stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อักษรไบบายิน
ตัวอย่าง > คำขวัญของประเทศฟิลิปปินส์

| อักษรไบบายิน | อักษรละติน | แปลไทย |
| --- | --- | --- |
| ᜋᜃᜇᜒᜌᜓᜐ᜔᜵  ᜋᜃᜆᜂ᜵  ᜋᜃᜃᜎᜒᜃᜐᜈ᜔᜵ ᜀᜆ᜔  ᜋᜃᜊᜈ᜔ᜐ᜶ | Maka-Diyós,  Maka-Tao,  Makakalikasan, at  Makabansâ. | เพื่อพระเป็นเจ้า,   เพื่อประชาชน,   เพื่อธรรมชาติ และ เพื่อประเทศ |
| ᜁᜐᜅ᜔ ᜊᜈ᜔ᜐ᜵  ᜁᜐᜅ᜔ ᜇᜒᜏ᜶ | Isáng Bansâ,  Isáng Diwà | หนึ่งประเทศ หนึ่งจิตวิญญาณ |
ผลงานอ้างอิง

Delgado, Juan José (1892). Historia General sacro-profana, política y natural de las Islas del Poniente llamadas Filipinas (ภาษาสเปน). Manila: Imp. de el Eco de Filipinas – โดยทาง University of Michigan Library.
Diringer, David (1948). The Alphabet: A Key to the History of Mankind (Second and revised ed.). London: Hutchinson's Scientific and Technical Publications – โดยทาง Archive.org.
Donoso, Isaac (2019). "Letra de Meca: Jawi Script in the Tagalog Region During the 16th Century". Journal of Al-Tamaddun. 14 (1): 89–103. doi:10.22452/JAT.vol14no1.8.
Duka, Cecilio D. (2008). Struggle for Freedom: A Textbook on Philippine History. Manila: Rex Book Store. ISBN 978-971-23-5045-0.
Chirino, Pedro (1890) [First published 1604]. Relación de las Islas Filipinas y de lo que en ellas han trabajado los padres de la Compañía de Jesús: del P. Pedro Chirino (ภาษาสเปน) (2nd ed.). Manila: Imprenta de D. Esteban Balbas – โดยทาง University of Michigan Library.
Halili, Maria Christine N. (2004). Philippine History. Manila: Rex Book Store. ISBN 978-971-23-3934-9.
Potet, Jean-Paul G. (2017). Ancient Beliefs and Customs of the Tagalogs. Morrisville, North Carolina: Lulu Press. ISBN 978-0-244-34873-1.
Potet, Jean-Paul G. (2018). Baybayin: The Syllabic Alphabet of the Tagalogs. Raleigh, North Carolina: Lulu Press. ISBN 978-0-244-14241-4.
Sagar, Krishna Chandra (2002). An Era of Peace. New Delhi: Northern Book Centre.
Scott, William Henry (1984). Prehispanic Source Materials for the Study of Philippine History. Quezon City: New Day Publishers.
สตีร์ลิตซ์

| มักซ์ ออทโท ฟอน สตีร์ลิตซ์ |
| --- | --- |
ตัวละครใน นวนิยายชุด สตีร์ลิตซ์ ของ Yulian Semyonov
วยาเชสลาฟ ทิคโฮนอฟ ในบท สตีร์ลิตซ์
ปรากฏครั้งแรก: No Password Required นวนิยายปี 1966
ปรากฏครั้งสุดท้าย: Isaev ละครโทรทัศน์ชุดปี 2009
สร้างโดย: Yulian Semyonov
แสดงโดย: Rodion Nakhapetov (1967) Vladimir Zamansky (1968) วยาเชสลาฟ ทิคโฮนอฟ (1973) วลาดีมีร์ อีวาชอฟ (1975) Vsevolod Safonov (1976) Uldis Dumpis (1980) Vasily Antonov (2001) Daniil Strakhov (2009)
ให้เสียงโดย: วยาเชสลาฟ ทิคโฮนอฟ (1984)
ข้อมูลตัวละครในเรื่อง
นามแฝง: Bruno, Bolsen, Max, Massimo etc.
เพศ: ชาย
ตำแหน่ง: พันเอก (สหภาพโซเวียต) เอ็สเอ็ส-ชตันดาร์เทินฟือเรอร์ (เยอรมนี)
อาชีพ: สายลับ
สังกัด: People's Commissariat for State Security
ครอบครัว: Vladimir Vladimirov (พ่อ) Olesia Prokopchuk (แม่)
คู่สมรส: Alexandra Gavrilina
บุตร: Alexander Vladimirov
สัญชาติ: โซเวียต
มักซ์ ออทโท ฟอน สตีร์ลิตซ์ (รัสเซีย: Макс О́тто фон Шти́рлиц) เป็นตัวเอกในชุดหนังสือยอดนิยมของสหภาพโซเวียตที่เขียนในคริสต์ทศวรรษที่ 1960 โดยนักประพันธ์ Yulian Semyonov และมินิซีรีสของสหภาพโซเวียต เซมนัดซัตมกโนเวนีย์เวสนืย ซึ่งนำแสดงโดย วยาเชสลาฟ ทิคโฮนอฟ เช่นเดียวกับในภาพยนตร์เรื่องยาวที่ผลิตในยุคโซเวียตและในหลายยุคต่อมายังมีนักแสดงคนอื่น ๆ มารับบทเป็นสตีร์ลิตซ์ในภาพยนตร์เรื่องอื่น ๆ อีกหลายเรื่อง สตีร์ลิตซ์ได้กลายเป็นรูปแบบของสายลับในวัฒนธรรมโซเวียตและยุคหลังโซเวียตคล้ายกับเจมส์ บอนด์ ในวัฒนธรรมตะวันตก
ในจักรวาลของ เซมนัดซัตมกโนเวนีย์เวสนืย สตีร์ลิตซ์ เป็นนามแฝงของพันเอก มักซิม มักซีโมวิช อีซาเยฟ (Макси́м Макси́мович Иса́ев) หรือ "ชื่อจริง" คือ วเซโวลอด วลาดีมีโรวิช วลาดีมีรอฟ (Все́волод Влади́мирович Владимиров)
สตีร์ลิตซ์ มีบทบาทสำคัญในไรช์ซิเชอร์ไฮท์เชาพ์ทัมท์ ในกรุงเบอร์ลินในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เขาแทรกซึมหน่วยAusland-SD (ข่าวกรองต่างประเทศ) ซึ่งนำโดยวัลเทอร์ เชลเลินแบร์ก  สตีร์ลิตซ์พยายามรวบรวมข่าวกรองเกี่ยวกับแผนการสงครามของเยอรมันอย่างลับ ๆ และติดต่อกับมอสโก เขาได้รับคำแนะนำจากมอสโกว่าจะดำเนินการอย่างไรบ้างในการเดินทางไปยังประเทศสวิสเซอร์แลนด์เพื่อทำภารกิจลับ เกี่ยวกับการสืบโครงการวิจัยอาวุธนิวเคลียร์ "Vengeance Weapon" ซื่งจะนำมาสู่ความสูญเสียอย่างมหาศาล และ ขัดขวางการเจรจาสันติภาพระหว่างนาซีเยอรมนี สหราชอาณาจักร และ สหรัฐอเมริกา
นวนิยายที่สตีร์ลิตซ์ปรากฏตัว

