั่งการขยายของโอแอร์แล้วเสร็จในปีพ.ศ. 2505 การย้ายที่บินภายในประเทศจากมิดเวย์มายังโอแฮร์ ทำให้โอแฮร์กลายเป็นท่าอากาศยานที่หนาแน่นที่สุดของโลก รองรับผู้โดยสาร 10 ล้านคนต่อปี และในระยะเวลาเพียง 2 ปี จำนวนผู้โดยสารเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า ในปีพ.ศ. 2540 จำนวนผู้โดยสารถึงระดับ 70 ล้านคน และขณะนี้เพิ่มเป็น 80 ล้านคนต่อปี