stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เครื่องเงินวัวลาย

ภาพเครื่องเงินวัวลาย
เครื่องเงินวัวลาย ตำนานผลิตภัณฑ์เครื่องเงินในการทำเครื่องเงิน ของบ้านศรีสุพรรณนั้น ปรากฏหลักฐานตั้งแต่ครั้งพญามังรายสร้างเมืองเชียงใหม่ ซึ่งสร้างความสัมพันธ์กับพุกาม และเจรจาขอช่างฝีมือ มายังเมืองเชียงใหม่ เพื่อฝึกเป็นอาชีพเสริมให้กับประชาชน ทำให้เชียงใหม่มีช่างหัตถกรรมพื้นบ้านที่ได้รับการฝึกฝนและมีการสืบทอดต่อเนื่องกันตลอดมา โดยเฉพาะอย่างยิ่งการทำเครื่องเงินของช่างบ้านศรีพรรณ ผู้ตีขันเงิน จะสลักลวดลายบนขันเงิน เป็นช่างในคุ้มหลวงเมืองเชียงใหม่ในอดีต และได้นำมาถ่ายทอดอย่างต่อเนื่องให้ลูกหลานจนสามารถเป็นช่างฝีมือ จนเป็นที่ยอมรับและได้ขยายแหล่งที่ผลิตเครื่องเงิน ไปยังหมู่บ้านอื่น ๆ เช่นบ้านหารแก้ง อำเภอหางดง บ้านแม่หย้อย อำเภอสันทราย ซึ่งได้พัฒนารูปแบบลวดลายไปมากมาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งปัจจุบันเครื่องเงิน ได้พัฒนาไปมากรวมทั้งลวดลายก็ได้พัฒนาสู่วิถีชีวิตที่หลากหลายมากขึ้นเช่นกัน (ตำนานผลิตภัณฑ์เครื่องเงิน-คัวเนียม และโลหะดุนลาย, 2549)
ในอดีตก่อนปี พ.ศ. 2500 ชาวบ้านวัวลายจะประกอบอาชีพทำนากันเป็นส่วนใหญ่ เมื่อว่างเว้นจากการทำนาก็จะเป็นช่างฝีมือประกอบชีพทำเครื่องเงินตามที่ไดรับการถ่ายทอดมาจากบรรพบุรุษโดยจะใช้แรงงานของสมาชิกในครอบครัว และเกือบทุกบ้านจะมีโรงงานขนาดเล็กประจำอยู่ที่บ้าน เรียกว่า “เตาเส่า”
สมาชิกในครอบครัวจะช่วยกันทำเครื่องเงินเพื่อใช้สอยในชีวิตประจำวัน และเพื่อการค้า โดยจะไปซื้อแร่เงินจากร้านคนจีนในตัวเมืองเชียงใหม่ จากนั้นจะนำแร่เงินมาตี-ขึ้นรูป ตามประเภทของผลิตภัณฑ์ ซึ่งส่วนใหญ่จะทำสลุง ขันล้างหน้า พาย ถาด โดยมากผู้ที่ทำหน้าที่เป็นช่างตีและขึ้นรูป จะใช้แรงงานชายได้แก่ พ่อ สามี ลูกชาย ส่วนผู้หญิงคือแม่ และลูกสาว จะรับหน้าที่เป็นช่างแกะลาย และนำเครื่องเงินไปขาย  (วัวลาย หมื่นสาร ศรีสุพรรณ นันทาราม จากวัดศรีสุพรรณ, (ม.ป.ป.)
วัสดุในการผลิต

การผลิตเครื่องเงินนั้นจำเป็นที่จะต้องใช้ปริมาณแร่เงินจำนวนมาก ซึ่งแร่เงินที่ผลิตได้ในประเทศไทยนั้นได้มาจากการทำเหมืองแร่ทองคำ ซึ่งจะพบควบคู่กันกับแร่เงิน แต่ปริมาณที่ได้ยังไม่เพียงพอกับความต้องการ จึงต้องหาช่องทางที่จะนำเข้าหรือเสาะหาแร่เงินมาเพื่อการผลิต ซึ่งแร่เงินที่ได้มาจะมีความบริสุทธิ์แตกต่างกันไปแต่ความบริสุทธิ์ที่สามารถมีได้ในแร่เงินมากที่สุดคือ 99.999% อันเนื่องมาจากการคงรูปของเนื้อเงินที่ต้องมีส่วนผสมของแร่อื่นๆจึงไม่สามารถทำให้เป็น100% เต็มได้โดยการเสาะหาแร่เงินเพื่อใช้ผลิตเครื่องเงินนั้นมีอยู่สามวิธีดังนี้ 
	(1) การนำเข้าแร่เงิน จากต่างประเทศ ซึ่งเป็นแร่เงินที่ขุดขึ้นมาใหม่จากระบบเหมืองแร่ มีทั้ง แบบเป็นแท่ง และแบบเป็นเม็ดเงิน นำเข้ามาจากประเทศ เกาหลี จีน และแถบยุโรป ราคาจะขึ้นลงตามราคาของทองคำ และเงินดอลลาร์สหรัฐอเมริกา (ราคาแร่เงิน วันที่16 กุมภาพันธ์ 2558 ขายออกราคาบาทละ 285 บาทกิโลกรัมละ 18,696บาท)
	(2) การนำเหรียญกษาปณ์ต่างๆ ที่ทำมาจากแร่เงินมีทั้งเหรียญของไทย และเหรียญของต่างประเทศ เช่น เงินเจียง เงินกำไล เงินดอกไม้ เงินท้อก เงินพดด้วง เงินปลิง เหรียญรูปี ฯลฯซึ่งในอดีตจะหาได้จากแถบชนบททางภาคเหนือของประเทศไทยที่มีชาวบ้านใช้เป็นเงินตราแลกเปลี่ยนและจะทยอยออกมาขายให้แก่พ่อค้าที่รับซื้อเครื่องเงินเก่า และนำมาใช้หล่อเครื่องเงินจนถึงปัจจุบัน
	(3) การหลอมเครื่องเงินเช่น คันน้ำ พานรอง ฝักมีด ถาด ชิ้นเก่าซึ่งชำรุดเสียหาย โดยจะมีพ่อค้ามาติดต่อรับซื้อและรวบรวมมาขายให้กับช่างที่ผลิตเครื่องเงินอีกทอดหนึ่ง เนื้อของแร่เงินชนิดนี้จะมีคุณภาพที่แตกต่างกันไปตามยุคสมัย
(สิทธิเดช สุทธิ 16 กุมภาพันธ์ 2558)
อุปกรณ์และเครื่องมือในการผลิต

