stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ปทุมวัน
ศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียง > นักวิชาการ

รศ.ดร.ธัชชัย สุมิตร (รุ่น 1) อดีตอธิการบดีจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
รศ.ดร.ต่อตระกูล ยมนาค (รุ่น 7) อดีตนายกวิศวกรรมสถานแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์
รศ.อรชุมา ยุทธวงศ์ (รุ่น 7) อดีตหัวหน้าภาควิชาศิลปะการละคร คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ดร.อาณัฐชัย รัตตกุล (รุ่น 15) ผู้อำนวยการศูนย์นโยบายสาธารณะและการจัดการ มหาวิทยาลัยเกษมบัณฑิต
ศ.นพ.ประมุข มุทิรางกูร (รุ่น18) ประธานราชวิทยาลัยศัลยแพทย์แห่งประเทศไทย
ศ.คลินิก นพ.พรชัย มูลพฤกษ์ (รุ่น16)  อดีตรองคณบดีคณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี มหาวิทยาลัยมหิดล
รศ.ดร.ชยาพร วัฒนศิริ (รุ่น 18) อดีตอธิการบดีมหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง
ศ.ดร.ภูมิ มูลศิลป์ (รุ่น34) คณบดีคณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
ศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียง > นักธุรกิจและผู้บริหารระดับสูงในภาคเอกชน

ศ.คลินิก นพ.วิศิษฎ์ วามวาณิชย์ (รุ่น23) ประธานเจ้าหน้าที่บริหารโรงพยาบาลธนบุรี บริษัท ธนบุรี เฮลท์แคร์ กรุ๊ป จำกัด (มหาชน)
นวลพรรณ ล่ำซำ (รุ่น 26)  ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร บริษัท เมืองไทยประกันภัย จำกัด (มหาชน)
สุดา นิลวรสกุล (รุ่น 30) ประธานกรรมการ บริษัท เอสโซ่ ประเทศไทย จำกัด (มหาชน)
เฉลิมชัย มหากิจศิริ (รุ่น 38) ประธานเจ้าหน้าที่บริหารและกรรมการผู้จัดการใหญ่ บริษัท โทรีเซนไทย เอเยนต์ซีส์ จำกัด (มหาชน)
วรมาศ ศรีวัฒนประภา (รุ่น 42) รองประธานกรรมการและประธานเจ้าหน้าที่การตลาด กลุ่มบริษัทคิงเพาเวอร์
ทมยันตี คงพูลศิลป์ (รุ่น32)  ผู้ช่วยกรรมการผู้อำนวยการอาวุโส ส่วนงานบริหารการลงทุนและการลงทุนสัมพันธ์ บริษัท อินทัช โฮลดิ้งส์ จำกัด(มหาชน
วัลลภา ไตรโสรัส (รุ่น34)  ประธานเจ้าหน้าที่บริหารและกรรมการผู้จัดการใหญ่ บริษัท แอสเสท เวิรด์ คอร์ป จำกัด (มหาชน)
ฐาปน สิริวัฒนภักดี  (รุ่น36) ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร บริษัท ไทยเบฟเวอร์เรจ จำกัด (มหาชน)
ศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียง > วงการบันเทิง

