stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
รัฐปะหัง
ประชากร > ศาสนา

| สถิติจำนวนผู้นับถือศาสนาต่าง ๆ ของรัฐปะหังใน ค> ศ. 2010 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ศาสนา | ศาสนา |  | อัตราส่วน | อัตราส่วน |
| อิสลาม | อิสลาม |    | 74.9% | 74.9% |
| พุทธ | พุทธ |    | 14.4% | 14.4% |
| ฮินดู | ฮินดู |    | 4.0% | 4.0% |
| ไม่มีศาสนา | ไม่มีศาสนา |    | 2.7% | 2.7% |
| คริสต์ | คริสต์ |    | 1.9% | 1.9% |
| อื่น ๆ | อื่น ๆ |    | 1.2% | 1.2% |
| ศาสนาพื้นบ้านของจีน | ศาสนาพื้นบ้านของจีน |    | 0.5% | 0.5% |
ปูตราจายา

| ปูตราจายา ปรังเบอซาร์ |
| --- | --- |
เมืองหลวงฝ่ายบริหารและดินแดนสหพันธ์
ดินแดนสหพันธ์ปูตราจายา Wilayah Persekutuan Putrajaya
การถอดเสียงอักษรอื่น ๆ
 • ยาวี: ڤوتراجاي‎
 • จีน: 布城
 • ทมิฬ: புத்ராஜெயா Putrājāyā (ทับศัพท์)
แถวบนจากซ้ายไปขวา: มัสยิดปูตราและเปอร์ดานาปูตรา, อาคารกระทรวงสาธารณสุข แถวล่างจากซ้ายไปขวา: อาคารกระทรวงการคลัง, อาคารสูงของกระทรวงต่าง ๆ, ภาพถ่ายมุมสูงของปูตราจายาเขต 1
   ธง ตรา
คำขวัญ: "Bandar raya Taman, Bandar raya Bestari" ("นครสวน, นครอัจฉริยะ")

   ปูตราจายา ใน    ประเทศมาเลเซีย
พิกัด: 02°55′48″N 101°41′24″E﻿ / ﻿2.93000°N 101.69000°E﻿ / 2.93000; 101.69000
ประเทศ:  มาเลเซีย
ตั้งถิ่นฐาน: ป. ค.ศ. 1921
จัดตั้งนคร: 19 ตุลาคม ค.ศ. 1995
เปลี่ยนผ่านจากรัฐเซอลาโงร์เป็นดินแดนสหพันธ์: 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2001
การปกครอง
 • ประเภท: รัฐบาลกลางบริหารโดยตรง
 • ปกครองโดย: บริษัทปูตราจายา
 • ประธาน: Muhammad Azmi Mohd Zain
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 49 ตร.กม. (19 ตร.ไมล์)
ประชากร (2020)
 • ทั้งหมด: 109,202 คน
 • ความหนาแน่น: 2,200 คน/ตร.กม. (5,800 คน/ตร.ไมล์)
ดัชนีการพัฒนามนุษย์
 • HDI (2019): 0.856 (สูงมาก) (ที่ 3)
เขตเวลา: UTC+8 (เวลามาตรฐานมาเลเซีย)
รหัสไปรษณีย์: 62xxx
รหัสโทรศัพท์: +603-88
รหัส ISO 3166: MY-16
เวลาสุริยะเฉลี่ย: UTC+06:46:40
ป้ายทะเบียนยานพาหนะ: F และ Putrajaya
ระบบขนส่งมวลชนเร็ว: 
เว็บไซต์: www.ppj.gov.my
ปูตราจายา หรือชื่อทางการ ดินแดนสหพันธ์ปูตราจายา (มลายู: Wilayah Persekutuan Putrajaya) เป็นเมืองใหม่และศูนย์กลางการปกครองของประเทศมาเลเซีย มีการย้ายที่ตั้งรัฐบาลจากกัวลาลัมเปอร์มายังปูตราจายาเมื่อปี ค.ศ. 1999 เนื่องจากความแออัดในเมืองหลวง โดยที่กัวลาลัมเปอร์ยังคงเป็นเมืองหลวงของมาเลเซีย และพระที่นั่งของสมเด็จพระราชาธิบดี ที่ตั้งของรัฐสภามาเลเซีย สถานเอกอัครราชทูตต่างประเทศทุกแห่ง และศูนย์กลางทางการค้าและการเงินของประเทศ ยังคงอยู่ในกัวลาลัมเปอร์ ปูตราจายาเป็นแนวความคิดของนายกรัฐมนตรี มหาเธร์ โมฮัมหมัด ได้รับฐานะเป็นดินแดนสหพันธ์แห่งที่สามของมาเลเซียเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2001 ถัดจากกัวลาลัมเปอร์ใน ค.ศ. 1974 และลาบวนใน ค.ศ. 1984
ศัพทมูลวิทยา

ชื่อปูตราจายาตั้งตามนายกรัฐมนตรีคนแรกของมาเลเซีย ตุนกู อับดุล ระฮ์มัน ปูตรา อัล-ฮัจ พื้นที่ของปูตราจายาเป็นดินแดนแทรก ล้อมรอบด้วยอำเภอเซอปังของรัฐเซอลาโงร์ ชื่อของปูตราจายามาจากภาษาสันสกฤต ที่แผลงเป็นภาษามลายู โดย "ปูตรา" (पुत्र) แปลว่า "บุตรชาย" และ "จายา" (जया) แปลว่า "ความสำเร็จ" หรือ "ชัยชนะ"
การออกแบบ

