stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ฮาโตะ โนะ คิวจิตสึ
ลักษณะ > ฉบับใหม่

ฉบับครบรอบ 55 ปี - 1 เมษายน ค.ศ. 2008 - 29 มีนาคม ค.ศ. 2009
ฉบับอัตลักษณ์ปกติ - 30 มีนาคม ค.ศ. 2009 - ธันวาคม ค.ศ. 2013
ต่อมา ในวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 2008 เป็นวันครบรอบ 55 ปีของสถานี ทางสถานีจึงนำอัตลักษณ์ชุดเก่ามาปรับปรุงใหม่ในรูปแบบคอมพิวเตอร์กราฟิก แล้วนำกลับมาออกอากาศอีกครั้ง เพื่อเป็นการเฉลิมฉลองวันครบรอบก่อตั้ง 55 ปีของสถานี โดยมีระยะเวลาเพียง 15 วินาที และใช้มาตลอดจนถึงเดือนธันวาคม ค.ศ. 2013
จากนั้นในปี ค.ศ. 2014 เป็นโอกาสครบรอบ 60 ปีของสถานี ทางสถานีจึงเปลี่ยนแปลงอัตลักษณ์และตราสัญลักษณ์ใหม่ทั้งหมด พร้อมกับมีคำขวัญใหม่ว่า 見たい、が世界を変えていく (ดูเพื่อเปลี่ยนโลก)
ลักษณะ > การนำอัตลักษณ์ชุดเดิมกลับมาใช้ใหม่ในช่วงยุติการออกอากาศในระบบแอนะล็อก

ในช่วงก่อนเที่ยงคืนวันที่ 24 กรกฎาคม ค.ศ. 2011 ซึ่งเป็นวันยุติการออกอากาศในระบบแอนะล็อกในพื้นที่ส่วนใหญ่ของประเทศญี่ปุ่น ก่อนยุติการออกอากาศ ทางสถานีได้นำอัตลักษณ์ชุดเดิมที่เคยออกอากาศในระบบสีซึ่งมีตราสัญลักษณ์เดิมในขณะนั้นมาออกอากาศ โดยในภาพสุดท้ายที่เป็นภาพตราสัญลักษณ์ของสถานีจะปรากฏคำว่า 58年間ありがとうございました (ขอบคุณที่รับชมมาตลอด 58 ปี) จากนั้นจึงยุติการออกอากาศ
แหล่งข้อมูลอื่น

ตัวอย่างภาพอัตลักษณ์บนยูทูบ
ฮิโรชิเงะ

| ฮิโรชิเงะ |
| --- | --- |
広重
ภาพเหมือนของฮิโรชิเงะโดยคูนิซาดะ
เกิด: ค.ศ. 1797 เอโดะ, ประเทศญี่ปุ่น
เสียชีวิต: 12 ตุลาคม ค.ศ. 1858(1858-10-12) (60–61 ปี) เอโดะ, ประเทศญี่ปุ่น
สัญชาติ: ญี่ปุ่น
การศึกษา: โทโยฮิโระ
มีชื่อเสียงจาก:   จิตรกรรม  ภาพพิมพ์แกะไม้ 
ผลงานเด่น:   The Fifty-three Stations of the Tōkaidō  The Sixty-nine Stations of the Kiso Kaidō  One Hundred Famous Views of Edo 
ขบวนการ: สำนักอูตางาวะ
อูตางาวะ ฮิโรชิเงะ (ญี่ปุ่น: 歌川 広重, ชื่อเกิด อันโด ฮิโรชิเงะ (安藤 広重); ค.ศ. 1797 – 12 ตุลาคม ค.ศ. 1858) เป็นจิตรกรคนสำคัญของประเทศญี่ปุ่นในคริสต์ศตวรรษที่ 17 มีความเชี่ยวชาญทางการสร้างภาพพิมพ์แกะไม้ (woodcut) สมัยที่เรียกว่า “ภาพอูกิโยะ” ซึ่งเป็นภาพพิมพ์แกะไม้ที่สร้างระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 17 ถึง 20 ที่เป็นภาพภูมิทัศน์ ตำนานจากประวัติศาสตร์ การละคร และจากชีวิตความสนุก
ฮิโรชิเงะเกิดเมื่อปี ค.ศ. 1797 ที่เอโดะ หรือกรุงโตเกียวในปัจจุบัน ประเทศญี่ปุ่น เสียชีวิตเมื่อวันที่ 12 ตุลาคม ค.ศ. 1858 ชื่อของฮิโรชิเงะที่ใช้ในงานศิลปะคือ อิจิยูไซ ฮิโรชิเงะ ( Ichiyūsai Hiroshige (一幽斎廣重))
เบื้องต้น > ฮิโรชิเงะที่ 2 และ ฮิโรชิเงะที่ 3

ฮิโรชิเงะที่ 2 เป็นช่างภาพพิมพ์ชื่อชิเงโนบุ (Shigenobu) ผู้แต่งงานกับทัตสึลูกสาวของฮิโรชิเงะ ฮิโรชิเงะตั้งใจจะให้ชิเงโนบุเป็นทายาทแต่ทัตสึและชิเงโนบุแยกกัน แต่ชิเกะโนบุก็ยังใช้ชื่อฮิโรชิเงะซึ่งทำให้รู้จักกันในชื่อ “ฮิโรชิเงะที่ 2” ส่วน หลังจากนั้นทัตสึก็ไปแต่งงานกับศิลปินอีกคนหนึ่งชื่อชิเงมาซะ (Shigemasa) ผู้ที่กลายมาเป็นทายาทเจ้าหน้าที่ดับเพลิงของฮิโรชิเงะและใช้ชื่อฮิโรชิเงะ ที่รู้จักกันในชื่อ “ฮิโรชิเงะที่ 3” แต่ทั้ง ฮิโรชิเงะที่ 2 และ ฮิโรชิเงะที่ 3 ต่างก็ไม่ได้รับความสำเร็จเท่าเทียมกับฮิโรชิเงะ
ระเบียงภาพ

