stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วัดโสภาราม (จังหวัดปทุมธานี)

| วัดโสภาราม |
| --- | --- |


ที่ตั้ง: เลขที่ 1 ถนนโสภา ตำบลบางปรอก อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี 12000
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดโสภาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางปรอก อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 9 ไร่ 3 งาน 83 ตารางวา
วัดโสภารามสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2360 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2456 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 8 เมตร ยาว 12 เมตร ด้านการศึกษา ทางวัดได้เปิดการเรียนสอนพระปริยัติธรรมมาตั้งแต่ พ.ศ. 2508 ภายในวัดมีอาคารเสนาสนะต่าง ๆ ได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2514 กุฏิสงฆ์ เป็นอาคารคอนกรีตจำนวน 8 หลัง และหอสวดมนต์
เดิมวัดโสภารามมีประเพณีสรงน้ำพระในวันสงกรานต์ โดยนำรางน้ำมาให้ประชาชนที่มาร่วมงานได้สรงน้ำให้พระ แต่ในปัจจุบันทางวัดไม่ได้นำรางน้ำมาใช้แล้ว ทางวัดได้เก็บรางน้ำไว้และให้ผู้มาร่วมงานเข้าไปรดน้ำบนมือของพระสงฆ์แทนการสรงน้ำอย่างในอดีต
รายนามเจ้าอาวาส

พระอธิการจำปา
พระครูโสภณพิทักษ์
พระครูสุตปทุมารักษ์ (นิพนธ์ นิปโก)
วัดสองพี่น้อง (จังหวัดปทุมธานี)

| วัดสองพี่น้อง |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: เลขที่ 45 หมู่ที่ 2 ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3309 ตำบลบ้านงิ้ว อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี 12160
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
พระพุทธรูปสำคัญ: หลวงพ่อเพชร, หลวงพ่อพลอย
เจ้าอาวาส: พระอธิการสมโชค สิริวณฺโณ
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดสองพี่น้อง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยาฝั่งตะวันออก ในหมู่ที่ 2 บ้านกลาง ตำบลบ้านงิ้ว อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี มีเนื้อที่ 49 ไร่ 3 งาน
ประวัติ

วัดสองพี่น้องสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2410 มีเรื่องเล่าขานว่า ผู้สร้างวัดเป็นชายสองคนพี่น้องซึ่งทราบกันเพียงว่าอพยพลงมาจากภาคเหนือและอาศัยอยู่ในบริเวณวัด ทั้งสองเป็นโจรปล้นทรัพย์ ชอบลักวัวควายของชาวบ้าน ประกอบกับสถานที่นี้เป็นป่าหนาทึบจึงยากแก่การติดตาม จนกระทั่งต่อมาบิดามารดาของสองพี่น้องนี้ได้ล่องเรือลงมาจากทางเหนือเพื่อค้าขายสิ่งของต่าง ๆ เมื่อมาถึงบริเวณใกล้เคียงกับที่สองพี่น้องอาศัยอยู่ก็เป็นเวลาจวนจะมืดพอดี จึงจอดพักค้างคืนที่นั่น พอตกกลางคืนโจรสองพี่น้องได้ปล้นและฆ่าบิดาและมารดาของตนโดยไม่รู้ พอถึงรุ่งเช้าได้ทราบว่าคนที่ตนฆ่าเป็นบิดามารดาก็เสียใจมาก จึงตัดสินใจสร้างวัดขึ้นเพื่อเป็นการลบล้างบาป โดยได้สร้างทั้งโบสถ์และวิหาร เมื่อสร้างเสร็จได้ตั้งชื่อว่า "วัดสองพี่น้อง" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2469
อาคารเสนาสนะและปูชนียวัตถุ

วัดสองพี่น้องมีพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ที่มีนามว่า หลวงพ่อเพชร และ หลวงพ่อพลอย มีอายุเก่าแก่ประมาณ 700 ปี เป็นพระพุทธรูปสมัยสุโขทัย ว่ากันว่าหลวงพ่อเพชรเป็นพระคู่บ้านคู่เมือง เป็นที่เคารพสักการะของบรรดาพ่อค้ามอญชาวเรือ เป็นพระประธานในอุโบสถร้างสมัยอยุธยาที่พังลงน้ำหมดแล้ว คงเหลือแต่องค์พระและใบเสมาศิลาแลงขนาดใหญ่สมัยอู่ทอง
วัดยังมีเจดีย์ทรงมอญหน้าวัด สูง 6 เมตร ฐานกว้างประมาณ 3 เมตรเศษ เป็นเจดีย์เก่าแก่ประมาณ 200 ปีเศษ พระประธานในโบสถ์ที่สร้างด้วยเหรียญฮ่องกง จำนวน 1,000 เหรียญ น้ำหนักเหรียญละ 1 สลึง หน้าตักกว้าง 23 นิ้ว สูงประมาณ 25 นิ้ว พระเกศเป็นทองคำหนัก 13 บาท พระพุทธรูปและเจดีย์บรรจุพระธาตุสวยงามลวดลายวิจิตรที่สร้างด้วยเงินและทองเหลืองประดิษฐานอยู่ที่หอสวดมนต์ โต๊ะหมู่บูชาประดับมุก หมู่ 9 และเครื่องกังไสของจีนแท้ที่ตั้งอยู่หน้าพระประธานในอุโบสถ
วัดโพธิ์

