stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จอห์น เคจ
ชีวประวัติและผลงาน > ช่วงที่สอง

ในระหว่างนั้น เคจได้ศึกษาพุทธศาสนานิกายเซน และตัดสินใจที่จะถ่ายทอดแนวคิดเซนเรื่อง "จิตว่าง" ออกมาเป็นดนตรี  หลังความพยายามอย่างยิ่งยวดก็ได้ประพันธ์ "อิเมจิแนรี แลนด์สเคป หมายเลข 4" (Imaginary Landscape No. 4 [1951]) สำหรับวิทยุ 12 เครื่อง และ "มิวสิก ออฟ เชนช์" (Music of Change [1951]) สำหรับเปียโน จำนวน 4 เล่มด้วยกัน งานทั้งสองชิ้นเป็นการนำปรัชญาเซนมาแปลงให้เป็นดนตรี โดยมีเครื่องมือเป็นตำราการทำนายของจีนโบราณที่ชื่อว่า "อี้จิง" คัมภีร์แห่งการเปลี่ยนแปลง และเหรียญที่ใช้ในการทอย 3 เหรียญ ผลที่ได้ก็คือ บทเพลงทั้งหมดถูกกำหนดโดยโอกาสในการทอยเหรียญ ซึ่งมีผลในแต่ละครั้งตรงกับสัญลักษณ์ต่าง ๆ ในคัมภีร์อี้จิง  สัญลักษณ์ต่าง ๆ นั้น เคจได้นำมาจัดระบบให้ตรงกับองค์ประกอบต่าง ๆ ทางดนตรี ไม่ว่าจะเป็นระดับเสียง ความสั้นยาวของจังหวะ ความดัง ฯลฯ  ในปัจจุบันเรียกวิธีการประพันธ์แบบนี้ว่า "อินดีเทอมิเนซี" (Indeterminacy) คีตกวีบางท่านเรียกวิธีการแบบนี้ว่า "อะเลียโทรี" (Aleatory) ซึ่งมาจากรากศัพท์ภาษาละตินว่า alea แปลว่า ลูกเต๋า  งานที่มีชื่อมากที่สุดในช่วงนี้มีชื่อว่า 4'33" (1952) เป็นบทเพลงที่เทคนิคในช่วงที่สองได้พัฒนาไปจนถึงสุดขอบ เพราะเพลงดังกล่าวไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาจากผู้เล่น (อย่างน้อยก็ในความหมายของการบรรเลงดนตรีแบบเดิม) ในโน้ตเพลงจะประกอบด้วยสามกระบวน (movement) ทุกกระบวนจะบันทึกไว้ว่า tacet ซึ่งแปลว่าเงียบ  นักดนตรี (คนเดียวหรือหลายคน) จะนั่งเงียบ ๆ บนเวทีเป็นเวลา 4 นาที 33 วินาที เคจกล่าวว่าเขา "คาดหวังให้ผู้ฟังฟังเสียงทุกเสียงที่เกิดขึ้นในระหว่างเวลาที่กำหนดอย่างตั้งอกตั้งใจ"
ในช่วงปี ค.ศ. 1951 วลาดิมีร์ อูซาเชฟสกี (1911-90) ได้ทดลองใช้ดนตรีไฟฟ้าที่มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย  เคจก็เช่นกัน เขาสนใจการสร้างงานต่าง ๆ บนเทปแม่เหล็ก และประยุกต์เอาวิธีการแแบบอะเลียโทรีที่ได้กล่าวไปแล้ว มาประพันธ์งานชื่อว่า อิแมจิแนรี แลนด์สเคป หรือทิวทัศน์ในจินตนาการ หมายเลข 5 (Imaginary Landscape No. 5[1952]) และงานที่ชื่อว่า วิลเลียม มิกซ์ (William Mix [1952]) งานอย่างอิแมจิแนรี แลนด์สเคป หมายเลข 5 เสียงวัตถุดิบประกอบด้วยเสียงอะไรก็ได้ที่บันทึกมาจำนวน 42 ชิ้น ในวิลเลียม มิกซ์ นั้นประกอบด้วยเสียงหกประเภทเช่น "เสียงของเมือง" "เสียงของชนบท" "เสียงที่เกิดจากลม" เป็นต้น  เคจใช้เทปในการประกอบเสียงเข้าด้วยกันแบบตัดแปะ หรือที่เรียกว่าคอลลาจ (Collage) ในขณะที่อูซาเชฟสกีจะแปลงเสียงที่ได้มานอกเหนือจากบันทึกแล้ว
นวัตกรรมต่อไปของเคจก็คือ "แฮพเพนนิง" หรือการแสดงออกโดยฉับพลันทางศิลปะ ในกรณีของเคจเป็นดนตรี เคจจะสร้างงานจากกิจกรรมหรือการนำเสนอใด ๆ ไม่ว่าจะเป็นดนตรีหรือไม่ สิ่งเหล่านั้นจะต้องเกิดพร้อมกันแต่ต้องไม่สัมพันธ์กัน  เคจยังสร้างงานประเภทที่เรียกว่า "ดนตรีละคร" (Theatre Music) เช่น  "Water Music" (1952) ซึ่งในการแสดงต้องมีกิจกรรมที่นักเปียโนแสดงโดยไม่เกี่ยวข้องกับเปียโน (เทน้ำและเป่านกหวีดที่อยู่ใต้น้ำ เป็นต้น) เหตุการณ์ที่ปรากฏทางสายตาเป็นสิ่งสำคัญในงานประเภทนี้ แนวความคิดอย่าง "แฮพเพ็นนิง" นี้เป็นต้นแบบของขบวนการ "ฟลุกซุส" (Fluxus) ที่เกิดขึ้นในนิวยอร์กช่วงปี ค.ศ. 1960-65 ซึ่งนำเสนอคอนเสิร์ทที่ "ดนตรี" สร้างจากสิ่งที่ไม่ธรรมดาและมักดูตลกขบขัน  หัวหอกท่านหนึ่งของขบวนการฟลุกซุสคือ จอร์จ เบรกท์ นั้น สร้างงานอย่าง "Drip Music" อันเป็นงานที่ประกอบด้วยการหยดน้ำจากที่ใดที่หนึ่งหนึ่งลงไปยังขวดเก็บน้ำ ลักษณะแบบเดียวกันยังก่อให้เกิดการล้อเลียนในงานของ ลิเกตี (Ligeti [1923*]) อย่าง Poème symphonique สำหรับ เมโทรโนม 100 ตัว อีกด้วย
ผลงานบางส่วนของจอห์น เคจ > วงดุริยางค์