ภาพจากชุด “สถานี 53 สถานีบนเส้นทางโทไกโด”:
“ยามเข้าที่นิฮมบาชิ” (The Morning glow at the Nihonbashi)
“ทะเลสาบที่ฮาโกเนะ” (The Lake at Hakone)
“หิมะยามค่ำที่คัมบาระ” (Night Snow at Kambara)
“อากาศสดใสหลังหิมะตกที่คาเมยามะ” (Clear Weather After Snow at Kameyama)
ภาพจากชุด “ทัศนียภาพเด่น 100 แห่งของเอโดะ”
“สารบัญ” (Table of Contents)
“สวนท้อในคาเมโด” (The Plum Garden in Kameido)
“สะพานใหญ่, ฝนตก” (Great Bridge, Sudden Shower at Atake)
“ถนนช่างย้อมผ้าในคันดะ” (The Dyers' Street in Kanda)
“ถนนซูรูงะ” (The Suruga Street)
“สนที่สระเซ็นโซกุ” (The Pine of the Hanging Surplice at Senzoku Pond)
“ถนนฮิโรโกจิในชิตายะ” (Hirokoji Street in Shitaya)
“เรือบนคลองยตสึกิ-โดริ” (Barges on the Yotsugi-dori Canal)
“เนินยูฮิและสะพานกลองที่เมงูโระ” (Yuhi Hill and the Drum Bridge at Meguro)
“สนห้ากิ่งที่แม่น้ำโอนางิ” (The Five Trunked Pine on the Onagi River)
ดูเพิ่ม

จิตรกรรมภูมิทัศน์
ภาพพิมพ์แกะไม้
ภาพพิมพ์แกะไม้ในประเทศญี่ปุ่น
ภาพอูกิโยะ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ฮิโรชิเงะ
หมู้บ้านกลางหิมะ
สำนักสงฆ์บนภูเขา
เรือในทะเลสาบ
เดอะเลเจนด์ออฟเซลดา: บรีทออฟเดอะไวลด์

| เดอะเลเจนด์ออฟเซลดา เบรธออฟเดอะไวลด์ |
| --- | --- |
ผู้พัฒนา: บริษัทการออกแบบและพัฒนาบันเทิงนินเทนโด
ผู้จัดจำหน่าย: นินเทนโด
กำกับ: ฮิเดมาโระ ฟูจิบายาชิ
อำนวยการผลิต: เอจิ อะโอะนุมะ
ชุด: เดอะเลเจนด์ออฟเซลดา
เครื่องเล่น: วียู, นินเท็นโดสวิตช์
วางจำหน่าย: 
แนว: แอ็คชั่นผจญภัย
รูปแบบ: เล่นคนเดียว
เดอะเลเจนด์ออฟเซลดา เบรธออฟเดอะไวลด์ (อังกฤษ: The Legend of Zelda: Breath of the Wild, ญี่ปุ่น: ゼルダの伝説 ブレス オブ ザ ワイルド) เป็นวิดีโอเกมที่ออกวางจำหน่ายในปี ค.ศ. 2017 เป็นเกมแนวแอคชั่นผจญภัย พัฒนาและจัดจำหน่ายโดยนินเทนโดสำหรับวียู และ นินเท็นโดสวิตช์. วางจำหน่ายพร้อมกันทั่วโลกเมื่อวันที่ 3 มีนาคม ค.ศ. 2017 ทั้งแพลตฟรอม นินเทนโดวียู และ นินเทนโดสวิตช์ ตัวเกมรองรับหลายภาษา และรองรับ ระบบ amiibo
| ด ค กเกมชุด เดอะเลเจนด์ออฟเซลดา |
| --- | --- |
เครื่องเกมประจำที่: เดอะเลเจนด์ออฟเซลดา · ดิแอดเวนเจอร์ออฟลิง · อะลิงก์ทูเดอะแพสต์ · ออคารินาออฟไทม์ · เมเยอราส์แมสก์ · เดอะวินด์เวกเกอร์ · โฟร์ซอดส์แอดเวนเจอส์ · ทไวไลต์พรินเซสส์ · สกายวอร์ดซอร์ด · บรีทออฟเดอะไวลด์ · เทียร์ออฟเดอะคิงดอม
เครื่องเกมแบบพกพา: ลิงส์อะเวกเคนนิง · ออราเคิลออฟซีซันส์ และ ออราเคิลออฟเอจเจส · โฟร์ซอดส์ · เดอะมินิชแคป · แฟนทัมเอาเออร์แกลสส์ · สปิริตแทร็กส์ · ออคารินาออฟไทม์ 3D · อะลิงก์บีทวีนเวิลส์ · เมเยอราส์แมสก์ 3D · ไทรฟอร์ซฮีโรส์
| ด ค กเดอะเกมอะวอดส์ |
| --- | --- | --- |
| ปี |  2557  2558  2559  2560  2561  2562  2563  2564  2565  2566  |  |
| เกมแห่งปี |  ดราก้อน เอจ: อินควิซิชัน (2557)  เดอะวิตเชอร์ 3: ไวลด์ฮันต์ (2558)  โอเวอร์วอตช์ (2559)  เดอะเลเจนด์ออฟเซลดา: บรีทออฟเดอะไวลด์ (2560)  ก๊อดออฟวอร์ (2561)  เซกิโระ: แชโดวส์ดายทไวซ์ (2562)  เดอะลาสต์ออฟอัสพาร์ท II (2563)  อิตเทกส์ทู (2564)  เอลเดนริง (2565)  บอลเดอส์เกต 3 (2566)  |  |
| ดูเพิ่ม |  เจฟฟ์ ไคลีย์  สไปค์วิดีโอเกมอวอร์ดส์  ซัมเมอร์เกมเฟสต์  |  |
อุบัติการณ์มุกเดน

ในวันที่ 18 กันยายน ค.ศ. 1931 ใกล้กับเมืองมุกเดน (หรือ เฉิ่นหยางในปัจจุบัน) ทางแมนจูเรียตอนใต้ ส่วนหนึ่งของรางรถไฟซึ่งกองทัพญี่ปุ่นยังคงยึดครองอยู่ในขณะนั้นเกิดการระเบิดขึ้น กองทัพญี่ปุ่นจึงได้ใช้ข้ออ้างดังกล่าวในการรุกรานแมนจูเรีย และนำไปสู่การก่อตั้งแมนจูกัวในปีต่อมา ซึ่งเหตุการณ์ครั้งนี้เป็นส่วนหนึ่งของการรบในสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่สอง ถึงแม้ว่าสงครามครั้งนี้จะปะทุขึ้นมาในปี ค.ศ. 1937 ก็ตาม
เหตุการณ์ดังกล่าวมีชื่อเรียกกันหลายแบบ เช่น กรณีมุกเดน (อังกฤษ: Mukden Incident) ในญี่ปุ่นเรียก กรณีแมนจูเรีย (อังกฤษ: Manchurian Incident, ญี่ปุ่น: 滿洲事變 หรือ 満州事変) ส่วนในจีนเรียก เหตุการณ์ 18 กันยายน (九•一八事变/九•一八事變 → Jiǔyībā Shìbiàn) หรือ เหตุการณ์หลิ่วเถียวโกว (柳条沟事变/柳條溝事變 → Liǔtiáogōu Shìbiàn)
เบื้องหลัง

