stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ฟุตซอลทีมชาติโปรตุเกส
รายการที่เข้าร่วม > ฟุตซอลชิงแชมป์ยุโรป

ดูเพิ่ม: ฟุตซอลชิงแชมป์ยุโรป
| ฟุตซอลชิงแชมป์ยุโรป> ปี | ฟุตซอลชิงแชมป์ยุโรป> รอบ | ฟุตซอลชิงแชมป์ยุโรป> แข่ง | ฟุตซอลชิงแชมป์ยุโรป> ชนะ | ฟุตซอลชิงแชมป์ยุโรป> เสมอ | ฟุตซอลชิงแชมป์ยุโรป> แพ้ | ฟุตซอลชิงแชมป์ยุโรป> ได้ | ฟุตซอลชิงแชมป์ยุโรป> เสีย | ฟุตซอลชิงแชมป์ยุโรป>  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
สเปน 1996: ไม่ผ่านรอบคัดเลือก
| สเปน 1999 | รอบแรก | 3 | 0 | 2 | 1 | 4 | 6 |  |
รัสเซีย 2001: ไม่ผ่านรอบคัดเลือก
| อิตาลี 2003 | รอบแรก | 3 | 1 | 1 | 1 | 10 | 12 |  |
| สาธารณรัฐเช็ก 2005 | รอบแรก | 3 | 1 | 0 | 2 | 9 | 14 |  |
| โปรตุเกส 2007 | อันดับ 4 | 5 | 2 | 1 | 2 | 13 | 7 |  |
| ฮังการี 2010 | อันดับ 2 | 5 | 1 | 2 | 2 | 12 | 14 |  |
| โครเอเชีย 2012 | รอบ 8 ทีม | 3 | 2 | 0 | 1 | 7 | 5 |  |
| เบลเยียม 2014 | อันดับ 4 | 5 | 2 | 1 | 2 | 18 | 17 |  |
| เซอร์เบีย 2016 | รอบ 8 ทีม | 3 | 1 | 0 | 2 | 9 | 11 |  |
สโลวีเนีย 2018: รอประกาศ
| สรุป | 8/11 | 30 | 10 | 7 | 13 | 82 | 86 |  |
ผู้เล่น

จากชุด ฟุตซอลชิงแชมป์ยุโรป 2014.
หัวหน้าผู้ฝึกสอน: Jorge Braz
| 0#0 | ตำแหน่ง | ผู้เล่น | วันเกิด (อายุ) | ลงเล่น | ประตู | สโมสร |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | 1GK | João Benedito |  (1978-10-07) 7 ตุลาคม ค.ศ. 1978 (46 ปี) | 164 | 0 |  Sporting CP |
| 12 | 1GK | André Sousa |  (1986-02-25) 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1986 (38 ปี) | 40 | 1 |  AD Fundão |
| 14 | 1GK | Cristiano |  (1979-08-20) 20 สิงหาคม ค.ศ. 1979 (45 ปี) | 29 | 0 |  Sporting CP |
| 2 | 2DF | Bruno Coelho |  (1987-08-01) 1 สิงหาคม ค.ศ. 1987 (37 ปี) | 39 | 7 |  Benfica |
| 4 | 2DF | Pedro Costa |  (1978-12-18) 18 ธันวาคม ค.ศ. 1978 (45 ปี) | 116 | 53 |  Nagoya Oceans |
| 7 | 2DF | Cardinal |  (1985-06-26) 26 มิถุนายน ค.ศ. 1985 (39 ปี) | 78 | 52 |  Inter Movistar |
| 8 | 2DF | Pedro Cary |  (1984-05-10) 10 พฤษภาคม ค.ศ. 1984 (40 ปี) | 88 | 23 |  Sporting CP |
| 9 | 2DF | Gonçalo |  (1977-07-01) 1 กรกฎาคม ค.ศ. 1977 (47 ปี) | 171 | 75 |  Benfica |
| 11 | 2DF | João Matos |  (1987-02-21) 21 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1987 (37 ปี) | 73 | 12 |  Sporting CP |
| 3 | 4FW | Leitão |  (1981-01-03) 3 มกราคม ค.ศ. 1981 (43 ปี) | 75 | 31 |  Acqua & Sapone |
| 5 | 4FW | Joel Queirós |  (1982-05-21) 21 พฤษภาคม ค.ศ. 1982 (42 ปี) | 139 | 106 |  Benfica |
| 6 | 4FW | Arnaldo Pereira |  (1979-06-16) 16 มิถุนายน ค.ศ. 1979 (45 ปี) | 185 | 94 |  FK Nikars Riga |
| 10 | 4FW | Ricardinho |  (1985-09-03) 3 กันยายน ค.ศ. 1985 (39 ปี) | 107 | 84 |  Inter Movistar |
| 13 | 4FW | Ricardo Fernandes |  (1986-02-20) 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1986 (38 ปี) | 36 | 9 |  Benfica |
ฟุตบอลทีมชาติเฟรนช์เกียนา

ฟุตบอลทีมชาติเฟรนช์เกียนา (ฝรั่งเศส: sélection de Guyane de football) เป็นตัวแทนทีมฟุตบอลจากเฟรนช์เกียนา อยู่ภายใต้การดูแลขององค์กรฟุตบอลแห่งแคว้นกุยยาน
ผู้เล่นชุดปัจจุบัน

| 0#0 | ตำแหน่ง | ผู้เล่น | วันเกิด (อายุ) | ลงเล่น | ประตู | สโมสร |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | 1GK | Noha Pulcherie | มิถุนายน 19, ค.ศ. 2001 (อายุ 17 ปี) | 0 | 0 |  SC Bastia |
| 22 | 1GK | Jean-Banuel Petit-Homme | สิงหาคม 10, ค.ศ. 1990 (อายุ 28 ปี) | 7 | 0 |  Le Geldar |
| 23 | 1GK | Simon Lugier | สิงหาคม 2, ค.ศ. 1989 (อายุ 29 ปี) | 3 | 0 |  US Boulogne |