Concerto for prepared piano and chamber orchestra (1951)
Concert for Pianoforte (1957-58)
Atlas Eclipticalis (1961-2)
30 Pieces for 5 Orchestras (1981)
ผลงานบางส่วนของจอห์น เคจ > เพอร์คัสชั่นและเครื่องดนตรีไฟฟ้า

Construction I in Metal สำหรับวงเพอร์คัสชั่น 6 ชิ้น (1939)
Imaginary Landscapes
หมายเลข 1 สำหรับเครื่องเล่นแผ่นเสียงแบบปรับความเร็วได้ 2 เครื่อง มิวท์เปียโน และฉาบ (1939)
หมายเลข 2 (มาร์ช) สำหรับวงเพอร์คัสชั่น 5 ชิ้น (1942)
หมายเลข 3 สำหรับวงเพอร์คัสชั่น 6 ชิ้น (1942)
หมายเลข 4 (มาร์ช หมายเลข 2) วิทยุ 12 เครื่อง นักดนตรี 24 คนและวาทยากร (1951)
หมายเลข 5 (1952)
Speech สำหรับวิทยุ 5 เครื่องและผู้ประกาศข่าว (1955)
27'10.554" สำหรับ นักเล่นเพอร์คัสชั่น
ผลงานบางส่วนของจอห์น เคจ > เชมเบอร์

3 pieces for ฟลู้ต สองเลา (1935)
String Quartet (1950)
4'33" (ความเงียบ) สำหรับเครื่องดนตรีหรือกลุ่มเครื่องดนตรีอะไรก็ได้ (1952)
HPSCHD สำหรับ ฮาร์พซิคอร์ด 7 หลัง และเครื่องเล่นเทปจำนวน 51 (หรือเท่าไรก็ได้) เครื่อง (1967-9)
แหล่งข้อมูลอื่น

The Sound of Silent: John Cage and 4'33" เก็บถาวร 2006-06-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ไทย)
จักรพรรดินีบอร์จิกิต

| บอร์จิกิต |
| --- | --- |

 จักรพรรดินีเเห่งราชวงศ์ชิง
ดำรงพระยศ: 7 กันยายน 1651 – 25 ตุลาคม 1653

เกิด: ไม่ปรากฏ
เสียชีวิต: ไม่ปรากฏ
คู่สมรส: สมเด็จพระจักรพรรดิซุ่นจื้อ
ศาสนา: พุทธศาสนา
สมเด็จพระจักรพรรดินีบอร์จิกิต (จีน: 世祖废后อังกฤษ: Borjigit, Demoted Empress) ทรงเป็นสมเด็จพระจักรพรรดินีพระองค์แรกในสมเด็จพระจักรพรรดิซุ่นจื้อโดยพระนางทรงมาจาก ราชสกุล เบอร์จิกิต ทรงดำรงตำแหน่งสมเด็จพระจักรพรรดินีของจีนในช่วงระหว่าง ค.ศ. 1651–1653 และในปีเดียวกันนั้นเองทรงถูกถอนพระอิสริยยศ
| ก่อนหน้า |  | จักรพรรดินีบอร์จิกิต |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| จักรพรรดินีจวงเล่อหมิน   ราชวงศ์หมิง |  | สมเด็จพระจักรพรรดินีแห่งจีน   |  | จักรพรรดินีเซี่ยวฮุ่ยจาง |
| จักรพรรดินีเซี่ยวตวนเหวิน |  |   สมเด็จพระจักรพรรดินีแห่งจักรวรรดิชิง  (ราชวงศ์ชิง)    |  | จักรพรรดินีเซี่ยวฮุ่ยจาง    |
จักรพรรดินีหวัง

| จักรพรรดินีหวัง |
| --- | --- |
 สมเด็จพระจักรพรรดินีหวัง (王皇后 (唐高宗)
สมเด็จพระจักรพรรดินี (皇帝)
รัชกาลก่อนหน้า: สมเด็จพระจักรพรรดินีจางซุ่น
รัชกาลถัดไป: สมเด็จพระจักรพรรดินีอู่
พระราชสวามี: สมเด็จพระจักรพรรดิถังเกาจง (唐高宗皇帝)
ราชวงศ์: ราชวงศ์ถัง (周朝)
จักรพรรดินีหวัง (จีน: 王皇后_(唐高宗) อังกฤษ: Empress Wang (Gaozong), ?-ค.ศ.655) เป็นจักรพรรดินีในสมัยราชวงศ์ถังโดยทรงเป็นสมเด็จพระจักรพรรดินีองค์แรกของจักรพรรดิถังเกาจงต่อมาถูกถอดและสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ.655
| ก่อนหน้า |  | จักรพรรดินีหวัง |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| สมเด็จพระจักรพรรดินีจางซุ่น |  | รายพระนามสมเด็จพระจักรพรรดินีและพระพันปีหลวงแห่งจีน ราชวงศ์ถัง  (พ.ศ. 1233 - พ.ศ. 1248) |  | สมเด็จพระจักรพรรดินีอู่ |
จักรพรรดิจิ้นมู่