ความสนใจทางด้านเศรษฐกิจและการเมืองของญี่ปุ่นที่มีต่อแมนจูเรียนั้นเพิ่มมากขึ้นตั้งแต่หลังสงครามรัสเซีย-ญี่ปุ่น เมื่อปี ค.ศ. 1904-1905 ตามเงื่อนไขของสนธิสัญญาพอร์ตสมัธ ทำให้ญี่ปุ่นได้เช่าทางรถไฟแมนจูเรียสายใต้ (อังกฤษ: South Manchuria Railway) ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของทางรถไฟจีนสายตะวันออก (อังกฤษ: China Far East Railway) รัฐบาลญี่ปุ่นอ้างว่าสิทธิการครอบครองทางรถไฟดังกล่าวครอบคลุมถึงสิทธิพิเศษที่รัสเซียได้รับจากจีนในสนธิสัญญาลี-โลบานอฟ แห่งปี ค.ศ. 1896 ซึ่งถูกขยายขอบเขตโดยสัญญาเช่าเขตควันตงในปี ค.ศ. 1898 จึงทำให้ญี่ปุ่นมีอำนาจบริหารอย่างเด็ดขาดในเขตทางรถไฟแมนจูเรียสายใต้ กองทัพญี่ปุ่นได้มียามประจำการอยู่ในพื้นที่เพื่อรักษาความปลอดภัยให้แก่รถไฟและรางรถไฟ อย่างไรก็ตาม ทหารเหล่านี้เป็นเพียงพลทหารธรรมดา และต้องฝึกซ้อมรบนอกเขตดังกล่าวบ่อยครั้ง
ทางด้านประเทศจีน ซึ่งยังคงอ่อนแออยู่ในขณะนั้นต้องเผชิญกับภัยคอมมิวนิสต์จากสหภาพโซเวียตทางทิศเหนือ รวมทั้งอำนาจทางการเมืองและการทหารของกองทัพควันตงแห่งกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่น ซึ่งมีความพยายามที่จะผนวกเอาแมนจูเรียเข้าเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิญี่ปุ่น
พันเอกแห่งกองทัพควันตง เซชิโร อิตะงะกิ และพันโท คันจิ อิชิวะระ ได้คิดวิธีการที่จะรุกรานแมนจูเรีย ต่อมาอิชิวะระได้นำเสนอแผนการของเขาที่กองบัญชาการกองทัพญี่ปุ่นในกรุงโตเกียว และได้รับการอนุมัติ แต่มีข้อแม้คือ ต้องเป็นการกระทำเพื่อตอบโต้ความขัดแย้งที่ฝ่ายจีนเป็นผู้เริ่มก่อน อย่างไรก็ตาม เมื่อรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสงคราม จิโร มินะมิ ได้ย้ายพันเอก Yoshitsugu Tatekawa ไปยังแมนจูเรียเพื่อที่จะควบคุมความประพฤติของกองทัพควันตง เซชิโร อิตะงะกิ และ คันจิ อิชิวะระ รู้ว่าการรอคอยการตอบโต้จากจีน หลังจากความพยายามยุยงหลายครั้งแล้วไม่มีประโยชน์ใด ดังนั้น พวกเขาจึงคิดหาวิธีของตัวเอง
แผนการที่ว่าคือ การก่อวินาศกรรมตามแนวรางรถไฟในเขตของจีนใกล้กับทะเลสาบ Liǔtiáo (柳條湖 → liǔtiáohú) ซึ่งในความเป็นจริงแล้ว พื้นที่บริเวณนี้ไม่มีชื่อทางการ และไม่ได้มีความสำคัญทางยุทธศาสตร์ต่อทั้งฝ่ายจีนและญี่ปุ่นแต่อย่างใด แต่ว่ามันอยู่ห่างจากค่ายทหาร Beidaying (北大營 → bèidàyíng) ซึ่งอยู่ใต้การบังคับบัญชาของ "จอมพลหนุ่ม" จาง เซวเหลียง เพียงแปดร้อยเมตรเท่านั้น แผนการของญี่ปุ่นเป็นการกล่าวหาทหารจีนว่าพวกเขาเป็นผู้ก่อวินาศกรรม ซึ่งญี่ปุ่นจะสามารถใช้เป็นข้ออ้างในการรุกรานอย่างเต็มตัว นอกจากนี้ เพื่อทำให้การก่อวินาศกรรมครั้งนี้ดูเหมือนเป็นแผนการที่จีนวางไว้เพื่อโจมตีเป้าหมายสำคัญ (และทำให้การตอบโต้ของญี่ปุ่นเป็นการป้องกันทางรถไฟอันมีความสำคัญต่อเศรษฐกิจและอุตสาหกรรมของตน) ญี่ปุ่นจึงตั้งชื่อให้กับบริเวณนี้ว่า "Liǔtiáo Ditch" (柳條溝 → liǔtiáogōu) หรือ "สะพาน Liǔtiáo" (柳條橋 → liǔtiáoqiáo) ทั้ง ๆ ที่พื้นที่นี้เป็นเพียงทางรถไฟเล็ก ๆ ที่อยู่บนพื้นราบเท่านั้น
ลำดับเหตุการณ์ > การวางระเบิดทางรถไฟ

