stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
บาลิกปาปัน

| บาลิกปาปัน Balikpapan |
| --- | --- |
นคร
นครบาลิกปาปัน   Kota Balikpapan
[[File:|Sultan Aji Muhammad Sulaiman Sepinggan Airport|128px]] ตามเข็มนาฬิกาจากบน: ย่านธุรกิจกลาง, สภาผู้แทนราษฎรระดับภูมิภาคบาลิกปาปัน, ท่าอากาศยานนานาชาติสุลต่านอาจีมูฮัมมัดซูไลมันเซอปิงกัน, สถานีตำรวจประจำภูมิภาคกาลีมันตันตะวันออก, ศูนย์อิสลามบาลิกปาปัน, ห้างสรรพสินค้าอี-วอล์ก, และพิพิธภัณฑ์บาตากัน
   ตราอาร์ม
ที่มาของชื่อ: อินโดนีเซีย: Balik (หลัง) กับ Papan (ไม้กระดาน)
สมญา: อินโดนีเซีย: Balikpapan Kota Beriman (บาลิกปาปัน นครผู้ศรัทธา)
คำขวัญ: บันจาร์: Gawi Manuntung Waja Sampai Kaputing (ทำงานหนักจนกว่าจะเสร็จ)
เพลง: Hymne Balikpapan"
ที่ตั้งในจังหวัดกาลีมันตันตะวันออก
thแผนที่แบบโต้ตอบของบาลิกปาปัน
บาลิกปาปันที่ตั้งในกาลีมันตันและอินโดนีเซียแสดงแผนที่กาลีมันตันบาลิกปาปันบาลิกปาปัน (ประเทศอินโดนีเซีย)แสดงแผนที่ประเทศอินโดนีเซีย
พิกัด: 1°16′36.5″S 116°49′39.8″E﻿ / ﻿1.276806°S 116.827722°E﻿ / -1.276806; 116.827722
ประเทศ:  อินโดนีเซีย
ภูมิภาค: กาลีมันตัน
จังหวัด:  กาลีมันตันตะวันออก
ก่อตั้ง: 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1897
การปกครอง
 • ประเภท: นคร
 • องค์กร: เทศบาลนครบาลิกปาปัน
 • นายกเทศมนตรี: ระฮ์มัด มัซอูด
 • รองนายกเทศมนตรี: ว่าง
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 503.3 ตร.กม. (194.3 ตร.ไมล์)
 • พื้นน้ำ: 160.1 ตร.กม. (61.8 ตร.ไมล์)
ความสูง: 52 เมตร (171 ฟุต)
ประชากร (สำมะโน ค.ศ. 2020)
 • ทั้งหมด: 688,318 คน
 • ความหนาแน่น: 1,400 คน/ตร.กม. (3,500 คน/ตร.ไมล์)
ประชากร
 • กลุ่มชาติพันธุ์:  รายการ ชวา, ดายัก, บันจาร์, บูกิซ, มากัซซาร์, มีนังกาเบา, บาตัก, มลายู, มาดูรา, จีน  
 • ศาสนา: อิสลาม 89.50%  โปรเตสแตนต์ 7.51%  คาทอลิก 1.78%  พุทธ 0.95%  ฮินดู 0.12%  ลัทธิขงจื๊อ 0.01%   อื่น ๆ 0.01%
เขตเวลา: UTC+8 (WITA)
รหัสไปรษณีย์:  รายการ 76111, 76112, 76113, 76114, 76115, 76116, 76117, 76118, 76119, 76121, 76122, 76123, 76124, 76125, 76126, 76127, 76128, 76129, 76131, 76132, 76133, 76134, 76136 
รหัสพื้นที่: (+62) 542
ทะเบียนพาหนะ: KT
HDI (2019):  0.801 (สูงมาก)
ท่าอากาศยาน: ท่าอากาศยานนานาชาติสุลต่านอาจีมูฮัมมัดซูไลมันเซอปิงกัน
เว็บไซต์: balikpapan.go.id
บาลิกปาปัน (อินโดนีเซีย: Balikpapan) เป็นเป็นเมืองท่าบนชายฝั่งตะวันออกของเกาะบอร์เนียวในจังหวัดกาลีมันตันตะวันออก ประเทศอินโดนีเซีย นครนี้ถือเป็นศูนย์การเงินประจำกาลีมันตัน บาลิกปาปันเป็นนครที่มีเศรษฐกิจที่ใหญ่ที่สุดในกาลีมันตัน โดยมีการประมาณการจีดีพีใน ค.ศ. 2016 ที่ 73.18 ล้านล้านรูปียะฮ์ และยังเป็นที่ตั้งของท่าอากาศยานนานาชาติสุลต่านอาจีมูฮัมมัดซูไลมันเซอปิงกัน ท่าอากาศยานที่พลุกพล่านที่สุดอันดับ 3 ในกาลีมันตัน โดยเป็นรองเพียงบันจาร์มาซิน กับปนตียานัก ท่าเรือเซอมายังเป็นท่าเรือที่พลุกพล่านที่สุดอันดับ 2 ในกาลีมันตันตะวันออก เป็นรองเพียงซามารินดา
ด้วยประชากรตามสำมะโน ค.ศ. 2020 ที่ 688,318 คน ทำให้บาลิกปาปันเป็นนครที่มีประชากรมากที่สุดอันดับ 2 ในกาลีมันตันตะวันออก เป็ยรองเพียงซามารินดา บาลิกปาปันยังได้รับเลือกเป็นหนึ่งในนครที่น่าอยู่ที่สุดในประเทศอินโดนีเซีย
ภูมิประเทศ > ภูมิประเทศ

ภูมิประเทศของบาลิกปาปันส่วนใหญ่เป็นเนินเขา (85%) มีส่วนน้อยที่เป็นที่ราบ (15%) โดยที่ราบส่วนใหญ่อยู่ริมชายฝั่งและรอบ ๆ เนิน นครนี้ตั้งอยู่ในระดับความสูงเหนือระดับน้ำทะเลตั้งแต่ 0 ถึง 80 เมตร (260 ฟุต) พื้นที่นครตั้งอยู่ทางฝั่งตะวันออกของอ่าวบาลิกปาปัน
ดินส่วนใหญ่ในบาลิกปาปันเป็นดินพอดโซลสีเหลืองแดง และทรายตะกอนน้ำพากับควอตซ์ ทำให้มีแนวโน้มที่จะกัดเซาะมาก
บรรณานุกรม