ปูตราจายาเป็นเมืองใหม่ ตั้งอยู่ในประเทศมาเลเซีย การพัฒนาของปูตราจายาเริ่มขึ้นในช่วงต้นของคริสต์ทศวรรษ 1990 โดยเกิดขึ้นจากแนวความคิดของนายกรัฐมนตรี ดร.มหาเธร์ โมฮัมหมัดคนที่ 4 และคนที่ 7 ที่จะสร้างเมืองเพื่อเป็นที่ตั้งของฝ่ายบริหารและประมุขของประเทศ อยู่ทางตอนใต้ของกัวลาลัมเปอร์ มีพื้นที่ราว 4,932 เฮกเตอร์ ประชากรคาดการณ์ ราว 350,000 คน การใช้ประโยชน์ที่ดินมีการวางผังอย่างเป็นสัดส่วน ดังนี้
ราชการ 5.3%
พานิชยกรรม 2.9%
ที่พักอาศัย 25.8%
วัฒนธรรม 2%
สาธารณประโยชน์ 10.1%
สาธารณูปโภค/สาธารณูปการ 18.2%
พื้นที่สีเขียว 37.5%
ส่วนประกอบสำคัญของเมืองได้แก่ทะเลสาบที่สร้างขึ้นโดยการขุด จึงทำให้เมืองปูตราจายามีภูมิทัศน์ที่สวยงาม และมีสะพานที่ออกแบบอย่างสวยงามถึง 5 สะพานได้แก่ Putra Bridge, Seri Perdana Bridge, Seri bakti Bridge, Seri Gemilang Bridge, และ Seri Wawasan Bridge
ปูตราจายาเป็นความตั้งใจของผู้นำมาเลเซียที่ต้องการจะเนรมิตเมืองใหม่ขึ้นมา เมื่อปี 2538 โดยกำหนดแผนการพัฒนา 3 ระยะ คือ ระยะ 1A แล้วเสร็จในปี 2542 ระยะ 1B แล้วเสร็จในปี   2544  และระยะ 2 แล้วเสร็จในปี 2553 เพื่อเป็นศูนย์การบริหารและปกครอง แยกออกจากกัวลาลัมเปอร์ เมืองหลวง เพื่อต้องการควบคุมปัญหาการเจริญเติบโตที่รวดเร็วและต้องการแก้ไขปัญหาการจราจรใน    เมืองหลวงด้วย นอกจากนี้ จะเป็นความพร้อมในทุก ๆ ด้าน เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการปฏิบัติงานของคนมาเลเซีย
ปูตราจายาอยู่ห่างจากกัวลาลัมเปอร์ไปทางใต้ ประมาณ 25 กม. ห่างจากท่าอากาศยานระหว่างประเทศกัวลาลัมเปอร์ ซึ่งเป็นสายการบินแห่งใหม่ที่ทันสมัยที่สุดในภูมิภาค ตั้งอยู่ทางตอนเหนือ ประมาณ 20 กม. มีเส้นทางคมนาคมเข้าออกหลายเส้นทางในระดับทางด่วน และอาจกล่าวได้ว่าเป็นเมืองที่มีการเข้าออกได้สะดวกที่สุดในประเทศอีกด้วย
การพัฒนาโครงการประกอบด้วยส่วนของอาคารที่ทำการหลักของรัฐบาลอาคารของกระทรวงต่าง ๆ สถานที่ประกอบพิธีทางศาสนา ศูนย์การค้า สนามกีฬา และที่อยู่อาศัยของข้าราชการและพนักงาน เป็นต้น
ปูตราจายาครอบคลุมพื้นที่ราว 4,581 เฮกตาร์ โดยภูมิทัศน์ส่วนใหญ่มุ่งเน้นไปที่ความพยายามสร้างให้เป็น “เมืองในสวน” จึงมีที่โล่งแจ้งและสวนสาธารณะอยู่ทั่ว ๆ ไป และกว่า 600 เฮคตาร์ จะเป็นส่วนของภูมิทัศน์หลักที่สร้างโดยฝีมือมนุษย์
ปูตราจายาเป็นเมืองหนึ่งที่มีการวางแผนด้านนโยบายและแนวทางปฏิบัติที่รัดกุมในการกระจายการใช้พื้นที่ ระบบขนส่ง การใช้ประโยชน์และโครงสร้างพื้นฐาน การอยู่อาศัย เทคโนโลยีสารสนเทศ สวนสาธารณะ และสถานที่พักผ่อนหย่อนใจต่าง ๆ
ถนนหลักมีความยาว 4.2 กม. สามารถใช้เป็นสถานที่สำหรับการพาเหรด สวนสนาม ในงานรัฐพิธีและการเฉลิมฉลองในโอกาสต่าง ๆ ได้อย่างสบายและสวยงาม
ในส่วนของอาคารที่เป็นจุดเด่นของเมืองอยู่ที่ตึกซึ่งก่อสร้างอยู่บนเนินสำหรับเป็นที่ทำการของนายกรัฐมนตรี และคณะรัฐมนตรี หรือทำเนียบรัฐบาล เรียกว่า เปอร์ดานาปูตรา ส่วนยอดบนมีลักษณะคล้ายรูปโดมของมัสยิด เป็นตึกสูง 6 ชั้น แยกเป็น 3 ปีก โดยที่ทำการของนายกรัฐมนตรีอยู่ตรงกลางตึกซึ่งด้านบนเป็นรูปโดมแก้วโมเสค ส่วนปีกด้านตะวันตกใช้เป็นที่ทำงานของรองนายกรัฐมนตรี ส่วนปีกด้านตะวันออกเป็นที่ทำงานของรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี
สถาปัตยกรรมของอาคารได้รูปแบบ Eclectic ที่มีอิทธิพลจากตะวันตกผสมผสานกับรูปแบบของมลายูและอิสลาม หลังคาสีเขียว
จากทำเนียบรัฐบาลมองออกมาทางด้านขวามือเป็นที่ตั้งของมัสยิดปูตรา (Masjid Putra) ซึ่งเป็นสถาปัตยกรรมมัสยิดสีชมพูลอยอยู่บนแหลมปูตราจายา จุดที่สูงที่สุดของมัสยิด มีความสูงเทียบเท่าตึกประมาณ 25 ชั้น
เมืองคู่แฝดของปูตราจายา คือ ไซเบอร์จายา
เมืองพี่น้อง

