stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
หวอ ถิ เซ้า

| หวอ ถิ เซ้า |
| --- | --- |
ภาพถ่ายของหวอ ถิ เซ้าที่ สถานีตำรวจวุงเตา
เกิด: 1933 เฟื้อกเถาะ (Phước Thọ) เดิ๊ตด๋อ อินโดจีนของฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 23 มกราคม ค.ศ. 1952(1952-01-23) (18–19 ปี) เรือนจำกนเซิน เกาะกนเซิน ประเทศเวียดนาม
สาเหตุเสียชีวิต: ประหารชีวิตด้วยการยิงเป้า
สัญชาติ: เวียดนาม
อาชีพ: กองโจร, นักเรียน
ปีปฏิบัติงาน: 1948–1952
มีชื่อเสียงจาก: รบต้านฝรั่งเศสแบบกองโจร, เสียชีวิตเพื่อขบวนการทางการเมือง
หวอ ถิ เซ้า (เวียดนาม: Võ Thị Sáu; 1933 – 23 มกราคม 1952) เป็นนักเรียนชาวเวียดนามที่ต่อสู้ในฐานะกองโจรต่อต้านเจ้าอาณานิคมฝรั่งเศสในเวียดนามซึ่งในเวลานั้นเป็นรัฐอาณานิคมอินโดจีนของฝรั่งเศส เธอถูกจับกุมและตัดสินมีความผิดถูกประหารชีวิตโดยฝรั่งเศสในปี 1953 เป็นสตรีคนแรกที่ถูกประหารชีวิตในเรือนจำกนเซิน ปัจจุบันเธอได้รับการเชิดชูในเวียดนามในฐานะผู้สละชีพเพื่อชาติและวีรสตรี
หวอ ถิ เซ้า เกิดในคอมมูนเฟื้อกเถาะ (Phước Thọ) อำเภอเดิ๊ตด๋อ ในปี ค.ศ. 1933 ในเวลานั้นตั้งอยู่ในเขตจังหวัดบ่าเสียะ (Bà Rịa Province) ปัจจุบันอยู่ในอำเภอล็องเดิ๊ต (Long Đất District) จังหวัดบ่าเสียะ-หวุงเต่า ในปี ค.ศ. 1948 เธอติดต่อกับกลุ่มกองโจรท้องถิ่นหลังเพื่อนของเธอหลายคนเข้าร่วมกับเหวียตมิญ
เมื่อเธออายุได้ 14 ปี เธอปาระเบิดมือใส่กลุ่มทหารชาวฝรั่งเศสในตลาดที่ชุกชุม เป็นผลให้ทหารฝรั่งเศสเสียชีวิตหนึ่งนาย บาดเจ็บ 12 นาย ในครั้งนั้นเธอหลบหนีไปได้โดยไม่ถูกจับตัว ในปี ค.ศ. 1949 เธอปาระเบิดมือใส่หัวหน้าค่ายทหารชาวเวียดนามคนหนึ่งที่รับผิดชอบการประหารชีวิตผู้สนับสนุนเหวียตมิญหลายคน ระเบิดไม่ทำงานและเธอถูกเจ้าหน้าที่ของฝรั่งเศสจับกุม
สุสานของเธอบนเกาะกนเซิน
เซ้าถูกคุมขังในเรือนจำสามแห่ง โดยแห่งสุดท้ายคือสถานีตำรวจใกล้กับเรือนจำกนเซินบนเกาะกนด๋าว เธอถูกประหารชีวิตในวันที่ 23 มกราคม 1952 อายุได้ 18 ปี โดยการยิงเป้าที่มุมของคุกหมายเลขสาม (Bagne III) ก่อนเธอจะถูกยิงเป้า เธอได้รับข้อเสนอให้โพกผ้าปิดตา ซึ่งเธอปฏิเสธและระบุว่าเธอประสงค์ที่จะ “เห็นประเทศชาติอันเป็นที่รักตราบจนวาระสุดท้ายของชีวิต”
ในปัจจุบัน เซ้าได้รับการยอมรับให้เป็นผู้สละชีพเพื่อชาติและสัญลักษณ์ของจิตวิญญาณปฏิวัติ ชาวเวียดนามนับถือบูชาเธอเป็นดั่งดวงวิญญาณบรรพชน และมีผู้ศรัทธาบูชาเธอ ดังที่ปรากฏในสุสานห่างเซือง ที่ฝังร่างของเธอ ไปจนถึงศาลเจ้าบูชาเธอที่บ้านเกิดของเธอในเดิ๊ตด๋อ ปัจจุบันมีถนนหลายสายและโรงเรียนหลายแห่งในเวียดนามที่ตั้งชื่อตามเธอ
สงครามหมู (ค.ศ. 1859)

บทความนี้เกี่ยวกับความขัดแย้งทางพรมแดนระหว่างสหรัฐอเมริกาและสหราชอาณาจักร สำหรับความหมายอื่น ดูที่ สงครามหมู
แผนที่ปี 1798 ของจอร์จ แวนคูเวอร์ แสดงถึงความคลุมเครือในบริเวณทางตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะแวนคูเวอร์ หมู่เกาะกัลฟ์ และช่องแคบฮาโร
สงครามหมู (อังกฤษ: Pig War) เป็นความขัดแย้งทางพรมแดนระหว่างสหรัฐอเมริกาและสหราชอาณาจักร ในบริเวณหมู่เกาะซานฮวน ระหว่างเกาะแวนคูเวอร์ (ปัจจุบันอยู่ในเขตประเทศแคนาดา) และรัฐวอชิงตัน ใน ค.ศ. 1859 สาเหตุที่มีการเรียกชื่อเช่นนี้ เป็นเพราะความขัดแย้งดังกล่าวเกิดจากการที่หมูตัวหนึ่งถูกยิงตาย ความขัดแย้งครั้งนี้ยังเป็นที่รู้จักกันในชื่อ อุบัติการณ์หมู สงครามหมูและมันฝรั่ง ข้อขัดแย้งพรมแดนซานฮวน และ ข้อพิพาทพรมแดนนอร์ทเวสต์เทิร์น อนึ่ง แม้ความขัดแย้งครั้งนี้จะถูกเรียกว่าสงคราม แต่ทั้งสองฝ่ายก็ไม่มีการสูญเสียในด้านใด ๆ ยกเว้นหมูตัวข้างต้นเท่านั้น
มูลเหตุ > บริบททางการเมือง

