stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สมเด็จพระราชาธิบดีซาลาฮุดดีน อับดุล อาซิซ
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ต่างประเทศ

ไทย :
พ.ศ. 2543 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นมงคลยิ่งราชมิตราภรณ์ (ร.ม.ภ.)
สถานีโทรทัศน์ประชาชนฟิลิปปินส์

สถานีโทรทัศน์ประชาชนฟิลิปปินส์ (อังกฤษ:People's Television Network, Inc.)  (ฟิลิปิโน:Telebisyon ng Bayan) อักษรย่อ PTV เป็นสถานีโทรทัศน์ในการกำกับของรัฐบาลฟิลิปปินส์ ผ่าน สำนักงานประชาสัมพันธ์ ขึ้นตรงต่อ สำนักงานประธานาธิบดี (ลักษณะหน่วยงานนี้เทียบเท่ากับกรมประชาสัมพันธ์ ของประเทศไทย) มีสถานะเป็นสถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งชาติของประเทศฟิลิปปินส์
พีทีวีมีสำนักงาน สถานีส่ง และห้องส่งตั้งอยู่ที่บรอดแคสต์คอมเพล็กซ์ ถนนวิซายาส ดิลิมัน เกซอนซิตี
ประวัติ

พีทีวีจัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2517 ในชื่อ "สถานีโทรทัศน์รัฐบาล" (Goverment Television) ขึ้นตรงต่อศูนย์ผลิตรายการแห่งชาติ (National Media Production Center) ตามดำริของนายฟรานซิสโก ทาทัต รัฐมนตรีกระทรวงข้อมูลข่าวสารในสมัยประธานาธิบดีเฟอร์ดินานด์ มาร์กอส ส่งสัญญาณภาพออกอากาศผ่านระบบวีเอชเอฟ ภาพขาวดำ ช่องสัญญาณที่ 4 ในกรุงมะนิลา
จีทีวีเปลี่ยนชื่อเป็น มาฮาลิกาบอรดแคสติงซิสเทม (Maharlika Broadcasting System) ในช่วงที่นาย เกรโกริโอ เซนดานา เข้ารับตำแหน่งรัฐมนตรีกระทรวงข้อมูลข่าวสารแทนนายฟรานซิสโก และเปลี่ยนการออกอากาศเป็นระบบโทรทัศน์สี แต่ยังคงส่งออกอากาศระบบวีเอชเอฟช่องที่ 4 เช่นเดิม พร้อมกับขยายโครงข่ายออกไปทั่วประเทศ โดยมีหนึ่งในสองสถานีในเซบู และ บาโคลอด ทีก่อนหน้านั้นเป็นสถานีของเอบีเอส-ซีบีเอ็น ในช่วงก่อนยุคมาร์กอส
เอ็มบีเอสถูกเปลี่ยนชื่อเป็น สถานีโทรทัศน์ประชาชนฟิลิปปินส์ ในช่วงเดียวกันกับที่มีการปฏิวัติพลังประชาชน โค่นล้มรัฐบาลมาร์กอสโดยการนำของนางคอราซอน อากีโน ในปี พ.ศ. 2529  โดยเอ็มบีเอสถูกนายทหารที่สนับสนุนนางอากีโนและประชาชนผู้สนับสนุนนางอากีโน  เข้ายึดครองไว้ ก่อนที่นางอากีโนในฐานะประธานาธิบดีจะมีการตรารัฐบัญญัติแปลงสภาพพีทีวีเป็นรัฐวิสาหกิจ เมื่อวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2535  และพีทีวีเริ่มใช้ดาวเทียมปาลาปา ของอินโดนีเซีย ในการถ่ายทอดสัญญาณจากสถานีแม่ข่ายกรุงมะนิลาไปยังสถานีลูกข่ายทั่วประเทศ ทำให้พีทีวีมีสถานีลูกข่าย 32 สถานีทั่วประเทศ  ครอบคบุมประชากรในประเทศฟิลิปปินส์ทั้งหมด 85 เปอร์เซ็นต์ของประชากรฟิลิปิปนส์ทั้งประเทศ
พีทีวี่เปลี่ยนชื่อเป็น เนชั่นแนลบอรดแคสติงเน็ตเวิร์ก (National Broadcasting Network) ตามนโยบายของประธานาธิบดี กลอเรีย มาคาปากัล อาร์โรโย เมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2544 เพื่อให้เป็นสถานีโทรทัศน์แห่งชาติ ทำหน้าที่บริการข่าวสารภาครัฐ และนำเสนอรายการที่เป็นประโยชน์ต่อประชาชนฟิลิปปินส์
เอ็นบีเอ็นได้ทดลองออกอากาศโทรทัศน์ภาคพื้นดินระบบดิจิทัล โดยใช้ระบบISDB-T ซึ่งเป็นระบบของญี่ปุ่น ผ่านทางช่องยูเอชเอฟที่ 48
เอ็นบีเอ็นได้เปลี่ยนชื่อกลับไปเป็น สถานีโทรทัศน์ประชาชนฟิลิปปินส์ เมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2554 ตามดำริของประธานาธิบดีเบนิกโน อากีโนที่ 3  และมีการปรับสภาพองค์กรครั้งใหญ่ในสองปีต่อมา พ.ศ. 2556 เพื่อให้สามารถแข่งขันกับสถานีโทรทัศน์เอกชนได้ เช่น เพิ่มกำลังส่งเครื่องส่งเพื่อให้สามารถส่งออกอากาศได้ชัดเจนยิ่งขึ้น  พร้อมเครื่องมือและอุปกรณ์ที่ทันสมัยในสำนักงานที่เกซอนซิตี
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการของพีทีวี เก็บถาวร 2013-08-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
วิทยาลัยเทคนิคขอนแก่น สถาบันการอาชีวศึกษาภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ๓

