stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การสำเร็จความใคร่ด้วยตนเอง
แหล่งข้อมูลอื่น

http://www.bbc.co.uk/relationships/sex_and_sexual_health/probs_sexaddiction.shtml
| ด ค กสรุปเพศสภาพของมนุษย์ |
| --- | --- |
สรีรวิทยา:  การแข็งตัวขององคชาต  องคชาตแข็งตัวขณะหลับ  ประจำเดือน  ความเสียวสุดยอดทางเพศ การหลั่งน้ำอสุจิและการหลั่งน้ำในเพศหญิง  การตั้งครรภ์  อารมณ์ทางเพศ 
อนามัยและการศึกษา:  การคุมกำเนิด  ถุงยางอนามัย  โรคภูมิแพ้น้ำอสุจิตัวเอง  เวชศาสตร์การเจริญพันธุ์ บุรุษเวชศาสตร์  นรีเวชศาสตร์  วิทยาระบบปัสสาวะ  การร่วมเพศอย่างปลอดภัย  เพศศึกษา  เพศบำบัด คู่เพศบำบัด  ความผิดปกติทางเพศ ภาวะหย่อนสมรรถภาพทางเพศ  ภาวะความต้องการทางเพศสูง  ภาวะความต้องการทางเพศต่ำ  โรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์  เพศเวชศาสตร์ 
เอกลักษณ์:  เอกลักษณ์เพศภาวะ  อัตลักษณ์ทางเพศ  รสนิยมทางเพศ 
กฎหมาย:  อายุที่ยอมให้ร่วมประเวณีได้  อาชญากรรมการแพร่เชื้อเอชไอวี  การร่วมประเวณีกับญาติสนิท  การแสดงลามกอนาจาร  ความลามก  การข่มขืนกระทำชำเรา  การล่วงละเมิดทางเพศ  การคุกคามทางเพศ  การก่อกวนทางเพศ  การประพฤติมิชอบทางเพศ  ความรุนแรงทางเพศ 
ประวัติศาสตร์:  สงครามเพศนักคตินิยมสิทธิสตรี  ประวัติศาสตร์การวาดภาพกาม  การปฏิวัติทางเพศ 
ความสัมพันธ์และสังคม:  อนาธิปไตยกับความรักและเพศ  การวางแผนครอบครัว  โรคกามวิปริต  การมีคนรักหลายคน  ความสำส่อน  เพศสัมพันธ์ก่อนแต่งงาน  ความรักใคร่  การงดเว้นการมีเพศสัมพันธ์  การดึงดูดทางเพศ  ทุนทางเพศ  จริยธรรมทางเพศ  รูปธรรมทางเพศ 
แบ่งตามประเทศ:  เพศสภาพในประเทศจีน  เพศสภาพในประเทศญี่ปุ่น  เพศสภาพในประเทศเกาหลีใต้ 
กิจกรรมทางเพศ:  การร่วมเพศทางทวารหนัก  แบร์แบล็ก  บีดีเอสเอ็ม  การมีเพศสัมพันธ์กับเด็ก  การหลั่งใน  เอ็ดกิง  เฟทิชิซึม  การสำเร็จความใคร่ด้วยการสอดมือ  ฟิสติง  แก็งแบง  การร่วมเพศหมู่  การสำเร็จความใคร่ด้วยตนเอง  กลไกเพศสภาพของมนุษย์  การเล้าโลมที่หัวนม  การร่วมเพศแบบไม่สอดใส่  การหลั่งน้ำอสุจิลงใบหน้า (Facial)  การเกิดอารมณ์เพศจากเท้า  ฟุตจ็อบ  การบังคับสำเร็จความใคร่  Frot  แฮนด์จ็อบ  การร่วมประเวณีทางหน้าอก  ซูมาตะ  การร่วมเพศทางปาก 69  การเลียทวารหนัก  การเลียช่องคลอด  การดูดอวัยวะเพศชาย  Irrumatio  การมีเพศสัมพันธ์ในอวกาศ  ท่วงท่าการร่วมเพศ  จินตนาการทางเพศ  การร่วมเพศ เล้าโล้มก่อนมีเพศสัมพันธ์  การร่วมเพศแบบสอดใส่  การสลับคู่  การตีฉิ่ง  การขมิบช่องคลอด  Quickie  ราดปัสสวะ  การร่วมเพศเสมือน ไซเบอร์เซ็กซ์  Dirty talk  การแข่งขันเสื้อเปียกน้ำ  Circle jerk  การทรมานอัณฑะและองคชาต  การหลั่งนอก  Coprophilia  เพศสัมพันธ์เมจิก  สโนว์บอลลิง  การอมถุงอัณฑะ  วีนัสบัตเตอร์ฟลาย 
อุตสาหกรรมทางเพศ:  วิดีโอเกมสำหรับผู้ใหญ่  เซ็กซ์ทัวร์ เซ็กซ์ทัวร์หญิง  เซ็กซ์ทัวร์เด็ก  ศิลปะเร้ากำหนัด  สื่อลามก ภาพยนตร์ลามก  สื่อลามกเกย์  การค้าประเวณี  ตลกหยาบโลน  พิพิธภัณฑ์เพศศึกษา  เซ็กซ์ชอป  เซ็กซ์ทอย  Strip club  เว็บไซต์ลามก 
 ดูเพิ่ม กลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ ความคลั่งไคล้ทางเพศในวัตถุ 
ภาพ Woman seated with thighs apart ของกุสตาฟ คลิมต์ (1916) แสดงการสำเร็จความใคร่ของผู้หญิง
ภาพเซเทอร์บนแจกันของกรีก (560-550 BC) แสดงการสำเร็จความใคร่ของผู้ชาย
สัญญาอนุญาตเสรี

สัญญาอนุญาตเสรี (อังกฤษ: free license) หมายถึง สัญญาอนุญาตที่เจ้าของกำหนดเงื่อนไขให้ผู้อื่นใช้งานได้โดยมีเสรี มักมีผลทั่วโลก ไม่มีค่าลิขสิทธิ์ ไม่ผูกขาด (non-exclusive) และมีผลตลอดไป
ดูเพิ่ม

เนื้อหาเสรี
แหล่งข้อมูลอื่น

Various Licenses and Comments about Them - GNU Project - Free Software Foundation
License information - Debian
Open Source Licenses
Licenses - Definition of Free Cultural Works
proposed Open Source Hardware (OSHW) Statement of Principles and Definition v1.0
โกร๊ะ

