stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กบฏเสนาธิการ
ชนวนเหตุ

การกบฏครั้งนี้ เกิดหลังรัฐประหาร พ.ศ. 2490 ที่ พลโทผิน ชุณหะวัณ หัวหน้าคณะรัฐประหาร ยึดอำนาจจากรัฐบาลพลเรือตรีถวัลย์ ธำรงนาวาสวัสดิ์ และได้แต่งตั้ง จอมพลป. พิบูลสงคราม เป็นนายกรัฐมนตรี ประมาณหนึ่งปี และหลังจากกบฏเสนาธิการไม่ถึงหนึ่งปี ก็เกิดกบฏซ้ำอีกครั้ง คือ กบฏวังหลวง เมื่อ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2492 และหลังจากนั้นอีกครั้ง คือ กบฏแมนฮัตตัน เมื่อวันที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2494.
ความพยายามยึดอำนาจจาก จอมพล ป. พิบูลสงคราม ประสบผลสำเร็จในที่สุด ในวันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2500 เมื่อจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ ได้เป็นหัวหน้าคณะรัฐประหารทำการโค่นล้มรัฐบาลของจอมพล ป. พิบูลสงคราม
เหตุการณ์

การก่อการกบฏจะเริ่มขึ้นในเวลา 20.00 น. ซึ่งในขณะนั้นมีงานเลี้ยงสมรสระหว่าง พันเอกสฤษดิ์ ธนะรัชต์ (ยศในขณะนั้น) กับ นางสาววิจิตรา ชลทรัพย์ ที่ทำเนียบรัฐบาล แต่ทว่าฝ่ายรัฐบาลได้ทราบก่อน จึงส่งกองกำลังทหารที่นำโดย พ.อ.สฤษดิ์ และกองกำลังตำรวจที่นำโดย พลตำรวจตรีเผ่า ศรียานนท์ ล้อมกระทรวงกลาโหมไว้ ซึ่งเป็นสถานที่ก่อการและวางแผนของฝ่ายกบฏ ทางฝ่ายกบฏได้ยิงปืนออกมาสู้ แต่ตกอยู่ในฝ่ายเสียเปรียบ จึงยอมจำนน และเจรจากันโดยยอมมอบตัว ซึ่งต่อมามีการจับกุมและส่งฟ้องร้องต่อศาลหลายคน ซึ่งส่วนใหญ่เป็นบุคคลที่เคยร่วมรัฐบาลที่มีนายปรีดี พนมยงค์ และ พล.ร.ต.ถวัลย์ ธำรงนาวาสวัสดิ์ เป็นนายกรัฐมนตรี นอกเหนือจาก 2 นายทหารที่ได้กล่าวถึงข้างต้นแล้ว ยังมีนักการเมืองพลเรือน อาทิ นายดิเรก ชัยนาม, นายทวี บุณยเกตุ, นายจำลอง ดาวเรือง, นายทองอินทร์ ภูริพัฒน์, ดร.ทองเปลว ชลภูมิ เป็นต้น
ต่อมาทางฝ่าย พล.ต.เนตร เขมะโยธิน หนึ่งในคณะกบฏได้มาทำงานร่วมคณะของ จอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ เมื่อดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี โดยเป็นเลขาธิการทำเนียบนายกรัฐมนตรี และเป็นคนสนิทบุคคลหนึ่งของ จอมพลสฤษดิ์ด้วย
ดูเพิ่ม

รัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2490
กบฏวังหลวง
โรงแรมเอราวัณ

สำหรับโรงแรมในปัจจุบัน ดูที่ โรงแรมแกรนด์ ไฮแอท เอราวัณ
โรงแรมเอราวัณในปี พ.ศ. 2503
โรงแรมเอราวัณ (อังกฤษ: The Erawan Hotel) เป็นอดีตโรงแรมหรูในกรุงเทพมหานคร เป็นโรงแรมสมัยใหม่แห่งแรกที่สร้างขึ้นเพื่อรองรับการขยายตัวของธุรกิจการบินระหว่างประเทศ ดำเนินการโดยบริษัท สหโรงแรมไทยและการท่องเที่ยว จำกัด เปิดให้บริการในปี พ.ศ. 2499 หลังจากเกิดความล่าช้าหลายครั้งซึ่งส่งผลให้มีการก่อสร้างศาลพระพรหมเอราวัณ เพื่อปัดเป่าเคราะห์ร้าย
หลังจากประสบปัญหาในช่วงปีแรกของการดำเนินงาน โรงแรมเจริญรุ่งเรืองในทศวรรษ 1960 ภายใต้การบริหารของพลเอกเฉลิมชัย จารุวัสตร์ ผู้ให้ความสำคัญกับบรรยากาศแบบไทยในการตกแต่งและการบริการ แต่โรงแรมเข้าสู่ภาวะเสื่อมถอยในทศวรรษต่อมา เนื่องจากต้องเผชิญกับการแข่งขันที่สูงขึ้น โรงแรมถูกรื้อถอนในปี พ.ศ. 2531 เพื่อสร้างโรงแรมขึ้นมาใหม่ในชื่อ แกรนด์ ไฮแอท เอราวัณ
ประวัติ > การก่อตั้ง

