stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ฌานแห่งอาร์ก
ชีวิต > ขึ้นอำนาจ

โรแบร์ต เดอ โบดริคูร์ตอนุญาตการเข้าเฝ้าพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 7 ของฌานที่ชีนงเมื่อได้รับข่าวยืนยันผลของสงครามว่าเป็นไปตามที่ฌานทำนายไว้ก่อนหน้านั้น ฌานเดินทางไปชีนงโดยการฝ่าดินแดนเบอร์กันดีของฝ่ายศัตรูโดยแต่งตัวเป็นผู้ชาย เมื่อไปถึงราชสำนักฌานก็สร้างความประทับใจให้แก่พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 7 ระหว่างการเข้าเฝ้าเป็นการส่วนตัว จากนั้นพระองค์ก็มีพระราชโองการให้ทำการสืบถามถึงเบื้องหลังของฌานและตรวจสอบความรู้ทางเทววิทยาคริสเตียนที่ปัวตีเย (Poitiers) เพื่อที่จะพิสูจน์ยืนยันถึงความมีศีลธรรมของฌาน ในระหว่างนั้นโยลันเดอแห่งอารากอน (Yolande d'Aragon) แม่ยายของพระเจ้าชาร์ลส์  ก็พยายามหาทุนเพื่อหากำลังไปช่วยปลดปล่อยออร์เลอองส์ที่ถูกล้อมโดยอังกฤษอยู่ ฌานจึงยื่นคำร้องขอติดตามไปกับกองทหารด้วยโดยการแต่งตัวเป็นอัศวิน  เครื่องแต่งตัว, อาวุธ, ม้า, ธง และผู้ติดตามของฌานเป็นของที่ได้มาจากการอุทิศหรือผู้อาสา กล่าวกันว่าเสื้อเกราะของฌานเป็นสีขาว นักประวัติศาสตร์สตีเฟน ดับเบิบยู. ริชชีให้คำอธิบายว่าความดึงดูดของฌานขณะนั้นเป็นสิ่งเดียวที่ให้ความหวังแก่กองทหารที่แทบจะไม่อยู่ในสภาพที่จะต่อสู้ได้:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | หลังจากปีแล้วปีเล่าที่ได้รับความพ่ายแพ้[ต่ออังกฤษ] ทั้งทางด้านการยุทธการและทางการเป็นผู้นำ ฝรั่งเศสก็ถึงจุดที่เสื่อมลงที่สุดทั้งทางกำลังใจและทางความมีประสิทธิภาพ เมื่อมกุฎราชกุมารชาร์ลส์ประทานอนุญาตตามคำขอของฌานในการแต่งตัวถืออาวุธเข้าร่วมในสงครามและเป็นผู้นำทัพ ก็คงเป็นการตัดสินพระทัยที่มีพื้นฐานมาจากการที่ทรงได้ใช้วิธีต่างๆ มาทุกวิธีแล้วแต่ไม่มีวิธีใดที่สำเร็จ ก็เห็นจะมีแต่คณะการปกครองที่หมดหนทางเข้าจริงๆ แล้วเท่านั้นที่จะหันไปสนใจกับความคิดเห็นของเด็กสาวชาวนาที่ไม่มีการศึกษาผู้อ้างว่าได้ยินพระสุรเสียงของพระเจ้าที่มีคำสั่งให้เป็นผู้นำในการนำกองทัพของชาติไปสู่ชัยชนะ | ” |
ฌานมาถึงออร์เลอ็อง เมื่อวันที่ 29 เมษายน ค.ศ. 1429 แต่ฌ็อง เดอ ดูว์นัว (Jean de Dunois) ผู้เป็นประมุขของตระกูลดยุกแห่งออร์เลอ็องไม่ยอมรับฌานและกีดกันจากการเข้าร่วมประชุมในสภาสงครามและไม่ยอมบอกฌานเมื่อมีการต่อสู้เกิดขึ้น แต่การกระทำเช่นนั้นก็มิได้หยุดยั้งฌานจากการปรากฏตัวในการประชุมสภาต่าง ๆ และในการเข้าร่วมรบ แต่ความเกี่ยวข้องของฌานในการเป็นผู้นำทางการทหารที่แท้จริงนั้นเป็นหัวข้อของการถกเถียงกันทางประวัติศาสตร์ นักประวัติศาสตร์เก่าเช่นเอดูอาร์ด เปร์รอยสรุปว่าฌานเป็นผู้ถือธงและมีหน้าที่สำคัญในการเป็นผู้เป็นแรงบันดาลใจแก่กองทหาร ข้อวิจัยเช่นนี้มักจะมีพื้นฐานมาจากคำให้การในการพิจารณาคดีครั้งแรก หรือที่เรียกว่า “การพิจารณาคดีประณาม” (procès en condamnation) ที่ฌานให้การว่าเป็นผู้ชอบถือธงมากกว่าถือดาบ แต่นักประวัติศาสตร์เมื่อไม่นานมานี้มีความสนใจในคำให้การในการพิจารณาคดีครั้งที่สอง หรือที่เรียกว่า “การพิจารณาคดีประณามเป็นโมฆะ” (procès en réhabilitation) เสนอความเห็นว่านายทหารด้วยกันสรรเสริญว่าฌานเป็นผู้มีความเชี่ยวชาญทางยุทธวิธี (tacticien) และเป็นผู้มีความสำเร็จทางการวางแผนทางยุทธศาสตร์ (stratège) ตัวอย่างของฝ่ายนี้ก็ได้แก่ความเห็นของสตีเฟน ดับเบิบยู. ริชชีที่กล่าวว่า “เธอนำกองทหารที่ได้รับชัยชนะอย่างเด็ดขาดหลายครั้งที่ทำให้แนวโน้มของสงครามผันไป” แต่ไม่ว่าความเห็นจะต่างกันอย่างใดนักประวัติศาสตร์โดยทั่วไปก็มีความเห็นตรงกันอยู่อย่างหนึ่งได้ว่ากองทหารฝรั่งเศสขณะนั้นมีความพึงพอใจต่อความสำเร็จที่เกิดขึ้นในช่วงระยะเวลาอันสั้นที่ฌานเข้ามามีบทบาท
ชีวิต > ถูกจับ