ค้อนเหล็ก มีหลายขนาดหลายชนิด
แท่นเหล็ก หรือแผ่นไม้ใช้รองตี
แปรงทองเหลือง และฝอยขัดหม้อ
มะขามเปียก
หินขัด หรือกีวีสำหรับขัดมัน
น้ำ, สีสำหรับอุดรอยรั่วของชิ้นงาน
แท่นที่สลักลายทำด้วยชันผสมด้วยน้ำมันหมู
ค้อน
ลิ่ม หรือสิ่ว เป็นอุปกรณ์ในกรทำลวดลาย
วิธีทำแท่น

เคี่ยวชันน้ำมันหมูจนเป็นเนื้อเดียวกันเทลงไปในแท่นไม้ หรือแผ่นอะลูมิเนียม แผ่นโลหะ ที่จะทำชิ้นงาน เพื่อให้เป็นรูป และขนาดตามความต้องการ จากนั้นนำมาตีหรือแกะสลักเป็นรูปต่าง ๆ (ตำนานผลิตภัณฑ์เครื่องเงิน-คัวเนียม และโลหะดุนลาย, 2549)
ขี้หย้า หรือ ขี้ชัน มีส่วนผสมตาม สูตรคือ ดินผง น้ำมันหมูหรือน้ำมันเครื่องเก่า ขี้ชันดิบ 
สูตร ขี้หย้าโต๋ง (ขี้ชันที่ต้องการความอ่อนนุ่มเป็นพิเศษ เพื่อขึ้นรูปในขั้นตอนแรกๆ) จะมีอัตราส่วนคือ ดิน ๑ ชันดิบ ๓ น้ำมันครึ่งส่วน
สูตร ขี้หย้ามาบ (ขี้ชันสำหรับรองชิ้นงานเพื่อตกแต่งเก็บลายละเอียด) จะมีลักษณะแข็งกว่าขี้หย้าโต๋ง แต่ไม่กระด้างจนเกินไปยังสามารถอ่อนตัวและคืนรูปได้ดี มีอัตราส่วนคือ ดิน ๑ ชันดิบ ๒.๕ น้ำมัน ครึ่งส่วน
ขี้หย้าหรือขี้ชัน ใช้ทำฐานรองแผ่นโลหะที่ต้องการจะตอกดุนเพราะมีความหยืดยุ่นและรับแรงกระแทกที่เหมาะสม การจะผสมขี้ชันให้ได้ดีนั้นต้องอาศัยความชำนาญเป็นพิเศษ เพราะขี้ชันที่ผสมไม่ดีจะทำให้ชิ้นงานเกิดความเสียหายได้
โดยส่วนมากจะใช้ขี้ชันในกระบวนการทำเครื่องเงิน และดุนลายโลหะ ทั้งใส่ในแท่นกระบะสี่เหลี่ยมหรือวงกลมแล้วจะประยุกต์ตามท้องถิ่นนั้นๆ  ถ้าชิ้นงานมีขนาดใหญ่มากๆจะเทราดไปกับพื้นแล้วโดนนำแผ่นพลาสติกมารองทั้งสองด้านเพื่อไม่ให้ติดกับพื้นผิว จึงจะนำแผ่นโลหะที่ต้องการจะตอกดุนลายวางซ้อนไป และหาวัสดมากดทับหรือจะใช้น้ำหนักตัวของช่างผู้ทำนั่งทับไว้ก็ได้
(สิทธิเดช สุทธิ 2 กุมภาพันธ์ 2558)
ขั้นตอนในการทำเครื่องเงิน

นำเงินมาหลอมในเบ้า ซึ่งทำด้วยดินเผามีลักษณะกลม แล้วนำไปเผ่าในเตาเผาที่ เรียกว่า " เตาเผ่า "มีลักษณะแบบสูบลมเข้า
ให้เติมดินประสิวและข้าวสารตอกในขณะที่เครื่องเงินค่อย ๆละลาย เพื่อให้เนื้อเงินมีลักษณะเนียนเรียบและอ่อน
ให้เติมผงถ่านลงไปในเงินที่กำลังละลาย เพื่อไม่ให้เนื้อเงินติดกับเบ้า แล้วนำเงินนั้นเทลงในเบิ้งที่ใส่น้ำมันก๊าดลงไปในเนื้อเบิ้งแล้ว ประมาณ 3-4 ของเบิ้ง จะทำให้เกิดการลุกไหม้ เพื่อให้เนื้อเงินจับตัวกันแน่น ไม่มีฟองอากาศ  ลักษณะของเบิ้งนั้นทำจากดินเหนียว มีลักษณะเป็นหลุมไม่ลึก
ใช้อุปกรณ์เกลี่ยหน้าเงอนให้เรียบ ทิ้งไว้ 5 นาที แล้วขุดนำผงถ่านออกมา
คว่ำเบิ้งลง เพื่อให้แผ่นเงินหลุดออกมา
นำแผ่นเงินที่หลอมเสร็จแล้วไปชุบกำมะถันผสมน้ำ ในอัตราส่วน 2ขวด:6 ถัง น้ำจะเปลี่ยนสีเป็น สีฟ้าอมเขียว เพื่อให้กรดเข้าไปแทนที่ฟองอากาศที่อยู่ในเนื้อเงิน จากนั้นนำไปแช่ในน้ำมะขามเปียก เพื่อล้างคราบสกปรกและกรดออก โดยใช้แปรงทองเหลืองขัดจะทำให้เนื้อเงินประกายสวยมากขึ้น
นำแผ่นไปขึ้นรูปตามลักษณะที่ต้องการ โดยการทุบหรือตี ขณะนั้นเนื้อเงินก็จะเย็นตัว ทำให้ยากแก่การขึ้นรูป จึงต้องนำไปเผาไฟให้ร้อนอีกรอบ เพื่อให้เนื้อเงินอ่อนตัวลง แล้วนำไปขึ้นรูปต่อ
นำเงินไปขัดด้วยแปรงทองเหลือง ในน้ำมะขามเปียกผสมผงหินขัด เนื้อเงินจะได้เป็นเงามากขึ้น (สรรพช่าง: ภูมิปัญญาท้องถิ่นเชียงใหม่.เชียงใหม่ สถาบัน, 2539.)
การแกะลายนูนสูง