ปูตราจายามีเมืองพี่น้องกับเมืองดังนี้:
ไซเบอร์จายา ประเทศมาเลเซีย
อัสตานา ประเทศคาซัคสถาน
นครเซจง ประเทศเกาหลีใต้
ภูมิอากาศ

ปูตราจายามีสภาพภูมิอากาศแบบป่าดิบชื้น (Af) ซึ่งมีฝนตกหนักทั้งปี และอุณหภูมิสูงตลอดปี เมืองนี้ไม่มีฤดูแล้งแท้จริง อุณหภูมิโดยเฉลี่ยอยู่ที่ 27.1 °C และทั้งปีมีฝนตกโดยเฉลี่ย 2,307 มิลลิเมตร
| ข้อมูลภูมิอากาศของปูตราจายา> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของปูตราจายา> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของปูตราจายา> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของปูตราจายา> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของปูตราจายา> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของปูตราจายา> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของปูตราจายา> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของปูตราจายา> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของปูตราจายา> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของปูตราจายา> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของปูตราจายา> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของปูตราจายา> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของปูตราจายา> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของปูตราจายา> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 31.1 (88) | 31.9 (89.4) | 32.4 (90.3) | 32.2 (90) | 32.0 (89.6) | 31.7 (89.1) | 31.4 (88.5) | 31.3 (88.3) | 31.3 (88.3) | 31.2 (88.2) | 31.1 (88) | 31.0 (87.8) | 31.55 (88.79) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | 26.5 (79.7) | 27.1 (80.8) | 27.4 (81.3) | 27.6 (81.7) | 27.7 (81.9) | 27.4 (81.3) | 27.0 (80.6) | 27.0 (80.6) | 26.9 (80.4) | 26.9 (80.4) | 26.9 (80.4) | 26.7 (80.1) | 27.09 (80.77) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 22.0 (71.6) | 22.3 (72.1) | 22.5 (72.5) | 23.1 (73.6) | 23.4 (74.1) | 23.1 (73.6) | 22.6 (72.7) | 22.8 (73) | 22.6 (72.7) | 22.7 (72.9) | 22.8 (73) | 22.4 (72.3) | 22.69 (72.85) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 168 (6.61) | 150 (5.91) | 227 (8.94) | 250 (9.84) | 188 (7.4) | 118 (4.65) | 121 (4.76) | 154 (6.06) | 176 (6.93) | 254 (10) | 268 (10.55) | 233 (9.17) | 2,307 (90.83) |
แหล่งที่มา: Climate-Data.org
ภาพ

ปูตราจายา
มัสยิดปูตรา ในปูตราจายา
อ่านเพิ่ม

King, Ross: Kuala Lumpur and Putrajaya: Negotiating Urban Space in Malaysia, Nias Press, 2008
แหล่งข้อมูลอื่น

คู่มือการท่องเที่ยว ปูตราจายา จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กรัฐและดินแดนสหพันธ์ของประเทศมาเลเซีย |
| --- | --- | --- |
| รัฐ |  กลันตัน  เกอดะฮ์ (ไทรบุรี)  ซาบะฮ์  ซาราวัก  เซอลาโงร์  ตรังกานู  เนอเกอรีเซิมบีลัน  ปะลิส  ปะหัง  ปีนัง  เประ  มะละกา  ยะโฮร์  |  |
| ดินแดนสหพันธ์ |  กัวลาลัมเปอร์  ปูตราจายา  ลาบวน  |  |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
เขตต่าง ๆ ในปูตราจายา
ระฆังพระเจ้าจิงกูจา

| --- | --- |
စဉ့်ကူးမင်း ခေါင်းလောင်းတော်


ที่ตั้ง: เจดีย์ชเวดากอง ย่างกุ้ง ประเทศพม่า
ประเภท: ระฆังวัด
วัสดุ: สัมฤทธิ์   23,000-25,000 kg
ความกว้าง: 2.01 เมตร (6.6 ฟุต)
ความสูง: 2.13 เมตร (7.0 ฟุต)
เริ่มก่อสร้าง: ราว พ.ศ. 2319
สร้างเสร็จ: พ.ศ. 2322
การเปิด: 17 มกราคม พ.ศ. 2322
อุทิศแด่: เจดีย์ชเวดากอง
ระฆังพระเจ้าจิงกูจา (พม่า: စဉ့်ကူးမင်း ခေါင်းလောင်းတော်) หรือรู้จักในอีกชื่อ ระฆังมหาฆัณฏา ระฆังขนาดใหญ่ตั้งอยู่ที่เจดีย์ชเวดากอง ย่างกุ้ง ประเทศพม่า ได้รับการสร้างถวายปี พ.ศ. 2322 โดยพระเจ้าจิงกูจาแห่งราชวงศ์โก้นบอง ชื่ออย่างเป็นทางการในภาษาบาลีของระฆังใบนี้คือ มหาฆัณฏา ซึ่งแปลว่า "ระฆังเสียงเพราะ"
ลักษณะ

ระฆังมีน้ำหนักประมาณ 23–25 ตัน และสูง 2.13 เมตร (7.0 ฟุต) ปากกว้าง 2.01 เมตร (6.6 ฟุต) และหนา 0.305 เมตร (1.00 ฟุต) บนระฆังมีจารึกสิบสองบรรทัด ข้อความจารึกบรรยายถึงพระเจ้าจิงกูจาซึ่งขึ้นครองราชย์เมื่อวันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2319 ปกครองดินแดน 16 ดินแดน ทรงหล่อและบริจาคระฆังให้แก่เจดีย์ชเวดากองเมื่อวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2322
ประวัติ