หลังจากการล้อมเมืองชาริเต-เซอร์-ลัวร์ (Siège de La Charité) ในเดือนพฤศจิกายนและเดือนธันวาคมแล้ว ฌานก็เดินทัพต่อไปยังกงเปียญ (Compiègne) ในเดือนเมษายนต่อมาเพื่อป้องกันจากการถูกล้อมเมือง (Siège de Compiègne) โดยฝ่ายอังกฤษและเบอร์กันดี แต่การต่อสู้อย่างประปรายเมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม ค.ศ. 1430 นำไปสู่การจับกุมของฌาน เมื่อมีคำสั่งให้ถอยฌานก็ปฏิบัติตัวอย่างผู้นำโดยเป็นบุคคลสุดท้ายที่ทิ้งสนามรบ ฝ่ายเบอร์กันดีเข้าล้อมกองหลัง ฌานต้องลงจากหลังม้าเพราะถูกโจมตีโดยกองขมังธนูและตอนแรกก็มิได้ยอมจำนนทันที
ตามธรรมเนียมของสมัยกลางการจับกุมเชลยสงคราม (prisonnier de guerre) เป็นการจับกุมแบบเรียกค่าไถ่ แต่ครอบครัวของฌานเป็นครอบครัวที่ยากจนจึงไม่สามารถหาเงินมาไถ่ตัวฌานจากที่คุมขังได้ นักประวัติหลายคนประณามพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 7 ที่ไม่ทรงเข้ายุ่งเกี่ยวกับการช่วยเหลือฌานในกรณีนี้ ฌานเองพยายามหลบหนีหลายครั้งๆ หนึ่งโดยการกระโดดจากหอที่สูงจากพื้นดินราว 21 เมตร ที่แวร์ม็องดัว (Vermandois) ลงไปบนดินที่หยุ่นของคูเมืองแต่ไม่สำเร็จ หลังจากนั้นก็ถูกย้ายตัวไปเมืองอาร์ราส (Arras) ในเบอร์กันดี และในที่สุดรัฐบาลอังกฤษก็ขอซื้อตัวฌานจากฟิลลิปเดอะกูด โดยมีปีแยร์ โคชง (Pierre Cauchon) บิชอปแห่งโบเวส์ (Beauvais) ผู้เป็นผู้ฝักใฝ่ฝ่ายอังกฤษตั้งตนเป็นผู้มีบทบาทในการเจรจาต่อรองซื้อตัวและต่อมาในการพิจารณาคดีของฌาน
ชีวิต > การประหารชีวิต

ความผิดในการนอกรีตเป็นความผิดที่มีโทษถึงตายสำหรับผู้ปฏิบัติซ้ำสอง ฌานยอมแต่งตัวอย่างสตรีเมื่อถูกจับแต่สองสามวันต่อมาก็ถูกข่มขืนในที่จำขัง ฌานจึงกลับไปแต่งตัวเป็นผู้ชายอีกซึ่งอาจจะเป็นการทำเพื่อเลี่ยงการถูกทำร้ายในฐานะที่เป็นสตรีหรือตามคำให้การของฌอง มาส์เซอที่กล่าวว่าเสื้อผ้าของฌานถูกขโมยและไม่เหลืออะไรไว้ให้สวม
พยานผู้เห็นเหตุการณ์บรรยายการประหารชีวิตโดยการเผาทั้งเป็นเมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม ค.ศ. 1431 ว่าฌานถูกมัดกับเสาสูงหน้าตลาดเก่าในรูอ็อง ฌานขอให้บาทหลวงมาร์แต็ง ลาด์เวนู และบาทหลวงอิแซงบาร์ต เด ลา ปิแยร์ถือกางเขนไว้ตรงหน้า หลังจากที่ฌานเสียชีวิตไปแล้วฝ่ายอังกฤษกวาดถ่านหินออกจนเห็นร่างที่ถูกเผาไหม้เพื่อให้เป็นที่ทราบกันว่าฌานเสียชีวิตจริงและมิได้หลบหนี เสร็จแล้วก็เผาร่างที่เหลืออีกสองครั้งเพื่อไม่ให้เหลือสิ่งใดที่สามารถเก็บไปเป็นเรลิกได้ หลังจากนั้นก็โยนสิ่งที่เหลือลงไปในแม่น้ำแซน เพชฌฆาตเจฟฟรัว เตราช (Geoffroy Therage) กล่าวต่อมาว่ามีความหวาดกลัวว่าจะถูกแช่ง
ชีวิต > การพิจารณาคดีครั้งที่สอง

