stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จักรพรรดิอังโก
เรื่องเล่ากึ่งก่อนประวัติศาสตร์ > สงครามระหว่างอานาโฮะกับคินาชิ

หลังจักรพรรดิอิงเงียวสวรรคตใน ค.ศ. 453 มกุฎราชกุมารคินาชิ โนะ คารุเผชิญกับปัญหาอันหนักอึ้ง ความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้องกับเจ้าหญิงคารุ โนะ โออิรัตสึเมะทำให้สาธารณชนประณามพระองค์และบริวารไม่ยอมติดตามพระองค์ คารุจึงทำการสู้รบกับอานาโฮะ พระอนุชา เนื่องจากบริวารของคารุทำการจงรักภักดีต่อพระองค์แทน เจ้าชายอานาโฮะจึงตอบโต้ด้วยกำลังของตนเองซึ่งทำให้คารุหลบหนีไปหลบภัยที่บ้านพักของตระกูลขุนนาง ณ จุดนี้ เรื่องราวในคิกิจึงแยกจากกัน แต่มีผลลัพธ์เลวร้ายเดียวกัน โดยในนิฮงโชกิระบุว่า คินาชิ โนะ คารุ ยืนหยัดครั้งสุดท้ายในบ้านพัก ซึ่งพระองค์ทำการอัตวินิบาตกรรมเพื่อเกียรติยศ แต่ไม่ได้บอกว่าเกิดอะไรขึ้นกับเจ้าหญิงคารุ โนะ โออิรัตสึเมะ นอกจากว่าพระนางถูกจักรพรรดิอิงเงียวเทรเทศไปที่อิโยะฐานสมสู่ร่วมสายโลหิต ส่วนโคจิกิระบุว่า คินาชิ โนะ คารุยอมจำนนต่อพระอนุชาและถูกเนรเทศไปอิโยะ หลังจากนั้นคารุ โนะ โออิรัตสึเมะจึงเสด็จตามไปและทั้งสองทำการอัตวินิบาตกรรมด้วยกัน
การประเมินทางประวัติศาสตร์

นักประวัติศาสตร์ถือว่าอังโกเป็นผู้ปกครองในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 5 ซึ่งการมีตัวตนอยู่เป็นที่ยอมรับกันโดยทั่วไปว่าเป็นข้อเท็จจริง ฟรานซิล บริงก์ลีย์ นักวิชาการ จัดให้จักรพรรดิอังโกเป็น "กษัตริย์กึ่งก่อนประวัติศาสตร์" ที่รัชสมัยของพระองค์เป็น "หน้าประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นที่เสื่อมเสียชื่อเสียง" นักวิชาการคนอื่นระบุอังโกเข้ากับพระเจ้าโคใน ซ่งชู
อ่านเพิ่ม

Aston, William George. (1896). Nihongi: Chronicles of Japan from the Earliest Times to A.D. 697. London: Kegan Paul, Trench, Trubner. OCLC 448337491
Brown, Delmer M. and Ichirō Ishida, eds. (1979). Gukanshō: The Future and the Past. Berkeley: University of California Press. ISBN 978-0-520-03460-0; OCLC 251325323
Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887
Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Ōdai Ichiran; ou, Annales des empereurs du Japon.  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691
Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. ISBN 978-0-231-04940-5; OCLC 59145842
มิซาซางิของจักรพรรดิอังโก
จักรพรรดิอิงเงียว

จักรพรรดิอิงเงียว (ญี่ปุ่น: 允恭天皇; โรมาจิ: Ingyō-tennō) เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นองค์ที่ 19 ตามลำดับการสืบราชบัลลังก์แบบดั้งเดิม ทั้ง โคจิกิ และ นิฮงโชกิ (เรียกรวมกันเป็น คิกิ) บันทึกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในช่วงที่อ้างว่าพระองค์มีชีวิตอยู่ แม้ว่าไม่สามารถระบุวันที่แน่นอนเกี่ยวกับชีวิตหรือรัชสมัยของจักรพรรดิพระองค์นี้ได้ แต่โดยทั่วไปถือว่าจักรพรรดิครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 410 ถึง 453
เรื่องราวยุคกึ่งก่อนประวัติศาสตร์