| --- | --- |

ชื่อย่อ: วท.ขก. / KKTC
คติพจน์: ศึกษาดี มีวินัย ใฝ่คุณธรรม
ประเภท: รัฐบาล - วิทยาลัย  สังกัดสถาบันการอาชีวศึกษาภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ๓
สถาปนา: 18 เมษายน พ.ศ. 2480 (87 ปี)
ผู้อำนวยการ: นายสิทธิศักดิ์ เพิ่มพูล
ที่ตั้ง: เลขที่ 67 ถนนศรีจันทร์  ตำบลในเมือง  อำเภอเมืองขอนแก่น  จังหวัดขอนแก่น 40000
เว็บไซต์: www.kktech.ac.th
วิทยาลัยเทคนิคขอนแก่น (อังกฤษ : Khon Kaen Technical College ) เป็นวิทยาลัยด้านช่างอุตสาหกรรม สังกัดสถาบันการอาชีวศึกษาภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ๓ ตั้งอยู่ในอำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น โดยเปิดสอน 3 หลักสูตร คือ ปวช., ปวส. และปริญญาตรี (ต่อเนื่อง)
ประวัติ

วิทยาลัยเทคนิคขอนแก่น ก่อตั้งขึ้นในชื่อ โรงเรียนประถมอาชีพช่างไม้ ในปี พ.ศ. 2480
ต่อมาปี พ.ศ. 2492 ได้เปลี่ยนชื่อเป็น โรงเรียนช่างไม้ขอนแก่น
ปี พ.ศ. 2503 กรมอาชีวศึกษาได้ยกฐานะของ โรงเรียนช่างไม้ขอนแก่น เป็น โรงเรียนการช่างขอนแก่น
ปี พ.ศ. 2519 กรมอาชีวศึกษาประกาศยกฐานะโรงเรียนการช่างขอนแก่น และโรงเรียนการช่างสตรีขอนแก่นรวมกันเป็นวิทยาลัยอาชีวศึกษาขอนแก่น โดยให้ โรงเรียนการช่างขอนแก่น เป็น วิทยาลัยอาชีวศึกษาขอนแก่น วิทยาเขต 1 และให้ โรงเรียนการช่างสตรีขอนแก่น เป็น วิทยาลัยอาชีวศึกษาขอนแก่น วิทยาเขต 2
จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2522  วิทยาลัยอาชีวศึกษาขอนแก่น วิทยาเขต 1 เปลี่ยนฐานะเป็น วิทยาลัยเทคนิคขอนแก่น จนปัจจุบัน
หลักสูตร

วิทยาลัยเทคนิคขอนแก่น สถาบันการอาชีวศึกษาภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ๓ เปิดสอนระดับดังนี้
ปริญญาตรี
ประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง (ปวส.)
ประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช.)
| หลักสูตรที่เปิดสอนในวิทยาลัยเทคนิคขอนแก่น สถาบันการอาชีวศึกษาภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ๓> ประกาศนียบัตรวิชาชีพ | หลักสูตรที่เปิดสอนในวิทยาลัยเทคนิคขอนแก่น สถาบันการอาชีวศึกษาภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ๓> ประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง | หลักสูตรที่เปิดสอนในวิทยาลัยเทคนิคขอนแก่น สถาบันการอาชีวศึกษาภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ๓> ระดับปริญญาตรี (ต่อเนื่อง) | หลักสูตรที่เปิดสอนในวิทยาลัยเทคนิคขอนแก่น สถาบันการอาชีวศึกษาภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ๓>  |
| --- | --- | --- | --- |
| หลักสูตรประกาศนียบัตรวิชาชีพ ยานยนต์  เครื่องมือกล  โครงสร้าง  ไฟฟ้ากำลัง  อิเล็กทรอนิกส์  ก่อสร้าง  สถาปัตยกรรม  สำรวจ  เขียนแบบเครื่องกล  โทรคมนาคม  โยธา  เทคโนโลยีสารสนเทศ | หลักสูตรปรกาศนียบีตรวิชาชีพชั้นสูง เทคนิคยานยนต์  เทคนิคเครื่องกลอุตสาหกรรม  เทคนิคเครื่องกลระบบขนส่งทางราง  เครื่องมือกล  แม่พิมพ์โลหะ  เทคโนโลยีการเชื่อมโครงสร้างโลหะ  ไฟฟ้ากำลัง  บำรุงรักษาระบบจำหน่ายและอุปกรณ์  อิเล็กทรอนิกส์อุตสาหรรม  เทคนิคก่อสร้าง  เทคนิคสถาปัตยกรรม  สำรวจ  เขียนแบบเครื่องกล  ติดตั้งและรำบุงรักษา  เทคโนโลยีโทรคมนาคม  เทคนิคโยธา  คอมพิมเตอร์ระบบเครือข่าย  เทคโนโลยีสารสนเทศ | หลักสูตรเทคโนโลยีบัณฑิต (ทล.บ.) สาขาวิชาเทคโลยีการก่อสร้าง  สาขาวิชาเทคโลยีอิเล็กทรอนิกส์  สาขาวิชาเทคโลยีแม่พิมพ์  สาขาวิชาเทคโลยีไฟฟ้า |  |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว๊บไซต์สำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา เก็บถาวร 2018-08-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เว๊บไซต์สถาบันการอาชีวศึกษาภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ๓ เก็บถาวร 2017-07-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เว๊บไซต์วิทยาลัย เก็บถาวร 2017-05-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
วัดสำโรง (จังหวัดนนทบุรี)