การพิจารณาคดีหลังจากที่ฌานเสียชีวิตไปแล้วเริ่มขึ้นหลังสงครามร้อยปียุติลง สมเด็จพระสันตะปาปาคาลิกซ์ตุสที่ 3 ทรงอนุมัติให้ดำเนินการพิจารณคดีของฌานขึ้นอีกครั้งหนึ่ง ตามคำร้องขอของผู้อำนวยการการไต่สวนฌอง เบรฮาล (Jean Brehal) และอิสซาเบลลา โรเมแม่ของฌาน การพิจารณาคดีครั้งนี้เรียกกันว่า “การพิจารณาคดีประณามเป็นโมฆะ” (procès en réhabilitation) ซึ่งเป็นการพิจารณาคดีที่เป็นการสอบสวนการพิจารณาคดีครั้งแรกหรือที่เรียกว่า “การพิจารณาคดีประณาม” (procès en condamnation) และการตัดสินว่าเป็นการดำเนินการที่เป็นไปด้วยความยุติธรรมและตรงตามคริสต์ศาสนกฎบัตร
การสืบสวนเริ่มด้วยการไต่สวนนักบวช Guillaume Bouille โดยฌอง เบรฮาลเริ่มการสืบสวนในปี ค.ศ. 1452 และการอุทธรณ์อย่างเป็นทางการตามมาในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1455 การดำเนินการอุทธรณ์มีผู้เกี่ยวข้องจากทั่วยุโรปและเป็นไปตามกระบวนการพิจารณาคดีมาตรฐานของศาล
นักเทววิทยาคริสต์ศาสนาวิจัยคำให้การจากพยานด้วยกันทั้งหมด 115 คน เบรฮาลสรุปการวินิจจัยในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1456 ที่บรรยายฌานว่าเป็นมรณสักขีและกล่าวหาปีแยร์ โกชงผู้เสียชีวิตไปแล้วว่าเป็นผู้นอกรีตเพราะเป็นผู้ลงโทษผู้บริสุทธิ์เพื่อหาผลประโยชน์ใส่ตนเองทางโลก ศาลประกาศว่าฌานเป็นผู้บริสุทธิ์เมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม ค.ศ. 1456
อนาโตล ฟรานซ์ เขียนบันทึกไว้ว่า เดือนพฤษภาคม 1437 ราว 5 ปี หลังจากฌานถูกเผาที่รูอัง มีหญิงสาวคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นที่เมืองลอเรน เธอมาบอกว่าเป็นฌาน ออฟ อาร์ค น่าแปลกที่น้องชายสองคนของฌาน ออฟ อาร์คและสหายสนิทต่างให้ความสนับสนุนเธอว่าคือฌาน ออฟ อาร์ค ตัวจริง แม้ไม่มีใครทราบว่าเธอรอดจากการถูกเผาอย่างไร แต่หลายฝ่ายเดาว่าอาจมีการสลับตัวนักโทษตอนวันประหาร
ต่อมาสตรีผู้นั้นได้แต่งงานกับโรเบิร์ต เดซามัวร์ และมีบุตรสองคน จากนั้นเธอก็ไปเข้าเฝ้าชาร์ลส์ที่ 7 แล้ว ภายหลังพระองค์ได้ประกาศว่าเธอเป็นฌาน ดาร์กตัวปลอม เธอถูกบังคับให้สารภาพต่อหน้าสาธารณชนในปารีส เธอสารภาพว่าเป็นทหารประจำองค์พระสันตะปาปานึกคิดสนุกว่าอยากเป็นฌาน ดาร์ก ในที่สุดเธอคนนั้นก็ถูกปล่อยตัวไปใช้ชีวิตอย่างสงบเงียบๆ กับครอบครัวที่เมืองเมทซ์ แต่เพื่อนและญาติยังถือว่าเธอเป็นฌาน ดาร์กอยู่ และปริศนาของฌาน ดาร์ก ก็ยังไม่สามารถไขได้จนถึงทุกวันนี้
เครื่องแต่งกาย

ฌาน ดาร์กแต่งกายอย่างบุรุษตั้งแต่ออกจาก Vaucouleurs ไปจนถึงการพิจารณาคดีที่รูอ็อง ซึ่งเป็นการทำให้เกิดการตั้งข้อสงสัยในทางคริสต์ศาสนวิทยาในสมัยของฌานเองและต่อมาอีกในคริสต์ศตวรรษที่ 20 ซึ่งเหตุผลหนึ่งของการถูกประหารชีวิตอ้างว่ามาจากการขัดกับกฎการแต่งกายจากพระคัมภีร์ ในการประกาศว่า “การพิจารณาคดีกล่าวหา” เป็นโมฆะ ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะคดีแรกไม่สามารถพิสูจน์ได้ว่าข้อกล่าวหานี้ค้านกับพระคัมภีร์
ถ้ากล่าวกันตามกฎหมายศาสนจักรแล้ว การแต่งตัวเป็นชายผู้รับใช้ (page) ของฌานระหว่างการเดินทางฝ่าดินแดนของศัตรูเป็นการกระทำเพื่อสร้างความปลอดภัยให้แก่ตนเอง รวมทั้งการสวมเกราะในระหว่างการยุทธการก็เช่นกัน “บันทึกของปูเซลล์” (Chronique de la Pucelle) กล่าวว่าเป็นการกระทำเพื่อการป้องกันการถูกกระทำมิดีมิร้ายขณะที่ต้องหลับนอนกลางสนามรบ นักบวชผู้ให้การในการพิจารณาคดีครั้งที่สองสนับสนุนว่าฌานยังคงแต่งกายอย่างบุรุษในขณะที่ถูกจำขังเพื่อป้องกันตัวจากการถูกกระทำมิดีมิร้ายหรือจากการถูกข่มขืน ส่วนการรักษาพรหมจรรย์ก็เป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่สนับสนุนการแต่งกายสลับเพศ (crossdressing) การแต่งกายเช่นนั้นเป็นการกันการถูกทำร้ายในฐานะที่เป็นสตรีและในสายตาของผู้ชายก็ทำให้ไม่เห็นว่าฌานเป็นเหยื่อในทางเพศ (sex object)
ระหว่างการพิจารณาคดีครั้งแรกฌานให้การเกี่ยวกับประเด็นนี้โดยอ้างถึงการสืบสวนที่ปัวตีเย บันทึกการสืบสวนที่ปัวตีเยสูญหายไปแล้วแต่จากหลักฐานแวดล้อมบ่งว่านักบวชปัวติเยร์ยอมรับการปฏิบัติเช่นนั้นของฌาน หรือถ้าจะตีความหมายก็อาจจะกล่าวได้ว่าฌานมีหน้าที่ที่จะดำเนินงานที่เป็นของบุรุษฉะนั้นจึงเป็นการสมควรที่จะแต่งตัวให้เหมาะสมกับสถานะการณ์ นอกจากการแต่งตัวเป็นบุรุษแล้วฌานก็ยังตัดผมสั้นระหว่างการรณรงค์และขณะที่ถูกจำขัง ผู้สนับสนุนฌานเช่นนักคริสต์ศาสนวิทยาฌอง เฌร์ซง (Jean Gerson) และผู้ไต่สวนเบรฮาลในการพิจารณาคดีครั้งหลังสนับสนุนการกระทำเช่นที่ว่าว่าเป็นสิ่งที่สมควรทำ
กู้หน้า

