stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
007 ยอดพยัคฆ์ราชินี
เรื่องย่อ

เจมส์ บอนด์ (George Lazenby) ก็ยังคงตามล่า โบลเฟลด์ (Telly Savalas) ต่อไป แม้องค์กร SPECTRE จะโดนถล่มจนย่อยยับไปแล้วก็ตาม ซึ่งบอนด์ก็ได้พบเงื่อนงำว่า โบลเฟลด์ ได้หลบหนีไปเปิดคลินิกรักษาภูมิแพ้อยู่บนเทือกเขาที่ห่างไกล บอนด์เลยตามไปสืบ ก็พบว่าเป็นความจริง โบลเฟลด์อยู่ที่นั่น และมันกำลังวางแผนร้ายที่จะทำลายอู่ข้าวอู่น้ำของโลก โดยมันบอกว่าจะไม่ทำอย่างนั้นหากเมื่อมันล้างมือมาใช้ชีวิตดั่งคนปกติแล้วทางการจะไม่เอาผิดมัน บอนด์จึงต้องขัดขวางมันอีกเช่นเคย ซึ่งในตอนนี้บอนด์พบกับเทรซี่ หญิงสาวที่เขาคิดว่าจะใช้ชีวิตไปด้วยกันตลอดชีวิต
ตัวละครหลัก

| --- | --- |
นักแสดง: รับบทเป็น
จอร์จ เลเซนบี้ (George Lazenby): เจมส์ บอนด์ (James Bond)
เบอร์นาร์ด ลี (Bernard Lee): เอ็ม (M) เจ้านายของบอนด์
ลอยส์ แม็กซ์เวลล์ (Lois Maxwell): มันนีเพ็นนี เลขานุการของเอ็ม
เดสมอนด์ เลเวลีน (Desmond Llewelyn): คิว (Q) นักประดิษฐ์อุปกรณ์ไฮเทคให้บอนด์
ไดอาน่า ริกก์ (Diana Rigg): เทรซี่ ดิ วิเซ็นโซ่ (หรือต่อมาคือ เทรซี่ บอนด์) (Teresa "Tracy" Di Vicenzo; Tracy Bond) ผู้หญิงของบอนด์ประจำตอนนี้ (ทั้งยังเป็นภรรยาคนเดียวของบอนด์ด้วย)
เทลลี่ ซาวาลาส (Telly Savalas): เอิร์นส์ สตาฟโร โบลเฟลด์ (Ernst Stavro Blofeld) ศัตรูประจำตอน
ความยุ่งยากในการหาบอนด์คนใหม่

หลังจากที่ฌอน คอนเนอรี่ แสดงเป็นเจมส์ บอนด์ได้อย่างยอดเยี่ยมมาถึง 5 ครั้ง ฌอนได้ตัดสินใจลาออกจากการรับบทเจมส์บอนด์ ทำให้ผู้อำนวยการสร้างต้องรีบหาบอนด์คนใหม่ และสามารถล่ารายชื่อชาวอังกฤษมาได้ 3 คน ได้แก่ ทิโมธี ดาลตัน, โรเจอร์ มัวร์ และ เจเรมี เบล็ตต์ แต่เจเรมี กับ โรเจอร์ บอกว่า เขามีคิวต้องไปทำรายการโทรทัศน์ และ ต้องไปแสดงภาพยนตร์เรื่องอื่นอีกมาก ขอเวลาสองสามปี ส่วนทิโมธี บอกว่า เขายังเด็กเกินไปที่จะรับบทนี้ ถ้าจะให้ฌอนกลับมาแสดงจะดีกว่า และไม่พบใครอื่นที่ตรงกับลักษณะของบอนด์ ที่เอียน เฟลมิ่ง บัญญัติไว้ จึงจำต้องทิ้งไพ่ใบสุดท้าย โดยเอาดารานักแสดงชาวออสเตรเลียคนหนึ่งที่ลักษณะสรีระตรงกับลักษณะของบอนด์ในนวนิยายมาแสดง เขาชื่อ จอร์จ เลเซนบี้
แต่เนื่องจากเจมส์ บอนด์ เป็นสายลับอังกฤษ ดังนั้นการนำชาวออสเตรเลียมาแสดงบทบาทนี้ ทำให้ชาวอังกฤษต่อต้านอย่างมาก เขารับบทเป็นบอนด์ในตอนนี้เพียงตอนเดียว ผู้สร้างก็จำต้องติดต่อให้ฌอน คอนเนอรี่กลับมาอีกครั้ง พอดีกับ โรเจอร์ มัวร์ สามารถเคลียร์ตารางงานได้ จึงถูกเรียกตัวมาทดสอบ และได้รับบทเจมส์ บอนด์ต่อจากฌอน)
เกร็ด

