stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โปเกมอนช็อก
การตอบกลับในที่ต่างๆ > การตอบกลับของทีวีโตเกียวและสถานีโทรทัศน์ในเครือ

หลังจากเหตุการณ์นี้เป็นข่าวดังไปทั่วโลก ทางสถานีโทรทัศน์ทีวีโตเกียวต้องออกมาขอโทษและสั่งระงับการออกอากาศอนิเมะโทรทัศน์โปเกมอนเป็นการชั่วคราว รวมถึงรายการโทรทัศน์ที่มีเนื้อหาเกี่ยวข้องกับโปเกมอนตั้งแต่รายการพิเศษ และ รายการโอฮะสตาร์ ในช่วงเปิดเผยข้อมูลขาวสารเกี่ยวกับโปเกมอน เพื่อค้นหาสาเหตุที่เกิดขึ้น จนกว่าจะทราบผลการสอบสวน นอกจากนี้ ในวันที่ 17 ธันวาคม ปีเดียวกัน หลังจากเหตุการณ์ดังกล่าว ในช่วงที่ออกอากาศอนิเมะเรื่อง อูเทนะ พลิกฟ้าตามหารัก ได้มีข้อความประกาศเรียกร้องไม่ให้ผู้บันทึกเทปอนิเมะโปเกมอนตอนดังกล่าวที่ออกอากาศเมื่อวาน และวันที่ 18 ธันวาคม วันถัดไปอีกวัน  โคอิจิ ยามาเดระ พิธีกรหลักของรายการโอฮะสตาร์ในขณะนั้น ได้ประกาศขอความร่วมมือไม่บันทึกเทปตอนที่เกิดขึ้นเช่นกัน
หลังผ่านครบ 1 สัปดาห์หลังจากเกิดข้อพิพาทดังกล่าว ทางสถานีโทรทัศน์ได้นำอนิเมะเรื่อง ยามาซากิ ราชันย์ชั้นเรียน มาออกอากาศแทน นอกจากนี้ทางทีวีโตเกียวสั่งงดออกอากาศรายการที่มีเนื้อหาเกี่ยวข้องกับโปเกมอน รวมไปถึงทางสถานีโทรทัศน์ท้องถิ่นและเครือข่ายอื่นๆ ทำให้การออกอากาศล้าช้าเป็นอย่างมาก และร้องขอสั่งลบวิดีโอตอนดังกล่าวจากร้านเช่าวิดีโอออก
การตอบกลับในที่ต่างๆ > สถานีโทรทัศน์อื่นๆ

เมื่อวันที่ 18 ธันวาคม ทาง NHK ได้เปิดตัวโครงการ ทบทวนปัญหาแอนิเมชัน โดยได้เปิดเผยว่า ก่อนหน้านี้มีผู้ชมที่เป็นเด็กถึง 4 คน มีอาการสภาพร่างกายไม่ดี หลังจากชมอนิเมะเรื่อง YAT ตะลุยอวกาศ และเป็นสาเหตุเดียวกันกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ทำให้มีคำกล่าวขอโทษว่า หากเราตรวจสอบสาเหตุในเวลานั้น เหตุการณ์นี้อาจไม่เกิดขึ้น
ในเดือนเมษายน ปี ค.ศ. 1998 NHK และ สมาคมผู้ประกอบการแพร่ภาพกระจายเสียงเชิงพาณิชย์แห่งประเทศญี่ปุ่น ได้มีกำหนดข้อหลักเกณฑ์สำหรับแอนิเมชันและเทคนิคภาพยนตร์ โดยผู้ประกอบธุรกิจแต่ละรายให้ความสำคัญการแสดงออกของสื่อด้วยวิธีการดังต่อไปนี้
ภาพฉากแสงกะพริบ ต้องให้เป็นสีแดงสดเท่านั้น
การใช้พลิกกลับหน้าจอ ด้วยการใช้คอนทราสต์ที่สูงที่สุด ด้วยการเปลี่ยนแปลงฉากอย่างกระทันหัน
การใช้รูปแบบปกติ
เพื่อตอบสนองต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ทาง NHK ได้ออกรายการพิเศษฉุกเฉินชื่อว่า TV อนิเมะ ~ทำไมเด็กๆ ถึงล้มลง~  นอกจากนี้ เพื่อตอบสนองต่อเหตุการณ์นี้ NHK ได้เพิ่มข้อกำหนดว่า "การพิจารณาผลกระทบของเทคนิควิดีโอ เช่น แอนิเมชั่นบนร่างกาย" ได้ถูกเพิ่มเข้าไปใน "มาตรฐานรายการในประเทศของสมาคมผู้ประกอบการแพร่ภาพกระจายเสียงเชิงพาณิชย์แห่งประเทศญี่ปุ่น" บทที่ 1 ส่วนที่ 11 "การแสดงออก" บังคับใช้เมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2541 ภายหลังการปรึกษาหารือและการรายงานต่อสภารายการกระจายเสียงกลางและมติของคณะกรรมการบริหาร NHK
การตอบกลับในที่ต่างๆ > รัฐบาลญี่ปุ่น