จักรพรรดิจิ้นมู่ (จีนตัวย่อ: 晋穆帝; จีนตัวเต็ม: 晉穆帝; พินอิน: Jìn Mù Dì; เวด-ไจลส์: Chin Mu-ti; อังกฤษ: Emperor Kang of Jin; 343 – กรกฎาคม 10, 361) พระนามเดิมว่า ซือหม่า ตัน (司馬聃) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 10 แห่งราชวงศ์จิ้นตะวันออก พระองค์เป็นพระราชโอรสในจักรพรรดิจิ้นหมิง พระราชอนุชาของจักรพรรดิจิ้นเฉิง รัชสมัยของพระองค์สั้นมาก พระองค์ทรงครองราชย์ได้ 17 ปี เวลาส่วนใหญ่ที่พระองค์ทรงขึ้นครองราชย์ขณะพระองค์ยังทรงพระเยาว์ ดังนั้นอำนาจสิทธิ์ขาดในแผ่นดินจึงตกเป็นของจักรพรรดินีซู ฉวนซี พระมารดาของพระองค์, เหอ จง ผู้เป็นพระนัดดาของ ซือหม่า อฺวี่ อ๋องแห่งไคว่จี, หยิน ห่าว และ หวน เหวิน ในรัชสมัยของพระองค์ ดินแดนของราชวงศ์จิ้นกว้างใหญ่ไพศาลอยู่ได้ในระยะหนึ่ง นับตั้งแต่การล่มสลายของฮั่นจ้าว ดินแดนทางตอนเหนือของจีน ในขณะนั้นหวนเหวินได้ยกทัพเข้าโจมตี เจิ้งหาน เพื่อขยายอาณาจักรของราชวงศ์จิ้นให้กว้างไกลออกไป อีกทั้งดินแดนของจ้าวในตอนหลังก็ล่มสลายไปด้วย จึงทำให้ราชวงศ์จิ้นสามารถยึดดินแดนส่วนใหญ่ทางตอนใต้ของแม่น้ำเหลือง ได้
พระราชประวัติ

จักรพรรดิจิ้นคังพระราชสมภพในปี 343 พระองค์ทรงขึ้นครองราชย์ต่อจากการสวรรคตของ จักรพรรดิจิ้นคัง พระราชบิดา ซึ่งในขณะนั้นพระองค์ยังทรงพระเยาว์ พระองค์เป็นพระราชโอรสพระองค์เดียวของ จักรพรรดิจิ้นคัง พระราชบิดา  เมื่อเขาอายุได้เพียง 1 พระชันษา ในปี ค.ศ. 344 จักรพรรดิจิ้นคังก็ประชวรหนัก พระปิตุลานามว่า ยฺวี่ ปิง ซึ่งเป็นพระประยูรญาติฝ่ายพระบิดา ยฺวี่ ปิง (庾冰) and ยฺวี่ อี้ (庾翼) ต้องการสนับสนุนให้พระราชนัดดา นาม ซือหม่าอฺวี่ อ๋องแห่งไคว่จี ได้ขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิองค์ใหม่ แต่จักรพรรดิจิ้นคังยังทรงเชื่อคำแนะนำของเหอชง (何充) และทรงตัดสินพระทัย มอบพระราชบัลลังก์ให้ซือหม่า ตัน พระโอรสพระองค์น้อยขึ้นครองราชย์ในฐานะรัชทายาท (เมื่อสองปีก่อน เหอชงก็ให้คำแนะนำแก่ จักรพรรดิจิ้นคัง และ จักรพรรดิจิ้นเฉิง แล้ว แต่ทั้งสองพระองค์ไ่ทรงเชื่อ) ดังนั้น เมื่อพระองค์สถาปนาพระโอรสเป็นรัชทายาทแล้ว ไม่กี่เดือนต่อมาพระองค์ก็เสด็จสวรรคต อำนาจสิทธิ์ขาดในแผ่นดินจึงตกเป็นของจักรพรรดินีซู ฉวนซี พระมารดาของพระองค์
จักรพรรดินีหวัง (ซ่งไท่จู่)

จักรพรรดินีหวัง (จีน: 王皇后, พระนามเดิมไม่ทราบ;1485 - 1506) เป็นจักรพรรดินีจีนแห่ง ราชวงศ์ซ่ง เสกสมรสกับ จักรพรรดิซ่งไท่จู่
จักรพรรดินีเกียง

จักรพรรดินีเจียง   (จีน: 姜皇后; อังกฤษ: Empress Jiang) เป็นสมเด็จพระจักรพรรดินีในจักรพรรดิโจ้วซิน สมเด็จพระจักรพรรดิพระองค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์ซางในประวัติศาสตร์จีน ก่อนที่พระสนมต๋าจีมาล่อลวงพระเจ้าโจ้วให้ถึงแก่ความวิบัติ  พระสนมต๋าจีทำให้พระเจ้าโจ้วลุ่มหลงจนละเลยราชการ และบริหารบ้านเมืองอย่างโฉดเขลา ไพร่ฟ้าจึงก่นด่าทั้งแผ่นดิน
ต่อมาข้าราชการผู้ใดว่ากล่าวทัดทานพระองค์ ก็โปรดให้ลงโทษถึงตายด้วยวิธีต่าง ๆ ตามคำพระสนมต๋าจี เช่น ให้สร้างเสาทองแดง เอาถ่านสุมจนเสาร้อน แล้วเอาข้าราชการล่ามโซ่ไปนาบเสาจนตาย กลิ่นศพตระหลบไปทั้งวัง และยังให้ขุดเหวหน้าพระที่นั่ง เอางูมาใส่จนเต็ม แล้วโยนข้าราชการลงไปให้งูกิน พระอัครมเหสีเจียง (姜皇后; ฮกเกี้ยนว่า เกียง) ทูลทัดท้าน ทำให้พระสนมต๋าจีผูกใจเจ็บจึงทูลยุยงให้ลงโทษควักลูกตารีดเอาคำสารภาพว่าเป็นกบฏ พระนางไม่ยอมรับ ก็โปรดให้เอานาบเสาทองแดง แต่พระนางสิ้นพระชนม์เสียก่อน.
| ก่อนหน้า |  | จักรพรรดินีเกียง |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| จักรพรรดินีฟู่ห่าว |  |   จักรพรรดินีแห่งราชวงศ์ซาง   |  | จักรพรรดินีต๋าจี   |
จอห์น เวย์น พาร์

| จอห์น เวย์น พาร์ |
| --- | --- |
เกิด:  (1976-05-25) 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1976 (48 ปี)
จอห์น เวย์น พาร์ (อังกฤษ: John Wayne Parr) เกิดวันที่ 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1976 หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ JWP เป็นนักมวยไทยรุ่นมิดเดิลเวทชาวออสเตรเลีย ผู้มาจากบุญชูยิม เมืองโกลโคสต์ รัฐควีนส์แลนด์ เขาเป็นแชมป์โลก 8 สมัย และเป็นรองผู้ชนะของรายการ เดอะ คอนเทนเดอร์เอเชีย
ประวัติ > ชีวิตช่วงต้น

