stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
รายชื่อตัวละครในแฮร์รี่ พอตเตอร์
ล

ลูน่า เลิฟกู๊ด - นักเรียนจากบ้านเรเวนคลอ เรียนอยู่ในชั้นต่ำกว่าแฮร์รี่ 1 ปี เป็นสมาชิกกองทัพดัมเบิลดอร์ และเป็นลูกสาวของเซโนฟิเลียส
อ

อาเบอร์ฟอร์ธ ดัมเบิลดอร์ - น้องชายของอัลบัส ดัมเบิลดอร์ เป็นเจ้าของร้านหัวหมู มีส่วนช่วยในการอพยพนักเรียนในภาค 7
ฮ

ฮอเรซ ซลักฮอร์น อาจารย์สอนวิชาปรุงยาในภาค 6
แม่แบบ:โครงตัวละคร
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศชิลี

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศชิลีทั้งสิ้น 7 แหล่ง
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก

| สถานที่ | ภาพ | ที่ตั้ง | ประเภท | พื้นที่  (เฮกตาร์) | ปีขึ้นทะเบียน   (พ> ศ./ค.ศ.) | คำบรรยาย | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |

| อุทยานแห่งชาติราปานูอี |  | เกาะอีสเตอร์ แคว้นบัลปาราอิโซ | วัฒนธรรม: (i), (iii), (v) | 6,666 | 2538/1995 | ตั้งอยู่ในเขตโอเชียเนีย | 715 |
| โบสถ์ที่ชิโลเอ |  | แคว้นโลสลาโกส | วัฒนธรรม:  (ii), (iii) | 13.8977 | 2543/2000 |  | 971 |
| ย่านประวัติศาสตร์ของเมืองท่าบัลปาราอิโซ |  | แคว้นบัลปาราอิโซ | วัฒนธรรม:  (iii) | 23.2; พื้นที่กันชน 44.5 | 2546/2003 |  | 959 |
| แหล่งผลิตดินประสิวฮัมเบอร์สโตนและซานตาเลารา |  | แคว้นตาราปากา | วัฒนธรรม:  (ii), (iii), (iv) | 573.48; พื้นที่กันชน 1,826.39 | 2548/2005 |  | 1178 |
| เมืองทำเหมืองซูเวลล์ |  | แคว้นโอฆิกินส์ | วัฒนธรรม:   (ii) | 17.2; พื้นที่กันชน 33 | 2549/2006 |  | 1214 |
| คาปักญัน ระบบถนนแอนดีส  (ร่วมกับโคลอมเบีย, โบลิเวีย, เปรู, อาร์เจนตินา และเอกวาดอร์) |  |  | วัฒนธรรม:   (ii), (iii), (iv), (vi) | 3,642.8067; พื้นที่กันชน 728,448.256 | 2557/2014 |  | 1459 |
| ที่ตั้งถิ่นฐานและการทำมัมมี่เทียมของวัฒนธรรมชินชอร์โรในแคว้นอาริกาและปารินาโกตา |  | แคว้นอาริกาและปารินาโกตา | วัฒนธรรม: (iii), (v) | 364.05; พื้นที่กันชน 672.31 | 2564/2021 |  | 1634 |
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น

ประเทศชิลีมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 17 แห่ง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศจอร์แดน

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศจอร์แดนทั้งสิ้น 7 รายการ
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก

| สถานที่ | ภาพ | ที่ตั้ง | ประเภท | พื้นที่  ha | ปี (พ> ศ./ค.ศ.) | หมายเหตุ | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เปตรา |  | Jordan !  จอร์แดน 30°19′50″N 35°26′36″E﻿ / ﻿30.33056°N 35.44333°E﻿ / 30.33056; 35.44333 | วัฒนธรรม:  (i) (iii) (iv) | 26,171 | 2528/1985 |  |  |
| กุศ็อยร์อัมเราะฮ์ |  | Jordan !  จอร์แดน 31°48′7″N 36°35′9″E﻿ / ﻿31.80194°N 36.58583°E﻿ / 31.80194; 36.58583 | วัฒนธรรม:  (i) (iii) (iv) |  | 2528/1985 |  |  |
| อุมมัรเราะศอศ (กาสตรอมเมฟาอา) |  | Jordan !  จอร์แดน 31°30′6″N 35°55′14″E﻿ / ﻿31.50167°N 35.92056°E﻿ / 31.50167; 35.92056 | วัฒนธรรม:  (i) (iv) (vi) | 23.928; พื้นที่กันชน 90 | 2547/2004 |  |  |
| พื้นที่คุ้มครองวาดีรุม |  | Jordan !  จอร์แดน 29°38′23″N 35°26′02″E﻿ / ﻿29.63972°N 35.43389°E﻿ / 29.63972; 35.43389 | ผสม:  (iii) (v) (vii) | 74,179.7; พื้นที่กันชน 59,176.9 | 2554/2011 |  |  |
| แหล่งทำพิธีล้างบาป "เบทานีฟากตรงข้ามแม่น้ำจอร์แดน" (อัลมัฆฏ็อส) |  | Jordan !  จอร์แดน 31°50′14″N 35°33′10″E﻿ / ﻿31.83722°N 35.55278°E﻿ / 31.83722; 35.55278 | วัฒนธรรม:  (iii) (vi) | 294.155; พื้นที่กันชน 957.178 | 2558/2015 |  |  |
| As-Salt - The Place of Tolerance and Urban Hospitality |  | Jordan !  จอร์แดน  | วัฒนธรรม:   (ii) (iii) | 24.68; พื้นที่กันชน 71.12 | 2564/2021 |  |  |

| อุมมุลญิมาล |  | Jordan !  จอร์แดน  | วัฒนธรรม: (iii) | 42.584; พื้นที่กันชน 258.722 | 2567/2024 |  |  |
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น

