stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
แมคดอนเนลล์ ดักลาส เอฟ-4 แฟนทอม 2
รายละเอียด เอฟ-4 แฟนท่อม 2

ผู้สร้าง:บริษัทแมคดอนเนลล์ ดักลาส (สหรัฐอเมริกา)
ประเภท:เจ๊ตขัลไล่ครองอากาศและสนับสนุนหน่วยกำลังภาคพื้น 2 ที่นั่ง
เครื่องยนต์:เทอร์โบเจ็ต เยเนอรัล อีเล็คตริค เจ-79-ยีอี-17 เอ ให้แรงขับเครื่องละ 12,000 ปอนด์ และ 18,000 ปอนด์ เมื่อใช้สันดาปท้าย 2 เครื่อง
กางปีก:11.77 เมตร
ยาว:19.20 เมตร
สูง:5.02 เมตร
พื้นที่ปีก:49.2 ตารางเมตร
น้ำหนักเปล่า:13,757 กิโลกรัม
น้ำหนักวิ่งขึ้นทำการรบ:18,818 กิโลกรัม
น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด:28,030 กิโลกรัม
อัตราเร็วขั้นสูง:2.23 มัค ที่ระยะความสูง 40,000 ฟุต และ 1.2 มัค ที่ระยะความสูง 1,000 ฟุต
รัศมีทำการรบ:1,266 กิโลเมตร เมื่อปฏิบัติภารกิจสกัดกั้น และ 795 กิโลเมตร เมื่อปฏิบัตภารกิจครองอากาศ
เพดานการบิน:60,000 ฟุต
อาวุธ :ปืนใหญ่อากาศ เอ็ม 61 เอ-1 ขนาด 20 มม. 1 กระบอกที่ลำตัวส่วนหัว
อาวุธปล่อยอากาศสู่อากาศ AIM-4ฟัลคอน(Falcon) เอไอเอ็ม-7 สแปร์โรว์ AIM-9ไซด์ไวน์เดอร์(Sidewinder)
อาวุธปล่อยอากาศสู่พื้น AGM-45ไซรค์(Shrike) AGM-62วอลล์อาย(Walleye)  บูลพับ(Bullpup)
ลูกระเบิดนิวเคลียร์แบบ บี-27,43,57,61 ลูกระเบิดทำลายแบบ เอ็มแอลยู-1ลูกระเบิดเพลิงแบบ บีแอลยู-1 27,52,76
ลูกระเบิดพวง
พลุส่องแสง
กระเปาะจรวด กระเปาะต่อต้านข่าวกรองอีเล็คทรอนิคส์ กระเปาะบรรจุกล้องถ่ายภาพทางอากาศ
ถังน้ำพ่นน้ำยาเคมี
รวมน้ำหนักอาวุธ 7,250 กิโลกรัม ที่ใต้ลำตัว 5 ตำบล และ ใต้ปีกละ 2 ตำบล รวม 9 ตำบล
เอฟ-4เจของบลูแองเจิลตั้งแต่ปีพ.ศ. 2502-2517
ขบวนของ เอฟ-4 แฟนทอม 2 ทำการบินสาธิตในวันครบรอบ 50 ปีกองทัพอากาศสหรัฐฯ
ห้องนักบินของเอฟ-4 แฟนท่อม 2

เอฟ-4ซี เติมเชื้อเพลิงจาก เคซี-135 แทงค์เกอร์ ก่อนที่จะเข้าโจมตีฝ่ายเวียดนามเหนือ แฟนทอมบรรทุกระเบิดทั่วไปขนาด 750 ปอนด์ ขีปนาวุธสแปร์โรว์ และถังเชื้อเพลิงด้านนอก
คิวเอฟ-4อี ของกองทัพอากาศสหรัฐฯ เมื่อปีพ.ศ. 2548
เซลล์ขยันพันธุ์เดือด BLACK