| 14 | 2DF | Gregory Lescot | พฤษภาคม 10, ค.ศ. 1989 (อายุ 30 ปี) | 20 | 0 |  OC Vannes |
| 3 | 2DF | Marvin Torvic | มกราคม 5, ค.ศ. 1988 (อายุ 31 ปี) | 30 | 1 |  Étoile Matoury |
| 13 | 2DF | Marc Rifort | สิงหาคม 25, ค.ศ. 1985 (อายุ 33 ปี) | 0 | 0 |  US Matoury |
| 18 | 2DF | Jean-David Legrand | กุมภาพันธ์ 23, ค.ศ. 1991 (อายุ 28 ปี) | 21 | 1 |  Lege-Cap-Ferret |
| 13 | 2DF | Josué Albert | มกราคม 21, ค.ศ. 1992 (อายุ 27 ปี) | 2 | 0 |  Clermont Foot |
| 21 | 2DF | Gary Marigard | 6 มกราคม ค.ศ. 1988 (อายุ 31 ปี) | 18 | 0 |  Iris Club de Croix |
| 5 | 2DF | Dylan Adam | พฤศจิกายน 7, ค.ศ. 1998 (อายุ 20 ปี) | 7 | 0 |  Étoile Matoury |

| 16 | 3MF | Régis Léveillé | สิงหาคม 10, ค.ศ. 1994 (อายุ 24 ปี) | 2 | 0 |  Tulle Football |
| 4 | 3MF | Rhudy Evens | กุมภาพันธ์ 13, ค.ศ. 1988 (อายุ 31 ปี) | 47 | 7 |  US Matoury |
| 20 | 3MF | Marvin Desmangles | พฤศจิกายน 7, ค.ศ. 1987 (อายุ 31 ปี) | 0 | 0 |  CSC de Cayenne |
| 7 | 3MF | Thomas Vancaeyezeele | กรกฎาคม 27, ค.ศ. 1994 (อายุ 24 ปี) | 3 | 0 |  Pittsburgh Riverhounds |

| 14 | 4FW | Frantz Atoukou | กรกฎาคม 20, ค.ศ. 1995 (อายุ 23 ปี) | 0 | 0 |  La Roche VF |
| 17 | 4FW | Loic Roman | กันยายน 22, ค.ศ. 1988 (อายุ 30 ปี) | 1 | 0 |  Agouado |
| 10 | 4FW | Joffrey Torvic | พฤศจิกายน 13, ค.ศ. 1990 (อายุ 28 ปี) | 7 | 2 |  AS Beauvais Oise |
| 11 | 4FW | Arnold Abelinti | กันยายน 9, ค.ศ. 1991 (อายุ 27 ปี) | 11 | 3 |  AS Yzeure |
| 19 | 4FW | Thomas Issorat | กันยายน 3, ค.ศ. 1993 (อายุ 25 ปี) | 3 | 1 |  Remire |
| 21 | 4FW | Alex Éric | กันยายน 21, ค.ศ. 1990 (อายุ 28 ปี) | 8 | 1 |  Matoury |
ดูเพิ่ม

เฟรนช์เกียนา
แหล่งข้อมูลอื่น

French Guiana football – Official website
French Guiana at CONCACAF site
| ด ค ก ฟุตบอลในประเทศฝรั่งเศส |
| --- | --- |
สหพันธ์ฟุตบอลฝรั่งเศส (ประธาน: Noël Le Graët)
ทีมชาติ:  ฝรั่งเศส ทีมเบ  ประวัติ  ผู้จัดการ  สถิติ  ในฟุตบอลโลก  ฝรั่งเศส (หญิง) U-19  U-17  ฝรั่งเศส (เยาวชน) U-21  U-20  U-19  U-18  U-17  U-16  ทีมชาติโพ้นทะเล เฟรนช์เกียนา  Guadeloupe  Guadeloupe (women)  Martinique  Martinique (women)  Mayotte  Mayotte (women)  New Caledonia  New Caledonia (women)  Réunion  Réunion (women)  Saint Barthélemy  Saint Martin  Saint Pierre and Miquelon  ตาฮีตี  Tahiti (women)  Wallis and Futuna  ทีมชาติไม่เป็นการ Brittany  Corsica  Nice  Occitania  Provence 
ระบบลีก:  สันนิบาตฟุตบอลอาชีพ ลีกเอิง  ลีกเดอ  National  National 2  National 3  Division d'Honneur  Regional  Departmental  ลีกหญิง D1 Féminine  ลีกโพ้นทะเล Honor Division (French Guyana)  Championnat National (Martinique)  Division of Honor (Guadeloupe)  Division d’Honneur (Mayotte)  Super Ligue (New Caledonia)  Ligue des Antilles  Réunion Premier League  Saint-Barthelemy Championships  Saint-Martin Senior League  Saint Pierre and Miquelon Championnat  Tahiti Ligue 1 
ถ้วยในประเทศ:  กุปเดอฟร็องส์  กุปเดอลาลีก  ทรอเฟเดช็องปียง  ถ้วยหญิง Coupe de France Féminine  ถ้วยเยาวชน  Coupe Gambardella  Coupe Nationale  ถ้วยโพ้นทะเล Coupe de Guadeloupe  Coupe de Guyane  Coupe de la Martinique  Coupe de Mayotte  Coupe de la Réunion  Coupe de l'Outre-Mer  New Caledonia Cup  Tahiti Cup 
รายการอื่น:  Coupe Charles Drago  Lafarge Foot Avenir  Montaigu Tournament 
องค์กร:  UNFP Awards  Player of the Month  DNCG  USFSA  Academies INF Clairefontaine  CNFE Clairefontaine  Ploufragan  Saint-Sébastien-sur-Loire 
รายชื่อและสถิติ:  สถิติฟุตบอล บันทึกสถิติลีกเอิง  สโมสรในการแข่งขันระดับนานาชาติ  สโมสรในลีกเอิง  ผู้ชนะ  Second division champions  Women's football champions  Coupe de France winners  Coupe de la Ligue winners  Foreign Ligue 1 players  สนาม  สโมสรในยุโรป  คู่ปรับ 
เมือง:  ปารีส
มหาวิทยาลัยปารีส

