stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เดอะคอลเลกเตอส์ซีรีส์ ชุดที่ 1
รายละเอียดอัลบั้ม

The Collector's Series Volume One เป็นอัลบั้มรวมเพลงของเซลีน ดิออน รวมไปถึงรวมเพลงที่หาฟังได้ยากของเซลีน ดิออนในเพลงที่ไม่ใช่ภาษาอังกฤษ The Collector's Series Volume One ประกอบด้วย "The Power of the Dream" เพลงจากงานพิธีเปิดกีฬาโอลิมปิก ปี พ.ศ. 2539 (โอลิมปิกฤดูร้อน) และเพลงในภาษาฝรั่งเศส สเปน และญี่ปุ่น รวมไปถึงเพลงยอดนิยมอย่าง "Where Does My Heart Beat Now," "Only One Road," "Falling into You," "The Reason" และ "That's the Way It Is."
Tout en amour เป็นฉบับจำกัด วางแผงในฝรั่งเศส พร้อมด้วย 12 โปสการ์ด พร้อมด้วยภาพที่ไม่เคยวางจำหน่ายของเซลีน ดิออน
รายชื่อเพลง

| # | ชื่อเพลง | ผู้ประพันธ์ | ความยาว |
| --- | --- | --- | --- |

| 1. | "The Power of the Dream" | L. Thompson, D. Foster, Babyface | 4:31 |
| 2. | "Where Does My Heart Beat Now" | R. W. Johnson, T. Rhodes | 4:33 |
| 3. | "Us" | B. Pace | 5:46 |
| 4. | "The Reason" | C. King, M. Hudson, G. Wells | 5:01 |
| 5. | "Seduces Me" | D. Hill, J. Sheard | 3:46 |
| 6. | "With This Tear" | Prince | 4:12 |
| 7. | "Falling into You" | B. Steinberg, R. Nowels, M. C. D'Ubaldo | 4:18 |
| 8. | "Pour Que Tu M'Aimes Encore" | J.J. Goldman | 4:14 |
| 9. | "Un Garçon Pas Comme Les Autres (Ziggy)" | L. Plamondon, M. Berger | 2:59 |
| 10. | "Be the Man" (Japanese version) | D. Foster, R. Yukawa | 4:39 |
| 11. | "Tell Him" (with Barbra Streisand) | L. Thompson, W. Afanasieff, D. Foster | 4:52 |
| 12. | "The Prayer" (with Andrea Bocelli) | D. Foster, C. Bayer Sager, A. Testa, T. Renis | 4:30 |
| 13. | "Sola Otra Vez" | E. Carmen, S. Rachmaninoff, M. Benito | 5:12 |
| 14. | "Amar Haciendo el Amor" | B. Mann, D. Rich, M. Benito | 4:11 |
| 15. | "Only One Road" | P. Zizzo | 4:48 |
| 16. | "That's the Way It Is" | M. Lundin, M. Martin, A. Carlsson | 4:01 |
Japanese Bonus Track
| 17. | "When I Fall in Love" (with Clive Griffin) | E. Heyman, V. Young | 4:20 |
ชาร์ต

| ประเทศ | อันดับ สูงสุด | จำนวน สัปดาห์ | ระดับ | ยอดขาย |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ฝรั่งเศส | 1 (1w) | 13 | Gold | 155,300 |
| แคนาดา | 4 | 17 | - | 100,000 |
| กรีซ | 5 | n/a | n/a | n/a |
| สวิตเซอร์แลนด์ | 12 | 15 | Gold | 25,000 |
| ญี่ปุ่น | 13 | 5 | Gold | 100,000 |
| เนเธอร์แลนด์ | 15 | 11 | Gold | 40,000 |
| ออสเตรีย | 16 | 12 | - | n/a |
| นิวซีแลนด์ | 27 | 6 | Gold | 7,500 |
| เยอรมัน | 28 | 11 | Gold | 150,000 |
| สหรัฐอเมริกา | 28 | 17 | Gold | 879,555 |
| ไอร์แลนด์ | 29 | 8 | n/a | n/a |
| ฮังการี | 30 | 3 | Gold | 10,000 |
| สหราชอาณาจักร | 30 | 8 | - | n/a |
| Belgium Flanders | 33 | 4 | n/a | n/a |
| Belgium Wallonie | 34 | 8 | n/a | n/a |
| อิตาลี | 35 | 4 | - | n/a |
| ฟินแลนด์ | 39 | 3 | - | n/a |
| ออสเตรเลีย | 51 | 9 | - | n/a |
| แม็กซิโก | n/a | n/a | Gold | 75,000 |

The Collector's Series Volume One ไม่ได้รับรองใน 1 ประเทศ:
Canada - ควรรับรองเป็น Platinum (100,000)
น้ำคือชีวิต