ประเทศจอร์แดนมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 14 แห่ง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศจาเมกา

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศจาเมกาทั้งสิ้น 1 แหล่ง
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก

| สถานที่ | ภาพ | ที่ตั้ง | ประเภท | พื้นที่  (เฮกตาร์) | ปีขึ้นทะเบียน   (พ> ศ./ค.ศ.) | คำบรรยาย | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ทิวเขาบลูและทิวเขาจอห์นโครว์ |  | เขตเซนต์ทอมัส, เขตเซนต์แมรี, เขตเซนต์แอนดรูว์ และเขตพอร์ตแลนด์ | ผสม: (iii), (vi), (x) | 26,251.6; พื้นที่กันชน 28,494.01 | 2558/2015 |  | 1356 |
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น

ประเทศจาเมกามีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 2 แห่ง
มีอา ไม

มีอา ไม (2 มิถุนายน ค.ศ. 1884 – 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 1980) เป็นนักแสดงหญิงชาวออสเตรีย
ผลงานที่ได้รับการคัดเลือก

Die geheimnisvolle Villa (1914)
Hilde Warren und der Tod (1917)
The Mistress of the World (1919)
Das wandernde Bild (1920)
The Indian Tomb (1921)
The Love Letters of Baroness S (1924)
แหล่งข้อมูลอื่น

Mia May ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศซาอุดีอาระเบีย

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศซาอุดีอาระเบียทั้งสิ้น 8 แหล่ง
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก

| สถานที่ | ภาพ | ที่ตั้ง | ประเภท | พื้นที่  ha (acre) | ปี (พ> ศ./ค.ศ.) | หมายเหตุ | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| แหล่งโบราณคดีอัลฮิจญร์ (มะดาอินศอเลียะห์) |  | Saudi Arabia !  ซาอุดีอาระเบีย  | วัฒนธรรม:   (ii) (iii) | 1,621 (4,010); พื้นที่กันชน 1,659 (4,100) | 2551/2008 |  |  |
| เขตอัฏฏุร็อยฟ์ในอัดดิรอียะฮ์ |  | Saudi Arabia !  ซาอุดีอาระเบีย  | วัฒนธรรม:  (iv) (v) (vi) | 29 (72) | 2553/2010 |  |  |
| เมืองประวัติศาสตร์ญิดดะฮ์ ประตูสู่มักกะฮ์ |  | Saudi Arabia !  ซาอุดีอาระเบีย  | วัฒนธรรม:  (ii) (iv) (vi) | 18 (44); พื้นที่กันชน 114 (280) | 2557/2014 |  |  |
| ศิลปะหินในแคว้นฮาอิลแห่งซาอุดีอาระเบีย |  | Saudi Arabia !  ซาอุดีอาระเบีย  | วัฒนธรรม: (i) (iii) |  | 2558/2015 |  |  |
| Al-Ahsa Oasis, an evolving Cultural Landscape |  | Saudi Arabia !  ซาอุดีอาระเบีย  | วัฒนธรรม: (iii) (iv) (v) | 8,544; พื้นที่กันชน 21,556 | 2561/2018 |  |  |
| พื้นที่วัฒนธรรมฮิมา |  | Saudi Arabia !  ซาอุดีอาระเบีย  | วัฒนธรรม: (iii) | 242.17; พื้นที่กันชน 31,757.83 | 2564/2021 |  |  |
| อุรูกบะนีมะอาริฎ |  | Saudi Arabia !  ซาอุดีอาระเบีย  | ธรรมชาติ: (vii) (ix) | 1,276,500; พื้นที่กันชน 80,600 | 2566/2023 |  |  |
| ภูมิทัศน์วัฒนธรรมของพื้นที่โบราณคดีอัลฟาว |  | Saudi Arabia !  ซาอุดีอาระเบีย  | วัฒนธรรม: (ii) (v) | 4,847.73; พื้นที่กันชน 27,548.33 | 2567/2024 |  |  |
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น

ประเทศซาอุดีอาระเบียมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 14 แห่ง
ยูกิโกะ เอบาตะ

| เหรียญรางวัล> ตัวแทนของ   ญี่ปุ่น .โอลิมปิกฤดูร้อน |
| --- | --- | --- |
|  |  ลอนดอน 2012 | ทีม |
วอลเลย์บอลชิงแชมป์โลก
|  |  ญี่ปุ่น 2010 | ทีม |
วอลเลย์บอลเวิลด์แกรนด์แชมป์เปี้ยนคัพ
|  |  นาโงยะ/โตเกียว 2013 | ทีม |
วอลเลย์บอลชิงแชมป์เอเชีย
|  |  ไทเป 2011 | ทีม |
|  |  นครราชสีมา 2013 | ทีม |
ยูกิโกะ เอบาตะ (ญี่ปุ่น: 江畑 幸子; โรมาจิ: Ebata Yukiko; เกิด: 7 พฤศจิกายน 1989) เป็นนักวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติญี่ปุ่น เล่นให้กับสโมสรฮิตาชิรีวาเล
สโมสร

โรงเรียนมัธยมเซไร
ฮิตาชิรีวาเล (2008-ปัจจุบัน)
ทีมชาติชุดใหญ่

ทีมชาติ (2010-ปัจจุบัน)
รางวัล > บุคคล

2011 มอนเทร็กซ์วอลเลย์มาสเตอร์ 2011 - ตบยอดเยี่ยม
รางวัล > ผลงานร่วมกับสโมสรฮิตาชิรีวาเล

2010 2009-10 วี.ชาลเลนจ์ลีก -  แชมป์เปี้ยน
2011 2010-11 วี.ชาลเลนจ์ลีก -  อันดับที่ 2
รางวัล > ทีมชาติ

2010 วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์โลก 2010 -  เหรียญทองแดง
2011 มอนเทร็กซ์วอลเลย์มาสเตอร์ 2011 -  แชมป์เปี้ยน
2011 วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์เอเชีย 2011 -  เหรียญเงิน
2012 โอลิมปิกฤดูร้อน 2012 -  เหรียญทองแดง
2013 วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์เอเชีย 2013 -  เหรียญเงิน
2013 วอลเลย์บอลหญิงเวิลด์แกรนด์แชมป์เปี้ยนคัพ 2013 -  เหรียญทองแดง
แหล่งข้อมูลอื่น

FIVB Biography
V.League Biography
Hitachi Rivale Profile เก็บถาวร 2012-09-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติญี่ปุ่นชุดปัจจุบัน |
| --- | --- |
 1 นะงะโอะกะ • 2 นากามิชิ • 4 ฮิระอิ • 5 นะงะมัตสึ • 6 มิยะชิตะ • 7 ซะโตะ • 8 ซะยะสุ • 9 อิชิดะ • 10 อิวะซะกะ • 12 อิชิอิ • 13 ริซะ • 14 เอะบะตะ • 16 ซาโกดะ • 17 โอะอุมิ • 19 โอะตะเกะ • ผู้ฝึกสอน:  มะซะโยะชิ มะนะเบะ
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศชาด

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศชาดทั้งสิ้น 2 แหล่ง ประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ 1 แห่ง และแหล่งมรดกโลกแบบผสม 1 แห่ง
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก > แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ

| สถานที่ | ภาพ | ที่ตั้ง | ประเภท | พื้นที่  (เฮกตาร์) | ปีขึ้นทะเบียน   (พ> ศ./ค.ศ.) | คำบรรยาย | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ทะเลสาบแห่งอูนีย็องกา |  | แคว้นเอเนดี-แว็สต์ 19°03′22.9″N 20°30′19.8″E﻿ / ﻿19.056361°N 20.505500°E﻿ / 19.056361; 20.505500﻿ (Lakes of Ounianga) | ธรรมชาติ: (vii) | 62,808; พื้นที่กันชน 4,869 | 2555/2012 | ประกอบด้วยทะเลสาบที่เชื่อมต่อกัน 18 แห่ง กลางทะเลทรายสะฮารา | 1400 |
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก > แหล่งมรดกโลกแบบผสม

| สถานที่ | ภาพ | ที่ตั้ง | ประเภท | พื้นที่  (เฮกตาร์) | ปีขึ้นทะเบียน   (พ> ศ./ค.ศ.) | คำบรรยาย | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| มวลเขาสูงเอเนดี : ภูมิทัศน์ธรรมชาติและวัฒนธรรม |  | แคว้นเอเนดี-แว็สต์ และแคว้นเอเนดี-แอ็สต์ 17°02′30.0″N 21°51′46.1″E﻿ / ﻿17.041667°N 21.862806°E﻿ / 17.041667; 21.862806﻿ (Ennedi Massif: Natural and Cultural Landscape) | ผสม: (iii), (vii), (ix) | 2,441,200; พื้นที่กันชน 777,800 | 2559/2016 |  | 1475 |
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น

ประเทศชาดมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 7 แห่ง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศคีร์กีซสถาน

