stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โอโอกุ

ภาพวาดของหญิงสาวในโอโอกุ
โอโอกุ (ญี่ปุ่น: 大奥; โรมาจิ: Ōoku) ฮาเร็ม หรือสถานที่ต้องห้ามสำหรับบุรุษใน ยุคเอโดะ ซึ่งตั้งอยู่ใน ปราสาทเอโดะ หรือ พระราชวังหลวงโตเกียว ในปัจจุบันซึ่งมีเพียง โชกุน เท่านั้นที่สามารถเข้าได้โดยใช้เป็นที่พำนักของมารดา มิได หรือภรรยาเอกและภรรยาน้อยรวมถึงเหล่าข้ารับใช้
โอโอกุ ถูกสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2150 ในสมัยของ โทกูงาวะ ฮิเดตาดะ โชกุนลำดับที่ 2 เพื่อตัดขาดเหล่าผู้หญิงในโอโอกุออกจากโลกภายนอกห้ามผู้หญิงในโอโอกุมีปฏิสัมพันธ์กับผู้ชายและห้ามผู้หญิงในโอโอกุออกจากปราสาทเฉพาะมีเหตุจำเป็นเท่านั้นซึ่งระบบนี้จะอยู่คู่กับรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะไปอีก 261 ปี
เล่าชุน

| เล่าชุน   Liu Xun> ขุนพลแห่งจ๊กก๊ก |
| --- | --- |
เกิด: ?
ถึงแก่กรรม: ?
ยุคในประวัติศาสตร์: สามก๊ก
เล่าชุน (จีน: 劉循) เป็นขุนพลของจ๊กก๊ก และเป็นบุตรชายของเล่าเจี้ยง เจ้าเมืองเอ๊กจิ๋วในช่วงยุคสามก๊ก
ในช่วงการยึดเอ๊กจิ๋วของเล่าปี่ เล่าเจี้ยงได้มีคำสั่งให้เล่าชุนและเตียวหยิม ยกกองทัพมาโจมตีกองทัพของเล่าปี่แต่ก็พ่ายแพ้กลับไป
ในภายหลังเมื่อเล่าเจี้ยงได้ยอมแพ้ต่อเล่าปี่แล้วเล่าชุนได้ยอมแพ้และรับใช้เล่าปี่ตามบิดา
ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
| ด ค กบุคคลสำคัญในจ๊กก๊ก |
| --- | --- |
จักรพรรดิ:  เล่าปี่  เล่าเสี้ยน 
จักรพรรดินี:  งอซี  เตียวซี (จักรพรรดินีจิ้งไอ)  เตียวซี (จักรพรรดินีองค์ที่ 2) 
องค์ชายและเชื้อพระวงศ์:  เล่าขำ  เล่ายอย  เล่าเอ๋ง  เล่าลี 
ผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน:  จูกัดเหลียง  เจียวอ้วน  ตั๋งอุ๋น  บิฮุย  เกียงอุย 
ขุนนางฝ่ายพลเรือน:  กวนหิน  กุยฮิวจี๋  ขับเจ้ง  เคาจู  เคาเจ้ง  จินปิด  จูกัดเกียว  เจาจิ๋ว  เฉินจือ  ตังควด  ตั๋งโห  ตันจิ๋น  ตันซิ่ว  เตาเขง  เตียวติด  เตียวเปา  โตบี  เบงกอง  บิสี  ม้าเลี้ยง  ลิคี  ลิจวน  ลิหงี  ลิฮก  เล่าป๋า  เลี้ยงเขียน  เลี้ยงซี  เลี่ยว ลี่  ไลบิน  หยาง ซี่  หลี เหมี่ยว  อองเมา  อองเลี้ยน  อองฮู  อินเบก  อินเชียง  อีเจี้ย  เอี่ยงลอง  เอียวหู  เอียวหงี  เอียวฮอง  ฮวนเกี๋ยน  ฮุยโฮ 
ขุนนางฝ่ายทหาร:  กง ลู่  กัว ซิว  กัวหยง  กุอั๋น  โกเสียง  งอปั้น  งออี้  จองอี้  เจียวปิน  เฉิน เต้า  จูกัดเจี๋ยม  เจียวสี  ตันเซ็ก  เตงจี๋  เตียวจูล่ง  เตียวหงี  เตียวหุย  เตียวอี้  เตียวเอ๊ก  เทียกี  ปองสิบ  ปอเฉียม  เปาเตียว  ม้าเจ๊ก  ม้าเฉียว  ม้าตง  ม้าต้าย  ลิเงียม  ลิหิม  ลิอ๋อง  ลิอิ๋น  เล่าตำ  เลียวฮัว  อองเป๋ง  อองหำ  อุยก๋วน  อุยเอี๋ยน  เอาเจ้  ฮั่ว อี้  เฮียงทง  แฮหัวป๋า 
สตรีสำคัญ:  กำฮูหยิน  บิฮูหยิน  อุ๋ยซี  แฮหัวฮูหยิน 
บุคคลสำคัญอื่น ๆ:  เบ้งเฮ็ก  สะโมโข
เทศบาลตำบลแม่ริม