น้ำคือชีวิต เป็น "สารคดีดนตรีเล่าเรื่อง" ที่จัดทำขึ้นโดยประภาส ชลศรานนท์ และ บริษัท เวิร์คพอยท์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ จำกัด (มหาชน) ร่วมกับปูนซิเมนต์ไทย เพื่อเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เนื่องในโอกาสพระราชพิธีฉลองสิริราชสมบัติครบ 60 ปี พ.ศ. 2549 เป็นการถ่ายทอดพระราชกรณียกิจเกี่ยวกับ "น้ำ" ให้พสกนิกรชาวไทยทั่วประเทศได้เห็น และตระหนักถึงสิ่งที่ทรงทำเกี่ยวกับเรื่องของ "น้ำ" มาโดยตลอด เพื่อออกอากาศทุกวันอาทิตย์ ตลอดเดือนธันวาคม พ.ศ. 2549 เริ่มตั้งแต่วันที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2549 ทาง สถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 5 เวลา 16.30 - 17.00 น. และทางเนชั่น แชนแนล ไททีวี ช่อง 1 ทุกวันจันทร์ เวลา 18.30 น.
สารคดีดนตรี "น้ำคือชีวิต" ได้กลับมาออกอากาศเป็นครั้งที่ 2 ในวันอาทิตย์ ตลอดเดือนธันวาคม พ.ศ. 2550 เนื่องในโอกาสมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 80 พรรษา 5 ธันวาคม 2550 เริ่มตั้งแต่วันอาทิตย์ที่ 2 ธันวาคม ทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 เวลา 17.00 - 17.30 น.  และครั้งล่าสุด ออกอากาศทางสถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 5 ในวันพฤหัสบดี ช่วงเดือนมกราคม พ.ศ. 2553 เวลา 23.30 - 00.10 น. เป็นการคั่นเวลาก่อนจะเปลี่ยนเป็นรายการตลกหกฉาก
สารคดีนี้แบ่งออกเป็น 4 ตอนหลัก ๆ ประกอบด้วย
ตอนที่ 1 - เกี่ยวกับ น้ำ ที่เป็นแหล่งกำเนิดชีวิต นำเสนอโดยกลุ่มดนตรีเฉลียง
ตอนที่ 2 - เกี่ยวกับ น้ำท่วม นำเสนอโดยวงคาราบาว
ตอนที่ 3 - เกี่ยวกับ น้ำเสีย นำเสนอโดยวงโมเดิร์นด็อก
ตอนที่ 4 - เกี่ยวกับ บทสรุป (ทั้ง 3 วงข้างต้นร่วมนำเสนอ)
รูปแบบการนำเสนอของสารคดีดนตรีนั้นมีการใช้ตัวแสดงนำเรื่อง 4 คน และวิทยากรรับเชิญ ประกอบด้วยกราฟิกและแอนิเมชันในการอธิบายสื่อเนื้อหาเกี่ยวกับโครงการอันเนื่องมาจากพระราชดำริ เกี่ยวกับน้ำ เช่น ฝนหลวง, ฝายชะลอน้ำ, การสร้างเขื่อน, การบริหารจัดการน้ำ, การบำบัดน้ำเสียอุตสาหกรรมด้วยวิธีธรรมชาติ, ฯลฯ
เพลงประกอบ

เฉลียง , คาราบาว, โมเดิร์นด็อก
น้ำคือชีวิต
เฉลียง
แผ่นดินนี้ก่อนเคย
เลี้ยงเมฆ
น้ำคือชีวิต
คาราบาว
เวิ้งว้าง
แก้มลิง
น้ำคือชีวิต
โมเดิร์นด็อก
เพราะไหลผ่านเมือง
บ่อน้ำสามบ่อ
น้ำคือชีวิต
โซรยา อัสฟานดิยารี-บักติยารี

บทความนี้เกี่ยวกับอดีตสมเด็จพระราชินีโซรยาแห่งอิหร่าน สำหรับสมเด็จพระราชินีโซรยาแห่งอัฟกานิสถาน ดูที่ สมเด็จพระราชินีโซรยา ทาร์ซี
| โซรยา อัสฟานดิยารี-บักติยารี |
| --- | --- |

เจ้าหญิงแห่งอิหร่าน
ประสูติ: 22 มิถุนายน ค.ศ. 1932(1932-06-22) อิสฟาฮาน ประเทศอิหร่าน
สิ้นพระชนม์: 26 ตุลาคม ค.ศ. 2001(2001-10-26) (69 ปี)  ปารีส ประเทศฝรั่งเศส
พระราชสวามี: พระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี (1951–1956)
ราชวงศ์: ปาห์ลาวี
พระบิดา: คาลิล อัสฟานดิยารี
พระมารดา: อีวา คาร์ล
ลายพระอภิไธย: 
เจ้าหญิงโซรยาแห่งอิหร่าน พระนามเดิม โซรยา อัสฟานดิยารี-บักติยารี (เปอร์เซีย: ثریا اسفندیاری بختیاری, UniPers: Sorayâ Asfandiyâri-Bakhtiyâri; 22 มิถุนายน ค.ศ. 1932 – 26 มิถุนายน ค.ศ. 2001) พระมเหสีองค์ที่สอง และอดีตพระมเหสีในพระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี ชาห์องค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์ปาห์ลาวี และระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ในอิหร่าน
แม้อดีตพระสวามีของพระองค์จะมีพระอิสริยยศเป็นชาฮันชาห์ (ราชันย์ของราชา) เทียบเท่าสมเด็จพระจักรพรรดิ ใน ปี ค.ศ. 1967 ส่วนพระมเหสีจะมีพระอิสริยยศเป็น ชาห์บานู หรือเทียบเท่าสมเด็จพระจักรพรรดินี แต่การเปลี่ยนแปลงพระอิสริยยศนั้น เป็นไปภายหลังจากการหย่าของพระราชินีโซรยา กับพระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวีแล้ว พระยศเดิมของโซรยาจึงเป็นเพียงสมเด็จพระราชินี และภายหลังการหย่าพระราชินีโซรยาจึงมีพระอิสริยยศเป็นเจ้าหญิงโซรยา โดยดำรงพระอิสริยยศนี้ตราบจนพระองค์สิ้นพระชนม์ แต่อย่างไรก็ตามก็ยังมีผู้ออกพระนามของพระองค์เป็นสมเด็จพระจักรพรรดินีซึ่งไม่ถูกต้องเท่าใดนักตามหลักความเป็นจริง
พระประวัติ

