stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อำเภอคลองหลวง
สถานที่สำคัญ

อุทยานวิทยาศาสตร์ประเทศไทย ประกอบไปด้วย
สำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ
ศูนย์วิจัยแห่งชาติในสังกัด ได้แก่ ศูนย์เทคโนโลยีโลหะและวัสดุแห่งชาติ (เอ็มเทค), ศูนย์เทคโนโลยีอิเล็กทรอนิกส์และคอมพิวเตอร์แห่งชาติ (เนคเทค), ศูนย์พันธุวิศวกรรมและพันธุวิศวกรรมชีวภาพแห่งชาติ (ไบโอเทค) และศูนย์นาโนเทคโนโลยีแห่งชาติ (นาโนเทค) และบริษัทเอกชนทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
พิพิธภัณฑ์การเกษตรเฉลิมพระเกียรติ
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ กาญจนาภิเษก
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติธรณีวิทยาเฉลิมพระเกียรติ
หอจดหมายเหตุเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช
หออัครศิลปิน
มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ (ศูนย์รังสิต) และโรงพยาบาลธรรมศาสตร์เฉลิมพระเกียรติ
มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรีและพิพิธภัณฑ์บัว
มหาวิทยาลัยกรุงเทพและพิพิธภัณฑสถานเครื่องถ้วยเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
สถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเชีย
วัดพระธรรมกาย
โรงเรียนธรรมศาสตร์คลองหลวงวิทยาคม
โรงเรียนสารสาสน์วิเทศคลองหลวง
โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย รังสิต
วัดบางขันธ์
วัดปัญญานันทาราม
นิคมอุตสาหกรรมนวนคร
ตลาดไท
โรงกษาปณ์ รังสิต
สโมสรฟุตบอลทรูแบงค็อก ยูไนเต็ด
ตลาดไอยรา
มหาวิทยาลัยอีสเทิร์นเอเชีย
เทคโนธานี คลองห้า ประกอบด้วย
องค์การพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์แห่งชาติ
สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย
สถาบันมาตรวิทยาแห่งชาติ
อาคารอนุรักษ์พลังงานเฉลิมพระเกียรติ
ศูนย์วิจัยและฝึกอบรมด้านสิ่งแวดล้อม
สถาบันเทคโนโลยีนิวเคลียร์แห่งชาติ
วัดเกิดการอุดม
วัดปัญจบูรพาจารย์ (วัดป่าห้าพระองค์)
วัดกลางคลองสาม
วัดแสวงสามัคคีธรรม
วัดคุณหญิงส้มจีน
วัดทวีการะอนันต์
สถานที่ท่องเที่ยว

องค์การพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์แห่งชาติ
องค์การพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์แห่งชาติ
มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิต
มหาวิทยาลัยกรุงเทพ วิทยาเขตรังสิต
จังหวัดเดี่ยนเบียน

สำหรับอำเภอ ดูที่ อำเภอเดี่ยนเบียน
| จังหวัดเดี่ยนเบียน Tỉnh Điện Biên |
| --- | --- |
จังหวัด
อนุสรณ์สงครามที่เดียนเบียนฟู  •  ภาพภูเขาจากเดียนเบียนฟูไปยังเซินลา  •  เส้นขอบฟ้าเหมื่องลัย  •  ทุ่งในเมืองเดียนเบียนฟู  •  สายน้ำในเหมื่องจ่า  •  โรงแรมแพดิน  •  ศูนย์ชุมชนท้องถิ่นในเหมื่องจ่า
ที่ตั้งของเดี่ยนเบียนในประเทศเวียดนาม

พิกัด: 21°23′N 103°1′E﻿ / ﻿21.383°N 103.017°E﻿ / 21.383; 103.017
ประเทศ:  เวียดนาม
ภูมิภาค: ตะวันตกเฉียงเหนือ
เมืองหลัก: เดียนเบียนฟู
เขตย่อย: 1 เมือง, 8 ตำบลและเมืองเดียว
การปกครอง
 • ประเภท: จังหวัด
 • องค์กร: สภาประชาชนจังหวัดเดี่ยนเบียน
 • ประธานสภาประชาชน: หล่อ วัน เฟือง
 • ประธานสมาคมประชาชน: เล ถั่ญ โด
พื้นที่
 • จังหวัด: 9,541.25 ตร.กม. (3,683.90 ตร.ไมล์)
ประชากร (2022)
 • จังหวัด: 635,921 คน
 • ความหนาแน่น: 67 คน/ตร.กม. (170 คน/ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง: 96,668 คน
กลุ่มชาติพันธุ์
เขตเวลา: UTC+7 (เวลาอินโดจีน)
รหัสพื้นที่: 215
รหัส ISO 3166: VN-71
เว็บไซต์: www.dienbien.gov.vn
เดี่ยนเบียน (เวียดนาม: Điện Biên, listenไฟล์:Dien Bien.ogg) เป็นจังหวัดที่อยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของเวียดนาม ติดกับแขวงพงสาลีของลาวทางทิศตะวันตก และติดกับมณฑลยูนนานทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ จังหวัดนี้กินพื้นที่ 9,541 ตารางกิโลเมตร ใน ค.ศ. 2019 มีประชากร 598,856 คน เดี่ยนเบียนในภาษาเวียดนามแปลว่า "เขตแดนมั่นคง" ที่นี่เคยมียุทธการที่เดียนเบียนฟูระหว่างเวียดนามกับฝรั่งเศส โดยชัยชนะเป็นของเวียดนาม
เขตการปกครอง