โกร๊ะ (มลายู: Kroh หรือ Keruh) ปัจจุบันรู้จักกันในชื่อ เปิงกาลันฮูลู เป็นเมืองในอำเภอฮูลูเปรัก รัฐเประ ประเทศมาเลเซีย ติดกับประเทศไทยและรัฐเกอดะฮ์ เมืองที่ใกล้ที่สุดทางฝั่งประเทศไทยคือเมืองเบตงในจังหวัดยะลา
ประวัติ

โกร๊ะเริ่มต้นเป็นศูนย์กลางการปกครองของอาณาจักรรามัน (ส่วนหนึ่งของรัฐปัตตานี) ซึ่งตั้งอยู่ที่ชายแดนด้านตะวันออกของรัฐเกอดะฮ์ อย่างไรก็ตาม กษัตริย์แห่งรามันได้รุกรานกลีอันอินทันและดำเนินการขุดเหมืองในพื้นที่ จนกระทั่งเกิดข้อพิพาทกับรัฐบาลเประหลายครั้ง ซึ่งทำให้เกิดข้อตกลงหลายฉบับระหว่างอังกฤษ สยาม และเประ ในปี พ.ศ. 2445 รัฐบาลสยามได้เข้ามาล้มล้างระบอบกษัตริย์ของรัฐรามัน หลังจากสนธิสัญญาอังกฤษ–สยาม พ.ศ. 2452 สยามได้โอนพื้นที่ทางตอนเหนือของอำเภอฮูลูเปรักให้กับสหพันธรัฐมลายู ซึ่งเประเป็นส่วนหนึ่งของรัฐนี้ พิธีส่งมอบอำเภอฮูลูเปรักจัดขึ้นที่โกร๊ะเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2452
ปัจจุบันโกร๊ะ รู้จักกันในชื่อเปิงกาลันฮูลู ประวัติความเป็นมาของชื่อโกร๊ะ เริ่มจากแม่น้ำสายเล็ก ๆ ที่ไหลผ่านบริเวณนี้ แม่น้ำสายนี้มาจากหมู่บ้านที่ชื่อว่า เซลารอง (Selarong) โดยคำว่า เซลารอง แปลว่า "เส้นทางช้าง" ในภาษาอาหรับ แม่น้ำสายนี้เต็มไปด้วยโคลนที่อาบช้าง ซึ่งเป็นของกษัตริย์รามัน มีจำนวนถึงหลายร้อยตัว เพื่ออำนวยความสะดวกในการอาบช้าง พระเจ้ารามัน จึงทรงมีพระบรมราชโองการให้สร้างเขื่อนเพื่อกักเก็บน้ำ แม่น้ำจึงกลายเป็นทะเลสาบเล็ก ๆ ที่มีน้ำขุ่น เนื่องจากเมืองนี้เคยมีชื่อว่า โกร๊ะ ในอดีต
เมื่อวันที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2527 ในรัชสมัยของสุลต่านแห่งเประที่ 33 ของสุลต่านอิดริส อัล-มุตาวักกิล อัลลัลลาฮีชาห์ (สุลต่านอิดริส ชาห์ที่ 2) ผู้ล่วงลับ พระองค์ทรงยินยอมที่จะเปลี่ยนชื่อโกร๊ะเป็นเปิงกาลันฮูลู เนื่องจากสถานที่นี้เป็นจุดเปลี่ยนผ่านเมื่อพระองค์เสด็จไปยังอำเภอฮูลูเปรัก
ปัจจุบัน ซากทะเลสาบเล็ก ๆ แห่งหนึ่งได้รับการพัฒนาโดยฝ่ายบริหารเขตเป็นสวนสาธารณะที่มีชื่อว่า สวนตาเส็กตาคง (Taman Tasek Takong) ความสัมพันธ์ระหว่างช้างกับชื่อของโกร๊ะ ได้รับการทำให้เป็นตำนาน โดยเครื่องหมายของสภาอำเภอเปิงกาลันฮูลู รัฐเประ
โปรดดูที่เปิงกาลันฮูลู เพื่อดูรายละเอียดเพิ่มเติม
5°43′N 101°00′E﻿ / ﻿5.717°N 101.000°E﻿ / 5.717; 101.000
เบญจศีล

บทความนี้เกี่ยวกับพุทธศาสนา สำหรับการเมืองอินโดนีเซีย ดูที่ ปัญจศีล (การเมือง)
แผ่นจารึกเบญจศีลจารึกด้วยภาษาอังกฤษ ที่ลุมพินีวัน ประเทศเนปาล
เบญจศีล หรือ ปัญจสีล แปลว่า ศีล 5 เป็นศีลหรือข้อห้ามในลำดับเบื้องต้นตามพระโอวาทของพระโคตมพุทธเจ้า พระศาสดาพระองค์ปัจจุบันแห่งศาสนาพุทธ แต่ทั้งนี้เบญจศีลเป็นหลักการที่มีมาและเป็นที่สั่งสอนทั่วไปก่อนพระพุทธโคดมอุบัติแล้ว  จัดเป็นศีลขั้นต่ำของพระโสดาบัน
เบญจศีลเป็นหลักธรรมประจำสังคมมนุษย์ ในพิธีกรรมทั้งปวงแห่งพุทธศาสนา ภิกษุจึงนิยมกล่าวเป็นภาษาบาลีมอบศีลที่ตนมีให้บุคคลร่วมรักษาด้วย เรียกว่า "ให้ศีล" และพุทธศาสนิกจักกล่าวรับปากว่าจะรักษาศีลหรือที่เรียกว่ากล่าว "รับศีล" ทั้งนี้ ไม่เพียงแต่ภิกษุเท่านั้นที่ให้ศีล ฆราวาสผู้รักษาศีลอยู่แล้วก็สามารถให้ศีลแก่บุคคลอื่นได้ด้วย
เบญจศีลเป็นข้อไม่พึงปฏิบัติ คู่กับ "เบญจธรรม" อันเป็นข้อพึงปฏิบัติ การรักษาเบญจศีลให้บริบูรณ์ควรกระทำพร้อมกับรักษาเบญจธรรมด้วย แต่การรักษาเบญจศีลนี้มิใช่ข้อบังคับของพุทธศาสนิก เป็นคำแนะนำให้พึงยึดถือด้วยความสมัครใจเท่านั้น
ประวัติ

