stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ภาษาแต้จิ๋ว
ชื่อเรียก

ภาษาแต้จิ๋วมีชื่อเรียกในประเทศจีนแตกต่างกันหลายอย่าง ชาวแต้จิ๋วเองเรียกชื่อภาษาตัวเองว่า เตี่ยจิวอ่วย ส่วนในภาษาจีนกลางจะออกเสียงว่า เฉาซ่านฮว่า ต่อมาเมื่อเมืองซัวเถาเจริญรุ่งเรื่องขึ้นเป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจและการเมืองแทนเมืองแต้จิ๋ว คนต่างถิ่นจึงนิยมเรียกภาษานี้ว่า ซ่านโถวฮว่า หรือ ซัวเถาอ่วย ในภาษาแต้จิ๋ว หมายถึงภาษาพูดถิ่นซัวเถา ต่อมานิยมเรียกว่า เฉาซ่านฮว่า (เตี่ยซัวอ่วย)   หมายถึง ภาษาพูดถิ่นแต้จิ๋ว-ซัวเถา เพื่อให้ครอบคลุมท้องถิ่นที่พูดภาษานี้ชัดเจนยิ่งขึ้น ในแวดวงวิชาภาษาศาสตร์และภาษาถิ่นจีนนิยมเรียกว่า เฉาซ่านฟางเอี๋ยน (เตี่ยซัวฮวงงั้ง)  หมายถึงภาษาถิ่นแต้จิ๋ว อีกชื่อหนึ่งที่นิยมใช้เป็นภาษาหนังสือเรียกภาษาถิ่นนี้คือ เฉาอี่ว์ (เตี่ยงื่อ)  หมายถึงภาษาของจีนแต้จิ๋วหรือภาษาแต้จิ๋วนั่นเอง
มีอีกชื่อหนึ่งที่ชาวจีนแคะใช้เรียกภาษานี้จนเป็นที่รู้จักคือภาษาฮกล่อ (ภาษาแคะว่า ฮกล่อฝ่า) เนื่องจากคำว่าฮกล่อเป็นชื่อกลุ่มชาติพันธุ์ที่ใช้ภาษาหมิ่นใต้ที่แพร่หลายอีกชื่อหนึ่ง
ประวัติและท้องถิ่นที่พูด

ภาษาแต้จิ๋วในปัจจุบัน เป็นภาษาที่พัฒนามาจากภาษาจีนโบราณของตระกูลหมิ่นหนาน เมื่อประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 9–15 มีกลุ่มชาว หมิ่น (หมิ่น) ได้อพยพลงใต้จากมณฑลฝูเจี้ยน (หรือฮกเกี้ยน) มาที่ทางตะวันออกของมณฑลกวางตุ้ง ในเขตที่เรียกว่า เตี่ยซัว การอพยพดังกล่าวมีสาเหตุมาจากประชากรที่มากขึ้นในมณฑลฝูเจี้ยน
เนื่องจากภูมิประเทศใหม่ที่ค่อนข้างตัดขาดจากมณฑลฮกเกี้ยนเดิม ภาษาแต้จิ๋วจึงได้กลายมาเป็นภาษาเอกเทศในภายหลัง ภาษาแต้จิ๋วนั้นจะพูดในเขตที่เรียกรวมกันว่า "เตี่ยซัว" ซึ่งมีเมืองแต้จิ๋ว (หรือเฉาโจวในภาษาจีนกลาง) และซัวเถา (หรือ ซั่นโถว ในภาษาจีนกลาง) เป็นหลัก ซึ่งเป็นที่มาของชื่อ "เตี่ยซัว" ดังกล่าว นอกจากนั้น ยังพูดกันในเมืองกิ๊กเอี๊ย เตี่ยเอี๊ย โผวเล้ง เตี่ยอัง เหยี่ยวเพ้ง หุ่ยไล้ และ เถ่งไฮ่
เขตเตี่ยซัวเคยเป็นเขตหนึ่งที่มีคนจีนอพยพออกนอกประเทศเป็นอันมากไปยังเอเชียอาคเนย์ในคริสต์ศตวรรษที่ 18–20 ซึ่งทำให้ภาษาแต้จิ๋วเป็นภาษาหลักหนึ่งในภาษาที่พูดกันมากในกลุ่ม ชาวจีนอพยพ โดยเฉพาะในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เช่น ประเทศไทย กัมพูชา สิงคโปร์ เวียดนาม มาเลเซีย อินโดนีเซีย และ ฮ่องกง และยังมีในทวีปยุโรป และ ทวีปอเมริกา ที่มีชาวจีนแต้จิ๋วอพยพไป
อย่างไรก็ตาม ในยุคโลกาภิวัตน์นั้นภาษาแต้จิ๋วได้ลดความนิยมลงไปมากในหมู่ชาวแต้จิ๋ว เช่น ในสิงคโปร์ เยาวชนที่เดิมพูดแต้จิ๋วได้เปลี่ยนไปพูดภาษาอังกฤษมากขึ้น เนื่องจากวัฒนธรรมส่วนใหญ่และอิทธิพลของสื่อสารมวลชน
สัทศาสตร์

อักษรละตินตัวเอนหมายถึงอักษรที่นิยมใช้ทับศัพท์แทนเสียง อักษรไทยในวงเล็บคือเสียงอักษรที่ใกล้เคียง
สัทศาสตร์ > เสียงพยัญชนะ

|   |   | ริมฝีปาก | ปุ่มเหงือก | เพดานอ่อน | เส้นเสียง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| นาสิก | นาสิก | /m/ m (ม) | /n/ n (น) | /ŋ/ ng (ง) |   |
| กัก |  ไม่ก้อง ธนิต | /pʰ/  p (พ) | /tʰ/  t (ท) | /kʰ/ k (ค) |   |
| กัก |  ไม่ก้อง สิถิล | /p/ b (ป) | /t/ d (ต) | /k/ g (ก) | /ʔ/ - (อ) |
| กัก |  ก้อง | /b/ bh (บ) |   | /ɡ/ gh (ก̃) |   |
| กักเสียดแทรก |  ไม่ก้อง ธนิต |   | /tsʰ/ c (ช) |   |   |
| กักเสียดแทรก |  ไม่ก้อง สิถิล |   | /ts/ z (จ) |   |   |
| กักเสียดแทรก |  ก้อง |   | /dz/ j/r (จ̃) |   |   |
| เสียดแทรก | เสียดแทรก |   | /s/ s (ซ) |   | /h/ h (ฮ) |
| เปิด | เปิด |   | /l/ l (ล) |   |   |
สัทศาสตร์ > เสียงสระและพยัญชนะสะกด

