stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ศรีไพร ลูกราชบุรี
เข้าสู่วงการ

ในสมัยที่เรียนหนังสืออยู่ที่จังหวัดราชบุรี มีโอกาสได้รู้จักกับคุณหมอแสวง สมประสงค์ ซึ่งเป็นแพทย์ชื่อดังของจังหวัดราชบุรี และเขาให้ความนับถือคุณหมอเป็นอย่างมาก หมอแสวงได้แต่งเพลงขึ้นมาเพลงหนึ่งชื่อ สุพรรณรำพึง และมอบให้เขาขับร้องในงานของโรงเรียน และเขาก็ร้องได้ไพเราะประทับใจคุณหมอมาก
วันหนึ่ง เมื่อวงดนตรีของ สุรพล สมบัติเจริญ เดินทางไปทำการแสดงที่โรงเรียนจังหวัดราชบุรี คุณหมอแสวงได้นำเขาไปฝากกับสุรพล และสุรพลให้เขาร้องเพลงโชว์หน้าเวทีให้ฟัง เขาก็ร้องเพลงสุพรรณรำพึง ซึ่งนับว่าเป็นการร้องเพลงหน้าเวทีดนตรีครั้งแรกของเขา สุรพลเห็นมีแววจึงรับไว้เป็นนักร้องประจำวงตั้งแต่วันนั้น แต่เนื่องจากในขณะนั้นเขายังไม่จบการศึกษา  จึงเดินสายไปร้องเพลงกับวงดนตรีของสุรพลด้วย และเรียนหนังสือไปด้วย จนเรียนจบอาชีวะชั้นปีที่ 3 แล้วจึงเก็บข้าวของเดินทางไปอยู่กับสุรพลที่สำนักงานซอยสารภี 3 วงเวียนใหญ่
อยู่มาไม่นาน สุรพลก็ให้ศักดาบันทึกเสียงเพลงแรกในชีวิต ชื่อเพลงว่า ราชบุรีแห่งความหลัง ผลงานการประพันธ์ของ คุณหมอแสวง สมประสงค์ และสุรพลตั้งชื่อให้ว่า ศรีไพร ลูกราชบุรี แต่ในแผ่นเสียง หมอแสวงอนุญาตให้ สุรพล สมบัติเจริญ ใช้ชื่อ เป็นผู้ในการประพันธ์คำร้อง - ทำนองเพลงนี้ได้ เพื่อให้ศรีไพรมีโอกาสโด่งดัง
อยู่กับวงครูสุรพลเขาร้องเพลงที่โด่งดังไว้มากมาย เช่น คนดีของแม่, เอาใจแม่ยาย, เอาใจเมียน้อย, หนุ่มไทยเพ้อรัก, รักเข้าเส้น, จอกแจกจอแจ, ขอเพียงเป็นเพื่อน, ริมโขงหนองคาย, อุตรดิตถ์(แต่งโดย ชาตรี ศรีชล) ฯลฯ ซึ่งผลงานเพลงส่วนมากจะเป็นการประพันธ์ของจิตรกร บัวเนียม
ศรีไพร อยู่กับวงสุรพลจนกระทั่งสุรพลเสียชีวิต ต่อจากนั้นอยู่กับวงศรีนวล สมบัติเจริญ ต่อมาแยกมาอยู่กับวงศิษย์สุรพล เมื่อวงศิษย์สุรพลสลายตัว ก็มาตั้งวงดนตรีของตัวเอง แต่ไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควร จึงเลิกวง หันมาร้องรับเชิญทั่วไป
สุดท้ายแห่งชีวิต

ปี พ.ศ.2529 เขาก็ไปร้องประจำอยู่ที่ห้องอาหารบินหลา ที่จังหวัดปัตตานี และชีวิตในการเป็นนักร้องห้องอาหารนี่เอง ทำให้เขาเป็นคนดื่มเหล้า จนทำให้สุขภาพไม่ดีนัก
ปี พ.ศ.2535 เขาเริ่มป่วยด้วยโรคเบาหวาน หยุดร้องเพลงเข้าโรงพยาบาลเพื่อรักษาตัว พออาการดีขึ้นก็กลับไปร้องเพลงอีก
ปี พ.ศ.2540 อาการป่วยของเขาเริ่มทรุด จึงหยุดร้องเพลงอย่างถาวร และกลับมารักษาตัวที่โรงพยาบาลมะการักษ์  จังหวัดกาญจนบุรี แต่จากสภาพร่างกายที่ทรุดโทรม หมดหนทางที่หมอจะยื้อและเยียวยาเพื่อให้ชีวิตของเขายืนหยัดต่อไปได้
ในที่สุดเขาก็เสียชีวิตลง เมื่อวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ.2543 จากอาการ​เส้นเลือด​ใน​สมอง​แตก​ ที่โรงพยาบาลมะการักษ์ จังหวัดกาญจนบุรี ในขณะที่อายุได้เพียง 57 ปี
ชีวิตส่วนตัว

ศรีไพร ลูกราชบุรี ได้สมรสกับ แสงจันทร์ ดาวลอย นักร้องสาวเสียงดีอีกคนของวงดนตรีสุรพล สมบัติเจริญ เจ้าของผลงานเพลง ไม่ลืมสวนแตง อยู่กันมาจนวาระสุดท้าย แต่ไม่มีบุตรด้วยกัน ยังสามารถไปเยี่ยมเยียนแสงจันทร์ ดาวลอย ได้ที่บ้าน  อำเภอท่าม่วง จังหวัดกาญจนบุรี
ผลงานเพลง (บางส่วน)