Conboy, Kenneth; Morrison, James (1999). Feet to the Fire CIA Covert Operations in Indonesia, 1957–1958. Annapolis: Naval Institute Press. ISBN 1-55750-193-9.
Kahin, Audrey R; Kahin, George McT (1997) [1995]. Subversion as Foreign Policy The Secret Eisenhower and Dulles Debacle in Indonesia. Seattle and London: University of Washington Press. ISBN 0-295-97618-7.
Klemen, L (1999–2000). "Forgotten Campaign: The Dutch East Indies Campaign 1941–1942". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-07-26. สืบค้นเมื่อ 2022-07-13.
Magenda, Burhan Djabier (2010). East Kalimantan: The Decline of a Commercial Aristocracy. Singapore: Equinox Publishing. p. 45. ISBN 978-602-839721-6.
แหล่งข้อมูลอื่น

| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
อื่น ๆ:  NARA 
แผนที่บาลิกปาปัน
เอเอฟซีเอเชียนคัพ

| --- | --- |

ก่อตั้ง: พ.ศ. 2499 (ค.ศ. 1956)
ภูมิภาค: เอเชีย (เอเอฟซี)
จำนวนทีม: 24
ทีมชนะเลิศปัจจุบัน:  กาตาร์ (สมัยที่ 2 )
ทีมที่ประสบความสำเร็จที่สุด:  ญี่ปุ่น (4 สมัย)
เว็บไซต์: www.the-afc.com/competition/afc-asian-cup
 เอเชียนคัพ 2027
| การแข่งขัน |
| --- | --- |
 1956  1960  1964  1968  1972  1976  1980  1984  1988  1992  1996  2000  2004  2007  2011  2015  2019  2023  2027 
เอเอฟซีเอเชียนคัพ (อังกฤษ: AFC Asian Cup) หรือฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติเอเชีย เป็นการแข่งขันฟุตบอลระดับนานาชาติของทวีปเอเชีย จัดโดย สมาพันธ์ฟุตบอลเอเชีย ถือเป็นการแข่งขันฟุตบอลระดับทวีปที่เก่าแก่เป็นอันดับสองถัดจากการแข่งขันฟุตบอลรายการโกปาอาเมริกา ซึ่งผู้ชนะการแข่งขันจะถือว่าเป็นแชมป์ของภูมิภาคทวีปเอเชีย และจะได้รับสิทธิ์เข้าร่วมในการแข่งขันฟุตบอลรายการฟีฟ่าคอนเฟเดอเรชันส์คัพ
โดยการแข่งขันจะจัดขึ้นทุก 4 ปี เริ่มจัดครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1956 ที่ฮ่องกง และจัดต่อเนื่องทุก 4 ปี จนกระทั่ง ค.ศ. 2004 ที่ประเทศจีน ซึ่งในปีเดียวกันนั้นมีการจัดการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อนและการแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป ทำให้ทางสมาพันธ์ฟุตบอลเอเชียตัดสินใจเลื่อนการจัดการแข่งขันครั้งต่อไปเป็น ค.ศ. 2007 ซึ่งครั้งนั้นมีเจ้าภาพร่วมจาก 4 ประเทศคืออินโดนีเซีย มาเลเซีย ไทย และเวียดนาม และจัดการแข่งขันครั้งต่อไปทุก 4 ปีเป็นปกติหลังจากนั้น
ผู้ชนะเลิศการแข่งขันเอเชียนคัพส่วนใหญ่จะเป็นทีมชาติที่มาจากกลุ่มประเทศชั้นนำทางด้านวงการฟุตบอล ซึ่งได้แก่เกาหลีใต้และอิหร่าน จนกระทั่งหลังจาก ค.ศ. 1984 ที่มีแชมป์เป็นทีมชาติญี่ปุ่นและซาอุดิอาระเบีย นอกจากนี้ยังมีแชมป์จากทีมชาติออสเตรเลีย อิรัก คูเวต และอิสราเอล (ซึ่งภายหลังถูกขับออกและได้เข้าร่วมการแข่งขันฟุตบอลยูฟ่า)
ประเทศออสเตรเลียเข้าร่วมเป็นสมาชิกของสมาพันธ์ฟุตบอลเอเชียใน ค.ศ. 2005 และได้เป็นเจ้าภาพเอเชียนคัพ 2015 สำหรับเอเชียนคัพ 2019 ซึงจัดขึ้นที่สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ ถือเป็นเอเชียนคัพครั้งแรกที่ขยายจำนวนทีมในรอบสุดท้ายจาก 16 ทีม เป็น 24 ทีม นอกจากนี้ยังถือเป็นการคัดเลือกตัวแทนโซนเอเชียในการเข้าร่วมการแข่งขันฟุตบอลโลก 2018 รอบสุดท้ายอีกด้วย
ต่างจากการแข่งขันรายการอื่น ๆ การแข่งขันเอเชียนคัพมักมีการเลื่อนวันจัดการแข่งขันในแต่ละครั้งให้สอดคล้องกับสภ่าพภูมิอากาศของประเทศเจ้าภาพ เช่นใน ค.ศ. 2007 มีจัดการแข่งขันในเดือนกรกฎาคม แต่การแข่งขันทั้ง 3 ครั้งหลังจากนั้นจะจัดการแข่งขันในเดือนมกราคม
ประวัติ

