stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3013
รายชื่อทางแยก

| จังหวัด | กม> ที่ | ชื่อจุดตัด | ซ้าย | ขวา |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุทัยธานี | 0+000 | แยกหนองฉาง | เชื่อมต่อจาก:  ทล.333 ไป อุทัยธานี | เชื่อมต่อจาก:  ทล.333 ไป อุทัยธานี |  |
| อุทัยธานี | 0+000 | แยกหนองฉาง |  ทล.333 ไป อ.บ้านไร่  | ไม่มี |  |
| อุทัยธานี | 0+650 | − |  ทล.3012 เข้า อ.หนองฉาง  |  ทล.3013 ไป อ.ทัพทัน, อ.สว่างอารมณ์ |  |
| อุทัยธานี | 10+025 | แยกทัพทัน | ถนนยมราช ไป บ.ตลุกดู่                 | ถนนยมราช เข้า อ.ทัพทัน |  |
| อุทัยธานี | 10+500 | − | อน.4030 ทางหลวงชนบท อน.4030 ไป บ.คอดยาง                 | ไม่มี |  |
| อุทัยธานี | 10+650 | แยกโกรกพระ | ไม่มี  |  ทล.3319 ไป อ.โกรกพระ |  |
| อุทัยธานี | 17+640 | แยกโคกหม้อ | ไม่มี  |  ทล.3456 ไป บ.โคกหม้อ |  |
| อุทัยธานี | 24+630 | − |  ทล.3456 ไป อ.ลานสัก  |  ทล.3456 ไป บ.โคกหม้อ |  |
| นครสวรรค์ | 35+700 | − | นว.4013 ทางหลวงชนบท นว.4013 ไป บ.ดอนพลอง                 | ไม่มี |  |
| นครสวรรค์ | 36+050 | − | ไม่มี  | นว.4101 ทางหลวงชนบท นว.4101 ไป บ.หนองนมวัว |  |
| นครสวรรค์ | 43+500 | − |  ทล.3473 ไป อ.ชุมตาบง, อ.แม่เปิน  | ไม่มี |  |
| นครสวรรค์ | 46+272 | แยกลาดยาว | ไม่มี  |  ทล.1072 ไป นครสวรรค์ |  |
| นครสวรรค์ | 46+272 | แยกลาดยาว | ตรงไป:  ทล.1072 ไป อ.แม่วงก์, อ.คลองลาน | ตรงไป:  ทล.1072 ไป อ.แม่วงก์, อ.คลองลาน |  |
      สะพาน              กำลังก่อสร้างหรือโครงการในอนาคต
แหล่งข้อมูลอื่น

ระบบสารสนเทศโครงข่ายทางหลวง เก็บถาวร 2023-01-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน กรมทางหลวง กระทรวงคมนาคม
นกเด้าลม

| นกเด้าลม |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Passeriformes
วงศ์:: Motacillidae
สกุล:: Motacilla

Species
 Many, see text.
นกเด้าลม จัดอยู่ในประเภทสัตว์มีกระดูกสันหลัง เป็นนกขนาดเล็กที่มีหางยาว
ชนิด

นกเด้าลมขาว Motacilla alba
นกเด้าลมลายพร้อย Motacilla alba yarrellii
นกเด้าลมแอ่นดำ Motacilla (alba) lugens
นกเด้าลมญี่ปุ่น Motacilla grandis
นกเด้าลมขนคิ้วขาว Motacilla maderaspatensis
นกเด้าลมแม่น้ำโขง Motacilla samveasnae
นกเด้าลมลายพร้อยแอฟริกัน Motacilla aguimp
นกเด้าลมซิทริน Motacilla citreola - possibly paraphyletic
นกเด้าลมเหลือง Motacilla flava
นกเด้าลมเหลือง Motacilla flava flava - paraphyletic
นกเด้าลมเทา Motacilla cinerea
นกเด้าลมแหลม Motacilla capensis
นกเด้าลมมาดากัสการ์ Motacilla flaviventris
นกเด้าลมภูเขา Motacilla clara
ทางหลวงแผ่นดินญี่ปุ่นหมายเลข 2

|  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2 |
| --- | --- |
ญี่ปุ่น: 国道2号; โรมาจิ: Kokudō Ni-gō'


ข้อมูลของเส้นทาง
ความยาว: 533.2 กิโลเมตร (331.3 ไมล์)
ทางแยกที่สำคัญ
ปลายทางทิศตะวันออก:  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1 / ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 25 / ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 176 อูเมดะ เขตคิตะ จังหวัดโอซากะ  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 43  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 174  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 175  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 312  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 179  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 30  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 180  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 429  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 182  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 313  ทางด่วนนิชิเซโตะ  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 184  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 185  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 375  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 486  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 188  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 187  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 437  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 376  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 315  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 489  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 262  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 190  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 490  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 491  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 9
ปลายทางทิศตะวันตก:  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3 / ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 10 เขตโมจิ คิตะกีวชู
ตำแหน่งที่ตั้ง
ประเทศ: ญี่ปุ่น
 
