stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สถาปัตยกรรมมาซิโดเนียเหนือ
สถาปัตยกรรมยูโกสลาเวีย > นวนิยมช่วงระหว่างสงคราม (ช่วงสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่ 1 ถึงเริ่มต้นสงครามโลกครั้งที่ 2)

สถาปัตยกรรมยูโกสลาเวียเริ่มต้นขึ้นในทศวรรษแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 20 ก่อนการก่อตั้งรัฐ ในช่วงเวลานี้มีผู้สร้างสรรค์ชาวสลาฟใต้จำนวนหนึ่ง ที่กระตือรือร้นในความเป็นไปได้ของการก่อตั้งรัฐของชาวสลาฟ ได้มีการจัดชุดนิทรรศการศิลปะในเซอร์เบียในฐานะอัตลักษณ์ร่วมของชาวสลาฟ หลังจากการรวมศูนย์อำนาจของรัฐบาลหลังจากการก่อตั้งราชอาณาจักรยูโกสลาเวียในปี พ.ศ. 2461 ความกระตือรือร้นจากฐานสู่ยอดเริ่มเบาบางลง สถาปัตยกรรมยูโกสลาเวียเริ่มมีความเข้มข้นมากขึ้นเรื่อย ๆ ตามอำนาจแห่งชาติซึ่งพยายามที่จะสร้างเอกลักษณ์ของรัฐแบบรวมศูนย์
ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1920 สถาปนิกชาวยูโกสลาเวียเริ่มให้การสนับสนุนรูปแบบสถาปัตยกรรมในแนวนวนิยม ฉายภาพของสไตล์ซึ่งเป็นส่วนขยายตรรกะของการรังสรรค์ความก้าวหน้าของชาติ กลุ่มสถาปนิกของขบวนการสมัยใหม่ (เซอร์เบีย: Група архитеката модерног правца; ГАМП) ซึ่งก่อตั้งองค์กรในปี พ.ศ. 2471 โดยสถาปนิก บรานิสลาฟ กอยิช (เซอร์เบีย: Бранислав Ђ. Којић), มิลาน ซลอกอวิช (เซอร์เบีย: Милан Злоковић), ยาน ดูบอวี (เช็ก: Jan Dubový) และ ดูซาน บาบิช (เซอร์เบีย: Душан Бабић) ผลักดันให้เกิดความแพร่หลายในการประยุกต์สถาปัตยกรรมในแนวสมัยใหม่ ในฐานะสไตล์รูปแบบ "แห่งชาติ" ของยูโกสลาเวีย ที่แตกต่างกว่ารูปแบบอื่นในภูมิภาค แม้การเปลี่ยนแปลงความสัมพันธ์ที่แยกห่างออกไปกับประเทศตะวันตก จะทำให้การยอมรับสถาปัตยกรรมสมัยใหม่เกิดความไม่แน่นอนในยูโกสลาเวียในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง โดยในขณะนั้นรัฐโครเอเชียและสโลวีเนียทางด้านตะวันตก ซึ่งมีความคุ้นเคยกับอิทธิพลของประเทศตะวันตก มีความกระตือรือร้นที่จะนำสถาปัตยกรรมในแนวนวนิยมมาใช้ แต่บอสเนียที่ได้รับอิทธิพลของออตโตมันมาอย่างยาวนานยังคงต่อต้านรูปแบบดังกล่าว ในทุกเมืองของยูโกสลาเวียนั้น เบลเกรดมีปริมาณโครงสร้างสถาปัตยกรรมในแนวสมัยใหม่มากที่สุด
โรงพยาบาลนครสกอเปีย ได้รับการออกแบบในทศวรรษ 1930 โดย ดราโก เอบเลร์
สถานีรถประจำทาง (เก่า) ของสกอเปีย
สถาปัตยกรรมยูโกสลาเวีย > สัจนิยมสังคมนิยม (พ.ศ. 2488-2491)

ทันทีหลังสงครามโลกครั้งที่สองสิ้นสุดลง ความสัมพันธ์สั้น ๆ ของยูโกสลาเวียกับรัฐกลุ่มตะวันออกนำเข้ามาซึ่งช่วงเวลาสั้น ๆ ของแนวคิดสัจนิยมแบบสังคมนิยม การรวมศูนย์ในรูปแบบคอมมิวนิสต์นำไปสู่การยกเลิกการปฏิบัติงานสถาปัตยกรรมส่วนตัว และการควบคุมสถานะของวิชาชีพ ในช่วงเวลานี้พรรคคอมมิวนิสต์แห่งยูโกสลาเวียซึ่งมีอำนาจปกครองประณามแนวคิดนวนิยมว่าเป็น "คตินิยมของชนชั้นกลาง" ซึ่งเป็นความเคลื่อนไหวที่ก่อให้เกิดแรงเสียดทานกับงานแนวนวนิยมเช่นที่มีในช่วงก่อนสงคราม ของหมู่สถาปนิกที่มีชื่อเสียงของประเทศ
สถาปัตยกรรมยูโกสลาเวีย > นวนิยมสังคมนิยม

สถาปัตยกรรมสัจนิยมแบบสังคมนิยมในยูโกสลาเวีย มาถึงจุดสิ้นสุดอย่างกระทันหันในปี พ.ศ. 2491 เมื่อยอซีป บรอซ ตีโต แยกแนวทางกับสตาลิน ในปีต่อ ๆ มาประเทศก็หันไปสร้างความสัมพันธ์กับประเทศทางตะวันตกมากขึ้นเรื่อย ๆ สถาปัตยกรรมยูโกสลาเวียกลับสู่แนวนวนิยมที่โดดเด่นในยุคก่อนสงคราม ในช่วงยุคนี้สถาปัตยกรรมแนวสมัยใหม่นั้นเป็นสัญลักษณ์ของการแยกห่างจากสหภาพโซเวียต (ในเวลาต่อมาความคิดนี้ได้ลดน้อยลง ด้วยการยอมรับที่เพิ่มขึ้นของแนวคิดนวนิยมในกลุ่มตะวันออก)
สถาปัตยกรรมยูโกสลาเวีย > สปอแมนิก (Spomenik)