หลังการจัดตั้งสมาพันธ์ฟุตบอลเอเชียในปี 1954 ได้มีการจัดการแข่งขันเอเชียนคัพขึ้นเป็นครั้งแรกในปี 1956 ที่ฮ่องกง โดยทีมที่ได้สิทธิ์เข้าร่วมในการแข่งขันจะมีทีมจากชาติเจ้าภาพและการคัดทีมผู้ชนะจากโซนต่างๆ (เอเชียกลาง เอเชียตะวันออก และเอเชียตะวันตก) ซึ่งเป็นการชิงชัยเพียง 4 ทีมเท่านั้น ระบบการคัดเลือกนี้ถูกใช้จนกระทั่งการแข่งขันในปี 1964
ทีมชาติญี่ปุ่นทำสถิติแชมป์ในการแข่งขันเอเชียนคัพมากที่สุดถึง 4 ครั้งจากการแข่งขันใน ค.ศ. 1992, 2000, 2004 และ 2011
ทีมชาติออสเตรเลียได้เข้าร่วมการแข่งขันเอเชียนคัพ 2007 และสามารถผ่านเข้าไปถึงรอบรองชนะเลิศ แต่ต้องพ่ายให้กับทีมชาติอิรัก ซึ่งภายหลังสามารถคว้าแชมป์ในการแข่งขันในครั้งนั้น และถือเป็นการคว้าแชมป์ครั้งแรกในรายการนี้ แม้ว่าจะเกิดสถานการณ์ความไม่สงบภายในประเทศก็ตาม
การแข่งขันเอเชียนคัพ 2019 ที่สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ครั้งล่าสุด ได้มีการเปลี่ยนแปลงกฎกติกาหลายอย่าง เช่น การใช้ระบบผู้ช่วยผู้ตัดสินวิดีโอหรือวีเออาร์ และการเพิ่มจำนวนทีมในรอบสุดท้ายจาก 16 ทีม เป็น 24 ทีม อีกทั้งยังแก้ไขกติกาให้สามารถเปลี่ยนตัวผู้เล่นคนที่ 4 ในช่วงต่อเวลาพิเศษได้ นอกจากนี้ทีมชาติกาตาร์ยังสามารถคว้าแชมป์ในการแข่งขันครั้งนี้ด้วยการเอาชนะทีมชาติญี่ปุ่นในรอบชิงชนะเลิศ ถือเป็นแชมป์รายการเอเชียนคัพครั้งแรกในประวัติศาสตร์ ท่ามกลางกระแสความขัดแย้งทางการเมืองระหว่างกาตาร์และสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ซึ่งเป็นประเทศเจ้าภาพ
ถ้วยรางวัล

ถ้วยรางวัลในการแข่งขันเอเชียนคัพแบ่งออกเป็น 2 แบบ แบบแรกถูกใช้ในการแข่งขันระหว่างปี 1956 จนถึงปี 2015 ส่วนแบบที่สองเริ่มใช้ตั้งแต่การแข่งขันเอเชียนคัพ 2019
ถ้วยรางวัลแบบแรกจะเป็นลักษณะคล้ายถ้วยบนฐานทรงกระบอก มีความสูง 42 เซนติเมตร และหนัก 15 กิโลกรัม จนในการแข่งขันในปี 2000 ได้มีการบรรจุหินสลักชื่อประเทศที่ชนะเลิศในการแข่งขันทุกครั้งลงไปในฐานของถ้วยรางวัล ซึ่งภายหลังได้ถูกออกแบบใหม่ด้วยการเพิ่มเนื้อโลหะเงินและลดความหนาของฐานสีดำด้านล่าง อีกทั้งมีการเปลี่ยนเป็นการสลักชื่อลงรอบฐานของถ้วยรางวัลแทน
วันที่ 4 พฤษภาคม ค.ศ. 2018 ระหว่างการแข่งขันเอเชียนคัพ 2019 รอบแบ่งกลุ่มในเมืองดูไบ มีการเผยถ้วยรางวัลแบบใหม่ซึ่งสร้างและออกแบบโดย Thomas Lyte แบรนด์ออกแบบถ้วยรางวัลชั้นนำจากอังกฤษ ตัวถ้วยรางวัลมีความสูงถึง 78 เซนติเมตร กว้าง 42 เซนติเมตร วัสดุทำจากเงิน โดยน้ำหนักรวมอยู่ที่ 15 กิโลกรัม ถ้วยรางวัลถูกออกแบบให้คล้ายดอกบัวหลวงซึ่งเป็นพืชน้ำที่สื่อถึงทวีปเอเชีย กลีบดอกบัวทั้งห้าเป็นตัวแทนของ 5 สหพันธ์ฟุตบอลภายใต้การกำกับดูแลของสมาพันธ์ฟุตบอลเอเชีย ยังคงมีสลักรายชื่อแชมป์ทุกครั้งจนถึงปัจจุบันลงบนฐานเหมือนแบบแรก แต่ส่วนของฐานกับตัวถ้วยรางวัลจะแยกเป็นคนละส่วน นอกจากนี้ถ้วยรางวัลแบบใหม่จะมีด้ามจับทั้งสองข้าง ต่างจากถ้วยรางวัลแบบแรก
รูปแบบการแข่งขัน > การแข่งขันรอบสุดท้าย

การแข่งขันเอเชียนคัพรอบสุดท้ายจะมีทีมเข้าร่วมชิงชัยทั้งหมด 24 ทีม การคัดเลือกแบ่งออกเป็น 2 รอบคือ รอบแบ่งกลุ่ม และรอบ 16 ทีมสุดท้าย โดยรอบแบ่งกลุ่มจะทำการแข่งขันแบบพบกันหมดจากทั้งหมด 6 กลุ่ม สำหรับทีมที่ดีที่สุด 2 ทีมในแต่ละสายจะผ่านเข้าสู่รอบ 16 ทีมสุดท้าย อีก 4 ทีมที่เหลือจะคัดจากทีมอันดับ 3 ของแต่ละสายที่ดีที่สุด 4 ทีม สำหรับรอบ 16 ทีมสุดท้ายจะเป็นการแข่งขันแบบแพ้คัดออกจนไปถึงรอบชิงชนะเลิศ
ผลการแข่งขัน