ในสมัยโบราณการทำลายนูนสูง ช่าง หรือที่เรียกว่าสล่า จะทำเป็นลายนูนสูงชั้นเดียว โดยดุนลายด้านในเพียงชั้นเดียว จากนั้นก็ประกอบลายด้านหลัง ต่อมาช่างก็คิดลายสองชั้น โดยการดุนลายด้านในสองชั้น จนถึงสามชั้น ช่างจะทาลายนูนสูงโดยสังเกตจากธรรมชาติ สิ่งที่อยู่รอบตัวทุกอย่าง โดยช่างพยายามที่จะให้เหมือนจริงทุกอย่าง การทำลายนูนสูงเป็นลานที่มีความสลับซับซ้อนมาก การทำงานของช่างใช้ทั้งสมาธิ ความใจเย็น ความอดทน และใช้เวลานานมากกว่าจะได้ชิ่นงานหนึ่ง  ( ลายนูนสูง, ม.ป.ป.)
ขั้นตอนในการสลักลวดลายบนขันเงิน

นำเงินที่จะสลักลวดลายใส่ไปในแท่นพิมพ์ที่ทำด้วยชัน
ตอกลายจากข้างในขันเงินให้นูนออกมา
ใส่ชันลงไปในขันเงินนั้นให้เต็ม และคว่ำขันเงินนั้น เพื่อแต่งลวดลายภายนอกให้สวยงามด้วยเครื่องมือชนิดต่างๆให้เหมาะสมกับลายนั้น
เอาชันออกจากขันเงินโดยการลนไฟ เมื่อชันละลายก็จะหลุดออกมาจากแบบพิมพ์
ผิวที่ขรุขระใช้ขัดด้วยกระดาษทรายให้ผิวเนื้อเรียบ
นำขันเงินที่เสร็จแล้วนั้นไปต้มด้วยน้ำกรดผสมกำมะถัน ต้มนานประมาณ 30 นาที ให้อุณหภูมิที่สูงมาก ถ้าอุณหภูมิไม่สูง วัตถุที่ต้มจะไม่ขาว
ขัดขันเงินในน้ำสะอาดด้วยแปรงทองเหลือง จะใช้ผงซักฟอกกับน้ำมะขามเปียก หรือผงหินขัดก็ได้ ขันเงินนั้นจะขาวเป็นเงางาม(สรรพช่าง: ภูมิปัญญาท้องถิ่นเชียงใหม่ : 2539, หน้า )
เส้นขนานที่ 33 องศาใต้

เส้นขนานที่ 33 องศาใต้ คือวงกลมละติจูดที่ 33 องศา ด้านใต้ของระนาบศูนย์สูตรโลก เส้นนี้ลากผ่านมหาสมุทรแอตแลนติก ทวีปแอฟริกา มหาสมุทรอินเดีย ออสตราเลเซีย มหาสมุทรแปซิฟิก และทวีปอเมริกาใต้
รอบโลก

เริ่มต้นที่เส้นเมริเดียนแรก และมุ่งหน้าไปทางตะวันออก โดยเส้นขนานที่ 33° ใต้ลากผ่านพื้นที่ดังนี้:
| พิกัด | ประเทศ ดินแดน หรือพื้นน้ำ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- |
| 33°0′S 0°0′E﻿ / ﻿33.000°S 0.000°E﻿ / -33.000; 0.000﻿ (Prime Meridian) | มหาสมุทรแอตแลนติก |  |
| 33°0′S 17°52′E﻿ / ﻿33.000°S 17.867°E﻿ / -33.000; 17.867﻿ (South Africa) |  แอฟริกาใต้ |  |
| 33°0′S 27°57′E﻿ / ﻿33.000°S 27.950°E﻿ / -33.000; 27.950﻿ (Indian Ocean) | มหาสมุทรอินเดีย |  |
| 33°0′S 115°40′E﻿ / ﻿33.000°S 115.667°E﻿ / -33.000; 115.667﻿ (Australia) |  ออสเตรเลีย |  |
| 33°0′S 124°17′E﻿ / ﻿33.000°S 124.283°E﻿ / -33.000; 124.283﻿ (Indian Ocean) | มหาสมุทรอินเดีย |  |
| 33°0′S 134°12′E﻿ / ﻿33.000°S 134.200°E﻿ / -33.000; 134.200﻿ (Australia) |  ออสเตรเลีย |  |
| 33°0′S 151°44′E﻿ / ﻿33.000°S 151.733°E﻿ / -33.000; 151.733﻿ (Pacific Ocean) | มหาสมุทรแปซิฟิก |  |
| 33°0′S 71°34′W﻿ / ﻿33.000°S 71.567°W﻿ / -33.000; -71.567﻿ (Chile) |  ชิลี |  |
| 33°0′S 70°1′W﻿ / ﻿33.000°S 70.017°W﻿ / -33.000; -70.017﻿ (Argentina) |  อาร์เจนตินา |  |
| 33°0′S 58°5′W﻿ / ﻿33.000°S 58.083°W﻿ / -33.000; -58.083﻿ (Uruguay) |  อุรุกวัย |  |
| 33°0′S 53°21′W﻿ / ﻿33.000°S 53.350°W﻿ / -33.000; -53.350﻿ (Brazil) |  บราซิล |  |
| 33°0′S 52°34′W﻿ / ﻿33.000°S 52.567°W﻿ / -33.000; -52.567﻿ (Atlantic Ocean) | มหาสมุทรแอตแลนติก |  |
ดูเพิ่ม