| เทศบาลตำบลแม่ริม |
| --- | --- |
เทศบาลตำบล
ตามเข็มนาฬิกาจากด้านบน: ทิวทัศน์เมืองแม่ริม, พระตำหนักดาราภิรมย์, วัดป่าดาราภิรมย์
ทต.แม่ริมที่ตั้งของเทศบาลตำบลแม่ริมแสดงแผนที่จังหวัดเชียงใหม่ทต.แม่ริมทต.แม่ริม (ประเทศไทย)แสดงแผนที่ประเทศไทย
พิกัด: 18°54′47″N 98°56′45″E﻿ / ﻿18.91306°N 98.94583°E﻿ / 18.91306; 98.94583
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: เชียงใหม่
อำเภอ: แม่ริม
จัดตั้ง:    • พ.ศ. 2499 (สุขาภิบาลแม่ริม)   • พ.ศ. 2542 (เทศบาลตำบลแม่ริม) 
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: อำไพพรรณ ทับทอง
 • ปลัดเทศบาล: วีรยุทธ ปิ่นแก้ว
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 10.25 ตร.กม. (3.96 ตร.ไมล์)
ประชากร (2561)
 • ทั้งหมด: 9,567 คน
 • ความหนาแน่น: 933.36 คน/ตร.กม. (2,417.4 คน/ตร.ไมล์)
รหัส อปท.: 0 550 0701
ทางหลวง:   
ที่อยู่ สำนักงาน: เลขที่ 333 ถนนแม่ริม–สันทราย หมู่ที่ 8 ตำบลริมใต้ อำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่ 50180
โทรศัพท์: 0 5329 7613   0 5329 9523
โทรสาร: ต่อ 200
เว็บไซต์: www.maerim.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
เทศบาลตำบลแม่ริม เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นประเภทเทศบาลตำบล มีพื้นที่ครอบคลุมตำบลริมใต้ทั้งหมด และบางส่วนของตำบลแม่สา อำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่ ตั้งอยู่ทางทิศเหนือของจังหวัดเชียงใหม่
ประวัติ

เทศบาลตำบลแม่ริม เดิมมีฐานะเป็นสุขาภิบาลแม่ริม จัดตั้งเมื่อวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2499 มีพื้นที่ 4.70 ตารางกิโลเมตร ต่อมาได้รับการเปลี่ยนแปลงฐานะจากสุขาภิบาลแม่ริมเป็นเทศบาลตำบลแม่ริม เมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2542 ต่อมาได้ยุบสภาตำบลริมใต้รวมกับเทศบาลตำบลแม่ริม ขยายเขตเทศบาลเพิ่มขึ้นอีก มีเนื้อที่ 10.25 ตารางกิโลเมตร เมื่อวันที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2546
ที่ตั้งและอาณาเขต

มีเนื้อที่ประมาณ 10.25 ตร.กม. เป็นพื้นที่กึ่งเมืองกึ่งชนบท ชุมชนชานเมือง อยู่ทางทิศเหนือของจังหวัดเชียงใหม่ มีอาณาเขตติดต่อใกล้เคียงดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับเทศบาลตำบลริมเหนือ
ทิศตะวันออก ติดต่อกับเทศบาลตำบลเหมืองแก้ว
ทิศใต้ ติดต่อกับองค์การบริหารส่วนตำบลแม่สา
ทิศตะวันตก ติดต่อกับเทศบาลตำบลแม่แรม
การปกครอง

ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของตำบลริมใต้ และบางส่วนของตำบลแม่สา จำนวน 10 หมู่บ้าน 12 ชุมชน ได้แก่
| หมู่ | ชุมชน | ตำบล | ประชากร  (คน)  | บ้าน  (หลัง)  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 0 | ทะเบียนบ้านกลาง | ริมใต้ | 54 | 2 |
| 1 | หมื่นถ้อย | ริมใต้ | 3,613 | 2,635 |
| 1 | น้ำงาม | ริมใต้ | ″ | ″ |
| 1 | ข่วงเปา | ริมใต้ | ″ | ″ |
| 1 | วัดอรุณนิวาส | ริมใต้ | ″ | ″ |
| 2 | ดวงดี | ริมใต้ | 703 | 401 |
| 3 | ขอนตาล | ริมใต้ | 1,223 | 559 |
| 4 | ต้นแก้ว | ริมใต้ | 744 | 376 |
| 5 | ท่าวังทอง | ริมใต้ | 590 | 209 |
| 6 | ห้วยโจ้ | ริมใต้ | 294 | 183 |
| 7 | ทุ่งหัวช้าง | ริมใต้ | 402 | 350 |
| 8 | ทรายมูล | ริมใต้ | 1,089 | 416 |
| 1, 2 | ศรีบุญเรือง | แม่สา | 878 | 497 |
| รวม | รวม | รวม | 9,590 | 5,628 |
การปกครอง > ประชากร

ปัจจุบันเทศบาลตำบลแม่ริมมีประชากรทั้งหมด 9,567 คน แบ่งเป็น ชาย 4,462 คน หญิง 5,105 คน ข้อมูล ณ สิ้นปี 2562
| ปี | ประชากร | ±% |
| --- | --- | --- |
|  2544  | 9,589 | —     |
|  2547  | 9,950 | +3.8% |
|  2550  | 10,122 | +1.7% |
|  2553  | 10,010 | −1.1% |
|  2556  | 9,830 | −1.8% |
|  2559  | 9,641 | −1.9% |
|  2562  | 9,567 | −0.8% |
อ้างอิง: กรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย
โครงสร้างพื้นฐาน > การศึกษา

สถานศึกษาในเขตเทศบาลตำบลแม่ริม มีดังนี้
| --- | --- |
 สังกัดเทศบาลตำบลแม่ริม ศูนย์พัฒนาเด็กเล็กเทศบาลตำบลแม่ริม  โรงเรียนเทศบาลตำบลแม่ริม สังกัดสำนักงานการประถมศึกษา โรงเรียนวัดทรายมูล  โรงเรียนบ้านริมใต้ โรงเรียนพระปริยัติธรรม โรงเรียนวัดแม่ริมวิทยา:  สังกัดกรมสามัญศึกษา โรงเรียนแม่ริมวิทยาคม สังกัดสำนักงานการศึกษาเอกชน โรงเรียนธีระวัธน์บำเพ็ญ  โรงเรียนอนุบาลจิตโรภาส  โรงเรียนบ้านคุณหมอ  โรงเรียนอนุบาลอินทิราบ้านเด็ก
โครงสร้างพื้นฐาน > สาธารณสุข