พรพิชิต พัฒนถาบุตร (รุ่น 16) ผู้จัดการส่วนตัว ธงไชย แมคอินไตย์
ธิติมา สังขพิทักษ์ (รุ่น 18)
ปรียานุช ปานประดับ (รุ่น 24)
อนุวัฒน์ นิวาตวงศ์ (รุ่น 26)
อริชัย อรัญนารถ (เอ แกรนด์เอ็กซ์) (รุ่น 26)
มนต์ชีพ ศิวะสินางกูร (รุ่น 27) (ครูเป็ด นายสะอาด)
อลงกต เอื้อไพบูลย์ (รุ่น 28)
ภูริ หิรัญพฤกษ์ (รุ่น 38)
นาวิน เยาวพลกุล (รุ่น 39)
คลาวเดีย จักรพันธุ์ (รุ่น 40)
รัตนพล เก่งเรียน (วิน วง potato)
ลลนา ก้องธรณินทร์ (รุ่น 48)
สุรบถ หลีกภัย (ปลื้ม VRZO) (รุ่น 48)
รัชชุ สุระจรัส (รุ่น 50)
ชัยพล พูพาร์ต (รุ่น 50)
ชลธร คงยิ่งยง  (กัปตัน Lovesick) (รุ่น 58)
มนธภูมิ สุมนวรางกูร (ไปป์ Kamikaze) (รุ่น 58)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์โรงเรียนสาธิต มศว ปทุมวัน
สมาคมศิษย์เก่าสาธิตปทุมวัน เก็บถาวร 2006-10-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สมาคมผู้ปกครองและครูสาธิตปทุมวัน เก็บถาวร 2007-01-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค ก รายชื่อโรงเรียนสาธิตในประเทศไทย |
| --- | --- |
มหาวิทยาลัยรัฐ/   มหาวิทยาลัยในกำกับของรัฐ:  เกษตรศาสตร์  เกษตรศาสตร์ กำแพงแสน  ขอนแก่น  ขอนแก่น หนองคาย  จุฬาลงกรณ์  เชียงใหม่  ธรรมศาสตร์  นครพนม  นเรศวร  บูรพา  บูรพา อาชีวศึกษา  พระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง  พระจอมเกล้าธนบุรี  พะเยา  มหาสารคาม  มหิดล  รามคำแหง  รามคำแหง บางนา  ศรีนครินทรวิโรฒ ปทุมวัน  ศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร  ศรีนครินทรวิโรฒ องครักษ์  ศิลปากร  สงขลานครินทร์  สงขลานครินทร์ อิสลามศึกษา  สวนดุสิต  สวนดุสิต ลำปาง  สวนดุสิต สุพรรณบุรี  สวนดุสิต นครนายก 
มหาวิทยาลัยราชภัฏ:  กาญจนบุรี  จันทรเกษม  เชียงราย  เชียงใหม่  เทพสตรี  ธนบุรี  นครปฐม  นครราชสีมา  นครศรีธรรมราช  นครสวรรค์  บ้านสมเด็จเจ้าพระยา  พระนคร  พระนครศรีอยุธยา  พิบูลสงคราม  เพชรบุรี  เพชรบูรณ์  มหาสารคาม  ยะลา  ร้อยเอ็ด  รำไพพรรณี  เลย  วไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์  ศรีสะเกษ  สกลนคร  สงขลา  สวนสุนันทา  สุรินทร์  หมู่บ้านจอมบึง  อุดรธานี  อุตรดิตถ์  อุบลราชธานี 
มหาวิทยาลัย  เทคโนโลยีราชมงคล:  สาธิตนวัตกรรม ธัญบุรี  อนุบาลสาธิตราชมงคล ธัญบุรี  อีสาน 
มหาวิทยาลัยเอกชน:  กรุงเทพธนบุรี  การจัดการปัญญาภิวัฒน์  รังสิต  รังสิต เชียงใหม่  สาธิตปฐมวัย มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย 
กิจกรรม:  สาธิตสามัคคี  สาธิตราชภัฏสัมพันธ์  สาธิตวิชาการ 
| ด ค กมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ |
| --- | --- | --- |
| วิทยาเขต |  ประสานมิตร (วิทยาเขตหลัก)  องครักษ์  |  |
| คณะ |  กายภาพบำบัด  ทันตแพทยศาสตร์  เทคโนโลยีและนวัตกรรมผลิตภัณฑ์การเกษตร  บริหารธุรกิจเพื่อสังคม  พยาบาลศาสตร์  พลศึกษา  แพทยศาสตร์  เภสัชศาสตร์  มนุษยศาสตร์  วัฒนธรรมสิ่งแวดล้อมและการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ  วิทยาศาสตร์  วิศวกรรมศาสตร์  ศิลปกรรมศาสตร์  ศึกษาศาสตร์  เศรษฐศาสตร์  สังคมศาสตร์  |  |
| วิทยาลัย |  บัณฑิตวิทยาลัย  นวัตกรรมสื่อสารสังคม  นานาชาติเพื่อศึกษาความยั่งยืน  โพธิวิชชาลัย  อุตสาหกรรมสร้างสรรค์  |  |
| อดีตวิทยาเขต |  ปทุมวัน  บางแสน (ม.บูรพา)  พิษณุโลก (ม.นเรศวร)  มหาสารคาม (ม.มหาสารคาม)  สงขลา (ม.ทักษิณ)  บางเขน (ม.ราชภัฏพระนคร)  พลศึกษา (คณะพลศึกษา มศว)  |  |
| โรงเรียน |  โรงเรียนสาธิตปทุมวัน  โรงเรียนสาธิตประสานมิตร  โรงเรียนสาธิตองครักษ์  โรงเรียนสาธิตแม่แจ่ม  โรงเรียนนวัตกรรม  |  |
| โรงพยาบาล |  ศูนย์การแพทย์สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี  ศูนย์การแพทย์ปัญญานันทภิกขุ ชลประทาน มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ  |  |
| กิจกรรม |  งานเทางามสัมพันธ์  |  |
 หมวดหมู่  โครงการ  สถานีย่อย 
โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ปทุมวัน ทางเข้าถนนอังรีดูนังต์และอาคาร สาธิตปทุมวัน 1
ความตกลงอังกฤษ-รัสเซีย

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ สนธิสัญญาเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก
| --- | --- |
แผนที่เอเชียตะวันตกเฉียงใต้ แสดงบริเวณที่อังกฤษและรัสเซียแบ่งเขตปกครองหรือมีอิทธิพล
วันลงนาม: 31 สิงหาคม [ตามปฎิทินเก่า: 18 สิงหาคม] 1907
ที่ลงนาม: เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก จักรวรรดิรัสเซีย
ผู้ลงนาม:   สหราชอาณาจักร   รัสเซีย 
การกำหนดพรมแดน: ดินแดนเปอร์เซีย (สีน้ำเงิน) อยู่ในการควบคุมของรัสเซีย; ดินแดนทางตะวันออกเฉียงใต้ (สีชมพู) เป็นของอังกฤษ
ความตกลงอังกฤษ-รัสเซียใน ค.ศ. 1907 (อังกฤษ: Anglo-Russian Convention of 1907; รัสเซีย: Англо-Русская Конвенция 1907 г., อักษรโรมัน: Anglo-Russkaya Konventsiya 1907 g.) ลงนามเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม ค.ศ. 1907 ในเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก รัสเซีย ได้ทำให้ความสัมพันธ์ที่กำลังเผชิญหน้ากันระหว่างอังกฤษกับรัสเซียลดลงโดยการกำหนดพรมแดนร่วมกันซึ่งระบุการควบคุมของทั้งสองในเปอร์เซีย อัฟกานิสถาน และทิเบต ข้อตกลงดังกล่าวเสมือนว่าได้ยุติการต่อสู้เพื่อแย่งชิงอำนาจอันยาวนานซึ่งแผ่ขยายไปตลอดทั่วทั้งภูมิภาคเอเชียกลางที่ยังด้อยพัฒนา แม้ว่าจักรวรรดิอังกฤษและจักรวรรดิรัสเซียจะเคยประสบกับความขัดแย้งขนาดใหญ่เมื่อหลายร้อยปีก่อน ในความขัดแย้งซึ่งเรียกว่า "เดอะเกรตเกม" ได้ซ้ำเติมสถานการณ์ในขอบเขตจนกระทั่งหนทางแก้ไขปัญหาเริ่มปรากฏในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 หลายคนเชื่อว่าการเจรจาดังกล่าวมีจุดประสงค์ในการสร้างพันธมิตรทางการเมืองด้วยความกลัวในแสงยานุภาพและอิทธิพลที่เพิ่มมากขึ้นของเยอรมนี ผลจากข้อตกลงอังกฤษ-รัสเซีย ทำให้โอกาสในการปกครองของอิหร่านถูกทำลาย แนวคิดในการฟื้นฟูรัฐอิหร่านมิใช่สิ่งที่จักรวรรดิทั้งสองนี้สำนึกเลย; ทั้งสองได้รับเสถียรภาพและการควบคุมในเปอร์เซีย และวางแผนที่จะรักษาสภาวะเช่นนี้ต่อไป โดยรวมแล้ว อนุสัญญาดังกล่าวได้แสดงให้เห็นถึงท่าทีซึ่งได้รับการคำนวณอย่างระมัดระวังของมหาอำนาจแต่ละฝ่ายในส่วนที่ตนเลือกในการตีราคาของพันธมิตรอันทรงพลังมากกว่าการควบคุมอย่างเบ็ดเสร็จเหนือพื้นที่หลายส่วนของเอเชียกลาง
เบื้องหลัง > เดอะเกรตเกม

