stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ซัมบอดีส์วอตชิงมี

1984 ซิงเกิลโดยร็อกเวลล์
"ซัมบอดีส์วอชชิงมี" (อังกฤษ: Somebody's Watching Me) เป็นซิงเกิลแรกของศิลปินอาร์แอนด์บีในนามร็อกเวลล์ ออกในสังกัดโมทาวน์ในปี ค.ศ. 1984 เพลงมีเนื้อหาเกี่ยวกับการเล่าเรื่องอาการระแวงจากการถูกตามและถูกแอบดู เพลงนี้ยังได้อดีตศิลปินโมทาวน์อย่างไมเคิล แจ็กสันและเจอร์เมน แจ็กสันมาร้องในท่อนคอรัส เพลงนี้ยังถูกมาทำใหม่และประกอบในโฆษณาของ GEICO ในปี 2008 และ 2009
ประวัติ

ร็อกเวลล์ เป็นนามแฝงของเคนเนดี วิลเลียม กอร์ดี บุตรชายของซีอีโอค่ายเพลงโมทาวน์ เบอร์รี กอร์ดี จูเนียร์ เขาเซ็นสัญญากับโมทาวน์โดยที่พ่อของเขาไม่รู้ และพ่อของเขาก็ไม่รู้เลยว่าศิลปิน ร็อกเวลล์ คือลูกชายของเขา จนกระทั่งได้ออกซิงเกิลแล้ว
เพลงนี้โปรดิวซ์โดยเคอร์ติส แอนโทนี โนเลน โดยมีเสียงร้องของไมเคิล แจ็กสันและเจอร์เมน แจ็กสัน"ซัมบอดีส์วอชชิงมี" ติดชาร์ตสูงสุดอันดับ 2 บนชาร์ตบิลบอร์ดฮอต 100 ในปี 1984 และติดอันดับ 1 บนชาร์ตบิลบอร์ดอาร์แอนด์บีซิงเกิลส์ และยังติดอันดับ 6 ในยูเคซิงเกิลส์ชาร์ต
ในปี 2009 เพลงนี้ติดอยู่อันดับ 20 ของการจัดอันดับทางช่องวีเอชวัน ในหัวข้อ 100 เพลงวันฮิตวันเดอร์สในยุค 80
การรับรอง

| ประเทศ | การรับรอง | จำนวนหน่วยที่รับรอง/ยอดขาย |
| --- | --- | --- |
| Canada (Music Canada) | Gold | 50,000^ |
| France | — | 354,000 |
| United States (RIAA) | Gold | 1,000,000^ |
| United States (RIAA)  Digital  | Gold | 500,000* |
 *ตัวเลขยอดขายขึ้นกับการรับรองอย่างเดียว ^ตัวเลขการจัดส่งขึ้นอยู่กับการรับรองเพียงอย่างเดียว
ซัดเดนเดท ตัดเส้นตายท้านรก

| ซัดเดนเดท ตัดเส้นตายท้านรก |
| --- | --- |

กำกับ: ปีเตอร์ ไอแฮมส์
เขียนบท: คาเรน เอลิเซ บอลด์วิน (เรื่องราว) ยีน ควินทาโน (บทภาพยนตร์)
อำนวยการสร้าง: ฮาวเวิร์ด บอลด์วิน โมเช เดียแมนท์
นักแสดงนำ: ฌอง-คล็อด แวน แดมม์ พาวเวอร์ส บูธ เรย์มอนด์ เจ แบร์รี วิตต์นี ไรท์ รอสส์ มาลินเจอร์ โดเรียน แฮร์วูด
กำกับภาพ: ปีเตอร์ ไอแฮมส์
ตัดต่อ: สตีเวน เคมเปอร์
ดนตรีประกอบ: จอห์น เด็บนีย์
ผู้จัดจำหน่าย: ยูนิเวอร์แซลสตูดิโอส์
วันฉาย: 22 ธันวาคม ค.ศ. 1995
ความยาว: 110 นาที
ทุนสร้าง: 35 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ทำเงิน: 68 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ซัดเดนเดท ตัดเส้นตายท้านรก (อังกฤษ: Sudden Death) เป็นภาพยนตร์แอ็กชันสัญชาติอเมริกัน ที่นำแสดงโดยฌอง-คล็อด แวน แดมม์ และพาวเวอร์ส บูธ
ในเรื่องนี้ มีฉากโดดเด่นที่การแข่งขันฮอกกี้ ที่เขียนโดยคาเรน เอลิเซ บอลด์วิน ผู้เป็นภรรยาของฮาวเวิร์ด บอลด์วิน ซึ่งเป็นเจ้าของทีมพิตต์สเบิร์กเพนกวินส์ นักแสดงนำยังประกอบไปด้วยโดเรียน แฮร์วูด และเรย์มอนด์ เจ แบร์รี
ภาพยนตร์เรื่องนี้กำกับโดยปีเตอร์ ไอแฮมส์ ซึ่งเป็นการร่วมงานครั้งที่สองของเขากับแวน แดมม์ นับจากเรื่องตำรวจเหล็กล่าพลิกมิติ ที่เปิดตัวในช่วงหนึ่งปีก่อนหน้า ภาพยนตร์ชุดนี้ได้รับการจัดให้อยู่ในเรทอาร์โดยสมาคมภาพยนตร์แห่งอเมริกา ภาพยนตร์ชุดนี้ได้รับการถ่ายทำเมื่อครั้งที่มีการแข่งเอ็นเอชแอลล็อกเอาต์ ฤดูกาล 1994–95
เนื้อเรื่องย่อ