ในช่วงหลัง สงครามโลกครั้งที่ 2 รัฐบาลของนายกรัฐมนตรี จอมพล ป. พิบูลสงคราม ได้มีนโยบายส่งเสริมอุตสาหกรรมการบริการ เพื่อรองรับธุรกิจการบินระหว่างประเทศที่เพิ่มขึ้น ต่อมาประยูร ภมรมนตรีรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังในขณะนั้น ได้ริเริ่มโครงการก่อสร้างโรงแรมหรูที่ทันสมัย เพื่อรองรับการเป็นเจ้าภาพการประชุมสหภาพรัฐสภา ครั้งที่ 45 ในปี พ.ศ. 2499 โดยดำเนินการผ่านบริษัท สหโรงแรมไทยและการท่องเที่ยว จำกัด ซึ่งก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2496 โดยมีพลตำรวจเอกเผ่า ศรียานนท์ เป็นประธานกรรมการคนแรก
เดิมบริษัทมีแผนจะสร้างโรงแรมที่สวนลุมพินี แต่แนวคิดนี้ถูกปฏิเสธ จึงเลือกสถานที่บริเวณมุมตะวันออกเฉียงใต้ของแยกราชประสงค์ ซึ่งเดิมสำนักงานทรัพย์สินพระมหากษัตริย์เป็นผู้ให้บริษัท โรงแรมพระนคร จำกัด กู้เงินซื้อสำหรับสร้างโรงแรม แต่ไม่สามารถตกลงเจรจากันได้ รัฐบาลจึงได้ซื้อที่ดินดังกล่าวมูลค่า 6.6 ล้านบาท โดยแบ่งเป็นหุ้นให้สำนักงานทรัพย์สินฯ จำนวน 5 ล้านบาท และชำระเป็นเงินสด 1.6 ล้านบาท อนึ่ง สำนักงานทรัพย์สินพระมหากษัตริย์ เจ้าของที่ดินดังกล่าว ได้เข้าถือหุ้นของบริษัทสหโรงแรมไทยฯ ด้วย
การก่อสร้างเริ่มขึ้นหลังจากนั้นไม่นาน แต่โครงการประสบกับความล่าช้าและอุบัติเหตุหลายครั้ง ค่าใช้จ่ายเพิ่มขึ้นจากแผน 20 ล้านบาท เป็น 100 ล้านบาท มีกระแสข่าวลือที่ว่าความล้มเหลวนั้นเกิดจากสาเหตุเหนือธรรมชาติ ต่อมาบริษัทได้เชิญพลเรือตรี หลวงสุวิชานแพทย์ (อั๋น สุวรรณภาณุ) ผู้เชี่ยวชาญด้านโหราศาสตร์เข้ามาเพื่อหาฤกษ์ในการเปิดโรงแรม
พล.ร.ต. หลวงสุวิชานแพทย์ ท้วงติงว่า ในการก่อสร้างโรงแรมไม่ได้มีการทำพิธีบอกกล่าวสิ่งศักดิ์สิทธิ์ในบริเวณนั้นก่อน ฤกษ์ในการวางศิลาฤกษ์ของโรงแรมก็ไม่ถูกต้อง อีกทั้งชื่อของโรงแรม "เอราวัณ" นั้น เป็นชื่อของช้างทรงของพระอินทร์ ถือเป็นชื่อที่ศักดิ์สิทธิ์ จำเป็นต้องมีการบวงสรวงที่เหมาะสม วิธีการแก้ไขจะต้องขอพรจากพระพรหมเพื่อช่วยให้อุปสรรคหมดไป และจะต้องสร้างศาลพระพรหมขึ้นทันทีหลังจากการก่อสร้างโรงแรมแล้วเสร็จ และสร้างศาลพระภูมิขึ้นไว้ในโรงแรม
อาคารโรงแรมออกแบบด้วยสถาปัตยกรรมไทยประยุกต์  มีหลังคาจั่วประดับบนโครงสร้างสี่ชั้นซึ่งมีห้องพัก 175 ห้อง (ต่อมาขยายเป็น 250 ห้อง) โดยจอมพล ป. พิบูลสงคราม ได้เดินทางมาทำพิธีเปิดเมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2499
ประวัติ > การดำเนินงาน

ในช่วงแรกของการดำเนินงาน โรงแรมประสบปัญหาเนื่องจากขาดความเชี่ยวชาญในหมู่พนักงานชาวไทย แต่กลับประสบความสำเร็จเมื่อพลเอกเฉลิมชัย จารุวัสตร์ ที่เพิ่งดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการองค์การส่งเสริมการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทยคนแรก (ปัจจุบันคือ การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย) ได้รับการว่าจ้างให้บริหารโรงแรมในปี 2503 เฉลิมชัยปรับปรุงโรงแรมโดยเน้นภาพลักษณ์ความเป็นไทยซึ่งสร้างเอกลักษณ์เฉพาะตัวของโรงแรม การปรับปรุงนี้รวมถึงการตกแต่งภายในโรงแรม ส่งเสริมภาพลักษณ์พนักงานต้อนรับโดยใช้สตรีวัยรุ่น การให้บริการอาหารไทยในร้านอาหาร และการสวมชุดไทยของพนักงาน ซึ่งแนวทางดังกล่าวได้นำไปใช้ที่โรงแรมสยามอินเตอร์คอนติเนนตัล และโรงแรมดุสิตธานี ในเวลาต่อมา
โรงแรมเอราวัณเจริญรุ่งเรืองในทศวรรษ 1960 โดยมีบุคคลสำคัญและคนดังจากต่างประเทศจำนวนมาก แต่ได้เสื่อมถอยในช่วงทศวรรษ 1970 เนื่องจากไม่สามารถเผชิญกับการแข่งขันที่เพิ่มขึ้นจากโรงแรมเอกชนอื่น ๆ ภาครัฐมีความพยายามฟื้นฟูกิจการมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2522 จนกระทั่งคณะรัฐมนตรี มีมติเมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2528 ให้กระทรวงการคลัง ดำเนินการปรับปรุงกิจการโรงแรมเอราวัณ โดยการร่วมทุนกับภาคเอกชน ซึ่งบริษัทที่ได้เข้าร่วมทุนในครั้งนั้นคือ บริษัท อัมรินทร์ดิเวลลอปเม้นท์ จำกัด (ปัจจุบันคือกลุ่มเอราวัณ) โดยมีการแถลงข่าวร่วมทุน เมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2530 เพื่อดำเนินการจัดตั้งบริษัท โรงแรมเอราวัณ จำกัด (มหาชน) เป็นบริษัทร่วมทุน และปิดกิจการโรงแรมเอราวัณเดิม เมื่อวันที่ 2 มกราคม พ.ศ. 2531 เพื่อก่อสร้างโรงแรมใหม่ คือ โรงแรมแกรนด์ ไฮแอท เอราวัณ เปิดตัวในปี พ.ศ. 2534 โดย Hyatt Hotels and Resorts Corporation.
อ๋องหยง