เส้นขนานที่ 32 องศาใต้
เส้นขนานที่ 34 องศาใต้
| ด ค กวงกลมละติจูด / เส้นเมริเดียน |
| --- | --- |
  เส้นศูนย์สูตร ทรอปิกออฟแคนเซอร์ ทรอปิกออฟแคปริคอร์น วงกลมอาร์กติก วงกลมแอนตาร์กติก เส้นศูนย์สูตร ทรอปิกออฟแคนเซอร์ ทรอปิกออฟแคปริคอร์น วงกลมอาร์กติก วงกลมแอนตาร์กติก เส้นศูนย์สูตร ทรอปิกออฟแคนเซอร์ ทรอปิกออฟแคปริคอร์น วงกลมอาร์กติก วงกลมแอนตาร์กติก ต.ต. 0° ต.อ. 30° 60° 90° 120° 150° 180° 30° 60° 90° 120° 150° 180° 5° 15° 25° 35° 45° 55° 65° 75° 85° 95° 105° 115° 125° 135° 145° 155° 165° 175° 5° 15° 25° 35° 45° 55° 65° 75° 85° 95° 105° 115° 125° 135° 145° 155° 165° 175° 10° 20° 40° 50° 70° 80° 100° 110° 130° 140° 160° 170° 10° 20° 40° 50° 70° 80° 100° 110° 130° 140° 160° 170° 0° 10° 20° 30° 40° 50° 60° 70° 80° 90° 10° 20° 30° 40° 50° 60° 70° 80° 90° 5° น. 15° 25° 35° 45° 55° 65° 75° 85° 5° ต. 15° 25° 35° 45° 55° 65° 75° 85° 45x90 45x90 45x90 45x90
แขวงบางขุนนนท์

| แขวงบางขุนนนท์ |
| --- | --- |
แขวง
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Khwaeng Bang Khun Non
ป้ายหยุดรถไฟจรัญสนิทวงศ์
แผนที่เขตบางกอกน้อย เน้นแขวงบางขุนนนท์
ประเทศ:  ไทย
เขตปกครองพิเศษ: กรุงเทพมหานคร
เขต: บางกอกน้อย
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 1.492 ตร.กม. (0.576 ตร.ไมล์)
ประชากร (2566)
 • ทั้งหมด: 10,340 คน
 • ความหนาแน่น: 6,930.30 คน/ตร.กม. (17,949.4 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์: 10700
รหัสภูมิศาสตร์: 102006
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
บางขุนนนท์ เป็นหนึ่งในห้าแขวงของเขตบางกอกน้อย
ที่ตั้งและอาณาเขต

แขวงบางขุนนนท์ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของเขตบางกอกน้อย  มีอาณาเขตติดต่อกับแขวงอื่นเรียงตามเข็มนาฬิกา ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับแขวงคลองชักพระ (เขตตลิ่งชัน) มีคลองชักพระเป็นเส้นแบ่งเขต
ทิศตะวันออก ติดต่อกับแขวงอรุณอมรินทร์ (เขตบางกอกน้อย) มีคลองบางกอกน้อยเป็นเส้นแบ่งเขต
ทิศใต้ ติดต่อกับแขวงศิริราช (เขตบางกอกน้อย) มีถนนจรัญสนิทวงศ์เป็นเส้นแบ่งเขต
ทิศตะวันตก ติดต่อกับแขวงบางขุนศรี (เขตบางกอกน้อย) มีทางรถไฟสายใต้เป็นเส้นแบ่งเขต
แขวงบางขุนศรี

| แขวงบางขุนศรี |
| --- | --- |
แขวง
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Khwaeng Bang Khun Si
ทัศนียภาพเมื่อมองจากสถานีไฟฉาย
แผนที่เขตบางกอกน้อย เน้นแขวงบางขุนศรี
ประเทศ:  ไทย
เขตปกครองพิเศษ: กรุงเทพมหานคร
เขต: บางกอกน้อย
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 4.360 ตร.กม. (1.683 ตร.ไมล์)
ประชากร (2566)
 • ทั้งหมด: 30,149 คน
 • ความหนาแน่น: 6,914.91 คน/ตร.กม. (17,909.5 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์: 10700
รหัสภูมิศาสตร์: 102007
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
บางขุนศรี เป็นหนึ่งในห้าแขวงของเขตบางกอกน้อย
ที่ตั้งและอาณาเขต

แขวงบางขุนศรีตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของเขตบางกอกน้อย  มีอาณาเขตติดต่อกับแขวงอื่นเรียงตามเข็มนาฬิกา ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับแขวงบางขุนนนท์ (เขตบางกอกน้อย) มีทางรถไฟสายใต้เป็นเส้นแบ่งเขต
ทิศตะวันออก ติดต่อกับแขวงบ้านช่างหล่อ (เขตบางกอกน้อย) มีถนนจรัญสนิทวงศ์เป็นเส้นแบ่งเขต
ทิศใต้ ติดต่อกับแขวงวัดท่าพระ (เขตบางกอกใหญ่) มีคลองมอญเป็นเส้นแบ่งเขต
ทิศตะวันตก ติดต่อกับแขวงคลองชักพระ (เขตตลิ่งชัน) มีคลองบางขุนศรีและคลองชักพระเป็นเส้นแบ่งเขต
เมียร์ซี ดราแกน

เมียร์ซี ดราแกน (3 ตุลาคม ค.ศ. 1932 – 31 ตุลาคม ค.ศ. 2017) เป็นผู้กำกับภาพยนตร์ชาวโรมาเนีย  กำกับภาพยนตร์มากถึง 23 เรื่อง ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1955 จนถึง ค.ศ. 1992
ผลงาน

Dincolo de brazi (1958) (with Mihai Iacob)
Setea (1961)
Lupeni 29 (1963)
Neamul Șoimăreștilor (1965)
Golgota (1966)
The Column (1968)
Brigada Diverse intră în acțiune (1970)
Brigada Diverse în alertă! (1971)
B.D. la munte și la mare (1971)
Explozia (1973)
Frații Jderi (1974)
Ștefan cel Mare - Vaslui 1475 (1974-5)
Cuibul salamandrelor (1977)
Aurel Vlaicu (1978)
The Arms of Venus (1979)
O lume fără cer (1981)
Plecarea Vlasinilor (1983)
Întoarcerea Vlasinilor (1984)
Raliul (1984)
Cucoana Chirița (1987)
Chirița în Iași (1988)
Atac în bibliotecă (1992)
แหล่งข้อมูลอื่น

Mircea Drăgan ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
เวอร์จิล เอ็ม. เจ็ตโต