| วัดสำโรง |
| --- | --- |


ที่ตั้ง: เลขที่ 20 หมู่ที่ 8 ถนนบางกรวย-ไทรน้อย ตำบลบางกรวย อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี 11130
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระปลัดนพรัตน์ สุเมโธ
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดสำโรง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 8 บ้านบางกรวย ตำบลบางกรวย อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 6 ไร่ 1 งาน และมีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 8 ไร่ 2 งาน 96 ตารางวา
วัดสำโรงสร้างขึ้นเมื่อวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2395 ไม่ทราบนามและประวัติผู้สร้างวัด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2501 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 15 เมตร ยาว 30 เมตร และประกอบพิธีผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2503 ด้านการศึกษา วัดได้แบ่งที่ดินเนื้อที่ 1 ไร่ 2 งาน 60 วา ให้ทางราชการสร้างโรงเรียนประชาบาล ปัจจุบันคือโรงเรียนวัดสำโรง (หิรัญราษฎร์ภักดีวิทยา)
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2520 ลักษณะทรงไทย มีช่อฟ้าใบระกา หางหงส์ หลังคาลดหลั่น 3 ชั้น เป็นอุโบสถหลังใหม่ที่สร้างแทนหลังเก่า กุฏิสงฆ์ เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 ชั้น ศาลาการเปรียญ และวิหาร ส่วนปูชนียวัตถุสำคัญมีพระประธานประจำอุโบสถปางสมาธิ สมัยสุโขทัย หน้าตักกว้าง 3 ศอก 1 คืบ นอกจากนี้ในวิหารยังมีพระพุทธรูปปางมารวิชัย สมัยสุโขทัย หน้าตักกว้าง 2 ศอก 1 คืบ
สมเด็จพระเจ้าอันเดรียนนามโบอินีเมรีนาแห่งมาดากัสการ์

| สมเด็จพระเจ้าอันเดรียนนามโบอินีเมรีนาแห่งมาดากัสการ์ |
| --- | --- |
 รามโบอาซาลามา อันเดรียนนามโบอินีเมรีนา

พระมหากษัตริย์แห่งมาดากัสการ์
ครองราชย์: พ.ศ. 2330 – พ.ศ. 2353
รัชสมัย: ประมาณ 23 ปี 0 วัน
รัชกาลก่อนหน้า: สมเด็จพระเจ้าอันเดรียนจาฟีแห่งเมรีนา
รัชกาลถัดไป: สมเด็จพระเจ้าราดามาที่ 1 มหาราชแห่งมาดากัสการ์
ประสูติ: พ.ศ. 2288  อัมโบฮิมันกา,ประเทศมาดากัสการ์
สวรรคต: พ.ศ. 2353  อันตานานารีโว,ประเทศมาดากัสการ์   (พระชนมพรรษา 64 - 65 พรรษา)
พระอัครมเหสี: เจ้าหญิงราโวรามบาโต
พระราชบุตร: สมเด็จพระเจ้าราดามาที่ 1 มหาราชแห่งมาดากัสการ์ พระราชโอรส-ธิดาหลายพระองค์
อันเดรียนนามโบอินีเมรีนา
ราชวงศ์: เมรีนา
พระบรมราชชนก: เจ้าชายอันเดรียนมิอารามันจากา
พระบรมราชชนนี: เจ้าหญิงรานาวาโลนาอันเดรียมเบโลเมซินา
สมเด็จพระเจ้าอันเดรียนนามโบอินีเมรีนาแห่งมาดากัสการ์ (พระนามแปลว่า "กษัตริย์ผู้เป็นที่ปรารถนาแห่งอิเมรินา") (พ.ศ. 2288 - 2353) ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งอาณาจักรเมรีนาหรือมาดากัสการ์ปัจจุบัน ทรงปกครองอาณาจักรในช่วง พ.ศ. 2330 ถึง 2353 มีพระนามเดิมว่า "รามโบอาซาลามา" หรือ "รามโบอาซาลามาราซากา" พระราชสมภพที่อัมโบฮิมันกา (ทรงเป็นที่รู้จักในพระนาม "นามโปอินา","อิมโบอาซาลามา" และ "นีโอมบาเลฮิเบมันโซ" ซึ่งแปลว่า กระทิงตาใหญ่) เป็นพระมหากษัตริย์ผู้ริเริ่มการรวบรวมอาณาจักรต่าง ๆ ในมาดากัสการ์ให้มาอยู่ภายใต้อำนาจของราชวงศ์เมรีนาและทรงเป็นนักการทหารและนักปกครองที่ดีที่สุดในประวัติศาสตร์ชาวมาลากาซี
วัดสำเภาล่ม

| วัดสำเภาล่ม |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดสำเภาล่ม, วัดทำใหม่
ที่ตั้ง: ตำบลปากกราน อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
พระประธาน: หลวงพ่อใหญ่
เจ้าอาวาส: พระครูภาวนารัตนาภรณ์ (กำพล สิริภทฺโท)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดสำเภาล่ม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองตะเคียน ในตำบลปากกราน อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ปัจจุบันมีพระครูภาวนารัตนาภรณ์ (กำพล สิริภทฺโท)	เป็นเจ้าอาวาส
วัดสำเภาล่ม เดิมชื่อ วัดทำใหม่  ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2200 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2210 ได้เปลี่ยนมาเป็น "วัดสำเภาล่ม" เมื่อ พ.ศ. 2493 บริเวณวัดรายล้อมไปด้วยชุมชนมุสลิม ซึ่งชาวมุสลิมได้มาตั้งถิ่นฐานริมคลองตะเคียนเมื่อครั้งกรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานี มีเรือสินค้าเข้ามาจอดท่าวัดสำเภาล่มได้โดยเฉพาะในสมัยแผ่นดินสมเด็จพระนารายณ์มหาราช
วัดนี้มีอุโบสถขนาดใหญ่ กว้าง 16 เมตร ยาว 45 เมตร ตัวเสาเรียงลายแนวตรงเขียนลายรดน้ำ พระประธานเป็นพระพุทธรูปศิลปะอู่ทองขนาดใหญ่ ชาวบ้านเรียก หลวงพ่อใหญ่ มีพระศักดิ์สิทธิ์องค์หนึ่ง คือ หลวงพ่อนาค เป็นพระศิลา ปางนาคปรก
วัดสำเภา (จังหวัดเชียงใหม่)