| เรื่อง | ปีที่ปรากฏตัว | ปีที่ตีพิมพ์   |
| --- | --- | --- |
| Бриллианты для диктатуры пролетариата (Diamonds for the Dictatorship of the Proletariat) | 1921 | 1974   |
| Пароль не нужен (No Password Required) | 1921—1922 | 1966   |
| Нежность (Tenderness) | 1927 | 1975   |
| Испанский вариант (Spanish Variant) | 1938 | 1973   |
| Альтернатива (Alternative) | 1941 | 1978   |
| Третья карта (Third Card) | 1941 | 1973   |
| Майор «Вихрь» (Major "Whirlwind") | 1944—1945 | 1968   |
| Семнадцать мгновений весны (เซมนัดซัตมกโนเวนีย์เวสนืย) | 1945 | 1969   |
| Приказано выжить (The Order is to Survive) | 1945 | 1982   |
| Экспансия — I (Expansion – Part I) | 1946 | 1984   |
| Экспансия — II (Expansion – Part II) | 1946 | 1987   |
| Экспансия — III (Expansion – Part III) | 1947 | 1987   |
| Отчаяние (Despair) | 1947-1953 | 1990   |
| Бомба для председателя (A Bomb for the Chairman) | 1967 | 1970   |
ดูเพื่ม

Hans Kloss (fictional character)
จิ๋นซีฮ่องเต้

ฉินสื่อหฺวังตี้ ตามสำเนียงมาตรฐาน หรือ จิ๋นซีฮ่องเต้ ตามสำเนียงอื่น (จีน: 秦始皇帝; พินอิน: Qín Shǐ Huángdì; 280–210 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นจักรพรรดิพระองค์แรกแห่งจักรวรรดิจีน ทรงก่อตั้งราชวงศ์ฉิน และไม่ทรงใช้ตำแหน่ง หวัง (王) เหมือนพระมหากษัตริย์ในราชวงศ์ชางและราชวงศ์โจวก่อนหน้านี้ แต่ทรงใช้ตำแหน่ง หฺวังตี้ (皇帝) อันเป็นตำแหน่งที่พระมหากษัตริย์จีนทรงใช้สืบ ๆ กันมาอีกสองพันปี
พระองค์เสด็จพระราชสมภพในหานตาน เมืองหลวงของรัฐจ้าว มีพระนามเดิมว่า อิ๋ง เจิ้ง (嬴政) หรือ จ้าว เจิ้ง (趙政) พระราชบิดา คือ พระเจ้าฉินจฺวังเซียง (秦莊襄王) พระมหากษัตริย์แห่งรัฐฉิน พระราชมารดา คือ จ้าว จี (赵姬) พระองค์ทรงได้รับความอนุเคราะห์จากลฺหวี่ ปู้เหวย์ (呂不韋) พ่อค้าผู้มั่งคั่ง ในการสืบทอดราชบัลลังก์ต่อจากพระราชบิดา ครั้น 221 ปีก่อนคริสตกาล ขณะพระชนม์ได้ 38 พรรษา พระองค์ทรงพิชิตรัฐอื่น ๆ ได้ทั้งสิ้น และทรงผนวกรวมรัฐเหล่านั้นเข้าเป็นจักรวรรดิอันหนึ่งอันเดียว แล้วทรงขึ้นครองอำนาจในฐานะ หฺวังตี้ พระองค์แรกของจักรวรรดิจีน ในรัชสมัยของพระองค์ แม่ทัพนายกองของพระองค์มีส่วนอย่างมากในการขยายอาณาเขตจักรวรรดิของพระองค์ โดยทำสงครามกับชาวไป่เยฺว่ (百越) ทางตอนใต้ของรัฐฉู่จนสามารถผนวกหูหนานและกวั่งตงได้เป็นการถาวร และทำสงครามกับชาวซฺยงหนู (匈奴) ทางตอนในของเอเชีย
พระองค์ยังทรงร่วมกับอัครมหาเสนาบดีหลี่ ซือ (李斯) ในการปฏิรูปขนานใหญ่ในด้านเศรษฐกิจและการเมือง เพื่อทำให้หลักปฏิบัติที่แตกต่างกันไปในรัฐต่าง ๆ แต่เดิมนั้นกลายเป็นมาตรฐานเดียวกัน ประวัติศาสตร์แบบจารีตระบุว่า ในการนี้ ทรงสั่งให้เผาตำราและฆ่าบัณฑิตเป็นอันมาก โครงการอันใหญ่โตของพระองค์นั้นยังรวมถึงการหลอมรวมกำแพงของรัฐต่าง ๆ เข้าเป็นกำแพงเมืองจีนอันหนึ่งอันเดียวกัน และจัดทำเส้นทางสัญจรทางบกให้เป็นหนึ่งเดียวกัน ตลอดจนจัดสร้างสุสานหลวงซึ่งมีทหารดินเผาขนาดเท่าคนจริงคอยอารักขาอยู่ พระองค์เสวยราชย์อยู่จนเสด็จสวรรคตเมื่อ 210 ปีก่อนคริสตกาล ระหว่างเสด็จประพาสภาคตะวันออกเป็นครั้งที่ 5
นักประวัติศาสตร์แบบจารีตมักพรรณนาว่า พระองค์ทรงเป็นผู้ปกครองที่โหดร้าย และเป็นผู้นิยมกฎหมายที่เข้มงวด ทั้งนี้ ส่วนหนึ่งเป็นผลมาจากมุมมองในสมัยราชวงศ์ฮั่นที่มีการวิพากษ์วิจารณ์พระองค์อย่างเผ็ดร้อน ทว่า นับแต่กลางคริสต์ศตวรรษที่ 20 เป็นต้นมา นักวิชาการเริ่มตั้งคำถามถึงมุมมองดังกล่าว
บรรณานุกรม