เวอร์จิล เอ็ม. เจ็ตโต (เกิดเมื่อวันที่ 19 มิถุนายน ค.ศ. 1924 – เสียชีวิตเมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน ค.ศ. 2014) เป็นนักการเมืองจากสหรัฐอเมริกา โดยเป็นสมาชิกสมัชชาแห่งชาติเขตที่ 35 ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1966 จนถึงปี ค.ศ. 1976 , ปี ค.ศ. 1780 จนถึงปี ค.ศ. 1980 และในปี ค.ศ. 1982 จนถึงปี ค.ศ. 1988 นอกจากนี้เป็นวุฒิสภาเขตที่ 18 ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1980 จนถึงปี ค.ศ. 1982 และในปี ค.ศ. 1988 จนถึงปี ค.ศ. 1992
เส้นขนานที่ 34 องศาใต้

เส้นขนานที่ 34 องศาใต้ คือวงกลมละติจูดที่ 34 องศา ด้านใต้ของระนาบศูนย์สูตรโลก เส้นนี้ลากผ่านมหาสมุทรแอตแลนติก ทวีปแอฟริกา มหาสมุทรอินเดีย ออสตราเลเซีย มหาสมุทรแปซิฟิก และทวีปอเมริกาใต้
รอบโลก

เริ่มต้นที่เส้นเมริเดียนแรก และมุ่งหน้าไปทางตะวันออก โดยเส้นขนานที่ 34° ใต้ลากผ่านพื้นที่ดังนี้:
| พิกัด | ประเทศ ดินแดน หรือพื้นน้ำ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- |
| 34°0′S 0°0′E﻿ / ﻿34.000°S 0.000°E﻿ / -34.000; 0.000﻿ (Prime Meridian) | มหาสมุทรแอตแลนติก |  |
| 34°0′S 18°20′E﻿ / ﻿34.000°S 18.333°E﻿ / -34.000; 18.333﻿ (South Africa) |  แอฟริกาใต้ |  |
| 34°0′S 23°30′E﻿ / ﻿34.000°S 23.500°E﻿ / -34.000; 23.500﻿ (Indian Ocean) | มหาสมุทรอินเดีย |  |
| 23°45′S 18°20′E﻿ / ﻿23.750°S 18.333°E﻿ / -23.750; 18.333﻿ (South Africa) |  แอฟริกาใต้ |  |
| 34°0′S 24°56′E﻿ / ﻿34.000°S 24.933°E﻿ / -34.000; 24.933﻿ (Indian Ocean) | มหาสมุทรอินเดีย |  |
| 23°45′S 25°19′E﻿ / ﻿23.750°S 25.317°E﻿ / -23.750; 25.317﻿ (South Africa) |  แอฟริกาใต้ |  |
| 34°0′S 25°41′E﻿ / ﻿34.000°S 25.683°E﻿ / -34.000; 25.683﻿ (Indian Ocean) | มหาสมุทรอินเดีย |  |
| 34°0′S 115°0′E﻿ / ﻿34.000°S 115.000°E﻿ / -34.000; 115.000﻿ (Australia) |  ออสเตรเลีย |  |
| 34°0′S 119°48′E﻿ / ﻿34.000°S 119.800°E﻿ / -34.000; 119.800﻿ (Indian Ocean) | มหาสมุทรอินเดีย |  |
| 34°0′S 122°6′E﻿ / ﻿34.000°S 122.100°E﻿ / -34.000; 122.100﻿ (Australia) |  ออสเตรเลีย |  |
| 34°0′S 122°17′E﻿ / ﻿34.000°S 122.283°E﻿ / -34.000; 122.283﻿ (Indian Ocean) | มหาสมุทรอินเดีย |  |
| 34°0′S 123°10′E﻿ / ﻿34.000°S 123.167°E﻿ / -34.000; 123.167﻿ (Australia) |  ออสเตรเลีย |  |
| 34°0′S 123°13′E﻿ / ﻿34.000°S 123.217°E﻿ / -34.000; 123.217﻿ (Indian Ocean) | มหาสมุทรอินเดีย |  |
| 34°0′S 135°15′E﻿ / ﻿34.000°S 135.250°E﻿ / -34.000; 135.250﻿ (Australia) |  ออสเตรเลีย |  |
| 34°0′S 136°29′E﻿ / ﻿34.000°S 136.483°E﻿ / -34.000; 136.483﻿ (Spencer Gulf) | อ่าวเซนต์วินเซนต์ |  |
| 34°0′S 137°32′E﻿ / ﻿34.000°S 137.533°E﻿ / -34.000; 137.533﻿ (Australia) |  ออสเตรเลีย |  |
| 34°0′S 151°15′E﻿ / ﻿34.000°S 151.250°E﻿ / -34.000; 151.250﻿ (Pacific Ocean) | มหาสมุทรแปซิฟิก |  |
| 34°0′S 71°54′W﻿ / ﻿34.000°S 71.900°W﻿ / -34.000; -71.900﻿ (Chile) |  ชิลี |  |
| 34°0′S 69°51′W﻿ / ﻿34.000°S 69.850°W﻿ / -34.000; -69.850﻿ (Argentina) |  อาร์เจนตินา |  |
| 34°0′S 58°22′W﻿ / ﻿34.000°S 58.367°W﻿ / -34.000; -58.367﻿ (Uruguay) |  อุรุกวัย |  |
| 34°0′S 53°31′W﻿ / ﻿34.000°S 53.517°W﻿ / -34.000; -53.517﻿ (Atlantic Ocean) | มหาสมุทรแอตแลนติก |  |
ดูเพิ่ม

เส้นขนานที่ 33 องศาใต้
เส้นขนานที่ 35 องศาใต้
| ด ค กวงกลมละติจูด / เส้นเมริเดียน |
| --- | --- |
  เส้นศูนย์สูตร ทรอปิกออฟแคนเซอร์ ทรอปิกออฟแคปริคอร์น วงกลมอาร์กติก วงกลมแอนตาร์กติก เส้นศูนย์สูตร ทรอปิกออฟแคนเซอร์ ทรอปิกออฟแคปริคอร์น วงกลมอาร์กติก วงกลมแอนตาร์กติก เส้นศูนย์สูตร ทรอปิกออฟแคนเซอร์ ทรอปิกออฟแคปริคอร์น วงกลมอาร์กติก วงกลมแอนตาร์กติก ต.ต. 0° ต.อ. 30° 60° 90° 120° 150° 180° 30° 60° 90° 120° 150° 180° 5° 15° 25° 35° 45° 55° 65° 75° 85° 95° 105° 115° 125° 135° 145° 155° 165° 175° 5° 15° 25° 35° 45° 55° 65° 75° 85° 95° 105° 115° 125° 135° 145° 155° 165° 175° 10° 20° 40° 50° 70° 80° 100° 110° 130° 140° 160° 170° 10° 20° 40° 50° 70° 80° 100° 110° 130° 140° 160° 170° 0° 10° 20° 30° 40° 50° 60° 70° 80° 90° 10° 20° 30° 40° 50° 60° 70° 80° 90° 5° น. 15° 25° 35° 45° 55° 65° 75° 85° 5° ต. 15° 25° 35° 45° 55° 65° 75° 85° 45x90 45x90 45x90 45x90
เบ้งเฮ็ก

