stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เอียน แม็คคิววัน
ดูเพิ่ม

Byrnes, Christina (1995), Sex and Sexuality in Ian McEwan's Work, Nottingham, England: Pauper's Press. ISBN 0-946650-56-X
Byrnes, Christina (2002), The Work of Ian McEwan: A Psychodynamic Approach, Nottingham, England: Paupers' Press. ISBN 0-946650-75-6
Byrnes, Bernie C. (2006), Ian McEwan's 'Atonement' and 'Saturday', Nottingham, England: Paupers' Press. ISBN 0-946650-90-X
Byrnes, Bernie C. (2008), McEwan's Only Childhood, Nottingham: Paupers' Press. ISBN 0-946650-94-2
Childs, Peter (2005), The Fiction of Ian McEwan (Readers' Guides to Essential Criticism), Palgrave Macmillan. ISBN 1-4039-1909-7
D'Eliva, Gaetano, and Christopher Williams, (1986), La Nuova Letteratura Inglese Ian McEwan, Schena Editore.
Jensen, Morten H. (2005), The Effects of Conflict in the Novels of Ian McEwan เก็บถาวร 2007-07-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - (Adobe Acrobat *.PDF document)
Malcolm, David (2002), Understanding Ian McEwan, University of South Carolina.  ISBN 1-57003-436-2
Pedot, Richard (1999), Perversions Textuelles dans la Fiction d'Ian McEwan, Editions l'Harmattan.
Reynolds, Margaret, and Jonathan Noakes, (2002), Ian McEwan: The Essential Guide, Vintage. ISBN 0-09-943755-4
Ryan, Kiernan (1994), Ian McEwan (Writers and Their Work), Northcote House. ISBN 0-7463-0742-X
Rooney, Anne (2006), Atonement, York Notes. ISBN 1-4058-3561-3
Slay Jr., Jack (1996), Ian McEwan (Twayne's English Authors Series), Twayne Publishers. ISBN 0-8057-4578-5
Williams, Christopher (1993), Ian McEwan's The Cement Garden and the Tradition of the Child/Adolescent as 'I-NarratorPDF (209 KiB), Biblioteca della Ricerca, Schena Editore. - (Adobe Acrobat *.PDF document)
แหล่งข้อมูลอื่น

Podcast: Ian McEwan reading from On Chesil Beach, at the Key West Literary Seminar, 2007. เก็บถาวร 2008-05-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Dissent Magazine article เก็บถาวร 2007-10-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Ian McEwan at the Sydney Opera House
Ian McEwan in Guardian Books: Authors section
Ian McEwan's Official Website
New York Times article on "Atonement" controversy
McEwan Interview on The Hour with George Stroumboulopoulos
Powells.com interview เก็บถาวร 2005-04-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Salon.com interview เก็บถาวร 2008-07-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Ian McEwan at Random House Australia
Ian McEwan interview with Charlie Rose, June 1, 2007 เก็บถาวร 2009-04-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Unedited interview with Professor Richard Dawkins
| ด ค กผู้ได้รับรางวัลแมนบุคเคอร์ |
| --- | --- |
ค.ศ. 1969–1980:  พี. เอช. นิวบี (ค.ศ. 1969)  เบอร์นิส รูเบนส์ (ค.ศ. 1970)  วี. เอส. ไนพอล (ค.ศ. 1971)  จอห์น เบอร์เกอร์ (ค.ศ. 1972)  เจมส์ กอร์ดอน ฟาร์เรลล์ (ค.ศ. 1973)  นาดีน กอร์ดิเมอร์ (ค.ศ. 1974)  รูธ พราวเวอร์ จฮาบ์วาลา (ค.ศ. 1975)  เดวิด สตอรี (ค.ศ. 1976)  พอล มาร์ค สกอตต์ (ค.ศ. 1977)  ไอริส เมอร์ด็อค (ค.ศ. 1978)  เพเนโลปี ฟิตซเจอราลด์ (ค.ศ. 1979)  วิลเลียม โกลดิง (ค.ศ. 1980) 
ค.ศ. 1981–2000:  ซัลมัน รัชดี (ค.ศ. 1981)  ทอมัส คนีลลีย์ (ค.ศ. 1982)  จอห์น แมกซ์เวล คูตซี (ค.ศ. 1983)  แอนิตา บรุคเนอร์ (ค.ศ. 1984)  เคริ ฮูล์ม (ค.ศ. 1985)  คิงสลีย์ อามิส (ค.ศ. 1986)  เพ็นเนโลปี ไลฟ์ลีย์ (ค.ศ. 1987)  ปีเตอร์ แครีย์ (ค.ศ. 1988)  คาซูโอะ อิชิกุโร (ค.ศ. 1989)  เอ. เอส. ไบแอ็ท (ค.ศ. 1990)  เบ็น โอคริ (ค.ศ. 1991)  ไมเคิล ออนดัทเจ  / แบร์ริ อันสเวิร์ธ (ค.ศ. 1992)  รอดดี ดอล์ย (ค.ศ. 1993)  เจมส์ เคลแมน (ค.ศ. 1994)  แพ็ท บาร์เคอร์ (ค.ศ. 1995)  แกรม สวิฟต์ (ค.ศ. 1996)  อรุณธตี รอย (ค.ศ. 1997)  เอียน แม็คคิววัน (ค.ศ. 1998)  จอห์น แมกซ์เวล คูตซี (ค.ศ. 1999)  มาร์กาเร็ต แอ็ตวูด (ค.ศ. 2000) 
ค.ศ. 2001–ปัจจุบัน:  ปีเตอร์ แครีย์ (ค.ศ. 2001)  ยันน์ มาร์เตล (ค.ศ. 2002)  ดีบีซี เพียร์ซ (ค.ศ. 2003)  อแลน โฮลลิงเฮิร์สต์ (ค.ศ. 2004)  จอห์น แบนวิลล์ (ค.ศ. 2005)  คิราน เดซัย (ค.ศ. 2006)  แอนน์ เอ็นไรท์ (ค.ศ. 2007)  อราวินด์ อดิกา (ค.ศ. 2008)  ฮิลารี แมนเทิล (ค.ศ. 2009)  Howard Jacobson (ค.ศ. 2010)  จูเลียน บาร์นส์ (ค.ศ. 2011)  ฮิลารี่ แมนเทล (ค.ศ. 2012)  เอลีเนอร์ แคทตัน (ค.ศ. 2013)  ริชาร์ด ฟลานาแกน (ค.ศ. 2014)  มาร์ลอน เจมส์ (ค.ศ. 2015)  พอล บีตตี้ (ค.ศ. 2016)  จอร์จ ซอนเดอร์ส (ค.ศ. 2017)  แอนนา เบิร์นส์ (ค.ศ. 2018)  มาร์กาเร็ต แอตวูด  / เบอร์นาร์ดีน เอวาริสโต (ค.ศ. 2019)  ดักลาส สจ๊วต (ค.ศ. 2020) 
 ผู้ได้รับรางวัลแมนบุคเคอร์  นักเขียนผู้ได้รับรางวัลอื่น ๆ  นักเขียน
เอเชียนบีชเกมส์ 2023