Clements, Jonathan (2006). The First Emperor of China. Cheltenham: Sutton Publishing. ISBN 978-0-7509-3960-7.
Loewe, Michael (2000). A Biographical Dictionary of the Qin, Former Han and Xin Periods (221 BC - AD 24). Leiden: Brill Publishers. ISBN 978-90-04-10364-1.
Müller, Claudius Cornelius (29 May 2021). "Qin Shi Huang | Biography, Accomplishments, Family, United China, Tomb, & Facts". Encyclopædia Britannica. Chicago: Encyclopædia Britannica, Inc.
Paludan, Ann (1998). Chronicle of the Chinese Emperors: The Reign-by-Reign Record of the Rulers of Imperial China. London: Thames & Hudson. ISBN 978-0-500-05090-3.
Portal, Jane (2007). The First Emperor, China's Terracotta Army. London: British Museum Press. ISBN 978-1-932543-26-1.
Sima Qian (2007). Records of the Grand Historian: Qin dynasty. แปลโดย Raymond Dawson. Columbia University Press. ISBN 978-0-19-922634-4.
แหล่งข้อมูลอื่น

| ก่อนหน้า |  | จิ๋นซีฮ่องเต้ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ฉินจฺวังเซียง |  | พระมหากษัตริย์แห่งรัฐฉิน  (246–221 ปีก่อนคริสตกาล) |  | ยกเลิกตำแหน่ง |
| สถาปนาตำแหน่งใหม่ |  | จักรพรรดิแห่งจักรวรรดิจีน  (221–210 ปีก่อนคริสตกาล) |  | ฉินเอ้อร์ชื่อ |
| โจวหนั่น  ราชวงศ์โจวตะวันออก |  | พระมหากษัตริย์แห่งประเทศจีน   (221–210 ปีก่อนคริสตกาล) |  | ฉินเอ้อร์ชื่อ |
| ด ค กพระมหากษัตริย์ที่ได้รับสมัญญานามมหาราช |
| --- | --- |
ทวีปเอเชีย:  พ่อขุนรามคำแหงมหาราช  สมเด็จพระนเรศวรมหาราช  สมเด็จพระนารายณ์มหาราช  สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช  พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช  พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว  พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว  พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช  พระเจ้าควังแกโทมหาราช  พระเจ้าเซจงมหาราช  พระเจ้าอโศกมหาราช  พระเจ้าอโนรธามังช่อมหาราช  พระเจ้าบุเรงนองมหาราช  พระเจ้าอลองพญามหาราช  จักรพรรดิเฉียนหลง  จิ๋นซีฮ่องเต้  เจงกิสข่านมหาราช  จักรพรรดิฮั่นอู่  จักรพรรดิคังซี  พระเจ้ากนิษกะ  พระเจ้าจันทรคุปต์ที่ 2  พระเจ้าสุริยวรมันที่ 2  พระเจ้าชัยวรมันที่ 7  พระเจ้าฟ้างุ้มมหาราช  พระเจ้าไชยเชษฐามหาราช  พระเจ้าราชราช โจฬะที่ 1  จักรพรรดิอักบัร  พระเจ้าอวี่  จักรพรรดิเมจิ  มานูเอลมหาราช  สุลัยมานมหาราช 
ทวีปยุโรป:  อเล็กซานเดอร์มหาราช  นโปเลียนมหาราช  พระเจ้าอัลเฟรดมหาราช  แคทเธอรีนมหาราชินี  ฟรีดริชมหาราช  ปีเตอร์มหาราช  พระเจ้าคนุตมหาราช  พระเจ้าอ็องรีมหาราช  พระเจ้าไทกราเนสมหาราช  เจ้าชายอีวานมหาราช  วลาดีมีร์มหาราช  คอนสแตนตินมหาราช  ธีโอโดเซียสมหาราช  จัสติเนียนมหาราช  ธีโอดอริคมหาราช  อ็อทโทมหาราช  พระเจ้าอัลฟอนโซมหาราช  เอลิซาเบธมหาราชินี  ทามาร์มหาราชินี 
ทวีปแอฟริกา:  ฟาโรห์แรเมซีสมหาราช  แอสเกียมหาราช  ราดามามหาราช 
ตะวันออกกลาง:  เฮโรดมหาราช  ไซรัสมหาราช  ดาไรอัสมหาราช  แอนทิโอคัสมหาราช  มิทริเดทีสมหาราช  ซาปูร์มหาราช  อับบาสมหาราช  เซิร์กซีสมหาราช  กาหลิบอูมัวร์  ชาห์กะรีมข่านมหาราช  ชาห์เรซามหาราช 
ทวีปอเมริกาเหนือ:  ม็อคเตซูมามหาราช  พาคัลมหาราช 
ทวีปอเมริกาใต้:  พาชาคูติมหาราช 
ทวีปโอเชียเนีย:  คาเมฮาเมฮามหาราช 
| ด ค กลำดับจักรพรรดิจีนสมัยราชวงศ์ฉิน |
| --- | --- |
  จิ๋นซี (อิ๋งเจิ้ง)  ·  จิ๋นที่ 2 (หูไห่)  ·  จิ๋นที่ 3 (จื่ออิง)  
เซี่ย → ชาง → โจว → ฉิน → ฮั่น → สามก๊ก → จิ้น / สิบหกรัฐ → เหนือ / ใต้ → สุย → ถัง → สิบรัฐ → เหลียว / ซ่ง / เซี่ยตะวันตก / จิน → หยวน → หมิง → ชิง → สาธารณรัฐจีน / สาธารณรัฐประชาชนจีน
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  ฝรั่งเศส  BnF data  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  สวีเดน  ลัตเวีย  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  ออสเตรเลีย  กรีซ  เกาหลี  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์ 
ประชาชน:  Deutsche Biographie  Trove 
อื่น ๆ:  SNAC  IdRef
ราชวงศ์ที่หกแห่งอียิปต์

