stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เอริโกะ ยามางูจิ

|  เอริโกะ ยามางูจิ 2 ดั้ง |
| --- | --- |
ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2015
ชื่อ: เอริโกะ ยามางูจิ
เกิด:  (1991-10-12) 12 ตุลาคม ค.ศ. 1991 (33 ปี)  จังหวัดทตโตริ ประเทศญี่ปุ่น
เทิร์นโปร: 1 เมษายน ค.ศ. 2008 (16 ปี)
อันดับสูงสุด: 39
ผู้ฝึกสอน: โคจิ โฮริงูจิ 7 ดั้ง
อันดับ: 2 ดั้ง
ข้อมูลล่าสุดวันที่ 16 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2013
เอริโกะ ยามางูจิ (ญี่ปุ่น: 山口恵梨子; อักษรโรมัน: Eriko Yamaguchi; 12 ตุลาคม ค.ศ. 1991 – ) เป็นนักหมากรุกญี่ปุ่นหญิงระดับอาชีพของสมาคมโชงิแห่งประเทศญี่ปุ่น เธอเป็นลูกศิษย์ของโคจิ โฮริงูจิ และเคยอยู่ในลำดับนักหมากรุกญี่ปุ่นอาชีพหญิงอันดับที่ 63 หลังจากที่เคยอยู่ในอันดับที่ 39 โดยเธอมาจากเมืองมิซาซะ อำเภอโทฮากุ จังหวัดทตโตริ สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนมัธยมยามาวากิและมหาวิทยาลัยสตรีชิรายูริ ทั้งนี้ เธอเป็นที่รู้จักในฉายา ยามาโตะนาเดชิโกะโจมตี
ประวัติ > ช่วงก่อนระดับอาชีพหญิง

ขณะที่อายุได้ 6 ขวบ เอริโกะ ยามางูจิ ได้เรียนหมากรุกญี่ปุ่นจากพ่อของเธอ ในช่วงเป็นนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 การแข่งขันที่สร้างความประทับใจให้แก่เธอ คือ การแข่งขันแบบต่อแต้มหลังเทศกาลหมากรุกญี่ปุ่น 1 สัปดาห์ (โดยได้พบกับมานาบุ เซ็นซากิ ซึ่งอยู่ในระดับ 7 ดั้งในขณะนั้น) ช่วงนี้เอง ที่ทำให้เธอมีแรงบันดาลใจอยากเป็นนักหมากรุกญี่ปุ่นหญิงระดับอาชีพ โดยต้องการฝึกหมากรุกญี่ปุ่นที่โดโจเป็นประจำทุกวัน และเมื่อขึ้นสู่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 เธอได้เข้าร่วมการแข่งขันแบบต่อหมากสองตัว (โดยได้พบกับอากิระ วาตานาเบะ ซึ่งอยู่ในระดับ 4 ดั้งในขณะนั้น) นับว่าเธอก้าวหน้าขึ้น หลังจากที่ได้รับการฝึกสอน
ค.ศ. 2002 เธอชนะรายการแข่งระดับสมัครเล่นคลาสเอ ส่วนในปี ค.ศ. 2003 เมื่อเธอมีอายุได้ 11 ปี ก็ได้เป็นหนึ่งใน 8 ผู้เล่นยอดเยี่ยมแห่งศึกเมจินหญิง ครั้งที่ 35
ค.ศ. 2016 ยามางูจิได้เลื่อนระดับขึ้นไปยัง 2 ดั้ง
แหล่งข้อมูลอื่น

日本将棋連盟 プロフィール
山口恵梨子 ที่เอกซ์ (ทวิตเตอร์)
เทรูมิ อิซูมิ

| เทรูมิ อิซูมิ |
| --- | --- |
เกิด:  (1987-05-21) 21 พฤษภาคม ค.ศ. 1987 (37 ปี)  จังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น หมู่โลหิต B
ชื่ออื่น: เทรูมิน
อาชีพ: นางแบบ, นักร้อง
ส่วนสูง: 167 ซม. สัดส่วน 82 - 57 - 85 ซม.
เทรูมิ อิซูมิ (ญี่ปุ่น: 和泉テルミ; อังกฤษ: Izumi Terumi; 21 พฤษภาคม ค.ศ. 1987 – ) เป็นบุคคลผู้มีชื่อเสียงทางโทรทัศน์ของประเทศญี่ปุ่น, เป็นเรซควีนในสนามแข่งรถ และยังเป็นสมาชิกของกลุ่มไอดอลสาว predia (พรีเดีย)
ประวัติ

เทรูมิ อิซูมิ เกิดที่จังหวัดคานางาวะ และอยู่ในสังกัดแพลตตินัมพาสปอร์ต และมีชื่อเล่นคือ เทรูมิน ใน ค.ศ. 2010 เธอทำหน้าที่เป็นเรซควีนในรายการซูเปอร์จีที อีวานเกเลียนเรซซิง (รับบทเป็น มากินามิ มาริ อิลลัสเทรียส) และใน ค.ศ. 2011 เธอได้เข้าร่วมเป็นสมาชิกไอดอลกรุ๊ป predia และในปีเดียวกันนี้ เธอได้รับเลือกให้เป็นมิสแฟลช 2012 แต่ก็ไม่ได้รับการตอบสนองในรอบสุดท้าย
ชีวิตส่วนตัว

เธอเป็นสมาชิกชมรมเทนนิสของโรงเรียนระดับชั้นมัธยมต้น และแข่งขันในระดับเมืองได้เป็นอันดับที่ 4 ตลอดจนได้เป็นเชียร์ลีดเดอร์ของมหาวิทยาลัย และเป็นเพื่อนร่วมสถาบันกับ สึโบะกิ ไซกะ ซึ่งเป็นเพื่อนร่วมทีมเชียร์ด้วยเช่นกัน ทั้งนี้ เธอมีพี่ชายอายุมากกว่าเธอ 4 ปี อีกหนึ่งคน
การปรากฏตัว > รายการโทรทัศน์

อะริเค็น (ทีวีโตเกียว มิถุนายน ค.ศ. 2010)
การปรากฏตัว > มิวสิกวิดีโอ

เอรินะ มาโนะ เกนคิโมโนะ เด อิโก! (15 กันยายน ค.ศ. 2010)
การปรากฏตัว > การแสดงบนเวที