เสียงสระอาจเป็นเสียงสั้นหรือเสียงยาวก็ได้ แต่สำหรับเสียงสระ+สะกดกักแสดงด้วยเสียงสั้นเท่านั้น คล้ายวิธีอ่านสระเสียงสั้นในภาษาไทย สระขึ้นจมูกมิได้หมายความว่าสะกดด้วย น แต่เวลาออกเสียงสระให้ปล่อยลมทางจมูกด้วย
| กลุ่มสระ | อ้าปาก | แย้มฟัน | ห่อปาก |
| --- | --- | --- | --- |
| สระพื้นฐาน |  | [i] i (อี) | [u] u (อู) |
| สระพื้นฐาน | [a] a (อา) | [ia] ia (เอีย) | [ua] ua (อัว) |
| สระพื้นฐาน | [o] o (โอ) | [io] io (อี-โอ) |  |
| สระพื้นฐาน | [e] ê (เอ) | [ie] iê (อี-เอ) | [ue] uê (อู-เอ) |
| สระพื้นฐาน | [ɯ] e (อือ) |  |  |
| สระพื้นฐาน | [ai] ai (อาย) |  | [uai] uai (อวย) |
| สระพื้นฐาน | [oi] oi (โอย) |  | [ui] ui (อูย) |
| สระพื้นฐาน | [ao] ao (อาว) |  |  |
| สระพื้นฐาน | [ou] ou (โอว) | [iou] iou (เอียว) |  |
| สระพื้นฐาน |  | [iu] iu (อีว) |  |
| สระขึ้นจมูก |  | [ĩ] in (อีน̃) |  |
| สระขึ้นจมูก | [ã] an (อาน̃) | [ĩã] ian (เอียน̃) | [ũã] uan (อวน̃) |
| สระขึ้นจมูก |  | [ĩõ] ion (อี-โอน̃) |  |
| สระขึ้นจมูก | [ẽ] ên (เอน̃) | 【[ĩẽ] iên (อี-เอน̃)】 | [ũẽ] uên (อู-เอน̃) |
| สระขึ้นจมูก | [ɯ̃] en (อืน̃) |  |  |
| สระขึ้นจมูก | [ãĩ] ain (อายน̃) |  | [ũãĩ] uain (อวยน̃) |
| สระขึ้นจมูก | [õĩ] oin (โอยน̃) |  | [ũĩ] uin (อูยน̃) |
| สระขึ้นจมูก | [ãõ] aon (อาวน̃) |  |  |
| สระขึ้นจมูก | [õũ] oun (โอวน̃) |  |  |
| สระขึ้นจมูก |  | [ĩũ] iun (อีวน̃) |  |
| สระ+สะกดนาสิก |  | [im] im (อีม) |  |
| สระ+สะกดนาสิก | [am] am (อาม) | [iam] iam (เอียม) | [uam] uam (อวม) |
| สระ+สะกดนาสิก |  | [iŋ] ing (อีง) | [uŋ] ung (อูง) |
| สระ+สะกดนาสิก | [aŋ] ang (อาง) | [iaŋ] iang (เอียง) | [uaŋ] uang (อวง) |
| สระ+สะกดนาสิก | [oŋ] ong (โอง) | [ioŋ] iong (อี-โอง) |  |
| สระ+สะกดนาสิก | [eŋ] êng (เอง) | [ieŋ] iêng (อี-เอง) | [ueŋ] uêng (อู-เอง) |
| สระ+สะกดนาสิก | 【[ɯŋ] eng (อืง)】 |  |  |
| สระ+สะกดกัก |  | [iʔ] ih (อิ) |  |
| สระ+สะกดกัก | [aʔ] ah (อะ) | [iaʔ] iah (เอียะ) | [uaʔ] uah (อัวะ) |
| สระ+สะกดกัก | [oʔ] oh (โอะ) | [ioʔ] ioh (อิ-โอะ) |  |
| สระ+สะกดกัก | [eʔ] êh (เอะ) |  | 【[ueʔ] uêh (อุ-เอะ)】 |
| สระ+สะกดกัก | [oiʔ] oih (โอะ-อิ) |  |  |
| สระ+สะกดกัก | [aoʔ] aoh (อะ-โอะ) |  |  |
| สระ+สะกดกัก |  | [ip̚] ib (อิบ) |  |
| สระ+สะกดกัก | [ap̚] ab (อับ) | [iap̚] iab (เอียบ) | [uap̚] uab (อ็วบ) |
| สระ+สะกดกัก |  | [ik̚] ig (อิก) | [uk̚] ug (อุก) |
| สระ+สะกดกัก | [ak̚] ag (อัก) | [iak̚] iag (เอียก) | [uak̚] uag (อ็วก) |
| สระ+สะกดกัก | [ok̚] og (อก) | [iok̚] iog (อิ-อก) |  |
| สระ+สะกดกัก | [ek̚] êg (เอ็ก) | [iek̚] iêg (อิ-เอ็ก) | [uek̚] uêg (อุ-เอ็ก) |
| สระ+สะกดกัก | [ɯek̚] eg (อึก) |  |  |
| สระเสริม | [m] m (มฺ) | [ŋ] ng (งฺ) | [ŋʔ] ngh (งฺอ์) |
สัทศาสตร์ > เสียงวรรณยุกต์

เสียงวรรณยุกต์มีสองกลุ่มคือ อิม (陰 หรือหยิน) กับ เอี๊ยง (陽 หรือหยาง) กลุ่มละสี่เสียง รวมแปดเสียง เสียงสระ+สะกดกักจะมีเสียงวรรณยุกต์ 4 หรือ 8 เท่านั้น
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| วรรณยุกต์ | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 |
| ชื่อ | อิมเพ้ง (陰平) | อิมเจี่ยน (陰上) | อิมขื่อ (陰去) | อิมยิบ (陰入) | เอี๊ยงเพ้ง (陽平) | เอี๊ยงเจี่ยน (陽上) | เอี๊ยงขื่อ (陽去) | เอี๊ยงยิบ (陽入) |
| ระดับเสียง | ˧˧ 33 | ˥˨ 52 | ˨˩˧ 213 | ˨ʔ 2 | ˥˥ 55 | ˧˥ 35 | ˩˩ 11 | ˦ʔ 4 |
| ลักษณะ | กลางราบ | สูงตก | ต่ำยก | ต่ำหยุด | สูงราบ | สูงยก | ต่ำราบ | สูงหยุด |
| ตัวอย่าง | 分 | 粉 | 訓 | 忽 | 雲 | 混 | 份 | 佛 |
| คำอ่าน | hung1 (ฮูง) | hung2 (หู้ง/ฮู่ง) | hung3 (หู่ง-ปลายยก) | hug4 (หุก) | hung5 (ฮู้ง) | hung6 (หูง) | hung7 (หู่ง/หูง) | hug8 (ฮุก) |
ดูเพิ่ม

