stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ขุมทรัพย์สุดขอบฟ้า 4: อาณาจักรกะโหลกแก้ว
เรื่องย่อ

ปี 1957 ในช่วง สงครามเย็น อินเดียน่า โจนส์ (แฮร์ริสัน ฟอร์ด) และสหายของเขา แมค (เรย์ วินสโตน) ได้หลบหนีการตามล่าจากสายลับโซเวียตและได้กลับไปยังมหาวิทยาลัยมาร์แชลบ้านเกิดของโจนส์ เพื่อนของเขาที่เป็นหัวหน้าภาควิชาไม่พอใจกับการกระทำครั้งล่าสุดของเขาและไล่เขาออกจากมหาลัย ในระหว่างที่โจนส์เดินทางไปยังเมืองเขาก็พบกับ มัตต์ วิลเลียมส์ (ไชอา เลอบัฟ) และ มาเรียน ราเวนวูด (คาเรน อัลเลน) ต้องเดินทางข้ามโลกเพื่อออกตามหากะโหลกแก้วศักดิ์สิทธิ์ และต้องต่อสู้กับศัตรูคือเหล่าสายลับรัสเซีย ภายใต้การนำทีมของ อีริน่า สปัลโก้ (เคต แบลนเชตต์) ที่ต้องการกะโหลกแก้วมาครอบครองเช่นกันและโจนส์ก็มารู้ทีหลังว่ามัตต์เป็นลูกชายของเขา
นักแสดง

| บทบาท | นักแสดง |
| --- | --- |
อินเดียน่า โจนส์: แฮร์ริสัน ฟอร์ด
มัตต์ วิลเลียมส์: ไชอา เลอบัฟ
อีริน่า สปัลโก้: เคต แบลนเชตต์
มาเรียน ราเวนวูด: คาเรน อัลเลน
แมค: เรย์ วินสโตน
ศาสตราจารย์ อ๊อคเลย์: จอห์น เฮิร์ท
ดีน: จิม บรอดเบนท์
ภาคต่อ

หลังจาก ขุมทรัพย์สุดขอบฟ้า ภาคที่ 4 ออกฉายเมื่อปี 2008 แล้ว ซึ่ง จอร์จ ลูคัส มีแผนการสร้างภาพยนตร์ภาคที่ 5 เมื่อเดือนมิถุนายนที่ผ่านมา มีข่าวลือว่าในภาคต่อไป แฮร์ริสัน และ ไชอา จะออกตะลุยสามเหลี่ยมเบอร์มิวดา บริเวณหนึ่งในมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือที่เชื่อกันว่ามีเครื่องบินและเรือหายสาบสูญไปอย่างลึกลับจำนวนมาก ข่าวลือนี้ระบุด้วยว่าภาพยนตร์จะเปิดกล้องในปี 2011 แต่ผู้อำนวยการสร้าง แฟรงก์ มาร์แชลล์ ออกมาปฏิเสธอย่างทัน ว่าโครงการสร้างภาพยนตร์เรื่องนี้ยังอยู่ในขั้นค้นคว้าข้อมูล และยังไม่มีสรุปใดๆ ที่ชัดเจน ข่าวลือดังกล่าวยังมีความเป็นไปได้ เพราะ ไชอา เปิดเผยว่าเขาได้รับการทาบทามเรียบร้อยแล้ว
ดูเพิ่ม

ขุมทรัพย์สุดขอบฟ้า
ขุมทรัพย์สุดขอบฟ้า 2 ตอน ถล่มวิหารเจ้าแม่กาลี
ขุมทรัพย์สุดขอบฟ้า 3 ตอน ศึกอภินิหารครูเสด
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull ที่เว็บไซต์ IMDb
Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull ที่เว็บไซต์ Allmovie
Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull (2008) ที่เว็บไซต์ สยามโซน
ข้าวไรย์

| ข้าวไรย์ |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
หมวด:: Angiosperms
ชั้น:: Monocots
อันดับ:: Poales
วงศ์:: Poaceae
สกุล:: Secale
ชื่อทวินาม
Secale cereale M.Bieb.

Species
 S. cereale
Secale cereale
ข้าวไรย์ (อังกฤษ: rye) เป็นพืชชนิดหนึ่งในตระกูลข้าวสาลี ซึ่งมีลักษณะคล้ายคลึงกันกับข้าวสาลีและข้าวบาร์เลย์มาก เมล็ดของมันเป็นธัญพืชที่มีคุณค่าทางโภชนาการสูง อีกทั้งมีประโยชน์มากสำหรับมนุษย์และสัตว์ นอกจากนี้ยังสามารถนำไปแปรรูปทำเป็นแป้ง ขนมปัง วิสกี้และเบียร์ได้อีกด้วย
ข้าราชสำนัก

