stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จิตรกรรมประวัติศาสตร์
ดูเพิ่ม

ลำดับคุณค่าของศิลปะ
ศิลปะคริสต์ศาสนา
ภาพชีวิตประจำวัน
ประวัติศาสตร์ของจิตรกรรม
| ด ค กจิตรกรรมในศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ทั่วไป:  ปรัชญาศิลปะ  จิตรกรรมแบ่งตามสมัย  จิตรกรรมแบ่งตามประเภท  จิตรกรรมแบ่งตามหัวเรื่อง  จิตรกรรมแบ่งตามคริสต์ทศวรรษ  งานสะสมของพิพิธภัณฑ์ต่าง ๆ 
ประเภท:  จิตรกรรมฝาผนัง  จิตรกรรมแผง  บานพับภาพ  จิตรกรรมสีน้ำมัน  จิตรกรรมภูมิทัศน์  ฉากแท่นบูชา  หนังสือวิจิตร  ภาพนิ่ง 
หัวเรื่อง:  คริสต์ศาสนา  พระคัมภีร์  นักบุญ  ประวัติศาสตร์  ตำนานเทพ  อุปมานิทัศน์  ชีวิตประจำวัน  ภาพเหมือน  ภาพเหมือนตนเอง  ภูมิทัศน์  ภาพเหมือนตนเอง  จิตรกรรมจากวรรณกรรม  ความตาย 
สมัย:  คริสเตียนเริ่มแรก  กอทิก  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  เนเธอร์แลนด์เริ่มแรก  ยุคทองของเนเธอร์แลนด์  บารอก  จริตนิยม  สถาบัน  ลัทธิคลาสสิกใหม่  แบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  สมัยใหม่ 
คริสต์ทศวรรษ:  1390  1400  1410  1420  1430  1440  1450  1460  1470  1480  1490  1500  1510  1520  1530  1540  1550  1560  1570  1580  1590  1600  1610  1620  1630  1640  1650  1660  1670  1680  1690  1700  1710  1720  1730  1740  1750  1760  1770  1780  1790  1800  1810  1820  1830  1840  1850  1860  1870  1880  1890  1900  1910  1920  1930  1940  1950  1960  1970  1980  1990  2000  2010  2020 
 จิตรกรที่มีบทความเกี่ยวกับภาพเขียน  จิตรกรที่มีรายชื่อศิลปะ  จิตรกรแบ่งตามสมัย  จิตรกรแบ่งตามคริสต์ศตวรรษ  จิตรกรแบ่งตามประเภท  จิตรกรแบ่งตามสัญชาติ งานประติมากรรม  งานศิลปกรรม 
“ความตายของนายพลวูลฟ” โดย เบนจามิน เวสต์
“คำสาบานของโฮราติอิ” โดย ฌาคส์-ลุยส์ ดาวิด (ค.ศ. 1784) สร้างนาฏกรรมในเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์
จิมมี แจมและเทร์รี ลูอิส

เจมส์ แซมูเอล "จิมมี แจม" แฮร์ริสที่ 3 (อังกฤษ: James Samuel "Jimmy Jam" Harris III) (เกิดเมื่อวันที่ 6 มิถุนายน ค.ศ. 1959 ที่เมืองมินนีแอโพลิส รัฐมินนิโซตา) และเทร์รี สตีเวน ลูอิส (อังกฤษ: Terry Steven Lewis) เกิดเมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน ค.ศ. 1956 ทีเมืองโอมาฮา รัฐเนแบรสกา) เป็นทีมนักประพันธ์เพลง โปรดิวเซอร์เพลงแนวป็อป อาร์แอนด์บี สัญชาติอเมริกัน มีผลงานที่ประสบความสำเร็จในคริสต์ทศวรรษ 1980 ให้กับหลายศิลปิน โดยเฉพาะอย่างยิ่งผลงานของเจเน็ต แจ็กสัน
จิมคลาสฮีโรส์

| จิม คลาส ฮีโรส์ |
| --- | --- |

ข้อมูลพื้นฐาน
แนวเพลง: อัลเทอร์เนทีฟฮิปฮอป
ช่วงปี: 1997–ปัจจุบัน

สมาชิก: Travie McCoy   Disashi Lumumba-Kasongo  Eric Roberts  Matt McGinley
จิม คลาส ฮีโรส์ (อังกฤษ: Gym Class Heroes) เป็นวงดนตรีอัลเทอร์เนทีฟฮิปฮอปจากเจเนวา นิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา ประกอบด้วยสมาชิก Travie McCoy ,Disashi Lumumba-Kasongo ,Eric Roberts และ Matt McGinley หลังจากออกผลงานชุด As Cruel as School Children ก็ประสบความสำเร็จกับเพลงดังอย่าง  "Cupid's Chokehold"  ขึ้นอันดับ 4 ในชาร์ทบิลบอร์ดฮ็อท 100 และอันดับ 3 ในชาร์ทซิงเกิลสหราชอาณาจักร ส่วนเพลง "Clothes Off!!" ขึ้นสูงสุดอันดับ 5 ในชาร์ทซิงเกิลสหราชอาณาจักร พวกเขายังได้รับรางวัลเอ็มทีวี วิดีโอ มิวสิก อวอร์ดส สาขาศิลปินหน้าใหม่ยอดเยี่ยม
อัลบั้มชุดต่อมา The Quilt ได้ทีมงานมาช่วยอย่าง  Patrick Stump (Fall Out Boy) , Busta Rhymes, Cool & Dre และ Hall & Oates มีซิงเกิลแรกคือ "Cookie Jar"  ฟีเจอริ่ง the-Dream  ที่ได้ Louis Gibzen โปรดิวซ์เซอร์จาก UK (DJ Ironik, Ja Rule) มาทำงานให้กับซิงเกิลนี้
ผลงาน