ข้อมูลเกี่ยวกับพระองค์นำมาจากโคจิกิและนิฮงโชกิ ซึ่งเรียกรวมกันเป็น คิกิ (ญี่ปุ่น: 記紀; โรมาจิ: Kiki) หรือ พงศาวดารญี่ปุ่น โดยในคิกิบันทึกว่าอิงเงียวเสด็จพระราชสมภพจากเจ้าหญิงอิวะ (ญี่ปุ่น: 磐之媛命; โรมาจิ: Iwa no hime no Mikoto) ในช่วงระหว่าง ค.ศ. 373 ถึง 375 และได้รับพระราชทานนามว่า โออาซาซูมะ วากูโงะ โนะ ซูกูเนะ (ญี่ปุ่น: 雄朝津間稚子宿禰; โรมาจิ: Oasazuma Wakugo no Sukune) พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 4 ในจักรพรรดินินโตกุ ทำให้เป็นพระอนุชาของริจูและฮันเซ หลังฮันเซสวรรคตใน ค.ศ. 410 บรรดารัฐมนตรีเข้าพบโออาซาซูมาและลงมติเลือกพระองค์เป็นจักรพรรดิองค์ต่อไปอย่างเป็นเอกฉันท์ โออาซาซูมาปฏิเสธข้อเสนอโดยระบุว่าพระเชษฐาของพระองค์ "ดูหมิ่นเขาดั่งคนโง่" แล้วยังเรียกตัวพระองค์เองเป็น "ผู้โชคร้าย" โดยอ้างว่าตนทรงพระประชวรด้วยอาการอัมพาตที่ไม่ได้กล่าวถึง
เมื่อเวลาผ่านไปกว่า 2 ปี โอชิซากะ โนะ โอนากัตสึฮิเมะ พระสนมองค์โปรด โน้มน้าวให้โออาซาซูมะขึ้นครองราชย์ได้สำเร็จ โออาซาซูมะได้รับการสถาปนาเป็นจักรพรรดิอิงเงียวอย่างเป็นทางการ ส่วนพระสนมกลายเป็นโคโงองค์ถัดไป จากนั้นในช่วงต้น ค.ศ. 414 มีการส่งทูตไปที่ชิลลาเพื่อจัดหาแพทย์มารักษาจักรพรรดิผู้ประชวร แพทย์ได้ระบุว่าปัญหาเกิดจากพระเพลาของพระองค์ และสามารถรักษาได้ในเดือนสิงหาคมของปีนั้น
ต่อมาในช่วงฤดูหนาว ค.ศ. 418 จักรพรรดินีโอชิซากะ โนะ โอนากัตสึฮิเมะได้แนะนำพระราชสวามีให้รู้จักกับพระกนิษฐภคินีของพระนางในงานเลี้ยงโดยไม่ได้ตั้งใจ จักรพรรดิอิงเงียวตกหลุมรักพระนางอย่างมากจึงส่งคนไปเรียกพระนางมาในภายหลัง พระองค์เรียนรู้ว่าพระนามของสตรีคนนั้นคือ "โอโตฮิเมะ" ("เจ้าหญิงผู้ทรงพระเยาว์ที่สุด") แต่คนท้องถิ่นขนานนามพระนางจากความงามเป็น "โซโตโฮริ อิรัตสึเมะ" ("พรหมจาริณีผ่านเครื่องแต่งกาย; clothing pass maiden") ในตอนแรกโอโตฮิเมะปฏิเสธที่จะทำตาม เพราะไม่ต้องการทำร้ายความรู้สึกของพระเชษฐ/กนิษฐภคินี ผู้ส่งสารที่ไม่อยากถูกลงโทษฐานไม่เชื่อฟังจึงอยู่กับโอโตฮิเมะจนกระทั่งพระนางตกลง โอชิซากะไม่พอพระทัยต่อสิ่งนี้และไม่ให้โอโตฮิเมะเข้าไปยังพระราชวัง อิงเงียวจึงสร้างที่พำนักใกล้เคียงให้แก่โอโตฮิเมะ โดยซึ่งพระองค์มักแอบไปอยู่ที่นั่น
จักรพรรดินีโอชิซากะ โนะ โอนากัตสึฮิเมะให้กำเนิดพระราชโอรสธิดารวม 9 พระองค์ (พระราชโอรส 5 พระองค์และพระราชธิดา 4 พระองค์) ใน ค.ศ. 434 อิงเงียวทรงเลือกคินาชิ โนะ คารุ พระราชโอรสองค์แรก เป็นมกุฎราชกุมาร นี่ถือเป็นทางเลือกที่ก่อให้เกิดความขัดแย้งโดยไม่รู้ตัวหลังคินาชิถูกกล่าวหาว่ามีความสัมพันธ์ร่วมสายพระโลหิตกับเจ้าหญิงคารุ โนะ โออิรัตสึเมะ อิงเงียวไม่สามารถลงพระราชอาญาพระราชโอรสได้ เนื่องด้วยตำแหน่งที่พระองค์พระราชทานให้ ทำให้พระองค์เลือกใช้วิธีทางอ้อมด้วยการเนรเทศคารุ โนะ โออิรัตสึเมะไปที่อิโยะ เมื่อจักรพรรดิอิงเงียวสวรรคตในช่วง ค.ศ. 453 พระมหากษัตริย์ชิลลาทรงโศกศัลย์เป็นอย่างยิ่งจึงได้นำนักดนตรี 80 คนไปที่ญี่ปุ่นเพื่อปลอบประโลมดวงวิญญาณของอิงเงียว ขณะเดียวกัน คินาชิ โนะ คารุต้องเผชิญกับความท้าทายจากการที่อานาโฮะ พระอนุชา ได้รับการสนับสนุนให้เป็นรัชทายาท
พระมเหสีและพระราชโอรสธิดา > พระมเหสี/นางสนม

| บรรดาศักดิ์ | พระนาม | พระราชบิดา | พระราชโอรสธิดา |
| --- | --- | --- | --- |
| จักรพรรดินี (โคโง) | โอชิซากะ โนะ โอนากัตสึฮิเมะ (ญี่ปุ่น: 忍坂大中姫; โรมาจิ: Oshisaka no Ōnakatsuhime) | เจ้าชายวากานูเกะ โนะ ฟูตามาตะ (ญี่ปุ่น: 稚野毛二派皇子) |  • เจ้าชายคินาชิ โนะ คารุ (ญี่ปุ่น: 木梨軽皇子)  • เจ้าหญิงนางาตะ โนะ โออิรัตสึเมะ (ญี่ปุ่น: 名形大娘皇女)   • เจ้าชายซาไก โนะ คูโรฮิโกะ (ญี่ปุ่น: 境黒彦皇子)   • เจ้าชายอานาโฮะ (ญี่ปุ่น: 穴穂皇子)   •  เจ้าชายคารุ โนะ โออิรัตสึเมะ (ญี่ปุ่น: 軽大娘皇女)   • เจ้าชายยัตสึริ โนะ ชิราฮิโกะ (ญี่ปุ่น: 八釣白彦皇子)   • เจ้าชายโอฮัตสึเซะ โนะ วากาตาเกรุ (ญี่ปุ่น: 大泊瀬稚武皇子)   • เจ้าหญิงทาจิมะ โนะ ทาจิบานะ โนะ โออิรัตสึเมะ (ญี่ปุ่น: 但馬橘大娘皇女)   • เจ้าหญิงซากามิ (ญี่ปุ่น: 酒見皇女) |
| นางสนม (ฮิ) | โอโตฮิเมะ (ญี่ปุ่น: 弟姫; โรมาจิ: Otohime) | เจ้าชายวากานูเกะ โนะ ฟูตามาตะ (ญี่ปุ่น: 稚野毛二派皇子) | ไม่มี |
พระมเหสีและพระราชโอรสธิดา > พระราชโอรสธิดา