บทความหลัก: เดอะเกรตเกม
ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 19 อังกฤษมีอำนาจปกครองอินเดียอย่างมั่นคงและมองว่าอินเดียเป็นอาณานิคมที่สำคัญที่สุดของตน อย่างไรก็ตาม รัสเซียเองก็ได้แสดงแสงยานุภาพโดยการขยายตัวลงมาทางใต้และตะวันออกสู่เอเชียกลางและรุกคืบเข้าสู่อินเดีย "เดอะเกรตเกม" หมายความถึง การแข่งขันในการควบคุมดนแดนและการควบคุมทางการเมืองในเอเชียกลางระหว่างอังกฤษและรัสเซีย ดินแดนที่อยู่ระหว่างอินเดียและดินแดนส่วนที่รัสเซียปกครอง ได้แก่ เปอร์เซีย อัฟกานิสถาน และทิเบต เป็นความปรารถนาของจักรวรรดิทั้งสองอย่างมาก อังกฤษเกรงว่า การเผชิญหน้ากับรัสเซียอาจทำให้ชาวอินเดียมีความหวังที่จะก่อการกบฏ อันเป็นความท้าทายต่อการปกครองอาณานิคมของอังกฤษ ในความสำคัญ คือ อังกฤษมีเป้าหมายที่จะกัน "อิทธิพลของรัสเซียจากชายแดนอินเดียของอังกฤษ" ในอีกทางหนึ่ง รัสเซียเองก็ต้องการดินแดนเพิ่มเติมทางพรมแดนตอนใต้ คือ อัฟกานิสถาน และกลัวการขยายดินแดนของอังกฤษมายังอาณานิคมของตน ยิ่งไปกว่านั้น ในคริสต์ศตวรรษที่ 20 ได้เกิดประเด็นปัญหาใหม่ขึ้น และได้ส่งผลกระทบอย่างมากต่อทางการอังกฤษ เมื่อ จอร์จ นาทาเนียล เคอร์ซัน กระตุ้นให้รักษาความมั่นคงของน้ำมันในตะวันออกกลางของอังกฤษ นี่เป็นเพียงบางส่วนของประเด็นเท่านั้น และทำให้อังกฤษวางตัวเป็นกลางทางการทูตต่อทุกท่าทีของรัสเซีย การใช้ยุทธวิธีที่คล้ายคลึงกับการรวมเศรษฐกิจของตนเข้ากับอิหร่าน อังกฤษได้รวบรวมทิเบตเข้าสู่การปกครองโดยการรุกรานครั้งแรกในปี ค.ศ. 1903 จากนั้นได้ทำให้ทิเบตเป็นคู่ค้า ซึ่งได้ทำให้ทิเบตแบกภาระหนี้มหาศาลและได้ทำให้อังกฤษมีอำนาจเพิ่มขึ้นอย่างมาก ถึงแม้ว่าชาติมหาอำนาจทั้งสองต่างก็หลีกเลี่ยงสงครามอย่างเปิดเผย "เดอะเกรตเกม" ก็ได้สร้างความเสียหาทางการเมืองแก่อังกฤษและรัสเซียไม่มากก็น้อย อย่างไรก็ตาม จากความรุ่งเรืองของเยอรมนีในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 ทำให้มหาอำนาจทั้งสองพบว่าจะเป็นประโยชน์แก่ตนที่จะตกลงปรองดองและทำให้เกิดขึ้นอย่างเป็นทางการ ความขัดแย้งอันตึงเครียดอย่างเช่น "เดอะเกรตเกม" ได้กีดขวางฝ่ายไตรภาคีในการเผชิญหน้ากับเยอรมนีและหลังได้รับชัยชนะในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
เบื้องหลัง > ความรุ่งเรืองของเยอรมนี

เมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม ค.ศ. 1882 เยอรมนีลงนามเข้าเป็นไตรพันธมิตรกับอิตาลีและออสเตรีย-ฮังการี ทำให้เยอรมนีก้าวเข้าสู่เวทีโลกจากการพัฒนาอุตสาหกรรม สังคมและการเมือง ยิ่งไปกว่านั้น เยอรมนีเพิ่มรายจ่ายทางทหารอย่างมากนับตั้งแต่ช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1900 จนกระทั่งการปะทุของสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ภายใต้จักรวรรดิ "ปรัสเซีย-เยอรมัน" ใหม่นี้ รัฐบาลเยอรมันได้ทำงานเพื่อเพิ่มความมั่งคั่งของชาติและบรรลุจุดสูงสุดของอำนาจเยอรมัน ในขณะที่อังกฤษและรัสเซียกำลังเคลือบแคลงกับจุดประสงค์ในการแผ่อำนาจของเยอรมนี สมาชิกของไตรพันธมิตรทีละชาติเองก็ได้ถูกคุกคามจากยุทธวิธีนโยบายต่างประเทศเชิงรุกของอังกฤษและรัสเซีย และความมั่งคั่งจากอาณานิคมของตน ด้วยเหตุนี้ การขยายดินแดนและทหารของจึงเป็นกุญแจของเยอรมนีที่จะทำให้ตนเองมีบทบาทหลักในเวทีอำนาจระหว่างประเทศ ตะวันออกกลางของเยอรมนีตกอยู่ในสถานะเป็นรอง ซึ่งมีความสำคัญน้อยกว่าสำหรับนโยบายหลักของเยอรมนีต่อยุโรปและอเมริกา ตลอดช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 และต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ในขณะที่มีความสำคัญเป็นรอง แต่มันได้เป็นเครื่องมือที่ถูกใช้จัดการความพยายามของตะวันออกกลางที่จะให้อำนาจตะวันตกต่อสู้กันเอง เบอร์ลินได้แทรกซึมจักรวรรดิออตโตมันอย่างสันติ และมีความปรารถนาอาณานิคมในภูมิภาคนี้น้อย
เบื้องหลัง > ปัญหาในอิหร่าน

ในปี ค.ศ. 1905 กิจกรรมการปฏิวัติได้แพร่ขยายตัวอิหร่าน โดยมีการบีบบังคับให้ชาห์ยอมรับรัฐธรรมนูญ อนุญาตให้จัดตั้งมาจิลิ (สมัชชญารัฐสภา) และจัดการเลือกตั้ง หัวใจของการปฏิวัติมีเป้าหมายตลอดกาล ซึ่งได้สร้างความแตกร้าวในหมู่นักบวชในข้อได้เปรียบของราชาธิปไตย ทั้งอังกฤษและรัสเซียต่างก็ไม่รับรองการจัดการทางการเมืองเสรีอันไม่มีเสถียรภาพนี้ ทั้งสองต่างการ "หุ่นเชิด" ที่มีเสถียรภาพ อย่างเช่นรัฐบาลที่ได้รับความยินยอมจากต่างชาติและทำงานได้ดีกับเป้าหมายในการขยายอำนาจของพวกเขา เพื่อที่จะทำให้สถานการณ์ในอิหร่านสะดวกขึ้น รัสเซียและอังกฤษได้พูดคุยกันที่จะแบ่งแยกอิหร่านออกเป็นสามส่วน ข้อตกลงที่พวกเขาต้องการนั้นจะแบ่งอิหร่านออกเป็นทางเหนือ รวมไปถึงเอสฟาฮาน ให้แก่รัสเซีย; ทางตะวันออกเฉียงใต้ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เคอร์มาน ซิสถาน และบาลูชิสถาน ให้แก่อังกฤษ ส่วนดินแดนที่เหลือให้ปักเขตให้เป็น "เขตเป็นกลาง" ของทั้งสอง การแบ่งอิหร่านครั้งนี้ได้ทำให้การควบคุมผลประโยชน์ทางดินแดนและทางเศรษฐกิจในอิหร่านของทั้งสองมั่นคงยิ่งขึ้น เช่นเดียวกับการเข้าแทรกแซงระบบการเมืองอิหร่าน จากอิทธิพลจากต่างชาติ การปฏิวัติถูกบีบจากนักเคลื่อนไหวยุโรปและฝ่ายนิยมราชาธิปไตย
อนุสัญญา

อนุสัญญาอังกฤษ-รัสเซียได้กำหนดเงื่อนไขดังต่อไปนี้:
เปอร์เซียจะถูกแบ่งออกเป็นสามส่วน: ส่วนของรัสเซียทางตอนเหนือ ส่วนของอังฤษทางตะวันออกเฉียงใต้ และดินแดนที่เหลือให้เป็นเขตกันชนที่เป็นกลาง
อังกฤษจะต้องไม่แสวงหาดินแดนเพิ่มเติม
รัสเซียจะต้องทำตามแนวปฏิบัติข้อ 2. ในทางกลับกัน
อัฟกานิสถานเป็นรัฐในอารักขาของอังกฤษและให้รัสเซียยุติการสื่อสารใด ๆ กับเจ้าครองนคร
หนังสืออ่านเพิ่มเติม

"The Recent Anglo-Russian Convention" The American Journal of International Law (1907) pp 979–984 online
Abrahamiam, Ervand, A History of Modern Iran (Cambridge University Press, 2008)
Adelson, Roger, London and the Invention of the Middle East: Money, Power, and War, 1902–1922 (St. Edmundsbury Press, 1995)
Churchill, Platt Rogers. The Anglo-Russian Convention of 1907 (1939).
Habberton, William. Anglo-Russian Relations Concerning Afghanistan, 1837–1907 (U. of Illinois, 1937).
Klein, Ira (1971), "The Anglo-Russian Convention and the Problem of Central Asia, 1907–1914", Journal of British Studies, 11 (1): 126–147, doi:10.1086/385621, JSTOR 175041
Langer, William L. (1929). "Russia, the Straits Question, and the European Powers, 1904–8". The English Historical Review. 44 (173): 59–85. doi:10.1093/ehr/XLIV.CLXXIII.59. JSTOR 552495.
Mahajan, Sneh. British foreign policy 1874–1914: The role of India (Routledge, 2003).[ไอเอสบีเอ็น ไม่มี]
Palmer, A. W. "The Anglo-Russian Entente" History Today (Nov 1957) 7#11 pp 748–754.
Sicker, Martin. The Bear and the Lion: Soviet Imperialism and Iran (Praeger Publishers, 1988).
Siegel, Jennifer, Endgame: Britain, Russia and the Final Struggle for Central Asia (New York: I.B. Tauris, 2002)
Soroka, Marina. Britain, Russia and the Road to the First World War: The Fateful Embassy of Count Aleksandr Benckendorff (1903–16) (Routledge, 2016).
Tomaszewski, Fiona K. A Great Russia: Russia and the Triple Entente (Greenwood Publishing Group, 2002)
Williams, Beryl J.  "The Strategic Background to the Anglo-Russian Entente of August 1907." Historical Journal 9#3 (1966): 360–73. online.
แหล่งข้อมูลอื่น

