stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ร้านต้มยำ
ประวัติ

จากข้อมูลของสำนักงานสถิติแห่งชาติของมาเลเซียเมื่อ พ.ศ. 2548 ระบุว่า ตั้งแต่ พ.ศ. 2516 ถึง 2548 ชาวมาเลเซียประกอบอาหารเพื่อรับประทานในบ้านลดลงจากร้อยละ 33.7 เหลือเพียงร้อยละ 20.4 อันเนื่องจากเศรษฐกิจที่เติบโต ผู้คนจึงรับประทานอาหารนอกบ้านนับตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1970 ประกอบกับร้านอาหารไทยเริ่มแพร่หลายในต่างประเทศ
ร้านอาหารต้มยำร้านแรก ๆ ของกัวลาลัมเปอร์เปิดกิจการในคริสต์ทศวรรษ 1970 โดยคุณหมัด ซึ่งเป็นชาวมุสลิมเชื้อสายไทย จากอำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา เมื่อร้านอาหารของนายหมัดประสบความสำเร็จจึงได้ชักชวนพี่น้องและญาติมาทำงานด้วย รวมถึงได้ขยายสาขา รวมถึงเพื่อนของนายหมัดซึ่งเป็นคนมุสลิมเชื้อสายมลายูก็ได้เปิดร้านด้วย อีกข้อมูลหนึ่งกล่าวว่าร้านอาหารต้มยำร้านแรกในกัวลาลัมเปอร์ คือร้าน Sri Chiangmai ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970 เป็นร้านของอัจญียะโก๊บ ชาวมุสลิมจากอำเภอปะนาเระ จังหวัดปัตตานี จนกระทั่งร้านอาหารต้มยำมาได้รับความนิยมอย่างมากหลังคริสต์ทศวรรษ 1980 ทั้งในกัวลาลัมเปอร์และเมืองอื่น ๆ ของมาเลเซีย
จากข้อมูลเมื่อ พ.ศ. 2551 มีแรงงานจากชายแดนจังหวัดภาคใต้ของไทยไปทำงานร้านต้มยำ 100,000–150,000 คน มีการตั้งสมาคมผู้ประกอบการร้านต้มยำโดยนายมุตา
ข้อมูลจากเว็บไซต์สำนักแรงงานในประเทศมาเลเซียของกระทรวงแรงงาน ระบุว่า เมื่อ พ.ศ. 2561 มีคนไทยที่ไปทำงานในประเทศมาเลเซียราว 200,000 คน โดยกว่าสามในสี่ทำงานในร้านอาหารต้มยำ
จากข้อมูลเมื่อ พ.ศ. 2565 ร้านต้มยำในประเทศมาเลเซียจำนวนกว่า 5,000 ร้าน เฉพาะที่กัวลาลัมเปอร์ มีมากกว่า 2 พันร้าน และสามารถสร้างยอดขายโดยรวมได้กว่าปีละกว่า 200,000 ล้านบาท มีเจ้าของร้าน กุ๊ก และคนงานที่มาจากหลากหลายภูมิลำเนาทั่วประเทศไทย โดยเฉพาะจาก 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้
ลักษณะ

อาหารไทยมีความแตกต่างจากอาหารพื้นเมืองมาเลเซียซึ่งเป็นอาหารทำสำเร็จและเย็น ส่วนอาหารไทยนั้นปรุงใหม่และตามความต้องการของลูกค้า จึงทำให้กลายเป็นที่นิยมของคนเชื้อสายมลายูสัญชาติมาเลเซีย
ร้านอาหารมุสลิมในประเทศไทยจะเสิร์ฟอาหารมุสลิมซึ่งมักจะไม่เสิร์ฟอาหารไทย ขณะที่ร้านอาหารต้มยำในมาเลเซียจะเสิร์ฟอาหารไทยฮาลาล นอกจากนั้นร้านอาหารต้มยำยังเสิร์ฟอาหารมาเลเซียด้วย เช่น นาซีเลอมัก และนาซีจัมปูร์ เป็นต้น ร้านอาหารมาเลเซียจะมีคนนิยมมาใช้บริการในช่วงอาหารเช้าและกลางวัน ขณะที่ร้านอาหารต้มยำจะได้รับความนิยมในช่วงอาหารเย็น เวลามาทำร้านก็จะเริ่มตั้งแต่สี่โมงเย็นจนถึงตีหนึ่งหรือตีสาม ลูกค้าร้านต้มยำจะเป็นครอบครัวใหญ่ พาพ่อแม่ลูกหลานมานั่งทานอาหาร
ร้านต้มยำส่วนใหญ่อยู่ในรัฐที่เจริญทางเศรษฐกิจ เช่น ทางฝั่งตะวันตกมากกว่าทางฝั่งตะวันออกที่ยังคงเป็นชนบทอยู่มาก
แรงงานในร้านต้มยำสงวนไว้กับคนไทยเชื้อสายมลายู พ่อครัวที่แรงงานชาติอื่นไม่สามารถปรุงอาหารไทยได้รสชาติเหมือนคนไทย และเมื่อเป็นร้านอาหารฮาลาลซึ่งบริการแก่คนมาเลเซียมุสลิม คนครัวก็ควรเป็นมุสลิม ทำให้คนไทยมุสลิมย้ายถิ่นฐานมาทำงานที่ร้านอาหารต้มยำจำนวนมาก โดยเฉพาะจังหวัดชายแดนภาคใต้ที่เกิดความไม่สงบในชายแดนภาคใต้ของประเทศไทย ทำให้เศรษฐกิจท้องถิ่นไม่ดี แต่การเข้าเมืองก็มักไม่มีใบอนุญาตทำงาน รวมถึงการเข้าเมืองอย่างผิดกฎหมาย หากเจ้าของกิจการเป็นคนมาเลเซีย อาจได้รับค่าจ้างสูง มีความเป็นอยู่ที่ดีกว่าร้านที่มีเจ้าของเป็นคนไทย และมักจะได้รับความช่วยเหลือในเรื่องข่าวสารการจับกุมของเจ้าหน้าที่ทางการ แต่หากเจ้าของกิจการเป็นคนไทย เมื่อมีการจับกุมจะเป็นผู้ที่มีความผิดทั้งสองฝ่าย
ลาปู-ลาปู (เมืองในประเทศฟิลิปปินส์)