| --- | --- |
Université de Paris

ละติน: Universitas magistrorum et scholarium Parisiensis
คติพจน์: Hic et ubique terrarum (Latin)
คติพจน์อังกฤษ: Here and anywhere on Earth  (ที่นี่และทุกแห่งบนโลก)
ประเภท: สมาคมอาชีพ ประมาณ ค.ศ. 1150–1793, รัฐ ค.ศ. 1896–1970
ดำเนินงาน: ประมาณ ค.ศ. ค.ศ. 1150 (1150)–1793, 1896–1970
ที่ตั้ง: ปารีส, ฝรั่งเศส 48°50′55″N 2°20′34″E﻿ / ﻿48.84861°N 2.34278°E﻿ / 48.84861; 2.34278
วิทยาเขต: เมือง
ฉายา: เดอะซอร์บอน
The vicinity of the University in Paris
มหาวิทยาลัยปารีส (ฝรั่งเศส: Université de Paris) หรือนามนัยเป็นที่รู้จักกันว่า ซอร์บอน (ภาษาฝรั่งเศส: [sɔʁbɔn], บ้านประวัติศาสตร์) เป็นมหาวิทยาลัยในกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ก่อตั้งประมาณ ค.ศ. 1150 จากสมาคมอาชีพที่เกี่ยวข้องกับโรงเรียนมหาวิหารของมหาวิหารน็อทร์-ดามแห่งปารีส มหาวิทยาลัยปารีสถือว่าเป็นมหาวิทยาลัยที่เก่าแก่เป็นอันดับสองของยุโรป ได้ตรากฎบัตรอย่างเป็นทางการใน ค.ศ. 1200 โดยพระเจ้าฟิลิปที่ 2 แห่งฝรั่งเศส และได้รับการยอมรับใน ค.ศ. 1215 โดยสมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 3 มหาวิทยาลัยปารีสมีชื่อเล่นที่เรียกกันทั่วไปภายหลังการก่อตั้งสถาบันทางเทววิทยาคือวิทยาลัยซอร์บอนซึ่งก่อตั้งใน ค.ศ. 1257 โดยรอแบร์ เดอ ซอร์บง และอนุญาตโดยนักบุญหลุยส์ กษัตริย์แห่งฝรั่งเศส
มหาวิทยาลัยปารีสมีชื่อเสียงอย่างมากในระดับนานาชาติเกี่ยวกับผลงานทางวิชาการในสาขามนุษยศาสตร์นับตั้งแต่ยุคกลางโดยเฉพาะสาขาเทววิทยาและปรัชญา มหาวิทยาลัยมีมาตรฐานทางวิชาการที่หลากหลาย ประเพณีที่เคร่งครัดมาอย่างยาวนาน และแพร่หลายในระดับนานาชาติ ตัวอย่างเช่น ริเริ่มการสอนระดับดุษฎีบัณฑิต การแบ่งนักศึกษาตามชาติ มีพระสันตะปาปา นักวิทยาศาสตร์ ปัญญาชน และชนชั้นเจ้าจำนวนมากศึกษาที่มหาวิทยาลัยปารีส
หลังจากความวุ่นวายของการปฏิวัติฝรั่งเศส การศึกษาถูกระงับใน ค.ศ. 1793 หลังจากนั้นคณะต่าง ๆ ได้รับการปรับโครงสร้างบางส่วนโดยนโปเลียนและเปลี่ยนเป็นมหาวิทยาลัยฝรั่งเศส ใน ค.ศ. 1896 มหาวิทยาลัยถูกเปลี่ยนชื่ออีกครั้งเป็นมหาวิทยาลัยปารีส
ใน ค.ศ. 1970 หลังจากเหตุการณ์เดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1986 มหาวิทยาลัยถูกแบ่งออกเป็น 13 มหาวิทยาลัยอิสระ มหาวิทยาลัยใหม่บางแห่งได้ควบรวมคณะเก่าแก่ต่าง ๆ รวมถึงอาจารย์ส่วนใหญ่ของแต่ละคณะ โดยสาขามนุษยศาสตร์ จัดตั้งเป็นมหาวิทยาลัยปารีส-ซอร์บอน และซอร์บอนนูแวล สาขากฎหมาย จัดตั้งเป็นมหาวิทยาลัยปงเตอง-อัสแซส สาขาแพทยศาสตร์ จัดตั้งเป็นมหาวิทยาลัยปารีสเดการ์ต และสาขาวิทยาศาสตร์ธรรมชาติ จัดตั้งเป็นมหาวิทยาลัยปีแยร์และมารี กูว์รี และมหาวิทยาลัยปารีสดีเดอโร มหาวิทยาลัยอื่น ๆ เช่น มหาวิทยาลัยปงเตอง-ซอร์บอนเลือกที่จะเป็นพหุวิทยาการ
ในทศวรรษที่ 2010 มหาวิทยาลัยปารีสทั้งสิบสามได้จัดตั้งเครือข่ายพันธมิตรที่แตกต่างกันเจ็ดกลุ่มเพื่อรักษาระดับมาตรฐานต่าง ๆ ที่สืบทอดมาจากมหาวิทยาลัยปารีส เช่นมหาวิทยาลัยซอร์บอน (กลุ่มพันธมิตร)
มงเทรอ

