stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
บรรเลงฝัน บันดาลรัก

| บรรเลงฝัน บันดาลรัก |
| --- | --- |
Theatrical release poster
กำกับ: มีแชล อาซานาวีซียุส
เขียนบท: มีแชล อาซานาวีซียุส
อำนวยการสร้าง: โธมัส แลงแมนน์
นักแสดงนำ: ฌ็อง ดูว์ฌาร์แด็ง เบเรนีซ เบโฌ
กำกับภาพ: กีโยม ชิฟแมนน์
ตัดต่อ: แอนน์-โซฟี บิยง มิเชล ฮาซานาวิเชียส
ดนตรีประกอบ: ลูโดวิก บูร์ซ
บริษัทผู้สร้าง: La Petite Reine ARP Sélection  
ผู้จัดจำหน่าย: Warner Bros. (France) The Weinstein Company (US) Entertainment Film Distributors (UK)
วันฉาย: 15 พฤษภาคม ค.ศ.  2011 (เทศกาลภาพยนตร์เมืองกาน)
ความยาว: 100 นาที
ประเทศ: แม่แบบ:Film France
ภาษา: Silent English intertitles
ทุนสร้าง: $15 million
ทำเงิน: $72,742,717
ข้อมูลจากสยามโซน
บรรเลงฝัน บันดาลรัก (อังกฤษ: The Artist) เป็นภาพยนตร์ฝรั่งเศส แนวโรแมนติก คอมเมดี้ ดรามา นำเสนอในแบบภาพยนตร์เงียบ ขาว-ดำ ย้อนยุคเหมือนช่วงต้นของอุตสาหกรรมภาพยนตร์ในทศวรรษ 1920
ภาพยนตร์กำกับโดยมีแชล อาซานาวีซียุส (Michel Hazanavicius) นำแสดงโดยฌ็อง ดูว์ฌาร์แด็ง และเบเรนิส เบโฌ (Bérénice Bejo) เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับฮอลลีวูดระหว่างปี ค.ศ. 1927 ถึง 1932 โดยพูดถึงความสำคัญของนักแสดงภาพยนตร์เงียบที่มีอายุมากกว่า กับนักแสดงสาวดาวรุ่ง
ดูว์ฌาร์แด็งได้รับรางวัลนักแสดงชายยอดเยี่ยมจากเทศกาลภาพยนตร์เมืองกาน ค.ศ. 2011 ที่ภาพยนตร์เรื่องนี้ฉายรอบปฐมทัศน์ ภาพยนตร์ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลลูกโลกทองคำ 6 สาขา มากกว่าเรื่องใดที่เข้าชิง และได้รางวัล 3 รางวัล คือสาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยมประเภทเพลงหรือตลก, เพลงประกอบยอดเยี่ยม และดูว์ฌาร์แด็งได้รับรางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยมประเภทดนตรีหรือตลก ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2012 ภาพยนตร์ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลบาฟต้า 12 สาขา มากกว่าเรื่องใดที่เข้าชิง ได้รับรางวัล 7 รางวัล มากที่สุดในค่ำคืนนั้น โดยได้รางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม และบทภาพยนตร์ดั้งเดิมยอดเยี่ยม นักแสดงชายยอดเยี่ยม ภาพยนตร์ยังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ 10 สาขาและได้รางวัล 5 รางวัล  รวมถึงในสาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม
แหล่งข้อมูลอื่น