พันเอก เซชิโร อิตะงะกิ พันโท คันจิ อิชิวะระ พันเอก เคนจิ โดะอิฮะระ และพันตรี ทะกะโยะชิ ทะนะกะ ได้สำเร็จแผนการเมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1931 โดยหลักของแผนคือ อุบายการสร้างสระว่ายน้ำตรงที่พักของนายทหารญี่ปุ่น แต่ความจริงแล้วมันคือ บังเกอร์คอนกรีตสำหรับปืนใหญ่ขนาด 9.2 นิ้ว ซึ่งจะถูกนำเข้ามาเก็บไว้อย่างลับ ๆ  โดยฝ่ายญี่ปุ่นเริ่มดำเนินการเมื่อร้อยโทซุเอะโมะริ โคะโมะโตะ แห่งกองกำลังทหารประจำการอิสระ (独立守備隊) แห่งกรมทหารราบที่ 29 ซึ่งรักษาทางรถไฟแมนจูเรียสายใต้ ทำการวางระเบิดในระยะใกล้เคียงกับทางรถไฟ แต่ไกลพอที่จะไม่ก่อให้เกิดความเสียหายจริง ๆ ในเวลาประมาณ 22.20 น. ของวันที่ 18 กันยายน ทหารญี่ปุ่นจุดระเบิด แต่ระเบิดไม่ได้ก่อให้เกิดความเสียหายมากนัก ขนาดที่ว่ารถไฟจากเมืองชางชุนยังสามารถวิ่งผ่านจุดนั้นและไปถึงเฉิ่นหยางเมื่อเวลา 22.30 น. ได้ตามปกติ
ลำดับเหตุการณ์ > การรุกรานแมนจูเรีย

บทความหลัก: การรุกรานแมนจูเรีย
เมื่อตอนเช้าของวันที่ 19 กันยายน ค.ศ. 1931 ปืนใหญ่ได้ถูกติดตั้งไว้ที่ที่พักของนายทหารญี่ปุ่นทำการเปิดฉากระดมยิงใส่ที่ตั้งของทหารจีน เพื่อที่จะตอบโต้ทหารจีนตามข้อกล่าวหาในการรุกรานทางรถไฟ กองกำลังทางอากาศเพียงเล็กน้อยของจีนซึ่งนำโดยจาง เซวเหลียงถูกทำลาย ทหารจีนต้องถอนกำลังออกจากค่าย Beidaying ทหารญี่ปุ่นเพียงห้าร้อยนายโจมตีที่ตั้งของทหารจีนจำนวนเจ็ดพันนาย แต่เนื่องจากทหารจีนส่วนมากเป็นทหารใหม่หรือทหารเกณฑ์ จึงไม่อาจต้านทานทหารญี่ปุ่นซึ่งมีประสบการณ์เหนือกว่าได้เลย เมื่อเวลาผ่านไปถึงตอนเย็น ทหารจีนห้าร้อยนายเสียชีวิต ขณะที่ญี่ปุ่นเสียทหารไปเพียงสองนายเท่านั้น ขณะเดียวกันที่เมืองต้าเหลียน ผู้บัญชาการกองทัพควันตง นายพลชิเงะรุ ฮนโจ รู้สึกใจหายที่การรุกรานเกิดขึ้นโดยไม่ได้รับความเห็นชอบจากเขา แต่ว่าเขาถูกโน้มน้าวโดยอิชิวะระและให้อนุญาตในภายหลัง เขาได้ย้ายกองบัญชาการใหญ่กองทัพควันตงไปยังมุกเดน และออกคำสั่งให้นายพลเซ็นจูโร ฮะยะชิ แห่งกองทัพที่ถูกเลือกของญี่ปุ่นในเกาหลีส่งกำลังเสริมมายังพื้นที่ เมื่อถึงเวลา 4.00 น. ของวันที่ 19 กันยายน มุกเดนถูกยึด และเครื่องบินของกองทัพที่ถูกเลือกก็สามารถลงจอดที่มุกเดนได้ จาง เซวเหลียง ซึ่งได้รับคำสั่งจากพรรคก๊กมินตั๋งให้ดำเนินนโยบายไม่ต่อต้าน ได้สั่งห้ามไม่ให้ทหารของเขาต่อสู้และวางอาวุธในกรณีที่ทหารญี่ปุ่นบุกเข้ามา ทหารญี่ปุ่นจึงมุ่งหน้าสู่ชางชุน ตานตองและบริเวณรอบข้างอย่างง่ายดาย และแม้จะมีการต่อต้านจากกองกำลังท้องถิ่นในภายหลัง นครสำคัญในมณฑลเหลียวหนิง มณฑลจี๋หลินและมณฑลเฮย์หลงเจียงก็ถูกกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่นยึดได้ในเวลาเพียงห้าเดือนหลังจากกรณีมุกเดนเริ่มต้น
การโต้แย้ง