| --- | --- |
เซลล์ขยันพันธุ์เดือด BLACK
หน้าปกของมังงะ เซลล์ขยันพันธุ์เดือด BLACK เล่ม 1 ในฉบับภาษาไทย
はたらく細胞ＢＬＡＣＫ (Hataraku Saibō Burakku)
ชื่อภาษาอังกฤษ: Cells at Work! Code Black
มังงะ
เขียนโดย: ชิเงมิตสึ ฮาราดะ
วาดภาพโดย: อิซเซ ฮัตสึโยชิ
สำนักพิมพ์: โคดันชะ
สำนักพิมพ์ภาคภาษาไทย: รักพิมพ์
นิตยสาร: มอร์นิง
กลุ่มเป้าหมาย: เซเน็ง
วางจำหน่ายตั้งแต่: 7 มิถุนายน พ.ศ. 2561 – 21 มกราคม พ.ศ. 2564
จำนวนเล่ม: 8 (ญี่ปุ่น) 6 (ไทย) (หนังสือ)
อนิเมะโทรทัศน์
กำกับโดย: ฮิเดโยะ ยามาโมโตะ
เขียนบทโดย: ฮายาชิ โมริ
ดนตรีโดย: ยูโงะ คันนะ
สตูดิโอ: ไลเดนฟิมส์
ถือสิทธิ์โดย: มิวส์ คอมมิวนิเคชัน
เครือข่าย: Tokyo MX, GYT, ytv, BS11, MBS, TV Aichi, HBC, RKB
ฉาย:  10 มกราคม พ.ศ. 2564  –  21 มีนาคม พ.ศ. 2564
ตอน: 13
อื่น ๆ
 เซลล์ขยันพันธุ์เดือด 
เซลล์ขยันพันธุ์เดือด BLACK (ญี่ปุ่น: はたらく細胞ＢＬＡＣＫ; โรมาจิ: Hataraku Saibō Burakku) เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น แต่งเรื่องโดยชิเงมิตสึ ฮาราดะ และวาดภาพประกอบโดยอิซเซ ฮัตสึโยชิ เป็นภาคแยกของซีรีส์มังงะเซลล์ขยันพันธุ์เดือดที่เขียนโดยอากาเนะ ชิมิซุ ตีพิมพ์ในนิตยสารมอร์นิง นิตยสารมังงะแนวเซเน็งของสำนักพิมพ์โคดันชะตั้งแต่เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2561 ถึงมกราคม พ.ศ. 2564 มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์รักพิมพ์ ซีรีส์อนิเมะดัดแปลงผลิตโดยสตูดิโอไลเดนฟิมส์ ออกอากาศตั้งแต่เดือนมกราคมถึงมีนาคม พ.ศ. 2564
เนื้อเรื่อง

ตรงกันข้ามกับกับซีรีส์เซลล์ขยันพันธุ์เดือดภาคหลักซึ่งมีฉากเป็นร่างกายมนุษย์ที่สุขภาพแข็งแรง เซลล์ขยันพันธุ์เดือด BLACK มีฉากเป็นบรรยากาศแบบ "บริษัทมืด" ในร่างกายที่มีวิถีชีวิตที่ส่งผลเสียต่อสุขภาพ เรื่องรางเกี่ยวกับเหล่าเซลล์ในรูปแบบมานุษยรูปนิยมที่ต้องดิ้นรนช่วยเหลือร่างกายจากภัยคุกคามต่าง ๆ เช่น การสูบบุหรี่ โรคพิษสุรา และโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการของมังงะ (ญี่ปุ่น)
เว็บไซต์ทางการของอนิเมะ (ญี่ปุ่น)
เซลล์ขยันพันธุ์เดือด BLACK (มังงะ) ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
อนิเมะ เซลล์ขยันพันธุ์เดือด BLACK ที่อ้ายฉีอี้
อนิเมะ เซลล์ขยันพันธุ์เดือด BLACK ที่ปีลีปีลี
อนิเมะ เซลล์ขยันพันธุ์เดือด BLACK ที่วีทีวี
เซลล์ขยันพันธุ์เดือด BLACK ที่เน็ตฟลิกซ์
ถิ่นผู้ดี

| ถิ่นผู้ดี |
| --- | --- |
สร้างโดย: บริษัท สนั่นศิลป์ ภาพยนตร์ จำกัด (พ.ศ. 2508) บริษัท กันตนา กรุ๊ป จำกัด (มหาชน) (พ.ศ. 2561)
เขียนโดย: บทประพันธ์:กันตา บทโทรทัศน์: (พ.ศ. 2508) บทประพันธ์:กันตา บทโทรทัศน์:พิง ลำพระเพลิง (พ.ศ. 2561)
กำกับโดย: สนัน จรัสศิลป์ (พ.ศ. 2508)   อินทนนท์ รัตนากาญจน์ (พ.ศ. 2561)
แสดงนำ: มิตร ชัยบัญชา เพชรา เชาวราษฎร์ (พ.ศ. 2508) ธนา สุทธิกมล ฉัตรดาว สิทธิผล ชยพล บุนนาค อิงฟ้า เกตุคำ พรสวรรค์ มะทะโจทย์ ภูษณะ บัวงาม ขวัญกวินท์ ธำรงรัฐเศรษฐ์ วิรายา ภัทรโชคชัย เนาวรัตน์ ยุกตะนันท์ ทูน หิรัญทรัพย์ กฤตย์ อัทธเสรี จิระวดี อิศรางกูร ณ อยุธยา (พ.ศ. 2561)
ผู้ประพันธ์ดนตรีแก่นเรื่อง: เพลง ถิ่นนี้ถิ่นใคร - ก้อย ชิดชนก มัญชุรัตน์ เพลง พูดไม่ออก - แคมป์ พุธพชระ แสงบุริมทิศ
จำนวนตอน: 30 ตอน
การผลิต
ความยาวตอน: 70 นาที
ออกอากาศ
เครือข่าย: ช่อง 7 เอชดี
ออกอากาศ: 4 เมษายน พ.ศ. 2561 – 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2561
ถิ่นผู้ดี เป็นบทประพันธ์ของ กันตา ได้นำมาสร้างเป็นภาพยนตร์ไทยและละครโทรทัศน์ไทยมาแล้ว 2 ครั้งด้วยกัน
การสร้างเป็นภาพยนตร์ไทยและละครโทรทัศน์

