stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ฌอง หลุยส์ เวย์
ประวัติ

มุขนายกฌอง หลุยส์ เวย์ เกิดที่เมืองอาโรล จังหวัดโอต-ลัวร์ ประเทศฝรั่งเศส เมื่อวันที่ 6 มกราคม ค.ศ. 1840 เมื่อโตขึ้นได้เข้าศึกษาที่เซมินารีเล็ก แล้วจึงเข้าเรียนที่เซมินารีของคณะมิสซังต่างประเทศแห่งกรุงปารีสตั้งแต่วันที่ 5 ตุลาคม ค.ศ. 1862 ท่านได้รับศีลอนุกรมเป็นบาทหลวงเมื่อวันที่ 10 มิถุนายน ค.ศ.1865 แล้วออกเดินทางจากฝรั่งเศสเมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม เพื่อมาทำการประกาศข่าวดีในสยาม
บาทหลวงเวย์ เดินทางถึงสยามในเดือนกันยายน ขณะนั้นบาทหลวงโอกุสแต็ง-โฌแซ็ฟ ดูว์ปง เพิ่งรับตำแหน่งประมุขมิสซังสยามตะวันออกได้ไม่นาน หลังจากศึกษาภาษาสยามแล้ว ท่านก็เริ่มทำงานต่าง ๆ ช่วยเหลือมิสซังตามแต่ได้รับมอบหมายจากมุขนายก เช่น เป็นอธิการโบสถ์อัสสัมชัญ บางรัก เป็นผู้ดูแลเซมินารี จนกระทั่งได้ปฏิบัติหน้าที่แทนอุปมุขนายกมิสซัง บาทหลวงมาร์แต็งซึ่งชราภาพมากจนปฏิบัติหน้าที่ไม่ได้ อย่างไรก็ตามบาทหลวงเวย์ มักมีนิสัยชอบวางอำนาจและจู้จี้ ทำให้มิชชันนารีอื่น ๆ ในสมัยนั้นไม่ค่อยชอบท่าน แต่เพราะความจริงจังในการทำงาน ท่านจึงเป็นที่รักของประมุขมิสซัง ช่วงที่มุขนายกดูว์ปงป่วยหนัก ท่านจึงได้เรียกประชุมมิชชันนารีเพื่อขอให้เลือกบาทหลวงเวย์เป็นประมุขมิสซังคนต่อไป เมื่อมุขนายกดูว์ปงถึงแก่มรณกรรมแล้ว ปรากฏว่าเหล่ามิชชันนารีไม่ยอมลงคะแนนเลือกบาทหลวงเวย์ ทำให้ตำแหน่งประมุขมิสซังสยามตะวันออกว่างไปเกือบ 2 ปี เมื่อการเลือกตั้งอีกครั้งบาทหลวงเวย์จึงได้รับเสียงสนับสนุนเป็นเอกฉันท์
บาทหลวงเวย์ได้รับแต่งตั้งจากสมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 9 ให้ดำรงตำแหน่งผู้แทนพระสันตะปาปาประจำมิสซังสยามตะวันออกและมุขนายกเกียรตินามแห่งเกราซา (Titular Bishop of Gerasa) เมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม ค.ศ. 1875 ขณะอายุได้ 35 ปี
มุขนายกฌอง หลุยส์ เวย์ ถึงแก่มรณกรรมด้วยไข้มาลาเรียที่โรงพยาบาลเซนต์หลุยส์ เมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ ค.ศ.1909 ขณะอายุได้ 69 ปี
ผลงาน

ในช่วงที่มุขนายกเวดำรงตำแหน่งประมุขมิสซัง  มิสซังในสยามได้เจริญขึ้นหลายประการ มีการซื้อที่ดินเพิ่มเติมเพื่อสร้างโบสถ์ตั้งโรงพยาบาลเซนต์หลุยส์ โรงเรียนอัสสัมชัญ และโรงเรียนเซนต์โยเซฟคอนแวนต์ ท่านได้ส่งเสริมการประกาศาสนาในภาคอีสานและประเทศลาว การเผยแผ่ประสบความสำเร็จเป็นอย่างดี จนต่อมาสันตะสำนักให้ตั้งมิสซังลาวขึ้นแยกจากมิสซังสยามตะวันออก
ผลงานสำคัญอีกชิ้นหนึ่งคือการทำพจนานุกรมภาษาไทยชื่อ ศริพจน์ภาษาไทย์ โดยปรับปรุงจาก สัพะ พะจะนะ พาสา ไท ของมุขนายกฌ็อง-บาติสต์ ปาลกัว
ซูว์เฌแห่งแซ็ง-เดอนี