ราชวงศ์ที่หกแห่งอียิปต์ เป็นหนึ่งในราชวงศ์จำนวน 4 ราชวงศ์ คือ ราชวงศ์ที่สาม สี่ และห้า ที่ถูดจัดเป็นกลุ่มของราชวงศ์ที่ปกครองอยู่ในช่วงสมัยราชอาณาจักรเก่าของอียิปต์โบราณ
รายพระนามฟาโรห์จากราชวงศ์ที่หกแห่งอียิปต์

ฟาโรห์ที่เป็นที่ทราบจากราชวงศ์ที่หกปรากฏอยู่ในตารางด้านล่าง มาเนโธได้กำหนดให้ราชวงศ์ที่หกได้ปกครองอียิปต์ราว 203 ปี นั้บตั้งแต่จากรัชสมัยของฟาโรห์เตติถึงฟาโรห์นิโตคริส ขณะที่ในบันทึกพระนามแห่งตูรินได้ระบุว่าราชวงศ์ที่หกได้ปกครองอียิปต์เป็นระยะเวลา 181 ปี แต่มีฟาโรห์เพิ่มอีกสามพระองค์ที่ประกอบด้วยอาบา (Aba) ซึ่งเป็นเป็นการลดช่วงปีการปกครองจากราชวงศ์ที่แปดแห่งอียิปต์ที่ถูกเพิ่มเข้ามา ทำให้ระยะเวลาของการปกครองของราชวงศ์ที่หกลดลงเหลือเพียง 155 ปี โดยการประมาณดังกล่าวจะแตกต่างกันไประหว่างนักวิชาการและแหล่งข้อมูล
| พระนาม | พระนามครองราชย์ | รูปภาพ | ช่วงเวลาที่สันนิษฐาน | ระยะเวลาครองราชย์โดยประมาณ | พีระมิด | พระมเหสี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เตติ | (ฮอรัส) เซเฮเทปทาวี |  | 2345–2333 ปีก่อนคริสตกาล | ตามมาเนโธที่ 30–33 ปี ตามบันทึกพระนามแห่งตูรินที่น้อยกว่า 7 เดือน ตามการนับจำนวนปศุสัตว์ที่ 6 ครั้ง เท่ากับอยู่ที่ประมาณ 12–13 ปี | พีระมิดแห่งเตติในซักกอเราะฮ์ | อิพุตที่ 1คูอิตเคนท์คาอุสที่ 4 นิธ |
| ยูเซอร์คาเร | (ไม่ทราบ) |  | 2333–2331 ปีก่อนคริสตกาล | ไม่ปรากฏที่หลักฐานของมาเนโธ, อาจจะทรงเกี่ยวข้องกับลอบปลงพระชนม์ของฟาโรห์เตติ สูญหายในส่วนที่เสียหายของบันทึกพระนามแห่งตูริน  ไม่ทราบจำนวนครั้งของการนับจำนวนปศุสัตว์, สูญหายในส่วนที่เสียหาย(?) |  |  |
| เปปิที่ 1 | เนเฟอร์ซาฮอร์ (เดิม) เมอร์อเอนเร (ภายหลัง) |  | 2331–2287 ปีก่อนคริสตกาล | ตามมาเนโธที่ 52 ปี ตามบันทึกพระนามแห่งตูรินที่ 20 หรือ 44 ปี ตามการนับจำนวนปศุสัตว์ที่ 25 ครั้ง เท่ากับอยู่ที่ประมาณ 49–50 ปี | พีระมิดแห่งเปปิที่ 1 ในซักกอเราะฮ์ใต้ | อังค์เอสเอนเปปิที่ 1อังค์เอสเอนเปปิที่ 2นุบเวเนตเมริตอิเตสที่ 4อิเนเนค-อินติเมฮาอาเนดจ์เอฟเทต |
| เนมติเอมซาฟที่ 1 | เมอร์เอนเร |  | 2287–2278 ปีก่อนคริสตกาล | ตามมาเนโธที่ 7 xu ตามบันทึกพระนามแห่งตูรินที่ 6 ปี ตามการนับจำนวนปศุสัตว์ที่ 5 ครั้งกับอีก 1 ปี เท่ากับอยู่ที่ประมาณ 10 ปี | พีระมิดแห่งเมอร์เอนเรในซักกอเราะฮ์ใต้ | อังค์เอสเอนเปปิที่ 2 |
| เปปิที่ 2 | เนเฟอร์คาเร |  | 2278–2184 ปีก่อนคริสตกาล | ตามมาเนโธที่ 94 ปี ตามบันทึกพระนามแห่งตูรินที่มากกว่า 90 ปี ตามการนับจำนวนปศุสัตว์ที่ 33 ครั้ง เท่ากับอยู่ที่ประมาณ 64–66 ปี | พีระมิดแห่งเปปิที่ 2 ในซักกอเราะฮ์ใต้ | นิธอิพุตที่ 2อังค์เอสเอนเปปิที่ 3อังค์เอสเอนเปปิที่ 4อูดจ์เอบเทน |
| เนมติเอมซาฟที่ 2 | เมอร์เอนเร [เนมติ?]เอมซาฟ |  | 2184 ปีก่อนคริสตกาล | ตามมาเนโธที่ 1 ปี ตามบันทึกพระนามแห่งตูรินที่ 1 ปี, 1 เดือน |  |  |
| เนทเจอร์คาเร ซิพทาห์หรือ นิโตคริส | (ไม่ทราบ) |  | 2184–2181 ปีก่อนคริสตกาล | ตามมาเนโธบันทึกถึงฟาโรห์นิโตคริสอยู่ที่ 12 ปี ตามบันทึกพระนามแห่งตูริน เดิมทีคิดว่าจะระบุให้กับฟาโรห์นิโตคริส จากการศึกษาเมื่อเร็วๆ นี้เกี่ยวกับบันทึกปาปิรุสได้เปลี่ยนแปลงการคาดการณ์ดังกล่าว เพื่อชี้ว่าน่าจะเป็นฟาโรห์เนทเจอร์คาเร ซึ่งมีหลักฐานปรากฏอยู่บันทึกพระนามแห่งอไบดอสด้วย |  |  |
ประวัติราชวงศ์