ในช่วงเวลาที่ยูโกสลาเวียได้แยกตัวออกจากแนวคิดสัจนิยมแบบสังคมนิยมของสหภาพโซเวียต รวมกับความพยายามที่จะรำลึกถึงสงครามโลกครั้งที่สอง ได้นำไปสู่การสร้างประติมากรรมในแนวนามธรรมจำนวนมหาศาล ซึ่งเป็นที่รู้จักกันในปัจจุบันว่า สปอแมนิก (โครเอเชีย: Spomenik)
สถาปัตยกรรมยูโกสลาเวีย > สถาปัตยกรรมบรูทัลลิสต์

ในช่วงปลายคริสตทศวรรษ 1950 และต้นทศวรรษ 1960 แนวคิดสถาปัตยกรรมบรูทัลลิสต์เริ่มมีการสนับสนุนเพิ่มขึ้นในยูโกสลาเวีย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในหมู่สถาปนิกรุ่นใหม่ โดยมีแนวโน้มที่จะได้รับอิทธิพลจากการล่มสลายในปี พ.ศ. 2502 ขององค์กรการประชุมนานาชาติว่าด้วยสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ (Congrès Internationaux d'Architecture Moderne; CIAM)
อิทธิพลที่เพิ่มขึ้นในประเทศของแนวคิดบรูทัลลิสต์ เป็นตัวอย่างที่เด่นชัดที่สุดในความพยายามฟื้นฟูเมืองสกอเปียหลังเกิดความเสียหายจากแผ่นดินไหวในปี พ.ศ. 2506 สถาปนิกชาวญี่ปุ่น เคนโซ ตังเง (ญี่ปุ่น: 丹下 健三; โรมาจิ: Tange Kenzō) มีบทบาทสำคัญในการผลักดันสถาปัตยกรรมในแนวบรูทัลลิสต์ในเมือง จนถึงกับมีการเสนอการออกแบบเมืองสกอเปียใหม่ทั้งหมดในแนวทางนี้
สถาปัตยกรรมยูโกสลาเวีย > สมัยการกระจายศูนย์กลาง

ด้วยนโยบายการกระจายอำนาจและการเปิดเสรีในคริสตทศวรรษ 1950 ในสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมยูโกสลาเวีย รูปแบบสถาปัตยกรรมเริ่มแยกแนวทางมากขึ้นตามชาติพันธุ์ สถาปนิกมุ่งเน้นไปที่การสร้างอาคารเพิ่มมากขึ้น โดยอ้างอิงกับมรดกทางสถาปัตยกรรมของสาธารณรัฐสังคมนิยมแต่ละประเทศ ในรูปแบบของการเปลี่ยนผ่านสู่ภูมิภาคนิยม ความแตกต่างทางอัตลักษณ์ของกลุ่มชาติพันธุ์ ในงานสถาปัตยกรรมของแต่ละเชื้อชาติภายในยูโกสลาเวียนั้นทวีความเข้มข้นยิ่งขึ้น ด้วยการกระจายอำนาจขององค์กรอนุรักษ์ประวัติศาสตร์ที่เคยเป็นศูนย์กลางตั้งแต่ปี พ.ศ. 2515 ทำให้แต่ละภูมิภาคมีโอกาสมากขึ้นในการคิดวิเคราะห์อย่างจริงจังถึงการแสดงออกทางวัฒนธรรมของตนเอง
สถาปัตยกรรมร่วมสมัย

อาคารร่วมสมัยส่วนใหญ่ในมาซิโดเนียเหนือ ตั้งอยู่ในใจกลางเมืองสกอเปีย ตัวอย่างหนึ่งคือสถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งชาติมาซิโดเนีย ซึ่งเป็นอาคารที่สูงที่สุดในประเทศสูงถึง 70 เมตร (230 ฟุต) ตัวอย่างของสถาปัตยกรรมร่วมสมัยยัง พบได้ในเมืองอื่น ๆ โดยเฉพาะบิตอลา (มาซิโดเนีย: Битола) และกอสติวาร์ (มาซิโดเนีย: Гостивар)
สถาปัตยกรรมร่วมสมัย > โครงการสกอเปีย 2014 (Skopje 2014)

สกอเปีย 2014 เป็นโครงการที่ประกาศโดยรัฐบาลในปี พ.ศ. 2553 มีวัตถุประสงค์เพื่อปรับปรุงให้เมืองหลวงสกอเปีย มีรูปแบบภูมิทัศน์ในแบบคลาสสิกที่ดึงดูดความสนใจมากขึ้น โดยการสร้างอาคารหลายหลังซึ่งส่วนใหญ่อยู่ในสไตล์คลาสสิกใหม่ ซึ่งต่อมาได้รับการวิจารณ์จากสถาปนิกหลายคนว่าเป็นศิลปะที่ปราศจากรสนิยม
ดูเพิ่ม

en:Skopje 2014
โรงละครโบราณแห่งออคริต
สะพานส่งน้ำสกอเปีย
อารามเตรสกาเวตซ์
มัสยิดมุสตาฟา ปาชา
หอพักนักศึกษา (2514) โดยกอร์กี คอนสแตนตินอฟสกี ในสกอเปีย
โบสถ์ซเวตีคลีเมนทอครีดสกี (2515) โดยสลาฟโก เบรซอสกี ในเมืองสกอเปีย ได้ลบเลือนเส้นแบ่งระหว่างสถาปัตยกรรมทางศาสนาของชาวมาซิโดเนียกับแนวคิดแบบหลังสมัยใหม่
พิพิธภัณฑ์โบราณคดีซึ่งได้รับการปรับปรุงใหม่
ราเชล คาร์สัน

