ปืนใหญ่อัตโนมัติ
ประวัติ > สงครามโลกครั้งที่สอง

ปืนใหญ่อัตโนมัติจะทำหน้าที่ได้ในระดับที่มากขึ้นและมีประสิทธิภาพมากขึ้นในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง รถถังเบา Panzer II ของเยอรมัน ซึ่งเป็นหนึ่งในรถถังที่มากที่สุดที่เยอรมันใช้ในระหว่างการบุกครองโปแลนด์และการรบในฝรั่งเศส ใช้ปืนอัตโนมัติขนาด 20 มม. เป็นอาวุธหลัก แม้ว่าจะไม่มีประสิทธิภาพในการต่อต้านเกราะรถถังแม้แต่ในช่วงต้นของสงคราม แต่ปืนใหญ่ก็มีประสิทธิภาพในการต่อต้านยานยนต์ผิวเบา เช่นเดียวกับทหารราบ และยังใช้กับรถหุ้มเกราะอีกด้วย ตัวอย่างขนาดใหญ่กว่า เช่น Vickers S ขนาด 40 มม. ถูกติดตั้งในเครื่องบินโจมตีภาคพื้นดินเพื่อใช้เป็นอาวุธต่อต้านรถถัง ซึ่งเป็นบทบาทที่เหมาะสม เนื่องจากเกราะรถถังมักจะมีน้ำหนักเบาที่สุด
ปืนใหญ่อัตโนมัติ 38 Fk ขนาด 20 มม. ของโปแลนด์มีต้นทุนสูงในการผลิต แต่ก็ถือเป็นข้อยกเว้น ซึ่งแตกต่างจาก Oerlikon ตรงที่ปืนใหญ่รุ่นนี้มีประสิทธิภาพในการยิงรถถังทุกรุ่นที่นำมาใช้ในปี พ.ศ. 2482 เนื่องจากปืนใหญ่รุ่นนี้สร้างขึ้นเพื่ออัปเกรดจาก Oerlikon, Hispano-Suiza และ Madsen ปืนใหญ่รุ่นนี้พิสูจน์แล้วว่าสามารถยิงพันท์เซอร์ 3 และ IV รุ่นแรก ๆ ได้ แม้ว่าจะยิงได้ยากก็ตาม โดยผลิตได้เพียง 55 กระบอกเท่านั้นในช่วงสงครามป้องกันประเทศโปแลนด์ อย่างไรก็ตาม อาวุธเหล่านี้มีบทบาทสำคัญที่สุดในความขัดแย้งครั้งนี้ในสงครามทางอากาศ
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ปืนกลขนาดลำกล้องเล็กยาวกลายมาเป็นอาวุธมาตรฐานของเครื่องบินทหาร ในสงครามโลกครั้งที่สอง มีหลายปัจจัยที่ทำให้ปืนกลดังกล่าวถูกแทนที่ด้วยปืนใหญ่อัตโนมัติ ในช่วงระหว่างสงคราม เครื่องบินได้ผ่านการพัฒนาอย่างมาก และเครื่องบินปีกเดี่ยวที่ทำจากโลหะทั้งหมด ซึ่งเริ่มมีมาตั้งแต่ปลายปี พ.ศ. 2458 ได้เข้ามาแทนที่เครื่องบินปีกสองชั้นที่ทำจากไม้และผ้าเกือบทั้งหมด ในเวลาเดียวกันกับที่เครื่องบินเริ่มทำจากวัสดุที่แข็งแรงขึ้น เครื่องบินก็ยังมีความเร็ว รูปทรง กำลังขับเคลื่อน และขนาดที่เพิ่มมากขึ้น และเริ่มเห็นได้ชัดว่าจำเป็นต้องใช้อาวุธที่มีพลังทำลายล้างสูงขึ้นเพื่อต่อต้านเครื่องบินปีกสองชั้น ในทางกลับกัน เครื่องบินปีกสองชั้นสามารถบรรทุกปืนที่ใหญ่และทรงพลังมากขึ้นได้ดีขึ้นมาก เทคโนโลยีดังกล่าวก็กำลังพัฒนาไปในขณะเดียวกัน โดยให้ความเร็วในการยิงและความน่าเชื่อถือที่ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