คนดีของแม่
ขบวนการกลองยาว
ขอยืมกอด
ใจทาส
จอกแจกจอแจ
ฉันยังเป็นโสด
ได้เสีย
เพราะพี่จน
เต๊ะเป็นบ้า
วอนสวรรค์
วันสงกรานต์ (ร้องคู่ ละอองดาว)
วาสนาพาเห็น
ศรีไพรไร้แฟน
เสน่ห์มนต์นาง
สวยจริงเธอ
หนุ่มไทยเพ้อรัก
หนูน้อยกลอยใจ
รักกับพี่ไม่มีขาดทุน
หลงควันเมืองกรุง
หากินทางนึก
อกแตกที่สตูล
เรื่องมันจริง
อยากมีเมียแก่
อย่าเต๊ะ
อย่าร้องลูกพ่อ
อย่าลืมอิสาน
อวดดีจนมีน้อง
คนรักกันแท้ ๆ
เอาใจแม่ยาย
เอาใจเมียน้อย
ฮักสาวอำนาจเจริญ
อุตรดิตถ์
ขอเพียงเป็นเพื่อน
ภาพละครเพลง ชุด พ่อค้าขนมปลากริม ของวงดนตรีสุรพล สมบัติเจริญ แสดงที่ อ.ดำเนินสะดวก จ.ราชบุรี ประมาณ พ.ศ.2507 จากซ้าย สุรพล สมบัติเจริญ, เรืองรัตน์ คิดสง่า, ภาวนา ชบาไพร, ศรีไพร ลูกราชบุรี
ศรีไพร ลูกราชบุรี & แสงจันทร์ ดาวลอย
ไนโตรพลาสต์

ลูกศรสีดำ: ไนโตรพลาสต์ที่อยู่ภายในเซลล์ของ B. bigelowii (วัยเคลื่อนที่)
ไนโตรพลาสต์ (อังกฤษ: Nitroplast) เป็นออร์แกเนลล์ที่พบในสาหร่ายบางชนิด โดยเฉพาะในสาหร่ายทะเล Braarudosphaera bigelowii ออร์แกเนลล์ชนิดนี้มีบทบาทสำคัญในการตรึงไนโตรเจน ซึ่งเป็นกระบวนการที่เคยเชื่อกันว่าจำกัดอยู่เฉพาะในแบคทีเรียและอาร์เคียเท่านั้น การค้นพบไนโตรพลาสต์นี้มีนัยยะที่สำคัญต่อการศึกษาทางชีววิทยาของเซลล์และวิทยาศาสตร์การเกษตร
การค้นพบ

ในปี 1998 โจนาธาน เซอร์ (Jonathan Zehr) นักนิเวศวิทยาทางทะเลแห่งมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย, ซานตาครูซ ได้ค้นพบลำดับดีเอ็นเอที่ไม่เคยเป็นรู้จักมาก่อนซึ่งปรากฏว่าเป็นของไซยาโนแบคทีเรียที่มีความสามารถในการตรึงไนโตรเจนชนิดใหม่ที่ยังไม่เป็นที่รู้จักในมหาสมุทรแปซิฟิก ลำดับดีเอ็นเอนี้ได้รับการตั้งชื่อว่า UCYN-A (unicellular cyanobacterial group A - ไซยาโนแบคทีเรียเซลล์เดียวกลุ่ม A) ในขณะเดียวกัน เคียวโกะ ฮากิโนะ (Kyoko Hagino) นักบรรพชีวินวิทยาแห่งมหาวิทยาลัยโคจิ ก็กำลังศึกษาเพื่อเพาะเลี้ยงสิ่งมีชีวิตเจ้าบ้านของ UCYN-A ซึ่งก็คือสาหร่าย B. bigelowii
การมีอยู่ของไนโตรพลาสต์ได้รับการเสนอครั้งแรกโดยนักวิจัยที่ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่าง B. bigelowii และ UCYN-A ในปี ค.ศ. 2012 โดยในช่วงแรกมีการตั้งสมมติฐานว่า UCYN-A มีบทบาทในการตรึงไนโตรเจน โดยให้สารประกอบดังเช่นแอมโมเนียแก่สาหร่าย อย่างไรก็ตาม การศึกษาต่อมาที่นำโดยโจนาธาน เซอร์ได้รายงานว่า UCYN-A เป็นออร์แกเนลล์
โครงสร้างและการทำงาน

ไนโตรพลาสต์แสดงออกถึงลักษณะทั่วไปของออร์แกเนลล์ ซึ่งสอดคล้องกับหลักเกณฑ์สำคัญสองประการ ได้แก่ การถ่ายทอดแบบจำลองของตนเองระหว่างการแบ่งเซลล์ และการพึ่งพาโปรตีนจากเซลล์เจ้าบ้าน จากการศึกษาด้วยการสร้างภาพ นักวิจัยพบว่าไนโตรพลาสต์แบ่งตัวพร้อมกับเซลล์เจ้าบ้าน ทำให้มั่นใจได้ว่าพวกมันจะถูกถ่ายทอดไปยังเซลล์ลูกได้
นัยยะสำคัญ

การค้นพบไนโตรพลาสต์ได้ท้าทายแนวคิดเดิมที่เชื่อว่ากระบวนการตรึงไนโตรเจนเกิดขึ้นได้เฉพาะในสิ่งมีชีวิตประเภทโพรแคริโอตเท่านั้น การทำความเข้าใจโครงสร้างและหน้าที่ของไนโตรพลาสต์จะเปิดโอกาสสำหรับการวิศวกรรมพันธุกรรมในพืชได้ โดยการรวมยีนที่รับผิดชอบต่อการทำงานของไนโตรพลาสต์ โดยนักวิจัยมุ่งหวังที่จะพัฒนาพืชผลที่สามารถตรึงไนโตรเจนได้ด้วยตัวเอง ซึ่งอาจช่วยลดความจำเป็นในการใช้ปุ๋ยไนโตรเจน และลดผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม
ชาวไอนุ