| บรรดาศักดิ์ | พระนาม | ความเห็น |
| --- | --- | --- |
| เจ้าชาย | เจ้าชายคินาชิ โนะ คารุ | ภายหลังพ่ายแพ้ต่อเจ้าชายอานาโฮะ (ดูข้างล่าง) |
| เจ้าหญิง | เจ้าหญิงนางาตะ โนะ โออิรัตสึเมะ |  |
| เจ้าชาย | เจ้าชายซาไก โนะ คูโรฮิโกะ | อ้างว่าสวรรคตในช่วง ค.ศ. 456 |
| เจ้าชาย | เจ้าชายอานาโฮะ | พระราชโอรสองค์ที่ 3 ของจักรพรรดิอิงเงียว ภายหลังขึ้นเป็นจักรพรรดิอังโก |
| เจ้าหญิง | เจ้าหญิงคารุ โนะ โออิรัตสึเมะ | ในโคจิกิ "เจ้าหญิงคารุ" และ "โอโตฮิเมะ" เป็นพระนามพ้องกัน |
| เจ้าชาย | เจ่าชายยัตสึริ โนะ ชิราฮิโกะ | ข้อมูลอ้างว่าพระองค์มีชีวิตใน ค.ศ. 401 ถึง 456 |
| เจ้าชาย | เจ้าชายโอฮัตสึเซะ โนะ วากาตาเกรุ | พระราชโอรสองค์ที่ 5 ของจักรพรรดิอิงเงียว ภายหลังขึ้นเป็นจักรพรรดิยูเรียกุ |
| เจ้าหญิง | เจ้าหญิงทาจิมะ โนะ ทาจิบานะ โนะ โออิรัตสึเมะ |  |
| เจ้าหญิง | เจ้าหญิงซากามิ |  |
อ่านเพิ่ม

Aston, William George. (1896). Nihongi: Chronicles of Japan from the Earliest Times to A.D. 697. London: Kegan Paul, Trench, Trubner.  OCLC 448337491
Brown, Delmer M. and Ichirō Ishida, eds. (1979). Gukanshō: The Future and the Past. Berkeley: University of California Press. ISBN 978-0-520-03460-0;  OCLC 251325323
Hammer, Joshua. (2006). Yokohama Burning: The Deadly 1923 Earthquake and Fire that Helped Forge the Path to World War II. New York: Simon & Schuster.  ISBN 978-0-7432-6465-5 (cloth)
Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887
Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Ōdai Ichiran; ou, Annales des empereurs du Japon.  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland.  OCLC 5850691
Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. ISBN 978-0-231-04940-5;  OCLC 59145842
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สหรัฐ
ท่อส่งแก๊สอาหรับ

ท่อส่งแก๊สอาหรับ (อังกฤษ: Arab Gas Pipeline) เป็นท่อที่ส่งออกแก๊สธรรมชาติของอียิปต์ไปยังตะวันออกกลางและอาจไปถึงทวีปยุโรปด้วยการสร้างส่วนขยายในอนาคต เมื่อก่อสร้างเสร็จ ท่อส่งแก๊สดังกล่าวจะมีความยาวรวมกว่า 1,200 กิโลเมตร มีมูลค่าก่อสร้าง 1.2 พันล้านดอลล่าร์สหรัฐ
รายละเอียด > ส่วนอาริช-อคาบา

ส่วนแรกของท่อเชื่อมจากอาริชในอียิปต์ไปยังอคาบาในจอร์แดน ส่วนนี้แบ่งออกเป็นสามส่วนย่อย ส่วนแรกยาว 250 กิโลเมตร บนบกซึ่งเชื่อมจากอัล-อาริชไปยังทาบาริมทะเลแดง นอกจากนี้ ยังประกอบด้วยหน่วยเพิ่มแรงดันในอาริชและสถานีตรวจวัดปริมาณในทาบา ส่วนที่สองยาว 15 กิโลเมตร อยู่ใต้ทะเลเชื่อมจากทาบาไปยังอคาบา ส่วนที่สาม ซึ่งมีสถานีตรวจวัดปริมาณอีกแห่งหนึ่งตั้งอยู่ ยาวประมาณ 1 กิโลเมตร บนชายฝี่งซึ่งเชื่อมเข้ากับโรงไฟฟ้าพลังความร้อนอคาบา
ส่วนอาริช-อคาบาซึ่งมีมูลค่าก่อสร้าง 220 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ เสร็จสิ้นในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2546 ท่อมีเส้นผ่านศูนย์กลาง 36 นิ้ว (910 มม.) และมีปริมาณรองรับแก๊สได้กว่า 10,300 ล้านลูกบาศก์เมตรต่อปี
รายละเอียด > ส่วนอคาบา-เอลรีฮับ

ส่วนที่สองได้ขยายท่อในจอร์แดนจากอคาบา ตั้งแต่อัมมานไปยังเอลรีฮับ (24 กิโลเมตรจากชายแดนซีเรีย) ส่วนนี้มีความยาว 390 กิโลเมตร และมีมูลค่าการก่อสร้าง 300 ล้านดออล่าร์สหรัฐ มีการก่อสร้างใน พ.ศ. 2548
รายละเอียด > ส่วนเอลรีฮับ-ฮอมส์

ส่วนที่สามนี้มีความยาวทั้งสิ้น 319 กิโลเมตร จากจอร์แดนไปยังซีเรีย 90 กิโลเมตรแรกทอดตั้งแต่ชายแดนจอร์แดน-ซีเรียไปยังสถานีไฟฟ้าเดียร์อาลี จากโรงไฟฟ้าดังกล่าว ท่อจะทอดผ่านดามัสกัสไปยังหน่วยเพิ่มแรงดันอัลรายัน ใกล้กับฮอมส์ ส่วนนี้ก่อสร้างแล้วเสร็จในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551
รายละเอียด > ส่วนฮอมส์-ทริโปลี