จนถึงปัจจุบันก็ยังคงมีการโต้เถียงกันถึงผู้ที่ก่อวินาศกรรมรางรถถไฟสายแมนจูเรียดังกล่าว มีหลักฐานยืนยันอย่างหนักแน่นว่าเป็นฝีมือของนายทหารหนุ่มแห่งกองทัพควันตงซึ่งได้มีการสมรู้ร่วมคิดกัน แม้ว่าจะได้รับหรือไม่ได้รับคำสั่งจากโตเกียวก็ตาม ขณะที่ทหารบางนายของกองทัพญี่ปุ่นปฏิเสธที่จะเป็นผู้วางระเบิด พันตรี Tadashi Hanaya ผู้ซึ่งเป็นผู้ช่วยของ Itagaki Seishiro ในขณะนั้นได้สารภาพและยอมรับว่าเป็นผู้วางระเบิดจริง และเหตุการณ์ทั้งหมดเป็นการจัดฉากของฝ่ายญี่ปุ่น ในช่วงหลังสงครามได้มีการสืบสวนในเรื่องดังกล่าวได้พบว่าระเบิดดั้งเดิมของฝ่ายญี่ปุ่นนั้นไม่ทำงานและจำเป็นต้องวางระเบิดอีกลูกหนึ่ง ซึ่งทำให้เกิดผลที่ตามมา คือ กองทัพควันตงได้ประสบความสำเร็จในการวางระเบิด และรุกรานแมนจูเรีย รวมไปถึงการก่อตั้งแมนจูกัวขึ้นเป็นรัฐบาลหุ่นเชิด
"พิพิธภัณฑ์นิทรรศการเหตุการณ์ 9.18" ที่เมืองเฉิ่นหยาง โดยเป็นของสาธารณรัฐประชาชนจีน ได้บอกว่าฝ่ายญี่ปุ่นเป็นฝ่ายวางระเบิด แต่ว่าที่พิพิธภัณฑ์ Yushukan ของญี่ปุ่น ซึ่งตั้งอยู่ใกล้กับ Yasukuni Shrine ในกรุงโตเกียวได้โทษว่าฝ่ายจีนเป็นฝ่ายวางระเบิด
หนังสือเรื่อง Japan's Imperial Conspiracy (1971) ของนายเดวิด เบอร์กามินิได้บรรยายถึงรายละเอียดของทั้งฝ่ายจีนและฝ่ายญี่ปุ่นตลอดช่วงเวลาของกรณีมุกเดน เขาได้สรุปว่าการเข้าใจผิดครั้งใหญ่หลวงว่ากรณีมุกเดนเกิดขึ้นจากแผนการของนายทหารหนุ่มอารมณ์ร้อนแห่งกองทัพญี่ปุ่น โดยไม่ได้รับคำสั่งมาจากกรุงโตเกียว เขาได้บอกว่า จักรพรรดิฮิโรฮิโตเองที่ทรงอนุมัติแผนการดังกล่าวด้วยพระองค์เอง อย่างไรก็ตาม นักประวัติศาสตร์ เจมส์ เวลแลนด์ได้สรุปว่านายทหารอาวุโสได้ปล่อยให้มีการปฏิบัติการภาคสนามได้ด้วยกองกำลังของตนเอง และอนุมัติแผนการดังกล่าวในภายหลัง
ในเดือนสิงหาคม 2006 หนังสือพิมพ์ชื่อดังของญี่ปุ่น Yomiuri Shimbun ได้ตีพืมพ์ผลงานวิจัยเป็นเวลาหนึ่งปี โดยตั้งคคำถามว่าผู้ใดเป็นผู้รับผิดชอบต่อสงครามโชวะ โดยมีการพาดพึงถึงกรณีมุกเดนอยู่ด้วย ซึ่งเนื้อหาได้กล่าวโจมตีนายทหารของญี่ปุ่นและนักการเมืองในขณะนั้นที่เป็นผู้อยู่เบื้องหลัง
เหยื่อจำนวนมากและลูกหลานได้ผลักดันให้รัฐบาลจีนประกาศให้วันที่ 18 กันยายนของทุกปีเป็น "วันเลวทรามแห่งชาติ" (อังกฤษ: National Humiliation Day) รัฐบาลจีนยังได้เปิด "พิพิธภัณฑ์นิทรรศการเหตุการณ์ 9.18" เมื่อวันที่ 18 กันยายน 1991 โดยบุคคลสำคัญที่ได้มาเยี่ยมชมพิพิธภัณฑ์แห่งนี้ คือ นายกรัฐมนตรีญี่ปุ่น Ryutaro Hashimoto ในปี 1997
การโต้แย้งกันยังรวมไปถึงประเด็นการจัดการปัญหาดังกล่าวของสันนิบาตชาติ และรายงานของ Lytton ในภายหลัง นาย เอ.เจ.พี. เทย์เลอร์ ได้เขียนว่า "ในการเผชิญหน้ากับความท้าทายอันตึงเครียดครั้งแรก" สันนิบาตก็โค้งงอและยอมจำนน ถึงแม้ว่าสหราชอาณาจักรจะมีอำนาจอยู่ในภาคพื้นตะวันออกไกลอยู่ก็ตาม แต่ว่าไม่สามารถลงมือตอบโต้อะไรได้มาก เพียงแต่มีการ "ลงโทษตามศีลธรรมจรรยาเท่านั้น"
เชิงอรรถ

↑  Fenby, Jonathan. Chiang Kai-shek: China's Generalissimo and the Nation He Lost. Carroll & Graf Publishers. 2003. pp. 202
↑  Edward Behr, The Last Emperor, 1987, p. 180
↑  Edward Behr, ibid, p. 180
↑  CHRONOLOGY OF MAJOR INTERNATIONAL EVENTS FROM 1931 THROUGH 1943, WITH OSTENSIBLE REASONS ADVANCED FOR THE OCCURRENCE THEREOF 78th Congress, 2d Session. "การระเบิดได้เกิดขึ้นจริงบนรางรถไฟหรือบริเวณใกล้เคียงระหว่าง 22.00 ถึง 22.30 วันที่ 18 กันยายน แต่ความเสียหายที่เกิดขึ้นกับรางรถไฟ ถึงมีจริงมันก็ไม่สามารถทำให้รถไฟจากชางชุนที่วิ่งลงใต้ไปถึงที่หมายช้ากว่ากำหนด และไม่เพียงพอที่จะเป็นหลักฐานของการปฏิบัติการทางการทหาร การปฏิบัติการของทหารญี่ปุ่นในคืนนี้...ไม่สามารถเรียกว่าเป็นการป้องกันตนเองที่สมเหตุสมผลได้เลย . . ." [Opinion of Commission of Enquiry.] Ibid., p. 71.,
↑  Edward Behr, ibid, p. 182
↑  Chen, World War II Database
↑  Edward Behr, ibid, p. 182-3
↑  James Weland, Misguided Intelligence: Japanese Military Intelligence Officers in the Manchurian Incident, September 1931 The Journal of Military History, Vol. 58, No. 3. (July 1994), pp. 445-460.
↑  "WAR RESPONSIBILITY--delving into the past (1) / Who should bear the most blame for the Showa War?". Yomiuri Shimbun. 2006-08-13. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-01-21. สืบค้นเมื่อ 2008-09-18.
↑  "WAR RESPONSIBILITY--delving into the past (1) / Manchuria start of slide into war". Yomiuri Shimbun. 2006-08-16. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-01-21. สืบค้นเมื่อ 2008-09-18.
↑   A.J.P. Taylor, The Origins of the Second World War, pp. 91-91.
แหล่งข้อมูลอื่น

World War II Database- Manchurian Incident
Manchurian Crisis
แผนที่แสดงอาณาเขตของแมนจูเรียเมื่อปี 1931
รางรถไฟแมนจูเรียสายใต้ใกล้กับเมืองมุกเดน ซึ่งถูกวางระเบิดโดยทหารญี่ปุ่น
คณะรัฐมนตรีของแมนจูกัว
ร้านค้าในเมืองเซี่ยงไฮ้ติดป้ายประกาศต่อต้านญี่ปุ่นหลังกรณีมุกเดน
ป้ายในเมืองเซี่ยงไฮ้แสดงข้อความ (反日) ที่แปลว่า "ต้านญี่ปุ่น"
เคโกะ ฮาระ