ผู้นำชนเผ่าในภูมิภาคหนานจงในศตวรรษที่ 3
| เบ้งเฮ็ก (เมิ่ง ฮั่ว) |
| --- | --- |
孟获
ภาพวาดของเบ้งเฮ็กสมัยราชวงศ์ชิง

ผู้ช่วยขุนนางตรวจสอบ (御史中丞)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. ? (?)
กษัตริย์: เล่าเสี้ยน
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ไม่ทราบ
เสียชีวิต: ไม่ทราบ

เบ้งเฮ็ก มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า เมิ่ง ฮั่ว (จีนตัวย่อ: 孟获; จีนตัวเต็ม: 孟獲; พินอิน: Mèng Huò) เป็นผู้นำท้องถิ่นในภูมิภาคหนานจงในรัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊กของจีน
ภาพลักษณ์ที่เป็นที่นิยมของเบ้งเฮ็กมาจากนิยายอิงประวัติศาสตร์ในศตวรรษที่ 14 เรื่องสามก๊กซึ่งเล่าถึงเหตุการณ์ก่อนและระหว่างยุคสามก๊ก นวนิยายสามก๊กแสดงภาพลักษณ์ของเบ้งเฮ็กว่าเป็นผู้นำชนเผ่าอนารยชนทางใต้ และยังแต่งงานกับจกหยงซึ่งเป็นตัวละครสมมติผู้อ้างว่าสืบเชื้อสายจากเทพแห่งไฟจู้หรง
แหล่งข้อมูลทางประวัติศาสตร์

เรื่องราวของเบ้งเฮ็กและบันทึกเกี่ยวกับการจับและปล่อยตัวเบ้งเฮ็กปรากฏทั้งในฮั่นจิ้นชุนชิวที่เขียนโดยสี จั้วฉื่อในยุคราชวงศ์จิ้นตะวันออก และในพงศาวดารหฺวาหยาง (หฺวาหยางกั๋วจื้อ) ที่เขียนโดยฉาง ฉฺวีระหว่างปี ค.ศ. 348 ถึง ค.ศ. 354 ดังนั้นเอกสารทางประวัติศาสตร์ทั้งสองที่มีที่มาต่างกันจึงเป็นบันทึกเกี่ยวกับเบ้งเฮ็กที่มีความถูกต้องและเชื่อถือได้ เผย์ ซงจือนักประวัติศาสต์ในยุคราชวงศ์หลิวซ่งขณะรวบรวมอรรถาธิบายของจดหมายเหตุสามก๊ก พบว่าบันทึกว่าสี จั้วฉื่อเชื่อถือได้และนำข้อความในบันทึกมาอ้างอิงในจดหมายเหตุสามก๊กของตันซิ่ว โดยเผย์ ซงจือไม่ได้เขียนความเห็นเพิ่มเติ่ม นักประวัติศาสตร์ซือหม่า กวางขณะรวบรวมจือจื้อทงเจี้ยนก็บันทึกประวัติศาสตร์เกี่ยวกับเบ้งเฮ็กเช่นกัน
อย่างไรก็ตาม เนื่องจากเผย์ ซงจือวิจารณ์งานเขียนส่วนอื่น ๆ ของสี จั้วฉื่อ นักประวัติศาสตร์ฟาง กั๋วยฺหวี (方國瑜) จึงใช้ข้อสงสัยของเผย์ ซงจือเกี่ยวกับความไม่น่าเชื่อถือของสี จั้่วฉื่อ ในการแสดงข้อกังขาของเรื่องราวการถูกจับและปล่อยเจ็ดครั้งของเบ้งเฮ็ก แต่ฟาง กั๋วยฺหวีก็ไม่ได้แสดงความสงสัยถึงการมีตัวตนของเบ้งเฮ็ก
ความไม่สมเหตุสมผลของเรื่องที่เบ้งเฮ็กถูกจับและปล่อยตัว 7 ครั้งทำให้หลายคนตั้งข้อสงสัยว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริงหริอไม่ รวมถึงเรื่องการมีตัวตนอยู่ของเบ้งเฮ็ก นักประวัติศาสตรในยุคสาธารณรัฐจีนชื่อจาง ฮฺว่าล่าน (張華爛) เขียนบทความชื่อว่า "อภิปรายเรื่องเบ้งเฮ็ก" (孟獲辯 เมิ่ง ฮั่ว เปี้ยน) กล่าวว่าเบ้งเฮ็กเป็นเพียงตัวละครสมมติที่สร้างขึ้นโดยนักประวัติศาสตร์ในยุคหลัง สังเกตว่าชื่อ "เฮ็ก" หรือในภาษาจีนกลางคือ "ฮั่ว" (獲) นั้นมีความหมายว่า "ถูกจับ" จึงเป็นเรื่องบังเอิญเกินเมื่อพิจารณาถึงชะตากรรมของเบ้งเฮ็กที่จะต้องถูกจับ – มุมมองนี้เห็นร่วมกันโดยนักวิชาการหลายคน
ตัวอย่างของข้อโต้แย้งในประเด็นนี้คือเรื่องชื่อตัวของเล่าปี่ (หลิว เป้ย์) และเล่าเสี้ยน (หลิว ช่าน) "ปี" หรือภาษาจีนกลางว่า "เป้ย์" (備) มีความหมายว่า "เตรียม" และ "เสี้ยน" หรือภาษาจีนกลางว่า "ช่าน" มีความหมายว่า "ให้" เป็นกรณีเดียวกันกับเบ้งเฮ็กที่ชื่อตัวเหล่านี้บ่งชี้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเจ้าของชื่อ เล่าปี่เตรียมอาณาจักรจ๊กก๊กและเล่าเสี้ยนมอบให้วุยก๊กตามที่เจียวจิ๋วแนะนำ แต่บุคคลทั้งสองนี้เป็นที่แน่ชัดว่าไม่ใช่ตัวละครสมมติ นอกจากนี้ก็ยังไม่แน่ชัดว่าเบ้งเฮ็กมีเชื้อสายชาวจีนฮั่นหรือมาจากชนเผ่าต่างชาติ หากเป็นกรณีหลังก็อาจเป็นไปได้ว่าชื่อตัวของเบ้งเฮ็กอาจเป็นคำในภาษาอื่นที่ออกเสียงคล้ายคำว่า "ฮั่ว" (獲) ในภาษาจีนจึงถอดเสียงออกมาเช่นนั้น
หฺวาง เฉิงจง (黃承宗) แห่งพิพิธภัณฑ์สังคมทาสชนชาติอี๋แห่งจังหวัดเหลียงชานเชื่อว่าเบ้งเฮ็กเป็นบุคคลที่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์ แม้จะแน่ใจว่าเรื่องราว "จับและปล่อยเจ็ดครั้ง" เป็นที่เรื่องที่แต่งขึ้นก็ตาม
เหมียว เยฺว่ (繆鉞) ศาสตราจารย์แห่งมหาวิทยาลัยเสฉวนโต้แย้งว่าจูกัดเหลียงไม่อาจปล่อยตัวผู้นำศัตรูได้หากจับตัวได้จริง ถาน เหลียงเซี่ยว (譚良嘯) ผู้อำนวยการศาลจูกัดเหลียงในเฉิงตูยังกล่าวว่าเรื่องราว "จับและปล่อยเจ็ดครั้ง" เป็นเรื่อง "แปลกและเหลือเชื่อ"  แต่ก็เชื่อว่าเบ้งเฮ็กมีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์เช่นเดียวกับความเห็นของฟาง กั๋วยฺหวี และหฺวาง เฉิงจง
ประวัติ