ตลาดนักแสดงโตเกียว ฤดูหนาว 2009 คริสต์มาสในรอบ 15 ปี (ธันวาคม ค.ศ. 2009)
แหล่งข้อมูลอื่น

プラチナムプロダクション｜和泉テルミ
プラチナム・パスポート｜和泉テルミ เก็บถาวร 2012-02-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
和泉テルミオフィシャルブログ
เทรูมิ อิซูมิ ที่เอกซ์ (ทวิตเตอร์)
เพกาซัสแฟนตาซี

| "เพกาซัสแฟนตาซี" |
| --- | --- |

เพลงโดยเมคอัพ
เพกาซัสแฟนตาซี (ญี่ปุ่น: ペガサス幻想; อังกฤษ: Pegasus Fantasy) เป็นเพลงโอเพนนิ่งประกอบแอนิเมชันชุดแรกของ เซนต์เซย์ย่า ซึ่งขับร้องโดยศิลปินกลุ่ม เมคอัพ ของญี่ปุ่น และเพลงนี้ได้ถูกนำไปใช้ในเกม Pop'n Music 10 (ซึ่งจำหน่ายในปี ค.ศ. 2003) โดยให้ชื่อเพลงนี้ว่า "Pegasus Fantasy (Mokai's Edit)" นอกจากนี้ ใน ลัคกี้ สตาร์ ได้มีการล้อเลียนชื่อเพลงนี้ด้วยเช่นกัน
ทั้งนี้ เพกาซัสแฟนตาซี ยังได้รับเลือกเป็นเพลงเปิดตัวอีกครั้งในแอนิเมชันซีรีส์ เซนต์เซย์ย่า โอเมกา
รายการแทรคลิสต์

Pegasus Fantasy (ペガサス幻想)
Can't Say Good-Bye (さよならのかわりに)
Friend in the Sky　(MAKE-UP＆堀江美都子) (希望の翼)
Love Figter (愛の聖闘士)
Final Soldier　(堀江美都子) (ファイナル・ソルジャー)
Remember (リメンバー)
I am Fight (勝利のペガサス)
Beautiful Child　(堀江美都子) (ビューティフル・チャイルド)
Stardust Way (哀しみの英雄)
Blue Forever (永遠ブルー)
เวอร์ชันภาษาอื่น

จากความนิยมในฝั่งตะวันตก ได้ส่งผลให้มีการดัดแปลงเนื้อเพลง"เพกาซัสแฟนตาซี"เป็นเวอร์ชันภาษาอิตาลี, ภาษาสเปน และภาษาลาตินอย่างเป็นทางการด้วยเช่นกัน นอกจากนี้ นักดนตรี ในหลายประเทศมักใช้กีตาร์เล่นทำนองเพลงนี้ในการแสดงตามรายการบันเทิงต่างๆ
การตอบรับ

เพกาซัสแฟนตาซี ถือเป็นหนึ่งในเพลงประกอบภาพยนตร์แอนิเมชันที่ได้รับความนิยมอย่างสูงสำหรับผู้ติดตามผลงานการ์ตูนญี่ปุ่นในประเทศไทย และนิยมใช้ประกอบการลีดกีตาร์ในการแสดงดนตรีของมหาวิทยาลัยต่างๆ และทำนองของเพลงนี้ในโทคุซัทสึไทยอย่างนรสิงห์เอง ก็มีการใช้เหมือนกันโดยเปลี่ยนเพียงเนื้อร้อง ส่วนรายละเอียดอื่นๆเหมือนของเดิมแทบทุกประการ
ในซีรีส์อื่น

ได้มีการนำเสนอเพลงเพกาซัสแฟนตาซีในหลายวงการ ทั้งวงการเกม เช่น Pop'n Music 10 ที่ผลิตโดยบริษัทโคนามิ รวมทั้งมีการอ้างอิงถึงเพลงนี้ในซีรีส์ ลักกี้ สตาร์ แม้แต่ซีรีส์สึซึมิยะ ฮารุฮิก็มีฉากการจัดแสดงคอนเสิร์ตในโรงเรียนโดยใช้เพลงเพกาซัสแฟนตาซีในการนำเสนอด้วยเช่นกัน
แหล่งข้อมูลอื่น

เนื้อเพลงเพกาซัสแฟนตาซี
คอร์ดเพลงเพกาซัสแฟนตาซี เก็บถาวร 2011-12-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กเซนต์เซย์ย่า โดย มาซามิ คูรูมาดะ |
| --- | --- | --- |
| ฉบับมังงะและอนิเมะ | ภาคหลัก • Episode G • Next Dimension • The Lost Canvas • โอเมก้า • เซนต์เทียโช • เหล่าโกลด์เซนต์คืนชีพ • Rerise of Poseidon |  |
| ฉบับภาพยนตร์ | สงครามเทพีเอริส • สงครามเทพเจ้าโอดีน • สงครามสุริยเทพอาเบล • ความทะเยอทะยานของลูซิเฟอร์ • โหมโรงสู่ภาคสวรรค์ • กำเนิดอัศวินจักรราศี |  |
| ข้อมูลอื่น ๆ | ตัวละคร • รายชื่อตอน • เกราะ • เกม • คลอธซีรีส์ • คลอธมิธ • เพกาซัสแฟนตาซี |  |
| สถานที่ต่างๆในเรื่อง | แซงค์ทัวรี่ • โกโรโฮ • ไซบีเรียตะวันออก • เกาะอันโดรเมด้า • เกาะเดธควีน • แอสการ์ด •แอตแลนติส • นรก • เอลิเชี่ยน |  |
| วิดีโอเกม | เจสตาร์วิกตอรีวีเอส • จัมป์ฟอร์ซ |  |
โครงการ · หมวดหมู่ · สถานีย่อย
เมดเจด

| เมดเจด |
| --- | --- |
ภาพเมดเจดอิงจากพาไพรัสกรีนฟิลด์
เมดเจด (อังกฤษ: Medjed) เป็นเทพเจ้าองค์หนึ่งในศาสนาอียิปต์โบราณ ปรากฏพระนามอยู่ใน คัมภีร์มรณะ ซึ่งเป็นเอกสารสำคัญทางศาสนาของอียิปต์โบราณ แต่ด้วยรูปร่างที่แปลกตา ละม้ายกับตัวละครหลักในอนิเมะ ผีน้อยคิวทาโร่ (ญี่ปุ่น: オバケのQ太郎) ทำให้เมดเจดได้รับความนิยมในวัฒนธรรมญี่ปุ่นสมัยใหม่ โดยปรากฏอยู่ในอนิเมะหรือวิดีโอเกม คือเรื่อง คามิกามิโนะกิ (神々の記) ออกอากาศทางช่องฟูจิทีวี
ในคัมภีร์มรณะ