ทางรัฐบาลญี่ปุ่นได้ให้ กระทรวงสาธารณสุขและสวัสดิการประเทศญี่ปุ่น ก่อตั้งกลุ่มวิจัยทางคลินิกเกี่ยวกับอาการชักจากแสง, กระทรวงไปรษณีย์และโทรคมนาคมประเทศญี่ปุ่น ก่อตั้งกลุ่มวิจัยด้านกิจการกระจายเสียงและโสตทัศนูปกรณ์ รวมไปถึง NHK และสหพันธ์กิจการกระจายเสียงและกระจายเสียงเชิงพาณิชย์แห่งประเทศญี่ปุ่น ได้ทำการตกลงที่จะกำหนดแนวปฏิบัติร่วมกัน
ในส่วนกระทรวงไปรษณีย์และโทรคมนาคมออกประกาศเตือนอย่างเข้มงวดเมื่อวันที่ 5 เมษายน ค.ศ. 1998 ในนามอธิบดีกรมกิจการกระจายเสียงและกิจการโทรทัศน์ ฐานฝ่าฝืนวัตถุประสงค์ของพระราชบัญญัติกิจการกระจายเสียงและกิจการวิทยุกระจายเสียง ขอเรียกร้องให้ TV Tokyo ดำเนินมาตรการการกำหนดแนวปฏิบัติเพื่อป้องกันการเกิดซ้ำอีกครั้ง
การกลับมาออกอากาศอีกครั้ง

หลังจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเริ่มซาลง ได้มีเสียงของผู้ชมหลายคนที่ต้องการเรียกร้องให้อนิเมะโปเกมอนกลับมาออกอากาศอีกครั้ง และจากความคิดเห็นทั้งหมด 3,076 ความคิดเห็นจากทีวีโตเกียว พบว่า 2,223 ความคิดเห็น หรือ 72% ต้องการให้กลับมาออกอากาศต่อ ทำให้อนิเมะโปเกมอน ถูกอนุมัติกลับมาออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ทีวีโตเกียวอีกครั้ง ต่อมาเมื่อวันที่ 30 มีนาคม ค.ศ. 1998 NHK และสมาคมผู้ประกอบการแพร่ภาพกระจายเสียงเชิงพาณิชย์แห่งประเทศญี่ปุ่น ได้ประกาศว่าจะกลับมาออกอากาศภายในวันที่ 16 เมษายน
เมื่อวันที่ 8 เมษายน NHK และสมาคมผู้ประกอบการแพร่ภาพกระจายเสียงเชิงพาณิชย์แห่งประเทศญี่ปุ่น ได้ประกาศสร้างกฏหลักเกณฑ์ปฏิบัติเกี่ยวกับการใช้สื่อประกอบต่างๆ เช่นฉากแสงกระพริบ และเมื่อวันที่ 11 เมษายน เวลา 13:00 น. ถึง 14:00 น. ได้มีรายการพิเศษ รายงานการตรวจสอบปัญหาอนิเมะโปเกมอน (アニメポケットモンスター問題検証報告) ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ทีวีโตเกียวและสถานีในเครือทั้ง 6 แห่ง และอนิเมะโปเกมอนได้ย้ายวันและเวลาออกอากาศจากทุกวันอังคารเป็นทุกวันพฤหัสบดี ในช่วงเวลาไพร์มไทม์ เวลา 19:00 น. เมื่อวันที่ 16 เมษายน ตามประกาศกำหนดการณ์ไว้ ซึ่งตอนที่ออกอากาศตอนใหม่นั่นก็คือ ป่าของพิคาชู และ 4 พี่น้องอีวุย โดยออกอากาศ 2 ตอนใน 1 ชั่วโมงเพื่อกลับมาออกอากาศอีกครั้ง ผลการสำรวจของ Video Research ในช่วงนั้น เรทติ้งของตอนใหม่ที่ได้กลับมาออกอากาศอยู่ที่ 16.2%
กรณีหลังเกิดเหตุตอนทื่ 38 และตัวละครโพรีกอน

หลังจากที่อนิเมะโปเกมอนกลับมาออกอากาศอีกครั้ง จุดเปลี่ยนแปลงของตัวอนิเมะคือ ฉากพิคาชูที่ใช้ท่าไม้ตายหนี่งแสนโวลต์ ได้ปรับเปลี่ยนเอฟเฟกต์ให้แสงสว่างจากกระแสไฟฟ้าลดลง และภาพในเพลงเปิดได้ปรับเปลี่ยนบางส่วน โดยภาพฉากโปเกมอนได้เปลี่ยนจากภาพโปเกมอนภาพต่อภาพมาเป็นภาพเรียง 4 ตัว และในเวอร์ชันที่ออกอากาศทางช่องทีวีดาวเทียมญี่ปุ่นคิดส์สเตชัน ภาพอินโทรของเพลงเปิด เมะซาเสะ โปเกมอนมาสเตอร์ ได้เปลี่ยนแปลงไปด้วยเช่นกัน รวมไปถึงฉากพักโฆษณาตัดส่วนเอฟเฟกต์ไฟฟ้าออกไปหมด
ในส่วนของโพรีกอน หลังจากเกิดเรื่อง โพรีกอน ไม่มีบทบาทและปรากฏตัวในอนิเมะตอนอื่นอีกเลย รวมไปถึงร่างพัฒนาเพิ่มเติมอย่าง โพรีกอน 2 และ โพรีกอน Z แต่อย่างไรก็ตาม ทั้งโพรีกอนและร่างพัฒนาก็มีปรากฏตัวในภาพยนตร์โปเกมอน จากฉากช่วงเกริ่นนำของเรื่อง
ผลกระทบหลังจากนั้น > การโต้ตอบในสื่อต่างประเทศ