| ลาปู-ลาปู |
| --- | --- |
นครหนาแน่น
ภาพถ่ายทางอากาศ
สมญา: นครรีสอร์ตแห่งประวัติศาสตร์
ที่ตั้งในจังหวัดเซบู
ประเทศ:  ฟิลิปปินส์
เขต: กิตนางคาบีซายาอัน
จังหวัด: เซบู (ในเชิงภูมิศาสตร์เท่านั้น)
District: Lone district of Lapu‑Lapu
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1730
เป็นนคร: 17 มิถุนายน ค.ศ. 1961
Lone District: 22 ตุลาคม ค.ศ. 2009
บารังไกย์: 30
การปกครอง
 • ประเภท: Sangguniang Panlungsod
 • นายกเทศมนตรี: Paz Radaza (LP)
 • รองนายกเทศมนตรี: Marcial Ycong
 • Representative: Aileen Radaza
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 58.10 ตร.กม. (22.43 ตร.ไมล์)
ประชากร (ค.ศ. 2015)
 • ทั้งหมด: 408,112 คน
 • ความหนาแน่น: 7,000 คน/ตร.กม. (18,000 คน/ตร.ไมล์)
 • ผู้เลือกตั้ง: 188,815 คน (ค.ศ. 2,016)
เขตเวลา: UTC+8 (PST)
รหัสไปรษณีย์: 6015
ไอดีดี : รหัสโทรศัพท์ : +63 (0)32
ระดับรายได้: ระดับที่ 1
PSGC: 072226000
เว็บไซต์: www.lapulapucity.gov.ph
ลาปู-ลาปู (เซบัวโน: Lapu-Lapu, ฟิลิปปินส์: Lapu-Lapu) เป็นนครหนาแน่นในเขตกิตนางคาบีซายาอัน ประเทศฟิลิปปินส์ ก่อนหน้านี้เคยรู้จักกันในชื่อ โอโปน และได้เปลี่ยนชื่อนครในปี ค.ศ. 1961 ลาปู-ลาปูเป็นหนึ่งในนครที่ประกอบกันเป็นเมโทรเซบู แม้ว่าในทางภูมิศาสตร์ นครนี้จะตั้งอยู่ในจังหวัดเซบู แต่ในทางการปกครอง ถือว่าปกครองอย่างเป็นอิสระจากตัวจังหวัด การสำมะโนในปี ค.ศ. 2015 พบว่ามีประชากร 408,112 คน และในปี ค.ศ. 2016 พบว่ามีผู้ที่ใช้สิทธิ์เลือกตั้งได้ 188,815 คน
ตัวนครครอบคลุมพื้นที่เกาะมักตัน ซึ่งอยู่ห่างจากเกาะเซบูออกไปไม่กี่กิโลเมตร สามารถเชื่อมต่อกับนครมันดาอูเวโดยผ่านทางสะพานมักตัน-มันดาอูเว และสะพานมาร์เซโล เฟร์นัน ลาปู-ลาปูยังมีท่าอากาศยานนานาชาติมักตัน-เซบู ซึ่งเป็นท่าอากาศยานที่หนาแน่นอันดับที่ 2 ของประเทศ
แหล่งข้อมูล

Gonzales, Glenda R (December 2004). "Metro Cebu: A Metropolitan Area in Need of Coordinative Body" (PDF). Discussion Paper. 2004-49. Philippine Institute for Development Studies (PIDS) / Surian sa mga Pag-aaral Pangkaunlaran ng Pilipinas. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2016-03-10. สืบค้นเมื่อ February 16, 2016.
แหล่งข้อมูลอื่น

Philippine Standard Geographic Code
Lapu-Lapu City government website
About Lapu-Lapu City
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน :  VIAF
วัดปากคาน

| วัดปากคาน |
| --- | --- |

ศาสนา
ศาสนา: ศาสนาพุทธ
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: หลวงพระบาง
ประเทศ: ประเทศลาว
ตำแหน่งที่ตั้งในประเทศลาว
พิกัดภูมิศาสตร์: 19°53′50″N 102°8′41″E﻿ / ﻿19.89722°N 102.14472°E﻿ / 19.89722; 102.14472
สถาปัตยกรรม
ผู้ก่อตั้ง: พระยาจันทร์เทพ
เสร็จสมบูรณ์: พ.ศ. 2280
วัดปากคาน (ลาว: ວັດປາກຄານ) เป็นวัดตั้งอยู่บริเวณที่แม่น้ำคานมาบรรจบกับแม่น้ำโขง ในแขวงหลวงพระบาง หลวงพระบาง ประเทศลาว อยู่ใกล้กับวัดเชียงทอง สร้างขึ้นราว พ.ศ. 2280 ในสมัยเจ้าอินทโฉม ต่อมาถูกทิ้งร้างไป จนชาวไทลื้อเข้ามาบูรณะ
สิม

จุดเด่นของวัด คือ สิมที่ถือเป็นตัวอย่างของสิมแบบไทลื้อที่ดีที่สุดในเมืองหลวงพระบาง คือ มีลักษณะอาคารที่มีคอสองกว้าง และมีความสูงของหลังคาทางด้านหน้าและด้านยาวเท่ากัน โดยมากแล้วสิมแบบไทลื้อจะพบมากในแคว้นสิบสองปันนา การปรากฏสิมแบบไทลื้อที่พลวงพระบาง แสดงให้เห็นการอพยพเคลื่อนย้ายของคนไทลื้อจากสิบสองปันนาลงมาตั้งถิ่นฐานอยู่ที่เมืองหลวงพระบาง สิมของวัดปากคานมีผังพื้นเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 3 ห้อง ยาว 6 ห้อง หลังคามี 2 ชั้น ชั้นบนเป็นทรงจั่ว ชั้นล่างแยกเป็นหลังคาปีกนก คลุมรอบสิมทั้งสี่ด้าน สันหลังคาปีกนกมีพญานาคทอดตัวลงมาทั้งสี่มุม ตัวอาคารมีทางเข้าทุกทิศทาง ทางขึ้นด้านหน้าเป็นบันไดกว้าง มีประตูหน้า 3 ประตู ตกแต่งด้วยซุ้มโขงแบบเรียบง่าย ภายในซุ้มประดับปูนปั้นรูปหงส์ ด้านทิศใต้มีทางเข้า 1 ประตู มีเจดีย์ทรงบัวเหลี่ยมตั้งชิดกับฐานของสิม หลักสีมามีรูปทรงเตี้ยมาก ทำเป็นรูปดอกบัว
ภายในมีฐานชุกชีแบบลอยตัวไม่ติดผนังด้านหลัง ซึ่งสามารถเดินประทักษิณรอบพระประธานได้ ส่วนผนังมีการติดลายพอกคำเป็นรูปต่าง ๆ เช่น ดอกไม้ พระธาตุเจดีย์ และรูปพระพุทธเจ้าปางประทับนั่งสมาธิในซุ้มเรือนแก้ว วัดไม่มีฮูปฝาผนัง
วัดบุปผาราม (ปีนัง)