ราชวงศ์ที่หกได้รับการพิจารณาจากนักวิชาการหลายคนว่าเป็นราชวงศ์สุดท้ายของช่วงสมัยราชอาณาจักรเก่า ถึงแม้ว่าประวัติศาสตร์อียิปต์โบราณของอ็อกซ์ฟอร์ด จะรวมราชวงศ์ที่เจ็ดและแปดเข้าเป็นส่วนหนึ่งของสมัยราชอาณาจักรเก่าด้วย แต่มาเนโธได้บันทึกว่าฟาโรห์จากราชวงศ์ที่หกทรงปกครองจากเมืองเมมฟิส เนื่องจากพีระมิดของพระองค์ถูกสร้างขึ้นที่ซักกอเราะฮ์ ซึ่งอยู่ไม่ไกลกันมากนัก
เมื่อถึงสมัยราชวงศ์ที่ห้า สถาบันศาสนาได้ตั้งตนเป็นกำลังสำคัญในสังคม มีแนวโน้มการเติบโตของระบบขุนนางและฐานะนักบวช และการลดลงของอำนาจของฟาโรห์ที่เกิดขึ้นในรัชสมัยของฟาโรห์เนเฟอร์อิร์คาเร คาคาอิ ระหว่างการปกครองของฟาโรห์ดเจดคาเร อิเซซิ เหล่าขุนนางได้รับอำนาจมากขึ้น ซึ่งจะเห็นได้จากสุสานส่วนตัวอันโอ่อ่าที่สร้างขึ้น และในที่สุดก็นำไปสู่การสร้างระบบศักดินาที่มีผลตามมา แนวโน้มที่จัดตั้งขึ้นเหล่านี้ ซึ่งเป็นการกระจายของอำนาจ ควบคู่ไปกับการเติบโตของระบบขุนนางนั้น ได้ทวีความเข้มข้นมากขึ้นในช่วงสามทศวรรษแห่งการปกครองของฟาโรห์ยูนัส ซึ่งทำให้ระบบเศรษฐกิจถดถอยเช่นกัน ซึ่งการเติบโตดังกล่าวดำเนินต่อไปจนถึงราชวงศ์ที่หก ซึ่งนำไปสู่สมัยช่วงระหว่างกลางที่หนึ่ง
ประวัติราชวงศ์ > ฟาโรห์เปปิที่ 1

ในช่วงราชวงศ์ที่ห้าแห่งอียิปต์ คณะสำรวจถูกส่งไปยังวาดิ มาการาในคาบสมุทรไซนาย เพื่อขุดหาแร่เทอร์ควอยซ์และทองแดง เช่นเดียวกับเหมืองที่ฮัตนุบ และวาดิ ฮัมมามาต ซึ่งฟาโรห์ดเจดคาราได้ทรงส่งคณะสำรวจทางการค้าลงใต้ไปยังดินแดนพุนต์และขึ้นเหนือไปยังเมืองไบบลอส และฟาโรห์เปปิที่ 1 ไม่เพียงแต่ทรงส่งคณะสำรวจไปยังสถานที่ดังกล่าวนี้เท่านั้น แต่ยังทรงส่งไปไกลถึงเอบลาในซีเรียปัจจุบันด้วย
ประวัติราชวงศ์ > ฟาโรห์เปปิที่ 2

ทรงเป็นฟาโรห์ที่โดดเด่นที่สุดของราชวงศ์ที่ห้าคือ ฟาโรห์เปปิที่ 2 ซึ่งทรงครองราชย์ยาวนานถึง 94 ปี
ประวัติราชวงศ์ > พระนางนิติเกรต

พระองค์ทรงเป็นที่ทราบกันในพระนามภาษากรีก คือ นิโตคริส ซึ่งเป็นสตรีที่ถูกเชื่อโดยนักวิชาการว่าพระองค์ไม่ได้ทรงเป็นฟาโรห์สตรีพระองค์แรกเท่านั้น แต่ยังทรงเป็นสมเด็จพระราชินีพระองค์แรกของโลกด้วย แม้ว่าในปัจจุบันจะเป็นที่ยอมรับกันว่าพระนามของพระองค์จะเป็นการอ่านพระนามที่ผิดพลาดของฟาโรห์นิตอิเกอร์ติ ซิพทาห์
ความเฟื่องฟูของขุนนาง