| มงเทรอ |
| --- | --- |

   ตราอาร์ม
ประเทศ:  สวิตเซอร์แลนด์
รัฐ: โว
เขต: Riviera-Pays-d'Enhaut
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 33.40 ตร.กม. (12.90 ตร.ไมล์)
ความสูง: 390 เมตร (1,280 ฟุต)
ประชากร (ธ.ค. 2015)
 • ทั้งหมด: 26,433 คน
 • ความหนาแน่น: 790 คน/ตร.กม. (2,000 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์: 1820
เลข SFOS: 5886
เมืองแฝด: วีสบาเดิน (เยอรมนี), ม็องตง (ฝรั่งเศส), ชิบะ (ญี่ปุ่น)
เว็บไซต์: www.montreux.ch
มงเทรอ (ฝรั่งเศส: Montreux) เป็นเมืองในรัฐโวของประเทศสวิตเซอร์แลนด์ มงเทรออยู่ในภาครอม็องดีซึ่งเป็นเขตที่ใช้ภาษาฝรั่งเศสในสวิตเซอร์แลนด์ มงเทรอตั้งอยู่ทางตะวันออกสุดริมทะเลสาบเจนีวาบนเส้นทางเข้าสู่หุบเขาของเทือกเขาแอลป์ ซึ่งในอดีตเป็นเส้นทางที่โรมันใช้สัญจรผ่าน เมืองนี้ถูกกล่าวถึงในเอกสารครั้งแรกในปี ค.ศ. 1215 ในชื่อ Mustruel
ภูมิอากาศ

| ข้อมูลภูมิอากาศของมงเทรอ> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของมงเทรอ> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของมงเทรอ> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของมงเทรอ> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของมงเทรอ> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของมงเทรอ> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของมงเทรอ> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของมงเทรอ> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของมงเทรอ> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของมงเทรอ> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของมงเทรอ> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของมงเทรอ> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของมงเทรอ> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของมงเทรอ> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 4.5 (40.1) | 6.2 (43.2) | 9.6 (49.3) | 13.9 (57) | 18.2 (64.8) | 21.8 (71.2) | 24.9 (76.8) | 23.9 (75) | 20.5 (68.9) | 15.2 (59.4) | 9.3 (48.7) | 5.5 (41.9) | 14.5 (58.1) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | 1.5 (34.7) | 2.8 (37) | 5.4 (41.7) | 9.1 (48.4) | 13.3 (55.9) | 16.7 (62.1) | 19.3 (66.7) | 18.6 (65.5) | 15.5 (59.9) | 10.9 (51.6) | 5.8 (42.4) | 2.4 (36.3) | 10.1 (50.2) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | -0.8 (30.6) | 0.3 (32.5) | 2.4 (36.3) | 5.5 (41.9) | 9.5 (49.1) | 12.8 (55) | 15.1 (59.2) | 14.7 (58.5) | 12 (54) | 8 (46) | 3.3 (37.9) | 0 (32) | 6.9 (44.4) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 90 (3.54) | 86 (3.39) | 104 (4.09) | 109 (4.29) | 119 (4.69) | 157 (6.18) | 130 (5.12) | 158 (6.22) | 117 (4.61) | 104 (4.09) | 114 (4.49) | 91 (3.58) | 1,379 (54.29) |
| ความชื้นร้อยละ | 81.8 | 78.4 | 73.7 | 71.6 | 73 | 73.3 | 71.3 | 74.2 | 78.9 | 83.2 | 82.1 | 82.5 | 77 |
| วันที่มีหยาดน้ำฟ้าโดยเฉลี่ย | 11.6 | 10.6 | 12.4 | 11.9 | 13.8 | 13.1 | 10.3 | 12 | 9.5 | 8.9 | 11 | 11.3 | 136.4 |
แหล่งที่มา 1: MeteoSchweiz
แหล่งที่มา 2: Weatherbase
พระเจ้าชาร์ลที่ 10 แห่งฝรั่งเศส