จังหวัดเดี่ยนเบียนแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 1 นคร 1 เมือง และ 8 อำเภอ ได้แก่
| ชื่อภาษาไทย | ชื่อภาษาเวียดนาม | ประชากร (ค> ศ. 2019) |
| --- | --- | --- |
| นครเดียนเบียนฟู | Điện Biên Phủ | 84,672 |
| เมืองเหมื่องลัย | Mường Lay | 11,618 |
| อำเภอเดี่ยนเบียน | Điện Biên | 102,479 |
| อำเภอเดี่ยนเบียนดง | Điện Biên Đông | 70,712 |
| อำเภอต่วนซ้าว | Tuần Giáo | 92,321 |
| อำเภอตั๋วจั่ว | Tủa Chùa | 61,559 |
| อำเภอเหนิ่มโป่ | Nậm Pồ | 59,783 |
| อำเภอเหมื่องจ่า | Mường Chà | 52,092 |
| อำเภอเหมื่องแญ้ | Mường Nhé | 49,668 |
| อำเภอเหมื่องอ๋าง | Mường Ảng | 51,017 |
ภูมิอากาศ

| เดือน | ม> ค. | ก> พ. | มี> ค. | เม> ย. | พ> ค. | มิ> ย. | ก> ค. | ส> ค. | ก> ย. | ต> ค. | พ> ย. | ธ> ค. | ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 32.4 (90.3) | 33.9 (93) | 36.1 (97) | 38.5 (101.3) | 38.6 (101.5) | 37.9 (100.2) | 36.0 (96.8) | 35.2 (95.4) | 35.0 (95) | 35.5 (95.9) | 32.4 (90.3) | 31.2 (88.2) | 38.6 (101.5) |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 23.7 (74.7) | 25.9 (78.6) | 29.1 (84.4) | 30.9 (87.6) | 31.6 (88.9) | 31.0 (87.8) | 30.3 (86.5) | 30.2 (86.4) | 30.2 (86.4) | 28.9 (84) | 26.3 (79.3) | 23.6 (74.5) | 28.5 (83.3) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | 16.3 (61.3) | 18.0 (64.4) | 20.9 (69.6) | 23.7 (74.7) | 25.5 (77.9) | 26.0 (78.8) | 25.8 (78.4) | 25.5 (77.9) | 24.7 (76.5) | 22.6 (72.7) | 19.4 (66.9) | 16.2 (61.2) | 22.0 (71.6) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 12.1 (53.8) | 13.1 (55.6) | 15.5 (59.9) | 19.0 (66.2) | 21.6 (70.9) | 23.2 (73.8) | 23.2 (73.8) | 22.8 (73) | 21.6 (70.9) | 19.1 (66.4) | 15.4 (59.7) | 12.0 (53.6) | 18.2 (64.8) |
| อุณหภูมิต่ำสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | -1.3 (29.7) | 4.8 (40.6) | 5.3 (41.5) | 11.4 (52.5) | 14.8 (58.6) | 17.4 (63.3) | 18.7 (65.7) | 10.7 (51.3) | 15.0 (59) | 7.7 (45.9) | 4.0 (39.2) | 0.4 (32.7) | −1.3 (29.7) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 21 (0.83) | 31 (1.22) | 55 (2.17) | 111 (4.37) | 187 (7.36) | 274 (10.79) | 310 (12.2) | 313 (12.32) | 151 (5.94) | 65 (2.56) | 31 (1.22) | 21 (0.83) | 1,568 (61.73) |
| ความชื้นร้อยละ | 82.7 | 79.7 | 79.2 | 81.0 | 81.9 | 84.6 | 86.3 | 87.4 | 86.4 | 84.9 | 83.5 | 83.4 | 83.4 |
| วันที่มีหยาดน้ำฟ้าโดยเฉลี่ย | 4.8 | 4.0 | 5.8 | 12.4 | 17.1 | 20.3 | 22.4 | 21.3 | 13.4 | 8.7 | 5.5 | 3.7 | 139.3 |
| จำนวนชั่วโมงที่มีแดด | 163 | 175 | 205 | 206 | 203 | 142 | 131 | 146 | 172 | 173 | 158 | 161 | 2,034 |
แหล่งที่มา: Vietnam Institute for Building Science and Technology
ประชากร

ส่วนใหญ่เป็นชาวไทดำและมีชาวไทขาวซึ่งพูดภาษาตระกูลไท-ลาว สร้างบ้านตามบริเวณริมน้ำ ประกอบอาชีพทำนา ทำไร่
แหล่งข่อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กเขตการปกครองของจังหวัดเดี่ยนเบียน |
| --- | --- | --- |
| เมืองหลัก |  เดียนเบียนฟู  |  |
| เมืองระดับอำเภอ |  เหมื่องลัย  |  |
| อำเภอ |  เดี่ยนเบียน  เดี่ยนเบียนดง  ต่วนซ้าว  ตั๋วจั่ว  เหมื่องจ่า  เหมื่องแญ้  |  |
| ด ค กเขตการปกครองของประเทศเวียดนาม |
| --- | --- |
ภาค:  ชายฝั่งตอนกลางใต้  ชายฝั่งตอนกลางเหนือ  ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง  ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดง  ที่สูงตอนกลาง  ภาคตะวันตกเฉียงเหนือ  ภาคตะวันออกเฉียงใต้  ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ 
เทศบาลนคร:  เกิ่นเทอ  ดานัง  เว้  ฮานอย  โฮจิมินห์  ไฮฟอง 
จังหวัด:  กว๋างจิ  กว๋างนาม  กว๋างนิญ  กว๋างบิ่ญ  กว๋างหงาย  กอนตูม  ก่าเมา  กาวบั่ง  เกียนซาง  คั้ญฮหว่า  จ่าวิญ  ซ้อกจัง  ซาลาย  เซินลา  ด่งท้าป  ด่งนาย  ดั๊กนง  ดั๊กลัก  เดี่ยนเบียน  เต็ยนิญ  เตวียนกวาง  เตี่ยนซาง  ทัญฮว้า  ท้ายเงวียน  ท้ายบิ่ญ  นามดิ่ญ  นิญถ่วน  นิญบิ่ญ  บักเลียว  บั๊กกั่น  บั๊กซาง  บั๊กนิญ  บ่าเสียะ-หวุงเต่า  บิ่ญเซือง  บิ่ญดิ่ญ  บิ่ญถ่วน  บิ่ญเฟื้อก  เบ๊นแจ  ฟู้เถาะ  ฟู้เอียน  ล็องอาน  ลายเจิว  เลิมด่ง  หลั่งเซิน  หล่าวกาย  หวิญฟุก  หวิญล็อง  ห่าซาง  ห่าติ๋ญ  ห่านาม  หายเซือง  เหงะอาน  เหิ่วซาง  อานซาง  เอียนบ๊าย  ฮหว่าบิ่ญ  ฮึงเอียน 
อดีตจังหวัด:  เจิวด๊ก  มิญหาย  ล็องโห่  หวิญฟู้  ห่าเซินบิ่ญ  ห่าเต็ย  ห่านามนิญ  ห่าบั๊ก  เหงะติ๋ญ
จังหวัดโวฌ