จากเหตุการณ์นี้ทำให้มีสื่อล้อเลียนโปเกมอนเกี่ยวกับเรื่องนี้ โดยปรากฏการเย้ยหยันในเรื่องเดอะซิมป์สันส์ ตอน Thirty Minutes over Tokyo และเรื่องเซาท์พาร์ก ตอน Chinpokomon
ตะพาบคงคา

| ตะพาบคงคา |
| --- | --- |

แม่น้ำบาไบ ประเทศเนปาล

ในวัยรุ่น (จุดมืดหรือลักษณะของวงแหวนบนกระดองไม่ชัดเจนและจะหายไปเมื่อโตขึ้น)
สถานะการอนุรักษ์
 ใกล้สูญพันธุ์  (IUCN 3.1)
CITES Appendix I (CITES)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอตา Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์มีแกนสันหลัง Chordata
ชั้น:: สัตว์เลื้อยคลาน 
อันดับ:: เต่า 
อันดับย่อย:: เต่า Cryptodira
วงศ์:: วงศ์ตะพาบ 
สกุล:: สกุลตะพาบนกยูง  (Cuvier, 1825)
สปีชีส์:: Nilssonia gangetica
ชื่อทวินาม
Nilssonia gangetica (Cuvier, 1825)

ชื่อพ้อง
 Trionyx gangeticus Cuvier, 1825  Trionyx javanicus Gray, 1831  Testudo gotaghol Buchanan-Hamilton, 1831 (nomen nudum)  Aspidonectes gangeticus Wagler, 1833  Gymnopus duvaucelii Duméril & Bibron, 1835  Tyrse gangetica Gray, 1844  Trionyx gangetiga Gray, 1873 (ex errore)  Isola gangetica Baur, 1893  Aspideretes gangeticus Hay, 1904  Trionyx gangeticus mahanaddicus Annandale, 1912  Gymnopus duvaucelli Smith, 1931  Amyda gangetica Mertens, Müller & Rust, 1934  Trionix gangeticus Richard, 1999
ตะพาบคงคา (อังกฤษ: Ganges softshell turtle) หรือ ตะพาบอินเดีย (Indian softshell turtle; ชื่อวิทยาศาสตร์: Nilssonia gangetica) เป็นสปีชีส์ของตะพาบ ที่สามารถพบในเอเชียใต้ ในแม่น้ำต่าง ๆ เช่น แม่น้ำคงคา แม่น้ำสินธุ และแม่น้ำมหานที ตะพาบใกล้สูญพันธุ์นี้มีกระดองยาวได้ถึง 94 ซม. หรือ 37 นิ้ว โดยส่วนใหญ่แล้วจะกินสัตว์จำพวกปลา สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก ซากสัตว์ และสัตว์อื่น ๆ แต่ก็สามารถกินพืชน้ำได้ด้วย เต่าชนิดนี้ถูกจัดไว้ภายใต้การคุ้มครองของพระราชบัญญัติคุ้มครองสัตว์ป่า พ.ศ. 2515 ตามหมวดที่ 1 ของส่วนที่ 2 และการได้มาซึ่งตะพาบชนิดนี้ถือเป็นการกระทำผิดอันขัดต่อกฎหมาย
ลักษณะทางกายภาพ

ตะพาบชนิดนี้สามารถระบุชนิดได้โดยอาศัยโครงสร้างของกระดองหลังและกระดองท้อง โดยมีแผ่นกระดองหลัง 8 คู่ โดยคู่สุดท้ายที่พัฒนาเต็มที่แล้วและสัมผัสกันตลอดแนวกึ่งกลางซึ่งเป็นแนวแผ่นประสาท 2 แผ่นอยู่ระหว่างแผ่นกระดองหลังคู่แรก แผ่นมีรอยบุ๋มหยาบและมีรอยเป็นลักษณะเส้นหยักโค้ง กระดูกไหปลาร้า (Epiplastra) ถูกแยกออกจากกันในแนวแคบด้านหน้าของกระดูกไหปลาร้าชั้นใน (Entoplastron) ซึ่งก่อตัวเป็นมุมป้านหรือมุมฉาก และแผ่นกระดองของกระดองท้องมีขนาดค่อนข้างใหญ่ ได้แก่ แผ่นกระดองไฮโอ-ไฮโปพลาสตรัล (hyo-hypoplastral) แผ่นกระดองซิฟิพลาสตรัล (xiphiplastral) และแผ่นกระดูกไหปลาร้าชั้นใน (Ento-plastral) กระดองหลังของตะพาบชนิดนี้ตอนมีอายุน้อยจะมีสันตามยาวของตุ่มหรือวงเล็ก ๆ และที่ส่วนหัวมี จมูก (กะโหลก) ยาวเท่ากับประมาณเส้นผ่านศูนย์กลางของเบ้าตา ในบริเวณระหว่างเบ้าตาในตะพาบที่โตเต็มวัยจะแคบกว่าโพรงจมูก ส่วนโค้งบริเวณหลังเบ้าตามีขนาดเป็นหนึ่งในสามถึงครึ่งหนึ่งของเส้นผ่านศูนย์กลางของเบ้าตา ขากรรไกรล่างมีขอบด้านในยกสูงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด โดยเกิดสันแหลมซึ่งส่งผลให้เกิดส่วนตัดสั้น ๆ ตั้งฉากบริเวณแนวประสาน (symphysis) เส้นผ่านศูนย์กลางของขากรรไกรล่างที่แนวประสานจะยาวไม่เกินเส้นผ่านศูนย์กลางของเบ้าตา กระดองเป็นสีเขียวมะกอก ตอนที่ตะพาบชนิดนี้ยังมีอายุน้อยจะมีเส้นสีดำบาง ๆ บริเวณกระดองแต่ไม่มีลักษณะของวงแหวนอยู่บนกระดอง หัวมีแถบสีดำตามยาวจากระหว่างดวงตาไปถึงท้ายทอย ตัดกับรูปตัววีคว่ำแถบสีดำ 2-3 แถบ ในส่วนล่างมีสีออกสีเหลือง ความยาวของกระดองยาวประมาณ 60 เซนติเมตร หรือ 2 ฟุต
ที่อยู่ทางภูมิศาสตร์