เวย์น พาร์ เริ่มฝึกเทควันโดเมื่อมีอายุได้ 11 ปี เมื่อพาร์เติบโตขึ้น ครอบครัวของเขาได้ย้ายไปเป็นจำนวนมาก และแม่ของเขาช่วยให้เขาได้พบกับโรงยิมใหม่ทุกครั้งที่ทำการย้ายเพื่อให้ลูกชายของเธอได้รับการฝึกฝน เมื่อเขามีอายุสิบหกปี ครอบครัวของเขาก็ได้ย้ายกลับคืนสู่รัฐควีนส์แลนด์ และพาร์ก็ได้เริ่มฝึกฝนกับแบลร์ มัวร์ ซึ่งมัวร์เป็นหนึ่งในโปรโมเตอร์ชั้นนำของควีนส์แลนด์ด้านมวยไทย
ประวัติ > อาชีพช่วงต้นที่ออสเตรเลีย

พาร์ เริ่มเข้าร่วมทำศึกในระดับอาชีพขณะมีอายุได้ 17 ปี มัวร์ได้ทำการฝึกแก่พาร์สำหรับการต่อสู้ใน 13 นัด โดยพาร์ได้ชนะการแข่งขันของออสเตรเลีย (รุ่น 63 กก.) ขณะที่มีอายุได้ 17 ปี และในรายการเซาธ์แปซิฟิค พาร์เป็นฝ่ายชนะน็อกโดยเทคนิคเหนือ สก็อตต์ เลิฟล็อก โดยพาร์เป็นฝ่ายชนะขณะมีอายุได้ 19 ปี ในระหว่างการสร้างผลงานครั้งแรกของเขาในประเทศออสเตรเลีย เขาก็ได้รับรางวัลระดับภูมิภาคของ WKA ขณะที่มีอายุได้ 19 ปี พาร์ได้พบกับริชาร์ด ซึ่งเป็นหนึ่งในโปรโมเตอร์คิกบ็อกซิ่งที่มีชื่อเสียงมากที่สุดในออสเตรเลียที่ร้านอาหารไทยที่มีชื่อว่า บุญชูไทย และได้เชิญชวนเขาเพื่อให้เขาได้ฝึกฝนในประเทศไทย ในช่วงนี้เอง ที่พาร์ได้รับการตั้งชื่อว่า "จอห์น เวย์น พาร์" ภายหลังจากที่มีภาพยนตร์ตะวันตกของ จอห์น เวย์น โดยเวล
ประวัติ > ผลงานระดับอาชีพในไทย

ใน ค.ศ. 1995 พาร์ได้ย้ายมาอยู่ที่ประเทศไทยและใช้ชีวิตอยู่ในค่ายมวยไทยเป็นระยะเวลาสี่ปี และทำการฝึกฝนทั้งในพัทยาและกรุงเทพ โดยเข้าร่วมใน 30 รายการแข่งขัน และชนะสองรายการระดับโลก ในระดับอาชีพของเขาที่ประเทศไทย เขาได้ทำท่าเลียนแบบนักยิงปืนโดยทำท่าชักปืนขึ้นมายิงในช่วงตอนจบของการไหว้ครูรำมวยก่อนทำการแข่งขัน และการเคลื่อนไหวนี้ได้เป็นที่ตราตรึงแก่สายตาประชาชนชาวไทย และเส้นทางสายนี้เองที่ทำให้เขาได้เป็นที่นิยมในประเทศไทย รวมถึงได้รับการโหวตให้เป็น นักมวยฝรั่งยอดเยี่ยม แห่งปี ใน ค.ศ. 1997 จากการต่อสู้ที่สนามมวยเวทีลุมพินีสามครั้ง กับวันเฉลิมพระชนมพรรษาพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวครั้งแรกของเขา ใน ค.ศ. 1999 พาร์ได้ย้ายกลับไปยังประเทศออสเตรเลียเพื่อเปิดโรงยิมของเขาเองในชื่อ "บุญชูยิม" และเขาได้เริ่มต้นการแข่งขันชกมวยสากล
ประวัติ > เดอะ คอนเทนเดอร์เอเชีย รอบชิงชนะเลิศ

วันที่ 12 เมษายน ค.ศ. 2008 พาร์ได้ต่อสู้กับ ยอดแสนไกล ที่ประเทศสิงคโปร์ ในรายการ เดอะ คอนเทนเดอร์เอเชีย กับเงินรางวัล 150,000 ดอลลาร์สหรัฐ การต่อสู้ในครั้งนี้ถือเป็นการต่อสู้ที่สะเทือนอารมณ์สำหรับพาร์ เพียงในช่วงสัปดาห์ก่อนการแข่งขัน พ่อของเขาได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย อีกทั้งภรรยาของเขาก็กำลังตั้งครรภ์ เขาพยายามยืนหยัดจากการน็อคสองครั้งขณะทำการแข่งขัน แต่แล้วเขาก็เป็นฝ่ายแพ้จากการตัดสินของกรรมการอย่างเป็นเอกฉันท์
การแสดง

จอห์น เวย์น พาร์ ยังได้ร่วมแสดงในภาพยนตร์ขนาดสั้น ดังเช่น เดอะไวโอเลนท์ ที่เขียนโดย เจมส์ ริชาร์ด และ เคธ แมคโดนัลด์ ภาพยนตร์ชุดนี้ถ่ายทำในประเทศออสเตรเลียและได้รับรางวัลออกแบบท่าต่อสู้ระยะสั้นยอดเยี่ยมในเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติ
ดูเพิ่ม

มวยไทย
เดอะ คอนเทนเดอร์เอเชีย
เค-วัน
นักมวยไทย
แหล่งข้อมูลอื่น

Boonchu Gym
Professional boxing record for John Wayne Parr เก็บถาวร 2012-10-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน from BoxRec
จักรพรรดิจิ้นอาน