พระเจ้าชาร์ลที่ 10 แห่งฝรั่งเศส (ฝรั่งเศส: Charles X de France; ชาร์ลดิสเดอฟร็องส์ 9 ตุลาคม ค.ศ.1757 – 6 พฤศจิกายน  ค.ศ.1836) พระนามเดิมว่า ชาร์ลฟิลิปป์ เคานต์แห่งอาร์ตัว ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งฝรั่งเศสและนาวาร์ ตั้งแต่วันที่ 16 กันยายน ค.ศ. 1824 จนถึง 2 สิงหาคม ค.ศ. 1830 ทรงเป็นพระปิตุลา (อา) ในเยาวกษัตริย์ผู้ทรงไม่ได้บรมราชาภิเษก พระเจ้าหลุยส์ที่ 17 และพระอนุชาในพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 แห่งฝรั่งเศสและพระเจ้าหลุยส์ที่ 18 แห่งฝรั่งเศส พระองค์ได้รับการสนับสนุนภายหลังในขณะที่ลี้ภัยอยู่ต่างประเทศ  ภายหลังการฟื้นฟูราชวงศ์บูร์บงใน ค.ศ. 1814 ชาร์ล (มีสถานะเป็นทายาทโดยสันนิษฐาน) กลายเป็นผู้นำของพวกคลั่งเจ้า ฝ่ายนิยมกษัตริย์หัวรุนแรงในราชสำนักฝรั่งเศสที่ยืนยันการปกครองโดยเทวสิทธิราชย์และคัดค้านการยินยอมต่อฝ่ายเสรีนิยมและการรับรองเสรีภาพพลเมืองที่ได้รับจากกฏบัตร ค.ศ. 1814 ชาร์ลได้มีอิทธิพลในราชสำนักฝรั่งเศสภายหลังการลอบสังหาร ชาร์ล แฟร์ดีน็อง ดยุกแห่งแบร์รี่ พระราชโอรสของพระองค์ ใน ค.ศ. 1820 และได้รับการสืบราชบังลังก์ต่อจากพระเจ้าหลุยส์ที่ 18 ใน ค.ศ. 1824
รัชสมัยของพระองค์เป็นเวลาเกือบหกปีได้ปรากฏให้เห็นว่าไม่เป็นที่นิยมชอบในท่ามกลางฝ่ายเสรีนิยมในฝรั่งเศส ตั้งแค่ช่วงหนึ่งของพิธีราชภิเษกของพระองค์ใน ค.ศ. 1825 ซึ่งพระองค์พยายามที่จะรื้อฟื้นการปฏิบัติของพระราชพิธีบรมราชาภิเษก รัฐบาลที่ทรงแต่งตั้งในรัชกาลของพระองค์ได้ชดใช้คืนเจ้าของที่ดินเดิมสำหรับการยกเลิกระบบฟิวดัลโดยค่าใช้จ่ายของผู้ถือหุ้นกู้ เพิ่มอำนาจของศาสนจักรคาทอลิกและเรียกร้องให้นำอุกฤษฏ์โทษกลับคืนมาสำหรับการลบหลู่เหยียดหยามศาสนา ซึ่งนำไปสู่ความขัดแย้งกับสภาผู้แทนราษฏรที่เต็มไปด้วยฝ่ายเสรีนิยมส่วนใหญ่  ชาร์ลทรงอนุมัติในการพิชิตแอลจีเรียของฝรั่งเศสเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของประชาชนจากปัญหาบ้านเมือง และบังคับให้เฮติชดใช้ค่าเสียหายอย่างมหาศาลเพื่อแลกกับการเลิกปิดล้อมและยอมรับความเป็นเอกราชของเฮติ ในท้ายที่สุด พระองค์ทรงแต่งตั้งรัฐบาลที่เป็นฝ่ายอนุรักษ์นิยมภายใต้การนำของนายกรัฐมนตรี เจ้าชาย ฌูล เดอปอลีญัก ซึ่งพ่ายแพ้ในการเลือกตั้งสภานิติบัญญัติฝรั่งเศส ค.ศ. 1830 พระองค์ทรงตอบโต้ด้วยการออกพระราชกฤษฏีกาเดือนกรกฎาคมด้วยการยุบสภาผู้แทนราษฏร การจำกัดแฟรนไชส์ และนำการเซ็นเซอร์ในการปกปิดสื่อมวลชนกลับมาใช้อีกครั้ง ภายในหนึ่งสัปดาห์ ฝรั่งเศสต้องเผชิญกับการก่อจลาจลในเมืองซึ่งนำไปสู่การปฏิวัติเดือนกรกฎาคม  ค.ศ. 1830 ซึ่งส่งผลทำให้พระองค์ต้องสละราชบังลังก์และทรงเลือก หลุยส์ ฟิลิปป์ที่ 1 ให้เป็นพระมหากษัตริย์แห่งชาวฝรั่งเศส เมื่อทรงถูกเนรเทศอีกครั้ง ชาร์ลทรงสวรรคตใน ค.ศ. 1836 ในเมืองกอริเซีย ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิออสเตรีย พระองค์ทรงเป็นผู้ปกครองคนสุดท้ายมาจากสาขาผู้อาวุโสของราชวงศ์บูร์บง
วัยเยาว์

เจ้าชายชาร์ลฟิลิปป์แห่งฝรั่งเศสประสูติเมื่อวันที่ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2300 เป็นเจ้าชายพระองค์สุดท้องในโดแฟ็งหลุยส์ กับ โดฟิเนมารี โฌเซฟ ณ พระราชวังแวร์ซาย ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์ เคานต์แห่งอาร์ตัว ตั้งแต่ประสูติโดยพระอัยกา พระเจ้าหลุยส์ที่ 15 ในฐานะที่ทรงเป็นราชนิกุลบุรุษพระองค์ท้ายสุด เจ้าชายชาร์ลจึงทรงดูเหมือนว่าไม่มีโอกาสที่จะขึ้นครองราชย์เป็นพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศส ต่อมาในปี พ.ศ. 2304 เจ้าชายหลุยส์ ดยุกแห่งเบอร์กันดี พระเชษฐาองค์ใหญ่สุดของพระองค์สิ้นพระชนม์อย่างไม่คาดคิด ทำให้ทรงเลื่อนขึ้นหนึ่งลำดับในลำดับการสืบราชบัลลังก์ฝรั่งเศส ทรงได้รับการถวายเลี้ยงดูโดยมาดามเดอมาร์ซ็อง ข้าหลวงแห่งราชโอรสราชธิดาฝรั่งเศส
เมื่อพระบิดาสิ้นพระชนม์ในปี พ.ศ. 2308 พระเชษฐาองค์รอง หลุยส์โอกุสต์ จึงกลายเป็นโดแฟ็งแห่งฝรั่งเศส (รัชทายาทผู้มีสิทธิโดยตรงในราชบัลลังก์ฝรั่งเศส) พระองค์ใหม่ พระมารดาของทั้งสองพระองค์ มารี โฌเซฟ ทรงโศกเศร้าพระทัยจากการสิ้นพระชนม์ของพระสวามี ก็สิ้นพระชนม์ลงในปี พ.ศ. 2310 ด้วยวัณโรค ด้วยเหตุนี้เองที่ทำให้ทรงกำพร้าตั้งแต่พระชนมายุได้ 9 พรรษา เช่นเดียวกับพระเชษฐา เจ้าชายหลุยส-โอกุสต์, เจ้าชายหลุยส์ สตานิสลัส เคานต์แห่งโพรว็อง, มาดามโคลทีลด์ และมาดามเอลิซาเบธ
พระเจ้าหลุยส์ที่ 15 ทรงพระประชวรในวันที่ 27 เมษายน พ.ศ. 2317 และเสด็จสวรรคตในวันที่ 10 พฤษภาคม ด้วยโรคฝีดาษ สิริพระชนมพรรษารวม 64 พรรษา พระราชนัดดา เจ้าชายหลุยส์-โอกุสต์ โดแฟ็งแห่งฝรั่งเศส จึงเสด็จขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 แห่งฝรั่งเศส
วิกฤตการณ์และการปฏิวัติ