เคโกะ ฮาระ (ญี่ปุ่น: 原桂子; อังกฤษ: Keiko Hara; 12 กรกฎาคม ค.ศ. 1975 – ) เป็นอดีตนักกีฬาวอลเลย์บอลหญิงชาวญี่ปุ่น รวมถึงเป็นผู้ฝึกสอน เธอเกิดที่คูชิงาทามาชิ (ปัจจุบันคือมินามิแอลป์) อำเภอนากาโกามะ ประเทศญี่ปุ่น และมีชื่อเล่นคือ เค (ケイ)
ประวัติ

หลังจากเกษียณตัวในปี ค.ศ. 2006 เธอก็ได้ทำหน้าที่เป็นฝ่ายสนับสนุนทีมฮิซามิตสึสปริงส์ กระทั่งออกจากทีมดังกล่าวในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2007 จากนั้นในเดือนกันยายนของปีเดียวกันนี้ เธอได้เข้าร่วมทีมทาเกฟูจิแบมบู โดยทำหน้าที่ร่วมกับทีมดังกล่าวถึง 2 ฤดูกาล
เดือนเมษายน ค.ศ. 2008 หลังจากการแข่งขัน 255 นัดของการแข่งขันวี.ลีก เธอประสบความสำเร็จโดยได้รับรางวัลจากรายการ ระบบรางวัลพิเศษของวี.ลีก เพื่อเป็นการระลึกถึงการแข่งขันเป็นปีที่ 40 ในปี ค.ศ. 2007 นับจากการก่อตั้ง เพื่อเป็นการเชิดชูต่อนักวอลเลย์บอลผู้เข้าร่วมการแข่งขันมาอย่างยาวนาน
ในปี ค.ศ. 2009 เธอได้หวนไปเข้าร่วมทีมฮิซะมิสึสปริงส์อีกครั้ง และได้รับการแต่งตั้งเป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนไปพร้อมกับการเป็นนักวอลเลย์บอลในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2010 ก่อนที่จะออกจากทีมไปในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2011
เดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2012 เธอได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้ฝึกสอนพิเศษของทีมอาเงโอะเมดิกส์ในการแข่งขันวี.ชาเลนจ์ลีก
สังกัดสโมสรและรางวัลที่ได้รับ

ประวัติการร่วมทีม
ทีมชาติญี่ปุ่น - ค.ศ. 2001-2002
รางวัลที่ได้รับ
ค.ศ. 2002 - เบสต์ 6 วี.ลีก 8 สมัย
ค.ศ. 2008 - รางวัลเกียรติยศวี.ลีก วี.พรีเมียร์ลีก ฤดูกาล 2007-08
แหล่งข้อมูลอื่น

Vリーグ 公式プロフィール เก็บถาวร 4 มีนาคม 2016 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
原桂子オフィシャルブログ เก็บถาวร 29 ธันวาคม 2009 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
上尾メディックス - メンバー一覧 เก็บถาวร 25 พฤษภาคม 2012 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กอาเงโอะเมดิกส์ ฤดูกาล 2014–2015 |
| --- | --- |
สตาฟฟ์โค้ช:  หัวหน้าผู้ฝึกสอน: โทชิอากิ โยชิดะ  ผู้ฝึกสอน: เค็งโงะ มิโนวะ  ผู้ฝึกสอนพิเศษ: เคโกะ ฮาระ  ผู้ฝึกสอน: ไดกิ อิโมโตะ 
ตัวเซ็ต:  1 โนโซมิ สึชิดะ  13 ชิโอริ โออูชิ  24 โคโยมิ โทมินากะ 
ตัวตบหัวเสา:  2 ซาชิโกะ ฮิงาชิทานิ  3 ชิโฮะ โยชิมูระ  4 ชิโฮะ คนโด  5 ทาเคดะ เอริ  6 ซาโอริ อาริตะ  11 เคียวโกะ อาโอยากิ  15 เคลลี เมอร์ฟี  16 อาซูกะ มินาโมโตะ  17 นาสึโกะ โคซาซะ  18 มิกุ เบโนกิ  19 ยูกิ อารากิ 
ตัวบล็อกกลาง:  9 มามิ มิอูระ  10 โยชิกะ โอกาโมโตะ  12 เอริกะ อารากิ  20 ยูโกะ มารูยามะ  21 หวัง ย่าเฉิน 
ตัวรับอิสระ:  7 อากาเนะ ยามางิชิ  8 ไม เซกิ  23 ริซะ โอมูโระ
เซลดา II: ดิแอดเวนเจอร์ออฟลิงก์

| เซลดา II ดิแอดเวนเจอร์ออฟลิงก์ |
| --- | --- |
ผู้พัฒนา: บริษัทวิจัยและพัฒนานินเทนโด
ผู้จัดจำหน่าย: นินเทนโด
กำกับ: ทาดาชิ ซุกิยามะ ยาซูฮิซา ยามามุระ
อำนวยการผลิต: ชิเงะรุ มิยะโมะโตะ
ออกแบบ: คาซึโนบุ ชิมิสึ
เขียนบท: ทาคาชิ เทซึกะ
แต่งเพลง: อากิโตะ นากะซึกะ
ชุด: เดอะเลเจนด์ออฟเซลดา
เครื่องเล่น: ระบบดิส์กแฟมิคอม แฟมิคอม เกมคิวบ์ เกมบอยอัดวานซ์
วางจำหน่าย: ระบบดิส์กแฟมิคอม  แฟมิคอม  เกมคิวบ์  เกมบอยอัดวานซ์ 
แนว: แอ็คชั่นผจญภัย
รูปแบบ: เล่นคนเดียว
เซลดา II ดิแอดเวนเจอร์ออฟลิงก์ (อังกฤษ: Zelda II: The Adventure of Link, ญี่ปุ่น: リンクの冒険) เป็นวิดีโอเกมที่ผลิตขึ้นในปี ค.ศ. 1987 เป็นเกมแนวแอคชั่นผจญภัย พัฒนาและจัดจำหน่ายโดยนินเทนโดสำหรับแฟมิคอม.
ตัวละคร