เจ้าหญิงโซรยามีพระนามเดิมว่า โซรยา อัสฟานดิยารี-บักติยารี หรือที่นิยมเรียกสั้น ๆ ภายในครอบครัวว่า รยา ('Raya) เป็นธิดาของนายคาลิล อัสฟานดิยารี-บักติยารี เป็นบุตรของนายอัสฟานเดียร์ คาน และนางบีบี มัรยัม โดยนายคาลิลได้ดำรงตำแหน่งเป็นอดีตเอกอัครราชทูตอิหร่านประจำประเทศเยอรมันตะวันตก ในปี ค.ศ. 1950 ส่วนพระมารดาคือนางอีวา คาร์ล ชาวเยอรมันที่เกิดในรัสเซีย ซึ่งเป็นบุตรสาวของนายฟรานซ์ คาร์ล ซึ่งมีพี่น้องอีกสองคนคือ บาร์บารา และฟรานซ์ โดยทั้งพระบิดาและพระมารดาได้พบรักกันขณะที่ศึกษาในสาขารัฐศาสตร์ และได้สมรสกันเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน ค.ศ. 1926 ต่อมาอีก 2 ปีภายหลังจากการแต่งงาน ทั้งคู่ก็มุ่งหน้าเข้าสู่อิสฟาฮาน ประเทศอิหร่าน
เจ้าหญิงโซรยาประสูติเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน ค.ศ. 1932 ณ โรงพยาบาลมิชชันนารีอังกฤษ (English Missionary Hospital) โดยพระองค์เป็นบุตรคนแรกของครอบครัว เมื่อแรกเกิดนั้นถือเป็นเด็กที่น่าตาน่ารัก และสุขภาพแข็งแรง และนอกจากนี้ยังมีพระอนุชาคือ บิจาน (Bijan) โดยพระอนุชาเกิดเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม ค.ศ. 1937 ที่เมืองอิสฟานฮานเช่นเดียวกัน ต่อมาเมื่อโซรยามีอายุได้ 8 เดือน ครอบครัวก็ย้ายเธอไปอาศัยในประเทศเยอรมันโดยอาศัยอยู่ร่วมกับตาและยาย ต่อมาเมื่อเธอมีอายุได้ 5 ขวบ ครอบครัวก็ย้ายกลับมายังเมืองอิสฟานฮานอีกครั้งพร้อมกับการกำเนิดน้องชายของเธอ ส่วนคำว่าบักติยารีที่ต่อท้ายนามสกุล เป็นชื่อของชนเผ่าทางภาคใต้ของอิหร่านซึ่งพระบิดาของพระองค์ได้สืบเชื้อสายมาจากเผ่านี้
โดยครอบครัวของพระองค์มีบทบาทเกี่ยวกับการปกครอง และการทูตของประเทศอิหร่านมาอย่างยาวนาน อย่างเช่น พระปิตุลา (ลุง) ของพระองค์ คือ ซาดาร์ อาซาด (เปอร์เซีย: سردار اسعد بختیاری Sardar As'ad Bakhtiari) ซึ่งเป็นผู้นำการเคลื่อนไหวในรัฐธรรมนูญอิหร่านแห่งศตวรรษที่ 20
อภิเษกสมรส

โซรยาได้รู้จักกับพระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี จากการแนะนำของนางฟารุฆ ซาฟาร์ บักติยารี ขณะที่โซรยายังศึกษาอยู่ในโรงเรียนฟินนิชิง ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ โดยทั้งคู่ได้ทำการหมั้นกัน โดยของหมั้นในงานนี้คือแหวนเพชร 22.37 กะรัต
พระเจ้าชาห์และโซรยาได้อภิเษกสมรสกันเมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1951 ณ พระราชวังโกเลสตาน (Golestan Palace) กรุงเตหะราน ประเทศอิหร่าน ซึ่งเดิมทั้งสองมีแผนที่จะจัดงานอภิเษกสมรสในวันที่ 27 ธันวาคม ค.ศ. 1950 แต่พิธีได้ถูกเลื่อนออกไปเนื่องจากโซรยาได้ล้มป่วยลง
แม้พระเจ้าชาห์จะประกาศขอความช่วยเหลือให้เงินเพื่อการกุศลสำหรับประเทศอิหร่านซึ่งยากจน แต่ของขวัญในงานอภิเษกสมรสนี้มีจำนวนมากมายหลายชิ้น และมีราคาสูง เช่น เพชรสีดำ ของนายโจเซฟ สตาลิน ถ้วยแก้ว Bowl of Legends  ที่ออกแบบโดยซิดนีย์ วอ (Sidney Waugh) ของนายแฮร์รี เอส. ทรูแมน ประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกาในขณะนั้น  และนางเบสส์ ทรูแมน สตรีหมายเลขหนึ่งของสหรัฐอเมริกาในขณะนั้น และของขวัญที่สำคัญอีกชั้นคือ Silver Georgian candlesticks ของสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 6 แห่งสหราชอาณาจักร และสมเด็จพระราชินีเอลิซาเบธ และของขวัญจากบุคคลอื่นๆอีกกว่า 2,000 ชิ้น รวมไปถึงของขวัญของสุลต่านอกา ข่านที่ 3
ในงานอภิเษกสมรสถูกประดับตกแต่งไปด้วยกล้วยไม้ ดอกทิวลิป และดอกคาร์เนชั่น กว่า 1.5 ตัน โดยนำเข้ามาจากประเทศเนเธอร์แลนด์ รวมไปถึงมหรสพจากกรุงโรม ประเทศอิตาลี ฉลองพระองค์ของเจ้าสาวประกอบไปด้วยชุดครุยประดับไข่มุก และตกแต่งกับขนนกมาราบู (marabou stork) ที่ออกแบบโดยคริสเตียน ดิออร์ นอกจากนี้โซรยายังสวมฉลองพระองค์สีขาวยาวอีกชุดหนึ่งในงานนี้ด้วย
ทรงหย่า

