stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เรือตรวจการณ์ใกล้ฝั่งเฉลิมพระเกียรติ 80 พรรษา
การจัดสร้างเรือ > ความเป็นมาของโครงการ

โครงการจัดสร้างเรือตรวจเรือใกล้ฝั่งเฉลิมพระเกียรติ 80 พรรษา เป็นโครงการของกองทัพเรือไทย ที่ต่อยอดมาจากโครงการก่อสร้างเรือตรวจการณ์ใกล้ฝั่งชุด เรือ ต.91 - ต.99 ซึ่งเป็นโครงการในพระราชดำริของพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร โดยมีจุดเริ่มต้นจากพระราชกระแสรับสั่งแก่ผู้บังคับหมู่เรือรักษาการณ์วังไกลกังวล และผู้เข้าเฝ้า ฯ ณ วังไกลกังวล เกี่ยวกับการใช้เรือของกองทัพเรือ ในวันที่ 15 เมษายน พ.ศ. 2545 ความว่า “เรือรบขนาดใหญ่มีราคาแพงและมีค่าใช้จ่ายในการปฏิบัติงานสูง กองทัพเรือจึงควรใช้เรือที่มีขนาดเหมาะสม และสร้างได้เอง ซึ่งเมื่อสร้างเรือตรวจการณ์ใกล้ฝั่งชุดเรือ ต.91 ได้แล้ว ควรขยายแบบเรือให้ใหญ่ขึ้นและสร้างเพิ่มเติม” กับทั้งได้มีพระราชดำรัสในโอกาสวันเฉลิมพระชนมพรรษา 5 ธันวาคม พ.ศ. 2546 เกี่ยวกับเศรษฐกิจพอเพียงโดยได้ทรงยกตัวอย่างจากการพึ่งพาตนเองในโครงการต่อเรือตรวจการณ์ใกล้ฝั่งชุดเรือ ต.91 ในอดีตของกองทัพเรือ
ในช่วงเวลานั้น กองทัพเรือได้มีแผนปลดประจำการเรือตรวจการณ์ใกล้ฝั่งชุดเรือ ต.11 ที่ได้รับความช่วยเหลือจากสหรัฐอเมริกา เนื่องจากใช้งานมานานประมาณ 40 ปีแล้ว กองทัพเรือจึงได้นำพระราชดำริฯ มาดำเนินการพัฒนาแบบเรือตรวจการณ์ใกล้ฝั่งชุดใหม่ ให้มีคุณสมบัติครบถ้วน และสอดคล้องกับแนวพระราชดำรัสดังกล่าว โดยขยายแบบเรือจากชุดเรือ ต.91 - ต.99 ให้ใหญ่ขึ้น
กองทัพเรือได้รับอนุมัติจากกระทรวงกลาโหม ให้ดำเนินโครงการจัดหาเรือตรวจการณ์ใกล้ฝั่งชุดใหม่เมื่อวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2546 เพื่อทดแทนเรือตรวจการณ์ใกล้ฝั่งชุดเรือ ต.11 และรัฐบาลโดยคณะรัฐมนตรีได้อนุมัติให้กองทัพเรือดำเนินโครงการสร้างเรือตรวจการณ์ใกล้ฝั่งพร้อมกัน 3 ลำ ในวงเงินรวมประมาณ 1,912 ล้านบาท ระยะเวลาดำเนินการรวม 3 ปี ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2548 - 2550 เพื่อน้อมเกล้าน้อมกระหม่อมถวายพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เนื่องในวโรกาสทรงเจริญพระชนมพรรษา 80 พรรษา ในปี พ.ศ. 2550
การจัดสร้างเรือ > การดำเนินการ

กองทัพเรือได้กราบบังคมทูลเชิญพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงประกอบพิธีวางกระดูกงูเรือตรวจการณ์ใกล้ฝั่งเฉลิมพระเกียรติ 80 พรรษา เมื่อวันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2548 ที่อู่ทหารเรือธนบุรี เพื่อความเป็นสิริมงคลแก่เรือ
ระบบอาวุธ > ปืนกลขนาด 30 มม. รุ่น DS-30M

อาวุธปืนหลักของเรือคือปืนกลขนาด 30 ม.ม. รุ่น DS-30M ของบริษัท MSI-DSL จำนวน 2 กระบอก ติดตั้งบริเวณหัวเรือและท้ายเรือ สามารถควบคุมการยิงได้จากเครื่องควบคุมการยิงของเรือ ตัวปืนมีความสามารถในการต่อต้านเรือผิวน้ำขนาดเล็กและอากาศยานได้ มีอัตรายิงที่ 650 นัดต่อนาที ระยะยิงหวังผลต่อเป้าหมายผิวน้ำที่ 10,900 หลา ต่อเป้าหมายอากาศยานที่ 3,000 หลา และมีคุณสมบัติในการลดการปล่อยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าและรังสีอินฟราเรด
ระบบอาวุธ > ระบบควบคุมการยิง Mirador