| วัดบุปผาราม |
| --- | --- |

ศาสนา
ศาสนา: พุทธ
เขต: เกาะปีนังตะวันออกเฉียงเหนือ
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: ปูเลาตีกุซ
รัฐ: ปีนัง
ประเทศ: มาเลเซีย
ที่ตั้งในจอร์จทาวน์
พิกัดภูมิศาสตร์: 5°25′32.562″N 100°18′58.376″E﻿ / ﻿5.42571167°N 100.31621556°E﻿ / 5.42571167; 100.31621556
สถาปัตยกรรม
ประเภท: ไทย
ผู้ก่อตั้ง: พ่อท่านศรีแก้ว
เริ่มก่อตั้ง: ค.ศ. 1942
วัดบุปผาราม หรือ วัดซากั๊กจัน (มลายู: Sakak Chan) เป็นวัดไทยแห่งหนึ่งตั้งอยู่บนถนนเปรัก ย่านปูเลาตีกุซ เมืองจอร์จทาวน์ รัฐปีนัง ประเทศมาเลเซีย เป็นวัดที่ประดิษฐาน "หลวงพ่อยก" ซึ่งพระพุทธรูปขนาดเล็ก วัดนี้มีชื่อเสียงจากการจัดประเพณีอย่างไทย เช่น สงกรานต์และลอยกระทง มีขบวนแห่แหนไปตามถนนในวันวิสาขบูชา และยังมีการบูชาเทพอื่น ๆ เช่นจตุคามรามเทพและพระพิฆเนศ
ประวัติ

วัดบุปผารามสร้างขึ้นใน ค.ศ. 1942 โดยพ่อท่านศรีแก้ว พระสงฆ์ไทย ซึ่งก่อตั้งวัดในช่วงที่ญี่ปุ่นยึดครองมลายา และพ่อท่านศรีแก้วจึงเป็นเจ้าอาวาสรูปแรกของวัด
วัดบุปผารามเป็นทีประดิษฐาน "หลวงพ่อยก" ซึ่งเป็นพระพุทธรูปเก่าอายุนับร้อยปี ตำนานเมืองกล่าวว่าพระพุทธรูปนี้สามารถทำนายความปรารถนาว่าจะสำเร็จหรือไม่โดยการยกพระพุทธรูปเสี่ยงทายสองครั้ง ซึ่งยกครั้งแรกให้ตั้งจิตถึงสิ่งที่ปรารถนา ครั้งที่สองหากยกไม่ขึ้นแสดงว่าสิ่งที่เราปรารถนานั้นจะบรรลุผล
แม้วัดบุปผารามจะเป็นวัดไทยนิกายเถรวาทก็ตาม แต่ปัจจุบันมีการจัดตั้งเทพเจ้านอกศาสนา เช่น พระพิฆเนศซึ่งเป็นของศาสนาฮินดูบริเวณทางซ้ายของประตูวัด มีศาลกวนอิมตามคติลัทธิเต๋าอีกแห่ง และฝั่งตรงข้ามบริเวณทางไปหลุมฝังศพจะพบศาลถู่ที้กงตามคติศาสนาพื้นบ้านจีน
ษุลฮิจญ์ญะฮ์