ส่วนฮอมส์-ทริโปลีเชื่อมจากหน่วยเพิ่มแรงดันอัลรายันไปยังบานีอัสในซีเรีย และทอดยาวไปอีก 32 กิโลเมตรไปยังทริโปลี ประเทศเลบานอน การตกลงที่จะสร้างท่อส่วนนี้มีการลงนามเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2552 และการทดสอบครั้งแรกได้เริ่มขึ้นตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน การส่งแก๊สปกติเริ่มขึ้นตั้งแต่วันที่ 19 ตุลาคม พ.ศ. 2552 โดยส่งให้แก่สถานีไฟฟ้าเดียร์อัมมาร์ นอกจากนี้ยังมีการเสนอให้ขยายท่อส่วนนนี้จากบานีอัสไปจนถึงไซปรัส
ท่ออาริช-แอชเคลอน

ท่ออาริช-แอชเคลอนเป็นท่อส่งแก๊สธรรมชาติยาว 100 กิโลเมตรใต้ทะเล ซึ่งเชื่อมท่อส่งแก๊สอาหรับกับอิสราเอล ถึงแม้ว่ามันจะมิใช่ส่วนหนึ่งของโครงการท่อส่งแก๊สอาหรับอย่างเป็นทางการ แต่ท่อดังกล่าวได้แตกสาขามาจากท่อเดียวกันในอียิปต์ ท่อดังกล่าวอำนวยการสร้างและดำเนินการโดยบริษัทแก๊สเมดิเตอร์เรเนียนตะวันออก (EMG) ซึ่งเป็นบริษัทร่วมของท่อแก๊สเมดิเตอร์เรเนียน (28%) บริษัทเมอร์ฮัฟของอิสราเอล (25%) ปตท. (25%) EMI-EGI LP (12%) และบริษัทปิโตรเลียมสาธารณะอียิปต์ (10%)
ท่อดังกล่าวสามารถเปิดใช้งานได้ตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 เดิมอียิปต์และอิสราเอลเคยตกลงกันว่าจะมีการส่งแก๊สธรรมชาติผ่านท่อนี้กว่า 1.7 พันล้านลูกบาศก์เมตรต่อปีสำหรับการใช้งานโดยบริษัทไฟฟ้าอิสราเอล แต่ปริมาณการส่งได้เพิ่มขึ้นเป็น 2.1 พันล้านลูกบาศก์เมตรต่อปีไปจนถึง พ.ศ. 2571 นอกเหนือจากนี้ ปลายปี พ.ศ. 2552 EMG ได้ลงนามในสัญญาที่จะส่งแก๊สธรรมชาติทางท่อเพิ่มอีก 2 พันล้านลูกบาศก์เมตรต่อปีสำหรับเครื่องกำเนิดไฟฟ้าของเอกชน และอุตสาหกรรมที่เกี่ยวข้องอีกหลายแห่งในอิสราเอล และยังมีการดำเนินการเจรจากับผู้มีศักยภาพที่จะซื้อต่อไป ในปี พ.ศ. 2553 ท่อดังกล่าวส่งแก๊สธรรมชาติกว่าครึ่งหนึ่งที่บริโภคกันในอิสราเอล ในขณะที่อีกครึ่งหนึ่งมาจากทรัพยากรภายในประเทศ ท่อดังกล่าวสามารถรองรับการส่งแก๊สได้กว่า 9 พันล้านลูกบาศก์เมตรต่อปี และข้อตกลงระหว่างทั้งสองชาติในการวางกรอบสำหรับการจัดซื้อแก๊สธรรมชาติเป็นจำนวนถึง 7.5 พันล้านลูกบาศก์เมตร ทำให้อิสราเอลเป็นหนึ่งในตลาดส่งออกแก๊สธรรมชาติที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่งของอียิปต์
การสร้างส่วนขยายในอนาคต > การเชื่อมต่อซีเรีย-ตุรกี

เดือนมีนาคม พ.ศ. 2549 อียิปต์ ซีเรีย จอร์แดน ตุรกี เลบานอน และโรมาเนีย บรรลุข้อตกลงในการสร้างส่วนขยายของท่อส่งแก๊สจากซีเรียไปจนถึงชายแดนตุรกี จากที่นั่น ท่อส่งจะเชื่อมต่อเข้ากับท่อนาบูโคที่วางแผนก่อสร้งไว้แล้วเพื่อการส่งแก๊สธรรมชาติต่อไปยังยุโรป ตุรกีคาดว่าจะซื้อแก๊ส 2-4 พันล้านลลูกบาศก์เมตรต่อปีจากท่อส่งแก๊สอาหรับ เมื่อวันที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2551 ตุรกีและซีเรียลงนามในข้อตกลงที่จะสร้างท่อยาว 63 กิโลเมตร ระหว่างอเลปโปกับคิลิสเป็นส่วนแรกของการเชื่อมต่อซีเรีย-ตุรกีจากท่อส่งแก๊สอาหรับ
เมื่อวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2551 สตรอยทรานส์แก๊สลงนามในสัญญามูลค่า 71 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ สำหรับก่อสร้างส่วนนี้ สัญญาดังกล่าวเป็นโมฆะในช่วงต้นปี พ.ศ. 2552 และได้มีการยื่นประมูลใหม่ ส่วนเชื่อมต่อคาดว่าจะพร้อมในปี พ.ศ. 2554
การสร้างส่วนขยายในอนาคต > การเชื่อมต่อกับอิรัก

ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2547 อียิปต์ จอร์แดน ซีเรีย และเลบานอนตกลงที่จะเชื่อมท่อส่งแก๊สอาหรับเข้ากับท่อส่งแก๊สของอิรักเพื่อให้อิรักสามารถส่งออกแก๊สธรรมชาติไปยังทวีปยุโรปได้
เหตุระเบิด