จอร์จ บี. แม็คเคลเลน นายทหารผู้เป็นเพื่อนสนิทและเพื่อนร่วมชั้นของจอร์จ พิคเก็ท เมื่อครั้งศึกษาอยู่ที่โรงเรียนนายร้อยเวสต์พอยต์ อ้างว่าพลจัตวา (ต่อมาได้เลี่อนยศเป็นพลตรีพิเศษ) วิลเลียม เอส. ฮาร์นี และพิคเก็ทสมคบคิดอย่างลับ ๆ กับคนกลุ่มหนึ่งเพื่อก่อสงครามกับบริเตน โดยมีจุดประสงค์ในการสร้างศัตรูร่วม เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจจากปัญหาความไม่ลงรอยกันระหว่างรัฐทางเหนือและรัฐทางใต้ แต่พันตรี (ต่อมาได้เลี่อนยศเป็นพันเอก) แกรนวิลล์ โอ. ฮาลเลอร์ กล่าวหักล้างทฤษฎีของแม็คเคลเลน โดยฮาลเลอร์เห็นว่านายทหารทั้งสองต้องการก่อสงครามจริง แต่เป็นไปเพื่อดึงความสนใจของรัฐทางเหนือ เพื่อเปิดโอกาสให้รัฐทางใต้ประกาศเอกราชได้
ทฤษฎีของเขาเริ่มดูมีน้ำหนักมากขึ้นเมื่อมีผู้สังเกตว่าพันโท (ต่อมาได้เลี่อนยศเป็นพลตรี) ไซลาส เคซี รองผู้บังคับบัญชาของกรมทหารราบที่ 9 ถูกลดบทบาทลงให้ไปทำหน้าที่สนับสนุน ร้อยเอกจอร์จ พิคเก็ท ผู้ได้รับอำนาจควบคุมอย่างอิสระเหนือพื้นที่จำนวนมากจากฮาร์นี นอกจากนี้ ฮาร์นียังมองข้ามเขาไปขณะกำลังพิจารณาว่าควรมอบอำนาจเหนือพื้นที่อันกว้างขว้างดังกล่าวนั้นแก่ผู้ใดด้วย
ในอีกมุมมองหนึ่ง อาจจะกล่าวได้ว่าพันโทเคซีไม่ได้ถูกลดบทบาทลงแต่อย่างใด เพราะเขาได้มอบหมายให้ไปบังคับการเรือกลไฟยูเอสเอส แมสซาชูเซตส์ เคซียังได้รับคำสั่งจากพันตรีฮาลเลอร์ให้ไปป้องกันและตรวจตราน่านน้ำบริเวณพูเก็ตซาวนด์ นอกจากนี้ เขาได้รับอนุญาตให้ปฏิบัติการนอกเหนือคำสั่งได้ใช้โดยดุลยพินิจของตนเอง เพราะเขาเป็นนายทหารผู้มีประสบการณ์ (หนังสือเกี่ยวกับยุทธวิธีทหารราบที่เคซีเป็นผู้เขียน ได้ใช้เป็นหนังสือแบบเรียนที่โรงเรียนนายร้อยเวสต์พอยต์ระหว่างช่วงสงครามกลางเมือง)
อุบัติการณ์หมู

ในวันที่ 15 มิถุนายน ค.ศ. 1859 ซึ่งเป็นวันครบรอบ 13 ปีที่สนธิสัญญาออริกอนมีผลบังคับใช้พอดี ความคลุมเครือดังกล่าวได้นำไปสู่ความขัดแย้งโดยตรงระหว่างสหรัฐและสหราชอาณาจักร โดยมีสาเหตุมาจากการที่นายไลแมน คัตลาร์ (Lyman Cutlar) เกษตรกรชาวอเมริกัน ผู้ย้ายมาตั้งถิ่นฐานที่เกาะซานฮวน โดยอ้างสิทธิ์ในการอยู่อาศัยตามรัฐบัญญัติอ้างสิทธิ์ที่ดินได้เปล่า (Donation Land Claim Act) พบหมูตัวหนึ่งกำลังขุดคุ้ยและกินส่วนหัวของพืชผักในสวนของตนเอง นี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่มีเหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้น นายไลแมนจึงบันดาลโทสะยิงหมูตัวนั้นจนถึงแก่ความตาย ปรากฎว่าหมูตัวนั้นเป็นของชาลส์ กริฟฟิน (Charles Griffin) ชาวไอริช ผู้ได้รับการว่าจ้างจากบริษัทฮัดสันเบย์ ให้มาดูแลฟาร์มแกะบนเกาะ นายชาลส์ยังเป็นเจ้าของหมูอีกหลายตัว ซึ่งเขาล้วนแต่ปล่อยให้พวกมันเดินเพ่นพ่านได้อย่างอิสระ ทั้งสองฝ่ายไม่มีเรื่องวิวาทกันจนกระทั้งเกิดเหตุยิงหมูนี้ขึ้น นายไลแมนเสนอจะจ่ายเงินชดเชยให้นายชาลส์เป็นจำนวน 10 ดอลลาร์สหรัฐ  แต่นายชาลส์ไม่พอใจในข้อเสนอนี้ และเรียกเงินเป็นจำนวน 100 ดอลลาร์สหรัฐ หลังจากได้รับคำตอบดังกล่าว นายไลแมนจึงมองว่าตนไม่จำเป็นที่จะต้องจ่ายเงินชดเชยให้แก่นายชาลส์แต่อย่างใด เพราะหมูของนายชาลส์รุกล้ำที่ดินของเขา เรื่องเล่าสำนวนหนึ่งที่ไม่มีแหล่งที่มาบอกว่านายไลแมนพูดกับนายชาลส์ว่า "มัน [หมายถึงหมูตัวที่ถูกยิงตาย] เข้ามากินมันฝรั่งของผม" โดยที่นายชาลส์ตอบกลับไปว่า "มันเป็นหน้าที่ของแกที่จะต้องเอามันฝรั่งออกไปไกล ๆ จากหมูของฉัน" เมื่อทางการบริติชขู่จะจับกุมตัวนายไลแมน ผู้ตั้งถิ่นฐานชาวอเมริกันบนเกาะจึงเรียกร้องให้มีการการส่งกองทัพเข้ามาคุ้มกันพวกตน[ต้องการอ้างอิง]
บุคคลสำคัญในเหตุการณ์สงครามหมู