Brigham Young University library website. The Anglo-Russian Entente
| ด ค กความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ (1814–1919) |
| --- | --- |
มหาอำนาจ:  ออสเตรีย-ฮังการี  ฝรั่งเศส  เยอรมนี  อิตาลี  ญี่ปุ่น  รัสเซีย  สหราชอาณาจักร  สหรัฐ 
พันธมิตร:  ไตรพันธมิตร ทวิพันธมิตร  ไตรภาคี พันธมิตรฝรั่งเศส-รัสเซีย  ความตกลงฉันทไมตรี  ความตกลงอังกฤษ-รัสเซีย  พันธมิตรอังกฤษ-ญี่ปุ่น  สันนิบาตสามจักรพรรดิ  พันธมิตรแปดชาติ  สันนิบาตบอลข่าน 
แนวโน้ม:  การล่มสลายของจักรวรรดิออตโตมัน ปัญหาตะวันออก  ปากส์บริตันนิกา  ลัทธิจักรวรรดินิยมใหม่ ลัทธิอาณานิคมในทวีปแอฟริกา  ในเอเชีย เดอะเกรตเกม  การแย่งชิงประเทศจีน  Open Door Policy  ยุคเมจิ  อุดมการณ์รวมกลุ่มสลาฟ  การฟื้นสัมพันธไมตรีใหญ่ 
สนธิสัญญา และ ข้อตกลง:  การประชุมใหญ่แห่งเวียนนา  สนธิสัญญาแวร์ซาย (1871) สนธิสัญญาแฟรงก์เฟิร์ต  สนธิสัญญาเบอร์ลิน  สนธิสัญญาประกันพันธไมตรี  สนธิสัญญาปารีส  สนธิสัญญาโควิสโท  ข้อตกลงทาฟต์-คะสึระ  สนธิสัญญาอึลซา  สนธิสัญญาผนวกดินแดนญี่ปุ่น–เกาหลี  ความตกลงรักโกนีจี  ความตกลงฝรั่งเศส-รัสเซีย ค.ศ. 1917 
เหตุการณ์:  การก่อตั้งโรมาเนีย  การรวมชาติเยอรมัน  การรวมชาติอิตาลี  วิกฤตการณ์ครั้งใหญ่ทางตะวันออก  การประชุมใหญ่เบอร์ลิน  การประชุมเบอร์ลิน  การเยือนของกองทัพเรือครอนสตัดท์–ตูลง  เวลโพลีทิค  การแข่งขันอาวุธนาวี อังกฤษ-เยอรมนี เดรดนอต  กฎหมายนาวิกเยอรมัน  ออสเตรีย-อิตาลี  อเมริกาใต้  เหตุการณ์ฟาโชดา  ผนวกดินแดนฮาวาย  การปิดล้อมกองทัพเรือเวเนซุเอลา  ข้อพิพาทเขตแดนอะแลสกา  วิกฤตการณ์โมร็อกโกครั้งที่หนึ่ง  การประชุมอัลเจอซิรัส  วิกฤตการณ์อกาดีร์ สนธิสัญญาเฟซ  วิกฤตการณ์บอสเนีย  วิกฤตการณ์เดือนกรกฎาคม 
สงคราม:  ฝรั่งเศส-ปรัสเซีย  รัสเซีย-ตุรกี  อังกฤษ–ซูลู  อังกฤษ-อียิปต์  จีน-ฝรั่งเศส  อังกฤษ–พม่าครั้งที่สาม  จีน–ญี่ปุ่นครั้งที่หนึ่ง  อิตาลี-อะบิสซิเนียครั้งที่หนึ่ง  อังกฤษ–แซนซิบาร์  สเปน–สหรัฐ  สงครามกล้วย  ฟิลิปปินส์–สหรัฐ  กบฏนักมวย  บูร์ครั้งที่สอง  รัสเซีย–ญี่ปุ่น  อิตาลี-ตุรกี  บอลข่าน ครั้งที่หนึ่ง  ครั้งที่สอง  กบฏแอลเบเนีย ครั้งที่หนึ่ง  ครั้งที่สอง  ครั้งที่สาม  สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
การเลือกตั้งสมาชิกสภากรุงเทพมหานคร เขต 1 แทนตำแหน่งที่ว่าง พ.ศ. 2555

การเลือกตั้งสมาชิกสภากรุงเทพมหานคร เขต 1 แทนตำแหน่งที่ว่าง พ.ศ. 2555 เป็นการเลือกตั้งสมาชิกสภากรุงเทพมหานครเขต 1 (เขตดอนเมือง) แทนที่นายสุริยา โหสกุล ซึ่งได้เสียชีวิตลง โดยจัดขึ้นในวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2555
ความเป็นมา