ฟิลิปป์-อเล็กซานเดอร์ เล เบริง เด ชาร์แมตส์ (Philippe-Alexandre Le Brun de Charmettes) เป็นนักประวัติศาสตร์คนแรกที่เขียนชีวประวัติฉบับสมบูรณ์ของฌานออฟอาร์ค ในปี ค.ศ. 1817 เพื่อกู้ฐานะของครอบครัวหลังจากที่ถูกประณามเพราะชื่อเสียงในการเป็นผู้นอกศาสนาของฌาน ความสนใจของฟิลิปป์มีสาเหตุมาจากในช่วงที่ฝรั่งเศสพยายามพยายามเสาะหาความหมายของความเป็นฝรั่งเศสหลังจากการปฏิวัติฝรั่งเศส และสงครามนโปเลียน “จริยศาสตร์” (ethos) ของฝรั่งเศสในขณะนั้นก็เป็นการเสาะหาวีรบุรุษที่เป็นผู้ที่ไม่ก่อให้เกิดความขัดแย้งระหว่างกลุ่มต่างๆ ของสังคมขณะนั้น ฌาน ดาร์กผู้เป็นผู้สนับสนุนพระมหากษัตริย์และบ้านเมืองอย่างเหนียวแน่นจะเป็นที่ยอมรับโดยฝ่ายนิยมกษัตริย์ (Monarchists) ส่วนในฐานะที่เป็นนักชาตินิยมและลูกสาวชาวนาพื้นบ้านฌานก็เป็นตัวแทนของอาสาสมัครชาวบ้าน (“soldats de l'an II”) ผู้ต่อสู้และได้รับชัยชนะในการปฏิวัติฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1802 ฉะนั้นฌานจึงสามารถอ้างได้ว่าเป็นผู้แทนของผู้นิยมสารธารณรัฐ (Republicains) ได้ และในฐานะผู้พลีชีพเพื่อศาสนาฌานก็เป็นที่นิยมในหมู่ชนโรมันคาทอลิกผู้มีอำนาจ “Orléaniste” ของเด ชาร์แมตส์เป็นความพยายามอีกครั้งหนึ่งในการเผยแพร่ “จริยปรัชญา” (ethos) ของฝรั่งเศส เช่นเดียวกับข้อเขียนของเวอร์จิล ใน “Aeneid” สำหรับโรมหรือของลูอิส เด คามอยส์ (Luís de Camões) ใน “Lusiad” สำหรับโปรตุเกส
เรลิก

ในปี ค.ศ. 1867 กล่าวกันว่ามีการพบผอบในร้านขายยาในปารีสที่มีคำจารึกว่า “ซากที่พบใต้ที่เผาฌาน ดาร์ก พรหมจารีแห่งออร์เลอ็อง” ภายในเป็นซี่โครงและเศษไม้ไหม้ และชิ้นผ้าลินนินและกระดูกโคนขาของแมวที่อาจจะอธิบายว่ามาจากประเพณีการโยนแมวดำเข้าไปในกองเพลิงที่เผาแม่มด ในปัจจุบันผอบนี้รักษาไว้ที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะและประวัติศาสตร์ที่ชินอง
ในปี ค.ศ. 2006, ฟิลลิปป์ ชาร์ลิเยร์ (Philippe Charlier) นักนิติวิทยาจากโรงพยาบาล Raymond-Poincaré ที่ Garches ได้รับหน้าที่ให้ศึกษาวัตถุที่ว่านี้ โดยใช้การหาอายุจากคาร์บอนกัมมันตรังสี (Radiocarbon dating) และ spectrométrie ผลจากการศึกษา พบว่าสิ่งที่อยู่ในผอบมาจากมัมมี่ของอียิปต์จาก 600 ถึง 300 ปีก่อนคริสต์ศักราช ลักษณะรอยไหม้เกิดจากปฏิกิริยาของสารที่ใช้ในการดองศพไม่ใช่จากการถูกเผา นอกจากนั้นก็ยังพบผงที่มาจากลูกสนที่สนับสนุนทฤษฎีการทำมัมมี่ ชิ้นผ้าลินนินที่ไม่มีรอยไหม้คล้ายกับผ้าลินนินที่ใช้ในการห่อศพ นักดมน้ำหอม Guerlain และ ฌอง ปาตู กล่าวว่าได้กลิ่นวนิลาจากซากซึ่งก็ตรงกับทฤษฎีการทำมัมมี่เช่นกัน อีกข้อหนึ่งที่น่าสนใจคือมัมมี่ใช้เป็นเครื่องปรุงอย่างหนึ่งในการผสมยาในสมัยกลาง จึงอาจจะเป็นได้ว่ามีผู้ปิดฉลากผอบใหม่ระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศส
ภาพยนตร์ชีวประวัติ

โจนออฟอาร์ค (ค.ศ. 1900)  โดยจอร์เจอ เมลิเยส
โจนออฟอาร์ค (ค.ศ. 1916)
The Passion of Joan of Arc (ค.ศ. 1928) โดย Carl Theodor Dreyer  ถือเป็นหนังที่ได้รับการยกย่องจากนักวิจารณ์ ติดอันดับหนังยอดเยี่ยมของโลก
โจนออฟอาร์ค (ค.ศ. 1948)   โดย วิกเตอร์ เฟลมมิง และ อิงกริด เบิร์กแมน
โจนออฟอาร์คถูกเผา (ค.ศ. 1954)  โดย โรแบร์โต รอสเซลลินี และ อิงกริด เบิร์กแมน
The Trial of Joan of Arc (ค.ศ. 1962) โดย Robert Bresson
Joan the Maid 1: The Battles(ค.ศ. 1994)และ Joan the Maid 2: The Prisons (ค.ศ.1994) โดย Jacques Rivette
โจน ออฟ อาร์ค วีรสตรีเหล็กหัวใจทมิฬ  โดย ลุค เบซอง
ดูเพิ่ม

สงครามร้อยปี
พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 6 แห่งฝรั่งเศส
อิสซาเบลลาแห่งบาวาเรีย สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส
พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 7 แห่งฝรั่งเศส
พระเจ้าเฮนรีที่ 6 แห่งอังกฤษ
จอห์นเดอะเฟียร์เลสส์ ดยุกแห่งเบอร์กันดี
ฟิลลิปเดอะกูด ดยุกแห่งเบอร์กันดี
จอห์นแห่งแลงคาสเตอร์ ดยุกแห่งเบดฟอร์ดที่ 1
ดัชชีแห่งเบอร์กันดี
การล้อมเมืองออร์เลอองส์
แหล่งข้อมูลอื่น