ส่วนใหญ่มักพบตะพาบชนิดนี้พบที่ลุ่มแม่น้ำสินธุ แม่น้ำคงคา แม่น้ำปัทมา แม่น้ำเมฆนา แม่น้ำพรหมบุตร แม่น้ำยมุนา แม่น้ำนรรมทา และแม่น้ำมหานที และลำน้ำสาขาและแหล่งระบายน้ำของแม่น้ำดังที่กล่าวมาส่วนใหญ่ และในประเทศอัฟกานิสถาน ประเทศบังกลาเทศ ประเทศอินเดีย (ในรัฐอัสสัม รัฐพิหาร รัฐคุชราต รัฐชัมมูและกัศมีร์ รัฐมัธยประเทศ รัฐโอฑิศา รัฐปัญจาบ รัฐราชสถาน รัฐอุตตรประเทศ และรัฐเบงกอลตะวันตก) ประเทศเนปาลทางตอนใต้ และประเทศปากีสถาน
ทางวัฒนธรรม ประเพณี และความเชื่อ

ตะพาบชนิดนี้ส่วนใหญ่ได้รับการเลี้ยงดูในสระน้ำของวัดในรัฐโอฑิศา ซึ่งถือกันว่าเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์
แกลเลอรี่

บริเวณใต้กระดองของตะพาบคงคา (Nilssonia gangetica)
โครงสร้างกะโหลกของตะพาบคงคา (Nilssonia gangetica)
เชิงอรรถและรายการอ้างอิง

1 2 3  Ernst, C.H.; Altenburg, R.G.M.; and Barbour, R.W. (1997). Aspideretes gangeticus Error in Webarchive template: Empty url., Turtles of the World. Retrieved 17 June 2014.
1 2 3  Ahmed, M.F.; Choudhury, B.C.; Das, I.; Singh, S. (2021). "Nilssonia gangetica". IUCN Red List of Threatened Species. 2021: e.T39618A2930943. doi:10.2305/IUCN.UK.2021-1.RLTS.T39618A2930943.en. สืบค้นเมื่อ 19 November 2021.
↑  "Appendices | CITES". cites.org. สืบค้นเมื่อ 2022-01-14.
↑  Fritz Uwe; Peter Havaš (2007). "Checklist of Chelonians of the World". Vertebrate Zoology. 57 (2): 310. doi:10.3897/vz.57.e30895. ISSN 1864-5755.
↑  "SC: Possession of 'Indian Flap Shell Turtle' not an offence under the Wildlife Protection Act [Read Judgment]". Latest Laws (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2021-10-03.
↑  Boulenger, G. A. 1890.
↑  Indraneil Das (GRA, G. a. A.; Ahmed (Aaranyak), Mohammed Firoz; Choudhury, B. C.; Singh, Shailendra (13 March 2018). "IUCN Red List of Threatened Species: Nilssonia gangetica". IUCN Red List of Threatened Species. สืบค้นเมื่อ 17 November 2021.
↑  "Nilssonia gangetica (Cuvier, 1825)". Indiabiodiversity.org. สืบค้นเมื่อ 17 November 2021.
↑  Annandale, Nelson; Shastri, Mahamahopadhyaya Haraprasad (1914). "Relics of the worship of mud-turtles (Trionychidae) in India and Burma". Journal of the Asiatic Society of Bengal: 131–138.
Anderson,J. 1872 Note on Trionyx gangeticus, and Trionyx hurum, B. Hamilton. Ann. Mag. Nat. Hist. (4) 9: 382–383
Anderson,J. 1872 On Trionyx gangeticus, Cuvier, Trionyx hurum, B.H. and Dr. Gray. Ann. Mag. Nat. Hist. (4) 10: 219–222
Cuvier, G.L.C.F.D. 1825 Recherches sur les ossemens fossiles de quadrupèdes, où l'on rétablit les caractères du plusieurs espèces d'animaux que les révolutions du globe paroissent avoir détruites. Dufour & d'Ocagne, Paris. ed. 3, 5 vols. (Parts of this 5 volume edition are cited as appearing from 1821 to 1824; volume 5 appeared in 1825. It consists mostly of articles reprinted from Annales du Muséum d'Histoire Naturelle, Paris. See also Cuvier 1812.)
Webb, R.G. 2004 Trionychid turtle miscellany. Hamadryad 28 (1&2): 119–121
แหล่งข้อมูลอื่น

Nilssonia gangetica ที่คลังข้อมูลสัตว์เลื้อยคลาน Reptarium.cz
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q262416  Wikispecies: Nilssonia gangetica  ADW: Nilssonia_gangetica  ARKive: nilssonia-gangetica  BOLD: 499955  EoL: 795716  GBIF: 2442542  iNaturalist: 73648  ITIS: 949475  IUCN: 39618  NCBI: 904210  Species+: 6115  WoRMS: 1458135
อาร์ชี จิวเวลล์

| อาร์ชี จิวเวลล์ |
| --- | --- |
จิวเวลล์ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1
เกิด: อาร์ชี จิวเวลล์ 04 ธันวาคม ค.ศ. 1888(1888-12-04) บูด, คอร์นวอลล์, ประเทศอังกฤษ
เสียชีวิต: 17 เมษายน ค.ศ. 1917(1917-04-17) (28 ปี) ช่องแคบอังกฤษ
อาชีพ: กะลาสี
อาร์ชี จิวเวลล์ (อังกฤษ: Archie Jewell), เกิดเมื่อวันที่ 4 ธันวาคม ค.ศ. 1888 – 17 เมษายน ค.ศ. 1917 เป็นกะลาสีชาวอังกฤษที่เป็นลูกเรือของเรือ อาร์เอ็มเอส ไททานิก เขารอดชีวิตจากเหตุการณ์เรือ ไททานิก อัปปางและเรือพี่น้องของ เอชเอ็มเอชเอส บริแทนนิก แต่เสียชีวิตในระหว่างเหตุการณ์เรือ เอสเอสโดเนกัลอัปปางเมื่อถูกตอร์ปิโดโดยกองกำลังเยอรมันในช่วง สงครามโลกครั้งที่ 1
ชีวิต