วัดโพธิ์ อาจหมายถึง
วัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหาร (วัดโพธิ์) แขวงพระบรมมหาราชวัง เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร
วัดโพธิ์ เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร
วัดโพธิ์ (โพธิ์โนนทัน) จังหวัดขอนแก่น
วัดโพธิ์ อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี
วัดโพธิ์ อำเภอคอนสวรรค์ จังหวัดชัยภูมิ
วัดโพธิ์ อำเภอเมืองชัยภูมิ จังหวัดชัยภูมิ
วัดโพธิ์ จังหวัดนครราชสีมา
วัดโพธิ์ จังหวัดบึงกาฬ
วัดโพธิ์ อำเภอประโคนชัย จังหวัดบุรีรัมย์
วัดโพธิ์ อำเภอพุทไธสง จังหวัดบุรีรัมย์
วัดโพธิ์ อำเภอบางบาล จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
วัดโพธิ์ อำเภอบางปะอิน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
วัดโพธิ์ อำเภอมหาราช จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
วัดโพธิ์ อำเภอเสนา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
วัดโพธิ์ จังหวัดมหาสารคาม
วัดโพธิ์ จังหวัดศรีสะเกษ
วัดโพธิ์ จังหวัดสงขลา
วัดโพธิ์ จังหวัดสระบุรี
วัดโพธิ์ อำเภอเกาะพะงัน จังหวัดสุราษฎร์ธานี
วัดโพธิ์ อำเภอเขมราฐ จังหวัดอุบลราชธานี
วัดโพธิ์ราม เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร
วัดโพธิ์เก้าต้น อำเภอค่ายบางระจัน จังหวัดสิงห์บุรี
วัดโพธิ์รัตนาราม อำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี
วัดโพธิ์บางคล้า อำเภอบางคล้า จังหวัดฉะเชิงเทรา
วัดโพธิ์แมนคุณาราม เขตยานนาวา กรุงเทพมหานคร
รัฐบาลปฏิวัติแห่งสาธารณรัฐอินโดนีเซีย

รัฐบาลปฏิวัติแห่งสาธารณรัฐอินโดนีเซีย (Revolutionary Government of Republic of Indonesia;ภาษาอินโดนีเซีย: Pemerintah Revolusioner Republik Indonesia/PRRI)) เป็นรัฐบาลของฝ่ายกบฏในอินโดนีเซีย เริ่มต้นขึ้นเมื่อ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2501 เมื่อมีการรวมกลุ่มของนายทหารและนักการเมืองที่เมืองซูไงดาเระห์ที่จังหวัดสุมาตราตะวันตก และประกาศการจัดตั้งรัฐบาลปฏิวัติผ่านวิทยุบูรัตติงกี กลุ่มนี้เป็นกลุ่มที่ต้องการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างรัฐบาลในจาการ์ตา ซึ่งเกิดจากความขัดแย้งระหว่างส่วนกลางกับท้องถิ่น โดยเฉพาะเกาะสุมาตราและเกาะซูลาเวซี รวมทั้งความไม่พอใจของผู้บัญชาการทหารในภูมิภาคต่อการรวมศูนย์อำนาจของทหารแห่งชาติ เหตุการณ์กบฏที่เกิดขึ้น ได้แก่
เดอวัน นันเติง ในสุมาตรากลาง เมื่อ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2499  ทหารนำโดยพันโทอะห์หมัด ฮุสเซน เข้าควบคุมรัฐบาลท้องถิ่นของสุมาตรากลาง
เดอวัน ฆายะห์ ในสุมาตราตะวันออกนำโดยพันเอกเมาลุดดิน ซิมโบลน เมื่อ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2499 เข้าควบคุมรัฐบาลท้องถิ่นของสุมาตราตะวันออก
เดอวัน ฆารูดา ในสุมาตราใต้ เมื่อ 15 มกราคม พ.ศ. 2500 ทหารนำโดยพันโทบาร์เลียน เข้าควบคุมรัฐบาลท้องถิ่นในสุมาตราใต้
ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2499 เกิดการจลาจลโดยทหารในสุมาตราตะวันตกและยึดอำนาจจากรัฐบาล และเกิดเหตุการณ์ทำนองนี้ในซูลาเวซีและกาลีมันตันด้วย กลุ่มเปอร์เมสตาซึ่งเป็นขบวนการทหารในซูลาเวซีและเปิดเผยตัวเองในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2500 ได้เข้าเป็นพันธมิตรกับกลุ่มกบฏที่สุมาตราเมื่อ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2501 กลุ่มกบฏเหล่านี้ประกาศต่อต้านซูการ์โนที่มีท่าทีเอียงข้างไปทางฝ่ายคอมมิวนิสต์มากขึ้น ซูการ์โนประกาศกฎอัยการศึกในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2500 และเริ่มคุกคามกลุ่มมัสยูมีและยึดธุรกิจของชาวดัตช์ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2500 เพื่อตอบโต้การที่สหประชาชาติไม่ยอมรับสิทธิของอินโดนีเซียเหนืออิเรียนจายา
หลังการประกาศจัดตั้งรัฐบาลของฝ่ายกบฏ ทางส่วนกลางได้ตอบโต้ฝ่ายกบฏอย่างจริงจังในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2501 ฝ่ายกบฏเริ่มพ่ายแพ้ในเดือนมิถุนายนปีเดียวกันนั้น แต่ได้ประกาศยอมแพ้อย่างเป็นทางการใน พ.ศ. 2504  สหรัฐอเมริกา ที่สนับสนุนการก่อกบฏครั้งนี้เริ่มถอนความช่วยเหลืออกไปหลังจากที่เครื่องบินถูกยิงตกที่ชายฝั่งของเกาะอัมบนและนักบินถูกจับได้ การปราบปรามกบฏนี้กลายเป็นจุดเปลี่ยนทางการเมืองในอินโดนีเซีย ทำให้ซูการ์โนและทหารส่วนกลางรวบอำนาจได้สำเร็จ และได้จัดการปกครองที่เรียกว่าประชาธิปไตยแบบชี้นำขึ้นตั้งแต่ พ.ศ. 2502
ดูเพิ่ม