เป็นเจมส์ บอนด์ ตอนที่มีชื่อยาวที่สุดในบรรดาภาคที่นำมาสร้างเป็นภาพยนตร์
เป็นเจมส์ บอนด์ ภาคเดียวเท่านั้นหลังจากภาค From Russia With Love ที่เพลงไตเติ้ลต้นเรื่องเป็นดนตรีบรรเลงล้วน ๆ
เป็นเจมส์ บอนด์ ภาคที่มีความยาวที่สุด จนกระทั่งการมาของ พยัคฆ์ร้ายเดิมพันระห่ำโลก
เป็นตอนเดียวเท่านั้นตราบจนบัดนี้ที่เจมส์ บอนด์ ได้แต่งงานและต้องเสียน้ำตาในท้ายเรื่องเนื่องจากสูญเสียคนรัก (เทรซี่ บอนด์) ระหว่างที่บอนด์จอดรถข้างทางบนภูเขา แล้ว โบลเฟลด์ ศัตรูคู่อาฆาตของบอนด์ก็ยิงปืนกราดเข้าใส่รถ เจาะเข้ากลางศีรษะของเทรซี่เสียชีวิต
เป็นตอนเดียวที่นักแสดงบทเจมส์ บอนด์ (จอร์จ เลเซนบี) ไม่มีชื่อขึ้นในเครดิตด้านบนใบปิดเหมือนผู้รับบทเจมส์ บอนด์ คนอื่น ๆ
ไดอาน่า ริกก์ เคยรับบทนักสืบสาวในหนังทีวียอดฮิตทั่วโลก ขวัญใจสายลับ (The Avengers) ก่อนรับบทนางเอกล่าสุดของบอนด์ เช่นเดียวกับ ออเนอร์ แบลคแมน ใน จอมมฤตยู 007 (Goldfinger)
เป็นตอนเดียวที่ฉากยิงปืนเปิดเรื่อง เกิดจุดด้อยเรียกว่า "Treadmill"
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ 007 ยอดพยัคฆ์ราชินี
วิกิคำคม มีคำคมที่กล่าวโดย หรือเกี่ยวกับ 007 ยอดพยัคฆ์ราชินี
007 ยอดพยัคฆ์ราชินี ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
| ด ค กเจมส์ บอนด์ในภาพยนตร์ |
| --- | --- |
 รายชื่อ  การสร้าง  การแสดง 
อีออนโปรดักชันส์:  พยัคฆ์ร้าย 007 (1962)  เพชฌฆาต 007 (1963)  จอมมฤตยู 007 (1964)  ธันเดอร์บอลล์ 007 (1965)  จอมมหากาฬ 007 (1967)  007 เพชรพยัคฆราช (1971)  007 ยอดพยัคฆ์ราชินี (1969)  พยัคฆ์มฤตยู 007 (1973)  007 เพชฌฆาตปืนทอง (1974)  007 พยัคฆ์ร้ายสุดที่รัก (1977)  007 พยัคฆ์ร้ายเหนือเมฆ (1979)  007 เจาะดวงตาเพชฌฆาต (1981)  007 เพชฌฆาตปลาหมึกยักษ์ (1983)  007 พยัคฆ์ร้ายพญายม (1985)  007 พยัคฆ์สะบัดลาย (1987)  007 รหัสสังหาร (1989)  พยัคฆ์ร้าย 007 รหัสลับทลายโลก (1995)  007 พยัคฆ์ร้ายไม่มีวันตาย (1997)  007 พยัคฆ์ร้ายดับแผนครองโลก (1999)  ดาย อนัทเธอร์ เดย์ 007 พยัคฆ์ร้ายท้ามรณะ (2002)  007 พยัคฆ์ร้ายเดิมพันระห่ำโลก (2006)  007 พยัคฆ์ร้ายทวงแค้นระห่ำโลก (2008)  พลิกรหัสพิฆาตพยัคฆ์ร้าย 007 (2012)  องค์กรลับดับพยัคฆ์ร้าย (2015)  007 พยัคฆ์ร้ายฝ่าเวลามรณะ (2021) 
ไม่ได้สร้างโดยอีออนฯ:  ทีเด็ดเจมส์บอนด์ 007 (1967)  พยัคฆ์เหนือพยัคฆ์ (1983) 
ประวัติศาสตร์:  ทศวรรษ 1960  ทศวรรษ 1970  ทศวรรษ 1980  ทศวรรษ 1990  ทศวรรษ 2000 
นักแสดงและตัวละคร:  ตัวละครประจำ  นักแสดงประจำ  นักแสดงที่ได้รับคัดเลือกสำหรับบทเจมส์ บอนด์  สาวบอนด์ 
บทความที่เกี่ยวข้อง:  เอกลักษณ์  เพลง  ฉากในลำกล้องปืน  สถานที่  บิกีนี่สีขาวของเออร์ซูลา แอนเดรส  "คาสิโนรอยัล" (ไคลแมกซ์!) 
 หนังสือ  หมวดหมู่  สถานีย่อย (ภาพยนตร์)
1 ซามูเอล 2

หนังสือซามูเอล ฉบับที่ 1 บทที่ 2
| 1 ซามูเอล 2 |
| --- | --- |
← 1 ซามูเอล 11 ซามูเอล 3 →
"ฮันนาห์มอบซามูเอลบุตรชายแก่ปุโรหิต" โดย Jan Victors (ค.ศ. 1645) จากบันทึกในคัมภีร์ไบเบิล ฮันนาห์ร้องเพลงเมื่อเธอมอบซามูเอลให้กับปุโรหิตเอลี
หนังสือ: หนังสือซามูเอล ฉบับที่ 1
ภาคในคัมภีร์ฮีบรู: เนวีอีม
ลำดับในภาคของคัมภีร์ฮีบรู: 3
หมวดหมู่: ผู้เผยพระวจนะยุคต้น
ภาคในคัมภีร์ไบเบิลคริสต์: พันธสัญญาเดิม
ลำดับในภาคของคัมภีร์ไบเบิลคริสต์: 9
1 ซามูเอล 2 (อังกฤษ: 1 Samuel 2) เป็นบทที่ 2 ของหนังสือซามูเอลในคัมภีร์ฮีบรู (หรือ "หนังสือซามูเอล ฉบับที่ 1" ในคัมภีร์ไบเบิลของศาสนาคริสต์) กล่าวถึงบทเพลงของฮันนาห์, ความเสื่อมทรามของปุโรหิตที่สืบเชื้อสายจากเอลี, ซามูเอลปรนนิบัติเฉพาะพระพักตร์พระเจ้าตั้งแต่เป็นเด็ก และพระวจนะของ "คนของพระเจ้า" ต่อครอบครัวของเอลี
ต้นฉบับ