มาดาม เดอ ปองปาดูร์ข้าราชสำนักในพระเจ้าหลุยส์ที่ 15 แห่งฝรั่งเศสผู้ต่อมาได้เป็นพระสนม
ข้าราชสำนัก หรือ ข้าประจำสำนัก (อังกฤษ: Courtier (ออกเสียง)) คือบุคคลที่รับราชการหรือมีหน้าที่ในราชสำนัก หรือ ในสำนักของขุนนาง หรือ สำนักของผู้มีอำนาจ ในประวัติศาสตร์ราชสำนักคือศูนย์กลางของรัฐบาลและสังคมและที่ประทับของพระมหากษัติรย์หรือที่พำนักของผู้มีอำนาจ ชีวิตทางด้านการเมืองและการสังคมจะมารวมอยู่ในที่เดียวกัน พระมหากษัตริย์หรือผู้มีอำนาจก็จะต้องให้ผู้ใกล้ชิดหรือขุนนางข้าราชการคนสำคัญๆ มาเฝ้าแหนหรือมาทำงานเป็นระยะเวลาหลายเดือนต่อปีภายในสำนัก ข้าราชสำนักไม่จำเป็นต้องเป็นขุนนาง แต่อาจจะเป็นนักบวช, ทหาร, เลขาธิการ หรือผู้แทนทางเศรษฐกิจหรือกิจการในสาขาและระดับต่างๆ การได้เลื่อนฐานะอาจจะเกิดขึ้นได้อย่างรวดเร็ว ฉะนั้นราชสำนัก/สำนักจึงเป็นสถานที่ที่ผู้มีความทะเยอทยานต่างก็พยายามเข้ามาปรากฏตัวเพื่อให้เป็นที่ใกล้ชิดบุคคลสำคัญ สิ่งที่สำคัญในการสร้างความก้าวหน้าให้แก่ตนเองภายในราชสำนัก/สำนักคือการเข้าถึงตัวผู้มีอำนาจ และ “ข้อมูล” ชีวิตภายในราชสำนัก/สำนักแบ่งเป็นหลายฝักหลายฝ่ายและหลายระดับ ผู้ที่ประสบความสำเร็จในหน้าที่การงานอาจจะไม่ต้องมีการติดต่อโดยตรงกับประมุขของสำนักเลยก็ได้
สตรีที่มีหน้าที่ในราชสำนักเรียกว่า “สตรีในราชสำนัก” (Courtesan) แต่ในปัจจุบันคำนี้แผลงไปใช้ในทางสตรีที่ใช้ความงามในการสร้างความก้าวหน้าให้แก่ตนเองที่อาจจะเรียกว่า “สตรีงามเมือง”
ราชสำนักของยุโรปที่มีชื่อเสียงที่สุดก็ได้แก่ราชสำนักแวร์ซายส์ของพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แห่งฝรั่งเศส แต่ราชสำนักที่ใหญ่ที่สุดคือพระราชวังต้องห้ามแห่งกรุงปักกิ่งที่ยิ่งแยกจากสังคมภายนอกมากไปกว่าราชสำนักแวร์ซายส์ นอกจากราชสำนักหลักของราชอาณาจักรแล้ว ขุนนางหรือนักบวชในบางราชอาณาจักรในยุโรปก็อาจจะมีอำนาจที่เป็นอิสระจากพระมหากษัตริย์มากบ้างน้อยบ้าง ที่บางครั้งก็อาจจะมีสำนักของตนเองที่มีอำนาจอิสระจะอำนาจกลางของราชอาณาจักร ซึ่งทำให้ระบบราชสำนักของยุโรปออกจะเป็นระบบที่ซับซ้อนอยู่บ้าง
ในปัจจุบันคำว่า “Courtier” มักจะใช้เป็นคำอุปลักษณ์สำหรับผู้เป็นผู้ใกล้ชิดกับผู้นำ หรือ ผู้ติดสอยห้อยตามผู้นำอย่างแยกไม่ได้
ตัวอย่างของข้าราชสำนักคนสำคัญ

แอนน์ โบลีน ข้าราชสำนักในสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 8 แห่งอังกฤษผู้ต่อมาได้เป็นพระมเหสี
มาดาม เดอ ปองปาดูร์ข้าราชสำนักในพระเจ้าหลุยส์ที่ 15 แห่งฝรั่งเศสผู้ต่อมาได้เป็นพระสนม
วอลเตอร์ ราเลห์ข้าราชสำนักคนโปรดในสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 1 แห่งอังกฤษ
ข้าวตอกพระร่วง (พืช)

สำหรับวัตถุมงคล ดูที่ ข้าวตอกพระร่วง
| ข้าวตอกพระร่วง |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Asterids
อันดับ:: Lamiales
วงศ์:: Oleaceae
เผ่า:: Oleeae
สกุล:: Ligustrum
สปีชีส์:: L.  sinense
ชื่อทวินาม
Ligustrum sinense Lour.

ข้าวตอกพระร่วง (อังกฤษ: Chinese privet; ชื่อวิทยาศาสตร์: Ligustrum sinense) เป็นพืชในวงศ์มะลิ (Oleaceae) มีถิ่นกำเนิดในประเทศจีน เป็นไม้พุ่มสูง 1-2 เมตร ลำต้นสีน้ำตาล ใบเป็นใบเดี่ยวออกตรงข้าม รูปไข่ถึงรูปขอบขนานแกมรูปรี ยาว 2-7 เซนติเมตร ปลายใบมน ก้านใบสั้น ชนิดที่เป็นพันธุ์ด่างจะมีขอบใบสีขาว กลางใบสีเขียว ท้องใบสีเขียวอ่อน ดอกขนาดเล็กสีขาว มีกลิ่นหอม ผลกลมถึงรูปไข่ เมื่อสุกมีสีม่วงดำ นิยมปลูกเป็นไม้ประดับหรือบอนไซ ใบและผลของข้าวตอกพระร่วงมีพิษ และละอองเกสรอาจก่อให้เกิดภูมิแพ้ได้ พื้นที่หลายแห่งทั่วโลกจัดพืชชนิดนี้เป็นพืชรุกราน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ข้าวตอกพระร่วง
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Ligustrum sinense ที่วิกิสปีชีส์
PlantFiles: Detailed information on Chinese Privet Ligustrum sinense
ข้าคือหุ่นยนต์