เบญจศีลเป็นหลักธรรมประจำสังคมที่มีมาก่อนพุทธกาลแล้ว ปรากฏในจักกวัตติสูตร (บาลี: จกฺกวตฺติสุตฺต) อันกล่าวถึงเรื่องพระเจ้าจักรพรรดิตรัสสอนประชาชนว่า ท่านทั้งหลายต้องไม่ฆ่าสัตว์ (บาลี: ปาโณ น หนฺตพฺโพ), ต้องไม่ถือเอาของที่เขามิได้ให้ (บาลี: อทินฺนํ น อาทาตพฺพํ), ต้องไม่ประพฤติไม่เหมาะสมทางเพศ (บาลี: กาเมสุ มิจฺฉา น จริตพฺพา), ต้องไม่กล่าวเท็จ (บาลี: มุสา น ภาสิตพฺพา) และต้องไม่บริโภคสุรายาเมา (บาลี: มชฺชํ น ปาตพฺพํ) ต่อมา เมื่อมีผู้ประพฤติผิดจากที่พระเจ้าจักรพรรดิสอน จึงมีการลงโทษด้วยวิธีจับแขนไพล่หลังแล้วเอาเชือกเหนียวมัดอย่างมั่นคง โกนผม และประโคมบัณเฑาะว์เสียงกร้าว แห่ประจานไปตามถนนและตรอกซอกซอย พาออกไปทางประตูเมืองทิศใต้ ก่อนประหารชีวิตด้วยการตัดศีรษะ
เบญจศีลมีอิทธิพลมากในสังคมอินเดียโบราณ จากคำสอนที่ปรากฏในคัมภีร์จักวัตติสูตรดังกล่าว เมื่อกาลผ่านไปก็กลายเป็นคุณธรรมขั้นพื้นฐานสำหรับนักบวชทั่วไปในสังคมอินเดีย แต่ปรับปรุงเหลือเพียงสี่ข้อเท่านั้น ประกอบด้วย ไม่ฆ่าสัตว์ 1 ไม่ถือเอาของที่เขาไม่ได้ให้ 1 ไม่มีเพศสัมพันธ์ 1 และไม่อวดอุตริมนุษยธรรม 1
ต่อมาพระโคตมพุทธเจ้าอุบัติขึ้นและประกาศศาสนาพุทธก็ทรงยอมรับเอาข้อห้ามห้าประการตามจักวัตติสูตรมาสั่งสอนในพุทธศาสนาอย่างแพร่หลาย เรียกว่า "ศีล" บ้าง "สิกขาบท" บ้าง แต่ในทางปฏิบัติหมายถึง เจตนางดเว้นจากการกระทำความชั่วห้าประการข้างต้น ไม่เพียงเท่านี้ ครั้งเสด็จออกบรรพชาก็ทรงถือปฏิบัติตามคุณธรรมนักบวชสี่ประการดังกล่าว โดยทรงขนานชื่อว่า "อกรณียกิจ 4" แปลว่า เรื่องที่นักบวชไม่พึงทำสี่ประการ และทรงนำไปเป็นเกณฑ์บัญญัติพระวินัยอีกด้วย ที่เห็นได้ชัดคือ ปาราชิก 4
โดยเหตุที่เบญจศีลเป็นหลักธรรมสำหรับอุ้มชูโลก จึงได้รับสมญาต่าง ๆ อาทิ สมญาว่า "มนุษยธรรม" คือ ธรรมของมนุษย์ กล่าวคือ เมื่อมนุษย์รักษาธรรมะห้าประการนี้แล้ว โลกหรือสังคมก็จะสงบสุข, ว่า "นิจศีล" หรือ "นิตยศีล" คือ ศีลที่บุคคลทั้งนักบวชและฆราวาสพึงรักษาเป็นนิตย์, ว่า "คิหิศีล" คือ ศีลของคฤหัสถ์, ว่า "อาคาริยวินัย" คือ วินัยของผู้ครองเรือน เป็นต้น ราชบัณฑิตยสถานแสดงความเห็นว่า "...น่าจะถือได้ว่า ศีล 5 เป็นรากฐานของศีลทั้งปวง..."
ต่อมา ได้มีผู้นำทางการเมืองของบางประเทศนำคำว่า "ปัญจสีล" ไปใช้ในทางการเมืองโดยเรียกว่า "ปัญจสีละ" และได้ให้นิยามตามความคิดเห็นของตนเอง ได้ความว่าคือการไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด (อังกฤษ: non-alignment)
องค์ประกอบ

เบญจศีลในศาสนาพุทธประกอบด้วยข้อห้ามห้าข้อเช่นที่ปรากฏในคำสมาทานศีล ดังต่อไปนี้
| ลำดับที่ | คำสมาทาน | คำแปล |
| --- | --- | --- |
| 1. ปาณาติบาต | ปาณาติปาตา เวรมณี สิกฺขาปทํสมาทิยามิ | เราจักถือศีลโดยเว้นจากการเบียดเบียนชีวิต |
| 2. อทินนาทาน | อทินฺนาทานา เวรมณี สิกฺขาปทํสมาทิยามิ | เราจักถือศีลโดยเว้นจากการเอาสิ่งของที่เจ้าของมิได้ให้ |
| 3. กาเมสุมิจฉาจาร | กาเมสุมิจฺฉาจารา เวรมณี สิกฺขาปทํสมาทิยามิ | เราจักถือศีลโดยเว้นจากการประพฤติผิดในกาม |
| 4. มุสาวาท | มุสาวาทา เวรมณี สิกฺขาปทํสมาทิยามิ | เราจักถือศีลโดยเว้นจากการกล่าวเท็จ |
| 5. สุราเมรยมัชปมาทัฏฐาน | สุราเมรยมชฺชปมาทฏฺฐานา เวรมณี สิกฺขาปทํสมาทิยามิ | เราจักถือศีลโดยเว้นจากการบริโภคสุราและเมรัย อันเป็นที่ตั้งแห่งความประมาท |
การรักษาศีล

การรักษาเบญจศีลสามารถกระทำได้สองวิธี ดังนี้
1. สมาทานวิรัติ คือ สมาทานหรือขอรับศีลจากภิกษุ ซึ่งต่อมามีการพัฒนารูปแบบให้เป็นการกล่าวคำขอและคำรับศีล รวมทั้งมีคำสรุปอานิสงส์ของศีลด้วย ในอรรถกถาชาดก ปรากฏกตอนหนึ่งว่า พระโพธิสัตว์เคยให้เบญจศีลแก่ยักษ์ด้วย นี้หมายความว่า มิใช่แต่ภิกษุเท่านั้น แม้คฤหัสถ์ที่มีศีลก็สามารถให้ศีลตามที่มีผู้ขอได้
2. สัมปัตวิรัติ (บาลี: สมฺปตฺตวิรติ) คือ งดเว้นไม่ทำบาปขณะประสบกับสถานการณ์ที่กระตุ้นให้ทำบาป
การจูงใจ