บทความหลัก: การบุกลงใต้ของจูกัดเหลียง
เมื่อเล่าปี่จักรพรรดิแห่งจ๊กก๊กสวรรคตในปี ค.ศ. 223 ผู้คนท้องถิ่นในภูมิภาคหนานจงจึงก่อกบฏต่อจ๊กก๊ก โดยให้เหตุผลว่าเวลานั้นมีผู้นำสามคนอ้างตนเป็นผู้ปกครองแผ่นดินอย่างชอบธรรมจึงไม่รู้อีกต่อไปว่าควรจะภักดีต่อใคร จูกัดเหลียงอัครมหาเสนาบดีแห่งจ๊กก๊กจึงตอบโต้ด้วยการบุกภูมิภาคหนานจงและปราบปรามการจลาจลได้สำเร็จ
ในช่วงต้นของการก่อกบฏ ยงคี (雍闓 ยง ไข่) เห็นว่ายังมีหลายคนที่ยังคงไม่แน่ใจเรื่องที่จะก่อกบฏ จึงส่งเบ้งเฮ็กชาวเมืองเกียมเหลง (建寧 เจี้ยนหนิง) ไปเกลี้ยกล่อมชนเผ่าโสฺ่ว (叟) และชนเผ่าอื่น ๆ เบ้งเฮ็กประกาศกับทุกคนว่าราชสำนักจ๊กก๊กกำลังเรียกเอาทรัพยาการหายากมากจนเกินไป ยากที่จะจัดหาเป็นจำนวนมากได้ ชนเผ่าต่าง ๆ เชื่อคำของเบ้งเฮ็กจึงกลับมาเข้าร่วมกลุ่มกบฏของยงคี
หลังจากยงคีเสียชีวิต เบ้งเฮ็กขึ้นแทนที่ยงคีในฐานะผู้นำกบฏ ในฤดูร้อน จูกัดเหลียงนำทัพข้ามแม่น้ำลกซุยและมุ่งเข้าเมืองเอ๊กจิ๋ว (益州 อี้โจฺว) จูกัดเหลียงจับตัวเบ้งเฮ็กได้และพามายังค่าย แล้วถามเบ้งเฮ็กว่าคิดอย่างไรกับทหารของตน เบ้งเฮ็กตอบว่า "ข้ารู้สึกเสียดายเพราะหากว่าข้ารู้เรื่องนี้เร็วกว่านี้ก็คงจะเอาชนะท่านได้อย่างง่ายดาย"
จูกัดเหลียงคิดว่าหากตนต้องการทุ่มกำลังในการรบทางเหนือ จะต้องหากกลวิธีในการสยบชนเผ่าในหนานจง เพราะชนเผ่าเหล่านี้มักก่อกบฏและก่อความวุ่นวาย จูกัดเหลียงจึงให้อภัยเบ้งเฮ็กและส่งตัวกลับไปยังกองกำลังของเบ้งเฮ็ก หลังจากนั้นทั้งสองฝ่ายก็รบกันทั้งหมดเจ็ดครั้ง เบ้งเฮ็กถูกจูกัดเหลียงจับตัวทุกครั้ง จูกัดเหลียงก็ให้อภัยและปล่อยตัวไปทุกครั้ง ด้วยเหตุนี้เบ้งเฮ้กและเหล่าชนเผ่ารวมถึงราษฎรชาวฮั่นในหนานจงจึงพิจารณาเรื่องการก่อกบฏใหม่ ในที่สุดจึงยอมสวามิภักดิ์ต่อจ๊กก๊กอย่างจริงใจ เมื่อจูกัดเหลียงเห็นเบ้งเฮ็กมาถึงจึงถามเบ้งเฮ็กถึงเจตนา เบ้งเฮ้กตอบว่าตนถือว่าจูกัดเหลียงเป็น "พลังอำนาจจากฟ้า"  ผู้คนทางใต้จึงจะไม่กล้าก่อกบฏอีกต่อไป
หลังการกบฏสิ้นสุด คนผู้มีความสามารถหลายคนของภาคใต้ได้เข้าร่วมในราชสำนักจ๊กก๊ก เบ้งเฮ้กเป็นหนึ่งในนั้นและกลายเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของจูกัดเหลียง มีตำแหน่งสูงสุดเป็นผู้ช่วยขุนนางตรวจสอบ (御史中丞 ยฺหวี่ฉื่อจงเฉิง).
ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
เบ้งเฮ็กขี่วัวแดงออกศึก
เส้นขนานที่ 36 องศาเหนือ