| --- | --- |

ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ
 ญี่ปุ่น: 25,000–200,000
 รัสเซีย: 109–1,000
 คัมชัตคา: 94–900
ภาษา
ภาษาไอนุ (มีน้อยมาก) ปัจจุบันใช้ภาษาญี่ปุ่นและรัสเซีย
ศาสนา
นิจิเร็ง, พื้นเมืองไอนุ, ชินโต, รัสเซียออร์ทอดอกซ์
กลุ่มชาติพันธุ์ที่เกี่ยวข้อง
กัมจาดัล
ชาวไอนุ (ไอนุ: Aynu, ญี่ปุ่น: アイヌ) บ้างเรียก ไอโนะ (ญี่ปุ่น: アイノ) ในญี่ปุ่นจะเรียกชาวไอนุโดยไม่จำแนกกลุ่มว่า อูตาริ (ญี่ปุ่น: ウタリ) เป็นชนพื้นเมืองบนเกาะฮกไกโดในประเทศญี่ปุ่น นักค้นคว้าเชื่อว่าชาวไอนุมีเชื้อสายคอเคซอย หรือชาวผิวขาว ซึ่งเป็นคนละเชื้อสายกับชาวญี่ปุ่นส่วนใหญ่ ทฤษฏีที่ว่านี้มาจากรูปลักษณ์ของชาวไอนุที่เป็นแบบผสมระหว่างชาวยุโรปและชาวเอเซีย แต่หลังจากการทดสอบทางดีเอ็นเอแล้วพบว่า ชาวไอนุไม่มีเชื้อสายชาวคอเคซอย
รายงานบางฉบับกล่าวว่าชาวไอนุอยู่ในประเทศญี่ปุ่นมานานกว่าชาวญี่ปุ่น และในตำนานของชาวไอนุนั้นก็ได้กล่าวว่า "ชาวไอนุอยู่ที่นี่หลายแสนปีก่อนที่บุตรแห่งพระอาทิตย์จะมา" มีหลายทฤษฏีกล่าวถึงต้นกำเนิดของชาวไอนุ หากแต่ความจริงในเรื่องนี้ยังคงคลุมเครืออยู่มาก ไม่สามารถบอกได้ว่าชาวไอนุมาจากไหน อยู่ที่ฮกไกโดตั้งแต่เมื่อไหร่ หรือสืบเชื้อสายมาจากใคร
ปัจจุบันชาวไอนุเป็นหนึ่งในกลุ่มคนที่มีฐานะยากจนมากที่สุดในญี่ปุ่น โดยมีชาวไอนุเพียงร้อยละ 17 ที่จบการศึกษาในระดับมหาวิทยาลัย ในจำนวนนี้มีเพียงครึ่งหนึ่งที่จบจากมหาวิทยาลัยในระดับประเทศ และรัฐบาลญี่ปุ่นได้รับรองว่าชาวไอนุเป็นชนพื้นเมืองของญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2551
จดหมายของประกาศกเยเรมีย์

คัมภีร์อธิกธรรมของพันธสัญญาเดิมในคัมภีร์ไบเบิล
จดหมายของประกาศกเยเรมีย์ (อังกฤษ: Letter of Jeremiah หรือ Epistle of Jeremiah) เป็นหนังสือในคัมภีร์อธิกธรรมของพันธสัญญาเดิม จดหมายฉบับนี้เชื่อว่าเขียนโดยผู้เผยพระวจนะ (ประกาศก) เยเรมีย์ และส่งถึงชาวยิวที่ถูกพาตัวไปเป็นเชลยในบาบิโลนโดยกษัตริย์เนบูคัดเนสซาร์ที่ 2 จดหมายฉบับนี้รวมอยู่ในคัมภีร์ไบเบิลของคริสตจักรโรมันคาทอลิกในฐานะบทสุดท้ายของหนังสือบารุค (บารุค 6) จดหมายฉบับนี้ยังรวมอยู่ในคัมภีร์ไบเบิลของคริสตจักรอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ในฐานะหนังสือที่แยกต่างหาก รวมถึงในคัมภีร์นอกสารบบของฉบับพระเจ้าเจมส์
ผู้เขียน

ตามเนื้อความในจดหมาย ผู้เขียนคือผู้เผยพระวจนะเยเรมีย์ หนังสือเยเรมีย์ในคัมภีร์ไบเบิลมีเนื้อความของจดหมายที่ส่งโดยเยเรมีย์ "จากกรุงเยรูซาเล็ม" ถึง "เชลย" ในบาบิโลน (เยเรมีย์ 29:1 -23) จดหมายของประกาศกเยเรมีย์ก็มีลักษณะเป็นจดหมายโต้ตอบที่คล้ายคลึงกัน
| จดหมายของประกาศกเยเรมีย์ 1 (ThCB) | เยเรมีย์ 29:1 (ThCB) |
| --- | --- |
สำเนาจดหมายซึ่งประกาศกเยเรมีย์ส่งถึงชาวอิสราเอลที่กษัตริย์ของชาวบาบิโลนจับเป็นเชลยไปที่กรุงบาบิโลน เพื่อแจ้งให้เขารู้พระบัญชาของพระเจ้า: นี่คือข้อความของจดหมายที่ประกาศกเยเรมีย์ส่งจากกรุงเยรูซาเล็ม ไปถึงบรรดาผู้อาวุโส สมณะ ประกาศก และประชากรทั้งหมดที่กษัตริย์เนบูคัดเนสซาร์ได้กวาดต้อนจากกรุงเยรูซาเล็มไปเป็นเชลยที่กรุงบาบิโลน
บรรณานุกรม > Text editions