| --- | --- |
เมืองเจ้าภาพ: ซานย่า ประเทศจีน
คำขวัญ: See Ya In Sanya! (จีน: 在三亚见雅; พินอิน: Zài Sānyà jiàn yǎ)
กีฬา: 19 ชนิดกีฬา (22 สาขา)
เว็บไซต์ทางการ: http://www.sanya2020.cn
← 20162024 →
เอเชียนบีชเกมส์ 2023 (อังกฤษ: 2020 Asian Beach Games; จีน: 第六届亚洲沙滩运动会; พินอิน: Dì liù jiè yàzhōu shātān yùndònghuì) เป็นการแข่งขันกีฬาเอเชียนบีชเกมส์ ครั้งที่ 6 กำหนดจัดขึ้นที่เมืองซานย่า ประเทศจีน การแข่งขันในครั้งนี้จะเป็นครั้งที่สองที่ประเทศจีนเป็นเจ้าภาพการแข่งขันเอเชียนบีชเกมส์ต่อจากเอเชียนบีชเกมส์ 2012 ที่เมืองไห่หยาง
ชนิดกีฬา

บาสเกตบอล 3x3
ทวิกีฬา
กรีฑาชายหาด
แฮนด์บอลชายหาด
กาบัดดีชายหาด
ฟุตบอลชายหาด
วอลเลย์บอลชายหาด
วู้ดบอลชายหาด
มวยปล้ำชายหาด
เรือยาวมังกร
ยิวยิตสู
ว่ายน้ำในพื้นที่เปิด
เรือยนต์
พาวเวอร์พาราไกลดิ้ง
เรือใบ
ปีนหน้าผา
โต้คลื่น
เทคบอล
โปโลน้ำ
เอออร์ตา

| เอออร์ตา |
| --- | --- |
เอออร์ตาส่วนอก หัวใจ และหลอดเลือดใหญ่อื่น ๆ
รายละเอียด
คัพภกรรม:   ทรังคัส อาร์เทอริโอซัส  ส่วนโค้งเอออร์ตาซ้ายที่ 4  ดอร์ซัลเอออร์ตาคู่ (รวมเป็นเอออร์ตาขาลงเส้นเดียว) 
จาก: หัวใจห้องล่างซ้าย
แขนง: เอออร์ตาขาขึ้น: หลอดเลือดแดงหัวใจขวาและซ้าย ส่วนโค้งเอออร์ตา (หลอดเลือดเหนือเอออร์ตา): หลอดเลือดแดงเบรเกียวเซฟาลิก หลอดเลือดแดงข้างคอร่วม หลอดเลือดแดงใต้กระดูกไหปลาร้า เอออร์ตาขาลง ส่วนอก: หลอดเลือดแดงหลอดลมซ้าย หลอดเลือดแดงหลอดอาหาร ไปเลี้ยงหลอดอาหารส่วนอก หลอดเลือดแดงระหว่างซี่โครงหลัง (ซี่ที่ 3–11) และหลอดเลือดแดงใต้ชายโครง เอออร์ตาขาลง ส่วนท้อง: แขนงผนังอวัยวะ: หลอดเลือดกะบังลมล่าง หลอดเลือดแดงเอว หลอดเลือดแดงกระดูกใต้กระเบนเหน็บตรงกลาง แขนงอวัยวะภายใน: หลอดเลือดแดงท้อง หลอดเลือดแดงหมวกไตกลาง หลอดเลือดแดงเยื่อแขวนลำไส้บน หลอดเลือดแดงไต หลอดเลือดแดงต่อมบ่งเพศ หลอดเลือดแดงอัณฑะในผู้ชาย และหลอดเลือดแดงรังไข่ในผู้หญิง หลอดเลือดแดงเยื่อแขวนลำไส้ล่าง แขนงปลาย: หลอดเลือดแดงกระดูกปีกสะโพกร่วม หลอดเลือดแดงกระดูกใต้กระเบนเหน็บตรงกลาง 
หลอดเลือดดำ: การรวมของแอ่งเลือดโคโรนารี ซูพีเรียร์เวนาคาวา และอินฟีเรียร์เวนาคาวา
เลี้ยง: ระบบไหลเวียนเลี้ยงกาย (ยกเว้นเขตแลกเปลี่ยนแก๊สในปอด ซึ่งเลี้ยงโดยระบบระบบไหลเวียนผ่านปอด)
ตัวระบุ
ภาษาละติน: Aorta, arteria maxima
MeSH: D001011
TA98: A12.2.02.001
TA2: 4175
FMA: 3734
อภิธานศัพท์กายวิภาคศาสตร์ [แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
เอออร์ตา (อังกฤษ: aorta) หรือ ท่อเลือดแดง เป็นหลอดเลือดแดงที่ใหญ่ที่สุดในร่างกายมนุษย์ เริ่มต้นจากหัวใจห้องล่างซ้าย ทอดยาวลงไปในช่องท้อง และแยกออกเป็นหลอดเลือดแดงที่เล็กลงมาสองเส้น ได้แก่ หลอดเลือดแดงกระดูกปีกสะโพกร่วม (common iliac arteries) เอออร์ตานำเลือดที่มีออกซิเจนสูงไปเลี้ยงส่วนต่าง ๆ ของร่างกายโดยระบบการไหลเวียนเลี้ยงกาย (systemic circulation)
ส่วนของเอออร์ตา