ในพระไตรปิฎกภาษาบาลี โสตาปัตติสังยุตต์ ปุญญาภิสันทวรรค มหานามสูตร ปรากฏการสนทนาระหว่างพระพุทธเจ้ากับพระเจ้ามหานามะ ครั้งนั้น พระพุทธเจ้าประทับ ณ นิโครธาราม ใกล้กรุงกบิลพัสดุ์ แคว้นสักกะ พระเจ้ามหานามะทูลถามว่า "ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ. ด้วยเหตุเพียงเท่าไร อุบาสกจึงจะชื่อว่า เป็นผู้ถึงพร้อมด้วยศีล." มีพระกระแสวิสัชนาว่า
"ดูก่อน มหาบพิตร, อุบาสกเป็นผู้งดเว้นจากปาณาติบาต, เป็นผู้งดเว้นจากอทินนาทาน, เป็นผู้งดเว้นจากกาเมสุมิจฉาจาร, เป็นผู้งดเว้นจากมุสาวาท, เป็นผู้งดเว้นจากสุราเมรยมัชปมาทัฏฐาน. ด้วยเหตุเพียงเท่านี้แล อุบาสกจึงจะชื่อว่า เป็นผู้ถึงพร้อมด้วยศีล.
นอกจากนี้ ในพระไตรปิฎก โสตาปัตติสังยุตต์ ปุญญาภิสันทวรรค อภิสันทสูตรที่ 1 ปรากฏพระพุทธดำรัสสรรเสริญเบญจศีลอันเป็นพระธรรมว่า
"ดูกร ภิกษุทั้งหลาย. ห้วงบุญ ห้วงกุศล อันเป็นปัจจัยนำมาซึ่งความสุข 4 ประการนี้, 4 ประการเป็นไฉน. อริยสาวกในธรรมวินัยนี้ ประกอบด้วยความเลื่อมใสอันไม่หวั่นไหวในพระธรรม...นี้เป็นห้วงบุญ ห้วงกุศล อันเป็นปัจจัยนำมาซึ่งความสุข..."
เชิงอรรถ

1 2  ราชบัณฑิตยสถาน, 2548 : 363.
1 2 3 4 5  ราชบัณฑิตยสถาน, 2548 : 364.
↑  Stewart McFarlane, 2001 : 187.
↑  พระไตรปิฎก เล่มที่ 11  พระสุตตันตปิฎก เล่มที่ 3 ทีฆนิกาย ปาฏิกวรรค จักกวัตติสูตร. พระไตรปิฎกฉบับสยามรัฐ. [ออนไลน์]. เข้าถึงข้อมูลได้จาก . เข้าถึงข้อมูลเมื่อ 30-6-52
1 2 3  ราชบัณฑิตยสถาน, 2548 : 365.
↑  อรรถกถาชาดก ทั้งหมด 547 เรื่อง, ม.ป.ป. : ออนไลน์.
↑  วิกิซอร์ซ, 23 มกราคม 2550 : ออนไลน์.
↑  วิกิซอร์ซ, 23 มกราคม 2550 : ออนไลน์.
แหล่งข้อมูลอื่น

ศีลเป็นอาภรณ์อันประเสริฐ
อีเอ (ช่องทางจำหน่ายซอฟต์แวร์)

| --- | --- |
นักพัฒนา: อิเล็กทรอนิก อาตส์
วันที่เปิดตัว: 3 มิถุนายน 2011; 13 ปีก่อน (2011-06-03)

รุ่นสุดท้าย: 10.5.122.52971    
 
แพลตฟอร์ม: ไมโครซอฟท์ วินโดวส์ แมคโอเอส
ก่อนหน้า: อีเอสโตร์ EA Download Manager
ภาษา: 19 ภาษา
รายชื่อภาษาอังกฤษ, จีน (ดั้งเดิม), เดนมาร์ก, ดัตช์, ฟินแลนด์, ฝรั่งเศส (ฝรั่งเศส, แคนาดา), เยอรมัน, อิตาลี, ญี่ปุ่น, เกาหลี, นอร์เวย์, โปแลนด์, โปรตุเกส (บราซิล), รัสเซีย, สเปน (สเปน, ละตินอเมริกา), สวีเดน, ไทย
ประเภท: การจำหน่ายดิจิทัล การจัดการสิทธิดิจิทัล เครือข่ายสังคม
เว็บไซต์: www.origin.com 
อีเอ หรือที่รู้จักกันในชื่อ อีเอเดสก์ท็อป และชื่อก่อนหน้าคือ ออริจิน เป็นแพลตฟอร์มการเผยแพร่ดิจิทัลสำหรับไมโครซอฟท์ วินโดวส์ และ แมคโอเอส พัฒนาโดยอิเล็กทรอนิก อาตส์ สำหรับการซื้อและเล่นวิดีโอเกม ในเดือนตุลาคม 2022 ออริจินสำหรับวินโดวส์ถูกยุติให้บริการ โดยนำผู้เล่นไปยังอีเอแอปโดยที่เวอร์ชันมคโอเอสยังคงเป็นวิธีการหลักสำหรับผู้ใช้ในการดาวน์โหลดและเล่นเกมอิเล็กทรอนิก อาตส์บนแพลตฟอร์มนั้น
ออริจินมีคุณสมบัติทางสังคมเช่นการจัดการโปรไฟล์ การเชื่อมโยงกับเพื่อน ๆ ด้วยการแชทและการเข้าร่วมเกมโดยตรงพร้อมการซ้อนทับในเกม สตรีมมิ่งผ่านทวิตช์ และการแชร์ไลบรารีเกมและการรวมชุมชนกับไซต์เครือข่ายเช่น เฟซบุ๊ก เอกซ์บอกซ์ไลฟ์ เพลย์สเตชัน เน็ตเวิร์ก และ นินเท็นโด เน็ตเวิร์ก ในปี 2011 อิเล็กทรอนิก อาตส์ระบุว่าต้องการให้ออริจินเทียบเท่ากับกับบริการสตีมของวาล์วคอร์ปอเรชัน ซึ่งเป็นคู่แข่งหลักของออริจิน โดยการเพิ่มการบันทึกเกมอัตโนมัติผ่านคลาวน์ แพทช์อัตโนมัติ ความสำเร็จและเผยแพร่ข้ามแพลตฟอร์ม ภายในปี 2013 ออริจินมีผู้ใช้งานที่ลงทะเบียนมากกว่า 50 ล้านคน
ราชวงศ์ตองอู