Baars, W. (1961). "Two Palestinian Syriac Texts Identified as Parts of the Epistle of Jeremy," Vetus Testamentum 11:77–81.
Baillet, M., et al., eds. (1962). Les "Petites Grottes" de Qumran, 143. Discoveries in the Judean Desert III. Oxford: Clarendon Press.
Otto Fridolin Fritzsche (1871). Libri Apocryphi Veteris Testamenti Graece. F.A. Brockhaus. p. 102. ISBN 9780837017570.
Rahlfs, Alfred, ed. (1935). Septuaginta, 2 vols., 2:766-70. Stuttgart: Privilegierte Württembergische Bibelanstalt.
Henry Barclay Swete (1899). The Old Testament in Greek According to the Septuagint. University Press. p. 379.
Weber, Robert, ed. (1994). Biblia sacra: iuxta Vulgatam versionem, 1262–65. Stuttgart: Deutsche Bibelgesellschaft.
Ziegler, Joseph, ed. (1957).  Ieremias, Baruch, Threni, Epistula Ieremiae, 494–504. Göttinger Septuaginta XV. Göttingen: Vandenhoeck & Ruprecht.
บรรณานุกรม > Translations with commentary

Ball, C. J. (1913). "Epistle of Jeremy," in The Apocrypha and Pseudepigrapha of the Old Testament, ed. R. H. Charles, 2 vols., 1:596–611. Oxford: Clarendon Press.
Dancy, J. C. (1972). The Shorter Books of the Apocrypha, 197–209. The Cambridge Bible Commentary. Cambridge: Cambridge University Press.
Gifford, E. H. (1888). "The Epistle of Jeremy," in The Holy Bible according to the authorized version (A.D. 1611).: With an explanatory and critical commentary and a revision of the translation by clergy of the Anglican church. Apocrypha, ed. C. F. Cook, 287–303. London: John Murray.
Moore, Carey A. (1977). Daniel, Esther, and Jeremiah: The Additions. The Anchor Bible 44. Garden City, NY: Doubleday.
บรรณานุกรม > Introductions

Thomas Kelly Cheyne; John Sutherland Black (1901). Encyclopædia Biblica: A Critical Dictionary of the Literary, Political and Religious History, the Archæology, Geography, and Natural History of the Bible. Macmillan.
Otto Fridolin Fritzsche; Carl Ludwig Wilibald Grimm (1851). Kurzgefasstes exegetisches Handbuch zu den Apokryphen des Alten Testamentes. Weidmann. p. 205. ISBN 9780837017419.
Otto Kaiser (2004-06-01). The Old Testament Apocrypha: An Introduction. Alban Books Limited. ISBN 978-1-56563-693-4.
James Hastings; John Alexander Selbie; Andrew Bruce Davidson; Samuel Rolles Driver; Henry Barclay Swete (1899). A dictionary of the Bible: dealing with its language, literature, and contents, including the Biblical theology. T. & T. Clark. p. 578.
Metzger, Bruce M. (1957). An Introduction to the Apocrypha, 95–98. New York: Oxford University Press.
Moore, Carey A. (1992). "Jeremiah, Additions To," in Anchor Bible Dictionary, ed. David Noel Freedman, 6 vols., 3:698–706. New York: Doubleday.
Michael E. Stone (1984). Jewish Writings of the Second Temple Period: Apocrypha, Pseudepigrapha, Qumran, Sectarian Writings, Philo, Josephus. Fortress Press. ISBN 978-0-8006-0603-9.
William Oscar Emil Oesterley (1914). The books of the Apocrypha: their origin, teaching and contents. Revell. p. 506.
Pfeiffer, Robert H. (1949). History of New Testament Times with an Introduction to the Apocrypha, 426–32.  New York: Harper and Brothers.
Emil Schürer (1896). A history of the Jewish people in the time of Jesus Christ. T. & T. Clark. p. 195.
Emil Schürer (2000-11-14). History of the Jewish People in the Age of Jesus Christ: Volume 3 (ii) and Index. T&T Clark. ISBN 978-0-567-09373-8.
Tededche, S. (1962). "Jeremiah, Letter Of," in The Interpreter's Dictionary of the Bible, 4 vols., 2:822-23. Nashville: Abingdon.
Torrey, C. C. (1945). The Apocryphal Literature: A Brief Introduction, 64–67. New Haven: Yale University Press.
Theodoor Christiaan Vriezen; A. S. Van Der Woude (2005). Ancient Israelite and Early Jewish Literature: Tenth, Completely Revised Edition of De Literatuur Van Oud-Israël. BRILL. ISBN 978-90-04-12427-1.
John Mee Fuller (1893). A Dictionary of the Bible: Comprising Its Antiquities, Biography, Geography, and Natural History. J. Murray. p. 361.
แหล่งข้อมูลอื่น

Wycliffe's Translation known as the Preier of Jeremye (Prayer of Jeremiah)
Text of the Epistle of Jeremy from CCEL
Letter of Jeremiah in the KJV
Baruch 6 (Letter of Jeremiah) in the New American Bible
Jewish Encyclopedia: Epistle of Jeremiah
The Catholic Encyclopedia: Baruch
Introduction and Text of the Letter of Ieremias from the New English Translation of the Septuagint
2012 Translation & Audio Version
จดหมายของประกาศกเยเรมีย์
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ก่อนหน้า เพลงคร่ำครวญ | จดหมายของประกาศกเยเรมีย์ (คัมภีร์อธิกธรรม)พันธสัญญาเดิม ของโรมันคาทอลิก จดหมายของประกาศกเยเรมีย์รวมอยู่ในหนังสือบารุค | ถัดไป เอเสเคียล |
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ก่อนหน้า บารุค | จดหมายของประกาศกเยเรมีย์ (คัมภีร์อธิกธรรม)พันธสัญญาเดิม ของอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ | ถัดไป เอเสเคียล |
บารุคเขียนคำเผยพระวจนะของเยเรมีย์ (กุสตาฟว์ ดอเร)
ออสตราเลเชียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1908