ขุนพล นักกวี และขุนนางชาวจีน (ค.ศ. 234–305)
| อ๋องหยง (หวาง หรง) |
| --- | --- |
王戎
อ๋องหยง (ขวา) และชาน เทา (ซ้าย) ในรูปนูนจากคริสต์ศตวรรษที่ 4

เสนาบดีมหาดไทย (司徒 ซือถู)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 302 (302) – ค.ศ. 305 (305)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 297 (297) – ค.ศ. 300 (300)
หัวหน้าสำนักราชเลขาธิการ (尚書令 ช่างชูลิ่ง)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 301 (301) – ค.ศ. 302 (302)
ราชเลขาธิการกรมบุคลากร (吏部尚書 ลี่ปู้ช่างชู)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 291 (291) – ค.ศ. 297 (297)
รองราชเลขาธิการฝ่ายซ้าย (尚書左僕射 ช่างชูจั่วผูเย่)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 291 (291) – ค.ศ. 297 (297)
ที่ปรึกษาผู้ใหญ่ราชสำนัก (光祿大夫 กวางลู่ต้าฟู)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 291 (291) – ค.ศ. 291 (291)
หัวหน้าสำนักราชเลขาธิการราชวัง (中書令 จงชูลิ่ง)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 291 (291) – ค.ศ. 291 (291)
ราชครูประจำองค์รัชทายาท (太子太傅 ไท่จื่อไท่ฟู่)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 290 (290) – ค.ศ. 291 (291)
กษัตริย์: จักรพรรดิจิ้นฮุ่ยตี้
เสนาบดีราชวัง (光祿勲 กวางลู่ซฺวิน)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 284 (284) – ค.ศ. 290 (290)
ขุนนางมหาดเล็ก (侍中 ชื่อจง)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 282 (282) – ค.ศ. 284 (284)
ขุนพลสถาปนาเดช (建威將軍 เจี้ยนเวย์เจียงจฺวิน)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 278 (278) – ค.ศ. 280 (280)
ข้าหลวงมณฑลอิจิ๋ว (豫州刺史 ยฺวี่โจวชื่อฉื่อ)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 278 (278) – ค.ศ. 280 (280)
ข้าหลวงมณฑลเกงจิ๋ว (荊州刺史 จิงโจวชื่อฉื่อ)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 276 (276) – ค.ศ. 278 (278)
กษัตริย์: สุมาเอี๋ยน
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ค.ศ. 234 นครหลินอี๋ มณฑลชานตง
เสียชีวิต: 11 กรกฎาคม ค.ศ. 305 อำเภอเจี๋ย มณฑลเหอหนาน
บุตร: หวาง ว่าน หวาง ซิง ภรรยาของเผย์ เหว่ย์ (บุตรสาว)
บุพการี: หวาง หุน (บิดา)
อาชีพ: ขุนพล, นักกวี, ขุนนาง
ชื่อรอง: จฺวิ้นชง (濬沖)
สมัญญานาม: ยฺเหวียน (元)
บรรดาศักดิ์: อานเฟิงโหว (安豐侯)

อ๋องหยง (ค.ศ. 234 – 11 กรกฎาคม ค.ศ. 305) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า หวาง หรง (จีน: 王戎; พินอิน: Wáng Róng) ชื่อรอง จฺวิ้นชง (จีน: 濬沖; พินอิน: Jùnchōng) ชื่อเล่น อาหรง (จีน: 阿戎; พินอิน: Āróng) เป็นขุนพล นักกวี และขุนนางของราชวงศ์จิ้นตะวันตก เป็นหนึ่งในเจ็ดปราชญ์แห่งป่าไผ่
ประวัติ

อ๋องหยงรับราชการกับราชวงศ์จิ้นในฐานะขุนพลและเข้าร่วมในการพิชิตง่อก๊กซึ่งเป็นรัฐอริของราชวงศ์จิ้นในปี ค.ศ. 280 ระหว่างการรบ อ๋องหยงนำกำลังพลของตนไปไกลถึงบู๊เฉียง (武昌 อู่ชาง; ปัจจุบันคือนครเอ้อโจว มณฑลหูเป่ย์) จากนั้นอ๋องหยงจึงสมทบกับกำลังพลขององโยยและเคลื่อนพลไปยังเกี๋ยนเงียบ (建業 เจี้ยนเย่) นครหลวงของง่อก๊ก
ครอบครัว