| --- | --- |
 ปฏิทินฮิจเราะห์  
 มุฮัรร็อม  เศาะฟัร  เราะบีอุลเอาวัล  เราะบีอุษษานี  ญุมาดัลอูลา  ญุมาดัษษานี  เราะญับ  ชะอ์บาน  เราะมะฎอน  เชาวาล  ษุลเกาะอ์ดะฮ์  ษุลฮิจญ์ญะฮ์: 
"การประกอบพิธีฮัจญ์"
ษุลฮิจญ์ญะฮ์ (อาหรับ: ذُو ٱلْحِجَّة) เป็นเดือนที่ 12 ในปฏิทินฮิจเราะห์ เป็นเดือนที่ชาวมุสลิมเดินทางไปมักกะฮ์เพื่อประกอบพิธีฮัจญ์ ในเดือนนี้มีวันสำคัญคือ วันอีดุลอัฎฮา นอกจากนี้สิบวันแรกของเดือนษุลฮิจญ์ญะฮ์ยังเป็นช่วงเวลาที่มีความประเสริฐอย่างยิ่งสำหรับชาวมุสลิม ซึ่งอัลลอฮ์ได้ตรัสไว้ในอัลกุรอานมีความหมายว่า "และจงประกาศแก่มนุษย์ทั่วไปเพื่อการทำฮัจญ์ พวกเขาจะมาหาเจ้าโดยทางเท้าและโดยทางอูฐเพรียวทุกตัว จะมาจากทางไกลทุกทิศทาง เพื่อพวกเขาจะได้มาร่วมเป็นพยานในผลประโยชน์ของพวกเขา (ด้านโลกและด้านศาสนา) และกล่าวพระนามอัลลอฮ ในวันที่รู้กันอยู่แล้ว (คือวันเชือด) ตามที่พระองค์ทรงประทานปัจจัยยังชีพแก่พวกเขาจากสัตว์สี่เท้า ดังนั้นพวกเธอจงกินเนื้อของมัน และจงให้อาหารแก่ผู้ยากจนขัดสน" (ซูเราะฮ์อัลฮัจญ์ อายะฮ์ 27-28)
และในการบันทึกของอิหม่ามบุคอรีย์และอบูดาวูด รายงานโดยท่านอิบนุอับบาสจากท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม กล่าวว่า "ไม่มีวันใด ๆ การกระทำอันดีงามที่อัลลอฮ์โปรดจะถูกกระทำในวันนั้นดีกว่าการกระทำสิ่งดี ๆ ในบรรดาวันนี้ (คือสิบวันแรกของษุลฮิจญ์ญะฮ์)" เศาะฮาบะฮ์ได้กล่าวว่า "แม้กระทั่ง (ดีกว่า) การทำญิฮาดในหนทางของอัลลอฮ์กระนั้นหรือ" ท่านนบีตอบว่า "แม้กระทั่งการทำญิฮาด (หมายถึงจะไม่ดีกว่าการทำความดีในสิบวันแรกของษุลฮิจญ์ญะฮ์) เว้นแต่ชายคนหนึ่งออก (จากบ้าน) ด้วยชีวิตและทรัพย์สิน (เพื่อทำญิฮาดในหนทางของอัลลอฮ์) และไม่มีสิ่งใดจากนั้น (ชีวิตและทรัพย์สิน) ได้กลับมาเลย"
ท่านหญิงอาอิชะฮฺรายงานจากท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม กล่าวว่า "ไม่มีวันใดที่อัลลอฮ์ทรงปลดปล่อยบรรดาบ่าวของพระองค์จากนรกมากกว่าวันอะเราะฟะฮ์ (วันที่ 9 ษุลฮิจญ์ญะฮ์) และแท้จริงพระองค์จะทรงอยู่ใกล้ชิดและทรงภูมิใจ (ด้วยการขยันทำความดีของบ่าวของพระองค์) ต่อมะลาอิกะฮ์ โดยพระองค์จะตรัส (ด้วยความภูมิใจ) ว่า คนเหล่านี้ประสงค์อะไรกัน (หมายถึงกล่าวถึงความปรารถนาอันทรงเกียรติของบ่าวของอัลลอฮ์ที่แสวงบุญในวันอะเราะฟะฮ์)" บันทึกโดยอิหม่ามมุสลิม
การทำความดีในสิบวันแรกของษุลฮิจญ์ญะฮ์
การสรรเสริญสดุดีต่ออัลลอฮ์ : บรรดามุสลิมรุ่นแรก ๆ จะขยันในการรำลึกถึงอัลลอฮ์ด้วยเสียงเบาและเสียงดัง
การละหมาดซุนนะฮฺให้มาก ๆ
การเชือดกุรบาน (อุฎฮิยะฮ์)
การบริจาคทานให้มากมาย
การถือศีลอด : ในการบันทึกของท่านอิหม่ามดาวู้ดจากภรรยานบีบางท่าน กล่าวว่า ท่านนบี (ศ) มักจะถือศีลอด 9 วันของษุลฮิจญ์ญะฮ์ (วันอะเราะฟะฮ์) และสามวันจากทุกเดือน
การละหมาดกลางคืน (กิยามุลลัยล์)
การกลับเนื้อกลับตัวและสำรวมตนให้อยู่ในกรอบหลักการของอัลอิสลามอย่างสม่ำเสมอ
มานซูร์ บิน ซาเยด อัล นาห์ยาน

| ชีคมานซูร์ บิน ซาเยด อัล นาห์ยาน |
| --- | --- |


รองนายกรัฐมนตรีแห่งสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  พฤษภาคม พ.ศ. 2552ดำรงตำแหน่งร่วมกับ ซาอีฟ บิน ซาเยด อัล นาห์ยาน
ประธานาธิบดี: เคาะลีฟะฮ์ บิน ซายิด อัลนะฮ์ยาน
นายกรัฐมนตรี: มุฮัมมัด บิน รอชิด อัลมักตูม
ก่อนหน้า: สุลต่าน บิน ซาเยด อัล นาห์ยาน ฮัมเดน บิน ซาเยด อัล นาห์ยาน
รัฐมนตรีกิจการประธานาธิบดี แห่งสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  พฤศจิกายน พ.ศ. 2547
ประธานาธิบดี: เคาะลีฟะฮ์ บิน ซายิด อัลนะฮ์ยาน
นายกรัฐมนตรี: มักตูม บิน รอชิด อัลมักตูม มุฮัมมัด บิน รอชิด อัลมักตูม
เจ้าของกิจการ  สโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ซิตี
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  1 กันยายน พ.ศ. 2551
ก่อนหน้า:  พันตำรวจโท ดร.ทักษิณ ชินวัตร
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 20 พฤศจิกายน ค.ศ. 1970 รัฐทรูเชียล (สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์)
เชื้อชาติ: สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
ศาสนา: อิสลาม
คู่สมรส: มานาล บินท์ มุฮัมมัด อัล มักตูม เอเลีย บินท์ มุฮัมมัด บิน บุตติ อัล ฮัมมัด
อาชีพ: นักการเมือง/นักธุรกิจ
บิดา: ซาเยด บิน ซัลตัน อัล นาห์ยาน
มารดา: ฟาติมา บินท์ มูบารัก อัล นาห์ยาน

ชีค มานซูร์ บิน ซาเยด อัล นาห์ยาน (อาหรับ: منصور بن زايد بن سلطان آل نهيان; เกิดวันที่ 20 พฤศจิกายน ค.ศ. 1970) เป็นนักการเมืองของสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ ซึ่งมานซูร์มีบทบาททางการเมืองของ สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2009 โดยทำงานร่วมกับ ซาอีฟ บิน ซาเยด อัล นาห์ยาน รองนายกรัฐมนตรีคนที่สอง
แล้วในวงการฟุตบอลยุโรปก็รู้จักเขาเป็นอย่างดีโดยในนามเจ้าของกิจการสโมสรฟุตบอล โดยมานซูร์เป็นเจ้าของกิจการ สโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ซิตี ใน พรีเมียร์ลีก ประเทศอังกฤษ โดยเขามีทรัพย์สินมากกว่า สี่หมื่นล้านปอนด์
ประวัติ