| ออสตราเลเชีย ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1908 |
| --- | --- |
ธงโอลิมปิกออสเตรเลเชีย
รหัสประเทศ: ANZ
ณ ลอนดอน, สหราชอาณาจักร 27 เมษายน – 31 ตุลาคม ค.ศ. 1908
นักกีฬา: 30 คน  ใน 6 ชนิดกีฬา
ผู้เชิญธงชาติ: Henry St Aubyn Murray
เหรียญ อันดับ 11:  ทอง 1 เงิน 2 ทองแดง 2 รวม 5 
การเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน
1908 1912
การเข้าร่วมในนามของชาติอื่น
 ออสเตรเลีย (1896–1904, 1920–)  นิวซีแลนด์ (1920–)
ออสตราเลเชีย ในที่นี้เป็นการรวมกันระหว่างทีมชาติออสเตรเลียและทีมชาตินิวซีแลนด์ เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 4 ค.ศ. 1908 (พ.ศ. 2451) ณ กรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร ระหว่างวันที่ 27 เมษายน – 31 ตุลาคม พ.ศ. 2451 การเข้าร่วมการแข่งขันครั้งนี้ถือเป็นการเข้าร่วมการแข่งขันต่อเนื่องเป็นครั้งที่ 4 ของออสเตรเลียและเป็นครั้งแรกของนิวซีแลนด์ ทั้งสองประเทศเข้าร่วมการแข่งขันร่วมกันอีกครั้งในกีฬาโอลิมปิก พ.ศ. 2455 หลังจากนั้น จึงแยกกันในการแข่งขันหลังจากนั้น
ใน พ.ศ. 2451 มีนักกีฬาจากนิวซีแลนด์ 3 คน  แฮรี เกอร์ เฮนรี เซนต์ อูบิน มูร์เรย์ และ อัลเบิร์ต โรว์แลนด์ เข้าร่วมแข่งขัน (โดยนักกีฬานิวซีแลนด์คนที่ 4 คือ อาร์เทอร์ ฮัลลีแกน เข้าแข่งขันในนามทีมชาติสหราชอาณาจักร) นักกีฬาที่เหลือเป็นชาวออสเตรเลีย โดยมีนักกีฬาจากออสเตรเลีย 30 คนเข้าแข่งขันใน 6 ชนิดกีฬา และ 29 การแข่งขัน
นักกีฬาที่ได้รับเหรียญรางวัล

บทความหลัก: สรุปเหรียญโอลิมปิกฤดูร้อน 1908
แหล่งข้อมูลอื่น

Cover of 1908 programme
เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 1908 ที่ ลอนดอน สหราชอาณาจักร |
| --- | --- |
แอฟริกา:   แอฟริกาใต้ 
อเมริกา:   อาร์เจนตินา   แคนาดา   สหรัฐ 
ยุโรป:   ออสเตรีย   เบลเยียม   โบฮีเมีย   เดนมาร์ก   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   อิตาลี   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   จักรวรรดิรัสเซีย   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี 
โอเชียเนีย:   ออสตราเลเชีย
การใช้กำลังเพื่อฆ่าหรือทำให้เกิดความเสียหายที่ร้ายแรงต่อชีวิต

การใช้กำลังเพื่อฆ่าหรือทำให้เกิดความเสียหายที่ร้ายแรงต่อชีวิต คือการใช้กำลัง ที่มีแนวโน้มจะทำให้บุคคลอื่นได้รับบาดเจ็บสาหัสหรือเสียชีวิตในเขตอำนาจศาลส่วนใหญ่ การใช้กำลังถึงตายจะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อมีความจำเป็นหรือเป็นทางเลือกสุดท้ายเท่านั้น เมื่อวิธีการที่น้อยกว่าทั้งหมดล้มเหลวหรือไม่สามารถใช้ได้อย่างสมเหตุสมผลอาทิเช่นอาวุธปืน อาวุธ หรือของมีคม วัตถุระเบิด และ ยานพาหนะ เป็นหนึ่งใน อาวุธ เหล่านี้ซึ่งถือเป็นอาวุธร้ายแรง การใช้ อาวุธที่ไม่ใช่แบบดั้งเดิมหรืออาวุธดัดแปลง ในลักษณะที่น่ารังเกียจ เช่น ไม้เบสบอล ดินสอคม เหล็กยาง หรืออื่น ๆ อาจถือเป็นพลังร้ายแรงเช่นกัน
ประเทศอังกฤษ

พระราชบัญญัติความยุติธรรมทางอาญาและการย้ายถิ่นฐานปี 2008 อนุญาตให้เจ้าของบ้านใช้กำลังตามสมควรต่อผู้บุกรุก ในบางกรณีสิ่งนี้อาจใชักำลังถึงแก่ความตายได้
กฎหมายสหรัฐอเมริกา