| # | ปี | เจ้าภาพ | รอบชิงชนะเลิศ> ชนะเลิศ | รอบชิงชนะเลิศ> ผลการแข่งขัน | รอบชิงชนะเลิศ> รองชนะเลิศ | รอบชิงอันดับ 3> อันดับ 3 | รอบชิงอันดับ 3> ผลการแข่งขัน | รอบชิงอันดับ 3> อันดับ 4 | จำนวนทีม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | 1956 |  ฮ่องกง |  เกาหลีใต้ | ไม่มี |  อิสราเอล |  ฮ่องกง | ไม่มี |  เวียดนามใต้ | 4 |
| 2 | 1960 |  เกาหลีใต้ |  เกาหลีใต้ | ไม่มี |  อิสราเอล |  สาธารณรัฐจีน | ไม่มี |  เวียดนามใต้ | 4 |
| 3 | 1964 |  อิสราเอล |  อิสราเอล | ไม่มี |  อินเดีย |  เกาหลีใต้ | ไม่มี |  ฮ่องกง | 4 |
| 4 | 1968 |  อิหร่าน |  อิหร่าน | ไม่มี |  พม่า |  อิสราเอล | ไม่มี |  สาธารณรัฐจีน | 5 |
| 5 | 1972 |  ไทย |  อิหร่าน | 2–1  (ต่อเวลา) |  เกาหลีใต้ |  ไทย | 2–2  (ต่อเวลา) (5–3 ลูกโทษ) |  สาธารณรัฐเขมร | 6 |
| 6 | 1976 |  อิหร่าน |  อิหร่าน | 1–0 |  คูเวต |  จีน | 1–0 |  อิรัก | 6 |
| 7 | 1980 |  คูเวต |  คูเวต | 3–0 |  เกาหลีใต้ |  อิหร่าน | 3–0 |  เกาหลีเหนือ | 10 |
| 8 | 1984 |  สิงคโปร์ |  ซาอุดีอาระเบีย | 2–0 |  จีน |  คูเวต | 1–1 (5–3 ลูกโทษ) |  อิหร่าน | 10 |
| 9 | 1988 |  กาตาร์ |  ซาอุดีอาระเบีย | 0–0  (ต่อเวลา)  (4–3 ลูกโทษ) |  เกาหลีใต้ |  อิหร่าน | 0–0 (3–0 ลูกโทษ) |  จีน | 10 |
| 10 | 1992 |  ญี่ปุ่น |  ญี่ปุ่น | 1–0 |  ซาอุดีอาระเบีย |  จีน | 1–1 (4–3 ลูกโทษ) |  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ | 8 |
| 11 | 1996 |  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ |  ซาอุดีอาระเบีย | 0–0  (ต่อเวลา)  (4–2 ลูกโทษ) |  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ |  อิหร่าน | 1–1 (3–2 ลูกโทษ) |  คูเวต | 12 |
| 12 | 2000 |  ประเทศเลบานอน |  ญี่ปุ่น | 1–0 |  ซาอุดีอาระเบีย |  เกาหลีใต้ | 1–0 |  จีน | 12 |
| 13 | 2004 |  จีน |  ญี่ปุ่น | 3–1 |  จีน |  อิหร่าน | 4–2 |  บาห์เรน | 16 |
| 14 | 2007 |  อินโดนีเซีย  มาเลเซีย  ไทย  เวียดนาม |  อิรัก | 1–0 |  ซาอุดีอาระเบีย |  เกาหลีใต้ | 0–0  (ต่อเวลา)  (6–5 ลูกโทษ) |  ญี่ปุ่น | 16 |
| 15 | 2011 |  กาตาร์ |  ญี่ปุ่น | 1–0  (ต่อเวลา) |  ออสเตรเลีย |  เกาหลีใต้ | 3–2 |  อุซเบกิสถาน | 16 |
| 16 | 2015 |  ออสเตรเลีย |  ออสเตรเลีย | 2–1  (ต่อเวลา) |  เกาหลีใต้ |  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ | 3–2 |  อิรัก | 16 |
| # | ปี | เจ้าภาพ | รอบชิงชนะเลิศ | รอบชิงชนะเลิศ | รอบชิงชนะเลิศ | รอบรองชนะเลิศ | รอบรองชนะเลิศ | รอบรองชนะเลิศ | จำนวนทีม |
| # | ปี | เจ้าภาพ | ชนะเลิศ | ผลการ แข่งขัน | รองชนะเลิศ | รอบรองชนะเลิศ | รอบรองชนะเลิศ | รอบรองชนะเลิศ | จำนวนทีม |
| 17 | 2019 |  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ |  กาตาร์ | 3–1 |  ญี่ปุ่น |  อิหร่าน และ  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ |  อิหร่าน และ  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ |  อิหร่าน และ  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ | 24 |
| 18 | 2023 |  กาตาร์ |  กาตาร์ | 3–1 |  จอร์แดน |  อิหร่าน และ  เกาหลีใต้ |  อิหร่าน และ  เกาหลีใต้ |  อิหร่าน และ  เกาหลีใต้ | 24 |
| 19 | 2027 |  ซาอุดีอาระเบีย | TBD |  | TBD | TBD | TBD | TBD | 24 |
ผลการแข่งขัน > ความสำเร็จในการแข่งขัน