มีสถานพยาบาลของรัฐจำนวน 1 แห่ง คือ โรงพยาบาลดารารัศมี สังกัดสำนักงานตำรวจแห่งชาติ นอกจากนี้ยังมีศูนย์บริการสาธารณสุข จำนวน 2 แห่ง คือ โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลขอนตาล และโรงพยาบาลส่งเสริมสุขตำบลริมใต้
โครงสร้างพื้นฐาน > สถานประกอบการ

| --- | --- |
 ธนาคาร ธนาคารเพื่อการเกษตรและสหกรณ์การเกษตร สาขาแม่ริม  ธนาคารออมสิน สาขาแม่ริม  ธนาคารกรุงไทย สาขาแม่ริม  ธนาคารกรุงศรีอยุธยา สาขาแม่ริม  ธนาคารกรุงเทพ สาขาแม่ริม เชียงใหม่  ธนาคารกสิกรไทย สาขาแม่ริม เชียงใหม่  ธนาคารไทยพาณิชย์ สาขาแม่ริม (เชียงใหม่):  สถานธนานุบาล สถานธนานุบาลตำบลแม่ริม ปิดทำการ ตลาดสด ตลาดแม่ริม  ตลาดแม่ริมพลาซ่า  ตลาดศรีนวล
โช คิมูระ

นักมวยชาวญี่ปุ่น
| โช คิมูระ |
| --- | --- |
คิมูระ ใน พ.ศ. 2560
เกิด: โช คิมูระ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2531 (35 ปี) คูมางายะ,จังหวัดไซตามะ, ประเทศญี่ปุ่น
สัญชาติ: ญี่ปุ่น
สถิติ
น้ำหนัก: ฟลายเวท
ส่วนสูง: 165 เซนติเมตร (5 ฟุต 5 นิ้ว)
ช่วงชก: 169 เซนติเมตร
รูปแบบการชก: ดั้งเดิม
 
สถิติขึ้นชก
ชกทั้งหมด: 24
ชนะ: 19
ชนะน็อก: 12
แพ้: 3
เสมอ: 2
 
โช คิมูระ (ญี่ปุ่น: 木村 翔; โรมาจิ: Kimura Shō) นักมวยสากลชาวญี่ปุ่น  เป็นอดีตแชมป์โลก WBO รุ่นฟลายเวท ตั้งแต่ พ.ศ. 2560 จนถึง พ.ศ. 2561
เกียรติประวัติ

แชมป์ WBO Asia Pacific รุ่นฟลายเวท
ชิง (ที่ว่าง), 23 พฤศจิกายน 2559 ชนะคะแนน มาซาฮิโร ซากาโมโตะ ( ญี่ปุ่น) ที่ซาไนเวิร์กซูมิโยชิสปอร์ตเซนเตอร์ โอซากะ ประเทศญี่ปุ่น
แชมป์โลก WBO รุ่นฟลายเวท
ชิง, 28 กรกฎาคม 2560 ชนะทีเคโอยก 11 โจว ซื่อหมิง ( จีน) ที่ศูนย์กีฬาแห่งตะวันออกเซี่ยงไฮ้ เซี่ยงไฮ้ ประเทศจีน
ป้องกันครั้งที่ 1, 31 ธันวาคม 2560 ชนะทีเคโอยก 9 โทชิยูกิ อิงาราชิ ( ญี่ปุ่น) ที่ศูนย์กีฬาในร่มอเนกประสงค์เขตโอตะ โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
ป้องกันครั้งที่ 2, 27 กรกฎาคม 2561 ชนะน็อกยก 6 โฟรอิลัน ซาลูดาร์ ( ฟิลิปปินส์) ที่สนามกีฬาในร่มชิงเต่ากัวเซิน ชิงเต่า ประเทศจีน
เสียแชมป์, 24 กันยายน 2561 แพ้คะแนน โคเซ ทานากะ ( ญี่ปุ่น) ที่ทาเกดะเทวะโอเชียนอารีนา นาโงยะ ประเทศญี่ปุ่น
แชมป์ OPBF Silver รุ่นไลท์ฟลายเวท
ชิง (ที่ว่าง), 30 มีนาคม 2562 ชนะน็อกยก 3 ปิ๊กมี่ ก่อเกียรติยิม ( ไทย) ที่สนามกีฬาพูทัว เซี่ยงไฮ้ ประเทศจีน
ชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไมสำเร็จ
ชิงแชมป์โลก WBA รุ่นไลท์ฟลายเวท, 26 พฤษภาคม 2562 แพ้คะแนน การ์โลส กาญิญซาเลส ( เวเนซุเอลา) ที่สนามกีฬาในร่มฝู่โจว ฝู่โจว ประเทศจีน
ชิงแชมป์ว่าง WBA International รุ่นฟลายเวท, 25 มกราคม 2566 เสมอกับ อู่หลัน ตูเลฮาซี (จีน) ที่สเปซพลัส แบงค็อก RCA เขตห้วยขวาง กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
แหล่งข้อมูลอื่น

วิดีโอการชกของโช คิมูระ ยูทูบ
โอโมเตะซันโด

ถนนโอโมเตะซันโด
โอโมเตะซันโด (ญี่ปุ่น: 表参道; โรมาจิ: Omotesandō) เป็นชื่อของถนน สถานีรถไฟ และย่านการค้าแฟชั่นในเขตมินาโตะและเขตชิบูยะ กรุงโตเกียว ใกล้กับสถานีรถไฟฮาราจูกุ ถนนทาเกชิตะ ในอดีตถนนสายนี้สร้างขึ้นมาเพื่อเป็นเส้นทางเดินทางไปศาลเจ้าเมจิซึ่งสร้างถวายแด่จักรพรรดิไทโช
ปัจจุบันโอโมเตะซันโดเป็นถนนสายสำคัญที่สองข้างทางเรียงรายไปด้วยร้านค้าแฟชั่นชื่อดังจากทุกมุมโลก เช่น หลุยส์ วิตตอง ปราด้า ทอด'ส ดิออร์ กุชชี่ แก็ป บอดี้ชอป และซาร่า ซึ่งเปรียบเสมือนถนนช็องเซลีเซแห่งโตเกียว
แหล่งข้อมูลอื่น