ชาวจีนโพ้นทะเล
ชาวไทยเชื้อสายจีน
ธงแสดงยศทหาร (กองทัพไทย)

ธงแสดงยศทหารในกองทัพไทย เป็นธงสำหรับใช้หมายยศของนายทหารในระดับนายพล มีลักษณะและการแบ่งชั้นตามที่กฎหมายกำหนดไว้ สำหรับกรณีของประเทศไทยนั้น ธงแสดงยศทหารได้กำหนดไว้ในพระราชบัญญัติธง พ.ศ. 2522 ดังนี้
ทหารบก

ธงหมายยศจอมพล
ธงหมายยศพลเอก
ธงหมายยศพลโท
ธงหมายยศพลตรี
ธงหมายยศพลจัตวา
ธงแสดงยศสำหรับทหารบก มีลักษณะเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน พื้นธงสีแดง มี 5 ชั้น คือ
ธงจอมพล มีรูปคทากับกระบี่ไขว้เหนือช่อชัยพฤกษ์อยู่ตรงกลางของกลุ่มดาวห้าแฉก 5 ดวง เรียงเป็นรูปห้าเหลี่ยมด้านเท่าอยู่ตรงกลางของผืนธง ให้ด้านหนึ่งของรูปห้าเหลี่ยมด้านเท่าอยู่ด้านล่างขนานกับขอบล่างของผืนธง รูปเหล่านี้เป็นสีเหลือง
ธงพลเอก มีรูปดาวห้าแฉกสีเหลือง 4 ดวง เรียงเป็นรูปสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูนอยู่ตรงกลางของผืนธง ให้มุมแหลมวางตามความยาวของผืนธง
ธงพลโท มีรูปดาวห้าแฉกสีเหลือง 3 ดวง เรียงเป็นรูปสามเหลี่ยมด้านเท่าอยู่ตรงกลางของผืนธง ให้ด้านฐานของรูปสามเหลี่ยมด้านเท่าอยู่ด้านล่างขนานกับขอบล่างของผืนธง
ธงพลตรี มีรูปดาวห้าแฉกสีเหลือง 2 ดวง เรียงตามความยาวอยู่ตรงกลางของผืนธง
ธงพลจัตวา มีรูปดาวห้าแฉกสีเหลือง 1 ดวง อยู่ตรงกลางของผืนธง ซึ่งคล้ายกับธงชาติเวียดนาม แตกต่างกันตรงที่ขนาดเป็นขนาดเล็กเท่านั้น
ทหารเรือ

ธงหมายยศจอมพลเรือ
ธงหมายยศพลเรือเอก
ธงหมายยศพลเรือโท
ธงหมายยศพลเรือตรี
ธงหมายยศพลเรือจัตวา
ธงแสดงยศสำหรับทหารเรือ มีลักษณะเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส พื้นธงสีขาบมีรูปจักรสีขาวสลับเทาเป็นจักรแปดแฉก แฉกของจักรเวียนไปทางซ้าย มี 5 ชั้น คือ
ธงจอมพลเรือ มีรูปจักร 5 จักร อยู่ที่มุมธงทั้งสี่มุม มุมละ 1 จักร และอยู่ตรงกลางของผืนธงอีก 1 จักร
ธงพลเรือเอก มีรูปจักร 4 จักร อยู่ที่มุมธงทั้งสี่มุม มุมละ 1 จักร
ธงพลเรือโท มีรูปจักร 3 จักร เรียงเป็นรูปสามเหลี่ยมด้านเท่าอยู่ตรงกลางของผืนธง ให้ด้านฐานของรูปสามเหลี่ยมด้านเท่าอยู่ด้านล่างขนานกับขอบล่างของผืนธง
ธงพลเรือตรี มีรูปจักร 2 จักร เรียงกันในแนวดิ่งอยู่ตรงกลางของผืนธง
ธงพลเรือจัตวา มีรูปจักร 1 จักร อยู่ตรงกลางของผืนธง
ทหารอากาศ

ธงหมายยศจอมพลอากาศ
ธงหมายยศพลอากาศเอก
ธงหมายยศพลอากาศโท
ธงหมายยศพลอากาศตรี
ธงหมายยศพลอากาศจัตวา
ธงแสดงยศสำหรับทหารอากาศ มีลักษณะเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้ากว้าง 5 ส่วน ยาว 6 ส่วน พื้นธงสีฟ้า มี 5 ชั้น คือ
ธงจอมพลอากาศ มีรูปคทากับกระบี่ไขว้เหนือช่อชัยพฤกษ์อยู่ตรงกลางของกลุ่มดาวห้าแฉก 5 ดวง เรียงเป็นรูปห้าเหลี่ยมด้านเท่าอยู่ตรงกลางของผืนธง ให้ด้านหนึ่งของรูปห้าเหลี่ยมด้านเท่าอยู่ด้านล่างขนานกับขอบล่างของผืนธง รูปเหล่านี้เป็นสีขาว
ธงพลอากาศเอก มีรูปดาวห้าแฉกสีขาว 4 ดวง เรียงเป็นรูปสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูนอยู่ตรงกลางของผืนธง ให้มุมแหลมวางตามความยาวของผืนธง
ธงพลอากาศโท มีรูปดาวห้าแฉกสีขาว 3 ดวง เรียงเป็นรูปสามเหลี่ยมด้านเท่าอยู่ตรงกลางของผืนธง ให้ด้านฐานของรูปสามเหลี่ยมด้านเท่าอยู่ด้านล่างขนานกับขอบล่างของผืนธง
ธงพลอากาศตรี มีรูปดาวห้าแฉกสีขาว 2 ดวง เรียงตามความยาวอยู่ตรงกลางของผืนธง
ธงพลอากาศจัตวา มีรูปดาวห้าแฉกสีขาว 1 ดวง อยู่ตรงกลางของผืนธง
ตำรวจ