| --- | --- |
First edition cover
ผู้ประพันธ์: Isaac Asimov
ศิลปินปก: Ed Cartier
ประเทศ: United States
ภาษา: English
ชุด: N/A
ประเภท: Science fiction short stories
สำนักพิมพ์: Gnome Press
วันที่พิมพ์: 2 December 1950
ชนิดสื่อ: Print (Hardback)
หน้า: 272 pp
ISBN: 9780553294385
เรื่องก่อนหน้า: N/A 
เรื่องถัดไป: The Complete Robot 
ข้าคือหุ่นยนต์ (อังกฤษ: I, Robot) หมายถึงชุดนิยายวิทยาศาสตร์ขนาดสั้นจำนวน 9 เรื่อง แต่งโดยไอแซค อสิมอฟ เรื่องสั้นในชุดเคยลงพิมพ์ในนิตยสารนิยายวิทยาศาสตร์ในสหรัฐอเมริกาชื่อ Super Science Stories และ Astounding Science Fiction ในระหว่าง ค.ศ. 1940-1950
เนื้อเรื่องในชุดเป็นเอกเทศไม่เกี่ยวข้องกัน แต่มีแนวทางของเรื่องหลักแบบเดียวกัน คือเป็นเรื่องเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของมนุษย์และหุ่นยนต์ โดยเน้นถึงประเด็นด้านศีลธรรมเกี่ยวกับบทบาทของหุ่นยนต์ในสังคมมนุษย์ เรื่องสั้นบางเรื่องยังมี ดร. ซูซาน คาลวิน หัวหน้าฝ่ายหุ่นยนต์ของบริษัท U.S. Robots and Mechanical Men ซึ่งเป็นผู้สร้างหุ่นยนต์คนสำคัญ และเป็นการนำเสนอกฎ 3 ข้อของหุ่นยนต์ ซึ่งเป็นกฎที่มีชื่อเสียงของอสิมอฟอีกด้วย
เรื่องในชุด

ข้าคือหุ่นยนต์#1 จากเรื่อง I, Robot รวมเรื่องสั้นเกี่ยวกับหุ่นยนต์ชุดที่หนึ่ง แปลและเรียบเรียงโดยธีรวินท์
ข้าคือหุ่นยนต์#2 จากเรื่อง The Rest of Robot รวมเรื่องสั้นเกี่ยวกับหุ่นยนต์ชุดที่สอง แปลและเรียบเรียงโดยกุลติ
มนุษย์สองร้อยปี จากเรื่อง The Bicentenial Man เรื่องสั้นขนาดยาวรางวัลเนบิวล่าประจำปี ค.ศ. 1976 แปลและเรียบเรียงโดยชัยคุปต์
ดูเพิ่ม

นักสืบหุ่นยนต์
กฎ 3 ข้อของหุ่นยนต์
ไอ โรบอท พิฆาตแผนจักรกลเขมือบโลก‎
| ด ค กจักรวาลของไอแซค อสิมอฟ |
| --- | --- |
ชุดนักสืบหุ่นยนต์:  นครโลหะ  นครสุริยะ  นครอรุณรุ่ง  นครหุ่นยนต์ 
ชุดจักรวรรดิ:  ดาวดั่งธุลี  ลาแล้วโลก  Pebble in the Sky 
ชุดสถาบันสถาปนา:  กำเนิดสถาบันสถาปนา  สู่เส้นทางสถาบันสถาปนา  สถาบันสถาปนา  สถาบันสถาปนาและจักรวรรดิ  สถาบันสถาปนาแห่งที่สอง  สถาบันสถาปนาและปฐมภพ  สถาบันสถาปนาและโลก 
นิยายวิทยาศาสตร์อื่น:  จุดดับแห่งนิรันดร์  ท่องทะเลเลือด  ข้าคือพระเจ้า  สู่สมอง  เนเมซิส 5000 ปีข้างหน้า  รัตติกาล  The Ugly Little Boy  มนุษย์สองร้อยปี 
ลำดับจักรวาล:  ลำดับเรื่อง  ลำดับเหตุการณ์  บรรณพิภพ  ใครเป็นใคร 
อื่น ๆ:  ไอแซค อสิมอฟ  กฎ 3 ข้อของหุ่นยนต์  เอนไซโคลปิเดีย กาแลคติกา  จักรวรรดิสากลจักรวาล
เทพแห่งการช่าง

เทพแห่งการช่าง คือเทวดาหรือเทวีผู้เชี่ยวชาญการช่าง สถาปัตย์ ช่างตีเหล็กและงานช่างมีฝือต่าง ๆ อันได้รับความนับถือหรือยกย่องในคติศาสนาแบบพหุเทวนิยมตามแต่ละชนชาติ
ศาสนาฮินดู

รวมถึงศาสนาฮินดูแบบไทย ความเชื่อพื้นเมืองของไทย - และศาสนาฮินดูแบบบาหลี
| พระรูป | พระนาม | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- |
|  | พระวิษณุกรรม |  |
ลัทธิเต๋าและลัทธิขงจื๊อ-ศาสนาชาวบ้านจีน

| พระรูป | พระนาม | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- |
|  | หลู่ปัน |  |
ศาสนากรีกโบราณ

| พระรูป | พระนาม | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- |
|  | ฮิฟีสตัส |  |
|  | อะธีน่า |  |
ศาสนาโรมันโบราณ

| พระรูป | พระนาม | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- |
|  | วัลแคน |  |
|  | มิเนอร์วา |  |
ศาสนาอียิปต์โบราณ

| พระรูป | พระนาม | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- |
|  | มหาเทพพทาห์ |  |
ศาสนาชินโต

| พระรูป | พระนาม | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- |
|  | คางุ  สึจิ |  |
คดีระหว่างโอเบอร์กะเฟลกับฮ็อดจิส