ดาร์เรน แมคคอร์ด (แวน แดมม์) เป็นนักดับเพลิงที่เกิดในประเทศแคนาดาซึ่งทำงานให้แก่สถานีดับเพลิงพิตส์เบิร์ก ผู้ประสบกับเรื่องอันน่าเศร้าส่วนตัว ภายหลังจากที่ไม่สามารถช่วยชีวิตเด็กสาวคนหนึ่งให้รอดพ้นจากเหตุเพลิงไหม้ ในภายหลัง เขาได้รับการโยกย้ายออกจากการปฏิบัติหน้าที่ ซึ่งดาร์เรนได้เข้าทำหน้าที่เป็นผู้ดับเพลิงประจำซีวิคอารีนา
ขณะที่ร่วมชมเกม 7 ของรายการถ้วยสแตนลีย์รอบชิงชนะเลิศระหว่างทีมพิตต์สเบิร์กเพนกวินส์กับทีมชิคาโกแบล็คฮอว์กส์กับลูกสาวชื่อเอมิลี (ไรท์) และลูกชายชื่อไทเลอร์ (มาลินเจอร์) เขาก็ได้พบว่ามีการก่อเหตุอาชญากรรมขึ้นที่สนามแข่งแห่งนี้ ซึ่งกลุ่มก่อการร้ายนำโดยนำโดยอดีตเจ้าหน้าที่รัฐบาลของสหรัฐอเมริกาชื่อโจชัว ฟอสส์ (บูธ) ซึ่งได้จับรองประธานาธิบดีสหรัฐ แดเนียล บินเดอร์ (แบร์รี) รวมถึงแขกวีไอพีคนอื่นอีกหลายรายไว้เป็นตัวประกันในห้องชุดหรู
ฟอสส์ได้ต่อสายวัตถุระเบิดเข้ากับสนามแข่ง และวางแผนที่จะทำการระเบิดในช่วงท้ายของเกม ในขณะที่มีเงินหลายร้อยล้านดอลลาร์เชื่อมต่อเข้าไปในบัญชีนอกชายฝั่ง ดาร์เรนจะต้องไม่เพียงทำการหยุดแค่ฟอสส์เท่านั้น หากแต่ต้องดีงเกมให้ถึงช่วงต่อเวลาและช่วยชีวิตลูก ๆ ของเขาไปพร้อม ๆ กัน
ดาร์เรนถูกดึงตัวไปครั้งแรกเมื่อเอมิลีถูกลักพาตัวไปโดยคาร์ลา ซึ่งเป็นสมาชิกหญิงเพียงคนเดียวของผู้ก่อการร้ายที่แต่งกายเป็นตัวนำโชคที่ชื่อไอซ์เบิร์ก คาร์ลาได้พาเอมิลีไปไว้ในห้องที่มีตัวประกันรายอื่น ๆ ที่กำลังจะถูกสังหาร
นักแสดงนำ

ฌอง-คล็อด แวน แดมม์ รับบทเป็น ดาร์เรน ฟรานซิส โธมัส แมคคอร์ด อดีตพนักงานดับเพลิงผู้รักศักดิ์ศรีแห่งเมืองพิตส์เบิร์ก ซึ่งทำหน้าที่เป็นผู้ดับเพลิงในซีวิคอารีนา
พาวเวอร์ส บูธ รับบทเป็น โจชัว ฟอสส์ อดีตตัวแทนรัฐบาลที่นำทีมผู้ก่อการร้าย
เรย์มอนด์ เจ แบร์รี รับบทเป็น รองประธานาธิบดีแดเนียล บินเดอร์
วิตต์นี ไรท์ รับบทเป็น เอมิลี แมคคอร์ด ลูกสาวของดาร์เรน
รอสส์ มาลินเจอร์ รับบทเป็น ไทเลอร์ แมคคอร์ด ลูกชายของดาร์เรน
โดเรียน แฮร์วูด รับบทเป็น แมทธิว ฮอลล์มาร์ก ตัวแทนหน่วยสืบราชการลับผู้ทำหน้าที่ดูแลรองประธานาธิบดี ในภายหลังได้เปิดเผยให้เห็นว่าได้มีการร่วมมือกับโจชัว ฟอสส์
เคท แมคนีล รับบทเป็น เคธี
ไมเคิล แกสตัน รับบทเป็น ฮิกกี แฮกเกอร์คอมพิวเตอร์ของฟอสส์
ออดรา ลินด์ลีย์ รับบทเป็น นางเฟอร์รารา
ไบรอัน ดีเลท รับบทเป็น แบลร์
เฟธ มินตัน รับบทเป็น คาร์ลา ลูกสมุนสาวเพียงคนเดียวของฟอสส์
ไบรอัน ฮัทชิสัน รับบทเป็น ชายหนุ่มผู้เป็นตัวแทนหน่วยสืบราชการลับ
นักฮอกกี้รับเชิญ

เจย์ คอฟิลด์ รับบทเป็นแบรด ทอลลิเวอร์
บิล คลีเมนต์ รับบทเป็นผู้ประกาศก่อนเปิดเกม
ผู้เล่นคลีฟแลนด์ลัมเบอร์แจ็คส์ รับบทเป็นผู้เล่นทีมชิคาโกแบล็คฮอว์กส์
เอียน โมแรน รับบทเป็นคริส เชอเลียส
เจฟฟ์ จิมเมอร์สัน รับบทเป็นตัวเขาเอง (เครดิตในนาม "แอนเธม ซิงเกอร์")
ไมค์ เลนจ์ รับบทเป็นตัวเขาเอง (เครดิตในนาม "โฆษกเพลย์บายเพลย์")
ลัก โลบีแตลล์ รับบทเป็นตัวเขาเอง
พอล สไทเกอร์วอลด์ รับบทเป็นตัวเขาเอง (เครดิตในนาม "ผู้วิจารณ์สีหน้า")
มาร์คุส แนสลุนด์ รับบทเป็นตัวเขาเอง (ไม่ระบุเครดิต)
เบอร์นี นิคอลส์ รับบทเป็นตัวเขาเอง (ไม่ระบุเครดิต)
เคน เวรกเก็ต รับบทเป็นตัวเขาเอง (ไม่ระบุเครดิต)
จอห์น บาร์เบโร รับบทเป็นผู้ประกาศสาธารณะ (ไม่ระบุเครดิต)
การตอบรับ