| จังหวัดโวฌ Département des Vosges (ฝรั่งเศส) |
| --- | --- |
จังหวัด
 ตามเข็มนาฬิกาจากบน: เอปีนาลมองจากซากปราสาท, บูว์ซ็อง, บรุยแยร์ซึ่งมีเขาอาวีซงเป็นฉากหลัง, ลาแบร็ส
   ธง
ที่ตั้งของจังหวัดโวฌในประเทศฝรั่งเศส
พิกัด: 48°10′N 06°25′E﻿ / ﻿48.167°N 6.417°E﻿ / 48.167; 6.417
ประเทศ:  ฝรั่งเศส
แคว้น: กร็องแต็สต์
เมืองหลัก: เอปีนาล
เมืองรอง: แซ็ง-ดีเย-เด-โวฌ เนอชาโต
การปกครอง
 • ประธานสภาจังหวัด: François Vannson (แอลแอร์)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 5,874 ตร.กม. (2,268 ตร.ไมล์)
ประชากร (มกราคม ค.ศ. 2018)
 • ทั้งหมด: 366,112 คน
 • อันดับ: อันดับที่ 67
 • ความหนาแน่น: 62 คน/ตร.กม. (160 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (เวลายุโรปกลาง)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (เวลาออมแสงยุโรปกลาง)
หมายเลขจังหวัด: 88
เขต: 3
อำเภอ: 17
เทศบาล: 507
เว็บไซต์: www.vosges.fr
โวฌ (ฝรั่งเศส: Vosges, ออกเสียง: [voʒ] ไฟล์:Fr-Paris--Vosges.ogg) เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในแคว้นกร็องแต็สต์ในประเทศฝรั่งเศส จังหวัดโวฌตั้งชื่อตามชื่อทิวเขาโวฌ ตัวจังหวัดตั้งอยู่ทางตะวันออกของฝรั่งเศสโดยมีเอปีนาลเป็นเมืองหลัก
โวฌเป็นหนึ่งใน 83 จังหวัดที่ก่อตั้งขึ้นระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศสเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1790 จากบางส่วนของอดีตจังหวัดลอแรน
สถานที่สำคัญและน่าสนใจในจังหวัดโวฌก็ได้แก่ อาสนวิหารนกบุญดีเยแห่งแซ็ง-ดีเย-เด-โวฌและอารามเรอมีเรอมง
ประชากร

พัฒนาการของจำนวนประชากรตั้งแต่ ค.ศ. 1801:
ดูเพิ่ม

แคว้นกร็องแต็สต์
หน่วยการบริหารของประเทศฝรั่งเศส
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ จังหวัดโวฌ
(ในภาษาฝรั่งเศส) Vosges.com Economic information about the Vosges เก็บถาวร 2006-12-31 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
(ในภาษาฝรั่งเศส) เว็บไซต์สภาจังหวัด
(ในภาษาฝรั่งเศส) เว็บไซต์จังหวัด
(ในภาษาอังกฤษ) Tourisme Vosges
Illustrated Article on the Vosges Battlefields in Winter at 'Battlefields Europe'
Climbbybike.com: All information on and profiles of the climbs and cols of the Vosges เก็บถาวร 2006-06-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
"Vosges" . Collier's New Encyclopedia. 1921.
| ด ค กจังหวัดของประเทศฝรั่งเศส |
| --- | --- |
แผ่นดินแม่:  01 แอ็ง  02 แอน  03 อาลีเย  04 อาลป์-เดอ-โอต-พรอว็องส์  05 โอตซาลป์  06 อาลป์-มารีตีม  07 อาร์แด็ช  08 อาร์แดน  09 อาเรียฌ  10 โอบ  11 โอด  12 อาแวรง  13 บุช-ดูว์-โรน  14 กาลวาโดส  15 ก็องตาล  16 ชาร็องต์  17 ชาร็องต์-มารีตีม  18 แชร์  19 กอแรซ  2A กอร์ส-ดูว์-ซูด  2B โอต-กอร์ส  21 โกต-ดอร์  22 โกต-ดาร์มอร์  23 เคริซ  24 ดอร์ดอญ  25 ดู  26 โดรม  27 เออร์  28 เออเรลัวร์  29 ฟีนิสแตร์  30 การ์  31 โอต-การอน  32 แฌร์  33 ฌีรงด์  34 เอโร  35 อีเลวีแลน  36 แอ็งดร์  37 แอ็งเดรลัวร์  38 อีแซร์  39 ฌูว์รา  40 ล็องด์  41 ลัวเรแชร์  42 ลัวร์  43 โอต-ลัวร์  44 ลัวรัตล็องติก  45 ลัวแร  46 ล็อต  47 ลอเตการอน  48 ลอแซร์  49 แมเนลัวร์  50 ม็องช์  51 มาร์น  52 โอต-มาร์น  53 มาแยน  54 เมอร์เตมอแซล  55 เมิซ  56 มอร์บีอ็อง  57 มอแซล  58 เนียฟวร์  59 นอร์  60 อวซ  61 ออร์น  62 ปาดกาแล  63 ปุย-เดอ-โดม  64 ปีเรเน-อัตล็องติก  65 โอต-ปีเรเน  66 ปีเรเน-ออรีย็องตาล  67 บา-แร็ง  68 โอ-แร็ง  69 โรน  70 โอต-โซน  71 โซเนลัวร์  72 ซาร์ต  73 ซาวัว  74 โอต-ซาวัว  75 ปารีส  76 แซน-มารีตีม  77 แซเนมาร์น  78 อีฟว์ลีน  79 เดอ-แซฟวร์  80 ซอม  81 ตาร์น  82 ตาร์เนการอน  83 วาร์  84 โวกลูซ  85 ว็องเด  86 เวียน  87 โอต-เวียน  88 โวฌ  89 อียอน  90 แตรีตัวร์เดอแบลฟอร์  91 เอซอน  92 โอดแซน  93 แซน-แซ็ง-เดอนี  94 วาล-เดอ-มาร์น  95 วาล-ดวซ 
โพ้นทะเล:  971 กัวเดอลุป  972 มาร์ตีนิก  973 เฟรนช์เกียนา  974 เรอูว์นียง  976 มายอต 
 หน่วยการบริหารของประเทศฝรั่งเศส แคว้น จังหวัด เมือง เมืองแบ่งตามจังหวัด 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF 2 
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ 2  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
อื่น ๆ:  IdRef
โทกูงาวะ มาซาโกะ