ระฆังใบนี้หล่อขึ้นระหว่างปี พ.ศ. 2319 ถึง พ.ศ. 2322 ในปี พ.ศ. 2368 อังกฤษพยายามนำระฆังออกจากเจดีย์ในช่วงสงครามอังกฤษ–พม่าครั้งที่หนึ่ง อย่างไรก็ตามเรือที่ขนส่งระฆังเพื่อไปโกลกาตาจมลงในแม่น้ำย่างกุ้งพร้อมกับระฆัง หลังจากพยายามกู้ระฆังไม่สำเร็จหลายครั้ง ในที่สุดอังกฤษก็ยอมแพ้ จากนั้นชาวพม่ากลุ่มหนึ่งได้กู้ระฆังขึ้นจากก้นแม่น้ำได้สำเร็จ และนำไปประดิษฐานตำแหน่งเดิมที่เจดีย์
สถานะปัจจุบัน

ระฆังตั้งอยู่ในศาลาทางด้านทิศตะวันตกเฉียงเหนือของเจดีย์
สนามกีฬามานดะลาตีริ

| --- | --- |
မန္တလာသီရိ အားကစားကွင်း

th
ที่ตั้ง: มัณฑะเลย์ พม่า
พิกัด: 21°56′36.8″N 96°5′55.5″E﻿ / ﻿21.943556°N 96.098750°E﻿ / 21.943556; 96.098750
ขนส่งมวลชน: ปั่นจักรยาน, สถานีขนส่ง
เจ้าของ: กระทรวงกีฬาและกิจการเยาวชน
ผู้ดำเนินการ: สโมสรฟุตบอลยะดะนาโบน
ความจุ: 31,270 ที่นั่ง
ขนาดสนาม:  สนามฟุตบอลและพื้นที่อาคาร:491,824.59 ft² ( 45,692 m² ) each  พื้นที่จอดรถ:403,646.64 ft² (37500 m²) each 
พื้นผิว: หญ้า
การก่อสร้าง
ลงเสาเข็ม: มกราคม พ.ศ. 2554
เปิดใช้สนาม: พฤศจิกายน พ.ศ. 2556
การใช้งาน
ฟุตบอลหญิงทีมชาติพม่า  สโมสรฟุตบอลยะดะนาโบน  ฟุตบอลทีมชาติพม่า   I.S.P.E F.C.
สนามกีฬามานดะลาตีริ (อังกฤษ: Mandalarthiri Stadium; พม่า: မန္တလာသီရိ အားကစားကွင်း) เป็นสนามกีฬาอเนกประสงค์ ตั้งอยู่ในเมืองมัณฑะเลย์ ประเทศพม่า เคยใช้จัดการแข่งขันฟุตบอลหญิงในซีเกมส์ 2013 และยังเป็นที่ตั้งของสโมสรฟุตบอลยะดะนาโบน
สนามกีฬาพลตรี อองซาน

| --- | --- |

th
ชื่อเดิม: สนามสมาคมกีฬาพม่า
ที่ตั้ง: ย่างกุ้ง พม่า
พิกัด: 16°47′1.90″N 96°9′38.61″E﻿ / ﻿16.7838611°N 96.1607250°E﻿ / 16.7838611; 96.1607250
เจ้าของ: กระทรวงกีฬาและกิจการเยาวชน
ความจุ: 40,000 ที่นั่ง
พื้นผิว: หญ้า
เปิดใช้สนาม: พ.ศ. 2452
การใช้งาน
สโมสรฟุตบอลย่างกุ้งยูไนเต็ด
สนามกีฬาพลตรี อองซาน (พม่า: ဗိုလ်ချုပ် အောင်ဆန်း အားကစားကွင်း) เป็นสนามกีฬาอเนกประสงค์ ตั้งอยู่ในย่านใจกลางเมืองย่างกุ้ง ประเทศพม่า ถูกสร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2449 แล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2452 โดยมีชื่อว่า สนามสมาคมกีฬาพม่า (Burma Athletic Association Ground) โดยมีการใช้เล่นกีฬาหลายประเภท เช่นคริกเก็ต ฟุตบอลและเทนนิส ลู่วิ่งยาว 400 ม. (1,300 ฟุต) สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2478
สนามกีฬาวูนนะเตะดิ

| --- | --- |


ชื่อเดิม: สนามกีฬาซะบูตีริ (พ.ศ. 2555–2556)
ที่ตั้ง: อำเภอซะบูตีริ ดินแดนสหภาพเนปยีดอ พม่า
เจ้าของ: กระทรวงกีฬาและกิจการเยาวชน
ความจุ: 30,000 ที่นั่ง
พื้นผิว: หญ้า
การก่อสร้าง
ลงเสาเข็ม: 12 มกราคม พ.ศ. 2553
เปิดใช้สนาม: พ.ศ. 2555
สถาปนิก: แม็กซ์เมียนมา
การใช้งาน
Nay Pyi Taw F.C. (พ.ศ. 2555–2556)
สนามกีฬาวูนนะเตะดิ (อังกฤษ: Wunna Theikdi Stadium; พม่า: ဝဏ္ဏသိဒ္ဒိ အားကစားကွင်း) เป็นสนามกีฬาอเนกประสงค์ในดินแดนสหภาพเนปยีดอ ประเทศพม่า สามารถจุผู้ชมได้ประมาณ 30,000 คน สนามกีฬาแห่งนี้ใช้เป็นสถานที่จัดพิธีเปิดและพิธีปิดการแข่งขันซีเกมส์ 2013 และอาเซียนพาราเกมส์ 2014
สนามกีฬาเซยาตีริ

| --- | --- |


ที่ตั้ง: ดินแดนสหภาพเนปยีดอ พม่า
เจ้าของ: กระทรวงกีฬาและกิจการเยาวชน
ความจุ: 30,000 ที่นั่ง
เปิดใช้สนาม: พฤศจิกายน พ.ศ. 2555
การใช้งาน
ซีเกมส์ 2013
สนามกีฬาเซยาตีริ (อังกฤษ: Zayarthiri Stadium; พม่า: ဇေယျာသီရိ အားကစားကွင်း) เป็นสนามกีฬาอเนกประสงค์ในดินแดนสหภาพเนปยีดอ ประเทศพม่า สนามมีความจุ 30,000 ที่นั่ง สร้างเสร็จในปี พ.ศ. 2555 ส่วนใหญ่จะใช้สำหรับฟุตบอลและการแข่งขันกรีฑา นอกจากนี้ยังเป็นเจ้าภาพการแข่งขันฟุตบอลชายในซีเกมส์ 2013 สร้างขึ้นพร้อมกับสนามกีฬาวูนนะเตะดิ
มังรายกะยอฉะวาที่ 2 แห่งอังวะ