มานซูร์เกิดในโรงพยาบาลแห่งหนึ่งในเมือง อาบูดาบี โดย ฟาติมา บินท์ มูบารัก อัล นาห์ยาน  มารดาของมานซูร์มีลูก 5 คน ซึ่งมานซูร์เป็นลูกคนที่ 3 มานซูร์จบการศึกษาในระดับ ประถมศึกษา และ มัธยมศึกษา ในโรงเรียนบ้านเกิดของเขา แล้ว ซาเยด บิน ซัลตัน อัล นาห์ยาน บิดาของเขาได้ส่งมานซูร์ไปเรียนมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งใน สหรัฐอเมริกา โดยในปี ค.ศ. 1993 มานซูร์ได้เรียนจบปริญญาตรีในสาขาวิทยาศาสตร์ทางการเมือง
บทบาททางการเมือง

มานซูร์เริ่มเข้าสู้อาชีพนักการเมืองในปี ค.ศ. 1997 โดยในปีเดียวกันนั้นเขาได้รับการตั้งแต่งเป็นประธานของสำนักงานประธานาธิบดีซึ่งบิดาของเขา เป็นประธานคนแรก และ หลังจากการเสียชีวิตของบิดาของเขาในปี ค.ศ. 2000 เขาได้รับการแต่งตั้งโดยพี่ชายคนโตของเขาเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงต่างประเทศของ สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ ซึ่งเป็นการผสานของสำนักงานประธานาธิบดีและศาลประธานาธิบดี เขายังทำหน้าที่ของตำแหน่งตัวเลขาธิการของประธานาธิบดีในเมืองอาบูดาบีเพื่อสนับสนุนน้องชายของเขา
เขาได้รับการแต่งตั้งเป็นประธานสภารัฐมนตรีได้สำหรับใช้บริการซึ่งถือว่าเป็นนิติบุคคลที่รัฐมนตรีที่แนบมากับคณะรัฐมนตรีประกอบด้วยจำนวนของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงหัวเรื่องหน่วยงานบริการ
ตั้งแต่ปี 2000 เขาเป็นประธานศูนย์แห่งชาติเพื่อจัดทำเอกสารและการวิจัย ในปี 2005 เขาก็กลายเป็นประธานรองผู้อำนวยการอาบูดาบีสภาการศึกษา (ADEC) ประธานมูลนิธิเอมิเรต, อาบูดาบี Food Control Authority และอาบูดาบี กองทุนเพื่อการพัฒนา ตั้งแต่ปี 2005 ในปี 2006 เป็นประธานของอาบูดาบีตุลาการกรม
ในปี 2007 เขาได้รับการแต่งตั้งประธาน คาลลิฟา บิน ซาเยด ในเรื่องการกุศลมูลนิธิ
มานซูร์ ทำหน้าที่เป็นประธานของ First Gulf Bank จนถึงปี 2006 และเป็นสมาชิกของคณะกรรมาธิการของมูลนิธิการกุศลเพื่อมนุษยธรรมและ ซาเยด ชีค มานซูร์ ได้จัดตั้งโครงการทุนการศึกษาสำหรับนักเรียนที่ยูเออีเพื่อการศึกษาในต่างประเทศ เขายังเป็นประธานของเอมิเรตแข่งม้า Authority (EHRA) เน้นความรักของเขาสำหรับกีฬา
ธุรกิจส่วนตัว > น้ำมันปิโตรเลียม

มานซูร์ หัวอินเตอร์เนชั่นแนลลงทุนปิโตรเลียมซึ่งเป็นเจ้าของ 71% ของเงินลงทุน อาบาร์ และจะใช้เป็นยานพาหนะการลงทุน น้ำมันการลงทุนปี 2005 เขาได้รับการแต่งตั้งเป็นสมาชิกของสภาปิโตรเลียมสูงสุด ในปีเดียวกันเขาเป็นประธานคณะกรรมการของ บริษัท สำหรับการลงทุนระหว่างประเทศ บริษัท ปิโตรเลียมและสมาชิกของคณะกรรมการของอาบูดาบีการลงทุน Authority (Adia) ในปี 2007 เขาได้รับการแต่งตั้งเป็นประธานกรรมการการลงทุนมิเรตส์ซึ่งเป็นกองทุนความมั่งคั่งของรัฐบาลยูเออี
ธุรกิจส่วนตัว > เงินเดิมพันธุรกิจ

ธุรกิจ StakesSheikh Mansour เป็นที่รู้จักกันจะมีสัดส่วนการถือหุ้น 32% ใน วิกริน กาแล็กติก หลังจากที่การลงทุน $ 280m ในโครงการผ่าน Aabar ในเดือนกรกฎาคม 2009. Aabar นอกจากนี้ยังมี 9.1% ในเดมเลอร์หลังจากการซื้อหุ้นสำหรับ $ 2.7 พันล้านในเดือนมีนาคม 2009  และมีรายงานว่า อาบาร์ ประสงค์ที่จะเพิ่มสัดส่วนการลงทุนถึง 15% ในเดือนสิงหาคม 2010.
ธุรกิจส่วนตัว > กีฬา

ธุรกิจ SportSheikh Mansou' คือการขี่ม้าที่ประสบความสำเร็จและได้รับรางวัลจากจำนวนทัวร์นาเมนต์แข่งความอดทนที่จัดขึ้นในตะวันออกกลางและเป็นประธานของเอมิเรตแข่งม้า ออโต้ริดตี้
เขายังเป็นเจ้าของสโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ซิตี สโมสรฟุตบอลชื่อดังแห่งหนึ่ง ใน พรีเมียร์ลีก ประเทศอังกฤษ
แหล่งข้อมูลอื่น