ธงหมายยศพลตำรวจเอก
ธงหมายยศพลตำรวจโท
ธงหมายยศพลตำรวจตรี
ธงแสดงยศสำหรับตำรวจ มีลักษณะเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้ากว้าง 5 ส่วน ยาว 6 ส่วน พื้นธงสีเลือดหมู มี 4 ชั้น คือ
ธงตำรวจเอก มีรูปดาวแปดแฉกสีขาว 4 ดวง เรียงเป็นรูปสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูนใต้พระมหาพิชัยมงกุฎรองรับด้วยช่อชัยพฤกษ์อยู่ตรงกลางของผืนธง
ธงตำรวจโท มีรูปดาวแปดแฉกสีขาว 3 ดวง เรียงเป็นรูปสามเหลี่ยมด้านเท่าภายใต้พระมหาพิชัยมงกุฎรองรับด้วยช่อชัยพฤกษ์อยู่ตรงกลางของผืนธง
ธงตำรวจตรี มีรูปดาวแปดแฉกสีขาว 2 ดวง เรียงตามความยาวภายใต้พระมหาพิชัยมงกุฎรองรับด้วยช่อชัยพฤกษ์อยู่ตรงกลางของผืนธง
ดูเพิ่ม

ยศทหารและตำรวจในประเทศไทย
เครื่องยนต์โตโยต้า G

เครื่องยนต์โตโยต้า 1G-GTE GZ20
เครื่องยนต์ G เป็นชื่อเรียกรุ่นหนึ่งของเครื่องยนต์โตโยต้า มีสองรุ่นที่ชื่อคล้ายกัน ในยุคที่ 1 เป็นเครื่องยนต์เบนซิน 4 สูบแถวเรียง ผลิตโดยบริษัท ฮีโน่ มอเตอร์ และยุคที่ 2 เป็นเครื่องยนต์เบนซิน 6 สูบ ผลิตโดยโตโยต้า
ยุคที่ 1

เครื่องยนต์ G ยุคที่ 1 ผลิตโดย บริษัท ฮีโน่ มอเตอร์ จำกัด ใช้เชื้อเพลิงเบนซิน 4 สูบแถวเรียง OHV ระบายความร้อนด้วยของเหลว ขนาดความจุ 1251ซีซี (1.3 ลิตร) จำหน่ายในประเทศญี่ปุ่น เดือนเมษายน พ.ศ. 2510 ถึง เดือนมีนาคม พ.ศ. 2511
ยุคที่ 2

เครื่องยนต์ G ยุคที่ 2 เรียกชื่อรุ่นว่า 1G ตามรหัสเครื่องยนต์รุ่นอื่นๆของโตโยต้าที่มีตัวเลขเป็นรหัสตัวแรกของเครื่องยนต์ เป็นเครื่องยนต์อีกรุ่นหนึ่งสำหรับรถยนต์ที่ผลิตโดยโตโยต้า ใช้เชื้อเพลิงเบนซินเป็นเครื่องยนต์ขับเคลื่อนล้อหลัง ปริมาตรความจุ 1,988 ซี.ซี. ความกว้างกระบอกลูกสูบ 75 มิลลิเมตร x ช่วงชัก 75 มิลลิเมตร  มี 6 ลูกสูบ แบบ 6 ลูกสูบเรียง แบบSOHC 12 วาล์ว และ DOHC 24 วาล์ว ระบายความร้อนด้วยของเหลว มีการปรับแต่งเครื่องยนต์ในรุ่นนี้เพื่อให้มีกำลังที่เปลี่ยนไปจากเดิม
อธิบายรหัส
E หมายถึง ควบคุมการจ่ายเชื้อเพลิงด้วยระบบไฟฟ้า หรือ หัวฉีดอีเลคโทรนิกส์
U หมายถึง ติดตั้งระบบลดมลพิษจากท่อไอเสีย
G หมายถึง DOHC หรือ เพลาราวลิ้นคู่ (เพลาลูกเบี้ยวคู่) ใช้สายพานราวลิ้นหมุนเพลาลูกเบี้ยวพร้อมกันทั้งสองข้าง หรือ DOHC แบบต้องการพลังมากขึ้นกว่าปกติ
F หมายถึง DOHC แบบประหยัด ใช้สายพานราวลิ้นหมุนเพลาลูกเบี้ยวข้างเดียว และอาศัยเฟืองจากปลายเพลาลูกเบี้ยวไปหมุนอีกข้างหนึ่ง
T หมายถึง ติดตั้งระบบช่วยอัดอากาศเข้าสู่ห้องเผาไหม้แบบเทอร์โบชาร์จเจอร์
Z หมายถึง ติดตั้งระบบช่วยอัดอากาศเข้าสู่ห้องเผาไหม้ด้วยซุเปอร์ชาร์จเจอร์
1G-EU (พ.ศ. 2522-2529)
1G-FE
1G-GEU (พ.ศ. 2525-2529)
1G-GE (แทนที่ 1G-GEU ในปี พ.ศ. 2531)
1G-GTE (เป็นเครื่องยนต์ที่มีเทอร์โบชาร์จเจอร์)
1G-GZE (พ.ศ. 2529-2535) (เป็นเครื่องยนต์ที่มีซุปเปอร์ชาร์จเจอร์)
ยุคที่ 2 > 1G-FE

รุ่นที่ 1 เริ่มผลิตครั้งแรกใน พ.ศ. 2531 โดยให้กำลังสูงสุด 135 hp (101 kW) ที่ 5600 รอบต่อนาที และแรงบิด 130 ft·lbf (176 Nm) ที่ 4400 รอบต่อนาที
รุ่นที่ 2 มีการใช้กับระบบ VVT-i ตั้งแต่ พ.ศ. 2541 ได้เพิ่มกำลังสูงสุดเป็น 160 แรงม้าที่ 6200 รอบ แรงบิด 148 ft·lbf (20.4 kg-m) ที่ 4400 รอบ ที่ใช้เป็นเครื่องยนต์ของโตโยต้า มาร์คทู และมีการใช้กับโตโยต้า อัลเทสซา/เลกซัส ไอเอส200
ยุคที่ 2 > 1G-GE

1G-GE ขนาด6 สูบ DOHC 24 V 1998 ซีซี 160 แรงม้าที่ 6200รอบ แรงบิด 19.0 kg-m ที่ 5400 รอบ โดยเป็นเครื่องยนต์ของโตโยต้า คราวน์
ยุคที่ 2 > 1G-GTE