2001: ...For the Kids
2004: The Papercut EP
2004: The Papercut Chronicles
2006: As Cruel as School Children
2008: Patches From The Quilt - EP
2008: The Quilt
จิมมี แฟลลอน

| จิมมี่ แฟลลอน |
| --- | --- |
แฟลลอนเมื่อเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2013
สารนิเทศภูมิหลัง
เกิด:  (1974-09-19) กันยายน 19, 1974 (50 ปี) เจมส์ โทมัส แฟลลอน จูเนียร์ บรุกลิน รัฐนิวยอร์ก สหรัฐ
คู่สมรส: Nancy Juvonen (2007-ปัจจุบัน)
บุตร: 2
อาชีพ: นักแสดง ดาราตลก นักดนตรี พิธีกรรายการทอล์กโชว์
ปีที่แสดง: 1990–ปัจจุบัน
เจมส์ โทมัส "จิมมี่" แฟลลอน จูเนียร์ (อังกฤษ: James Thomas "Jimmy" Fallon, Jr.) เกิดเมื่อวันที่ 19 กันยายน ค.ศ. 1974 เป็นนักแสดงตลกแนวสแตนอัปคอเมดี พิธีกรรายการโทรทัศน์ และนักแสดงชาวอเมริกัน เขาเป็นพิธีกรในรายการ The Tonight Show Starring Jimmy Fallon รายการช่วงดึกในวันจันทร์ถึงศุกร์ทางช่องเอ็นบีซี ก่อนรายการนี้แฟลลอนเป็นที่รู้จักในการร่วมงานในรายการ Saturday Night Live ในปี 1998 ถึงปี 2004 และมีผลงานแสดงภาพยนตร์อีกหลายเรื่อง อาทิเช่น Taxi (2004) และ Fever Pitch (2005) หลังจากนั้นแฟลลอนก็กลับมาวงการโทรทัศน์ในฐานะพิธีกรรายการ  Late Night with Jimmy Fallon ในปี 2009 ซึ่งทำให้เขาเป็นที่รู้จักมากขึ้นจากรายการนี้ด้วยความสามารถด้านการแสดง การเล่นดนตรี และการให้แขกรับเชิญเล่นเกมร่วมกับเขาในรายการ ต่อมาในปี 2014 แฟลลอนก็ได้รับการเลือกจากช่องเอ็นบีซีให้มาทำหน้าที่พิธีกรรายการ The Tonight Show ต่อจากเจย์ เลโน ในวันที่ 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2014
จิมมี คาเปเซโน

จิมมี คาเปเชโน (อังกฤษ: Jimmy Capeceno) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ สถิติการชก 8 ครั้ง ชนะ 1 แพ้ 7
เกียรติประวัติ

เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
ชิงแชมป์ IBF แพนแปซิฟิกรุ่นจูเนียร์ฟลายเวท เมื่อ 30 เมษายน 2546 แพ้น็อค ฟ้าลั่น ศักดิ์กรีรินทร์ ยก 6 ที่ เชียงใหม่
จิงโจ้แดง

| จิงโจ้แดง ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: 1 ล้านปีมาแล้ว  1–0Ma  PreꞒ Ꞓ O S D C P T J K Pg N  ↓   |
| --- | --- |

จิงโจ้แดง

การต่อสู้กันของจิงโจ้แดง
สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Mammalia
ชั้นฐาน:: Marsupialia
อันดับ:: Diprotodontia
วงศ์:: Macropodidae
สกุล:: Macropus
สปีชีส์:: M.  rufus
ชื่อทวินาม
Macropus rufus (Desmarest, 1822)


แผนที่แสดงการกระจายพันธุ์
จิงโจ้แดงในสวนสัตว์ไทย




จิงโจ้แดง (อังกฤษ: red kangaroo; ชื่อวิทยาศาสตร์: Macropus rufus) เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในอันดับสัตว์มีกระเป๋าหน้าท้อง (Marsupialia) ชนิดหนึ่ง จำพวกจิงโจ้
ลักษณะ

จิงโจ้แดงนับเป็นสัตว์มีกระเป๋าหน้าท้องที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลกในปัจจุบันนี้ที่ยังคงดำรงเผ่าพันธุ์อยู่ ถือกำเนิดขึ้นมาในออสเตรเลียราว 1 ล้านปีมาแล้ว  ด้วยมีความสูงประมาณ 75-140 เซนติเมตร หางยาว 65-100 เซนติเมตร น้ำหนักเต็มที่ประมาณ  17-85 กิโลกรัม อายุขัยโดยเฉลี่ย 12-18 ปี
ตัวผู้มีขนาดใหญ่กว่าตัวเมียและมีขนสีน้ำตาลแดง ส่วนตัวเมียขนสีเทา ขาหน้าสั้นเล็ก ใช้ในการต่อสู้หรือเล่นหยอกล้อกันและใช้หยิบจับอาหารเข้าปาก ขาหลังเป็นรูปตัว Z มีกล้ามเนื้อแข็งแรง ใช้รับน้ำหนักตัวและช่วยในการกระโดด ซึ่งสามารถกระโดดได้ไกลถึง 2 เมตร แต่ไม่สามารถที่จะเดินถอยหลังได้ มีส่วนหางแข็งแรงมากเพราะต้องใช้ยันรับน้ำหนักตัวเวลาพักผ่อนกินอาหาร ประโยชน์ของหางอีกอย่าง คือ เอาไว้ยันพื้นเวลาต่อสู้กัน เพราะใช้ขาหลังเป็นอาวุธในการถีบกัน และขาหน้าใช้การป้องปัดและสาวใส่กัน โดยเฉพาะตัวผู้ที่โตเต็มวัยคล้ายกับการชกมวย
ที่ต้นขาหน้ามีเส้นเลือดอยู่เป็นจำนวนมาก ซึ่งจิงโจ้แดงจะเลียต้นขานี้ด้วยน้ำลาย เพื่อให้ตัวเย็น คลายความร้อนจากถิ่นที่อยู่ซึ่งเป็นทะเลทราย เพราะเลือดจากส่วนนี้จะสูบฉีดไปยังหัวใจ
แหล่งอาศัย