บทนี้เดิมเขียนด้วยภาษาฮีบรู แบ่งออกเป็น 36 วรรค
ต้นฉบับ > พยานต้นฉบับ

บางต้นฉบับในยุคต้นที่มีข้อความของบทนี้เป็นภาษาฮีบรูมีลักษณะเป็นต้นฉบับเมโซเรติก (Masoretic Text) ได้แก่ ได้แก่ ฉบับไคโร (Codex Cairensis; ค.ศ. 895), ฉบับอะเลปโป (Aleppo Codex; ศตวรรษที่ 10) และฉบับเลนินกราด (Leningrad Codex; ค.ศ. 1008) ชิ้นส่วนที่มีข้อความบางส่วนของบทนี้ในภาษาฮีบรูถูกพบในม้วนหนังสือเดดซี ได้แก่ 4Q51 (4QSama; 100–50 ปีก่อนคริสตกาล) ซึ่งมีวรรคที่หลงเหลือคือ 1–10, 16–36
ต้นฉบับโบราณที่หลงเหลืออยู่ของคำแปลเป็นภาษากรีกคอยนีที่รู้จักในชื่อเซปทัวจินต์ (ทำขึ้นในช่วงไม่กี่ศตวรรษสุดท้ายก่อนคริสตกาล) ได้แก่ ฉบับวาติกัน (Codex Vaticanus; B;  {\mathfrak {G}}B; ศตวรรษที่ 4) และฉบับอะเล็กซานเดรีย (Codex Alexandrinus; A;  {\mathfrak {G}}A; ศตวรรษที่ 5)
ชิโลห์
รามาห์
ทะเลตาย
ทะเลเมดิเตอเรเนียน
สถานที่ที่กล่าวถึงในบทนี้
ยุคสมัย

เหตุการณ์ในบทนี้เกิดขึ้นในช่วงท้ายของยุคผู้วินิจฉัยในอิสราเอล ราว 1,100 ปีก่อนคริสตกาล
โครงสร้าง

คัมภีร์ไบเบิลฉบับ New Revised Standard Version จัดโครงสร้างของบทนี้ดังนี้:
1 ซามูเอล 2:1-11 = คำอธิษฐานของฮันนาห์
1 ซามูเอล 2:12-17 = บุตรชายชั่วร้ายของเอลี
1 ซามูเอล 2:18-21 = เด็กชายซามูเอลที่ชิโลห์
1 ซามูเอล 2:22-36 = พระวจนะต่อครอบครัวของเอลี
ดูเพิ่ม

โฮฟนีและฟีเนหัส
บรรณานุกรม > คำอธิบายของหนังสือซามูเอล

Auld, Graeme (2003). "1 & 2 Samuel".  ใน James D. G. Dunn and John William Rogerson (บ.ก.). Eerdmans Commentary on the Bible. Eerdmans. ISBN 9780802837110.
Bergen, David T. (1996). 1, 2 Samuel. B&H Publishing Group. ISBN 9780805401073.
Gordon, Robert P. (1999). I & II Samuel, A Commentary. Zondervan. ISBN 978-0310230229.
Hertzberg, Hans Wilhelm (1964). I & II Samuel, A Commentary (trans. from German 2nd edition 1960 ed.). Westminster John Knox Press. p. 19. ISBN 978-0664223182.
Tsumura, David Toshio (2007). The First Book of Samuel. Eerdmans. ISBN 9780802823595.
บรรณานุกรม > ทั่วไป

Breytenbach, Andries (2000). "Who Is Behind The Samuel Narrative?".  ใน Johannes Cornelis de Moor and H.F. Van Rooy (บ.ก.). Past, Present, Future: the Deuteronomistic History and the Prophets. Brill. ISBN 9789004118713.
Coogan, Michael David (2007).  Coogan, Michael David; Brettler, Marc Zvi; Newsom, Carol Ann; Perkins, Pheme (บ.ก.). The New Oxford Annotated Bible with the Apocryphal/Deuterocanonical Books: New Revised Standard Version, Issue 48 (Augmented 3rd ed.). Oxford University Press. ISBN 978-0195288810.
Fitzmyer, Joseph A. (2008). A Guide to the Dead Sea Scrolls and Related Literature. Grand Rapids, MI: William B. Eerdmans Publishing Company. ISBN 9780802862419.
Halley, Henry H. (1965). Halley's Bible Handbook: an abbreviated Bible commentary (24th (revised) ed.). Zondervan Publishing House. ISBN 0-310-25720-4.
Hayes, Christine (2015). Introduction to the Bible. Yale University Press. ISBN 978-0300188271.
Jones, Gwilym H. (2007). "12. 1 and 2 Samuel".  ใน Barton, John; Muddiman, John (บ.ก.). The Oxford Bible Commentary (first (paperback) ed.). Oxford University Press. pp. 196–232. ISBN 978-0199277186. สืบค้นเมื่อ February 6, 2019.
Klein, R.W. (2003). "Samuel, books of".  ใน Bromiley, Geoffrey W (บ.ก.). The International Standard Bible Encyclopedia. Eerdmans. ISBN 9780802837844.
Knight, Douglas A (1995). "Chapter 4 Deuteronomy and the Deuteronomists".  ใน James Luther Mays, David L. Petersen and Kent Harold Richards (บ.ก.). Old Testament Interpretation. T&T Clark. p. 62. ISBN 9780567292896.
Ulrich, Eugene, บ.ก. (2010). The Biblical Qumran Scrolls: Transcriptions and Textual Variants. Brill.
Würthwein, Ernst (1995). The Text of the Old Testament. แปลโดย Rhodes, Erroll F. Grand Rapids, MI: Wm. B. Eerdmans. ISBN 0-8028-0788-7. สืบค้นเมื่อ January 26, 2019.
แหล่งข้อมูลอื่น