จักรพรรดิจิ้นอาน (จีนตัวย่อ: 晋安帝; จีนตัวเต็ม: 晉安帝; พินอิน: Jìn Ān Dì; เวด-ไจลส์: Chin An-ti อังกฤษ: Emperor An of Jin; 382–419) พระนามเดิม ซือหม่า เต๋อจง (司馬德宗) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 15 แห่งราชวงศ์จิ้นของจีน พระองค์ถูกระบุว่ามีพระสติบกพร่อง เนื่องด้วยพระองค์ไม่สามารถตรัสได้ ทรงสวมฉลองพระองค์เองไม่ได้ หรือแสดงออกไม่ได้ว่าพระองค์ทรงหิวหรืออิ่ม พระองค์ได้รับการสถาปนาเป็นรัชทายาทในปี ค.ศ. 387 และขึ้นครองราชย์ในปี ค.ศ. 397 เนื่องจากพระองค์ทุพพลภาพ อำนาจทั้งหมดจึงตกอยู่กับ ซือหม่า เต้าจึ พระปิตุลา (อ๋องแห่งไคว่จี) ในรัชสมัยของพระองค์ ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ เป็นผู้ปกครองในราชวงศ์จิ้น ทำให้เจ้าเมืองต่าง ๆ ก่อการปฏิวัติจนสูญเสียดินแดนไป ตั้งแต่ปี ค.ศ. 398 ถึงปี ค.ศ. 403 เกิดการจลาจลและสงครามกลางเมืองอย่างต่อเนื่อง ในปี ค.ศ. 403 ราชวงศ์จิ้นถูกขุนศึก หฺวัน สฺวัน ยกทัพบุกเข้าตี และในขณะที่จักรพรรดิจิ้นอานเข้ารับถวายการรักษาในปี ค.ศ. 404 ราชวงศ์จิ้นก็ใกล้จะสิ้นสุดลง ด้วยขุนศึก หลิวอวี่ ได้เริ่มมีอำนาจมากขึ้น จากการที่ราชวงศ์จิ้นได้บุกตีหยานใต้ และ ฉินยุคหลัง ทำให้อาณาเขตของราชวงศ์จิ้นขยายออกไปอย่างมาก อย่างไรก็ตาม เมื่อหลิวอวี่ขึ้นไปทางเหนือ ผู้ว่ามณฑลกว่างโจว (ในปัจจุบัน คือ มณฑลกวางตุ้ง และเขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วง) ลู่ ซุน ก่อการกบฏ และยกทัพเข้าตีเมืองเจี้ยนคัง หลิวซ่งขึ้นไป และสามารถปราบปรามกบฏได้สำเร็จ ในปี ค.ศ. 419 จักรพรรดิจิ้นอานทรงผูกพระศอสวรรคตตามคำสั่งของหลิวอวี้ และสถาปนาจักรพรรดิจิ้นกงขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิองค์สุดท้าย ก่อนจะชิงบัลลังก์เองและสถาปนาราชวงศ์หลิวซ่งขึ้น
พระราชประวัติ

ซือหม่า เต๋อจงเป็นพระราชโอรสพระองค์โตของ จักรพรรดิจิ้นเสี้ยวอู่ พระมารดาของพระองค์คือ พระสนม เฉิน กุยนฺหวี่ ในปี ค.ศ. 382 ไม่มีบันทึกว่าพระองค์พิการเมื่อใด สันนิษฐานว่าเริ่มพิการมาตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์ บันทึกหน้าประวัติศาสตร์ระบุว่าพระองค์เริ่มพิการตั้งแต่อายุ 8 พระชันษา ในปี ค.ศ. 390 พระมารดาสวรรคต ถึงแม้ว่าพระองค์จะมี ซือหม่า เต๋อเหวิน ที่เป็นพระอนุชาร่วมสายพระโลหิตด้วยก็ตาม (เกิดในปี ค.ศ. 385) ไม่มีหลักฐานชี้ชัดเหตุที่จักรพรรดิจิ้นเสี้ยวอู่ไม่เคยพิจารณาการสถาปนาซือหม่า เต๋อเหวิน (พระอนุชาซึ่งเป็นผู้ฉลาด รอบคอบ และรับการอบรมให้คอยดูแลซือหม่า เต๋อจงตลอดหลายปี) เป็นรัชทายาท และในปี ค.ศ. 387 ซือหม่า เต๋อจงได้รับการสถาปนาเป็นรัชทายาท ในปี ค.ศ. 395 พระองค์ได้รับการสถาปนาในพระราชวังทางทิศตะวันออก ตำหนักของพระองค์เองตามธรรมเนียมสำหรับรัชทายาท ในปี ค.ศ. 396 พระองค์ทรงอภิเษกกับ หวัง เฉินอ้าย ลูกสาวของ หวัง เสียนซื่อ
ในปี ค.ศ. 397 จักรพรรดิจิ้นเสี้ยวอู่ถูกแม่นางจางสังหาร หลังจากที่ทำให้เธอขุ่นเคือง อย่างไรก็ตาม พระปิตุลา ซือหม่า เต้าจึ อ๋องแห่งไคว่จี ได้เป็น ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ เพราะทรงทุพพลภาพขณะพระองค์ทรงขึ้นครองราชย์แล้ว
จักรพรรดินีเฉิงจงอี้