แม้ว่าการอภิเษกสมรสของทั้งสองพระองค์จะจัดขึ้นในช่วงหิมะตกหนัก แต่เข้าใจกันว่าเป็นเรื่องที่ดี และในที่สุดชีวิตสมรสของทั้งสองพระองค์ก็สิ้นสุดลงในราวก่อนปี ค.ศ. 1958 เนื่องจากสมเด็จพระราชินีโซรยาทรงมีบุตรยาก และได้พยายามหาทางรักษาในประเทศสวิตเซอร์แลนด์ และประเทศฝรั่งเศส โดยพระเจ้าชาห์เองก็ทรงพูดเป็นนัยเกี่ยวกับพระราชินีโซรยาเกี่ยวกับการมีบุตรยาก โซรยาได้ออกจากประเทศอิหร่านในราวเดือนกุมภาพันธ์โดยไปอาศัยอยู่ร่วมกับบิดามารดาที่เมืองโคโลญจ์ ประเทศเยอรมัน เมื่อพระเจ้าชาห์ติดต่อโซรยาผ่านทางลุงของพระองค์คือซาดาร์ อาซาด ราวเดือนมีนาคม ค.ศ. 1958 เพื่อที่จะพยายามโน้มน้าวให้โซรยากลับมาพำนักในประเทศอิหร่านต่อไป ในวันที่ 10 มีนาคม มีการประชุมเพื่อหารือสนทนาเกี่ยวกับการอภิเษกสมรสที่ไร้รัชทายาท 4 วันต่อมาได้มีการประกาศทรงหย่าอย่างเป็นทางการ หลังจากเหตุการณ์นี้อดีตราชินีโซรยาได้กล่าวว่า "บูชายัญความสุขของฉัน" โดยโซรยาให้ให้สัมภาษณ์นักข่าวว่าพระสวามีของเธอไม่มีทางเลือกที่ต้องหย่ากับเธอ
ในวันที่ 21 มีนาคม ค.ศ. 1958 ซึ่งเป็นวันปีใหม่ของอิหร่าน พระเจ้าชาห์ได้ประกาศเกี่ยวกับการหย่าร้างสู่สาธารณชนชาวอิหร่านออกรายการต่างๆทั้งทางวิทยุและโทรทัศน์ และพระเจ้าชาห์ได้กล่าวว่าจะยังไม่รีบเร่งที่จะอภิเษกสมรสอีกครั้ง ฟร็องซัว มัลเลต์-ชอร์ริส ได้นำเรื่องราวของโซรยามาแต่งเป็นเพลงป็อป Je veux pleurer comme Soraya โดยทั้งคู่ได้หย่ากันอย่างเป็นทางการในวันที่ 6 เมษายน ค.ศ. 1958
มีการรายงานของหนังสือพิมพ์นิวยอร์กไทม์เกี่ยวกับการเจรจาต่อรองโดยโน้มน้าวให้ราชินีโซรยาอนุญาตในการหย่ากับพระเจ้าชาห์ และการที่จะมีความสัมพันธ์กับหญิงอื่น แต่อย่างไรก็ตามเธอก็เรียกการแต่งงานของพระองค์ว่า "การแต่งงานที่ศักดิ์สิทธิ์" และเธอก็ไม่ยอมรับเกี่ยวกับการสมรสใหม่กับหญิงอื่นของพระเจ้าชาห์ โซรยาได้กล่าวว่า "ฉันไม่สามารถที่จะรับความคิดของพระสวามีที่จะมีความสัมพันธ์รักกับหญิงคนอื่น"
มีการมอบสิ่งจำเป็นให้แก่ชาวอิหร่านที่บ้านของพ่อแม่โซรยาในเยอรมัน โซรยาได้กล่าวว่า "ตั้งแต่ชาห์ เรซา ปาห์ลาวี มีอำนาจสูงสุด เขาคิดว่าสิ่งที่จำเป็นที่ต้องมีผู้สืบเชื้อสายกษัตริย์ไปจากรุ่นหนึ่งสู่รุ่นหนึ่ง ส่วนฉันเองก็จะมีแต่ความโศกเศร้าเสียใจอยู่ตรงส่วนลึกของอนาคตสภาพ และความสุขของประชาชนทุกคนตามความปรารถนาของพระเจ้าชาห์ที่ต้องบูชายัญความสุขของตัวฉันเอง"
หลังจากการหย่า พระเจ้าชาห์ได้กล่าวเกี่ยวกับความความโศกเศร้าเสียใจของอดีตพระราชินีโซรยาโดยกล่าวเป็นโดยนัยว่า "ไม่มีใครที่จะสามารถถือไฟได้นานกว่าฉัน" และพระเจ้าชาห์ได้ให้ความสนพระทัยที่จะอภิเษกสมรสกับกับเจ้าหญิงมารีอา กาเบรียลลาแห่งซาวอย และพระราชธิดาของสมเด็จพระเจ้าอุมแบร์โตที่ 2 แห่งอิตาลี ซึ่งเรื่องราวของชาห์ที่พยายามจะอภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงอิตาลีได้ถูกนำมาเรียกกันว่า "กษัตริย์มุสลิมกับเจ้าหญิงคาทอลิก" ส่วนหนังสือพิมพ์ L'Osservatore Romano ของสำนักวาติกันก็ได้เขียนล้อเลียนอีกเช่นกันว่า "องุ่นพิษ"
การผันตัวมาเป็นนักแสดง