เฮนรี มาร์ติน โรเบิร์ต ผู้ประพันธ์หนังสือ โรเบิร์ตส์รูลส์ออฟออเดอร์ ซึ่งเป็นหนังสือเกี่ยวกับระเบียบการในรัฐสภาที่นิยมใช้ที่สุดในสหรัฐ ประจำการอยู่บนเกาะซานฮวนเกือบตลอดช่วงที่เกิดเหตุการณ์นี้
ร้อยเอก จอร์จ พิคเก็ท ผู้ต่อมาจะเป็นที่รู้จักจากเหตุการณ์พิคเก็ทส์ชาร์จในช่วงสงครามกลางเมืองอเมริกา ได้รับมอบหมายให้เป็นผู้คุมการยกพลขึ้นบกของกองกำลังอเมริกันชุดแรก
นาวาเอก เจฟฟรีย์ ฮอร์นบี ผู้บังคับบัญชาของกองกำลังบริติชในช่วงแรก ต่อมาได้เลื่อนยศเป็นจอมพลเรือ ซึ่งเป็นชั้นยศสูงสุดในราชนาวีบริติช และมีชื่อเสียงในฐานะนักกลยุทธ์และผู้บัญชาการกองเรืออันโดดเด่น[ต้องการอ้างอิง]
ระเบียงภาพ

ภาพถ่ายจากมุมของแนวป้องกันโรเบิร์ตส์ ซึ่งสามารถมองเห็นด้านใต้ของเกาะซานฮวน น้ำจากทางอ่าวกริฟฟินเบย์กำลังกระทบทุ่งหญ้า (ซ้าย) และช่องแคบฆวน เด ฟูกา ได้อย่างชัดเจน
ภาพวาดสีน้ำ แสดงภาพกองทัพสหรัฐขณะกำลังสร้างแนวป้องกันโรเบิร์ตส์บนเกาะซานฮวน
ภาพวาดสีน้ำของค่ายฝ่ายอเมริกันบนเกาะซานฮวน
ทิวทัศน์ของค่ายฝ่ายอเมริกัน
ธงยูเนียนแจ็กบนยอดเสาที่บริเวณค่ายฝ่ายบริติชในอุทยานประวัติศาสตร์แห่งชาติ เกาะซานฮวน
ทหารบริติชถอนกำลังออกจากเกาะซานฮวน
ดูเพิ่ม

สงครามอรูสต็อกหรือ "ข้อพิพาทพรมแดนนอร์ทอีสเทิร์น"
รายชื่อความขัดแย้งทางทหารในสหรัฐ
รายชื่อความขัดแย้งทางทหารในประเทศแคนาดา
ประวัติศาสตร์ทางการทหารของประเทศแคนาดา
ประวัติศาสตร์ทางการทหารของสหราชอาณาจักร
ประวัติศาสตร์ทางการทหารของสหรัฐ
การฟื้นสัมพันธไมตรีครั้งใหญ่ การเชื่อมความสัมพันธ์ระหว่างสหรัฐและจักรวรรดิบริติชในทศวรรษหลังจากเหตุการณ์นี้
พอยท์โรเบิร์ตส์
กรณีที่แปทริซ เหตุพิพาทระหว่างราชอาณาจักรบัลแกเรียและสาธารณรัฐเฮลเลนิกที่สอง ซึ่งมีเรื่องเล่าสำนวนหนึ่งกล่าวว่ามีชนวนมาจากการที่สุนัขทหารฝ่ายบัลแกเรียหลงเข้าไปในฝั่งกรีซ
อ่านเพิ่ม

Baker, Betty (1969). The Pig War. HarperCollins Canada. ISBN 0060203331.
Coleman, E.C. (2009). The Pig War: The Most Perfect War in History. The History Press. ISBN 978-0-7524-5227-2.
Holtzen, Mark (2012). The Pig War. CreateSpace. ISBN 978-1475051360.
Kaufman, Scott (2003). The Pig War. Lexington Books. ISBN 0739107291.
Neering, Rosemary (2011). The Pig War: The Last Canada–US Border Conflict. Heritage House Publishing Co. Ltd. ISBN 978-1926936017.
Victor, Frances Fuller (1891). "Ch. 26" . Atlantis Arisen . J. B. Lippincott Co.
Vouri, Michael (1999). The Pig War: Standoff at Griffin Bay. Griffin Bay Book Store. ISBN 0963456253.
แหล่งข้อมูลอื่น