กองทัพสหรัฐฯให้คำจำกัดความของความรุนแรงถึงแก่ชีวิตว่า กำลังที่อาจก่อให้เกิด หรือที่บุคคลรู้หรือควรรู้จะก่อให้เกิดความเสี่ยงอย่างมากในการก่อให้เกิดการเสียชีวิตหรือการบาดเจ็บหรือการบาดเจ็บทางร่างกายอย่างร้ายแรง ในสหรัฐอเมริกาการใช้กำลังร้ายแรงโดยเจ้าหน้าที่บังคับใช้กฎหมายที่สาบานถือเป็นสิ่งถูกกฎหมาย เมื่อเจ้าหน้าที่เชื่ออย่างสมเหตุสมผลว่าบุคคลดังกล่าวก่อให้เกิดภัยคุกคามร้ายแรงต่อการบาดเจ็บทางร่างกายสาหัสหรือการเสียชีวิตต่อตนเองหรือผู้อื่น การใช้กำลังถึงตายโดยการบังคับใช้กฎหมายก็ถือเป็นเรื่องถูกกฎหมายเช่นกัน เมื่อใช้เพื่อป้องกันการหลบหนีของผู้ร้ายที่หลบหนี เมื่อเจ้าหน้าที่เชื่อว่าการหลบหนีอาจเป็นภัยคุกคามต่อการบาดเจ็บสาหัสทางร่างกายหรือการเสียชีวิตของประชาชนทั่วไป กฎหมายทั่วไปอนุญาตให้เจ้าหน้าที่ใช้กำลังใด ๆ ที่จำเป็นเพื่อทำให้เกิดการจับกุมทางอาญา แต่สิ่งนี้จำกัดแคบลงในคำตัดสินของ เทนเนสซีกับการ์เนอร์ ในปี 1985 เมื่อ ศาลฎีกาสหรัฐ กล่าวว่า "กำลังร้ายแรง...ไม่อาจถูกนำมาใช้ เว้นแต่จำเป็นเพื่อป้องกันการจับกุม หลบหนีไปได้ และเจ้าหน้าที่มี เหตุน่าจะ เชื่อได้ว่าผู้ต้องสงสัยมีท่าทีคุกคามต่อการเสียชีวิตหรือทำร้ายร่างกายสาหัสต่อเจ้าหน้าที่หรือผู้อื่น"
ในคำตัดสินของ เกรแฮม กับ คอนเนอร์ ในปี 1989 ศาลฎีกาได้ขยายคำจำกัดความให้รวมมาตรฐาน ความสมเหตุสมผลตามวัตถุประสงค์ ซึ่งไม่ขึ้นอยู่กับอัตวิสัยว่าเจตนาของเจ้าหน้าที่คนใดอาจเป็นเช่นไร และจะต้องตัดสินจากมุมมองของเจ้าหน้าที่ที่สมเหตุสมผลในศาล จะต้องรวบรวมข้อเท็จจริงที่ว่าเจ้าหน้าที่ตำรวจมักจะถูกบังคับให้ตัดสินใจในเสี้ยววินาทีเกี่ยวกับการใช้กำลังที่จำเป็นในสถานการณ์เฉพาะ
หน่วยงานบังคับใช้กฎหมายส่วนใหญ่กำหนดการใช้กำลังต่อเนื่อง โดยเริ่มจากตัวอย่างที่ เจ้าหน้าที่จะพยายามควบคุมสถานการณ์โดยใช้กำลังขั้นต่ำที่จำเป็น หน่วยงานต่าง ๆ มักจะมีนโยบายจำกัดกำลังที่เคยเท่ากันหรือสูงกว่าหนึ่งขั้นต่อเนื่องเมื่อเทียบกับพลังที่ตนกำลังต่อต้าน
โดยทั่วไปแล้ว การใช้กำลังถึงตายของ พลเรือน จะสมเหตุสมผล หากพวกเขาเชื่ออย่างสมเหตุสมผลว่าพวกเขาหรือบุคคลอื่นตกอยู่ในอันตรายที่จวนจะถึงแก่ความตายหรือได้รับบาดเจ็บสาหัส การให้เหตุผลและการป้องกันโดยให้เหตุ ผลจะแตกต่างกันไปในแต่ละรัฐ และอาจรวมถึงอาชญากรรมต่อทรัพย์สินบางประการ อาชญากรรมต่อเด็กโดยเฉพาะ หรือการป้องกันการล่วงละเมิดทางเพศ
กฎหมายของสหรัฐ กำหนดให้มีการสอบ สวนเมื่อใดก็ตามที่บุคคลทำให้บุคคลอื่นเสียชีวิต แต่กลไกในการสอบสวนอาจแตกต่างกันไปในแต่ละรัฐ การสืบสวนได้พัฒนาหลักฐานเกี่ยวกับการใช้กำลังทางกายภาพที่ร้ายแรงต่อรัฐหรือเขตอำนาจศาลใดรัฐหนึ่ง การสอบสวนอาจดำเนินการโดยหน่วยงานตำรวจในท้องถิ่นหรือของรัฐ และหน่วยงานพลเรือนด้วย เช่น พนักงานอัยการประจำเทศมณฑล หรืออัยการสูงสุดของรัฐ รายงานผลการสอบสวนดังกล่าวอาจยื่นฟ้องร้องและเปิดเผยต่อสาธารณะได้
อัตราการสังหาร ตำรวจ สหรัฐ ค่อนข้างลดลงที่ในช่วงห้าปีที่ผ่านมา โดยมีผู้เสียชีวิตต่ำอยู่ที่ 962 รายในปี 2559 และ สูงถึง 1,004 รายในปี 2562 อัตราการสังหารตำรวจสหรัฐฯ อยู่ที่ 3.05 การ สังหารตำรวจต่อประชากร หนึ่งล้านคน อัตราการสังหารคนผิวดำของตำรวจสหรัฐฯ อยู่ที่ 5.34 ต่อล้าน ของชาวฮิสแปนิกอยู่ที่ 2.63 ต่อล้าน ของคนผิวขาวคือ 1.87 ต่อล้านคน และอีกจำนวนหนึ่งคือ 1.5 ต่อประชากรล้านคน อัตราการฆ่าคนผิวดำของตำรวจสหรัฐฯ อยู่ที่ 2.86 เท่าของอัตราการฆ่าคนผิวขาวของตำรวจสหรัฐฯ อัตราการสังหารตำรวจสหรัฐฯ เทียบกับเขตอำนาจศาลอื่น ๆ ไม่น่าพอใจ
กฎหมายสหรัฐอเมริกา > ในส่วนที่เกี่ยวข้องกับยานยนต์