ระบบทางหลวง
ทางด่วนในประเทศญี่ปุ่น ทางหลวงแผ่นดินในประเทศญี่ปุ่น
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2 ของประเทศญี่ปุ่น คือ ทางหลวงขนาดใหญ่บนเกาะฮนชูและคีวชู ถนนเส้นนี้มาจากเส้นทางตะวันตกถนนซันโยโดะเดิม ถนนเส้นนี้เชื่อมจากนครโอซากะ จังหวัดโอซากะ ไปยังนครคิตะกีวชู จังหวัดฟูกูโอกะ ผ่านอนุภูมิภาคซันโย โดยช่วงระหว่างจังหวัดเฮียวโงะถึงจังหวัดยามางูจิ ถูกขนาบด้วยทางด่วนซังโย ผ่านช่องแคบคัมมงทางอุโมงค์คัมมง ทางหลวงสายนี้มีระยะทางรวม 533.2 กิโลเมตร ที่ปลายทางในโอซากะ ทางหลวงนี้บรรจบกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1 ที่ปลายฝั่งตะวันตกเชื่อมต่อกับทางหลวงหมายเลข 3 และ 10
ข้อมูลถนน

ความยาว: 533.2 กิโลเมตร (331.4 ไมล์)
จุดกำเนิด: อูเมดะ เขตคิตะ โอซากะ (ปลายทางของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1, 25 และ 176 จุดกำเนิดของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 26, 163 และ 165)
ปลายทาง: เขตโมจิ คิตะกีวชู (สิ้นสุด ณ จุดกำเนิดของทางหลวงหมายเลข 3 และ 10)
เมืองใหญ่: โคเบะ ฮิเมจิ โอกายามะ คูราชิกิ ฟูกูยามะ ฮิโรชิมะ อิวากูนิ และชิโมโนเซกิ
ประวัติศาสตร์

4 ธันวาคม 2495: เป็นทางหลวงแผ่นดินระดับแรกหมายเลข 2 (จากโอซากะถึงคิตะกีวชู)
1 เมษายน 2508: เป็นทางหลวงแผ่นดินทั่วไปหมายเลข 2 (จากโอซากะถึงคิตะกีวชู)
ส่วนที่ทับซ้อนกัน

จากนิชิโนมิยะ (สี่แยกฟูดาบาซูจิ) ถึงโคเบะ (สี่แยกซันโนมิยะตะวันออก): ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 171
จากโคเบะ (สี่แยกฮิงาชิชิริอิเกะ) ถึงอากาชิ (สี่แยกคาริงูจิ): ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 28
จากโคเบะ (สี่แยกฮิงาชิชิริอิเกะ) ถึงอากาชิ (สี่แยกโคกูโบะ): ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 250
จากฮิเมจิ ถึงเมืองไทชิ (ทางแยกต่างระดับไทชิ-คามิโอตะ): ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 29
ซึบุรายะ มิซึฮิโกะ

| ซึบุรายะ มิซึฮิโกะ |
| --- | --- |
ตัวละครใน ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน
ปรากฏครั้งแรก: ตอน1 คดีฆาตกรรมบนรถไฟเหาะ (อนิเมะ) คดีปริศนาระเบิดระฟ้า (ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน ฉบับภาพยนตร์)
สร้างโดย: โกโช อาโอยาม่า
ให้เสียงโดย: อิคูเอะ โอตานิ (ญี่ปุ่น)
ประวัติ
เพศ: ชาย
ญาติ: ซึบุรายะ อาซามิ (พี่สาว) คุณซึบุรายะ (พ่อ) คุณนายซึบุรายะ (แม่)
ซึบุรายะ มิซึฮิโกะ (円谷 光彦 ,Tsuburaya Mitsuhiko) เป็นตัวละครในยอดนักสืบจิ๋วโคนัน และเป็นสมาชิกของขบวนการนักสืบเยาวชน
ประวัติ

ซึบุรายะ มิซึฮิโกะ เป็นนักเรียนที่โรงเรียนประถมเทย์ตัน มีเพื่อนร่วมชั้นคือ เอโดงาวะ โคนัน , โยชิดะ อายูมิ , โคจิมะ เก็นตะ , ไฮบาระ ไอ เป็นคนที่ชื่นชอบการสืบสวน และชอบแย่งซีนสืบสวนแทนโคนันอยู่เรื่อย ทำให้เกิดปัญหาอยู่หลายครั้ง พ่อแม่ของเขานั้นเป็นครูทั้งคู่ และมีพี่สาวคนโตชื่อ ซึบุรายะ อาสะมิ อายุ  17 ปี
ลักษณะนิสัย

มิซีฮิโกะชอบอ่านหนังสือตำราที่เกี่ยวกับวิทยาศาสตร์ ถ้าไม่นับรวมโคนันกับไฮบาระแล้ว เขาจะฉลาดที่สุด จึงสามารถแก้ปัญหาตัดหน้าโคนันได้หลายครั้ง (โดยเฉพาะการ์ตูนโทรทัศน์ตอนที่ 244 ความลับของกิจการที่รุ่งเรือง) เนื่องจากการเลี้ยงดูที่เข้มงวดของเขา เขามีแนวโน้มที่จะเป็นเกียรติมากต่อผู้อาวุโสของเขา ที่อยู่พวกเขา (ในภาษาญี่ปุ่น) มีคำต่อท้ายที่เป็นทางการ "-San" โดยไม่คำนึงถึงความใกล้ชิดของความสัมพันธ์ของพวกเขา
มิซีฮิโกะชอบเรียนวิชาวิทยาศาสตร์ ประวัติศาสตร์และทั่วไปที่ให้ความสนใจแก่เขา จึงช่วยให้เขาได้รับข้อมูลเชิงลึกที่มีประโยชน์เมื่อใดก็ตามเท่าที่จำเป็น เขาเคยได้รับรางวัลไม่กี่ครั้งสำหรับความรู้ของเขา เขาคิดกับตัวเองด้วยรอยยิ้มมีความสุขบนใบหน้าของเขา เขาพูดว่า "ฉันดีใจที่ฉันเรียน!"
มิซึฮิโกะไม่ชอบกินแครอท และจะพยายามหลีกเลี่ยงมันทุกๆ ครั้งที่เจอ
ความสัมพันธ์ > โยชิดะ อายูมิ