Conboy, Kenneth; Morrison, James (1999). Feet to the Fire CIA Covert Operations in Indonesia, 1957–1958. Annapolis: Naval Institute Press. ISBN 1-55750-193-9.
วัดขวัญมงคล

| วัดขวัญมงคล |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: หมู่ 7 บ้านจันทัย   ตำบลวาริน อำเภอศรีเมืองใหม่ จังหวัดอุบลราชธานี 34250
ประเภท: วัดไทย
นิกาย: เถรวาท
เจ้าอาวาส: พระครูโสภณธรรมาทร (สุกรี ธมฺมธโร)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดขวัญมงคล ตั้งอยู่ที่ บ้านจันทัย   ตำบลวาริน   อำเภอศรีเมืองใหม่   จังหวัดอุบลราชธานี    สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย
ประวัติ

วัดขวัญมงคล   เริ่มสร้างเมื่อ ปี พ.ศ. 2399  สถานที่สร้างเดิมเป็นที่ดิน  ของ  นายพรมมา  พิมพกรรณ์  มีเนื้อที่  2  ไร่  ต่อมาปี  พ.ศ. 2404  นายหนู    จิตธรรม  ก็ได้ถวายที่ดินมีเนื้อที่  1  ไร่  30   ตารางวา  และ  ต่อมาปี  พ.ศ. 2496   นายเนียม    ศิริเทพ  ก็ได้ถวายที่ดินอีก  30 วา  รวมที่ดินของวัดขวัญมงคลทั้งหมดมี  จำนวน  2 ไร่  43  ตารางวา   อนุญาตสร้างวัดเมื่อ ปี 2409   ตั้งเป็นวัดเมื่อปี  พ.ศ. 2412   สร้างอุโบสถเมื่อปี  พ.ศ. 2420  ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาถูกต้องตามกฎหมาย   เมื่อปี  พ.ศ. 2425  โดยมีหนังสือแสดงกรรมสิทธิ์ที่ดินเป็น  น.ส.3 ก เลขที่ดิน 117 กรรมสิทธิ์เป็นของวัด
อาณาเขต

ทิศเหนือ                 ยาว     เส้น     วา   จด    ถนนสาธารณะ
ทิศใต้                     ยาว     เส้น     วา   จด    ถนนสาธารณะ
ทิศตะวันออก           ยาว     เส้น     วา   จด    ถนนสาธารณะ/ที่ว่าง
ทิศตะวันตก             ยาว     เส้น    วา     จด    ถนนสาธารณะ
ศาสนสถาน/สิ่งก่อสร้าง

อุโบสถ
ศาลาการเปรียญ
กุฎิที่พักสงฆ์
วิหาร
หอระฆัง
ศูยน์เด็กเล็ก
ลำดับเจ้าอาวาส

ลำดับที่	ชื่อ	ฉายา	ตั้งแต่  พ.ศ.  -  พ.ศ.
พระอาจารย์สอน		๒๔๐๐	-   ๒๔๓๒
พระอาจารย์แก้ว		๒๔๓๒	-  ๒๔๓๗
พระอาจารย์กา	วรปญโญ	๒๔๓๗	-  ๒๔๔๐
พระอาจารย์กูด	ขนฺติธโร	๒๔๔๐	-  ๒๔๔๘
พระอาจารย์ฝั่น	สุชีโว	๒๔๔๘	-  ๒๔๕๙
พระอาจารย์พรมมา	มหาวีโร	๒๔๕๙	-  ๒๔๘๙
พระอาจารย์บุญยัง	จนฺทสโร	๒๔๘๙	-  ๒๔๙๑
พระอาจารย์แดง	ฐิติสมฺปนฺโน	๒๔๙๑	-  ๒๔๙๓
พระอาจารย์โสม	โอวาทกฺขโม	๒๔๙๓	-  ๒๕๐๐
ได้ย้ายไปจำพรรษาที่อำเภอหนองบัวลำภู
พระอาจารย์เขียน	เขมิโก	๒๕๐๐	-  ๒๕๐๑
พระอาจารย์น้อย	สุจิตฺโต	๒๕๐๑	-  ๒๕๐๒
พระอาจารย์น้อย	เตชธโร	๒๕๐๒	-  ๒๕๐๓
พระอาจารย์มี	อตฺตคุตฺโต	๒๕๐๓	-  ๒๕๐๔
พระอาจารย์มุข	อคฺคธมฺโม	๒๕๐๔	-  ๒๕๐๕
พระอาจารย์คำแสน	สิริจนฺโท	๒๕๐๕	-  ๒๕๒๔
ได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาสวัดขวัญมงคลในปี  พ.ศ. ๒๕๑๖
	     ได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้าคณะตำบลวาริน  ปีพ.ศ.  ๒๕๑๘
พระอาจารย์สิงห์โต	ถิรธมฺโม	๒๕๒๔	-  ๒๕๒๕
พระอาจารย์ไพบูรณ์	สมาจาโร	๒๕๒๕	-  ๒๕๒๖
พระอาจารย์พลอย	อนงฺคโน	๒๕๒๖	-  ๒๕๓๓
พระครูโสภณธรรมาทร (สุกรี ธมฺมธโร/พ.ศ. 2533-ปัจจุบัน)
ลำดับเจ้าอาวาส > แหล่งข้อมูลอื่น