ภาพยนตร์ชุดนี้ได้รับการตอบรับที่หลากหลาย ปัจจุบัน ได้มีการให้คะแนนซัดเดนเดท ตัดเส้นตายท้านรก ที่ค่าระดับ 52 เปอร์เซ็นต์ที่เว็บไซต์รอตเทนโทเมโตส์ อย่างไรก็ตาม บางคนคิดว่าซัดเดนเดท ตัดเส้นตายท้านรก เป็นหนึ่งในภาพยนตร์ของแวน แดมม์ ที่ดีที่สุดในสมัยนั้น (เคียงคู่กับคนแกร่งทะลวงเดี่ยว และตำรวจเหล็กล่าพลิกมิติ) นักวิจารณ์ชื่อโรเจอร์ อีเบิร์ท กล่าวว่า "ซัดเดนเดท ตัดเส้นตายท้านรก ไม่ได้เกี่ยวกับการแสดงไหวพริบ หากแต่มีการดำเนินเรื่องและสเปเชียลเอฟเฟกต์ที่สร้างความตื่นเต้นเร้าใจ และนั่นถือเป็นเรื่องที่ไม่เลว"
การตอบรับ > บ็อกซ์ออฟฟิศ

ซัดเดนเดท ตัดเส้นตายท้านรก ได้รับการเปิดตัวในสหรัฐอเมริกาช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ ณ วันที่ 22 ธันวาคม ค.ศ. 1995 โดยอยู่ในอันดับที่ 8 ซึ่งทำรายได้เพียง 4,782,445 ดอลลาร์สหรัฐจากโรงภาพยนตร์ 1,681 โรง โดยคิดเป็นค่าเฉลี่ยที่ 2,845 ดอลลาร์สหรัฐต่อโรงเท่านั้น และนับรวมได้ 20,350,171 ดอลลาร์สหรัฐเมื่อสิ้นสุดการจัดฉาย ส่วนการจัดฉายในต่างประเทศอยู่ในระดับที่ดีขึ้นเล็กน้อย โดยทำยอดทั่วโลกได้เกือบ 64 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ส่วนในประเทศอื่น ๆ ภาพยนตร์เรื่องนี้ทำกำไรจากการจำหน่ายวิดีโอได้เกือบ 50 ล้านดอลลาร์สหรัฐ[ต้องการอ้างอิง]
นิยาย

| --- | --- |

ผู้ประพันธ์: สตีเฟน เมิร์ตซ์
ประเทศ: สหรัฐอเมริกา
ภาษา: อังกฤษ
ประเภท: นวนิยาย
สำนักพิมพ์: บูเลอวาร์ดบุ๊กส์
วันที่พิมพ์: ค.ศ. 1995
ชนิดสื่อ: สิ่งพิมพ์ (หนังสือปกอ่อน)
หน้า: 218 หน้า
ISBN: 1-57297-032-4
OCLC: 33266093
ฉบับนิยายอิงภาพยนตร์ประพันธ์โดยนักเขียนชาวอเมริกันชื่อสตีเฟน เมิร์ตซ์ ส่วนหนังสือเสียงได้รับการอ่านโดยพาวเวอร์ส บูธ
แหล่งข้อมูลอื่น

Sudden Death ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
Sudden Death ที่ออลมูวี
Sudden Death ที่รอตเทนโทเมโทส์
Pittsburgh Hockey.net Sudden Death (1995) เก็บถาวร 2016-03-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, retrieved October 26, 2011
ซัมเมอร์ไทม์แซดเนส

เพลงของ ลานา เดล เรย์
Error ซิงเกิลโดยลานา เดล เรย์
"ซัมเมอร์ไทม์แซดเนส" (อังกฤษ: Summertime Sadness) เป็นเพลงของ ลานา เดล เรย์ นักร้องและนักแต่งเพลงชาวอเมริกัน จากสตูดิโออัลบั้มชุดที่สองของเธอบอร์นทูดาย (ค.ศ. 2012) เป็นเพลงแนวบัลลาดป็อป ที่วางจำหน่ายในวันที่ 22 มิถุนายน ค.ศ. 2012 โดยค่ายเพลงอินเตอร์สโคปในฐานะซิงเกิลที่สี่จากอัลบั้ม ช่วงฤดูใบไม้ผลิปี ค.ศ. 2013 เพลง "ซัมเมอร์ไทม์แซดเนส" ขึ้นอันดับหนึ่งในประเทศโปแลนด์, ยูเครน และอาร์เมเนีย และติดสิบอันดับในหลาย ๆ ประเทศทั่วยุโรป อาทิ ออสเตรีย, บัลแกเรีย, เยอรมนี, กรีซ, ลักเซมเบิร์ก และสวิตเซอร์แลนด์  รีมิกซ์ของเพลง "ซัมเมอร์ไทม์แซดเนส" ในฉบับดนตรีแทร็ปและเฮาส์ เป็นตัวช่วยให้เดล เรย์มีผลงานเข้าสู่ชาร์ต ฮอตแดนซ์คลับเพลย์ ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เธอได้รับความนิยมในระดับพอประมาณ และร่วมกันกับการติดอันดับบนชาร์ตเพลง Dance/Mix Show Airplay ที่ทำให้เดล เรย์มีเพลงอันดับหนึ่งบนชาร์ตเพลงในประเทศสหรัฐอเมริกาเป็นครั้งแรก เมื่อเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2013
ซันไรส์ (อัลบั้ม)

ซันไรส์ (อังกฤษ: Sunrise) เป็นสตูดิโออัลบั้มแรกของวงดนตรีร็อกสัญชาติเกาหลีใต้ ถูกเผยแพร่โดยเจวายพีเอนเตอร์เทนเมนต์เมื่อวันที่ 7 มิถุนายน ค.ศ. 2017 อัลบั้มนี้มีทั้งหมด 14 เพลง ซึ่งประกอบไปด้วย 10 เพลงที่ถูกปล่อยออกมาตั้งแต่เดือนมกราคมถึงพฤษภาคม ในโปรเจกต์ Every Day6, สองเพลงสำหรับโปรเจกต์ในเดือนมิถุนายน, รีบูตเวอร์ชัน (Rebooted Ver.) เพลง "Letting Go" จากอัลบั้มเดย์ดรีม และเวอร์ชันสุดท้าย (Final Ver.) ของเพลง "Congratulations" จากอัลบั้มเดอะ เดย์
รายชื่อเพลง