ศูนย์ข้อมูลโจนออฟอาร์ค บริการทางวัฒนธรรมของศาลาว่าการเมืองออร์เลออง เก็บถาวร 2011-01-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เว็บไซต์ส่วนตัวอุทิศให้ฌาน ดาร์ก เก็บถาวร 2005-01-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ฌาน ดาร์ก - ประวัติฌาน ดาร์กในฐานะนักบุญ
ฝรั่งเศสเมื่อฌาน ดาร์กเริ่มมีบทบาท เส้นไข่ปลาคือปารีสที่อยู่ใจกลางบริเวณการควบคุมของอังกฤษในเบอร์กันดี แรงส์อยูทางตะวันออกเฉียงเหนือของบริเวณนี้
ภาพวาดแสดงภาพฌานออฟอาร์คเข้าเฝ้าพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 7
ฌานออฟอาร์คในยุทธการที่ออร์เลอองส์
บ้านเกิดของฌานในปัจจุบันเป็นพิพิธภัณฑ์ โบสถ์ประจำหมู่บ้านที่ฌานเคยเข้าไปสักการะอยู่ทางขวาหลังต้นไม้
ซากท้องพระโรงเอกที่ปราสาทชินอง (Chinon) ที่ฌานเข้าเฝ้าพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 7 หอเดียวของปราสาทที่มิได้ถูกทำลายปัจจุบันเป็นพิพิธภัณฑ์อุทิศให้ฌาน
หอภายในโบจองซี (Beaugency) ซึ่งเป็นสิ่งสองสามสิ่งที่มิได้ถูกทำลายจากสมัยการต่อสู้ของฌาน กองทัพฝ่ายอังกฤษถอยร่นขึ้นไปในหอทางบนขวาหลังจากกองทัพฝรั่งเศสทำลายกำแพงเมืองได้
มหาวิหารน็อทร์-ดามแห่งแร็งส์สถานที่ใช้เป็นประเพณีในการทำพระราชพิธีราชาภิเษกของกษัตริย์ฝรั่งเศส
หอคอยที่รูอ็องที่ฌานถูกจำขังระหว่างการพิจารณาคดีที่มารู้จักกันว่าหอฌานออฟอาร์ค ระหว่างการพยายามหลบหนีครั้งหนึ่งฌานกระโดดลงมาจากหออีกหอหนึ่งที่คล้ายกัน
ภาพฌานถูกสืบสวนในที่คุมขังโดยคาร์ดินัลวินเชสเตอร์ โดย Hippolyte Delaroche  ค.ศ. 1824 พิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์, รูออง, ฝรั่งเศส
“ฌาน ดาร์กในพระราชพิธีราชาภิเษกของพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 7” โดยฌอง โอกุสต์ โดมินิค อิงเกรส์ (1854) เป็นความพยายามที่ทำให้ฌานดูเหมือนสตรีเพิ่มขึ้น ดูที่ผมที่ยาวและกระโปรงที่แลบออกมาจากเกราะ
“ฌาน ดาร์ก” โดยเออแฌน ตีริยอง (ค.ศ. 1876) ภาพลักษณะนี้ในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 มักจะมีนัยยะทางการเมืองระหว่างช่วงที่ฝรั่งเศสเสียดินแดนให้แก่เยอรมนีในปี ค.ศ. 1871 (โบสถ์น็อทร์-ดามที่โชตู)
ฌาน ดาร์กโดยโจเซฟ วิลเลียม จอย
ฌานออฟอาร์คถูกเผาทั้งเป็นโดย Jules-Eugène Lenepveu
ฌาน ดาร์กในพิธีราชาภิเษกของพระเจ้าชาร์ลส์
จดหมายที่พบ สามฉบับลงชื่อ
ธงของรัฐบาลลี้ภัยของชาร์ล เดอ โกลล์ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ขบวนการฝรั่งเศสเสรีใช้กางเขนแห่งลอแรนเป็นสัญลักษณ์ที่หมายถึงฌาน ดาร์ก
โตโยต้า ไฮลักซ์

| โตโยต้า ไฮลักซ์​ |
| --- | --- |

ภาพรวม
บริษัทผู้ผลิต: โตโยต้า
เรียกอีกชื่อ: Toyota Pickup (สหรัฐ, 2515–2538)
เริ่มผลิตเมื่อ: มีนาคม พ.ศ. 2511–ปัจจุบัน
ตัวถังและช่วงล่าง
ประเภท: รถกระบะขนาดเล็ก  (2511–2547) รถกระบะขนาดกลาง  (2547–ปัจจุบัน)
ระยะเหตุการณ์
รุ่นก่อนหน้า: โตโยเพ็ต ไลท์/สเตาท์ ฮีโน่/โตโยต้า บริสก้า โตโยต้า กีจัง (F60) (อินโดนีเซีย, สำหรับรุ่น AN10/AN20/AN30)
รุ่นต่อไป: โตโยต้า ทาโคมา (อเมริกาเหนือ, สำหรับรุ่น N140/N150/N160/N170)
โตโยต้า ไฮลักซ์ (อังกฤษ: Toyota Hilux) หรือที่คนไทยเรียกติดปากว่า ไฮลักซ์ วีโก้ (Hilux Vigo) (ในรุ่นที่ 7) / ไฮลักซ์ รีโว่ (Hilux Revo) (ในรุ่นที่ 8) เป็นรถกระบะที่ได้รับการผลิตและพัฒนาโดยโตโยต้า เพื่อมาแทนรถกระบะรุ่นเก่าคือโตโยต้า สเตาท์ (Toyota Stout) เริ่มผลิตครั้งแรกใน พ.ศ. 2511 จนถึงปัจจุบันมีวิวัฒนาการตามช่วงเวลา 8 รุ่น (โฉม)
รุ่นที่ 1 (N10; พ.ศ. 2511)