1G-GTE รุ่นที่หนึ่ง แบบ DOHC 24 Valve 1998 ซี.ซี. 185 แรงม้าที่ 6200 รอบต่อนาที แรงบิด 24.5 kg-m ที่ 3200 รอบต่อนาที
1G-GTE รุ่นที่สอง พัฒนามาจากรุ่นที่หนึ่ง แบบ DOHC 24 Valve 1998 ซี.ซี. 210 แรงม้าที่ 6200 รอบต่อนาที แรงบิด 28.0 kg-m ที่ 3800 รอบต่อนาที
1G-FE
ปั่งงั่วเจ๋ย์

| ปั่งงั่วเจ๋ย์ Bàng-uâ-cê 平话字 |
| --- | --- |
คัมภีร์ไบเบิลฉบับภาษาฮกจิว ตีพิมพ์ในปี 1908
ชนิด:  อักษรละติน 
ผู้ประดิษฐ์: โมเสส คลาร์ก ไวต์
ช่วงยุค: ค.ศ. 1850 – 1950 โดยประมาณ
ภาษาพูด: ภาษาฮกจิว
 บทความนี้ประกอบด้วยสัญกรณ์การออกเสียงในสัทอักษรสากล (IPA) สำหรับคำแนะนำเบื้องต้นเกี่ยวกับสัญลักษณ์ IPA โปรดดู วิธีใช้:สัทอักษรสากล  สำหรับความแตกต่างระหว่าง [ ], / / และ ⟨ ⟩ ดูที่ สัทอักษรสากล § วงเล็บเหลี่ยมและทับ
ปั่งงั่วเจ๋ย์ (Bàng-uâ-cê; IPA: /paŋ²¹ ŋua⁵³ ʒɛi²⁴²/) หรือ ผิงฮว่าจื้อ (จีนตัวย่อ: 平话字; จีนตัวเต็ม: 平話字; พินอิน: píng huà zì) หรือ อักษรโรมันภาษาฮกจิว (Hók-ciŭ-uâ Lò̤-mā-cê; จีนตัวย่อ: 福州话罗马字; จีนตัวเต็ม: 福州話羅馬字) เป็นระบบการถอดเป็นอักษรโรมันสำหรับภาษาฮกจิว (ภาษาหมิ่นตะวันออกมาตรฐาน) ที่ออกแบบโดยมิชชันนารีชาวอังกฤษและอเมริกันที่มาเผยแพร่ศาสนาที่ฝูโจวในช่วงต้นศตวรรษที่ 19
ระบบการเขียนนี้ผ่านการเปลี่ยนแปลงมาหลายครั้งตั้งแต่แผนเริ่มเสนอขึ้นจนถึงการกำหนดมาตรฐาน และได้รับการสรุปในช่วงครึ่งหลังของศตวรรษที่ 19
ตั้งแต่ศตวรรษที่ 19 ถึงครึ่งแรกของศตวรรษที่ 20 ปั่งงั่วเจ๋ย์เคยใช้กันมากในคริสตจักรในพื้นที่ที่มีการพูดภาษาฮกจิว คัมภีร์ไบเบิล หนังสือเพลงสวด และงานเผยแผ่ศาสนาจำนวนมากล้วนใช้ระบบอักษรนี้เขียน โรงเรียนมิชชันนารีบางแห่งได้บรรจุการเรียนรู้ปั่งงั่วเจ๋ย์ไว้ในหลักสูตรด้วย ในสมัยนั้นมีคนในท้องถิ่นเพียงไม่กี่คนในฝูโจวที่สามารถพูดภาษาจีนกลางและเขียนอักษรจีนได้ ทำให้ปั่งงั่วเจ๋ย์ซึ่งเรียนรู้ค่อนข้างง่ายกลายเป็นตัวเลือกแรกสำหรับผู้ศรัทธาที่จะเขียนในภาษาแม่ของตัวเอง
อย่างไรก็ตาม ปั่งงั่วเจ๋ย์ไม่ได้ถูกนำมาใช้สำหรับชาวบ้านทั่วไปนอกเหนือไปจากวงคริสตจักร และต่อมาก็ได้ถูกลืมเลือนไป
ประวัติศาสตร์

เมื่อสงครามฝิ่นครั้งที่หนึ่ง สิ้นสุดลง ฝูโจวซึ่งเป็นหนึ่งในท่าเรือตามสนธิสัญญาแห่งแรก ๆ ที่ถูกเปิดขึ้น ได้กลายเป็นสถานที่ที่มิชชันนารีชาวยุโรปและอเมริกาหลั่งไหลเข้ามาจำนวนมาก แต่ในฝูโจวในเวลานั้น ผู้คนไม่ค่อยรู้อักษรจีนหรือภาษาจีนกลาง เพื่อที่จะสอนศาสนาที่นี่ได้อย่างมีประสิทธิภาพ การศึกษาและการเรียนรู้ภาษาท้องถิ่นจึงกลายเป็นสิ่งสำคัญอันดับแรกของผู้สอนศาสนาเหล่านี้ ตัวละครปั่งงั่วเจ๋ย์จึงได้ถูกคิดขึ้นมา
ผู้ออกแบบดั้งเดิมที่สามารถตรวจสอบเอกสารได้คือบาทหลวงโมเสส คลาร์ก ไวต์ (Moses Clark White) ซึ่งสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยเยล และเป็นหนึ่งในผู้สอนศาสนาคริสต์กลุ่มแรก ๆ ที่เข้ามาในเอเชียตะวันออก เขามาถึงฝูโจวเมื่อวันที่ 7 กันยายน 1847 ระบบการออกเสียงเดิมนี้ใช้ตัวอักษรละตินทั้งหมด หน่วยเสียงสระพิเศษแสดงโดยการเพิ่มสัญลักษณ์พิเศษเหนือตัวอักษรสระละติน ตัวอย่างเช่น à แสดงถึง [ɛ] และ ë แสดงถึง [ø] และ ö แสดงถึง [ɔ] ส่วน ü หมายถึง [y] เป็นต้น อย่างไรก็ตาม เนื่องจากมีเครื่องหมายพิเศษถูกทำเครื่องหมายไว้เหนือตัวอักษร รูปแบบการออกเสียงนี้จึงไม่สามารถใส่เครื่องหมายแสดง วรรณยุกต์ของคำได้ ดังนั้นรอเบิร์ต สเตวาร์ต (Robert Stewart) แองกลิคันชาวไอร์แลนด์ผู้มารับงานต่อได้ทำการปรับเปลี่ยนที่สำคัญ ได้แก่การเขียนสัญลักษณ์พิเศษโดยใช้เป็นจุด 2 จุดวางไว้ด้านล่างสระ และได้เขียนแสดงวรรณยุกต์โดยใชัสัญลักษณ์วางไว้ด้านบน
รูปแบบการสะกด

ในภาษาพูด ภาษาฝูโจวมีการเปลี่ยนแปลงการออกเสียงที่หลากหลาย แต่ปั่งงั่วเจ๋ย์จะถูกเขียนตามการออกเสียงดั้งเดิมเสมอ นั่นทำให้ระบบการเขียนไม่ได้แสดงเสียงอ่านจริงอย่างตรงไปตรงมา
รูปแบบการสะกด > พยัญชนะต้น