| ซูว์เฌแห่งแซ็ง-เดอนี |
| --- | --- |
ซูว์เฌเดอแซ็ง-เดอนีบนหน้าต่างประดับกระจกสี
เกิด: ราว ค.ศ. 1081
เสียชีวิต: 13 มกราคม ค.ศ. 1151
สัญชาติ: ฝรั่งเศส
ซูว์เฌแห่งแซ็ง-เดอนี (ฝรั่งเศส: Suger de Saint-Denis, ออกเสียง, ) หรือ อธิการซูว์เฌ (อังกฤษ: Abbot Suger) (ราว ค.ศ. 1081 - 13 มกราคม ค.ศ. 1151) ผู้เป็นอธิการ-รัฐบุรุษชาวฝรั่งเศสคนสุดท้าย เป็นสถาปนิกคนแรกที่มีบทบาทสำคัญในการวิวัฒนาการลักษณะสถาปัตยกรรมกอทิก
ประวัติเมื่อปฐมวัยของอธิการซูว์เฌไม่เป็นที่ทราบ ในบทเขียนของอธิการซูว์เฌเองกล่าวว่ามาจากฐานะที่ต่ำต้อย แต่ก็อาจจะเป็นเพียงการกล่าวถ่อมตนตามประเพณีการเขียนอัตชีวประวัติแบบโบราณ ในปี ค.ศ. 1091 เมื่ออายุได้สิบขวบ ซูว์เฌก็ได้รับเข้าศึกษาที่อารามแซ็ง-เดอนี ซูว์เฌได้รับการฝึกหัดที่ไพรออรีของอารามแซ็ง-เดอนีและได้มีโอกาสเข้าเฝ้าผู้ที่ต่อมาขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าหลุยส์ที่ 6 แห่งฝรั่งเศส ระหว่างปี ค.ศ. 1104 ถึงปี ค.ศ. 1106 ซูว์เฌก็ย้ายสถานศึกษา ที่อาจจะเป็นสถานศึกษาของอารามแซงต์-เบอนัวต์-เซอร์-ลัวร์ ในปี ค.ศ. 1106 ซูว์เฌก็ได้เป็นเลขาธิการของอธิการอารามแซ็ง-เดอนี ปีต่อมาก็ได้เป็นโพรโวสต์ (Provost) หรือรองอธิการอารามแบร์เนวาลในนอร์ม็องดี และในปี ค.ศ. 1109 ของตูรี ในปี ค.ศ. 1118 พระเจ้าหลุยส์ที่ 6 ทรงส่งซูว์เฌไปยังราชสำนักของสมเด็จพระสันตะปาปาเกลาซิอุสที่ 2 ที่วีลเนิฟ-แล-มาเกอลอน และระหว่างปี ค.ศ. 1121 ถึงปี ค.ศ. 1122 ก็ทำงานอยู่ที่สำนัก สมเด็จพระสันตะปาปาคาลิกซ์ตุสที่ 2 พระสันตะปาปาองค์ต่อมา
เมื่อกลับมาจากวีลเนิฟ-แล-มาเกอลอน ซูว์เฌก็ได้เป็นอธิการอารามแซ็ง-เดอนี ซูว์เฌรับราชการบ้านเมืองของราชอาณาจักรมาจนถึงปี ค.ศ. 1127 สิบปีหลังจากนั้นก็ยุ่งอยู่การจัดระบบและปฏิรูปอารามแซ็ง-เดอนี ในปี ค.ศ. 1137 ซูว์เฌก็ติดตามผู้ที่ต่อมาผู้ที่ต่อมาขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าหลุยส์ที่ 7 ไปยังอากีแตนเนื่องในโอกาสการเสกสมรสของพระองค์กับอาลีเยนอร์แห่งอากีแตน และระหว่างสงครามครูเสดครั้งที่สองก็เป็นบุคคลหนึ่งในคณะผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน (ค.ศ. 1147 - ค.ศ. 1149) เมื่อพระเจ้าหลุยส์ที่ 7 มีพระราชประสงค์จะหย่ากับพระนางอาลีเยนอร์ ซูว์เฌก็ประท้วงอย่างรุนแรงเพราะเดิมเป็นผู้ที่ให้การแนะนำในเรื่องการสมรส แม้ว่าจะเป็นปฏิปักษ์ต่อสงครามครูเสดครั้งที่สอง แต่ในบั้นปลายซูว์เฌก็เทศนาชักชวนให้เริ่มสงครามครูเสดครั้งใหม่
ซูว์เฌผู้เป็นทั้งพระสหายและที่ปรึกษาของพระเจ้าหลุยส์ที่ 6 และ ที่ 7 ถวายคำแนะนำให้กำจัดโจรศักดินา นโยบายการโยกย้ายประชาคม และจัดระบบการยุติธรรม ซูว์เฌสร้างความมั่งคั่งไว้ให้แก่อารามแซ็ง-เดอนีที่มีอสังหาริมทรัพย์มากมาย และทำการขยายก่อสร้างอารามใหม่แบบกอทิก ซูว์เฌบันทึกรายละเอียดอย่างถี่ถ้วนเกี่ยวกับการก่อสร้างอารามใน “Libellus Alter de Consecratione Ecclesiae Sancti Dionysii” และ “Ordinatio” ในคริสต์ทศวรรษ 1940 นักประวัติศาสตร์ศิลป์คนสำคัญเออร์วิน พานอฟสกีอ้างว่าเทววิทยาของ “ผู้ใช้ชื่อว่าดิโอนิสิอัสสมาชิกสภาอาเรโอปากัส” (Pseudo-Dionysius the Areopagite) มีอิทธิพลต่อลักษณะสถาปัตยกรรมของอารามแซ็ง-เดอนี แต่นักวิชาการต่อมาค้านความสัมพันธ์อันขาดความซับซ้อนดังว่าระหว่างปรัชญาและลักษณะสถาปัตยกรรม
ซูว์เฌกลายเป็นนักประวัติศาสตร์คนสำคัญของยุค และเป็นผู้เขียนบทสดุดีพระเจ้าหลุยส์ที่ 6 (“Vita Ludovici regis” ไทย: พระราชประวัติพระเจ้าหลุยส์) และร่วมในการเขียนประวัติศาสตร์ฉบับที่เป็นกลางกว่าของพระเจ้าหลุยส์ที่ 7 (“Historia gloriosi regis Ludovici” ไทย: ประวัติศาสตร์อันรุ่งโรจน์ของพระเจ้าหลุยส์) ใน “Libellus de consecratione ecclesiae S. Dionysii” ซูว์เฌบรรยายถึงกิจการที่ปรับปรุงของแอบบีแซ็ง-เดอนี, สมบัติของแอบบี และ บรรยายการก่อสร้างแอบบีใหม่
ดูเพิ่ม

สถาปัตยกรรมกอทิก
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ซูว์เฌแห่งแซ็ง-เดอนี
Suger, Abbot of Saint Denis,. The Deeds of Louis the Fat. Translated with introduction and notes by Richard Cusimano and John Moorhead. Washington, DC : Catholic University of America Press,1992. (ISBN 0-8132-0758-4)
Suger, Abbot of Saint Denis,. The Deeds of Louis the Fat เก็บถาวร 2014-08-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. Translated by Jean Dunbabin (Free, but has no annotations)
ซ็องลิส (จังหวัดอวซ)