The Artist ที่สยามโซน
| ด ค กรางวัลออสการ์ สาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม |
| --- | --- |
1927–1940:  วิงส์ (1928)  เดอะบรอดเวย์เมโลดี (1929)  แนวรบด้านตะวันตก เหตุการณ์ไม่เปลี่ยนแปลง (ภาพยนตร์) (1930)  ซิมาร์รอน (1931)  แกรนด์โฮเทล (1932)  แควัลเคด (1933)  อิตแฮปเพนวันไนต์ (1934)  มูทีนีออนเดอะเบาน์ตี (1935)  เดอะเกรตซิกเฟลด์ (1936)  เดอะไลฟ์ออฟอีไมลีโซลา (1937)  ยูแคนต์เทกอิตวิทยู (1938)  วิมานลอย (1939)  รีเบกกา (1940) 
1941–1960:  ชีวิตต้องสู้ (1941)  มิสซิสมินิเวอร์ (1942)  คาซาบลังกา (1943)  โกอิงมายเวย์ (1944)  วันหยุดที่หายไป (1945)  วันชื่นคืนฝัน (1946)  เกียรติศักดิ์สุภาพบุรุษ (1947)  แฮมเลต (1948)  ออลเดอะคิงส์แมน (1949)  วิมานลวง (1950)  แอนอเมริกันอินปารีส (1951)  เดอะเกรตเทสต์โชว์ออนเอิร์ธ (1952)  ชั่วนิรันดร์ (1953)  แก๊งท่าเรือ (1954)  มาร์ตี คนขายเนื้อกับรักแท้ (1955)  80 วันรอบโลก  (1956)  สะพานเดือดเลือดเชลยศึก (1957)  จีจี้ สาวโลกีย์ (1958)  เบนเฮอร์ (1959)  ดิอพาร์ตเมนต์ (1960) 
1961–1980:  เวสต์ไซด์สตอรี่ (1961)  ลอเรนซ์แห่งอาราเบีย (1962)  ทอม โจนส์ เทพบุตรนักรัก (1963)  บุษบาริมทาง (1964)  มนต์รักเพลงสวรรค์ (1965)  อะแมนฟอร์ออลซีซันส์ (1966)  คืนเดือดคดีโฉด (1967)  หนูน้อยโอลิเวอร์ (1968)  คาวบอยตกอับย่ำกรุง (1969)  แพ็ตตัน นายพลกระดูกเหล็ก (1970)  มือปราบเพชรตัดเพชร (1971)  เดอะก็อดฟาเธอร์ (1972)  2 ผู้ยิ่งใหญ่ (1973)  เดอะก็อดฟาเธอร์ ภาค 2 (1974)  บ้าก็บ้าวะ! (1975)  ร็อคกี้ ราชากำปั้น ทุบสังเวียน (1976)  แอนนี ฮอล (1977)  เดอะเดียร์ฮันเตอร์ (1978)  พ่อ แม่ ลูก (1979)  เส้นทางมนุษย์ (1980) 
1981–2000:  เกียรติยศแห่งชัยชนะ (1981)  คานธี (1982)  ค่าแห่งความรัก (1983)  อมาเดอุส (1984)  รักที่ริมขอบฟ้า (1985)  พลาทูน (1986)  จักรพรรดิโลกไม่ลืม (1987)  อัจฉริยะแห่งออทิสติก (1988)  สู่มิตรภาพ ณ ปลายฟ้า (1989)  จอมคนแห่งโลกที่ 5 (1990)  อำมหิตไม่เงียบ (1991)  ไถ่บาปด้วยบุญปืน (1992)  ชะตากรรมที่โลกไม่ลืม (1993)  อัจฉริยะปัญญานิ่ม (1994)  วีรบุรุษหัวใจมหากาฬ (1995)  ในความทรงจำ...ความรักอยู่ได้ชั่วนิรันดร์ (1996)  ไททานิค (1997)  กำเนิดรักก้องโลก (1998)  อเมริกัน บิวตี้ (1999)  นักรบผู้กล้าผ่าแผ่นดินทรราช (2000) 
2001–ปัจจุบัน:  ผู้ชายหลายมิติ (2001)  ชิคาโก (2002)  ลอร์ดออฟเดอะริงส์: มหาสงครามชิงพิภพ (2003)  เวทีแห่งฝัน วันแห่งศักดิ์ศรี (2004)  คน...ผวา (2005)  ภารกิจโหด แฝงตัวโค่นเจ้าพ่อ (2006)  ล่าคนดุในเมืองเดือด‎ (2007)  สลัมด็อก มิลเลียนแนร์ คำตอบสุดท้าย...อยู่ที่หัวใจ‎ (2008)  หน่วยระห่ำ ปลดล็อกระเบิดโลก (2009)  ประกาศก้องจอมราชา (2010)  บรรเลงฝัน บันดาลรัก (2011)  แผนฉกฟ้าแลบ ลวงสะท้านโลก (2012)  ปลดแอก คนย่ำคน (2013)  เบิร์ดแมน มายาดาว (2014)  คนข่าวคลั่ง (2015)  มูนไลท์ ใต้แสงจันทร์ ทุกคนฝันถึงความรัก (2016)  เดอะ เชพ ออฟ วอเทอร์ (2017)  กรีนบุ๊ค (2018)  ชนชั้นปรสิต (2019)  โนแมดแลนด์ (2020)  โคด้า หัวใจไม่ไร้เสียง (2021)  ซือเจ๊ทะลุมัลติเวิร์ส (2022)  ออปเพนไฮเมอร์ (2023)
บทและวรรคของคัมภีร์ไบเบิล

การแบ่งความข้อความในหนังสือของคัมภีร์ไบเบิล
พระวรสารนักบุญยอห์น – ข้อความแสดงการแบ่งบทและวรรค (ฉบับพระเจ้าเจมส์)
การแบ่งบท (อังกฤษ: chapter) และวรรคหรือข้อ (อังกฤษ: verse) ไม่ปรากฏในข้อความดั้งเดิมของคัมภีร์ไบเบิลในศาสนายูดาห์และศาสนาคริสต์ การแบ่งบทและวรรคดังกล่าวเป็นส่วนหนึ่งของปรบท (paratext) ของคัมภีร์ไบเบิล ตั้งแต่ช่วงต้นศตวรรษที่ 13 เป็นต้นมา สำเนาและฉบับต่าง ๆ ส่วนใหญ่ของคัมภีร์ไบเบิลแสดงหนังสือของพระคัมภีร์โดยแบ่งเป็นบท โดยทั่วไป 1 บทมีความยาวประมาณ 1 หน้า ตั้งแต่ช่วงกลางศตวรรษที่ 16 เป็นต้นมา บรรณาธิการได้เพิ่มการแบ่งแต่ละบทออกเป็นวรรค แต่ละวรรคประกอบด้วยบรรทัดสั้น ๆ ไม่กี่บรรทัด หรือ 1 ประโยคหรือมากกว่า 1 ประโยคต่อ 1 วรรค ในฉบับพระเจ้าเจมส์ (King James Version; KJV) เอสเธอร์ 8:9 เป็นวรรคที่ยาวที่สุด และยอห์น 11:35 เป็นวรรคที่สั้นที่สุด บางครั้ง 1 ประโยคอาจครอบคลุมมากกว่า 1 วรรค อย่างในกรณีของ เอเฟซัส 2:8–9 และบางครั้งมีมากกว่า 1 ประโยคใน 1 วรรค อย่างในกรณีของปฐมกาล 1:2.
การแบ่งบทและวรรคในคัมภีร์ฮีบรูมีความแตกต่างจากคัมภีร์ไบเบิลของศาสนาคริสต์ในหลายจุด ตัวอย่างเช่น ธรรมเนียมของศาสนายูดาห์ถือว่าคำอธิบายนำของเพลงสดุดีหลายเพลงเป็นวรรคหนึ่งที่เป็นอิสระหรือเป็นส่วนหนึ่งของวรรคถัดมา ในขณะที่แนวปฏิบัติที่เป็นที่ยอมรับในศาสนาคริสต์ถือว่าคำอธิบายนำของแต่ละเพลงสดุดีเป็นอิสระและไม่ใส่หมายเลข ทำให้ในคัมภีร์ฮีบรูของศาสนายูดาห์มีจำนวนวรรคมากกว่าคัมภีร์ไบเบิลของศาสนาคริสต์ 116 วรรค การแบ่งบทในบางที่ก็มีความแตกต่างกัน เช่น คัมภีร์ฮีบรูมี 1 พงศาวดาร 5:27–41 ส่วนการแปลในศาสนาคริสต์มี 1 พงศาวดาร 6:1–15
ดูเพิ่ม