| วัดสำเภา |
| --- | --- |


ที่ตั้ง: ตำบลศรีภูมิ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดสำเภา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่บนถนนราชดำเนิน ในตำบลศรีภูมิ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ อยู่ตรงข้ามกับวัดพันอ้น ในเขตคูเมืองเชียงใหม่ ห่างจากประตูท่าแพ 250 เมตร
วัดสำเภาสร้างขึ้นในสมัยราชวงศ์มังราย ชื่อเดิมคงไม่ใช่ชื่อนี้ ไม่ปรากฏนามผู้สร้าง ในตอนนั้นมีพ่อค้าชาวเมืองระแหง (จังหวัดตากในปัจจุบัน) เดินทางมาค้าขายในเมืองเชียงใหม่ เกิดศรัทธาต่อพุทธศาสนาจึงสร้างสำเภาทองบรรจุในเจดีย์ของวัดแห่งนี้ สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2113  ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2362 พระยาธรรมลังกา เจ้าหลวงเชียงใหม่องค์ที่ 2 ได้มาทำบุญถาวรวัตถุ และเจ้าสุริยวงศ์ (คำตัน สิโรรส) ได้ทำนุบำรุงสืบมา
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารศิลปะล้านนา ตัวอาคารตั้งอยู่บนฐานยกสูง หลังคาซ้อนกันสามชั้น หน้าบันตลอดจนตัวเสาประดับด้วยลายปูนปั้นเป็นรูปเทวดา ลายพรรณพฤกษาและสัตว์ต่าง ๆ บันไดทางขึ้นเป็นมกรคายนาค ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัยเป็นพระประธาน เจดีย์ศิลปะล้านนา ตั้งอยู่ด้านหลังวิหาร ฐานด้านล่างสุดเป็นสี่เหลี่ยม รับฐานบัวย่อเก็จยกสูง ถัดขึ้นไปเป็นชั้นมาลัยเถาซ้อนกันห้าชั้น รับกับองค์ระฆังทรงกลมสีทอง หุ้มด้วยทองจังโก ส่วนยอดประดับฉัตรสีทองห้าชั้น และอุโบสถ ตั้งอยู่ด้านข้างวิหาร หลังคาซ้อนกันสองชั้น ช่อฟ้ายังคงเป็นของเดิม ส่วนนาคสะดุ้งทำขึ้นใหม่ ด้านหน้าประดับด้วยลายปูนปั้นรูปพรรณพฤกษาและกระจกหลากสี ประตูทางเข้าแกะไม้เป็นรูปเทวดาสององค์เฝ้าประตูอยู่
วัดสำโรง (จังหวัดนครปฐม)

| วัดสำโรง |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดสำโรง, วัดสามโรง
ที่ตั้ง: ตำบลวัดสำโรง อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดสำโรง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลวัดสำโรง อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม
วัดสำโรงสร้างเมื่อ พ.ศ. 2343  เดิมชื่อว่า วัดสามโรง เพราะที่ตั้งวัดนี้มีต้นสำโรงขึ้นอยู่ในบริเวณที่ตั้งวัด จวบกับชาวบ้านแถบนั้นได้ช่วยกันสร้างโรงขึ้นมา 3 หลัง เพราะสถานที่นี้ได้มีพระภิกษุปักกลดอาศัยปฏิบัติธรรมอยู่บ่อยครั้ง ต่อมาชาวบ้านแถบนี้เห็นว่าสถานที่ตั้งนี้สมควรเป็นที่ตั้งวัด ปู่ดำซึ่งเป็นเจ้าของที่จึงได้ถวายที่ตรงนี้ให้เป็นที่ตั้งวัดและชาวสำโรงจึงได้ไปอาราชธนาพระภิกษุนุช มาเป็นเจ้าอาวาส และปู่ดำ ซึ่งเป็นเจ้าของที่ดินก็ได้อุปสมบทเป็นภิกษุและได้ช่วยพระภิกษุนุช พัฒนาสิ่งก่อสร้างจนมี กุฏิสงฆ์ ศาลาดิน และโบสถ์หลังเล็ก ๆ เป็นที่พอจะอุปสมบทได้ ชาวบ้านเรียกว่า "วัดสามโรง" ต่อมาเปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น "วัดสำโรง" ตามพื้นที่ซึ่งมีต้นสำโรงขึ้นอยู่ในบริเวณวัด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2493
ภายในวัดมีพิพิธภัณฑ์พื้นบ้านวัดสำโรงเริ่มดำเนินโครงการจัดตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2542 โดยมีเจ้าอาวาสวัดสำโรงคือ พระครูสิริปุญญาภิวัตน์เป็นประธาน จัดแสดงมรดกพื้นบ้านต่าง ๆ เช่น อุปกรณ์ที่ใช้ในการประกอบอาหาร เครื่องมือหัตถกรรมต่าง ๆ อุปกรณ์ตวงข้าว เครื่องมือจับสัตว์น้ำและเครื่องใช้อื่น ๆ อีกเป็นจำนวนมาก
วัดสำโรงมีเกจิดัง ชื่อว่าหลวงปู่นุช และหลวงพ่อหลิ่ม ผู้สร้างเหรียญหล่อพระพุทธชินราชอันเข้มขลังแต่อดีตและสร้างตั๊กแตนแสนล้าน
ราชวงศ์อไบดอส

ราชวงศ์อไบดอส ถูกสันนิษฐานว่าเป็นราชวงศ์ท้องถิ่นแห่งอียิปต์โบราณที่ปกครองเป็นช่วงระยะเวลาอันสั้น ซึ่งปกครองในบริเวณพื้นที่ส่วนต่างๆ ของอียิปต์กลางและอียิปต์บนในสมัยช่วงระหว่างกลางครั้งที่สอง ราชวงศ์อไบดอสน่าจะอยู่ในช่วงเวลาร่วมสมัยกับราชวงศ์ที่สิบห้าและสิบหกแห่งอียิปต์ ตั้งแต่ราวประมาณ 1650 ถึง 1600 ปีก่อนคริสตกาล โดยมีศูนย์การปกครองอยู่บริเวณในหรือรอบๆ เมืองอไบดอส และสุสานหลวงประจำราชวงศ์อาจจะตั้งอยู่ที่เชิงเขาแห่งอานูบิส ซึ่งเป็นเนินเขาที่มีลักษณะคล้ายพีระมิดในทะเลทรายบริเวณอไบดอส ใกล้กับสุสานหินตัดที่สร้างขึ้นสำหรับฟาโรห์เซนุสเรตที่ 3
การถกเถียงกันในเรื่องการมีอยู่ของราชวงศ์ > หลักฐานสนับสนุนการมีอยู่ของราชวงศ์อไบดอส