ในคัมภีร์มรณะ คาถาที่ 17 ได้กล่าวถึงเทพเจ้าที่ยังคลุมเครือพระองค์อื่น ๆ หนึ่งในนั้นมีพระนามของ "เมดเจด" (แปลว่า ผู้โจมตี) รวมอยู่ด้วย โดยระบุไว้ ความว่า
"ข้าทราบพระนามของเทพผู้โจมตี ท่านเป็นวงศ์วานของโอไซริส สามารถยิงลำแสงออกจากพระเนตร และไม่มีผู้ใดมองเห็นท่าน"
อี. เอ. วอลลิส บัดจ์ (E.A. Wallis Budge) ทำการแปลเนื้อหาที่เกี่ยวข้องกับเมดเจดลงในหนังสือ นิวคิงดอมพาไพรี (New Kingdom Papyri) หรือรู้จักในชื่อ ทบทวนคัมภีร์มรณะของชาวทีบส์ (Theban Recension of the Book of the Dead) เอาไว้ว่า
"ข้าทราบพระนามของเมดเจด ท่านเป็นวงศ์วานของโอไซริส ท่านสามารถยิงลำแสงออกจากพระเนตร แต่ไม่มีใครสามารถมองเห็นท่านได้ พระองค์เสด็จไปรอบสวรรค์โดยใช้เพลิงพ่นจากพระโอษฐ์ ท่านเป็นผู้บัญชาการฮาพี ซึ่งก็ไม่สามารถมองเห็นพระองค์ได้เช่นกัน"
จอห์น เทย์เลอร์ (John Taylor) แห่งพิพิธภัณฑ์บริติช ระบุว่า ไม่มีข้อมูลใด ๆ เกี่ยวกับเมดเจดอีก
ในวัฒนธรรมร่วมสมัย

ในพาไพรัสกรีนฟิลด์แผ่นที่ 76 เผยให้เห็นภาพเทพเจ้าพระองค์หนึ่ง ถูกวาดในลักษณะที่ถูกครอบด้วยผ้ารูปทรงกรวย ปรากฏให้เห็นเพียงตาและเท้า เข้าใจว่าคือเทพเมดเจด หลังพาไพรัสดังกล่าวถูกจัดแสดงที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะโมริ กรุงโตเกียว และพิพิธภัณฑ์ศิลปะฟูกูโอกะ ประเทศญี่ปุ่น ใน พ.ศ. 2555 เมดเจดก็กลายเป็นที่นิยมในโซเชียลมีเดียของญี่ปุ่นอย่างรวดเร็ว เพราะมีรูปคล้ายภาพจำของผีน้อยคิวทาโร่ จนกลายเป็นมีมในอินเทอร์เน็ต ต่อมาได้เป็นตัวละครในวิดีโอเกม และเป็นตัวเอกของอนิเมะเรื่อง คามิกามิโนะกิ (神々の記) ออกอากาศทางช่องฟูจิทีวี เมื่อ พ.ศ. 2559
ระเบียงภาพ

พาไพรัสกรีนฟิลด์ แผ่นที่ 12
พาไพรัสกรีนฟิลด์ แผ่นที่ 76
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เมดเจด
เวอร์ชวลออน

ไซเบอร์ทรูเปอร์ เวอร์ชวลออน (ญี่ปุ่น: 電脳戦機バーチャロン, เด็นโนะเซ็นกิ บาชาลอน อังกฤษ: Cyber Troopers Virtual-On) เป็นชุดเกมต่อสู้สามมิติซึ่งพัฒนาโดยเซก้า โดยเกมตู้ของภาคแรกนั้นได้เริ่มให้บริการในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538
เกมเวอร์ชวลออนจะให้ผู้เล่นเลือกหุ่นยนต์ขนาดใหญ่ที่เรียกว่าเวอร์ชัวรอยด์ ซึ่งผู้เล่นจะควบคุมโดยการใช้คันโยกคู่คล้ายกับคันบังคับในอนิเมะแนวหุ่นยนต์ โดยภาพในเกมจะเป็นมุมมองจากด้านหลังของเวอร์ชัวรอยด์ที่ผู้เล่นควบคุม
เนื้อเรื่องของเวอร์ชวลออนเป็นเรื่องราวในศักราชสมมุติ เวอร์ชวลเซนจูรี (Virtual Century มีตัวย่อว่า V.C. และเขียนด้วยเลขฐาน 16) ซึ่งอุปโลกว่าเกมเวอร์ชวลออนนั้นเป็นระบบควบคุมจากระยะไกลของเวอร์ชัวรอยด์ซึ่งองค์กรขนาดใหญ่ได้ใช้ในการยืมมือของประชาชนทั่วไปควบคุมเวอร์ชัวรอยด์ให้ในสงคราม เอนจินของเกมชุดเวอร์ชวลออนเรียกว่า M.S.B.S. (Mind-Shift Battle System) ซึ่งเนื้อเรื่องของเกมได้อุปโลกว่าเป็นระบบปฏิบัติการของเวอร์ชัวรอยด์
หุ่นยนต์เวอร์ชัวรอยด์ที่ปรากฏในเกมทั้งหมดเป็นได้รับการออกแบบโดยฮาจิเมะ คาโทกิ
เกมในชุดเวอร์ชวลออน

ในปัจจุบันมีเกมในชุดเวอร์ชวลออนทั้งหมดสี่ภาค
หรือเวอร์ชวลออน โอเปอเรชันมูนเกต สำหรับเกมตู้, เซก้า แซทเทิร์น, คอมพิวเตอร์ส่วนบุคคล และ เพลย์สเตชัน 2 ใช้ M.S.B.S v3.3
สำหรับเกมตู้, ดรีมแคสต์ และ เอกซ์บอกซ์ 360 ใช้ M.S.B.S. v5.2 (เกมตู้รุ่นแรก), v5.4 (เกมตู้), v.5.45 (ดรีมแคสต์), v5.6 (แผ่นเสริม) and 5.66 (เกมตู้รุ่นหลัง)
สำหรับเกมตู้และเอกซ์บอกซ์ 360 เป็นเกมที่มีระบบแทกทีมซึ่งสามารถเล่นพร้อมกันได้สี่คน และมีการ์ดซึ่งผู้เล่นสามารถใช้เก็บข้อมูลการเล่นไปใช้กับตู้อื่นได้ ใช้ M.S.B.S. v7.5, v7.6 และ v7.7
สำหรับเพลย์สเตชัน 2โดยเฉพาะ นับเป็นภาคดัดแปลงของเวอร์ชวลออน ฟอร์ซและเป็นภาคแรกที่มีโหมดเนื้อเรื่องสำหรับเล่นคนเดียว ใช้ M.S.B.S. v8.5
ภาคอื่นๆ