ความตื่นตัวทางการเมืองของพระองค์เริ่มต้นขึ้นในวิกฤตการณ์ของระบอบกษัตริย์ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2329 เมื่อเป็นที่แน่ชัดแล้วว่าราชอาณาจักรฝรั่งเศสประสบกับภาวะล้มละลายจากความพยายามทางการทหารต่างๆ ก่อนหน้านี้ (โดยเฉพาะสงครามเจ็ดปีและสงครามประกาศอิสรภาพสหรัฐอเมริกา) ซึ่งจำเป็นจะต้องมีการปรับปรุงระบบงบประมาณเสียใหม่ประเทศชาติจึงจะอยู่รอดไปได้ เจ้าชายชาร์ลสนับสนุนให้มีการเพิกถอนเหล่าอภิสิทธิ์ชนทางการงบประมาณของรัฐ แต่การลดทอนอภิสิทธิ์ทางสังคมนี้ถูกต่อต้านโดยผู้ที่เสียผลประโยชน์โดยตรงอันได้แก่คริสตจักรและคณะขุนนาง ทรงเชื่อมั่นว่าระบบการคลังของประเทศควรจะถูกปฏิรูปโดยปราศจากการล้มล้างสถาบันกษัตริย์ ตรัสว่ามันเป็น "เวลาของการซ่อมแซม ไม่ใช่การทำลาย"
ในที่สุดพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 จึงต้องทรงเปิดประชุมสภาฐานันดร ซึ่งไม่ได้มีการประชุมมามากกว่า 150 ปีแล้ว การประชุมนี้จะจัดขึ้นในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2332 เพื่อให้สัตยาบันในการปฏิรูประบบการคลัง เช่นเดียวกับพระขนิษฐา มาดามเอลิซาเบธ เจ้าชายชาร์ลทรงเป็นหนึ่งในสมาชิกราชวงศ์หัวอนุรักษนิยมมากที่สุดพระองค์หนึ่ง ทรงต่อต้านข้อเรียกร้องจากฐานันดรที่สาม (ผู้แทนของชนชั้นสามัญชน) ที่เรียกร้องอำนาจที่มากขึ้นของการลงคะแนนเสียง จึงทำให้เกิดเสียงวิจารณ์จากพระเชษฐาที่ทรงกล่าวหาพระองค์ว่าดำรงตน ปลุสโรยัลลิสต์เกอเลอรัว (plus royaliste que le roi; นิยมกษัตริย์มากกว่าองค์กษัตริย์เอง) ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2332 คณะผู้แทนจากฐานันดรที่สามประกาศตนว่าเป็นสมัชชาแห่งชาติ โดยมีเป้าหมายเพื่อที่จะสรรหาระบอบการปกครองของฝรั่งเศสเสียใหม่
ในการร่วมมือกับบารงเดอเบรอเตย เจ้าชายชาร์ลทรงมีพันธมิตรที่จะร่วมกันขับไล่รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังหัวเสรีนิยมนามว่า ฌักส์ เน็กแกร์ แผนการนี้เองที่ย้อนกลับมาทำร้ายเจ้าชายชาร์ลจากการที่ทรงพยายามรักษาให้การถอดถอนเน็กแกร์เกิดขึ้นในวันที่ 11 กรกฎาคม โดยปราศจากการรู้เห็นของเบรอเตย ซึ่งเกิดขึ้นเร็วกว่าที่ทั้งสองคาดการณ์ไว้ก่อนมาก นับเป็นจุดเริ่มต้นที่ความเป็นพันธมิตรทางการเมืองของทั้งสองเสื่อมลงก่อนที่จะจบลงด้วยความเกลียดชังซึ่งกันและกัน
การปลดเน็กแกร์นี้ก่อให้เกิดการทลายคุกบัสตีย์ในวันที่ 14 กรกฎาคม ด้วยความดื้อแพ่งของพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 และพระนางมารี อ็องตัวแน็ต สถานการณ์จึงไม่คลี่คลาย สามวันถัดมาในวันที่ 17 กรกฎาคม เจ้าชายชาร์ลและครอบครัวของพระองค์จึงเสด็จออกนอกฝรั่งเศส เช่นเดียวขับข้าราชสำนักคนอื่น ๆ รวมถึงดัชเชสแห่งโปลิญัก พระสหายคนโปรดของพระราชินีมารี อ็องตัวแน็ต
เสด็จลี้ภัย