อาร์ชี จิวเวลล์เป็นบุตรคนเล็กของจอห์น จิวเวลล์ กะลาสีเรือ และเอลิซาเบธ จิวเวลล์ ภรรยาของเขา เขามีพี่น้อง 6 คน พี่สาว 2 คน และพี่ชาย 4 คน แม่ของเขาเสียชีวิตเมื่อวันที่ 9 เมษายน ค.ศ. 1891
ในปี ค.ศ. 1903 เมื่ออายุได้ 15 ปี จิวเวลล์เริ่มทำงานบนเรือใบขนาดเล็ก เขาเข้าร่วมกับ ไวท์สตาร์ไลน์ ในปี ค.ศ. 1904 จิวเวลล์ทำงานเป็นกะลาสีเต็มตัวบนเรือ โอเชียนิก เป็นเวลานานเกือบแปดปี ในช่วงเวลานั้นเขาอาศัยอยู่ในเซาแทมป์ตัน เขาแต่งงานกับเบสซี เฮิร์ด ประมาณปี ค.ศ. 1916 และย้ายไปอยู่ที่ บิทเทิร์น กับเธอ เบสซี จิวเวลล์ให้กำเนิดบุตรชายของพวกเขา เรย์มอนด์ โฮป จิวเวลล์ ในช่วงฤดูใบไม้ร่วงปี ค.ศ. 1916
อาชีพ

ในวันที่ 6 เมษายน ค.ศ. 1912 จิวเวลล์ถูกย้ายไปทำงานบนเรือ ไททานิก ในฐานะหนึ่งในหกของผู้สังเกตการณ์พร้อมกับ จอร์จ ไซมอนส์ วัย 24 ปี จิวเวลล์มีกำหนดอยู่ในหอคอยในเวลา 20.00-22.00 น. และระหว่างเวลา 14.00-16.00 น. ในคืนวันที่ 15 เมษายน 1912
เวลาประมาณ 22:00 น. จิวเวลล์และไซมอนส์ถูกแทนที่โดยเพื่อนร่วมงานของพวกเขา เรจินัลด์ ลี และ เฟรเดอริก ฟลีท จิวเวลล์อยู่ในห้องของเขาเวลา 23:40 น. เมื่อเกิดการชนกับภูเขาน้ำแข็ง ในเวลา 00:40 น. จิวเวลล์เป็นหนึ่งในคนแรก ๆ ที่หนีจากการจมของเรือโดยใช้เรือชูชีพหมายเลข 7
หลังจากเดินทางถึง นิวยอร์กซิตี้ บนเรือ อาร์เอ็มเอส คาร์เพเทีย จิวเวลล์ได้เดินทางกลับอังกฤษเมื่อวันที่ 29 เมษายน ค.ศ. 1912 บนเรือ เอสเอส แลปแลนด์ เขาเป็นหนึ่งในพยานคนแรก ๆ ที่ให้การต่อท่านลอร์ดเมอร์ซีย์เมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม ค.ศ. 1912 ต่อหน้าคณะกรรมการไต่สวนของอังกฤษเกี่ยวกับอุบัติเหตุครั้งนี้ มีการถามคำถามอย่างน้อย 331 ข้อ
จิวเวลล์ทำงานบนเรือ เอชเอ็มเอชเอส บริแทนนิก ในช่วง สงครามโลกครั้งที่ 1 เขารอดชีวิตจากการอัปปางของเอชเอ็มเอชเอส บริแทนนิก เมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน ค.ศ. 1916 พร้อมกับผู้รอดชีวิตจากเรือ ไททานิก อีกสองคน ได้แก่ ไวโอเล็ต เจสซอป พนักงานต้อนรับบนเรือ  และ อาร์เธอร์ จอห์น พรีสต์ ช่างเติมเชื้อเพลิง
ในปี ค.ศ. 1916 จิวเวลล์ลาออกจากไวท์สตาร์ไลน์และได้รับการว่าจ้างบนเรือ เอสเอส โดเนกอล ซึ่งเป็นเรือโดยสารที่เริ่มให้บริการในปี ค.ศ. 1904 โดเนกอล ถูกดัดแปลงเป็นเรือพยาบาลในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 และทำหน้าที่ขนส่งทหารบาดเจ็บจากฝรั่งเศสไปยังอังกฤษ เมื่อวันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 1917 ระหว่างการเดินทางครั้งหนึ่งของเรือ โดเนกอล เรือได้พบกับเรือดำน้ำเยอรมัน แม้เรือจะเสียหายอย่างหนัก แต่ โดเนกอล ก็สามารถไปถึงที่ปลอดภัยได้ แต่ไม่เคยได้รับการซ่อมแซม เมื่อวันที่ 17 เมษายน ค.ศ. 1917 เรือดำน้ำเยอรมันอีกลำได้ยิงเรือ โดเนกอล โดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า เรืออัปปางลงใน ช่องแคบอังกฤษ ห่างจากเรือประภาคารไปทางใต้ประมาณ 19 ไมล์ทะเล (35 กิโลเมตร) จิวเวลล์วัย 28 ปีเป็นหนึ่งใน 12 ลูกเรือที่เสียชีวิตพร้อมกับทหารอังกฤษอีก 29 นาย ร่างของจิวเวลล์ไม่เคยถูกพบอีกเลย จอห์น พรีสต์อยู่บนเรือเช่นกัน แต่รอดชีวิตมาได้
แผ่นป้ายรำลึกถึงจิวเวลล์ที่ อนุสรณ์สถานทาวเวอร์ฮิลล์ ในลอนดอน อาร์ชี จิวเวลล์มีภรรยาและบุตรชายของเขา บิดา และพี่น้องทั้งหกคนที่ยังคงมีชีวิตอยู่ บุตรชายของเขาเสียชีวิตในเมือง เอ็กซิเตอร์ เมื่อวันที่ 10 ธันวาคม ค.ศ. 1930 ขณะอายุ 14 ปี หลังจากป่วยหนัก
แหล่งข้อมูลอื่น