שמואל א Shmuel Aleph – Samuel A เก็บถาวร 2011-07-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (Hebrew – English at Mechon-Mamre.org)
1 Samuel at Mechon-Mamre เก็บถาวร 2011-07-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (Jewish Publication Society translation)
Bible: 1 Samuel หนังสือเสียงสาธารณสมบัติที่ LibriVox
Samuel 1 at Bible Gateway
1 ซามูเอล 2. YouVersion
Introduction to the book of 1 Samuel from the NIV Study Bible
จักรพรรดิแฟร์ดีนันท์ที่ 1 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์

| จักรพรรดิแฟร์ดีนันท์ที่ 1 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ |
| --- | --- |

ครองราชย์: โรมันอันศักดิ์สิทธิ์: ค.ศ. 1558 - 25 กรกฎาคม ค.ศ. 1564โบฮีเมียและฮังการี: ค.ศ. 1526 - ค.ศ. 1564อาร์ชดยุกแห่งออสเตรีย: ค.ศ. 1521 - ค.ศ. 1564
รัชกาลก่อนหน้า: จักรพรรดิคาร์ลที่ 5 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
รัชกาลถัดไป: จักรพรรดิมักซีมีเลียนที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
ประสูติ: 10 มีนาคม ค.ศ. 1503  คาสตีล ในสเปน
สวรรคต: 25 กรกฎาคม ค.ศ. 1564  เวียนนา ในออสเตรีย
พระอัครมเหสี: อันนาแห่งโบฮีเมียและฮังการี จักรพรรดินีโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
พระราชบุตร: จักรพรรดิมักซีมีเลียนที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ เอลิซาเบธแห่งออสเตรีย สมเด็จพระราชินีแห่งโปแลนด์ แคทเธอรินแห่งออสเตรีย สมเด็จพระราชินีแห่งโปแลนด์ และองค์อื่นๆ
จักรพรรดิแฟร์ดีนันท์แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ พระมหากษัตริย์แห่งโบฮีเมีย พระมหากษัตริย์แห่งฮังการี
ราชวงศ์: ฮาพส์บวร์ค
พระราชบิดา: พระเจ้าฟิลิปที่ 1 แห่งคาสตีลและเลออง
พระราชมารดา: โจแอนนาแห่งคาสตีล
จักรพรรดิแฟร์ดีนันท์ที่ 1 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ (เยอรมัน: Ferdinand I, Kaiser des Heiligen Römischen Reiches) (10 มีนาคม ค.ศ. 1503 - 25 กรกฎาคม ค.ศ. 1564) เป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ระหว่างวันที่ ค.ศ. 1558 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม ค.ศ. 1564 นอกจากจะทรงเป็นประมุขของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์แล้ว จักรพรรดิแฟร์ดีนันท์ที่ 1 ก็ยังเป็นพระมหากษัตริย์แห่งโบฮีเมียและพระมหากษัตริย์แห่งฮังการีตั้งแต่ปี ค.ศ. 1526 และทรงเป็นอาร์ชดยุกแห่งออสเตรียตั้งแต่ปี ค.ศ. 1521 จนเสด็จสวรรคต
หลังจากที่พระเจ้าหลุยส์ที่ 2 แห่งฮังการีผู้ทรงพระอนุชาเขยของพระองค์เสด็จสวรรคต แฟร์ดีนันท์ก็ทรงปกครองเป็นพระมหากษัตริย์แห่งโบฮีเมียและฮังการี และเมื่อจักรพรรดิคาร์ลสละราชสมบัติในปี ค.ศ. 1556 แฟร์ดีนันท์ก็กลายเป็นผู้สืบตำแหน่งจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ต่อในปี ค.ศ. 1558 ขณะที่จักรวรรดิสเปน ราชอาณาจักรเนเปิลส์ ราชอาณาจักรซิซิลี ดัชชีมิลาน, เนเธอร์แลนด์ของฮับส์บูรก์ และแคว้นฟรองช์-กงเตตกไปเป็นของ พระเจ้าเฟลีเปที่ 2 แห่งสเปนพระราชโอรสในจักรพรรดิคาร์ล
1 พงศาวดาร 2