| คดีระหว่างโอเบอร์กะเฟลกับฮ็อดจิส> Obergefell v. Hodges |
| --- | --- |

ตราศาลสูงสุดสหรัฐ
สาระแห่งคดี
คำฟ้อง: ขอให้วินิจฉัยว่า 1. คำสั่งห้ามตามรัฐธรรมนูญและกฎหมายอุปกรณ์ของรัฐโอไฮโอว่าด้วยการรับรองการสมรสเพศเดียวกันที่เข้าอย่างสมบูรณ์ในเขตอำนาจศาลอื่นขัดต่อวรรควิถีทางที่ถูกต้องและความคุ้มครองเท่าเทียมกันของรัฐธรรมนูญแห่งสหรัฐหรือไม่ 2. คำบอกปัดการรับรองคำวินิจฉัยการรับเป็นบุตรบุญธรรมซึ่งเด็กที่เกิดในรัฐโอไฮโอของคู่สมรสเพศเดียวกันของศาลรัฐพี่น้องขัดต่อวรรคศรัทธาบริบูรณ์และเครดิตของรัฐธรรมนูญแห่งสหรัฐหรือไม่
คู่ความ
โจทก์: เจมส์ โอเบอร์กะเฟลและพวก
จำเลย: ริชาร์ด ฮ็อดจิสและพวก
ศาล
ศาล: ศาลสูงสุดสหรัฐ
ตุลาการ: ประธาน: John Roberts  ตุลาการสมทบ: Antonin Scalia Anthony Kennedy Clarence Thomas Ruth Bader Ginsburg Stephen Breyer Samuel Alito Sonia Sotomayor Elena Kagan
วินิจฉัย
" การแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญครั้งที่ 14 กำหนดให้จดทะเบียนสมรสระหว่างบุคคลเพศเดียวกันสองคน และรับรองการสมรสระหว่างบุคคลเพศเดียวกันสองคนเมื่อการสมรสได้จดทะเบียนโดยชอบด้วยกฎหมายและที่ดำเนินการนอกรัฐ "
ลงวันที่: 26 มิถุนายน 2558
กฎหมาย: การแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญฯ ครั้งที่ 14
หมายเหตุ
  กลับคำวินิจฉัยของศาลอุทธรณ์สหรัฐภาค 6  กลับคำวินิจฉัยคดีระหว่างเกบอร์กับเนลสัน 
คดีระหว่างโอเบอร์กะเฟลกับฮ็อดจิส (อังกฤษ: Obergefell v. Hodges), 576 U.S. 644 (2015) เป็นคดีสิทธิพลเมืองหลักหมุด ซึ่งศาลสูงสุดแห่งสหรัฐวินิจฉัยว่าสิทธิมูลฐานในการสมรสได้รับประกันแก่คู่สมรสเพศเดียวกันทั้งวรรควิถีทางที่ถูกต้อง (Due Process Clause) และวรรคการคุ้มครองเท่าเทียม (Equal Protection Clause) ของการแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญแห่งสหรัฐ ครั้งที่ 14 คำวินิจฉัยของศาลฯ กำหนดให้รัฐทั้งห้าสิบ เขตโคลัมเบีย และพื้นที่เกาะให้จัดการและรับรองการสมรสของคู่สมรสเพศเดียวกันด้วยกำหนดเวลาและเงื่อนไขเดียวกันกับการสมรสคู่สมรสต่างเพศ โดยมีสิทธิและหน้าที่ดุจกัน
ระหว่างเดือนมกราคม 2555 และกุมภาพันธ์ 2557 โจทก์ในรัฐมิชิแกน โอไฮโอ เคนตักกีและเทนเนสซียื่นคำฟ้องคดีในศาลภาคกลางซึ่งลงเอยด้วยคดีระหว่างโอเบอร์กะเฟลกับฮ็อดจิส หลังศาลภาควินิจฉัยให้โจทก์ชนะ มีการอุทธรณ์คำวินิจฉัยไปยังศาลภาค 6 ในเดือนพฤศจิกายน 2557 หลังคำวินิจฉัยศาลอุทธรณ์ที่ยืดเยื้อในปีนั้นทั้งในศาลภาค 4, ภาค 7, ภาค 9 และภาค 10 ว่าคำสั่งห้ามการสมรสเพศเดียวกันระดับรัฐขัดต่อรัฐธรรมนูญ ศาลภาค 6 วินิจฉัยว่าศาลถูกผูกมัดด้วยคดีระหว่างเบเกอร์กับเนลสัน (Baker v. Nelson) และวินิจฉัยว่าคำสั่งห้ามนั้นชอบด้วยรัฐธรรมนูญ ทำให้เกิดความเห็นต่างระหว่างศาลภาคและนำไปสู่การทบทวนของศาลสูงสุดอย่างเลี่ยงไม่ได้
ศาลฯ มีคำวินิจฉัยในวันที่ 26 มิถุนายน 2558 โอเบอร์กะเฟล ยกเลิก เบเกอร์ และกำหนดให้ทุกรัฐต้องออกทะเบียนสมรสแก่คู่สมรสเพศเดียวกัน และรับรองการสมรสเพศเดีวกันที่กระทำขึ้นในเขตอำนาจศาลอื่น  จึงทำให้การสมรสเพศเดียวกันชอบด้วยกฎหมายทั่วสหรัฐและทุกดินแดน
ข้อยกเว้นอันท่วมท้น

ข้อยกเว้นอันท่วมท้น (อังกฤษ: overwhelming exception) เป็นเหตุผลวิบัติอรูปนัยด้านการวางนัยทั่วไป (generalization)
คือแม้จะเป็นการวางนัยทั่วไปที่ถูกต้อง แต่กลับมีข้อแม้ที่ยกเว้นกรณีเป็นจำนวนมาก จนกรณีที่เหลือก็จะน้อยจนเทียบกับที่คาดจากข้อความซึ่งวางนัยทั่วไปไม่ได้
ตัวอย่าง