ตัวหนา คือทีมที่เป็นเจ้าภาพ
| ทีม | ชนะเลิศ | รองชนะเลิศ | อันดับสาม | อันดับสี่ | รอบรองชนะเลิศ | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  ญี่ปุ่น | 4 (1992, 2000, 2004, 2011) | 1 (2019) | — | 1 (2007) | — | 6 |
|  ซาอุดีอาระเบีย | 3 (1984, 1988, 1996) | 3 (1992, 2000, 2007) | — | — | — | 6 |
|  อิหร่าน | 3 (1968, 1972, 1976) | — | 5 (1980, 1988, 1996, 2004, 2023) | 1 (1984) | 1 (2019) | 10 |
|  เกาหลีใต้ | 2 (1956, 1960) | 4 (1972, 1980, 1988, 2015) | 4 (1964, 2000, 2007, 2011) | 1 (2023) | — | 11 |
|  กาตาร์ | 2 (2019, 2023) | — | — | — | — | 2 |
|  อิสราเอล | 1 (1964) | 2 (1956, 1960) | 1 (1968) | — | — | 4 |
|  คูเวต | 1 (1980) | 1 (1976) | 1 (1984) | 1 (1996) | — | 4 |
|  ออสเตรเลีย | 1 (2015) | 1 (2011) | — | — | — | 2 |
|  อิรัก | 1 (2007) | — | — | 2 (1976, 2015) | — | 3 |
|  จีน | — | 2 (1984, 2004) | 2 (1976, 1992) | 2 (1988, 2000) | — | 6 |
|  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ | — | 1 (1996) | 1 (2015) | 1 (1992) | 1 (2019) | 4 |
|  อินเดีย | — | 1 (1964) | — | — | — | 1 |
|  พม่า | — | 1 (1968) | — | — | — | 1 |
|  จอร์แดน | — | 1 (2023) | — | — | — | 1 |
|  ฮ่องกง | — | — | 1 (1956) | 1 (1964) | — | 2 |
|  จีนไทเป | — | — | 1 (1960) | 1 (1968) | — | 2 |
|  ไทย | — | — | 1 (1972) | — | — | 1 |
|  เวียดนาม | — | — | — | 2 (1956, 1960) | — | 2 |
|  กัมพูชา | — | — | — | 1 (1972) | — | 1 |
|  เกาหลีเหนือ | — | — | — | 1 (1980) | — | 1 |
|  บาห์เรน | — | — | — | 1 (2004) | — | 1 |
|  อุซเบกิสถาน | — | — | — | 1 (2011) | — | 1 |
ความสำเร็จแบ่งตามภูมิภาค

| ภูมิภาค | ผลงานที่ดีที่สุด |
| --- | --- |
เอเชียตะวันตก: ชนะเลิศ 7 ครั้ง โดย  ซาอุดีอาระเบีย  คูเวต  อิรัก  กาตาร์ (1980, 1984, 1988, 1996, 2007, 2019, 2023)
เอเชียตะวันออก: ชนะเลิศ 6 ครั้ง โดย  ญี่ปุ่น  เกาหลีใต้ (1956, 1960, 1992, 2000, 2004, 2011)
อาเซียน: ชนะเลิศ โดย  ออสเตรเลีย (2015)
เอเชียใต้: รองชนะเลิศ โดย  อินเดีย (1964)
เอเชียกลาง: ชนะเลิศ 3 ครั้ง โดย  อิหร่าน (1968, 1972, 1976)
ทีมที่ปรากฏตัวเป็นครั้งแรกในการแข่งขันแต่ละครั้ง

| ปี | ทีมชาติที่ปรากฏตัวเป็นครั้งแรก> ทีม | ทีมชาติที่ปรากฏตัวเป็นครั้งแรก> No. | ทีมชาติที่ปรากฏตัวเป็นครั้งแรก> Cum. | ทีมชาติที่เป็นตัวแทน |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1956 |  ฮ่องกง,  อิสราเอล,  เกาหลีใต้,  เวียดนามใต้ | 4 | 4 |  |
| 1960 |  สาธารณรัฐจีน | 1 | 5 |  |
| 1964 |  อินเดีย | 1 | 6 |  |
| 1968 |  อิหร่าน,  พม่า | 2 | 8 |  |
| 1972 |  อิรัก,  กัมพูชา,  คูเวต,  ไทย | 4 | 12 |  |
| 1976 |  จีน,  มาเลเซีย,  เยเมนใต้ | 3 | 15 |  |
| 1980 |  บังกลาเทศ,  เกาหลีเหนือ,  กาตาร์,  ซีเรีย,  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ | 5 | 20 |  |
| 1984 |  ซาอุดีอาระเบีย,  สิงคโปร์ | 2 | 22 |  |
| 1988 |  บาห์เรน,  ญี่ปุ่น | 2 | 24 |  |
| 1992 | None | 0 | 24 |  |
| 1996 |  อินโดนีเซีย,  อุซเบกิสถาน | 2 | 26 |  |
| 2000 |  ประเทศเลบานอน | 1 | 27 |  |
| 2004 |  จอร์แดน,  โอมาน,  เติร์กเมนิสถาน | 3 | 30 |  |
| 2007 |  ออสเตรเลีย | 1 | 31 |  เวียดนาม |
| 2011 | None | 0 | 31 |  |
| 2015 |  ปาเลสไตน์ | 1 | 32 |  |
| 2019 |  คีร์กีซสถาน,  ฟิลิปปินส์ | 2 | 34 |  เยเมน |
| 2023 |  ทาจิกิสถาน | 1 | 35 |  |
ความขัดแย้ง

แม้ว่าจะเป็นการแข่งขันฟุตบอลรายการใหญ่ระดับทวีป แต่การแข่งขันเอเชียนคัพก็ต้องประสบกับปัญหาหลายครั้ง ทั้งการไม่สามารถโน้มน้าวให้หลายชาติเข้าร่วมการแข่งขันได้ ปัญหาความขัดแย้งทางการเมือง ค่าใช้จ่ายการเดินทางของชาติที่เข้าร่วมการแข่งขันที่มหาศาล ตลอดจนความปัญหาจากความหลากหลายทางวัฒนธรรมของชาติที่เข้าร่วมการแข่งขัน
ความขัดแย้ง > ความขัดแย้งทางการเมือง