พบกระจายพันธุ์อยู่ทั่วประเทศออสเตรเลีย สถานที่อยู่อาศัยคือ ทุ่งหญ้าโล่งและทะเลทราย เพราะอาหารหลัก คือ หญ้า นอกจากนี้ยังกินใบไม้และไม้พุ่มขนาดเล็กบางชนิดได้ด้วย
จิงโจ้แดงอยู่รวมกันเป็นฝูง มีตัวผู้เป็นจ่าฝูง นอนพักผ่อนในเวลากลางวันและหากินในเวลากลางคืน ปัจจุบันคาดว่ามีจำนวนประชากรจิงโจ้แดงในธรรมชาติของออสเตรเลียประมาณ 10 ล้านตัว
การขยายพันธุ์

เข้าสู่วัยเจริญพันธุ์เมื่ออายุได้ 2 ปี  มีระยะเวลาตั้งท้องนาน 33 วัน ออกลูกครั้งละ 1 ตัว ลูกจิงโจ้ที่เพิ่งออกมาลำตัวยาว 2.5-4 เซนติเมตร น้ำหนัก 0.5-1 กรัม ไม่มีขน เมื่อคลอดออกมาจะคลานเข้าไปอยู่ในถุงหน้าท้องของแม่เพื่อดูดนมและหลบซ่อนศัตรู พออายุได้ 8 เดือน จึงออกมาหากินข้างนอก และกลับเข้าถุงหน้าท้องเป็นครั้งคราว ด้วยการเอาส่วนหัวเข้ามุดไปก่อน ปล่อยให้ส่วนหางและขาหลังโผล่อยู่ด้านนอก จากนั้น จึงจะม้วนตัวในถุงหน้าท้องเพื่อโผล่แต่หัวออกมาข้างนอก
แม้จะมีลูกได้ครั้งละ 1 ตัว แต่จิงโจ้แดงสามารถที่จะมีลูกได้มากกว่า 1 ตัว ในถุงหน้าท้อง โดยลูกจิงโจ้แต่ละตัวจะมีขนาดไม่เท่ากัน เพราะเกิดในช่วงเวลาที่ต่างกัน หรือแม้กระทั่งมีตัวอ่อนในตัวของแม่จิงโจ้ ขณะที่ลูกจิงโจ้แรกคลอดยังคงคลานไปดูดนมอยู่ก็มี จิงโจ้แดงจะมีเต้านมทั้งหมด 4 เต้า 2 เต้าแรกมีความยาวไว้สำหรับลูกจิงโจ้วัยอ่อนใช้ดูดกิน น้ำนมในส่วนนี้ มีคาร์โบไฮเดรตสูง ไขมันต่ำ ขณะที่อีก 2 เต้าจะมีขนาดสั้น ไว้สำหรับลูกจิงโจ้ที่โตแล้วดูดกิน มีคาร์โบไฮเดรตต่ำ ไขมันสูง ขณะที่แม่จิงโจ้มีลูกวัยอ่อน ตัวอ่อนที่ยังไม่คลอดออกมา จะหยุดพัฒนาการเพื่อรอให้ลูกจิงโจ้วัยอ่อนนั้นเติบโตขึ้นมา แล้วจึงมาแทนที่ จิงโจ้แดงจึงเป็นสัตว์ที่ผสมพันธุ์และแพร่ขยายพันธุ์ได้ตลอดเวลา ขณะที่ลูกจิงโจ้โตพอที่จะออกมาอยู่ข้างนอกได้แล้ว และในถุงหน้าท้องมีลูกจิงโจ้อีกตัวที่ยังอาศัยอยู่ แม่จิงโจ้จะไล่ให้ลูกตัวที่โตกว่าไม่ให้เข้ามา อาจจะให้แค่โผล่หัวเข้าไปดูดนม ซึ่งเวลานี้ลูกจิงโจ้ก็ถึงวัยจะที่กินหญ้าเองได้แล้ว
แหล่งข้อมูลอื่น

รูปถ่ายเพิ่มเติม (อังกฤษ)
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Macropus rufus ที่วิกิสปีชีส์
ลูกจิงโจ้แรกเกิดที่ยังไม่มีขน และต้องคลานไปยังเต้านมแม่เพื่อดูดนม เรียกกันว่า "โจอี้" (Joey)
จิตรกรรมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาแบบดัตช์และเฟลมิช

| --- | --- |
สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาแบบดัตช์และเฟลมิช