| ลำดับ | ชื่อเพลง | เนื้อเพลง | ทำนอง | เรียบเรียง | ยาว |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | "Lean On Me" (오늘은 내게) | Young K Wonpil Sungjin | Hong Ji-sang Lee Woo-min 'Collapsedone' Swanthewhitepig Young K Wonpil Jae Sungjin | Hong Ji-sang Lee Woo-min 'Collapsedone' Swanthewhitepig | 03:29 |
| 2. | "I Smile" (반드시 웃는다) | Young K Wonpil | Hong Ji-sang Lee Woo-min 'Collapsedone' Sungjin Young K Wonpil | Hong Ji-sang Lee Woo-min 'Collapsedone' | 03:47 |
| 3. | "Man In A Movie" | Young K | Hong Ji-san Sungjin Young K Wonpil | Hong Ji-sang | 03:46 |
| 4. | "I Wait" (아 왜) | Young K | Hong Ji-sang Lee Woo-min Jae Young K Wonpil | Hong Ji-sang Lee Woo-min | 03:38 |
| 5. | "How Can I Say" (어떻게 말해) | Young K Wonpil | Hong Ji-sang Lee Woo-min 'Collapsedone' Sungjin Young K Wonpil Jae | Hong Ji-sang Lee Woo-min 'Collapsedone' | 03:21 |
| 6. | "Letting Go" (놓아 놓아 놓아; Rebooted Version) | Young K Wonpil | Hong Ji-sang Lee Woo-min Young K Wonpil | Hong Ji-sang Lee Woo-min | 04:11 |
| 7. | "I Would" (그럴 텐데) | Young K | Hong Ji-sang Lee Woo-min 'Collapsedone' Jae Young K Wonpil | Hong Ji-sang | 03:43 |
| 8. | "Goodbye Winter" (겨울이 간다) | Sungjin Jae Young K YUE Cha Il-hoon | Sungjin Jae Young K YUE Cha Il-hoon | YUE Cha Il-hoon Yoon Eun-suk | 03:07 |
| 9. | "I'm Serious" (장난 아닌데) | Young K Sungjin Wonpil | Hong Ji-sang Lee Woo-min 'Collapsedone' Wonpil Sungjin | Hong Ji-sang Lee Woo-min 'Collapsedone' | 03:14 |
| 10. | "Say Wow" | Young K | Hong Ji-sang Wonpil Young K | Hong Ji-sang | 03:09 |
| 11. | "Dance Dance" | Young K | Hong Ji-sang Lee Woo-min 'Collapsedone' Day6 | Hong Ji-sang Lee Woo-min 'Collapsedone' | 03:43 |
| 12. | "My Day" | Young K | Mr. Cho Joo-hyo Young K Wonpil | Mr. Cho Joo-hyo Young K Wonpil Dowoon | 03:00 |
| 13. | "You Were Beautiful" (예뻤어) | Young K | Hong Ji-sang Lee Woo-min Young K Wonpil | Hong Ji-sang Lee Woo-min | 04:43 |
| 14. | "Congratulations" (Final Version) | Day6 | Hong Ji-sang Lee Woo-min Lim Jun-hyeok Young K Sungjin Dowoon Jae Wonpil | Hong Ji-sang Lee Woo-min | 03:47 |
| ความยาวทั้งหมด: | ความยาวทั้งหมด: | ความยาวทั้งหมด: | ความยาวทั้งหมด: | ความยาวทั้งหมด: | 50:50 |
ชาร์ต

| ชาร์ต (2017) | อันดับ สูงสุด |
| --- | --- |
อัลบั้มชาร์ตรายสัปดาห์ ประเทศญี่ปุ่น (ออริคอน): 164
อัลบั้มชาร์ตรายสัปดาห์ ประเทศเกาหลีใต้ (แกออน): 4
US World อัลบั้มชาร์ต (บิลบอร์ด): 6
รางวัล

| การเผยแพร่ | รางวัล | อันดับ / ปี | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- |
| บิลบอร์ด | 25 อัลบั้มเคป็อปที่ดีที่สุดในยุค 2010: จัดอันดับโดยสตาฟ (The 25 Greatest K-Pop Albums of the 2010s: Staff List) | 14 |  |
ยอดขาย

| ภูมิภาค | ยอดขาย |
| --- | --- |
เกาหลีใต้ (แกออน): 48,935
ญี่ปุ่น (ออริคอน): 585
ข้อมูลการเผยแพร่

| ภูมิภาค | วันที่ | รูปแบบ | สังกัด |
| --- | --- | --- | --- |
| เกาหลีใต้ | 7 มิถุนายน 2017 | ดิจิทัลดาวน์โหลด ซีดี | เจวายพีเอนเตอร์เทนเมนต์ จีนี่มิวสิก |
| ทั่วโลก | 7 มิถุนายน 2017 | ดิจิทัลดาวน์โหลด | เจวายพีเอนเตอร์เทนเมนต์ |
แหล่งข้อมูลอื่น

"I Wait" มิวสิกวิดีโอ ที่ยูทูบ
"You Were Beautiful" มิวสิกวิดีโอ ที่ยูทูบ
"How Can I Say" มิวสิกวิดีโอ ที่ยูทูบ
"I'm Serious" มิวสิกวิดีโอ ที่ยูทูบ
"Dance Dance" มิวสิกวิดีโอ ที่ยูทูบ
"I Smile" มิวสิกวิดีโอ ที่ยูทูบ
ซัยโตเมกาโลไวรัส

| Cytomegalovirus> บัญชีจำแนกและลิงก์ไปภายนอก |
| --- | --- |
ICD-10: B25
ICD-9: 078.5
MedlinePlus: 000568
MeSH: D003586
| Cytomegalovirus |
| --- | --- |

Typical "owl eye" inclusion indicating CMV infection of a lung pneumocyte

การจำแนกชนิดไวรัส
Group:: Group I (dsDNA)
อันดับ:: Herpesvirales
วงศ์:: Herpesviridae
วงศ์ย่อย:: Betaherpesvirinae
สกุล:: Cytomegalovirus