หลังจากการหย่าสมเด็จพระราชินีโซรยา ได้ลดตำแหน่งเป็นเจ้าหญิงโซรยา อัสฟานดิยารี-บักติยารี และได้เสด็จไปประทับ ณ ประเทศฝรั่งเศสเป็นการถาวร เจ้าหญิงโซรยาได้เริ่มการอาชีพเป็นนักแสดง  โดยพระองค์ใช้พระนามจริงของพระองค์เป็นชื่อแรกในการแสดง โดยชื่อนี้ถูกประกาศในภาพยนตร์เรื่องแรกของพระองค์คือเรื่อง Catherine the Great ซึ่งเป็นเรื่องราวอัตชีวประวัติของสมเด็จพระจักรพรรดินีเยกาเจรีนาที่ 2 แห่งรัสเซีย ซึ่งกำกับโดยดิโน เดอ ลอเรนติส แต่ภายหลังโครงการนี้ก็ล้มลง ต่อมาในปี ค.ศ. 1950 เจ้าหญิงได้เริ่มการเป็นนักแสดงในภาพยนตร์เรื่อง I tre volti (The Three Faces) และกลับมาร่วมงานกับผู้สร้างหนังชาวอิตาลีฟรันโก อินโดวีนา (Franco Indovina) โดยในปี ค.ศ. 1965 พระองค์ได้เล่นในบทของโซรยา ในภาพยนตร์เรื่อง She
หลังจากการเสียชีวิตของนายฟรานโก อินโดวีนา เจ้าหญิงโซรยาได้ใช้พระราชทรัพย์ส่วนพระองค์ที่เป็นรายได้ที่เป็นส่วนที่เหลือไว้ใช้ขณะที่พระองค์ประทับอยู่ในยุโรป โดยเหตุการณ์ดังกล่าวสร้างความสะเทือนใจแก่เจ้าหญิงมาก โดยเจ้าหญิงได้นิพนธ์อัตชีวประวัติ le palais des solitudes (the palace of loneliness "ปราสาทเดียวดาย") ในปี ค.ศ. 1991
สิ้นพระชนม์

เจ้าหญิงโซรยา อัสฟานดิยารี-บักติยารี สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 26 มิถุนายน ค.ศ. 2001 ภายในอพาร์ตเม้นต์ของพระองค์ โดยไม่เปิดเผยข้อมูลการสิ้นพระชนม์ พระอนุชาของเจ้าหญิงโซรยาคือบิจานได้เศร้าโศกเสียใจ ซึ่งต่อมาบิจานได้เสียชีวิตลงหลังจากการสิ้นพระชนม์ของพระเจ้าหญิงเพียงสัปดาห์เดียวในปารีส โดยก่อนบิจานเสียชีวิต เขาได้รำพึงรำพันว่า
หลังเธอเสียชีวิต ฉันไม่มีคำพูดสักคำที่จะเอ่ย
โดยพระศพของเจ้าหญิงโซรยาได้ทำการปลงพระศพ ณ มหาวิหารอเมริกัน ในกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส เมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน ค.ศ. 2001 ซึ่งมีผู้ร่วมงาน ได้แก่ เจ้าหญิงอัชราฟ ปาห์ลาวี, เจ้าชายโฆลาม เรซา ปาห์ลาวี, เคานต์และเคาน์เตสแห่งปารีส, เจ้าชายและเจ้าหญิงแห่งเนเปิลส์, เจ้าชายมิเชลแห่งออร์เลอองส์ และเจ้าหญิงอีราแห่งเฟือร์เทินแบร์ก โดยท้ายที่สุดพระศพของเจ้าหญิงโซรยาได้ทำการฝัง ณ สุสานเวสต์ฟรีดฮอฟ (Westfriedhof) ในเขตมิวนิก ประเทศเยอรมัน โดยฝังร่วมกันกับพระบิดา พระมารดา และพระอนุชา
ในปี ค.ศ. 2002 สุสานของพระองค์ได้ถูกคนมือดีเขียนว่า "ทนทุกข์กับปรสิต" (miserable parasite) และตามด้วยคำว่า "ไม่ทำงานตั้งแต่อายุ 25-60 ปี" (Didn't work from the ages of 25 to 60) ภายหลังถ้อยคำเหล่านี้ได้ถูกลบออก แต่ก็เป็นข่าวพาดหัวใหญ่ทั่วยุโรป
เมื่อเจ้าหญิงโซรยาสิ้นพระชนม์ไปแล้ว มีผู้หญิงจำนวนมากอ้างการเป็นบุตรสาวตามกฎหมายของเจ้าหญิง โดยตามรายงานอ้างว่าเกิดในปี ค.ศ. 1962 หนังสือพิมพ์ภาษาเปอร์เซียรายสัปดาห์ที่ชื่อนิมรูซ (Nimrooz) ก็มิได้ทำการยืนยันแต่อย่างใด โดยในหนังสือพิมพ์ได้ลงหัวข้อข่าวในปี ค.ศ. 2001 กล่าวว่าเจ้าหญิงโซรยาและพระอนุชาได้ถูกลอบปลงพระชนม์
หลังจากการสิ้นพระชนม์ได้มีการประมูลสิ่งของ ของอดีตพระราชินีโซรยา ซึ่งมูลค่ารวม 8.3 ล้านดอลลาร์ และชุดแต่งงานของพระองค์ที่ถูกออกแบบโดยคริสเตียน ดิออร์ มีมูลค่ากว่า 1.2 ล้านดอลลาร์
พระอิสริยยศ