"พระเยซูแบกกางเขน"  (ค.ศ. 1498) โดยฮีเยโรนีมึส โบส: 
ประวัติศาสตร์ของจิตรกรรม ของเนเธอร์แลนด์และเฟลมิช
เนเธอร์แลนด์เริ่มแรก  (ค.ศ. 1400-1500): 
เรอแนซ็องส์แบบดัตช์และเฟลมิช  (ค.ศ. 1500-84): 
ยุคทองของเนเธอร์แลนด์  (ค.ศ. 1584-1702): 
บาโรกแบบเฟลมิช  (ค.ศ. 1585-1700): 
รายชื่อจิตรกรชาวดัตช์
รายชื่อจิตรกรชาวเฟลมิช
จิตรกรรมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาแบบดัตช์และเฟลมิช (อังกฤษ: Dutch and Flemish Renaissance painting) เป็นจิตรกรรมของคริสต์ศตวรรษที่ 16 เป็นศิลปะที่โต้ตอบศิลปะสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาแบบอิตาลีของกลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำ ศิลปินกลุ่มนี้ที่เริ่มจากจิตรกรจริตนิยมแอนต์เวิร์ป และฮีเยโรนีมึส โบส เมื่อต้นคริสต์ศตวรรษจนถึงปลายสมัยจิตรกรจริตนิยม เช่น ฟรันส์ โฟลริส (Frans Floris) และกาเริล ฟัน มันเดอร์ (Karel van Mander) ในตอนปลาย ซึ่งเป็นศิลปะที่วิวัฒนาการมาจากการเขียนแบบใหม่ในอิตาลีและงานเขียนแบบท้องถิ่นของจิตรกรสมัยเนเธอร์แลนด์เริ่มแรก แอนต์เวิร์ปกลายเป็นเมืองศูนย์กลางของศิลปะในบริเวณนั้น จิตรกรหลายคนทำงานให้กับราชสำนักในยุโรปรวมทั้งฮีเยโรนีมึส โบส ผู้ที่มีลักษณะการเขียนที่เป็นที่เลื่องลือ, ยัน มาบูซ (Jan Mabuse), มาร์เติน ฟัน เฮมสแกร์ก (Maarten van Heemskerck), ฟรันส์ โฟลริส (Frans Floris) ต่างก็มีบทบาทในการนำแบบการวาดของอิตาลีเข้ามาผสมกับลักษณะการเขียนของตนเอง
นอกจากนั้นจิตรกรดัตช์และเฟลมิชก็ยังมีบทบาทในการริเริ่มหัวข้อการวาดใหม่ เช่น จิตรกรรมภูมิทัศน์ จิตรกรรมชีวิตประจำวัน ตัวอย่างเช่นงานเขียนของโยอาคิม ปาตีนีร์ (Joachim Patinir) ที่มีบทบาทสำคัญในการวิวัฒนาการการเขียนจิตรกรรมภูมิทัศน์ ขณะเดียวกับที่ปีเตอร์ เบรอเคิล (ผู้พ่อ) และปีเตอร์ อาร์ตเซิน (Pieter Aertsen) ช่วยทำให้จิตรกรรมชีวิตประจำวันเป็นที่นิยมกันอย่างแพร่หลาย
วิวัฒนาการ

อิทธิพลของสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในอิตาลีเริ่มปรากฏในจิตรกรรมเนเธอร์แลนด์เริ่มแรก ราว ค.ศ. 1500 แต่ก็ยังลักษณะการเขียนเดิมอยู่เป็นอันมาก ลัทธิจริตนิยมแบบแอนต์เวิร์ปเป็นคำที่ใช้เรียกจิตรกรที่แสดงอิทธิพลของงานเขียนอิตาลี แต่โดยทั่วไปแล้วยังคงเขียนในลักษณะและหัวเรื่องของจิตรกรสำคัญ ๆ ก่อนหน้านั้นของเนเธอร์แลนด์เอง ฮีเยโรนีมึส โบส เป็นศิลปินที่ไม่เหมือนผู้ใด งานของเขามีลักษณะแปลก เต็มไปด้วยภาพจินตนาการที่นอกกรอบของเหตุผลและยากที่จะตีความหมาย แต่ที่น่าประหลาดใจคือมีลักษณะราวกับเป็นศิลปะสมัยใหม่ที่เขียนเกี่ยวกับโลกของความฝันที่มีความเกี่ยวพันกับศิลปะกอทิกมากกว่าที่จะเป็นลักษณะของศิลปะสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาแบบอิตาลี แต่ภาพพิมพ์จากเวนิสในช่วงเดียวกันก็มีลักษณะบางส่วนที่คล้ายกับงานของโบส จิตรกรยุคโรมันนิยม (Romanism) เป็นจิตรกรกลุ่มต่อมาที่รับอิทธิพลจากอิตาลีอย่างเต็มที่
หลังจากปี ค.ศ. 1550 จิตรกรดัตช์และเฟลมิชก็เริ่มแสดงความสนใจในความงามธรรมชาติมากขึ้น ซึ่งนำไปสู่ลักษณะการเขียนที่รวมปัจจัยบางอย่างของศิลปะสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา แต่ก็เป็นลักษณะที่ต่างจากศิลปะสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาที่สละสลวยและเบาของอิตาลี

และเป็นการปูทางโดยตรงไปสู่งานของจิตรกรเฟลมิชและดัตช์สมัยบาโรกคนสำคัญ ๆ เป็นงานในหัวข้อภูมิทัศน์ ภาพนิ่ง และภาพชีวิตประจำวัน.
วิวัฒนาการนี้จะเห็นได้จากงานของโยอาคิม ปาตีนีร์ และปีเตอร์ อาร์ตเซิน แต่จิตรกรที่สำคัญที่สุดเห็นจะเป็นปีเตอร์ เบรอเคิล (ผู้พ่อ) ผู้มีชื่อเสียงในการวาดภาพธรรมชาติและชีวิตประจำวัน ผู้เลือกที่จะวาดภาพชาวบ้านแทนที่จะวาดเจ้าขุนมูลนาย
"ภูมิทัศน์และอิคารัสปีกหัก‎" ที่ปัจจุบันเชื่อกันว่าเป็นงานเลียนแบบของเบรอเคิล แม้ว่าจะเป็นงานที่ไม่เหมือนงานของผู้ใดรวมลักษณะการเขียนหลายอย่างของสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาตอนเหนือ และเป็นนัยที่แสดงความสนใจใตหัวข้อการวาดของตำนานโบราณ (ตำนานเกี่ยวกับเทพอิคารัส) แต่อิคารัสในภาพนี้ซ่อนอยู่ในฉากหลัง ตัวเอกของภาพคือธรรมชาติและผู้ที่เด่นที่สุดในภาพคือชาวนาผู้ที่มิได้มองขึ้นไปดูเมื่ออิคารัสตกจากฟ้า ซึ่งเป็นลักษณะของการต่อต้านวีรบุรุษ น่าขัน และบางครั้งก็อัปลักษณ์
จิตรกร