กานอน (Ganon)
ลิงก์ (Link)
เจ้าหญิงเซลดา (Princess Zelda)
ดาร์กลิงก์ (Dark Link)
เกรียงอาจ สุวรรณภักดี

| เกรียงอาจ สุวรรณภักดี |
| --- | --- |
ตัวละครใน 'ใครว่าข้าไม่เก่ง'
ประวัติ
ญาติ: นักมวยชาวคลองเตย (เพื่อน) มิยาซาว่า คิอิจิ (คู่ปรับ, เพื่อน)
ข้อมูล
ปรากฏตัวครั้งแรก: ตอนที่ 155
สัญชาติ:  ไทย
น้ำหนัก: 160 ปอนด์
รุ่น: เฟเธอร์เวท
เครื่องราง: พระร่วง
เกรียงอาจ สุวรรณภักดี (ญี่ปุ่น: ギャルアッド・スワンパクティ; อังกฤษ: Kreangarg Suwanpakdee) เป็นตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง ใครว่าข้าไม่เก่ง (KOKO TEKKENDEN TOUGH) ปรากฏตัวครั้งแรกในตอนที่ 155 ซึ่งเขียนโดย เท็ตสึยะ ซารุวาตาริ
ประวัติตามท้องเรื่อง

เกรียงอาจ สุวรรณภักดี เป็นนักมวยไทยตั้งแต่อายุ 10 ขวบจากภาคอีสานของไทย เขาเคยแข่งมวยกับเพื่อนนักมวยไทยคนหนึ่งจากคลองเตย ผลการแข่งในครั้งนั้น เกรียงอาจเป็นฝ่ายชนะ เพื่อนนักมวยจากคลองเตยจึงได้มอบพระเครื่อง ซึ่งมีชื่อเรียกว่า "พระร่วง" แก่เกรียงอาจ ก่อนที่เพื่อนจากคลองเตยคนนี้ตัดสินใจใช้มีดตัดขาของตนทิ้งเพื่อละเส้นทางนักมวยเพื่อไปเป็นขอทาน เนื่องจากในสมัยนั้นหากหมดโอกาสแข่งขันแล้วก็ไม่สามารถหารายได้ด้วยวิธีอื่นได้อีกเลย เหตุการณ์ในครั้งนั้นสร้างความสะเทือนใจแก่เกรียงอาจเป็นอย่างมาก
เมื่อเกรียงอาจเติบโตขึ้น เขาได้เดินทางมายังประเทศญี่ปุ่น แล้วปราบนักสู้ชาวญี่ปุ่นไปหลายราย ไม่ว่าจะเป็น โอมุมะ รวมทั้งศิษย์สำนักคาราเต้ เทซึชิน, โทงุ อากิระ นักมวยคิกบอกซิ่ง และอาริคาวะ โคเก็น เจ้าสำนักเทซึชิน ทำให้ คีโบ (มิยาซาว่า คิอิจิ) ประจักษ์ในฝีมือ และมีความปรารถนาที่จะดวลฝีมือกับเกรียงอาจบ้าง คีโบจึงเริ่มฝึกวิชามวยไทยอย่างจริงจังเพื่อรอวันประลองฝีมือกับเกรียงอาจ เมื่อได้เผชิญฝีมือกันแล้วทำให้คีโบประจักษ์ว่ามวยไทย เป็นศิลปะการต่อสู้ที่มีทักษะท่ายืนที่ดีที่สุด ทั้งคู่เคยปะทะกันอย่างดุเดือดหลายครั้ง และการปะทะกันในครั้งหลังส่งผลให้คีโบถึงกับหมดสติ ก่อนที่พ่อของคีโบจะเข้ามาห้ามเอาไว้ได้ทัน พ่อของคีโบนำพระเครื่องมามอบให้แก่เกรียงอาจ เมื่อเกรียงอาจเห็นเช่นนั้นแล้วจึงมีอาการสงบลง ในภายหลังเกรียงอาจกับคีโบได้เป็นเพื่อนกัน ก่อนที่จะให้คำมั่นสัญญาว่าจะพบกันอีกในโอกาสต่อไป
ส่วนเกี่ยวข้อง

สถิติการชก : ชนะ 16 แพ้ 1
ท่าไม้ตาย : จงอางฉก, ศอกกลับ
การปรากฏตัวในสื่ออื่น

ครั้งหนึ่ง ได้มีการนำเกรียงอาจ ไปเป็นตัวละครประกอบในเกมสล็อต แมชชีน ที่ประเทศญี่ปุ่น
การตอบรับ

เกรียงอาจเป็นนักมวยไทยที่สามารถเอาชนะ มิยาซาว่า คิอิจิ (คีโบ) ตัวเอกของเรื่องได้ และได้รับการกล่าวว่าเป็นนักมวยไทยอันดับหนึ่งของเรื่อง
แหล่งข้อมูลอื่น

Tough (มังงะ) ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
| ด ค กตัวละครที่เป็นนักมวยไทย |
| --- | --- |
ชาวไทย:  เกรียงอาจ • ครุฑ • ฉ่ำอุรา • ชูชัย • ชูร่า • ธีรวิทย์ • บุนนาค • พยัคฆ์ • สกัด • สามชาย • สามารถ • สิงห์ศักดิ์ • หัวใจ • อากาศ • อาดอน • อาภาไชย • ธานี • แอนน์ • เทียน • มะลิวัลย์ • เก้าล้าน •  ไอราวัณ
ชาวตะวันออก:  เคนอิจิ ชิราฮามะ • โจ ฮิงาชิ • ซาโนะ มิทสึรุ • ซาวามูระ • ฟุคามิ โก • มาโมรุ •  โก ฮิบิกิ •  ชิราโตะ •  เฟย์
ชาวตะวันตก:  แจ็กซ์ • แซ็ค • บรูซ เออร์วิน • โรเบิร์ต "R.J." เจมส์ • แอนน์ •  คิง • จันนี่ •  แบรด เบิร์นส์ • ลูซซูเรีย
ไม่ระบุสัญชาติ:  แดร๊กคิวล่าแมน • พัมพุต • โมคุจิน • อันโนว์
อื่นๆ: คาเมนไรเดอร์อิมเพอเรอร์ • ลุมพินีกันดั้ม • เกคิไวโอเล็ต • อุลตร้าแมนมิลเลเนี่ยม
ดูเพิ่ม: มวยไทย • มวยไทยในวัฒนธรรมประชานิยม • ตัวละครที่เป็นนักมวยไทยในภาพยนตร์
 หมวดหมู่
เดอะคิดดี

| THE KIDDIE |
| --- | --- |

ข้อมูลพื้นฐาน
ที่เกิด: ญี่ปุ่น
แนวเพลง: วิชวลเค
ช่วงปี: 2007 - ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: KIDDIE WORKS（2007-2008）  VAP（2009-2010）  คิงเรคคอร์ด（2010～）