นายสุริยา โหสกุล สมาชิกสภากรุงเทพมหานคร (ส.ก.) เขตดอนเมืองได้เสียชีวิตลงเมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2555 ทำให้ตำแหน่งสมาชิกสภากรุงเทพมหานครว่างลง คณะกรรมการการเลือกตั้งประจำกรุงเทพมหานคร (กกต.กทม.) ในฐานะผู้รับผิดชอบการจัดเลือกตั้ง จึงได้มอบหมายให้กรุงเทพมหานครเป็นผู้ช่วยเหลือการปฏิบัติงาน และดำเนินการรับสมัครผู้สมัครรับเลือกตั้งเป็น ส.ก.เขตดอนเมือง เขตเลือกตั้งที่ 1 ระหว่างวันที่ 23 - 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2555 เวลา 08.30 - 16.30 น. ณ ห้องเจ้าพระยา ศาลาว่าการกรุงเทพมหานคร และได้กำหนดให้มีการเลือกตั้งขึ้นในวันอาทิตย์ที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2555 เวลา 08.00 - 15.00 น. โดยให้ถือเขตดอนเมือง เขตเลือกตั้งที่ 1 เฉพาะแขวงดอนเมือง เป็นเขตเลือกตั้งมี ส.ก.ได้ 1 คน มีจำนวนผู้มีสิทธิเลือกตั้งจำนวน 61,356 คน มีหน่วยเลือกตั้ง 94 หน่วย
เมื่อวันที่ 27 ก.ค. 2555 ดร.เครือทิพย์ ธีรานุรักษ์ ประธานกรรมการการเลือกตั้งประจำกรุงเทพมหานคร แถลงสรุปการรับสมัครสมาชิกสภากรุงเทพมหานคร (ส.ก.) เขตดอนเมือง
เขตเลือกตั้งที่ 1 แทนตำแหน่งที่ว่าง ปรากฏว่า มีผู้ให้ความสนใจมาลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภากรุงเทพมหานคร เขตดอนเมือง เขตเลือกตั้งที่ 1 ทั้งสิ้น 4 คน ได้แก่ นายประเวศร์ วัลลภบรรหาร หมายเลข 1 สังกัดพรรคเพื่อไทย (พท.) นางกนกนุช นากสุวรรณภา หมายเลข 2 สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ (ปชป.) นายพฤกพงษ์ เปรมศิริ กลุ่มคนดอนเมืองรุ่นใหม่ หมายเลข 3 และ นางปภาวรินท์ กลิ่นฟุ้ง สังกัดคนดอนเมืองรุ่นใหม่
ความเป็นมา > ระเบียบ

สำหรับการโฆษณาหาเสียงเลือกตั้งของผู้สมัครรับเลือกตั้งนั้น กกต.กทม.ได้ออกประกาศกำหนดจำนวนเงินค่าใช้จ่าย ในการเลือกตั้งสมาชิกสภากรุงเทพมหานครไว้ไม่เกินคนละ 800,000 บาท โดยเป็นค่าใช้จ่ายต่างๆ อาทิ ค่าใช้จ่ายในการสมัครรับเลือกตั้ง ค่าจ้างแรงงานทุกประเภทเกี่ยวกับการเลือกตั้ง ค่าเช่า และตกแต่งสถานที่ ค่าเช่ายานพาหนะ ค่าน้ำมันเชื้อเพลง ค่าใช้จ่ายในการเดินทาง ค่าโฆษณาในสื่อต่างๆ ค่าจัดทำป้ายเอกสาร สิ่งพิมพ์ต่างๆ ที่ใช้ในการโฆษณาหาเสียง เป็นต้น
นอกจากนี้ คณะกรรมการการเลือกตั้งประจำกรุงเทพมหานคร มีมติให้ประกาศ เรื่อง แจ้งรายชื่อผู้ช่วยหาเสียงเลือกตั้งสมาชิกสภากรุงเทพมหานคร เขตดอนเมือง เขตเลือกตั้งที่ 1 แทนตำแหน่งที่ว่าง โดยแจ้งรายชื่อพร้อมสำเนาบัตรประจำตัวประชาชนที่รับรองความถูกต้องไม่เกิน 47 คนและแจ้งให้คณะกรรมการการเลือกตั้งประจำกรุงเทพมหานครทราบก่อนวันดำเนินการไม่น้อยกว่า 5 วัน และมติคณะกรรมการการเลือกตั้งประจำท้องถิ่นกรุงเทพมหานครประกาศกำหนดจำนวนของประกาศหรือป้ายโฆษณาหาเสียงเลือกตั้ง ประกาศโฆษณาหาเสียงเลือกตั้ง ได้จำนวนไม่เกิน 15 เท่าของหน่วยเลือกตั้ง และป้ายโฆษณาหาเสียงเลือกตั้ง ได้จำนวนไม่เกิน 5 เท่าของหน่วยเลือกตั้ง
ผู้สมัคร

หมายเลข 1
ประเวศร์ วัลลภบรรหาร
พรรคเพื่อไทย
หมายเลข 2
กนกนุช นากสุวรรณภา
พรรคประชาธิปัตย์
หมายเลข 3
พฤกพงษ์ เปรมศิริ
กลุ่มคนดอนเมืองรุ่นใหม่
หมายเลข 4
ปภาวรินท์ กลิ่นฟุ้ง
กลุ่มคนดอนเมืองรุ่นใหม่
ผลการเลือกตั้ง