เส้นขนานที่ 36 องศาเหนือ คือวงกลมละติจูดที่ 36 องศา ด้านเหนือของระนาบศูนย์สูตรโลก เส้นนี้ลากผ่านทวีปแอฟริกา ทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ทวีปเอเชีย มหาสมุทรแปซิฟิก ทวีปอเมริกาเหนือ และมหาสมุทรแอตแลนติก
ดูเพิ่ม

เส้นขนานที่ 35 องศาเหนือ
เส้นขนานที่ 37 องศาเหนือ
| ด ค กวงกลมละติจูด / เส้นเมริเดียน |
| --- | --- |
  เส้นศูนย์สูตร ทรอปิกออฟแคนเซอร์ ทรอปิกออฟแคปริคอร์น วงกลมอาร์กติก วงกลมแอนตาร์กติก เส้นศูนย์สูตร ทรอปิกออฟแคนเซอร์ ทรอปิกออฟแคปริคอร์น วงกลมอาร์กติก วงกลมแอนตาร์กติก เส้นศูนย์สูตร ทรอปิกออฟแคนเซอร์ ทรอปิกออฟแคปริคอร์น วงกลมอาร์กติก วงกลมแอนตาร์กติก ต.ต. 0° ต.อ. 30° 60° 90° 120° 150° 180° 30° 60° 90° 120° 150° 180° 5° 15° 25° 35° 45° 55° 65° 75° 85° 95° 105° 115° 125° 135° 145° 155° 165° 175° 5° 15° 25° 35° 45° 55° 65° 75° 85° 95° 105° 115° 125° 135° 145° 155° 165° 175° 10° 20° 40° 50° 70° 80° 100° 110° 130° 140° 160° 170° 10° 20° 40° 50° 70° 80° 100° 110° 130° 140° 160° 170° 0° 10° 20° 30° 40° 50° 60° 70° 80° 90° 10° 20° 30° 40° 50° 60° 70° 80° 90° 5° น. 15° 25° 35° 45° 55° 65° 75° 85° 5° ต. 15° 25° 35° 45° 55° 65° 75° 85° 45x90 45x90 45x90 45x90
เฟื้อง

เฟื้อง เป็นหน่วยเงินของประเทศไทยในสมัยโบราณ มีค่าเท่ากับ 1/8 บาท หรือ 1/2 สลึง หรือ 1/4 มายน
เจ้าหลวงเสือก่าฟ้า

เจ้าหลวงเสือก่าฟ้า ทรงเป็นปฐมกษัตริย์แห่งอาณาจักรอาหม สันนิษฐานกันว่า พระองค์เป็นเจ้าองค์หนึ่งในเมืองมาวหลวง ซึ่งก่อตั้งโดยกษัตริย์พระนามว่า ขุนลุง ซึ่งเป็นบรรพบุรุษของพระองค์ เสือก่าฟ้าได้เกิดความขัดแย้งกับญาติพี่น้อง และในที่สุดจึงได้นำสมบัติประจำราชวงศ์ซึ่งเป็นเทวรูปนาม สมเทวะ อพยพออกมาจากมาวหลวง
พระราชประวัติ

พระราชประวัติตอนต้นของเสือก่าฟ้านั้นมีอยู่หลายตำนาน โดยตำนานหนึ่งได้กล่าวถึงเสือก่าฟ้าเป็นพระราชโอรสในเจ้าช้างใหญ่ (Chao Chang-Nyeu, เนย์ อีเลียสออกพระนามว่า Phu-Chang-Khang) กับนางเมืองพลักคำแสน (Nang-Mong Blak-Kham-Sen) ซึ่งเป็นเจ้าในอาณาจักรมาวหลวง (Mong Mao) ซึ่งปัจจุบันคือเมืองมาว หรือ เมืองรุ่ยลี่ (จีน:瑞麗市, พินอิน: Ruìlì Shì) โดยเจ้าช้างเญอเป็นเจ้ามาจากเมืองรีเมืองราม และอาจเดินทางไปยังเมืองมาวหลวงด้วยความบังเอิญ  ซึ่งขณะนั้นเจ้าไตปุง (Chao Tai Pung) ยังทรงครองราชย์สมบัติอยู่ โดยเจ้าช้างเญอทรงมีสัมพันธภาพที่ดีต่อปาวเมียวปุง (Pao Meo Pung) พระราชโอรสของเจ้าเมืองมาวหลวง เขาจึงมอบพระขนิษฐาคือนางพลักคำแสนเป็นพระชายาของเจ้าช้างเญอ โดยเจ้าเสือก่าฟ้าทรงราชสมภพหลังการสมรสของพระชนกและชนนีประมาณ ค.ศ. 1189พระองค์จึงสืบเชื้อสายเจ้าเมืองมาวหลวงจากพระมารดา เมื่อปาวเมืองปุง เสด็จสวรรคต แล้วไม่มีพระโอรสสืบราชสมบัติต่อ เสือก่าฟ้าผู้มีศักดิ์เป็นพระราชภาคิไนยจึงครองราชย์เมืองมาวหลวงต่อจากพระมาตุลา
เสด็จสู่อัสสัม

เสือก่าฟ้าอพยพมาจากเมืองมาวหลวงในปี พ.ศ. 1758 ด้วยเชื่อว่าเสือก่าฟ้าได้เกิดความขัดแย้งกับญาติพี่น้อง และในที่สุดจึงได้นำสมบัติประจำราชวงศ์ซึ่งเป็นเทวรูปนาม สมเทวะ อพยพออกมาจากมาวหลวง พร้อมด้วยผู้ติดตามเป็นพระมเหสี 3 พระองค์ พระโอรส 2 พระองค์และพระธิดา รวมไปถึงขุนนางผู้ใหญ่ 5 คน ไพร่พล 9,000 คนรวมสตรีและเด็ก (อาจเป็นไปได้ว่าส่วนมากเป็นชายฉกรรจ์แต่ไม่มีการยืนยัน) เสือก่าฟ้าได้ร่อนเร่ตามท้องถิ่นของภูเขาปาดไก่ (Patkai Hills) ถึง 13 ปี ในระหว่างนั้นได้โจมตีชุมชนชาวนาคะเป็นครั้งคราว และในที่สุด เสือก่าฟ้าก็ได้มาถึงคามช้างในปี พ.ศ. 1771