ชนิดต้นแบบ
Human cytomegalovirus 
ซัยโตเมกาโลไวรัส (อังกฤษ: Cytomegalovirus, CMV) เป็นจีนัสหนึ่งของไวรัสในออร์เดอร์ Herpesvirales ซึ่งอยู่ในแฟมิลี Herpesviridae ซับแฟมิลี Betaherpesvirinae มีโฮสท์ธรรมชาติคือมนุษย์และลิง ปัจจุบันประกอบด้วยไวรัส 8 สปีชีส์ หนึ่งในนั้นคือฮิวแมนเฮอร์ปีส์ไวรัส 5 หรือฮิวแมนซัยโตเมกาโลไวรัส โรคที่เกิดจาก HHV-5 เช่น โมโนนิวคลีโอซิส ปอดอักเสบ เป็นต้น ส่วนใหญ่เรียกด้วยชื่อย่อว่า CMV
จิตรกรรมบารอกแบบเฟลมิช

| --- | --- |
สมัยบารอกแบบเฟลมิช

"สามพระพักตร์ของพระเจ้าชาลส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ" (ค.ศ. 1635-1636) โดยแอนโทนี แวน ไดค์: 
ประวัติศาสตร์ของจิตรกรรม ของเนเธอร์แลนด์และฟลานเดอส์
เนเธอร์แลนด์เริ่มแรก  (ค.ศ. 1400-1500): 
เรอแนซ็องส์แบบดัตช์และเฟลมิช  (ค.ศ. 1500-84): 
ยุคทองของเนเธอร์แลนด์  (ค.ศ. 1584-1702): 
บารอกแบบเฟลมิช  (ค.ศ. 1585-1700): 
รายชื่อจิตรกรชาวดัตช์
รายชื่อจิตรกรชาวเฟลมิช
"ยกร่างพระเยซู" โดยปีเตอร์ พอล รูเบนส์ ราว ค.ศ. 1610–1611
จิตรกรรมบารอกแบบเฟลมิช (อังกฤษ: Flemish Baroque painting) เป็นศิลปะที่รุ่งเรืองในบริเวณเนเธอร์แลนด์ใต้ ระหว่างราว ค.ศ. 1585 เมื่อสาธารณรัฐดัตช์แยกตัวจากบริเวณเนเธอร์แลนด์ของสเปนทางตอนใต้โดยการยึดแอนต์เวิร์ป จนกระทั่งราว ค.ศ. 1700 เมื่อการปกครองของฮับส์บูร์กสิ้นสุดลงเมื่อพระเจ้าชาลส์ที่ 2 แห่งสเปนเสด็จสวรรคต แอนต์เวิร์ปเป็นศูนย์กลางของจิตรกรสำคัญ ๆ เช่นปีเตอร์ พอล รูเบนส์, แอนโทนี แวน ไดค์ และจาค็อป จอร์แดงส์ (เมืองสำคัญอื่น ๆ สำหรับจิตรกรก็ได้แก่ บรัสเซลส์และเกนต์) โดยเฉพาะรูเบนส์ผู้เป็นจิตรกรคนสำคัญผู้มีอิทธิพลต่องานเขียนของจิตรกรคนอื่น ๆ ในคริสต์ศตวรรที่ 17 การเขียนของรูเบนส์เป็นการสร้างลักษณะการเขียนเฉพาะตัวของแอนต์เวิร์ปที่ทำให้กลายมาเป็นเมืองศูนย์กลางทางศิลปะของยุโรป โดยเฉพาะในด้านจิตรกรรมตามแนวการปฏิรูปศาสนาของนิกายโรมันคาทอลิก  ส่วนแอนโทนี แวน ไดค์ผู้เป็นลูกศิษย์ของรูเบนส์ก็เป็นผู้ก่อตั้งวิธีการเขียนภาพเหมือนแบบใหม่ในอังกฤษ การวิวัฒนาการของบารอกแบบเฟลมิชคล้ายคลึงการวิวัฒนาการของจิตรกรรมยุคทองของเนเธอร์แลนด์ ของศิลปินที่มีความเชี่ยวชาญในการเขียนจิตรกรรมประวัติศาสตร์, จิตรกรรมภาพเหมือน, จิตรกรรมภาพชีวิตประจำวัน, จิตรกรรมภูมิทัศน์ และ จิตรกรรมภาพนิ่ง
ลักษณะทั่วไป

"เฟลมิช" ในความหมายนี้และความหมายเกี่ยวกับยุคศิลปะ เช่น "สมัยดั้งเดิมของฟลานเดอส์" มักจะรวมบริเวณที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับบริเวณฟลานเดอส์สมัยใหม่ รวมทั้งดัชชีบราบันต์ และสังฆมณฑลของสังฆราชแห่งลีแยฌ ภายในคริสต์ศตวรรษที่ 17 แอนต์เวิร์ปก็กลายเป็นศูนย์กลางของศิลปะโดยการนำของรูเบนส์ ส่วนบรัสเซลส์มีความสำคัญในการเป็นที่ตั้งของราชสำนัก ซึ่งเป็นที่ดึงดูดศิลปินเช่นดาวิด เทนิเยร์ส (ผู้ลูก) ในปลายคริสต์ศตวรรษ
ลักษณะทั่วไป > ยุคแมนเนอริสม์ตอนปลาย

แม้ว่าภาพที่เขียนในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 16 จะเป็นศิลปะแบบจริตนิยม และปลายสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา ซึ่งเป็นวิธีเขียนทั่วไปในยุโรป ศิลปินเช่นออตโต ฟาน เฟน, อดัม ฟาน นูร์ต (Adam van Noort), มาร์เต็น เด ฟอส (Marten de Vos) และตระกูลแฟรงเค็น (Francken) ก็เริ่มมามีบทบาทสำคัญในการวางรากฐานสำหรับศิลปะบารอก 
ระหว่าง ค.ศ. 1585 ถึงต้นคริสต์ทศวรรษ 1600 ศิลปินเหล่านี้ก็สร้างฉากแท่นบูชาใหม่แทนที่ฉากที่ถูกทำลายไประหว่างการทำลายรูปเคารพ ในปี ค.ศ. 1566 นอกจากนั้นฟรันส์ แฟรงเค็น (ผู้ลูก) และยาน บรูเกล (ผู้พ่อ) กลายมามีความสำคัญในการเขียนจิตรกรรมตู้ ที่มักจะเป็นเรื่องจากตำนานเทพและหัวข้อทางประวัติศาสตร์
ลักษณะทั่วไป > "สมัยรูเบนส์"