The Pig War, National Park Service
The Pig War of San Juan Island
San Juan Island Pig War – Part 1, HistoryLink.org
Lyman Cutlar touches off Pig War between U.S. and Great Britain on June 15, 1859, HistoryLink.org
ภาพถ่ายของฟาร์มแกะเบลล์วู (Belle Vue Sheep Farm) บนเกาะซานฮวน เมื่อเดือนกันยายน ค.ศ. 1859 ระหว่างเหตุการณ์สงครามหมู
ภาพวาดสีน้ำของฟาร์มแกะเบลล์วูระหว่างช่วงที่เกิดสงครามหมู
ทิวทัศน์ในปัจจุบันของบริเวณที่เคยเป็นที่ตั้งของฟาร์มแกะเบลล์วู โดยมีทิวเขาโอลิมปิกอยู่ด้านหลัง
ภาพถ่ายทางอากาศของแนวป้องกันโรเบิร์ตส์ (Roberts redoubt)  บนเกาะซานฮวน
ป้ายรำลึกสงครามหมู ที่หน้าค่ายทหารบริติช
ยานคูบา มินเตห์

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  ยานคูบา มินเตห์ โมอาต
วันเกิด:   (2004-07-22) 22 กรกฎาคม ค.ศ. 2004 (20 ปี)
ส่วนสูง:  1.8 เมตร (5 ฟุต 11 นิ้ว)
ตำแหน่ง:  ปีก
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  ไบรตันแอนด์โฮฟอัลเบียน
หมายเลข:  17
สโมสรเยาวชน
:  สตีฟ บิโก
2022:  โอเดนเซ
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2022–2023 |  โอเดนเซ |  17 |  (4) |
| 2023–2024 |  นิวคาสเซิลยูไนเต็ด |  0 |  (0) |
| 2023–2024 |  →ไฟเยอโนร์ด (ยืม) |  27 |  (10) |
| 2024– |  ไบรตันแอนด์โฮฟอัลเบียน |  1 |  (0) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
ยานคูบา มินเตห์ โมอาต (เกิด 22 กรกฎาคม 2004) เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวแกมเบียที่เล่นในตำแหน่งปีกให้กับไบรตันแอนด์โฮฟอัลเบียนและฟุตบอลทีมชาติแกมเบีย
ระดับสโมสร > โอบี

มินเตห์เริ่มต้นอาชีพนักฟุตบอลของเขากับ Steve Bico Football Club ในแกมเบีย บาการี บอยัง เอเยนต์ของมินเตห์ ได้ติดต่อสโมสรโอบีในเดนมาร์กเพื่อขอโอกาสให้มินเตห์และ ดาวดา ดาร์โบ เพื่อนร่วมชาติชาวแกมเบีย ทั้งคู่ถูกเรียกเข้าร่วมทดสอบฝีเท้า ผลการทดสอบฝีเท้าครั้งแรกของมินเตห์ไม่เป็นที่ประทับใจ แต่เขาได้รับโอกาสในการทดสอบฝีเท้าอีกครั้ง และครั้งนี้เขาทำผลงานได้ดีขึ้นอย่างมาก ในช่วงซัมเมอร์ปี 2022 เขาได้เซ็นสัญญาถาวรกับโอบี เริ่มต้นกับทีมรุ่นอายุไม่เกิน 19 ปี และเซ็นสัญญาขึ้นสู่ทีมชุดใหญ่ในปีเดียวกัน เขาลงประเดิมสนามในเดนิชซูเปอร์ลีกาเมื่อวันที่ 10 กันยายน 2022 ในนัดที่เอาชนะโคเปนเฮเกน 2–1 และยิงประตูชัยได้เพียง 3 นาทีหลังถูกเปลี่ยนตัวลงมาแทนฟรังโก ดองยา
ระดับสโมสร > นิวคาสเซิลยูไนเต็ด

ในวันจันทร์ที่ 12 มิถุนายน ค.ศ. 2023 นิวคาสเซิลยูไนเต็ดประกาศว่าพวกเขาบรรลุข้อตกลงในการเซ็นสัญญาคว้าตัว มินเตห์ โดยมีผลตั้งแต่วันเสาร์ที่ 1 กรกฎาคม 2023 รายงานจากสื่ออ้างว่านิวคาสเซิลจะจ่ายค่าตัวให้โอเดนเซ 7 ล้านยูโร พร้อมกันนี้ นิวคาสเซิลยังประกาศด้วยว่าเมื่อเขามาถึง มินเทห์จะถูกยืมตัวทันทีโดยสโมสรไฟเยอโนร์ดแชมป์เอเรดีวีซีสำหรับฤดูกาล 2023–24
ระดับสโมสร > ไฟเยอโนร์ด (ยืม)

มินเตห์ลงประเดิมสนามให้กับสโมสรเมื่อวันที่ 4 สิงหาคม ในศึกโยฮันไกรฟฟ์ ชีลด์ 2023
ศิลาจารึกคานาอิซาวะ

| --- | --- |
金井沢碑
ศิลาจารึกคานาอิซาวะ
ที่ตั้ง: นครทากาซากิ จังหวัดกุมมะ ประเทศญี่ปุ่น
ภูมิภาค: ภูมิภาคคันโต
พิกัด: 36°17′08″N 139°00′58″E﻿ / ﻿36.28556°N 139.01611°E﻿ / 36.28556; 139.01611
ประเภท: ศิลาจารึก
ความกว้าง: 70 เซนติเมตร
ความสูง: 110 เซนติเมตร
ความเป็นมา
วัสดุ: หินแอนดีไซต์
สร้าง: ค.ศ. 726
สมัย: ยุคนาระ
หมายเหตุเกี่ยวกับสถานที่
การเปิดให้เข้าชม: ใช่
โบราณสถานแห่งชาติพิเศษของญี่ปุ่น
ศิลาจารึกคานาอิซาวะ (ญี่ปุ่น: 金井沢碑; โรมาจิ: Kanaizawa hi) เป็นศิลาจารึกในยุคนาระ ค้นพบในย่านยามานะของนครทากาซากิ จังหวัดกุมมะ ทางเหนือของภูมิภาคคันโตของประเทศญี่ปุ่น ศิลาจารึกได้รับการกำหนดให้เป็นโบราณสถานแห่งชาติของญี่ปุ่นในปี ค.ศ. 1921 และได้รับการยกสถานะเป็นโบราณสถานแห่งชาติพิเศษในปี ค.ศ. 1954 ศิลาจารึกคานาอิซาวะเป็นหนึ่งใน "สามศิลาจารึกแห่งโคซูเกะ" ซึ่งได้รับการขึ้นทะเบียนร่วมกันในทะเบียนความทรงจำแห่งโลกขององค์กรยูเนสโกในปี ค.ศ. 2017
ดูเพิ่ม