ถิ่นผู้ดี (ครั้งที่  1 พ.ศ. 2508) เป็นภาพยนตร์ไทยและเป็นบทประพันธ์ของ กันตา และเป็นบทโทรทัศน์ของ ผลิตโดย บริษัท สนั่นศิลป์ ภาพยนตร์ จำกัดกำกับการแสดงโดย สนั่น จรัสศิลป์ นำแสดงโดย มิตร ชัยบัญชา, เพชรา เชาวราษฎร์ และนักแสดงร่วมอีกคับคั่ง ออกฉายภาพยนตร์เมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2508 ที่โรงภาพยนตร์เอ็มไพร์
ถิ่นผู้ดี (ครั้งที่ 2 พ.ศ. 2561) เป็นละครโทรทัศน์ไทยและเป็นบทประพันธ์ของ กันตา โทรทัศน์ของ พิง ลำพระเพลิง ผลิตโดยบริษัท กันตนา กรุ๊ป จำกัด (มหาชน)กำกับการแสดงโดย อินทนนท์ รัตนากาญจน์ นำแสดงโดย ธนา สุทธิกมล, ฉัตรดาว สิทธิผล, ชยพล บุนนาค, อิงฟ้า เกตุคำ, พรสวรรค์ มะทะโจทย์, ภูษณะ บัวงาม, ขวัญกวินท์ ธำรงรัฐเศรษฐ์, วิรายา ภัทรโชคชัย, เนาวรัตน์ ยุกตะนันท์, ทูน หิรัญทรัพย์, กฤตย์ อัทธเสรี, จิระวดี อิศรางกูร ณ อยุธยา และนักแสดงร่วมอีกคับคั่งออกอากาศทางสถานีช่อง 7 เอชดี ทุกวันจันทร์ พฤหัสบดี เวลา 18.50 และวันศุกร์ เวลา 18.30 น. เริ่มเวลาออกอากาศเสนอเป็นตอนแรกเมื่อวันพุธที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2561 และออกอากาศเป็นตอนสุดท้ายเมื่อวันพุธที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2561 ต่อจากละครเรื่องเขยผู้ใหญ่ สะใภ้กำนัน
นักแสดง > นักแสดง พ.ศ. 2508

| ภาพยนตร์ไทยปี> บทบาท | พ> ศ. 2508.นักแสดงนำ |
| --- | --- |
ครองฤทธิ์ (ฤทธิ์): มิตร ชัยบัญชา
ฝนโปรย วรุณประภา (ฝน): เพชรา เชาวราษฎร์
นักแสดง > นักแสดง พ.ศ. 2561

| ละครโทรทัศน์ปี> บทบาท | พ> ศ. 2561.นักแสดงนำ |
| --- | --- |
ครองฤทธิ์: ธนา สุทธิกมล
ฝนโปรย / วรุณประภา: ฉัตรดาว สิทธิผล
ครองเดช: อัครพรรฒ บุนนาค
นิชา: อิงฟ้า เกตุคำ
รังรอง: ขวัญกวินท์ ธำรงรัฐเศรษฐ์
ธวัต: ภูษณะ บัวงาม
ครองขวัญ: พรสวรรค์ มะทะโจทย์
บทบาท: นักแสดงสมทบ
รวิต: ตรีวรัตถ์ ชุติวัฒน์ขจรชัย
คุณหญิงสะอาดจิต: เนาวรัตน์ ยุกตะนันท์
นายพลชูพงศ์: ทูน หิรัญทรัพย์
ดวง: กฤตย์ อัทธเสรี
คุณหญิงนวลวรรรณ: จิระวดี อิศรางกูร ณ อยุธยา
แก้ว: แวร์ โซว
สมร: จารุศิริ ภูวนัย
น้าเท่ง: กล้วย เชิญยิ้ม
แจ่ม: นริสา พรหมสุภา
ดาว: ณธษา เวชประสิทธิ์
สายรุ้ง: วิรายา ภัทรโชคชัย
ประกิต: กิ๊ฟ ชวนชื่น
จิ๊บ: ธนาฤทธิ์ รอดทัศนา
บทบาท: นักแสดงรับเชิญ
คุณหญิงนภาวรรณ: นาตยา จันทร์รุ่ง
วาทิต: จิรกิตติ์ สุวรรณภาพ
แหล่งข้อมูลอื่น