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ มังรายกะยอฉะวา (แก้ความกำกวม)
| มังรายกะยอฉะวา  မင်းရဲကျော်စွ> พระมหาอุปราชา |
| --- | --- |
ครองราชย์: 29 ธันวาคม พ.ศ. 2136 – 18 ธันวาคม พ.ศ. 2142
ก่อนหน้า: มังกะยอชวา
ต่อไป: พระเจ้าอโนเพตลุน
พระเจ้าอังวะ (ประเทศราช)
ครองราชย์: 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2130 – 29 ธันวาคม พ.ศ. 2136
ก่อนหน้า: พระเจ้าเมงเลตยา
ถัดไป: พญายอทา และ แล๊ตแหว่คยีเมี่ยนมู

พระราชสมภพ: 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2110   วันอาทิตย์ แรม 1 ค่ำ เดือนนะดอ 929 ME หงสาวดี, อาณาจักรตองอู
สวรรคต: ปลายเดือนธันวาคม พ.ศ. 2142 (32 พรรษา)   เดือนปยาโต 961 ME ตองอู
ราชวงศ์: ตองอู
พระราชบิดา: พระเจ้านันทบุเรง
พระราชมารดา: หงสาวดีมิบะยา
ศาสนา: พุทธเถรวาท
มังรายกะยอฉะวาที่ 2 แห่งอังวะ (พม่า: မင်းရဲကျော်စွာ, ออกเสียง: [mɪ́ɰ̃.jɛ́ t͡ɕɔ̀.zwà]; 2110 – ปลายธันวาคม 2142) หรือ เมงเยจอสวา พระมหาอุปราชาแห่งพม่า ระหว่าง พ.ศ. 2136 ถึง 2142 และดำรงตำแหน่ง พระเจ้าอังวะ ระหว่าง พ.ศ. 2130 ถึง 2136 ในช่วง 6 ปีสุดท้ายแห่งพระชนม์ชีพพระองค์เป็นรัชทายาทของพระราชบิดา พระเจ้านันทบุเรง สุดท้ายในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2142 พระองค์ทรยศพระราชบิดาและแปรพักตร์ไปเข้ากับตองอู พระเจ้าเมงเยสีหตู เจ้าเมืองตองอู กับพระเจ้าเมงราชาคยี เจ้าเมืองยะไข่ ทรงให้สัญญาว่า ถ้าหากเมงเยจอสวามาเข้าด้วย ร่วมกันโค่นล้มพระเจ้านันทบุเรง จะตั้งพระองค์เป็นกษัตริย์องค์ถัดไป แต่ในที่สุดพระองค์ก็ถูกนะฉิ่นเหน่าง์ พระราชบุตรของเมงเยสีหตู ลอบวางยาพิษสังหารพระองค์ ในอีกไม่กี่วันต่อมา
ต้นพระชนม์

มังรายกะยอฉะวา ประสูติเมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2110 ในรัชสมัยของพระเจ้าบุเรงนอง เป็นพระราชบุตรองค์ที่ 2 ของพระมหาอุปราชนันทบุเรง กับพระนางหงสาวดีมิบะยา ทรงเจริญพระชันษา อยู่ในพระราชวังกัมโพชธานี วันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2124 พระเจ้าบุเรงนอง เสด็จสวรรคต พระเจ้านันทบุเรง ขึ้นเถลิงราชสมบัติ เป็นพระเจ้ากรุงหงสาวดี ตั้งมังกะยอชวา เป็นพระมหาอุปราชา มังรายกะยอฉะวา มีพระยศเป็นพระอุปราช แต่ทรงมิได้เคยออกศึกสงครามเลย ไม่ว่าจะเป็นศึกเมืองคัง ศึกเมืองอังวะ หรือแม้กระทั่งศึกสงครามกับกรุงศรีอยุธยา
พระเจ้าอังวะในฐานะประเทศราช > เส้นทางการขึ้นครองราชย์

ในเดือนกันยายน-ตุลาคม พ.ศ. 2129 พระเจ้าเมงเลตยา เจ้าเมืองอังวะ พระราชบุตรเพียงพระองค์เดียวของพระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้ สิ้นพระชนม์ลง ซึ่งทรงปกครองได้เพียง 2 ปี หลังจากพระเจ้านันทบุเรงปราบปรามพระเจ้าตะโดเมงสอ พระเจ้านันทบุเรง จึงทรงแต่งตั้งมังรายกะยอฉะวา เป็นพระเจ้าอังวะ เมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2130 พระเจ้านันทบุเรง ทรงส่งแม่ทัพและขุนนาง 10 คน ไปช่วยราชการ นำโดยพญายอทา เป็นอัครมหามนตรี และ แล๊ตแหว่คยีเมี่ยนมู เป็นอัครมหาเสนาบดี
แต่เมื่อพระเจ้ามังรายกะยอฉะวา ขึ้นครองราชย์ ซึ่งขณะนั้น มีพระชนมายุ 19 พรรษา ไม่ได้รับการยอมรับจากขุนนางเดิมของเมืองอังวะ เนื่องด้วยขุนนางเหล่านี้ ร่วมรบกับพระเจ้าตะโดเมงสอมาช้านาน ไม่ว่าพระเจ้านันทบุเรงจะส่งพระเจ้าเมงเลตยา พระราชบุตรของพระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้ หรือ พระเจ้ามังรายกะยอฉะวาก็ตาม ก็มิได้เป็นที่ยอมรับ แล้วเกิดการจลาจลในรัฐฉาน และเมืองมณีปุระ  ความวุ่นวายเหล่านี้ทำให้พระเจ้ามังรายกะยอฉะวา ต้องเผชิญปัญหาหนักหน่วง และเป็นสาเหตุให้อังวะไม่ได้ส่งกำลังไปช่วยรบกับอยุธยา
พระเจ้าอังวะในฐานะประเทศราช > ขณะการครองราชย์