เจ้าชายชาร์ลและครอบครัวทรงตัดสินใจที่จะลี้ภัยในซาวอย อันเป็นสถานที่ที่ประสูติของพระชายา และที่นี่เองที่ทรงพำนักร่วมกับสมาชิกครอบครัวของเจ้าชายแห่งกงเดบางพระองค์
ขณะเดียวกันนั้นในกรุงปารีส พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ทรงดิ้นรนไปกับสมัชชาแห่งชาติ ซึ่งมุ่งมั่นที่จะปฏิรูประบบต่างๆ อย่างถอนรากถอดโคน รวมไปถึงการก่อกำเนิดรัฐธรรมนูญแห่งฝรั่งเศส ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2334 สมัชชาแห่งชาติยังได้ออกพระราชบัญญัติว่าด้วยการสำเร็จราชการแทนไว้สำหรับกรณีที่พระมหากษัตริย์เสด็จสวรรคตอย่างกะทันหัน ในขณะนั้นเองรัชทายาทซึ่งก็คือเจ้าชายหลุยส์-ชาร์ล ยังทรงพระเยาว์ ตำแหน่งผู้สำเร็จราชการแทนจึงตกเป็นของเคานต์แห่งโพรว็องหรือดยุกแห่งออร์เลอองส์ แต่ถ้าหากยังไม่สามารถหาผู้สำเร็จราชการแทนได้ ตำแหน่งนี้ก็จะตกเป็นของผู้ที่มาจากการเลือกตั้งเท่านั้น ซึ่งข้ามสิทธิ์ในการสำเร็จราชการแทนของเจ้าชายชาร์ลไปโดยสิ้นเชิง ทั้งที่ตามลำดับการสืบราชสมบัติแล้ว เจ้าชายทรงอยู่ลำดับที่ระหว่างเคานต์แห่งโพรว็องและดยุกแห่งออร์เลอองส์
ช่วงนั้นเองที่เจ้าชายชาร์ลทรงย้ายจากตูรินไปพำนักที่เทรียร์ ที่ซึ่งพระปิตุลา เจ้าชายคลีเมนส์ เวนซ์สเลาส์แห่งแซกโซนี ดำรงตำแหน่งเป็นอาร์คบิชอปผู้คัดเลือก เจ้าชายชาร์ลทรงตระเตรียมการปฏิวัติต่อต้าน แต่พระราชหัตถเลขาจากพระราชินีมารี อ็องตัวแน็ต มีพระราชดำริว่าให้เลื่อนออกไปจนกว่าพระราชวงศ์จะเสด็จออกจากฝรั่งเศสเสร็จเรียบร้อยแล้ว แต่เมื่อการเสด็จหนีล้มเหลว เจ้าชายชาร์ลก็ทรงย้ายไปยังโคเบลนซ์ ณ ที่นั้นเองทรงไปร่วมกับเคานต์แห่งโพรว็องและเจ้าชายแห่งก็องเดในการประกาศรุกรานฝรั่งเศส เคานต์แห่งโพรว็องส่งหนังสือราชการขอความช่วยเหลือในการรุกรานฝรั่งเศสจากพระมหากษัตริย์ยุโรปหลายพระองค์ ด้านเจ้าชายชาร์ลก็ทรงก่อตั้งราชสำนักพลัดถิ่นขึ้น ณ รัฐผู้คัดเลือกเทรียร์ ในวันที่ 25 สิงหาคม เหล่าเจ้านายผู้ปกครองของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์และปรัสเซียได้ร่วมกันออกแถลงการณ์เรียกร้องให้ชาติยุโรปร่วมกันเข้าแทรกแซงฝรั่งเศส
วันขึ้นปีใหม่ของปี พ.ศ. 2335 สมัชชาแห่งชาติประกาศให้ผู้อพยพทุกคนเป็นผู้ทรยศชาติ, ถอดถอนบรรดาศักดิ์ และยึดเอาที่ดินของพวกเขา มาตรการนี้ตามมาด้วยการระงับพระราชอำนาจของพระมหากษัตริย์จนในที่สุดจบลงด้วยการล้มล้างการปกครองระบอบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญในเดือนกันยายนปีเดียวกัน พระบรมวงศานุวงศ์ทรงถูกคุมขัง ต่อมาพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 และพระราชินีมารี อ็องตัวแน็ตก็ทรงถูกสำเร็จโทษในปี พ.ศ. 2336 ด้านโดแฟ็งพระองค์น้อยก็สิ้นพระชนม์ลงจากอาการประชวรในปี พ.ศ. 2338 พระศพถูกทอดทิ้งไม่มีการเหลียวแล
เมื่อสงครามปฏิวัติฝรั่งเศสปะทุขึ้นในปี พ.ศ. 2335 เจ้าชายชาร์ลเสด็จหนีไปยังสหราชอาณาจักรที่ซึ่งพระเจ้าจอร์จที่ 3 มีพระบรมราชานุญาตให้พำนักอย่างเมตตา เจ้าชายชาร์ลพำนักกับพระสนม หลุยส์เดอโปลัสตร็อง ทั้งที่เอดินบะระและกรุงลอนดอน ส่วนพระเชษฐา เคานต์แห่งโพรว็องซ์ ก็ได้เสด็จย้ายไปยังเวโรนาหลังจากที่พระนัดดา (โดแฟ็งหลุยส์-ชาร์ล) สิ้นพระชนม์ลงในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2338 และจากนั้นจึงย้ายไปยังพระราชวังเยลกาวาในมิเทา ณ ที่นั้นเอง ในวันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2342 พระโอรสของเจ้าชายชาร์ล ดยุกแห่งอ็องกูแลม เสกสมรสกับเจ้าหญิงมารี เตเรซ พระธิดาของพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ที่รอดมาได้เพียงพระองค์เดียว ต่อมาในปี พ.ศ. 2345 เจ้าชายชาร์ลให้การสนับสนุนพระเชษฐาของพระองค์ด้วยเงินหลายพันปอนด์ ในปี พ.ศ. 2350 พระเจ้าหลุยส์ที่ 18 ก็เสด็จฯ มาประทับในสหราชอาณาจักร
ราชวงศ์บูร์บงฟื้นฟู