| รุ่นที่ 1 (N10) |
| --- | --- |

ภาพรวม
เริ่มผลิตเมื่อ: มีนาคม พ.ศ. 2511 – เมษายน 2515
แหล่งผลิต:  ญี่ปุ่น: ฮามูระ, โตเกียว (ฮีโน่)  สหรัฐ: ลองบีช, รัฐแคลิฟอร์เนีย (แอตลาส แฟบริเคเตอส์) 
ผู้ออกแบบ: ทากายูกิ อตสึกะ
ตัวถังและช่วงล่าง
รูปแบบตัวถัง: รถกระบะ 2 ประตู
โครงสร้าง: เครื่องยนต์วางหน้า, ขับเคลื่อนล้อหลัง
ระบบส่งกำลัง
เครื่องยนต์: เบนซิน: 1.5 L 2R I4 1.6 L 12R I4 1.9 L 8R I4 1.9 L 3R I4 2.0 L 18R I4
ระบบเกียร์: เกียร์ธรรมดา 4-สปีด
มิติ
ความยาว: 4,300–4,690 mm (169.3–184.6 in)
ความกว้าง: 1,610 mm (63.4 in)
ความสูง: 1,560–1,565 mm (61.4–61.6 in)
น้ำหนัก: 1,050–1,085 kg (2,314.9–2,392.0 lb)
โฉมแรกนี้เริ่มผลิตครั้งแรกในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2511 โดยใช้ชื่อรุ่นว่า Hilux ซึ่งมาจากคำว่า "Highly-Luxurious" แปลว่า หรูหราเหนือระดับ ซึ่งในที่นี้หมายความว่าหรูหรามากกว่าโตโยต้า สเตาท์ ในสมัยนั้น
โฉมแรกนี้มีรหัสตัวถัง RN10 มีขายในสหรัฐด้วย แต่จะมีรถแบบเดียวคือแบบรุ่นมาตรฐาน 2 ประตู เกียร์ธรรมดา 4 สปีด ขับเคลื่อนล้อหลัง (สมัยนั้นยังไม่มีการนำเกียร์อัตโนมัติและเกียร์ธรรมดา 5 สปีด มาใช้ในไฮลักซ์)
ส่วนเครื่องยนต์จะใช้ขนาด 1,490 ซีซี 2R I4 ในช่วงแรก แต่ต่อมาใน พ.ศ. 2514 ไฮลักซ์ก็ได้เปลี่ยนเป็นเครื่องยนต์ 1,587 ซีซี 12R I4 ยกเว้นในสหรัฐอเมริกา ที่จะใช้เครื่องยนต์ที่ใหญ่กว่า คือ เริ่มจาก 1,897 ซีซี 3R I4 85 แรงม้า, แล้วเปลี่ยนเป็น 1,858 ซีซี 8R SOHC I4 97 แรงม้าใน พ.ศ. 2513 และเป็น 1,968 ซีซี 18R SOHC I4 108 แรงม้า ใน พ.ศ. 2515
รุ่นที่ 2 (N20; พ.ศ. 2515)

| รุ่นที่ 2 (N20) |
| --- | --- |

ภาพรวม
เริ่มผลิตเมื่อ: พฤษภาคม พ.ศ. 2515 – กรกฎาคม พ.ศ. 2521
แหล่งผลิต: ญี่ปุ่น: ฮามูระ, โตเกียว (ฮีโน่) อินโดนีเซีย: จาร์กาตาเหนือ (พีที. มัลติ แอสตรา) ไทย: สมุทรปราการ ฟิลิปปินส์: ปารันญาเก (เดลตา มอเตอร์ คอร์ปอเรชัน)
ผู้ออกแบบ: มาซาโอะ โมริโมโตะ
ตัวถังและช่วงล่าง
รูปแบบตัวถัง: รถกระบะ 2 ประตู
โครงสร้าง: เครื่องวางหน้า, ขับเคลื่อนล้อหลัง
ระบบส่งกำลัง
เครื่องยนต์: เบนซิน: 1.6 L 12R I4 (RN20/25) 2.0 L 18R I4 (RN22/27) 2.2 L 20R I4
ระบบเกียร์: เกียร์ธรรมดา 4-สปีด เกียร์ธรรมดา 5-สปีด เกียร์อัตโนมัติ 3-สปีด
มิติ
ระยะฐานล้อ: 2,580 mm (101.6 in) (N20) 2,795 mm (110.0 in) (N25)
ความยาว: 4,275 mm (168.3 in) (N20/22) 4,680 mm (184.3 in) (N25/27)
ความกว้าง: 1,580 mm (62.2 in)
โฉมที่สองนี้ รหัสตัวถัง RN20 มีการปรับปรุงให้มีความสะดวกสบายในห้องโดยสารมากขึ้น ใช้เครื่องยนต์ 1,587 ซีซี 12R I4 ยกเว้นในสหรัฐที่ใช้เครื่องยนต์ 1,968 ซีซี 18R SOHC I4 108 แรงม้า ซึ่งต่อมาเครื่องยนต์นี้ถูกนำไปขายควบคู่เป็นทางเลือกกับเครื่อง 1,587 ซีซี นอกสหรัฐใน พ.ศ. 2520
พ.ศ. 2518 ไฮลักซ์มีการปรับโฉมไมเนอร์เชนจ์ ให้มีขนาดใหญ่และสะดวกสบายขึ้นอีก มีการนำระบบเกียร์ธรรมดา 5 สปีด มาใช้ในไฮลักซ์เป็นครั้งแรก ใช้เครื่องยนต์ 2,189 ซีซี 20R SOHC I4 96 แรงม้า ทำให้ผู้ซื้อในอเมริกัน ตั้งชื่อเล่นให้มันว่า Pickup เป็นต้นกำเนิดของคำว่าปิกอัพ ซึ่งต่อมาคำนี้ก็กลายเป็นคำศัพท์ที่แปลว่ารถกระบะ
รุ่นที่ 3 (N30, N40; พ.ศ. 2522)