ด้วยจำนวนจารึกชีวประวัติที่เพิ่มขึ้นในสุสานที่ไม่ใช่ของพระราชวงศ์ ทำให้ทราบเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ร่วมสมัยได้กว้างขึ้น ตัวอย่างเช่น การที่ได้ทราบถึงแผนการที่ล้มเหลวในการต่อต้านฟาโรห์เปปิที่ 1 และทราบถึงอ่านจดหมายที่เขียนโดยยุวกษัตริย์เปปิที่ 2 ด้วยความตื่นเต้นที่หนึ่งในคณะสำรวจของพระองค์จะกลับมาพร้อมกับคนแคระเต้นรำจากดินแดนแห่งยัม ซึ่งตั้งอยู่ทางใต้ของนิวเบีย
คำจารึกบนสุสานที่ไม่ใช่ของพระราชวงศ์เป็นเพียงตัวอย่างหนึ่งของอำนาจที่เพิ่มขึ้นของขุนนาง ซึ่งทำให้การปกครองโดยสมบูรณ์ของฟาโรห์ได้อ่อนแอลงไปอีก ผลที่ตามมา คือ เป็นที่เชื่อกันว่าในการสวรรคตของฟาโรห์เปปิที่ 2 ที่ทรงมีพระชนมพรรษายืนมากนั้น ทำให้ข้าราชบริพารของพระองค์ตั้งมั่นมากพอที่จะต่อต้านพระราชอำนาจของผู้ปกครองที่ขึ้นมาปกครองต่อหลายพระองค์ของพระองค์ ซึ่งอาจจะมีส่วนทำให้ราชอาณาจักรเก่าเสื่อมอำนาจลงอย่างรวดเร็ว
เชิงอรรถ

↑  มีการเสนอช่วงเวลาของราชวงศ์ที่หก (หน่วย : ปีก่อนคริสตกาล) ได้แก่ c. 2460–2200 BC, c. 2374–2200 BC, c. 2370–2190 BC, c. 2345–2181 BC, c. 2323–2150 BC, c. 2282–2117 BC.
↑  มีการเสนอช่วงเวลาของรัชสมัยฟาโรห์เตติ (หน่วย : ปีก่อนคริสตกาล) ได้แก่ c. 2374–2354 BC, c. 2345–2333 BC, c. 2345–2323 BC, c. 2323–2191 BC, c. 2282–2270 BC.
จ็องโก เรนาร์ต

| Django Reinhardt |
| --- | --- |
ชื่อเกิด: ฌ็อง เรนาร์ต
รู้จักในชื่อ: จ็องโก
เกิด: 23 มกราคม ค.ศ. 1910
ที่เกิด: Liberchies เบลเยียม
เสียชีวิต: 16 พฤษภาคม ค.ศ. 1953 (43 ปี)
แนวเพลง: แจ๊ส
อาชีพ: นักดนตรี นักแต่งเพลง
เครื่องดนตรี: กีตาร์
ช่วงปี: ค.ศ. 1928 - 1953
ฌ็อง "จ็องโก" เรนาร์ต (ฝรั่งเศส: Jean "Django" Reinhardt, [dʒɑ̃ɡo ʁenɑʁt]; 23 มกราคม ค.ศ. 1910 - 16 พฤษภาคม ค.ศ. 1953)  นักแต่งเพลงและนักกีตาร์แจ๊สชาวฝรั่งเศส เล่นดนตรีในแบบที่เรียกว่า "ยิปซีแจ๊ส" โดยได้ร่วมกับนักไวโอลินจากปารีสชื่อ สเตฟาน กรัปลี และพี่ชายของเขา ตั้งวงควินเทตแจ๊สชื่อวง Quintette du Hot Club de France
เรนาร์ตเกิดที่หมู่บ้านเล็ก ๆ ทางตะวันตกของเบลเยียม ใช้ชีวิตในวัยเด็กกับพวกยิปซี โดยชื่อเล่น "จ็องโก" ของเขาก็มาจากภาษาโรมานี (ภาษายิปซี) แปลว่า  "I awake"  เริ่มหัดเล่นแบนโจ กีตาร์ และไวโอลินมาตั้งแต่เด็ก
เรนาร์ตได้ร่วมเล่นและบันทึกเสียงกับนักดนตรีแจ๊สอเมริกันที่มีชื่อเสียงหลายคน เช่น โคลแมน ฮอว์กินส์, เบนนี คาร์เตอร์, เร็กซ์ สจวร์ต, หลุยส์ อาร์มสตรอง และดิซซี กิลเลสพี เขาได้ชื่อว่าเป็นหนึ่งในนักดนตรีแจ๊สชาวยุโรปคนแรก ๆ ที่ได้รับการยกย่องในระดับตำนาน [ต้องการอ้างอิง]
พิพิธภัณฑ์วิกตอเรียแอนด์อัลเบิร์ต