พระเจ้ามังรายกะยอฉะวา ต้องประสบปัญหามากมาย ในฐานะกษัตริย์หนุ่ม พระองค์มิได้ทรงมีพระปรีชาสามารถในด้านการศึกสงคราม ในช่วงกันยายน พ.ศ. 2130 รัฐฉานยกมาตีเมืองอังวะ พระเจ้าอังวะ มิอาจจัดทัพหรือหายุทธศาสตร์ในการรับมือกับข้าศึกได้ พระเจ้านันทบุเรง ต้องทรงส่งกองทัพ 4,000 ขึ้นไปช่วยรักษาเมืองอังวะ
ในปี พ.ศ. 2133 เกิดกบฏโมกองขึ้น พระเจ้าอังวะต้องนำทัพ 10,000 ไปช่วยปราบกบฏ พร้อมด้วยพระเจ้าแปรตะโดธรรมราชาที่ 3 และนัดจินหน่อง แต่ถึงกระนั้นพระองค์ก็ไม่ได้ออกรบด้วย พระเจ้าแปร ผู้เป็นพระอนุชานั้น เก่งกาจในการศึกกว่าพระเชษฐาหลายเท่านัก พระองค์นั้นต้องการแสดงให้เหล่าแม่ทัพนายกองเห็นว่า พระองค์มิได้ด้อยไปกว่าพระอนุชา จึงทรงบัญชาทัพอังวะ มีไพร่พล 8,000 ม้า 600 ช้าง 60 เข้าไปรบกับพวกโมกอง หลังการปิดล้อมนานกว่า 7 เดือน ก็สามารถตีเมืองหลวงของโมกองแตก พระองค์ทรงเป็นผู้กุมตัวพระเจ้าโมกองและประหารชีวิตพระองค์และเหล่ากบฎ และเสด็จกลับถึงหงสาวดีในช่วงเดือนเมษายน พ.ศ. 2134 แต่ไม่มีการฉลองชัยชนะ เพราะทัพฝ่ายพระมหาอุปราชาพ่ายศึกกลับมาจากอยุธยา
พระมหาอุปราชาแห่งหงสาวดี

หลังจากการสวรรคตของพระมหาอุปราชามังกะยอชวา  ในสงครามยุทธหัตถี พระเจ้านันทบุเรงทรงแต่งตั้ง มังรายกะยอฉะวา เป็นพระมหาอุปราชาพระองค์ใหม่ ในวันที่ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2136 ส่วนเมืองอังวะ ให้พญายอทา กับ แล๊ตแหว่คยีเมี่ยนมู รักษาเมืองอังวะ มีไพร่พลประจำอยู่รักษาเมือง 3,000 นาย ส่วนเมืองหงสาวดีนั้น ขาดไพร่พลเป็นกำลังรักษาเมือง ผู้คนหนีไปบวชเป็นพระเพื่อหนีการเกณฑ์ทหาร พระมหาอุปราชวังหน้าพระองค์ใหม่ ต้องไปเกณฑ์ไพร่พลตามหัวเมืองมอญต่างๆ แม้แต่พระภิกษุก็ทรงให้จับสึกมาเป็นทหาร แม้ไพร่พลจากหัวเมืองมอญก็มิเพียงพอจะรักษาเมือง จึงให้ขึ้นไปเกณฑ์ไพร่พลตามหัวเมืองฝ่ายเหนือ แต่ก็ต้องปะทะกับพระเจ้าแปรที่มาเกณฑ์ไพร่พลตามหัวเมืองของตนเช่นกัน  พระเจ้านันทบุเรงทรงให้พระเจ้าแปรส่งไพร่พลที่เกณฑ์ได้พร้อมด้วยศัตราวุธมาให้กับทัพหงสาวดี พระเจ้าแปรยอมส่งไพร่พลให้ แต่ก็ทรงไม่พอพระทัยพระราชบิดาอย่างมาก กรุงหงสาวดี ตอนนี้ ปราศจากอำนาจและพันธมิตร พ.ศ. 2142 ก่อนที่สมเด็จพระนเรศวรมหาราช จะยกทัพมาถึงหงสาวดี พระเจ้าเมงเยสีหตู เจ้าเมืองตองอู กับพระเจ้าเมงราชาคยี เจ้าเมืองยะไข่ เข้ามาล้อมกรุงหงสาวดี เมงเยสีหตูยื่นข้อเสนอให้กับมังรายกะยอฉะวา ว่าถ้าหากร่วมกันล้มพระเจ้านันทบุเรง พระองค์จะให้มังรายกะยอฉะวา อภิเษกสมรสกับ พระนางขิ่นชเวนัน พระธิดาของเมงเยสีหตู และตั้งพระองค์เป็นกษัตริย์แห่งพุกามประะเทศองค์ถัดไป มังรายกะยอฉะวาทรงตอบรับข้อเสนอ และหนีไปเข้ากับเมงเยสีหตู พระองค์ทรงได้ไปพำนักยังเมืองตองอู พร้อมเสนาบดีคนสนิทอีก 30 คน พระเจ้านันทบุเรง เมื่อทรงทราบว่าพระมหาอุปราชา ทรงทิ้งพระองค์ไปเข้ากับตองอู พระองค์จึงทรงยอมจำนนต่อตองอู ในวันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2142
สวรรคต