| โทกูงาวะ มาซาโกะ |
| --- | --- |

จักรพรรดินีญี่ปุ่น
ดำรงพระยศ: ค.ศ. 1624–1629

พระราชสมภพ: 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 1607(1607-11-23) ปราสาทเอโดะ จังหวัดมูซาชิ
สวรรคต: 2 สิงหาคม ค.ศ. 1678(1678-08-02) (70 ปี) พระราชวังโอมิยะ จังหวัดยามาชิโระ
พระราชสวามี: จักรพรรดิโกะ-มิซูโน
พระราชบุตร: จักรพรรดินีเมโช เจ้าหญิงไม่มีพระนาม เจ้าชายซูเกฮิโตะ เจ้าชายวากะโนะมิยะ เจ้าหญิงโอกิโกะ เจ้าหญิงโยชิโกะ เจ้าหญิงคิกุโนะมิยะ
ราชวงศ์: ญี่ปุ่น
พระราชบิดา: โทกูงาวะ ฮิเดตาดะ
พระราชมารดา: โอเอโยะ
โทกูงาวะ มาซาโกะ (ญี่ปุ่น: 徳川 和子; โรมาจิ: Tokugawa Masako; 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 1607 – 2 สิงหาคม ค.ศ. 1678) บ้างออกพระนามว่า คาซุโกะ เป็น จักรพรรดินีญี่ปุ่น เป็นพระอัครมเหสีในจักรพรรดิโกะ-มิซุโน และเป็นธิดาของโทกูงาวะ ฮิเดตาดะ โชกุนคนที่สองของยุคเอโดะ
พระราชประวัติ

โทกูงาวะ มาซาโกะ เป็นธิดาของโทกูงาวะ ฮิเดตาดะ กับโอเอโยะ ภริยาที่สอง เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 1607 ณ ปราสาทเอโดะ มีพระนามเดิมว่า ท่านหญิงมัตสึ (松姫) ครั้นเมื่อเจริญพระชันษาใน ค.ศ. 1620 พระองค์ถูกส่งเข้าเฝ้าถวายตัวแก่องค์พระจักรพรรดิในพระราชวังในตำแหน่งเนียวโง (女御) พระราชพิธีอภิเษกสมรสถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ ทั้ง ๆ ที่ในเวลานั้นจักรพรรดิโกะ-มิซูโนมีนักนางสนมคอยถวายงานจำนวนมากแล้วก็ตาม ต่อมาใน ค.ศ. 1624 มาซาโกะได้รับการสถาปนาเป็นเจ้าฝ่ายในตำแหน่งชูงู (中宮) ซึ่งเป็นตำแหน่งพระมเหสีลำดับสอง ถือเป็นฝ่ายในพระองค์แรกที่ดำรงพระยศนี้ตั้งแต่รัชสมัยจักรพรรดิโกะ-ฮานาโซโนะเป็นต้นมา
หลังจักรพรรดิโกะ-มิซูโนสละราชสมบัติใน ค.ศ. 1629 จักรพรรดินีมาซาโกะได้รับพระปรมาภิไธยใหม่ว่า โทฟูกุมงอิง (東福門院) หลังจากนั้นจึงมีการสถาปนาเจ้าหญิงโอกิโกะ พระราชธิดาพระองค์แรก เสวยราชสมบัติสืบพระราชชนก มีพระปรมาภิไธยว่าจักรพรรดินีเมโช หลังจักรพรรดินีเมโชสละราชสมบัติ จักรพรรดิโกะ-โคเมียว และจักรพรรดิโกะ-ไซ ซึ่งเป็นพระราชอนุชาต่างชนนีของจักรพรรดินีเมโช ขึ้นเสวยราชสมบัติตามลำดับ และจักรพรรดิสองพระองค์หลังนี้ก็ได้รับการอุปถัมภ์อำรุงจากจักรพรรดินีมาซาโกะตั้งแต่ทรงพระเยาว์ดุจพระราชโอรสของพระองค์เอง
ราชวงศ์ล้านช้างร่มขาว