ปู่: หวาง สฺยง (王雄) ข้าหลวงมณฑลของมณฑลอิวจิ๋ว (幽州刺史 โยวโจวชื่อฉื่อ) ของวุยก๊ก
บิดา: หวาง หุน (王渾) ข้าหลวงมณฑลของมณฑลเลียงจิ๋ว (凉州刺史 เหลียงโจวชื่อฉื่อ)
ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
บรรณานุกรม

ฝาง เสฺวียนหลิง (บก.) (648). จิ้นชู.
| ด ค กเจ็ดปราชญ์แห่งป่าไผ่ |
| --- | --- |
 จี คาง  ชาน เทา  เซี่ยง ซิ่ว  รฺเหวี่ยน จี๋  รฺเหวี่ยน เสียน  หลิว หลิง  อ๋องหยง (หวาง หรง)
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าประดิษฐาสารี

| พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าประดิษฐาสารี |
| --- | --- |
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ ชั้น 4 พระองค์เจ้าชั้นเอก

ประสูติ: 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2408
สิ้นพระชนม์: 18 มีนาคม พ.ศ. 2505 (96 ปี)
ราชวงศ์: จักรี
พระบิดา: พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
พระมารดา: เจ้าจอมมารดาดวงคำ ในรัชกาลที่ 4
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าประดิษฐาสารี (19 กรกฎาคม พ.ศ. 2408 — 18 มีนาคม พ.ศ. 2505) พระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาดวงคำ พระราชนัดดาในเจ้าอนุวงศ์แห่งเวียงจันทน์ และเป็นพระบรมวงศ์ที่พระชันษาสูงสุดในราชวงศ์จักรี และทรงดำรงตำแหน่งองค์กุลเชษฐ์อีกด้วย
พระประวัติ

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าประดิษฐาสารี ประสูติเมื่อวันพุธ เดือน 8 แรม 11 ค่ำ ปีฉลู ตรงกับวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2408 เป็นพระราชธิดาพระองค์ที่ 75 ในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และที่ 2 ของเจ้าจอมมารดาดวงคำ พระธิดาของเจ้าคลี่ และเป็นพระราชนัดดาในเจ้าอนุวงศ์แห่งเวียงจันทน์ มีพระโสทรเชษฐภคินีพระองค์หนึ่ง คือ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้านารีรัตนา ด้วยพระมารดาเป็นเจ้าจากเวียงจันทน์ พระบรมชนกนาถจึงมีพระราชดำรัสเรียกพระองค์ว่า ลูกลาวน้อย[ต้องการอ้างอิง]
พระองค์เป็นผู้ให้การอุปถัมภ์หม่อมราชวงศ์ชื่น นพวงศ์ ซึ่งต่อมาได้ครองสมณศักดิ์เป็นสมเด็จพระสังฆราชเจ้า กรมหลวงวชิรญาณวงศ์ สมเด็จพระสังฆราชพระองค์ที่ 13 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ เมื่อครั้งยังทรงพระเยาว์
ในพระราชพิธีเฉลิมพระราชมณเฑียร พระราชพิธีบรมราชาภิเษก พุทธศักราช 2493 พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงทิพยรัตนกิริฎกุลินี และพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าประดิษฐาสารี ในฐานะที่เป็นพระบรมวงศ์ฝ่ายในที่มีพระอาวุโสสูงสุด (รองจากสมเด็จพระศรีสวรินทิราบรมราชเทวี พระพันวัสสาอัยยิกาเจ้า) จึงเป็นผู้ทำหน้าที่ปูลาดพระที่ถวายพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช และสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินี ในคราวนั้น
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าประดิษฐาสารี สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2505 สิริพระชันษา 96 ปี นับเป็นพระราชบุตรในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวที่มีพระชันษาสูงที่สุดและมีพระชนม์ชีพเป็นพระองค์สุดท้าย และเป็นพระบรมวงศ์ที่พระชันษาสูงสุดในพระราชวงศ์จักรี โดยมีพระชันษายืนยาวถึง 6 แผ่นดิน ในการนี้ พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช และสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ เสด็จพระราชดำเนินไปในการพระราชทานเพลิงพระศพ ณ พระเมรุวัดเทพศิรินทราวาส ในวันที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2505 ต่อมามีการเปลี่ยนวันหมายกำหนดการเสด็จฯ พระราชทานเพลิงพระศพ เป็นวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2505 การนี้ เจ้าชายวงศ์สว่าง มกุฎราชกุมารแห่งลาว เสด็จฯ แทนพระองค์ ทรงร่วมพระพิธีดังกล่าวด้วย
พระเกียรติยศ

| ธรรมเนียมพระยศของ พระองค์เจ้าประดิษฐาสารี |
| --- | --- |
ธงประจำพระอิสริยยศ
ตราประจำพระองค์
การทูล: ใต้ฝ่าพระบาท
การแทนตน: ข้าพระพุทธเจ้า
การขานรับ: พ่ะย่ะค่ะ/เพคะ
พระเกียรติยศ > พระอิสริยยศ