วัดขวัญมงคล โดยมูลนิธิพระครูธรรมสมาจารย์ (พัก ธมฺมทตฺโต) เก็บถาวร 2010-07-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
วัดขวัญมงคล โดยมูลนิธิพระครูธรรมสมาจารย์ (พัก ธมฺมทตฺโต)
วัดโพธิเจติยาราม

| วัดโพธิเจติยาราม |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดโพธิเจติยาราม, วัดทุ่งควาย
ที่ตั้ง: ตำบลกำปุงจีนา อำเภอเปนดัง รัฐเกอดะฮ์ ประเทศมาเลเซีย
ประเภท: วัดไทย
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูศรีโพธิวิเทศ
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดโพธิเจติยาราม หรือ วัดทุ่งควาย เป็นวัดไทยสังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลกำปุงจีนา อำเภอเปนดัง รัฐเกอดะฮ์ ประเทศมาเลเซีย ปัจจุบันมีพระครูศรีโพธิวิเทศ เป็นเจ้าอาวาส
วัดโพธิเจติยาราม สันนิษฐานว่าเป็นวัดโบราณ น่าจะเป็นวัดแห่งแรกของไทรบุรี (รัฐเกอดะฮ์) เชื่อว่าเป็นจุดพักศพที่ 4 ของหลวงปู่ทวด ทางวัดได้สร้างเจดีย์ครอบไว้ ซึ่งถือว่าเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ เชื่อว่าในสถูปมีอัฐิหลวงพ่อทวดบรรจุอยู่
สถูปที่เชื่อกันว่าเป็นสถูปที่บรรจุพระอัฐิของหลวงปู่ทวดดังปรากฏในหนังสือ สถานการณ์ภาคใต้ เมื่อนาวาไทยหลงทิศ ว่า "เมื่อได้ฌาปณกิจศพแล้ว อุบาสกอุบาสิกาที่ได้ร่วมเดินทางมาส่งก็ได้ขอแบ่งอัฐิส่วนหนึ่ง กลับไปสร้างเจดีย์บรรจุที่วัดไทรบุรี และเชื่อว่าวัดในเมืองไทรบุรีก็คือวัดนี้เอง ชาวบ้านมัก
เรียกวัดนี้ว่า "วัดทุ่งควาย" อยู่ที่บ้านทุ่งควายหรือกำปุงจีนา เป็นสถานที่พักศพต่อจากบ้านนางแปลง"
สิ่งก่อสร้างที่สำคัญ มีวิหารหลวงพ่อทวดและอดีตเจ้าอาวาส ขนาดยาว 31.40 เมตร กว้าง 17.20 เมตร สูง 21.90 เมตร สร้างมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2547
วัดโพธินายก

| วัดโพธินายก |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดโพธินายก, วัดโพ, วัดโพท้ายเมือง, วัดโพธิ์ท้ายเมือง, วัดโพธิ์ใต้เมือง, วัดโพธิใต้
ที่ตั้ง: ตำบลนครนายก อำเภอเมืองนครนายก จังหวัดนครนายก
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดโพธินายก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ทางฝั่งขวาของแม่น้ำนครนายกในตำบลนครนายก อำเภอเมืองนครนายก จังหวัดนครนายก มีเนื้อที่ตั้งวัด16 ไร่ 2 งาน 32 ตารางวา
วัดโพธินายก ไม่มีหลักฐานชัดเจนว่าสร้างขึ้นในสมัยใด แต่ในหนังสือวัดที่พิมพ์ไว้ในหนังสือรวมบทสวดมนต์ของวัด ให้ข้อมูลจากการสันนิษฐานของนักโบราณคดี คือ วัดน่าจะสร้างขึ้นในสมัยอยุธยาตอนกลาง (พ.ศ. 1991–2231) ภายหลังจากการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 1 พ.ศ. 2112 ข้อสันนิษฐานนี้ได้มาจากการตีความหลักฐาน คือ เสาหงส์ 3 ต้น ซึ่งอยู่ในบริเวณท่าน้ำเดิมของวัด เพื่อแสดงสัญลักษณ์ที่พม่าสร้างไว้เพื่อแสดงการแผ่อำนาจของตน ประวัติวัดยังระบุว่าวัดโพธินายกเคยเป็นวัดหลวง ก่อนที่จะถูกยกเลิกไปใน พ.ศ. 2470 อุโบสถยังเคยใช้ประกอบพิธีถือน้ำพิพัฒน์สัตยามาตั้งแต่ครั้นรัชกาลพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชถึงรัชกาลพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวแห่งกรุงรัตนโกสินทร์
อีกข้อมูลจากกระทรวงวัฒนธรรมระบุว่าวัดโพธินายกสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2392 ปลายรัชกาลพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2404 รัชกาลพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และอุโบสถสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2404 ใบพระราชทานวิสุงคามสีมาระบุ พ.ศ. 2413 กล่าวว่า มีพระอธิการหรือเจ้าอาวาสชื่อ อิน ยังสะกดชื่อว่า วัดโพ อย่างไรก็ตาม เอกสารอื่นก็มีเรียกชื่อวัดแตกต่างกันไป เช่น วัดโพท้ายเมือง บ้างสะกดว่า วัดโพธิ์ท้ายเมือง วัดโพธิ์ใต้เมือง วัดโพธิใต้ สันนิษฐานว่า เพื่อให้ชื่อนั้นต่างไปจาก วัดโพไซรย์ ซึ่งตั้งอยู่ทางเหนือขึ้นไปและอยู่ริมฝั่งขวาของแม่น้ำนครนายกเช่นเดียวกัน ส่วนชื่อวัดในปัจจุบัน "วัดโพธินายก" น่าจะเปลี่ยนตั้งแต่ พ.ศ. 2473
อาคารเสนาสนะประกอบด้วย อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2404 ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2527 กุฎิสงฆ์ จำนวน 2 หลัง มีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2490
วัดหัวข่วง (จังหวัดเชียงใหม่)