ปีเตอร์ อาร์ตเซิน (Pieter Aertsen)
ซีโมน เบนิง (Simon Bening)
ฮีเยโรนีมึส โบส (Hieronymus Bosch)
ปีเตอร์ เบรอเคิล (ผู้พ่อ) (Pieter Brueghel the Elder)
ปีเตอร์ เบรอเคิล (ผู้ลูก) (Pieter Brueghel the Younger)
โยส ฟัน เกลเฟอ (Joos van Cleve)
ปีเตอร์ ฟัน อาลสต์ (Pieter van Aelst)
ฮีเยโรนีมึส โกกซ์ (Hieronymus Cockx)
กอร์แนย์ เดอ ลียง (Corneille de Lyon)
ฮันส์ อีเวิร์ท (Hans Eworth)
ฟรันส์ โฟลริส (Frans Floris)
มาร์เติน ฟัน เฮมสแกร์ก (Maarten van Heemskerck)
กาเตรีนา ฟัน เฮเมิสเซิน (Catarina van Hemessen)
ยัน ซันเดิร์ส ฟัน เฮเมิสเซิน (Jan Sanders van Hemessen)
อาดรียาน อีเซินบรันต์ (Adriaen Isenbrant)
ยัน มาบูซ (Jan Mabuse)
อันโตนิส มอร์ (Anthonis Mor)
ลือกัส ฟัน ไลเดิน (Lucas van Leyden)
ลัมเบิร์ต โลมบาร์ด (Lambert Lombard)
กวินเติน มัตไซส์ (Quentin Matsys)
ยัน โมสตาร์ต (Jan Mostaert)
แบร์นาร์ด ฟัน ออร์ลีย์ (Bernard van Orley)
โยอาคิม ปาตีนีร์ (Joachim Patinir)
ฟรันส์ ปูร์บึส (ผู้พ่อ) (Frans Pourbus the Elder)
ปีเตอร์ ปูร์บึส (Pieter Pourbus)
ยัน โปรโฟสต์ (Jan Provoost)
มารีนึส ฟัน ไรเมอร์สวาเลอ (Marinus van Reymerswaele)
ยัน ฟัน สโกเริล (Jan van Scorel)
เลฟีนา เตร์ลิงก์ (Levina Teerlinc)
ยาโกบ ฟัน อือแตร็คต์ (Jacob van Utrecht)
ระเบียงภาพ

"นักเล่นกล"
ราวปี ค.ศ. 1475-1480
ฮีเยโรนีมึส โบส
"ชัยชนะแห่งความตาย"
ปีเตอร์ เบรอเคิล (ผู้พ่อ)
"ภาพเหมือนของมารีแห่งกีซ"
กอร์แนย์ เดอ ลียง
"เล่นหมากรุก"
ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 16
ลือกัส ฟัน ไลเดิน
"โทมนัสกับร่างพระเยซู"
ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 16
แบร์นาร์ด ฟัน ออร์ลีย์
"ภูมิทัศน์และอิคารัสปีกหัก‎" (Landscape with the Fall of Icarus) ปัจจุบันเชื่อกันว่าเป็นงานเลียนแบบปีเตอร์ เบรอเคิล (ผู้พ่อ)
"นรก" แผงขวาจากภาพแผง "สวนสำราญ" (The Garden of Earthly Delights) โดย ฮีเยโรนีมึส โบส
"Cornelis Aerentsz van der Dussen" โดยยัน ฟัน สโกเริล (Jan van Scorel) (ราว ค.ศ. 1535)
จิตสวนศาสตร์

จิตสวนศาสตร์ (คำอ่าน : จิด-ตะ-สะ-วะ-นะ-สาด ; อังกฤษ: Psychoacoustics) เป็นการศึกษาเกี่ยวกับประสาทสัมผัสของมนุษย์ด้านการได้ยิน
พื้นฐาน

การประยุกต์ใช้งานด้านการประมวลสัญญาณเสียงจำเป็นต้องทราบถึงลักษณะการได้ยินของมนุษย์ เสียงเป็นคลื่นที่เกิดจากการเปลี่ยนแปลงความดันของอากาศ เมื่อกระทบกับอวัยวะภายในหูจะส่งสัญญาณประสาทไปยังสมองเพื่อประมวลเสียงที่ได้มา
ขีดจำกัดของประสาทสัมผัส

อวัยวะของมนุษย์ที่ใช้รับฟังเสียง คือ หู สามารถรับรู้ได้ในช่วงตั้งแต่ความถี่ 20 Hz ถึง 22 kHz เมื่ออายุเพิ่มขึ้นช่วงการได้ยินนี้จะลดลง โดยเฉพาะช่วงความถี่สูง ๆ ความถี่ที่ต่ำมาก ๆ นั้นมนุษย์ไม่สามารถได้ยินแต่สามารถรู้สึกได้ผ่านทางผิวหนัง
การแยกแยะความถี่เสียง 2 ความถี่ของมนุษย์มีลักษณะไม่เชิงเส้นตลอดย่านความถี่ที่มนุษย์สามารถรับรู้ได้ โดยในย่านความถี่เสียงต่ำ ๆ นั้นสามารถแยกแยะความแตกต่างเมื่อความถี่ทั้งคู่แตกต่างกันเพียงไม่กี่ Hz ในขณะที่ในย่านความถี่เสียงสูง ๆ สามารถแยกแยะความแตกต่างของเสียงทั้งสองเมื่อความแตกต่างของความถี่มีค่า เช่น 1 kHz ในย่านความถี่ 4 kHz เป็นต้น
การซ่อนเสียง