เมื่อสงครามโลกครั้งที่สองปะทุขึ้น ก็ได้มีการตระหนักอย่างรวดเร็วว่ากำลังของเครื่องบินในยุคปัจจุบันทำให้สามารถติดตั้งแผ่นเกราะเพื่อป้องกันนักบินและพื้นที่เสี่ยงภัยอื่น ๆ ได้ นวัตกรรมนี้พิสูจน์แล้วว่ามีประสิทธิภาพสูงในการป้องกันกระสุนปืนกลขนาดลำกล้องปืนเล็กยาว ซึ่งกระสุนมักจะแฉลบออกไปโดยไม่เป็นอันตราย ในทำนองเดียวกัน การนำถังเชื้อเพลิงที่กันรั่วได้ด้วยตัวเองมาใช้ก็ให้การป้องกันที่เชื่อถือได้ต่อกระสุนขนาดเล็กเหล่านี้ การป้องกันแบบใหม่นี้ เมื่อรวมกับความทนทานจากการออกแบบเครื่องบินแบบใหม่ และแน่นอนว่าความเร็วของเครื่องบินทำให้การยิงเครื่องบินให้แม่นยำนั้นยากขึ้นมากในตอนแรก แสดงให้เห็นว่าต้องใช้กระสุนจำนวนมากและโชคช่วยพอสมควรจึงจะสร้างความเสียหายร้ายแรงได้ แต่กระสุนปืนใหญ่เพียงลูกเดียวที่มีปริมาณระเบิดสูงอาจตัดองค์ประกอบโครงสร้างที่สำคัญ เจาะเกราะ หรือเปิดถังเชื้อเพลิงออกจนเกินขีดความสามารถของสารประกอบปิดผนึกตัวเองที่จะรับมือได้ แม้จะอยู่ในระยะไกลพอสมควรก็ตาม (แทนที่จะใช้วัตถุระเบิด กระสุนดังกล่าวสามารถบรรจุวัตถุระเบิดที่มีประสิทธิภาพสูงในการทำลายเครื่องบิน หรืออาจใช้ทั้งวัตถุระเบิดและเพลิงระเบิดผสมกัน) ดังนั้น เมื่อสงครามสิ้นสุดลง เครื่องบินขับไล่ของฝ่ายที่ทำสงครามเกือบทั้งหมดจึงติดตั้งปืนใหญ่บางประเภท ยกเว้นเพียงสหรัฐอเมริกาเท่านั้นที่เลือกใช้ปืนกลหนัก Browning AN/M2 "ลำกล้องเบา" ขนาด .50 นิ้ว เครื่องบินขับไล่ที่ติดตั้งอาวุธระดับกลางเหล่านี้ในมีจำนวนที่เพียงพอจะตอบสนองความต้องการในการรบของชาวอเมริกันส่วนใหญ่ได้ เนื่องจากเครื่องบินเหล่านี้มักจะเผชิญหน้ากับเครื่องบินขับไล่ของศัตรูและเครื่องบินขนาดเล็กอื่น ๆ มากกว่าเครื่องบินทิ้งระเบิดขนาดใหญ่ และในช่วงแรกของสงคราม เครื่องบินของญี่ปุ่นที่พวกเขาเผชิญไม่เพียงแต่มีโครงสร้างที่เบาผิดปกติเท่านั้น แต่ยังไม่มีเกราะป้องกันหรือถังน้ำมันแบบปิดผนึกด้วยตัวเองเพื่อลดน้ำหนักอีกด้วย อย่างไรก็ตาม สหรัฐยังมีใช้เครื่องบินที่ติดตั้งปืนใหญ่อัตโนมัติ เช่น ล็อกฮีด พี-38 ไลท์นิง แม้จะประสบปัญหาทางเทคนิคในการพัฒนาและการผลิตปืนอัตโนมัติขนาดใหญ่เหล่านี้
อาวุธต่างๆ เช่น ปืนใหญ่เออร์ลิคอนขนาด 20 มิลลิเมตร, ปืนอัตโนมัติโบฟอร์ส 40 มิลลิเมตร แอล/60 และปืนใหญ่อัตโนมัติ Rheinmetall ของเยอรมันแบบต่าง ๆ ถูกนำมาใช้กันอย่างแพร่หลายโดยทั้งสองฝ่ายในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ไม่เพียงแต่ในบทบาทต่อต้านอากาศยานเท่านั้น แต่ยังเป็นอาวุธสำหรับใช้โจมตีเป้าหมายภาคพื้นดินด้วย ปืนกลต่อต้านอากาศยานที่มีขนาดหนักกว่านั้นมีปัญหาในการติดตามอากาศยานที่เคลื่อนที่เร็ว