| --- | --- |
ตราประจำพิพิธภัณฑ์นับตั้งแต่ปี 1989
ทางเข้าหลักของพิพิธภัณฑ์
ที่ตั้งในใจกลางลอนดอน
ชื่อเดิม: พิพิธภัณฑ์อุตสาหการ, พิพิธภัณฑ์เซาธ์เคนซิงทัน
ก่อตั้ง: 1852; 172 ปีที่แล้ว (1852)
ที่ตั้ง: ถนนครอมเวล เคนซิงทันแอนด์เชลซี ลอนดอน SW7
พิกัดภูมิศาสตร์: 51°29′47″N 00°10′19″W﻿ / ﻿51.49639°N 0.17194°W﻿ / 51.49639; -0.17194
ประเภท: พิพิธภัณฑ์ศิลปะ
ขนาดผลงาน: 2,278,183 ชิ้น, 145 โถงจัดแสดง
จำนวนผู้เยี่ยมชม: 3,992,198 (2019) Ranked 6th nationally (2019)
ผู้อำนวยการ: ทรีสทรัม ฮันท์
เจ้าของ: ส่วนหนึ่งของกรมกิจการดิจิทัล วัฒนธรรม สื่อ และกีฬา
เว็บไซต์: www.vam.ac.uk
พิพิธภัณฑ์วิกตอเรียแอนด์อัลเบิร์ต (อังกฤษ: Victoria and Albert Museum; V&A) เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะในลอนดอน และเป็นพิพิธภัณฑ์ด้านศิลปะประยุกต์, ศิลปะเพื่อการตกแต่ง และ การออกแบบ ที่ใหญ่ที่สุดในโลก มีของสะสมเป็นการถาวรมากกว่า 2.27 ล้านชิ้น พิพิธภัณฑ์สถาปนาขึ้นในปี 1852 และตั้งชื่อตามราชินีวิกตอเรีย และ เจ้าชายอัลเบิร์ต
พิพิธภัณฑ์วิกตอเรียแอนด์อัลเบิร์ตตั้งอยู่ในเขตเคนซิงทันแอนด์เชลซี ในย่านอัลเบอร์เทอพอลิส ที่ซึ่งมีหน่วยงานทางวัฒนธรรมมากมายที่เกี่ยวข้องกับเจ้าชายอัลเบิร์ตตั้งอยู่ เช่น อัลเบิร์ตเมเมอเรียล, พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติ, พิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์, รอยัลอัลเบิร์ตฮอลล์ และ อิมพีเรียลคอลเลจลอนดอน พิพิธภัณฑ์เป็นองค์การสาธารณะนอกกรมภายใต้การสนับสนุนของกรมกิจการดิจิทัล วัฒนธรรม สื่อ และกีฬา พิพิธภัณฑ์ไม่เก็บค่าเข้าชมเช่นเดียวกับหลายพิพิธภัณฑ์ของอังกฤษ
พิพิธภัณฑ์วิกตอเรียแอนด์อัลเบิร์ตมีพื้นที่ขนาด 12.5 เอเคอร์ (5.1 เฮกตาร์) และมีโถงจัดแสดง 145 ห้อง ของสะสมของพิพิธภัณฑ์มีอายุย้อนกลับไปถึง 5,000 ปี ตั้งแต่ยุคโบราณจนปัจจุบัน จากวัฒนธรรมในยุโรป อเมริกาเหนือ แอฟริกาเหนือ และเอเชีย วัตถุสะสมทั้งเครื่องเซรามิกส์, แก้ว, ผ้า, เครื่องแต่งกาย, เครื่องเงิน, เครื่องโลหะ, อัญมณี, เฟอร์นิเจอร์, วัตถุจากยุคกลาง ประติมากรรม ภาพเขียน งานพิพม์ ถือว่ามากที่สุดแห่งหนึ่งของโลก
พิพิธภัณฑ์มีของสะสมจำพวกประติมากรรมยุคหลังคลาสสิกที่ใหญ่ที่สุดในโลก และมีวัตถุจากยุคเรนเนสซองส์ของอิตาลีมากที่สุดนอกประเทศอิตาลี แผนกเอเชียยังมีศิลปะจากเอเชียใต้ จีน ญี่ปุ่น เกาหลี และโลกอิสลาม ของสะสมจากเอเชียตะวันออกของพิพิธภัณฑ์ถือว่าดีที่สุดแห่งหนึ่งของยุโรป โดยเฉพาะงานโลหะและงานเซรามิกส์ ส่วนของสะสมอิสลามถือว่าใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในยุโรป
นับตั้งแต่ปี 2001 พิพิธภัณฑ์ได้เริ่มโครงการบูรณะปรับปรุงมูลค่า 150 ล้านปอนด์ โถงจัดแสดงยุโรปศตวรรษที่ 17-18 เปิดในปี 2015 หลังการบูรณะปรับปรุงห้องแอสตัน เว็บส์ นอกจากนี้พิพิธภัณฑ์ยังมี ยังวีแอนด์เอ ในลอนดอนตะวันออกเป็นพิพิธภัณฑ์สาขา รวมถึงยังมีโครงการวีแอนด์เออีสต์ซึ่งมีแผนจะสร้างเช่นกัน สาขาแรกนอกลอนดอนคือวีแอนด์เอดันดี เปิดให้บริการในปี 2018
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ

Victoria and Albert Museum (หมวดหมู่)
V&A websites:
เว็บไซต์ทางการ
A list of past exhibitions held at the V&A
Historical images of V&A
Construction of V&A Museum เก็บถาวร 24 กุมภาพันธ์ 2019 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
The V&A Museum prior to opening เก็บถาวร 25 กุมภาพันธ์ 2019 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Victoria and Albert Museum at the Survey of London online:
Architectural history (to 1975) and description
Plans
Architecture of the V&A
Albertopolis: Victoria and Albert Museum
Victoria and Albert Museum within Google Arts & Culture
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI 2  VIAF 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิตาลี  อิสราเอล  ฟินแลนด์  สหรัฐ  ลัตเวีย  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย 2  กรีซ  โครเอเชีย  โปแลนด์  โปรตุเกส  นครรัฐวาติกัน 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ สถานที่ 
วิชาการ:  CiNii 
ศิลปิน:  Te Papa (New Zealand) 2  ULAN 
ประชาชน:  Trove 2 
อื่น ๆ:  IdRef
ฟาโรห์เซเคนเอนเร ทาโอ