การซ่อนเสียง (Sound masking) เป็นการเพิ่มเสียงธรรมชาติ หรือเสียงสังเคราะห์ (ตามปกติ ถึงแม้ว่าเรียกอย่างไม่ตรงนักว่า “เสียงสีขาว white noise” หรือ “เสียงสีชมพู pink noise” เสียงสีขาวเป็นเสียงแบบสุ่มซึ่งคลุมสเปกตรัมความถี่ยินได้ทั้งหมดด้วยความเข้มเท่า ๆ กันโดยประมาณทุกความถี่ เสียงนี้จะได้ยินคล้ายน้ำตกที่กำลังไหลซู่ หรือลมที่กำลังพัดผ่านต้นไม้  เสียงสีชมพูมีค่าความเข้มลดลงตามลำดับช่วงความถี่สูง)  เข้าสู่สภาวะแวดล้อมเพื่อบดบังเสียงที่ไม่ต้องการโดยการใช้การซ่อนทางโสตประสาท  วิธีนี้แตกต่างจากเทคนิคการควบคุมเสียงแบบใช้พลังงาน   การซ่อนเสียงลดหรือกำจัดการรับรู้เสียงที่มีอยู่ก่อนแล้วในบริเวณที่กำหนดและสามารถทำให้สภาพแวดล้อมที่ทำงานสบายขึ้น  ขณะที่สร้างความเป็นส่วนตัวของการพูดเพื่อผู้ทำงานสามารถมีสมาธิดีขึ้นและประสิทธิภาพมากขึ้น   การซ่อนเสียงสามารถใช้ภายนอกได้ด้วยเพื่อคืนสภาพแวดล้อมให้เป็นธรรมชาติมากขึ้น
การซ่อนเสียงถูกอธิบายได้โดยอุปมาอุปไมยกับแสง  ลองนึกถึงห้องมืดห้องหนึ่งที่ซึ่งบางคนกำลังเปิดปิดไฟฉาย  แสงไฟฉายนี้ชัดแจ้งและน่ารำคาญ  คราวนี้นึกว่าเปิดไฟในห้อง   ไฟฉายก็ยังคงเปิดปิด แต่สังเกตไม่ได้อีกต่อไปเพราะว่ามันถูกซ่อนเอาไว้  การซ่อนเสียงเป็นกระบวนการที่คล้ายคลึงกันในการปกปิดเสียงอันน่ารำคาญด้วยเสียงซึ่งปลอบประโลมกว่าหรือน่ารำคาญน้อยกว่า
จิม บรอดเบนต์

| จิม บรอดเบนต์ |
| --- | --- |
บรอดเบนต์ในปี 2012
เกิด:  (1949-05-24) 24 พฤษภาคม ค.ศ. 1949 (75 ปี) ฮอล์ตันคัมเบ็กเคอริง ลิงคอล์นเชอร์ อังกฤษ
การศึกษา: สถาบันดนตรีและศิลปะการแสดงแห่งลอนดอน
อาชีพ: นักแสดง
ปีปฏิบัติงาน: 1972–ปัจจุบัน
คู่สมรส: อนาสตาเซีย ลูวิส  (สมรส 1987)
จิม บรอดเบนต์ (อังกฤษ: Jim Broadbent; เกิด 24 พฤษภาคม ค.ศ. 1949) เป็นนักแสดงชาวอังกฤษ ผู้ได้รับรางวัลออสการ์และรางวัลลูกโลกทองคำ จากบทจอห์น  เบย์ลีย์ ในภาพยนตร์ชีวประวัติเรื่อง ผู้หญิงเย้ยพรสวรรค์ (2001) เขายังได้รับรางวัลแบฟตาและลูกโลกทองคำ จากบทลอร์ด ลองฟอร์ด ในภาพยนตร์โทรทัศน์เรื่อง ลองฟอร์ด (2006) บรอดเบนต์ถูกเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแบฟตาถึงสี่ครั้ง และชนะจากการแสดงในภาพยนตร์เรื่อง มูแลงรูจ! (2001) เขายังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลไพรม์ไทม์เอมมีสองครั้ง และรางวัลสมาคมนักแสดงภาพยนตร์และโทรทัศน์อีกสี่ครั้ง
บรอดเบนต์เริ่มมีชื่อเสียงในช่วงทศวรรษ 1980 โดยปรากฏอยู่ในละครโทรทัศน์แนวขบขันเป็นส่วนใหญ่ เขายังแสดงเป็นรอย สเลเตอร์ ในละครซิตคอมเรื่อง โอนลีฟูลส์แอนด์ฮอร์ส และเคยแสดงในภาพยนตร์ของเทรี กิลเลียมเรื่อง ไทม์แบนดิตส์ และ บราซิล แหกกฏศตวรรษ ก่อนได้รับความก้าวหน้าทางอาชีพในภาพยนตร์อิสระแนวตลก-นาฏกรรมของไมก์ ลีห์ ใน ไลฟ์อิสสวีต (1990) และมีผลงานการแสดงอันน่าจดจำอีกหลายเรื่อง รวมไปถึง คนมหัศจรรย์ (1997), บริดเจต โจนส์ ไดอารี่ บันทึกรักพลิกล็อค (2001), เดอะแกเธอริงสตอร์ม (2002), โปลิศ โคตรแมน (2007), ฤดูกาลแห่งรัก (2010), มาร์กาเรต แทตเชอร์ หญิงเหล็กพลิกแผ่นดิน (2011), คลาวด์ แอตลาส: หยุดโลกข้ามเวลา (2012) และ บรู้คลิน (2015) เขาแสดงเป็นฮอเรซ ซลักฮอร์น ในภาพยนตร์ชุด แฮร์รี พอตเตอร์, อาร์ชเมสเตอร์ ในฤดูกาลที่เจ็ดของซีรีส์ทางช่องเอชบีโอเรื่อง มหาศึกชิงบัลลังก์ และซามูเอล กรูเบอร์ ในภาพยนตร์ชุด แพดดิงตัน
แหล่งข้อมูลอื่น