"นโยบายการต่างประเทศของเรา ได้ช่วยประเทศอื่นๆ มาตลอด ยกเว้นแต่เมื่อมันขัดแย้งกับประโยชน์ประเทศชาติของเรา..."
เหตุผลวิบัตินี้ สามารถนำมาเล่นสำนวนตลกได้ เช่น
"ถูก แต่นอกเหนือจากการสุขาภิบาล แพทยศาสตร์ การศึกษา ไวน์ ความสงบเรียบร้อยของประชาชน ชลประทาน ถนน ระบบน้ำใช้ และสาธารณสุข พวกชาวโรมันเคยได้ทำอะไรให้แก่พวกเราบ้าง!?" จากภาพยนตร์ Monty Python's Life of Brian
"โอเค ผมสัญญาว่า คำตอบจะเป็นเยสตลอด ยกเว้นแต่เมื่อต้องเป็นโน" - จากภาพยนตร์ มาดากัสการ์ 2 ป่วนป่าแอฟริกา
"ลูกค้าสามารถมีรถที่พ่นสีอะไรก็ได้ตามที่ต้องการ ตราบเท่าที่มันเป็นสีดำ" - จากหนังสือ My Life and Work โดย เฮนรี ฟอร์ด
ดูเพิ่ม

Faulty generalization แสดงเหตุผลวิบัติอื่นๆ ของการวางนัยทั่วไป
เชิงอรรถและอ้างอิง

↑  Fischer, D. H. (1970), Historians' Fallacies: Toward A Logic of Historical Thought, Harper torchbooks (first ed.), New York: HarperCollins, p. 127, ISBN 978-0-06-131545-9, OCLC 185446787
คริส เอเวิร์ต

นักเทนนิสชาวอเมริกัน
| --- | --- |

ประเทศ (กีฬา):  สหรัฐ
ถิ่นพำนัก: Boca Raton, Florida, U.S.
ส่วนสูง: 1.68 m (5 ft 6 in)
เทิร์นโปร: 1972
ถอนตัว: 1989
การเล่น: Right; Two-handed backhand
เงินรางวัล: $8,895,195
Int. Tennis HoF: 1995 (member page)
เดี่ยว
สถิติอาชีพ: 1309–146 (90.0%)
รายการอาชีพที่ชนะ: 157
อันดับสูงสุด: No. 1 (November 3, 1975)
ผลแกรนด์สแลมเดี่ยว
ออสเตรเลียนโอเพน: W (1982, 1984)
เฟรนช์โอเพน: W (1974, 1975, 1979, 1980, 1983, 1985, 1986)
วิมเบิลดัน: W (1974, 1976, 1981)
ยูเอสโอเพน: W (1975, 1976, 1977, 1978, 1980, 1982)
การแข่งขันอื่น ๆ
Tour Finals: W (1972, 1973, 1975, 1977)
คู่
สถิติอาชีพ: 117–39 (75.0%)
รายการอาชีพที่ชนะ: 32
อันดับสูงสุด: 1[ต้องการอ้างอิง]
ผลแกรนด์สแลมคู่
ออสเตรเลียนโอเพน: F (1988)
เฟรนช์โอเพน: W (1975)
วิมเบิลดัน: W (1976)
อัปเดตล่าสุดเมื่อ: August 14, 2006
คริสทีน มารี "คริส" เอเวิร์ต (อังกฤษ: Christine Marie Evert, 21 ธันวาคม 1954) นักเทนนิสหญิงชาวอเมริกัน อดีตมือวางอันดับหนึ่งของโลก เจ้าของสถิติชนะเลิศเทนนิสแกรนด์สแลมประเภทหญิงเดี่ยว 18 ครั้ง (เฟรนช์โอเพน 7 ครั้ง, ยูเอสโอเพน 6 ครั้ง, วิมเบิลดัน 3 ครั้ง และออสเตรเลียนโอเพน 2 ครั้ง) และประเภทหญิงคู่ 3 ครั้ง เธอได้รับการจัดอันดับเป็นนักเทนนิสหญิงที่ดีที่สุดในคริสต์ศตวรรษที่ 20 เป็นอันดับสาม รองจากสเตฟฟี กราฟ และมาร์ตินา นาฟราติโลวา
ด้านชีวิตส่วนตัว เธอเคยหมั้นกับจิมมี คอนเนอร์ส นักเทนนิสชายที่เคยจับคู่เล่นประเภทคู่ผสมในปี 1974 ทั้งคู่วางแผนจะแต่งงานกัน แต่ได้แยกทางกันเสียก่อน ต่อมาในปี 1979 เธอแต่งงานกับจอห์น ลอยด์ นักเทนนิสชาวอังกฤษ และได้เปลี่ยนชื่อเป็น คริส เอเวิร์ต-ลอยด์ ทั้งคู่หย่าขาดกันในปี 1987 เอเวิร์ตแต่งงานใหม่กับแอนดี มิลล์ นักกีฬาสกีชาวอเมริกัน ในปี 1988 และหย่าขาดกันในปี 2006  เธอแต่งงานกับเกร็ก นอร์แมน นักกอล์ฟชาวออสเตรเลียในปี 2008  และหย่าขาดกันในปีถัดมา
การลอกเลียนวรรณกรรม