ระบบควบคุมการยิงซึ่งเป็นระบบที่ใช้ควบคุมปืน 30 ม.ม. นั้น ทางกองทัพเรือได้จัดหาระบบควบคุมการยิง Optronic รุ่น Mirador จากบริษัท Thales ประเทศเนเธอแลนด์ โดยระบบนี้จะประกอบไปด้วยระบบเซนเซอร์ ระบบกล้อง TV สองกล้อง ระบบสร้างภาพจากความร้อน ระบบกล้องในช่วงแสงต่ำ ระบบเลเซอร์วัดระยะและระบบอินฟราเรด ระบบสามารถตรวจจับและติดตามเป้าหมายได้ทั้งสามมิติ โดยในเวลากลางวันสามารถใช้กล้อง TV ในการติดตามและตรวจจับเป้าหมาย และใช้ระบบอินฟราเรดในเวลากลางคืน โดยเลเซอร์วัดระยะที่ปลอดภัยต่อสายตาจะทำการวัดระยะจากเรือไปสู่เป้าหมาย รวมถึงคำนวณขีปนวิถี (ballistic calculations) ทำให้ผู้บังคับการเรือสามารถสั่งยิงอาวุธปืนได้จากห้องบังคับการ
พิธีปล่อยเรือตรวจการณ์ใกล้ฝั่งเฉลิมพระเกียรติ 80 พรรษา

สำหรับเรือ ต. 991 ในวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2550 พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง และสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ได้เสด็จพระราชดำเนินจากพระตำหนักจิตรลดารโหฐาน พระราชวังดุสิต มายังอู่ทหารเรือธนบุรี กรมอู่ทหารเรือ เพื่อทรงประกอบพิธีปล่อยเรือตรวจการณ์ใกล้ฝั่งเฉลิมพระเกียรติ 80 พรรษา เมื่อวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2550 ส่วนเรือ ต. 992 และเรือ ต. 993 ซึ่งเป็นเรือชุดเดียวกันนั้น ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง เสด็จพระราชดำเนินแทนพระองค์ไปทรงประกอบพิธีปล่อยเรือทั้งสองลำ เมื่อวันที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2550 ที่อู่ต่อเรือบริษัท มาร์ซัน จำกัด ตำบลท้ายบ้าน อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ
แหล่งข้อมูลอื่น > ข้อมูลเรือ

เว็บไซต์หลักโครงการสร้างเรือตรวจการณ์ใกล้ฝั่ง (ต.991)
ข้อมูลของเรือ ต.991 จากอู่ทหารเรือธนบุรี
ต.๙๙๑ เรือรบตามพระราชดำริ...ของกองทัพเรือไทย
รูปโมเดลเรือ ต.991 จากนาวิกศาสตร์
เรือ ต.992 และ ต. 993
แหล่งข้อมูลอื่น > ธรรมเนียมชาวเรือ (พิธีปล่อยเรือ)

คู่มือนักเรียนจ่า บทที่ 6 ขนบธรรมเนียมประเพณีทหารเรือ (โรงเรียนชุมพลทหารเรือ)
แหล่งข้อมูลอื่น > ภาพและข่าวพิธีปล่อยเรือ

ภาพข่าวจากกรมพัฒนาการช่าง กรมอู่ทหารเรือ
ภาพข่าวจากเว็บไซต์ของกองทัพเรือ
รวมภาพพิธีปล่อยเรือตรวจการณ์ใกล้ฝั่งเฉลิมพระเกียรติ 80 พรรษา จากเว็บไซต์ สมาคมภริยาทหารเรือ
ภาพข่าวจากอู่ทหารเรือธนบุรี กรมอู่ทหารเรือ
| ด ค กพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 80 พรรษา |
| --- | --- |
ตราสัญลักษณ์ • กิจกรรมเฉลิมพระเกียรติ • เรือเฉลิมพระเกียรติ • พ่อแห่งแผ่นดิน • รูปที่มีทุกบ้าน
| ด ค กเรือตรวจการณ์ใกล้ฝั่งและชายฝั่งชุดเรือ ต>  |
| --- | --- |
 เรือตรวจการณ์ใกล้ฝั่ง: ชุดเรือ ต.81 ชั้นเคคา  ชุดเรือ ต.91  ชุดเรือ ต.991  ชุดเรือ ต.994  ชุดเรือ ต.997  ชุดเรือ ต.111  ชุดเรือ ต.114 
 เรือตรวจการณ์ชายฝั่ง: ชุดเรือ ต.227  ชุดเรือ ต.228  ชุดเรือ ต.232  ชุดเรือ ต.261  ชุดเรือ ต.266  ชุดเรือ ต.270 
 ก่อนหน้า: เรือตรวจการณ์ปืนชั้นพีจีเอ็ม-39  ถัดไป: ไม่มี 
 เรือรบในกองทัพเรือไทย
โรงเรียนเฉลิมขวัญสตรี