สามศิลาจารึกแห่งโคซูเกะ
ศิลาจารึกยามาโนอูเอะ
ศิลาจารึกทาโงะ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Kanaizawahi
TakasakiCity official site เก็บถาวร 2022-12-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Tourist Guide of Gunma Prefecture[ลิงก์เสีย]
ภาพถูของศิลาจารึกคานาอิซาวะ
ฝั่ม ต๊วน หาย

ฝั่ม ต๊วน หาย (เวียดนาม: Phạm Tuấn Hải; เกิดเมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2541) เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวเวียดนามที่เล่นในตำแหน่งกองหน้า หรือ ปีก ให้กับสโมสร ฮานอยในวี.ลีก ดิวิชัน 1 และ ทีมชาติเวียดนาม
อาชีพสโมสร > ห่งลิญห่าติ๋ญ

ต๊วน หาย ก้าวขึ้นมาสู่ระบบเยาวชน และเล่นให้กับ สโมสรฟุตบอลฮานอย ก่อนจะเริ่มต้นอาชีพค้าแข้งกับสโมสรห่งลิญห่าติ๋ญ โดยเขาลงเล่นให้ทีมอย่างเป็นทางการ 73 นัด และทำประตูได้ 29 ประตูใน 4 ฤดูกาล
อาชีพสโมสร > ฮานอย เอฟซี

ในเดือนธันวาคม 2021 ต๊วน หายกลับมายังสโมสรเก่า ฮานอย ด้วยสัญญาสามปี เขาลงเล่นอย่างเป็นทางการให้กับฮานอยเมื่อวันที่ 12 มีนาคม 2022 โดยพบกับ โฮจิมินห์ ซิตี ในศึก วี.ลีก ดิวิชัน 1 ซึ่งจบลงด้วยการเสมอกันแบบไร้สกอร์
เมื่อวันที่ 24 ตุลาคม 2023 ต๊วน หาย ยิงประตูแรกได้สำเร็จในการแข่งขัน เอเอฟซี แชมเปี้ยนส์ ลีก รอบแบ่งกลุ่ม 2023–24 ในเกมเยือน ที่พ่ายให้กับสโมสรจากจีนอย่าง อู่ฮั่น ทรี ทาวน์ส 2–1 เขาทำประตูได้อีกครั้งในเกมนัดที่สองที่ สนามกีฬาแห่งชาติหมีดิ่ญ เมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน เมื่อเขายิงได้สองประตูช่วยให้ทีมของเขาเอาชนะไปได้ 2-1 ในระหว่างการแข่งขันลีกเมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน ตวน ไห่ ทำประตูจากในครึ่งสนามของตัวเองด้วยการยิงประตูชัยจากระยะ 10 หลาหลังเส้นกึ่งกลางสนามเพื่อโยนเข้าประตู เจิ่น มิญ ตว่าน ผู้รักษาประตู สโมสรฟุตบีคาเม็กซ์ บิ่ญเซือง เมื่อวันที่ 6 ธันวาคม เขายิงประตูชัยเหนือทีมแชมป์ เอเอฟซี แชมเปี้ยนส์ ลีก 2022 อย่าง อูราวะ เรดไดมอนส์ ด้วยคะแนน 2–1 ส่งผลให้ทีมแชมป์พ่ายแพ้จากการแข่งขันถ้วยนี้ และเป็นครั้งแรกที่ทีมแพ้ให้กับทีมอาเซียนในรอบ 16 ปี
อาชีพระดับนานาชาติ

ต๊วน หาย ลงเล่นให้ ทีมชาติเวียดนาม เป็นครั้งแรกในนัด คัดเลือกฟุตบอลโลก กับ โอมาน เมื่อวันที่ 12 ตุลาคม 2021 เมื่อวันที่ 1 มิถุนายน 2022 เขาทำประตูแรกในทีมชุดใหญ่ได้สำเร็จ โดยทำได้ 2 ประตูใน นัดกระชับมิตร ที่ชนะ อัฟกานิสถาน ด้วยคะแนน 2–0
เกียรติยศ

ห่งลิญห่าติ๋ญ
วี.ลีก ดิวิชัน 2: 2019
ฮานอย
วี.ลีก ดิวิชัน 1: 2022
เวียดนาม เนชันแนล คัพ: 2022
เวียดนาม ซูเปอร์คัพ: 2022
เวียดนาม
วีเอฟเอฟ คัพ: 2022
ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียน: 2024; รองชนะเลิศ: 2022
รายบุคคล
บอลเงินเวียดนาม: 2023
นักเตะยอดเยี่ยมแห่งเดือน ของวี.ลีก ดิวิชัน 1: ตุลาคม 2022
ประตูยอดเยี่ยมแห่งเดือนของวี.ลีก ดิวิชัน 1: ตุลาคม 2022, ตุลาคม 2023
วี.ลีก ดิวิชัน 1 ทีมยอดเยี่ยมประจำฤดูกาล: 2022, 2023
ประตูแห่งฤดูกาลของวี.ลีก ดิวิชัน 1: 2022
ทีมแห่งฤดูกาลของ วี.ลีก ดิวิชัน 1: 2023
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลของ ฝั่ม ต๊วน หาย ที่ ซ็อกเกอร์เวย์
ฝั่ม ต๊วน หาย ที่ National-Football-Teams.com
พระเจ้าปแชมิเซิล โอตาการ์ที่ 1 แห่งโบฮีเมีย

| พระเจ้าปแชมิเซิล โอตาการ์ที่ 1 แห่งโบฮีเมีย |
| --- | --- |
ภาพนูนสลักของพระเจ้าปแชมิเซิล โอตาการ์ที่ 1 ที่หน้าบันของเซนต์จอจส์คอนแวนต์ ปราก
ดยุก/กษัตริย์แห่งโบฮีเมีย
ครองราชย์: ค.ศ. 1192–1193  1200–1230
ราชาภิเษก: ค.ศ. 1203, ปราก
ถัดไป: พระเจ้าวาตส์ลัฟที่ 1