สมาชิก: ยูสะ (ร้องนำ)  ยูเสะ(กีต้าร์)  จุน(กีต้าร์)  โซราโอะ(เบส)  ยูได(กลอง)

เว็บไซต์: http://kiddie.jp
เดอะคิดดี (อังกฤษ: The KIDDIE; ญี่ปุ่น: キディ) เป็นวงดนตรีสไตล์วิชวลเคของญี่ปุ่น ก่อตั้งเมื่อเดือนพฤษภาคมปี2007 โดยยูสะและยูได[ใคร?] ต่อมาในเดือนกรกฎาคมปี2010ก็ได้เปิดตัวอย่างเป็นทางการกับค่ายคิงเรคคอร์ด
แหล่งข้อมูลอื่น

THE KIDDIE official web site เวปไซด์อย่างเป็นทางการ THE KIDDIE
THE KIDDIE OFFICIAL FAN CLUB 【kidd's】  เก็บถาวร 2010-01-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีนแฟนคลับอย่างเป็นทางการ
キングレコードによるプロフィール เก็บถาวร 2010-04-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน คิงเรคคอร์ดโปรไฟล์
公式ブログ「FROM THE KIDDIE」 บล็อกอย่างเป็นทางการของวง THE KIDDIE
THE KIDDIE OFFICIAL STAFF twitter ทวิทเตอร์ของทีมงานเดอะคิดดี้
เซจิ โอซาวะ

ระวังสับสนกับ เซจิ โองาวะ
| เซจิ โอซาวะ 小澤 征爾 |
| --- | --- |
โอซาวะในปี 1963
เกิด: 1 กันยายน ค.ศ. 1935(1935-09-01) มุกเดน ประเทศแมนจู  (ปัจจุบันคือเฉิ่นหยาง ประเทศจีน)
เสียชีวิต: 6 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2024(2024-02-06) (88 ปี) โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
อาชีพ: วาทยกร
เซจิ โอซาวะ (ญี่ปุ่น: 小澤 征爾) เป็นวาทยกรชาวญี่ปุ่นซึ่งมีชื่อเสียงจากการเป็นผู้อำนวยการเพลงให้แก่วงดุริยางค์ชั้นนำ อาทิ ซานฟรานซิสโกซิมโฟนี, โทรอนโตซิมโฟนีออร์เคสตรา, อุปรากรรัฐเวียนนา, บอสตันซิมโฟนีออร์เคสตรา ฯลฯ และยังเป็นสมาชิกกิตติมศักดิ์ของเบอร์ลินฟิลฮาร์มอนิกตั้งแต่ปี 2016
ประวัติ > ภูมิหลัง

เซจิ โอซาวะ เกิดเมื่อวันที่ 1 กันยายน ค.ศ. 1935 ในครอบครัวชาวญี่ปุ่นซึ่งประจำอยู่ในนครมุกเดน มณฑลเฟิ่งเทียน ประเทศแมนจู อันเป็นรัฐหุ่นเชิดของจักรวรรดิญี่ปุ่น ต่อมาในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ครอบครัวก็เดินทางกลับญี่ปุ่นในปี 1944 โอซาวะในวันเก้าปีเริ่มเรียนเปียโนอย่างหนัก และงานเพลงของโยฮัน เซบัสทีอัน บัค ต่อมาภายหลังจบการศึกษาในระดับมัธยมปลาย โอซาวะก็ทำกระดูกนิ้วหักจำนวนสองนิ้วในการเล่นรักบี้ ส่งผลให้เขาไม่สามารถเรียนเปียโนอีกต่อไป
ฮิเดโอะ ไซโตะ อาจารย์ของโอซาวะ จึงพาเขาไปรับชมการแสดงเปียโนคอนแชร์โตหมายเลข 5 ของเบทโฮเฟิน การได้รับชมการแสดงในครั้งนั้นเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญในชีวิตของโอซาวะ เขาเปลี่ยนจากสายทางนักดนตรีเข้าสู่สายทางวาทยกร เขาเข้าศึกษาที่วิทยาลัยการดนตรีโทโฮกะกุเอ็นในโตเกียว และจบการศึกษาในปี 1957
ประวัติ > ความสำเร็จระดับสากล

เกือบหนึ่งทศวรรษหลังจากเล่นกีฬาจนนิ้วหัก โอซาวะได้รับรางวัลชนะเลิศในการประกวดวาทยกรออร์เคสตรานานาชาติที่เมืองเบอซ็องซง ประเทศฝรั่งเศส ความสำเร็จในครั้งนี้นำไปสู่การถูกรับเชิญจากชาร์ล มุนช์ ผู้อำนวยการเพลงของบอสตันซิมโฟนีออร์เคสตรา ให้เขาเข้ามาฝึกหัดที่ศูนย์ดนตรีเบิร์กไชร์ รัฐแมสซาชูเซตส์ สหรัฐอเมริกา ซึ่งในเวลาไม่กี่ปีหลังมาอยู่ที่นี่ โอซาวะก็ได้รับรางวัลคูเซวิตสกีในฐานะวาทยกรฝึกหัดยอดเยี่ยม ซึ่งถือเป็นรางวัลระดับสูงสุดของสถาบัน
โอซาวะได้รับทุนการศึกษาจากแฮร์แบร์ท ฟ็อน คารายัน วาทยกรผู้ยิ่งใหญ่ของเยอรมนี เขาจึงย้ายไปพำนักในเบอร์ลินตะวันออก และแล้วโอซาวะภายใต้การอบรมของคารายัน ก็เป็นที่เข้าตาของเลนนาร์ด เบิร์นสไตน์ วาทยกรผู้ยิ่งใหญ่ของอเมริกา เขาได้รับแต่งตั้งจากเบิร์นสไตน์ให้เป็นวาทยกรผู้ช่วยของวงนิวยอร์กฟิลฮาร์มอนิกในปี 1961