| --- | --- |
ลาว: ຣາຊວົງສ໌ລ້ານຊ້າງຮົ່ມຂາວ

พระราชอิสริยยศ: พระมหากษัตริย์ลาว
ปกครอง:  พระราชอาณาจักรลาว
บรรพบุรุษ: ขุนลอ (ตามตำนาน) พระเจ้าฟ้างุ้ม (ตามสากลนิยม)
สาขา:  ราชวงศ์ล้านช้างหลวงพระบาง  ราชวงศ์ล้านช้างเวียงจันทน์  ราชวงศ์ล้านช้างจำปศักดิ์  ราชวงศ์สุวรรณปางคำ  ราชวงศ์ศรีโคตรบูร 
จำนวนพระมหากษัตริย์: 96 พระองค์
ประมุขพระองค์แรก: ขุนลอ (ตามตำนาน) พระเจ้าฟ้างุ้ม (ตามสากลนิยม)
ผู้นำสกุลองค์ปัจจุบัน: เจ้าสุริวงศ์ สว่าง
ประมุขพระองค์สุดท้าย: พระบาทสมเด็จพระเจ้ามหาชีวิตศรีสว่างวัฒนา
ช่วงระยะเวลา: ค.ศ. 1323– 2 ธันวาคม ค.ศ. 1975
สถาปนา: ค.ศ. 1323
สิ้นสุด: 2 ธันวาคม ค.ศ. 1975
เชื้อชาติ: ลาว
ด ค ก
ราชวงศ์ล้านช้างร่มขาว (ลาว: ຣາຊວົງສ໌ລ້ານຊ້າງຮົ່ມຂາວ ราซวงส์ล้านซ้างฮ่มขาว) หรือ ราชวงศ์ลาว เป็นราชวงศ์ที่ปกครองพระราชอาณาจักรลาวระหว่าง พ.ศ. 2447 – 2518 ผู้ก่อตั้งราชวงศ์ยุคใหม่คือพระเจ้าศรีสว่างวงศ์ซึ่งสืบเชื้อสายมาจากกษัตริย์ลาวโบราณคือขุนลอ ใน พ.ศ. 2518 ขบวนการปะเทดลาวนำโดยเจ้าสุภานุวงศ์ได้ล้มล้างรัฐบาลของพระราชอาณาจักรลาว จับกุมสมาชิกราชวงศ์ไปเข้าค่ายสัมมนา พระเจ้าแผ่นดิน พระราชินี มกุฎราชกุมารและพระเชษฐาของพระเจ้าแผ่นดินได้เสด็จสวรรคตและสิ้นพระชนม์ในค่ายสัมมนา ต่อมา ใน พ.ศ. 2523 เจ้าสุริวงศ์ สว่างกลายเป็นประมุขราชวงศ์ ปัจจุบันสมาชิกราชวงศ์ลาวส่วนใหญ่อยู่ในฝรั่งเศส และบางส่วนใน ราชวงศ์แสนทิพย์นาบัว ที่ต่อมาใช้ราชสกุลเป็นบัวบาลบุตรในปัจจุบัน
ตำแหน่งในราชวงศ์

พระมหากษัตริย์ลาวมีพระมเหสีเจ้าจอมหม่อมห้ามได้หลายพระองค์ แต่มีเพียงพระองค์เดียวที่ได้เป็นพระอัครมเหสี พระภรรยาอื่น ๆ เรียกว่าหม่อม ตำแหน่งรองจากพระมหากษัตริย์เรียกพระมหาอุปราชหรือพระเจ้าอุปฮาด แต่หลังจากเจ้าเพชรราชสิ้นพระชนม์เมื่อ พ.ศ. 2502 ตำแหน่งนี้ได้ยกเลิกไป
มิฮิโระ

| มิฮิโระ |
| --- | --- |
มิฮิโระที่งานเอเชียอะดัลท์เอ็กซ์โป 2010
เกิด:  (1982-05-19) 19 พฤษภาคม ค.ศ. 1982 (42 ปี) จังหวัดนีงาตะ ประเทศญี่ปุ่น
สัญชาติ: ญี่ปุ่น

ส่วนสูง: 1.53 เมตร (5 ฟุต 0 นิ้ว)
สีตา: น้ำตาล
สีผม: น้ำตาล
หมู่เลือด: เอ
 
มิฮิโระ (ญี่ปุ่น: みひろ; โรมาจิ: Mihiro) หรือที่รู้จักกันในชื่อ มิฮิโระ ทานิงูจิ เป็นทั้งนางแบบ, นักร้อง, ผู้ดำเนินรายการโทรทัศน์ และเป็นผู้ชนะรางวัลนักแสดงภาพยนตร์เอวี
ประวัติ

มิฮิโระ เกิดในจังหวัดนีงาตะ วันที่ 19 พฤษภาคม ค.ศ. 1982 เธอเริ่มอาชีพนางแบบเปลือยระดับซอฟท์คอร์ในช่วงต้นเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2001 ในขณะที่วิดีโอของเธอ ดรีม (どりーむ) ได้รับการเปิดตัว ตามด้วยหนังสือภาพในชื่อเดียวกันคือ ความฝัน (夢) ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2002
ประวัติ > อัตชีวประวัติและการอำลาวงการ

มิฮิโระได้เผยอัตชีวประวัติบันทึกในชื่อ nude โดยเล่าถึงชีวิตช่วงต้นของเธอและการเข้าสู่วงการเอวี หนังสือเล่มนี้ (ISBN 4062154498) ได้รับการเปิดตัวโดยสำนักพิมพ์โคดันชะเมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม ค.ศ. 2009
ในช่วงปีก่อนเธอได้ประกาศอำลาวงการเอวี โดยสองผลงานชุดสุดท้ายของเธอคือ มิฮิโระแชนแนล โดยสังกัดแมกซิ่งสตูดิโอ และการอำลาวงการของเธอในรูปแบบดิสก์ 2 แผ่นในชื่อ มิฮิโระไฟนอล - สเปเชี่ยลเทคนิค เมื่อวันที่ 19 มิถุนายน ค.ศ. 2010 โดยค่ายเอสวัน
หนังสือภาพ

ญี่ปุ่น: 夢; โรมาจิ: Yume; ความฝัน - 5 สิงหาคม ค.ศ. 2002 (เออิชิพับลิชชิง)  ISBN 4-7542-1535-4
ญี่ปุ่น: みひろ写真集　M×6; ทับศัพท์: มิฮิโระ - มิกซ์ 6 - 25 มีนาคม ค.ศ. 2004 (เออิชิพับลิชชิง)  ISBN 4-7542-1574-5
ดีวา ฉบับที่ 10 - 20 กรกฎาคม ค.ศ. 2004  (มายเวย์พับลิชชิง マイウェイ出版) ISBN 4861350549
วิดีโอเกม