| โรงเรียนเฉลิมขวัญสตรี> ที่ตั้ง |
| --- | --- |

ที่อยู่ เลขที่ 28 ถนนพุทธบูชา ตำบลในเมือง อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก 65000 ประเทศไทย
ข้อมูล
ชื่ออื่น: ฉ.ส. (CHS)
คติพจน์: บาลี: นตฺถิ ปญฺญา สมา อาภา (แสงสว่างเสมอด้วยปัญญาไม่มี)
ก่อตั้ง: 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2466 (101 ปี 52 วัน)
ผู้อำนวยการ: ดร.ปิยะชัย ภู่จันทร์ดิฐกุล
สี:    กรมท่า-ขาว
เพลง: มาร์ชเฉลิมขวัญสตรี 
สังกัด: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 39 สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ
ต้นไม้: พญาสัตตบรรณ
เว็บไซต์: www.chs.ac.th
โรงเรียนเฉลิมขวัญสตรี (อังกฤษ: Chalermkwansatree School; อักษรย่อ: ฉ.ส. – CHS) เป็นโรงเรียนสตรีประจำจังหวัดพิษณุโลกในสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน เดิมมีชื่อว่า โรงเรียนสตรีประจำมณฑลพิษณุโลก โดยปัจจุบันระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นเปิดทำการเรียนการสอนเฉพาะนักเรียนหญิง ส่วนในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายมีการเปิดสอนแบบสหศึกษา
โรงเรียนเฉลิมขวัญสตรีประกาศจัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2466 ในฐานะโรงเรียนสตรีประจำมณฑลพิษณุโลก เปิดทำการเรียนการสอนตั้งแต่ระดับชั้นอนุบาลจนถึงแผนกฝึกหัดครู ต่อมาใน พ.ศ. 2486 แผนกฝึกหัดครูได้แยกออกไปเป็นอีกโรงเรียนหนึ่งในสังกัดกรมวิสามัญศึกษา ส่วนระดับชั้นอนุบาลและประถมศึกษาย้ายไปสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการประถมศึกษาแห่งชาติ เมื่อแรกเริ่มก่อตั้ง โรงเรียนมีพื้นที่ทั้งหมด 18 ไร่ 2 งาน 63 ตารางวา ต่อมาใน พ.ศ. 2515 โรงเรียนเฉลิมขวัญสตรีได้รับที่ดินราชพัสดุเรือนจำพิษณุโลก ทำให้โรงเรียนขยายพื้นที่เพิ่มเติมอีก 10 ไร่ 2 งาน 82 ตารางวา
ปัจจุบันโรงเรียนเฉลิมขวัญสตรีอยู่ในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 39 กระทรวงศึกษาธิการ เปิดทำการสอนช่วงชั้นที่ 3 - 4 (ม.1 - 6) จำนวน 81 ห้องเรียน
ประวัติโรงเรียน

โรงเรียนสตรีประจำมณฑลพิษณุโลก อันเป็นชื่อเดิมของโรงเรียนฯ ซึ่งก่อตั้งเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2466 โดยเป็นโรงเรียนสำหรับสตรีล้วน  ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น "โรงเรียนเฉลิมขวัญสตรี" โดยแรกเริ่มเปิดสอนตั้งแต่ระดับชั้นอนุบาล ประถมศึกษา มัธยมศึกษา จนถึงระดับครูฝึกหัด แต่ปัจจุบันรับนักเรียนชายเข้าศึกษาในระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย  และเหลือเพียงระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น และตอนปลายเท่านั้น
โดยแบ่งเป็นชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นแต่ละระดับชั้นมีทั้งหมด 13 ห้อง และ ชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายแต่ละระดับชั้นอีก 14 ห้อง
แผนการเรียน > มัธยมศึกษาตอนปลาย

ห้องเรียนพิเศษ วิทยาศาสตร์และคณิตศาสตร์ (SMTE)
ห้องเรียนพิเศษ IEP วิทย์-คณิต
ห้องเรียนพิเศษ IEP ศิลป์-ภาษา (จีน, ญี่ปุ่น, ฝรั่งเศส)
ห้องเรียน วิทย์-คณิต
ห้องเรียน ศิลป์-คณิต
ห้องเรียน ศิลป์-ภาษา (จีน, ญี่ปุ่น, ฝรั่งเศส)
ห้องเรียน ศิลป์-ภาษาอังกฤษ
ห้องเรียน ศิลป์-ทั่วไป (คหกรรม, บัญชี, คอมพิวเตอร์)
สถานที่ตั้ง

เลขที่ 28 ถนนพุทธบูชา ตำบลในเมือง อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก 65000 ด้านหน้าของโรงเรียนหันไปทางแม่น้ำน่าน และตั้งอยู่ไม่ไกลจากวัดพระศรีรัตนมหาธาตุวรมหาวิหารมากนัก
เกียรติประวัติ

โรงเรียนเฉลิมขวัญสตรีได้รับรางวัลทั้งในระดับประเทศ ระดับภาค และระดับท้องถิ่นมากมาย รางวัลสำคัญที่ได้รับได้แก่
รางวัลพระราชทานโรงเรียนดีเด่น ระดับมัธยมศึกษาเป็นจำนวน 7 ครั้ง (นับถึงปีการศึกษา 2549) คือ ปี พ.ศ. 2522 ปี พ.ศ. 2523 ปี พ.ศ. 2525 ปี พ.ศ. 2537 ปี พ.ศ. 2544 และล่าสุดปี พ.ศ. 2549
รางวัลห้องสมุดโรงเรียนดีเด่น ของกรมสามัญศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ ปี พ.ศ. 2519 ปี พ.ศ. 2528 ปี พ.ศ. 2534 ปี พ.ศ. 2538 ปี พ.ศ. 2542
รางวัลห้องสมุดโรงเรียนยอดเยี่ยม ของสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ ปี พ.ศ. 2549
รางวัลห้องสมุดโรงเรียนดีเด่น ของสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 39 ปี พ.ศ. 2554
รางวัลชนะเลิศถ้วยพระราชทานในการประกวดวงโยธวาฑิตนักเรียน นิสิต นักศึกษา ประเภท ค ประจำปีการศึกษา 2540
รางวัลชนะเลิศระดับประเทศ โครงการรณรงค์ป้องกันเอดส์และสารเสพติด ปี พ.ศ. 2539
นอกจากนี้ยังได้รับรางวัลต่าง ๆ มากมายจากการส่งนักเรียนเข้าร่วมแข่งขันทางด้านวิชาการ วิทยาศาสตร์ การกีฬา และ กิจกรรมเพื่อพัฒนาสังคมอื่น ๆ
สถานที่น่าสนใจ