ราชวงศ์ตองอู (อังกฤษ: Toungoo Dynasty; พม่า: တောင်ငူခေတ်, [tàuɴŋù kʰɪʔ] เต่าง์หงู่คิ) ราชวงศ์ที่ 2 ในประวัติศาสตร์พม่า ภายหลังจากราชวงศ์พุกาม ราชวงศ์แรกล่มสลายลงจากการรุกรานของชาวมองโกลโดยกุบไลข่าน ในช่วงรุ่งเรือง จักรวรรดิตองอูเป็นจักรวรรดิที่ใหญ่และแข็งแกร่งที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
พระเจ้าเมงจีโย ได้รวบรวมชาวพม่าที่หลงเหลืออยู่อย่างกระจัดกระจาย โดยสถาปนาเมืองตองอูขึ้นเป็นราชธานี เพราะเป็นเมืองที่อยู่ในขุนเขาซึ่งเป็นปราการที่เข้มแข็ง ตองอูเข้มแข็งขึ้นมารัชสมัยของ พระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้ พระโอรสของพระองค์ที่ขึ้นครองราชย์ต่อมา โดยได้แผ่อาณาเขตของอาณาจักรขยายไปรอบด้าน เช่น แปร, พะสิม อังวะ, ยะไข่ และที่สำคัญที่สุดคือ หงสาวดี อันเป็นอาณาจักรเดิมของมอญ ซึ่งเป็นศัตรูที่สำคัญของพม่า
ยุคสมัยของพระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้ได้ครอบคลุมอาณาจักรพม่าทั้งตอนบนและตอนล่างลุ่มอิรวดี อีกทั้งได้บุคลากรที่สำคัญ เช่น มหาอุปราชาบุเรงนอง, เมงเยสีหตู ร่วมกันสร้างอาณาจักรให้ยิ่งใหญ่ เข้มแข็ง และได้ย้ายเมืองหลวงจากตองอูมายังหงสาวดี
ภายหลังการสิ้นพระชนม์ของพระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้ เมืองต่าง ๆ ที่เคยขึ้นต่ออาณาจักร ก็แข็งเมืองไม่ยอมขึ้นตรงต่อไป มีกบฏเกิดขึ้นมากมาย มหาอุปราชาบุเรงนองต้องใช้เวลาปราบปรามอยู่ราวอีก 2–3 ปี จึงจะได้ปราบดาภิเษกขึ้นเป็นกษัตริย์
ในรัชสมัยของพระเจ้าบุเรงนอง ได้แผ่อาณาเขตของอาณาจักรตองอู ให้กว้างขวางยิ่งขึ้นโดยครอบคลุมตั้งแต่ลุ่มน้ำอิรวดี ลุ่มน้ำเจ้าพระยา ไปจรดถึงลุ่มน้ำโขงในลาว มีเมืองเป็นประเทศราชต่าง ๆ มากมาย เช่น เชียงใหม่, ฉาน, อยุธยา, ล้านช้าง, กัมพุช เป็นต้น จนได้การขนานพระนามว่าเป็น "พระเจ้าชนะสิบทิศ"
ภายหลังการสิ้นพระชนม์ของพระเจ้าบุเรงนอง ศูนย์กลางอำนาจของอาณาจักรถูกสั่นคลอน เนื่องจากการปกครองอย่างแข็งกร้าว ไร้ไมตรีของพระเจ้านันทบุเรง พระราชโอรสของพระองค์ เมืองที่เคยขึ้นเป็นประเทศราชต่าง ๆ ต่างแข็งเมืองและได้ประกาศอิสรภาพ ทำสงครามรบพุ่งกันตลอดมา เช่น แปร, อังวะ, อยุธยา เป็นต้น ในที่สุดเมืองทั้งหลายเหล่านี้ก็แตกแยกกระจัดกระจายออกไป
มีความพยายามฟื้นฟูอาณาจักรจากพระเจ้าญองยานและพระเจ้าอะเนาะเพะลูนซึ่งเรียกกันว่า "สมัยญองยาน" (Nyaungyan Dynasty) แต่ก็สำเร็จเพียงชั่วระยะเวลาสั้น ๆ หลังจากยุคนี้แล้วมอญสามารถตั้งตัวได้และขึ้นมาเป็นใหญ่แทน ก่อนที่ทางพม่าจะสถาปนาศูนย์กลางอำนาจขึ้นมาอีกครั้งในสมัยพระเจ้าอลองพญา
ในทางวิชาการ นักประวัติศาสตร์ได้แบ่งราชวงศ์ตองอูไว้เป็น 2 ยุค คือ ราชวงศ์ตองอูตอนต้น กินระยะเวลาตั้งแต่ พ.ศ. 2029–2142 คือตั้งแต่รัชสมัยพระเจ้าเมงจีโยจนถึงพระเจ้านันทบุเรง และราชวงศ์ตองอูตอนปลายหรือยุคหลัง ตั้งแต่ พ.ศ. 2140–2295 ตั้งแต่รัชสมัยพระเจ้าญองยานจนถึงการสถาปนาอำนาจขึ้นมาของพระเจ้าอลองพญา
ลำดับกษัตริย์ในราชวงศ์ตองอู