คัมภีร์ไบเบิล
การอ้างอิงคัมภีร์ไบเบิล
แหล่งข้อมูลอื่น

How Many Words In Each Book of the Bible[ลิงก์เสีย] Sortable table of data about chapters, verses, words, and other info on each Bible book
STEP Documentation
OSIS Documentation เก็บถาวร 2012-10-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
บริการเชื้อเพลิงการบินกรุงเทพ

| --- | --- |

ประเภท: พลังงานและสาธารณูปโภค
อุตสาหกรรม: ทรัพยากร
รูปแบบ: บริษัทมหาชน SET:BAFS
ก่อตั้ง: 30 ธันวาคม พ.ศ. 2526 (40 ปี)
ผู้ก่อตั้ง: ครม.43
สำนักงานใหญ่: 171/2 ถนนกำแพงเพชร 6 แขวงดอนเมือง เขตดอนเมือง กทม. 
บุคลากรหลัก: นาย พลากร สุวรรณรัฐ (ประธานกรรมการ)  หม่อมราชวงศ์ ศุภดิศ ดิศกุล (ประธานกรรมการบริหาร)  นาย ประกอบเกียรติ นินนาท (กรรมการผู้อำนวยการใหญ่)
เว็บไซต์: http://www.bafsthai.com
บริษัท บริการเชื้อเพลิงการบินกรุงเทพ จำกัด (มหาชน) (อังกฤษ: Bangkok Aviation Fuel Services PCL., ชื่อย่อ: BAFS)  บริษัทก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2526 โดยคณะรัฐมนตรีอนุมัติให้ดำเนินการตามความเห็นและมติสำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติในการจัดตั้งโครงการเติมน้ำมันอากาศยาน ปัจจุบันบริษัทเป็นบริษัทเดียวที่ได้รับสิทธิจากรัฐบาลไทยในการดำเนินธุรกิจจัดเก็บ และให้บริการเติมน้ำมันเชื้อเพลิงแก่อากาศยานทุกประเภทและทุกเที่ยวบิน ณ ท่าอากาศยานดอนเมือง โดยบริษัทให้บริการเชื้อเพลิงการบินอย่างครบวงจรทั้ง 3 ระบบ คือ ระบบคลังน้ำมันอากาศยานระบบส่งน้ำมันอากาศยานผ่านท่อฯ และระบบเติมน้ำมันอากาศยาน โดยมีลูกค้าหรือผู้ว่าจ้างเติมน้ำมัน
โดยมีลูกค้าหรือผู้ว่าจ้างเติมน้ำมัน คือ บริษัทผู้ค้าน้ำมันต่างๆ ที่ขายน้ำมันอากาศยานให้แก่สายการบิน โดยบริษัทมีการให้บริการเติมน้ำมันอากาศยาน 2 ประเภท คือ  น้ำมันอากาศยานสำหรับเครื่องบินไอพ่น (JET A-1) และน้ำมันอากาศยานสำหรับเครื่องบินลูกสูบ (AVGAS) ในวันที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2549 ได้มีการย้ายท่าอากาศยานนานาชาติของไทยจากท่าอากาศยานดอนเมืองไปยังท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ โดยบริษัทและบริษัทย่อยได้ให้บริการเชื้อเพลิงการบินอย่างครบวงจรทั้ง 3 ระบบเช่นเดียวกับที่ท่าอากาศยานดอนเมือง
นอกจากการให้บริการของบริษัทที่ท่าอากาศยานดอนเมือง และท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ บริษัทได้ให้บริการเติมน้ำมันอากาศยานสำหรับเครื่องบินไอพ่นให้แก่สายการบินบางกอกแอร์เวย์ ณ ท่าอากาศยานภูมิภาค 2 แห่ง คือ ท่าอากาศยานสมุย จังหวัดสุราษฎร์ธานี และท่าอากาศยานสุโขทัย โดยบริษัทได้รับสัญญาอนุญาตให้ดำเนินการให้บริการเติมน้ำมันอากาศยานจากบริษัท การบินกรุงเทพ จำกัด โดยขยายระยะเวลาการให้ดำเนินการเป็น 25 ปี เริ่มตั้งแต่ปี 2543 ถึง 2567
บรั่นดี
ดูเพิ่ม