การแข่งขันเอเชียนคัพมักตกอยู่ท่ามกลางความขัดแย้งระหว่างชาติสมาชิกอยู่บ่อยครั้ง เช่น กรณีของอิสราเอลซึ่งเคยเป็นสมาชิกของสมาพันธ์ฟุตบอลเอเชีย ภายหลังสงครามยมคิปปูร์ได้ทวีความขัดแย้งระหว่างอิสราเอลกับชาติสมาชิกในคาบสมุทรอาหรับ อิสราเอลถอนตัวออกจากสมาชิกสมาพันธ์ฟุตบอลเอเชียในปี 1974 และเข้าร่วมเป็นสมาชิกสมาพันธ์ฟุตบอลโอเชียเนีย (โอเอซี) ซึ่งภายหลังได้รับสิทธิ์เป็นสมาชิกของสหภาพสมาคมฟุตบอลยุโรป (ยูฟ่า) ใน ค.ศ. 1990
กรณีคล้ายกันคือความขัดแย้งระหว่างซาอุดิอาระเบียกับอิหร่านภายหลังการเข้าปราบปรามกลุ่มผู้ชุมนุมประท้วงในกรุงเตหะรานในปี 2016 ซึ่งทีมชาติอิหร่านปฏิเสธที่จะทำการแข่งขันกับทีมชาติซาอุดิอาระเบีย และขู่จะถอนตัวออกจากสมาพันธ์ฟุตบอลเอเชียหากไม่ทำตามคำขอ ซึ่งได้ลุกลามเป็นความขัดแย้งในระดับนานาชาติ นอกจากนี้ยังมีกรณีของเกาหลีเหนือและเกาหลีใต้ในระหว่างการแข่งขันฟุตบอลโลก 2010 รอบคัดเลือกโซนเอเชียที่จะจัดขึ้นในกรุงเปียงยาง จนเป็นเหตุทำให้ต้องมีการเปลียนไปทำการแข่งขันที่เซี่ยงไฮ้แทน
ความขัดแย้ง > ปัญหาจำนวนผู้เข้าชมการแข่งขัน

จำนวนผู้เข้าชมการแข่งขันแป็นอีกปัญหาของการแข่งขันเอเชียนคัพ เช่น ในการแข่งขันเอเชียนคัพ 2011 ที่ประเทศกาตาร์ เนื่องจากค่าใช้จ่ายในการเดินทางไปชมการแข่งขันที่ค่อนข้างสูง ทำให้มีผู้เข้าชมการแข่งขันในสนามมีไม่กี่คนเท่านั้น นอกจากนี้ยังมีการอ้างว่าทางกาตาร์เองถึงกับต้องนำกำลังทหารมานั่งแทนผู้ชมในสนามเพื่อภาพลักษณ์ที่ดูดีอีกด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น

AFC Asian Cup official website
AFC Asian Cup, AFC.com
RSSSF archive
| ด ค กเอเอฟซี เอเชียนคัพ |
| --- | --- |
ทัวร์นาเม้นต์:  ฮ่องกง 1956  เกาหลีใต้ 1960  อิสราเอล 1964  อิหร่าน 1968  ไทย 1972  อิหร่าน 1976  คูเวต 1980  สิงคโปร์ 1984  กาตาร์ 1988  ญี่ปุ่น 1992  อาหรับเอมิเรตส์ 1996  เลบานอน 2000  จีน 2004  ไทย/มาเลเซีย/เวียดนาม/อินโดนีเซีย 2007  กาตาร์ 2011  ออสเตรเลีย 2015  อาหรับเอมิเรตส์ 2019  กาตาร์ 2023  ซาอุดีอาระเบีย 2027 
นัดชิงชนะเลิศ:  1956  1960  1964  1968  1972  1976  1980  1984  1988  1992  1996  2000  2004  2007  2011  2015  2019  2023 
รอบคัดเลือก:  1956  1960  1964  1968  1972  1976  1980  1984  1988  1992  1996  2000  2004  2007  2011  2015  2019  2023  2027 
ผู้เล่น:  1956  1960  1964  1968  1972  1976  1980  1984  1988  1992  1996  2000  2004  2007  2011  2015  2019  2023 
| ด ค กฟุตบอลระหว่างประเทศ |
| --- | --- | --- |
 ฟีฟ่า  สหพันธ์  ทีม  การแข่งขัน  ฟุตบอลโลก ยู-20  ยู-17  โอลิมปิก  โอลิมปิกเยาวชน  กีฬามหาวิทยาลัยโลก  อันดับโลก  รางวัลฟุตบอลยอดเยี่ยมของฟีฟ่า  ไทม์ไลน์ 
| แอฟริกา |  ซีเอเอฟ – แอฟริกาคัพออฟเนชันส์ ยู-23  ยู-20  ยู-17  เนชันส์ลีก  ภูมิภาค (เหนือ, ตะวันตก, กลาง, ตะวันออก, ใต้)  ระหว่างทวีป (อาหรับ)  |  |
| เอเชีย |  เอเอฟซี – เอเชียนคัพ ยู-23  ยู-20  ยู-17  เนชันส์ลีก  ภูมิภาค (อาเซียน, ตะวันออก, ใต้, กลาง, ตะวันตก)  ระหว่างทวีป (อาหรับ)  |  |
| ยุโรป |  ยูฟ่า – ยูโร ยู-21  ยู-19  ยู-17  เนชันส์ลีก  |  |
| อเมริกาเหนือและกลาง และแคริบเบียน |  คอนคาแคฟ – โกลด์คัพ ยู-20  ยู-17  ยู-15  เนชันส์ลีก  ภูมิภาค (แคริบเบียน, อเมริกากลาง)  |  |
| โอเชียเนีย |  โอเอฟซี – โอเอฟซีเนชันส์คัพ ยู-20  ยู-16/ยู-17  |  |
| อเมริกาใต้ |  คอนเมบอล – โกปาอาเมริกา ยู-20  ยู-17  ยู-15  |  |
| กีฬาคนพิการ |  พาราลิมปิกเกมส์ ฟุตบอล 5 คน  ฟุตบอล 7 คน  ฟุตบอลผู้พิการทางสมองชิงแชมป์โลก  ฟุตบอลคนตาบอดชิงแชมป์โลก เวิลด์กรังด์ปรีซ์  ฟุตบอลคนหูหนวกชิงแชมป์โลก  ฟุตบอลผู้พิการขาขาดชิงแชมป์โลก  |  |
| ไม่ได้จัดโดยฟีฟ่า |  ซีโอเอ็นไอเอฟเอ – ซีโอเอ็นไอเอฟเอเวิลด์ฟุตบอลคัพ  ซีโอเอ็นไอเอฟเอยูโรเปียนฟุตบอลคัพ  ไอไอเอ – ไอแลนด์เกมส์  คณะกรรมการสหพันธ์ใหม่แห่งอเมริกาใต้ (ซีเอสเอเอ็นเอฟ)  พันธมิตรความสามัคคีแห่งฟุตบอลโลก (ดับเบิลยูยูเอฟเอ)  |  |
| เกมส์ |  ออลแอฟริกาเกมส์  เอเชียนเกมส์  อเมริกากลาง  อเมริกากลางและแคริบเบียน  ภูมิภาคเอเชียตะวันออก  แฟรงโคโฟนเกมส์  เกาะมหาสมุทรอินเดีย  ลูโซโฟนีเกมส์  เมดิเตอร์เรเนียนเกมส์  แพนอเมริกันเกมส์  แพนอาหรับเกมส์  แปซิฟิกเกมส์  กีฬาภูมิภาคเอเชียใต้  ซีเกมส์  |  |
 ดูเพิ่ม ภูมิศาสตร์  รหัส  สโมสร/ผู้เล่นแห่งศตวรรษ ฟุตบอลทีมหญิงระหว่างประเทศ ฟุตบอลผู้พิการทางสมองระหว่างประเทศ ฟุตบอลคนตาบอดระหว่างประเทศ ฟุตบอลคนหูหนวกระหว่างประเทศ ฟุตบอลผู้พิการขาขาดระหว่างประเทศ 
ถ้วยรางวัลแบบแรกซึ่งถูกใช้จนถึง ค.ศ. 2015
ถ้วยรางวัลที่ใช้ในปัจจุบัน
ประเทศที่เป็นเจ้าภาพเอเชียนคัพ   2  1
แผนที่แสดงภูมิภาคในเอเอฟซี
แผนที่ของทีมประเทศต่าง ๆ กับผลงานที่ดีที่สุด
น้ำปลาไทย