วันที่ 5 กุมภาพันธ์ ระหว่างการประท้วงในอียิปต์ พ.ศ. 2554 มีรายงานว่าได้เกิดเหตุระเบิดขึ้นที่ท่อส่งแก๊สใกล้กับหน่วยเพิ่มแรงดันเอลอาริช ซึ่งส่งแก๊สธรรมชาติให้แก่อิสราเอลและจอร์แดน ทำให้การส่งแก๊สธรรมชาติไปยังสองประเทศดังกล่าวต้องหยุดชะงัก
ตามข้อมูลของผู้ว่าราชการจังหวัดนอร์ทไซนาย "สถานีแก๊สที่ตั้งอยู่ใกล้กับจุดเกิดระเบิดนั้นไม่ได้รับความเสียหายและระเบิดไม่ได้ส่งผลกระทบต่อเขตที่อยู่อาศัย" สถานีโทรทัศน์ของรัฐได้กล่าวโทษผู้ก่อการ "ผู้ซึ่งฉวยโอกาสจากสถานการณ์ที่ยังไม่มั่นคงภายในประเทศ" อย่างไรก็ตาม ตามข้อมูลของประธานบริษัทแก๊สธรรมชาติอียิปต์ เหตุระเบิดครั้งนี้เกิดขึ้นจากแก๊สรั่วและไม่ใช่เหตุโจมตีของผู้ก่อการร้าย
2.5 มิติ ริริสะ

| --- | --- |
2.5 มิติ ริริสะ

2.5次元の誘惑 (Nitengo-jigen no Ririsa)
แนว: สุขนาฏกรรมจินตนิยม
มังงะ
เขียนโดย: ยู ฮาชิโมโตะ
สำนักพิมพ์: ชูเอชะ
สำนักพิมพ์ภาคภาษาไทย: รักพิมพ์
ในเครือ: จัปป์ คอมมิกส์
นิตยสาร: โชเนนจัมป์+
กลุ่มเป้าหมาย: โชเน็ง
วางจำหน่ายตั้งแต่: 15 มิถุนายน พ.ศ. 2562 – ปัจจุบัน
จำนวนเล่ม:  22    17
อนิเมะโทรทัศน์
กำกับโดย: ฮิเดกิ โอคาโมโตะ
เขียนบทโดย: ทาคาโอะ โยชิโอกะ
ดนตรีโดย: ฮิโรอากิ สึสึมิ
สตูดิโอ: เจซีสตาฟ
เครือข่าย: โตเกียวเอ็มเอ็กซ์, ทีวีเค, ซีทีซี, ทีวีเอส, ทีวีเอ, เอ็มบีเอส, ทีวีคิว, บีเอส11, เอที-เอ็กซ์ , แอนิแมกซ์
เครือข่ายภาษาไทย: บิลิบิลิ
ฉาย:  5 กรกฎาคม พ.ศ. 2567  – ปัจจุบัน
ตอน: 24
 สถานีย่อยการ์ตูนญี่ปุ่น
2.5 มิติ ริริสะ(ญี่ปุ่น: 2.5次元の誘惑; โรมาจิ: Nitengo-jigen no Ririsa) เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่นที่เขียนและวาดภาพโดย ยู ฮาชิโมโตะ เริ่มเผยแพร่บนเว็บไซต์โชเน็นจัมป์+ของสำนักพิมพ์ชูเอชะในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2562 ซีรีส์อนิเมะดัดแปลงโดยสตูดิโอเจซีสตาฟ ออกอากาศตั้งแต่เดือนกรกฎาคมถึงธันวาคม พ.ศ. 2567 โดยมีการประกาศฤดูกาลที่สองแล้ว
เรื่องย่อ

มาซามุเนะ โอคุมุระ เป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ที่ทำหน้าที่เป็นประธานและเป็นสมาชิกเพียงคนเดียวในชมรมมังงะของโรงเรียน ในฐานะโอตาคุเขาอ้างว่าเขาไม่สนใจผู้หญิงจริงๆ เนื่องจากเขาหมกมุ่นอยู่กับตัวละคร 2 มิติทันใดนั้น นักเรียนปีแรกชื่อ ลิลี่ซ่า อามาโนะ ผู้หลงใหลในคอสเพลย์ได้เข้าร่วมชมรมและชักชวน โอคุมุระ ให้เป็นช่างภาพอย่างเป็นทางการของเธอ เมื่อโอคุมุระ รู้ว่าตัวละครที่เธอชื่นชอบก็คือตัวละคร 2 มิติเช่นกัน เขาพบว่าตัวเองขัดแย้งกับความรู้สึกโรแมนติกที่เขามีต่อเธอ
สื่อตีพิมพ์ > มังงะ

เขียนและวาดภาพโดย ยู ฮาชิโมโตะ ซีรีส์นี้เริ่มตีพิมพ์บนเว็บไซต์มังงะโชเน็นจัมป์+ของสำนักชูเอชะเมื่อ วันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2562 ณ เดือนมกราคม พ.ศ. 2567 แต่ละบทของซีรีส์นี้
ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2564Seven Seas Entertainmentได้ประกาศว่าพวกเขาได้รับลิขสิทธิ์ซีรีส์สำหรับการตีพิมพ์ภาษาอังกฤษภายใต้สำนักพิมพ์Ghost Ship
สื่อตีพิมพ์ > อนิเมะ

อนิเมะได้ประกาศเมื่อวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2565 ผลิตโดย เจซีสตาฟ และกำกับโดย ฮิเดกิ โอคาโมโตะเขียนบทโดย ทาคาโอะ โยชิโอกะออกแบบตัวละครโดย โทโมยูกิ ชิทายะ และแต่งดนตรีโดย ฮิโรอากิ สึสึมิ ซีรีส์นี้มีกำหนดออกอากาสในวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2567 และจะออกอากาศต่อเนื่องถึง 2 ช่วง สำหรับช่วงแรก เพลงเปิดคือ "Shutter Chance" ขับร้องโดย Meichan ในขณะที่เพลงปิดคือ "Watch Me" ขับร้องโดยคาโอริ มาเอดะและอาการิ คิโตเป็นตัวละครตามลำดับ
หลังจากออกอากาศตอนสุดท้าย ก็ได้มีการประกาศฤดูกาลที่สอง
บิลิบิลิประเทศไทยได้ทำการจัดฉายรอบพรีเมียร์ของเรื่องนี้ในวันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2567 ที่โรงภาพยนตร์ลิโด้
สื่อตีพิมพ์ > วิดิโอเกมส์