หนังสือพงศาวดาร ฉบับที่ 1 บทที่ 2
| 1 พงศาวดาร 2 |
| --- | --- |
← 1 พงศาวดาร 11 พงศาวดาร 3 →
หน้าของหนังสือพงศาวดาร (1 และ 2 พงศาวดาร) ในฉบับเลนินกราด (ค.ศ. 1008)
หนังสือ: หนังสือพงศาวดาร
หมวดหมู่: เคทูวีม
ภาคในคัมภีร์ไบเบิลคริสต์: พันธสัญญาเดิม
ลำดับในภาคของคัมภีร์ไบเบิลคริสต์: 13
1 พงศาวดาร 2 (อังกฤษ: 1 Chronicles 2) เป็นบทที่ 2 ของหนังสือพงศาวดารในคัมภีร์ฮีบรู หรือหนังสือพงศาวดาร ฉบับที่ 1 ในพันธสัญญาเดิมในคัมภีร์ไบเบิลของศาสนาคริสต์ หนังสือพงศาวดารรวบรวมจากแหล่งข้อมูลที่เก่ากว่าโดยบุคคลหรือกลุ่มบุคคลที่ไม่ทราบตัวตน ซึ่งนักวิชาการสมัยใหม่เรียกว่าเป็น "ผู้เขียนหนังสือพงศาวดาร" (the Chronicler) และมีรูปร่างสุดท้ายที่ทำขึ้นในช่วงปลายศตวรรษที่ 5 หรือ 4 ก่อนคริสตกาล เนื้อหาของบทที่ 2 ของ 1 พงศาวดารและอีก 2 บทถัดมาเน้นที่ไปผู้สืบเชื้อสายของยูดาห์ โดยบทที่ 2 เกี่ยวกับเผ่ายูดาห์โดยทั่วไป บทที่ 3 ระบุรายนามของบุตรของดาวิดโดยเฉพาะ และบทที่ 4 เกี่ยวกับครอบครัวอื่น ๆ ในเผ่ายูดาห์และเผ่าสิเมโอน บทนี้เป็นส่วนหนึ่งของตอนที่เน้นไปที่รายการลำดับพงศ์พันธุ์ตั้งแต่อาดัมจนถึงรายนามของผู้คนที่กลับจากการไปเป็นเชลยในบาบิโลน (1 พงศาวดาร 1:1 ถึง 1 พงศาวดาร 9:34)
ต้นฉบับ

บทนี้เดิมเขียนด้วยภาษาฮีบรู แบ่งออกเป็น 55 วรรค
ต้นฉบับ > พยานต้นฉบับ

บางสำเนาต้นฉบับในยุคต้นที่มีข้อความของบทนี้เป็นภาษาฮีบรูมีลักษณะเป็นต้นฉบับเมโซเรติก (Masoretic Text) ได้แก่ ฉบับอะเลปโป (Aleppo Codex; ศตวรรษที่ 10) และ ฉบับเลนินกราด (Leningrad Codex; ค.ศ. 1008)
สำเนาต้นฉบับโบราณที่หลงเหลืออยู่ของคำแปลเป็นภาษากรีกคอยนีที่รู้จักในชื่อเซปทัวจินต์ (ทำขึ้นในช่วงไม่กี่ศตวรรษสุดท้ายก่อนคริสตกาล) ได้แก่ ฉบับวาติกัน (Codex Vaticanus; B;  {\mathfrak {G}}B; ศตวรรษที่ 4) และฉบับอะเล็กซานเดรีย (Codex Alexandrinus; A;  {\mathfrak {G}}A; ศตวรรษที่ 5)
ต้นฉบับ > การอ้างอิงในพันธสัญญาเดิม

1 พงศาวดาร 2:1–2: ปฐมกาล 35:23 -26
1 พงศาวดาร 2:3: ปฐมกาล 38:3 -5; กันดารวิถี 26:19 -21
1 พงศาวดาร 2:4: ปฐมกาล 38:29 -30; กันดารวิถี 26:19 -21
1 พงศาวดาร 2:5: ปฐมกาล 46:12 ; กันดารวิถี 26:19 -21
1 พงศาวดาร 2:6: โยชูวา 7:1 ; 1 พงศ์กษัตริย์ 5:11
1 พงศาวดาร 2:7: โยชูวา 7:1
1 พงศาวดาร 2:9–12: นางรูธ 4:19 -22
1 พงศาวดาร 2:13–15: 1 ซามูเอล 16:5–13
1 พงศาวดาร 2:16–17: 2 ซามูเอล 2:18; 2 ซามูเอล 17:25
โครงสร้าง

วรรค 1–2 เป็นส่วนหนึ่งของบทนำเพื่อสร้าง 'บริบททั่วโลกของอิสราเอล' โดยประกอบด้วยรายนามของบรรพบุรุษตั้งแต่อาดัมถึงบุตรสิบสองคนของอิสราเอล (1 พงศาวดาร 1:1–2:2).
วรรคที่เหลือเป็นส่วนหนึ่งในการจัดลำดับที่ประกอบด้วย 1 พงศาวดาร 2:3-8:40 ได้แก่ เผ่าผู้ให้กำเนิดกษัตริย์คือเผ่ายูดาห์ (ดาวิด;
2:3–4:43) และเผ่าเบนยามิน (ซาอูล; 8:1–40) ขนาบชุดรายนามของเผ่าเลวีเผ่าของปุโรหิต (6:1–81) ยึดเป็นใจกลาง ตามลำดับต่อไปนี้:
การจัดลำดับที่มีศูนย์กลางอีกอย่างหนึ่งเน้นที่เผ่ายูดาห์แห่งราชวงศ์ดาวิด (2:3–4:23) โดยมีศูนย์กลางอยู่ที่ครอบครัวของเฮสโรนหลานของยูดาห์ ผ่านบุตรชาย 3 คนคือเยราเมเอล ราม และเคลุบัย (คาเลบ) ดังต่อไปนี้:
ครอบครัวของอิสราเอล (2:1–2)

"อิสราเอล": คือ "ยาโคบ" (ปฐมกาล 10:3 ) ในหนังสือพงศาวดาร ยาโคบถูกเรียกด้วยชื่ออิสราเอล (ไม่ใช่ยาโคบ) โดยเฉพาะ ยกเว้นการอ้างอิงถึงสดุดี 105 ที่ 1 พงศาวดาร 16:17
ดูเพิ่ม