หอพระพุทธฯ หอที่ประดิษฐานพระพุทธรูปประจำโรงเรียน เป็นที่สักการบูชาของครู บุคลากร และนักเรียนโดยทั่วไป
ห้องสมุด ซึ่งรวบรวมสิ่งพิมพ์และโสตทัศนวัสดุ ได้แก่ หนังสือ วารสาร หนังสือพิมพ์ กฤตภาค จุลสาร ซีดี อินเทอร์เน็ต ฯลฯ เพื่อเปิดโอกาสให้นักเรียนได้เรียนรู้ได้  ด้วยตนเอง และพัฒนาตนเองอย่างถึงที่สุด
สวนขวัญวรรณคดี สวนขนาดปานกลางที่รวบรวมพรรณไม้ในวรรณคดีไทยที่หาดูยากในปัจจุบัน เป็นแหล่งส่งเสริมความรู้ในด้านเกษตรกรรม และวรรณคดีไทย
สวนหินธรรมชาติ สวนหย่อมที่นำหินแร่ต่าง ๆ มาตกแต่งเพื่อให้ความรู้เรื่องหินตามธรรมชาติแก่นักเรียน เป็นแหล่งค้นคว้าและเสริมความรู้ในด้านวิทยาศาสตร์
เจเน็ต เกย์เนอร์

| เจเน็ต เกย์เนอร์ |
| --- | --- |
ในภาพยนตร์เรื่อง Servant's Entrance (1934)
สารนิเทศภูมิหลัง
เกิด: 6 ตุลาคม ค.ศ. 1906(1906-10-06) Laura Augusta Gainor
เสียชีวิต: กันยายน 14, 1984(1984-09-14) (77 ปี) ปาล์มสปริงส์ รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา
คู่สมรส: Jesse Lydell Peck (1929-1933)   Adrian (1939-1959)  Paul Gregory (1964-1984)
อาชีพ: นักแสดง
ปีที่แสดง: 1924–1981
เจเน็ต เกย์เนอร์ (อังกฤษ: Janet Gaynor) (6 ตุลาคม ค.ศ. 1906 - 14 กันยายน ค.ศ. 1984) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน
เป็นหนึ่งในนักแสดงหญิงในยุคหนังเงียบที่ประสบความสำเร็จที่สุด ในปี 1928 เกย์เนอร์เป็นนักแสดงคนแรกที่ได้รับรางวัลออสการ์สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม จากการแสดงในภาพยนตร์ 3 เรื่องคือ Seventh Heaven (1927), Sunrise: A Song of Two Humans (1927) และ Street Angel (1928) นี่เหตุเพียงครั้งเดียวที่นักแสดงหญิงได้รับรางวัลจากหลายบทบาท กฎนี้ต่อมาเปลี่ยนในอีก 3 ปีต่อมาโดย AMPAS ต่อมาเธอก็ยังมีผลงานการแสดงภาพยนตร์เสียง และประสบความสำเร็จในฉบับดั้งเดิมของภาพยนตร์เรื่อง A Star Is Born (1937)
เธอมีผลงานเป็นระยะ ๆ ในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1930 เธอถูกรถยนต์ชนอย่างแรงในปี ค.ศ. 1982 เป็นผลทำให้เธอเสียชีวิตในอีก 2 ปีต่อมา
แหล่งข้อมูลอื่น