ประสูติ: ป. ค.ศ. 1155 โบฮีเมีย
สวรรคต: 15 ธันวาคม ค.ศ. 1230 (75 พรรษา) ปราก
ฝังพระศพ: อาสนวิหารนักบุญวิตุส
ชายา: อาเดิลไฮท์แห่งไมเซิน โกนช์ต็อนซิยอแห่งฮังการี
พระราชบุตร อื่น ๆ...: วาตส์ลัฟที่ 1 กษัตริย์แห่งโบฮีเมีย ดักมาร์ ราชินีแห่งเดนมาร์ก อันเนอ ดัชเชสแห่งไซลีเชีย วลาดิสเลาส์ที่ 2 แห่งมอเรเวีย นักบุญอักเนส
ราชวงศ์: Přemyslid
พระราชบิดา: พระเจ้าวลายิสลัฟที่ 2 แห่งมอเรเวีย
พระราชมารดา: จูดิธแห่งทูรินเจีย
พระเจ้าปแชมิเซิล โอตาการ์ที่ 1 แห่งโบฮีเมีย (เช็ก: Přemysl Otakar I.; ราว ค.ศ. 1155 – 15 ธันวาคม ค.ศ. 1230) เป็นดยุกแห่งโบฮีเมียในช่วง ค.ศ. 1192 จากนั้นจึงได้รับตำแหน่งพระมหากษัตริย์โบฮีเมียครั้งแรกใน ค.ศ. 1198 จากฟิลิปแห่งสเวเบีย ภายหลังใน ค.ศ. 1203 จากอ็อทโทที่ 4 แห่งเบราน์ชไวค์ และใน ค.ศ. 1212 (ในฐานะตำแหน่งสืบทอด) จากฟรีดริชที่ 2 พระองค์เป็นสมาชิกในราชวงศ์ปแชมิเซิล
ชีวิตช่วงต้น

พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์รองของพระเจ้าวลายิสลัฟที่ 2 ดยุกและกษัตริย์โบฮีเมีย กับจูดิธแห่งทูรินเจีย ในช่วงแรกของการครองราชย์เป็นสมัยของอนาธิปไตยที่เกิดขึ้นโดยทั่วไปในราชอาณาจักร หลักจากการต่อสู้อยู่พักหนึ่งก็เป็นที่ยอมรับกันโดยทั่วไปว่าเป็นพระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรโบฮีเมียโดยจักรพรรดิไฮน์ริชที่ 6 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ใน ค.ศ. 1192 แต่ปีต่อมาพระองค์ก็ถูกกลุ่มเจ้าเยอรมันโค่นราชบัลลังก์ ใน ค.ศ. 1197 พระเจ้าปแชมิเซิล โอตาการ์ ทรงบังคับให้วลาดิสเลาส ยินดริค พระเชษฐา สละโบฮีเมียให้แก่พระองค์ไปครองเพียงแต่มอเรเวีย
พระเจ้าปแชมิเซิล โอตาการ์ ทรงฉวยโอกาสที่ชาวเยอรมันอยู่ในระหว่างสงครามกลางเมืองแย่งราชบัลลังก์ระหว่างฟิลลิพแห่งสเวเบียแห่งโฮเอินชเตาเฟิน กับอ็อทโทแห่งตระกูลเวล์ฟ ในการประกาศพระองค์เป็นปฐมกษัตริย์แห่งราชอาณาจักรโบฮีเมีย โดยได้รับการสนับสนุนจากฟิลลิพแห่งสเวเบีย ผู้ต้องการการสนับสนุนทางทหารในการต่อสู้กับฝ่ายอ็อทโทใน ค.ศ. 1198 โดยสวมมงกุฏที่ไมนทซ์
ใน ค.ศ. 1199 พระเจ้าปแชมิเซิล โอตาการ์ ทรงหย่ากับอาเดิลไฮท์แห่งไมเซินแห่งราชวงศ์เว็ททีน พระมเหสีองค์แรก เพื่อไปเสกสมรสกับโกนช์ต็อนซิยอแห่งฮังการี พระราชธิดาองค์เล็กของพระเจ้าเบ-ลอที่ 3 แห่งฮังการี
ใน ค.ศ. 1200 เมื่ออ็อทโทขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิอ็อทโทที่ 4 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ พระเจ้าปแชมิเซิล โอตาการ์ ก็ทรงเลิกสัญญาที่มีต่อฟิลลิพแห่งสเวเบีย และประกาศเข้าข้างฝ่ายเวล์ฟ ทั้งจักรพรรดิอ็อทโทที่ 4 และสมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 3 ต่อมาก็ทรงรับรองว่าพระองค์เป็นพระมหากษัตริย์สืบราชวงศ์แห่งราชอาณาจักรโบฮีเมีย
ดูเพิ่ม