รูปภาพถนนโอโมเตะซันโด เก็บถาวร 2007-02-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
แผนที่ของฮาราจูกุ และโอโมเตะซันโด เก็บถาวร 2010-08-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กย่านในโตเกียว |
| --- | --- | --- |
|  กินซะ  โกตันดะ  คันดะ  คางูราซากะ  คาจิโจ  คาซูมิงาเซกิ  คาบูกิโจ  คามาตะ  คามิอิเกบูกูโระ  คิจิโจจิ  คูงายามะ  คูดังกิตะ  เคียวบาชิ  โคจิมาจิ  โคมาบะ  โคอิชิกาวะ  โคเอ็นจิ  จิมโบโจ  จิยูงาโอกะ  จูโจ  ชินจูกุ  ชินจูกูนิโจเมะ  ชิโนโนเมะ  ชิบะ  ชิบาอูระ  ชิบูยะ  ชิมบาชิ  ชิโมกิตาซาวะ  ชิโรกาเนะ  ชิโรกาเนได  ชิโอโดเมะ  โชโต  ซังยะ  ซูงาโมะ  ซูดาโจ  ซูรูงาได  เซ็นดางายะ  โซชิงายะ  เด็นเอ็นโจฟุ  ไดกังยามะ  ทัตสึมิ  ทากาดาโนบาบะ  ทากานาวะ  ทาเตอิชิ  ทามาจิ  โทโยซุ  นากาเมงูโระ  นางาตาโจ  นิชิกิโจ  นิชิโงตันดะ  นิชิชินจูกุ  นิชิโองิกูโบะ  นิชิโออิซูมิ  นิชิโออิซูมิมาจิ  นิฮมบาชิ  ฟูตาโกทามางาวะ  มารูโนอูจิ  มิตะ  มูโรมาจิ  เมงูโรมิตะ  เมจิโระ  ยตสึยะ  ยานากะ  ยาโยอิ  ยาเอซุ  ยูรากูโจ  โยงะ  โยโยงิ  รปปงงิ  เรียวโงกุ  วากาซุ  สึกิจิ  สึกิชิมะ  อากาซากะ  อากิฮาบาระ  อาซากูซะ  อาซากูซาบาชิ  อาซางายะ  อาซาบุ  อาริอาเกะ  อาวาจิโจ  อาโอบาได  อาโอมิ  อาโอยามะ  อิเกบูกูโระ  อิจิงายะ  อิวาโมโตโจ  อีดาบาชิ  อูจิกันดะ  อูจิไซไวโจ  อูเอโนะ  เอบิซุ  เอบิซุมินามิ  โองาวามาจิ  โองิกูโบะ  โอจาโนมิซุ  โอซากิ  โอไดบะ  โอเตมาจิ  โอโมเตะซันโด  โอโมริ  โออิซูมิงากูเอ็นโจ  ฮงโง  ฮามามัตสึโจ  ฮาราจูกุ  ฮิงาชิ  ฮิงาชิกันดะ  ฮิบิยะ  |  กินซะ  โกตันดะ  คันดะ  คางูราซากะ  คาจิโจ  คาซูมิงาเซกิ  คาบูกิโจ  คามาตะ  คามิอิเกบูกูโระ  คิจิโจจิ  คูงายามะ  คูดังกิตะ  เคียวบาชิ  โคจิมาจิ  โคมาบะ  โคอิชิกาวะ  โคเอ็นจิ  จิมโบโจ  จิยูงาโอกะ  จูโจ  ชินจูกุ  ชินจูกูนิโจเมะ  ชิโนโนเมะ  ชิบะ  ชิบาอูระ  ชิบูยะ  ชิมบาชิ  ชิโมกิตาซาวะ  ชิโรกาเนะ  ชิโรกาเนได  ชิโอโดเมะ  โชโต  ซังยะ  ซูงาโมะ  ซูดาโจ  ซูรูงาได  เซ็นดางายะ  โซชิงายะ  เด็นเอ็นโจฟุ  ไดกังยามะ  ทัตสึมิ  ทากาดาโนบาบะ  ทากานาวะ  ทาเตอิชิ  ทามาจิ  โทโยซุ  นากาเมงูโระ  นางาตาโจ  นิชิกิโจ  นิชิโงตันดะ  นิชิชินจูกุ  นิชิโองิกูโบะ  นิชิโออิซูมิ  นิชิโออิซูมิมาจิ  นิฮมบาชิ  ฟูตาโกทามางาวะ  มารูโนอูจิ  มิตะ  มูโรมาจิ  เมงูโรมิตะ  เมจิโระ  ยตสึยะ  ยานากะ  ยาโยอิ  ยาเอซุ  ยูรากูโจ  โยงะ  โยโยงิ  รปปงงิ  เรียวโงกุ  วากาซุ  สึกิจิ  สึกิชิมะ  อากาซากะ  อากิฮาบาระ  อาซากูซะ  อาซากูซาบาชิ  อาซางายะ  อาซาบุ  อาริอาเกะ  อาวาจิโจ  อาโอบาได  อาโอมิ  อาโอยามะ  อิเกบูกูโระ  อิจิงายะ  อิวาโมโตโจ  อีดาบาชิ  อูจิกันดะ  อูจิไซไวโจ  อูเอโนะ  เอบิซุ  เอบิซุมินามิ  โองาวามาจิ  โองิกูโบะ  โอจาโนมิซุ  โอซากิ  โอไดบะ  โอเตมาจิ  โอโมเตะซันโด  โอโมริ  โออิซูมิงากูเอ็นโจ  ฮงโง  ฮามามัตสึโจ  ฮาราจูกุ  ฮิงาชิ  ฮิงาชิกันดะ  ฮิบิยะ  |  |
โครงสร้าง (แก้ความกำกวม)

โครงสร้าง โดยทั่วไปแล้วหมายถึง องค์ประกอบหลักที่สำคัญ ซึ่งนำประกอบเข้ากันเป็นรูปร่าง แต่ก็อาจจะหมายถึง
ในด้านวิศวกรรมศาสตร์ เมื่อกล่าวถึงโครงสร้างแล้ว จะหมายถึงองค์ประกอบของอาคาร เครื่องจักร เครื่องยนต์ หรือวัตถุที่สร้างขึ้น
ในด้านวิทยาศาสตร์ หมายถึง องค์ประกอบของสสาร เช่น โครงสร้างของวัตถุ โครงสร้างของโมเลกุล โครงสร้างทางเคมี โครงสร้างข้อมูล ฯลฯ
ในด้านสังคมศาสตร์ หมายถึง องค์ประกอบสำคัญที่ทำให้เกิดส่วนต่าง ๆ ทางสังคม เช่น
โครงสร้างทางสังคม หมายถึง ความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลจำนวนหนึ่ง ซึ่งมีแบบแผนในการปฏิบัติร่วมกัน เพื่อให้บรรลุเป้าหมายเดียวกัน
โครงสร้างของครอบครัว ประกอบด้วย พ่อ แม่ ปู่ ย่า ตา ยาย เป็นต้น
โครงสร้างขององค์กร
นอกจากนี้อาจจะหมายถึง
วิศวกรรมโครงสร้าง
โรดริโก ตาดเด