| ราเชล หลุยส์ คาร์สัน |
| --- | --- |
คาร์สันในปี ค.ศ. 1940
เกิด: 27 พฤษภาคม ค.ศ. 1907(1907-05-27) สปริงเดล รัฐเพนซิลเวเนีย สหรัฐ
เสียชีวิต: 14 เมษายน ค.ศ. 1964(1964-04-14) (56 ปี) ซิลเวอร์สปริง รัฐแมริแลนด์ สหรัฐ
อาชีพ: ชีววิทยาทางทะเล นักเขียน และนักอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม
จบจาก: มหาวิทยาลัยชาแธม (BA), มหาวิทยาลัยจอนส์ ฮอปคินส์ (MS)
ช่วงเวลา: 1937–1964
แนว: งานเขียนเกี่ยวกับธรรมชาติ
หัวข้อ: ชีววิทยาทางทะเล, นิเวศวิทยา, สารฆ่าศัตรูพืชและสัตว์
ผลงานที่สำคัญ: Under the Sea Wind (1941) The Sea Around Us (1951) The Edge of the Sea (1955) Silent Spring (1962)
ราเชล หลุยส์ คาร์สัน (อังกฤษ: Rachel Louise Carson; 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2450 — 14 เมษายน พ.ศ. 2507) นักธรรมชาติวิทยาและนักรณรงค์ เกิดที่เมืองสปริงเดล รัฐเพนซิลเวเนีย สหรัฐอเมริกา จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยจอนส์ฮอปกินส์แล้วเข้าทำงานด้านวิทยาศาสตร์ทางทะเลในหน่วยงานสัตว์น้ำและสัตว์ป่าของสหรัฐฯ ระหว่าง พ.ศ. 2479-2492) ราเชลมีผลงานเขียนออกมามากที่สุดในช่วงระหว่าง พ.ศ. 2483-2492 โดยเฉพาะหนังสือที่เกี่ยวกับชีววิทยาทางทะเลส่งอิทธิพลสูงมาก และในปี พ.ศ. 2505 หนังสือเล่มสำคัญชื่อ “ความเงียบสงัดในฤดูใบไม้ผลิ” (The Silent Spring) ได้สร้างผลกระทบสูงสุดต่อสาธารณชนในด้านการตระหนักถึงผลกระทบ และภัยของยาฆ่าแมลงที่ใช้มากในภาคเกษตรกรรมของสหรัฐฯ ส่งผลให้มีการรณรงค์ด้านสิ่งแวดล้อมอย่างกว้างขวางไปทั่วสหรัฐฯ และทั่วโลกโดยมีราเชลเป็นผู้นำคนสำคัญ เป็นผลให้ริชาร์ด นิกสัน ต้องจัดตั้งหน่วยงานใหม่ขึ้นมาเพื่อปกป้องสิ่งแวดล้อมในระดับชาติ (The Environmental Protection Agency - EPA) ในปี พ.ศ. 2512 ซึ่งประเทศไทยก็ได้มีการจัดตั้งหน่วยงานในลักษณะเดียวกันคือ สำนักงานคณะกรรมการสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ (สนล.) เมื่อ พ.ศ. 2515
หนังสือชื่อ The Silent Spring  ได้รับการจัดเป็นหนังสือ 1 ใน 100 เล่มที่ดีที่สุดของโลกของคริสต์ศตวรรษที่ 20 สภาวิจัยแห่งชาติได้จัดแปลหนังสือเล่มนี้มานานก่อนหน้านี้ โดยใช้ชื่อภาษาไทยว่า เงามฤตยู
เชิงอรรถ > ผลงานที่อ้างถึง

Carson, Rachel (1962). Silent Spring. Houghton Mifflin.
Hynes, H. Patricia (1989). The Recurring Silent Spring. Athene series. New York: Pergamon Press. ISBN 0-08-037117-5.
Lear, Linda (1997). Rachel Carson: Witness for Nature. New York: Henry Holt. ISBN 0-8050-3428-5.
Lytle, Mark Hamilton (2007). The Gentle Subversive: Rachel Carson, Silent Spring, and the Rise of the Environmental Movement. New York: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-517246-1.
Murphy, Priscilla Coit (2005). What a Book Can Do: The Publication and Reception of Silent Spring. Amherst: University of Massachusetts Press. ISBN 978-1-55849-582-1.
หนังสืออ่านเพิ่ม