ยากูซ่า พากย์เสียงไม ซึ่งเป็นตัวละครในเหตุการณ์ย่อย โดยเกมนี้ได้เปิดตัวในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2005
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
Mihiro ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
วัดไผ่เงินโชตนาราม

| วัดไผ่เงินโชตนาราม |
| --- | --- |


ที่ตั้ง: เลขที่ 882 ซอยจันทน์ 43 ถนนจันทน์ แขวงบางโคล่ เขตบางคอแหลม กรุงเทพมหานคร 10120
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดไผ่เงินโชตนาราม ตั้งอยู่ที่ 882 ซอยวัดไผ่เงิน ถนนจันทน์ แขวงบางโคล่ เขตบางคอแหลม กรุงเทพมหานคร
หลวงพ่อสัมฤทธิ์ พระพุทธรูปเก่าแก่สมัยสุโขทัย ประดิษฐานภายในพระวิหาร
ประวัติ

วัดไผ่เงินโชตนารามสร้างขึ้นเมื่อประมาณ ปี พ.ศ. 2335 (ร. 1) ไม่ทราบนามและประวัติผู้สร้าง เดิมชื่อว่า วัดไผ่ล้อม ต่อมาทางราชการได้เวนคืนที่ดินตำบลคลองเตย ซึ่งวัดเงิน ตั้งอยู่ เพื่อสร้างท่าเรือกรุงเทพฯ ด้วยเหตุนี้ วัดเงิน จึงได้รื้อเสนาสนะมารวมสร้างกับ วัดไผ่ล้อม แล้วเปลี่ยนนามเป็น วัดไผ่เงิน ในปี พ.ศ. 2482 (ร. 8) ต่อมาทางวัดได้อัญเชิญ หลวงพ่อสัมฤทธิ์ ซึ่งเป็นพระประทานจาก วัดโชติการาม (วัดพระยาไกร) ที่ได้กลายเป็นวัดร้าง พร้อมกับย้ายเสนาสนะมารวมสร้างที่วัดไผ่เงิน จึงเท่ากับเป็นการรวม 3 วัดเข้าไว้ด้วยกัน และได้เปลี่ยนนามวัดเป็นวัดไผ่เงินโชตนาราม ในปี พ.ศ. 2483 ภายในพระวิหารมีหลวงพ่อสัมฤทธิ์ เป็นพระพุทธรูปสมัยสุโขทัยตอนปลายต่อสมัยอยุธยา เนื้อสัมฤทธิ์ หน้าตักกว้าง 104 นิ้ว เป็นพระพุทธรูปที่อัญเชิญมาจากเวียงจันทน์ ในสมัยธนบุรี เป็นที่เลื่อมใสศรัทธาของประชาชนทั่วไป
เหตุพบศพทารก 2002 ศพ

วันที่ 16 พฤศจิกายน มีชาวบ้านพบถุงพลาสติกทิ้งไว้หน้าโกดังเก็บศพของวัด เมื่อปิดถุงดูก็พบว่าด้านในมีการซุกศพทารกแรกเกิดอยู่ นับเป็นจุดเริ่มต้นของคดี ตำรวจสถานีตำรวจนครบาลวัดพระยาไกรเข้าตรวจสอบที่เกิดเหตุ และพบศพในโกดังเก็บศพช่องที่ 17 ที่มีกลิ่นเหม็นเน่าโชยออกมา ด้านในมีถุงพลาสติกกว่า 250 ถุง บรรจุซากทารกที่สมบูรณ์ทั้งหมด กว่า 348 ศพ สุเทพ ชะบางบอน สัปเหร่อ และสุชาติ ภูมี ผู้ช่วยสัปเหร่อ สารภาพว่านำศพทารกดังกล่าวเก็บไว้แล้วหลายปี และทยอยเผาไปบางส่วน แต่ช่วงหลังมาเมรุของวัดเสียหายจึงไม่ได้เผา โดยศพดังกล่าวรับมาจากคลินิกทำแท้งย่านบางคอแหลมหลายแห่ง
หลังจากนั้นประมาณครึ่งเดือน สุเทพได้เปิดเผยว่ายังมีศพทารกอีกนับพันซุกซ่อนอยู่ในช่องเก็บหมายเลข 9 และ 10 ของโกดังเดียวกัน โดยซุกซ่อนศพมาเป็นเวลากว่า 6 ปี และไม่มีใครระแคะระคาย เจ้าหน้าที่ไปตรวจสอบนับศพได้ 1,656 ศพ รวมแล้วพบศพเด็ก 2,002 ศพ เมื่อมีรายงานข่าวแล้ว มีผู้คนนำของบูชามากราบไหว้ให้กับวิญญาณ บางคนมาขอหวย บางคนมาดูเพราะความสงสาร เหตุการณ์ดังกล่าวทำให้ตำรวจและกระทรวงสาธารณสุขหันมาให้ความสนใจกับปัญหาการทำแท้งมากขึ้น
วันที่ 6 มกราคม ศาลจังหวัดตลิ่งชันได้เบิกตัวลัญฉกร จันทมนัส อดีตผู้ช่วยพยาบาลที่เปิดคลินิกทำแท้งเถื่อน ในความผิดฐานประกอบสถานพยาบาลโดยไม่ได้รับอนุญาต ประกอบวิชาเวชกรรมโดยไม่ได้รับอนุญาต ทำให้หญิงอื่นแท้งลูกโดยหญิงนั้นยินยอม มาร่วมนัดสอบคำให้การจำเลย ซึ่งลัญฉกรปฏิเสธตลอดข้อกล่าวหา โดยหลังมีการให้ปากคำแล้ว ได้รับการปล่อยตัวชั่วคราว โดยใช้เงินประกัน 2 แสนบาท
เมื่อวันที่ 27 มกราคม เวลา 9.30 น. ศาลอาญากรุงเทพใต้อ่านคำพิพากษาคดีหมายเลขดำ ด.19/2554 พิพากษาให้สุชาติ ภูมี ผู้ช่วยสัปเหร่อ จำเลยที่ 1 ลงโทษ 2002 กระทง กระทงละ 4 เดือน รวมเป็น 8008 เดือน แต่เนื่องจากยอมรับสารภาพจึงลดโทษให้กึ่งหนึ่ง เหลือ 4004 เดือน สุดท้ายให้จำคุก 20 ปี ส่วนสุเทพ ชะบางบอน สัปเหร่อ จำเลยที่ 2 ได้แถลงขอสู้คดี อัยการเตรียมยื่นฟ้องใหม่
เหตุพบศพทารก 2002 ศพ > ภาพยนตร์ "ศพเด็ก 2002"