มิซึฮิโกะ เป็นคนที่แอบชอบอายูมิเอามากๆ โดยมีคู่แข่งคือ เก็นตะและโคนัน ดูเหมือนว่าเขาจะชอบอายูมิตั้งแต่ชั้นอนุบาล
ความสัมพันธ์ > ไฮบาระ ไอ

มิซึฮิโกะก็มีความสัมพันธ์กับไฮบาระเช่นกัน ในบางตอน ไฮบาระจะแสดงความมั่นใจมากกว่าอายูมิและเก็นตะ เมื่อแบกรับภาระได้ยาก
ความสัมพันธ์ > เอโดงาวะ โคนัน

มิซึฮิโกะสามารถแก้ปัญหาตัดหน้าโคนันได้หลายครั้ง (โดยเฉพาะการ์ตูนโทรทัศน์ตอนที่ 244 ความลับของกิจการที่รุ่งเรือง) ทำให้เกิดปัญหาอยู่หลายครั้งบ่อยๆ
ความนิยมในสื่ออื่น

อี บุ๊ก เจแปน ได้แสดงตัวละครนี้เมื่อ 21 เมษายน พ.ศ. 2554 จนถึง 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2554 ในฐานะนักอ่านการ์ตูนโคนัน ตัวละครนี้ได้รับคะแนน 8 จาก 5,883 คะแนน
ในภาษาอื่น

| ภาษา | ชื่อตัว | ชื่อสกุล |
| --- | --- | --- |
|  ญี่ปุ่น | 光彦 Mitsuhiko | 円谷　Tsuburaya |
|  อังกฤษ | Mitch | Tennison/Tsuburaya  |
|  ฝรั่งเศส | Mitsuhiko | Tsuburaya |
|  เยอรมนี | Mitsuhiko | Tsuburaya |
|  มาเลเซีย | Mitsuhiko | Tsuburaya |
|  เวียดนาม | Mitsuhiko | Tsuburaya |
|  เกาหลี | 세모 Sae Mo | 박 Park |
|  จีน | 光彥 | 圓谷 |
|  ฟินแลนด์ | Mitsuhiko | Tsuburaya |
ดูเพิ่ม

รายชื่อตัวละครในยอดนักสืบจิ๋วโคนัน
ถ้ำมั่วเกา

| ถ้ำมั่วเกา * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก

ประเทศ: มณฑลกานซู่  จีน
ประเภท: มรดกโลกทางวัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา: (i) (ii) (iii) (iv) (v) (vi)
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2530 (คณะกรรมการสมัยที่ 11)
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
ถ้ำมั่วเกา (จีน: 莫高窟; พินอิน: mò gāo kū, มั่วเกาคู) ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของเมืองตุนหวง มณฑลกานซู่ สาธารณรัฐประชาชนจีน ในอดีตเป็นหนึ่งในจุดค้าขายและแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมที่สำคัญในเส้นทางสายไหม ภายในถ้ำงดงามด้วยพุทธศิลป์จีนทั้งพระพุทธรูป และจิตรกรรมฝาผนัง ที่มีอายุกว่า 1,000 ปี ปัจจุบันได้ร่วมกันลงทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
ถ้ำมั่วเกาพร้อมด้วยถ้ำหลงเหมิน และถ้ำยฺหวินกัง เป็นที่ที่รู้จักกันดีในจีนในฐานะเป็นแหล่งที่มีปฏิมากรรมโบราณอันงดงาม
มรดกโลก

ถ้ำมั่วเกาได้ลงทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 11 เมื่อปี พ.ศ. 2530 ที่กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังนี้
(i) - เป็นตัวแทนในการแสดงผลงานชิ้นเอกที่จัดทำขึ้นด้วยการสร้างสรรค์อันชาญฉลาดของมนุษย์
(ii) - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใด ๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม
(iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
(iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนา ทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
(v) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของวัฒนธรรมมนุษย์ ขนบธรรมเนียมประเพณีแห่งสถาปัตยกรรม วิธีการก่อสร้าง หรือการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งเสื่อมสลายได้ง่ายจากผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงทางสังคมและวัฒนธรรมตาม กาลเวลา
(vi) - มีความคิดหรือความเชื่อที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับเหตุการณ์ หรือมีความโดดเด่นยิ่งในประวัติศาสตร์
ถ้ำมังกรขาว

ถ้ำมังกรขาว หรือ สำนักหลวงปู่มังกรขาว (White Dragon King temple, Bailong King temple, 白龙王) เป็นศาลเจ้าจีน ตั้งอยู่ในเขตตำบลสุรศักดิ์ อำเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี สร้างขึ้นตั้งแต่ พ.ศ. 2530 โดยทำพิธียกเสาเอกเมื่อวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2530 และทำพิธีปิดแท่นบูชา ของหลวงปู่มังกรขาวเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2530   และมีการทำพิธีไหว้ครูในเดือนสิงหาคมของทุกปี
หลวงปู่มังกรขาวเป็นที่เคารพนับถือในหมู่ชาวจีน ว่ามีความศักดิ์สิทธิ์  เนื่องจากชาวจีนถือว่ามังกรขาว เป็นหนึ่งในสี่พญามังกรจีนโบราณ  โดยเฉพาะนักแสดงในวงการบันเทิงจากฮ่องกง และไต้หวัน   นิยมเข้ามาสักการบูชา ทำนายดวงชะตา และสะเดาะเคราะห์
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ หลวงปู่มังกรขาว
แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ ถ้ำมังกรขาว
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
13°09′15″N 100°55′54″E﻿ / ﻿13.154209°N 100.93174°E﻿ / 13.154209; 100.93174
ทางหลวงแผ่นดินญี่ปุ่นหมายเลข 3

|  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3 |
| --- | --- |
ญี่ปุ่น: 国道3号; โรมาจิ: Kokudō San-gō'