การมีอยู่ของราชวงศ์อไบดอสได้รับการเสนอความคิดครั้งแรกโดยเด็ตเลฟ แฟรงค์ และต่อมาได้อธิบายเพิ่มเติมโดยคิม รีฮอล์ต ในปี ค.ศ. 1997 โดยรีฮอล์ตได้ตั้งสังเกตว่า ปรากฏฟาโรห์ที่สามารถยืนยันได้แล้วจำนวนสองพระองค์ในช่วงเวลาดังกล่าว ได้แก่ ฟาโรห์เวปวาเวตเอมซาฟ (การคุ้มครองของพระองค์คือเทพเวปวาเวต) และฟาโรห์พันทเจนิ (พระองค์แห่งไทนิส) ซึ่งปรากฏพระนามที่มีเกี่ยวข้องกับเมืองอไบดอส กล่าวคือ เทพเวปวาเวตเป็นเทพเจ้าที่สำคัญของเมืองอไบดอส และไทนิสเป็นเมืองที่สำคัญ ซึ่งตั้งอยู่ห่างจากเมืองอไบดอสไปทางเหนือไม่กี่ไมล์ นอกจากนี้ ฟาโรห์เวปวาเวตเอมซาฟ, ฟาโรห์พันทเจนิ และฟาโรห์สนาอิบ ซึ่งเป็นฟาโรห์อีกพระองค์หนึ่งในช่วงเวลาดังต่างเป็นที่ทราบมาจากจารึกเพียงชิ้นที่ค้นพบในเมืองอไบดอส ซึ่งอาจจะเป็นสิ่งที่สื่อได้ว่าที่นี้คือศูนย์กลางแห่งอำนาจของเหล่าฟาโรห์ดังกล่าว และสุดท้าย รีฮอล์ตก็ได้ให้เหตุผลว่าการมีอยู่ของราชวงศ์อไบดอสจากการอธิบายในสิบหกรายพระนามของบันทึกพระนามแห่งตูรินในช่วงสิ้นสุดราชวงศ์ที่สิบหก ราชวงศ์อไบดอสอาจจะถูกสถาปนาขึ้นในช่วงเวลาหลังจากนั้นระหว่างการล่มสลายของราชวงศ์ที่สิบสามพร้อมกับการพิชิตเมืองเมมฟิสโดยชาวฮิกซอสและการรุกคืบทางใต้ของพวกฮิกซอสไปยังเมืองธีบส์
การมีอยู่ของราชวงศ์อไบดอสอาจจะได้รับการพิสูจน์ยืนยันในช่วงเดือนมกราคม ค.ค. 2014 เมื่อมีการค้นพบหลุมฝังพระบรมศพของฟาโรห์พระนามว่า เซเนบคาย ซึ่งยังไม่ทราบตัวตนจากหลักฐานใดอื่น ทางตอนใต้ของเมืองอไบดอส พื้นที่ที่เรียกว่า "เนินเขาแห่งอานูบิส" ในสมัยโบราณ ถ้าฟาโรห์เซเนบคายมาจากราชวงศ์อไบดอสจริงๆ หลุมฝังพระบรมศพของพระองค์อาจจะสื่อถึงว่าที่นี้เป็นสุสานหลวงของราชวงศ์นี้ ซึ่งอยู่ติดกับสุสานหลวงของผู้ปกครองในช่วงสมัยราชอาณาจักรกลาง ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา การขุดค้นได้เผยให้เห็นสุสานราชวงศ์ที่ไม่ปรากฏพระนามไม่น้อยกว่าแปดแห่งที่สร้างขึ้นในสมัยช่วงระหว่างกลางครั้งที่สองซึ่งมีรูปแบบและขนาดใกล้เคียงกับที่ฝังพระบรมศพของฟาโรห์เซเนบคาย เช่นเดียวกันกับสุสานอีกสองแห่ง ซึ่งอาจจะเป็นพีระมิดที่สร้างขึ้นในช่วงกลางสมัยราชวงศ์ที่สิบสาม คือ สุสานหมายเลข เอส 9 และเอส 10 ซึ่งอาจจะเป็นสุสานของฟาโรห์เนเฟอร์โฮเทปที่ 1 และฟาโรห์โซเบคโฮเทปที่ 4 ซึ่งเป็นพระอนุชาของพระองค์
การถกเถียงกันในเรื่องการมีอยู่ของราชวงศ์ > หลักฐานโต้แย้งการมีอยู่ของราชวงศ์อไบดอส