| การเลือกตั้งซ่อมสมาชิกสภากรุงเทพมหานครเขต 1 ดอนเมือง 2 กันยายน พ> ศ. 2555.พรรค | การเลือกตั้งซ่อมสมาชิกสภากรุงเทพมหานครเขต 1 ดอนเมือง 2 กันยายน พ> ศ. 2555.พรรค | การเลือกตั้งซ่อมสมาชิกสภากรุงเทพมหานครเขต 1 ดอนเมือง 2 กันยายน พ> ศ. 2555.ผู้สมัคร | การเลือกตั้งซ่อมสมาชิกสภากรุงเทพมหานครเขต 1 ดอนเมือง 2 กันยายน พ> ศ. 2555.คะแนนเสียง | การเลือกตั้งซ่อมสมาชิกสภากรุงเทพมหานครเขต 1 ดอนเมือง 2 กันยายน พ> ศ. 2555.% | การเลือกตั้งซ่อมสมาชิกสภากรุงเทพมหานครเขต 1 ดอนเมือง 2 กันยายน พ> ศ. 2555.± |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | ประชาธิปัตย์   | กนกนุช นากสุวรรณภา (2)✔ | 12,858 | 50.63 | – |
|  | เพื่อไทย   | ประเวศร์  วัลลภบรรหาร (1) | 10,224 | 40.26 | – |
|  | กลุ่มคนดอนเมืองรุ่นใหม่ | พฤกพงษ์ เปรมศิริ (3) | 855 | 3.37 | – |
|  | กลุ่มคนดอนเมืองรุ่นใหม่ | ปภาวรินทร์ กลิ่นฟุ้ง (4) | 282 | 1.11 | – |
| ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | 25,392 | 44.04 | – |
| ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | 57,650 | 100.00 | — |
: ประชาธิปัตย์   ได้ที่นั่งจาก เพื่อไทย
แหล่งข้อมูล

สำนักงานคณะกรรมการการเลือกตั้งประจำกรุงเทพมหานคร เก็บถาวร 2012-06-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
มหาวิทยาลัยวิจัยแห่งชาติ

มหาวิทยาลัยวิจัยแห่งชาติ (อังกฤษ: National Research University) หรือ โครงการพัฒนามหาวิทยาลัยวิจัยแห่งชาติ
วันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 ได้ก่อตั้งขึ้น ซึ่งเป็นหนึ่งในโครงการของแผนปฏิบัติการไทยเข้มแข็ง 2555 โดยจุรินทร์ ลักษณวิศิษฏ์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการในสมัยรัฐบาลอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ  มีวัตถุประสงค์เพื่อยกระดับคุณภาพทางการศึกษา การวิจัยของมหาวิทยาลัยไทยและเพิ่มขีดความสามารถในการวิจัยเมื่อเทียบกับระดับโลก โดยมหาวิทยาลัยที่ได้รับการคัดเลือกจะได้เงินสนับสนุนจากรัฐบาลเป็นเวลา 3 ปี จำนวนเงิน 9,450 ล้านบาทเพื่อเป็นทุนในการวิจัยและพัฒนาอาจารย์และบุคคลากรในมหาวิทยาลัยที่ได้รับการคัดเลือก
วันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2552 กระทรวงศึกษาธิการ ได้ประกาศรายชื่อ มหาวิทยาลัยวิจัยแห่งชาติ จำนวน 9 แห่ง จาก มหาวิทยาลัย 15 แห่ง ที่ได้รับการเสนอชื่อ ได้แก่ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหิดล มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ มหาวิทยาลัยขอนแก่น มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี และ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี
รายชื่อมหาวิทยาลัยวิจัยแห่งชาติ

| ลำดับ | รายชื่อ | อักษรย่อ | วันที่สถาปนา | สถานที่ตั้ง   (วิทยาเขตหลัก) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย | จฬ./CU | 26 มีนาคม พ.ศ. 2459 | กรุงเทพมหานคร |
| 2 | มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ | มธ./TU | 27 มิถุนายน พ.ศ. 2477 | กรุงเทพมหานคร |
| 3 | มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ | มก./KU | 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2486 | กรุงเทพมหานคร |
| 4 | มหาวิทยาลัยมหิดล | มม./MU | 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2486 | จังหวัดนครปฐม |
| 5 | มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ | มช./CMU | 21 มกราคม พ.ศ. 2507 | จังหวัดเชียงใหม่ |
| 6 | มหาวิทยาลัยขอนแก่น | มข./KKU | 25 มกราคม พ.ศ. 2509 | จังหวัดขอนแก่น |
| 7 | มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ | ม.อ./PSU | 12 มีนาคม พ.ศ. 2511 | จังหวัดสงขลา |

| 8 | มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี | มจธ./KMUTT | 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2503  | กรุงเทพมหานคร |
| 9 | มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี | มทส./SUT | 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2533 | จังหวัดนครราชสีมา |
เกณฑ์ในการคัดเลือก

กลุ่มที่ 1 ต้องติดลำดับ 1 ใน 500 มหาวิทยาลัยโลก ซึ่งมีมหาวิทยาลัยผ่านเกณฑ์ 7 แห่ง ได้แก่ จุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหิดล มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ มหาวิทยาลัยขอนแก่น มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
กลุ่มที่ 2 ถ้าหากไม่อยู่เกณฑ์นี้จะต้องเข้าเกณฑ์ 3 ข้อดังต่อไปนี้
มีผลงานวิจัยในรอบ 5 ปีที่ผ่านมาอย่างน้อย 500 เรื่อง
จากงานวิจัย 500 เรื่องต้องมี 5 สาขาวิชาหลัก และมีความโดดเด่นเฉพาะด้านอย่างน้อย 2 ใน 5 สาขาวิชาดังกล่าว
อาจารย์ในมหาวิทยาลัยดังกล่าว ต้องมีวุฒิการศึกษาระดับปริญญาเอกอย่างน้อย 40 % จากจำนวนคณาจารย์ทั้งหมด
ซึ่งมีมหาวิทยาลัยผ่านเกณฑ์ 2 แห่ง ได้แก่ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี
อย่างไรก็ตามโครงการนี้ประสบกับปัญหาเรื่องงบประมาณสนับสนุนจากรัฐบาลที่ถูกปรับลดลงเป็นจำนวนมาก ซึ่งมีสาเหตุมาจากประเทศประสบกับปัญหาน้ำท่วมในปีพ.ศ. 2554 การเปลี่ยนแปลงรัฐบาลจากเหตุการณ์รัฐประหาร มีแนวโน้มว่ารัฐบาลทหารอาจจะยกเลิกโครงการดังกล่าว และเปลี่ยนมาเป็นโครงการพัฒนามหาวิทยาลัยไทยสู่มหาวิทยาลัยโลกแทน
โอเบอรอน (ดาวบริวาร)