19 กรกฎาคม พ.ศ. 2408 - 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2411 : พระเจ้าลูกเธอ พระองค์เจ้าประดิษฐาสารี
11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2411 - 23 ตุลาคม พ.ศ. 2453 : พระเจ้าน้องนางเธอ พระองค์เจ้าประดิษฐาสารี
23 ตุลาคม พ.ศ. 2453 - 18 มีนาคม พ.ศ. 2505 : พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าประดิษฐาสารี
พระเกียรติยศ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2493 –  เครื่องขัตติยราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติคุณรุ่งเรืองยิ่งมหาจักรีบรมราชวงศ์ (ม.จ.ก.) (ฝ่ายใน)
พ.ศ. 2493 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 1 ปฐมจุลจอมเกล้า (ป.จ.) (ฝ่ายใน)
พ.ศ. 2447 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 4 ชั้นที่ 3 (ม.ป.ร.3)
พ.ศ. 2444 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 5 ชั้นที่ 3 (จ.ป.ร.3)
พ.ศ. 2481 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 8 ชั้นที่ 1 (อ.ป.ร.1)
พ.ศ. 2496 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 9 ชั้นที่ 1 (ภ.ป.ร.1)
พ.ศ. 2439 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
พ.ศ. 2493 –  เหรียญพระราชพิธีบรมราชาภิเษก รัชกาลที่ 9 (ร.ร.ศ.9)
เฮลเวติกา

| --- | --- |

ชนิด: ซานส์-เซอริฟ
การจัดหมู่แบบว็อกซ์-เอไทไพ: โกรเทส์ใหม่
ออกแบบโดย: Max Miedinger, Eduard Hoffmann
ฟาวดรี: Haas Type Foundry
วันที่เผยแพร่: 1957
ฟาวดรีปล่อยใหม่: Mergenthaler Linotype Company
ออกแบบมาจาก: Akzidenz-Grotesk
รูปแบบต่าง ๆ: Helvetica Inserat (อินเซอรัท) Helvetica Compressed (คอมเพรสด์) Neue Helvetica (นู) Helvetica Now (นาว) และอื่น ๆ
ชื่ออื่น: Neue Haas Grotesk (นู ฮาส โกรเทสก์)
เฮลเวติกา (อังกฤษ: Helvetica) เป็นชื่อไทป์เฟซหรือแบบตัวอักษรในตระกูล Sans Serif ที่มีใช้มาตั้งแต่ พ.ศ. 2500 เป็นแบบตัวอักษรที่เป็นที่นิยมที่สุดแบบหนึ่งในปัจจุบัน และได้รับการฉลองครบรอบ 50 ปี ใน พ.ศ. 2550
เฮลเวติกา สร้างขึ้นโดย เอดัวร์ด ฮอฟฟ์มานน์ (Eduard Hoffmann) ผู้อำนวยการโรงหล่อโลหะ ฮาสไทป์ ในสวิตเซอร์แลนด์ เมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2500  ฮอฟฟ์มานน์ให้นักออกแบบชื่อ แมกซ์ มีดิงเกอร์ (Max Miedinger) เป็นผู้ออกแบบ โดยใช้ชื่อเป็นภาษาเยอรมันว่า Neue Haas Grotesk (นิวฮาสโกรเทสก์) ในระยะแรก แต่ไม่ได้รับความนิยมนัก จนกระทั่งบริษัทแม่ของโรงหล่อโลหะ ฮาสไทป์  ได้เปลี่ยนชื่อไทป์เฟซเป็น Helvetica เมื่อ พ.ศ. 2504 มาจากคำว่า Helvetia (เฮลเวทิอา) ซึ่งเป็นชื่อในภาษาละตินของสวิตเซอร์แลนด์
ไทป์เฟซเฮลเวติกาได้รับความนิยมอย่างรวดเร็ว โดยเฉพาะในสหรัฐอเมริกา ในช่วงทศวรรษ 1960-1980 นิยมใช้ในบริษัทที่ต้องการสร้างภาพลักษณ์ทันสมัย ได้รับเลือกเป็นตัวอักษรในป้ายแบบใหม่ของรถไฟใต้ดินนิวยอร์ก  และในเครื่องหมายการค้าของบริษัทหรือผลิตภัณฑ์ชั้นนำ เช่น 3 เอ็ม, เอทีแอนด์ที, ลุฟต์ฮันซา, พานาโซนิก, แอปเปิลคอมพิวเตอร์, ไมโครซอฟท์, ไอพ็อด
ไทป์เฟซเฮลเวติกายังเป็นต้นแบบของไทป์เฟซในยุคหลังหลายไทป์เฟซ เช่น แอเรียล (Arial) เป็นไทป์เฟซเลียนแบบ ที่ออกมาใช้กับคอมพิวเตอร์ในปี พ.ศ. 2533 และ มานพติก้า (Manoptica) ออกแบบโดยมานพ ศรีสมพร ระหว่าง พ.ศ. 2516-2530 เป็นแบบอักษรขูดภาษาไทยชนิดไม่มีหัว ซึ่งพัฒนาให้มีบุคลิกคล้ายคลึงกับเฮลเวติกา
สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 6 แห่งสหราชอาณาจักร