Titanic pages
อาร์เซซิลาอุสที่ 2

| อาร์เซซิลาอุสที่ 2> กษัตริย์แห่งซิเรเน |
| --- | --- |
ครองราชย์: 560-550 ปีก่อนคริสตกาล
ก่อนหน้า: บัตทุสที่ 2
ถัดไป: ลีอาร์คัส (ผู้อ้างสิทธิ์บนราชบัลลังก์)

ประสูติ: ซิเรเน
สวรรคต: 550 ปีก่อนคริสตกาล ซิเรเน
คู่อภิเษก: เอริโซ
พระราชบุตร: บัตทุสที่ 3
ราชวงศ์: ราชวงศ์บัตเทียด
พระราชบิดา: บัตทุสที่ 2
ศาสนา: ศาสนากรีกโบราณ
อาร์เซซิลาอุสที่ 2 แห่งซิเรเน (อังกฤษ: Ἀρκεσίλαος ὁ Χαλεπός, อักษรโรมัน: Arcesilaus II of Cyrene; ปกครองภายในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสตกาล) เป็นกษัตริย์เชื้อสายกรีกพระองค์ที่สี่แห่งซิเรเนและเป็นหนึ่งของผู้ปกครองจากราชวงศ์บัตเทียด ในสมัยของพระองค์ได้เริ่มเกิดการเสื่อมอำนาจของราชวงศ์บัตเทียดลง
อาร์ยูโลนซัมทูไนต์? (เพลง)

| "Are You Lonesome Tonight?" |
| --- | --- |

เพลงโดยเอลวิส เพรสลีย์
จากอัลบั้มElvis' Golden Records Volume 3
ด้านบี: "I Gotta Know"
วางจำหน่าย: 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1960
บันทึกเสียง: 4 เมษายน ค.ศ. 1960
แนวเพลง: ป็อป
ความยาว: 3:07
ค่ายเพลง: RCA Victor
ผู้ประพันธ์เพลง: Lou Handman / Roy Turk
อาร์ยูโลนซัมทูไนท์? (อังกฤษ: Are You Lonesome Tonight?) เป็นเพลงที่มีชื่อเสียงพร้อมด้วยดนตรีโดย Lou Handman และคำร้องโดย Roy Turk เขียนขึ้นในปี ค.ศ. 1926 เผยแพร่ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1927 และฟื้นฟูให้โดดเด่นมากที่สุดโดย เอลวิส เพรสลีย์ ในปี ค.ศ. 1960 (ที่มีชื่อสะกดคำ Are You Lonesome To-Night?)
แหล่งข้อมูลอื่น

เนื้อเพลงเต็มของเพลงนี้ ที่เมโทรลิริกส์
แก๊สเรือนกระจก

บน: การเพิ่มระดับ CO2 ในบรรยากาศตามที่วัดในบรรยากาศและในแกนน้ำแข็ง (ice core)  ล่าง: ปริมาณสุทธิของคาร์บอน(co²)ที่เพิ่มในบรรยากาศเปรียบเทียบกับคาร์บอนที่ปลดปล่อยจากการเผาผลาญเชื้อเพลิงซากดึกดำบรรพ์ (fossil fuel)
แก๊สเรือนกระจก (อังกฤษ: greenhouse gas) หรือบางครั้งเรียกย่อๆว่า GHG คือแก๊สในบรรยากาศที่ดูดซับและปลดปล่อยรังสีภายในช่วงความถี่ (คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า) อินฟราเรดร้อน (อังกฤษ: thermal infrared range) ทำให้เกิดการสูญเสียความร้อนบางส่วนออกสู่ห้วงอวกาศภายนอกและปลดปล่อยความร้อนกลับสู่พื้นผิวโลก ขบวนการนี้จึงเป็นสาเหตุพื้นฐานของปรากฏการณ์เรือนกระจก (อังกฤษ: Greenhouse effect) แก๊สเรือนกระจกมีความจำเป็นและมีความสำคัญต่อการรักษาระดับอุณหภูมิของโลก หากปราศจากแก๊สเรือนกระจก โลกจะหนาวเย็นจนสิ่งมีชีวิตอยู่อาศัยไม่ได้ อุณหภูมิในโลกจะต่ำกว่าปัจจุบันที่ 14 °C (57 °F) ลงอีก 33 °C (59 °F) แต่การมีแก๊สเรือนกระจกมากเกินไปก็เป็นเหตุให้อุณหภูมิสูงขึ้นถึงระดับเป็นอันตรายต่อสิ่งมีชีวิตดังที่เป็นอยู่กับบรรยากาศของดาวศุกร์ซึ่งมีบรรยากาศที่ประกอบด้วยคาร์บอนไดออกไซด์มากถึงร้อยละ 96.5 มีผลให้อุณหภูมิผิวพื้นร้อนมากถึง  467 °C (872 °F) คำว่า “แก๊สเรือนกระจก” บนโลกหมายถึงแก๊สต่าง ๆ เรียงตามลำดับความอุดมคือ ไอน้ำ คาร์บอนไดออกไซด์ มีเทน ไนตรัสออกไซด์ และ คลอโรฟลูโอโรคาร์บอน (Chlorofluorocarbon) แก๊สเรือนกระจกเกิดเองตามธรรมชาติและจากกระบวนการอุตสาหกรรมซึ่งปัจจุบันทำให้ระดับคาร์บอนไดออกไซด์มีในบรรยากาศ 380 ppmv และที่ปรากฏในแกนน้ำแข็งตัวอย่าง (ดูแผนภูมิ) จะเห็นว่าระดับของคาร์บอนไดออกไซด์ในบรรยากาศปัจจุบันสูงกว่าระดับเมื่อก่อนยุคอุตสาหกรรมประมาณ 100 ppmv
ปรากฏการณ์เรือนกระจก