| ซ็องลิส เมืองซ็องลิส Ville de Senlis |
| --- | --- |
  มหาวิหารซ็องลิส
ประเทศ: ฝรั่งเศส
แคว้น: โอดฟร็องส์
จังหวัด: อวซ
เขต: ซ็องลิส
อำเภอ: ซ็องลิส
สหเทศบาล: เปอีเดอซ็องลิส
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: ฌ็อง-คริสต็อฟ ก็องเต
พื้นที่1: 24.05 ตร.กม. (9.29 ตร.ไมล์)
ประชากร (ค.ศ. 1999)2: 17,192 คน
 • ความหนาแน่น: 710 คน/ตร.กม. (1,900 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
รหัสอีนเซ/ไปรษณีย์: 60612 /60300
สูงจากระดับน้ำทะเล: 47–140 m (154–459 ft)  (avg. 76 m หรือ 249 ft)
1 ข้อมูลอาณาเขตที่ตามขึ้นทะเบียนไว้โดยไม่รวมทะเลสาบ, หนองน้ำ, ธารน้ำแข็งที่ขนาดใหญ่กว่า 1 ตารางกิโลเมตรตลอดจนปากแม่น้ำ 2 Population without double counting: residents of multiple communes (e.g., students and military personnel) only counted once.
ซ็องลิส (ฝรั่งเศส: Senlis, /sɑ̃lis/) เป็นเมืองในจังหวัดอวซในแคว้นปีการ์ดีในประเทศฝรั่งเศส เมืองซ็องลิสตั้งอยู่บนฝั่งแม่น้ำนอแน็ตซึ่งเป็นแควย่อยของแม่น้ำอวซทางตอนเหนือของฝรั่งเศส และทางตะวันออกของกรุงปารีส ซ็องลิสเดิมเป็นเมืองโรมันโบราณชื่อ “เอากุสโตมากุส” (Augustomagus) และต่อมาเปลี่ยนเป็น “กีวีตัสซิลวาเนกตีอุม” (Civitas Silvanectium หรือ เมืองแห่งซิลวาเนกติส)
ซ็องลิสเป็นที่ตั้งของมหาวิหารน็อทร์-ดามแห่งซ็องลิส
ดูเพิ่ม

หน่วยการบริหารของประเทศฝรั่งเศส
จังหวัดในประเทศฝรั่งเศส
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ซ็องลิส
Website of the town of Senlis
History and Archeology Society of Senlis
| --- | --- |
 : สถานีย่อยประเทศฝรั่งเศส
ซามูเอล ไพวา

| ซามูเอล ไพวา |
| --- | --- |
เกิด: ค.ศ. 1985
ซามูเอล ไพวา (โปรตุเกส: Samuel Paiva) เกิด ค.ศ. 1985 ที่รัฐปารา เป็นนักมวยไทยชาวบราซิล วันที่ 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 2008 ซามูเอล ไพวา ได้เข้าร่วมการแข่งขันในรายการ นิวทาเลนส์ไฟท์ 5 ซึ่งจัดขึ้นที่โซโรคาบา โดยได้พบกับ ไจแอนคาร์โล "พูลอสโซ" ในรุ่น 67 กก. ซึ่งซามูเอล ไพวา เป็นฝ่ายชนะน็อคในยกแรก ปีถัดมา ในวันที่ 17 พฤษภาคม ค.ศ. 2009 เขาได้ร่วมแข่งขันรายการ นิวทาเลนส์ไฟท์ 6 ซึ่งจัดขึ้นที่เซาเปาโล โดยได้พบกับ ริคาร์โด "คาเวียรา" และซามูเอล ไพวา เป็นฝ่ายชนะคะแนนอย่างเป็นเอกฉันท์
รายการแข่งขัน > ระดับนานาชาติ

แชมป์มวยไทยทวีปอเมริกาใต้ ของสมาพันธ์กีฬามวยไทยแบบดั้งเดิมแห่งประเทศบราซิล ค.ศ. 2011
ทริปเปิลแชมป์มวยไทยนานาชาติ ค.ศ. 2008
แชมป์เวทีมวยไทย (รุ่น 70 กก.) ประเทศไทย ค.ศ. 2006
รายการแข่งขัน > การแข่งขันในประเทศบราซิล

แชมป์กังฟูบราซิลเจ็ดสมัย ค.ศ. 2000, 2002, 2004, 2005, 2007, 2008, 2009
แชมป์มวยไทยบราซิลใน ค.ศ. 2011 โดย CBMTT- รีโอกรันดีโดซูล
แชมป์มวยไทยบราซิลใน ค.ศ. 2007 โดย CBMT- ริโอเดอจาเนโร
รายการแข่งขัน > การแข่งขันในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ

เตตรา-แชมป์กังฟูภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
ทริปเปิลแชมป์มวยไทยภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
รายการแข่งขัน > ระดับรัฐ

แชมป์เก้าสมัย ปาราเอนซีเดอกังฟูเอนเตร ค.ศ. 1999 และ 2010
แหล่งข้อมูลอื่น

เก็บถาวร 2009-02-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Revista Combat Sport, acessado em 15-07-2011.
[ลิงก์เสีย] Tatame, Categoria 70 kg, acessado em 15-07-2011.
ฌัก การ์ตีเย

สำหรับช่างอัญมณีชาวฝรั่งเศส ดูที่ ฌัก การ์ตีเย (ช่างทำอัญมณี)
| ฌัก การ์ตีเย |
| --- | --- |
ภาพของฌัก การ์ตีเย โดยThéophile Hamel, ค.ศ. 1844. ปัจจุบันยังไม่เจอภาพจริงของเขาอีก
เกิด: 31 ธันวาคม ค.ศ.1491 แซ็ง-มาโล, Duchy of Brittany
เสียชีวิต: 1 กันยายน ค.ศ. 1557(1557-09-01) (65 ปี) แซ็ง-มาโล, ราชอาณาจักรฝรั่งเศส
อาชีพ: นักเดินเรือ และนักสำรวจชาวฝรั่งเศส
มีชื่อเสียงจาก: ชาวยุโรปคนแรกที่เดินทางถึงแคนาดา
ลายมือชื่อ