เกมสมาร์ทโฟนที่พัฒนาโดยAiming และTeam Caravanในชื่อ 2.5 Dimensional Seduction: Angels Stage ได้รับการประกาศในช่วงJump Festa 2024
การตอบรับ

Itachi Utada จากFamitsuยกย่องเรื่องราวและตัวละครของซีรีส์นี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเพลิดเพลินกับองค์ประกอบของคอสเพลย์ในปัจจุบัน
ในปี พ.ศ. 2562 Next Manga Award ซีรีส์นี้อยู่ในอันดับที่4ในหมวดมังงะบนเว็บ ซีรีส์นี้มียอดจำหน่ายหนึ่งล้านเล่มทั้งในรูปแบบดิจิทัลและสิ่งพิมพ์
จักรพรรดิเซ็งกะ

พระราชสุสานของจักรพรรดิเซ็งกะ
จักรพรรดิเซ็งกะ (ญี่ปุ่น: 宣化天皇; โรมาจิ: Senka-tennō; ค.ศ. 466 — 15 มีนาคม ค.ศ. 539) เป็นจักรพรรดิในตำนานองค์ที่ 28 ของญี่ปุ่น ตามลำดับการสืบทอด
ไม่สามารถกำหนดวันที่แน่นอนสำหรับพระราชประวัติหรือรัชสมัยของจักรพรรดิองค์นี้ แต่เพื่อความสะดวกจึงจัดให้ครองราชย์ในวันที่ 25 มกราคม ค.ศ. 536 ถึง 15 มีนาคม ค.ศ. 539
ดูเพิ่ม

จักรพรรดิญี่ปุ่น
รายพระนามจักรพรรดิญี่ปุ่น
ข้อมูล

Aston, William George. (1896). Nihongi: Chronicles of Japan from the Earliest Times to A.D. 697. London: Kegan Paul, Trench, Trubner.  OCLC 448337491
Brown, Delmer M. and Ichirō Ishida, eds. (1979). Gukanshō: The Future and the Past. Berkeley: University of California Press. ISBN 978-0-520-03460-0;  OCLC 251325323
Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887
Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Ōdai Ichiran; ou, Annales des empereurs du Japon.  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland.  OCLC 5850691
Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. ISBN 978-0-231-04940-5;  OCLC 59145842
ทรัพยากรน้ำ

ทรัพยากรน้ำ หมายถึง แหล่งต้นตอของน้ำที่เป็นประโยชน์หรือมีศักยภาพที่จะก่อให้เกิดประโยชน์แก่มนุษย์ ทรัพยากรน้ำมีความสำคัญเนื่องจากน้ำเป็นสิ่งจำเป็นต่อการดำรงชีวิตของสิ่งมีชีวิตทุกชนิด ได้มีการนำน้ำมาใช้ในด้านเกษตรกรรม อุตสาหกรรม บ้านเรือน นันทนาการและกิจกรรมต่างๆ รวมทั้งด้านสิ่งแวดล้อม น้ำที่มนุษย์นำมาใช้ในกิจกรรมต่างๆ ดังกล่าวนั้นจะเป็นน้ำจืด แต่น้ำจืดในโลกเรามีเพียงร้อยละ 2.5 เท่านั้น และปริมาณ 2 ใน 3 ของน้ำจืดจำนวนนี้เป็นน้ำแข็งในรูปของธารน้ำแข็งและน้ำแข็งที่จับตัวกันอยู่ที่ขั้วโลกทั้งสองขั้ว ปัจจุบันความต้องการน้ำมีมากกว่าน้ำจืดที่มีอยู่ในหลายส่วนของโลก และในอีกหลายพื้นที่ในโลกกำลังจะประสบปัญหาความไม่สมดุลของอุปสงค์และอุปทานของน้ำในอนาคตอันไม่ไกลนัก กรอบปฏิบัติเพื่อการจัดสรรทรัพยากรน้ำให้แก่ผู้ใช้น้ำ (ในพื้นที่ที่มีกรอบปฏิบัติแล้ว) เรียกว่า "สิทธิการใช้น้ำ" (Water rights)
น้ำกับความขัดแย้ง

ตัวอย่างที่ชัดเจนเกี่ยวกับความขัดแย้งเกี่ยวกับการใช้น้ำระหว่างรัฐเกิดขึ้นระหว่าง 1950 - 1800 ปีก่อน พ.ศ. ระหว่างรัฐสุเมเรียแห่งลากาช และ รัฐอุมมา แม้จะขาดหลักฐานว่าเป็นสงครามระหว่างรัฐที่เกิดจากการแย่งน้ำเพียงอย่างเดียวก็ตาม น้ำก็ได้เป็นต้นตอของความขัดแย้งระหว่างกันของมนุษยชาติมาตลอดเวลาแห่งประวัติศาสตร์ เมื่อน้ำขาดแคลนมากเมื่อใดก็จะเกิดความตึงเครียดทางการเมืองซึ่งมักเรียกกันว่า "ความตึงเครียดจากน้ำ" (Water stress) ความตึงเครียดจากน้ำนี้มักนำไปสู่ปัญหาความขัดแย้งในระดับท้องถิ่นและขยายไปถึงระดับภูมิภาค
ความเครียดจากน้ำยังเป็นตัวเป็นตัวทำให้ความเครียดทางการเมืองที่ไม่เกี่ยวข้องกับน้ำมีความรุนแรงเพิ่มขึ้นด้วย คุณภาพและปริมาณของน้ำจืดที่ค่อยๆ ลดลงตามกาลเวลามีผลทำให้ความมั่นคงของภูมิภาคมีผลให้สุขภาพความเป็นอยู่ของประชาชนเลวลงเป็นตัวปิดกั้นการพัฒนาทางเศรษฐกิจซึ่งมีผลกระทบเวียนกลับทำให้สถานการณ์ความขัดแย้งเลวลงกว่าเดิม
ความขัดแย้งและความตึงเครียดและความขัดแย้งเกี่ยวกับน้ำมักเกิดขึ้นภายในบริเวณชายแดนของประเทศ ภาคหรือจังหวัดและบริเวณตอนใต้ของลุ่มน้ำ เช่นบริเวณใต้ลุ่มน้ำแม่น้ำเหลืองของจีน ลุ่มเจ้าพระยาของประเทศไทยซึ่งประสบกับปัญหาความเครียดจากน้ำมาเป็นเวลาหลายปี นอกจากนี้ ประเทศแห้งแล้งบางประเทศซึ่งต้องพึ่งพาน้ำเพื่อการชลประทานเป็นอันมาก เช่นจีน อินเดีย อิหร่านและปากีสถานจึงมักเสี่ยงกับปัญหาความตึงเครียดที่มีชนวนมาจากน้ำ ความตึงเครียดทางการเมือง เช่น การประท้วงและการก่อเหตุความวุ่นวายอาจขึ้นจากการประท้วงการแปรรูปจากองค์การรัฐเป็นเอกชนและการตั้งราคาน้ำบริโภคในประเทศโบลิเวียเมื่อ พ.ศ. 2543
แหล่งน้ำจืด > น้ำผิวดิน