สำหรับวัดหัวข่วงแห่งอื่น ดูที่ วัดหัวข่วง
| วัดหัวข่วง |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: ตำบลสองแคว อำเภอดอยหล่อ จังหวัดเชียงใหม่
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดหัวข่วง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสองแคว อำเภอดอยหล่อ จังหวัดเชียงใหม่ ที่ดินตั้งวัด มีเนื้อที่ 1 ไร่ 1 งาน 86 ตารางวา ทิศเหนือยาว 1 เส้น 2 ศอก จดทางสาธารณประโยชน์ ทิศใต้ยาว 1 เส้น 2 วา จดทางสาธารณประโยชน์ ทิศตะวันออกยาว 1 สัน 10 วา จดทางสาธารณประโยชน์
วัดหัวข่วงตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2425 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2552 เดิมทีมีพระภิกษุรูปหนึ่งไม่ทราบนามมาจากวัดแสนเมืองมาหลวง อำเภอเมืองเชียงใหม่ (ซึ่งอีกนามหนึ่งเรียกว่าวัดหัวข่วง) ได้ธุดงค์จาริกมาที่หมู่บ้านนี้ที่เดิมมีชื่อว่า บ้านท่าปี้ อันมีความหมายว่าหมู่บ้านที่มีลานกว้าง (ภาษาล้านนาเรียกว่า ข่วง) จากนั้นชาวบ้านมีความเลื่อมใสในตัวท่านจึงได้ยกลานท่าน้ำเป็นที่สร้างวัด ขนานนามว่า "วัดหัวข่วง" ตามวัดเดิมที่พระภิกษุมา รวมถึงที่ตั้งวัดที่เป็น "หัวข่วง"
เสนาสนะสิ่งก่อสร้างประกอบด้วย กุฏิ วิหาร เจดีย์ และถังน้ำประปา
รายนามเจ้าอาวาส

ครูบาตา ถาวโร พ.ศ. 2470–2485
พระกุย พ.ศ. 2485–2490
พระสุนทร พ.ศ. 2490–2499
พระบาคำ พ.ศ. 2492–2502
พระอธิการบุญทา ยติกาโร พ.ศ. 2502–2517
พระอธิการบุญศรี ชวนปญโญ พ.ศ. 2517–2527
พระครูวรกิตติภิมณฑ์ พ.ศ. 2527–
วัดโพธิวิหาร

| วัดโพธิวิหาร |
| --- | --- |
พระนอน

ชื่อสามัญ: วัดโพธิวิหาร, วัดยามู
ที่ตั้ง: บ้านยามู อำเภอตุมปัต รัฐกลันตัน ประเทศมาเลเซีย
ประเภท: วัดไทย
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระสมุห์วาย จนฺทปโม
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดโพธิวิหาร หรือ วัดยามู เป็นวัดไทยสังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในบ้านยามู อำเภอตุมปัต รัฐกลันตัน ประเทศมาเลเซีย เป็นหนึ่งใน 25 วัดไทยในอำเภอตุมปัตและเป็นหนึ่งในวัดที่มีชื่อเสียงที่สุดของมาเลเซีย เป็นหนึ่งในสี่ที่กระทรวงการท่องเที่ยวให้เป็นสถานที่ท่องเที่ยวของรัฐกลันตัน
วัดโพธิวิหารตั้งเมื่อ พ.ศ. 2516 โดยพระครูประศาสน์ประชากร (ฟ่า ฉันทะธัมโม) สิ่งที่มีชื่อเสียงของวัดคือ เป็นที่ประดิษฐานพระนอนยาว 40 เมตร สูง 11 เมตร กว้าง 9 เมตร ซึ่งก่อสร้างเมื่อ พ.ศ. 2518 สร้างแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2522 ถือเป็นพระนอนหนึ่งในสององค์ของประเทศ และเป็นพระนอนที่ใหญ่ที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ แต่ภายหลังมีขนาดเป็นรองพระนอนที่วัดเชาะทะจี้ ประเทศพม่า ที่มีความยาว 66 เมตร
วัดหัวถนน (จังหวัดนครปฐม)

| วัดหัวถนน |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: ตำบลดอนพุทรา อำเภอดอนตูม จังหวัดนครปฐม
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูวิถีธรรมประวรรต
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดหัวถนน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลดอนพุทรา อำเภอดอนตูม จังหวัดนครปฐม พื้นที่วัดมีเนื้อที่ 12 ไร่ 1 งาน 64 ตารางวา
แต่เดิมนั้นชาวบ้านในละแวกนี้หากต้องทำบุญต้องไปทำบุญกันที่วัดทุ่งผักกูดและวัดดอนพุทรา ซึ่งเป็นไปด้วยความยากลำบาก และมีระยะทางไกล จนเมื่อหลวงตาหมูซึ่งเป็นพระธุดงค์มาจาก จังหวัดนครสวรรค์ ร่วมกับชาวบ้านหัวถนนและชาวบ้านดอนแกะแระ ได้สร้างที่พักสงฆ์ขึ้นมาในบริเวณที่สาธารณะ ช่วยกันขุดตอไม้สร้างเป็นที่พักสงฆ์ จนสำเร็จในวันเสาร์ที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2514 ต่อมาชาวบ้านได้นิมนต์ พระปลัดปลิว มาดูแลรักษาสำนักสงฆ์ จนได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาส และได้ซื้อที่ดินของนายขัน กำมา นายเอก เตี๊ยตาช้าง และนายลัพ ศรีคช ต่อมา พ.ศ. 2522 นายพล อ่ำเงิน ได้ขออนุญาตสร้างวัดต่อคณะสงฆ์ตามลำดับชั้น
วัดหัวถนนตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2522
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถเริ่มวางศิลาฤกษ์ก่อสร้างอุโบสถเมื่อ พ.ศ. 2532 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา กำหนดเขตกว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร เมื่อวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2532 และแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2550 ศาลา กุฏิสงฆ์ ห้องสุขา โรงครัว
รายนามเจ้าอาวาส

พระปลัดปลิว  ปภสฺสโร พ.ศ. 2529
พระคอน กิตฺติธมฺโม (หลวงตาคอน) รักษาการเจ้าอาวาส พ.ศ. 2529–2531
พระอธิการวร วรธมฺโม (อาจารย์ชิน) พ.ศ. 2531–2537 (ลาออกจากตำแหน่ง)
พระครูวิถีธรรมประวรรต พ.ศ. 2537–
วิลายะห์บอสเนีย