นักวิชาการทุกคนไม่เห็นด้วยกับการมีอยู่ของราชวงศ์อไบดอส อาทิ มาร์เซล มารี ได้สังเกตว่าสถานที่ผลิตที่ดำเนินการในอไบดอสและผลิตจารึกศิลาของฟาโรห์จำนวนสองพระองค์ที่เกี่ยวข้องกับราชวงศ์อไบดอส ซึ่งก็คือ ฟาโรห์พันทเจนิ และฟาโรห์เวปวาเวตเอมซาฟ นั้นมีแนวโน้มที่น่าจะผลิตจารึกศิลาของฟาโรห์ราโฮเทปจากราชวงศ์ที่สิบเจ็ดด้วยเช่นกัน ดังนั้นหากราชวงศ์อไบดอสมีอยู่จริง สถานที่ผลิตจารึกศิลาแห่งนี้น่าจะสร้างจารึกศิลาให้กับสองราชวงศ์ที่เป็นปฏิปักษ์ทางการเมืองกัน ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาตัดสินว่าไม่น่าจะเป็นไปได้ อย่างไรก็ตาม ยังไม่มีความแน่ชัดว่าทั้งสองราชวงศ์นี้อยู่ร่วมกันในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่งหรือไม่ ตัวอย่างเช่น ในการศึกษาใหม่ในสมัยช่วงระหว่างกลางครั้งที่สองของคิม รีฮอล์ตนั้น ช่วงที่ราชวงศ์อไบดอสล่มสลายและช่วงที่ราชวงศ์ที่สิบเจ็ดถูกสถาปนาขึ้นอยู่ห่างจากกันราวประมาณ 20 ปี
ในส่วนของหลักฐานสนับสนันการมีอยู่ของราชวงศ์อไบดอสจากการค้นพบสุสานของฟาโรห์เซเนบคายในอไบดอส อเล็กซานเดอร์ อิลิน-โทมิช ก็ได้โต้แย้งว่า ฟาโรห์จากช่วงสมัยราชอาณาจักรกลางบางพระองค์ เช่น ฟาโรห์เซนุสเรตที่ 3 และฟาโรห์โซเบคโฮเทปที่ 4 ก็ทรงมีสุสานที่เมืองอไบดอสเช่นกัน แต่ไม่มีใครจัดฟาโรห์ดังกล่าวให้เป็นฟาโรห์จากราชวงศ์ท้องถิ่นอไบดอส ในทางตรงกันข้าม เขาสงสัยว่า ฟาโรห์เซเนบคาย อาจจะเป็นฟาโรห์จากราชวงศ์สิบหกแห่งอียิปต์ ซึ่งมีศูนย์กลางการปกครองอยู่ที่เมืองธีบส์ หรือไม่
พระราชอาณาเขต

ถ้าหากราชวงศ์อบีดอสมีอยู่จริงนั้น ศูนย์กลางอำนาจการปกครองของราชวงศ์นี้น่าจะเป็นเมืองอไบดอสหรือเมืองไทนิส จารึกที่เป็นไปได้ของฟาโรห์เวปวาเวตเอมซาฟที่ถูกค้นพบโดยคาร์ล ริชาร์ด เล็พซิอุสในหลุมฝังศพ บีเฮช 2 ของผู้ปกครองท้องถิ่นเขตที่สิบหกนามว่า อเมนเอมฮัต ในช่วงสมัยราชวงศ์ที่สิบสองที่บะนีฮะซัน ซึ่งอยู่ไปประมาณ 250 กิโลเมตร ทางเหนือของเมืองอไบดอสในอียิปต์กลาง หากการระบุแหล่งที่มาของจารึกนี้ถูกต้องและหากฟาโรห์เวปวาเวตเอมซาฟมาจากราชวงศ์ท้องถิ่นอไบดอสจริง อาณาเขตของราชวงศ์อไบดอสอาจจะขยายออกไปทางเหนือไกลถึงที่นั้น เนื่องจากราชวงศ์นี้อยู่ร่วมสมัยกับราชวงศ์ที่สิบหก ดินแดนภายใต้การควบคุมของราชวงศ์อไบดอสจึงไม่สามารถขยายไปไกลกว่าเมืองฮู ซึ่งอยู่ห่างจากเมืองอไบดอสไปทางใต้ 50 กิโลเมตร
ผู้ปกครอง

รายพระนามจำนวนสิบหกพระนามต่อไปนี้มาจากบันทึกพระนามแห่งตูรินที่อาจจะเกี่ยวข้องกับราชวงส์ที่สิบหกแห่งอียิปต์โดยคิม รีฮอล์ต:
| พระนามครองพระราชบัลลังก์ | ลำดับรายพระนามในบันทึกพระนามแห่งตูริน | การถอดเสียงตามพยัญชนะ |
| --- | --- | --- |
| วอเซอร์[...]เร | คอลัมน์ที่ 11 บรรทัดที่ 16 | Wsr-[...]-Rˁ |
| วอเซอร์[...]เร | คอลัมน์ที่ 11 บรรทัดที่ 17 | Wsr-[...]-Rˁ |
| พระนามสูญหายจำนวน 8 พระนาม | คอลัมน์ที่ 11 บรรทัดที่ 18-25 |  |
| [...]เฮบเร | คอลัมน์ที่ 11 บรรทัดที่ 26 | [...]-hb-[Rˁ] |
| พระนามสูญหายจำนวน 3 พระนาม | คอลัมน์ที่ 11 บรรทัดที่ 27-29 |  |
| [...]เฮบเร (ไม่แน่ชัด) | คอลัมน์ที่ 11 บรรทัดที่ 30 | [...]-ḥb-[Rˁ] |
| [...]เวบเอนเร | คอลัมน์ที่ 11 บรรทัดที่ 31 | [...]-wbn-[Rˁ] |

ผู้ปกครองบางพระองค์ข้างต้นอาจจะระบุตัวตนกับฟาโรห์ทั้งสี่พระองค์ที่ได้รับการยืนยันแล้ว ซึ่งสืบเชื้อสายมาจากราชวงศ์อไบดอสโดยไม่ได้คำนึงถึงลำดับเวลาที่ไม่ทราบ:
| พระนาม | รูปภาพ | คำอธิบาย |
| --- | --- | --- |
| เซคเอมราเนเฟอร์คาอู เวปวาเวตเอมซาฟ |  | อาจจะเป็นฟาโรห์ในช่วงปลายสมัยราชวงศ์ที่สิบหก |
| เซคเอมเรคูทาวี พันทเจนิ |  | อาจจะเป็นฟาโรห์ในช่วงปลายสมัยราชวงศ์ที่สิบหก |
| เมนคาอูเร สนาอิบ |  | อาจจะเป็นฟาโรห์ในช่วงปลายสมัยราชวงศ์ที่สิบสาม |
| วอเซอร์อิบเร เซเนบคาย |  | อาจจะเป็นฟาโรห์พระองค์เดียวกันกับฟาโรห์ที่ทรงใช้พระนาม วอเซอร์[...]เร ตามที่ปรากฏในบันทึกพระนามแห่งตูริน |
| คูอิเกอร์ |  | ช่วงเวลาและรัชสมัยแห่งการครองราชย์ยังไม่แน่นอน โดยเด็ตเลฟ แฟรงค์ สันนิษฐานว่า พระองค์มาจากราชวงศ์อไบดอส |
The cartouche of pharaoh Woseribre Senebkay, inside the king's burial tomb.
In red, the possible extent of power of the Abydos Dynasty
สนธิญาณ ชื่นฤทัยในธรรม