เมื่อทรงเสด็จไปอยู่ตองอู นัดจินหน่อง พระมหาอุปราชแห่งตองอู ทรงมิชอบพอพระทัยกับพระเจ้านันทบุเรง เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว จึงทรงวางแผนสังหารมังรายกะยอฉะวา โดยมิได้สนพระทัยคำสัตย์สัญญาของพระราชบิดา พระองค์ได้ลอบวางยาพิษ ในพระกระยาหารของมังรายกะยอฉะวา พระองค์สวรรคตในช่วงเดือนธันวาคม พ.ศ. 2142 ขณะนั้นทรงมีพระชนมายุเพียง 32 พรรษา
ลากูบังซาโจโฮร์

| --- | --- |
ตราอาร์มรัฐยะโฮร์
เพลงชาติของ รัฐยะโฮร์
เนื้อร้อง: ฮาจี โมฮาเม็ด ซาอิด ฮาจี ซูลัยมัน, 1914
ทำนอง: Mackertich Galistan Abdullah, 1897
รับไปใช้: 1897

ตัวอย่างเสียง
ลากูบังซาโจโฮร์ (เสียงดนตรี)ไฟล์ ช่วยเหลือ
 
"Lagu Bangsa Johor" (chorus)
เพลงชาติของรัฐยะโฮร์ (เสียงร้อง)
ลากูบังซาโจโฮร์ (มลายู: Lagu Bangsa Johor) เป็นเพลงชาติที่ใช้ในรัฐยะโฮร์ ประพันธ์ โดยหัวหน้าวงดนตรีชาวอาร์เมเนีย Mackertich Galistan Abdullah โดยในตอนแรกไม่มีเนื้อร้อง จนถึงปี พ.ศ. 2457 เมื่อพนักงานของธนาคารฮ่องกง(ปัจจุบันคือ HSBC)สาขายะโฮร์บาห์รู ฮูเบิร์ท เอเลน คอร์ทนี่ย์ (Hubert Allen Courtney) เขียนเป็นคำภาษาอังกฤษคำแรกและ ฮาจี โมฮาเม็ด ซาอิด ฮาจี ซูลัยมัน เขียนใหม่เป็นภาษามาเลย์ ดัดแปลงมาจากเพลงมาเลย์ในชื่อ Dondang Sayang ที่มีชื่อเสียง และได้รับการอนุมัติและรับรองอย่างเป็นทางการโดยสุลต่านอิบราฮิมในปี พ.ศ. 2440
เนื้อเพลง

| ภาษามลายู> ลากูบังซาโจโฮร์ | ภาษาอังกฤษ> ลากูบังซาโจโฮร์ | คำแปล> ลากูบังซาโจโฮร์ |
| --- | --- | --- |
|  Allah peliharakan Sultan  'Nugerahkan dia segala kehormatan  Sihat dan ria, kekal dan makmur  Luaskan kuasa menaungkan kami  Rakyat dipimpini berzaman lagi  Dengan merdeka bersatu hati  Allah berkati Johor  Allah selamatkan Sultan. |  God preserve the Sultan  Grant that honour, health and happiness  May be with him ever more!  Long may his hand protect our land  and lead his people on; Through years to be  in freedom and in unity  God bless Johor  God save the Sultan. | พระเจ้าทรงปกปักองค์สุลต่าน  ด้วยเกียรติศักดิ์ พลานามัย และปลึ้มปิติ  อาจจะอยู่กับท่านตลอดไป  ขอให้พระหัตถ์ทรงคุ้มครองแผ่นดินของเราไว้นาน  และทรงนำพสกนิกรของพระองค์ตลอดปี  เสรีภาพและความสามัคคี  ขอให้พระเจ้าทรงประทานพรรัฐยะโฮร์  พระเจ้าคุ้มครององค์สุลตาน |
แหล่งข้อมูลอื่น

National Anthems
Anthem mp3
Lagu Negeri Johor video
| ด ค กเพลงรัฐประเทศมาเลเซีย |
| --- | --- |
 ดินแดนสหพันธ์  รัฐยะโฮร์  รัฐเกอดะฮ์  รัฐกลันตัน  รัฐมะละกา  รัฐเนอเกอรีเซิมบีลัน  รัฐปะหัง  รัฐปีนัง  รัฐเปรัก  รัฐปะลิส  รัฐซาบะฮ์  รัฐซาราวัก  รัฐสลังงอร์  รัฐตรังกานู 
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน :  มิวสิกเบรนซ์ ผลงาน
สนามกีฬาในร่มสิงคโปร์

| --- | --- |
Singapore Indoor Stadium Stadium Tertutup Singapura


ที่ตั้ง: กัลลัง, สิงคโปร์
ความจุ: 12,000
การก่อสร้าง
ลงเสาเข็ม: 1985
ก่อสร้าง: 1987
เปิดใช้สนาม: 1989
ปรับปรุง: 1990
ต่อเติม: 1990
การใช้งาน
เอเชียนยูธเกมส์ 2009 กีฬาโรงเรียนอาเซียน 2011
สนามกีฬาในร่มสิงคโปร์ (อังกฤษ: Singapore Indoor Stadium,มลายู: Stadium Tertutup Singapura) ตั้งอยู่ภายในอาณาเขตของ อุทยานกีฬาสิงคโปร์ เมืองกัลลัง สิงคโปร์
ในปี ค.ศ. 2011 สนามกีฬาแห่งนี้เป็นสนามกีฬาหลักของกีฬาโรงเรียนอาเซียน 2011
รัฐเนอเกอรีเซิมบีลัน