โซรยา อัสฟานดิยารี-บักติยารี (22 มิถุนายน ค.ศ. 1932 –  12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1951)
เฮอร์มาเจสตี สมเด็จพระราชินีโซรยาแห่งอิหร่าน (12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1951 –  6 เมษายน ค.ศ. 1956)
เฮอร์อิมพีเรียลไฮนิส เจ้าหญิงโซรยาแห่งอิหร่าน (7 เมษายน ค.ศ. 1956 –  26 มิถุนายน ค.ศ. 2001)
พระนิพนธ์

เจ้าหญิงโซรยาทรงพระนิพนธ์หนังสืออกมา 2 เล่ม  โดยเล่มแรกตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1964 และตีพิมพ์ในสหรัฐอเมริกาโดยดับเบิลเดย์ (Doubleday) ในชื่อ Princess Soraya: Autobiography of Her Imperial Highness และในช่วงทศวรรษก่อนการสิ้นพระชนม์ พระองค์และหลุยส์ วาเลนแตง (Louis Valentin) ได้ร่วมกันเขียนหนังสือเป็นภาษาฝรั่งเศส โดยมีชื่อว่า  Le Palais des Solitudes และต่อมาได้รับการตีพิมพ์เป็นภาษาอังกฤษในชื่อ Palace of Solitude (London: Quartet Books Ltd, 1992); ISBN 0-7043-7020-4.
ผลงานการแสดง

| ปี | เรื่อง | รับบท | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| 1953 | Zwischen Glück und Krone | โซรยา | Archive Footage |
| 1965 | I tre volti | โซรยา/ลินดา/นางเมลวิลล์ |  |
| 1965 | She | โซรยา |  |
| 1975 | The Two Ronnies | เบลลี แดนเซอร์ | ภาค #4.6 |
| 1991 | Doctor at the Top |  | ภาค Kindest Cut |
| 1998 | Legenden | โซรยา | ภาค Soraya |
สู่บทละคร

พระชีวประวัติของพระองค์ได้ถูกถ่ายทอดมาใน โดยนายฟรองซัวส์ แมลแลงด์ (François Meilland) ได้ทำออกมาในชื่อเรื่อง Empress Soraya
ต่อมาช่องโทรทัศน์ของประเทศเยอรมันและอิตาลี ได้ผลิตออกมาในรูปแบบละครโดยกล่าวชีวิตชีวิตของเจ้าหญิงโซรยา ในชื่อเรื่อง Soraya (หรือ Sad Princess) โดยออกอากาศใน ค.ศ. 2003 นำแสดงโดยอันนา วอลล์ (Anna Valle) นางงามอิตาลีปี ค.ศ. 1995 รับบทเป็นโซรยา ประชันบทบาทกับดาราฝรั่งเศส มาทิลดา เม (Mathilda May) ซึ่งรับบทเป็นเจ้าหญิงชามส์ ปาห์ลาวี พระเชษฐภคินีในพระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี
แหล่งข้อมูลอื่น

Photo gallery
Another gallery of her
Bakhtiari World เก็บถาวร 2009-11-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
พระฉายาลักษณ์เจ้าหญิงโซรยา
โซรยา อัสฟานดิยารี-บักติยารี ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
| ก่อนหน้า |  | โซรยา อัสฟานดิยารี-บักติยารี |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| เจ้าหญิงเฟาซียะห์แห่งอียิปต์ |  |   สมเด็จพระราชินีแห่งอิหร่าน  (12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1951 –  6 เมษายน ค.ศ. 1956) |  | ฟาราห์ ดีบา |
| ด ค กราชวงศ์ปาห์ลาวี |
| --- | --- | --- |
ลำดับปฐมวงศ์
| พระมหากษัตริย์ |  เรซา ปาห์ลาวี  โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี  |  |
| พระคู่ครอง |  นิมตาจ อัยรุมลู  เฟาซียะห์แห่งอียิปต์1  โซรยา อัสฟานดิยารี1  ฟาราห์ ดีบา  |  |
| รัชทายาท |  โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี  เรซา ปาห์ลาวีที่ 2  |  |
1 ทรงหย่า   หมวดหมู่ ·  คอมมอนส์
โซรยาและชาห์
โซรยาในปี ค.ศ. 1956 ซึ่งเป็นปีที่พระองค์ทรงหย่ากับพระเจ้าชาห์
สุสานในพระตระกูลของเจ้าหญิงโซรยา ณ มิวนิก
ตำบลไม้ขาว

| ตำบลไม้ขาว |
| --- | --- |
ตำบล
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Tambon Mai Khao
ประเทศ: ไทย
จังหวัด: ภูเก็ต
อำเภอ: ถลาง
ประชากร (31 ธันวาคม 2561)
 • ทั้งหมด: 13,333 คน
รหัสไปรษณีย์ : 83110
รหัสภูมิศาสตร์: 830305
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
| องค์การบริหารส่วนตำบลไม้ขาว |
| --- | --- |
องค์การบริหารส่วนตำบล
ที่ตั้งที่ทำการองค์การบริหารส่วนตำบลไม้ขาว
พิกัด: 8°10′52.3″N 98°17′57.1″E﻿ / ﻿8.181194°N 98.299194°E﻿ / 8.181194; 98.299194
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: ภูเก็ต
อำเภอ: ถลาง
การปกครอง
 • นายก: สราวุธ ศรีสาคูคาม
รหัส อปท.: 06830306
ที่อยู่ที่ทำการ: 100 หมู่ 5 ถนนเทพกระษัตรี ตำบลไม้ขาว อำเภอถลาง จังหวัดภูเก็ต 83110
เว็บไซต์: www.maikhaow.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ไม้ขาว เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอถลาง จังหวัดภูเก็ต
ประวัติศาสตร์