กอญัก
กาลวาโดส
ปิสโก
อมายัค
รายชื่อนายกรัฐมนตรีติมอร์-เลสเต

| นายกรัฐมนตรีสาธารณรัฐประชาธิปไตยติมอร์-เลสเต |
| --- | --- |
โปรตุเกส: Primeiro-Ministro เตตุน: Primeiru-Ministru
ตราแผ่นดิน
ผู้ดำรงตำแหน่งคนปัจจุบัน ชานานา กุฌเมา ตั้งแต่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2023
ที่ว่าการ: ดิลี
ผู้แต่งตั้ง: ประธานาธิบดีติมอร์-เลสเต
วาระ: 5 ปี
ตราสารจัดตั้ง: รัฐธรรมนูญติมอร์-เลสเต
สถาปนา: 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 1975 20 พฤษภาคม ค.ศ. 2002
คนแรก: นีกูเลา ดุช ไรช์ ลูบาตู มารี อัลกาตีรี
เงินตอบแทน: 27,000 ดอลลาร์สหรัฐต่อปี
นายกรัฐมนตรีติมอร์-เลสเต (โปรตุเกส: Primeiro-Ministro da República Democrática de Timor-Leste; เตตุน: Primeiru-Ministru Republika Demokratika Timor-Leste) เป็นหัวหน้ารัฐบาลในประเทศติมอร์-เลสเต
รายชื่อนายกรัฐมนตรีติมอร์-เลสเต

เฟรตีลิน
สภาแห่งชาติเพื่อการฟื้นฟูติมอร์ (CNRT)
พรรคปลดปล่อยประชาชน (PLP)
อิสระ
รายชื่อนายกรัฐมนตรีติมอร์-เลสเต > นายกรัฐมนตรีติมอร์-เลสเตในช่วงสงครามประกาศเอกราช

| ลำดับ | ภาพ | ชื่อ (เกิด–เสียชีวิต) | เลือกตั้ง | ดำรงตำแหน่ง> เริ่มต้น | ดำรงตำแหน่ง> สิ้นสุด | ดำรงตำแหน่ง> รวม | พรรค |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  | นีกูเลา ดุช ไรช์ ลูบาตู (1946–1978) | — | 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 1975 | 7 ธันวาคม ค.ศ. 1975 | 0 ปี 9 วัน | เฟรตีลิน |
| 2 |  | António Duarte Carvarino | — | ตุลาคม ค.ศ. 1977 | กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1979 | 1 ปี 4 เดือน | เฟรตีลิน |
รายชื่อนายกรัฐมนตรีติมอร์-เลสเต > หัวหน้าคณะรัฐมนตรีในช่วงการบริหารของสหประชาชาติ

| ลำดับ | ภาพ | ชื่อ (เกิด–เสียชีวิต) | เลือกตั้ง | ดำรงตำแหน่ง> เริ่มต้น | ดำรงตำแหน่ง> สิ้นสุด | ดำรงตำแหน่ง> รวม | พรรค |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| – |  | มารี อัลกาตีรี (เกิด ค.ศ. 1949) | 2001 | 20 กันยายน ค.ศ. 2001 | 20 พฤษภาคม ค.ศ. 2002 | 0 ปี 212 วัน | เฟรตีลิน |
รายชื่อนายกรัฐมนตรีติมอร์-เลสเต > นายกรัฐมนตรีแห่งสาธารณรัฐประชาธิปไตยติมอร์-เลสเต

| ลำดับ | ภาพ | ชื่อ (เกิด–เสียชีวิต) | เลือกตั้ง | ดำรงตำแหน่ง> เริ่มต้น | ดำรงตำแหน่ง> สิ้นสุด | ดำรงตำแหน่ง> รวม | พรรค |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 3 |  | มารี อัลกาตีรี (เกิด ค.ศ. 1949) | 2001 | 20 พฤษภาคม ค.ศ. 2002 | 26 มิถุนายน ค.ศ. 2006 | 4 ปี 37 วัน | เฟรตีลิน |
| 4 |  | ฌูแซ รามุช-ออร์ตา (เกิด ค.ศ. 1949) | — | 26 มิถุนายน ค.ศ. 2006 | 19 พฤษภาคม ค.ศ. 2007 | 0 ปี 327 วัน | อิสระ |
| 5 |  | อึชตานิฌเลา ดา ซิลวา (เกิด ค.ศ. 1952) | — | 19 พฤษภาคม ค.ศ. 2007 | 8 สิงหาคม ค.ศ. 2007 | 0 ปี 81 วัน | เฟรตีลิน |
| 6 |  | ชานานา กุฌเมา (เกิด ค.ศ. 1946) | 2007 2012 | 8 สิงหาคม ค.ศ. 2007 | 16 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2015 | 7 ปี 192 วัน | CNRT |
| 7 |  | รุย มารีอา ดือ อาราอูฌู (เกิด ค.ศ. 1964) | — | 16 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2015 | 15 กันยายน ค.ศ. 2017 | 2 ปี 211 วัน | เฟรตีลิน |
| (3) |  | มารี อัลกาตีรี (เกิด ค.ศ. 1949) | 2017 | 15 กันยายน ค.ศ. 2017 | 22 มิถุนายน ค.ศ. 2018 | 0 ปี 280 วัน | เฟรตีลิน |
| 8 |  | ตาอูร์ มาตัน รูอัก (เกิด ค.ศ. 1956) | 2018 | 22 มิถุนายน ค.ศ. 2018 | 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2023 | 5 ปี 9 วัน | PLP |
| (6) |  | ชานานา กุฌเมา (เกิด ค.ศ. 1946) | 2023 | 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2023 | อยู่ในตำแหน่ง | 1 ปี 130 วัน | CNRT |
ดูเพิ่ม