ฌัก การ์ตีเย (ฝรั่งเศส: Jacques Cartier; 31 ธันวาคม พ.ศ. 2034 - 1 กันยายน พ.ศ. 2100) นักสำรวจชาวฝรั่งเศสคนแรกที่เดินทางไปถึงทวีปอเมริกาเหนือ
ไม่มีใครทราบที่มาของการ์ตีเยในช่วงวัยเด็กของเขา ทราบเพียงว่าในปี พ.ศ. 2063 (ค.ศ. 1520) เขาสมรสกับคัทรีน บุตรสาวของฌัก เดอ กร็องฌ์ แม่ทัพแห่งเมืองแซ็ง-มาโล ซึ่งเป็นการสมรสที่ยกระดับทางสังคมของเขาขึ้นมาเป็นอย่างมาก นักประวัติศาสตร์บางคนได้ตั้งข้อสันนิษฐานว่าเขาอาจจะได้เดินทางไปยังเมืองแตร์-เนิฟ ร่วมกับเรือประมง เนื่องจากดินแดนแถบนั้นเป็นที่รู้จักอย่างดีในหมู่ชาวประมงจากแคว้นบาสก์และเบรอตาญ ส่วนนักประวัติศาสตร์อีกส่วนหนึ่งได้จินตนาการว่าเขาได้ทำหน้าที่ล่ามในหลายโอกาสหลังจากเกษียณอายุแล้ว จากข้อมูลที่ว่าการ์ตีเยรู้ภาษาโปรตุเกสเป็นอย่างดี  และจากบันทึกการเดินทางของเขาที่มักเปรียบเทียบชาวเผ่าอินเดียนแดงจากดินแดนนิวฟรานซ์ในทวีปอเมริกาเหนือกับชาวบราซิล ทำให้เขาได้มีโอกาสเดินเรือพร้อมกับโจวันนี แวรัซซาโนในการเดินทางสำรวจชายฝั่งประเทศบราซิลครั้งหนึ่ง ซึ่งอันที่จริงแล้ว แวรัซซาโนไม่เคยไปสำรวจชายฝั่งของบราซิล แต่หากเป็นชายฝั่งของทวีปอเมริกาเหนือ การ์ตีเยเป็นผู้คนพบนูแวลอ็องกูแลม (ส่วนหนึ่งของรัฐนิวยอร์ก) เป็นคนแรก ในปี พ.ศ. 2075 (ค.ศ. 1532) เขาได้มีโอกาสเข้าเฝ้าพระเจ้าฟรองซัวที่ 1 แห่งฝรั่งเศส โดยการแนะนำของชอง เลอ เวอเนอร์ บาทหลวงแห่งมง-แซ็ง-มีแชล ต่อมาไม่นาน พระเจ้าแผ่นดินก็ได้เลือกให้เขาเป็นผู้ออกเดินทางสำรวจ "เกาะและดินแดนบางแห่ง ที่เราน่าจะพบทองคำจำนวนมากและสิ่งของมีค่าอื่น ๆ" เขาได้เดินทางไปยังทวีปอเมริกาเหนือสามครั้ง ระหว่างปีพ.ศ. 2077 และ พ.ศ. 2085 โดยหวังว่าจะได้พบเส้นทางสายตะวันตกเฉียงเหนือไปยังทวีปเอเชีย
แหล่งข้อมูลอื่น

ชีวประวัติและบันทึกการเดินทางของฌัก การ์ตีเย เก็บถาวร 2008-07-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - ภาษาฝรั่งเศส
ฌัก อ็องก์ตีล

| ฌัก อ็องก์ตีล |
| --- | --- |
อ็องก์ตีลในปี 1963
เกิด: 8 มกราคม ค.ศ. 1934(1934-01-08) มง-แซ็ง-แอญ็อง รูอ็อง ประเทศฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 1987(1987-11-18) (53 ปี) รูอ็อง ประเทศฝรั่งเศส
สัญชาติ: ฝรั่งเศส
ชื่ออื่น: Monsieur Chrono
อาชีพ: นักจักรยาน
ฌัก อ็องก์ตีล (ฝรั่งเศส: Jacques Anquetil) นักจักรยานชาวฝรั่งเศส เป็นชาวฝรั่งเศสคนแรกที่ชนะการแข่งขันตูร์เดอฟร็องส์ 5 ครั้ง ในปี 1957 และสี่ปีติดต่อกันระหว่าง 1961 ถึง 1964  เป็นชาวฝรั่งเศสคนแรกที่ชนะจีโรดีตาเลีย ในปี 1960 และเป็นชาวฝรั่งเศสคนแรกที่ชนะครบทั้งสามรายการใหญ่ เมื่อเขาชนะวูเอลตาอาเอสปันญาในปี 1963 ในการแข่งขันตูร์เดอฟร็องส์เมื่อปี 1961 เขาได้ประกาศก่อนเริ่มการแข่งขันว่าจะสวมเสื้อแจกเกตสีเหลืองตั้งแต่จบวันแรก และจะสวมเสื้อตัวนี้ตลอดทั้งรายการ เขาสามารถทำได้เช่นนั้นจริง โดยเป็นผู้นำตลอดการแข่งขันตั้งแต่วันแรก
อ็องก์ตีลเป็นนักจักรยานประเภทไทม์ไทรอัล เป็นเจ้าของสถิติโลกการแข่งขันจับเวลา 1 ชั่วโมง ในช่วงเดือนมิถุนายนถึงกันยายน 1956 ด้วยสถิติ 46.159 กิโลเมตร
สถิติรายการใหญ่

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | 1957 | 1958 | 1959 | 1960 | 1961 | 1962 | 1963 | 1964 | 1965 | 1966 | 1967 |
| Giro | DNE | DNE | 2 | 1 | 2 | DNE | DNE | 1 | DNE | 3 | 3 |
| Tour | 1 | DNF-21 | 2 | DNE | 1 | 1 | 1 | 1 | DNE | DNF-17 | DNE |
| Vuelta | DNE | DNE | DNE | DNE | DNE | DNF | 1 | DNE | DNE | DNE | DNE |
ฌีรงแด็ง