ในแหล่งข้อมูลทางกายวิภาค เอออร์ตาถูกแบ่งออกเป็นส่วนต่าง ๆ
วิธีหนึ่งในการจำแนกส่วนต่าง ๆ ของเอออร์ตาคือแบ่งตามช่องในร่างกาย โดยจะแบ่งเป็นเอออร์ตาส่วนอก (thoracic aorta) ซึ่งเริ่มจากหัวใจมายังกะบังลม จากนั้นเอออร์ตาจะวิ่งต่อลงมาเป็นเอออร์ตาส่วนท้อง (abdominal aorta) ซึ่งเริ่มจากกะบังลมมายังจุดแยกสองง่ามเอออร์ตา (aortic bifurcation)
อีกวิธีหนึ่งในการแบ่งเอออร์ตาเป็นการแบ่งตามทิศทางการไหลของเลือด ในการแบ่งแบบนี้ เอออร์ตาจะเริ่มที่เอออร์ตาส่วนขึ้น (ascending aorta) วิ่งขึ้นไปเหนือต่อหัวใจ และวกกลับเป็นรูปตัวยู เรียกว่า ส่วนโค้งเอออร์ตา (aortic arch) ต่อจากนั้น เอออร์ตาจะวิ่งลง เรียกว่า เอออร์ตาส่วนลง (descending aorta) ซึ่งจะแบ่งออกเป็นสองส่วนย่อย โดยเอออร์ตาที่วิ่งลงภายในช่องอก เรียกว่า เอออร์ตาส่วนอก หลังจากที่เอออร์ตาผ่านกะบังลมเข้าสู่ช่องท้องจะเป็นเอออร์ตาส่วนท้อง เอออร์ตาสิ้นสุดโดยแยกออกเป็นหลอดเลือดใหญ่สองเส้น คือ หลอดเลือดแดงกระดูกปีกสะโพกร่วม (common iliac arteries) และหลอดเลือดที่เล็กลงมาและแยกออกไปในแนวกลางตัว คือ หลอดเลือดแดงกระดูกใต้กระเบนเหน็บตรงกลาง (median sacral artery)
ส่วนของเอออร์ตา > เอออร์ตาส่วนขึ้น

บทความหลัก: เอออร์ตาส่วนขึ้น
เอออร์ตาขาขึ้นเริ่มที่รูเปิดของลิ้นเอออร์ติก (aortic valve) ในหัวใจห้องล่างซ้าย โดยจะวิ่งทะลุผ่านเยื่อหุ้มหัวใจด้วยกันกับส่วนโคนของหลอดเลือดแดงสู่ปอด (pulmonary trunk) ทั้งสองหลอดเลือดนี้จะวิ่งสลับฝั่งกัน ทำให้เอออร์ตาที่เริ่มต้นทางด้านหลังต่อโคนหลอดเลือดแดงสู่ปอด สลับฝั่งไปยังด้านขวาและหน้าต่อโคนหลอดเลือดแดงสู่ปอด จุดเปลี่ยนจากเอออร์ส่วนขึ้นไปเป็นส่วนโค้งเอออร์ตาอยู่ที่จุดพับกลับของเยื่อหุ้มหัวใจที่อยู่บนเอออร์ตา
ที่จุดเริ่มต้นของเอออร์ตาส่วนขึ้น ลูเมนหรือช่องภายในหลอดของเอออร์ตามีถุงเล็ก ๆ สามถุงระหว่างใบลิ้นของลิ้นเอออร์ติกและผนังของเอออร์ตา ซึ่งเรียกว่าโพรงเลือดเอออร์ติก (aortic sinuses หรือ sinuses of Valsalva) โพรงเลือดเอออร์ติกซ้ายจะมีรูเปิดไปสู่หลอดเลือดแดงหัวใจซ้าย (left coronary artery) และในทำนองเดียวกัน โพรงเลือดเอออร์ติกขวาก็จะมีรูเปิดไปสู่หลอดเลือดแดงหัวใจขวา (right coronary artery) โดยหลอดเลือดแดงทั้งสองจะให้เลือดไปเลี้ยงหัวใจ ส่วนโพรงเลือดเอออร์ติกด้านหลังนั้นไม่ได้ให้แขนงไปเป็นหลอดเลือดหัวใจ ด้วยเหตุนี้ โพรงเลือดเอออร์ติกทั้งสามยังสามารถเรียกเป็น โพรงเลือดหลอดเลือดหัวใจซ้าย ขวา และโพรงเลือดไม่มีหลอดเลือดหัวใจ (left-coronary, right-coronary and non-coronary sinuses)
ส่วนของเอออร์ตา > ส่วนโค้งเอออร์ตา