| ธรรมเนียมพระยศของ สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 6 |
| --- | --- |
ตราประจำพระอิสริยยศ
ตราประจำพระองค์
การทูล: ฮิสมาเจสตี (ใต้ฝ่าละอองธุลีพระบาท)
การแทนตน: ข้าพระพุทธเจ้า
การขานรับ: ยัวร์มาเจสตี (พระพุทธเจ้าข้า/เพคะ)
สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 6 (อังกฤษ: George VI of the United Kingdom; 14 ธันวาคม ค.ศ. 1895 — 6 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1952) เป็นพระมหากษัตริย์สหราชอาณาจักรในราชวงศ์วินด์เซอร์ และเครือจักรภพอังกฤษระหว่าง ค.ศ. 1936 ถึง ค.ศ. 1952 เป็นจักรพรรดิอินเดียพระองค์สุดท้าย (จนกระทั่ง ค.ศ. 1947) และเป็นพระมหากษัตริย์แห่งเสรีรัฐไอริชในทางนิตินัยพระองค์สุดท้าย (จนกระทั่ง ค.ศ. 1949)
พระเจ้าจอร์จที่ 6 เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 14 ธันวาคม ค.ศ. 1895 ณ ตำหนักซานดริงแฮม นอร์โฟลกในอังกฤษ เป็นพระราชโอรสพระองค์ที่สองในพระเจ้าจอร์จที่ 5 และสมเด็จพระราชินีแมรี และครองราชย์ระหว่างวันที่ 11 ธันวาคม ค.ศ. 1936 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1952 ที่ตำหนักซานดริงแฮม นอร์ฟอล์ก
พระเจ้าจอร์จที่ 6 มิได้เป็นที่หวังว่าจะได้เป็นพระเจ้าแผ่นดินและทรงใช้เวลาสมัยแรกอยู่เบื้องหลังพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 8 พระเชษฐา ทรงรับราชการในราชนาวีระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง หลังสงครามแล้วก็ทรงปฏิบัติพระกรณียกิจต่าง ๆ ในสังคม ต่อมาเสกสมรสกับเอลิซาเบธ โบวส์-ลีออนใน ค.ศ. 1923 และมีพระราชธิดาสองพระองค์คือ สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 และเจ้าหญิงมาร์กาเรต เคาน์เตสแห่งสโนว์ดอน
หลังจากพระราชบิดาเสด็จสวรรคตใน ค.ศ. 1936 พระเชษฐาก็ขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 8 แต่ไม่ทันถึงปีพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดก็มีพระประสงค์ที่จะแต่งงานกับนางวอลลิส ซิมพ์สัน สตรีหม้ายชาวอเมริกัน แต่ด้วยเหตุผลทางการเมืองและทางศาสนา สแตนลีย์ บอลด์วิน นายกรัฐมนตรีสหราชอาณาจักรถวายคำแนะนำว่าการที่จะอภิเษกสมรสกับวอลลิส ซิมป์สันแล้วยังเป็นพระมหากษัตริย์เป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 8 จึงทรงสละราชสมบัติเพื่อแต่งงานกับวอลลิส ซิมป์สัน เจ้าชายอัลเบิร์ตซึ่งเป็นดยุกแห่งยอร์กในขณะนั้นจึงทรงขึ้นครองราชย์ต่อจากพระเชษฐาเป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่สามในราชวงศ์วินด์เซอร์ทรงพระนามสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 6 ต่อจากพระเชษฐาซึ่งนักวิชาการได้สันนิษฐานว่าการใช้พระนามจอร์จนั้นเป็นกุศโลบายเพื่อให้ประชาชนไม่ตื่นตระหนักในการเสวยราชสมบัติของพระองค์
ภายใน 24 ชั่วโมงหลังจากทรงขึ้นครองราชย์รัฐสภาเสรีรัฐไอริชก็ผ่าน “พระราชบัญญัติความสัมพันธ์ภายนอก” (External Relations Act 1936) ซึ่งริบพระราชอำนาจเกือบทั้งหมดของพระองค์ในไอร์แลนด์ (ยกเว้นด้านการทูต) เหตุการณ์อื่น ๆ ที่มีผลในการเปลี่ยนแปลงต่าง ๆ ในรัชสมัยของพระองค์ได้แก่ 3 ปีหลังจากทรงขึ้นครองราชย์ราชอาณาจักรของพระองค์นอกจากไอร์แลนด์เข้าร่วมสงครามโลกครั้งที่สอง ต่อต้านนาซีเยอรมนี สองปีต่อมาก็เข้าสงครามต่อต้านราชอาณาจักรอิตาลีและหลังจากนั้นจักรวรรดิญี่ปุ่น ผลจากสงครามคือการเสื่อมอำนาจของจักรวรรดิบริติชโดยสหรัฐและสหภาพโซเวียตขึ้นมาเป็นมหาอำนาจแทนที่ ใน ค.ศ. 1947 ขบวนการแยกตัวเพื่ออิสรภาพของอินเดียและปากีสถานก็เริ่มมีความแข็งแกร่งขึ้น สาธารณรัฐไอร์แลนด์ประกาศตัวเป็นอิสระใน ค.ศ. 1949 ในรัชสมัยของพระองค์เป็นสมัยของการสลายตัวของจักรวรรดิอังกฤษไปเป็นเครือจักรภพ
ชีวิตในวัยเยาว์