นอกจากเกมแล้ว เวอร์ชวลออนยังมีเนื้อเรื่องภาคเสริมในรูปแบบของซีรีส์พลาสติกโมเดลและดราม่าซีดี
ไซเบอร์เนต ราฟโซดี้ (ดราม่าซีดี)
เคาเตอร์พ้อย 009เอ（ดราม่าซีดี）
วันแมนเรสคิว（โมเดลซีรีส์ของนิตยสารฮอบบีเจแปน）
แฟรกเมนทารี พาสเซจ（โมเดลซีรีส์ของนิตยสารเดนกิฮอบบีแม็กกาซีน）
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
เวิลด์เกมส์ 2001

| --- | --- |

เมืองเจ้าภาพ: จังหวัดอากิตะ ประเทศญี่ปุ่น
ประเทศเข้าร่วม: 92
นักกีฬาเข้าร่วม: 3,200
ชนิด: 140 ใน 27 กีฬา
พิธีเปิด: 16 สิงหาคม
พิธีปิด: 26 สิงหาคม
ประธานพิธีเปิด: อัทสุโกะ โทยามะ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ วัฒนธรรม กีฬา วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศญี่ปุ่น
นักกีฬาปฏิญาณ: โดอูมุ นาริตะ และ เมโร นาริตะ
สนามกีฬาหลัก: สนามกีฬาอะกิตะยาบาเซะ
← ลาห์ตี 1997ดืสบูร์ก 2005 →
เวิลด์เกมส์ 2001 (ญี่ปุ่น: ワールドゲームズ 2001) การแข่งขันนี้จัดขึ้นที่จังหวัดอากิตะ ประเทศญี่ปุ่น
ประเทศที่เข้าร่วมการแข่งขัน

| --- | --- |
  รัสเซีย   สหรัฐ   ฝรั่งเศส   เยอรมนี   ออสเตรเลีย:   อิตาลี   ญี่ปุ่น (เจ้าภาพ)   สเปน   เนเธอร์แลนด์   สหราชอาณาจักร
ตารางสรุปเหรียญรางวัล

*  เจ้าภาพ (ญี่ปุ่น)
| ลำดับที่ | เวิลด์เกมส์ 2001 | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  รัสเซีย (RUS) | 24 | 15 | 5 | 44 |
| 2 |  สหรัฐ (USA) | 15 | 8 | 8 | 31 |
| 3 |  ฝรั่งเศส (FRA) | 12 | 5 | 6 | 23 |
| 4 |  เยอรมนี (GER) | 10 | 10 | 15 | 35 |
| 5 |  ออสเตรเลีย (AUS) | 10 | 10 | 3 | 23 |
| 6 |  อิตาลี (ITA) | 9 | 11 | 8 | 28 |
| 7 |  ญี่ปุ่น (JPN)* | 9 | 6 | 10 | 25 |
| 8 |  สเปน (ESP) | 5 | 4 | 1 | 10 |
| 9 |  บริเตนใหญ่ (GBR) | 4 | 7 | 11 | 22 |
| 10 |  เนเธอร์แลนด์ (NED) | 4 | 3 | 3 | 10 |
| 11 |  แอฟริกาใต้ (RSA) | 3 | 7 | 4 | 14 |
| 12 |  โคลอมเบีย (COL) | 3 | 5 | 5 | 13 |
| 13 |  เบลเยียม (BEL) | 3 | 4 | 4 | 11 |
| 14 |  จีนไทเป (TPE) | 3 | 3 | 5 | 11 |
| 15 |  จีน (CHN) | 2 | 6 | 5 | 13 |
| 16 |  สวีเดน (SWE) | 2 | 4 | 9 | 15 |
| 17 |  นอร์เวย์ (NOR) | 2 | 2 | 3 | 7 |
| 18 |  บัลแกเรีย (BUL) | 2 | 1 | 2 | 5 |
| 19 |  เดนมาร์ก (DEN) | 2 | 1 | 1 | 4 |
| 20 |  ออสเตรีย (AUT) | 1 | 4 | 2 | 7 |
| 21 |  นิวซีแลนด์ (NZL) | 1 | 2 | 1 | 4 |
| 22 |  กรีซ (GRE) | 1 | 2 | 0 | 3 |
| 23 |  สโลวีเนีย (SLO) | 1 | 1 | 3 | 5 |
| 24 |  ลิทัวเนีย (LTU) | 1 | 1 | 1 | 3 |
| 24 |  สโลวาเกีย (SVK) | 1 | 1 | 1 | 3 |
| 24 |  โปรตุเกส (POR) | 1 | 1 | 1 | 3 |
| 27 |  แคนาดา (CAN) | 1 | 1 | 0 | 2 |
| 27 |  โรมาเนีย (ROU) | 1 | 1 | 0 | 2 |
| 29 |  ฟินแลนด์ (FIN) | 1 | 0 | 4 | 5 |
| 30 |  อียิปต์ (EGY) | 1 | 0 | 1 | 2 |
| 30 |  โปแลนด์ (POL) | 1 | 0 | 1 | 2 |
| 32 |  กัวเตมาลา (GUA) | 1 | 0 | 0 | 1 |
| 32 |  คาซัคสถาน (KAZ) | 1 | 0 | 0 | 1 |
| 32 |  ฟีจี (FIJ) | 1 | 0 | 0 | 1 |
| 32 |  ยูเครน (UKR) | 1 | 0 | 0 | 1 |
| 36 |  บราซิล (BRA) | 0 | 3 | 1 | 4 |
| 37 |  เวเนซุเอลา (VEN) | 0 | 2 | 1 | 3 |
| 38 |  สวิตเซอร์แลนด์ (SUI) | 0 | 2 | 0 | 2 |
| 38 |  เกาหลีใต้ (KOR) | 0 | 2 | 0 | 2 |
| 40 |  เบลารุส (BLR) | 0 | 1 | 7 | 8 |
| 41 |  เช็กเกีย (CZE) | 0 | 1 | 2 | 3 |
| 42 |  ฟิลิปปินส์ (PHI) | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 42 |  ลักเซมเบิร์ก (LUX) | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 42 |  ฮังการี (HUN) | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 45 |  อาร์เจนตินา (ARG) | 0 | 0 | 2 | 2 |
| 46 |  บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา (BIH) | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 46 |  ปากีสถาน (PAK) | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 46 |  มาดากัสการ์ (MAD) | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 46 |  ยูโกสลาเวีย (YUG) | 0 | 0 | 1 | 1 |
| รวม (49 เวิลด์เกมส์ 2001) | รวม (49 เวิลด์เกมส์ 2001) | 140 | 140 | 140 | 420 |
↑  England, Scotland and Northern Ireland competed separately in tug-of-war. England won the gold medal in the indoor 600kg tug of war, and Scotland won the silver medal. England and Wales competed separately in singles and doubles bowling. The pair from England won the gold medal in mixed doubles bowling.
เดอะเลเจนด์ออฟเซลดา: ลิงส์อะเวกเคนนิง