บทความหลัก: ส่วนโค้งเอออร์ตา
ส่วนโค้งเอออร์ตาจะวนกลับเหนือต่อหลอดเลือดแดงสู่ปอดขวาและจุดแยกสองง่ามของโคนหลอดเลือดแดงสู่ปอด ซึ่งที่จุดนี้มีการเชื่อมกันโดย ลิกาเมนตัม อาร์เทอริโอซัม (ligamentum arteriosum) ซึ่งเป็นส่วนเหลือของหลอดเลือดในระบบการไหลเวียนของทารกในครรภ์ โดยหลอดเลือดนี้จะหายไปเพียงไม่กี่วันหลังคลอด นอกจากจะวนกลับเหนือต่อหลอดเลือดดังกล่าวแล้ว ส่วนโค้งเอออร์ติกยังวนข้ามหลอดลมใหญ่ด้านซ้ายอีกด้วย ระหว่างส่วนโค้งเอออร์ติกและโคนของหลอดเลือดแดงสู่ปอดจะมีโครงข่ายของเส้นใยประสาทอัตโนมัติ คือ ข่ายประสาทหัวใจ (cardiac plexus) หรือข่ายประสาทเอออร์ติก (aortic plexus) นอกจากนี้ เส้นประสาทเวกัสซ้าย ซึ่งวิ่งผ่านหน้าต่อส่วนโค้งเอออร์ตา จะให้แขนงใหญ่ คือ เส้นประสาทกล่องเสียงวกกลับ (recurrent laryngeal nerve) ซึ่งจะวนใต้ส่วนโค้งเอออร์ตา ด้านข้างต่อลิกาเมนตัม อาร์เทอริโอซัม แล้ววิ่งกลับขึ้นไปยังคอ
ส่วนโค้งเอออร์ตามีแขนงใหญ่ 3 แขนง เรียงจากส่วนต้นไปหาส่วนปลาย ได้แก่ หลอดเลือดแดงเบรเกียวเซฟาลิก (brachiocephalic trunk), หลอดเลือดแดงข้างคอร่วมซ้าย (left common carotid artery), และหลอดเลือดแดงใต้กระดูกไหปลาร้าซ้าย (left subclavian artery) หลอดเลือดแดงเบรเกียวเซฟาลิกให้เลือดไปเลี้ยงศีรษะและคอด้านขวา รวมถึงแขนขวาและ	ผนังช่องอก ขณะที่อีก 2 หลอดเลือดให้เลือดไปเลี้ยงบริเวณเดียวกันแต่เป็นด้านซ้าย
จุดสิ้นสุดของส่วนโค้งเอออร์ตา และจุดเริ่มต้นของเอออร์ตาส่วนลง อยู่ระดับเดียวกับหมอนกระดูกสันหลังที่อยู่ระหว่างกระดูกสันหลังส่วนอกชิ้นที่ 4 และ 5
ส่วนของเอออร์ตา > เอออร์ตาส่วนอก

บทความหลัก: เอออร์ตาส่วนลง
เอออร์ตาขาลงส่วนอกให้แขนงเป็นหลอดเลือดแดงระหว่างซี่โครง (intercostal arteries) และหลอดเลือดแดงใต้ชายโครง (subcostal arteries) รวมถึงหลอดเลือดแดงหลอดลมซ้ายบนและล่าง (superior and inferior left bronchial arteries) และแขนงไปเลี้ยงหลอดอาหาร เมดิแอสตินัม และเยื่อหุ้มหัวใจ แขนงที่อยู่ด้านล่างสุด คือ หลอดเลือดแดงกะบังลมบน (superior phrenic arteries) ซึ่งให้เลือดไปเลี้ยงกะบังลม และหลอดเลือดแดงใต้ชายโครงของซี่โครงที่ 12
ส่วนของเอออร์ตา > เอออร์ตาส่วนท้อง

บทความหลัก: เอออร์ตาส่วนท้อง
เอออร์ตาส่วนท้องเริ่มต้นที่ช่องเอออร์ติก (aortic hiatus) ของกะบังลม ที่ระดับกระดูกสันหลังส่วนอกชิ้นที่ 12 ให้แขนงเป็นหลอดเลือดแดงเอว (lumbar arteries) และหลอดเลือดแดงมัสคูโลฟรีนิก (musculophrenic arteries), หลอดเลือดแดงไต (renal artery) และหลอดเลือดแดงหมวกไตกลาง (middle suprarenal artery), และหลอดแดงอวัยวะภายใน (ได้แก่ หลอดเลือดแดงท้อง หลอดเลือดแดงเยื่อแขวนลำไส้บนและล่าง) แล้วสิ้นสุดที่จุดแยกสองง่ามเอออร์ตา โดยให้แขนงปลายเป็นหลอดเลือดแดงกระดูกปีกสะโพกร่วมซ้ายและขวา (left and right common iliac arteries) ที่จุดแยกสองง่ามนี้ ยังมีแขนงเล็ก ๆ คือ หลอดเลือดแดงกระดูกใต้กระเบนเหน็บตรงกลาง (median sacral artery)
จุลกายวิภาคศาสตร์

เอออร์ตาเป็นหลอดเลือดแดงประเภท elastic artery ที่มีความยืดหยุ่นสูง สามารถยืดออกได้เล็กน้อย เมื่อหัวใจห้องล่างซ้ายบีบตัวเพื่อสูบฉีดเลือดเข้าสู่เอออร์ตา เอออร์ตาจะขยายออก ซึ่งความยืดหยุ่นนี้ที่ช่วยรักษาพลังงานที่จะรักษาความดันเลือดในระหว่างช่วงหัวใจคลายตัว (diastole) ซึ่งเอออร์ตาจะหดตัวด้วยแรงยืดของมันเอง
ความสำคัญทางคลินิก

หลอดเลือดโป่งพองที่เอออร์ติกไซนัส (Aneurysm of sinus of Valsalva)
เอออร์ตาโป่งพอง (Aortic aneurysm) - จากกล้ามเนื้อ (myotic), เชื้อแบคทีเรีย (bacterial) เช่น ซิฟิลิส, ชรา, พันธุกรรม, เกี่ยวข้องกับโรคลิ้นหัวใจผิดปกติ (ตีบหรือรั่ว)
การฉีกเซาะของเอออร์ตา (Aortic dissection)
เอออร์ตาตีบ (Aortic coarctation) - แบบตีบก่อนดักทัส อาร์เทอริโอซัส (pre-ductal), หลังดักทัส อาร์เทอริโอซัส (post-ductal)
ภาวะหลอดเลือดแดงแข็ง (Atherosclerosis)
กลุ่มอาการมาร์แฟน (Marfan syndrome)
การบาดเจ็บ (Trauma) เช่น การแตกของเอออร์ตา (traumatic aortic rupture) มักเป็นในส่วนช่องท้องและห่างจากหลอดเลือดแดงใต้ไหปลาร้าซ้าย (left subclavian artery)และมักจะเสียชีวิตอย่างรวดเร็ว
แหล่งข้อมูลอื่น