| สนธิญาณ ชื่นฤทัยในธรรม |
| --- | --- |

เกิด: สนธิญาณ หนูแก้ว 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2501 (66 ปี) อำเภอสิชล จังหวัดนครศรีธรรมราช
ศิษย์เก่า: คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง
อาชีพ: นักธุรกิจ, นักเคลื่อนไหวทางการเมือง
องค์การ: ทีนิวส์, เนชั่น, ท็อปนิวส์
ขบวนการ: กปปส.
สนธิญาณ ชื่นฤทัยในธรรม (ชื่อเล่น: ต้อย) เป็นนักธุรกิจด้านสื่อและนักเคลื่อนไหวการเมืองชาวไทย หนึ่งในแกนนำคนสำคัญของ กปปส. ก่อตั้งสำนักข่าว ไอ.เอ็น.เอ็น., สถานีวิทยุร่วมด้วยช่วยกัน, ทีนิวส์, ท็อปนิวส์ และสถาบันทิศทางไทย
ประวัติ

สนธิญาณ ชื่นฤทัยในธรรม มีชื่อเดิมว่า สนธิญาณ หนูแก้ว  ชีวิตในวัยเด็กค่อนข้างมีความลำบากอยู่พอสมควรเนื่องจากถูกพ่อแม่ทิ้งแต่แต่เล็ก โดยเขาได้อยู่กับยายและผู้เป็นลุงที่เลี้ยงดูและส่งเสียเรียนหนังสือจนจบมัธยมปลาย แต่เอ็นทรานซ์ไม่ติดเลยไปเรียนมหาวิทยาลัยรามคำแหงจนจบการศึกษาปริญญาตรีจากคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง ระหว่างศึกษาเขาก็กลายเป็นนักกิจกรรมตัวยงของมหาวิทยาลัย เขาเริ่มทำงานเป็นนักข่าวที่สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ในปี พ.ศ. 2529 ก่อนที่จะออกมาในตำแหน่งบรรณาธิการบริหาร[ต้องการอ้างอิง] และจากนั้นได้จัดตั้งสำนักข่าวไอ เอ็น เอ็น ร่วมกับสมชาย แสวงการ และได้จัดตั้งบริษัท สยามทีวี แอนด์ เทเลคอมมิวนิเคชั่น ประมูลโครงการทีวีเสรี ในฐานะผู้บริหารบริษัทฯ ในเครือของสำนักงานทรัพย์สินพระมหากษัตริย์[ต้องการอ้างอิง] แต่ต่อมาได้ถอนตัวกลับไปบริหารสำนักข่าว ไอ เอ็น เอ็น
เขาเคยประกอบธุรกิจอสังหาริมทรัพย์และอีกหลายสาขา จนกระทั่งรู้จักกับบุญชัย เบญจรงคกุล และได้ร่วมเป็นฝ่ายบริหารธุรกิจในเครือยูคอม และดีแทค[ต้องการอ้างอิง] และหลังจากวิกฤตการณ์การเงินในเอเชีย พ.ศ. 2540 สนธิญาณได้หันมาศึกษาธรรมะอย่างจริงจังกับพระครูเมตตากิตติคุณ (สมหมาย อัตตมโน) วัดป่าสันติกาวาส จังหวัดอุดรธานี จนได้จัดตั้งมูลนิธิชื่นฤทัยในธรรม และสร้างสถานปฏิบัติธรรมชื่นฤทัยในธรรมที่จังหวัดนครศรีธรรมราช ต่อมากลายเป็นวัดชื่อ วัดป่าพุทธเมตตาศรีธรรมราม[ต้องการอ้างอิง]
ในวันที่ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2550 สนธิญาณได้ก่อตั้งสำนักข่าวทีนิวส์ (TNews) เพื่อรายงานข่าวผ่านทางสื่ออิเล็กทรอนิกส์ด้วยระบบบริการสารสั้นเป็นรายแรกของประเทศไทย และได้ก่อตั้ง ทีนิวส์ ทีวี (TNews TV) เป็นสถานีโทรทัศน์ผ่านดาวเทียมอย่างเป็นทางการในปี พ.ศ. 2553 ซึ่งมีเนื้อหาวิพากษ์วิจารณ์ ดร.ทักษิณ ชินวัตร อดีตนายกรัฐมนตรี จนประสบความสำเร็จทางธุรกิจได้รับความนิยมเป็นสถานีข่าวผ่านดาวเทียมอันดับที่ 1 จากการวัดอันดับของนิลเส็น
และต่อมาในปี พ.ศ. 2560 สนธิญาณได้รับเชิญจากฉาย บุนนาค ให้เข้ามาร่วมบริหารเครือเนชั่นเพื่อแก้ไขปัญหาหนี้สิน ทำให้ช่องเนชั่นทีวีได้รับความนิยมเพิ่มขึ้นจนกลับมาทำกำไรให้กับช่อง ระหว่างนี้สนธิญาณยังได้ก่อตั้งสถาบันทิศทางไทยขึ้นเมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2562 แต่เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2563 สนธิญาณลาออกจากทุกตำแหน่งในเครือเนชั่น เพื่อไปเคลื่อนไหวในสถาบันทิศทางไทย ก่อนที่ในวันที่ 18 ธันวาคม จะก่อตั้ง บริษัท ท็อปนิวส์ ดิจิทัล มีเดีย จำกัด และเปิดตัวสถานีโทรทัศน์ท็อปนิวส์ โดยดำรงตำแหน่งประธานกรรมการบริหารด้วยตัวเอง และนำผู้ประกาศข่าวและผู้บริหารที่ลาออกจากเนชั่นทีวีก่อนหน้านี้มาร่วมงานทั้งหมดตั้งแต่วันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564 เป็นต้นมา แต่ภายหลัง สนธิญาณมีทิศทางการทำธุรกิจที่ขัดแย้งกับผู้บริหาร ทำให้เมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2566 สนธิญาณได้เขียนจดหมายลาออกจากทุกตำแหน่งในท็อปนิวส์ โดยมีผลในวันที่ 15 พฤศจิกายน
บทบาททางการเมือง