Brinkley, Douglas. Silent Spring Revolution: John F. Kennedy, Rachel Carson, Lyndon Johnson, Richard Nixon, and the Great Environmental Awakening (2022) excerpt
Brooks, Paul (1972). The House of Life: Rachel Carson at Work. Houghton Mifflin. ISBN 0-395-13517-6. This book is a personal memoir by Carson's Houghton Mifflin editor and close friend Paul Brooks. Brooks' papers are housed at the Thoreau Institute at Walden Woods Library.
Gottlieb, Robert (2005). Forcing the Spring: The Transformation of the American Environmental Movement. Washington D.C.: Island Press. ISBN 978-1-55963-832-6.
Jezer, Marty (1988). Rachel Carson: Biologist and Author. American women of achievement. Chelsea House Publications. ISBN 1-55546-646-X.
Kline, B. First Along the River. Maryland. Rowma & Littlefield.
Lepore, Jill , "The Shore Bird: Rachel Carson and the rising of the seas", The New Yorker, 26 March 2018, pp. 64–66, 68–72.
Lutts, R (1985). Chemical fallout: Rachel Carson's Silent Spring, Radioactive Fallout, and the Environmental Movement. Environmental Review.
Matthiessen, Peter, บ.ก. (2007). Courage for the Earth: Writers, Scientists, and Activists Celebrate the Life and Writing of Rachel Carson. Mariner Books. ISBN 978-0-618-87276-3.
Moore, Kathleen Dean; Sideris, Lisa H. (2008). Rachel Carson: Legacy and Challenge. Albany, New York: SUNY Press. ISBN 978-0-7914-7471-6.
Quaratiello, Arlene (2010). Rachel Carson: A Biography. Amherst, New York: Prometheus. ISBN 978-1-61614-187-5.
Sideris, Lisa H. (Fall–Winter 2009). "Fact and Fiction, Fear and Wonder: The Legacy of Rachel Carson". Soundings. 91 (3–4): 335–69. JSTOR 41179228.
Souder, William (2012). On a Farther Shore: The Life and Legacy of Rachel Carson. New York, NY: Crown Publishers. ISBN 978-0-307-46220-6.
Collombat, Isabelle (2021). Rachel Carson : "Non à la destruction de la nature" (ภาษาฝรั่งเศส). Actes Sud junior. ISBN 978-2-330-15053-2. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2023-01-29. สืบค้นเมื่อ 2023-02-28.
แหล่งข้อมูลอื่น

American Experience documentary about Rachel Carson
A Sense of Wonder : 2010 PBS Documentary / Interviews with Rachel Carson
Rachel Carson Papers. Yale Collection of American Literature, Beinecke Rare Book and Manuscript Library, Yale University.
New York Times obituary
RachelCarson.org—Web site by Carson biographer Linda J. Lear
Time, Mar. 29, 1999, Environmentalist RACHEL CARSON
Koehn, Nancy, "From Calm Leadership, Lasting Change", The New York Times, October 27, 2012.
Revisiting Rachel Carson—Bill Moyer's Journal, PBS.org, 9-21-2007
A Sense of Wonder—a two-act play about Carson, written and performed by Kaiulani Lee, based on posthumous work of the same name
Clip of Bill Moyers television on Lee's one-woman show ที่ยูทูบ
"Why Our Winters Are Getting Warmer," November 1951, Popular Science—early article by Rachel Carson about how the ocean's currents affect climate (excerpt from her 1951 book, The Sea Around Us).
(Rachel L. Carson as Interpreted by Irwin Allen—TCM Movie Morlocks on The Sea Around Us) เก็บถาวร 2018-09-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Silent Spring, A Visual History curated by the Michigan State University Museum
Michals, Debra. "Rachel Carson". National Women's History Museum. 2015.
Rachel Carson Papers. Yale Collection of American Literature, Beinecke Rare Book and Manuscript Library, Yale University.
Rachel Carson Papers Addition. Yale Collection of American Literature, Beinecke Rare Book and Manuscript Library.
"For the Birds," episode 6 of The Last Archive podcast by Jill Lepore, released July 9, 2020.
“Roundtable Discussion of Silent Spring by Rachel Carson,” 1962-00-00, WGBH, American Archive of Public Broadcasting (GBH and the Library of Congress), Boston, MA and Washington, DC, accessed June 7, 2021.
องค์กรที่เกี่ยวข้องกับคาร์สัน
The Rachel Carson Homestead
Silent Spring Institute
Rachel Carson Trails Conservancy
Rachel Carson Institute เก็บถาวร 2009-06-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์ 2  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิตาลี  อิสราเอล  เบลเยียม  สหรัฐ  สวีเดน  ลัตเวีย  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  ออสเตรเลีย  กรีซ  เกาหลี  โครเอเชีย  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์  โปรตุเกส 
วิชาการ:  CiNii 
ศิลปิน:  มิวสิกเบรนซ์  ULAN 
ประชาชน:  Trove 
อื่น ๆ:  SNAC 2  IdRef
อาสนวิหารโบแว

|  อาสนวิหารนักบุญเปโตรแห่งโบแว |
| --- | --- |


49°25′57″N 2°04′53″E﻿ / ﻿49.43250°N 2.08139°E﻿ / 49.43250; 2.08139
ที่ตั้ง: โบแว จังหวัดอวซ
ประเทศ:  ประเทศฝรั่งเศส
นิกาย: โรมันคาทอลิก
เว็บไซต์: http://www.cathedrale-beauvais.fr
สถานะ: อาสนวิหาร
ประเภทสถาปัตย์: กางเขน
รูปแบบสถาปัตย์: กอธิก
แล้วเสร็จ: ค.ศ. 1600 (หยุดการก่อสร้าง)
ความสูงอาคาร: สูง 67.2 เมตร (220 ฟุต) (วัดจากด้านนอก)
ขนาดอื่น ๆ: ยาว 72.50 เมตร (237.9 ฟุต)  กว้าง 30.65 เมตร (100.6 ฟุต)
 อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์ (ค.ศ. 1840)
อาสนวิหารโบแว  (ฝรั่งเศส: Cathédrale de Beauvais) หรือมีชื่อเต็มว่า อาสนวิหารนักบุญเปโตรแห่งโบแว (Cathédrale Saint-Pierre de Beauvais) เป็นอาสนวิหารนิกายโรมันคาทอลิกและที่ตั้งของมุขนายกประจำมุขมณฑลโบแว นัวยง และซ็องลิส ตั้งอยู่ที่เมืองโบแว จังหวัดอวซ แคว้นโอดฟร็องส์ ประเทศฝรั่งเศส สร้างขึ้นเพื่ออุทิศแด่นักบุญเปโตร เป็นอาสนวิหารแบบกอธิกที่มีบริเวณร้องเพลงสวดที่สูงที่สุดในโลก (48.50 เมตร)
อาสนวิหารแห่งนี้ได้รับการขนานนามว่าเป็นสถานที่แบบสถาปัตยกรรมกอทิกแห่งหนึ่งที่แสดงถึงความสำเร็จสูงสุดและความกล้าหาญทางสถาปัตยกรรม โดยตัวอาคารมีเพียงแขนกางเขน (คริสต์ศตวรรษที่ 16) และบริเวณร้องเพลงสวด พร้อมทั้งมุขโค้งและชาเปลจำนวน 7 หลัง (คริสต์ศตวรรษที่ 13) ซึ่งสามารถเข้าถึงได้จากทางจรมุข นอกจากนี้ยังพบโบสถ์เล็กแบบสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์สร้างราวคริสต์ศตวรรษที่ 10 เรียกว่า "บาเซิฟวร์" (Basse Œuvre) ซึ่งปัจจุบันได้รับการบูรณะจนอยู่ในสภาพดีตั้งอยู่บริเวณที่จะเป็นที่ตั้งของบริเวณกลางโบสถ์อีกด้วย
อาสนวิหารโบแวได้ขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เมื่อปี ค.ศ. 1840
ประวัติ