ปีเตอร์ พอล รูเบนส์ (ค.ศ. 1577–ค.ศ. 1640) เป็นลูกศิษย์ของทั้งอ็อตโต ฟาน วีน และอาดัม ฟาน นูร์ต รูเบนส์ใช้เวลาแปดปีในอิตาลีระหว่าง ค.ศ. 1600 ถึง ค.ศ. 1608 ในการศึกษางานศิลปะของกรีกและโรมัน, งานเขียนของยุคศิลปะเรอเนสซองซ์อิตาลี และงานของจิตรกรร่วมสมัยเช่นอาดัม เอลสไฮเมอร์ และคาราวัจโจ หลังจากกลับมาแอนต์เวิร์ปรูเบนส์ก็ตั้งห้องเขียนภาพที่มีอิทธิพลต่อแนวทางการเขียนของศิลปะเฟลมิชเป็นอย่างมาก จิตรกรส่วนใหญ่ระหว่างครึ่งแรกของคริสต์ศตวรรที่ 17 ล้วนต่างก็ได้รับอิทธิพลโดยตรงจากรูเบนส์
ลักษณะทั่วไป > ความเชี่ยวชาญเฉพาะทางและการทำงานร่วมกัน

จิตรกรรมเฟลมิชมีชื่อเสียงในการเขียนแบบร่วมมือกันระหว่างช่างมีชื่อซึ่งอาจจะมาจากแนวโน้มของศิลปินที่จะมีความชำนาญเฉพาะทาง เช่นฟรันส์ สไนเดอร์ (Frans Snyders) เป็นช่างเขียนผู้เชี่ยวชาญในการเขียนภาพสัตว์และยาน บรูเกล (ผู้พ่อ) มีฝีมือในการเขียนภาพภูมิทัศน์และพืชพันธุ์ จิตรกรทั้งสองจะทำงานกับรูเบนส์ผู้ชอบเขียนรูปคนหรือกับจิตรกรอื่นในการสร้างงานร่วมกัน
ลักษณะทั่วไป > วิวัฒนาการ

จิตรกรรมภาพนิ่งของดอกไม้ที่วิวัฒนาการขึ้นราว ค.ศ. 1600 โดยจิตรกรเช่นยาน บรูเกล (ผู้พ่อ) เป็นงานที่ริเริ่มขึ้นโดยช่างเขียนเฟลมิชโดยเฉพาะ ที่จะเห็นได้จากงานในสาธารณรัฐเนเธอร์แลนด์ในสมัยเดียวกันของอัมโบรเชียส บอสเชิร์ต (ผู้พ่อ) (Ambrosius Bosschaert the Elder) แต่ในแอนต์เวิร์ปการเขียนนี้วิวัฒนาการต่อไปเป็นการเขียนเฉพาะสำหรับโรมันคาทอลิกที่เป็นแบบที่เรียกว่า "มาลัยดอกไม้" ภาพเขียนประเภทอื่นที่เกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับบารอกของฟลานเดอส์ก็ได้แก่การเขียนฉากล่าสัตว์อันใหญ่โตของรูเบนส์และสไนเดอร์และการเขียนภาพสำหรับระเบียงภาพโดยจิตรกรเช่นวิลเล็ม ฟาน เฮ็คต์ (Willem van Haecht) และดาวิด เทนิเยร์ส (ผู้ลูก)
จิตรกรรมประวัติศาสตร์

จิตรกรรมประวัติศาสตร์ ที่รวมทั้งหัวเรื่องจากพระคัมภีร์ไบเบิลและจากเหตุการณ์ในประวัติศาสตร์ได้รับการยกย่องว่าเป็นศิลปะที่สูงส่งที่สุดของ  "การจัดลำดับคุณค่าของศิลปะ" (Hierarchy of genres) ในคริสต์ศตวรรษที่ 17 อับราฮัม ยานส์เส็นส์ (Abraham Janssens) เป็นจิตรกรประวัติศาสตร์คนสำคัญของแอนต์เวิร์ประหว่าง ค.ศ. 1600 ถึง ค.ศ. 1620 แต่หลังจาก ค.ศ. 1609 รูเบนส์ก็กลายมาเป็นผู้นำแทนที่ ทั้งแวน ไดค์และจาค็อป จอร์แดงส์ ต่างก็เขียนจิตรกรรมประวัติศาสตร์ขนาดใหญ่ หลังจากการเสียชีวิตของรูเบนส์แล้ว จอร์แดงส์ก็กลายมาเป็นจิตรกรเฟลมิชคนสำคัญที่สุดแทนที่ จิตรกรคนสำคัญอื่นที่เขียนภาพในลักษณะของรูเบนส์ก็ได้แก่กาสปาร์ เดอ เครเยอร์ (Gaspar de Crayer) ผู้ทำงานเขียนที่บรัสเซลส์, อาร์ทัส วูลฟฟอร์ต (Artus Wolffort), คอร์เนลิส เดอ ฟอส (Cornelis de Vos), ยาน โคสสิเยร์ส (Jan Cossiers), ทีโอดอร์ ฟาน ทูลเด็น (Theodoor van Thulden), อับราฮัม ฟาน ดีเพ็นเบ็ค (Abraham van Diepenbeeck) และยาน เบิคฮอร์สต์ (Jan Boeckhorst)
ในครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 17 จิตรกรประวัติศาสตร์ก็รวมอิทธิพลของรูเบนส์กับความรู้ทางลัทธิคลาสสิก และศิลปะบารอกแบบอิตาลีเข้าด้วยกัน ศิลปินในกลุ่มนี้ก็ได้แก่อีราสมัส เควลลินัส (ผู้ลูก) (Erasmus Quellinus the Younger), ยาน ฟาน เดน เฮิค (Jan van den Hoecke), เปียเตอร์ ฟาน ลินท์ (Pieter van Lint), คอร์เนลิส ชุต (Cornelis Schut) และทอมัส วิลเลบอร์ตส บอสเชิร์ต (Thomas Willeboirts Bosschaert) ต่อมาในคริสต์ศตวรรษจิตรกรหลายคนหันไปให้ความสนใจต่อการเขียนของแอนโทนี แวน ไดค์ซึ่งกลายมาเป็นงานที่มีอิทธิพลต่อจิตรกรคนอื่น ๆ เช่นเปียเตอร์ ทิสจ์ส (Pieter Thijs), ลูคัส ฟรันชอยส์ (ผู้ลูก) (Lucas Franchoys the Younger) และศิลปินที่ได้รับอิทธิพลของนาฏกรรมของบารอกสมัยหลังที่ได้แก่ทีโอดูร์ โบเยอร์มันส์ (Theodoor Boeyermans) และยาน อีราสมัส เควลลินัส (Jan-Erasmus Quellinus) นอกจากนั้นลักษณะ "การเขียนภาพแบบคาราวัจโจ" แบบเฟลมิชก็ยังแสดงให้เห็นในงานของทีโอดูร์ โรมเบาท์ (Theodoor Rombouts) และเจอราร์ด เซเกอร์ (Gerard Seghers)
ศิลปะคริสเตียน