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศคีร์กีซสถานทั้งสิ้น 3 แหล่ง ประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 2 แหล่ง และแหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ 1 แหล่ง
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก > แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม

| สถานที่ | ภาพ | ที่ตั้ง | ประเภท | พื้นที่  (เฮกตาร์) | ปีขึ้นทะเบียน   (พ> ศ./ค.ศ.) | คำบรรยาย | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ซูลัยมัน-โต |  | ออช 40°31′51.7″N 72°46′58.0″E﻿ / ﻿40.531028°N 72.782778°E﻿ / 40.531028; 72.782778﻿ (Sulaiman-Too Sacred Mountain) | วัฒนธรรม: (iii), (vi) | 112; พื้นที่กันชน 4,788 | 2552/2009 |  | 1230 |
| เส้นทางสายไหม : โครงข่ายเส้นทางฉนวนฉางอาน-เทียนชาน (ร่วมกับคาซัคสถานและจีน) |  | จังหวัดชึย 42°44′47.1″N 75°15′00.4″E﻿ / ﻿42.746417°N 75.250111°E﻿ / 42.746417; 75.250111﻿ (Silk Roads) | วัฒนธรรม: (ii), (iii), (iv), (vi) | 42,668.16; พื้นที่กันชน 189,963.1 | 2557/2014 |  | 1442 |
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก > แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ

| สถานที่ | ภาพ | ที่ตั้ง | ประเภท | พื้นที่  (เฮกตาร์) | ปีขึ้นทะเบียน   (พ> ศ./ค.ศ.) | คำบรรยาย | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เทียนชานตะวันตก  (ร่วมกับคาซัคสถานและอุซเบกิสถาน) |  | จังหวัดจาลาลาบัต 41°53′13.2″N 71°56′29.7″E﻿ / ﻿41.887000°N 71.941583°E﻿ / 41.887000; 71.941583﻿ (Western Tien-Shan) | ธรรมชาติ: (x) | 528,177.6; พื้นที่กันชน 102,915.8 | 2559/2016 |  | 1490 |
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น

ประเทศคีร์กีซสถานมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 2 แห่ง ดังนี้
Saimaly-Tash Petroglyphs (2001)
Silk Roads Sites in Kyrgyzstan (2010)
รอล็อง

รอล็องต่อสู้กับยักษ์ฟารากุต
รอล็อง (Roland) เป็นขุนนางแห่งเบรอตาญ เป็นอัศวินชาวแฟรงค์ ในชาร์เลอมาญ (Charlemagne)  เขาถูกฆ่าในสงคราม Battle of Roncevaux Pass โดย Basque เมื่อ 15 สิงหาคม 778 ปีก่อนคริสตกาล คนในยุคนั้นได้อ้างถึงเขาในโน้ต Vita Caroli Magni ของ Einhard ซึ่งเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับพระราชประวัติของพระเจ้า ชาร์เลอมาญ มันใช้เวลาหลายศตวรรษศกว่าที่เขาจะกลายมาเป็นที่นิยมในหมู่กวียุคกลางตอนปลาย
เมื่อเวลาผ่านไปมีตำนานว่าที่ถูกแต่งเติมเกี่ยวกับเรื่องของเขาว่า  เขากล่าวว่าเขาเป็นหลานชายของ  
ขุนนางแห่งอาณาจักรแฟรงค์ แต่ถูก Lady Bertha แม่ของเขาทิ้งให้อยู่อย่างขอทาน อาศัยอยู่ในถ้ำใกล้กับเมือง Sutri ในอิตาลี เมื่อเขาอายุได้ 12 ปี เขาจึงได้ทราบความจริงจากขุนนางในอาณาจักรแฟรงค์
จากการบอกเล่าทำให้รอล็องผันชีวิตเข้าสู่ความกล้าหาญ ในการฆ่าผู้นับถือคริสต์ชั้นสูงจากแรงสนับสนุนของชาวอิสลาม ตามส่วนหนึ่งของเรื่องเล่าของฝรั่งเศสยุคกลาง เรื่องราวของรอล็องถูกเล่าต่อมาในบทกลอนในศตวรรษที่11 ที่มีชื่อว่า Song of Roland เมื่อเขาพร้อมไปด้วยแตร Olifant และดาบที่ไม่บิ่นหักชื่อว่า Durandal จาก Orlando ที่เป็นเรื่องราวของเขาต่อมาในกลอนอิตาเลียน ซึ่งนำไปสู่โคลงชื่อ Orlando Furioso ของ Ludovico Aristoto และจาก จินตกวี  “ไตรภูมิดานเต”  ที่แต่งโดยดานเตทำให้เห็นถึง สปิริตของรอล็องในสวรรค์ของเทพเจ้าแห่งสงคราม ที่มีต่อผู้ที่ต่อสู้กับลัทธิความเชื่อ
ในเยอรมนี เมื่อเวลาล่วงเลย รอล็องกลายเป็นสัญลักษณ์ของอิสรภาพของเมื่อที่เติบโตจากขุนนางท้องถิ่น และในยุคกลางในยุโรปนั้น หลายๆ เมืองได้กล่าวถึงความดื้อดึงของรอล็อง  รูปปั้นรอล็องที่อยู่ด้านหน้าศาลากลางเมืองเบรเมิน (Bremen) ในปี 1404 ถูกจารึกไว้ที่ศาลากลางเมืองว่าให้เป็นมรดกโลกจากองค์การยูเนสโกตั้งแต่ปี 2004
ในแคทาโลเนีย รอล็องหรือ Rotlla ที่คนแคทาโลเนียเรียกนั้น กลายเป็นผู้มีอำนาจลึกลับ สถานที่หลายแห่งในแคทาโลเนียทั้งเหนือจรดใต้จะมีชื่อที่เกี่ยวข้องกับ Rotlla
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศซิมบับเว

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศซิมบับเวทั้งสิ้น 5 แหล่ง
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก

| สถานที่ | ภาพ | เกณฑ์พิจารณา | ปี พ> ศ. (ค.ศ.) | คำอธิบาย |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| อุทยานแห่งชาติมานาพูลส์ พื้นที่ซาฟารีซาปีและเชโวเร |  | ธรรมชาติ: (vii) (ix) (x) | 2527 (1984) |  |
| โบราณสถานแห่งชาติเกรตซิมบับเว |  | วัฒนธรรม: (i) (iii) (vi) | 2529 (1986) |  |
| โบราณสถานแห่งชาติซากเมืองคามี |  | วัฒนธรรม: (iii) (iv) | 2529 (1986) |  |
| โมซี-โออา-ตุนยา / น้ำตกวิกตอเรีย   (ร่วมกับแซมเบีย)  |  | ธรรมชาติ: (vii) (viii) | 2532 (1989) |  |
| เนินเขามาโทโบ |  | วัฒนธรรม: (iii) (v) (vi) | 2546 (2003) |  |
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น

ประเทศซิมบับเวมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 1 แห่ง
แหล่งข้อมูลอื่น

รายชื่อแหล่งมรดกโลก
| ด ค กรายชื่อแหล่งมรดกโลกในทวีปแอฟริกา |
| --- | --- | --- |
| เหนือ (รวมรัฐอาหรับ) |  ซูดาน  ซูดานใต้  ตูนิเซีย  โปรตุเกส  โมร็อกโก  ลิเบีย  สเปน  อียิปต์  แอลจีเรีย  |  |
| กลาง |  กาบอง  แคเมอรูน  ชาด  เซาตูแมอีปริงซีป  สาธารณรัฐคองโก  สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก  สาธารณรัฐแอฟริกากลาง  อิเควทอเรียลกินี  แองโกลา  |  |
| ใต้ |  ซิมบับเว  นามิเบีย  บอตสวานา  เลโซโท  สหราชอาณาจักร  เอสวาตินี  แอฟริกาใต้  |  |
| ตะวันออก |  คอโมโรส  เคนยา  จิบูตี  เซเชลส์  แซมเบีย  โซมาเลีย  แทนซาเนีย  บุรุนดี  ฝรั่งเศส  มอริเชียส  มาดากัสการ์  มาลาวี  โมซัมบิก  ยูกันดา  รวันดา  เอธิโอเปีย  เอริเทรีย  |  |
| ตะวันตก (รวมรัฐอาหรับ) |  กานา  กาบูเวร์ดี  กินี  กินี-บิสเซา  แกมเบีย  โกตดิวัวร์  เซเนกัล  เซียร์ราลีโอน  โตโก  ไนจีเรีย  ไนเจอร์  บูร์กินาฟาโซ  เบนิน  มอริเตเนีย  มาลี  ไลบีเรีย  |  |
 ดูเพิ่ม ยุโรป อเมริกาเหนือและใต้ เอเชีย โอเชียเนีย
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศจอร์เจีย

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศจอร์เจียทั้งสิ้น 4 แหล่ง ประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 3 แหล่ง และแหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ 1 แห่ง
ที่ตั้ง

อารามเกลาที
มสเคทา
สวาเนทีตอนบน
ป่าฝนและพื้นที่ชุ่มน้ำโกลคิส
ที่ตั้งแหล่งมรดกโลกในประเทศจอร์เจีย
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก > แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม

| สถานที่ | ภาพ | ที่ตั้ง | ประเภท | พื้นที่  (เฮกตาร์) | ปีขึ้นทะเบียน   (พ> ศ./ค.ศ.) | คำบรรยาย | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| โบราณสถานแห่งมสเคทา |  | แคว้นมสเคทา-มทีอาเนที 41°50′32.2″N 44°43′15.7″E﻿ / ﻿41.842278°N 44.721028°E﻿ / 41.842278; 44.721028﻿ (Historical Monuments of Mtskheta) | วัฒนธรรม: (iii), (iv) | 3.85; พื้นที่กันชน 2,382.5 | 2537/1994; เพิ่มเติม 2560/2017 |  | 708 |
| อารามเกลาที |  | แคว้นอีเมเรที 42°17′40.8″N 42°46′05.3″E﻿ / ﻿42.294667°N 42.768139°E﻿ / 42.294667; 42.768139﻿ (Gelati Monastery) | วัฒนธรรม: (iv) | 4.2; พื้นที่กันชน 1,246 | 2537/1994; เพิ่มเติม 2560/2017 | เดิมขึ้นทะเบียนในชื่อ "อาสนวิหารบากรัตและอารามเกลาที" แต่เมื่อ พ.ศ. 2560 ยูเนสโกได้ถอดอาสนวิหารบากรัตจากการเป็นแหล่งมรดกโลก เนื่องจากมีการดัดแปลงตัวอาคารจนมีผลเสียต่อความสมบูรณ์แบบและความเป็นของจริงของสิ่งก่อสร้าง | 710 |
| สวาเนทีตอนบน |  | แคว้นซาเมเกรลอ-เซมอสวาเนที 42°54′53.2″N 43°00′34.0″E﻿ / ﻿42.914778°N 43.009444°E﻿ / 42.914778; 43.009444﻿ (Upper Svaneti) | วัฒนธรรม: (iv), (v) | 1.06; พื้นที่กันชน 19.16 | 2539/1996 |  | 709 |
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก > แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ

| สถานที่ | ภาพ | ที่ตั้ง | ประเภท | พื้นที่  (เฮกตาร์) | ปีขึ้นทะเบียน   (พ> ศ./ค.ศ.) | คำบรรยาย | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ป่าฝนและพื้นที่ชุ่มน้ำโกลคิส |  | แคว้นซาเมเกรลอ-เซมอสวาเนที, แคว้นกูรีอา และสาธารณรัฐปกครองตนเองอาจารา 41°42′08.2″N 41°57′04.3″E﻿ / ﻿41.702278°N 41.951194°E﻿ / 41.702278; 41.951194﻿ (Colchic Rainforests and Wetlands) | ธรรมชาติ: (ix), (x) | 31,253; พื้นที่กันชน 28,053 | 2564/2021; เพิ่มเติม 2566/2023 |  | 1616 |
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น

ประเทศจอร์เจียมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 14 แห่ง
รายพระนามจักรพรรดิในยุคราชวงศ์เหนือ-ใต้
ราชวงศ์ใต้ > ราชวงศ์หนานเหลียง ค.ศ. 555-587

| พระนามแต่งตั้ง  (Miao Hao 廟號 miào hào) | พระนามเรียกขาน  (Shi Hao 諡號) | พระนามเดิม | ปีครองราชย์ | รัชศก (Nián Hào 年號) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
Convention: Nan Liang + posthumous name
Note: some historians set Nan Liang as a continuation of the Liang Dynasty since it was founded by descendants of the Xiao's, the ruling family of the Liang Dynasty.
| จงจง Zhong Zong (中宗 zhong1 zong1) | เสวียนตี้ Xuan Di (宣帝 xuan1 di4) | เซียวฉา Xiao Cha (蕭察 xiao1 cha2) | ค.ศ. 555-562 | Dading (大定 da4 ding4) 555-562 |
| ซือจง Shi Zong (世4宗 shi zong1) | เสี้ยวหมิงตี้ Xiao Ming Di (孝明帝 xiao4 ming2 di4) | เซียวคุย Xiao Kui (蕭巋 xiao1 kui1) | ค.ศ. 562-585 | Tianbao (天保 tian1 bao3) 562-585 |
| Did not exist | เสี้ยวจิงตี้ Xiao Jing Di (孝靜帝 xiao4 jing4 di4) หรือ จูกง Ju Gong (#33682;公 ju3 gong1) | เซียวฉง Xiao Cong (蕭琮 xiao1 cong2) | ค.ศ. 585-587 | Guangyun (廣運 guang3 yun4) 562-585 |
| ด ค กจักรพรรดิตามราชวงศ์จีน |
| --- | --- |
 สามราชาห้าจักรพรรดิ  ราชวงศ์เซี่ย  ราชวงศ์ซาง  ราชวงศ์โจว  ราชวงศ์ฉิน  ราชวงศ์ฮั่น  ราชวงศ์จิ้น  ราชวงศ์เหนือ-ใต้  ราชวงศ์สุย  ราชวงศ์ถัง   ยุคห้าราชวงศ์สิบอาณาจักร  ราชวงศ์เหลียว  ราชวงศ์ซ่ง  ราชวงศ์จิน  ราชวงศ์เซี่ยตะวันตก  ราชวงศ์หยวน  ราชวงศ์หมิง  ราชวงศ์ชิง
ฟุตบอลดิวิชัน 3 ฤดูกาล 2559 กลุ่มภาคกลาง

| รายละเอียดการแข่งขัน |
| --- | --- |
เมือง: เขตหนองจอก กรุงเทพมหานคร
วันที่: 7 – 27 มกราคม พ.ศ. 2560
ทีม: 56
อันดับเมื่อสิ้นสุดการแข่งขัน
ชนะเลิศ: สิงห์บุรี โคปูน
รองชนะเลิศ: ม.วงษ์ชวลิตกุล
สถิติการแข่งขัน
จำนวนนัดที่แข่งขัน: 91
จำนวนประตู: 324 (3.56 ประตูต่อนัด)
ผู้ทำประตูสูงสุด: วรายุทธ์ พูนประสาร (7) (รร.วัดสุทธิวราราม)
ฟุตบอลดิวิชัน 3 ฤดูกาล 2559 กลุ่มภาคกลาง เป็นส่วนหนึ่งของการแข่งขันฟุตบอลดิวิชัน 3 ฤดูกาล 2559 โดยสโมสรที่ชนะเลิศ จะได้เลื่อนชั้นขึ้นไปแข่งขันในระดับไทยลีก 4
สโมสร