การลอกเลียนวรรณกรรม การลักลอกผลงาน หรือ โจรกรรมทางวรรณกรรม (อังกฤษ: plagiarism) คือ การยักยอกหรือขโมย "โวหาร ความคิด แนวคิด หรือถ้อยคำ" ของผู้อื่น แล้วนำเสนอหรือเผยแพร่เหมือนเป็นผลงานแท้ ๆ ของตน
การลอกเลียนวรรณกรรมถือเป็นความไม่สุจริตทางวิชาการ เป็นการละเมิดจริยธรรมทางวารสารศาสตร์ และจะถูกมาตรการบังคับ เช่น ด้วยการลงโทษ การพักงาน การไล่ออกจากสถานศึกษา หรือจากที่ทำงาน การปรับเงิน หรือแม้แต่การกักขัง ในยุคปัจจุบัน เกิด "การลอกเลียนวรรณกรรมอย่างสุดขีด" (extreme plagiarism) ในวงวิชาการ แต่แนวคิดสมัยใหม่ที่ถือว่าการลอกเลียนวรรณกรรมเป็นเรื่องผิดศีลธรรม และการยึดถือความดั้งเดิมแท้จริงของวรรณกรรมเป็นอุดมคตินั้น อุบัติขึ้นในยุโรปตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 18 และเมื่อว่าโดยเจาะจงแล้ว อุบัติขึ้นพร้อมกับขบวนการจินตนิยม (Romantic movement)
การลอกเลียนวรรณกรรมมิได้เป็นความผิดทางอาญาโดยสภาพ แต่อาจเกิดเป็นคดีความในโรงศาลได้ เช่น เมื่อมีการปลอมแปลงเอกสาร หรือเกิดการเสื่อมเสียสิทธิอันเนื่องมาจากการละเมิดลิขสิทธิ์ หรือมีการละเมิดสิทธิทางศีลธรรม หรือก่อให้เกิดการละเมิดทางแพ่ง ส่วนในวงวิชาการและอุตสาหกรรมนั้น การลอกเลียนวรรณกรรมเป็นความผิดร้ายแรงต่อจริยธรรม อย่างไรก็ดี แม้แนวคิดเรื่องการลอกเลียนวรรณกรรมและการละเมิดลิขสิทธิ์อาจเหลื่อมซ้อนกันบ้าง แต่ก็ไม่ใช่เรื่องเดียวกัน และการลอกเลียนวรรณกรรมในบางแง่ก็ไม่เป็นการละเมิดลิขสิทธิ์ตามที่กฎหมายกำหนดและไม่อาจให้ศาลชำระตัดสิน
แนวคิดเรื่องการลอกเลียนวรรณกรรมยังแตกต่างกันไปในแต่ละท้องที่ เช่น อินเดียและโปแลนด์มองว่า การลอกเลียนวรรณกรรมเป็นความผิดอาญา และมีผู้ถูกจำคุกเพราะลอกเลียนวรรณกรรมมาแล้ว แต่บางท้องที่เห็นว่า การลอกเลียนวรรณกรรมกับความไม่สุจริตทางวิชาการเป็นคนละเรื่องกันโดยสิ้นเชิง และถือว่า ถูกลอกเลียนวรรณกรรมก็เหมือนได้รับการเยินยอ เพราะเหมือนเป็นแรงบันดาลใจให้แก่งานที่ลอกเลียน ด้วยเหตุนี้ จึงมีกรณีที่นักเรียนนักศึกษาซึ่งย้ายเข้าอาศัยในสหรัฐจากท้องที่ที่ไม่จริงจังกับการลอกเลียนวรรณกรรมประสบความยากลำบากในการเปลี่ยนผ่านทางแนวคิด
วิธีการบังคับ > ทางวิชาการ