ฟาโรห์จากราชวงศ์ที่สิบเจ็ดของอียิปต์โบราณ
ฟาโรห์เซเคนเอนเร ทาโอ (อังกฤษ: Seqenenre Tao, มีอีกพระนามว่า เซเคเอนรา ดเจฮูติ-อา หรือ เซเคนเอนรา ทาอา, เรียกว่า The Brave) ทรงปกครองเหนืออาณาจักรท้องถิ่นสุดท้ายของภูมิภาคทีบส์ในอียิปต์ช่วงราชวงศ์ที่ 17 สมัยระหว่างกลางที่สองแห่งอียิปต์ พระองค์น่าจะเป็นพระราชโอรสและผู้สืบทอดต่อจากฟาโรห์เซนัคท์เอนเร อาโมสกับพระราชินีเตติเชริ ช่วงปีที่ครองราชย์ยังไม่ชัดเจน แต่พระองค์อาจขึ้นครองราชย์ในช่วงปลายทศวรรษ 1560 ปีก่อน ค.ศ. หรือใน 1558 ปีก่อน ค.ศ. (อิงจากการขึ้นครองราชย์ที่เป็นไปได้ของฟาโรห์อาโมสที่หนึ่ง พระราชโอรสผู้เป็นผู้ปกครององค์แรกในราชวงศ์ที่สิบแปดแห่งอียิปต์)
การก่อสร้างอนุสรณ์

เนื่องด้วยรัชสมัยที่สั้นของเซเคนเอนเร ทาโอ ทำให้ไม่ได้มีการสร้างอนุสรณ์สถานหลายแห่ง แต่เป็นที่รู้กันว่าพระองค์สร้างพระราชวังใหม่ที่ทำมาจากอิฐโคลนที่ Deir el-Ballas ตรงช้างบนเนินเขาติดกันที่มองเห็นแม่น้ำ พบว่าฐานรากของอาคารแห่งหนึ่งเกือบมั่นใจได้ว่าเป็นหอสังเกตการณ์ทางทหารอย่างแน่นอน
มีการพบเครื่องปั้นดินเผาที่เรียกว่า Kerma-ware จำนวนมากในบริเวณดังกล่าว ซึ่งบ่งชี้ว่ามีชาวนูเบีย Kerma จำนวนมากอาศัยอยู่ในพื้นที่ดังกล่าว โดยเชื่อกันว่าพวกเขาอยู่ที่นั่นในฐานะพันธมิตรของฟาโรห์ในการทำสงครามกับพวกฮิกซอส
สิ่งสืบทอดในวรรณกรรมสมัยใหม่

ฟาโรห์เซเคนเอนเร ทาโอปรากฏตัวในวรรณกรรมประวัติศาสตร์ Shadow Hawk เขียนโดย Andre Norton ซึ่งพระองค์ถูกปลงพระชนม์โดยบรรดานักบวชที่เป็นพันธมิตรกับพวกฮิกซอส หนังสือนี้เน้นไปที่นายทหารชาวอียิปต์ที่นำกองทหารนูเบียเข้ารับราชการในอาณาจักรธีบส์
อ่านเพิ่ม

Gardiner, Sir Alan. Egypt of the Pharaohs. (Oxford, 1964).
Hayes, William C. Egypt: From the Death of Ammenemes III to Sequenenre II," in Volume 2, Chapter 2 of the "Cambridge Ancient History", Revised Edition (Cambridge, 1965).
Pritchard, James B. (Editor). Ancient Near Eastern Texts Relating to the Old Testament. Third Edition, with Supplement. (Princeton, 1969).
แหล่งข้อมูลอื่น

Sequenenre Tao's death and the fate of his mummy, a podcast in the "History of Egypt Podcast" series by Eyptologist Dominic Perry, February 2021
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  เช็กเกีย 
พระเศียรมัมมีของเซเคนเอนเร ทาโอที่แสดงรอยแผล รอยตัดเหนือพระเนตรเกิดจากอาวุธที่มีความเป็นไปได้มากว่าน่าจะเป็นกริชชนิดหนึ่ง ทฤษฎีทั่วไประบุว่าพระองค์สวรรคตในการต่อสู้กับพวกฮิกซอส
พลังโคฑะ

| พลังโคฑะ බළන්ගොඩ   பலாங்கொடை ปลางโกไฏ |
| --- | --- |
เมือง
ทิวเขาในพลังโคฑะ
พลังโคฑะ
พิกัด: 6°39′N 80°41′E﻿ / ﻿6.650°N 80.683°E﻿ / 6.650; 80.683
ประเทศ: ศรีลังกา
จังหวัด: สพรคมุวะ
อำเภอ: รัตนปุระ
เขตเวลา: +5.30
พะลังโคฑะ (สิงหล: බලංගොඩ; Balangoda) หรือ ปะลางโกไฏ (ทมิฬ: பலாங்கொடை) เป็นเมืองในอำเภอรัตนปุระ จังหวัดสพรคมุวะ ตั้งอยู่ห่างไป 143 กิโลเมตร (89 ไมล์) จากโคลอมโบ และ 43 กิโลเมตร (27 ไมล์) จากเมืองรัตนปุระ ถือเป็นหนึ่งในเมืองที่มีประชากรมากที่สุดในจังหวัด ด้วยประชากรจากสำมะโนปี 2001 อยู่ที่ 16,875 คน ในพื้นที่ขนาด 16.2 km2 (4,000 เอเคอร์)
พลังโคฑะมีความสำคัญในฐานะสถานที่ค้นพบโครงกระดูกสายพันธุ์มนุษย์โฮมีนีนีจากสมัยควอเตอร์นารีตอนปลาย ถือเป็นมนุษย์ปัจจุบันที่เก่าแก่ที่สุดในเอเชียใต้ที่มีการยืนยันอายุอย่างชัดเจน นอกจากนี้ พลังโคฑะยังเป็นบ้านเกิดของบุคคลสำคัญของศรีลังกา คือ พระพลังโคฑะ อานันทะ ไมตเรยะ เถโร พระสงฆ์รูปสำคัญของอมรปุรนิกาย และอดีตนายกรัฐมนตรีศรีลังกา สิริมาโว พันฑารนายก ผู้เป็นสตรีคนแรกของโลกที่ดำรงตำแหน่งผู้นำรัฐบาล อุตสาหกรรมสำคัญของเมืองมีทั้งเกษตรกรรม การเพาะปลูกชา ปศุสัตว์ และการขุดแร่อัญมณี