บทความนี้เกี่ยวกับน้ำปลาของไทย สำหรับความหมายอื่น ดูที่ น้ำปลา
น้ำปลาไทยแบบต่าง ๆ
น้ำปลา ถือเป็นเครื่องปรุงรสที่สำคัญในอาหารไทย และมีเครื่องปรุงรสให้เลือกมากมายตั้งแต่ระดับหรูหราไปจนถึงราคาไม่แพง ในประเทศไทย น้ำปลาสามารถพบได้ทั่วไปตามร้านอาหารทั่วไป รวมไปถึงร้านค้าแผงลอย
แหล่งผลิต

น้ำปลามักผลิตขายในเชิงพาณิชย์ ไม่ค่อยมีการทำเองที่ครัวเรือน ผู้ผลิตส่วนใหญ่พบได้มากในจังหวัดชลบุรี และ ระยอง ซึ่งอยู่ติดกับอ่าวไทย และเป็นที่ตั้งของอุตสาหกรรมการประมงที่เจริญรุ่งเรืองและแหล่งนาเกลือจำนวนมาก นอกจากนี้ตำบลมหาชัยในจังหวัดสมุทรสาครก็มีชื่อเสียงด้านการผลิตน้ำปลาด้วย
วิธีการผลิต

น้ำปลาทำมาจากปลาทะเลเช่นปลาในวงศ์ปลาแมวเป็นหลัก มีเพียงส่วนน้อยใช้ปลาน้ำจืด เช่น ปลาสร้อยนกเขาน้ำจืด ปลาตะเพียน และ ปลากระดี่อินเดีย ที่อาศัยอยู่ใน แม่น้ำเจ้าพระยา แต่ปลาส่วนใหญ่ที่ใช้คือปลาทะเล
ปลาทะเลขนาดเล็กใช้ทั้งตัว โดยเติมเกลือ 30–50% (ตามน้ำหนัก) ลงไปในปลา ผสมให้เข้ากัน จากนั้นจึงใส่ไว้ในโอ่งหรือถังคอนกรีตที่มีฝาปิดและน้ำหนัก โปรตีนจากปลาส่วนใหญ่จะสลายตัวภายในเวลาไม่กี่เดือน แต่ยิ่งเก็บไว้นานเท่าไร ก็ยิ่งมีรสชาติที่ดีขึ้นเท่านั้น ที่อายุเกิน 2 ปีนั้นถือว่าหายาก โดยส่วนใหญ่จะออกสู่ตลาดหลังจากผ่านไปประมาณ 12–18 เดือน
ของแข็งที่เหลืออยู่ในภาชนะจัดเก็บจะถูกผสมกับ น้ำเกลือ และของเหลว กรดอะมิโน (ผลพลอยได้จากโมโนโซเดียมกลูตาเมต) และส่วนผสมจะถูกบ่มเป็นเวลา 5–15 วัน เติมกรดน้ำส้ม และบรรจุส่วนผสมลงในขวด จากนั้นต้มของแข็งที่เหลือกับน้ำเกลือ แล้วจึงเติมกรดอะซิติกและกรดอะมิโนได้เป็นผลิตผลิตภัณฑ์ระดับสูง
เมื่อใช้ปลาน้ำจืด ปลาจะมีขนาดใหญ่จึงต้องเอาเกล็ดหัวและเครื่องในออกก่อน แล้วจึงแปรรูปปลาด้วยวิธีเดียวกันจนถึงขั้นตอนการกดครั้งแรก ปลาที่เหลือจะนำไปผสมกับแป้งข้าวคั่วและรำข้าว แล้วขายเป็นปลาร้า ในอดีต น้ำปลาเทียมจะทำโดยผสมน้ำเกลือกับคาราเมล กรดเบนโซอิก และผงชูรส โดยเติมน้ำปลาปริมาณเล็กน้อยลงไป โดยไม่ผ่านกระบวนการหมัก แต่วิธีการแบบนี้ได้ถูกห้ามโดยรัฐบาลไทยในช่วง ทศวรรษ 1980
การใช้บริโภค