รูเบนส์มีส่วนเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับการวิวัฒนาการของศิลปะบารอกในการสร้างฉากแท่นบูชา งานบานพับภาพ "ชะลอร่างจากกางเขน" สำหรับสมาคมอาชีพผู้สร้างปืนที่เขียนระหว่าง ค.ศ. 1611 ถึง ค.ศ. 1614 ที่มหาวิหารแอนต์เวิร์ป—ที่ปีกข้างเป็นภาพ "การประกาศของพระแม่มารี" และ "การนำพระเยซูเข้าวัด"  และด้านนอกเป็น "นักบุญคริสโตเฟอร์และฤๅษี"—เป็นงานชิ้นสำคัญที่แสดงให้เห็นการผสมระหว่างการปรัชญาการแสดงออกของศิลปะของสมัยการปฏิวัติซ้อนทางคริสต์ศาสนา กับความเป็นธรรมชาติที่เหมือนกับว่าจะเคลื่อนไหวได้ และความยิ่งใหญ่ของจิตรกรรมที่สร้างแบบบารอก โรเจอร์ เด ไพลส์ (Roger de Piles) อธิบายว่า "จิตรกรลงตัวลงใจในการเขียนภาพที่เป็นภาพพจน์ที่ทำให้มีอำนาจในการการะตุ้นให้ผู้เห็นภาพมีความรู้สึกราวกับจะทราบถึงความทรมานของพระทรงเยซูที่ทรงได้รับในการไถ่บาปให้แก่มวลมนุษย์"
จิตรกรรมภาพเหมือน

แม้ว่ารูเบนส์จะมิได้เป็นเป็นจิตรกรภาพเหมือนโดยตรงแต่ก็ยังมีงานเขียนภาพเหมือนจากสมัยแรกเช่น "ภาพเหมือนของบริกิดา สปิโนลา-โดเรีย" (ค.ศ. 1606, หอศิลป์แห่งชาติ, วอชิงตัน ดี.ซี.), ภาพเหมือนของภรรยา ("นั่งในสวนฮันนีย์ซัคเคิล" (Honeysuckle Bower) และ "Het Pelsken") และภาพเขียนอีกหลายภาพของขุนนางหลายคน และเพื่อน นอกจากนั้นรูเบนส์ก็ยังมีอิทธิพลเป็นอย่างมากต่อจิตรกรภาพเหมือนของสมัยบารอก--แอนโทนี แวน ไดค์ผู้เป็นลูกศิษย์และเป็นช่างเขียนประจำราชสำนักของสมเด็จพระเจ้าชาลส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ ต่อมาแวน ไดค์ก็กลายมาเป็นผู้มีอิทธิพลคนสำคัญของการเขียนภาพเหมือนในอังกฤษ
จิตรกรภาพเหมือนคนสำคัญคนอื่น ๆ ก็ได้แก่คอร์เนลิส เด ฟอส และจาค็อป จอร์แดงส์ แม้ว่าส่วนใหญ่ภาพเหมือนของฟลานเดอส์จะเป็นขนาดเท่าคนจริงหรือใหญ่กว่าแต่กอนซาเลส โคคส์ (Gonzales Coques) และกิลเลส ฟาน ทิลบอร์ค (Gillis van Tilborch) มีความเชี่ยวชาญในการเขียนภาพเหมือนกลุ่มขนาดย่อม
ภาพชีวิตประจำวัน

ภาพชีวิตประจำวันเป็นหัวข้อการวาดภาพที่นิยมกันมากในคริสต์ศตวรรษที่ 17 จิตรกรหลายคนสร้างงานเขียนตามแบบเปียเตอร์ บรูเกล (ผู้พ่อ) ในการเขียนภาพคนชั้นต่ำ แต่บางครั้งก็มีภาพของคนชั้นสูงแต่งตัวดีในงานเต้นรำหรือในสวน อาเดรียน เบราเวอร์ มักจะวาดภาพเล็กของชาวนาหรือชาวบ้านที่ทะเลาะกันหรือดื่มเหล้าซึ่งมีอิทธิพลต่อจิตรกรต่อมา  ภาพสตรีทำงานบ้านก็เป็นหัวเรื่องที่นิยมกันทางตอนเหนือของเนเธอร์แลนด์โดยเปียเตอร์ เด ฮูช (Pieter de Hooch) และโยฮันส์ เวร์เมร์ แต่ไม่นิยมกันเท่าใดทางตอนใต้ แต่ยาน ซิเบอเรชส์ (Jan Siberechts) ก็เขียนหัวข้อนี้บ้างเหมือนกัน
ภาพชีวิตประจำวัน > การเขียนแบบบรูเกล

การเขียนภาพชีวิตประจำวันของฟลานเดอส์เป็นการเขียนที่มีอิทธิพลโดยตรงจากเปียเตอร์ บรูเกล (ผู้พ่อ) และเป็นลักษณะการเขียนที่ทำต่อเนื่องกันมาจนในคริสต์ศตวรรษที่ 17 โดยมีงานใหม่ที่เขียนโดยบุตรชายสองคนเปียเตอร์ บรูเกล (ผู้ลูก) และยาน บรูเกล (ผู้พ่อ) ภาพหลายภาพเป็นภาพจากงานฉลองของวัดที่เรียกว่า "Kermesse" และชาวบ้านกับงานฉลองอื่น ๆ จากมุมที่สูงขึ้นไป  จิตรกรจากสาธารณรัฐเนเธอร์แลนด์เช่นจิตรกรที่เกิดในฟลานเดอส์เช่นดาวิด วิงคบูนส์ (David Vinckboons) และเรอแลนดท์ ซาเวรี (Roelandt Savery) เขียนงานที่คล้ายคลึงกันเป็นภาพชนบทและภาพชีวิตประจำวันที่ใกล้เคียงกับภาพเขียนเนเธอร์แลนด์และเฟลมิช
ภาพชีวิตประจำวัน > อาเดรียน เบราเวอร์ และผู้ตาม