จากกรณีดังกล่าวได้มีการนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์ชื่อ "ศพเด็ก 2002" กำกับโดย พจน์ อานนท์ นำแสดงโดย สมชาย เข็มกลัด และพิชญ์นาฏ สาขากร ซึ่งพิชญ์นาฏได้เล่าว่าตนรู้สึกขนหัวลุกขณะถ่ายทำภาพยนตร์เรื่องนี้ ด้านสมชายระบุว่าต้องการให้ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นอุทาหรณ์ให้แก่สังคม
พอได้เกิดใหม่เป็นองค์ชายลําดับที่เจ็ด ก็เพื่อเรียนเวทให้สนุก

Japanese light novel series
| --- | --- |
พอได้เกิดใหม่เป็นองค์ชายลําดับที่เจ็ด ก็เพื่อเรียนเวทให้สนุก

転生したら第七王子だったので、気ままに魔術を極めます (Tensei Shitara Dai Nana Ōji Datta no de, Kimama ni Majutsu o Kiwamemasu)
แนว: จินตนิมิต
นวนิยายชุด
เขียนโดย: เค็นเคียว นา เซอร์เคิล
สำนักพิมพ์: โชเซ็ตสึกะ นิ นาโร
วางจำหน่ายตั้งแต่: 31 ตุลาคม พ.ศ. 2562 – ปัจจุบัน
ไลต์โนเวล
เขียนโดย: เค็นเคียว นา เซอร์เคิล
วาดภาพโดย: เมรู
สำนักพิมพ์: โคดันชะ
ในเครือ: Kodansha Ranobe Bunko
กลุ่มเป้าหมาย: ชาย
วางจำหน่ายตั้งแต่: 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2563 – ปัจจุบัน
จำนวนเล่ม: 7
มังงะ
เขียนโดย: เค็นเคียว นา เซอร์เคิล
วาดภาพโดย: โยสุเกะ โคคุซาวะ
สำนักพิมพ์: โคดันชะ
สำนักพิมพ์ภาคภาษาอังกฤษ: อเมริกาเหนือ Kodansha USA
นิตยสาร: Magazine Pocket
กลุ่มเป้าหมาย: โชเน็น
วางจำหน่ายตั้งแต่: 27 มิถุนายน พ.ศ. 2563 – ปัจจุบัน
จำนวนเล่ม: 15
มังงะ
Gendai Teni no Daini Ōji
เขียนโดย: เคอิริ อามามิยะ
สำนักพิมพ์: โคดันชะ
นิตยสาร: Magazine Pocket
กลุ่มเป้าหมาย: โชเน็ง
วางจำหน่ายตั้งแต่: 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2567 – ปัจจุบัน
อนิเมะโทรทัศน์
กำกับโดย: จิน ทามามูระ
เขียนบทโดย: นาโอกิ โทซึกะ
ดนตรีโดย: R.O.N
สตูดิโอ: สึมูงิ อากิตะ แอนิเมชันแล็บ
ถือสิทธิ์โดย: Crunchyroll SA/SEA มิวส์ คอมมิวนิเคชัน
เครือข่าย: TXN (ทีวีโตเกียว)
ฉาย:  2 เมษายน พ.ศ. 2567  – ปัจจุบัน
ตอน: 12
 สถานีย่อยการ์ตูนญี่ปุ่น
พอได้เกิดใหม่เป็นองค์ชายลําดับที่เจ็ด ก็เพื่อเรียนเวทให้สนุก(ญี่ปุ่น: 転生したら第七王子だったので、気ままに魔術を極めます; โรมาจิ: Tensei Shitara Dai Nana Ōji Datta no de, Kimama ni Majutsu o Kiwamemasu)เป็นซีรีส์ไลต์โนเวลญี่ปุ่น ที่เขียนโดย เค็นเคียว นา เซอร์เคิล และวาดภาพโดย เมรู ได้รับการตีพิมพ์ออนไลน์ผ่านทางเว็บไซต์จัดพิมพ์นวนิยายผู้ใช้ของสำนักพิมพ์โชเซ็ตสึกะ นิ นาโรตั้งแต่เดือนตุลาคม พ.ศ. 2562 ต่อมาถูกซื้อกิจการโดยสำนักพิมพ์โคดันชะซึ่งได้ออกเล่มเจ็ดเล่มตั้งแต่เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2563 ภายใต้สำนักพิมพ์Kodansha Ranobe Bunko มังงะที่ดัดแปลงโดย เคอิริ อามามิยะ ได้รับการตีพิมพ์ในเว็บไซต์และแอป Magazine Pocket ของ สำนักพิมพ์โคดันชะ ตั้งแต่เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2563 โดเมื่อเดือนเมษายนรวมเล่ม(ทังโกบง)ทั้งหมด 15 เล่ม เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2567 ซีรีส์โทรทัศน์ อนิเมะที่ดัดแปลงโดยสตูดิโอ Tsumugi Akita Animation Lab มีกำหนดฉายรอบปฐมทัศน์ใน เมษายน พ.ศ. 2567
เรื่องย่อ

เขาเป็นพลเมืองธรรมดาสามัญผู้ยากจนในอาณาจักรซาลูม แม้ว่าเขาจะไม่มีความสามารถหรือมานามากนัก แต่เขาก็รักเวทมนตร์ และทุ่มเทให้กับการเรียนรู้เวทมนตร์สิ่งที่เขาทุกอย่างเกือบไปได้สวยแต่เขาโดนเหล่าชนชั้นสูงจัดการเมื่อเขาตื่นขึ้นมา เขาก็กลับชาติมาเกิดใหม่เป็นลอยด์ เจ้าชายคนที่เจ็ดแห่งอาณาจักรซาลูม ในสภาพแวดล้อมอันแสนสุขนี้ ตอนนี้เขาสามารถเรียนรู้และเชี่ยวชาญเวทมนตร์ใดก็ได้ตามต้องการ พร้อมด้วยความรู้และความทรงจำจากชาติที่แล้วของเขา ผลก็คือ ตอนนี้เขาสามารถเพลิดเพลินไปกับชีวิตที่มีทักษะและความเชี่ยวชาญด้านเวทมนตร์ที่ไม่มีใครเทียบได้ โดยไม่ต้องสนใจว่าคนอื่นจะคิดอย่างไรกับเขา
สื่ออื่นๆ > ไลต์โนเวล