Gray's - Descending aorta เก็บถาวร 2006-04-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Gray's - Abdominal aorta เก็บถาวร 2007-05-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
มุมมองทางด้านหน้าของหัวใจ แสดงทิศทางการไหลของเลือดภายในหัวใจ
เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ภาคพื้นสมุทร

หนึ่งในเกาะที่ไม่มีคนอาศัยอยู่ของฟิลิปปินส์ เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ภาคพื้นสมุทรประกอบด้วยกลุ่มเกาะขนาดใหญ่ 2 กลุ่ม และมีที่ตั้งอยู่ระหว่างมหาสมุทรอินเดีย, ทะเลจีนใต้และแปซิฟิกตะวันตก
เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ภาคพื้นสมุทร (อังกฤษ: maritime southeast asia) เป็นภูมิภาคของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ประกอบไปด้วย บรูไน, อินโดนีเซีย, มาเลเซียตะวันออก, ฟิลิปปินส์, สิงคโปร์, และติมอร์-เลสเต บางครั้งเรียกว่า เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ส่วนที่เป็นเกาะ หรือ หมู่เกาะบริเวณเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ในศตวรรษที่ 16 รู้จักในชื่ออินเดียตะวันออก ส่วนในศตวรรษที่ 19 รู้จักในชื่อกลุ่มเกาะมลายูซึ่งเป็นศัพท์ความหมายเดียวกัน
คำว่า "นูซันตารา" ในอินโดนีเซียและมาเลเซียมีความหมายพ้องกับคำว่าเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ภาคพื้นสมุทร แต่ว่าความเป็นชาตินิยมทำให้มีการกำหนดเขตแดนต่างกัน แต่ถึงอย่างนั้นส่วนใหญ่ก็มักหมายถึงคาบสมุทรมลายู, หมู่เกาะซุนดา, หมู่เกาะโมลุกกะและบางครั้งนับรวมนิวกินีตะวันตกด้วย ไม่ได้นับรวมฟิลิปปินส์และปาปัวนิวกินี
ภูมิภาคนี้ทอดตัวยาวหลายพันกิโลเมตร มีเกาะและกลุ่มเกาะมากมาย อีกทั้งยังมีความหลากหลายทางชีวภาพของพืชและสัตว์ทะเลมากที่สุดในโลก
ประชากรในภูมิภาคต่างจากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้แผ่นดินใหญ่ตรงที่ประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวออสโตรนีเซียน ที่นี้มีพื้นที่ความเป็นเมืองหลายแห่ง เช่น กรุงจาการ์ตาและปริมณฑล, เมโทรมะนิลา, เกรเทอร์กัวลาลัมเปอร์และประเทศสิงคโปร์ แต่ถึงอย่างนั้นเกาะส่วนใหญ่ในภูมิภาคนี้ไม่มีผู้คนอาศัยอยู่
ภูมิศาสตร์

ภูมิภาคนี้ครอบคลุมพื้นที่ราว 2 ล้านตารางกิโลเมตร และมีเกาะมากมายกว่า 25,000 เกาะ
มีกลุ่มหลักคือ
สิงคโปร์, อินโดนีเซีย, มาเลเซียตะวันออก และ บรูไน
หมู่เกาะซุนดา
หมู่เกาะซุนดาใหญ่
หมู่เกาะซุนดาน้อย
หมู่เกาะมาลูกู
ฟิลิปปินส์
วิซายัส
กลุ่มเกาะซูลู
นิวกินี และเกาะรอบ ๆ (หากมีการนับรวม)
เกาะใหญ่สุดเจ็ดเกาะคือ เกาะนิวกินี, เกาะบอร์เนียว, เกาะสุมาตรา, เกาะซูลาเวซี และ เกาะชวาของอินโดนีเซีย; และ เกาะลูซอน และ เกาะมินดาเนาของฟิลิปปินส์
สำหรับวิทยาศาสตร์ธรรมชาติจะเรียกภูมิภาคเหล่านี้ว่า ทวีปภาคพื้นสมุทร ภูมิภาคอยู่ในพื้นที่ชีวภูมิศาสตร์เมเลเซีย เพราะมีการกระจายของสปีชีส์และระบบนิเวศคล้ายคลึงกัน
ในทางธรณีวิทยา เกาะเหล่านี้เป็นพื้นที่ ๆ มีกิจกรรมทางภูเขาไฟมากที่สุดแห่งหนึ่งของโลก ที่นี้มีภูเขาไฟสูงกว่า 3,000 เมตรเยอะมาก ไม่ว่าจะเป็นในเกาะชวา, เกาะสุมาตราและหมู่เกาะซุนดาน้อย การยกตัวของสัณฐานก่อให้เกิดภูเขาขนาดใหญ่มากมาย เช่น เขากีนาบาลู สูง 4,095 เมตร หรือ ปุนจักจายาที่มีความสูงกว่า 4,884 เมตร ทำให้เป็นยอดเขาที่สูงที่สุดในภูมิภาคนี้
ที่นี้มีภูมิอากาศแบบร้อนชื้นเนื่องจากตั้งอยู่ในเขตเส้นศูนย์สูตร
วัฒนธรรมและประชากร

ใน พ.ศ. 2560 ภูมิภาคนี้มีประชากรอาศัยอยู่กว่า 540 ล้านคน โดยมีเกาะชวาเป็นเกาะที่มีประชากรมากที่สุด ประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวออสโตรนีเซียนและพูดภาษาที่อยู่ในกลุ่มภาษามาลาโย-โพลีเนเซีย ภุมิภาคนี้มีความสัมพันธ์ทางสังคมและวัฒนธรรมกับทั้งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้แผ่นดินใหญ่และชาวออสโตรนีเซียนกลุ่มอื่นในแปซิฟิก ประชากรในภูมิภาคนี้ส่วนใหญ่นับถือศาสนาอิสลาม ส่วนประชากรในฟิลิปปินส์และติมอร์-เลสเตจะนับถือศาสนาคริสต์ นอกจากนี้ยังมีผู้นับถือศาสนาพุทธ, ศาสนาฮินดูและวิญญาณนิยมด้วย
ในอดีตภูมิภาคนี้ได้รับอิทธิพลทางวัฒนธรรมจากอินเดียสูงมาก ดูได้จากหนังสือ Indianized States of Southeast Asia ซึ่งมีการอ้างถึง "เกาะของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้";
ประวัติศาสตร์ > เส้นทางสายไหมทางทะเล