โรดริโก้ ตาดเด หรือ โรดริโก้ แฟร์รานเต้ ตาดเด เกิดเมื่อวันที่ 6 มีนาคม ค.ศ. 1980 ที่ซานเปาโล ประเทศบราซิล ถือสัญญาอิตาลีและบราซิล เขาเริ่มต้นค้าแข้งที่สโมสร Palmeiras สโมสรบ้านเกิดเมื่อปี 2000-2002 ก่อนจะย้ายมาเล่นที่อิตาลีในเดือนกันยายน 2002 กับสโมสรเซียน่าซึ่งอยู่ในเซเรียบีขณะนั้น และเขากลายเป็นดาวเด่นของเซียน่าทันที เขาเป็นผู้ช่วยให้ทีมจากตอสคานี สามารถขึ้นมาเล่นได้ในเซเรียอาอีกครั้ง
อย่างไรก็ตาม ปลายปี 2003 ตาดเดต้องต่อสู้กับปัญหาชีวิตในหลาย ๆ หลังจากที่เขาเศร้าใจจากการเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ของเลโอนาร์โด้ น้องชายของเขา ซึ่งได้รับอุบัติเหตุพร้อมกันกับเพื่อนร่วมทีมของเขา คือ Andre Luciano da Silva หลังจากอุบัติเหตุครั้งนั้น ตาดเดกลับมาช่วยทีมของเขาให้พ้นวิกฤตตกชั้นได้สำเร็จ
หลังจากหลาย ๆ ฤดูกาลกับเซียน่า เขาก็ได้รับข้อเสนอจากหลาย ๆ สโมสรกอรปกับปัญหาเกี่ยวกับการต่อสัญญากับสโมสรเซียน่าเกิดติดขัดขึ้นมา ตาดเดจึงย้ายสู่ทีมโรม่าฟรี ๆ ด้วยกฎ Bosman ในปี 2005 ในขณะเดียวกัน เขาก็ได้รับความสนใจจากทั้งยูเวนตุส, ลาซิโอ และ อินเตอร์ และสโมสรจากพรีเมียร์ อังกฤษอีกด้วย
กับทีมชาติ ตาดเดมีสองสัญชาตินั่นคือ อิตาลีและบราซิล แต่เขาไม่เคยได้รับการเรียกจากทีมแซมบ้าเลยแม้แต่ครั้งเดียวและถึงแม้ว่า โรแบร์โต้ โดนาโดนี่ อิล ชีที อิตาลีคนปัจจุบัน จะให้ความสนใจในตัวเขาอยากดึงมาสวมยูนิฟอร์มอัซซูรี่ แต่เขากลับบอกว่า เขายังรอบราซิลอยู่
เกียรติประวัติ ตาดเด

Torneo Rio-San Paolo: 1 ปี 2000
Coppa Italia: 1 Roma: 2006/2007
Supercoppa italiana: 1 Roma: 2007
โรดริโก ปาลาซิโอ

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
ข้อมูลส่วนตัว
วันเกิด:   (1982-02-05) 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1982 (42 ปี)
สถานที่เกิด:  บาอิอาบลังกา, อาร์เจนตินา
ส่วนสูง:  1.75 m (5 ft 9 in)
ตำแหน่ง:  กองหน้า
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  อินเตอร์มิลาน
หมายเลข:  8
สโมสรเยาวชน
1990–2002:  เบยาบิสตา
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2002–2003 |  อูรากัน |  53 |  (15) |
| 2003–2005 |  บันฟิลด์ |  36 |  (9) |
| 2005–2009 |  โบกายูนิออร์ส |  131 |  (54) |
| 2009–2012 |  เจนัว |  90 |  (35) |
| 2012– |  อินเตอร์มิลาน |  25 |  (12) |
ทีมชาติ‡
| 2005– |  อาร์เจนตินา |  12 |  (1) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 3 เมษายน 2013 ‡ ข้อมูลการลงเล่นและประตูให้แก่ทีมชาติล่าสุด ณ วันที่ 26 มีนาคม 2013
โรดริโก เซบัสเตียน ปาลาซิโอ อัลกัลเด (เกิดเมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1982) เป็นนักฟุตบอลชาวอาร์เจนตินา ปัจจุบันเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลอินเตอร์มิลานในเซเรียอา และฟุตบอลทีมชาติอาร์เจนตินา ตำแหน่งกองหน้า
แหล่งข้อมูลอื่น

Player profile at Genoa official site (อิตาลี)
Genoa Stats at ESPN Soccernet
Argentine Primera statistics (สเปน)
Rodrigo Palacio World Cup stats and timeline at FootballDatabase.com
Video of goal
Interview – Catch him while you can: Palacio is what makes Boca tick, but Europe is calling เก็บถาวร 2010-05-09 ที่ archive.today at Southamericanfutbol.com
| ด ค กรายชื่อนักกีฬาทีมชาติอาร์เจนตินา – รองชนะเลิศ ฟุตบอลโลก 2014 |
| --- | --- | --- |
|  1 โรเมโร  2 กาไร  3 กัมปักนาโร  4 ซาบาเลตา  5 กาโก  6 บิเกลีย  7 ดิ มาริอา  8 เปเรซ  9 อิกัวอิน  10 เมสซิ (c)  11 ม. โรดริเกซ  12 โอริออน  13 อ. เฟร์นันเดซ  14 มัสเชราโน  15 เดมิเคลิส  16 โรโฆ  17 ฟ. เฟร์นันเดซ  18 ปาลาซิโอ  19 อัลบาเรซ  20 อาเกวโร  21 อันดูฆาร์  22 ลาเบซิ  23 บาซันตา  ผู้ฝึกสอน: ซาเบยา  |  1 โรเมโร  2 กาไร  3 กัมปักนาโร  4 ซาบาเลตา  5 กาโก  6 บิเกลีย  7 ดิ มาริอา  8 เปเรซ  9 อิกัวอิน  10 เมสซิ (c)  11 ม. โรดริเกซ  12 โอริออน  13 อ. เฟร์นันเดซ  14 มัสเชราโน  15 เดมิเคลิส  16 โรโฆ  17 ฟ. เฟร์นันเดซ  18 ปาลาซิโอ  19 อัลบาเรซ  20 อาเกวโร  21 อันดูฆาร์  22 ลาเบซิ  23 บาซันตา  ผู้ฝึกสอน: ซาเบยา  |  |
โรโดลโฟ มาร์ติเนซ