จิม บรอดเบนต์ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
จิม บรอดเบนต์ บนสถาบันภาพยนตร์อังกฤษ
| ด ค กรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม |
| --- | --- |
1936–1940:  วอลเตอร์ เบรนแนน (1936)  โจเซฟ ไชลด์เคราท์ (1937)  วอลเตอร์ เบรนแนน (1938)  ทอมัส มิตเชลล์ (1939)  วอลเตอร์ เบรนแนน (1940) 
1941-1960:  ดอนัลด์ คริสป์ (1941)  แวน เฮฟลิน (1942)  ชาลส์ โคเบิร์น (1943)  แบร์รี ฟิตซ์เจอรัลด์ (1944)  เจมส์ ดันน์ (1945)  แฮโรลด์ รัสเซลล์ (1946)  เอ็ดมันด์ เกว็นน์ (1947)  วอลเตอร์ ฮัสตัน (1948)  ดีน แจกเกอร์ (1949)  จอร์จ แซนเดอส์ (1950)  คาร์ล มัลเดน (1951)  แอนโทนี ควินน์ (1952)  แฟรงก์ ซินาตรา (1953)  เอ็ดมันด์ โอไบรอัน (1954)  แจ็ก เลมมอน (1955)  แอนโทนี ควินน์ (1956)  เรด บัตตันส์ (1957)  เบิร์ล ไอฟส์ (1958)  ฮิว กริฟฟิท (1959)  ปีเตอร์ อุสตีนอฟ (1960) 
1961–1980:  จอร์จ ชาคีริส (1961)  เอ็ด เบ็กลีย์ (1962)  เมลวิน ดักลาส (1963)  ปีเตอร์ อุสตีนอฟ (1964)  มาร์ติน บอลซัม (1965)  วอลเตอร์ แมตทาว (1966)  จอร์จ เคนเนดี (1967)  แจ็ก อัลเบิร์ตสัน (1968)  กิก ยัง (1969)  จอห์น มิลส์ (1970)  Ben Johnson (1971)  โจเอล เกรย์ (1972)  จอห์น เฮาส์แมน (1973)  โรเบิร์ต เดอ นิโร (1974)  George Burns (1975)  เจสัน โรบาดส์ (1976)  เจสัน โรบาดส์ (1977)  คริสโตเฟอร์ วอลเคน (1978)  เมลวิน ดักลาส (1979)  ทีโมธี ฮัตตัน (1980) 
1981–2000:  จอห์น กีลกุด (1981)  หลุยส์ กอสเซ็ตต์ จูเนียร์ (1982)  แจ็ก นิโคลสัน (1983)  ฮัง โงร์ (1984)  ดอน อะมีชี (1985)  ไมเคิล เคน (1986)  ฌอน คอนเนอรี (1987)  เควิน ไคลน์ (1988)  เดนเซล วอชิงตัน (1989)  โจ เพชชี (1990)  แจ็ก พาแลนซ์ (1991)  จีน แฮกแมน (1992)  ทอมมี่ ลี โจนส์ (1993)  มาร์ติน แลนเดา (1994)  เควิน สเปซีย์ (1995)  คิวบา กูดิง จูเนียร์ (1996)  โรบิน วิลเลียมส์ (1997)  เจมส์ โคเบิร์น (1998)  ไมเคิล เคน (1999)  เบนีเซียว เดล โตโร (2000) 
2001–ปัจจุบัน:  จิม บรอดเบนต์ (2001)  คริส คูเปอร์ (2002)  ทิม ร็อบบินส์ (2003)  มอร์แกน ฟรีแมน (2004)  จอร์จ คลูนีย์ (2005)  อลัน อาร์คิน (2006)  ฆาบิเอร์ บาร์เดม (2007)  ฮีธ เลดเจอร์ (2008)  คริสตอฟ วอลซ์ (2009)  คริสเตียน เบล (2010)  คริสโตเฟอร์ พลัมเมอร์ (2011)  คริสท็อฟ วัลทซ์ (2012)  จาเรด เลโท (2013)  เจ. เค. ซิมมอนส์ (2014)  มาร์ก ไรแลนซ์ (2015)  มาเฮอร์ชาลา อาลี (2016)  แซม ร็อกเวลล์ (2017)  มาเฮอร์ชาลา อาลี (2018)  แบรด พิตต์ (2019)  แดเนียล คาลูยา (2020)  ทรอย คอตเซอร์ (2021)  กวาน เก๊ ฮวี (2022)  รอเบิร์ต ดาวนีย์ จูเนียร์ (2023)
จิม เลตัน