ข้อมูลของเส้นทาง
ความยาว: 392.1 กิโลเมตร (243.6 ไมล์)
ทางแยกที่สำคัญ
ปลายทางทิศใต้:  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 10 คาโงชิมะ จังหวัดคาโงชิมะ
ปลายทางทิศเหนือ:  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2 เขตโมจิ คิตะกีวชู
ตำแหน่งที่ตั้ง
ประเทศ: ญี่ปุ่น
 
ระบบทางหลวง
ทางด่วนในประเทศญี่ปุ่น ทางหลวงแผ่นดินในประเทศญี่ปุ่น
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3 ของประเทศญี่ปุ่น คือ ทางหลวงขนาดใหญ่บนเกาะคีวชู ถนนเส้นนี้มาจากเส้นทางตะวันตกถนนซันโยโดะเดิม ถนนเส้นนี้เชื่อมจากนครคาโงชิมะ (จังหวัดคาโงชิมะ), นครคูมาโมโตะ (จังหวัดคูมาโมโตะ) และนครฟูกูโอกะ (จังหวัดฟูกูโอกะ)
ปลายทางด้านเหนืออยู่ในเขตโมจิ คิตะกีวชู ที่ซึ่งเป็นจุดเชื่อมต่อกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2 มีระยะทางรวม 392.1 กิโลเมตร
ข้อมูลถนน

ความยาว: 392.1 กิโลเมตร (243.7 ไมล์)
จุดกำเนิด: เขตโมจิ คิตะกีวชู (จุดกำเนิดของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2)
ปลายทาง: คาโงชิมะ (สิ้นสุด ณ ปลายทางของทางหลวงหมายเลข 10, 224 และ 226 และจุดเริ่มต้นของ 58)
เมืองใหญ่: คิตะกีวชู ฟูกูโอกะ คูรูเมะ คูมาโมโตะ และคาโงชิมะ
ประวัติศาสตร์

4 ธันวาคม 2495: เป็นทางหลวงแผ่นดินระดับแรกหมายเลข 3 (จากคิตะกีวชูถึงคาโงชิมะ)
1 เมษายน 2508: เป็นทางหลวงแผ่นดินทั่วไปหมายเลข 3 (จากคิตะกีวชูถึงคาโงชิมะ)
ส่วนที่ทับซ้อนกัน

จากเขตโมจิ คิตะกีวชู (สามแยกสวนโออิมัตสึ) ถึงเขตโคกูรากิตะ คิตะกีวชู (สี่แยกมิฮางิโนะ): ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 10
จากคูรูเมะ ถึงยามางะ (สี่แยกถนนชูโอ): ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 325
จากยามางะ (สี่แยกนิชิอูเอมาจิ) ถึงยามางะ (สี่แยกถนนชูโอ): ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 443
จากเขตคิตะ นครคูมาโมโตะ (สี่แยกอูเอกิมาจิโมโนะ) ถึงเขตชูโอ นครคูมาโมโตะ (สี่แยกซูอิโดะโจ): ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 208
จากเขตมินามิ นครคูมาโมโตะ (สี่แยกชิกามิมาชิ) ถึงอูโตะ (สี่แยกมัตสึวาระ): ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 57
จากเขตชูโอ นครคูมาโมโตะ (สี่แยกซูอิโดะโจ) ถึงอูกิ : ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 218
จากเขตชูโอ นครคูมาโมโตะ (สี่แยกซูอิโดะโจ) ถึง ยัตสึชิโระ (แยกฮางิวารามาจิ): ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 219
จากโคยามาดะโจ นครคาโงชิมะ (สามแยกโอยามาดะโจ) ถึงชิโรยามะโจ นครคาโงชิมะ (สวนกลางเมือง): ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 328
หลักกิโลเมตรของทางหลวงหมายเลข 3, 10 และ 225 ในสวนกลางเมืองคาโงชิมะ
จังหวัดคานางาวะ

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ คานางาวะ
ระวังสับสนกับ จังหวัดคางาวะ
| จังหวัดคานางาวะ 神奈川県 |
| --- | --- |
จังหวัด
การถอดเสียงภาษาญี่ปุ่น
 • ญี่ปุ่น: 神奈川県
 • โรมาจิ: Kanagawa-ken
ตามเข็มนาฬิกาจากด้านบน: มินาโตมิไร 21, ไชนาทาวน์โยโกฮามะ, เอโนชิมะ, ทะเลสาบอาชิ, โคโตกูอิง
   ธง สัญลักษณ์