| ฌีรงแด็ง  |
| --- | --- |
   อนุสาวรีย์ฌีรงแด็งในเมืองบอร์โด
ผู้นำ: มาร์กีเดอกงดอร์แซ, ฌ็อง-มารี รอล็อง, ฌัก ปีแยร์ บรีโซ
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1791
ถูกยุบ: ค.ศ. 1793
ที่ทำการ: บอร์โด, จังหวัดฌีรงด์
หนังสือพิมพ์: Patriote français Le Courrier de Provence La chronique de Paris
อุดมการณ์: เสรีอนุรักษนิยม การเลิกทาส สาธารณรัฐนิยม
จุดยืน: ฝ่ายกลาง-ขวา
การเมืองฝรั่งเศส   รายชื่อพรรคการเมือง การเลือกตั้ง
ฌีรงแด็ง (ฝรั่งเศส: Girondin) เป็นสมาชิกกลุ่มทางการเมืองแบบหลวม ๆ กลุ่มหนึ่งในช่วงการปฏิวัติฝรั่งเศส ซึ่งประกอบด้วยสมาชิกสมัชชานิติบัญญัติและที่ประชุมใหญ่แห่งชาติในช่วงปี ค.ศ. 1791 ถึง ค.ศ. 1793 แม้ว่าบรรดาฌีรงแด็งจะถือเป็นส่วนหนึ่งของขบวนการฌากอแบ็ง (Jacobin) แต่ก็ไม่ใช่ว่าฌีรงแด็งทุกคนจะเป็นสมาชิกของสโมสรฌากอแบ็ง
ในตอนแรกบรรดาฌีรงแด็งรณรงค์เรียกร้องให้มีการล้มเลิกระบอบกษัตริย์ แต่ต่อมาก็ไม่เห็นด้วยกับกระแสการปฏิวัติและเห็นว่าอาจใช้กษัตริย์เป็นหุ่นเชิดได้เพื่อเลี่ยงการลุกฮือของฝ่ายนิยมกษัตริย์ จึงทำให้ขัดแย้งกับฝ่ายลามงตาญ (La Montagne) อันเป็นฝ่ายซ้ายจัดในสโมสรฌากอแบ็งซึ่งสนับสนุนการปฏิวัติและต้องการถอนรากถอนโคนระบอบกษัตริย์ ความขัดแย้งนี้นำมาซึ่งการกวาดล้างบรรดาฌีรงแด็งโดยฝ่ายลามงตาญในปี ค.ศ. 1793 ผู้นำและสมาชิกฌีรงแด็งจำนวนมากถูกประหารด้วยกิโยตีน เป็นจุดเริ่มต้นสมัยแห่งความน่าสะพรึงกลัวในฝรั่งเศสซึ่งถูกปกครองโดยมักซีมีเลียง รอแบ็สปีแยร์
หลังรอแบ็สปีแยร์สิ้นอำนาจและถูกจับประหารชีวิตในปี ค.ศ. 1794 บรรดาฌีรงแด็งก็ได้รับการประกาศเกียรติคุณโดยสภาให้เป็น "ผู้พลีชีพเพื่อเสรีภาพ" มีการสร้างอนุสาวรีย์ฌีรงแด็งไว้ที่เมืองบอร์โดเพื่อเป็นการย้ำเตือนถึงบรรดาผู้แทนฝ่ายฌีรงแด็งที่ตกเป็นเหยื่อในสมัยแห่งความน่าสะพรึงกลัว
ซาดีก

ซาดีก (ฝรั่งเศส: Zadig) หรือ ซาดีกูลาแด็สตีเน (ฝรั่งเศส: Zadig ou la destinée) หรือ ชะตาลิขิต เป็นนวนิยายเชิงปรัชญาซึ่งเป็นผลงานชิ้นเอกชิ้นหนึ่งของวอลแตร์ ผลงานชิ้นนี้มีชื่อเสียงมากพอกับนวนิยายปรัชญาเรื่องอื่น ๆ แห่งยุค วอลแตร์ได้อาศัยจินตนาการจากนวนิยายตะวันออก ทั้งนี้เพื่อง่ายต่อการเสียดสีและวิจารณ์สังคมฝรั่งเศสสมัยนั้น ดังนั้นอาจกล่าวได้ว่า นวนิยายปรัชญาเรื่องซาดีกนี้เขาได้แรงบันดาลใจจากชะตาชีวิตที่ผกผันของเขาในราชสำนักระหว่างปี พ.ศ. 2286 - 2290 ที่เกิดจากประสบการณ์อันขมขื่นของวอลแตร์ในราชสำนักแวร์ซาย (Versailles) ก็คงไม่ผิด เนื่องจากในเรื่องนี้วอลแตร์ได้ถ่ายทอดประสบการณ์ของตัวเองผ่านตัวละครเอกของเรื่อง ซึ่งก็คือ ซาดีก
ที่มาของเรื่อง

วอลแตร์เริ่มเขียนงานชิ้นนี้ในปี พ.ศ. 2288 โดยเริ่มแรกใช้ชื่อว่า “เม็มนง” และตีพิมพ์ครั้งแรกที่กรุงอัมสเตอร์ดัม ประเทศเนเธอร์แลนด์ เพราะเรื่องนี้ไม่สามารถตีพิมพ์ในประเทศฝรั่งเศสได้ เนื่องจากมี  เนื้อหาที่เสียดสีสังคมชั้นสูงคือชนชั้นพระและขุนนาง แม้จะเป็นการสมมติเรื่องว่าเกิดในตะวันออกก็ตาม
อีก 2 ปีต่อมา ในปี พ.ศ. 2290 "เม็มนง ซาดีก" เริ่มเป็นที่รู้จักกันมากขึ้นในประเทศฝรั่งเศส และในปี พ.ศ. 2291 "ซาดีก หรือ ชะตาลิขิต" (Zadig ou la destinée) ก็ได้ออกเผยแพร่ต่อหน้าสาธารณชน โดย  ตอนแรกวอลแตร์ไม่ยอมรับว่าเป็นผู้แต่ง แต่หลังจากที่ซาดีกประสบความสำเร็จ เขาจึงยอมรับว่าเป็นผู้แต่ง ภายหลังในปี พ.ศ. 2295 - พ.ศ. 2299 วอลแตร์ได้เขียนเพิ่มขึ้นอีก 2 บท คือการเต้นรำและนัยน์ตาสีฟ้า ซึ่งสองบทหลังนี้ตอนแรกไม่ได้นำมารวมกับเรื่องซาดีก เนื่องจากโครงสร้างเรื่องที่มีอยู่ 19 บทนี่ดีอยู่แล้ว แต่ภายหลังจากที่วอลแตร์ได้เสียชีวิตแล้ว สองบทหลังนี่ก็ได้ถูกนำมาเผยแพร่ต่อสาธารณชนเป็นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2328
จุดประสงค์ในการแต่ง