| รุ่นที่ 3 (N30, N40) |
| --- | --- |

ภาพรวม
เริ่มผลิตเมื่อ: สิงหาคม พ.ศ. 2521 – สิงหาคม พ.ศ. 2526
แหล่งผลิต: ญี่ปุ่น: โทโยตะ, จังหวัดไอจิ; ฮามูระ, โตเกียว (ฮีโน่) ไทย: สมุทรปราการ ฟิลิปปินส์: ปารันญาเก (เดลตา มอเตอร์ คอร์ปอเรชัน)
ผู้ออกแบบ: มิโนรุ โอยะ
ตัวถังและช่วงล่าง
รูปแบบตัวถัง: รถกระบะ 2 ประตู รถกระบะ 4 ประตู
โครงสร้าง: เครื่องยนต์วางหน้า, ขับเคลื่อนล้อหลัง เครื่องยนต์วางหน้า, ขับเคลื่อนสี่ล้อ
รุ่นที่คล้ายกัน: โตโยต้า เทร็คเกอร์
ระบบส่งกำลัง
เครื่องยนต์: เบนซิน: 1.6 L 12R I4 1.8 L I4 2.0 L 18R I4 2.2 L 20R I4 2.4 L 22R I4 ดีเซล: 2.2 L L I4
ระบบเกียร์: เกียร์ธรรมดา 4-สปีด เกียร์ธรรมดา 5-สปีด เกียร์อัตโนมัติ 3-สปีด
มิติ
ระยะฐานล้อ: 2,585 mm (101.8 in) (N30) 2,800 mm (110.2 in) (N40)
พ.ศ. 2522 (ค.ศ. 1979) เป็นการเปลี่ยนรูปโฉมของตัวรถ เริ่มมีทรวดทรงที่เป็นไปตามหลักอากาศพลศาสตร์ ด้วยลักษณะของความโค้งมนทางด้านหน้ารถ และใช้ไฟหน้าในรูปแบบไฟกลม เรียกว่ารุ่น Hilux Super Star รหัส RN30 ซึ่งจะมีแบบช่วงยาว ให้เลือกหาในรุ่น RN40 เครื่องยนต์ยังเป็น 12R เหมือนเดิม ตัวแรกใช้ไฟหน้ากลม
พ.ศ. 2523 (ค.ศ. 1980) เป็นการเปิดศักราชการใช้ เครื่องยนต์ดีเซล ในรถกระบะ Toyota ครั้งแรก 
โดยติดตั้งบนบอดี้ Hilux Super Star เครื่องยนต์รหัส L 2,200 ซีซี วงการสมัยเรียกว่า “รุ่นกรุง ศรีวิไล” และเปลี่ยนโคมไฟหน้าแบบสี่เหลี่ยมมน 
นอกจากนั้นยังมีรุ่น 4WD ซึ่งถือได้ว่าเป็นรุ่นขับเคลื่อนสี่ล้อที่ถูกส่งเข้ามาอย่างเป็นทางการรุ่นแรก 
โดยเป็นการสั่งเข้ามาใช้ของหน่วยงานราชการได้แก่ กรมป่าไม้, กรมแผนที่ทหาร
โฉมนี้ภาษาชาวบ้านเรียกว่า "ม้ากระโดด" เป็นโฉมแรกที่ไฮลักซ์มีการผลิตรุ่นขับเคลื่อน 4 ล้อ และเป็นโฉมที่มีการใช้เกียร์อัตโนมัติกับไฮลักซ์ โดยโฉมบุกเบิกนี้จะเป็นเกียร์อัตโนมัติ 3 สปีด ขายควบคู่กับเกียร์ธรรมดา 4 และ 5 สปีด ทำให้ไฮลักซ์ได้เข้าสู่วงการรถเอสยูวี (SUV) และรถโตโยต้า โฟร์รันเนอร์ (4Runner) ก็เป็นรุ่นที่แตกหน่อออกมาจากไฮลักซ์โฉมนี้
รุ่นที่ 6 (N140, N150, N160, N170; พ.ศ. 2541)

| ไฮลักซ์ ไทเกอร์ (N140, N150, N160, N170) |
| --- | --- |

ภาพรวม
เรียกอีกชื่อ: โตโยต้า ไฮลักซ์ ไทเกอร์ (ประเทศไทย)
เริ่มผลิตเมื่อ: พ.ศ. 2540 – พ.ศ. 2548
แหล่งผลิต: ญี่ปุ่น: โทโยตะ, จังหวัดไอจิ; ฮามูระ, โตเกียว (ฮีโน่) ไทย: สำโรงใต้ (สมุทรปราการ) ปากีสถาน: การาจี มาเลเซีย: ชะฮ์อาลัม เวเนซุเอลา: กูมานา
ผู้ออกแบบ: มาซาอากิ อิชิโกะ
ตัวถังและช่วงล่าง
รูปแบบตัวถัง: รถกระบะ 2 ประตู รถกระบะ 4 ประตู รถ SUV 5 ประตู (สปอร์ต ไรเดอร์)
โครงสร้าง: เครื่องยนต์วางหน้า, ขับเคลื่อนล้อหลัง เครื่องยนต์วางหน้า, ขับเคลื่อนสี่ล้อ
รุ่นที่คล้ายกัน: โตโยต้า ทาโคมา (N140/N150/N160/N170/N190) โตโยต้า โฟร์รันเนอร์/ไฮลักซ์ เซิร์ฟ (N180) โตโยต้า กีจัง (F60/F70/F80)
ระบบส่งกำลัง
เครื่องยนต์: เบนซิน: 2.0 L 1RZ-E I4 2.4 L 2RZ-FE I4 2.7 L 3RZ-FE I4 3.4 L 5VZ-FE V6 ดีเซล: 2.5 L 2KD-FTV เทอร์โบ I4 3.0 L 1KD-FTV เทอร์โบ I4 2.4 L 2L-T เทอร์โบ I4 2.8 L 3L I4 3.0 L 5L I4 3.0 L 1KZ-TE เทอร์โบ I4
ระบบเกียร์: เกียร์ธรรมดา 5-สปีด  R151F เกียร์อัตโนมัติ 4-สปีด A340F
มิติ
ระยะฐานล้อ: ตอนเดียว: 2,850 mm (112.2 in) ตอนครึ่ง: 3,090 mm (121.7 in) 4 ประตู: 2,855 mm (112.4 in)
ความยาว: ตอนเดียว: 4,690 mm (184.6 in) ตอนครึ่ง: 5,035 mm (198.2 in) 4 ประตู: 4,790 mm (188.6 in)
ความกว้าง: ตอนเดียว และ 2WD ทุกรุ่น: 1,665 mm (65.6 in) 4 ประตู และตอนครึ่ง: 1,790 mm (70.5 in)
ความสูง: ตอนเดียว/ตอนครึ่ง (4WD): 1,775 mm (69.9 in) 4 ประตู (4WD): 1,795 mm (70.7 in) ตอนเดียว (2WD): 1,600–1,650 mm (63.0–65.0 in) ตอนครึ่ง และ 4 ประตู (2WD): 1,695 mm (66.7 in)
ระยะเหตุการณ์
รุ่นต่อไป: โตโยต้า ฟอร์จูนเนอร์ (สำหรับ โตโยต้า ไฮลักซ์ สปอร์ต ไรเดอร์)
โตโยต้า ไฮลักซ์ 2 ประตู อเนกประสงค์ ปี 2540–2544 (RZN149R)
โตโยต้า ไฮลักซ์ 4x4 ดับเบิลแค็บ (ปรับโฉม)
รุ่นที่ 6 (N140, N150, N160, N170; พ.ศ. 2541) > โฉมแรก Hilux tiger กระจังหน้า 2 เส้นแนวนอน