น้ำผิวดินได้แก่น้ำในแม่น้ำลำคลอง ทะเลสาบและในพื้นที่ชุ่มน้ำที่เป็นน้ำจืด ปกติน้ำผิวดินจะได้รับการเติมจากฝนหรือหิมะ และจะหายไปตามธรรมชาติด้วยการระเหย การไหลออกสู่ทะเลและการซึมลงไปใต้ดิน
แม้ว่าการเติมน้ำจืดโดยธรรมชาติของระบบน้ำผิวดินจะได้จากการตกของฝนหรือหิมะลงเฉพาะบนบริเวณลุ่มน้ำนั้นๆ ณ เวลาหนึ่งก็ตาม แต่ปริมาณรวมของน้ำยังขึ้นอยู่กับปัจจัยอื่นอีกหลายปัจจัย ปัจจัยเหล่านี้รวมถึงปริมาณความจุของทะเลสาบ พื้นที่ชุ่มน้ำและอ่างเก็บน้ำที่มนุษย์สร้างขึ้น อัตราการซึมของดินในพื้นที่กักเก็บต่างๆ ดังกล่าว ลักษณะของการไหลตามผิวพื้นของลุ่มน้ำ ช่วงเวลาการตกของฝนหรือหิมะและอัตราการระเหยของพื้นที่นั้นๆ ปัจจัยเหล่านี้มีผลต่อสัดส่วนของน้ำที่ไหลออกสู่ทะเล ระเหยและซึมลงใต้ดิน
กิจกรรมของมนุษย์สามารถสร้างผลกระทบต่อปัจจัยต่างๆ ดังกล่าวได้มาก มนุษย์มักเพิ่มความจุน้ำเก็บกักด้วยการสร้างอ่างเก็บน้ำและลดความจุน้ำเก็บกักด้วยการระบายพื้นที่ชุ่มน้ำให้แห้ง มนุษย์เพิ่มปริมาณและความเร็วไหลตามผิวของน้ำด้วยการดาดผิวพื้นต่างๆ ให้แข็งรวมทั้งการทำทางให้น้ำไหลทิ้งไปรวดเร็วขึ้น
ปริมาณโดยรวมของน้ำที่มีให้ใช้ ณ เวลาหนึ่งนับเป็นข้อพิจารณาที่มีความสำคัญมาก การใช้น้ำบางประเภทของมนุษย์เป็นการใช้แบบหยุดๆ เดินๆ ตัวอย่างเช่น การทำเกษตรกรรมหลายแห่งต้องการน้ำเป็นปริมาณมากในช่วงฤดูเพาะปลูก และไม่ใช้น้ำอีกเลยหลังฤดูเก็บเกี่ยว การจ่ายน้ำให้พื้นที่เกษตรกรรมประเภทดังกล่าว ระบบน้ำผิวดินเพื่อการนี้อาจต้องมีขนาดการเก็บกักที่ใหญ่เพื่อให้สามารถเก็บกักน้ำฝนที่ตกลงมาทั้งปีไว้ สำหรับปล่อยมาใช้ภายเวลาที่สั้นเป็นต้น การใช้น้ำประเภทที่ค่อยๆ ใช้ในปริมาณครั้งละไม่มากแต่สม่ำเสมอทั้งปี เช่นน้ำสำหรับหล่อเย็นในโรงผลิตไฟฟ้า การจ่ายน้ำในกรณีนี้ ระบบน้ำผิวดินต้องการเพียงอ่างหรือแหล่งกักเก็บที่มีความจุให้พอสำหรับไว้ชดเชยน้ำในลำธารที่มีอัตราการไหลเข้าอ่างในฤดูแล้งต่ำกว่าอัตราการใช้น้ำในการหล่อเย็น่ทาา
น้ำผิวดินตามธรรมชาติสามารถเพิ่มพูนได้โดยการนำน้ำเข้ามาจากแหล่งในลุ่มน้ำอื่นด้วยการขุดคลองส่งน้ำหรือวางท่อส่งน้ำ หรืออาจทำด้วยวิธีอื่นๆ แต่ก็ได้ไม่มาก มนุษย์เรามีส่วนทำให้ระบบน้ำผิวดินไม่มั่นคงหรือ "หายไป" จากการสร้างมลพิษ
บราซิลเป็นประเทศที่ประมาณกันว่ามีแหล่งน้ำจืดมากที่สุดในโลกตามด้วยแคนาดาและรัสเซีย
แหล่งน้ำจืด > น้ำใต้ผิวดิน