วอลแตร์เขียนเรื่องนี้ขึ้นเพื่อต้องการตัดพ้อให้เห็นถึงความอยุติธรรม ความไร้เหตุผลของชะตาชีวิต หรือพระเจ้าซึ่งมนุษย์ทุกคนต้องประสบและไม่สามารถที่จะหลีกเลี่ยงได้ เพราะพระผู้เป็นเจ้าได้ลิขิตเอาไว้แล้ว โดยที่เขาต้องการสื่อให้เห็นความหมายของคำว่า “ชะตาลิขิต“ นอกจากนี้เขายังต้องการเสียดสี และวิพากษ์วิจารณ์สถาบันต่าง ๆ ในสังคม ในขณะนั้น ดังตัวอย่างเช่น สถาบันศาสนา วอลแตร์นั้นต่อต้านความงมงาย ความบ้าคลั่งทางศาสนา ความขาดขันติธรรม และพิธีกรรมต่าง ๆ ของศาสนจักร  สถาบัน  การเมืองการปกครอง เขาต่อต้านการกดขี่ และความไม่เป็นธรรมทางการเมือง สถาบันสังคม เขาต่อต้านความอยุติธรรมต่าง ๆ ในสังคม โจมตีชนขั้นขุนนางที่มักหลงใหลในอำนาจ ชื่อเสียง เกียรติยศ และศักดิ์ศรีมากกว่าคุณธรรมความดี และวอลแตร์ยังได้โจมตีระบบตุลาการศาลที่ผู้พิพากษาตัดสินคดีอย่างไม่เป็นธรรม ตัดสินตามอำเภอใจของตน และมักลงโทษผู้บริสุทธิ์อยู่เสมอ เป็นต้น นอกจากนี้วอลแตร์ยังต้องการแสดงให้เห็นว่าความทุกข์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นนั้นไม่ใช่เพราะชะตาลิขิตที่พระผู้เป็นเจ้ากำหนดไว้ แต่เป็นเพราะความดี ความชั่วของมนุษย์นั่นเอง และในตอนท้ายเขายังเสนอทางแก้ไขปัญหาต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น คือ การใช้เหตุผลในการแก้ปัญหาต่าง ๆ ซึ่งทำให้มนุษย์ได้พบกับความสุขได้ไม่ยาก
เรื่องย่อ

ซาดีกเป็นชายหนุ่มเมืองบาบิโลนที่เพียบพร้อมไปด้วยทรัพย์สมบัติ รูปสมบัติและคุณสมบัติ แต่ชีวิตเขากลับต้องผจญภัยและพบกับความทุกข์นานัปการ เริ่มจากการที่นางอันเป็นที่รักทอดทิ้งเขาไปหาชายอื่น จากโชคชะตาทำให้เขากลายเป็นเสนาบดีของกษัตริย์โมอับดาร์ (Moabdar) แต่เพียงไม่นานราชินีอัสตาร์เต้ (Astarté) กับซาดีกต่างก็หลงรักกัน จึงทำให้กษัตริย์โมอับดาร์เกิดความหึงหวงจึงหาวิธีฆ่าซาดีก แต่ซาดีกรู้ตัวเสียก่อนจึงหนีออกจากปราสาทไปพร้อมกับโอดครวญว่า
จากนั้นซาดีกก็ได้หนีไปถึงประเทศอียิปต์ หลังจากนั้นเขาก็ได้ถูกขายให้กับพ่อค้าชาวอาหรับที่มีชื่อว่า เซต็อค (Sétoc) หลังจากนั้นซาดีกได้ผ่านการผจญภัยและเหตุการณ์ต่าง ๆ อีกมากมาย เช่นคณะพระ ลูกขุนได้สั่งให้เผาเขาทั้งเป็นในข้อหากระทำการลบหลู่ผู้ทรงศีล ซึ่งในตอนหลังซาดีกก็รอดมาได้ด้วยการช่วยเหลือของหญิงชาวบ้านผู้หนึ่ง และต่อมาเขาได้เดินทางต่อไป ซาดีกได้พบว่าผู้หญิงเป็นคนที่มีจิตใจรวนเร ไม่แน่นอน มักอ่อนไหวกับชายหนุ่มรูปงามซึ่งเพียบพร้อมไปด้วยเงินทอง ยศถาบรรดาศักดิ์ แม้ว่าหญิงนั้นจะมีสามีแล้วก็ตาม ผู้ชายเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา พระเป็นเพียงคนเพ้อคลั่ง ยังมีกิเลสและความลุ่มหลงดังเช่นมนุษย์ธรรมดา ผู้พิพากษาก็เป็นเช่นเพียงคนตาบอด ในตอนท้ายซาดีกก็ได้พบกับราชินีอัสตาร์เต้อีกครั้ง และได้กลับมายังกรุงบาบิโลนเพื่อทำการแข่งขันประลองยุทธเพื่อแย่งชิงตำแหน่งพระราชาแห่งกรุง   บาบิโลนแทนกษัตริย์โมอับดาร์ซึ่งถูกปลงพระชนม์ และตอนจบซาดีกก็ได้เสวยราชสมบัติและได้ครองคู่กับราชินีอัสตาร์เต้
ฌอร์ฌ บรัก

| ฌอร์จ บรัก George Braque |
| --- | --- |

เกิด: 13 พฤษภาคม ค.ศ. 1882 Le Havre
เสียชีวิต: ค.ศ. 1963 (81 ปี)
สัญชาติ: ฝรั่งเศส
อาชีพ: ศิลปิน
ฌอร์ฌ บรัก (ฝรั่งเศส: George Braque) เป็นศิลปินในคติโฟวิสต์และต่อมาในบาศกนิยม บรักเกิดเมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม ค.ศ. 1882 เติบโตในเมืองเลออาฟร์ (Le Havre) และเริ่มศึกษาศิลปะที่โรงเรียนศิลปะในเมืองนี้เมื่ออายุ 17 ปี เขาได้รับการฝึกฝนเป็นช่างทาสีและตกแต่งบ้านเหมือนพ่อและปู่ของเขา บรักมุ่งมั่นจะเป็นมัณฑนากรมากกว่าจิตรกร เขาใช้เวลากลางวันทำงาน และในช่วงเย็นก็ได้เรียนทักษะงานจิตรกรรมด้วยตั้งแต่ปี 1897-1899 ในปีถัดมาเขาก็ได้ย้ายเข้าสู่กรุงปารีสเพื่อศึกษาต่อ และเมื่อชีวิตของเขาก็ได้มาพบกับดูฟีและฟิทซ์ ศิลปินในคติโฟวิสต์ ทำให้เขาหันเหสู่การสร้างสรรค์จิตรกรรมและรวมกลุ่มกับศิลปินคติโฟวิสต์
รูปแบบการทำงาน > คติโฟวิสต์