พระชายาจินเซี่ยวจวงกง (จีน: 敬孝忠恭元妃อังกฤษ: Grand Consort Jingxiaozhonggong)ราชกูลเดิม คือ โป๋เอ่อร์จี้จี๋เท่อ (จีน: 博尔济吉特氏อังกฤษ: Borjigit) เป็นธิดาของ จินซ่างเอ่อร์ฮุย (จีน: 吉桑阿尔寨อังกฤษ: Jisang'a'erzhai)จากเผ่ามองโกลเคอร์ฉิน หลังการสิ้นพระชนม์ของพระนางได้รับการสถาปนาเป็น"พระชายาจินเซี่ยวจวงกง(จีน: 敬孝忠恭元妃อังกฤษ: Grand Consort Jingxiaozhonggong) และหลังจากองค์ชายตัวเอ่อร์กุ่น ได้เป็นผู้สำเร็จราชการในจักรพรรดิซุ่นจื้อ และได้สถาปนาตัวเองเป็น จักรพรรดิเฉินจง จึงได้สถาปนานามพระวรชายาเอกเป็น จักรพรรดินีเฉินจงอี้(จีน: 成宗义皇后อังกฤษ: Empress Chengzongyi).
จอห์น แมคเอลีส

| จอห์น แมคเอลีส |
| --- | --- |
ชื่อเล่น: แมค
เกิด: 25 เมษายน ค.ศ. 1949(1949-04-25) สเตอร์ลิง ประเทศสกอตแลนด์
เสียชีวิต: 26 สิงหาคม ค.ศ. 2011(2011-08-26) (62 ปี) เทสซาโลนีกี ประเทศกรีซ
รับใช้: สหราชอาณาจักร
แผนก/สังกัด: กองทัพบกสหราชอาณาจักร
ประจำการ: ค.ศ. 1969–1992
ชั้นยศ: จ่านายสิบตรี
หน่วย: ทหารช่างหลวง กรมปฏิบัติการพิเศษทางอากาศที่ 22
การยุทธ์: ปฏิบัติการนิมรอด สงครามฟอล์กแลนด์ ปฏิบัติการแบนเนอร์
บำเหน็จ: เหรียญการทหาร
จอห์น โธมัส "แมค" แมคเอลีส, เอ็มเอ็ม (อังกฤษ: John Thomas "Mac" McAleese; 25 เมษายน ค.ศ. 1949 – 26 สิงหาคม ค.ศ. 2011) เป็นทหารชาวสกอตแลนด์ที่เข้ามามีส่วนร่วมในศึกสงครามหลายครั้งในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 20 ร่วมกับกองทหารหน่วยปฏิบัติการพิเศษทางอากาศของกองทัพบกสหราชอาณาจักร รวมถึงการบุกโจมตีสถานทูตอิหร่านในกรุงลอนดอนระหว่างการก่อเหตุล้อมตัวประกันในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1980
ชีวิตช่วงต้น

แมคเอลีสเกิดที่สเตอร์ลิง ประเทศสกอตแลนด์ เมื่อวันที่ 25 เมษายน ค.ศ. 1949 และเติบโตในลอรีสตัน ฟอลเคิร์ก
อาชีพทหาร

เขาเข้าร่วมทหารช่างหลวงในปี ค.ศ. 1969 เมื่ออายุ 20 ปี และในปี ค.ศ. 1973 ได้สอบผ่านหลักสูตรออลอาร์มคอมมานโด (AACC) ซึ่งทำให้เขาได้รับหมวกเบอเรต์สีเขียวและย้ายไปคอมมานโดอิสระที่ 59 ทหารช่างหลวง
ส่วนในปี ค.ศ. 1975 เขาย้ายเข้ากรมปฏิบัติการพิเศษทางอากาศ เขาเป็นสิบตรีในปี ค.ศ. 1980 โดยเป็นทหารในกองทหารพาโกดา หมู่ 'บี' กรมปฏิบัติการพิเศษทางอากาศที่ 22 ซึ่งเขานำ "ทีมสีน้ำเงิน" ในการบุกโจมตีสถานทูตอิหร่านในลอนดอนระหว่างการปิดล้อมตัวประกันเมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม ค.ศ. 1980 แมคเอลีสได้ต่อสู้ในสงครามฟอล์กแลนด์ในปี ค.ศ. 1982 รวมทั้งในความยุ่งยากไอร์แลนด์ เขาได้รับบำเหน็จเหรียญการทหารสำหรับความกล้าหาญในปฏิบัติการการซุ่มโจมตีโลฟแกลในอาร์มาก์เมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม ค.ศ. 1987 นอกจากนี้ เขายังทำหน้าที่เป็นผู้คุ้มกันให้แก่นายกรัฐมนตรีสหราชอาณาจักรถึงสามคน เขาได้รับการปลดระวางจากกองทัพบกสหราชอาณาจักรเมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1992 ด้วยยศจ่านายสิบตรี ที่ไม่ใช่นายทหารชั้นสัญญาบัตรระดับสูง
หลังชีวิตทหาร

หลังออกจากกองทัพบกสหราชอาณาจักร แมคเอลีสทำงานในช่วงเวลาสั้น ๆ เมื่อครั้งที่เป็นเจ้าของผับสำหรับให้เช่าหลังหนึ่งในเฮริฟอร์ด โดยมีการจ้างให้เป็นผู้รับเหมารักษาความปลอดภัยในความขัดแย้งที่อิรักและอัฟกานิสถาน และกลายเป็นที่ปรึกษา/ผู้ให้สัมภาษณ์ในรายการโทรทัศน์ของอังกฤษหลายรายการเพื่อตรวจสอบการทำงานของทหารกองกำลังพิเศษของอังกฤษ แล้วเขาก็ได้ขายเหรียญราชการกองทัพบกสหราชอาณาจักรด้วยยอดรวมที่ไม่เปิดเผยแก่ลอร์ด แอชครอฟต์ คอลเลกชัน เขายังได้ปรากฏตัวในบีบีซีของการผลิตสารคดีทางโทรทัศน์ชุด 'เอสเอเอส เซอร์ไวเวิลซีเครตส์' (ค.ศ. 2003) โดยแสดงรายละเอียดโครงสร้างของกรมปฏิบัติการพิเศษทางอากาศ และวิสัยในทางทหาร รวมถึงบทบาทด้านความปลอดภัยที่ใช้เป็นประโยชน์ นอกจากนี้ เขายังเริ่มกิจการในอาณาจักรเกมปืนอัดลม และในฐานะโฆษกของการพัฒนาองค์กรศิลปะการต่อสู้ 'โกชินไกว'
ชีวิตส่วนตัว