เมื่อประมาณ 1,000 กว่าปีก่อน ชาวบ้านเรือนที่อยู่ที่ตีนเขาเรียกว่า “บ้านใน” ซึ่งมีบ้านเรือนมากพอสมควร (ใกล้กับบ้านบ่อสอม ในปัจจุบัน) สมัยนั้นยังไม่มีการปลูกยางพาราและการปลูกสับปะรดแดง ต่อมาชาวบ้านเกิดโรคภัยไข้เจ็บขึ้น เชื่อกันว่าสาเหตุที่เจ็บไข้นั้นเพราะเงาของภูเขามาบังทับบ้านเรือน ดังนั้นชาวบ้านจึงย้ายมาอยู่บริเวณชายทะเลฝั่งตะวันตกของทะเลอันดามัน เรียกว่าบ้านหัวนอน และบ้านใต้ตีน ในสมัยนั้นพื้นที่นี้มีลักษณะเป็นป่าทึบ มีสัตว์ป่าเป็นจำนวนมาก อย่างไรก็ตามบริเวณนี้มีคนจีนอาศัยอยู่ก่อนแล้ว 5-6 ครัวเรือน หลังจากนั้นมีการขยายบ้านเรือนมากขึ้น ซึ่งในป่าทึบดังกล่าวมีต้นไม้ขนาดใหญ่อยู่ต้นหนึ่งมีลักษณะสีขาวทั้งต้น ดังนั้นชาวบ้านจึงได้ตั้งซื้อหมู่บ้านนี้ว่า “หมู่บ้านไม้ขาว” ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
ในสมัยก่อนที่ยังไม่มีสะพานสารสิน เมื่อเรือวิ่งข้ามฝั่งเข้ามาจะมองเห็นต้นไม้สีขาวโดดเด่นมาก ปัจจุบันชาวบ้านทราบว่าต้นไม้ต้นนั้นไม่มีอยู่แล้ว[ต้องการอ้างอิง] ตำบลไม้ขาวเดิมมี 5 หมู่บ้าน ปัจจุบันแยกออกเป็น 7 หมู่บ้าน
ภูมิศาสตร์ > สภาพที่ตั้ง ภูมิประเทศ

ตำบลไม้ขาว อำเภอถลาง จังหวัดภูเก็ต ซึ่งอยู่ตอนเหนือและทางตะวันตกของ เกาะภูเก็ต 
พื้นที่ตำบลไม้ขาวตั้งอยู่บริเวณด้านเหนือสุดและตะวันตกของเกาะภูเก็ต พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นที่ราบ พื้นที่ตอนกลางของตำบลไม้ขาวเป็นที่ราบสูง และลาดลงสู่ทะเล ทั้ง 3 ด้าน ทิศตะวันออกจดทะเลอันดามัน ทิศตะวันตกจดทะเลอันดามัน รวมทั้งทิศเหนือด้วย พื้นที่ตำบลไม้ขาวประกอบด้วย 7 หมู่บ้าน ซึ่งมีลักษณะพื้นที่ที่ต่างกันและเหมือนกันหลายพื้นที่ คือ มีพื้นที่ติดทะเล ได้แก่ พื้นที่หมู่ 4 บ้านไม้ขาว หมู่ 5 บ้านท่าฉัตรไชย หมู่ 2 บ้านคอเอน ,หมู่ 1 บ้านหมากปรก และยังมีพื้นที่สำหรับการเกษตรกรรม เช่น หมู่ 3 บ้านสวนมะพร้าว และ หมู่ 4 บ้านไม้ขาว ตำบลไม้ขาวมีควนเขา 3 ลูก เขาคอเอนสูง 200 เมตร เขาบางดุกสูง 268 เมตรและ เขาบ่อไทรสูง 141 เมตร มีเกาะ 2 เกาะ คือ เกาะนก และเกาะกะลา พื้นที่ชายฝั่งด้านตะวันออกเป็นดินเลนและป่าชายเลน ส่วนชายฝั่งทะเลด้านตะวันตกเป็นหาดทรายที่สวยงาม
สันนิษฐานว่าเกิดจาก การเปลี่ยนแปลงชายฝั่งทะเล เนื่องจากพรุผืนนี้อยู่ขนานชายฝั่งทะเล กระแสน้ำตามธรรมชาติบริเวณชายฝั่ง อาจพัดพาตะกอนมาทำให้เกิดสันทรายขนานกับชายฝั่งเดิม และปิดกั้นเกิดเป็นแอ่ง ต่อมาเปลี่ยนแปลงทั้งสภาพธรณีวิทยาและนิเวศวิทยา ทำให้น้ำจากน้ำทะเลกลายเป็นน้ำกร่อยและน้ำจืด มีการทับถมและการแทนที่ของสังคมพืชต่าง ๆ
ภูมิศาสตร์ > ทรัพยากร