วีลายะห์บอสเนีย เป็นเขตการปกครองของออตโตมันบนแผ่นดินบอสเนีย สืบทอดจากเอยาเลต์บอสเนียหลังการก่อกำเริบของชาวบอสเนีย รัฐบาลกลางออตโตมันจึงยกเลิกระบบแลนด์ลอดร์และให้บอสเนียเป็นวีลายะห์ โดยที่แรกยังเป็นเพียง วีลายะห์บอสเนีย จนในปี ค.ศ.1883 ก็รวมกับเฮอร์เซโกวีนา เป็น วิลายะห์บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา มีอำนาจการปกครองทางพฤตินัยตั้งแต่ปี 1867–1878 จนกระทั่งออสเตรีย-ฮังการีได้เข้ายึดครองบอสเนียจากเหตุผลความอ่อนแอของออตโตมัน ทำให้บอสเนียเสียสูญและอาจกลายเป็นรัฐอิสระซึ่งจะเป็นอันตรายต่อออสเตรียในแง่ที่ว่ากลุ่มรัฐชาวสลาฟที่ออสเตรียปกครองอาจจะขอแยกดินแดน รัฐบาลวิลายะห์ดำรงในทางนิตินัยถึงปี 1908 จักรพรรดิแห่งออสเตรีย-ฮังการี ประกาศขึ้นเป็น พระมหากษัตริย์แห่งบอสเนีย และรวมบอสเนียเป็นรัฐร่วมประมุขกับออสเตรีย
วัดหัวคุ้ง (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)

| วัดหัวคุ้ง |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดหัวคุ้ง, วัดหัวคุ้งนอก
ที่ตั้ง: ตำบลไผ่ล้อม อำเภอภาชี จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูโสภณสันติคุณ
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดหัวคุ้ง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลไผ่ล้อม อำเภอภาชี จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีเนื้อที่ตั้งวัดทั้งหมด 6 ไร่ ปัจจุบันมีพระครูโสภณสันติคุณ ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดหัวคุ้ง หรือ ชาวบ้านเรียกกันว่า วัดหัวคุ้งนอก ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2419 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 7 กันยายน พ.ศ. 2472
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถก่ออิฐถือปูน กว้าง 8 เมตร ยาว 17 เมตร ได้รับการบูรณะเมื่อ พ.ศ. 2518  หอสวดมนต์ 1 หลัง กุฏิสงฆ์สร้างด้วยไม้ 6 หลัง และศาลาการเปรียญกว้าง 7 เมตร ยาว 13 เมตร สร้างด้วยไม้ 2 หลังติดกัน
รายนามเจ้าอาวาส

พระอาจารย์เคน
พระอาจารย์บุญมา
พระอาจารย์คง
พระอาจารย์รุญ
พระอาจารย์พะยอม
พระอาจารย์สุวรรณ์
พระจำเนียร รัตนธรรม (พ.ศ. 2488–2491)
พระพัด (พ.ศ. 2492–2498)
พระโต๊ะ ตรีสารศรี (พ.ศ. 2499–2512 )
พระมะลิ ปัญญาคโม (พ.ศ. 2513–2521)
พระครูพิพัฒน์ปัญญาพล (พ.ศ. 2522–2547)
พระครูโสภณสันติคุณ พ.ศ. 2548–
รายชื่อโรงพยาบาลในประเทศยูเครน

รายชื่อโรงพยาบาลในประเทศยูเครนนี้รวมถึงโรงพยาบาลที่มีชื่อเสียงและสำคัญในประเทศยูเครนตลอดประวัติศาสตร์ แม้ว่าจำนวนโรงพยาบาลจะลดลงในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1990 เนื่องจากข้อจำกัดทางการเงิน แต่ประเทศยูเครนยังคงมีโครงสร้างพื้นฐานด้านบริการสุขภาพที่ครอบคลุม ทั้งนี้ ประเทศยูเครนได้เปลี่ยนจาก 3,754 เตียงในโรงพยาบาลใน ค.ศ. 1994 มาเป็น 2,369 เตียงในโรงพยาบาลใน ค.ศ. 2012 ในช่วงเวลานี้ โรงพยาบาลในชนบทหลายแห่งได้เปลี่ยนเป็นคลินิกระบบบริการปฐมภูมิ
โรงพยาบาล