งานก่อสร้างเริ่มในปี ค.ศ. 1225 ภายใต้การดูแลของมุขนายกมีล เดอ น็องเตย เริ่มทันทีในภายหลังจากเพลิงไหม้หลังคาของบาซิลิกาหลังเก่าซึ่งทำด้วยไม้เป็นครั้งที่สาม ซึ่งเพิ่งจะทำการบูรณะแท่นบูชาจากไฟไหม้ครั้งก่อนเมื่อสามปีที่แล้วหมาด ๆ ในปี ค.ศ. 1272 การก่อสร้างบริเวณร้องเพลงสวดก็แล้วเสร็จเป็นอย่างแรก โดยแบ่งการก่อสร้างเป็นสองช่วง โดยมีช่วงปี ค.ศ. 1232-ค.ศ. 1238 คั่นกลางเนื่องจากประสบปัญหาด้านเงินทุนกับพระเจ้าหลุยส์ที่ 9 แห่งฝรั่งเศส
การก่อสร้างในสองช่วงนั้นมีความแตกต่างกันอย่างเล็กน้อย โดยในสมัยของมุขนายกกีโยม เดอ แกรซ ได้มีการเพิ่มความสูงขึ้นไปอีกถึง 4.9 เมตร เพื่อสร้างอาสนวิหารที่มีเพดานโค้งที่สูงที่สุดในยุโรป ซึ่งในที่สุดเพดานโค้งมีความสูงรวมทั้งสิ้น 48 เมตร ซึ่งมากกว่าอาสนวิหารแม่พระแห่งอาเมียงซึ่งกำลังก่อสร้างอยู่ในขณะนั้น ซึ่งมีความสูงของบริเวณกลางโบสถ์เพียง 42 เมตร
ต่อมาในปี ค.ศ. 1284 การก่อสร้างได้หยุดชะงักลงเนื่องจากเพดานโค้งเหนือบริเวณร้องเพลงสวดที่เพิ่งเสร็จใหม่บางส่วนได้ถล่มลงมา การถล่มครั้งนั้นได้สร้างความกระทบกระเทือนให้กับสถาปนิกและวิศวกรชาวฝรั่งเศสที่เชี่ยวชาญด้านกอทิกเป็นอย่างมาก สตีเฟน เมอร์รีย์ นักประวัติศาสตร์ยังได้กล่าวว่าการถล่มครั้งนั้นยังเป็น "การนำพาให้เข้าสู่ยุคของสิ่งปลูกสร้างที่มีขนาดเล็กลง ซึ่งเกี่ยวพันกันกับการลดลงของประชากร สงครามร้อยปี ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 13"
แต่อย่างไรก็ตาม แผนการสร้างในแบบเดิมยังคงไม่เปลี่ยนแปลง และดำเนินต่อไป ในที่สุดบริเวณร้องเพลงสวดก็ถูกสร้างใหม่ที่ความสูงเท่าเดิม แต่เพิ่มเสาบริเวณชาเปลดาวกระจายและบริเวณร้องเพลงสวด เปลี่ยนเพดานโค้งจากสี่เป็นหกแฉก ส่วนบริเวณกลางโบสถ์สร้างขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1500 ถึง ค.ศ. 1548 และต่อมาในปี ค.ศ. 1573 จากความทะเยอทะยานที่จะสร้างหอคอยกลางที่มีความสูงถึง 153 เมตร ได้ถล่มลงในที่สุดเป็นเหตุให้ต้องหยุดการก่อสร้างอีกคราหนึ่ง ซึ่งหอคอยนั้นหากไม่ได้ถล่มลงจะทำให้อาสนวิหารแห่งนี้เป็นอาสนวิหารที่สูงที่สุดในโลกเป็นอันดับสองในเวลานั้น (รองจากโบสถ์เซ็นต์โอลาฟแห่งทาลลินน์) จากนั้นต่อมา มีการเปลี่ยนแปลงทางโครงสร้างอย่างเล็กน้อยเท่านั้นเนื่องจากต้องใช้งบประมาณจำนวนมากในการสร้างบริเวณกลางโบสถ์
บริเวณร้องเพลงสวดของอาสนวิหารโบแวได้รับคำชมจากเออแฌน วียอแล-เลอ-ดุกว่าเปรียบเสมือน "อาสนวิหารพาเธนอนแห่งสถาปัตยกรรมกอทิกแบบฝรั่งเศส"
ขนาด