| เดอะเลเจนด์ออฟเซลดา: ลิงส์อะเวกเคนนิง |
| --- | --- |
ภาพหน้าปกเกม เดอะเลเจนด์ออฟเซลดา: ลิงส์อะเวกเคนนิง ค.ศ. 1993
ผู้พัฒนา: Nintendo EAD
ผู้จัดจำหน่าย: นินเท็นโด
กำกับ: Takashi Tezuka
อำนวยการผลิต: Shigeru Miyamoto
ศิลปิน: Yoichi Kotabe
เขียนบท: Yoshiaki Koizumi Kensuke Tanabe
แต่งเพลง: Minako Hamano Kozue Ishikawa
ชุด: เดอะเลเจนด์ออฟเซลดา
เครื่องเล่น: เกมบอย, เกมบอยคัลเลอร์
วางจำหน่าย: เกมบอย JP: 6 มิถุนายน 1993 NA: สิงหาคม 1993 EU: 18 พฤศจิกายนหรือธันวาคม 1993เกมบอยคัลเลอร์ JP: 12 ธันวาคม 1998NA: 15 ธันวาคม 1998 EU: 1 มกราคม 1999
แนว: ต่อสู้-ผจญภัย
รูปแบบ: ผู้เล่นคนเดียว
เดอะเลเจนด์ออฟเซลดา: ลิงส์อะเวกเคนนิง (อังกฤษ: The Legend of Zelda: Link's Awakening; ญี่ปุ่น: ゼルダの伝説 夢をみる島) เป็นวิดีโอเกมแนวต่อสู้-ผจญภัยใน ค.ศ. 1993 พัฒนาและจัดจำหน่ายโดยนินเท็นโดสำหรับเกมบอย เกมนี้เป็นเกมลำดับที่ 4 ของซีรีส์และเป็นภาคแรกที่ทำลงเครื่องเล่นเกมพกพา ตัวเกมเป็นหนึ่งในไม่กี่ภาคที่ไม่ได้ดำเนินเรื่องอยู่ในอาณาจักรไฮรูล และไม่มีเจ้าหญิงเซลดาและไทรฟอร์ซเข้ามาเกี่ยวข้อง แต่จะดำเนินเรื่องอยู่บนเกาะที่มีชื่อว่าโคโฮลินท์ ซึ่งคุ้มครองโดยผู้พิทักษ์นามว่ามัชฉาแห่งสายลม โดยที่ผู้เล่นจะสวมบทบาทเป็นลิงก์ คอยจัดการกับศัตรูและแก้ไขปริศนาต่างๆพร้อมกับตามหาเครื่องดนตรีทั้งแปดเพื่อปลุกมัจฉาแห่งสายลมจากการหลับใหลเพื่อออกไปจากเกาะแห่งนี้
ลิงกส์อเวกเคนนิง ประสบความสำเร็จในเชิงพาณิชย์ นักวิจารณ์ต่างพากันชื่นชมในความลึกล้ำและลูกเล่นใหม่ๆของเกม แต่ก็มีข้อติติงอยู่ที่การควบคุมและการแสดงผลซึ่งยังเป็นขาวดำ ต่อมาได้มีการรีเมคโดยใช้ชื่อว่า เดอะเลเจนด์ออฟเซลดา: ลิงส์อะเวกเคนนิงดีเอ็กซ์ ลงเกมบอยคัลเลอร์ในปี ค.ศ. 1998 ซึ่งใช้กราฟิกสี รองรับการใช้เกมบอยปริ้นเตอร์ซึ่งสามารถพิมพ์รูปได้ และเพิ่มดันเจี้ยนที่ต้องใช้สีในการแก้ปัญหาเข้ามาด้วย เกมทั้งสองเวอร์ชันสามารถขายได้มากกว่าหกล้านตลับทั่วโลก และได้ปรากฏในหลายสื่อที่เกี่ยวกับวิดีโอเกมว่าเป็นหนึ่งในเกมที่ยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาลอีกด้วย และยังมีเกมภาครีเมคสามมิติซึ่งวางจำหน่ายบนนินเท็นโดสวิตช์ใน ค.ศ. 2019
เค้าโครงเรื่อง > ตัวละคร