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
| เขียน | ตัวอย่างคำ | เสียงอ่าน | เทียบภาษาไทย |
| b | 邊 biĕng | /p/ | ป |
| p | 波 pŏ̤ | /pʰ/ | พ/ผ |
| m | 蒙 mùng | /m/ | ม |
| d | 低 dă̤ | /t/ | ต |
| t | 他 tă | /tʰ/ | ท/ถ |
| n | 日 nĭk | /n/ | น |
| l | 柳 liū | /l/ | ล |
| g | 求 giù | /k/ | ก |
| k | 氣 ké | /kʰ/ | ค/ข |
| ng | 語 ngṳ̄ | /ŋ/ | ง |
| h | 喜 hī | /h/ | ฮ/ห |
| c | 爭 căng | /ts/ | จ |
| ch | 出 chók | /tsʰ/ | ช/ฉ |
| s | 時 sì | /s/ | ซ/ส |
| ไม่เขียน | 鶯 ĕng | /ʔ/ | อ |
รูปแบบการสะกด > สระ

สระเป็นส่วนที่ระบบการเขียนต่างจากเสียงจริงมากที่สุด เนื่องจากความเปลี่ยนแปลงในช่วงเวลาที่ผ่านมา ปั่งงั่วเจ๋ย์เขียนเสียงอ่านตามเสียงดั้งเดิมในสมัยก่อน แต่มีความต่างไปจากเสียงอ่านในสมัยนี้
ตารางต่อไปนี้แสดงเสียงสระโดยแสดงทั้งเสียงอ่านเดิมกับเสียงอ่านปัจจุบันเพื่อเปรียบเทียบ
| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
| เขียน | ตัวอย่างคำ | เสียงอ่านดั้งเดิม | เสียงอ่านปัจจุบัน |
| a | 嘉 | /a/ | /a/~/ɑ/ |
| ia | 奇 | /ia/ | /ia/~/iɑ/ |
| ua | 花 | /ua/ | /ua/~/uɑ/ |
| a̤ | 西 | /ɛ/ | /ɛ/~/ɑ/ |
| ie | 雞 | /ie/ | /ie/~/iɛ/ |
| o̤ | 歌 | /ɔ/ | /o/~/ɔ/ |
| io | 橋 | /io/ | /yo/~/yɔ/ |
| uo | 過 | /uo/ | /uo/~/uɔ/ |
| e̤ / ae̤ | 初 | /ø/~/aø/ | /œ/~/ɔ/ |
| au | 郊 | /au/ | /au/~/ɑu/ |
| eu / aiu | 溝 | /eu/~/aiu/ | /ɛu/~/ɑu/ |
| ieu | 燒 | /ieu/ | /iu/~/iɛu/ |
| iu / eu | 秋 | /iu/~/eu/ | /iu/~/iɛu/ |
| oi / o̤i | 催 | /oi/~/ɔi/ | /øy/~/ɔy/ |
| ai | 開 | /ai/ | /ai/~/ɑi/ |
| uai | 歪 | /uai/ | /uai/~/uɑi/ |
| uoi | 杯 | /uoi/ | /ui/~/uoi/ |
| ui / oi | 輝 | /ui/~/oi/ | /ui/~/uoi/ |
| i / e | 之 | /i/~/ei/ | /i/~/ɛi/ |
| u / o | 孤 | /u/~/ou/ | /u/~/ou/ |
| ṳ / e̤ṳ | 須 | /y/~/øy/ | /y/~/øy/ |
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| เขียน | เสียงอ่านดั้งเดิม | เสียงอ่านปัจจุบัน |
| ah | /aʔ/ | /aʔ/~/ɑʔ/ |
| iah | /iaʔ/ | /iaʔ/~/iɑʔ/ |
| uah | /uaʔ/ | /uaʔ/~/uɑʔ/ |
| a̤h | /ɛʔ/ | /eʔ/~/ɛʔ/ |
| ieh | /ieʔ/ | /ieʔ/~/iɛʔ/ |
| o̤h | /ɔʔ/ | /oʔ/~/ɔʔ/ |
| ioh | /ioʔ/ | /yoʔ/~/yɔʔ/ |
| uoh | /uoʔ/ | /uoʔ/~/uɔʔ/ |
| e̤h | /øʔ/ | /øʔ/~/œʔ/ |
| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
| เขียน | ตัวอย่างคำ | เสียงอ่านดั้งเดิม | เสียงอ่านปัจจุบัน |
| ang | 山 | /aŋ/ | /aŋ/~/ɑŋ/ |
| iang | 聲 | /iaŋ/ | /iaŋ/~/iɑŋ/ |
| uang | 歡 | /uaŋ/ | /uaŋ/~/uɑŋ/ |
| ieng | 天 | /ieŋ/ | /ieŋ/~/iɛŋ/ |
| iong | 香 | /ioŋ/ | /yoŋ/~/yɔŋ/ |
| uong | 光 | /uoŋ/ | /uoŋ/~/uɔŋ/ |
| ing / eng | 賓 | /iŋ/~/eiŋ/ | /iŋ/~/ɛiŋ/ |
| ung / ong | 春 | /uŋ/~/ouŋ/ | /uŋ/~/ouŋ/ |
| ṳng / e̤ṳng | 銀 | /yŋ/~/øyŋ/ | /yŋ/~/øyŋ/ |
| eng / aing | 燈 | /eiŋ/~/aiŋ/ | /eiŋ/~/aiŋ/ |
| ong / aung | 釭 | /ouŋ/~/auŋ/ | /ouŋ/~/auŋ/ |
| e̤ng / ae̤ng | 東 | /øŋ/~/aøŋ/ | /øyŋ/~/ɔyŋ/ |
รูปแบบการสะกด > วรรณยุกต์

วรรณยุกต์แสดงโดยการเขียนเครื่องหมายวางไว้ข้างบนตัวสระ แสดงดังตารางนี้
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ระดับเสียง | เครื่องหมาย | ตัวอย่างคำ |
| 55 | ˘ | 君 gŭng |
| 33 | - | 滾 gūng |
| 213 | ˊ | 貢 góng |
| 24 | ˊ | 谷 gók |
| 53 | ` | 群 gùng |
| 242 | ^ | 郡 gông |
| 5 | ˘ | 掘 gŭk |
ตัวอย่างการสะกดคำ

ข้อความภาษาฮกจิวจากใน《戚林八音》
春花香，秋山開，

嘉賓歡歌須金杯，

孤燈光輝燒銀釭。

之東郊，過西橋，

雞聲催初天，

奇梅歪遮溝。
เขียนเป็นปั่งงั่วเจ๋ย์ได้ดังนี้
Chŭng huă hiŏng, chiŭ săng kăi,

Gă bĭng huăng gŏ̤ sṳ̆ gĭng buŏi.