น้ำปลาชั้น 1 และ 2 ใช้เป็นน้ำจิ้ม ส่วนน้ำปลาชั้น 3 ใช้ในการปรุงอาหารเป็นหลัก จากการศึกษาเมนูอาหารไทย 2,312 ชนิดที่อยู่ในตำราอาหารหลัก พบว่ามีการใช้น้ำปลาในอาหาร 1,265 ชนิด ซึ่งทำให้น้ำปลากลายเป็นเครื่องปรุงรสที่ใช้บ่อยที่สุดในอาหารไทย น้ำปลามักใช้เป็นส่วนผสมให้รสเค็มแทนเกลือแกง
ประวัติศาสตร์

แม้ว่าคนไทยจำนวนมากจะถือว่าน้ำปลาเป็นเครื่องปรุงรสไทยแบบดั้งเดิม แต่ก็ไม่ได้มีวางจำหน่ายในเชิงพาณิชย์จนกระทั่งต้นศตวรรษที่ 20 ในเวลานั้นภาคอีสาน ใช้น้ำปลาแดกที่ทำเองเป็นเครื่องปรุงรส ในขณะที่ภาคกลางใช้เนื้อกมั้มซึ่งนำเข้าจากประเทศเวียดนาม
น้ำปลาถูกทำขึ้นครั้งแรกในปี 1922 โดยชาวไทยเชื้อสายจีนที่อพยพมาจากเมืองแต้จิ๋ว และเริ่มทำน้ำปลาสำหรับคนไทยโดยเลียนแบบน้ำปลาจีน ชื่อนี้เหมือนกับใน คนงานจากโรงงานนั้นได้ก่อตั้งโรงงานผลิตน้ำปลาของตนเองขึ้น และผู้ผลิตน้ำปลาหลายรายก็เป็นลูกหลานของผู้อพยพชาวแต้จิ๋ว
จากการสำรวจในปี 1978 พบว่าครัวเรือนโดยเฉลี่ยในกรุงเทพมหานครซื้อน้ำปลาประมาณ 150-400 มล. ต่อสัปดาห์ ทำให้น้ำปลาเหนือกว่าผลิตภัณฑ์อื่น ๆ เช่น เกลือและกะปิ ในแง่ของมูลค่า จากการสำรวจ 1982 พบว่ามีโรงงานผลิตน้ำปลาประมาณ 200 แห่งทั่วประเทศไทย
จันการ์โล เอสโปซีโต

| จันการ์โล เอสโปซีโต |
| --- | --- |
เอสโปซีโตในปี ค.ศ. 2024
เกิด: จันการ์โล จูเซปเป อาเลสซันโดร เอสโปซีโต  (1958-04-26) 26 เมษายน ค.ศ. 1958 (66 ปี) โคเปนเฮเกน, เดนมาร์ก
สัญชาติ: อเมริกัน
ศิษย์เก่า: วิทยาลัยเอลิซาเบธเซตัน
อาชีพ: นักแสดง
ปีปฏิบัติงาน: 1968–ปัจจุบัน
คู่สมรส: จอย แมกมานิกัล ()
บุตร: 4
จันการ์โล จูเซปเป อาเลสซันโดร เอสโปซีโต (อิตาลี: Giancarlo Giuseppe Alessandro Esposito; ภาษาอิตาลี: [dʒaŋˈkarlo dʒuˈzɛppe alesˈsandro eˈspɔːzito]; เกิด 26 เมษายน ค.ศ. 1958) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน เขารับบทเป็น กัส ฟริง ในละครอาชญากรรมทางช่องเอเอ็มซีเรื่อง Breaking Bad (2009–2011) รวมถึงในภาคก่อนเรื่อง Better Call Saul (2017–2022) ซึ่งบทบาทนี้ทำให้เขาได้รับรางวัลโทรทัศน์ของสมาคมนักวิจารณ์ (Critics' Choice Television Award) สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยมในละครชุด 2 ครั้ง และได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลไพรม์ไทม์เอมมี สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยมในละครชุด 3 ครั้ง
ผลงานทางโทรทัศน์อื่น ๆ ของเขา ได้แก่ เจ้าหน้าที่พิเศษ ไมค์ เจียร์เดลโล ในเรื่อง Homicide: Life on the Street (1998–1999), ซิดนีย์ กลาส / กระจกวิเศษ ในซีรีส์แฟนตาซีเรื่อง Once Upon a Time (2011–2017), ทอม เนวิลล์ ในซีรีส์เรื่อง Revolution (2012–2014), ดร. เอ็ดเวิร์ด รัสกินส์ ในซีรีส์ของเน็ตฟลิกซ์เรื่อง Dear White People (2017–2021), สแตน เอ็ดการ์ ในซีรีส์ของแอมะซอนเรื่อง The Boys (2019–ปัจจุบัน) และ The Boys Presents: Diabolical (2022) รวมถึง มอฟ กิเดียน ในซีรีส์ของดิสนีย์+ เรื่อง The Mandalorian (2019–2023) ซึ่งบทบาทนี้ทำให้เขาได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลไพรม์ไทม์เอมมี สาขานักแสดงรับเชิญชายยอดเยี่ยมในละครชุด 2 ครั้ง เขายังรับบทเป็น อดัม เคลย์ตัน พาวเวลล์ จูเนียร์ ในซีรีส์ของ MGM+ เรื่อง Godfather of Harlem (2019–ปัจจุบัน), แสดงในภาพยนตร์เรื่อง Westworld (2016) และนำแสดงในซีรีส์ของเน็ตฟลิกซ์เรื่อง Kaleidoscope (2023) และ The Gentlemen (2024)
แหล่งข้อมูลอื่น

Giancarlo Esposito ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
จันการ์โล เอสโปซีโต ที่อินเทอร์เน็ตบรอดเวย์ดาตาเบส
แม่แบบ:IOBDB name
Giancarlo Esposito ที่ฐานข้อมูลภาพยนตร์ทีซีเอ็ม
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย  ออสเตรเลีย  เกาหลี  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์ 
วิชาการ:  CiNii 
ศิลปิน:  รางวัลเอมมี  มิวสิกเบรนซ์ 
ประชาชน:  Deutsche Biographie  Trove 
อื่น ๆ:  SNAC  IdRef