อาณาเขตชีวภูมิศาสตร์เมเลเซีย
เอสวีจี

Open standard for two-dimensional vector graphics
| --- | --- |

นามสกุลไฟล์: .svg, .svgz
ประเภทสื่ออินเทอร์เน็ต: image/svg+xml
Uniform Type Identifier (UTI): public.svg-image
ผู้พัฒนา: W3C
เปิดตัวครั้งแรก: 4 กันยายน 2001 (23 ปีก่อน) (2001-09-04)
รุ่นล่าสุด: 1.1 (Second Edition) 16 สิงหาคม 2011; 13 ปีก่อน (2011-08-16) 
รูปแบบ: Vector graphics
แยกสำหรับ: XML
มาตรฐาน: W3C SVG
รูปแบบไฟล์เปิด: Yes
เว็บไซต์: www.w3.org/Graphics/SVG/
เอสวีจี (อังกฤษ: SVG: Scalable Vector Graphics ภาพกราฟิกส์เวกเตอร์ปรับขนาดได้) เป็นภาพกราฟิกส์เวกเตอร์ที่ใช้ XML สำหรับกำหนดกราฟิกสองมิติโดยรองรับการโต้ตอบและภาพเคลื่อนไหว มาตรฐาน SVG เป็น มาตรฐานเปิด ที่พัฒนาโดย เวิลด์ไวด์เว็บคอนซอร์เทียม ตั้งแต่ปี 1999
รูปภาพ SVG ถูกกำหนดในรูปแบบกราฟิกเวกเตอร์และจัดเก็บไว้ในไฟล์ข้อความ XML  จึงสามารถปรับขนาดภาพ SVG ได้โดยไม่สูญเสียคุณภาพ และยังสามารถ ค้นหา สร้างดัชนี สร้างสคริปต์ และ บีบอัด ไฟล์ SVG ได้ ไฟล์ข้อความ XML สามารถสร้างและแก้ไขได้ด้วย โปรแกรมแก้ไขข้อความ หรือ โปรแกรมแก้ไขกราฟิกแบบเวกเตอร์ และแสดงผลโดย เว็บเบราว์เซอร์ทั่วๆ ไป
การนำไปใช้ในช่วงแรกถูกจำกัดเนื่องจากขาดการสนับสนุนใน Internet Explorer เวอร์ชันเก่า อย่างไรก็ตาม ในปี 2011 เบราว์เซอร์เดสก์ท็อปหลักทั้งหมดเริ่มรองรับ SVG การรองรับเบราว์เซอร์แบบเนทีฟมีข้อดีหลายประการ เช่น ไม่ต้องใช้ปลั๊กอิน ช่วยให้สามารถผสมผสาน SVG กับเนื้อหาอื่น ๆ ได้ และปรับปรุงความน่าเชื่อถือในการเรนเดอร์และสคริปต์ การรองรับ SVG บนมือถือนั้นมีหลากหลายรูปแบบ โดยมีอุปกรณ์และเบราว์เซอร์ที่แตกต่างกันรองรับ SVG Tiny 1.1 หรือ 1.2 SVG สามารถผลิตได้โดยใช้โปรแกรมแก้ไขกราฟิกแบบเวกเตอร์และเรนเดอร์เป็นรูปแบบแรสเตอร์ ในแอปพลิเคชันบนเว็บ Inline SVG อนุญาตให้ฝังเนื้อหา SVG ภายในเอกสาร HTML
แม้จะมีข้อดี แต่ SVG ก็อาจก่อให้เกิดความเสี่ยงด้านความปลอดภัยได้หากใช้กับรูปภาพ เนื่องจากสามารถโฮสต์สคริปต์หรือ CSS ได้ ซึ่งอาจนำไปสู่การโจมตีด้วยสคริปต์ข้ามไซต์หรือช่องโหว่อื่นๆ
ความเป็นมา

SVG ได้รับการพัฒนาภายใน เวิลด์ไวด์เว็บคอนซอร์เทียม (World Wide Web Consortium, W3C) ตั้งแต่ปี 1999 หลังจากมีการส่งข้อเสนอการแข่งขันหกภาษาสำหรับภาษากราฟิกแบบเวกเตอร์ไปยังสมาคมระหว่างปี 1998 (ดูด้านล่าง)
คณะทำงาน SVG ในยุคแรกๆ ตัดสินใจที่จะไม่พัฒนาผลงานเชิงพาณิชย์ใดๆ แต่เพื่อสร้าง ภาษามาร์กอัป ใหม่ที่ได้รับแจ้งแต่ไม่ได้อิงจากภาษาใดๆ เลย
SVG ได้รับการพัฒนาโดย คณะทำงาน W3C SVG เริ่มต้นในปี 1998 หลังจากได้รับผลงานกราฟิกเวกเตอร์ที่แข่งขันกันหกรายการในปีนั้น:
แผนผังเว็บจาก CCLRC
PGML จาก Adobe Systems, IBM, Netscape และ Sun Microsystems
VML โดย Autodesk, Hewlett-Packard, Macromedia, Microsoft และ Vision
ภาษามาร์กอัปกราฟิกไฮเปอร์ (HGML) โดย Orange UK และ PRP
WebCGM จาก Boeing, PTC, InterCAP Graphics Systems, Inso Corporation, CCLRC และ Xerox
DrawML จาก Excosoft AB
Chris Lilley จาก W3C เป็นประธานคณะทำงานในขณะนั้น
มาตรฐาน SVG ได้รับการอัปเดตเป็นเวอร์ชัน 1.1 ในปี 2011 Scalable Vector Graphics 2 กลายเป็น คำแนะนำสำหรับผู้สมัคร W3C เมื่อวันที่ 15 กันยายน 2016 SVG 2 รวมคุณสมบัติใหม่หลายประการ นอกเหนือจาก SVG 1.1 และ SVG Tiny 1.2
ความเป็นมา > เวอร์ชัน 1.x