บทความหลัก: ปรากฏการณ์เรือนกระจก
เมื่อแสงอาทิตย์ส่องถึงผิวโลก บางส่วนจะถูกดูดกลืนไว้และทำให้ผิวพื้นโลกอุ่นขึ้น บางส่วนจะสะท้อนกลับ เนื่องจากผิวโลกเย็นกว่าผิวดวงอาทิตย์มากส่วนที่สะท้อนกลับจึงแผ่กระจายพลังงานที่มีช่วงคลื่นยาวกว่ารังสีจากดวงอาทิตย์ โดยมีช่วงยาวมากสุดที่แถบความถี่ในช่วงอินฟราเรดหรือที่ประมาณ 10 µm. แก๊สเรือนกระจกในบรรยากาศจะดูดกลืนช่วงคลื่นที่ยาวกว่าได้ดีกว่าแสงช่วงคลื่นสั้นของแสงอาทิตย์ การดูดกลืนพลังงานช่วงคลื่นยาวนี้เองที่ทำให้บรรยากาศร้อนขึ้น แก๊สเรือนกระจกก็ปล่อยรังสีคลื่นยาว (อีกครั้ง) ทั้งขึ้นสู่ห้วงอวกาศและปล่อยลงสู่พื้นผิวโลก กระบวนการนี้เรียกว่า “ปรากฏการณ์เรือนกระจก
แก๊สเรือนกระจกส่วนใหญ่คือไอน้ำ ซึ่งมีผลต่อปรากฏการณ์เรือนกระจกบนโลกประมาณร้อยละ 36-70  (โปรดสังเกตว่าเมฆไม่ได้ประกอบด้วยไอน้ำและเมฆมีผลต่อภูมิอากาศในลักษณะอื่น) คาร์บอนไดออกไซด์ซึ่งมีผลร้อยละ 9-26, มีเทนมีผลร้อยละ 4-9, และโอโซนร้อยละ 3-7 เป็นการยากหรือเกือบเป็นไปไม่ได้ที่ชี้ลงไปให้ชัดว่าแก๊สใดมีผลต่อบรรยากาศแน่นอนเท่าใดเนื่องจากอิทธิพลของแก๊สเหล่านี้เป็นพวกที่นำไปรวมกันไม่ได้ (ด้านสูงของช่วงเป็นการบ่งถึงตัวแก๊สเพียงอย่างเดียว ในขณะที่ปลายของช่วงข้างต่ำใช้บ่งถึงการเหลื่อมที่เกิดในการแจงนับ)  แก๊สเรือนกระจกอื่นๆ รวมถึงแต่ไม่จำกัดเฉพาะได้แก่ ไนตรัสออกไซด์ (nitrous oxide) ซัลเฟอร์เฮกซาฟลูออไรด์ (sulfur hexafluoride) ไฮโดรฟลูโอโรคาร์บอน (hydrofluorocarbon) เปอร์ฟลูโอโรคาร์บอน (perfluorocarbon) และคลอโรฟลูออโรคาร์บอน (chlorofluorocarbons) (ดู รายชื่อแก๊สเรือนกระจกของ IPCC -IPCC list of greenhouse gases)
ส่วนประกอบหลักของบรรยากาศได้แก่ไนโตรเจน (N2) และออกซิเจน (O2) ซึ่งไม่ใช่แก๊สเรือนกระจก ทั้งนี้เนื่องจากมันมีลักษณะเป็นโมเลกุลอะตอมคู่ชนิดนิวเคลียสเอกพันธ์ (homonuclear diatomic molecules) ดังนั้น ไนโตรเจนและออกซิเจน จะไม่ดูดกลืนหรือปล่อยรังสีอินฟราเรดเพราะไม่มีการแลกเปลี่ยนโมเมนต์ขั้วคู่ (dipole moment) ของโมเลกุลเหล่านี้เมื่อมันสั่นตัว การสั่นของโมเลกุลเกิดขึ้นเมื่อขนาดพลังงานของมันเท่ากับขนาดของพลังงานโฟตอนของอินฟราเรด โมเลกุลอะตอมคู่ชนิดนิวเคลียสวิวิธพันธ์ เช่น  คาร์บอนมอนอกไซด์ (CO) หรือ ไฮโดรเจนคลอไรด์ (HCl) ดูดกลืนอินฟราเรด แต่โมเลกุลของเหล่านี้มีอายุสั้นในบรรยากาศเนื่องจากคุณสมบัติทางปฏิกิริยาและการถูกละลายได้ง่ายของมัน มันจึงมีผลต่อปรากฏการณ์เรือนกระจกน้อยมาก
ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 (ประมาณ พ.ศ. 2420) นักวิทยาศาสตร์ได้ทำการทดลองและพบว่า ไนโตรเจน และ ออกซิเจน ไม่ดูดกลืนรังสีอินฟราเรด (กล่าวถึงกันในสมัยนั้นว่า “รังสีมืด” - dark radiation) และว่า คาร์บอนไดออกไซด์ และก๊าซอีกหลายชนิดก็ไม่ดูดกลืนอินฟราเรด เป็นที่ยอมรับกันเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 (ประมาณ พ.ศ. 2470) ว่าแก๊สเรือนกระจกที่ทราบเกือบทั้งหมดในบรรยากาศมีผลทำให้อุณหภูมิของบรรยากาศสูงขึ้นกว่าการไม่มีแก๊สเรือนกระจก
ธรรมชาติและกิจกรรมของมนุษย์