และไม่สามารถประเมินระดับความสูงหรือระยะทางได้อย่างแม่นยำ ขณะที่ปืนกลมีพิสัยการยิงและอำนาจการยิงไม่เพียงพอที่จะยิงเครื่องบินตกได้อย่างสม่ำเสมอ แม้จะมีการติดตั้งปืนกลจำนวนมากในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง แต่ก็ยังคงมีประสิทธิภาพในการโจมตีอากาศยานอยู่ ส่งผลให้อาวุธต่อต้านอากาศยานบนเรือเกือบทั้งหมดถูกถอดออกไปในช่วงหลังสงครามช่วงแรก ๆ ซึ่งปัญหาได้รับการแก้ไขด้วยการนำระบบควบคุมด้วยคอมพิวเตอร์มาใช้
กองทัพอากาศเยอรมันได้นำปืนใหญ่เครื่องบินหนักรุ่นทดลอง Bordkanone ขนาดลำกล้อง 37, 50 และ 75 มม. มาใช้งานจำนวนเล็กน้อย โดยติดตั้งไว้ในกระบอกปืนใต้ลำตัวเครื่องบินหรือปีก ปืนใหญ่ BK 3.7 ขนาด 37 มม. ซึ่งพัฒนามาจากปืนใหญ่ต่อต้านอากาศยานอัตโนมัติ FlaK 43 ขนาด 3.7 ซม. ของกองทัพเยอรมัน ติดตั้งเป็นคู่ในกระบอกปืนใต้ปีกของเครื่องบินรบพิเศษ Stuka Panzerknacker (ทำลายล้างรถถัง) จำนวนเล็กน้อย ปืนใหญ่ BK ขนาด 5 ซม. ซึ่งพัฒนามาจากปืนใหญ่ KwK 39 ขนาด 5 ซม. ของพันท์เซอร์ 3 นั้นติดตั้งในเครื่องบินพิฆาตทิ้งระเบิด Ju 88P ซึ่งใช้รุ่นอื่น ๆ ของ Bordkanone เช่นกัน และในเครื่องพิฆาตทิ้งระเบิด Messerschmitt 410 Hornisse (Hornet) มีการผลิตปืนใหญ่ BK 5 จำนวน 300 กระบอก ซึ่งมากกว่ารุ่นอื่น ๆ ทั้งหมด ปืนต่อต้านรถถังกึ่งอัตโนมัติ PaK 40 ขนาดลำกล้อง 7.5 ซม. เป็นพื้นฐานสำหรับ BK 7.5 ในเครื่องบินขับไล่หนัก Junkers Ju 88P-1 และเครื่องบินโจมตีภาคพื้นดินสองเครื่องยนต์ Henschel Hs 129B-3
ปืน Mauser MK 213 ของเยอรมันได้รับการพัฒนาในช่วงปลายสงครามโลกครั้งที่สองและถือเป็นปืนใหญ่ลูกโม่สมัยใหม่ ปืนใหญ่ลูกโม่ที่ใช้หลักการของปืนลูกโม่มีห้องบรรจุกระสุนหลายห้องและลำกล้องเดียว ทำให้มีอัตราการยิงที่สูงมากและมีอัตราเร่งสูงจนถึงอัตราการยิงสูงสุด โดยมีน้ำหนักเบา แต่แลกมาด้วยอัตราการยิงต่อเนื่องที่ลดลงเมื่อเทียบกับปืนใหญ่โรตาตรี่ จึงใช้ในเครื่องบินเป็นหลักเพื่อวัตถุประสงค์ในการโจมตีทางอากาศ โดยเป้าหมายจะมองเห็นได้ในช่วงเวลาสั้น ๆ
ปืนใหญ่อัตโนมัติ BK 5 ขนาด 50 มม. ของเยอรมันจัดแสดงไว้ด้านหน้าเครื่องบินเจ็ท Me 262A ซึ่งเป็นการออกแบบที่เคยทดสอบกับเครื่องบินรุ่นนี้
เครื่องยิงลูกระเบิดอัตโนมัติแบบพกพาขนาด 25 มม. XM307 เป็นส่วนหนึ่งของโครงการ OCSW ที่ถูกยกเลิก
ปืนใหญ่อัตโนมัติควบคุมระยะไกล MLG 27 ของกองทัพเรือเยอรมัน
ปืนใหญ่อัตโนมัติเออร์ลิคอนขนาด 20 มม. ในยุคแรก
กระสุนขนาด 30 มม. × 113 มม. กำลังบรรจุในปืนกลอัตโนมัติ chain gun M230