SVG 1.0 กลายเป็น คำแนะนำของ W3C เมื่อวันที่ 4 กันยายน 2001
SVG 1.1 กลายเป็นคำแนะนำของ W3C เมื่อวันที่ 14 มกราคม 2003 ข้อกำหนด SVG 1.1 ได้รับการทำให้เป็นโมดูลเพื่อให้สามารถกำหนดชุดย่อยเป็นโปรไฟล์ได้ นอกเหนือจากนี้ SVG 1.1 และ SVG 1.0 มีความแตกต่างน้อยมาก
SVG Tiny และ SVG Basic (โปรไฟล์ SVG บนมือถือ) กลายเป็นคำแนะนำของ W3C เมื่อวันที่ 14 มกราคม 2003 สิ่งเหล่านี้ถูกอธิบายว่าเป็นโปรไฟล์ของ SVG 1.1
SVG Tiny 1.2 กลายเป็นคำแนะนำของ W3C เมื่อวันที่ 22 ธันวาคม 2008 ในตอนแรกมันถูกร่างเป็นโปรไฟล์ของ SVG เต็ม 1.2 ที่วางแผนไว้ (ซึ่งตั้งแต่นั้นมาถูกทิ้งเพื่อสนับสนุน SVG 2)  แต่ต่อมาได้รับการปรับโครงสร้างใหม่เป็นข้อกำหนดแบบสแตนด์อโลน โดยทั่วไปได้รับการสนับสนุนไม่ดี
SVG 1.1 Second Edition ซึ่งรวมถึงข้อผิดพลาดและการชี้แจงทั้งหมด แต่ไม่มีฟีเจอร์ใหม่ใน SVG 1.1 ดั้งเดิมที่เผยแพร่เมื่อวันที่ 16 สิงหาคม 2011
SVG Tiny 1.2 Portable/Secure ซึ่งเป็นชุดย่อยที่ปลอดภัยยิ่งขึ้นของโปรไฟล์ SVG Tiny 1.2 ที่เปิดตัวเป็นมาตรฐานร่าง IETF เมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม 2020  มีชื่อเรียกอีกอย่างว่า SVG Tiny P/S SVG Tiny 1.2 Portable/Secure เป็นข้อกำหนดของมาตรฐานร่าง BIMI
ความเป็นมา > เวอร์ชัน 2

SVG 2 ลบหรือเลิกใช้คุณลักษณะบางอย่างของ SVG 1.1 และรวมเอาคุณลักษณะใหม่จาก HTML5 และ รูปแบบแบบอักษร Web Open :
ตัวอย่างเช่น SVG 2 จะลบองค์ประกอบแบบอักษรหลายอย่าง เช่น glyph และ altGlyph (แทนที่ด้วยรูปแบบแบบอักษร WOFF)
xml:space แอตทริบิวต์เลิกใช้แล้วเพื่อสนับสนุน CSS
เพิ่มฟีเจอร์ HTML5 เช่น translate และ data-* แล้ว
คุณสมบัติการจัดการข้อความจาก SVG Tiny 1.2 มีคำอธิบายประกอบว่าจะรวมไว้ด้วย แต่ยังไม่ได้ทำให้เป็นทางการในข้อความ  คุณสมบัติอื่นๆ ของ 1.2 นั้นถูกคัดสรรมาอย่างดี  แต่ SVG 2 ไม่ใช่ชุดที่เหนือกว่าของ SVG Tiny 1.2 โดยทั่วไป
SVG 2 มาถึงขั้นตอนการแนะนำผู้สมัครเมื่อวันที่ 15 กันยายน 2016  และเวอร์ชันที่แก้ไขแล้วได้รับการเผยแพร่เมื่อวันที่ 7 สิงหาคม 2018 และ 4 ตุลาคม 2018  ร่างล่าสุดเผยแพร่เมื่อวันที่ 08 มีนาคม 2023
คุณสมบัติ

SVG รองรับการโต้ตอบ แอนิเมชั่น และความสามารถด้านกราฟิกที่หลากหลาย ทำให้เหมาะสำหรับทั้งโปรแกรมประยุกต์บนเว็บและสิ่งพิมพ์ ภาพ SVG สามารถบีบอัดได้ด้วยอัลกอริธึม gzip ส่งผลให้ไฟล์ SVGZ โดยทั่วไปมีขนาดเล็กกว่าต้นฉบับ 20-50% SVG ยังรองรับข้อมูลเมตา ซึ่งช่วยให้จัดทำดัชนี ค้นหา และดึงเนื้อหา SVG ได้ดียิ่งขึ้น
SVG อนุญาตให้ใช้วัตถุกราฟิกได้สามประเภท: รูปร่างกราฟิกแบบเวกเตอร์ (เช่น เส้นทางที่ประกอบด้วยเส้นตรงและเส้นโค้ง) รูปภาพบิตแมป และข้อความ ออบเจ็กต์กราฟิกสามารถจัดกลุ่ม จัดรูปแบบ แปลง และรวมเป็นออบเจ็กต์ ที่แสดงผล ก่อนหน้านี้ได้ ชุดคุณสมบัติประกอบด้วย การแปลง แบบซ้อน เส้นทางการตัด อัลฟ่ามาสก์ เอฟเฟกต์ฟิลเตอร์ และออบเจ็กต์เทมเพลต ภาพวาด SVG สามารถมีปฏิสัมพันธ์ และสามารถรวม ภาพเคลื่อนไหว กำหนดไว้ในองค์ประกอบ SVG XML หรือผ่านการ เขียนสคริปต์ ที่เข้าถึง SVG Document Object Model (DOM)
SVG ใช้ CSS สำหรับการจัดรูปแบบและ JavaScript สำหรับการเขียนสคริปต์ ข้อความ รวมถึงสากลวิวัตน์และเทศวิวัตน์ ที่ปรากฏเป็นข้อความธรรมดาภายใน SVG DOM ช่วยเพิ่ม ความสามารถในการเข้าถึง กราฟิก SVG
คุณสมบัติ > การพิมพ์