แก๊สเรือนกระจกเกือบทั้งหมดมีที่มาจากทั้งธรรมชาติและเกิดจากกิจกรรมของมนุษย์ ในระหว่างยุคโฮโลซีน (holocene) ซึ่งเป็นยุคก่อนอุตสาหกรรม การสะสมของแก๊สต่าง ๆ ในบรรยากาศค่อนข้างอยู่ตัว นับตั้งแต่ยุคการปฏิวัติอุตสาหกรรมเป็นต้นมา การสะสมของแก๊สบางชนิดเพิ่มปริมาณขึ้น มีหลักฐานบ่งชัดว่าการเพิ่มเกิดจากกิจกรรมของมนุษย์มากกว่าการเกิดตามธรรมชาติ
| แก๊ส | ระดับก่อนอุตสาหกรรม | ระดับปัจจุบัน   | การเพิมตั้งแต่ พ> ศ. 2300    | Radiative forcing (Wm2) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| คาร์บอนไดออกไซด์ | 280 ppm | 384ppm | 87 ppm | 1.46 |
| มีเทน | 700 ppb | 1,745 ppb | 1,045 ppb | 0.48 |
| ไนตรัสออกไซด์ | 270 ppb | 314 ppb | 44 ppb | 0.15 |
| ไดคลอโรไดฟลูโอโรมีเทน (CFC-12) | 0 | 533 ppt | 533 ppt | 0.17 |

ตัวอย่างแกนน้ำแข็ง (Ice core) ได้ให้หลักฐานที่แสดงให้เห็นการเปลี่ยนแปลงขึ้นลงของการสะสมของแก๊สเรือนกระจกในบรรยากาศของโลกในช่วง 800,000 ปี ที่ผ่านมาทั้ง CO
2 และ CH
4 ผันแปรระหว่างยุคน้ำแข็งและยุคระหว่างยุคน้ำแข็ง (interglacial phases) ซึ่งการสะสมของแก๊สเหล่านี้สัมพันธ์อย่างชัดเจนกับระดับอุณหภูมิ ก่อนหน้านี้การวัดปริมาณโดยตรงอย่างที่ได้จากตัวอย่างแกนน้ำแข็งยังไม่มี การวัดโดยใช้วิธีแบบจำลองและการใช้ตัวแทนแสดงให้เห็นการผันแปรค่อนข้างมาก เมื่อ 500 ล้านปีก่อนระดับของ CO
2 มีปริมาณสูงกว่าปัจจุบันมากกว่า 10 เท่า ความจริงแล้วเชื่อกันว่าการสะสมที่สูงมากของ CO
2 มีมาตลอด ยุคฟาเนอโรโซอิ (Phanerozoic eon) โดยมีปริมาณการสะสม 5-6 เท่าของปริมาณในบรรยากาศปัจจุบันในยุคเมโสโซอิก และ 10-15 เท่าในยุคพาเลโอโซอิก (Palaeozoic era) ตอนต้นและต่อเนื่องมาถึงยุคเดโวเนียน (Devonian period) ประมาณ 400 ล้านปีก่อน   การกระจายขยายตัวของพืชบนบกได้ลดปริมาณการสะสม CO
2 ในช่วงปลายยุคเดโนเวียน การทำหน้าที่ของพืชทั้งด้านการเป็นแหล่งเกิดและแหล่งเก็บกักของ CO
2การเป็นปัจจัยสำคัญในการสร้างสเถียรภาพการป้อนกลับ ในช่วง 200 ล้านปีก่อนหน้านั้นได้เกิดยุคน้ำแข็งกลับไปกลับมาจนมีน้ำแข็งปกคลุมเกือบถึงเส้นศูนย์สูตร (เรียกกันว่าโลกก้อนหิมะ Snowball Earth) และได้เกิดการหยุดอย่างกะทันหันเมื่อประมาณ 500 ล้านปีก่อนจากการระเบิดอย่างมหาศาลของภูเขาไฟที่ได้ปลดปล่อย CO
2ออกมาทำให้ปริมาณของมันพุ่งขึ้นถึงร้อยละ 12 อย่างกะทันหัน หรือเท่ากับประมาณ 120 เท่าของปัจจุบัน ส่งผลให้เกิดปรากฏการณ์เรือนกระจกและการเกิดคาร์บอเนต เช่น หินปูน ในอัตราสูงถึงประมาณ 1 มิลลิเมตรต่อวัน เหตุการณ์ใหญ่ในครั้งนี้ได้ปิดบรมยุคพรีแคมเบรียนลงและทดแทนโดยยุคฟาเนโรโซอิก (Phanerozoic) ที่ร้อนกว่า ที่ซึ่งเป็นยุคที่สัตว์และพืชหลายเซลล์เริ่มวิวัฒนาการขึ้น หลังยุคนี้ก็ไม่มีการปลดปล่อยคาร์บอนไดออกไซด์ในจำนวนมหาศาลอย่างนี้ออกมาอีก และ ณ ปัจจุบัน การปลดปล่อยแก๊สคาร์บอนไดออกไซด์จากภูเขาไฟสู่บรรยากาศยังมีปริมาณการปลดปล่อยน้อยกว่ากิจกรรมของมนุษย์