งานเริ่มแรกของบรักนั้นเป็นงานแบบอย่างลัทธิประทับใจ แต่หลังจากที่เขาได้เห็นผลงานของกลุ่มคติโฟวิสต์ ซึ่งในตอนนั้นบรักเป็นศิษย์ของลิออง บองนาท์ ที่เอกอลเดโบซาร์ ซึ่งที่นี่เขาได้พบกับดูฟี และ ฟิทซ์ ผู้ที่เป็นชาวเมืองเลออาฟร์เช่นเดียวกัน และทั้งคู่ต่างสนใจและปฏิบัติตามหลักของคติโฟวิสต์ จึงโน้มน้าวบรักให้เข้าร่วมกลุ่มด้วย ซึ่งตัวของบรักเองก็มีความประทับใจในผลงานของศิลปินกลุ่มนี้อยู่แล้ว เมื่อคราวเปิดงานแสดงเป็นครั้งแรกที่ ซาลงโดตอน (Salon d’Automme) เขาจึงเข้าร่วมกลุ่มทำการวาดภาพตามหลักของคติโฟวิสต์ และในระยะเวลาไม่กี่ปีที่เข้ามาสู่วงการศิลปะ บรักประสบความสำเร็จด้านการเงินจากการจำหน่ายภาพได้มากคนหนึ่ง เพราะเป็นคนมีฝีมือและเทคนิคดี เห็นได้จาก ในค.ศ. 1907 บรักประสบความสำเร็จในการแสดงผลงานแบบโฟวิสต์ ซึ่งคาห์น ไวเลอร์ นักธุรกิจศิลป์ผู้สนับสนุนศิลปะร่วมสมัย ได้ทำสัญญาผูกขาดซื้องานของบรักทั้งหมด อีกทั้งยังช่วยจัดงานแสดงส่วนตัวเป็นครั้งแรกที่หอศิลป์ของเขาเองอีกด้วย
รูปแบบของบรักค่อย ๆ มีวิวัฒนาการไปอย่างช้า ๆ โดยได้รับอิทธิพลจากผลงานเก่า ๆ ของปอล เซซาน ที่ซาลงโดตอน และเกิดผลกระทบอย่างมากต่อศิลปินล้ำยุคในปารีส และในปีเดียวกันนี้อาปอลีแนร์ ผู้เป็นนักวิจารณ์และกวีคนสำคัญคนหนึ่ง ได้แนะนำบรักให้รู้จักกับปาโบล ปีกัสโซ และทั้งสองต่างสนิทสนมจนกลายเป็นเพื่อนรักในระยะเวลาอย่างรวดเร็ว และต่างช่วยกันค้นคิดหาแนวทางศิลปกรรมแนวใหม่ อีกทั้งยังร่วมมือศึกษาและทำงานร่วมกันบ่อยครั้ง จนทำให้เกิดลัทธิใหม่อย่างบาศกนิยมขึ้นมาในที่สุด
รูปแบบการทำงาน > บาศกนิยม

งานจิตรกรรมของบรักในปี 1908-1913 ได้แสดงให้เห็นถึงความสนใจใหม่ของบรักในเรื่องของรูปทรงเรขาคณิตและทัศนียภาพที่เกิดขึ้นพร้อมๆกัน ซึ่งเขาทำการศึกษาอย่างจริงจังเกี่ยวกับผลกระทบจากการใช้แสงและทัศนียวิทยา ในภาพวาดคนเปลือยของเขาระยะนี้เน้นให้เห็นถึงการเอาใจใส่ในโครงสร้างของรูปทรงอย่างชัดเจน รูปร่างมีความง่ายและตัดเส้นรอบนอกด้วยรูปสีดำ  หนักและหนา พื้นหลังภาพมีรายละเอียดปรากฏเป็นรูปเหลี่ยมใหญ่ มีแง่มุม ซึ่งในระหว่างปี ค.ศ. 1908-1909 นั้นเขาได้วาดภาพทิวทัศน์ไว้หลายภาพ โดยเริ่มต้นจากหลักความคิดของพอล เซซาน แล้วค่อยพัฒนาเข้าสู่หลักทฤษฎีของลัทธิคิวบิสม์ เช่น หลีกเลี่ยงการใช้หลักเกณฑ์เก่าๆ ที่ทำให้ภาพเกิดมิติและรูปวัตุในช่องว่าง เขาได้สร้างภาพให้เต็มไปด้วยพื้นระนาบ มีการใช้เส้นแบบเรขาคณิต ไม่เพียงเท่านั้น เขากับปิกัสโซ ร่วมมือกันคิดค้นให้ลึกซึ้งลงไปอีก มีการวิเคราะห์ความเป็นนามธรรมของรูปทรง ทั้งคู่ได้ถึงจุด เฮอเมทิคสไตล์ (Hermetic Style) คือรูปทรงที่ทึบตัน ประมาณปี ค.ศ. 1911
บรักถือได้ว่าเป็นจิตรกรคนแรกที่นำตัวหนังสือมาใช้กับภาพจิตรกรรม ซึ่งอาจมีผู้ทำมาก่อนแต่ไม่เด่นชัดมากเท่านี้ เห็นได้จากภาพชื่อ “ชาวโปรตุเกส” ที่วาดขึ้นในปี ค.ศ. 1911 ส่วนการใช้เศษวัสดุต่างๆเช่น กระดาษ ผ้า หรือที่เรียกกันว่า งานคอลลาจ นั้น ได้ใช้ในปีถัดมา ซึ่งบรักสามารถผสมสิ่งที่อ่านได้ เช่น ตัวหนังสือ เข้ากับความจริงอันเป็นรูปธรรมปรากฏในผลงาน ทั้งยังเพิ่มคุณค่าในด้านความงามแบบมัณฑนศิลป์ หรือแบบศิลปะตกแต่ง ดังเช่นการใช้กระดาษที่หยาบหรือมีลวดลายต่างๆกัน เพิ่มรอยพื้นผิว (อังกฤษ: texture)  ทำให้ผลงานของเขานั้นดูสนุกตามากยิ่งขึ้น และเมื่อต้นปี ค.ศ. 1930 ความเคลื่อนไหวของลัทธิคิวบิสม์เบาลง เมื่อศิลปะนิยมแบบเซอเรียลลิสม์ได้รับความนิยมแทนที่ ในขณะที่ผลงานของปิกัสโซหันเหไปทำงานตามแนวลัทธิใหม่ แต่บรักยังคงยืนหยัดทำงานแนวคิวบิสม์ต่อไป นอกจากนี้ยังหันไปทำงานประติมากรรมด้วย ส่วนมากจะเป็นภาพของสัตว์ต่างๆ เช่น ม้า ปลา เป็นงานชิ้นเล็กๆ และมีลักษณะแบนซึ่งให้ความงามแบบเรียบๆ และมีเสน่ห์ ได้รับความนิยมจากนักออกแบบที่ระลึกนำไปดัดแปลงเป็นศิลปะตกแต่งบ้าน
แหล่งข้อมูลอื่นๆ