ประเทศติมอร์-เลสเต
ประธานาธิบดีติมอร์-เลสเต
บรรทัดฐาน

การจับมือกันหลังเสร็จสิ้นการแข่งขันเป็นตัวอย่างหนึ่งของบรรทัดฐานในสังคมตะวันตก
บรรทัดฐาน ปทัสถาน หรือ ปทัฏฐาน (อังกฤษ: norm) ในทางสังคมวิทยาหมายถึง พฤติกรรมและบทบาทภายในสังคมหรือกลุ่ม คำนี้มีการจำกัดความว่าเป็น "กฎซึ่งกลุ่มใช้สำหรับแยกแยะค่านิยม ทัศนคติและพฤติกรรมที่เหมาะสมและไม่เหมาะสม กฎดังกล่าวอาจบอกอย่างชัดเจนหรือเป็นนัยก็ได้ ผู้ที่ไม่ปฏิบัติตามบรรทัดฐานของสังคมอาจได้รับการลงโทษอย่างรุนแรง ซึ่งอาจนำไปสู่การกีดกันออกไปจากกลุ่ม" นอกจากนี้ยังมีการอธิบายว่าเป็น "กฎธรรมเนียมของพฤติกรรมที่ประสานปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่น"
บรรทัดฐานทางสังคมบ่งชี้ถึงแนวทางสังคมยอมรับในการกระทำ การแต่งกาย การพูดจาหรือรูปลักษณ์ภายนอก บรรทัดฐานนี้มีความแตกต่างกันมากและมีวิวัฒนาการไม่เฉพาะแต่ในช่วงเวลาที่แตกต่างกันเท่านั้น แต่ยังรวมถึงความแตกต่างของวัย ชนชั้นทางสังคมและกลุ่มทางสังคมด้วย บรรทัดฐานของกลุ่มหนึ่งอาจไม่ได้รับการยอมรับในอีกกลุ่มหนึ่งก็ได้ การปฏิบัติตามบรรทัดฐานของสังคมนำมาซึ่งการได้รับความยอมรับและความเป็นที่นิยมภายในกลุ่ม การเพิกเฉยต่อบรรทัดฐานของสังคมอาจทำให้ผู้หนึ่งไม่ได้รับการยอมรับจากกลุ่ม ไม่ได้รับความยอมรับ หรืออาจถึงขั้นขับออกจากกลุ่มเลยก็เป็นได้ บรรทัดฐานทางสังคมมักเป็นตัวภาษาหรือการสื่อสารโดยไม่ใช้คำพูดระหว่างบุคคลในสังคมทั่วไป
การทราบว่าสิ่งใดควรพูด หรือควรใช้คำใดโดยเฉพาะเป็นพิเศษ ควรพูดคุยถึงหัวข้อใดหัวข้อหนึ่ง ควรใส่เสื้อผ้าแบบใด และเมื่อใดที่ไม่ควร ความรู้ดังกล่าวเป็นบรรทัดฐานทางวัฒนธรรมซึ่งมีความสำคัญอย่างยิ่งต่อการจัดการการแสดงออก ซึ่งเป็นระเบียบสำหรับปัจเจกชนในการแสดงพฤติกรรมโดยไม่ใช้คำพูด
ภาพรวม

บรรทัดฐานทางสังคมสามารถถูกมองว่าเป็นข้อความที่กำหนดพฤติกรรมและการกระทำเป็นการควบคุมทางสังคมอย่างไม่เป็นทางการ บรรทัดฐานนี้มักขึ้นอยู่กับบางระดับของการได้รับความยินยอมและดำรงอยู่โดยการบังคับทางสังคม ระเบียบของบรรทัดฐานมีอยู่สามรูปแบบดังนี้:
มุ่งให้ความสนใจการกระทำของอีโก้ส่วนบุคคลของผู้ใดผู้หนึ่ง
มุ่งให้ความสนใจปฏิกิริยาของอีโก้ต่อการกระทำอีกวิธีการหนึ่ง
การเจรจาระหว่างอีโก้และอีกการกระทำหนึ่ง
บรรทัดฐานเป็นกฎควบคุมพฤติกรรม มีทั้งแบบเป็นทางการและแบบไม่เป็นทางการ แต่บรรทัดฐานแบบไม่เป็นทางการจะพบว่ามีความเข้มแข็งกว่าแบบแรก บรรทัดฐานแบบไม่เป็นทางการสามารถแบ่งออกได้เป็นสองแบบ:
วิถีประชา กฎและบรรทัดฐานอย่างไม่เป็นทางการ การละเมิดวิถีประชาไม่ค่อยมีผลเท่าใดนัก แต่ทุกคนในกลุ่มถูกคาดหวังให้ปฏิบัติตาม วิถีประชาเป็นประเภทหนึ่งของนิสัยการปรับตัวและการยินยอม ผู้ที่ไม่ปฏิบัติตามจะถูกตำหนิหรือได้รับการเตือน
จารีต  กฎอย่างไม่เป็นทางการ ซึ่งผู้ที่ไม่ปฏิบัติตามจะถูกลงโทษอย่างรุนแรงและถูกกีดกันจากสังคมหรือศาสนานั้น ๆ
นอกจากนี้ยังมี กฎหมาย ซึ่งเป็นบรรทัดฐานทางสังคมแบบเป็นทางการ[ต้องการอ้างอิง]
แหล่งข้อมูลอื่น