เจเน็ต เกย์เนอร์ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
เจเน็ต เกย์เนอร์ ที่อินเทอร์เน็ตบรอดเวย์ดาตาเบส
เจเน็ต เกย์เนอร์ ที่ออลมูวี
| ด ค กรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม |
| --- | --- |
1928–1940:  เจเน็ต เกย์เนอร์ (1928)  แมรี พิกฟอร์ด (1929)  นอร์มา เชียเรอร์ (1930)  มารี เดรสส์เลอร์ (1931)  เฮเลน เฮส์ (1932)  แคทารีน เฮปเบิร์น (1933)  โกลแด็ต กอลแบร์ (1934)  เบตตี เดวิส (1935)  ลูอีเซอ ไรเนอร์ (1936)  ลูอีเซอ ไรเนอร์ (1937)  เบตตี เดวิส (1938)  วิเวียน ลีห์ (1939)  จิงเจอร์ รอเจอส์ (1940) 
1941–1960:  โจน ฟอนเทน (1941)  เกรียร์ การ์สัน (1942)  เจนนิเฟอร์ โจนส์ (1943)  อิงกริด เบิร์กแมน (1944)  โจน ครอว์ฟอร์ด (1945)  โอลิเวีย เดอ แฮวีลันด์ (1946)  โลเรตตา ยัง (1947)  เจน ไวแมน (1948)  โอลิเวีย เดอ แฮวีลันด์ (1949)  จูดี ฮอลิเดย์ (1950)  วิเวียน ลีห์ (1951)  เชอร์ลีย์ บูท (1952)  ออดรีย์ เฮปเบิร์น (1953)  เกรซ เคลลี (1954)  อันนา มัญญานี (1955)  อิงกริด เบิร์กแมน (1956)  โจแอนน์ วูดเวิร์ด (1957)  ซูเซิน เฮย์เวิร์ด (1958)  ซีมอน ซีญอแร (1959)  เอลิซาเบธ เทย์เลอร์ (1960) 
1961–1980:  โซเฟีย ลอเรน (1961)  แอนน์ แบนครอฟต์ (1962)  แพตทริเซีย นีล (1963)  จูลี แอนดรูส์ (1964)  จูลี คริสตี (1965)  เอลิซาเบธ เทย์เลอร์ (1966)  แคทารีน เฮปเบิร์น (1967)  แคทารีน เฮปเบิร์น/บาร์บรา สไตรแซนด์ (1968)  แมกกี สมิธ (1969)  เกลนดา แจ็กสัน (1970)  เจน ฟอนดา (1971)  ไลซา มินเนลลิ (1972)  เกลนดา แจ็กสัน (1973)  เอลเลน เบอร์สติน (1974)  หลุยส์ เฟลตเชอร์ (1975)  เฟย์ ดันนาเวย์ (1976)  ไดแอน คีตัน (1977)  เจน ฟอนดา (1978)  แซลลี ฟิลด์ (1979)  ซิสซี สเปเซก (1980) 
1981–2000:  แคทารีน เฮปเบิร์น (1981)  เมริล สตรีป (1982)  เชอร์ลีย์ แม็กเลน (1983)  แซลลี ฟิลด์ (1984)  เจอรัลดีน เพจ (1985)  มาร์ลี แมตลิน (1986)  แชร์ (1987)  โจดี ฟอสเตอร์ (1988)  เจสซิกา แทนดี้ (1989)  เคที เบตส์ (1990)  โจดี ฟอสเตอร์ (1991)  เอ็มมา ทอมสัน (1992)  ฮอลลี ฮันเตอร์ (1993)  เจสซิกา แลงจ์ (1994)  ซูเซิน ซาแรนดอน (1995)  ฟรานเซส แม็คดอร์มานด์ (1996)  เฮเลน ฮันต์ (1997)  กวินเน็ธ พัลโทรว์ (1998)  ฮิลารี สแวงก์ (1999)  จูเลีย โรเบิตส์ (2000) 
2001–ปัจจุบัน:  แฮลลี เบร์รี (2001)  นิโคล คิดแมน (2002)  ชาร์ลิส โตรน (2003)  ฮิลารี สแวงก์ (2004)  รีส วิเธอร์สปูน (2005)  เฮเลน เมียร์เรน (2006)  มารียง กอตียาร์ (2007)  เคต วินสเล็ต (2008)  ซานดรา บุลล็อก (2009)  นาตาลี พอร์ตแมน (2010)  เมริล สตรีป (2011)  เจนนิเฟอร์ ลอว์เรนซ์ (2012)  เคต แบลนเชตต์ (2013)  จูลีแอนน์ มัวร์ (2014)  บรี ลาร์สัน (2015)  เอมมา สโตน (2016)  ฟรานเซส แม็คดอร์มานด์ (2017)  โอลิเวีย โคลแมน (2018)  เรเน เซลเวเกอร์ (2019)  ฟรานเซส แม็คดอร์มานด์ (2020)  เจสซิกา แชสเตน (2021)  มิเชล โหย่ว (2022)  เอมมา สโตน (2023) 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  ชิลี  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย  ออสเตรเลีย  เกาหลี  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์ 
วิชาการ:  CiNii 
ศิลปิน:  มิวสิกเบรนซ์ 
ประชาชน:  Deutsche Biographie  Trove 
อื่น ๆ:  SNAC  IdRef
ดาวเนปจูน