| โรโดลโฟ มาร์ติเนซ |
| --- | --- |
เกิด: 24 สิงหาคม พ.ศ. 2489
โรดอลโฟ มาร์ติเนซ (Rodolfo Martínez) นักมวยสากลชาวเม็กซิโก เกิดเมื่อ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2489 ที่เมืองเตปิโต ประเทศเม็กซิโก สถิติการชก 52 ครั้ง ชนะ 44 (น็อค 35) เสมอ 1 แพ้ 7
เกียรติประวัติ

แชมป์ NABF รุ่นแบนตัมเวท
ชิง 30 มิถุนายน 2515 ชนะน็อค ออกตาวิโอ โกเมซ ยก 6 ที่ สหรัฐ
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 25 พฤษภาคม 2517 ชนะน็อค ซาอูล มอนตานา ยก 11 ที่ เม็กซิโก
แชมป์โลกรุ่นแบนตัมเวท WBC
ชิง 7 ธันวาคม 2517 ชนะน็อค ราฟาเอล เฮอร์รีรา ยก 4 ที่ เม็กซิโก
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 31 พฤษภาคม 2518 ชนะน็อค เนสเตอร์ คาร์ลอส จิมิเนซ ยก 7 ที่ โคลัมเบีย
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 8 ตุลาคม 2518 ชนะคะแนน ฮิซามิ นูตามะ ที่ ญี่ปุ่น
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 3, 30 มกราคม 2519 ชนะคะแนน เวนิส บ.ข.ส. ที่ กทม.
เสียแชมป์ 8 พฤษภาคม 2519 แพ้น็อค คาร์ลอส ซาราเต้ ยก 9 ที่ สหรัฐ
แชมป์ NABF รุ่นซูเปอร์แยนตัมเวท
ชิง 17 พฤษภาคม 2520 ชนะน็อค ไมค์ อยาลา ยก 7 ที่ สหรัฐ
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
ชิงแชมป์ NABF รุ่นแบนตัมเวทเมื่อ 20 มกราคม 2514 แพ้คะแนน ราฟาเอล เฮอร์รีรา ที่ สหรัฐ
ชิงแชมป์โลกรุ่นแบนตัมเวท WBC เมื่อ 14 เมษายน 2516 แพ้น็อค ราฟาเอล เฮอร์รีร่า ยก 12 ที่ เม็กซิโก
โยชิตากะ อามาโนะ

| Yoshitaka Amano |
| --- | --- |
Amano in mid-October 2006
เกิด: 天野 嘉孝  (1952-03-26) 26 มีนาคม ค.ศ. 1952 (72 ปี) Shizuoka, Shizuoka, Japan
มีชื่อเสียงจาก: character design, illustration, printmaking, painting, sculpting
ผลงานเด่น: Final Fantasy, Vampire Hunter D, Speed Racer, Gatchaman, Casshan, Guin Saga
รางวัล: Seiun Award Dragon Con Award Julie Award Inkpot Award, 2018
โยชิตากะ อามาโนะ (ญี่ปุ่น: 天野 喜孝; โรมาจิ: Amano Yoshitaka)  เกิดเมื่อ 28 กรกฎาคม ค.ศ. 1952 เป็นศิลปินชาวญี่ปุ่น เกิดที่จังหวัดชิซูโอกะ และเป็นที่รู้จักกันทั่วโลกจากการออกแบบตัวละครในเกมไฟนอลแฟนตาซี  และผลจากภาพประกอบในนิยายเรื่อง แวมไพร์ฮันเตอร์ดี (Vampire Hunter D) ซึ่งแต่งโดย ฮิเดยูกิ คิกูจิ (Hideyuki Kikuchi) นอกจากนี้ยังเป็นที่รู้จักในนามของผู้วาด เดอะแซนด์แมน (The Sandman) เนื้อเรื่องเกี่ยวกับนิยายพื้นบ้านญี่ปุ่น แต่งโดย นีล ไกแมน (Neil Gaiman) อามาโนะเคยนำผลงานแสดงโชว์ที่พิพิธภัณฑ์ในนครนิวยอร์ก นอกจากนี้อามาโนะยังได้ออกแบบกิโมโนด้วย
จุดเด่นของงานของอามาโนะ คือ ลักษณะการร่างเส้นและการตวัดภู่กัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งลักษณะลายเส้นของเส้นผ และลายเส้นของเสื้อผ้า จะมีลักษณะโดดเด่นเป็นเอกลักษณ์ของตัวเอง โดยผลงานส่วนใหญ่จะเป็นเป็นงานสีน้ำเป็นหลัก
ผลงาน > เกม