ในเหตุการณ์สกอตต์ โวลต์ แฮร์ริส, No. 05-1631 (30 เมษายน 2550). ศาลฎีกาของสหรัฐฯ ถือว่าเป็นความพยายามของเจ้าหน้าที่ตำรวจที่จะยุติการไล่ล่าด้วยรถยนต์ด้วยความ เร็วสูงที่เป็นอันตรายซึ่งคุกคามชีวิตของผู้บริสุทธิ์ที่ยืนดูอยู่นั้น ไม่ได้ละเมิด การแก้ไขเพิ่มเติมครั้งที่ 4 แม้ว่าจะทำให้ผู้ขับขี่รถยนต์ ที่หลบหนีมีความเสี่ยงต่อการบาดเจ็บสาหัสหรือเสียชีวิตก็ตาม ในกรณีของแฮร์ริสเจ้าหน้าที่สก็อตต์ ใช้กันชนรถตำรวจของเขาไปที่ด้านหลังของรถของผู้ต้องสงสัย ทำให้รถต้องสงสัย สูญเสียการควบคุมและชน ส่งผลให้ผู้ต้องสงสัยที่หลบหนีเป็นอัมพาตตั้งแต่เอวลงมา
ตามด้วยการสัมผัสกันโดยเจตนาระหว่างยานพาหนะถือเป็นพลังร้ายแรงที่ผิดกฎหมาย แม้ว่าคดีอุทธรณ์ของรัฐบาลกลางสหรัฐบางคดีจะช่วยบรรเทากรณีตัวอย่างนี้ได้ก็ตาม ในเหตุการณ์แอดัมส์ ปะทะ กรมตำรวจเขตเซนต์ลูเซียศาลอุทธรณ์รอบที่ 11 พิพากษาว่า แม้ว่าการเสียชีวิตอาจเกิดจากการชนกันโดยเจตนาระหว่างรถยนต์ แต่การเสียชีวิตดังกล่าวเกิดขึ้นไม่บ่อยนัก ดังนั้นการใช้กำลังถึงตายอย่างผิดกฎหมายจึงไม่ควรสันนิษฐานว่าเป็นระดับของกำลังที่ใช้ในเหตุการณ์ดังกล่าว ต่อมาคดีของอดัมส์ถูกตั้งคำถามโดยเหตุการณ์แฮร์ริส ปะทะ โคเวต้า เคาน์ตี้ซึ่งกลับถูกศาลฎีกาสหรัฐกลับรายการในคดี ของสก็อตต์ โวลต์ แฮร์ริส ที่กล่าวถึงข้างต้น ขอบเขตที่ อดัมส์ สามารถพึ่งพาได้ต่อไปนั้นไม่แน่นอน ในกรณีของ อดัมส์ เจ้าหน้าที่ได้พุ่งชนรถของผู้ต้องสงสัย
ในเหตุการณ์ดอโนแวน ปะทะ เมืองมิลวอกีศาลอุทธรณ์ภาค 7 ยอมรับหลักการนี้ แต่เสริมว่า การชนกันระหว่างรถยนต์และรถจักรยานยนต์มักทำให้ผู้ขับขี่รถจักรยานยนต์เสียชีวิต ดังนั้นจึงถือว่าการตั้งใจชนกันโดยเจตนานั้นมีการใช้กำลังร้ายแรงโดยมิชอบด้วยกฎหมายจึงเหมาะสมกว่า ในกรณีของโดโนแวนผู้ต้องสงสัยสูญเสียการควบคุมรถจักรยานยนต์และลอยไปกลางอากาศ โดยชนเข้ากับรถของเจ้าหน้าที่ซึ่งจอดอยู่โดยเป็นส่วนหนึ่งของสิ่งกีดขวางบนถนน
กฎหมายสหรัฐอเมริกา > ภัยคุกคามตามสถานการณ์

ภัยคุกคามร้ายแรงที่ผู้ต้องสงสัยอาจก่อขึ้นมีสองประเภทหลัก: 1) การหลบหนี และ 2) การทำร้ายร่างกาย การคุกคามอย่างหลังเกี่ยวข้องกับการขู่ว่าจะใช้ความรุนแรง การทำร้าย ร่างกาย และ/หรือการเสียชีวิต หากผู้ต้องสงสัยขู่ว่าจะทำร้ายพลเรือนและ/หรือเจ้าหน้าที่ เจ้าหน้าที่เหล่านั้นจะต้องดำเนินการเพื่อปกป้องตนเองและสาธารณะ ในสถานการณ์เช่นนี้ การรับรู้ของเจ้าหน้าที่ถือเป็นสิ่งสำคัญ หากมีการรับรู้ถึงภัยคุกคามตามความเป็นจริง (กล่าวคือ ผู้ต้องสงสัยกำลังทำให้ชีวิตตกอยู่ในอันตราย) เจ้าหน้าที่อาจประหารชีวิตผู้ต้องสงสัยเพื่อปกป้องตนเองและสาธารณะ อย่างไรก็ตาม สถานการณ์เหล่านี้อาจมีความซับซ้อนได้หากภัยคุกคามไม่ถือว่าเป็นหรือหากผู้ต้องสงสัยอยู่ในสถานที่ซึ่งการใช้กำลังร้ายแรงเพื่อปราบผู้ต้องสงสัยอาจทำให้ผู้บริสุทธิ์ที่ยืนดูเหตุการณ์อื่นตกอยู่ในอันตราย
ถนนวิทยุ