กษัตริย์แห่งยูดาห์
กษัตริย์แห่งอิสราเอลและยูดาห์
เชื้อสายของดาวิด
ต้นไม้ของเจสซี
ลำดับเวลาของคัมภีร์ไบเบิล
ส่วนในคัมภีร์ไบเบิลที่เกี่ยวข้อง: ปฐมกาล 29, ปฐมกาล 35, ปฐมกาล 38, ปฐมกาล 46, อพยพ 31, อพยพ 35, กันดารวิถี 26, โยชูวา 7, นางรูธ 4, 1 ซามูเอล 16, 1 ซามูเอล 17, มัทธิว 1, ลูกา 3
บรรณานุกรม

Ackroyd, Peter R (1993). "Chronicles, Books of".  ใน Metzger, Bruce M; Coogan, Michael D (บ.ก.). The Oxford Companion to the Bible. Oxford University Press. pp. 113–116. ISBN 978-0195046458.
Bennett, William (2018). The Expositor's Bible: The Books of Chronicles. Litres. ISBN 978-5040825196.
Coogan, Michael David (2007).  Coogan, Michael David; Brettler, Marc Zvi; Newsom, Carol Ann; Perkins, Pheme (บ.ก.). The New Oxford Annotated Bible with the Apocryphal/Deuterocanonical Books: New Revised Standard Version, Issue 48 (Augmented 3rd ed.). Oxford University Press. ISBN 9780195288810.
Endres, John C. (2012). First and Second Chronicles. Liturgical Press. ISBN 9780814628447.
Gilbert, Henry L (1897). "The Forms of the Names in 1 Chronicles 1-7 Compared with Those in Parallel Passages of the Old Testament". The American Journal of Semitic Languages and Literatures. Liturgical Press. 13 (4): 279–298. JSTOR 527992.
Hill, Andrew E. (2003). First and Second Chronicles. Zondervan. ISBN 9780310206101.
Mabie, Frederick (2017). "I. The Chronicler's Genealogical Survey of All Israel".  ใน Longman III, Tremper; Garland, David E (บ.ก.). 1 and 2 Chronicles. The Expositor's Bible Commentary. Zondervan. pp. 267–308. ISBN 978-0310531814. สืบค้นเมื่อ December 6, 2019.
Mathys, H. P. (2007). "14. 1 and 2 Chronicles".  ใน Barton, John; Muddiman, John (บ.ก.). The Oxford Bible Commentary (first (paperback) ed.). Oxford University Press. pp. 267–308. ISBN 978-0199277186. สืบค้นเมื่อ February 6, 2019.
Ulrich, Eugene, บ.ก. (2010). The Biblical Qumran Scrolls: Transcriptions and Textual Variants. Brill.
Würthwein, Ernst (1995). The Text of the Old Testament. แปลโดย Rhodes, Erroll F. Grand Rapids, MI: William B. Eerdmans. ISBN 0-8028-0788-7. สืบค้นเมื่อ January 26, 2019.
แหล่งข้อมูลอื่น

คำแปลในศาสนายูดาห์:
Divrei Hayamim I - I Chronicles - Chapter 2 (Judaica Press) translation [with Rashi's commentary] at Chabad.org
คำแปลในศาสนาคริสต์:
Online Bible at GospelHall.org (ESV, KJV, Darby, American Standard Version, Bible in Basic English)
First Book of Chronicles Chapter 2. Bible Gateway
1 พงศาวดาร 2. YouVersion
คาร์ล ฟรีดริช เกาส์

| คาร์ล ฟรีดริช เกาส์ |
| --- | --- |
คาร์ล ฟรีดริช เกาส์ (1777–1855), วาดโดย Christian Albrecht Jensen
เกิด: โยฮัน คาร์ล ฟรีดริช เกาส์ 30 เมษายน ค.ศ. 1777(1777-04-30) เบราน์ชไวค์, Principality of Brunswick-Wolfenbüttel
เสียชีวิต: 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1855(1855-02-23) (77 ปี) เกิททิงเงิน, ราชอาณาจักรฮันโนเฟอร์, สมาพันธรัฐเยอรมัน
สัญชาติ: เยอรมัน
ศิษย์เก่า: Collegium Carolinum มหาวิทยาลัยเกิททิงเงิน University of Helmstedt (Ph.D.)
มีชื่อเสียงจาก: See full list
รางวัล: Lalande Prize (1809) Copley Medal (1838)
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: คณิตศาสตร์ และฟิสิกส์
สถาบันที่ทำงาน: มหาวิทยาลัยเกิททิงเงิน
วิทยานิพนธ์: Demonstratio nova... (1799)
อาจารย์ที่ปรึกษาในระดับปริญญาเอก: Johann Friedrich Pfaff
อาจารย์ที่ปรึกษาอื่น ๆ: Johann Christian Martin Bartels
ลูกศิษย์ในระดับปริญญาเอก: Johann Listing Christian Ludwig Gerling Richard Dedekind แบร์นฮาร์ท รีมัน Christian Peters Moritz Cantor
ลูกศิษย์ที่มีชื่อเสียงอื่น ๆ: Johann Encke Christoph Gudermann Peter Gustav Lejeune Dirichlet Gotthold Eisenstein Carl Wolfgang Benjamin Goldschmidt กุสทัฟ เคียร์ชฮ็อฟ Ernst Kummer August Ferdinand Möbius L. C. Schnürlein Julius Weisbach Sophie Germain  (epistolary correspondent)
ได้รับอิทธิพลจาก: Ferdinand Minding
 