บทความหลัก: การฟื้นฟูราชวงศ์บูร์บง
ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2357 เจ้าชายชาร์ลเสด็จออกจากที่พำนักในลอนดอนอย่างลับ ๆ เพื่อไปร่วมกับสงครามหกสัมพันธมิตรในฝรั่งเศสตอนใต้ ในขณะนั้นพระเจ้าหลุยส์ที่ 18 ทรงต้องประทับอยู่บนเก้าอี้เข็นและให้การสนับสนุนเจ้าชายชาร์ลด้วยพระราชเอกสารสิทธิ (letters patent) พระราชทานยศทหารชั้นพลโทแห่งราชอาณาจักร ในวันที่ 31 มีนาคม กองกำลังสัมพันธมิตรเข้ายึดกรุงปารีส สัปดาห์ถัดมาจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 ก็สละราชสมบัติ วุฒิสภาฝรั่งเศสจึงประกาศการฟื้นฟูพระราชอำนาจของพระเจ้าหลุยส์ที่ 18 ด้านเจ้าชายชาร์ลก็เสด็จถึงปารีสในวันที่ 12 เมษายน และดำรงพระยศพลโทแห่งราชอาณาจักรไปจนกระทั่งพระเจ้าหลุยส์ที่ 18 เสด็จฯ กลับจากอังกฤษ ในช่วงที่รักษาราชการแทนพระองค์อยู่นี้เอง เจ้าชายชาร์ลได้ก่อตั้งกองตำรวจลับผู้มีแนวคิดนิยมกษัตริย์สุดโต่งซึ่งขึ้นตรงต่อพระองค์อย่างลับ ๆ โดยปราศจากการรับรู้ของพระเจ้าหลุยส์ที่ 18 กองตำรวจลับนี้ดำรงอยู่ถึงห้าปี
ชาวปารีสต่างพากันยินดีปรีดาอย่างมากกับการเสด็จฯ นิวัติพระนครของพระเจ้าหลุยส์ที่ 18 ซึ่งพระองค์เสด็จฯ ไปประทับอยู่ ณ พระราชวังตุยเลอรีส์ ด้านเคานต์แห่งอาร์ตัวประทับ ณ ปาวิยงเดอมาร์ส ส่วนดยุกแห่งอ็องกูแลมประทับ ณ ปาวิยงเดอฟลอร์ ซึ่งสามารถมองเห็นแม่น้ำแซน ดัชเชสแห่งอ็องกูแลม (เจ้าหญิงมารี เตเรซ) ถึงกับทรงเป็นลมหมดสติเมื่อเสด็จมาถึง เนื่องจากพระราชวังรื้อฟื้นความทรงจำอันเลวร้ายเก่า ๆ เกี่ยวกับการกักขังครอบครัวของพระองค์ รวมไปถึงการบุกเข้าทำลายพระราชวังและการสังหารหมู่ทหารสวิสการ์ดรักษาพระองค์ในเหตุการณ์วันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2335
ตามคำแนะนำของกองกำลังสัมพันธมิตร พระเจ้าหลุยส์ที่ 18 โปรดให้ร่างรัฐธรรมนูญฉบับเสรีขึ้น นั่นก็คือ ธรรมนูญ พ.ศ. 2357 ซึ่งกำหนดให้ใช้การปกครองระบบสองสภา โดยมีผู้ที่มาจากการเลือกตั้ง 90,000 คน และเสรีภาพในการเลือกนับถือศาสนา
หลังจากการกลับมาสู่อำนาจของนโปเลียนที่ 1 ช่วงสั้นๆ ในปี พ.ศ. 2358 มิคสัญญีขาวครั้งที่สองก็ดำเนินไปทั่วฝรั่งเศส เมื่อข้าราชการและนายทหารของนโปเลียนกว่า 80,000 นายถูกถอดถอนออกจากตำแหน่ง บ้างก็ถูกสังหาร ที่มีชื่อเสียงมากที่สุดคือจอมพลแน ผู้ถูกประหารชีวิตจากข้อหาทรยศต่อประเทศชาติ และเคานต์เบริงที่ 1 ผู้ถูกสังหารโดยมวลชนผู้ประท้วง
พระราชอนุชาและรัชทายาทโดยสันนิษฐาน

ในขณะที่พระเจ้าหลุยส์ทรงสงวนไว้ซึ่งธรรมนูญฉบับเสรี เจ้าชายชาร์ลก็ทรงอุปถัมภ์สมาชิกกลุ่มนิยมกษัตริย์หัวรุนแรงในรัฐสภา เช่น ฌูลส์ เดอ ปอลีญัก, นักเขียน ฟร็องซัว-เรอเน เดอ ชาโตบรีอองด์ และฌ็อง-บาติสต์ เดอ วีแลล ในหลายโอกาสที่เจ้าชายชาร์ลทรงเปล่งเสียงไม่เห็นด้วยกับรัฐมนตรีหัวเสรีของพระเชษฐาและทรงขู่ว่าจะเสด็จออกจากฝรั่งเศสหากพระเจ้าหลุยส์ไม่ทรงเพิกเฉยต่อรัฐมนตรีเหล่านั้น ในทางกลับกัน พระเจ้าหลุยส์ก็ทรงเกรงพระราชหฤทัยว่าแนวคิดกษัตริย์นิยมสุดโต้งของพระอนุชาผู้เป็นรัชทายาทโดยสันนิษฐานจะนำพาให้พระบรมวงศานุวงศ์ต้องเสด็จลี้ภัยอีกเป็นครั้งที่สอง (ซึ่งต่อมาก็เกิดขึ้นจริง)
ในวันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2363 พระโอรสองค์เล็กของเจ้าชายชาร์ล ดยุกแห่งแบร์รี ถูกลอบปลงพระชนม์ ณ โรงอุปรากรณ์ปารีส ความสูญเสียครั้งนี้ไม่ได้นำมาเพียงแต่ความเสียหายต่อพระบรมวงศานุวงศ์ แต่ยังนำความไม่ปลอดภัยมาสู่ราชวงศ์บูร์บงอย่างต่อเนื่อง ที่ซึ่งดยุกแห่งอ็องกูแลมเองแม้จะเสกสมรสแล้วแต่ก็ยังทรงไม่มีรัชทายาทไว้คอยสืบราชบัลลังก์ รัฐสภาโต้เถียงกันในประเด็นการล้มเลิกกฎหมายแซลิกที่จำกัดสิทธิ์ในการขึ้นครองราชบัลลังก์ของรัชทายาทที่เป็นสตรี ซึ่งถูกนำมาใช้อย่างยาวนานและขัดขืนมิได้ อย่างไรก็ตาม พระชายาม่ายในดยุกแห่งแบร์รี เจ้าหญิงแคโรไลน์แห่งเนเปิลส์และซิซิลี ทรงพบว่าทรงตั้งพระครรภ์และมีพระประสูติกาลแก่พระโอรสในวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2363 คือ เจ้าชายอองรี ดยุกแห่งบอร์โดซ์ การประสูติครั้งนี้ถูกสรรเสริญว่าเป็น "พระประทานจากพระเจ้า" และประชาชนชาวฝรั่งเศสได้นำพระองค์ไปยังพระราชวังช็องบอร์เพื่อเฉลิมฉลอง ด้วยเหตุนี้ทำให้พระเจ้าหลุยส์พระราชทานบรรดาศักดิ์เจ้าชายน้อยขึ้นเป็น เคานต์แห่งช็องบอร์ ทำให้ประชาชนทั่วไปรู้จักพระองค์ในนาม เจ้าชายอองรี เคานต์แห่งช็องบอร์