Profile at Al-Jazira เก็บถาวร 2012-03-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Profile at the Cabinet
Arabian Racing Festival
วัดมนูหะ

| วัดมนูหะ |
| --- | --- |
မနူဟာဘုရား

ศาสนา
ศาสนา: พุทธ
นิกาย: เถรวาท
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: มยี่นกะบา เขตมัณฑะเลย์ พม่า
ที่ตั้งในประเทศพม่า
พิกัดภูมิศาสตร์: 21°09′12″N 94°51′33″E﻿ / ﻿21.153408°N 94.859152°E﻿ / 21.153408; 94.859152
สถาปัตยกรรม
ผู้ก่อตั้ง: พระเจ้ามนูหะ
เสร็จสมบูรณ์: ค.ศ. 1067 (957 ปีที่แล้ว) (1067)
วัดมนูหะ หรือ มะนูฮาพะย่า (พม่า: မနူဟာဘုရား) เป็นวัดและโบราณสถานที่สร้างโดยพระเจ้ามนูหะ กษัตริย์มอญแห่งอาณาจักรสุธรรมวดี ขณะที่พระองค์ทรงถูกจองจำในเมืองพุกามในรัชสมัยพระเจ้าอโนรธามังช่อ ปัจจุบันตั้งอยู่ในเขตมัณฑะเลย์ ประเทศพม่า
ตามประวัติได้เล่าว่าพระเจ้าอโนรธามังช่อ กษัตริย์พุกาม ได้ทรงทำสงครามกับอาณาจักรสุธรรมวดี เมืองหลวงของมอญและได้รับชัยชนะ จึงทรงกวาดต้อนกษัตริย์แห่งสุธรรมวดีคือพระเจ้ามนูหะมาจองจำในเมืองพุกาม โดยไม่ให้อิสระอะไรมากนัก ต่อมาพระองค์ได้ทรงมีพระบรมราชานุญาติให้พระเจ้ามนูหะสร้างวัดเพื่อเป็นสถานที่บำเพ็ญพระราชกุศล ซึ่งคือวัดมนูหะแห่งนี้ พระองค์จึงทรงระบายความคับแค้นพระทัยผ่านการสร้างวัดโดยทรงสร้างให้พระประธานปางขัดสมาธิในวิหารมีขนาดใหญ่จนพระอังสา (ไหล่) ของพระพุทธรูปชิดติดกับผนังทั้งสองข้างและมีลักษณะอึดอัด ชาวไทยจึงรู้จักกันในนาม พระอึดอัด นอกจากพระพุทธรูปปางสมาธิแล้วในอีกวิหารหนึ่งยังมีพระพุทธรูปปางไสยาสน์เสด็จดับขันธปรินิพพาน ซึ่งถูกสร้างในลักษณะที่ดูอึดอัดเช่นกัน โดยมีพุทธลักษณะทรงยิ้ม นักโบราณคดีบางกลุ่มตีความว่าพระเจ้ามนูหะทรงจะสื่อว่า ความตาย (พระนิพพาน) เท่านั้น จะช่วยให้เราหลุดพ้นได้
คลังภาพ

อาคารวัดมนูหะ
พระอึดอัดปางขัดสมาธิ
พระอึดอัดปางไสยาสน์
ศิลาจารึกพระเจ้ามนูหะ
สถานีรถไฟอาเรา

สถานีรถไฟอาเรา (อังกฤษ: Arau railway station) เป็นสถานีรถไฟที่ตั้งอยู่ ณ อาเรา รัฐปะลิส ประเทศมาเลเซีย เป็นสถานีรถไฟชานเมือง
สถานีรถไฟอาเราเป็นสถานีที่ใกล้ที่สุดสำหรับการเชื่อมต่อไปยังท่าเรือกัวลาปะลิส (Kuala Peris) ที่มีเรือด่วนผ่านไปยังท่าเรือกูอะห์บนเกาะลังกาวี
หากคุณต้องการที่เดินทางจากประเทศไทยไปยังเกาะลังกาวีโดยรถไฟ สถานีอาเราเป็นสถานีรถไฟที่เหมาะสมที่สุดสำหรับการเปลี่ยนใช้เส้นทางเรือด่วน โดยใช้เวลาประมาณ 1 ชั่วโมง 15 นาที
มัสยิดตะโละมาเนาะ

| มัสยิดตะโละมาเนาะ |
| --- | --- |
Masjid Telok Manok


ข้อมูลทั่วไป
ประเภท: มัสยิด
สถาปัตยกรรม: มลายู, ไทยและจีน
เมือง: หมู่ 1 บ้านตะโละมาเนาะ ตำบลลุโบะสาวอ อำเภอบาเจาะ จังหวัดนราธิวาส
ประเทศ:  ประเทศไทย
เริ่มสร้าง: พ.ศ. 2161 หรือ พ.ศ. 2167
ผู้สร้าง: วันฮุซเซน อัซซานาวี
การออกแบบและการก่อสร้าง
สถาปนิก: หะยีซายฮู
วิศวกร: แซมะ
มัสยิดตะโละมาเนาะ (มลายู: Masjid Telok Manok) หรือ มัสยิดวาดีลฮูเซ็น (มลายู: Masjid Wadi Hussein) เป็นศาสนสถานในศาสนาอิสลามแห่งหนึ่ง ตั้งอยู่หมู่ 1 บ้านตะโละมาเนาะ ตำบลลุโบะสาวอ อำเภอบาเจาะ จังหวัดนราธิวาส บริเวณเชิงเขาบูโด มัสยิดแห่งนี้สร้างด้วยเครื่องไม้ดั้งเดิมที่มีความงดงามและเก่าแก่แห่งหนึ่งของโลกมลายู (Nusantara) ภายในเป็นที่เก็บรักษาพระคัมภีร์อัลกุรอานซึ่งเขียนด้วยลายมือของวันฮุซเซน อัซซานาวี อิหม่ามคนแรกของมัสยิด และยังเป็นมัสยิดที่มีสถาปัตยกรรมผสมผสานกันระหว่างมลายู ไทย และจีน
ศัพทมูลวิทยา

ชื่อมัสยิดตะโละมาเนาะ มาจากคำมลายูว่า "ตะโละ" (teluk) แปลว่าอ่าว กับคำว่า "มาเนาะ" (manok) ซึ่งเป็นชื่อพรรณไม้ท้องถิ่นชนิดหนึ่ง มีมากริมลำธารใกล้มัสยิด จึงมีความหมายว่า "บริเวณที่มีต้นมาเนาะ" แต่บางแห่งก็ว่า "มาเนาะ" เป็นคำมลายูเก่า แปลว่านกหรือไก่ก็มี
ส่วนชื่อมัสยิดวาดีลฮูเซ็น ตั้งตามนามของวันฮุซเซน อัซซานาวี
ประวัติ