หมายเหตุ : ตารางเรียงตามตัวอักษร
รายพระนามผู้ปกครองจักรวรรดิมาลี

นี่คือรายพระนามผู้ปกครองของจักรวรรดิมาลี รัฐอิสลามซึ่งตั้งอยู่ในแอฟริกาตะวันตก ปกครองโดยราชวงศ์เคตา เหล่ากษัตริย์ถูกเรียกว่ามันซา ( "ราชาเหนือราชา")
รายพระนาม มันซา แห่งมาลี (เมืองหลวง ณ นิอานี) > ราชวงศ์เคตา

| รัชกาล | พระนาม | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- |
| 1235—1255 | มารี จาตาที่ 1 (ต่อมาเฉลิมพระนามเป็นซันดิอาตา เคตาที่ 1) |  |
| 1255—1270 | อูลิที่ 1 |  |
| 1270—1274 | วาตี |  |
| 1274—1275 | คอลิฟะฮ์ |  |
| 1275—1285 | อะบู บักร์ที่ 1 |  |
| 1285—1300 | ซากูรา |  |
| 1300—1305 | เกา |  |
| 1305—1310 | โมฮัมเหม็ด อิบน์ เกา |  |
| 1310—1312 | อะบู บักร์ที่ 2 |  |
| 1312—1337 | มูซาที่ 1 |  |
| 1337—1341 | มากคานที่ 1 |  |
| 1341—1360 | สุไลยมาน |  |
| 1360 | กัมบา |  |
| 1360—1374 | มารี จาตาที่ 2 |  |
| 1374—1387 | มูซาที่ 2 |  |
| 1387—1389 | มากคานที่ 2 |  |
| 1389—1390 | ซันดากี |  |
| 1390—1404 | มากคานที่ 3 (หรือ มาห์หมุดที่ 1) |  |
| 1404—c. 1440 | มูซาที่ 3 |  |
| c.1460—1480/1481 | อูลิที่ 2 |  |
| 1480/1481—1496 | มาห์หมุดที่ 2 (หรือ มามาดู เคตา) |  |
| 1496—1559 | มาห์หมุดที่ 3 |  |
| 1559—c.1590 | ไม่ปรากฏพระนามหรือราชบัลลังก์ว่างลง |  |
| c.1590—c.1610 | มาห์หมุดที่ 4 | จักรวรรดิล่มสลายหลังมาห์หมุดที่ 4 สิ้นพระชนม์ |
ดูเพิ่ม

จักรวรรดิมาลี
ฟาอามา
มันซา
โมดีโบ เคตา ประธานาธิบดีคนแรกของมาลีผู้สืบเชื้อสายราชวงศ์เคตา
แหล่งอ้างอิง

Cooley, William Desborough (1966). The Negroland of the Arabs Examined and Explained. London: Routledge. p. 143 Pages. ISBN 0-7146-1799-7.
Stewart, John (1989). African States and Rulers: An Encyclopedia of Native, Colonial, and Independent States and Rulers Past and Present. Jefferson: McFarland & Company. p. 395 Pages. ISBN 0-89950-390-X.
ภีมะ

| ภีมะ |
| --- | --- |

ข้อมูลตัวละครในเรื่อง
คู่สมรส: พระนางเทราปตี   นางหิฑิมพี   นางวลันธรา
บุตร: ฆโฎตกัจ (เกิดจากนางหิฑิมพี)   ศรุตโสม (เกิดจากพระนางเทราปตี)   สรรวัท (เกิดจากนางวลันธรา)
ภีมะ (สันสกฤต: भीम) เป็นโอรสที่เกิดจากพรของพระพายและเป็นน้องชายต่างมารดาของหนุมาน ซึ่งเกิดวัน เดือน และปีเดียวกับทุรโยธน์  เป็นศิษย์ของพระพลรามผู้เป็นพี่ชายของพระกฤษณะ วันสุดท้ายของสงครามได้ตีหน้าตักของทุรโยธน์แหลกเป็นเสี่ยงตามคำสาบานของภีมะเอง และที่ฤๅษีไมเตรยะเคยสาปไว้ด้วย
ชื่อต่างๆของภีมะ

ชื่อ ภีมะ (भीम) แปลว่า ผู้ที่น่ากลัว ส่วนชื่อ ภีมเสน (भीमसेन) แปลว่า นักรบผู้น่ากลัว
นอกจากนี้ยังมีชื่ออื่นๆอีก ได้แก่
วฤโกทร (वृकोदर) แปลว่า ผู้เสวยอาหารเหมือนหมาป่า
คทาธร (गदाधर) แปลว่า ผู้ถือคทา
ชราสันธ์ชิต (जरासन्धजित्) แปลว่า ผู้ชนะท้าวชราสันธ์
หิฑิมพะภิท (हिडिम्बभिद्) แปลว่า ผู้สังหารากษสหิฑิมพะ
กิจกะชิต (कीचकजित्) แปลว่า ผู้ชนะกิจกะ
ชิห์มะโยธิน (जिह्मयोधिन्) แปลว่า นักรบผู้ต่อต้านความเท็จ
วัลลภ (वल्लभ) แปลว่า พ่อครัว
หัญเลารยะ (हन्यलौर्य) แปลว่า ผู้สร้างสรรค์
การถูกวางยาพิษและการท่องเมืองบาดาลใต้แม่น้ำยมุนา