ในปี พ.ศ. 2556 เขาจัดตั้งองค์กร "สันนิบาตประชาชนเพื่อประชาธิปไตยแห่งประเทศไทย"
ในห้วงวิกฤตการณ์การเมืองไทย พ.ศ. 2556–2557 เขาเข้าร่วมกับ "กลุ่มสยามสามัคคี" มาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2552 เป็นแกนนำ กปปส. ลำดับที่สอง รองจาก สุเทพ เทือกสุบรรณ ต่อมาถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจควบคุมตัวในข้อหาฝ่าฝืนพระราชกำหนดการบริหารราชการในสถานการณ์ฉุกเฉิน (พ.ร.ก.ฉุกเฉิน) อย่างไรก็ตาม ในวันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2562 ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องในคดีเกี่ยวกับ กปปส. แต่เมื่อวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2564 ศาลอุทธรณ์ได้พิพากษาแก้เป็นจำคุกสนธิญาณเป็นเวลา 8 เดือน โดยไม่รอลงอาญา พร้อมเพิกถอนสิทธิเลือกตั้ง 5 ปี
แหล่งข้อมูลอื่น

สนธิญาณ ชื่นฤทัยในธรรม ที่เฟซบุ๊ก
ฟุตบอลโลกหญิง 1991

| 1st FIFA World Championship for Women's Football for the M&Ms Cup 1991 年女子世界杯足球赛 |
| --- | --- |
Official logo
รายละเอียดการแข่งขัน
ประเทศเจ้าภาพ: China
วันที่: 16 November - 30 November (14 days)
ทีม: 12 (จาก 6 สมาพันธ์)
สถานที่: 6 (ใน 4 เมืองเจ้าภาพ)
อันดับเมื่อสิ้นสุดการแข่งขัน
ชนะเลิศ:  สหรัฐ (สมัยที่ 1st)
รองชนะเลิศ:  นอร์เวย์
อันดับที่ 3:  สวีเดน
อันดับที่ 4:  เยอรมนี
สถิติการแข่งขัน
จำนวนนัดที่แข่งขัน: 26
จำนวนประตู: 99 (3.81 ประตูต่อนัด)
ผู้ชม: 510,000 (19,615 คนต่อนัด)
ผู้ทำประตูสูงสุด:  Michelle Akers  (10 goals)
ผู้เล่นยอดเยี่ยม:  Carin Jennings
1995 → 
ฟุตบอลโลกหญิง 1991 เป็นการแข่งขันฟุตบอลโลกหญิง ครั้งที่ 1 จัดขึ้นระหว่างวันที่ 16-30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2534 จัดขึ้นที่ กว่างโจว สาธารณรัฐประชาชนจีน
ทีมที่ร่วมแข่งขัน

| การแข่งขัน | วันที่ | สถานที่ | ทีม | ทีมที่ผ่านเข้ารอบ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ฟุตบอลหญิงเอเชียนคัพ 1991 | 26 พฤษภาคม – 6 มิถุนายน พ.ศ. 2534 |  ญี่ปุ่น | 3 |  จีน (เจ้าภาพฟุตบอลโลกหญิง)  ญี่ปุ่น  จีนไทเป |
| ฟุตบอลหญิงแอฟริกาแชมเปียนส์ชิพ 1991 | 16 กุมภาพันธ์ – 30 มิถุนายน พ.ศ. 2534 | รอบแบ่งกลุ่ม | 1 |  ไนจีเรีย |
| ฟุตบอลหญิงคอนคาเคฟแชมเปียนส์ชิพ 1991 | 15–26 ตุลาคม พ.ศ. 2534 |  เฮติ | 1 |  สหรัฐ |
| ฟุตบอลหญิงโกปาอาเมริกา 1991 | 11 เมษายน – 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2534 |  บราซิล | 1 |  บราซิล |
| ฟุตบอลหญิงโอเชียเนียเนชั่นคัพ 1991 | 25–29 ตุลาคม พ.ศ. 2534 |  ออสเตรเลีย | 1 |  นิวซีแลนด์ |
| รอบคัดเลือกฟุตบอลโลกหญิง ฟีฟ่า ยูฟ่า 1991 |  | รอบแบ่งกลุ่ม | 5 |  เดนมาร์ก  เยอรมนี  อิตาลี  นอร์เวย์  สวีเดน |
| รวม |  |  | 12 | Field is Finalized |
สนามแข่งขัน

| Yuexiu, Guangzhou | Tianhe, Guangzhou | Panyu, Guangzhou |
| --- | --- | --- |
| Guangdong Provincial Stadium | Tianhe Stadium | Ying Tung Stadium |
| Capacity: 25,000 | Capacity: 60,000 | Capacity: 15,000 |

| Foshan | Jiangmen | Zhongshan |
| New Plaza Stadium | Jiangmen Stadium | Zhongshan Stadium |
| Capacity: 14,000 | Capacity: 13,000 | Capacity: 12,000 |