ความยาวรวมทั้งสิ้น (วัดจากบริเวณร้องเพลงสวดถึงบริเวณหน้าบันทิศตะวันตก) 72.50 เมตร (เกือบเท่าความยาวของอาสนวิหารซ็องลิสซึ่งยาว 76 เมตร)
แขนกางเขนยาว 58.60 เมตร (วัดจากด้านใน)
บริเวณร้องเพลงสวดยาว 47 เมตร (เทียบกับของอาสนวิหารอาเมียง ที่ความยาว 64 เมตร)
ความสูงด้านนอกของอาสนวิหาร 67.20 เมตร (เทียบกับหอคู่ของอาสนวิหารแม่พระแห่งปารีส ที่สูง 69 เมตร)
บริเวณหน้าบันทิศใต้สูง 64.40 เมตร
ความสูงของบริเวณร้องเพลงสวดถึง 48.50 เมตร ได้ทำสถิติของอาสนวิหารแบบสถาปัตยกรรมกอทิก (อาสนวิหารอาเมียง 42.3 เมตร, อาสนวิหารแม็ส 41.41 เมตร, อาสนวิหารนาร์บอน 41 เมตร, อาสนวิหารแร็งส์ 38 เมตร และอาสนวิหารบูร์ฌ 37.50 เมตร)
หน้าต่างกุหลาบทั้งสองฝั่ง (ทิศเหนือและใต้) มีเส้นผ่านศูนย์กลางขนาด 11 เมตร (อาสนวิหารแม่พระแห่งปารีส มีขนาด 13.10 เมตร)
บริเวณกลางโบสถ์และบริเวณร้องเพลงสวดแบ่งเป็น 3 ระดับชั้น :
ซุ้มทางเดินสูง 21.20 เมตร
ระเบียงแนบสูง 4 เมตร
หน้าต่างสูง 17 เมตร
ความสูงของหอระฆังในอดีต 151.60 เมตร
ความกว้างของทางเดินกลาง 16 เมตร (เกือบเท่าอาสนวิหารชาทร์ (16.40 เมตร))
ระเบียงภาพ

อาสนวิหารมองจากด้านนอก
หน้าบันทางเข้าฝั่งทิศใต้
แผนผังของอาสนวิหาร ฝีมือของเออแฌน วียอแล-เลอ-ดุก (สร้างเสร็จแค่บริเวณแขนกางเขนและบริเวณร้องเพลงสวด)
แผนผังบริเวณร้องเพลงสวด
เพดานโค้งเหนือบริเวณร้องเพลงสวด
แสงสะท้อนจากกระจกสีภายในอาสนวิหาร
ระเบียงคด
ภาพวาดแสดงครีบยันลอยแบบตัดขวาง
ภาพวาดองค์ประกอบตกแต่งของอาสนวิหาร
แผนผังอาสนวิหาร บริเวณที่มีสีอ่อนคือ บริเวณกลางโบสถ์ (ไม่ได้สร้าง)
พ็อทซ์ดัม

| พ็อทซ์ดัม  |
| --- | --- |
นคร
 จากบนและซ้ายไปขวา: พระราชวังเมืองพ็อทซ์ดัมที่มีฉากหลังเป็นโบสถ์นักบุญนิโคลัส  พระราชวังซ็องซูซี, พระราชวังใหม่,  ย่านชาวดัตช์ และสตูดิโอภาพยนตร์บาเบิลส์เบร์ก
   ธง ตราอาร์ม
ที่ตั้งของพ็อทซ์ดัม 
พ็อทซ์ดัม แสดงแผนที่เยอรมนีพ็อทซ์ดัม แสดงแผนที่รัฐบรันเดินบวร์ค
พิกัด: 52°24′N 13°4′E﻿ / ﻿52.400°N 13.067°E﻿ / 52.400; 13.067
ประเทศ: เยอรมนี
รัฐ: บรันเดินบวร์ค
อำเภอ: นครปลอดอำเภอ
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1776
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี (2018-26) : Mike Schubert (SPD)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 187.28 ตร.กม. (72.31 ตร.ไมล์)
ความสูง: 32 เมตร (105 ฟุต)
ประชากร (2020-12-31)
 • ทั้งหมด: 182,112 คน
 • ความหนาแน่น: 970 คน/ตร.กม. (2,500 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+01:00 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+02:00 (CEST)
รหัสไปรษณีย์: 14467–14482
รหัสโทรศัพท์: 0331
ทะเบียนพาหนะ: P
เว็บไซต์: www.potsdam.de
พ็อทซ์ดัม (เยอรมัน: Potsdam, เสียงอ่านภาษาเยอรมัน: [ˈpɔt͡sdam] ไฟล์:De-Potsdam.ogg) เป็นเมืองหลวงของรัฐบรันเดินบวร์คทางด้านตะวันออกของประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่ริมแม่น้ำฮาเฟิล (Havel) ห่าง 26 กิโลเมตร จากทางตะวันตกเฉียงใต้ของเบอร์ลิน และเป็นส่วนหนึ่งของเขตนครเบอร์ลิน มีประชากรประมาณ 154,606 คน
พ็อทซ์ดัมเป็นที่รู้จักจากการเป็นที่ประทับของกษัตริย์ปรัสเซียหลายพระองค์ ตั้งแต่ ค.ศ. 1918 ส่วนตัวเมืองประกอบไปทะเลสาบเชื่อมต่อกันเป็นจำนวนมาก และมีภูมิทัศน์ทางวัฒนธรรมที่เป็นเอกลักษณ์ โดยเฉพาะสวนและพระราชวังพระราชวังซ็องซูซี; (Sanssouci ไกลกังวล) ซึ่งเป็นพื้นที่มรดกโลกที่ใหญ่ที่สุดในประเทศเยอรมนี
ศัพทมูลวิทยา