Edwin B. Mullins.Braque (London : Thames and Hudson, 1968)
http://www.theartstory.org/artist-braque-georges.htm
http://www.georgesbraque.org/
http://www.artchive.com/artchive/B/braque.html
http://www.georges-braque.com/
http://abstractart.20m.com/George_Braque.html
George Braque,Portugese,1911 ,Oil on canvas 116.8 cm × 81 cm Kunstmuseum Basel, Switzerland
ซามูแวล รอซา กงซัลวิส

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  ซามูแวล รอซา กงซัลวิส
วันเกิด:   (1991-02-25) 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1991 (33 ปี)
สถานที่เกิด:  เซาบอร์ฌา บราซิล
ส่วนสูง:  1.86 m (6 ft 1 in)
ตำแหน่ง:  กองหน้า
สโมสรเยาวชน
2009:  เซาโฌแซ
2010–2011:  อิงเตร์นาซีโยนัล
2011–2012:  ฟลูมีเน็งซี
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2012–2017 |  ฟลูมีเน็งซี |  57 |  (9) |
| 2014 |  → แอลเอ แกลักซี (ยืมตัว) |  8 |  (0) |
| 2014 |  → กอยยาส (ยืมตัว) |  20 |  (2) |
| 2015 |  → สปอร์ชี (ยืมตัว) |  17 |  (0) |
| 2016 |  → เฟโรวียารียา (ยืมตัว) |  13 |  (2) |
| 2016–2017 |  → ฮัตตา (ยืมตัว) |  23 |  (10) |
| 2017–2018 |  ฮัตตา |  21 |  (11) |
| 2018–2020 |  อันนัศร์ |  9 |  (1) |
| 2019 |  → ฟูไจราห์ (ยืมตัว) |  13 |  (1) |
| 2019 |  → ช็อนบุกฮุนไดมอเตอส์ (ยืมตัว) |  11 |  (4) |
| 2020 |  → ฮัตตา (ยืมตัว) |  6 |  (1) |
| 2020–2022 |  บุรีรัมย์ ยูไนเต็ด |  26 |  (11) |
| 2021–2022 |  → สมุทรปราการ ซิตี้ (ยืมตัว) |  10 |  (1) |
| 2022–2024 |  พีที ประจวบ |  58 |  (25) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 19 พฤษภาคม 2024
ซามูแวล รอซา กงซัลวิส (โปรตุเกส: Samuel Rosa Gonçalves; เกิดวันที่ 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1991) เป็นนักฟุตบอลชาวบราซิลที่เล่นในตำแหน่งกองหน้าให้แก่พีที ประจวบ ในไทยลีก
สโมสรอาชีพ > ช่วงแรก

ซามูแวลเริ่มต้นในระดับเยาวชนกับเซาโฌแซ ก่อนที่จะย้ายไปอิงเตร์นาซีโยนัลใน ค.ศ. 2010 ต่อมาในเดือนเมษายน ค.ศ. 2011 เขาย้ายไปฟลูมีเน็งซี โดยลงเล่นให้กับสโมสรในแซรีอีอาฤดูกาล 2012 เขาทำ 5 ประตูจากการลงเล่นในลีก 23 นัด และมีส่วนช่วยให้ทีมชนะเลิศลีกสมัยที่ 4 นอกจากนี้ในปีเดียวกัน เขาได้ลงเล่น 5 นัดในกังเปโอนาตูการียอกา ช่วยให้ทีมชนะเลิศการแข่งขันระดับรัฐเป็นสมัยที่ 31 ฤดูกาลถัดมา เขาลงเล่น 45 นัดและทำได้ 9 ประตูจากทุกรายการ โดยรวมถึงการลงเล่น 8 นัดในโกปาลิเบร์ตาโดเรส เขามีข่าวเชื่อมโยงกับอัสปัญญ็อลในลาลิกาในช่วงตลาดซื้อ-ขายฤดูร้อน 2013 อย่างไรก็ตาม ฟลูมีเน็งซีไม่สามารถบรรลุข้อตกลงกับอัสปัญญ็อลได้ ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2014 เขาถูกปล่อยยืมตัวให้กับแอลเอ แกลักซีในเมเจอร์ลีกซอกเกอร์ ต่อมาในวันที่ 12 มีนาคม ค.ศ. 2014 ซามูแวลทำประตูแรกในนามแกลักซี ช่วยให้ทีมเอาชนะสโมสรติฆัวนาจากเม็กซิโกไปได้ 1-0 ในรายการคอนคาแคฟแชมเปียนส์ลีก ต่อมาในวันที่ 10 กรกฎาคม ค.ศ. 2014 สัญญายืมตัวของเขากับแกลักซีสิ้นสุดลง