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ เนปจูน (แก้ความกำกวม)
ดาวเนปจูน (อังกฤษ: Neptune) มีชื่อไทยว่า ดาวเกตุ เป็นดาวเคราะห์ในระบบสุริยะลำดับสุดท้ายมีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางใหญ่เป็นอันดับที่ 4 รองจากดาวพฤหัสบดี ดาวเสาร์ ดาวยูเรนัส และมีมวลเป็นลำดับที่ 3 รองจากดาวพฤหัสบดีและดาวเสาร์ คำว่า "เนปจูน" นั้นตั้งชื่อตามเทพเจ้าแห่งท้องทะเลของโรมันเหนือ (กรีก : โปเซดอน) มีสัญลักษณ์เป็น (♆).
ดาวเนปจูนมีสีน้ำเงิน เนื่องจากองค์ประกอบหลักของบรรยากาศผิวนอกเป็น ไฮโดรเจน ฮีเลียม และมีเทน บรรยากาศของดาวเนปจูน มีกระแสลมที่รุนแรง (2500 กม/ชม.) อุณหภูมิพื้นผิวอยู่ที่ประมาณ -220℃ (-364 °F) ซึ่งหนาวเย็นมาก เนื่องจาก ดาวเนปจูนอยู่ไกลดวงอาทิตย์มาก แต่แกนกลางภายในของดาวเนปจูน ประกอบด้วยหินและก๊าซร้อน อุณหภูมิประมาณ 7,000℃ (12,632 °F) ซึ่งร้อนกว่าพื้นผิวของดวงอาทิตย์
ยานวอยเอเจอร์ 2 เป็นยานอวกาศจากโลกเพียงลำเดียวเท่านั้น ที่เคยเดินทางไปถึงดาวเนปจูนเมื่อ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2532 (ค.ศ. 1989) ภาพของดาวเนปจูนซึ่งได้ถ่ายลักษณะของดาวมาแสดงให้เราเห็นจุดดำใหญ่ (คล้ายจุดแดงใหญ่ ของดาวพฤหัสบดี) อยู่ค่อนมาทางซีกใต้ของดาว มีวงแหวนบางๆสีเข้มอยู่โดยรอบ (วงแหวนของดาวเนปจูน ค้นพบก่อนหน้านั้น โดย เอ็ดเวิร์ด กิแนน (Edward Guinan)
ดาวเนปจูนมีดวงจันทร์บริวาร 8 ถึง 14 ดวง และดวงใหญ่มากที่สุดมีชื่อว่า ไทรทัน ส่วนดวงเล็กมากที่สุดมีชื่อว่า   S/2004 N 1
ภาพจาก ยานวอยเอเจอร์ 2 แสดง ดาวเนปจูนและดวงจันทร์บริวาร ชื่อ ไทรทัน
ประวัติการค้นพบ

ในปี พ.ศ. 2389 เออร์เบียง เลอ เวอร์ริเยร์ (Urbain Le Verrier) คำนวณว่า ต้องมีดาวเคราะห์ดวงหนึ่งรบกวนการโคจรของดาวยูเรนัส จนเมื่อวันที่ 23 กันยายน พ.ศ. 2389 โจฮันน์ จี. กาลเล (Johann G. Galle) นักดาราศาสตร์ชาวเยอรมันใต้แห่งหอดูดาวเบอร์ลิน ได้ค้นพบดาวเนปจูน ในตำแหน่งใกล้เคียงกับผลการคำนวณดังกล่าว
แหล่งข้อมูลอื่น

NASA's Neptune fact sheet
"Neptune." เก็บถาวร 2013-07-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Smith, Bradford A. World Book Online Reference Center. 2004. World Book, Inc. (NASA.gov)
Neptune from Bill Arnett's nineplanets.org
Neptune Astronomy Cast episode #63, includes full transcript.
Neptune Profile เก็บถาวร 2006-12-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at NASA's Solar System Exploration site
Planets – Neptune A children's guide to Neptune.
| ด ค กดาวเนปจูน |
| --- | --- | --- |
| ลักษณะทางกายภาพ |  วงแหวน  ดาวบริวาร  |  |
| ดาวบริวารขนาดใหญ่ |  เนแอด  ทาแลสซา  ดิสพีนา  แกลาเทีย  ลาริสซา  S/2004 N 1  โพรเทียส  ไทรทัน  นีรีด  แฮลิมีดี  เซโอ  เลโอเมเดีย  แซมาที  นีโซ  |  |
| การสำรวจ |  วอยเอจเจอร์ 2  Mariner Mark II  วงโคจรดาวเนปจูน  |  |
| ผู้ค้นพบ |  John Couch Adams  Johann Gottfried Galle  Heinrich Louis d'Arrest  William Lassell  Urbain Le Verrier  |  |
| โทรจัน |  2001 QR322  2004 KV18  2004 UP10  2005 TN53  2005 TO74  2006 RJ103  2007 VL305  2008 LC18  |  |
| อื่น ๆ |  Neptune-crossing minor planets  Neptune (mythology)  Neptune in fiction  |  |
  หมวดหมู่   สถานีย่อย   หมวดหมู่คอมมอนส์ 
อูร์แบ็ง เลอ แวรีเย
ดาวเคราะห์