การจัดระเบียบทางสังคม เก็บถาวร 2011-07-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Common Knowledge in Stanford Encyclopedia of Philosophy
Model Citizenship เก็บถาวร 2010-08-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Real World Examples of Expected Normative Behavior
บรรดาศักดิ์อังกฤษ

ระบบขุนนางอังกฤษ (อังกฤษ: Peerage of England) ประกอบด้วยบรรดาศักดิ์ขุนนางอังกฤษที่พระราชทานให้ในสมัยของราชอาณาจักรอังกฤษช่วงก่อนสมัยพระราชบัญญัติสหภาพ ค.ศ. 1707 ซึ่งในปีนั้นอังกฤษและสกอตแลนด์ได้รวมกันเป็นสหราชอาณาจักร
ระดับและประเภท

ขุนนางอังกฤษมีสองประเภท คือขุนนางสืบตระกูล (hereditary peer) และขุนนางตลอดชีพ (life peer) ซึ่งในสมัยของพระเจ้าเฮนรีที่ 6 แห่งอังกฤษ (ค.ศ. 1422–61) ขุนนางประกอบไปด้วยบรรดาศักดิ์ห้าระดับ ซึ่งถูกเรียกว่า "ขุนนางแห่งอาณาจักร" (Peers of the Realm) เรียงจากสูงไปต่ำดังนี้:
"ดยุค" (Duke) สตรีเรียก "ดัชเชส" (Duchess)
"มาร์ควิส" (Marquess) สตรีเรียก "มาร์เชอเนส" (Marchioness)
"เอิร์ล" (Earl) สตรีเรียก "เคาน์เตส" (Countess)
"ไวเคานต์" (Viscount) สตรีเรียก ไวเคาน์เตส (Viscountess)
"บารอน" (Baron) สตรีเรียก บารอเนส (Baroness)
นอกจากนี้ยังมีการแต่งตั้งอภิชน (aristocrat) อันเป็นชนชั้นสูงที่มิใช่ขุนนาง ได้แก่ฐานันดร "อัศวิน" (Knight) ซึ่งมีคำนำหน้าว่าเซอร์ และฐานันดร "บารอเนต" (Baronet) ซึ่งมีคำนำหน้าว่าลอร์ด โดยถือว่าบารอเนตอยู่สูงกว่าอัศวินทั้งปวง
ก่อนคริสต์ศตวรรษที่ 20 ขุนนางเกือบทั้งหมดเป็นขุนนางสืบตระกูล แต่ในปี 1867 นิติกรของรัฐสภาได้รับการแต่งตั้งเป็นขุนนางตลอดชีพ และต่อมามีการตราพระราชบัญญัติขุนนางตลอดชีพ ค.ศ. 1958 เปิดทางให้พระมหากษัตริย์สามารถแต่งตั้งให้บุคคลใดเป็นขุนนางตลอดชีพ เพื่อที่บุคคลนั้นจะสามารถเข้าประชุมสภาขุนนาง บรรดาศักดิ์ของขุนนางตลอดชีพไม่สามารถตกทอดผ่านทายาท ขุนนางสืบตระกูลทุกคนสามารถเข้าร่วมการประชุมสภาขุนนาง (หากผ่านคุณสมบัติว่าด้วยอายุและสัญชาติ)
อภิสิทธิ์

ในอดีต ขุนนางจะมีอภิสิทธิ์บางประการ อภิสิทธิ์เหล่านี้ไม่ค่อยมีผลในปัจจุบันแล้ว ได้แก่:
สิทธิที่จะถูกพิจารณาคดีในศาลเสวกใหญ่ (Court of the Lord High Steward) ตุลาการในศาลนี้ล้วนเป็นขุนนางด้วยกัน
สิทธิที่จะเข้าเฝ้าพระเจ้าแผ่นดิน
สิทธิที่จะได้รับความคุ้มกันจากการถูกจับกุมในคดีแพ่ง
สิทธิในการตรากฎหมายในดินแดนที่ปกครอง
บราเฮีย

| บราเฮีย |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Monocots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Commelinids
อันดับ:: Arecales
วงศ์:: Arecaceae
สกุล:: Brahea
สปีชีส์:: B.  armata
ชื่อทวินาม
Brahea armata S.Watson

บราเฮีย (อังกฤษ: Mexican blue palm, blue hesper palm, ชื่อวิทยาศาสตร์: Brahea armata) เป็นปาล์มต้นเดี่ยว สูงได้ถึง 12 เมตร ลำต้นมีเส้นผ่านศูนย์กลาง 30-50 เซนติเมตร ใบรูปพัด แผ่กว้าง 1 เมตร สีเขียวอมน้ำเงิน ก้านใบยาว 1 เมตร ขอบก้านมีหนาม ช่อดอกสมบูรณ์เพศ ออกระหว่างกาบใบ ยาว 2 เมตร ผลกลมรี ขนาด 2 เซนติเมตร เมื่อสุกมีสีน้ำตาล รับประทานได้ มีถิ่นกำเนิดในรัฐบาฮากาลิฟอร์เนีย ทางตะวันตกเฉียงเหนือของเม็กซิโก บราเฮียเป็นปาล์มที่ทนแล้งและทนลม นิยมปลูกเป็นไม้ประดับ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ บราเฮีย
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Brahea armata ที่วิกิสปีชีส์
บริตนีย์ คาร์บาวสกี