| เนอเกอรีเซิมบีลัน Negeri Sembilan |
| --- | --- |
รัฐ
เนอเกอรีเซิมบีลันดารุลคูซุซ Negeri Sembilan Darul Khusus
การถอดเสียงต่าง ๆ
 • มลายู: Negeri Sembilan (รูมี) نݢري سمبيلن‎ (ยาวี)
   ธง ตราอาร์ม
เพลง: เบอร์กัตละฮ์ยังดีเปอร์ตวนเบอซาร์เนอเกอรีเซิมบีลัน 
   รัฐเนอเกอรีเซิมบีลัน ใน    ประเทศมาเลเซีย
พิกัด: 2°45′N 102°15′E﻿ / ﻿2.750°N 102.250°E﻿ / 2.750; 102.250
เมืองหลวง: เซอเริมบัน
เมืองเจ้าผู้ครอง: เซอรีเมอนันตี
การปกครอง
 • ประเภท: ราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญระบบรัฐสภา
 • ยังดีเปอร์ตวนเบอซาร์: ยังดีเปอร์ตวน เบซาร์ ตวนกู มูห์ริซ
 • มุขมนตรี: อามีนุดดิน ฮารุน (PH-PKR)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 6,686 ตร.กม. (2,581 ตร.ไมล์)
ประชากร (2015)
 • ทั้งหมด: 1,098,500 คน
 • ความหนาแน่น: 160 คน/ตร.กม. (430 คน/ตร.ไมล์)
ดัชนีรัฐ
 • ดัชนีการพัฒนามนุษย์ (2010): 0.795 (สูง) (อันดับที่ 6)
เขตเวลา: UTC+8 (เวลามาตรฐานมาเลเซีย)
รหัสไปรษณีย์: 70xxx to 73xxx
รหัสโทรศัพท์: 06
ทะเบียนพาหนะ: N
เข้าร่วมสหพันธรัฐมลายู: ค.ศ. 1895
ญี่ปุ่นยึดครอง: ค.ศ. 1942
เข้าร่วมสหพันธรัฐมาลายา: ค.ศ. 1948
รับเอกราชเป็นส่วนหนึ่งของสหพันธรัฐมาลายา: 31 สิงหาคม ค.ศ. 1957
เว็บไซต์: www.ns.gov.my
เนอเกอรีเซิมบีลัน หรือ เนกรีเซมบีลัน (มลายู: Negeri Sembilan, نݢري سمبيلن) เป็นหนึ่งในสิบสามรัฐที่ประกอบขึ้นเป็นสหพันธ์มาเลเซีย ตั้งอยู่ทางชายฝั่งทะเลตะวันตกของมาเลเซียตะวันตก มีพื้นที่ประมาณ 6,650 ตารางกิโลเมตร คำว่า เนอเกอรีเซิมบีลัน แปลว่า "เก้ารัฐ" สืบเนื่องจากในสมัยก่อนแบ่งการปกครองเป็นเก้าอำเภอ มีเมืองหลวงชื่อ เซอเริมบัน เป็นเมืองท่าที่มีชายฝั่งทะเลสวยงาม เหมาะแก่การพักผ่อน
องค์ประกอบของกลุ่มชาติพันธุ์ในปี ค.ศ. 2005 ประกอบด้วยชาวมลายู (497,896 คนหรือร้อยละ 54.96), ชาวจีน (220,141 คนหรือร้อยละ 24.3), ชาวอินเดีย (137,588 คนหรือร้อยละ 15.18) และอื่น ๆ (50,267 คนหรือร้อยละ 5.54)
ประวัติ

ประวัติศาสตร์ช่วงต้นของเนอเกอรีเซิมบีลัน ได้มีชาวมีนังกาเบา (Minangkabau) จากเกาะสุมาตรา มาตั้งถิ่นฐานในหุบเขาอันเงียบสงบในคริสต์ศตวรรษที่ 15 และอยู่ภายใต้การคุ้มครองของรัฐสุลต่านมะละกา จนกระทั่งการล่มสลายของรัฐสุลต่านมะละกาใน ค.ศ. 1511 เมื่อชาวโปรตุเกสเดินทางมาถึง
จากนั้นเนอเกอรีเซิมบีลันได้ตกอยู่ภายใต้การคุ้มครองของรัฐสุลต่านยะโฮร์ จนกระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 18 การโจมตีโดยชาวบูกิส (Bugis) บังคับให้ชาวมีนังกาเบาในเนอเกอรีเซิมบีลันขอความคุ้มครองจากบ้านเกิดของพวกเขา (เกาะสุมาตรา) กษัตริย์สุมาตราได้ส่งสุลต่าน Melewar มาปกครอง
ในปี ค.ศ. 1873 อังกฤษเข้าแทรกแซงทางทหารในสงครามกลางเมืองในซูไงอูจงเพื่อรักษาผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจของอังกฤษ และกำหนดให้เนอเกอรีเซิมบีลันอยู่ภายใต้การควบคุมของอังกฤษ
ลักษณะภูมิประเทศ

ลักษณะภูมิประเทศโดยทั่วไปเป็นป่าไม้ ภูเขาสลับซับซ้อนเป็นแนวยาว ประมาณร้อยละ 70 ของพื้นที่ บริเวณชายฝั่งตะวันตกที่ติดกับมหาสมุทรอินเดีย และช่องแคบมะละกา เป็นพื้นที่ราบลุ่ม
การแบ่งเขตการปกครอง

รัฐเนอเกอรีเซิมบีลันประกอบด้วย 7 เขต ได้แก่
เจอเลอบู
เจิมปล
กัวลาปีละฮ์
พอร์ตดิกสัน
เริมเบา
เซอเริมบัน
ตัมปิน
อดีตรัฐเนอเกอรีเซิมบีลันมีเขตการปกครองทั้งหมด 9 เขต ได้แก่ เจอไล (อีนัซ) - เจอเลอบู - โจฮล (ปัจจุบันขึ้นกับรัฐเซอลาโงร์), นานิง (ปัจจุบันขึ้นกับรัฐมะละกา), เริมเบา - เซอกามัต (ปัจจุบันขึ้นกับรัฐยะโฮร์)/ปาซีร์เบอซาร์ (ปัจจุบันอยู่ในเขตตัมปิน) - ซูไงอูจง - อาลูปานะฮ์ (ปัจจุบันขึ้นกับเขตเจอเลอบูและบางส่วนของรัฐปะหัง)
วากอง

วากอง (พม่า: ဝါခေါင်) เป็นเดือนที่ห้าตามปฏิทินพม่าแบบดั้งเดิม
เทศกาล

เทศกาลนะตอง-บโย่น (တောင်ပြုန်းပွဲတော်)
เทศกาลมะฮาโดะ (မဟာဒုတ်ပွဲတော်)
สัญลักษณ์

ดอกกระเทียมช้าง