| โรงพยาบาล | ที่ตั้ง | ค> ศ. ที่ก่อตั้ง | ข้อสังเกตและอ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- |
| โรงพยาบาลทหารที่ 407 | เชอร์นิฮิฟ | 1934 |  |
| โรงพยาบาลคลินิกอเล็กซานเดอร์ | คาร์กิว | 1875 |  |
| ศูนย์การแพทย์อเมริกัน | ลวิว |  |  |
| โรงพยาบาลนครบิลาเซอร์ควา 1 | บิลาเซอร์ควา |  |  |
| โรงพยาบาลนครบิลาเซอร์ควา 2 | บิลาเซอร์ควา |  |  |
| โรงพยาบาลคลินิกเด็กนคร 1 | เคียฟ |  |  |
| โรงพยาบาลคลินิกนคร 7 | เคียฟ |  |  |
| โรงพยาบาลคลินิกนคร 2 | เคียฟ |  |  |
| โรงพยาบาลคลินิกนคร 10 | เคียฟ |  |  |
| โรงพยาบาลคลินิกนครเพื่อทหารผ่านศึก | เคียฟ | 1984 |  |
| โรงพยาบาลจิตเวชนคร 1 (ตั้งชื่อตามอีวาน ปัฟลอฟ) | เคียฟ | 1786 |  |
| โรงพยาบาลนคร 1 (ตั้งชื่อตามนีโคไล ปิโรกอฟ) | เซวัสโตปอล | 1868 |  |
| โรงพยาบาลนักวิทยาศาสตร์คลินิก 1 สถาบันวิทยาศาสตร์แห่งชาติยูเครน | เคียฟ |  |  |
| โรงพยาบาลคลินิกฟีโอฟานิยา | เคียฟ-สเวียโตชินไรออน | 1965 |  |
| โรงพยาบาลเขตกลางฮลูคีฟ | ฮลูคีฟ |  |  |
| โรงพยาบาลคลินิกภูมิภาคคเมลนิตสกาเย | คเมลนิตสกาเย |  |  |
| โรงพยาบาลจิตเวชภูมิภาคคเมลนิตสกาเย 1 | หมู่บ้านสกาชินซี เขตยาโมลิเนต แคว้นคเมลนิตสกาเย | 1952 |  |
| โรงพยาบาลคลินิกนครเคียฟ 18 | เคียฟ |  |  |
| โรงพยาบาลเขตกลางลิวบอมล์ | ลิวบอมล์ | 2010 |  |
| โรงพยาบาลชุมชนลูเทอแรน (ตั้งชื่อตามเอ็มพี บาซานา) | เคียฟ | 1913 |  |
| โรงพยาบาลอภิบาลภูมิภาคมารีอูปอล | มารีอูปอล | 1980 |  |
| โรงพยาบาลฉุกเฉินและอุบัติเหตุแห่งชาติ | เคียฟ |  |  |
| โรงพยาบาลคลินิกทหารแห่งชาติ กระทรวงกลาโหม | เคียฟ | 1755 | โรงพยาบาลรัฐที่เก่าแก่ที่สุด |
| โรงพยาบาลคลินิกภูมิภาค (ตั้งชื่อตามอิลียา อิลยิช เมตช์นิคอฟ) | ดนีปรอ | 1798 |  |
| โรงพยาบาลคลินิกรีพับลิกัน (ตั้งชื่อตามนีโคไล เซมาชโก) | ซิมเฟโรปอล สาธารณรัฐไครเมีย | 1914 |  |
| โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยเทอร์โนพิล | เทอร์โนพิล |  |  |
| โรงพยาบาลคลินิกภูมิภาคทรานส์คาร์เพเทียน (ตั้งชื่อตามแอนดรูว์ โนวัก) | อูโชรอด | 1451 |  |
| โรงพยาบาลนครอูมาน | อูมาน |  |  |
| โรงพยาบาลอูซาโตเว | อูซาโตเว |  |  |
| โรงพยาบาลเขตกลางอูมาน | อูมาน |  |  |
| โรงพยาบาลจิตเวชภูมิภาควินนีตเซีย 2 | วินนีตเซีย |  |  |
| โรงพยาบาลการรถไฟเจอเมรีนกา | เจอเมรีนกา | 1898 |  |
โรงพยาบาลคลินิกภูมิภาค ดนีปรอ
โรงพยาบาลเขตกลางลิวบอมล์
โรงพยาบาลอภิบาลภูมิภาคมารีอูปอล
โรงพยาบาลนคร 1 เซวัสโตปอล
ศูนย์การแพทย์ทหารแห่งชาติ
โรงพยาบาลคลินิกอเล็กซานเดอร์
โรงพยาบาลชุมชนลูเทอแรน (ค.ศ. 1913)
ลาปู-ลาปู

| ลาปู-ลาปู> ดาตูแห่งมัคตาน |
| --- | --- |
ครองราชย์: ประมาณ ค.ศ.1521-1542
ก่อนหน้า: ?
ถัดไป: มังกูบัต

ประสูติ: ป. 1491 Opong, Rajahnate of Sugbu ลาปู-ลาปู
สวรรคต: มีนาคม ค.ศ. 1542 (50-51 ปี) เกาะมัคตัน
รูปปั้นลาปู-ลาปู
ลาปู-ลาปู หรือคาลิ ปูลาโค (ค.ศ. 1491-1542) เป็นผู้ปกครองเกาะมัคตาน ปัจจุบันอยู่ในวินยายัส ประเทศฟิลิปปินส์ ผู้เป็นที่รู้จักกันว่า เป็นชนพื้นเมืองคนแรกของกลุ่มเกาะที่ได้ต้านทานการล่าอาณานิคมของสเปน ปัจจุบัน เขาได้รับการยกย่องย้อนหลังว่าเป็นวีรบุรุษคนแรกของฟิลิปปินส์
เช้าวันที่ 27 เมษายน ค.ศ. 1521 ลาปู-ลาปูนำนักรบมัคตาน 1,500 คน เข้าสู้รบกับนักสำรวจและกองกิสตาดอร์ชาวโปรตุเกส เฟอร์ดินานด์ มาเจลลัน ผู้นำทหารสเปนติดอาวุธปืนสี่สิบเก้านาย ซึ่งภายหลังเป็นที่รู้จักกันในชื่อ ยุทธการมัคตาน ระหว่างยุทธการนี้ มาเจลลันและคนของเขาอีกหลายคนเสียชีวิต
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Lapu-Lapu
รายชื่อธงในประเทศซิมบับเว

รายการของธงต่าง ๆ ที่ใช้อยู่ในประเทศซิมบับเว ระหว่างปี พ.ศ. 2523 และในปัจจุบันนี้ สำหรับธงในยุคก่อนหน้า พ.ศ. 2523
ธงชาติ

| ภาพธง | ระยะเวลาในการใช้ | การใช้ | คำอธิบาย |
| --- | --- | --- | --- |
|  | พ.ศ. 2523 - | ธงชาติซิมบับเว | ธงสี่เหลี่ยมผืนผ้าแบ่งเป็น 7 ริ้วตามแนวนอน ที่ด้านคันธงเป็นรูปสามเหลี่ยม ภายในมีรูปนกซิมบับเวอยู่หน้าดาวห้าแฉกสีแดง |
ธงประธานาธิบดี