ไฟนอลแฟนตาซี I (พ.ศ. 2530)
ไฟนอลแฟนตาซี II (พ.ศ. 2531)
ไฟนอลแฟนตาซี III (พ.ศ. 2533)
ไฟนอลแฟนตาซี IV (พ.ศ. 2534)
ไฟนอลแฟนตาซี V (พ.ศ. 2535)
ไฟนอลแฟนตาซี VI (พ.ศ. 2537)
ไฟนอลแฟนตาซี VII (พ.ศ. 2540) - อามาโนะไม่ได้เป็นคนวาดตัวละครให้เกม ในภาคนี้ แต่เป็นคนออกแบบ และวางคอนเซ็ปต์ตัวละครในเกม
Kartia: World of Fate (พ.ศ. 2541)
ไฟนอลแฟนตาซี VIII (พ.ศ. 2542) - อามาโนะไม่ได้เป็นคนวาดตัวละครให้เกม ในภาคนี้ แต่เป็นคนออกแบบ และวางคอนเซ็ปต์ตัวละครในเกม
ไฟนอลแฟนตาซี IX (พ.ศ. 2543) - วาดรูปประกอบ
El Dorado Gate Vol. 1 to 7  (พ.ศ. 2543-2544)
ไฟนอลแฟนตาซี X (พ.ศ. 2544) - อามาโนะไม่ได้เป็นคนวาดตัวละครให้เกม ในภาคนี้ แต่เป็นคนออกแบบ และวางคอนเซ็ปต์ตัวละครในเกม
หมายเหตุ -เท็ตซึยะ โนมูระ (Tetsuya Nomura) เป็นคนวาดตัวละครสำหรับ ไฟนอลแฟนตาซี VII, VIII,X and X-2 อากิฮิโกะ โยชิดะ เป็นคนวาดตัวละครสำหรับ ไฟนอลแฟนตาซี XII
ผลงาน > จิตรกรรม

Genji
Rampo
Chimera
Vampire Hunter D
Guin Saga
Sandman: The Dream Hunters
Elektra and Wolverine: The Redeemer
Yoshitaka Amano:The Sky (ผลงานจากไฟนอลแฟนตาซี)
แหล่งข้อมูลอื่น

อามาโนะเวิลด์ เว็บไซต์ส่วนตัวของอามาโนะ
↑  "Inkpot Award". เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-01-29. สืบค้นเมื่อ 2020-09-12.
เล่าปิ้น

ขุนนางของรัฐจ๊กก๊ก
| เล่าปิ้น (หลิว หมิ่น) |
| --- | --- |
劉敏

ผู้พิทักษ์ทัพซ้าย (左護軍 จั่วฮู่จฺวิน)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. ? (?)
กษัตริย์: เล่าเสี้ยน
ขุนพลพิทักษ์ทัพ (護軍將軍 ฮู่จฺวินเจียงจฺวิน)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. ? (?)
กษัตริย์: เล่าเสี้ยน
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ไม่ทราบ เขตหลิงหลิง มณฑลหูหนาน
เสียชีวิต: ไม่ทราบ
ญาติ: เจียวอ้วน (ลูกพี่ลูกน้อง)
อาชีพ: ขุนนาง
บรรดาศักดิ์: ยฺหวินถิงโหว (雲亭侯)

เล่าปิ้น มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า หลิว หมิ่น (จีน: 劉敏; พินอิน: Liú Mǐn) เป็นขุนนางและนักเขียนอักษรวิจิตรของรัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊กของจีน
ประวัติ

เล่าปิ้นเป็นชาวอำเภอเฉวียนหลิง (泉陵縣 เฉฺวียนหลิงเซี่ยน) เมืองเลงเหลง (零陵郡 หลิงหลิงจฺวิ้น) ซึ่งปัจจุบันคือเขตหลิงหลิง มณฑลหูหนาน เป็นลูกพี่ลูกน้องของเจียวอ้วน เล่าปิ้นขึ้นมามีตำแหน่งเป็นผู้พิทักษ์ทัพซ้าย (左護軍 จั่วฮู่จฺวิน) และขุนพลพิทักษ์ทัพ (護軍將軍 ฮู่จฺวินเจียงจฺวิน) เล่าปิ้นร่วมกับอองเป๋งซึ่งเป็นผู้บังคับบัญชาในการป้องกันเมืองฮันต๋งจากการบุกของวุยก๊ก
ในปี ค.ศ. 244 เมื่อโจซองนำทัพวุยก๊กโจมตีจ๊กก๊ก ที่ปรึกษาบางคนในกองทัพเห็นว่าไม่ควรไปเผชิญหน้ากับข้าศึกในทุ่งโล่งและสิ่งที่ควรทำคือการป้องกันเมือง เมื่อเวลาผ่านไปทัพข้าศึกจะถอยไปเอง แต่เล่าปิ้นไม่เห็นด้วยกับความคิดนี้ เนื่องจากครอบครัวเกษตรกรหลายครอบครัวยังคงทำงานในที่ดินของตนในขณะที่ยังไม่มีการเก็บข้าวในยุ้งฉาง หากปล่อยให้ข้าศึกเข้ามาในที่ดิน ก็จะสูญเสียเสบียงทั้งหมดไป เล่าปิ้นจึงนำทหารใต้บังคับบัญชาพร้อมด้วยอองเป๋งเข้ายึดเขาซิงชื่อชาน (興勢山) เล่าปิ้นปักธงจำนวนไปแนวยาวร้อยกว่าลี้ระหว่างป้อมปราการเพื่อทำให้มองเหมือนว่ามีกองทัพใหญ่กว่าที่มีอยู่จริง เมื่อกำลังเสริมจากจ๊กก๊กนำโดยบิฮุยมาถึง ทัพวุยก๊กก็จำต้องถอยทัพ เล่าปิ้นได้รับบรรดาศักดิ์ยฺหวินถิงโหว (雲亭侯) จากความชอบในการศึก
ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
แผ่นดินไหวที่อะเลปโป ค.ศ. 1138