ตำบลไม้ขาวมีพื้นที่ป่าสงวนแห่งชาติอุทยานแห่งชาติสิรินาถและที่ดินราชพัสดุ 4,208 ไร่ ป่าเขาไม้พอกและป่าเขาไม้แก้ว  4,444 ไร่ ป่าพรุ 605 ไร่ ป่าชายเลนคลองอู่ตะเภา มีพื้นที่ 1,556.25 ไร่ ติดทะเลอันดามันชายฝั่งด้านตะวันออกของตำบลไม้ขาวเป็นพื้นที่ที่เป็นธรรมชาติซึ่งมีลักษณะพิเศษ ประกอบไปด้วยพืชพรรณนานาชนิด และสัตว์นานาพันธ์ดำรงชีวิตร่วมกัน ในสภาพแวดล้อมที่เป็นดินเลน น้ำกร่อยและมีน้ำทะเลท่วมถึงอยู่สม่ำเสมอและยังเป็นแหล่งผลิตอาหารและพลังงานที่สำคัญ พรรณไม้ป่าชายเลนได้แก่โกงกางใบใหญ่ โกงกางใบเล็ก แสม พังกาหัวสุม ลำพู ลำแพนและตะบูน นอกจากนี้ป่าชายเลนฯยังอุดมไปด้วยพืชนานาชนิด เช่น ตาตุ่มเหงือกปลาหมอ ถั่วขาว ถั่วดำ ปรงทะเล รวมทั้งเอผีไฟท์ เช่นกาฝาก กล้วยไม้ ซึ่งขึ้น
ประชากร

จำนวนประชากร ทั้งสิ้น 11,658 คน เป็นชาย 5,836 คน เป็นหญิง 5,822 คน (พ.ศ. 2551)
ศาสนา ศาสนาพุทธ 60%, ศาสนาอิสลาม 35% , ศาสนาคริสต์ 3% , นับถือผี (ชาวเล,มอแกน) 2%
ประเพณีและวัฒนธรรม

ประเพณีลอยเรือและประเพณีนอนหาด (ไทยใหม่) งานประเพณีลอยเรือจัดปีละ 2 ครั้ง ในเดือนหกและเดือนสิบเอ็ดทุกปี
ประเพณีนอนหาด ณ หาดหินลูกเดียว หมู่ที่ 5 ต.ไม้ขาว
ประเพณีรียาเราะฮ์กุโบร์บ้านหมากปรก
เศรษฐกิจ > ประเภทอุตสาหกรรมครัวเรือน,การเกษตร

ผ้าบาติก, กะปิ, ตะกร้าพลาสติก
การคมนาคม

ตำบลไม้ขาวมีเส้นทางคมนาคม 3 ทาง ได้แก่ ทางบก ทางน้ำและทางอากาศ การคมนาคมทางบก มีทางหลวงหมายเลข 402 ( ภูเก็ต - สารสิน ) เป็นเส้นทางหลัก และมีทางหลวงชนบทรวมทั้งเส้นทางอื่นๆ ที่แยกออกจากทางหลวงหมายเลข 402 และทางหลวงชนบท ไปยังชุมชน หมู่บ้านและสถานที่ท่องเที่ยว ชายหาดต่าง ๆ สำหรับทางน้ำตำบลไม้ขาว มีท่าเทียบเรือยอร์ช 1 แห่ง ท่าเทียบเรือท่องเที่ยวของเอกชน 1 แห่ง อยู่บริเวณ หมู่ที่ 2 ( บ้านคอเอน ) และท่าเทียบเรือท่องเที่ยวและเรือประมงบ้านท่าฉัตรไชย 1 แห่ง นอกจากนั้นยังมีท่าเทียบเรือขนาดเล็กอีก 2 แห่ง ส่วนทางอากาศมีท่าอากาศยานนานาชาติภูเก็ต ซึ่งมีบทบาทสำคัญในการขนส่งสินค้าและผู้โดยสาร เชื่อมโยงทั้งภายในประเทศและต่างประเทศโดยตรง
สถานที่ท่องเที่ยว

สะพานสารสิน (Sarasin Bridge)
ประตูเมืองภูเก็ต (Phuket Gateway)
อุทยานแห่งชาติสิรินาถ (Sirinath National Park)
พรุเจ๊ะสัน (Pud Jimson)
หาดไม้ขาว (Mai Khao Beach)
หาดทรายแก้ว (Sai Kaew Beach)
Phuket Airport Viewpoint
Yacht Haven Marina Phuket
สวนน้ำสแปลช จังเกิ้ล (splash jungle)
ศาสนสถาน

วัดไม้ขาว
วัดท่าฉัตรไชย
มัสยิดบ้านหยิด
มัสยิดบ้านคอเอน
มัสยิดบ้านบางดุก
มัสยิดหมากปรก
มัสยิดทุ่งคา
มัสยิดบ่อสอม
มัสยิดท่าฉัตรไชย
โรงเรียน

โรงเรียนบ้านท่าฉัตรไชย
โรงเรียนหงษ์หยกบำรุง
โรงเรียนบ้านไม้ขาว (Ban Maikhao School)
โรงเรียนบ้านคอเอน
โรงเรียนบ้านหมากปรก
สถานีอนามัย

สถานีอนามัยบ้านไม้ขาว
สถานีอนามัยบ้านคอเอน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์องค์การบริหารส่วนตำบลไม้ขาว
| ด ค กตำบลในจังหวัดภูเก็ต |
| --- | --- | --- |
| อำเภอกะทู้ |  กมลา  กะทู้  ป่าตอง  |  |
| อำเภอถลาง |  เชิงทะเล  เทพกระษัตรี  ป่าคลอก  ไม้ขาว  ศรีสุนทร  สาคู  |  |
| อำเภอเมืองภูเก็ต |  กะรน  เกาะแก้ว  ฉลอง  ตลาดเหนือ  ตลาดใหญ่  รัษฎา  ราไวย์  วิชิต  |  |
นอร์แมน เบตส์

นอร์แมน  เบตส์ (อังกฤษ: Norman Bates) เป็นชื่อตัวละครเอกในนวนิยายและภาพยนตร์ขาวดำสัญชาติอเมริกันเรื่อง Psycho