แม้ว่าข้อกำหนด SVG จะเน้นที่ ภาษามาร์กอัปกราฟิกแบบเวกเตอร์ เป็นหลัก แต่การออกแบบก็รวมความสามารถพื้นฐานของ ภาษาคำอธิบายหน้า เช่น PDF ของ Adobe มันมีข้อกำหนดสำหรับกราฟิกที่หลากหลาย และเข้ากันได้กับ CSS เพื่อจุดประสงค์ด้านการออกแบบ SVG มีข้อมูลที่จำเป็นในการวางสัญลักษณ์และรูปภาพแต่ละรายการในตำแหน่งที่เลือกบนหน้าที่พิมพ์
คุณสมบัติ > การเขียนสคริปต์และแอนิเมชั่น

ภาพวาด SVG สามารถเป็นไดนามิกและโต้ตอบได้ การปรับเปลี่ยนองค์ประกอบตามเวลาสามารถอธิบายได้ใน SMIL หรือสามารถตั้งโปรแกรมใน ภาษาสคริปต์ (เช่น JavaScript ) W3C แนะนำ SMIL อย่างชัดเจนเป็นมาตรฐานสำหรับแอนิเมชั่นใน SVG
ชุด ตัวจัดการเหตุการณ์ ที่หลากหลาย เช่น "onmouseover" และ "onclick" สามารถกำหนดให้กับออบเจ็กต์กราฟิก SVG ใดๆ เพื่อใช้การกระทำและเหตุการณ์ต่างๆ ได้
คุณสมบัติ > โปรไฟล์มือถือ

เนื่องจากความต้องการของอุตสาหกรรม โปรไฟล์มือถือสองโปรไฟล์จึงถูกนำมาใช้กับ SVG 1.1: SVG Tiny (SVGT) และ SVG Basic (SVGB)
สิ่งเหล่านี้เป็นส่วนย่อยของมาตรฐาน SVG ฉบับเต็ม ซึ่งส่วนใหญ่มีไว้สำหรับ ตัวแทนผู้ใช้ ที่มีความสามารถจำกัด โดยเฉพาะอย่างยิ่ง SVG Tiny ถูกกำหนดไว้สำหรับอุปกรณ์มือถือที่มีข้อจำกัดสูง เช่น โทรศัพท์มือถือ ; มันไม่รองรับสไตล์หรือการเขียนสคริปต์  SVG Basic ถูกกำหนดไว้สำหรับอุปกรณ์เคลื่อนที่ระดับสูง เช่น สมาร์ทโฟน
ในปี พ.ศ. 2546 3GPP ซึ่งเป็นกลุ่มมาตรฐานโทรคมนาคมระหว่างประเทศ ได้นำ SVG Tiny มาใช้เป็นรูปแบบสื่อกราฟิกแบบเวกเตอร์ที่จำเป็นสำหรับโทรศัพท์รุ่นต่อไป SVGT เป็นรูปแบบกราฟิกเวกเตอร์ที่จำเป็น และการรองรับ SVGB เป็นทางเลือกสำหรับ บริการข้อความมัลติมีเดีย (MMS) และบริการสตรีมมิ่งแบบสลับแพ็คเก็ต    มันเป็นภายหลัง[เมื่อไร?] เพิ่มเป็นรูปแบบที่จำเป็นสำหรับกราฟิกแบบเวกเตอร์ใน ระบบย่อยมัลติมีเดีย IP 3GPP (IMS)
โปรไฟล์มือถือทั้งสองไม่รองรับ Document Object Model (DOM) แบบเต็ม ในขณะที่มีเพียง SVG Basic เท่านั้นที่มีตัวเลือกการสนับสนุนสำหรับการเขียนสคริปต์ แต่เนื่องจากเป็นชุดย่อยที่เข้ากันได้อย่างสมบูรณ์ของมาตรฐานเต็มรูปแบบ กราฟิก SVG ส่วนใหญ่จึงยังสามารถเรนเดอร์โดยอุปกรณ์ที่รองรับเฉพาะ โปรไฟล์มือถือ
SVGT 1.2 เพิ่ม microDOM (μDOM) การออกแบบและการเขียนสคริปต์  SVGT 1.2 ยังมีคุณสมบัติบางอย่างที่ไม่มีใน SVG 1.1 รวมถึงเส้นที่ไม่ปรับขนาด ซึ่งได้รับการสนับสนุนโดยการใช้งาน SVG 1.1 บางอย่าง เช่น Opera, Firefox และ WebKit เมื่อฐานโค้ดที่ใช้ร่วมกันระหว่างเบราว์เซอร์เดสก์ท็อปและมือถือเพิ่มขึ้น การใช้ SVG 1.1 บน SVGT 1.2 ก็เพิ่มขึ้นเช่นกัน
คุณสมบัติ > การบีบอัด

รูปภาพ SVG ซึ่งเป็นรูปแบบ XML ประกอบด้วยส่วนของข้อความที่ซ้ำกันจำนวนมาก ดังนั้นจึงเหมาะอย่างยิ่งสำหรับอัลกอริธึม การบีบอัดข้อมูลแบบไม่สูญเสียข้อมูล เมื่อรูปภาพ SVG ถูกบีบอัดด้วยอัลกอริธึม gzip รูปภาพนั้นจะถูกเรียกว่ารูปภาพ "SVGZ" และใช้นามสกุลไฟล์ .svgz ที่เกี่ยวข้อง ผู้ดู SVG 1.1 จะแสดงภาพที่บีบอัด  โดยทั่วไปไฟล์ SVGZ จะมีขนาด 20 ถึง 50 เปอร์เซ็นต์ของขนาดต้นฉบับ  W3C มีไฟล์ SVGZ เพื่อทดสอบความสอดคล้อง