อาเดรียน เบราเวอร์ มักจะเขียนภาพชีวิตประจำวันขนาดเล็กของชาวบ้านที่โกโรโกโสที่ทะเลาะกัน, เล่นเกม, ดื่มเหล้าหรือท่าทางหยายคาย เบราเวอร์เกิดทางใต้ของเนเธอร์แลนด์แต่ใช้เวลาระหว่างทศวรรษ 1620 ในอัมสเตอร์ดัม และฮาร์เล็ม ที่ที่ได้รับอิทธิพลจากฟรันส์ ฮาลส์ และเดิร์ค ฮาลส์ (Dirk Hals) และศิลปินคนอื่นที่เป็นการเขียนแบบ "จิตรกรรมเชิงฝีแปรง" (painterly) เมื่อกลับมาแอนต์เวิร์ปราว ค.ศ. 1631 หรือ ค.ศ. 1632 เบราเวอร์ก็นำวิธีการเขียนใหม่ที่มีอิทธิพลมาเผยแพร่ที่เป็นการวาดภายในห้องเขียนภาพแทนที่จะเป็นภาพนอกสถานที่ นอกจากนั้นเบราเวอร์ก็ยังเขียนภาพการศึกษาการแสดงออกของสีหน้าเช่นงาน "คนดื่มเบียร์"  ที่เรียกกันว่า "จิตรกรรมการเขียนหน้า" (Tronie) งานของเบราเวอร์เป็นที่รู้จักกันในขณะที่ยังมีชีวิตอยู่และมีอิทธิพลต่อจิตรกรเฟลมิชเช่นรูเบนส์ผู้ที่เป็นเจ้าของงานของเบราเวอร์มากกว่าผู้ใด และจิตรกรเช่นดาวิด เทนิเยร์ส (ผู้ลูก), ยาน ฟาน เด เว็นน์ (Jan van de Venne), ยูส ฟาน เครสบีค (Joos van Craesbeeck) และดาวิด ริคเคิร์ท (David Ryckaert III) ก็ยังคงเขียนงานในแบบของเบราเวอร์
ภาพชีวิตประจำวัน > ภาพเขียนหรู

ภาพเขียนของคู่ที่มีอันจะกินที่แต่งตัวแบบล่าที่สุดมักจะแฝงด้วยหัวเรื่องของความรักหรือความสัมผัสห้าอย่างเป็นภาพที่มักจะเขียนโดยเฮียโรนิมัส แฟรงเค็น (ผู้ลูก), หลุยส์ เด คอลเลอรี (Louis de Caullery), ซิมง เด ฟอส (Simon de Vos), ดาวิด เทนิเยร์ส (ผู้ลูก) และดาวิด ริคเคิร์ทที่ 3 (David Ryckaert III) "สวนแห่งความรัก" โดยรูเบนส์ก็เป็นภาพเขียนในกลุ่มนี้ (ราว ค.ศ. 1634–1635; พิพิธภัณฑ์ปราโด)
ภาพชีวิตประจำวัน > ภาพชีวิตประจำวันขนาดใหญ่

ขณะที่ภาพเขียนหรูและภาพชีวิตประจำวันของเบราเวอร์มักจะมีขนาดเล็ก แต่จิตรกรบางคนก็หันไปหาคาราวัจโจในการเป็นแรงบันดาลใจในการเขียนภาพขนาดใหญ่และเป็นนาฏกรรมเช่นภาพ "นักดนตรี" , "คนโกงไพ่"  หรือ "หมอดู" ที่มามีอิทธิพลในการวางภาพ  ภาพเขียนเหล่านี้และ "การเขียนภาพแบบคาราวัจโจ" จะเป็นการเขียนที่ใช้แสงเงาในการสื่อความรู้สึกของภาพ อาดัม เด โคสเตอร์ (Adam de Coster), เจอราร์ด เซเกอร์ส (Gerard Seghers) และทีโอดูร์ โรมเบาท์ส (Theodoor Rombouts) เป็นผู้นำในการใช้วิธีที่ว่านี้และเป็นวิธีที่นิยมกันในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 17 ที่มาจากอิทธิพลของผู้เขียนภาพแบบคาราวัจโจเช่นบาร์โทโลเมโอ มันเฟรดิ (Bartolomeo Manfredi) และกลุ่มคาราวัจโจอูเทรคช (Utrecht caravaggism) เช่นเกอรริต ฟาน โฮนต์ฮอร์สต์ (Gerrit van Honthorst) นอกจากนั้นโรมเบาท์สก็ยังได้รับอิทธิพลจากครูอับราฮัม ยานส์เส็นส์ผู้รวมการเขียนแบบคาราวัจโจกับการเขียนภาพประวัติศาสตร์ตั้งแต่ต้นคริสต์ทศวรรษ  1600
ภาพชีวิตประจำวัน > จาค็อป จอร์แดงส์

จาคอป จอร์แดงส์ผู้กลายมาเป็นจิตรกรคนสำคัญของแอนต์เวิร์ปหลังจากรูเบนส์เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1640 มีชื่อเสียงในการเขียนภาพชีวิตประจำวันขนาดใหญ่เช่นภาพ "กษัตริย์เสวยน้ำจันฑ์" และ "ผู้ใหญ่ร้องเพลง, เด็กร้องตาม" ภาพเขียนหลายภาพใช้การวางภาพและการใช้สีที่คล้ายคลึงกับการเขียนแบบคาราวัจโจ แต่หัวเรื่องเป็นอิทธิพลที่มาจากศิลปินคนอื่นเช่นยาน สตีน