ที่ตั้งของหมู่บ้านตะโละมาเนาะในอดีตเป็นป่าสมบูรณ์ ต่อมาวันฮุซเซน อัซซานาวี (Wan Hussein As-Sanawi) นักการศาสนาอิสลามจากหมู่บ้านสะนอ (ปัจจุบันคืออำเภอยะรัง จังหวัดปัตตานี) และภรรยาคืออุมมีกัลซุม (Ummi Kalsom) หญิงชาวบ้านม่วงหวาน (ปัจจุบันคืออำเภอมายอ จังหวัดปัตตานี) พร้อมผู้ติดตามจำนวนหนึ่งหนีภัยสงครามระหว่างสยามและปัตตานี บางแห่งก็ว่าโยกย้ายถิ่นฐานจากคำสั่งของเจ้าเมืองสลินดงบายู (เมืองสายบุรี) ไปตั้งถิ่นฐาน ณ บริเวณเชิงเขาบูโด
กล่าวกันว่าวันฮุซเซนเป็นนักการศาสนาที่ยอดเยี่ยม สามารถท่องจำพระคัมภีร์อัลกุรอานได้อย่างลึกซึ้งทั้งเล่ม รวมทั้งผลิตนักปราชญ์ทางศาสนาได้จำนวนมาก มีดำริให้สร้างมัสยิดสำหรับปฏิบัติศาสนกิจ จึงสร้างมัสยิดจากวัสดุที่มีอยู่ในท้องถิ่นคือไม้ตะเคียน ซึ่งมีมากในป่าบูโด และใช้เครื่องมือท้องถิ่น โดยมีหะยีซายฮู ครูสอนศาสนาเป็นผู้ก่อสร้าง และแซมะเป็นนายช่าง
สถาปัตยกรรม

มัสยิดตะโละมาเนาะสร้างด้วยไม้ตะเคียนที่มีอยู่มากในป่าบูโด อาคารแบ่งเป็นสองหลังติดกัน มีเสาไม้ 26 ต้น เสามีลักษณะเป็นสี่เหลี่ยมขนาด 10x10 นิ้ว พื้นหนา 2 นิ้ว สร้างด้วยศิลปะมลายู ไทย และจีน มีหลังคาทรงจั่ว ปลายปั้นลมเป็นแบบมลายูตรังกานู มีผนังฝาลูกฟัก และยกใต้ถุนสูง ใช้การสลักไม้แทนตะปู ใช้บือจือตา (เครื่องมือคล้ายขวาน บ้างเรียกขวานเล็ก) สำหรับตัดไม้ ใช้บันลีโยง (ลิ่ม) เพื่อผ่าไม้ และใช้บายิ (เครื่องมือคล้ายจอบ) ถากไม้ตะเคียนให้เรียบ แต่เดิมหลังคามุงด้วยจาก แต่ต่อมาได้เปลี่ยนไปมุงหลังคาด้วยกระเบื้องซึ่งทำจากอิฐสงขลา
อาคารมัสยิดหลังแรก มีหลังคาทั้งหมดสามชั้น เสาแกะสลักลายดอกพิกุล หลังคาชั้นที่สามเป็นโดมรูปเก๋งจีนแท้อยู่บนหลังคา มุงด้วยกระเบื้องดินเผา เดิมเก๋งจีนจะถูกใช้เป็นหออาซาน
อาคารมัสยิดหลังที่สอง มีหลังคาสองชั้น หลังคาชั้นที่สองมีจั่วบนหลังคา ชั้นแรกมีฐานดอกพิกุลหงายรองรับจั่วหลังคาอีกชั้นหนึ่ง
สถานีรถไฟท่านาแล้ง

สถานีรถไฟท่านาแล้ง (ลาว: ສະຖານີທ່ານາແລ້ງ) เป็นสถานีรถไฟของทางรถไฟสายหนองคาย–เวียงจันทน์ ตั้งอยู่บ้านดงโพสี หาดทรายฟอง นครหลวงเวียงจันทน์ ประเทศลาว ถือเป็นสถานีรถไฟแห่งแรกในประเทศลาว
สถานีรถไฟท่านาแล้งมีจำนวนย่านทางรถไฟ 3 ทาง เป็นทางหลัก 1 ทาง ทางหลีก 2 ทาง ทางติดชานชาลา 2 ทาง ซึ่งสถานีรถไฟท่านาแล้ง อยู่ห่างจากสถานีรถไฟกรุงเทพเป็นระยะทาง 627.25 กิโลเมตร และตั้งอยู่ห่างจากจุดกึ่งกลางของสะพานมิตรภาพ ไทย-ลาว แห่งที่ 1 เป็นระยะทาง 3.50 กิโลเมตร สร้างขึ้นตามแผนพัฒนาเศรษฐกิจระหว่างประเทศของไทย-ลาว เพื่อใช้ในการขนส่งสินค้า และผู้โดยสารที่จะเดินทางเข้าออก
สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินไปทรงเป็นประธานในพิธีเปิดการเดินรถไฟระหว่างไทย-ลาว เป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2552
ปัจจุบันสามารถเดินรถถึงสถานีรถไฟเวียงจันทน์ (คำสะหวาด)  ซึ่งเป็นสถานีสิ้นสุดของโครงการรถไฟไทย - ลาว ในวันที่ 19 กรกฎาคม 2567
รัฐกะยา

| รัฐกะยา ကယားပြည်နယ် |
| --- | --- |
รัฐ
การถอดเสียงเป็นอักษรโรมัน
 • พม่า: ka.ya: pranynai
   ธง
ที่ตั้งรัฐกะยาในประเทศพม่า
พิกัด: 19°15′N 97°20′E﻿ / ﻿19.250°N 97.333°E﻿ / 19.250; 97.333
ประเทศ:  พม่า
ภูมิภาค: ตะวันออกเฉียงใต้
เมืองหลัก: ลอยกอ
การปกครอง
 • มุขมนตรี: แอผ้องโช (เอ็นแอลดี)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 11,731.5 ตร.กม. (4,529.6 ตร.ไมล์)
ประชากร (พ.ศ. 2557)
 • ทั้งหมด: 286,627 คน
 • ความหนาแน่น: 24 คน/ตร.กม. (63 คน/ตร.ไมล์)
ประชากรศาสตร์
 • กลุ่มชาติพันธุ์: กะยา, กะเหรี่ยง, กะยัน, พม่า, ไทใหญ่, ปะโอ
 • ศาสนา: พุทธ, คริสต์, วิญญาณนิยม, อิสลาม, ฮินดู
เขตเวลา: UTC+6:30 (เวลามาตรฐานพม่า)
รหัส ISO 3166: MM-12
เว็บไซต์: www.kayahstate.gov.mm
กะยา (พม่า: ကယား) หรือชื่อเดิมว่า กะเหรี่ยงแดง (ကရင်နီ, กะยีนนี) เป็นรัฐที่ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศพม่า
ที่ตั้งและอาณาเขต