พิกัด:  35°26′51.03″N 139°38′32.44″E﻿ / ﻿35.4475083°N 139.6423444°E﻿ / 35.4475083; 139.6423444
ประเทศ: ญี่ปุ่น
ภูมิภาค: คันโต
เกาะ: ฮนชู
เมืองหลวง: โยโกฮามะ
เขตการปกครอง: อำเภอ: 6, เทศบาล: 33
การปกครอง
 • ผู้ว่าราชการ: ยูจิ คูโรอิวะ (黒岩祐治, ตั้งแต่เมษายน ค.ศ. 2011)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 2,415.83 ตร.กม. (932.76 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: อันดับที่ 43 ของประเทศ
ประชากร (1 ตุลาคม ค.ศ. 2015)
 • ทั้งหมด: 9,058,094 คน
 • อันดับ: อันดับที่ 2 ของประเทศ
 • ความหนาแน่น: 3,770 คน/ตร.กม. (9,800 คน/ตร.ไมล์)
รหัส ISO 3166: JP-14
สัญลักษณ์:  
• ต้นไม้: แปะก๊วย (Ginkgo biloba)
• ดอกไม้: Golden-rayed lily (Lilium auratum)
• สัตว์ปีก: Common gull (Larus canus)
เว็บไซต์: www.pref.kanagawa.jp
จังหวัดคานางาวะ (ญี่ปุ่น: 神奈川県; โรมาจิ: Kanagawa-ken) เป็นจังหวัดหนึ่งที่ตั้งอยู่ในภูมิภาคคันโต บนเกาะฮนชูของประเทศญี่ปุ่น จังหวัดคานางาวะเป็นจังหวัดที่มีประชากรมากเป็นอันดับสองของประเทศญี่ปุ่น (9,058,094 คน เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 2015) และมีพื้นที่ 2,415 ตารางกิโลเมตร (932 ตารางไมล์) จังหวัดคานางาวะติดกับโตเกียวทางทิศเหนือ จังหวัดยามานาชิทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ และจังหวัดชิซูโอกะทางทิศตะวันตก
โยโกฮามะเป็นเมืองหลวง เมืองที่ใหญ่ที่สุดของจังหวัด และเป็นนครที่ใหญ่เป็นอันดับสองของประเทศ เมืองใหญ่อื่น ๆ ในจังหวัด เช่น คาวาซากิ ซางามิฮาระ และฟูจิซาวะ จังหวัดคานางาวะตั้งอยู่บนชายฝั่งมหาสมุทรแปซิฟิก ทางตะวันออกของประเทศ ติดกับอ่าวโตเกียวและอ่าวซางามิ โดยมีคาบสมุทรมิอูระคั่นกลางอ่าวทั้งสอง ฝั่งตรงข้ามของอ่าวโตเกียวเป็นที่ตั้งของจังหวัดชิบะ อยู่บนคาบสมุทรโบโซ จังหวัดคานางาวะเป็นส่วนหนึ่งของเขตมหานครโตเกียวและปริมณฑล ซึ่งเป็นเขตมหานครและปริมณฑลที่มีประชากรมากที่สุดในโลก โดยมีโยโกฮามะและนครอีกหลายแห่งที่เป็นศูนย์กลางการค้าที่สำคัญ และเป็นชานเมืองทางใต้ของโตเกียว จังหวัดคานางาวะเคยเป็นศูนย์กลางทางการเมืองและเศรษฐกิจของญี่ปุ่นในยุคคามากูระ โดยเป็นช่วงที่คามากูระเป็นเมืองหลวงโดยพฤตินัย เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดของญี่ปุ่น และเป็นที่ตั้งของรัฐบาลโชกุนคามากูระ ตั้งแต่ ค.ศ. 1185 ถึง 1333 จังหวัดคานางาวะเป็นพื้นที่ท่องเที่ยวยอดนิยมในภูมิภาคโตเกียว โดยมีคามากูระและฮาโกเนะเป็นสองจุดหมายหลักที่เป็นที่นิยม
ภูมิศาสตร์