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  เจมส์ เลตัน
วันเกิด:   (1958-07-24) 24 กรกฎาคม ค.ศ. 1958 (66 ปี)
สถานที่เกิด:  จอห์นสตัน สกอตแลนด์
ส่วนสูง:  6 ฟุต 1 นิ้ว (1.85 เมตร)
ตำแหน่ง:  ผู้รักษาประตู
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 1977–1988 |  แอเบอร์ดีน |  301 |  (0) |
| 1977–1978 |  →เดเวรอนเวล |   |   |
| 1988–1992 |  แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด |  73 |  (0) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
เจมส์ เลตัน (อังกฤษ: James Leighton, เกิด 24 กรกฎาคม 1958) เป็นอดีตนักฟุตบอลอาชีพชาวสกอตแลนด์ซึ่งเล่นในตำแหน่งผู้รักษาประตู เลตันเริ่มต้นอาชีพของเขากับแอเบอร์ดีน โดยเขาคว้าแชมป์ในประเทศ 7 รายการ และยูโรเปียนคัพวินเนอร์สคัพ ฤดูกาล 1982–83 ภายใต้การคุมทีมของอเล็กซ์ เฟอร์กูสัน (ในขณะนั้นยังไม่ได้รับยศเซอร์) เฟอร์กูสันเซ็นสัญญาคว้าตัวเลตันมาร่วมทีมแมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ดในปี 1988 แต่เขาถูกดร็อปหลังจากเสีย 3 ประตูในเอฟเอคัพ รอบชิงชนะเลิศ 1990 นัดแรก ก่อนและหลังออกจากแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดในปี 1992 เลตันเล่นให้กับอาร์เซนอล, เรดิง, ดันดี และเชฟฟีลด์ยูไนเต็ด และเริ่มต้นอาชีพของเขาใหม่อีกครั้งหลังจากย้ายไปร่วมทีมฮิเบอร์เนียนในปี 1993 เขากลับมาที่แอเบอร์ดีนในปี 1997 ก่อนที่จะแขวนถุงมือในปี 2000 ลงเล่นไปทั้งหมดกว่า 600 นัดในลีก
เลตันลงเล่นให้ทีมชาติสกอตแลนด์ไป 91 นัด เขามีชื่อติดทีมชาติสกอตแลนด์ในฟุตบอลโลก 1982, 1986, 1990 และ1998 โดยลงเล่น 3 ครั้งหลัง
ระดับสโมสร > แอเบอร์ดีน

เลตันย้ายไปร่วมทีมอเบอร์ดีนจากดาลรีทิสเซิลในปี 1977 หลังจากทำงานรับราชการเมื่อออกจากโรงเรียน ก่อนที่จะเลื่อนชั้นสู่ทีมชุดใหญ่ของแอเบอร์ดีน เขาถูกยืมตัวไปที่เดเวรอนเวลเป็นเวลา 1 ฤดูกาล ซึ่งตอนนี้เขาได้รับเลือกให้เข้าสู่หอเกียรติยศของสโมสร เลตันประสบความสำเร็จสูงสุดภายใต้การคุมทีมของอเล็กซ์ เฟอร์กูสันในช่วงต้นถึงกลางทศวรรษ 1980 แอเบอร์ดีนของเฟอร์กูสันคว้าแชมป์พรีเมียร์ดิวิชันในปี 1984 และ 1985, สก็อตติชคัพ 4 สมัย, สก็อตติชลีกคัพ 1 สมัย และยูโรเปียนคัพวินเนอร์สคัพ และยูโรเปียนซูเปอร์คัพ ในปี 1983
จินตามณีมนเทียร (เถอูร์)

| จินตมณีมนเทียร |
| --- | --- |
ศิขรของมนเทียร
ศาสนา
ศาสนา: ศาสนาฮินดู
เขต: อำเภอปูเน
เทพ: พระพิฆเนศ "จินตมณี"
เทศกาล: คเณศจตุรถี, คเณศชยันตี
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: เถอูร์ (Theur)
รัฐ: รัฐมหาราษฏระ
ประเทศ: ประเทศอินเดีย
ที่ตั้งในรัฐมหาราษฏระ
พิกัดภูมิศาสตร์: 18°31′25.67″N 74°2′46.62″E﻿ / ﻿18.5237972°N 74.0462833°E﻿ / 18.5237972; 74.0462833
จินตมณีมนเทียรแห่งเถอูร์ (อังกฤษ: Chintamani Temple of Theur) เป็นโบสถ์พราหมณ์ที่บูชาพระพิฆเนศ ตั้งอยู่ในเถอูร์ (थेऊर; Theur) 25 กิโลเมตรจากเมืองปูเน ที่นี่เป็นหนึ่งในแปดมนเทียรของอัษฏวินายก เทวสถานพระคเณศทั้งแปดแห่งอันโด่งดังของรัฐมหาราษฏระ
ตำนานของมนเทียรระบุถึงที่มาของการที่พระพิฆเนศทรงได้รับอัญมณีศักดิ์สิทธิ์ที่ช่วยอำนวยอวยพรได้ที่เรียกว่าจินตมณี (Cintamani) เพื่อใช้อวยพรแด่ผู้ที่สักการะพระองค์ มาจากฤาษีกปิล (Kapila) จากพระเจ้าคณะ หรือ คุณะ (Gana or Guna; गुण) กษัตริย์ผู้โลภ มนเทียรนี้มีความสัมพันธ์กับสันตะแห่งคาณปัตยะนามว่า โมรยา โคสาวี (Morya Gosavi) ถึงแม้จะเชื่อว่ามนเทียรตั้งอยู่โดยไม่มีจุดเริ่มต้น แต่อาคารของมนเทียรในปัจจุบันเชื่อว่าสร้างขึ้นโดยโมรยา โคสาวี หรือโดยลูกหลานของท่าน จินมณีมนเทียรได้รับการทำนุบำรุงอย่างดีโดยกษัตริย์เปษว (Peshwa) โดยเฉพาะพระเจ้ามธวเราที่หนึ่ง (Madhavrao I; 1745–1772) ผู้ทรงทำนุบำรุงและสร้างโครงสร้างต่าง ๆ ในมนเทียร
เถอูร์ (Theur) ตั้งอยู่ในแขวง (ตลุกะ; taluka) หาเวลีตลุกะ (Haveli taluka) ของอำเภอปูเน ใกล้กับจุดที่แม่น้ำภิมา (Bhima) กับแม่น้ำมูลมุถ (Mula-Mutha) มาบรรจบกัน