บริตนีย์ มารี คาร์บาวสกี (อังกฤษ: Brittney Marie Karbowski; เกิด: 26 มิถุนายน 2529 (38 ปี 135 วัน) ณ เมืองชูการ์แลนด์ รัฐเท็กซัส) เป็นนักแสดงและนักพากย์ชาวอเมริกัน มีผลงานพากย์อะนิเมะเป็นภาษาอังกฤษเป็นจำนวนมาก และมักทำงานให้แก่ฟันนิเมชันเอนเตอร์เทนเมนต์ (Funimation Entertainment), เอดีวีฟิมส์ (ADV Films), เซราฟิมดิจิทัล (Seraphim Digital) และโอกราทร็อน 5000 (OkraTron 5000)
เธอเริ่มทำงานพากย์อะนิเมะ เมื่อมีผู้กำกับการพากย์อะนิเมะคนหนึ่งติดต่อเข้ามาหลังได้ชมเธอแสดงเป็นแจเน็ต (Janet) ในละครเวทีท้องถิ่น ชุด ร็อกกีเฮอร์เรอร์พิกเชอร์โชว์ (Rocky Horror Picture Show)
บริการสื่อผ่านอินเทอร์เน็ต

บริการสื่อผ่านอินเทอร์เน็ต (อังกฤษ: Over-The-Top media service) หรือบริการโอทีที (OTT) คือบริการสื่อที่นําเสนอโดยตรงกับผู้รับบริการผ่านทางอินเทอร์เน็ต โอทีทีข้ามแพลตฟอร์มโทรทัศน์ผ่านสายเคเบิล และโทรทัศน์ผ่านดาวเทียมประเภทของบริษัทที่ทําหน้าที่เป็นผู้ควบคุมหรือผู้จัดจําหน่ายเนื้อหาดังกล่าว นอกจากนี้ยังใช้เพื่ออธิบายโทรศัพท์มือถือที่ไม่มีผู้ให้บริการซึ่งถูกเรียกเก็บเงินข้อมูลหลีกเลี่ยงการแข่งขันผูกขาด  หรือแอปพลิเคชันสําหรับโทรศัพท์ที่ส่งข้อมูลในลักษณะนี้ รวมถึงบริการโทรประเภทอื่น ๆ และแอปพลิเคชันที่อัปเดตซอฟต์แวร์
คํานี้มีความหมายใกล้เคียงกับบริการวีดิโอตามคำขอแบบบอกรับสมาชิก ที่ให้การเข้าถึงเนื้อหาภาพยนตร์และโทรทัศน์ (รวมถึงซีรีส์ที่มีอยู่ซึ่งได้มาจากผู้ผลิตรายอื่นรวมถึงเนื้อหาต้นฉบับที่ผลิตขึ้นสําหรับบริการโดยเฉพาะ)
โอทีที ยังครอบคลุมคลื่นถึง "สกินนี่" บริการโทรทัศน์ที่ให้การเข้าถึงสตรีมสดของช่องพิเศษ คล้ายกับผู้ให้บริการดาวเทียมหรือเคเบิลทีวีแบบดั้งเดิม แต่สตรีมผ่านอินเทอร์เน็ตสาธารณะแทนที่จะเป็นเครือข่ายส่วนตัวแบบปิดพร้อมอุปกรณ์ที่เป็นกรรมสิทธิ์ เช่น กล่องรับสัญญาณ
บริการสื่อผ่านอินเทอร์เน็ต โดยทั่วไปแล้วบริการที่เหนือระดับสามารถเข้าถึงได้ผ่านเว็บไซต์บนคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคล เช่นเดียวกับผ่านแอปพลิเคชันบนอุปกรณ์มือถือ (เช่น สมาร์ทโฟนและแท็บเล็ต) เครื่องเล่นสื่อดิจิทัล (รวมถึงคอนโซลวิดีโอเกม) หรือโทรทัศน์ที่มีแพลตฟอร์มสมาร์ททีวี
ประเภทเนื้อหา

โอทีทีโทรทัศน์ หรือที่เรียกกันว่าการออกอากาศทางโทรทัศน์ออนไลน์
โอทีทีข้อความ หรือระบบส่งข้อความทันที
โอทีทีการสื่อสารทางเสียง หรือวอยซ์โอเวอร์ไอพี
บทจดหมายของเปาโล