ราชอาณาจักรโบฮีเมีย
ข้อมูล

Berend, Nora; Urbańczyk, Przemysław; Wiszewski, Przemysław (2013). Central Europe in the High Middle Ages: Bohemia, Hungary and Poland, c.900–c.1300. Cambridge University Press.
Bradbury, Jim (2004). The Routledge Companion to Medieval Warfare. Routledge.
France, John (2006). The Crusades and the Expansion of Catholic Christendom, 1000–1714. Routledge. ISBN 978-1134196180.
Klaniczay, Gábor (2000). Holy Rulers and Blessed Princesses: Dynastic Cults in Medieval Central Europe. แปลโดย Palmai, Eva. Cambridge University Press.
Loud, Graham A.; Schenk, Jochen, บ.ก. (2017). The Origins of the German Principalities, 1100-1350: Essays by German Historians. Taylor & Francis.
Lyon, Jonathan R. (2013). Princely Brothers and Sisters: The Sibling Bond in German Politics, 1100-1250. Cornell University Press.
Merinsky, Zdenek; Meznik, Jaroslav (1998). "The making of the Czech state: Bohemia and Moravia from the tenth to the fourteenth centuries".  ใน Teich, Mikulas (บ.ก.). Bohemia in History. Cambridge University Press.
Sommer, Petr; Třeštík, Dušan; Žemlička, Josef (2009). Přemyslovci Budování českého státu (ภาษาเช็ก). Praha: Nakladatelství Lidové noviny. ISBN 978-80-7106-352-0.
Toch, Michael (1999). "Germany and Flanders: Welfs, Hohenstaufen and Habsburgs".  ใน Abulafia, David (บ.ก.). The New Cambridge Medieval History. Vol. 5, C.1198–c.1300. Cambridge University Press. pp. 375–404.
Wihoda, Martin (2015). Vladislaus Henry: The Formation of Moravian Identity. BRILL. ISBN 978-9004303836.
แหล่งข้อมูลอื่น

บทความนี้ ประกอบด้วยข้อความจากสิ่งพิมพ์ซึ่งปัจจุบันเป็นสาธารณสมบัติ: Chisholm, Hugh, บ.ก. (1911). "Ottakar I." . สารานุกรมบริตานิกา ค.ศ. 1911. Vol. 20 (11 ed.). สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์. pp. 367–368.
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สเปน  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 
ประชาชน:  Deutsche Biographie
อิษาระ นานายักการะ

| อิษาระ นานายักการะ |
| --- | --- |
สัญชาติ: ศรีลังกา
อาชีพ: นักธุรกิจ
อิษาระ จินตกะ นานายักการะ (สิงหล: ඉෂාර චින්තක නානායක්කාර; Ishara Chinthaka Nanayakkara) เป็นนักธุรกิจชาวศรีลังกา เขาเป็นบุคคลที่ร่ำรวยที่สุดในประเทศศรีลังกา ข้อมูล ณ เดือนธันวาคม 2019 ปัจจุบันเป๋นรอประธานคณะกรรมการบริหารของ แอลโอแอลซีโฮลดิงส์ บิาดของเขา ราชา นานายักการะ (Rajah Nanayakkara) เป็นนักธุรกิจคนสำคัญ เช่นกัน อิษาระ นานายักการะ มีทรัพย์สินมูลร่าสุทธิ 1.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ส่วนใหญ่อยู่ในรูปการลงทุนในแอลโอแอลซี
ชีวประวัติ

บิดาของเขา ราชา นานายักการะ (Rajah Nanayakkara) เป็นนักธุรกิจผู้ก่อตั้งธุรกิจในอุตสาหกรรมยานยนต์ในชื่อ อิษาระเทรดเดอส์ (Ishara Traders) ในปี 1973 ถือเป็นผู้นำธุรกิจการนำเข้ายานยนต์ที่ปรับสภาพจากญี่ปุ่นมายังศรีลังกา อิษาระจบการศึกษาจากรอยัลคอลเลจโคลอมโบ
นานายักการะประกอบอาชีพในด้านบริการทางการเงินและเริ่มลงทุนในบริษัทการเงิน เช่น LOLC นอกจากนี้ เขายังได้รับแต่งตั้งให้เป็นคณะกรรมการบริหารของ LOLC ในปี 2002 นอกจากนี้ เขายังดำรงตำแหน่งรองประธานของ Lanka Orix Finance ตั้งแต่ปี 2011 ถึง 2018 และได้รับการแต่งตั้งให้เป็นประธานของ Browns Investments ในปี 2013 ในปี 2018 เขสลาออกจากตำแหน่งคณะกรรมการบริหารของซีลันแบงก์
เขาได้รับการแต่งตั้งเป็นประธานของ LOLC ในปี 2018 หลังจากเคยดำรงตำแหน่งสมาชิกคณะกรรมการตั้งแต่ปี 2002 ถึง 2018 ภายใต้การนำของเขา LOLC ยังมีสินทรัพย์รวมมูลค่า 1.008 ล้านล้านดอลลาร์ ณ เดือนธันวาคม 2018 ในปี 2019 เขาเอาชนะธัมมิกะ เปเรระเป็นบุคคลที่ร่ำรวยที่สุดในศรีลังกา หลังจากธนาคารสัญชาติเกาหลีแห่งหนึ่งเสนอความสนใจและความตั้งใจที่จะซื้อบริษัทไมโครไฟแนนซ์ในกัมพูชาซึ่งเป็นบริษัทย่อยของ LOLC ด้วยมูลค่ามหาศาลถึง 603.4 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ศิลาจารึกทาโงะ