ในวงวิชาการ โจรกรรมทางวรรณกรรมโดยนักศึกษาถือเป็นการกระทำความผิดขั้นร้ายแรงมากและมีผลให้ได้รับการลงโทษ เช่นปรับตกในงานที่นำส่ง (ระดับต่ำกว่าอุดมศึกษา) หรือปรับให้ตกในรายวิชานั้น ๆ (ระดับอุดมศึกษา) ในกรณีที่กระทำความผิดซ้ำ หรือกระทำโจรกรรมทางวรรณกรรมขั้นร้ายแรง (เช่น นำบทความหรืองานทางวิชาการทั้งหมดของผู้อื่นมาส่งโดยอ้างว่าเป็นของตนเอง) นักศึกษาผู้นั้นอาจถูกพักการศึกษาหรือถูกไล่ออก มีนักศึกษาจำนวนไม่น้อยที่รู้สึกถูกกดดันให้ทำรายงานให้แล้วเสร็จตามเวลาที่จำกัดและต้องมีคุณภาพดีมักใช้ประโยชน์จากเทคโนโลยีอินเทอร์เน็ตลอกหรือทำโจรกรรมทางวรรณกรรมด้วยวิธี “คัดลอก-แปะ” ข้อมูลที่ได้จากแหล่งต่าง ๆ มาเป็นของตนเอง ในกรณีเช่นนี้อาจารย์มักจับได้โดยไม่ยากด้วยเหตุผลหลายประการ
ประการแรกแหล่งข้อมูลที่นักศึกษาเลือกลอกมามักไม่ใช่เป็นแหล่งต้นตออาจารย์จึงมักจับได้เนื่องจากมักมีข้อความเหมือนกับข้อมูลที่นักศึกษาคนอื่น ๆ คัดลอกมาที่มีทั้งมีการอ้างอิงแหล่งที่มาและไม่ยอมอ้างอิง ซึ่งส่วนมากมักคัดมาจากแหล่งข้อมูลวิชาการที่เป็นที่แพร่หลาย (เช่นวิกิพีเดีย)
ประการที่สอง เป็นการไม่ยากที่อาจารย์จะทราบได้จากสำนวนการเขียนที่มักแตกต่างกับสำนวนตอนอื่นของรายงานที่นักศึกษาเขียนเอง
ประการที่สาม นักศึกษาอาจเลือกแหล่งข้อมูลที่ไม่เหมาะสม ออกนอกประเด็น หรือมีข้อมูลที่ไม่ถูกต้องตามหัวเรื่อง
ประการที่สี่ อาจารย์อาจบังคับให้นักศึกษาส่งไฟล์รายงานของตนผ่านการตรวจสอบการโจรกรรมด้วยโปรแกรมตรวจสอบออนไลน์เสียก่อน
มีหลายมหาวิทยาลัยที่มีบทลงโทษด้วยการถอนหรือเรียกปริญญาคืนหากพบภายหลังจากนักศึกษาประกอบอาชญากรรมทางวิชาการ
ปัจจุบันยังมีงานวิจัยเกี่ยวกับโจรกรรมทางวรรณกรรมในโรงเรียนน้อยมาก ที่มีส่วนมากมักเป็นการวิจัยหลังระดับชั้นมัธยมไปแล้ว ในการฉ้อโกงแบบต่าง ๆ (เช่นการลอกและแอบอ้างงานบางส่วนของผู้อื่น การปลอมข้อมูลขึ้นมาเองและการทุจริตในการสอบ) นักเรียนและนักศึกษายอมรับว่า ที่ทำมากที่สุดคือการลอกและแอบอ้างงานบางส่วนของผู้อื่นมากที่สุด แต่อย่างไรก็ดี เมื่อถามถึงโจรกรรมทางวรรณกรรมขั้นร้ายแรง (ได้แก่การลอกรายงานของผู้อื่นมาทั้งหมด หรือจ้างผู้อื่นทำรายงานทั้งหมดให้ทางเว็บไซต์) ตัวเลขจะลดลงมาก การพัฒนาซอฟต์แวร์เพื่อการตรวจจับการลอกงานผู้อื่นเมื่อเร็ว ๆ นี้ (ดูข้างล่าง) ได้ช่วยทำให้เห็นภาพของลักษณะโจรกรรมทางวรรณกรรมชัดเจนมากขึ้น
สำหรับอาจารย์มหาวิทยาลัยและนักวิจัย การลงโทษการโจรกรรมทางวิชาการมีหลายรูปแบบ มีตั้งแต่การพักงานไปถึงขั้นไล่ออกหรือเลิกจ้าง ซึ่งผู้กระทำการดังกล่าวยังต้องเสียชื่อเสียงหมดความเชื่อถือ การกล่าวโทษนักศึกษาหรืออาจารย์มักได้ยินมาจากกรรมการสอบวินัยภายในสถาบันที่เป็นที่ยอมรับของนักศึกษาและอาจารย์
วิธีการบังคับ > การหนังสือพิมพ์

เนื่องจากหัวใจของวิชาการหนังสือพิมพ์คือการได้รับความเชื่อจากสาธารณชน ดังนั้นการบิดเบือนข่าวหรือแหล่งข่าวของผู้สื่อข่าวจึงมีส่วนทำให้สาธารณชนมองเห็นถึงความไม่สุจริตและลดความเชื่อถือไว้วางใจในหนังสือพิมพ์ฉบับนั้นหรือโทรทัศน์สถานีนั้นลงได้มาก นักหนังสือพิมพ์ผู้ถูกกล่าวหาว่าเป็นผู้กระทำโจรกรรมทางวรรณกรรมส่วนใหญ่จะถูกพักงานจากงานสื่อข่าวในระหว่างการสอบสวนโดยผู้บริหารหนังสือพิมพ์หรือสถานีโทรทัศน์นั้น ๆ
ความง่ายของในการเรียกข้อมูลด้วยเทคโนโลยีข้อความอีเลกทรอนิก (electronic text) ออนไลน์ ล่อใจให้ผู้ส่อข่าวกระทำโจรกรรมทางวรรณกรรมมากขึ้น มีนักหนังสือพิมพ์จำนวนไม่น้อยที่ถูกจับไว้ว่าทำข่าวหรือบทความด้วยการ “คัดลอก-แปะ” จากเว็บไซต์ต่าง ๆ จำนวนมาก
วิธีการบังคับ > โจรกรรมทางวรรณกรรมออนไลน์

เนื่องจากความง่ายในการขโมยเนื้อความจากเว็บด้วยวิธีคัดลอก-แปะดังกล่าว โจรกรรมทางวรรณกรรมออนไลน์จึงเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ปรากฏการณ์นี้เรียกกันว่า “เนื้อความจากขยะ” (content scraping) ซึ่งมีผลกระทบ โดยเฉพาะกับเว็บไซต์จำนวนมากที่ตั้งตัวแล้ว  และบล็อก  แรงจูงใจให้กระทำการดังกล่าวเกิดจากการดึงเว็บแทรฟฟิกส่วนหนึ่งหรือทั้งหมดของโปรแกรมค้นหาของเว็บไซต์หรือบลอกนั้นแล้วขโมยหรือโยกย้ายผู้เข้าชมเว็บไซต์/บลอกนั้นไปใช้หาเงินผ่านการโฆษณาออนไลน์
ปัจจุบันมีโปรแกรมเครื่องมือฟรีออนไลน์ที่สามารถนำมาใช้ตรวจกับโจรกรรมทางวรรณกรรมอออนไลน์ได้ทำให้การป้องกันทำได้ง่ายขึ้น และยังมีโปรแกรมเครื่องมือแบบอื่นที่จะช่วยจำกัดการลอกงานออนไลน์ เช่น disabling right clicking ซึ่งใช้วิธีใช้เมาส์เน้นข้อความขอเว็บเพจที่ต้องการตรวจจับแล้วคลิกขวาที่โปรแกรม หากเป็นโจรกรรมก็จะมีป้ายหรือแบนเนอร์ปรากฏขึ้นที่เว็บเพจนั้น และจะมีข้อความตัวอย่างของจริงหร้อมทั้งข้อความประกาศ DMCA ของเจ้าของงานตัวจริงแจ้งให้ผู้ละเมิดหรือ ISP ของเว็บไซต์นั้นลบออก
วิธีการบังคับ > การกระทำในรูปแบบอื่น