หนังสือในพันธสัญญาใหม่ที่เชื่อว่าเขียนโดยเปาโลอัครทูต
| --- | --- |
36: (ค.ศ. 31–36: การกลับใจของเปาโล)
37: 
38: 
39: 
40: 
41: 
42: 
43: 
44: 
45: 
46: 
47: 
48: จดหมายของนักบุญเปาโลถึงชาวกาลาเทีย
49: 
50: จดหมายของนักบุญเปาโลถึงชาวเธสะโลนิกา ฉบับที่ 1
51: จดหมายของนักบุญเปาโลถึงชาวเธสะโลนิกา ฉบับที่ 2
52: 
53: 
54: จดหมายของนักบุญเปาโลถึงชาวโครินธ์ ฉบับที่ 1
55: จดหมายของนักบุญเปาโลถึงชาวโครินธ์ ฉบับที่ 2
56: 
57: จดหมายของนักบุญเปาโลถึงชาวโรม
58: 
59: 
60: 
61: 
62: จดหมายของนักบุญเปาโลถึงชาวฟีลิปปี
62: จดหมายของนักบุญเปาโลถึงฟีเลโมน
62: จดหมายของนักบุญเปาโลถึงชาวโคโลสี
62: จดหมายของนักบุญเปาโลถึงชาวเอเฟซัส
63: 
64: จดหมายของนักบุญเปาโลถึงทิโมธี ฉบับที่ 1
65: จดหมายของนักบุญเปาโลถึงทิโมธี ฉบับที่ 2
66: จดหมายของนักบุญเปาโลถึงทิตัส
67: (ค.ศ. 64–67: การเสียชีวิตของเปาโล)
บทจดหมายของเปาโล (อังกฤษ: Pauline epistles, Epistles of Paul หรือ Letters of Paul) เป็นหนังสือ 13 เล่มในภาคพันธสัญญาใหม่ที่เชื่อว่าเขียนโดยเปาโลอัครทูต แม้ว่าบางเล่มเป็นที่ถกเถียงในเรื่องตัวตนของผู้เขียน บทจดหมายเหล่านี้ถือเป็นส่วนหนึ่งของเอกสารศาสนาคริสต์ที่เก่าแก่ที่สุดเท่าที่หลงเหลืออยู่ บทจดหมายให้ข้อเชิงลึกเกี่ยวกับความเชื่อและข้อโต้แย้งในศาสนาคริสต์ยุคแรก บทจดหมายเหล่านี้เป็นส่วนหนึ่งในสารบบของพันธสัญญาใหม่ และเป็นตำราพื้นฐานสำหรับทั้งเทววิทยาและจริยศาสตร์ศาสนาคริสต์
นักวิชาการส่วนใหญ่เชื่อว่าแท้จริงแล้วเปาโลเขียนบทจดหมาย 7 เล่มจากทั้งหมด 13 เล่ม (กาลาเทีย, โรม, 1 โครินธ์, 2 โครินธ์, ฟีเลโมน, ฟีลิปปี, 1 เธสะโลนิกา) มีบทจดหมาย 3 เล่มที่เขียนในนามเปาโลซึ่งมักถูกมองว่าเป็นงานเขียนปลอมแปลง (1 ทิโมธี, 2 ทิโมธี, ทิตัส) ยังมีการถกเถียงอย่างกว้างขวางในเรื่องว่าเปาโลเขียนบทจดหมายอื่นอีก 3 เล่ม (2 เธสะโลนิกา, เอเฟซัส และโคโลสี) ในนามของตนหรือไม่ นักวิชาการบางคนระบุว่าเปาโลเขียนจดหมายซึ่งเป็นที่สงสัยเหล่านี้ด้วยความช่วยเหลือของเลขานุการ ซึ่งอาจมีอิทธิพลต่อรูปแบบการเขียน ไม่ใช่ต่อเนื้อหาทางเทววิทยา จดหมายถึงชาวฮีบรูแม้ไม่ได้ระบุชื่อของเปาโล แต่ตามธรรมเนียมถือว่าเป็นงานเขียนของเปาโล (แม้ว่ามุขมณฑลโรมแสดงความสงสัยถึงตัวตนของผู้เขียน) แต่ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 16 เป็นต้นมา ความเห็นก็โน้มไปทางในที่ไม่เชื่อว่าเปาโลเป็นผู้เขียน และปัจจุบันมีนักวิชาเพียงไม่กี่คนที่ระบุว่าบทจดหมายนี้เป็นงานเขียนของเปาโล สาเหตุเป็นเพราะว่าจดหมายถึงชาวฮีบรูมีรูปแบบและเนื้อหาที่ไม่เหมือนบทจดหมายอื่น ๆ ของเปาโล และเพราะบทจดหมายถึงชาวฮีบรูไม่ได้ระบุว่าเปาโลเป็นผู้เขียนต่างจากบทจดหมายอื่น ๆ
นักวิชาการส่วนหนึ่งแย้งว่าจากรายละเอียดในชีวประวัติของเปาโล เปาโลน่าจะประสบปัญหาทางร่างกายบางอย่าง เช่น สูญเสียการมองเห็นหรือมือได้รับบาดเจ็บ และเปาโลระบุอย่างชัดเจนในบทจดหมายหลายเล่มว่าตนใช้เลขานุการในการเขียนบทจดหมาย (บางบทจดหมายบอกกระทั่งชื่อของเลขานุการผู้เขียน) ซึ่งเป็นแนวปฏิบัติทั่วไปในโลกยุคกรีก-โรมัน จึงอาจจะอธิบายประเด็นของบทจดหมายบางเล่มที่ดูเหมือนไม่ใช่ของเปาโลได้
บทจดหมายของเปาโลมักถูกวางไว้ระหว่างกิจการของอัครทูตและบทจดหมายคาทอลิก (หรือเรียกว่าบทจดหมายทั่วไป) ในคัมภีร์ไบเบิลยุคปัจจุบัน สำเนาต้นฉบับภาษากรีกส่วนใหญ่วางบทจดหมายทั่วไปไว้ก่อน และสำเนาต้นฉบับอักษร Minuscule จำนวนหนึ่ง (Minuscule 175, 325, 336 และ 1424) ที่วางบทจดหมายของเปาโลไว้ท้ายสุดของพันธสัญญาใหม่
ดูเพิ่ม

คัมภีร์นอกสารบบ