| ลำดับที่ | พระฉายาลักษณ์ | พระนาม | ระยะเวลาในราชสมบัติ |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 |  | พระเจ้าเมงจีโย | พ.ศ. 2029–2074 (45 ปี) |
| 2 |  | พระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้ | พ.ศ. 2074–2094 (20 ปี) |
| 3 |  | พระเจ้าบุเรงนอง | พ.ศ. 2094–2124 (30 ปี) |
| 4 |  | พระเจ้านันทบุเรง | พ.ศ. 2124–2142 (18 ปี) |
| 5 |  | พระเจ้าญองยาน | พ.ศ. 2142–2148 (6 ปี) |
| 6 |  | พระเจ้าอะเนาะเพะลูน | พ.ศ. 2148–2171 (23 ปี) |
| 7 |  | พระเจ้ามีนเยเดะบะ | พ.ศ. 2171–2172 (1 ปี) |
| 8 |  | พระเจ้าตาลูน | พ.ศ. 2172–2191 (19 ปี) |
| 9 |  | พระเจ้าปีนดะเล | พ.ศ. 2191–2204 (13 ปี) |
| 10 |  | พระเจ้าปเย | พ.ศ. 2204–2215 (11 ปี) |
| 11 |  | พระเจ้านะราวะระ | พ.ศ. 2215–2216 (1 ปี) |
| 12 |  | พระเจ้ามังกะยอดิน | พ.ศ. 2216–2241 (25 ปี) |
| 13 |  | พระเจ้าสเน่ห์มิน | พ.ศ. 2241–2257 (16 ปี) |
| 14 |  | พระเจ้าตะนินกันเหว่ | พ.ศ. 2257–2276 (19 ปี) |
| 15 |  | พระเจ้ามหาธรรมราชาธิบดี | พ.ศ. 2276–2295 (19 ปี) |
ถนนเยาวราช

| ถนนเยาวราช |
| --- | --- |

บรรยายกาศของเยาวราชยามค่ำคืนและร้านอาหารริมทาง
ข้อมูลของเส้นทาง
มีขึ้นเมื่อ: พ.ศ. 2443–ปัจจุบัน
ทางแยกที่สำคัญ
ปลายทางทิศตะวันออกเฉียงใต้:  ถนนเจริญกรุง  ในเขตสัมพันธวงศ์ กรุงเทพมหานคร
 :    ถนนตรีมิตร  ในเขตสัมพันธวงศ์ กรุงเทพมหานคร   ถนนลำพูนไชย  ในเขตสัมพันธวงศ์ กรุงเทพมหานคร   ถนนทรงสวัสดิ์  ในเขตสัมพันธวงศ์ กรุงเทพมหานคร   ถนนผดุงด้าว  ในเขตสัมพันธวงศ์ กรุงเทพมหานคร   ถนนเยาวพานิชย์/ถนนแปลงนาม  ในเขตสัมพันธวงศ์ กรุงเทพมหานคร   ถนนมังกร  ในเขตสัมพันธวงศ์ กรุงเทพมหานคร   ถนนราชวงศ์  ในเขตสัมพันธวงศ์ กรุงเทพมหานคร   ถนนมหาจักร  ในเขตสัมพันธวงศ์ กรุงเทพมหานคร   ถนนจักรวรรดิ์  ในเขตสัมพันธวงศ์ กรุงเทพมหานคร   ถนนบริพัตร  ในเขตสัมพันธวงศ์ กรุงเทพมหานคร 
ปลายทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ:  ถนนจักรเพชร/ถนนพีระพงษ์/ถนนมหาไชย  ในเขตพระนคร กรุงเทพมหานคร
ถนนเยาวราช (อักษรโรมัน: Thanon Yaowarat; จีน: 耀華力路) เป็นถนนสายหนึ่งในกรุงเทพมหานคร ระยะทางความยาวตลอดเส้นทางประมาณ 1,510 เมตร (1.510 กิโลเมตร) ได้รับการกล่าวขานและขนานนามว่าเป็น "ถนนมังกร" โดยมีจุดเริ่มต้นของหัวมังกรที่ซุ้มประตูเฉลิมพระเกียรติ 72 พรรษาบริเวณวงเวียนโอเดียน ท้องมังกรอยู่ที่บริเวณตลาดเก่าเยาวราชและสิ้นสุดปลายหางมังกรที่บริเวณปลายสุดของถนน สร้างขึ้นในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ใช้ระยะเวลาในการตัดถนน 8 ปี ตั้งแต่ พ.ศ. 2434–2443 เพื่อให้เยาวราชกลายเป็นสถานที่สำหรับส่งเสริมการค้าขาย เดิมทีชื่อ "ถนนยุพราช" และได้โปรดเกล้าฯ พระราชทานนามใหม่ว่า "ถนนเยาวราช" ถนนเยาวราชประกอบไปด้วยจุดสำคัญหลายจุดเช่น วงเวียนโอเดียน, ถนนเจริญกรุง ซึ่งอยู่ในท้องที่แขวงสัมพันธวงศ์ เขตสัมพันธวงศ์ ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของถนนเยาวราชตัดกับถนนทรงสวัสดิ์ (สี่แยกเฉลิมบุรี), ถนนราชวงศ์ (สี่แยกราชวงศ์) และถนนจักรวรรดิ (สี่แยกวัดตึก) ข้ามคลองรอบกรุง (สะพานภาณุพันธุ์) เข้าสู่ท้องที่แขวงวังบูรพาภิรมย์ เขตพระนคร สิ้นสุดที่แยกถนนพีระพงษ์ตัดกับถนนมหาไชยและถนนจักรเพชร
บริเวณถนนเยาวราชเป็นแหล่งชุมชนชาวจีนและชาวไทยเชื้อสายจีนเป็นจำนวนมาก จัดเป็นย่านธุรกิจการค้า, การเงิน การธนาคาร, ร้านทอง, ภัตตาคาร ร้านอาหาร, ร้านค้า ฯลฯ รวมทั้งแหล่งท่องเที่ยวสำคัญแห่งหนึ่งของกรุงเทพมหานครโดยได้รับการขนานนามว่าเป็น "ไชนาทาวน์แห่งกรุงเทพมหานคร"  จากนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติ และถือว่าเป็นไชนาทาวน์หรือชุมชนชาวจีนที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของโลก
ประวัติ > รัชกาลที่ 8 เสด็จประพาส

ในวันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2489 พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดล พร้อมด้วย สมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอ เจ้าฟ้าภูมิพลอดุลยเดช (พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช) เสด็จเยี่ยมเยียนราษฎรด้วยการพระราชดำเนินที่เยาวราช สำเพ็ง  ตั้งแต่เวลา 09.00 น. จนถึงเที่ยง เป็นระยะทาง 3 กิโลเมตร ยังความปิติยินดีอย่างมากต่อชาวเยาวราช ซึ่งได้จัดซุ้มเฉลิมพระเกียรติถวายการต้อนรับอย่างสมพระเกียรติ ในครั้งนั้นพระองค์ได้เสด็จเข้าไปเยี่ยมเยียนถึงในบ้านพักและร้านค้าของราษฎรอย่างใกล้ชิด  และในเวลาเที่ยง ได้เสวยพระกระยาหารเที่ยงที่ชาวเยาวราชจัดถวาย ที่สมาคมพ่อค้าไทย-จีน ถนนสาทร
เนื่องด้วยในเวลานั้นมีความขัดแย้งอย่างรุนแรงระหว่างคนไทยกับคนไทยเชื้อสายจีนหรือชาวจีนที่อาศัยอยู่ในประเทศไทย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในย่านเยาวราช ถึงกับมีการทำร้ายร่างกายคนไทยที่เข้าไปในบริเวณนี้ อันเนื่องมาจากความฮึกเหิมในเชื้อชาตินิยมหลังจากการที่จีนเป็นหนึ่งในชาติมหาอำนาจ หลังสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง การเสด็จพระราชดำเนินเยี่ยมเยียนราษฎรครั้งนี้นับเป็นประวัติศาสตร์ครั้งหนึ่งที่ต้องจารึกไว้ อันเป็นการสลายความขัดแย้งทั้งหมดไปได้
เทศกาล > เทศกาลตรุษจีน

ในช่วงเทศกาลตรุษจีนของทุกปี เยาวราชจะมีความคึกคักเป็นอย่างมาก จนมีการปิดถนนเป็นถนนคนเดิน มีการประดับโคมไฟสีแดงจำนวนมากเพื่อความเป็นสิริมงคลตามความเชื่อของจีน โดยพระบรมวงศานุวงศ์ชั้นสูง เช่น สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี มักจะเสด็จเป็นองค์ประธานเปิดงานเป็นประจำทุกปี ด้วยการดำเนิน
เทศกาล > เทศกาลกินเจ

ในช่วงเทศกาลกินเจ เยาวราชก็มีความคึกคักเช่นเดียวกัน โดยจะมีผู้คนออกมาจับจ่ายหาซื้ออาหารเจเป็นจำนวนมากเป็นประจำทุกปี
อาคาร > ตึกแถว

ตึกแถวริมถนนเยาวราชที่พิจารณาขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน ปรากฏตึกแถวตั้งแต่สูง 2 ชั้น ไปจนถึงตึกแถวที่มีขนาดสูงถึง 7–9 ชั้น มีลักษณะทางสถาปัตยกรรมพอสังเขปดังนี้
ตึกฝั่งซ้ายของถนนบริเวณหัวมุมถนนมหาจักรตัดกับถนนราชวงศ์ เป็นตึกก่ออิฐถือปูนผสมไม้สูง 3 ชั้น เหนือบานหน้าต่างประดับลายปูนปั้น เสาเป็นแบบคอรินเทียน บริเวณระเบียง กันสาด และช่องลม ประดับด้วยไม้ฉลุลาย
อาคารสูง 7 ชั้น ตั้งอยู่บริเวณฝั่งขวาของถนนเยาวราช ใกล้มุมที่ถนนทรงสวัสดิ์ตัดผ่าน โครงสร้างอาคารเชื่อมต่อกันทั้ง 7 ชั้น การตกแต่งอาคารมีเพียงเสาอิงแบบเรียบ แต่งผนังตอนบนเป็นร่องในแนวดิ่ง และการประดับกระจกที่ผนัง
อาคารสูง 9 ชั้น ตั้งอยู่บริเวณฝั่งซ้ายของถนนเยาวราชก่อนถึงถนนมังกร ลวดลายประดับปรากฏเพียง 3 ชั้นล่างเท่านั้น เป็นลายพวงมาลัยและช่อดอกไม้ประกอบกับเสาซุ้มประตูทั้งเสากลมและเสาเหลี่ยมประดับลายปูนปั้น
อาคาร > ศาสนสถาน

เยาวราชรวมไปถึงฝั่งถนนเจริญกรุงและถนนอื่น ๆ ใกล้เคียงเป็นแหล่งที่ตั้งของศาสนสถานมากมายหลายแห่ง ในหลากหลายความเชื่อทั้งพุทธหินยาน, มหายาน รวมถึงอนัมนิกาย, คริสต์ และอิสลาม เช่น ศาลเจ้ากวนอูถึง 3 แห่ง (ศาลเจ้าโจวซือกง, ศาลเจ้ากวางตุ้งและตลาดเก่า), ศาลเจ้าแม่กวนอิม 3 แห่ง (มูลนิธิเทียนฟ้า, วัดกันมาตุยารามและใกล้กับท่าน้ำราชวงศ์), ศาลเจ้าเล่งบ๊วยเอี๊ยะ, ศาลเจ้าเล่าปุนเถ้ากง, วัดไตรมิตรวิทยารามวรวิหาร (วัดสามจีน), วัดชัยชนะสงคราม (วัดตึก), วัดสัมพันธวงศารามวรวิหาร (วัดเกาะ), วัดปทุมคงคาราชวรวิหาร (วัดสำเพ็ง), วัดคณิกาผล, (วัดใหม่ยายแฟง), วัดโลกานุเคราะห์ (ตื้อเต้ตื่อ), วัดมังกรกมลาวาส (เล่งเน่ยยี่), วัดชัยภูมิการาม (ตี๊หง่านตื่อ), วัดบำเพ็ญจีนพรต (ย่งฮกยี่), มัสยิดหลวงโกชา อิศหาก, วัดแม่พระลูกประคำ (กาลหว่าร์) เป็นต้น
ธุรกิจการค้า