ในช่วงปลายปี พ.ศ. 2541 หรือ ค.ศ. 1998 Toyota Hilux ก็ได้มีการเปลี่ยนโครงสร้างของตัวรถด้วย
โฉมที่เรียกชื่อเพิ่มต่อจากเดิมว่า Tiger โดยการแนะนำตัวในครั้งแรกจะมีมากันแบบครบเครื่องทั้งแบบ 4x2 และ 4x4 พร้อมด้วยแหล่งพลังในรูปแบบดีเซลล้วนๆ สองเครื่องนั่นคือ 2L II ตัวดั้งเดิม
และ 5L ตัวใหม่ในระดับ 3,000 ซีซี แต่ปรากฏว่าพลังที่ได้จากเครื่องใหม่ที่มีขนาดความจุเพิ่มขึ้นมาอีกมิใช่น้อยนั้นกลับไม่ค่อยเป็นที่น่าประทับใจนักทั้งในเรื่องของความแรงและความประหยัด
รุ่นที่ 6 (N140, N150, N160, N170; พ.ศ. 2541) > โฉมปี 2000 Hilux tiger กระจังหน้าจะมีเส้นสีดำอยู่ตรงกลาง

ในอีกสองปีต่อมาคือ พ.ศ. 2543 (ค.ศ. 2000) ที่มีการบังคับใช้ข้อกำหนดในเรื่องของ ค่าไอเสีย มิให้พ่นมลภาวะออกมาในระดับที่เทียบได้กับ ยูโร II เพื่อเป็นการรองรับมาตรการคุมเข้มดังกล่าวจึงได้มีการปรับปรุงเพิ่มเติมด้วย การนำชุดควบคุมอิเล็คทรอนิคส์มาติดตั้งเข้าไประบบปั๊มหัวฉีดจนกลายมาเป็น 5L-E ที่ให้พลกำลังเพิ่มขึ้นมาอีกนิด พร้อมกันนั้นก็นำความแรงในพิกัด 3,000 ซีซี-เทอร์โบที่ได้มาจาก 1KZ-TE เพิ่มเข้ามาในแถวและจัดให้เป็นรุ่นสุดยอด ซึ่งปรากฏว่าสถานการณ์โดยรวมก็ยังไม่เป็นที่น่าพอใจนัก
รุ่นที่ 6 (N140, N150, N160, N170; พ.ศ. 2541) > โฉมสุดท้าย Hilux Tiger

ในปี พ.ศ. 2544 (ค.ศ. 2001) นี้ จึงต้องนำเทคโนโลยีใหม่ล่าสุดในระดับ Direct Injection-DOHC-16 Valve-Turbo-Commonrail ได้เข้ามาเสริมขบวนดังที่เป็นเครื่องยนต์ล่าสุดอยู่ในปัจจุบัน ในรหัส 2KD-FTV เครื่องยนต์ของ D-4D (Diesel 4 Stroke Direct Injection) ปี 2003 และปี 2004 นั้น มีด้วยกัน 3 แบบ
กำลังสูงสุด 2.5 เก่า (75 kw (102 PS; 102 แรงม้า) / 3,800 RPM) แรงบิดสูงสุด 200 N⋅m / 1,400-3,200 RPM
กำลังสูงสุด 2.5 ใหม่ ดีโฟร์ดี คอมมอนเรล ไดเร็คอินเจคชั่น DOHC 16 วาล์ว เทอร์โบ (75 kw (102 PS; 102 แรงม้า) / 3,600 RPM) แรงบิดสูงสุด 200 N⋅m / 1,400–3,400 rpm
กำลังสูงสุด 2.5 IC ดีโฟร์ดี คอมมอนเรล ไดเร็คอินเจคชั่น DOHC 16 วาล์ว เทอร์โบ อินเตอร์คูลเลอร์ (88 kW (120 แรงม้า; 120 PS) / 3,800 RPM) แรงบิดสูงสุด 325 N⋅m (240 lb⋅ft) / 1,600–3,600 RPM
กำลังสูงสุด 3.0 IC ดีโฟร์ดี คอมมอนเรล 3000 ไดเร็คอินเจคชั่น DOHC 16 วาล์ว เทอร์โบ (93 kW (125 PS; 125 แรงม้า) / 3,800 RPM) แรงบิดสูงสุด 315 N⋅m (232 lb⋅ft) / 2,000 RPM
นอกจากนั้นในเรื่องรูปทรงของตัวรถก็ยังได้นำรูปแบบ ดับเบิ้ลแค็บ
ให้เข้าไปอยู่ในกลุ่มที่ออกมาจากสายพานการผลิต ซึ่งถือได้ว่าเป็นผลิตผลจากโรงงานโดยตรงไม่ใช่ รถกระบะดัดแปลง กันอีกแล้ว.