ลายมือชื่อ

โยฮัน คาร์ล ฟรีดริช เกาส์ (เยอรมัน: Johann Carl Friedrich Gauß) นักคณิตศาสตร์ชาวเยอรมัน เกิดเมื่อวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2302 (ค.ศ. 1777) เสียชีวิต 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2398 (ค.ศ. 1855) เป็นหนึ่งในตำนานนักคณิตศาสตร์ผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ (นักคณิตศาสตร์บางท่านกล่าวว่าสี่ผู้ยิ่งใหญ่ของวงการคณิตศาสตร์มี อาร์คิมิดีส นิวตัน เกาส์ และออยเลอร์) ได้รับฉายาว่า "เจ้าชายแห่งคณิตศาสตร์" (Prince of Mathematics) เนื่องจากอุทิศผลงานในทุก ๆ ด้านของคณิตศาสตร์ในยุคสมัยของเขา นอกจากนี้เกาส์ยังมีผลงานสำคัญทางด้านฟิสิกส์ โดยเฉพาะด้านดาราศาสตร์อีกด้วย
ประวัติ > วัยเด็ก

เกาส์เกิดที่เมืองเบราน์ชไวค์ ในวัยเยาว์เป็นที่กล่าวขวัญกันอย่างกว้างขวางว่า เกาส์เป็นอัจฉริยะทางด้านตัวเลข เมื่อชราแล้ว เกาส์ยังได้เล่ามุกตลกว่า เขาสามารถบวกเลขได้ก่อนที่เขาจะพูดได้เสียอีก กล่าวกันว่า เกอเทอสามารถแต่งบทละครสำหรับเด็กได้ตั้งแต่อายุ 6 ขวบ ส่วนโมซาร์ทก็สามารถแต่งทำนองเพลง Twinkle Twinkle Little Star ได้ตั้งแต่อายุ 5 ขวบ แต่สำหรับเกาส์แล้ว เป็นที่กล่าวกันว่า เกาส์สามารถตรวจสอบแก้ไขเลขบัญชีของบิดาได้ตั้งแต่อายุ 3 ขวบ
อย่างไรก็ตาม เหตุการณ์ที่แสดงความอัจฉริยะของเกาส์ให้คนทั่วไปได้ทราบ เกิดขึ้นเมื่อเขายังเป็นเด็กชายเกาส์อายุ 7 ขวบ ในห้องเรียนวันหนึ่ง ครูสั่งให้นักเรียนบวกเลขตั้งแต่ 1 ถึง 100 ครูเพียงแค่หันหลังไป เด็กชายเกาส์ก็ตอบขึ้นมาว่า 5,050 เมื่อถูกถามว่าได้คำตอบนั้นมาได้อย่างไรวิธีของเขาก็คือ กำหนดให้ s=1+2+3+...+98+99+100   (1)
s=100+99+98+...+3+2+1   (2)
นำสมการ(1)และ(2)มาบวกกันจะได้ว่า
2s=101+101+...+101+101 ซึ่งก็คือ 101 บวกกันทั้งหมด 100 ครั้ง =100*101
ดังนั้น s=(100*101)/2 = 5,050
ประวัติ > ช่วงเรียนมหาวิทยาลัย

เกาส์ได้รับทุนให้เข้าศึกษาในระดับวิทยาลัยและได้ค้นพบซ้ำทฤษฎีบทที่สำคัญหลายชิ้นด้วยตนเอง
ประวัติ > ช่วงเรียนมหาวิทยาลัย > การสร้างรูป n เหลี่ยมด้านเท่าด้วยไม้บรรทัดและวงเวียน

จุดก้าวเปลี่ยนสำคัญเกิดขึ้น เมื่อเขาได้พิสูจน์ว่ารูปเหลี่ยมด้านเท่าจำนวน  n ด้าน (n-gon)ใด ๆ สามารถเขียนได้โดยใช้เพียงไม้บรรทัดและวงเวียน ถ้าตัวประกอบที่เป็นจำนวนเฉพาะของ  n ที่เป็นจำนวนคี่ล้วนเป็นจำนวนเฉพาะแฟร์มาต์ (Fermat primes) ที่ไม่ซ้ำกัน ผลงานนี้ นับว่าเป็นการต่อยอดความคิดของคณิตศาสตร์สมัยกรีกโบราณ ที่หยุดนิ่งมาถึง 2,000 ปี โดยนักคณิตศาสตร์ของกรีกโบราณ ทราบเพียงว่ามีเพียงรูป 3, 4, 5 และ 15 เหลี่ยมด้านเท่า เท่านั้น ที่สร้างได้ด้วยไม้บรรทัดและวงเวียน เกาส์เองรู้สึกภูมิใจกับมันมาก ถึงขนาดที่เขาขอให้มีการแกะสลักรูป 17 เหลี่ยมด้านเท่า (17-gon) ไว้ที่บนป้ายเหนือหลุมฝังศพของเขา
ประวัติ > ช่วงเรียนมหาวิทยาลัย > ทฤษฎีบทมูลฐานของพีชคณิต

วิทยานิพนธ์ปริญญาเอกของเกาส์เป็นอีกหนึ่งความก้าวหน้าอันยิ่งใหญ่ในวงการคณิตศาสตร์สมัยนั้น เมื่อเกาส์เป็นผู้แรกที่สามารถพิสูจน์ทฤษฎีบทมูลฐานของพีชคณิต (fundamental theorem of algebra) ซึ่งกล่าวคร่าว ๆ ว่าทุกสมการพหุนามอันดับใด ๆ จะมีคำตอบอยู่ในรูปจำนวนเชิงซ้อนเสมอ ทฤษฎีบทนี้ช่วยให้วงการคณิตศาสตร์เข้าใจว่าจำนวนเชิงซ้อนมีบทบาทสำคัญมากเพียงใด และยังเป็นทฤษฎีบทที่นักคณิตศาสตร์เช่น ดาลองแบร์, ออยเลอร์, ลากรองช์ หรือ ลาปลาส ต่างได้เคยพยายามพิสูจน์แล้ว ยิ่งไปกว่านั้นในช่วงชีวิตของเกาส์ เขาได้ให้บทพิสูจน์ทฤษฎีบทนี้ถึง 4 รูปแบบที่ต่างกันโดยสิ้นเชิง ซึ่งทำให้เกิดความเข้าใจในคุณสมบัติของจำนวนเชิงซ้อนมากขึ้นเรื่อย ๆ
ประวัติ > มหาวิทยาลัยเกิตติงเงิน