พระเจ้าจอร์จที่ 6 พระราชสมภพที่ยอร์กคอทเทจ ในตำหนักซานดริงแฮมในนอร์ฟลอค์ ในรัชสมัยของพระปัยยิกาคือ สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียแห่งสหราชอาณาจักร พระราชบิดาของพระองค์คือเจ้าชายจอร์จ ดยุกแห่งยอร์ก (ต่อมาคือสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 5) เป็นพระโอรสองค์ที่สองของเจ้าชายและเจ้าหญิงแห่งเวลส์ (ต่อมาคือสมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 แห่งสหราชอาณาจักร และ สมเด็จพระราชินีอเล็กซานดรา พระมารดาของพระองค์คือดัชเชสแห่งยอร์ก (ต่อมาคือสมเด็จพระราชินีแมรี พระธิดาพระองค์ใหญ่และพระองค์เดียวของดยุกและดัสเชสแห่งเท็ค)
วันพระราชสมภพของพระองค์คือวันที่ 14 ธันวาคม ค.ศ. 1895 ซึ่งตรงกับวันครบรอบวันสิ้นพระชนม์ของพระปัยกา เจ้าชายอัลเบิร์ต พระราชสวามี ครบ 34 ปี ซึ่งเป็นที่มาของพระนามของพระองค์ ซึ่งคือ เจ้าชายอัลเบิร์ตแห่งยอร์ก โดยพระองค์มีชื่อเล่นที่เรียกกันในพระราชวงศ์ว่า "เบอร์ตี้" (Bertie) ในขณะนั้นทรงอยู่ในลำดับที่ 4 ของการสืบราชสันตติวงศ์ โดยต่อจากพระอัยกา พระบิดา และพระเชษฐา
สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย เสด็จสวรรคตเมื่อ 22 มกราคม ค.ศ. 1901 และเจ้าชายแห่งเวลส์ได้สืบราชบัลลังก์ต่อโดยมีพระนามว่า สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 แห่งสหราชอาณาจักร ซึ่งทำให้พระองค์เลื่อนขึ้นมาอยู่ในลำดับที่สามของการสืบราชสันตติวงศ์ในขณะนั้น
กษัตริย์ผู้พูดติดอ่าง

ด้วยปัญหาติดตัวมานับแต่วัยเยาว์กับการพูดติดอ่าง ผลพวงของชีวิตวัยเยาว์อันไม่ราบรื่นจากพระบิดาและแม่นมชอบว่ากล่าวดุด่าบ่อยครั้ง พระองค์จึงเติบโตมาด้วยอุปนิสัยขี้อาย ไม่กล้าพูดจาปราศรัยต่อสังคม ก่อเกิดอาการติดอ่าง เป็นอีกหนึ่งปัญหาใหญ่ที่รบกวนพระองค์ตลอดระยะเวลาก่อนขึ้นครองราชย์ จวบจนเมื่อขึ้นครองราชย์แล้วไม่วายยังแก้ไขไม่สำเร็จเสียทีเดียว เนื่องจากการแพทย์ในสมัยนั้นยังหาทางจัดการให้ถูกวิธีไม่ได้ ซึ่งนั่นก็สร้างความหงุดหงิดใจแก่พระองค์ไม่ใช่น้อย
ช่วงก้ำกึ่งระหว่างก่อนขึ้นครองราชย์ พระองค์ต้องออกงานสังคมมากมายตามภาระหน้าที่ และเมื่อได้รับความช่วยเหลือจากเอลิซาเบธ โบวส์-ลีออนผู้เป็นพระชายาและดัสเชสแห่งยอร์ก(ในขณะนั้น) ทำให้ได้รับการรักษาจาก ไลโอเนล โล้ก (Lionel Logue) จนหายเป็นปกติ
พระราชบุตร

สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 6 และ สมเด็จพระราชินีเอลิซาเบธ พระราชชนนี มีพระราชธิดาด้วยกัน 2 พระองค์ ซึ่งเสด็จพระราชสมและประสูติในวันที่ 21 เหมือนกัน คือ
| พระนาม | พระราชสมภพ/ประสูติ | สวรรคต/สิ้นพระชนม์ | คู่สมรส | พระราชบุตร/พระบุตร |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 | 21 เมษายน 1926 | 8 กันยายน 2022 | เจ้าชายฟิลิปแห่งกรีซและเดนมาร์ก  (สิ้นพระชนม์ 9 เมษายน 2021) | สมเด็จพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 3 เจ้าหญิงแอนน์ พระราชกุมารี เจ้าชายแอนดรูว์ ดยุกแห่งยอร์ก เจ้าชายเอ็ดเวิร์ด ดยุกแห่งเอดินบะระ |
| เจ้าหญิงมาร์กาเรต | 21 สิงหาคม 1930 | 9 กุมภาพันธ์ 2002 | แอนโทนี อาร์มสตรอง-โจนส์ เอิร์ลที่ 1 แห่งสโนว์ดอน (หย่า) | เดวิด อาร์มสตรอง-โจนส์ เอิร์ลที่ 2 แห่งสโนว์ดอน เลดีซาราห์ แชตโท |
พระบรมราชอิสริยยศ  และตราอาร์ม