Gŭ dĕng guŏng hŭi siĕu ngṳ̀ng gŏng.

Cĭ dĕ̤ng gău, guó să̤ giò,

Giĕ siăng chŏi chĕ̤ tiĕng,

Kiă muòi uăi ciă gĕu.
พจนานุกรมภาษาฮกจิวที่ตีพิมพ์ขึ้นในปี 1870 ใช้อักษรปั่งงั่วเจ๋ย์เพื่อแสดงเสียง
ข้อความคำอธิษฐานเขียนด้วยปั่งงั่วเจ๋ย์
7 ปี รักโดนใจ

| 7 ปี รักโดนใจ |
| --- | --- |
ประเภท: ละครชุด
สร้างโดย: จีเอ็มเอ็ม 25
กำกับโดย: สกล เตียเจริญ
แสดงนำ: จิรายุ ละอองมณี มนสภรณ์ ชาญเฉลิม ณัฐสิทธิ์ โกฏิมนัสวนิชย์ สุพิชชา สุบรรณพงษ์ อาภัสรา เลิศประเสริฐ
ผู้ประพันธ์ดนตรีแก่นเรื่อง: Tick Tock  − ปาล์มมี่
จำนวนตอน: 4 ตอน
การผลิต
ผู้อำนวยการผลิต: สายทิพย์ มนตรีกุล ณ อยุธยา
ผู้อำนวยการสร้าง: วรฤทธิ์ ไวยเจียรนัย
ออกอากาศ
เครือข่าย: ช่อง gmm25
ออกอากาศ: 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560 – 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560
The Seven Year Itch 7 ปี รักโดนใจ เป็นละครในชุด เลิฟบุกส์เลิฟซีรีส์ สร้างจากนวนิยายดังของสำนักพิมพ์แจ่มใส บทโทรทัศน์โดย ธัญลักษณ์ จุลพงษ์ และ ธีระพัสตร์ ถนัดสอนสาร ผลิตโดย บริษัท เก้ง กวาง แก๊งค์ จำกัด ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี 20.20 - 21.35 น. เริ่มตอนแรก วันพุธที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560-9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560 ต่อจาก Secret & Summer เผลอใจให้รักเธอ ทางช่องจีเอ็มเอ็ม 25
ข้อมูลทั่วไป

บทซีรีส์  พีระศักดิ์ ศักดิ์ศิริ, ธันยธรณ์ ศิวานุเคราะห์, สุเมธาวีร์ เหลาสุภาพ
ผู้กำกับการแสดง สกล เตียเจริญ
ออกอากาศ 1 พฤศจิกายน 2560 - 9 พฤศจิกายน 2560
เรื่องย่อ

เมื่อสาวน้อยช่างบ่น ใบบัว (มนสภรณ์ ชาญเฉลิม) อยู่ ๆ ก็โดน เจ้ติ๋ม (อรอานิญช์ พีรชาขจรพัฒน์) ช่างทำผมประจำ ชวนไปดูดวงกับ หมอเลิฟฟันคุด (รัศมีแข ฟ้าเกื้อล้น) แล้วโดนทักว่าจะต้องเลิกกับแฟนหนุ่ม รัมเบีย (จิรายุ ละอองมณี) ที่คบกันมา 7 ปี แน่นอน เพราะเป็นอาถรรพ์เลขเจ็ด แต่ใบบัวไม่เชื่อ จนกระทั่ง บราวนี่ (อาภัสรา เลิศประเสริฐ) รุ่นน้องที่มหาวิทยาลัยของรัมเบียเริ่มเข้ามาวุ่นวายกับรัมเบีย ทำให้ใบบัวไม่สบายใจอย่างหนัก ใบบัวเริ่มไม่ไว้ใจ บราวนี่ ที่มาตีสนิทกับรัมเบีย จึงประชดรัมเบียด้วยการจะไปดูหนังกับ หงเฟย (ณัฐสิทธิ์ โกฏิมนัสวนิชย์) รุ่นพี่ที่ตามจีบใบบัวอยู่ แต่พอรัมเบียรู้ก็จะตามไปด้วย หงเฟยไม่ยอม ทั้งคู่ทะเลาะกัน หลินหลิน (สุพิชชา สุบรรณพงษ์) เลยให้รัมเบียกับหงเฟยงัดข้อหาผู้ชนะเพื่อไปดูหนังกับใบบัว พวกเขาจะแก้ไขอย่างไร ลุ้นไปพร้อมไปกับพวกเขา
รายชื่อนักแสดงและการสร้าง

(เรียงลำดับตามไตเติลเปิดเรื่อง)
| ปี | พ> ศ. 2560 |
| --- | --- |
สถานีออกอากาศ: ช่องจีเอ็มเอ็ม 25
ชื่อเรื่อง: The Seven Year Itch 7 ปี รักโดนใจ
ผู้สร้าง: จีเอ็มเอ็ม 25
ผู้กำกับการแสดง: สกล เตียเจริญ
บทซีรีส์: พีระศักดิ์ ศักดิ์ศิริ, ธันยธรณ์ ศิวานุเคราะห์, สุเมธาวีร์ เหลาสุภาพ
วันเวลาออกอากาศ: พุธ-พฤหัสบดี 20.20 - 21.35 น.
รัมเบีย: จิรายุ ละอองมณี
ใบบัว: มนสภรณ์ ชาญเฉลิม
หงเฟย: ณัฐสิทธิ์ โกฏิมนัสวนิชย์
หลินหลิน: สุพิชชา สุบรรณพงษ์
บราวนี่: อาภัสรา เลิศประเสริฐ
เจ้ติ๋ม: อรอานิญช์ พีรชาขจรพัฒน์
หมอเลิฟฟันคุด: รัศมีแข ฟ้าเกื้อล้น
แม่ใบบัว: สฤญรัตน์ โทมัส
เพลงประกอบละคร > The Seven Year Itch 7 ปี รักโดนใจ

เพลง Tick Tock  ขับร้องโดย ปาล์มมี่
เพลง ความเจ็บปวด ขับร้องโดย  ปาล์มมี่
เพลง ขี้หึง ขับร้องโดย ซิลลี่ ฟูลส์
เพลง เจ็บไปเจ็บมา ขับร้องโดย เจตริน วรรธนะสิน
การตอบรับ > เรตติง