จังหวัดคานางาวะเป็นจังหวัดที่ค่อนข้างเล็ก ตั้งอยู่บนขอบทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของที่ราบคันโต กั้นระหว่างโตเกียวที่อยู่ทางทิศเหนือ เชิงเขาภูเขาไฟฟูจิทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ อ่าวซางามิทางทิศใต้ และอ่าวโตเกียวทางทิศตะวันออก พื้นที่ด้านตะวันออกของจังหวัดค่อนข้างราบเรียบและมีความเป็นเมืองสูง เช่น เมืองท่าขนาดใหญ่อย่างโยโกฮามะและคาวาซากิ
พื้นที่ทางตะวันออกเฉียงใต้บริเวณคาบสมุทรมิอูระมีความเป็นเมืองน้อย โดยมีเมืองโบราณคามากูระ ซึ่งมีสถานที่ท่องเที่ยวอย่างวัดและศาลเจ้าตั้งอยู่หลายแห่ง ส่วนพื้นที่ทางตะวันตกที่ติดกับจังหวัดยามานาชิและจังหวัดชิซูโอกะนั้น มีลักษณะภูมิประเทศเป็นภูเขา ประกอบด้วยสถานที่พักตากอากาศหลายแห่ง เช่น ที่เมืองโอดาวาระ และฮาโกเนะ ขนาดจังหวัดคานางาวะ มีความยาวจากเหนือจรดใต้ 60 กิโลเมตร และมีความยาวจากตะวันออกจรดตะวันตก 80 กิโลเมตร มีพื้นที่บนบกประมาณ 2,400 ตารางกิโลเมตร ซึ่งคิดเป็นพื้นที่เพียงแค่ 0.64% ของพื้นที่บนบกของประเทศญี่ปุ่นทั้งหมด ดังนั้นคานางาวะจึงจัดได้ว่าเป็นจังหวัดที่มีขนาดเล็กเป็นอันดับที่ 5 ของญี่ปุ่น
จากข้อมูลเมื่อ 1 เมษายน ค.ศ. 2012 ร้อยละ 23 ของพื้นที่บนบกของจังหวัดถูกกำหนดให้เป็นอุทยานธรรมชาติ ได้แก่ อุทยานแห่งชาติฟูจิ-ฮาโกเนะ-อิซุ, กึ่งอุทยานแห่งชาติทันซาวะ-โอยามะ, และอุทยานธรรมชาติของจังหวัด ได้แก่ จินบะซางามิโกะ มานาซูรุฮันโต โอกูยูงาวาระ และทันซาวะ-โอยามะ
ภูมิประเทศของจังหวัดประกอบไปด้วยพื้นที่ที่แตกต่างกันสามส่วน พื้นที่ทางตะวันตกมีลักษณะเป็นภูเขา ประกอบด้วยเทือกเขาทันซาวะและภูเขาไฟฮาโกเนะ พื้นที่ทางตะวันออกเป็นเนินเขา ประกอบด้วยเนินเขาทามะและคาบสมุทรมิอูระ พื้นที่ตอนกลาง ซึ่งล้อมรอบเนินเขาทามะและคาบสมุทรมิอูระ ประกอบด้วยพื้นที่ต่ำรอบ ๆ แม่น้ำสายหลัก ได้แก่ แม่น้ำซางามิ แม่น้ำซาไก แม่น้ำสึรูมิ และแม่น้ำทามะ
จังหวัดคานางาวะตั้งอยู่ทางทิศใต้ของภูมิภาคคันโต และมีอากาศกำลังสบายเนื่องจากมีกระแสน้ำอุ่นในมหาสมุทรแปซิฟิกไหลผ่าน ในเมืองโยโกฮามะซึ่งเป็นเมืองหลวงของจังหวัดมีอุณหภูมิเฉลี่ย 16 องศาเซลเซียส และมีปริมาณน้ำฝนรวม 1,440 มิลลิเมตร
โดยแม่น้ำทามะเป็นแนวแบ่งอาณาเขตบางส่วนระหว่างคานางาวะและโตเกียว แม่น้ำซางามิไหลผ่านตอนกลางของจังหวัด และแม่น้ำซากาวะไหลผ่านบริเวณที่ราบเล็ก ๆ ทางด้านตะวันตกของจังหวัด เรียกว่า ที่ราบซากาวะ ซึ่งอยู่ระหว่างภูเขาไฟฮาโกเนะทางทิศตะวันตก และเนินเขาโออิโซะทางทิศตะวันออก และไหลลงสู่อ่าวซางามิ
การแบ่งเขตการปกครอง

จังหวัดคานางาวะประกอบด้วยเขตการปกครองต่าง ๆ ได้แก่ 19 นคร 6 อำเภอ 13 เมือง และ 1 หมู่บ้าน ดังนี้
การแบ่งเขตการปกครอง > นคร

คามากูระ (ญี่ปุ่น: 鎌倉市; โรมาจิ: Kamakura-shi)
คาวาซากิ (ญี่ปุ่น: 川崎市; โรมาจิ: Kawasaki-shi)
ชิงาซากิ (ญี่ปุ่น: 茅ヶ崎市; โรมาจิ: Chigasaki-shi)
ซางามิฮาระ (ญี่ปุ่น: 相模原市; โรมาจิ: Sagamihara-shi)
ซามะ (ญี่ปุ่น: 座間市; โรมาจิ: Zama-shi)
ซูชิ (ญี่ปุ่น: 逗子市; โรมาจิ: Zushi-shi)
ฟูจิซาวะ (ญี่ปุ่น: 藤沢市; โรมาจิ: Fujisawa-shi)
มินามิอาชิงาระ (ญี่ปุ่น: 南足柄市; โรมาจิ: Minamiashigara-shi)
มิอูระ (ญี่ปุ่น: 三浦市; โรมาจิ: Miura-shi)
ยามาโตะ (ญี่ปุ่น: 大和市; โรมาจิ: Yamato-shi)
โยโกซูกะ (ญี่ปุ่น: 横須賀市; โรมาจิ: Yokosuka-shi)
โยโกฮามะ (ญี่ปุ่น: 横浜市; โรมาจิ: Yokohama-shi) (เมืองหลวง)
อัตสึงิ (ญี่ปุ่น: 厚木市; โรมาจิ: Atsugi-shi)
อิเซฮาระ (ญี่ปุ่น: 伊勢原市; โรมาจิ: Isehara-shi)
อายาเซะ (ญี่ปุ่น: 綾瀬市; โรมาจิ: Ayase-shi)
เอบินะ (ญี่ปุ่น: 海老名市; โรมาจิ: Ebina-shi)
โอดาวาระ (ญี่ปุ่น: 小田原市; โรมาจิ: Odawara-shi)
ฮาดาโนะ (ญี่ปุ่น: 秦野市; โรมาจิ: Hadano-shi)
ฮิรัตสึกะ (ญี่ปุ่น: 平塚市; โรมาจิ: Hiratsuka-shi)
การแบ่งเขตการปกครอง > เมืองและหมู่บ้าน