ทฤษฎีทั่วไประบุว่า คำว่า "Potsdam" มีที่มาจากภาษากลุ่มสลาโวนิกตะวันตกเก่าที่หมายถึง "ใต้ต้นโอ๊ก" อย่างไรก็ตาม มีบางส่วนตั้งคำถามเกี่ยวกับทฤษฎีนี้
ประชากร

พ็อทซ์ดัมเป็นหนึ่งในเมืองที่เติบโตเร็วที่สุดในประเทศเยอรมนีนับตั้งแต่ ค.ศ. 2000
การพัฒนาของประชากรตั้งแต่ ค.ศ. 1875 ในบริเวณเส้นชายแดนปัจจุบัน (น้ำเงิน: ประชากร; เส้นจุด: เทียบกับการพัฒนาประชากรในรัฐบรันเดินบวร์ค; ฉากหลังเทา: สมัยนาซี; ฉากหลังแดง: สมัยคอมมิวนิสต์)
การพัฒนาและการทำนายประชากรในช่วงล่าสุด (ก่อนสำมะโน ค.ศ. 2011 (สีน้ำเงิน); การพัฒนาประชากรล่าสุดตามสำมะโนในประเทศเยอรมนีใน ค.ศ. 2011 (เส้นน้ำเงิน); การทำนายจากทางการใน ค.ศ. 2005–2030 (เส้นเหลือง); ใน ค.ศ. 2017–2030 (เส้นแดงสด); ใน ค.ศ. 2020–2030 (เส้นเขียว)
เมืองพี่น้อง

พ็อทซ์ดัมเป็นเมืองพี่น้องกับเมืองดังนี้:
ออปอแล ประเทศโปแลนด์ (1973)
โบบิญี ประเทศฝรั่งเศส (1974)
ยูแวสกูแล ประเทศฟินแลนด์ (1985)
บ็อน ประเทศเยอรมนี (1988)
เปรูจา ประเทศอิตาลี (1990)
ซูฟอลส์ สหรัฐ (1990)
ลูเซิร์น ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ (2002)
แวร์ซาย ประเทศฝรั่งเศส (2016)
เมืองแซนซิบาร์ ประเทศแทนซาเนีย (2017)
สถานที่น่าสนใจ

พระราชวังซ็องซูซี
นอยส์ปาเลส์
พระราชวังสวนส้ม
พระราชวังชาร์ลอตเตนโฮฟ
บ้านทรงจีนในพ็อทซ์ดัม
สะพานกลีนิเคอ
มหาวิทยาลัยพ็อทซ์ดัม ณ นอยส์ปาเลส์
ศาลาว่าการเมืองหลังเก่า
มาร์มอร์ปาเลส์
หอไอน์สไตน์ในพ็อทซ์ดัม
ประตูบรันเดินบวร์คของพ็อทซ์ดัม
โบสถ์ฟอร์ทูนาพอร์ทัลและนิโคไลเคียร์เคอ ณ อัลแทร์มาคต์
ข้อมูล

Paul Sigel, Silke Dähmlow, Frank Seehausen und Lucas Elmenhorst, Architekturführer Potsdam Architectural Guide, Dietrich Reimer Verlag, Berlin 2006, ISBN 3-496-01325-7.
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ  (ในภาษาเยอรมัน) และในภาษาอังกฤษ
Extensive photoarchive about Potsdam
| ด ค กเมืองในประเทศเยอรมนี |
| --- | --- |
1,000,000+ คน:  โคโลญ  เบอร์ลิน  มิวนิก  ฮัมบวร์ค 
500,000+ คน:  ชตุทการ์ท  ดอร์ทมุนท์  ดึสเซิลดอร์ฟ  เดรสเดิน  เนือร์นแบร์ค  เบรเมิน  ไลพ์ซิช  แฟรงก์เฟิร์ต  เอ็สเซิน  ฮันโนเฟอร์ 
200,000+ คน:  เก็ลเซินเคียร์เชิน  คีล  เค็มนิทซ์  เครเฟ็ลท์  คาลส์รูเออ  ดืสบวร์ค  บ็อน  บีเลอเฟ็ลท์  เบราน์ชไวค์  โบคุม  ไฟรบวร์คอิมไบรส์เกา  มัคเดอบวร์ค  มันไฮม์  มึนส์เทอร์  เมินเชินกลัทบัค  ไมนทซ์  ร็อสท็อค  ลือเบ็ค  วีสบาเดิน  วุพเพอร์ทาล  อาเคิน  เอาคส์บวร์ค  แอร์ฟวร์ท  โอเบอร์เฮาเซิน  ฮัลเลอ (ซาเลอ) 
100,000+ คน:  เกิททิงเงิน  ค็อทบุส  คัสเซิล  โคเบล็นทซ์  ซัลทซ์กิทเทอร์  ซาร์บรึคเคิน  ซีเกิน  โซลิงเงิน  ดาร์มชตัท  เทรียร์  น็อยส์  บ็อทร็อพ  เบรเมอร์ฮาเฟิน  แบร์กิชกลัทบัค  พ็อทซ์ดัม  พาเดอร์บอร์น  ฟอทซ์ไฮม์  เฟือร์ท  มืลไฮม์  เมอส์  เยนา  ร็อยท์ลิงเงิน  เร็คลิงเฮาเซิน  เร็มไชท์  เรเกินส์บวร์ค  ลูทวิชส์ฮาเฟิน  เลเวอร์คูเซิน  ว็อลฟส์บวร์ค  เวือทซ์บวร์ค  อ็อฟเฟินบัคอัมไมน์  อ็อลเดินบวร์ค  อ็อสนาบรึค  อิงก็อลชตัท  อุล์ม  แอร์ลังเงิน  ฮัม  ฮาเกิน  ฮิลเดิสไฮม์  แฮร์เนอ  ไฮล์บร็อน  ไฮเดิลแบร์ค 
อื่น ๆ:  ชวาบัค  บัมแบร์ค 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สเปน  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย  โปแลนด์ 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
อื่น ๆ:  NARA
กองเรือผสม