ลิงส์อะเวกเคนนิง แตกต่างจากภาคอื่นๆที่การดำเนินเรื่องนั้นอยู่นอกอาณาจักรไฮรูลซึ่งไม่มีการเอ่ยถึงตัวละครและสถานที่จากภาคก่อนๆรวมถึงเจ้าหญิงเซลด้าด้วย แต่จะเล่าถึงเกาะโคโฮลินท์ ซึ่งเป็นเกาะที่ตัดขาดจากโลกภายนอกที่ถึงแม้จะมีขนาดเล็ก แต่ก็มีเส้นทางเชื่อมต่อถึงกันอยู่มากมาย
ภายในเกมนั้น เราจะได้รับคำแนะนำจากตัวละครเช่นอูริร่า ชายแก่ขี้อายที่ชอบติดต่อผ่านทางโทรศัพท์ ขณะเดียวกันก็มีการล้อเลียนตัวละครจากเกมอื่นๆในเครื่องเล่นเกมนินเท็นโดด้วยกัน เช่น วาร์ท โยชิ เคอร์บี้ เจ้าชายริชาร์ดผู้ถูกเนรเทศ ดร.ไวร์ท จากเกม ซิมซิตี้ ในเครื่องซุปเปอร์นินเท็นโด (ชอมพ์จากเกมซีรีส์มาริโอก็ได้อยู่ในเกมด้วยหลังจากที่มีการเพิ่มเติมตัวเกมให้ลิงก์สามารถพามันไปเดินเล่นได้ ,กูมบาจากซูปเปอร์มาริโอบรอสก็ได้ปรากฏตัวในฉากไซด์สครอลลิ่งใต้ดิน โดยสามารถเลือกได้ว่าจะกระโดดเหยียบหัวหรือใช้อาวุธจัดการก็ได้ และแต่ละวิธีก็จะได้โบนัสแตกต่างกันไป
) ผู้กำกับทาคาชิ เทซึกะบอกว่าเนื่องจากความเป็นอิสระของเกม ทำให้ภาคนี้ดูเป็นภาคออกแนวล้อเลียนของซีรีส์เดอะเลเจนด์ออฟเซลดา ตัวละครในเกมยังสามารถจะทำลายกำแพงที่สี่ (fourth wall) ได้ด้วย (เช่น มีเด็กคนหนึ่งให้คำแนะนำเกี่ยวกับเทคนิคการเซฟเกม แต่เจ้าตัวกับไม่เข้าใจสิ่งที่ตัวเองพูดเลยแม้แต่น้อย)
เค้าโครงเรื่อง > เนื้อเรื่อง

หลังจากภารกิจในภาค ออราเคิลออฟซีซันส์ และ ออราเคิลออฟเอจเจส ลิงก์ได้ออกเดินทางไปฝึกวิชาต่อ ในขณะที่เดินทางอยู่บนเรือนั้น ก็ได้มีพายุพัดเรือจนอับปางกลางทะเล ลิงก์ลอยมาอยู่บนชายฝั่งเกาะโคโฮลินท์ หลังจากที่มารินได้ช่วยพาเขามาที่บ้านของทาริน พ่อของเธอ เธอก็เริ่มสนใจในตัวลิงก์และโลกภายนอกที่กว้างใหญ่ เธอเล่ากับลิงก์ว่าถ้าเธอได้เป็นนกนางนวล เธอจะโบยบินไปสู่โลกภายนอก หลังจากลิงก์ได้ดาบคืนมา เขาก็ได้รับคำบอกกล่าวจากนกฮูกปริศนาว่าต้องปลุกมัจฉาแห่งสายลม ซึ่งหลับใหลอยู่ในไข่ใบยักษ์บนยอดภูเขาทามารานช์ โดยลิงก์จำเป็นต้องหาเครื่องดนตรีแห่งไซเรนทั้งแปดในการปลุกเพื่อให้ผู้พิทักษ์พาลิงก์กลับบ้าน
ในระหว่างการเดินทาง ลิงก์ได้เจอซากโบราณสถานแห่งหนึ่งซึ่งมีภาพฝาผนังที่บอกเล่าเกี่ยวกับความจริงของเกาะแห่งนี้ ลิงก์พบว่าเกาะแห่งนี้เป็นเพียงความฝันของมัจฉาแห่งสายลมเท่านั้น หลังจากที่ได้รับรู้ความจริง เจ้านกฮูกก็ได้โผล่มาบอกว่ามีเพียงแค่มัจฉาแห่งสายลมเท่านั้นที่รับรู้ถึงเรื่องนี้ เหล่าอสุรกายในเกาะได้คิดจะขัดขวางการตามหาเครื่องดนตรีของลิงก์ เพื่อการยึดครองความฝันมัจฉาแห่งสายลมมาเป็นของตน
หลังจากลิงก์ตามหาเครื่องดนตรีทั้งแปดเจอแล้ว เขาก็ได้ขึ้นไปบนภูเขาทามารานช์ แล้วเล่นบทเพลงมัจฉาแห่งสายลมทำให้ไข่แตกออกเป็นทางให้เขาเดินเข้าไปเผชิญหน้ากับปีศาจตัวสุดท้าย 'ไนท์แมร์ ซึ่งจะปรากฏตัวได้หลายแบบ ทั้งร่างกานอน และร่างอสุรกายอีกมากมายที่ลิงก์เคยพบเจอมา ลิงก์ต่อสู้จนเจอกับร่างสุดท้ายคือเดทล์ ซึ่งเป็นเงาปีศาจตัวกลมๆ มีหนวดยื่นออกมาทั้งสองข้างคล้ายกับวาเอติ หลังจากเดทล์ถูกจัดการแล้ว มัจฉาแห่งสายลมก็ได้บอกกับลิงก์ว่าโคโฮลินท์นั้นเป็นความฝันที่เกิดจากลิงก์เองทั้งหมด เมื่อเขาเล่นเพลงของมัจฉาแห่งสายลมอีกครั้ง พวกเขาทั้งสองจะตื่นจากภวังค์ เกาะโคโฮลินท์จะค่อยๆเลือนหายไป จากนั้นลิงก์ก็พบตัวเองกำลังลอยเกาะท่อนไม้อยู่กลางทะเล ในขณะที่มัจฉาแห่งสายลมได้บินเหนือหัวเขาไป (ถ้าผู้เล่นไม่เคยตายเลย จะมีภาพของมารินโผล่ออกมา เธอจะมีปีกในเวอร์ชันเกมบอยขาวดำ และเธอจะเป็นนกนางนวลในเวอร์ชันเกมบอยคัลเลอร์)
เค้าโครงเรื่อง > ระบบการเล่น