เขียนโดย เค็นเคียว นา เซอร์เคิล เริ่มตีพิมพ์ในเว็บไซต์สำนักพิมพ์โชเซ็ตสึกะ นิ นาโรเมื่อวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2562 ซีรีส์นี้ต่อมาถูกซื้อกิจการโดย และสำนักพิมพ์โคดันชะ เริ่มตีพิมพ์นวนิยายพร้อมภาพประกอบโดย เมรู เมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2563 ภายใต้สำนักพิมพ์ สำนักพิมพ์โคดันชะ ซึ่งเริ่มตีพิมพ์นวนิยายพร้อมภาพประกอบโดย เมรู เมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2563 ภายใต้สำนักพิมพ์ Kodansha Ranobe Bunko  ณ เดือนธันวาคม พ.ศ. 2566 มีการออกเล่มทั้งหมดเจ็ดเล่ม
| # | วันที่ออกจำหน่าย | ISBN |
| --- | --- | --- |
| 1 |  2 กรกฎาคม 2020 | 978-4-06-520642-3 |
| 2 |  2 ธันวาคม 2020 | 978-4-06-521533-3 |
| 3 |  6 พฤษภาคม 2021 | 978-4-06-523459-4 |
| 4 |  1 ตุลาคม 2021 | 978-4-06-525020-4 |
| 5 |  1 กรกฎาคม 2022 | 978-4-06-528780-4 |
| 6 |  2 ธันวาคม 2022 | 978-4-06-530455-6 |
| 7 |  1 ธันวาคม 2023 | 978-4-06-534094-3 |
สื่ออื่นๆ > มังงะ

มังงะดัดแปลงที่วาดโดยโยสุเกะ โคคุซาวะเริ่มตีพิมพ์ในเว็บไซต์และแอปMagazine Pocket ของ สำนักพิมพ์โคดันชะ เมื่อวันที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2563 ณ เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2567 มีการออกเล่มทังโกบง  อเมริกาเหนือKodansha USAได้อนุญาตมังงะให้ตีพิมพ์เป็นภาษาอังกฤษแบบดิจิทัล ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2564  Kodansha USAประกาศว่าซีรีส์นี้จะออกพิมพ์ในฤดูใบไม้ร่วงปี พ.ศ. 2565
มังงะแยกเรื่องซึ่งวาดโดยเคอิริ อะมามิยะ เริ่มตีพิมพ์ในเว็บไซต์และเเอปMagazine Pocket เมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2567
| # | วันที่ออกจำหน่ายต้นฉบับ | ISBN ต้นฉบับ | วันที่ออกจำหน่ายEnglish | ISBN English |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  9 พฤศจิกายน 2020 | 978-4-06-521298-1 | 3 สิงหาคม 2021 (ดิจิทัล)  13 กันยายน 2565 (พิมพ์) | 978-1-64-651496-0 |
| 2 |  9 กุมภาพันธ์ 2564 | 978-4-06-522349-9 | 7 กันยายน 2021 (ดิจิทัล)  15 พฤศจิกายน 2565 (พิมพ์) | 978-1-64-651497-7 |
| 3 |  7 พฤษภาคม 2021 | 978-4-06-523151-7 | 5 ตุลาคม 2021 (ดิจิทัล)  27 ธันวาคม 2022 (พิมพ์) | 978-1-64-651498-4 |
| 4 |  6 สิงหาคม 2021 | 978-4-06-524473-9 | 4 มกราคม 2022 (ดิจิทัล) 28 กุมภาพันธ์ 2566 (พิมพ์)  | 978-1-64-651499-1 |
| 5 |  9 พฤศจิกายน 2021 | 978-4-06-525982-5 | 5 เมษายน 2022 (ดิจิทัล)  25 เมษายน 2023 (พิมพ์) | 978-1-64-651702-2 |
| 6 |  9 กุมภาพันธ์ 2565 | 978-4-06-526905-3 | 2 สิงหาคม 2022 (ดิจิทัล)  27 มิถุนายน 2566 (พิมพ์) | 978-1-64-651703-9 |
| 7 |  9 พฤษภาคม 2565 | 978-4-06-527830-7 | 11 ตุลาคม 2022 (ดิจิทัล)  29 สิงหาคม 2023 (พิมพ์) | 978-1-64-651794-7 |
| 8 |  9 สิงหาคม 2022 | 978-4-06-528652-4 | 28 กุมภาพันธ์ 2023 (ดิจิทัล)  31 ตุลาคม 2566 (พิมพ์) | 978-1-64-651833-3 |
| 9 |  9 พฤศจิกายน 2022 | 978-4-06-529643-1 | 19 ธันวาคม 2023 | 978-1-64-651897-5 |
| 10 |  9 กุมภาพันธ์ 2566 | 978-4-06-530523-2 | 13 กุมภาพันธ์ 2567 (ดิจิทัล) 20 กุมภาพันธ์ 2024 (พิมพ์) | 979-8-88-877000-9 |
| 11 |  9 พฤษภาคม 2566 | 978-4-06-531553-8 | 16 เมษายน 2024 | 979-8-88-877051-1 |
| 12 |  8 สิงหาคม 2023 | 978-4-06-532596-4 | — | — |
| 13 |  9 พฤศจิกายน 2023 | 978-4-06-533502-4 | — | — |
| 14 |  8 กุมภาพันธ์ 2567 | 978-4-06-534550-4 | — | — |
| 15 |  9 เมษายน 2024 | 978-4-06-535152-9 | — | — |