เมืองและหมู่บ้านแบ่งตามอำเภอ ดังนี้
| --- | --- |
 อำเภอโคซะ (ญี่ปุ่น: 高座郡; โรมาจิ: Kōza-gun) เมืองซามูกาวะ (ญี่ปุ่น: 寒川町; โรมาจิ: Samukawa-machi)  อำเภอมิอูระ (ญี่ปุ่น: 三浦郡; โรมาจิ: Miura-gun) เมืองฮายามะ (ญี่ปุ่น: 葉山町; โรมาจิ: Hayama-machi)  อำเภอนากะ (ญี่ปุ่น: 中郡; โรมาจิ: Naka-gun) เมืองนิโนมิยะ (ญี่ปุ่น: 二宮町; โรมาจิ: Ninomiya-machi)  เมืองโออิโซะ (ญี่ปุ่น: 大磯町; โรมาจิ: Ōiso-machi)  อำเภออาชิงารากามิ (ญี่ปุ่น: 足柄上郡; โรมาจิ: Ashigarakami-gun) เมืองไคเซ (ญี่ปุ่น: 開成町; โรมาจิ: Kaisei-machi)  เมืองนากาอิ (ญี่ปุ่น: 中井町; โรมาจิ: Nakai-machi)  เมืองมัตสึดะ (ญี่ปุ่น: 松田町; โรมาจิ: Matsuda-machi)  เมืองยามากิตะ (ญี่ปุ่น: 山北町; โรมาจิ: Yamakita-machi)  เมืองโออิ (ญี่ปุ่น: 大井町; โรมาจิ: Ōi-machi):  อำเภออาชิงาราชิโมะ (ญี่ปุ่น: 足柄下郡; โรมาจิ: Ashigarashimo-gun) เมืองมานาซูรุ (ญี่ปุ่น: 真鶴町; โรมาจิ: Manazuru-machi)  เมืองยูงาวาระ (ญี่ปุ่น: 湯河原町; โรมาจิ: Yugawara-machi)  เมืองฮาโกเนะ (ญี่ปุ่น: 箱根町; โรมาจิ: Hakone-machi)  อำเภอไอโก (ญี่ปุ่น: 愛甲郡; โรมาจิ: Aikō-gun) เมืองไอกาวะ (ญี่ปุ่น: 愛川町; โรมาจิ: Aikawa-machi)  หมู่บ้านคิโยกาวะ (ญี่ปุ่น: 清川村; โรมาจิ: Kiyokawa-mura)
สภาพแวดล้อมและการดำรงชีวิต

จำนวนประชากรของจังหวัดคานางาวะได้เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ และมีเป็นจำนวนมาก เนื่องมาจากการไหลเข้าของผู้คนที่อาศัยอยู่ในโตเกียวและผู้ที่ต้องการหาที่พักอาศัย เป็นผลทำให้จังหวัดคานางาวะเติบโตขึ้นเป็นเมืองใหญ่อย่างฉับพลัน และขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ มีการสร้างสิ่งอำนวยความสะดวกขนาดใหญ่ขึ้นมากมาย เช่น ถนน และสาธารณูปโภคต่าง ๆ ดังนั้น สภาพการดำรงชีวิตของชาวคานางาวะจึงสะดวกสบายขึ้น อย่างไรก็ตาม ในขณะเดียวกัน ปัญหาสังคมที่เพิ่มขึ้นก็เป็นปัญหาสำคัญสำหรับชาวคานางาวะด้วย เช่น ปัญหาจราจรที่รุนแรง และการเสื่อมของสภาพแวดล้อมที่ไม่เหมาะสมสำหรับการเลี้ยงดูเด็ก นอกจากนี้ ในช่วงหลายปีมานี้ยังมีการตรวจวัดแผ่นดินไหวอ่อน ๆ ได้ และมีการคาดการณ์กันว่าอาจจะเกิดแผ่นดินไหวขนาดใหญ่ขึ้นได้ในแถบภาคโทไก
เนื่องจากการลดลงของจำนวนประชากรเด็กและประชากรที่ย้ายที่อยู่อาศัยมายังเขตปริมณฑลลดน้อยลง ทำให้มีการคาดการณ์กันว่าภายหลังจากจำนวนประชากรขึ้นถึงจุดสูงสุดแล้วจะถึงยุคของผู้สูงอายุ ด้วยเหตุนี้ จึงเป็นที่คาดการณ์กันว่าการขยายตัวและการเจริญเติบโตของเขตเมืองจะค่อย ๆ ลดลง เป็นผลให้ทางจังหวัดได้หันมาให้ความสำคัญกับการสร้างเมืองให้มีคุณภาพแทน ดังนั้น แผนพัฒนาเมืองคานางาวะจึงให้ความสนใจกับโครงการหลายโครงการ เช่น การพัฒนาตัวเมืองโยโกฮามะใหม่ เป็นต้น
ประชากร

จากการตรวจสอบเมื่อเดือนกันยายน ค.ศ. 2010 จังหวัดคานางาวะมีประชากร 9,029,996 คน คิดเป็น 6.6% จังหวัดคานางาวะเป็นจังหวัดที่มีขนาดเล็กแต่มีประชากรอาศัยอยู่มากที่สุดเป็นอันดับ 3 ของญี่ปุ่น ทำให้มีความหนาแน่นของจำนวนประชากรต่อพื้นที่ถึง 3,437 คน ต่อ 1 ตารางกิโลเมตร จัดว่ามากเป็นอันดับ 2 รองจากโตเกียว
จำนวนประชากรของจังหวัดคานางาวะเติบโตขึ้นมากในช่วงก่อนและหลังจากสงครามโลกครั้งที่ 2 และได้ลดลงในช่วงทศวรรษที่ 70 ในขณะที่จำนวนประชากรในช่วงอายุ 0 - 14 ปี ลดลง กลับปรากฏว่าจำนวนประชากรในช่วงอายุ 65 ปีขึ้นไปได้เพิ่มสูงขึ้นเรื่อย ๆ
เนื่องจากจังหวัดคานางาวะตั้งอยู่ติดกับมหานครโตเกียวที่มีโครงสร้างทางธุรกิจขนาดมหึมา ทำให้อัตราส่วนจำนวนประชากรที่อาศัยอยู่ในเมืองในช่วงกลางวันมีจำนวนน้อยมากเมื่อเทียบกับจำนวนประชากรในช่วงกลางคืน
การขนส่ง