การตอบรับของซีรีส์เรื่องนี้ทั้งหมด 4 ตอน ที่ได้ออกอากาศไป (เมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560 - 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560) Nielsen ได้วัดค่าเฉลี่ยเรตติงละครจากคนทั่วประเทศไทยอยู่ที่
| ตอนที่ | วันที่ออกอากาศ | เรตติงทั่วประเทศ |
| --- | --- | --- |
| 1 | 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560 | 0.4 |
| 2 | 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560 | 0.1 |
| 3 | 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560 | 0.4 |
| 4 (ตอนจบ) | 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560 | 0.2 |
แหล่งข้อมูลอื่น

7 ปี รักโดนใจ ที่สยามโซน
เผลอใจให้รักเธอ

| Secret & Summer เผลอใจให้รักเธอ |
| --- | --- |
ประเภท: ละครชุด
สร้างโดย: จีเอ็มเอ็ม 25
เขียนโดย: บทประพันธ์โดย บุญพงษ์ พานิช,นอ.นัฐ,นิศาชล ประสาธน์สุวรรณ
กำกับโดย: ไชยณรงค์ แต้มพงษ์
แสดงนำ: ปฐมพงศ์ เรือนใจดี ลภัสลัล จิรเวชสุนทรกุล พัสกร วรรณศิริกุล พรพิพัฒน์ พัฒนเศรษฐานนท์
ผู้ประพันธ์ดนตรีแก่นเรื่อง: เพลง 12345 I Love You - the Bottom Bluesแอมมี่ The Bottom Blues
จำนวนตอน: 4 ตอน
การผลิต
ผู้อำนวยการผลิต: สายทิพย์ มนตรีกุล ณ อยุธยา
ผู้อำนวยการสร้าง: วรฤทธิ์ ไวยเจียรนัย
ออกอากาศ
เครือข่าย: ช่อง gmm25
ออกอากาศ: 20 กันยายน พ.ศ. 2560 – 28 กันยายน พ.ศ. 2560
Secret & Summer เผลอใจให้รักเธอ  เป็นละครในชุด เลิฟบุกส์เลิฟซีรีส์ สร้างจากนวนิยายดังของสำนักพิมพ์แจ่มใส บทโทรทัศน์โดย ธัญลักษณ์ จุลพงษ์ และ ธีระพัสตร์ ถนัดสอนสาร ผลิตโดย บริษัท เก้ง กวาง แก๊งค์ จำกัด ออกอากาศทางช่องจีเอ็มเอ็ม 25 ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี 20.20 - 21.35 น. เริ่มตอนแรก วันพุธที่  20 กันยายน พ.ศ. 2560-28 กันยายน พ.ศ. 2560 ต่อจาก Mister Daddy พ่อ(คุณ)ตัวดี ทางช่องจีเอ็มเอ็ม 25
ข้อมูลทั่วไป

บทซีรีส์ บุญพงษ์ พานิช, นอ.นัฐ, นิศาชล ประสาธน์สุวรรณ
ผู้กำกับการแสดง ไชยณรงค์ แต้มพงษ์
ออกอากาศ  20 กันยายน 2560−28 กันยายน 2560
เรื่องย่อ

ซัมเมอร์ (ลภัสลัล จิรเวชสุนทรกุล) สาวน้อยจอมแสบ เจ้าของแฟนเพจส้มเช้ง เพจแฉชื่อดัง ในขณะที่ซัมเมอร์เดินแชตกลางถนน จู่ ๆ ซีเคร็ท (ปฐมพงศ์ เรือนใจดี) หนุ่มมาดกวนก็ขี่รถบิ๊กไบค์เข้ามาชนเธอ จนเกิดอุบัติเหตุขึ้น ซีเคร็ทเรียกร้องค่าเสียหายจากซัมเมอร์ เนื่องจากเธอเป็นต้นเหตุของเหตุการณ์ครั้งนี้ เรื่องราวไม่ได้จบเพียงเท่านั้น เพราะอยู่ ๆ ซีเคร็ทก็มาขออาศัยอยู่กับซัมเมอร์ แต่ซัมเมอร์ทำทุกวิถีทางเพื่อไล่ซีเคร็ทออกไป แต่ก็ไม่เป็นผล ซีเคร็ทเข้าไปอยู่กับซัมเมอร์และรู้ว่ามีนักเลงตามทำร้ายซัมเมอร์ ซีเคร็ทเลยขออาสาเป็นคนปกป้องดูแลเธอ เมื่อทั้งสองอยู่ด้วยกันความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็ดำเนินไปเรื่อย ๆ จากไม้เบื่อไม้เมากลายมาเป็นความรักที่ต่างฝ่ายไม่อาจเปิดเผย วันหนึ่งซีเคร็ทต้องจากไปด้วยเหตุผลบางอย่าง เพราะซีเคร็ทรู้ดีว่าถ้าเขายังอาศัยอยู่กับซัมเมอร์ เธอจะต้องเดือดร้อนอย่างแน่นอน ซีเคร็ทหายตัวไปโดยไม่ได้บอกซัมเมอร์มีเพียงรอยจูบที่มอบไว้ให้เป็นความทรงจำเท่านั้น เวลาผ่านไปซัมเมอร์ก็ได้พบกับซีเคร็ทโดยบังเอิญอีกครั้ง ซัมเมอร์โดนเดียน (พัสกร วรรณศิริกุล) คู่อริของซีเคร็ทจับเป็นตัวประกัน เพราะสงสัยว่าซัมเมอร์เป็นสายลับของซีเคร็ท แต่ซีเคร็ทก็ช่วยซัมเมอร์ไว้ได้แล้วพาซัมเมอร์หลบหนีไปอยู่ที่คอนโดส่วนตัว และขอร้องให้พ้อยท์ (พรพิพัฒน์ พัฒนเศรษฐานนท์) เพื่อนสนิทซัมเมอร์คอยดูแล เดียนตามจนเจอจับซัมเมอร์ไปอีกรอบ ซีเคร็ทมาช่วยซัมเมอร์ไว้ได้แต่ก็ต้องโดนเดียนทำร้ายจนอาการสาหัส ความจำเสื่อม ซัมเมอร์รู้ข่าวเป็นห่วงมากคอยดูแลพาซีเคร็ทกลับมาที่บ้านของเธอ แล้วก็จูบซีเคร็ทเพราะหวังว่าความทรงจำของเขาจะกลับมา จูบนี้จะทำให้ซีเคร็ทจำเรื่องราวระหว่างเขากับซัมเมอร์ได้หรือไม่ แล้วทั้งคู่จะจัดการกับแก๊งอิทธิพลเถื่อนที่คอยตามป่วนเพจส้มเช้งอย่างไร