ศกุนิวางแผนการจะสังหารภีมะ โดยให้ทุรโยธน์ชวนภีมะออกไปเล่น ริมแม่น้ำยมุนา และนำอาหารผสมยาพิษให้ภีมะกิน เมื่อภีมะสลบก็ถูกผลักลงแม่น้ำยมุนา ภีมะจมลงไปถึงเมืองบาดาลของวาสุกรีนาคราช พระพายขอให้วาสุกรีถอนพิษให้ภีมะ เมื่อภีมะฟื้นขึ้นมา วาสุกรีนาคราชก็ให้ภีมะดื่มน้ำอมฤต ถึง 8 เหยือก ทำให้ภีมะ มีพละกำลังมหาศาลเท่ากับช้างหมื่นเชือก และพาภีมะกลับมาส่งคืนให้พระนางกุนตี เหตุการณ์เหล่านี้เกิดขึ้นในตอนวัยเยาว์ของภีมะ
พระราชวังขี้ผึ้งลักษาคฤหะ

ศกุนิ จ้างปุโรจันให้สร้างพระราชวังที่ทำจากขี้ผึ้ง ชื่อ ลักษาคฤหะ ในวรรณาพรต เพื่อเป็นที่พักของเหล่าปาณฑพ ที่ไปเที่ยวเมืองวรรณาพรต และลอบวางเพลิง ท้าววิทูรรู้ความลับนี้ และส่งคนไปบอกและขุดอุโมงค์ใต้ดินเพื่อที่จะหนี ภีมะสังหารปุโรจัน และพาพี่น้องที่เหลือและพระนางกุนตีหนีออกจากลักษาคฤหะ เข้าไปเดินดงในป่า และต้องการให้ศกุนิเข้าใจว่าพวกเขาถูกไฟคลอกตายแล้ว
ภีมะสังหารพกาสูร

หลังหนีออกจากลักษาคฤหะ เหล่าปาณฑพและพระนางกุนตี เดินดงมาจนถึงป่าชายแดนเมืองเอกจักร พบรากษสชื่อ พกาสูร ซึ่งเที่ยวจับชาวบ้านริมชายแดนกินเป็นอาหาร ภีมะอาสาที่จะปราบพกาสูร เมื่อพบกับพกาสูร ภีมะรบกับพกาสูร และใช้ท่อนซุงฟาดพกาสูรจนตาย
ภีมะสังหารหิฑิมพะ และแต่งงานกับนางหิฑิมพี

เมื่อเดินดงต่อไปไปพบรากษสหิฑิมพะ ภีมะต่อสู้กับหิฑิมพะและสังหารเขาจนตาย นางหิฑิมพีตกหลุมรักภีมะ และแต่งงานกับภีมะ มีบุตรด้วยกันชื่อ ฆโฎตกัจ หลังจากนั้นเหล่าปาณฑพและพระนางกุนตีเดินทางออกจากป่า ภีษมะมาพบเข้าและพากลับกรุงหัสตินาปุระ
พิธีราชสูยะของยุธิษฐิระและการสังหารท้าวชราสันธ์

หลังจากการสร้างกรุงอินทรปรัสถ์ ยุธิษฐิระทำพิธีราชสูยะ เพื่อจะขึ้นครองราชย์ แต่พระกฤษณะแนะนำว่าควรทำลายอิทธิพลของท้าวชราสันธ์และให้ภีมะสังหารพระองค์ พระกฤษณะ ภีมะ และ อรชุน ปลอมตัวเป็นพราหมณ์ เดินทางไปแคว้นมคธ ท้าทายท้าวชราสันธ์ให้มาต่อสู้มวยปล้ำ ภีมะฉีกร่างท้าวชราสันธ์จนขาดครึ่งและโยนออกไปคนละทิศคนละทาง หลังจากท้าวชราสันธ์ตาย บุตรทั้งสองคนของท้าวชราสันธ์ คือ ท้าวสหเทพ และ ชยัตเสน แตกคอกันและแบ่งแยกแคว้นมคธ ท้าวสหเทพไปเข้ากับฝ่ายปาณฑพ พระกฤษณะตั้งให้เขาเป็นพระราชาแคว้นมคธ ส่วนชยัตเสนไม่พอใจที่พี่ชายไปเข้ากับศัตรู เขาจึงไปเข้ากับฝ่ายเการพ
การถูกเนรเทศ 13 ปี

หลังแพ้พนันสกา พวกพี่น้องปาณฑพและพระนางเทราปตี ออกเดินป่าโดยการนำของฤๅษีพฤหทัศวะ เข้าสู่ป่ากัมยกะ
การถูกเนรเทศ 13 ปี > ภีมะสังหารกิรมีระ

กิรมีระ พี่ชายของพกาสูร และยังเป็นเพื่อนของหิฑิมพะ เขาอาศัยอยู่ในป่ากัมยกะ เขาต้องการแก้แค้นภีมะ เมื่อพบกับภีมะ และสู้รบกัน เขากลับถูกภีมะสังหารจนกระอักเลือดตาย