โดยทั่วไป แม้จะมีการกล่าวถึงโจรกรรมทางวรรณกรรมอย่างหลวม ๆ ว่าเป็นการลักลอบหรือการขโมย แต่ก็ไม่ได้กำหนดไว้ให้เป็นอาชญากรรมในศาลยุติธรรม โจรกรรมทางวรรณกรรมจึงไม่มีสถานะเป็นคดีอาญาในกฎหมายจารีตด้วยเช่นกัน แต่การฟ้องร้องโจรกรรมทางวรรณกรรมสามารถทำได้ทางแพ่ง โดยเจ้าทุกข์สามารถฟ้องศาลเรียกค่าเสียหายจากถูกโจรกรรมทางวรรณกรรมได้ว่าเป็นการละเมิดลิขสิทธิ์ หรือเป็นการแข่งขันที่ไม่เป็นธรรม หรือเป็นการขัดต่อศีลธรรมก็ได้
กรณีปัญหาด้านทรัพย์สินทางปัญญาที่เพิ่มมากขึ้นอันเนื่องมาจากความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีดังกล่าวนี้ ทำให้เกิดการถกเถียงกันว่ามากว่าจะนับให้เป็นคดีอาญาได้หรือไม่
โจรกรรมทางวรรณกรรมผลงานของตนเอง

“โจรกรรมทางวรรณกรรมของตนเอง” หมายถึงการนำเอางานส่วนใหญ่ หรืองานทั้งหมด หรือเกือบทั้งหมดของตนเองมาทำเป็นงานใหม่โดยไม่ได้แจ้งให้ชัดเจน บทความประเภทนี้ส่วนใหญ่มักเป็นบทความตีพิมพ์ซ้ำ (multiple publication) แต่อย่างไรก็ดี บทความประเภทนี้ที่กำลังแพร่หลายและเป็นเรื่องที่อยู่ในความสนใจสาธารณชนไม่นับว่าเข้าข่ายการโจรกรรมผลงานตนเอง แต่ก็ควรระวังเรื่องลิขสิทธิ์หากมี เช่นเป็นบทความที่มีสำนักพิมพ์เป็นเจ้าของลิขสิทธิ์เป็นต้น “ข้อเขียนที่อยู่ในความสนใจของสาธารณชน” ส่วนใหญ่เป็นเรื่องทางสังคม วิชาชีพและความเห็นทางวัฒนธรรมซึ่งปกติจะตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์หรือนิตยสารต่าง ๆ
ในสาขาวิชาการ การโจรกรรมผลงานของตนเองจะเป็นปัญหาเมื่อผู้เขียนนำส่วนหนึ่งของงานของตนเองที่ตีพิมพ์และสงวนลิขสิทธิ์ไปแล้วมาตีพิมพ์ซ้ำโดยไม่แจ้งหรือแถลงให้ทราบในงานตีพิมพ์ครั้งใหม่ การที่จะบ่งชี้ให้ชัดเจนว่างานใดเป็นการโจรกรรมผลงานของตนเองเป็นเรื่องลำบากเนื่องจากกฎหมายได้กล่าวถึงประเด็น “การใช้ลิขสิทธิ์ของผู้อื่นโดยชอบธรรม” ไว้ด้วย บางองค์การวิชาชีพ เช่นสมาคมเครื่องคอมพิวเตอร์ (ACM) ได้จัดทำนโยบายของตนเองเกี่ยวกับการโจรกรรมผลงานตนเองขึ้น เมื่อเทียบกับโจรกรรมทางวรรณกรรม นับว่าการโจรกรรมผลงานของตนเองยังไม่มีกฎเกณฑ์ที่ดีพอ บางมหาวิทยาลัยและคณะบรรณาธิการบางคณะเลือกที่จะไม่มีกฎเกณฑ์เกี่ยวกับเรื่องนี้เลย หลายคนที่คิดว่าผู้กล่าวหาเรื่องการโจรกรรมผลงานตนเองเป็นพวกขัดแย้งในตัวเองเนื่องจากไม่มีใครที่จะกล่าวว่าตนเองลอกงานตนเองได้
สำหรับผู้เขียนที่ประสงค์ที่จะหลีกเลี่ยงประเด็นปัญหานี้เมื่อจะเขียนงานใหม่ ควรอย่างยิ่งที่จะพยายามปฏิบัติตามแนวทางที่ดีที่สุดต่อไปนี้
แสดงข้อเท็จจริงทั้งหมด - อ้างไว้ในบทนำว่างานใหม่หรือส่วนของงานใหม่ได้รวมงานเดิมไว้ด้วยอย่างไร
ต้องให้แน่ใจว่าไม่ได้ละเมิดลิขสิทธิ์ผู้ใด (เช่น งานเดิมของตนอาจเป็นลิขสิทธิ์ของสำนักพิมพ์ ฯลฯ)
อ้างอิงงานเดิมไว้ในอ้างอิงหรือบรรณานุกรมท้ายงานใหม่