ในภาคนี้ ยังคงรูปแบบเกมแอคชั่นผจญภัยเหมือนภาคอื่นๆ โดยที่มุมมองส่วนใหญ่จะเป็นมุมมองจากข้างบน ผู้เล่นจะต้องผจญภัยอยู่ในเกาะโคโฮลินท์ ต่อสู้กับศัตรูและตะลุยดันเจี้ยน ในภาคนี้ดันเจี้ยนจะกว้างและยากกว่าภาคก่อนๆ และมีบอสที่เรียกว่า ไนท์แมร์ ซึ่งเราต้องจัดการเแล้วเอาเครื่องดนตรีทั้งแปดมาเพื่อจบเกม โดยที่เมื่อเราชนะไนท์แมร์แต่ละตัว เราจะได้หัวใจเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งช่อง ถ้าหัวใจเราหมด เราจะตายแล้วเริ่มใหม่ที่ประตูบานล่าสุดที่เราเปิดในเกม
ภาคนี้เป็นภาคมุมมองด้านบนภาคแรกที่ตัวเอกสามารถกระโดดได้ (รวมทั้งฉากแบบ"ไซด์สครอลลิ่ง" ซึ่งคล้ายๆกับ เซลดา II ดิแอดเวนเจอร์ออฟลิงก์) ผู้เล่นสามารถเพิ่มความสามารถของลิงก์ด้วยไอเท็ม ซึ่งพบได้ในดันเจี้ยนหรือการคุยกับตัวละคร ไอเท็มที่ได้มานั้นสามารถใช้เปิดทางที่เราไม่สามารถผ่านไปได้ และจำเป็นต้องใช้ในการตะลุยดันเจี้ยนด้วย (ผู้เล่นสามารถขโมยไอเท็มในร้านค้าได้ แต่ชื่อผู้เล่นจะเปลี่ยนเป็น "THIEF" ตลอดทั้งเกม และเมื่อกลับเข้าไปในร้าน เจ้าของร้านจะฆ่าเราจนตาย)
นอกจากภารกิจหลักแล้ว ในเกมยังมีภารกิจย่อยต่างๆ รวมถึงการเก็บเปลือกหอยที่ซ่อนอยู่ในเกม เมื่อเก็บครบ 20 อัน เราจะได้ดาบอันทรงพลังที่สามารถปล่อยลำแสงได้ขณะที่มีหัวใจเต็มหลอด คล้ายกับเกม เดอะเลเจนด์ออฟเซลดา ภาคนี้ยังเป็นภาคแรกที่มีมินิเกมแลกของ โดยที่เราต้องให้ไอเท็มกับตัวละครหนึ่งแล้วตัวละครนั้นจะให้ไอเท็มอีกชิ้นหนึ่งกลับมาแทนและยังเป็นภาคแรกที่สามารถปรับแต่งปุ่ม A กับ B สำหรับใช้ไอเท็มต่างๆได้ ทำให้ปริศนาในเกมมีความหลากหลายและสามารถใช้ไอเท็มร่วมกันได้ นอกจากนั้น ภาคนี้ยังเป็นจุดเริ่มต้นของอีเวนท์ประจำเกมซีรีส์เซลด้าหลายอีเวนท์ อาทิ ตกปลา, เรียนรู้บทเพลงใหม่จากออคารินา ซึ่งภายหลังได้ไปอยู่ในเกมเซลด้าภาคถัดมา เดอะเลเจนด์ออฟเซลดา ออคารินาออฟไทม์
เค้าโครงเรื่อง > การวางจำหน่าย

นินเท็นโดได้ทำการโปรโมทเกม ลิงส์อเวกเคนนิง ที่อเมริกาเหนือ โดยจัดงานที่มีชื่อว่า เซลด้า วิสเทิล ทัวร์ และในช่วงสามวันสุดท้ายจะมีการให้ผู้เล่นเล่นเกมแข่งกับเวลา ซึ่งไม่ได้มีเพียงแค่โชว์เกมอย่างเดียว ยังมีการแสดงเครื่องเกมบอยที่ปรับปรุงให้เล่นได้นานขึ้นและพกพาสะดวก ซึ่งทำให้มีคนเข้าถึงเกมเซลดา มากยิ่งขึ้น โดยที่นิตยสาร นินเท็นโดเพาเวอร์ ได้จัดจำหน่ายบทสรุปในเดือนกรกฎาคม 1993
ในปี 1998  นินเท็นโดได้ปล่อย เดอะเลเจนด์ออฟเซลดา: ลิงส์อะเวกเคนนิงดีเอ็กซ์ เหมือนกับ ซูเปอร์มาริโอบรอส ดีลักซ์ และเกมอื่นๆเพื่อโปรโมทเกมบอยคัลเลอร์ที่ใช้กราฟิกสีเต็มรูปแบบและสนับสนุนเกมของเกมบอยรุ่นก่อน ซึ่งภาคใหม่นี้จะประกอบไปด้วยดันเจี้ยนใหม่ซึ่งมีศัตรูหน้าใหม่และปริศนาที่ใช้สีในการแก้ (แต่ดันเจี้ยนนี้จะเข้าไม่ได้ในเกมบอยรุ่นก่อนซึ่งยังไม่มีการแสดงผลเป็นสี) หลังจากจบดันเจี้ยน ผู้เล่นสามารถเลือกได้ว่าจะสวมเสื้อสีแดงหรือสีฟ้า ซึ่งจะเพิ่มแรงโจมตีและการป้องกันตามลำดับ ในภาค ดีเอ็กซ์ ยังสามารถถ่ายสกรีนช๊อตได้หลังจากเข้าร้านกล้องในเกม คนถ่ายจะอยู่ตามสถานที่สำคัญต่างๆในเกมและเราสามารถถ่ายได้ทั้งหมดสิบสองภาพ ซึ่งสามารถดูได้ที่ร้านหรือพิมพ์ผ่านเกมบอยปริ้นเตอร์  สำหรับภาค ลิงส์อะเวกเคนนิงดีเอ็กซ์ ได้เทซุกะกลับมารับหน้าที่คุมงาน พร้อมกับโยชิโนริ ซึจิยาม่าในฐานะไดเร็คเตอร์คนใหม่ในทีม โนบุโอะ มาซึมิยะได้ร่วมมือกับซึจิยาม่าในการเปลี่ยนแปลงสคริปต์ในเกม เช่น มีการเพิ่มคำพูดบอกใบ้ในการสู้กับบอส สำหรับดันเจี้ยน
ใหม่นั้น ยูอิจิ โอซากิได้แต่งเพลงประกอบโดยใช้รูปแบบเพลงดันเจี้ยนของคอนโดะจาก เดอะเลเจนด์ออฟเซลดา เป็นหลัก
ในปี 2010 นินเท็นโดประกาศวางขายเกมเวอร์ชัน ดีเอ็กซ์ อีกครั้งในเวอร์ชัวล์คอนโซลของนินเท็นโด 3ดีเอสและเริ่มจำหน่ายในเดือนมิถุนายน 2011 ต่อมาในช่วงกรกฎาคม 2013 ได้มีการนำเสนอให้สมาชิกอีไลท์ในคลับนินเท็นโดสามารถแลกเป็นของขวัญได้
เค้าโครงเรื่อง > ผลตอบรับ