| ภาพธง | ระยะเวลาในการใช้ | การใช้ | คำอธิบาย |
| --- | --- | --- | --- |
|  | พ.ศ. 2530 - พ.ศ. 2534 | ธงประธานาธิบดีซิมบับเว |  |
ธงราชการทหาร

| ภาพธง | ระยะเวลาในการใช้ | การใช้ | คำอธิบาย |
| --- | --- | --- | --- |
|  | พ.ศ. 2523  - | ธงประจำกระทรวงกลาโหม |  |
|  | พ.ศ. 2523 - | ธงประจำกองทัพบก |  |
|  | พ.ศ. 2523 - | ธงประจำกองทัพอากาศ |  |
ธงพรรคการเมือง

| ภาพธง | ระยะเวลาในการใช้ | การใช้ | คำอธิบาย |
| --- | --- | --- | --- |
|  |  | ธงพรรค Zimbabwe African National Union – Patriotic Front (ZANU PF) |  |
|  | พ.ศ. 2542 - | ธงขบวนการ Movement for Democratic Change |  |
ธงประจำเมือง

| ภาพธง | ระยะเวลาในการใช้ | การใช้ | คำอธิบาย |
| --- | --- | --- | --- |
|  |  | ธงประจำเมืองบูลาวาโย | ธงพื้นสีน้ำเงิน กลางเป็นรูปตราประจำเมืองบูลาวาโย |
|  | พ.ศ. 2529 - | ธงประจำเมืองชิตุงวิซา | ธงสามแถบแนวนอนสี แสด-ขาว-แสด กลางธงมีตราประจำเมืองชิตุงวิซา |
|  | พ.ศ. 2529 - | ธงประจำเมืองเกวรู | ธงสามแถบแนวตั้งสีแดง-ขาว-แดง กลางมีตราประจำเมืองเกวรู |
|  | พ.ศ. 2525 - | ธงประจำกรุงฮาเรเร | ธงสามแถบแนวนอนสี ฟ้า-แดง-ฟ้า แถบสีฟ้าตอนบนมีรัศมีแผ่ออกมา 7 สาย แถบสีแดงสีรูปในไม้สีทอง 2 ใบ กลางแถบสีฟ้าตอนล่างมีรูปนกซิมบับเวสีทอง |
|  |  | ธงประจำเมืองมารอนเดรา | ธงพื้นสีเขียว กลางเป็นรูปตราประจำเมืองมารอนเดรา |
|  | พ.ศ. 2528 - | ธงประจำเมืองมูตาเร | ธงพื้นสีขาว กลางเป็นรูปตราประจำเมืองมูดาเร |
ธงในอดีต

| ภาพธง | ระยะเวลาในการใช้ | การใช้ | คำอธิบาย |
| --- | --- | --- | --- |
|  | พ.ศ. 2439 - พ.ศ. 2466 | ธงบริษัทแอฟริกาใต้ของอังกฤษ | ธงชาติสหราชอาณาจักร กลางธงเป็นภาพตราประจำบริษัท |
|  | พ.ศ. 2439 - พ.ศ. 2466 | ธงเรือบริษัทแอฟริกาใต้ของอังกฤษ | ธงเรือรัฐบาลสหราชอาณาจักร มีภาพตราประจำบริษัทที่ด้ายชายธง |
|  | พ.ศ. 2466 - พ.ศ. 2496 | ธงชาติโรดิเซียใต้ | ธงเรือรัฐบาลสหราชอาณาจักร มีภาพตราแผ่นดินของโรดิเซียใต้ที่ด้ายชายธง |
|  | พ.ศ. 2496 - พ.ศ. 2506 | ธงชาติสหพันธรัฐแอฟริกากลาง | ธงเรือรัฐบาลสหราชอาณาจักร ที่ด้านชายธงมีตราโล่อาร์ม ซึ่งมีลวดลายของโรดิเซียเหนือ โรดิเซียใต้ และ ไนยาซาแลนด์ รวมอยู่ด้วยกันในโล่เดียว |
|  | พ.ศ. 2507 - พ.ศ. 2511 | ธงชาติโรดิเซีย | ธงเรือรัฐบาลสหราชอาณาจักรพื้นสีฟ้า มีภาพตราแผ่นดินของโรดิเซียที่ด้านชายธง |
|  | พ.ศ. 2511 - พ.ศ. 2522 | ธงชาติโรดิเซีย | ธงสามสี (เขียว-ขาว-เขียว) กลางธงในส่วนแถบสีขาวนั้นมีภาพตราแผ่นดินของโรดิเซีย |
|  | พ.ศ. 2522 | ธงชาติซิมบับเวโรดิเซีย | ธงสามสีเบ่งเป็นแถบสี แดง-ขาว-เขียว ตามแนวนอน ที่ด้านคันธงมีแถบสีดำขอบสีขาวตามแนวตั้ง ภายในมีรูปนกซิมบับเวสีทอง |
ดูเพิ่ม

ธงต่าง ๆ ของประเทศโรดิเซีย
แหล่งข้อมูลอื่น

ธงชาติซิมบับเว ที่ Flags of the World (อังกฤษ)
ลูกน้ำ (แก้ความกำกวม)

ลูกน้ำ อาจหมายถึง
จุลภาค (เครื่องหมายลูกน้ำ)
ลูกน้ำ ชื่อเรียกตัวอ่อนของยุง
พาเมล่า เบาว์เด้น​ (ลูกน้ำ) ศิลปินนักร้อง
สุคนธ์ สีมารัตนกุล (ลูกน้ำ) ช่างแต่งหน้าและช่างภาพ
ลูกน้ำ เพิ่มสกุล ดารานักแสดง
ลูกน้ำ ส. วรพิน นักมวยสากลชาวไทย
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศเม็กซิโก

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศเม็กซิโกทั้งสิ้น 35 แหล่ง ประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 27 แหล่ง แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ 6 แหล่ง และแหล่งมรดกโลกแบบผสมอีก 2 แหล่ง