รัฐกะยามีอาณาเขตติดต่อดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับรัฐฉาน
ทิศตะวันออก ติดกับจังหวัดแม่ฮ่องสอน (ประเทศไทย)
ทิศใต้และทิศตะวันตก ติดต่อกับรัฐกะเหรี่ยง
การแบ่งเขตการปกครอง

รัฐกะยามีพื้นที่ 11,731.5 ตารางกิโลเมตร แบ่งเขตการปกครองออกเป็น 4 จังหวัด แต่ละจังหวัดแบ่งเป็นอำเภอรวม 7 อำเภอ ดังนี้
| จังหวัด> อักษรไทย | จังหวัด> อักษรพม่า | จังหวัด> อักษรโรมัน | อำเภอ> อักษรไทย | อำเภอ> อักษรพม่า | อำเภอ> อักษรโรมัน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  ลอยกอ |  လွိုင်ကော် |  Loikaw |  ลอยกอ |  လွိုင်ကော် |  Loikaw |
|  ลอยกอ |  လွိုင်ကော် |  Loikaw |  ช่าดอ |  ရှားတော |  Shadaw |
|  บอละแค |  ဘောလခဲ |  Bawlake |  บอละแค |  ဘောလခဲ |  Bawlake |
|  บอละแค |  ဘောလခဲ |  Bawlake |  พ่าส้อง |  ဖားဆောင်း |  Hpasawng |
|  ดีมอโซ |  ဒီမောဆို |  Demoso |  ดีมอโซ |  ဒီမောဆို |  Demoso |
|  ดีมอโซ |  ဒီမောဆို |  Demoso |  พรูโซ |  ဖရူဆို |  Hpruso |
|  แมแส่ |  မယ်စဲ့ |  Mese |  แมแส่ |  မယ်စဲ့ |  Mese |
ประชากร

รัฐกะยามีประชากรประมาณ 280,000 คน เท่ากับความหนาแน่น 24 คนต่อตารางกิโลเมตร
| เชื้อชาติในรัฐกะยา |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| เชื้อชาติ | เชื้อชาติ |  | % | % |
| กะยา | กะยา |    | 56.12% | 56.12% |
| พม่า | พม่า |    | 17.58% | 17.58% |
| ไทใหญ่ | ไทใหญ่ |    | 16.67% | 16.67% |
| กะเหรี่ยง | กะเหรี่ยง |    | 6.45% | 6.45% |
| ลูกผสม | ลูกผสม |    | 2.08% | 2.08% |
| อื่น ๆ | อื่น ๆ |    | 1.1% | 1.1% |
ประชากร > เชื้อชาติ

กะยา (กะเหรี่ยงแดง) ร้อยละ 56.12, พม่าร้อยละ 17.58, ไทใหญ่ร้อยละ 16.67, กะเหรี่ยงร้อยละ 6.45, ลูกผสมร้อยละ 2.08 และอื่น ๆ ร้อยละ 1.1
ประชากร > ศาสนา

ประชากรส่วนใหญ่นับถือศาสนาพุทธและศาสนาคริสต์
ลิเกบารัต

| --- | --- |
ลิเกบารัตโดยนักเรียนหญิง
ชื่อพื้นเมือง: Dikir Barat
แนวเพลง: ท้องถิ่น
ถิ่นกำเนิด: มาเลเซีย
ลิเกบารัต (มลายู: Dikir Barat; دكير بارت) เป็นรูปแบบดนตรีในคาบสมุทรมลายูที่มีการร้อเพลงเป็นกลุ่ม ลิเกบารัตมักแสดงพร้อมกับเพอร์คัชชัน หรือไม่มีเครื่องดนตรีเลย การเต้นมีความคล้ายกับเอินดัง ยกเว้นการตบมือที่ใช้เพื่อทำเสียงจังหวะ ต้นกำเนิดของลิเกบารัตยังไม่เป็นที่กระจ่าง เพราะการแสดงนี้พบทั้งประเทศมาเลเซียและประเทศไทย และปัจจุบันกรมวัฒนธรรมและศิลปะแห่งชาติมาเลเซียสนับสนุนลิเกบารัตในฐานะส่วนสำคัญของวัฒนธรรมประจำชาติมาเลเซีย
รายละเอียด

ลิเกบารัตมักแสดงด้วยสมาชิกกลุ่ม 10 - 15 คน ถึงแม้ว่าจะไม่มีจำนวนมาตรฐานก็ตาม สมาชิกกลุ่มมักนั่งไคว้ห้างบนเวที บางครั้งมีผู้ชมอยู่ด้านล่าง เมื่อมีการแข่งลิเกบารัต ทั้งสองกลุ่มจะต้องอยู่บนเวทีพร้อมกัน
การเผยแพร่ของลิเกบารัต > ต้นกำเนิด

มีข้อมูลหลากหลายว่าต้นกำเนิดของลิเกบารัตมาจากภาคใต้ของประเทศไทย หรือรัฐกลันตันของประเทศมาเลเซีย หรือแม้แต่มีงานระบำแต่งงานผสมกันระหว่างชาวไทยเชื้อสายมลายูกับชาวกลันตันเชื้อสายมลายู
ปัจจุบัน ลิเกบารัตได้กระจายไปทั่วคาบสมุทรมลายู ในบางรายงานในช่วงกลางคริสตทศวรรษ 1980 บันทึกว่าไปไกลถึงประเทศสิงคโปร์ โดยมีหน่วยงานรัฐบาลแค่แห่งเดียวที่สนับสนุนงานนี้
แหล่งข้อมูลอื่น

An excellent example of dikir barat, showing audience reaction to humour