|  วิทยุ |
| --- | --- |
ถนนวิทยุใกล้กับบริเวณเพลินจิต
ข้อมูลของเส้นทาง
ความยาว: 1.91 กิโลเมตร (1.19 ไมล์)
ทางแยกที่สำคัญ
ปลายทางทิศใต้: ถนนพระรามที่ 4 ในเขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร
 :   ถนนสารสิน ในเขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร  ถนนเพลินจิต ในเขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร 
ปลายทางทิศเหนือ: ถนนเพชรบุรี ในเขตราชเทวี กรุงเทพมหานคร
ถนนวิทยุช่วงทางแยกสารสิน
ถนนวิทยุ (อังกฤษ: Wireless Road) เป็นถนนสายสั้น ๆ ในพื้นที่แขวงลุมพินี เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร มีจุดเริ่มต้นบริเวณถนนพระรามที่ 4 บนแยกวิทยุ ต่อจากถนนสาทร ตรงไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ตัดกับถนนสารสิน (แยกสารสิน) และถนนเพลินจิต (แยกเพลินจิต) จากนั้นปรับเป็นถนนทิศทางเดียว ข้ามคลองแสนแสบเข้าสู่ท้องที่แขวงมักกะสัน เขตราชเทวี และไปสิ้นสุดที่ถนนเพชรบุรีบนแยกวิทยุ–เพชรบุรี รวมระยะทางประมาณ 1.91 กิโลเมตร
ถนนวิทยุเป็นถนนที่สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2463 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เพื่อเชื่อมต่อถนนเพลินจิตกับถนนพระรามที่ 4 โดยตัดผ่านที่ตั้งของสถานีวิทยุโทรเลขศาลาแดง ซึ่งกระทรวงทหารเรือ (ปัจจุบันคือกองทัพเรือไทย) จัดตั้งขึ้นบริเวณด้านทิศตะวันออกของสวนลุมพินี (ต่อมาเป็นที่ตั้งของโรงเรียนเตรียมทหาร สวนลุมไนท์บาซาร์ และปัจจุบันคือโครงการวัน แบงค็อก) ดังนั้น จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานนามว่า "ถนนวิทยุ" เมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2464
แม้ว่าถนนวิทยุจะเป็นถนนสายสั้น ๆ แต่เป็นที่ตั้งของสถานเอกอัครราชทูตและสถานกงสุลมากถึง 22 แห่ง ซึ่งมากที่สุดในประเทศไทย อีกทั้งยังแวดล้อมไปด้วยอาคารของกลุ่มธุรกิจขนาดใหญ่ตลอดจนโรงแรม และยังอยู่ใกล้เคียงกับศูนย์การค้าชั้นแนวหน้าหลายแห่ง อีกทั้งยังเป็นถนนที่มีความร่มรื่นด้วยทั้งสองข้างทาง รวมถึงเกาะกลางถนนมีต้นไม้ใหญ่ และยังเลียบขนานไปกับสวนลุมพินีในช่วงระหว่างแยกวิทยุกับแยกสารสิน สวนสาธารณะขนาดใหญ่และสวนสาธารณะแห่งแรกของกรุงเทพมหานครและประเทศไทยอีกด้วย จึงทำให้ที่ดินในย่านถนนวิทยุนี้มีมูลค่าสูงมาก
สถานที่สำคัญ

วังวิทยุ
สวนลุมพินี
สถานีตำรวจนครบาลลุมพินี
อาคารสินธร
วัน แบงค็อก
สถานเอกอัครราชทูตสหรัฐ
สถานเอกอัครราชทูตโคลอมเบีย
สถานเอกอัครราชทูตนิวซีแลนด์
สถานเอกอัครราชทูตฟินแลนด์
สถานเอกอัครราชทูตเวียดนาม
สถานเอกอัครราชทูตนอร์เวย์
สถานเอกอัครราชทูตสวิตเซอร์แลนด์
สถานเอกอัครราชทูตญี่ปุ่น
แหล่งข้อมูลอื่น

แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ ถนนวิทยุ
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
13°44′17″N 100°32′50″E﻿ / ﻿13.737933°N 100.547255°E﻿ / 13.737933; 100.547255
ทีวี 24
รูปแบบรายการ

รูปแบบรายการระยะแรก จะมีเนื้อหาเกี่ยวกับต่างประเทศเป็นหลักประมาณร้อยละ 40 เรื่องการเมืองในประเทศ ประมาณร้อยละ 25 ส่วนรายการบันเทิงปกิณกะ และรายการที่เปิดให้เช่าเวลา ประมาณร้อยละ 35 สำหรับรายการเชิงการเมือง มีพิธีกรประกอบด้วย หม่อมหลวงณัฏฐกรณ์ เทวกุล นักวิเคราะห์อิสระทางการเมืองและเศรษฐกิจทั่วโลก, ศุภรัตน์ นาคบุญนำ อดีตรองโฆษกประจำสำนักนายกรัฐมนตรี, จิรายุ ห่วงทรัพย์ รองโฆษกพรรคเพื่อไทย, การุณ โหสกุล และนาวาอากาศเอกอนุดิษฐ์ นาครทรรพ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร โดยอีกส่วนหนึ่ง เป็นผู้ดำเนินรายการชุดเดิมจากสถานีประชาชน ซึ่งในระยะต่อมา ก็ขยายเป็นรายการเชิงการเมืองเกือบทั้งหมด ร่วมด้วยรายการปกิณกะและสาระบันเทิงในอีกบางส่วน
รูปแบบรายการ > รายการยุคเอเชียอัปเดต

ประชาชนข่าว (ข่าวภาคเช้า)
คุยกันวันละประเด็น
บ้านเมืองของเรา
ข่าวเที่ยง ดีเอ็นเอ็น
แถลงข่าว นปช.แดงทั้งแผ่นดิน (ถ่ายทอดพร้อมกับยูดีดีทีวี)
แถลงข่าว ถลกหนังเทือก (ถ่ายทอดพร้อมกับยูดีดีทีวี)
เฉพาะกิจเกาะติดกบฏ
ข่าวค่ำ ดีเอ็นเอ็น
เกาะติดสถานการณ์บ้านเมือง
เกาะติดสถานการณ์ ฮอตนิวส์
เรด 24 นิวส์ (ข่าวภาคดึก)
เสียงประชาชนคนไทย
ประชาคมเสื้อแดง
ดับเครื่องชน
ลูกทุ่งการเมือง
Asiaupdate News
เมาท์มัน
ข่าวแข็งข้อ