ดาวเคราะห์ (กรีก: πλανήτης; อังกฤษ: planet หรือ "ผู้พเนจร") คือวัตถุขนาดใหญ่ที่โคจรรอบดาวฤกษ์ ก่อนคริสต์ทศวรรษ 1990 มีดาวเคราะห์ที่เรารู้จักเพียง 8 ดวง (ทั้งหมดอยู่ในระบบสุริยะ) ปัจจุบันเรารู้จักดาวเคราะห์ใหม่อีกมากกว่า 100 ดวง ซึ่งเป็นดาวเคราะห์นอกระบบ คือ โคจรรอบดาวฤกษ์ดวงอื่นที่ไม่ใช่ดวงอาทิตย์ ในปี พ.ศ. 2549 สหพันธ์ดาราศาสตร์สากล (IAU) มีมติรับคำนิยามทางวิทยาศาสตร์ของดาวเคราะห์ว่า วัตถุฟากฟ้าที่โคจรรอบดาวฤกษ์จะเป็นดาวเคราะห์ได้ ต่อเมื่อ
มีมวลมากพอที่จะรักษาทรงกลมไว้ได้ด้วยแรงโน้มถ่วงของตนเอง
ต้องไม่มีมวลมากจนถึงขนาดก่อให้เกิดปฏิกิริยานิวเคลีย์ฟิวชั่น หรือปฏิกิริยาการหลอมนิวเคลียส
ต้องไม่มีดาวเคราะห์อื่นร่วมใช้วงโคจร ซึ่งรวมไปถึงว่าต้องไม่มีดาวเคราะห์แรกเกิด (planetesimal) อื่นกำลังก่อตัวอยู่ในวงโคจร
ดาวเคราะห์เป็นวัตถุฟากฟ้าที่ศึกษากันมาแต่โบราณ ทั้งในทางวิทยาศาสตร์ และโหราศาสตร์ นักดาราศาสตร์กรีกชื่อ ปโตเลมี เชื่อว่า ดาวเคราะห์ทั้งหลายล้วนโคจรรอบโลกในการเคลื่อนที่แบบรอบอภิวัฏ (Epicycle)
ทฤษฎีที่เป็นที่ยอมรับกันมากที่สุดในปัจจุบันกล่าวว่าดาวเคราะห์ก่อตัวขึ้นจากการยุบตัวลงของกลุ่มฝุ่นและแก๊ส พร้อมๆ กับการก่อกำเนิดดวงอาทิตย์ที่ใจกลาง ดาวเคราะห์ไม่มีแสงสว่างในตัวเอง สามารถมองเห็นได้เนื่องจากพื้นผิวสะท้อนแสงจากดวงอาทิตย์ ดาวเคราะห์ส่วนใหญ่ในระบบสุริยะมีดาวบริวารโคจรรอบ ยกเว้นดาวพุธและดาวศุกร์ และสามารถพบระบบวงแหวนได้ในดาวเคราะห์ขนาดใหญ่อย่างดาวพฤหัสบดี ดาวเสาร์ ดาวยูเรนัส และดาวเนปจูน มีเพียงดาวเสาร์เท่านั้นที่สามารถมองเห็นวงแหวนได้ชัดเจนด้วยกล้องส่องทางไกล
นิยามของดาวเคราะห์

เมื่อวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2549 ที่ประชุมสหพันธ์ดาราศาสตร์สากล ที่กรุงปราก สาธารณรัฐเช็ก ซึ่งประกอบด้วยนักดาราศาสตร์กว่า 2,500 คนจาก 75 ประเทศทั่วโลก ได้มีมติกำหนดนิยามใหม่ของดาวเคราะห์ ดังนี้
เป็นดาวที่โคจรรอบดาวฤกษ์ (ซึ่งในที่นี้หมายถึงดวงอาทิตย์) แต่ไม่ใช่ดาวฤกษ์ และไม่ใช่ดาวบริวาร
มีมวลมากพอที่จะมีแรงโน้มถ่วงดึงดูดตัวเองให้อยู่ในสภาวะสมดุลอุทกสถิต หรือรูปร่างใกล้เคียงกับทรงกลม
มีวงโคจรที่ชัดเจนและสอดคล้องกับดาวเคราะห์ข้างเคียง
มีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางอย่างน้อย 500 ไมล์ (804.63 กิโลเมตร)
นิยามใหม่นี้ส่งผลให้ ดาวพลูโต (♇) และดาวอีรีส ซึ่งเคยนับเป็นดาวเคราะห์ดวงที่ 9 และ 10 ถูกปลดออกจากการเป็นดาวเคราะห์ในระบบสุริยะ คงเหลือดาวเคราะห์เพียง 8 ดวง เนื่องจากดาวพลูโตไม่สามารถควบคุมแรงดึงดูด และวงโคจรของสิ่งต่างๆ ที่อยู่นอกระบบสุริยะ ทั้งยังมีวงโคจรที่ไม่สอดคล้องกับดาวเคราะห์ข้างเคียง และให้ถือว่าดาวพลูโตเป็น ดาวเคราะห์แคระ ซึ่งมีลักษณะคล้ายกับวัตถุขนาดเล็กในระบบสุริยะ
แต่หากเป็นตามโหราศาสตร์นั้นดวงจันทร์เป็นส่วนหนึ่งของดาวนพเคราะห์ แต่เป็นดาวบริวารของโลก จึงไม่สามารถที่จะนับเป็นดาวเคราะห์ได้
รายชื่อดาวเคราะห์ในระบบสุริยะ

(เรียงตามระยะห่างเฉลี่ยจากดวงอาทิตย์)[ต้องการอ้างอิง]
ดาวพุธ ()
ดาวศุกร์ ()
โลก ()
ดาวอังคาร ()
ดาวพฤหัสบดี ()
ดาวเสาร์ ()
ดาวยูเรนัส ()
ดาวเนปจูน ()
ดูเพิ่ม