จังหวัดคานางาวะ มีเครือข่ายการขนส่งจากการเดินทางทางอากาศส่วนมากไปสู่ จังหวัดคานางาวะ ไปผ่านที่ โตเกียว สนามบินระหว่างประเทศคือสนามบินนานาชาตินาริตะและสนามบินโทไกโด และยังมีรถไฟชิงกันเซ็ง รถไฟความเร็วสูงไปยัง โตเกียว นาโงยะ โอซากะ และเมืองหลักอื่น ๆ
การศึกษาและวัฒนธรรม

เนื่องจากการก้าวหน้าของวิวัฒนาการและสังคมข้อมูลข่าวสาร ทำให้ความสนใจของชาวคานางาวะเกิดความแตกต่างกัน ทางจังหวัดคานางาวะเองก็เห็นว่าการเคารพต่อความสนใจ สังคมและวัฒนธรรมที่แตกต่างนั้นเป็นสิ่งที่สำคัญ เช่นเดียวกับการเคารพสิทธิมนุษยชน ในขณะเดียวกัน เพื่อที่จะอนุรักษ์ขนบประเพณีดั้งเดิมของคานางาวะเอาไว้ ก็มีความจำเป็นที่จะต้องสอนเด็ก ๆ ให้โตขึ้นมาอย่างมีความสามารถเฉพาะตัว และมีความคิดสร้างสรรค์ นอกจากนี้สังคมปัจจุบันยังมีแนวโน้มว่า ผู้คนจะมีโอกาสที่จะศึกษาหาความรู้และทำความคุ้นเคยกับวัฒนธรรมพื้นบ้านของตนไปตลอดชีวิตได้เพิ่มมากขึ้นอีกด้วย
การรับรองนักท่องเที่ยว

เมืองคามากูระ มีชื่อเสียงซึ่งเป็นที่ตั้งของวัดพุทธศาสนิกชนมากมายและศาลเจ้าชินโต โยโกฮามะยังเป็นเขตที่มีคนจีนอาศัยอยู่กันมากที่สุดในประเทศญี่ปุ่น (ใหญ่กว่าบริเวณที่คนจีนอยู่กันมาก ๆ ทั้งในโคเบะ และ นางาซากิ)
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Kanagawa prefecture
เว็บไซต์จังหวัดคานางาวะ (ญี่ปุ่น)
คู่มือการท่องเที่ยว Kanagawa จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
ภาพพิมพ์คลื่นยักษ์นอกฝั่งคานางาวะ
วัดโคโตกุ ในคามากูระ
มินาโตมิไร 21 ในโยโกฮามะ
แผนที่จังหวัดคานางาวะ
     นครใหญ่โดยข้อบัญญัติรัฐบาล      นคร      เมือง      หมู่บ้าน
ศาลากลางจังหวัดคานางาวะในโยโกฮามะ
นกเงือกโหนกเล็ก

| นกเงือกโหนกเล็ก |
| --- | --- |

นกเงือกกรามช้าง (R. undulatus) ตัวผู้ (ซ้าย), ตัวเมีย (ขวา)

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Coraciiformes
วงศ์:: Bucerotidae
สกุล:: Rhyticeros Reichenbach, 1849

ชนิด
 ดูในเนื้อหา
นกเงือกโหนกเล็ก เป็นสกุลของนกเงือก ที่ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Rhyticeros จัดเป็นนกเงือกขนาดใหญ่ กระจายพันธุ์ในป่าของภูมิภาคเอเชียอาคเนย์จนถึงหมู่เกาะโซโลมอน บางครั้งอาจรวมอยู่ในสกุล Aceros และบางครั้งสกุล Aceros เอง ก็ถูกจัดให้รวมอยู่ในสกุลนี้ สกุล Aceros จึงเหลือเพียงแค่นกเงือกคอแดงซึ่งเชื่อว่ามีบรรพบุรุษร่วมกันเมื่อกว่า 29 ล้านปีก่อน นกเงือกคอแดงจึงเหลือเป็นสกุลเดียวเท่านั้น
ทุกชนิดในสกุลนี้ มีลักษณะเด่น คือ โหนกบนกรามบนและส่วนหัวมีขนาดเล็ก และส่วนใหญ่มีกรามและโหนกสีขาวคล้ำ ทั้งสองเพศมีขนสีดำ แต่ส่วนหัวและลำคอของตัวผู้มีสีขาวหรือสีแดง หางเป็นสีขาวยกเว้นในนกเงือกซุมบา ซึ่งเป็นสีดำ หนังบริเวณลำคอย่นสีฟ้าเห็นได้ชัดเจน ยกเว้นตัวผู้ที่มีถุงใต้คอสีเหลือง
การจำแนก

นกเงือกปาปวน (Rhyticeros plicatus)
นกเงือกนาร์คอนแดม (Rhyticeros narcondami)
นกเงือกกรามช้างปากเรียบ (Rhyticeros subruficollis)
นกเงือกกรามช้าง (Rhyticeros undulatus)
นกเงือกซุมบา (Rhyticeros everetti)
นกเงือกซูลาเวซี (Rhyticeros cassidix)
นกเงือกบางชนิดในสกุลนี้สูญพันธุ์จากเกาะลีฟูในหมู่เกาะลอยัลตีเมื่อ 30,000 ปีก่อน เดิมเคยถูกจัดให้อยู่ในสกุล Aceros แต่นักชีววิทยาส่วนจัดให้อยู่ในสกุล Rhyticeros
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Rhyticeros ที่วิกิสปีชีส์