ในช่วงนี้เกาส์ได้รับการสนับสนุนจาก 'ดุ๊ก' หรือผู้ปกครองเมืองบรันสวิก มาโดยตลอด ทว่าเกาส์ไม่คิดว่างานทางด้านคณิตศาสตร์ จะได้รับการสนับสนุนในระยะยาวอย่างมั่นคง เกาส์จึงตัดสินใจรับตำแหน่งศาสตราจารย์ด้านดาราศาสตร์ และหัวหน้าหอสังเกตการณ์ทางดาราศาสตร์ ที่มหาวิทยาลัยเกิตติงเกน
ประวัติ > มหาวิทยาลัยเกิตติงเงิน > ผลงานเกี่ยวกับทฤษฎีจำนวน

ผลงานสำคัญของเกาส์ในด้านทฤษฎีจำนวน คือหนังสือที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2344 (ค.ศ. 1801) ชื่อว่า Disquisitiones Arithmeticae เนื้อหาในหนังสือเล่มนี้ เกี่ยวกับการนำเสนอ เลขคณิตมอดุลาร์ (modular arithmetic) ที่เป็นระบบจำนวนภายใต้การหารแบบเหลือเศษ และบทพิสูจน์แรกของทฤษฎี ส่วนกลับกำลังสอง (quadratic reciprocity) ซึ่งในปัจจุบันมีบทพิสูจน์ที่แตกต่างกันหลายแบบ แต่เกาส์เป็นคนแรกที่พิสูจน์ทฤษฎีบทนี้ได้ ในปี พ.ศ. 2339 (ค.ศ. 1796)
ประวัติ > มหาวิทยาลัยเกิตติงเงิน > ผลงานเกี่ยวกับทฤษฎีแม่เหล็กและไฟฟ้า

ในปี พ.ศ. 2374 (ค.ศ. 1831) เกาส์ได้ร่วมงานกับ วิลเฮล์ม เวเบอร์ ซึ่งเป็นนักฟิสิกส์ วิจัยเกี่ยวกับแม่เหล็ก สร้างสหพันธ์แม่เหล็ก (Magnetic Union) โดยร่วมมือกับประเทศต่าง ๆ ทั่วโลก เพื่อศึกษาเกี่ยวกับแม่เหล็กโลก งานเกี่ยวกับแม่เหล็กของเกาส์และเวเบอร์ ได้ถูกนำไปพัฒนาเป็นเครื่องโทรเลขในยุคแรก ๆ นอกจากนี้ยังค้นพบ กฎของเกาส์ ในสนามไฟฟ้า ซึ่งนำไปสู่ กฎของเคิร์ชฮอฟฟ์ (โดยรวมกับไดเวอร์เจนซ์ของ กฎของแอมแปร์) ที่เป็นหนึ่งในกฎพื้นฐานที่สุดของวงจรไฟฟ้า
ในความเรียง Treatise on Electricity and Magnetism (1873) ที่มีชื่อเสียงของ เจมส์ เคลิร์ก แมกซ์เวลล์ เขาได้กล่าวชื่นชมเกาส์ว่า เกาส์ได้สร้างวิทยาศาสตร์ของแม่เหล็กขึ้นมาเลยทีเดียว
ประวัติ > มหาวิทยาลัยเกิตติงเงิน > วิธีกำลังสองต่ำสุด ความผิดพลาดในการวัด และการกระจายตัวแบบเกาส์

ในปี ค.ศ. 1809 เกาส์ได้ทำงานวิจัยเกี่ยวกับเรื่องการเคลื่อนไหวของวัตถุท้องฟ้า และได้สร้างค่าคงที่แรงโน้มถ่วงของเกาส์ ขึ้นมา นอกจากนี้ในงานวิจัยชิ้นนี้ยังได้คิดค้น วิธีกำลังสองต่ำสุด (method of least squares) ซึ่งเป็นวิธีที่ใช้กันทั่วไปในวิทยาศาสตร์ปัจจุบัน ในการลดผลกระทบจากค่าความผิดพลาดจากการวัดให้เหลือน้อยที่สุด โดยเกาส์ได้พิสูจน์ถึงความถูกต้องของวิธีนี้ เมื่อมีสมมุติฐานว่าค่าความผิดพลาดที่เกิดจากการวัดมี การกระจายตัวแบบปกติ (normal distribution) (เป็นสาเหตุให้คนทั่วไปนิยมเรียกกันว่าการกระจายตัวแบบเกาส์ (gaussian distribution)) (ดูรายละเอียดเพิ่มเติมที่ ทฤษฎีบทเกาส์-มาร์คอฟ) แม้ว่าวิธีกำลังสองต่ำสุดนี้มีนักคณิตศาสตร์ชื่อดังคือ อาดรีแย็ง-มารี เลอฌ็องดร์ ได้นำเสนอไว้ก่อนแล้วในปี พ.ศ. 2348 (ค.ศ. 1805) แต่เกาส์อ้างว่าเขาคิดค้นและใช้วิธีนี้มาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2338 (ค.ศ. 1795)