ดาวเคราะห์นอกระบบ
ดาวเคราะห์แคระ
รูปดาวเคราะห์และดาวเคราะห์แคระในระบบสุริยะ ขนาดดาวตามอัตราส่วนจริง (แนวขวาง) แต่ระยะทางไม่ถูกอัตราส่วน
โรงเรียนเบญจมราชรังสฤษฎิ์

| โรงเรียนเบญจมราชรังสฤษฎิ์ |
| --- | --- |
Benchamaracharungsarit School

โรงเรียนเบญจมราชรังสฤษฎิ์ในปี พ.ศ. 2556

เลขที่ 222 ถนนชุมพล ตำบลหน้าเมือง อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา 24000
ข้อมูล
ชื่ออื่น: บ.ฉ. / BRR
ประเภท: โรงเรียนรัฐบาล โรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่พิเศษ
คติพจน์: สุขา สงฺฆสฺส สามคฺคี ความพร้อมเพรียงแห่งหมู่คณะนำมาซึ่งความสุข
สถาปนา: 20 มิถุนายน พ.ศ. 2435 (132 ปี)
ผู้ก่อตั้ง: พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
ผู้อำนวยการโรงเรียน: นายชัชชัย พุทธสุวรรณ์
ระดับชั้น: มัธยมศึกษาปีที่ 1 - 6
ภาษาที่ใช้เป็นสื่อการสอน: ภาษาไทย อังกฤษ IEP, แผนอังกฤษ - จีน ภาษาจีน แผนอังกฤษ - จีน
วิทยาเขต: เบญจมราชรังสฤษฎิ์ ศูนย์บางเตย
ขนาดวิทยาเขต: 34 ไร่ 82 ตารางวา
สี:    น้ำเงิน-เหลือง
เพลง: มาร์ชเบญจมราชรังสฤษฎิ์
สังกัด: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาฉะเชิงเทรา สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ (เดิม : สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 6)
ศิษย์เก่า: สมาคมศิษย์เก่าเบญจมราชรังสฤษฎิ์ ฉะเชิงเทรา
ดอกไม้: ดอกแก้วเจ้าจอม
เว็บไซต์: www.brr.ac.th
โรงเรียนเบญจมราชรังสฤษฎิ์ (อังกฤษ: Benchamaracharungsarit School) (อักษรย่อ : บ.ฉ. / BRR) เป็นโรงเรียนรัฐบาลสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ ตั้งอยู่เลขที่ 222 ถนนชุมพล ตำบลหน้าเมือง อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา โรงเรียนเบญจมราชรังสฤษฎิ์เป็นโรงเรียนสหศึกษาระดับมัธยมศึกษา ซึ่งได้ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2435 
เป็นโรงเรียนระดับมัธยมศึกษาขนาดใหญ่พิเศษ
เดิมโรงเรียนนี้เคยเป็นโรงเรียนประจำมณฑลปราจีนบุรี และใช้ชื่อว่า โรงเรียนเบญจมราชูทิศ
ประวัติโรงเรียน

โรงเรียนเบญจมราชรังสฤษฎิ์ จังหวัดฉะเชิงเทรา เริ่มก่อตั้งครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2435 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
ประวัติโรงเรียน > เส้นเวลาโดยสรุป

ก่อตั้ง โรงเรียนสายชล ณ รังสี เมื่อวันที่ 20 มิถุนายน พุทธศักราช 2435
เปลี่ยนชื่อเป็น โรงเรียนอณัตยาคม เมื่อปีพุทธศักราช 2446
เปลี่ยนชื่อเป็น โรงเรียนปิตุลาธิราชรังสฤษฎิ์ เมื่อปีพุทธศักราช 2450
เปลี่ยนชื่อเป็น โรงเรียนเบญจมราชูทิศ เมื่อวันที่ 30 ธันวาคม พุทธศักราช 2456
แยกนักเรียนหญิง แล้วตั้งโรงเรียนใหม่โดยใช้ชื่อว่า โรงเรียนดัดดรุณี เมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ พุทธศักราช 2458 จนถึงปัจจุบัน
แยกนักเรียนบางส่วน แล้วตั้งโรงเรียนใหม่โดยใช้ชื่อว่า โรงเรียนฉะเชิงเทรารังสฤษฎิ์ เมื่อปีพุทธศักราช 2463
ยุบ โรงเรียนฉะเชิงเทรารังสฤษฎิ์ และเปลี่ยนชื่อเป็น โรงเรียนเบญจมฉะเชิงเทรา เมื่อปีพุทธศักราช 2478
เปลี่ยนชื่อเป็น โรงเรียนประจำจังหวัดฉะเชิงเทรา “เบญจมราชรังสฤษฎิ์” เมื่อวันที่ 22 มิถุนายน พุทธศักราช 2482 ต่อมาได้มีประกาศกระทรวงศึกษาธิการ เรื่อง การเปลี่ยนชื่อโรงเรียนรัฐบาลเพื่อความเหมาะสม ลงวันที่ 1 มิถุนายน พุทธศักราช 2494
เปลี่ยนชื่อเป็น โรงเรียนประจำจังหวัดฉะเชิงเทรา “เบญจมราชรังสฤษฎิ์” จังหวัดฉะเชิงเทรา ตามหนังสือของกระทรวงศึกษาธิการ ที่ 16542/2494 ลงวันที่ 20 มิถุนายน พุทธศักราช 2494 ในสมัยนายเลียง ไชยกาล เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ
เปลี่ยนชื่อเป็น โรงเรียนเบญจมราชรังสฤษฎิ์ เมื่อปีพุทธศักราช 2501 สืบมาจนปัจจุบันนี้