| --- | --- |
多胡碑
ศิลาจารึกทาโงะ
ที่ตั้ง: นครทากาซากิ จังหวัดกุมมะ ประเทศญี่ปุ่น
ภูมิภาค: ภูมิภาคคันโต
พิกัด: 36°15′53″N 138°59′47″E﻿ / ﻿36.26472°N 138.99639°E﻿ / 36.26472; 138.99639
ประเภท: ศิลาจารึก
ความยาว: 1.29 เมตร
ความกว้าง: 0.69 เมตร
ความเป็นมา
วัสดุ: หินทราย
สร้าง: ค.ศ. 711
สมัย: ยุคนาระ
หมายเหตุเกี่ยวกับสถานที่
การเปิดให้เข้าชม: ใช่
โบราณสถานแห่งชาติพิเศษของญี่ปุ่น
ศิลาจารึกทาโงะ (ญี่ปุ่น: 多胡碑; โรมาจิ: Tago hi) เป็นศิลาจารึกในยุคนาระ ค้นพบในนครทากาซากิ จังหวัดกุมมะ ทางเหนือของภูมิภาคคันโตของประเทศญี่ปุ่น ศิลาจารึกได้รับการกำหนดให้เป็นโบราณสถานแห่งชาติของญี่ปุ่นในปี ค.ศ. 1921 และได้รับการยกสถานะเป็นโบราณสถานแห่งชาติพิเศษในปี ค.ศ. 1954 ศิลาจารึกทาโงะเป็นหนึ่งใน "สามศิลาจารึกแห่งโคซูเกะ" ซึ่งได้รับการขึ้นทะเบียนร่วมกันในทะเบียนความทรงจำแห่งโลกขององค์กรยูเนสโกในปี ค.ศ. 2017
ดูเพิ่ม

สามศิลาจารึกแห่งโคซูเกะ
ศิลาจารึกยามาโนอูเอะ
ศิลาจารึกคานาอิซาวะ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Tagohi
Takasaki City official site
Tourist Guide of Gunma Prefecture[ลิงก์เสีย]
ระเบิดเถิดเทิง

| ระเบิดเถิดเทิง |
| --- | --- |
สัญลักษณ์รายการ ระเบิดเถิดเทิง
ประเภท: ซิตคอม (เดิมเป็นวาไรตี้โชว์ และ ซิตคอมคู่กับเกมโชว์)
กำกับโดย: สุดเขต เพชราบรรพ์ (2541-2546) ศิรโรจ บุญไชย (2546-2552) กฤษณะ จิตรเนาวรัตน์  (2561-2564)
พิธีกร: มยุรา เศวตศิลา (2539 - 2544)   สิเรียม ภักดีดำรงฤทธิ์ (2544 - 2552)
แสดงนำ: เท่ง เถิดเทิง (2539 - 2564) โหน่ง ชะชะช่า (2541 - 2564)
ประเทศแหล่งกำเนิด: ไทย
ภาษาต้นฉบับ: ไทย
การผลิต
ผู้อำนวยการสร้าง: บริษัท เวิร์คพอยท์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ จำกัด (มหาชน)
สถานที่ถ่ายทำ: สตูดิโอกรุงเทพฯ (2539 - 2549) เวิร์คพอยท์สตูดิโอ (2549 - 2564)
ออกอากาศ
เครือข่าย: สถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบก (2539 - 2557) ช่องเวิร์คพอยท์ (2558 - 2564)
ออกอากาศ: 7 มกราคม 2539 (2539-01-07) – 1 สิงหาคม 2564 (2564-08-01)
การแสดงที่เกี่ยวข้อง
ระเบิดเถิดเทิง รุ่น 3 ระเบิดเถิดเทิง ลั่นทุ่ง ระเบิดเที่ยงแถวตรง ระเบิดเถิดเทิงสิงโตทอง ระเบิดเถิดเทิงแดนเซอร์ทะลวงไส้ ระเบิดเถิดเทิงแดร็กคูล่าหารัก ระเบิดเถิดเทิงซอยข้าใครอย่าแตะ เถิดเทิงม่วนคักฮักหลาย
ระเบิดเถิดเทิง เป็นอดีต​รายการซิตคอมควบคู่กับเกมโชว์ ซึ่งผลิตโดยบริษัท เวิร์คพอยท์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ จำกัด (มหาชน) ออกอากาศทางสถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบกทุกวันอาทิตย์ โดยในระยะแรกมีรูปแบบเป็นรายการวาไรตี้ อีก 3 เดือนต่อมาได้เปลี่ยนรูปแบบมาเป็นละครซิตคอมคู่กับเกมโชว์ รายการระเบิดเถิดเทิงออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2539 มีการเปลี่ยนรูปแบบรายการหลายครั้ง ปัจจุบันยุติ​ออกอากาศแล้ว
รูปแบบรายการ > วาไรตี้โชว์

ในระยะเริ่มแรก ระเบิดเถิดเทิงมีรูปแบบเป็นรายการวาไรตี้ ซึ่งออกอากาศระหว่างวันที่ 7 มกราคม - 31 มีนาคม พ.ศ. 2539 มีพิธีกรหลักคือ ตั๊ก - มยุรา เศวตศิลา และ หนู คลองเตย (ภายหลัง ได้เพิ่ม หม่ำ จ๊กมก และ กิ๊ก - เกียรติ กิจเจริญ เป็นพิธีกรหลักด้วย จากเดิมที่เป็นเพียงพิธีกรประจำช่วง ฮาระเบิด) มีช่วงต่าง ๆ ดังนี้
ฮาระเบิด
เป็นการแสดงตลกของคณะตลก ซึ่งมีคณะตลกหลักเป็นคณะของหม่ำ ที่นอกจากจะเล่นตลกในช่วงนี้แล้ว ยังมีหน้าที่เป็นพิธีกรประจำช่วงด้วย
ดังระเบิด
เป็นการแสดงดนตรีของวงดนตรี หรือเป็นการแสดงจากดาราซึ่งเป็นระเบิดรับเชิญในสัปดาห์นั้น ช่วงแรกนี้ มีธงชัย ประสงค์สันติ และวงสามโทน เป็นพิธีกรประจำช่วง
ระเบิดรับเชิญ
เป็นช่วงการสัมภาษณ์แขกรับเชิญที่ร่วมเล่นละครในแต่ละสัปดาห์ พร้อมกับตอบจดหมายจากทางบ้าน โดยจะปรากฏหลังจากละครได้เล่นจบตอนลง