น้ำใต้ผิวดินหรือน้ำใต้ดินหมายถึงน้ำจืดที่ขังอยู่ในช่องว่างของดินหรือหิน และยังหมายถึงน้ำที่ไหลอยู่ภายในชั้นหินอุ้มน้ำ หรือชั้นน้ำ (Aquifer) ซึ่งอยู่ตำกว่าระดับน้ำใต้ดิน (water table) ในบางครั้งก็มีประโยชน์ที่จะแยกให้เห็นถึงความแตกต่างระหว่าง น้ำใต้ผิวดินที่อยู่ใกล้และสัมพันธ์กับน้ำผิวดิน กับ น้ำผิวดินที่สัมพันธ์กับน้ำใต้ผิวดินที่อยู่ลึกมากในชั้นหินอุ้มน้ำ บางครั้งก็เรียกน้ำชนิดนี้ว่า "น้ำซากดึกดำบรรพ์" (Fossil water)
น้ำใต้ผิวดินอาจคิดเชิงคำศัพท์เห้หมือนน้ำผิวดินก็ได้ นั่นคือ การรับเข้า (inputs) การปล่อยออก (outputs) และการเก็บกัก (storage) นัยสำคัญของความแตกต่างก็คือ: ในแง่ของน้ำใต้ผิวดิน ที่เก็บกักมักมีขนาดใหญ่มากเมื่อเปรียบเทียบกับการรับเข้า ซึ่งเมื่อเปรียบเทียบกับน้ำผิวดินที่มีขนาดเก็บกักเล็กแต่มีขนาดการรับเข้ามากกว่า ข้อแตกต่างนี้เองที่ทำให้มนุษย์สามารถใช้น้ำใต้ดินได้มากมาย (แบบไม่ยั่งยืน) ได้เป็นเวลานานโดยไม่รู้สึกถึงผลกระทบที่รุนแรง แต่ถึงกระนั้น ในระยะยาว ในที่สุดอัตราเฉลี่ยของการซึมซับของแหล่งน้ำผิวดินที่ไหลลงใต้ดิน ย่อมจะต้องช้ากว่าอัตราการสูบออกไปใช้โดยมนุษย์
การรับเข้าตามธรรมชาติของน้ำใต้ดินเกิดจากการไหลซึมลงชั้นใต้ดินของน้ำผิวดิน การปล่อยออกตามธรรมชาติของน้ำใต้ดินที่เกินขนาดที่เก็บกักคือน้ำพุธรรมชาติและการไหลซึมออกสู่ทะเล
ถ้าแหล่งน้ำผิวดินมีปัญหาด้านอัตราการระเหย แหล่งน้ำใต้ดินอาจกลายเป็นน้ำเค็มได้ สถานการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นตามธรรมชาติจากการไหลลงแอ่งต่ำใต้ดินเองหรือเกิดจากฝีมือการชลประทานเพื่อการเกษตรกรรมของมนุษย์ ในพื้นที่แถบชายฝั่งทะเล การใช้แหล่งน้ำใต้ดินของมนุษย์เองอาจเป็นเหตุให้การไหลออกทะเลโดยธรรมชาติของน้ำใต้ดินที่เป็นน้ำจืดหยุดลงและเกิดการไหลย้อนของน้ำเค็มสวนเข้าตามทางน้ำจืดเดิมก่อให้เกิดน้ำใต้ดินที่มีความเค็มได้ มนุษย์สามารถทำให้น้ำใต้ดินให้ "หาย" ไปได้ (เช่น การขาดเสถียรภาพ) เนื่องจากมลพิษ ในขณะเดียวกัน มนุษย์ก็สามารถเพิ่มการรับเข้าของน้ำใต้ดินได้ด้วยการสร้างอ่างเก็บน้ำหรือแก้มลิง
น้ำในดินมีลักษณะเป็นส่วนๆ เรียกว่าชั้นหินอุ้มน้ำ หรือชั้นน้ำ น้ำฝนที่ตกลงมาจะถูกซึมซับและไหลมารวมกันที่นี่ ปกติองค์ประกอบของมันน้ำในชั้นหินอุ้มน้ำจะอยู่ในสภาวะที่เกือบเป็นการ "สมดุลอุทกสถิต" (Hydrostatic equilibrium) องค์ประกอบของน้ำในชั้นหินอุ้มน้ำดังกล่าวจะขึ้นอยู่กับขนาดของช่องหรือรูพรุนของหิน ซึ่งหมายความว่าอัตราการดึงหรือสูบน้ำออกมาใช้จะถูกจำกัดด้วยอัตราการซึมผ่านที่เร็ว
แหล่งน้ำจืด > การกำจัดความเค็ม

การกำจัดความเค็ม คือกระบวนการเทียมในการทำให้น้ำเค็ม (ส่วนใหญ่คือน้ำทะเล) เปลี่ยนเป็นน้ำจืด กระบวนการกำจัดความเค็มที่ใช้กันโดยทั่วไปได้แก่ วิธีการกลั่น (distillation) และ วิธีออสโมซิสผันกลับ (reverse osmosis) การกำจัดความเค็มสำหรับการสร้างแหล่งน้ำใช้ ในปัจจุบันยังมีค่าใช้จ่ายที่แพงมากเมื่อเปรียบเทียบกับทางเลือกอื่น การใช้น้ำด้วยวิธีกำจัดความเค็มของน้ำทะเลของมวลมนุษย์ในขณะนี้จึงมีสัดส่วนเศษส่วนเพียงน้อยนิดเมื่อเทียบกับแหล่งน้ำที่ใช้วิธีการอื่น ดังนั้น การทำแหล่งน้ำโดยวิธีกำจัดความเค็มจึงมีความเป็นไปได้ทางเศรษฐกิจเฉพาะในพื้นที่แห้งแล้งและจำกัดการใช้เฉพาะการบริโภคในครัวเรือนและโรงงานอุตสาหกรรมเท่านั้น ปัจจุบัน การผลิตแหล่งน้ำโดยวิธีนี้มากที่สุดได้แก่ประเทศแถบอ่าวเปอร์เซีย
แหล่งน้ำจืด > น้ำแข็ง

มีวิธีการหลายแบบที่มีผู้คิดขึ้นเพื่อใช้ประโยชน์จากภูเขาน้ำแข็งเพื่อนำน้ำมาทำเป็นแหล่งน้ำจืด แต่ถึงปัจจุบันความพยายามนี้ก้ยังคงอยู่ในสภาวะขั้นการคิดต้นเพื่อความแปลกใหม่
น้ำที่ละลายไหลจากภูเขาน้ำแข็งถือเป็นน้ำผิวดิน