| 聯合艦隊 (เร็งโง คันตะอิ) กองเรือผสม  (กองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น) |
| --- | --- |
 ธงของกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น
ประจำการ: 1894–1945
ประเทศ:  จักรวรรดิญี่ปุ่น
ขึ้นต่อ:  จักรพรรดิญี่ปุ่น
เหล่า:  กองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น
รูปแบบ: ส่วนทะเลลึกของกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น
ปฏิบัติการสำคัญ: สงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่หนึ่ง  สงครามรัสเซีย–ญี่ปุ่น  สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง  สงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สอง  สงครามโลกครั้งที่สอง
ผู้บังคับบัญชา
ผบ. สำคัญ: โทโง เฮฮาจิโร อิโซโรกุ ยามาโมโตะ คนอื่นๆ
เครื่องหมายสังกัด
สัญลักษณ์:  ตราแผ่นดินของญี่ปุ่นและตรากองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น
กองเรือผสม (ญี่ปุ่น: 聯合艦隊; โรมาจิ: Rengō Kantai) เป็นส่วนมหาสมุทรของกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น ก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง กองเรือผสมไม่ใช่กองกำลังประจำการ แต่เป็นกองกำลังชั่วคราวที่ตั้งขึ้นระหว่างการรบหรือการซ้อมรบครั้งใหญ่ของกองทัพเรือ จากหน่วยงานที่หลากหลายซึ่งปกติขึ้นตรงต่อสายการบังคัญบัญชาที่ต่างกันในยามสงบ
รูปภาพผู้บัญชาการทหารกองเรือผสมที่สำคัญ

พลเรือโทอิโต สุเกะยูกิ ผู้บัญชาการทหารกองเรือผสมในช่วงสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่หนึ่ง
พลเรือเอกโทโง เฮฮาจิโร ผู้บัญชาการทหารกองเรือผสมในช่วงสงครามรัสเซีย–ญี่ปุ่น
พลเรือเอกอิโซโรกุ ยามาโมโตะ ผู้บัญชาการทหารกองเรือผสมในช่วงระยะเริ่มต้นของสงครามแปซิฟิก
กลุ่มภาษาปาปัว

การแพร่กระจายของกลุ่มภาษาปาปวนแสดงด้วยสีแดง, สีน้ำตาลเป็นตระกูลภาษาออสโตรนีเซียน สีเทาเป็นบริเวณที่เคยเป็นเขตของผู้พูดกลุ่มภาษา
กลุ่มภาษาปาปัว เป็นกลุ่มของภาษาที่ใช้พูดในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกที่ไม่ใช่ตระกูลภาษาออสโตรนีเซียนและกลุ่มภาษาออสเตรเลียซึ่งเป็นการจัดกลุ่มที่ไม่ได้เน้นถึงความสัมพันธ์ทางด้านพันธุกรรมหรือภาษาศาสตร์ การรวมกลุ่มนี้ถูกตั้งขึ้นครั้งแรกโดย Sidney Herbert เมื่อ พ.ศ. 2435 โดยมีผู้พูดประมาณ 4 ล้านคน
ลักษณะของภาษา

กลุ่มภาษาปาปัวส่วนใหญ่ใช้พูดในบริเวณเกาะนิวกินี (ซึ่งถูกแบ่งเป็นประเทศปาปัวนิวกินีและจังหวัดปาปัวกับจังหวัดปาปัวตะวันตกของอินโดนีเซีย) นอกจากนั้น ยังมีผู้พูดในหมู่เกาะบิสมาร์ก เกาะบูเกนวิลล์ และหมู่เกาะโซโลมอนทางตะวันออก และในฮัลมาเฮรา เกาะติมอร์ และหมู่เกาะอาโลร์ทางตะวันตก ภาษาเมเรียม มิร มีผู้พูดตามแนวชายแดนของออสเตรเลีย ทางตะวันออกของช่องแคบทอร์เรส เป็นกลุ่มภาษาปาปัวเพียงภาษาเดียวที่ได้รับการยอมรับให้เป็นภาษาราชการในติมอร์-เลสเต
เกาะนิวกินีถือว่าเป็นบริเวณที่มีความหลากหลายของภาษามากแห่งหนึ่งของโลก นอกจากกลุ่มภาษาออสโตรนีเซียนแล้ว ยังมีภาษาเอกเทศอีกเกือบ 800 ภาษา ที่แบ่งเป็นกลุ่มย่อยๆ ได้เกือบ 60 กลุ่ม ที่ไม่มีความเกี่ยวข้องที่ชัดเจนกับกลุ่มภาษาอื่น กลุ่มของภาษาที่ใหญ่ที่สุดในบริเวณนี้คือกลุ่มภาษาทรานส์-นิวกินีที่ประกอบด้วยกลุ่มภาษาปาปัว ซึ่งพบในบริเวณที่สูงของเกาะนิวกินี การศึกษากลุ่มภาษาปาปัวทำได้ไม่เกินหนึ่งในสี่และต้องมีการความสัมพันธ์กับกลุ่มภาษานี้ต่อไป
หลายภาษาในเกาะโฟลเร็ซและเกาะใกล้เคียงโดยเฉพาะเกาะซาวู เคยถูกจัดเป็นภาษาในตระกูลออสโตรนีเซียน แต่มีคำศัพท์พื้นฐานที่ไม่อยู่ในตระกูลออสโตรนีเซียนจำนวนมาก ซึ่งอาจเป็นจุดเริ่มต้นของการยืมคำระหว่างกัน