14 ธันวาคม 1895 – 28 พฤษภาคม 1898: ฮิสไฮเนส เจ้าชายอัลเบิร์ตแห่งยอร์ก (His Highness Prince Albert of York)
28 พฤษภาคม 1898 – 22 มกราคม 1901: ฮิสรอยัลไฮเนส เจ้าชายอัลเบิร์ตแห่งยอร์ก (His Royal Highness Prince Albert of York)
22 มกราคม 1901 – 9 พฤศจิกายน 1901: ฮิสรอยัลไฮเนส เจ้าชายอัลเบิร์ตแห่งคอร์นวอลล์และยอร์ก (His Royal Highness Prince Albert of Cornwall and York)
9 พฤศจิกายน 1901 – 6 พฤษภาคม 1910: ฮิสรอยัลไฮเนส เจ้าชายอัลเบิร์ตแห่งเวลส์ (His Royal Highness Prince Albert of Wales)
6 พฤษภาคม 1910 – 4 มิถุนายน 1920: ฮิสรอยัลไฮเนส เจ้าชายอัลเบิร์ต (His Royal Highness The Prince Albert)
4 มิถุนายน 1920 – 11 ธันวาคม 1936 : ฮิสรอยัลไฮเนส เจ้าชายอัลเบิร์ต ดยุกแห่งยอร์ก (His Royal Highness The Duke of York)
ในประเทศสกอตแลนด์: ฮิสรอยัลไฮเนส เจ้าชายอัลเบิร์ต เอิร์ลแห่งอินเวอร์นีส (His Royal Highness The Earl of Inverness)
11 ธันวาคม 1936 – 6 กุมภาพันธ์ 1952 : ฮิสมาเจสตี สมเด็จพระราชาธิบดีแห่งสหราชอาณาจักร(His Majesty The King of the United Kingdom)
ในบริติชอินเดีย ระหว่าง 11 ธันวาคม 1936 – 14 สิงหาคม 1947: จักรพรรดิแห่งอินเดีย (His Imperial Majesty The King-Emperor)
พระบรมราชอิสริยยศ  และตราอาร์ม > เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2481 –  เครื่องขัตติยราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติคุณรุ่งเรืองยิ่งมหาจักรีบรมราชวงศ์ (ม.จ.ก.) (ฝ่ายหน้า)
|  |
| --- | --- | --- | --- |
| ตราอาร์มในตำแหน่งดยุกแห่งยอร์ก | ตราอาร์มในตำแหน่งกษัตริย์สหราชอาณาจักร(ไม่รวมสกอตแลนด์) | ตราอาร์มในสกอตแลนด์ | ตราอาร์มในแคนาดา |
การเลิกล้มราชาธิปไตย

ในประวัติศาสตร์โลก มีการล้มล้างสถาบันพระมหากษัตริย์ในหลายประเทศทั่วโลก การเลิกล้มทำได้ด้วยวิธีหลายแบบ เช่นการปฏิวัติ, การตั้งสาธารณรัฐ, การลงประชามติของประชาชน, การรัฐประหาร หรือจากสงคราม
สาเหตุการล่มสลายของราชวงศ์ได้แก่มุมมองสมภาคนิยมและการต่อต้านระบบชนชั้น การกำจัดระบบคู่แข่งที่อาจต่อต้านระบบอื่นที่จะเข้ามา (เหมือนที่เกิดในประเทศโรมาเนียช่วง ค.ศ. 1947) การต่อต้านสถาบันที่ไม่เป็นประชาธิปไตยและการสืบทอดแบบกรรมพันธุ์ ความเข้าใจในเรื่องพระมหากษัตริย์ว่าเป็นเรื่องที่ไม่เข้ากับยุคสมัยหรือล้าหลัง และการต่อต้านกษัตริย์หรือราชวงศ์จำเพาะ ในอาณานิคมและอดีตอาณานิคมหลายแห่ง การเลิกล้มอิทธิพลกษัตริย์ในรัฐอาณานิคมถือเป็นส่วนหนึ่งของการให้เอกราช ในราชอาณาจักรเครือจักรภพหลายแห่ง มีมุมมองเกี่ยวกับพระมหากษัตริย์เป็นสถาบันต่างชาติที่ดำเนินการตรงข้ามกับเอกลักษณ์ประจำชาติหรืออธิปไตยของชาติ
ปัจจุบัน ประเทศที่ล้มล้างสถาบันพระมหากษัตริย์ เช่น เกาหลี, จักรวรรดิจีน และจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี เป็นต้น
บางประเทศ แม้จะล้มล้างสถาบันพระมหากษัตริย์ไปแล้วแต่ก็ได้มีการฟื้นฟูขึ้นมาใหม่ เช่น สเปน, สหราชอาณาจักร และกัมพูชา ซึ่งประเทศเหล่านี้เคยมีประวัติศาสตร์ในช่วงที่ไร้กษัตริย์หรือช่วงสาธารณรัฐ จนมีการฟื้นฟูสถาบันพระมหากษัตริย์ในภายหลัง และพระมหากษัตริย์ก็ทรงกลับมาเป็นประมุขแห่งรัฐเช่นเดิมมาจนถึงปัจจุบัน
บางประเทศถึงมีการฟื้นฟูสถาบันพระมหากษัตริย์แต่ก็ถูกล้มล้างอีก ทำให้การฟื้นฟูไม่เป็นผลสำเร็จ เช่น กรีซและฝรั่งเศส เป็นต้น
ในคริสต์ศตวรรษที่ 21 มีบางประเทศที่มีพระมหากษัตริย์มีขบวนการสาธารณรัฐนิยมสำคัญ เช่นสเปน และออสเตรเลีย
พระบรมวงศานุวงศ์ที่เหลือรอดมาจากการล้มล้างก็ยังคงใช้คำนำหน้าพระนามเป็นพระอิสริยยศที่เคยดำรงอยู่ เช่น เจ้าหญิงเฮวอนแห่งเกาหลี ก็ยังคงใช้คำนำหน้าพระนามหรือพระอิสริยศว่า "จักรพรรดินีแห่งเกาหลี" ยังรอการหวนคืนสู่ราชบัลลังก์ และบางประเทศในปัจจุบันก็มีเสียงเรียกร้องให้ฟื้นฟูราชวงศ์ขึ้นมาใหม่ เช่นที่ สาธารณรัฐเกาหลี, สาธารณรัฐออสเตรีย และสาธารณรัฐฮังการี เป็นต้น นอกจากนี้ก็ยังมีการสิ้นสุดลงของพระราชวงศ์ที่ไม่ได้เกิดจากรัฐประหารหรือสาเหตุอื่น ๆ แต่เนื่องจากพระมหากษัตริย์ของประเทศนั้นไม่มีองค์รัชทายาทหรือผู้สืบทอดราชบัลลังก์ เช่น ซามัว