แมคเอลีสแต่งงานสองครั้ง และวันที่ 20 สิงหาคม ค.ศ. 2009 บุตรชายคนโตของเขา จ่าสิบเอก พอล แมคเอลีส แห่งกองพันเดอะไรเฟิลส์ที่ 2 ถูกฆ่าตายเมื่อเป็นทหารในประเทศอัฟกานิสถาน โดยระเบิดริมถนนในระหว่างการเดินเท้าลาดตระเวนในจังหวัดเฮลมันด์ ที่พิธีศาสนางานศพสำหรับการส่งร่างของจ่าสิบเอก พอล แมคเอลีส ณ อาสนวิหารเฮริฟอร์ดเมื่อวันที่ 14 กันยายนนั้น จะพบว่าจอห์น แมคเอลีส มีอาการเศร้าโศกอย่างเห็นได้ชัดระหว่างพิธี
สี่วันหลังจากงานศพของลูกชาย จอห์น แมคเอลีส ถูกเจ้าหน้าที่จากสำนักงานตำรวจเวสต์เมอร์เซียจับกุมในข้อหาเข้าถึงสื่อลามกอนาจารเด็กทางอินเทอร์เน็ตผ่านคอมพิวเตอร์ที่บ้าน เขาได้รับการติดต่อจากตำรวจอังกฤษครั้งแรกเกี่ยวกับเรื่องนี้ในปี ค.ศ. 2007 ขณะอยู่ที่บ้านในประเทศกรีซ และบอกพวกเขาว่าเขาจะไปที่สถานีตำรวจของอังกฤษเพื่อช่วยเหลือในการสอบสวนเมื่อเขากลับไปที่สหราชอาณาจักร หลังจากงานศพของลูกชายเขาได้เข้าร่วมการไต่ถามของตำรวจโดยสมัครใจ ซึ่งในระหว่างนั้นเขาได้รับการเตือน, ถูกจับกุม และได้รับการประกันตัวเพื่อรอการสอบสวนเพิ่มเติม หลังจากนั้น เขาก็กลับไปที่บ้านของเขาในประเทศกรีซ จากความล้มเหลวในการเข้าร่วมการนัดประกันตัวครั้งต่อไปในสหราชอาณาจักร แมคเอลีสได้รับการติดต่อจากสำนักงานตำรวจเวสต์เมอร์เซียที่บ้านของเขาในประเทศกรีซ จากนั้นเขาปฏิเสธที่จะกลับไปอังกฤษเพื่อเข้าร่วมฟังการประกันตัว ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2010 สำนักงานตำรวจเวสต์เมอร์เซียได้ยื่นขอหมายจับของยุโรปสำหรับจอห์น แมคเอลีส ที่ศาลแขวงเฮริฟอร์ด ซึ่งได้รับอนุญาต และในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2010 รัฐบาลอังกฤษได้ขอให้รัฐบาลกรีซจับกุมแมคเอลีสอย่างเป็นทางการ และส่งผู้ร้ายข้ามแดนจากดินแดนของตนกลับไปยังสหราชอาณาจักร โดยเรื่องนี้ยังคงดำเนินไปอย่างถูกต้องตามกฎหมายในช่วงเวลาที่แมคเอลีสเสียชีวิต
เสียชีวิต

แมคเอลีสเสียชีวิตเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม ค.ศ. 2011 ด้วยอาการหัวใจวายขณะหลับขณะที่มีอายุ 62 ปี ในเทสซาโลนีกี ประเทศกรีซ ซึ่งเขาอาศัยอยู่ งานศพของเขาได้รับการจัดขึ้นที่อาสนวิหารเฮริฟอร์ด เขาเคยรอดชีวิตจากภรรยาคนที่สอง, ลูกสาวของเขาจากการแต่งงานครั้งแรก และลูกสองคนโดยการแต่งงานครั้งที่สองของเขา ต่อมา ภรรยาคนที่สองของเขาฆ่าตัวตายในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2018
จักรพรรดิชาร์ล

จักรพรรดิชาร์ล (อังกฤษ: Emperor Charles) หรือ จักรพรรดิคาร์ล (อังกฤษ: Emperor Karl) อาจหมายถึง
ชาร์เลอมาญ หรือ จักรพรรดิคาร์ลที่ 1 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
จักรพรรดิคาร์ลที่ 2 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
จักรพรรดิคาร์ลที่ 3 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
จักรพรรดิคาร์ลที่ 4 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
จักรพรรดิคาร์ลที่ 5 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
จักรพรรดิคาร์ลที่ 6 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
จักรพรรดิคาร์ลที่ 7 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
จักรพรรดิคาร์ลที่ 1 แห่งออสเตรีย
จักรพรรดิคาร์ลที่ 2 แห่งออสเตรีย (อ้างสิทธิ)
ชาร์ลแห่งวาลัวส์
ดูเพิ่ม

ชาร์ลที่ 1
ไคเซอร์คาร์ล
จักรพรรดิจิ้นเซี่ยวอู่

จักรพรรดิจิ้นเซี่ยวอู่ (จีนตัวย่อ: 晋孝武帝; จีนตัวเต็ม: 晉孝武帝; พินอิน: Jìn Xiàowǔ Dì; เวด-ไจลส์: Chin Hsiao-wu-ti; อังกฤษ: Emperor Xiaowu of Jin; ค.ศ. 362–396) พระนามเดิม ซือหม่า เย่า (司馬曜) พระนามรอง ฉางหมิง (昌明) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 14 แห่งราชวงศ์จิ้นของจีน ในรัชกาลของพระองค์ ราชวงศ์จิ้นประสบปัญหาครั้งใหญ่จากการรุกรานของรัฐฉินเก่า แต่พระองค์ก็ยังคงเป็นจักรพรรดิจิ้นพระองค์สุดท้ายที่มีอำนาจของจักรพรรดิอย่างแท้จริง เพราะหลังจากนั้น ในรัชสมัยของพระราชโอรสทั้งสองพระองค์ อำนาจในราชสำนักจะถูกควบคุมโดย ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ และขุนศึกต่างๆ จักรพรรดิจิ้นเซี่ยวอู่สิ้นพระชนม์อย่างผิดปกติ บางตำราระบุว่าเขาถูกนางสนมจางปลงพระชนม์หลังจากที่นางถูกพระองค์ดูหมิ่น
พระราชประวัติ