ลิงส์อะเวกเคนนิง ได้รับคำวิจารณ์ไปในทางที่ดี และได้คะแนนเฉลี่ยไป 90% จากเว็บไซต์เกมแรงกิงส์ ซึ่งในบทความของ Jeremy Paris จากนิตยสาร Electronic Gaming Monthly ได้ขนานนาม ลิงส์อะเวกเคนนิง ว่า "เป็นเกมบอยที่ดีที่สุดเท่าที่มีมา สำหรับการผจญภัยอันยิ่งใหญ่และอลังการที่จะทำให้เราลืมทุกสิ่งทุกอย่างและเข้าไปอยู่ใน'ความฝัน'อันหลอกลวง!" Ben Reeves จากเว็บไซต์ เกมอินฟอร์เมอร์ ได้ยกย่องให้เป็นเกมบอยที่ดีที่สุดเป็นเป็นอันดับสาม Chip Carter จากหนังสือพิมพ์ เดอะวอชิงตันโพสต์ ได้กล่าวว่านินเท็นโดได้สร้าง "ตำนานบนมือพวกคุณทุกคนแล้ว" และเขาชื่นชมในเรื่องการพกพาและความลึกซึ้งของเกม นักเขียนจากหนังสือพิมพ์ Mainichi Shimbun บอกว่าเขาเพลิดเพลินไปกับดนตรีและเนื้อหาของเกม สำนักเกมหลายแห่งได้ยกย่องให้เป็น"เกมผจญภัยฉบับพกพายอดเยี่ยมที่เหมาะกับคนไม่มีเวลาเล่นเกม"
ที่อย่างงั้น เหล่านักวิจารณ์ก็ได้ติตัวเกมที่แสดงผลเป็นขาวดำซึ่งยากต่อการมองระหว่างเล่นและได้หวังว่าตัวเกมจะแสดงผลเป็นสี นักวิจารณ์บางคนยังตำหนิเรื่องกราฟิกที่ ย่ำแย่จนไม่มีอะไรจะบรรยาย และการเปลี่ยนอาวุธจากปุ่มทั้งสองที่ดูอืดอาดยุ่งยาก แต่ส่วนที่เหลือของเกมก็ทำให้มันดู น่าตื่นตาตื่นใจอยู่ดี
ส่วน ลิงส์อะเวกเคนนิงดีเอ็กซ์ นั้นได้รับคำวิจารณ์ไปในทางที่ดีเช่นเดียวกัน ซึ่งเกมนี้ได้คะแนนเฉลี่ยไป 92% บนเว็บเกมแรงกิงส์ นักวิจารณ์ชื่นชมว่านินเท็นโดได้ปรับปรุงเกมให้มีมาตรฐานที่ดีขึ้นโดยมีการเพิ่มเติมคอนเท้นท์ต่างๆ เช่น สีในเกมทำให้เล่นง่ายขึ้น การถ่ายภาพสถานที่ในเกมที่ท้าทายให้ผู้เล่นตามเก็บสะสมระหว่างเล่น ถึงแม้ว่าคอนเท้นท์ที่เพิ่มเข้ามาจะน้อยนิดก็ตาม แต่ก็ยังดึงดูดให้กลับมาเล่นได้อยู่ดี
ลิงส์อะเวกเคนนิง ทำยอดขายได้ดีและช่วยให้เกมบอยขายดีขึ้น 13 เปอร์เซ็นต์ในปี 1993 ทำให้เป็นปีที่นินเท็นโดได้กำไรมากที่สุดในช่วงเวลานั้น ตัวเกมขึ้นแท่นเบสท์ เซลเลอร์ติดต่อกันนานกว่า 90 เดือน และทำยอดขายไปได้ 3.83 ล้านตลับในปี 2004 ส่วนเวอร์ชัน ดีเอ็กซ์ ขายไปได้ 2.22 ล้านตลับ
ตัวเกมนั้นได้รับรางวัลมากมาย รวมไปถึงด้านกราฟิค, เสียง, ความท้าทาย, เพลงประกอบ และภาพโดยรวมของเกมในกลุ่มประเภทเกมบอยในงานนินเท็นโดเพาเวอร์อวอร์ดปี 1993  และยังได้รางวัลเกมจากเกมบอยที่ดีที่สุดประจำปี 1993 โดยนิตยสาร Electronic Gaming Monthly และขึ้นอันดับเกมนินเท็นโดที่ดีที่สุดอันดับที่ 56 โดยนิตยสาร นินเท็นโดเพาเวอร์ ส่วนเวอร์ชัน ดีเอ็กซ์ นั้นได้อันดับเกมเกมบอยหรือเกมบอยคัลเลอร์ที่ดีที่สุดเป็นอันดับสอง และ IGN ได้ให้อันดับเกมที่ดีทีสุดจากคนเล่นและนักวิจารณ์เป็นอันดับที่ 40 และ 78 ตามลำดับ เหล่านักวิจารณ์กล่าวว่า "ขณะที่เกมภาคเสริมในเครื่องพกพาส่วนใหญ่มักจะถูกมองว่าเป็นภาคที่ย่ำแย่ของซีรีส์ ลิงส์อะเวกเคนนิง ได้พิสูจน์ให้เห็นว่าการนำประสบการณ์การเล่นที่ดีเยี่ยมจากคอนโซลมาลงสู่เครื่องพกพานั้นสามารถทำได้จริงๆ" เกมนี้ยังได้อันดับที่ 42 จาก 50 เกมที่มีความสำคัญและมีอิทธิพลต่อวงการวิดีโอเกมตลอดกาลใน บันทึกสถิติโลกกินเนสส์ ประจำปี 2009 อีกด้วย
นักออกแบบเกม โยชิอากิ โคอิซุมิ รับหน้าทีเขียนเนื้อหาของเกมและพล็อตเรื่องหลักๆเช่นเกาะแห่งความฝัน เป็นต้น
ไดเรคเตอร์เกม เดอะเลเจนด์ออฟเซลดา คุณเออิจิ อาโอนุมะในงาน Game Developers Conference ปี 2007