| --- | --- |

วันที่*: 11 ตุลาคม ค.ศ. 1138 (1138-10-11) [[Category:EQ articles using 'date' or 'time' (deprecated)]]
ขนาด: Mw7.1
ศูนย์กลาง: 36°13′N 37°10′E﻿ / ﻿36.217°N 37.167°E﻿ / 36.217; 37.167
แผ่นดินไหวที่อะเลปโป พ.ศ.1483 เป็นหนึ่งในแผ่นดินไหวที่มีผู้เสียชีวิตมากที่สุดในประวัติศาสตร์ ชื่อของเหตุการณ์นี้ตั้งจากเมืองอะเลปโปทางตอนเหนือของซีเรียซึ่งมีผู้เสียชีวิตมากที่สุด แผ่นดินไหวเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ.1483 ซึ่งนำหน้าด้วยแผ่นดินไหวขนาดเล็กในวันที่ 10 มักถูกระบุว่าเป็นแผ่นดินไหวที่มีผู้เสียชีวิตมากที่สุดเป็นอันดับสามในประวัติศาสตร์ ตามจากแผ่นดินไหวที่เซินซีและถังซานในจีน อย่างไรก็ตามตัวเลขผู้เสียชีวิต 230,000 รายที่รายงานโดย Ibn Taghribirdi ในศตวรรษที่สิบห้านั้น มาจากการรวมเลขกันของแผ่นดินไหวครั้งนี้กับแผ่นดินไหวในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 1482 บนที่ราบ Jazira และเหตุการณ์แผ่นดินไหวครั้งใหญ่ในวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 1484 ในเมือง Ganja ของ Transcaucasian
แผ่นดินไหวที่เกาะซามาร์ พ.ศ. 2555

| --- | --- |
Philippine Trench
เวลาสากลเชิงพิกัด: 2012-08-31 12:47:33
รหัสเหตุการณ์ ISC: 601667544
USGS-ANSS: ComCat
วันที่ท้องถิ่น: 31 สิงหาคม ค.ศ. 2012 (2012-08-31)
เวลาท้องถิ่น: 20:47 PST
ขนาด: Mw 7.6
ความลึก: 45 กิโลเมตร (28 ไมล์)
ศูนย์กลาง: 10°50′N 126°43′E﻿ / ﻿10.83°N 126.71°E﻿ / 10.83; 126.71
ประเภท: ย้อน
พื้นที่ที่ได้รับผลกระทบ: ฟิลิปปินส์
ระดับความรุนแรงที่รู้สึกได้: PEIS – VII (ทำลายล้าง)  VII (แรงมาก)
สึนามิ: มี (สูงสุด 20 เมตร)
แผ่นดินไหวตาม: 298 (ณ วันที่ 2 กันยายน 2012) 
ผู้ประสบภัย: เสียชีวิต 1, บาดเจ็บ 1 (ณ วันที่ 1 กันยายน 2012)
แผ่นดินไหวนอกชายฝั่งเกาะซามาร์ พ.ศ. 2555 เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2555 เวลา 20.47 น. ตามเวลาท้องถิ่น (12:47 UTC) ในประเทศฟิลิปปินส์ เกาะวิซายาสที่มีประชากรอาศัยอยู่ก็ได้รับผลจากแผ่นดินไหวด้วยความรุนแรง 7.6 โมเมนต์แมกนิจูด แผ่นดินไหวดังกล่าวมีความลึก 34.9 กิโลเมตร มีการประกาศเตือนภัยสึนามิในเขตแปซิฟิกและถูกยกเลิกไปในสองชั่วโมง กลุ่มเกาะฟิลิปปินส์ตั้งอยู่ในเขตวงแหวนไฟแปซิฟิก ที่ซึ่งเกิดแผ่นดินไหวและการปะทุของภูเขาไฟเป็นประจำ
ไผฟาง

ไผฟาง หรือ ไผโหลว เป็นซุ้มประตูแบบสถาปัตยกรรมจีน โดยมีวิวัฒนาการมาจากโตรณะในสถาปัตยกรรมอินเดีย ซึ่งเข้ามาในจีนพร้อมกับการเผยแผ่พระพุทธศาสนา ไผฝางมีการพัฒนารูปแบบและแพร่กนะจายไปทั่วภูมิภาค ทั้งในเกาหลี, ญี่ปุ่น และเวียดนาม
ศัพทมูล

คำว่า "ไผฟาง" (จีน: 牌坊; พินอิน: páifāng) เป็นขื่อเรียกรวม ๆ ของเขตการปกครองระดับบนสุดสองระดับในเมืองของจีนโบราณ โดยขอบเขตที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหนึ่งคือ "ฟาง" (坊; fāng) เทียบเท่ากับคำในภาษาอังกฤษคำว่า precinct ฟางแต่ละแห่งมีรั้วกำแพงหุ้มและมีการป้องกันอย่างแน่นหนา ในแต่ละฟางจะแบ่งออกเป็น "ไผ" (牌; pái; "placard") ย่อย ๆ เทียบได้กับชุมชนย่อย ๆ ในปัจจุบัน
ระบบการแบ่งการปกครองนี้มาถึงจุดที่ซับซ้อนในสมัยราชวงศ์ถัง ดั้งเดิมแล้วตำว่า "ไผฝาง" ไว้เรียกประตูเข้าแต่ละ "ฟาง" แต่ตาอมาในสมัยราชวงศ์ซ่ง ไผฟางได้เปลี่ยนไปในรูปแบบสิ่งก่อสร้างสำหรับตกแต่งเท่านั้น
ประวัติ

โตรณะเข้าสู่เอเชียตะวันออกผ่านการเผยแผ่ศาสนาพุทธตามเส้นทางสายไหม (Silk Road transmission of Buddhism) ในจีนกลายเป็น "ไผฟาง" หรือ "โทริอิ" ในญี่ปุ่น "ฮงซัลมุน" ในเกาหลี หรือแม้แต่ "เสาชิงช้า" ในกรุงเทพมหานคร ทั้งหมดล้วนมีหน้าที่เดียวกัน ต่างกันเพียงลักษณะสถาปัตยกรรมและการตกแต่ง ไผฟางนั้นพัฒนามาจากโตรณะ ผสมผสานกับลักษณะสถาปัตยกรรมแบบจีน เช่น หลังคาหลายชั้น, เสาค้ำยันหลายเสา และทรงโค้งประตูแบบจีน การดัดแปลงของโตรณะเป็นหนึ่งในตัวอย่างของการรับวัฒนธรรมอินเดียที่พบในวัฒนธรรมของภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ซึ่งได้รับอิทธิพลจากภารตภิวัฒน์ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และในเอเชียตะวันออกได้รับวัฒนธรรมอินเดียจากการเผยแผ่ศาสนาพุทธผ่านเส้นทางสายไหม