จักรพรรดิจิ้นเซี่ยวอู่ ค.ศ. 362 ในรัชกาลที่ จักรพรรดิจิ้นเจี่ยนเหวิน พระราชบิดาเป็นอ๋องแห่งไคว่จี ส่วนสมุหนายกตกอยู่กับจักรพรรดิจิ้นอาย พระมารดาของพระองค์คือ หลี่ หลิงหรง เดิมทีนางเป็นคนรับใช้ที่ทำงานทอผ้า แต่จากคำพูดของผู้วิเศษที่ทำนายว่าลูกชายของนางจะได้เป็นรัชทายาท (ลูกชายของนางทุกคนเสียชีวิตก่อนเวลานั้น) จักรพรรดิเจี่ยนเหวินทรงรับนางเป็นพระสนม แล้วนางก็ให้กำเนิดซือหม่า เย่า เมื่อพระองค์ทรงพระราชสมภพ พระนางทรงตั้งพระนามว่า เย่า หลังจากนั้นพระนางก็ให้กำเนิดพระอนุชาอีก 1 พระองค์ คือ ซือหม่า เต้าจึ ด้วยที่พระองค์เป็นพระราชโอรสพระองค์โตของพระเจ้าเจี้ยนเหวิน พระองค์จึงได้รับการสถาปนาเป็นรัชทายาทในช่วงต้นรัชกาล และในปี ค.ศ. 365 เมื่อพระองค์มีพระชนมายุได้เพียง 3 พระชันษา จักรพรรดิจิ้นเฟ่ย ได้สถาปนาตำแหน่งอ๋องแห่งหลางหยาให้กับจักรพรรดิเจี่ยนเหวิน และมอบตำแหน่งอ๋องแห่งไคว่จีให้พระองค์ จักรพรรดิเจี่ยนเหวินทรงปฏิเสธ แต่จักรพรรดิเฟ่ยก็ไม่ยอมให้พวกเขารับตำแหน่งที่ยิ่งใหญ่กว่านี้
ในปี ค.ศ. 371 จักรวรรดิจิ้นแพ้สงครามคร้งใหญ่ให้กับ มู่หรง ฉุย แม่ทัพแห่งรัฐหยานเดิม ในปี ค.ศ. 369 สมุหนายก หฺวน เหวิน กล่าวหาว่าจักรพรรดิเฟ่ยหย่อนสมรรถภาพทางเพศ และไม่น่าเป็นพระบิดาที่แท้จริงของพระราชโอรสของพระองค์เอง จากนั้นเขาก็ปลดจักรพรรดิจิ้นเฟ่ยลงและสถาปนาซือหม่า ยวี่เป็นจักรพรรดิองค์ใหม่ (ในฐานะจักรพรรดิจิ้นเจี้ยนเหวิน) แม้ว่าอำนาจที่แท้จริงจะอยู่ในมือของหฺวัน เหวินก็ตาม ในปี ค.ศ. 372 จักรพรรดิเจี้ยนเหวินทรงพระประชวรและทรงสถาปนาซือหม่าเย่าเป็นรัชทายาท  แต่ด้วยความประสงค์ของพระองค์ พระองค์พร้อมเสนอบัลลังก์ให้กับหฺวัน เหวิน ถ้าเขาต้องการ แต่ขุนนางหวัง ถ่านจึ (王坦之) คัดค้านจักรพรรดิเจี่ยนเหวิน โดยให้ความเห็นว่า หฺวันเหวินเป็นได้แค่ตำแหน่งรัฐบุรุษเท่านั้น เทียบเท่าจูกัดเหลียง และหวัง เต่า อย่างไรก็ตาม เมื่อจักรพรรดิเจี่ยนเหวินสิ้นพระชนม์ ขุนนางส่วนมากยังหวาดกลัวหฺวันเหวินและไม่เต็มใจที่จะยอมรับรัชทายาทซือหม่าเย่าเป็นจักรพรรดิองค์ใหม่ในทันที ในที่สุดจากการชักจูงของหวังเปียวจือ (จีน: 王彪之) รัชทายาทซือหม่าเย่าก็ได้ขึ้นครองบัลลังก์ในฐานะจักรพรรดิเสี้ยวอู่เป็นผลสำเร็จ
จักรพรรดิจิ้นอาย

| จักรพรรดิจิ้นอาย Emperor Ai of Jin> กษัตริย์แห่งราชวงศ์จิ้นตะวันออก |
| --- | --- |
ครองราชย์: 13 กรกฎาคม ค.ศ. 361 − 30 มีนาคม ค.ศ. 365
ก่อนหน้า: จักรพรรดิจิ้นมู่
ถัดไป: จักรพรรดิจิ้นเฟ่ย
ผู้สำเร็จราชการ: หวน เหวิน พระพันปี ซู ฉวนซี
อ๋องแห่งหลางหยา
ครองราชย์: ค.ศ. 342−361

ประสูติ: ค.ศ. 341
สวรรคต: 30 มีนาคม ค.ศ. 365(365-03-30) (24 ปี)
คู่อภิเษก: หวัง มู่ซือ
พระราชบิดา: จักรพรรดิจิ้นเฉิง
พระราชมารดา: พระสนมเฉิง
จักรพรรดิจิ้นอาย (จีนตัวย่อ: 晋哀帝; จีนตัวเต็ม: 晉哀帝; พินอิน: Jìn Aī Dì; เวด-ไจลส์: Chin Ai-ti; อังกฤษ: Emperor Ai of Jin; ค.ศ. 341 – 30 มีนาคม ค.ศ. 365), พระนามเดิม ซือหม่า พี (司馬丕 อังกฤษ: Sima Pi) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 11 แห่งราชวงศ์จิ้น ระหว่างที่พระองค์ขึ้นครองราชย์ อำนาจราชศักดิ์ทั้งหมดล้วนตกอยู่กับพระญาติ คือ ซื่อหม่า ยฺวี่ อ๋องแห่งไคว่จี่ และเสนาบดี หวน เหวิน ตามที่มีบันทึกในประวัติศาสตร์ระบุว่าพระองค์หมกมุ่นอยู่กับความเป็นอมตะ ซึ่งส่งผลให้พระองค์ถูกวางยาพิษที่เจือลงในยาที่ผู้วิเศษถวายให้พระองค์ในปี ค.ศ. 364 - 365