เยาวราชเป็นแหล่งรวมธุรกิจการค้าต่าง ๆ หลากหลายประเภท เช่น เทปและซีดีสวดมนต์รวมไปถึงเพลงของจีน,  ของเล่นเด็ก, ชุดกี่เพ้า, โคมไฟและผ้าแดงมงคล, เครื่องประดับ, ปฏิทิน, อาหารแห้ง, ห้างทอง รวมไปถึงโรงแรมที่พักต่าง ๆ
ในส่วนของห้างทอง หรือร้านขายทองนั้นมีอยู่เป็นจำนวนมาก จนทำให้เยาวราชได้ชื่อว่าเป็น "ถนนสายทองคำ" หลายร้านมีอายุความเก่าแก่มาตั้งแต่ก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง เฉพาะในปี พ.ศ. 2545 มีการรวบรวมจำนวนร้านขายทองทั้งหมดเฉพาะแค่ฝั่งถนนเยาวราชมีถึง 40 ร้าน และอาณาบริเวณรอบข้างอีก 132 ร้าน จนจัดได้ว่าเยาวราชเป็นถนนหรือแหล่งรวมร้านขายทองไว้มากที่สุดของประเทศไทย
โดนร้านขายทองที่เก่าแก่ที่สุดในประเทศไทย คือ ห้างทองตั้งโต๊ะกัง ที่มีประวัติย้อนไปได้ถึงรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ปัจจุบันก็ยังคงดำเนินกิจการอยู่ โดยมีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ในถนนมังกร ทางด้านซ้ายของถนนเยาวราช ตัวอาคารเป็นอาคารสถาปัตยกรรมแบบโบราณ 7 ชั้น ซึ่งด้านบนเปิดเป็นพิพิธภัณฑ์ทองคำ และยังเคยได้รับรางวัลอาคารอนุรักษ์ศิลปสถาปัตยกรรมดีเด่น จากสมาคมสถาปนิกสยาม ในพระบรมราชูปถัมภ์อีกด้วย
นอกจากนี้แล้ว เยาวราชในอดีตยังเป็นแหล่งรวบรวมความบันเทิงต่าง ๆ เช่น  โรงภาพยนตร์และโรงงิ้วเป็นจำนวนมาก ซึ่งปัจจุบันได้เลิกกิจการไปหมดแล้ว และยังเป็นแหล่งรวมธุรกิจที่ผิดกฎหมายหรือหมิ่นเหม่ต่อศีลธรรมอีกด้วย เช่น บ่อนการพนัน หรือซ่องโสเภณี โดยสถานที่ ๆ มีชื่อเสียงอย่างมาก คือ ตรอกเต๊า (ซอยเยาวราช 8 ในปัจจุบัน), ย่านสำเพ็ง  และตึก 7 ชั้น ซึ่งเป็นอาคารที่สูงที่สุดในประเทศไทยในเวลานั้น
ซึ่งผลจากธุรกิจที่หลากหลายอันนี้ ทำให้ราคาซื้อขายที่ดินที่เยาวราชยังติดอันดับที่ดินราคาแพงที่สุดลำดับต้น ๆ ในประเทศไทยอีกด้วย
ธุรกิจการค้า > อาหาร

ภัตตาคารหรือร้านอาหารส่วนใหญ่ในย่านเยาวราชจะเป็นร้านอาหารจีน ที่ขึ้นชื่อและมีชื่อเสียงในระดับโลกจะเป็นอาหารริมทางรวมถึงเครื่องดื่มชนิดต่าง ๆ ที่หลากหลาย บางร้านยังเป็นร้านที่ได้รับคัดเลือกให้เป็นบีบกูร์ม็องจากมิชลินไกด์ และสำนักข่าวซีเอ็นเอ็นยังคงจัดอันดับให้กรุงเทพมหานครเป็น “สวรรค์แห่งอาหารริมทาง” หรือเมืองที่มีอาหารริมทางดีที่สุดในโลก 2 ปีซ้อน ในปี พ.ศ. 2559 และพ.ศ. 2560 จากนั้นทางกรุงเทพมหานครจึงได้ริเริ่มปรับปรุงย่านอาหารริมทางโดยนำร่องในพื้นที่ 2 แห่ง ได้แก่ ถนนเยาวราชและถนนข้าวสาร เปิดจำหน่ายทั้งกลางวันและกลางคืน เช่น ก๋วยเตี๋ยวลูกชิ้นปลาและเย็นตาโฟ, ข้าวขาหมู, หมูสะเต๊ะ, หอยทอด, ผัดไทย, กวยจั๊บ, น้ำเต้าหู้, ห่านและเป็ดพะโล้, หูฉลามและกระเพาะปลา, รังนก, ข้าวหมูแดง, ข้าวราดแกงและอาหารตามสั่ง, ผลไม้, เกาลัดคั่ว, บ๊ะจ่าง, ติ่มซำ, พระรามลงสรง, กาแฟโบราณ เป็นต้น
ธุรกิจการค้า > ตลาดเยาวราช

ตลาดเยาวราช หรือที่นิยมเรียกว่า ตลาดเก่า หรือที่เรียกกันในภาษาแต้จิ๋วว่า "เหล่าตั๊กลัก" (老噠叻) มีเนื้อที่ประมาณ 3 ไร่ ตั้งอยู่ในซอยเยาวราช 11 เดิมเป็นที่ดินของพระศรีทรงยศ หรือเจ๊สัวเนียม คหบดีชาวจีนโพ้นทะเลที่อาศัยอยู่ในประเทศไทยช่วงต้นกรุงรัตนโกสินทร์ เป็นสวนผักและสถานที่ปลดทุกข์ของชาวจีนที่อาศัยอยู่แถบนี้ ต่อมาเมื่อมีการสร้างเป็นตลาดขึ้นมา สินค้าในระยะแรกจึงเป็นพืชผักที่ปลูกอยู่รอบ ๆ ตลาด ก่อนจะเปลี่ยนมาขายสินค้าจากประเทศจีนและอาหารทะเล ซึ่งในเวลานั้นถือว่าเป็นตลาดขายส่งอาหารทะเลที่ใหญ่ที่สุด ทั้งของสดและของแห้ง  เนื่องจากอยู่ใกล้กับท่าเรือทรงวาด  ปัจจุบันได้ซบเซาลงตามกาลเวลา  แต่ก็ยังมีร้านค้าจำนวนหนึ่งที่เปิดมาแต่อดีตอยู่ เป็นแหล่งจำหน่ายอาหารแห้งและอาหารสดพร้อมรับประทานจำนานมาก ได้รับความนิยมและเป็นที่คึกคักอย่างมากโดยเฉพาะในช่วงเทศกาล เช่น ตรุษจีนและกินเจ อีกทั้งในฝั่งตรงกันข้าม คือ ซอยเยาวราช 6 อันเป็นที่ตั้งศาลเจ้าเล่งบ๊วยเอี๊ยะ ซึ่งเชื่อมต่อกับซอยเจริญกรุง 16 ด้านฝั่งถนนเจริญกรุง ที่นี่เรียกว่า ตลาดใหม่ หรือ ตลาดเล่งบ๊วยเอี๊ยะ หรือตรอกอิสรานุภาพ ก็เป็นอีกแห่งหนึ่งที่เป็นตลาดที่ได้รับความนิยมอย่างมาก และยังที่เป็นตั้งของร้านอาหารพร้อมรับประทานอีกจำนวนมาก