โอเบอรอนถ่ายจากยานวอยเอจเจอร์ 2 ในวันที่ 24 มกราคม ค.ศ. 1986
โอเบอรอน (อังกฤษ: Oberon) เป็นดาวบริวารที่อยู่นอกที่สุดของดาวยูเรนัส และเป็นดวงจันทร์บริวารที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับ 10 ในระบบสุริยะ ได้รับการค้นพบในวันที่ 11 มกราคม ค.ศ. 1787 โดยวิลเลียม เฮอร์เชล (ในวันเดียวกันที่ค้นพบทิทาเนีย) โอเบอรอนเป็นการตั้งชื่อตามราชาแห่งภูตจากบทละครเรื่อง ราตรีนิมิตกลางคิมหันต์ ของวิลเลียม เชกสเปียร์ วงโคจรบางส่วนของโอเบอรอนอยู่นอกสนามแม่เหล็กของดาวยูเรนัส
ดูเพิ่ม

ดาวบริวารของดาวยูเรนัส
| ด ค กดาวยูเรนัส |
| --- | --- | --- |
| ลักษณะทางกายภาพ | วงแหวน • ดวงจันทร์ |  |
| ดวงจันทร์ขนาดใหญ่ | พัก • มิแรนดา  • แอเรียล •  อัมเบรียล  • ไททาเนีย • โอเบอรอน |  |
| การสำรวจ | โปรแกรมวอยเอจเจอร์ (วอยเอจเจอร์ 2) •  Uranus orbiter and probe (proposed) |  |
| ผู้ค้นพบ | วิลเลียม เฮอร์เชล • วิลเลียม ลาสเซลล์ • เจอราร์ด ไคเปอร์  • เจมส์ แอล. เอลเลียต |  |
| อื่นๆ | 15 Orionis • Uranus-crossing minor planets • ดาวยูเรนัสในนิยาย |  |
| ด ค กดาวบริวารของดาวยูเรนัส |
| --- | --- | --- |
| ดาวบริวารชั้นใน | วงแหวนของดาวยูเรนัส • คอร์ดีเลีย • โอฟีเลีย • เบียงกา • เครสซิดา • เดสดิโมนา • จูเลียต • พอร์ชา • โรซาลินด์ • คิวปิด • เบลินดา  • เพอร์ดิตา • พัก •  แมบ |  |
| ดวงบริวารหลัก | มิแรนดา  • แอเรียล •  อัมเบรียล  • ไททาเนีย • โอเบอรอน |  |
| ดาวบริวารชั้นนอก | ฟรานซิสโก • คาลิบัน •  สเตฟาโน  • ทรินคูโล • ไซโครักซ์ • พรอสเพอโร • เซเตบอส •  เฟอร์ดินานด์ |  |
พรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย

| พรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย  |
| --- | --- |
ชื่อย่อ: พคท.
ผู้ก่อตั้ง: โฮจิมินห์
หัวหน้า: วิชัย ชูธรรม
ก่อตั้ง: พ.ศ. 2485
ถูกยุบ: มีความเคลี่อนไหวทางการเมืองครั้งสุดท้ายในช่วงพุทธทศวรรษที่ 2520
แยกจาก: พรรคคอมมิวนิสต์ทะเลใต้
หนังสือพิมพ์: มหาชน (หนังสือพิมพ์) [en]
ฝ่ายทหาร: กองทัพปลดแอกประชาชนแห่งประเทศไทย
สื่อหลัก: สถานีเสียงประชาชนแห่งประเทศไทย
อุดมการณ์: คอมมิวนิสต์ ลัทธิมากซ์–เลนิน ลัทธิเหมา
จุดยืน: ซ้ายจัด
สี: แดง
เพลง: แองเตอร์นาซิอองนาล และ ภูพานปฏิวัติ
ธงประจำพรรค

การเมืองไทย   รายชื่อพรรคการเมือง การเลือกตั้ง
พรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย (พคท.) (อังกฤษ: Communist Party of Thailand - CPT) เป็นพรรคคอมมิวนิสต์ในประเทศไทย ดำเนินแนวทางตามลัทธิมาร์กซ์ ลัทธิเลนิน และลัทธิเหมา พรรคก่อตั้งในปี พ.ศ. 2485 แต่ไม่เคยจดทะเบียนจัดตั้งตามกฎหมายอย่างเป็นทางการ แม้ว่าจะเคยมีอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยสังกัดพรรคอยู่ช่วงหนึ่ง แต่บทบาทส่วนใหญ่ของพรรคเป็นที่จดจำจากเหตุการณ์การก่อการกำเริบคอมมิวนิสต์ในประเทศไทย ซึ่งเป็นการจับอาวุธขึ้นสู้กับทางการไทย
อย่างไรก็ตาม เมื่อปี 2523 บทบาทของพรรคได้สิ้นสุดลงแล้วเป็นส่วนใหญ่ แม้ว่าในปัจจุบันจะมีการดำเนินกิจกรรมของอดีตสมาชิกพรรค หรือความพยายามจดทะเบียนชื่อพรรคการเมืองอยู่