ถิ่นผู้ดี ที่สยามโซน
เรื่องย่อละคร ถิ่นผู้ดีmgronline.com
แมคดอนเนลล์ ดักลาส เอฟ-15 อีเกิล

| F-15  EAGLE |
| --- | --- |

ข้อมูลทั่วไป
บทบาท: เครื่องบินขับไล่ครองความได้เปรียบทางอากาศ
ชาติกำเนิด:  สหรัฐ
บริษัทผู้ผลิต:  MCDONNELL DOUGLAS / BOEING 
สถานะ: อยู่ในประจำการ
ผู้ใช้งานหลัก: กองทัพอากาศสหรัฐ กองทัพอากาศอิสราเอล กองกำลังป้องกันตนเองทางอากาศญี่ปุ่น กองทัพอากาศซาอุดิอาระเบีย
ประวัติ
เริ่มใช้งาน: 9 มกราคม 1976
สายการผลิต:  F-15E STRIKE EAGLE   F-15ESMP  F-15K SLAM EAGLE     F-15J EAGLE    F-15S STRIKE EAGLE  
เอฟ-15 อีเกิล (อังกฤษ: F-15 Eagle) เป็นเครื่องบินขับไล่สองเครื่องยนต์ทางยุทธวิธีทุกสภาพอากาศที่ถูกออกแบบมาเพื่อทำหน้าที่ครองความได้เปรียบทางอากาศ มันถูกพัฒนาให้กับกองทัพอากาศสหรัฐและได้ทำการบินครั้งแรกเมื่อเดือนมิถุนายน  ปี 1975 มันเป็นหนึ่งในเครื่องบินขับไล่ที่โดดเด่นที่สุดในสมัยใหม่ เอฟ-15อี สไตรค์อีเกิลเป็นแบบดัดแปลงสำหรับทำหน้าที่.ขับไล่.และ.โจมตีทุกสภาพซึ่งได้เข้าประจำการในปี 1976 กองทัพอากาศสหรัฐฯ วางแผนที่จะใช้ F-15 ไปจนถึงปี 2025
การเข้าร่วม.ปฎิบัติการของ F-15

แต้มการสอยแรกเครื่องบินของ F-15 เริ่มต้นโดยกองทัพอากาศอิสราเอล ในปี 1979 ในการบุกโจมตีกรุงปาเลนสไตน์ ในเลบาลอน ปี 1979 ถึง 1981 โดยยิงเครื่องบินของซีเรียตกที่ประกอบไปด้วย MIG-21 13 ลำ และ MIG-25 อีก 2 ลำ ในสงครามเลบาบอนปี 1982 ก็ยังมีแต้มสังหาเครื่องบินรบของซีเรียอีกกว่า 40 ลำ อีกทั่งอิสราเอล และ ญี่ปุ่น เป็นประเทศที่ดัดแปลง F-15 ให้สามารถทำภารกิจโจมตีภาคพื่นได้
ในปี 1984 มีรายงานว่า F-15C ของซาอุได้ยิง F-4E PHAMTON II สองลำของอิหร่านตก
ในช่วงปี 1984 ถึง 1986  มีการนำจรวดต่อต้านดาวเทียมมีติดตั้งบน F-15 อย่าง ASM-135 ASAT โดยติดตั้งที่กึ่งกลางใต้ท้อง เพื่อหวังทำลายดาวเทียมสอดแนมวงโครงจรต่ำ ในการทดสอบนักบินจะไต่ระดับขึ้น 65 องศา ไปยังจุดที่คำนวณไว้ เมื่อถึงระดับความสูง 38,100 ฟุต และความเร็วมัค 1.22 นักบินจะยิงลูกจรวดออกไปใส่ยังดาวเทียม ในการทดสอบคร้งที่ 3 ในการยิงดาวเทียมปลดประจำการ T-78-1 หรือโซวิน ที่อยู่ห่างจากพื่นโลก  555 กิโลเมตรจากพื่นดิน ทำให้นักบินนาวาอากาศตรี Wilbert D. "Doug" Pearson เป็นนักบินเพียงคนเดียวที่ประสบความสำเร็จ ในการยิงดาวเทียมด้วย F-15  เพราะหลังจากนันไม่นานโครงการนี้ก็ได้ถูกปิดตัวลง
ในปฎิบัติการพายุทะเลทรายสงครามอ่าวในปี 1991            F-15C/D ของสหรัฐ ได้เข้าร่วมรบทางอากาศ 36 ครั้งจากทังหมด 39 ครั่งตลอดช่วงของสงคราม  ข้อมูลจากกองทัพอากาศสหรัฐ ยื่นยันว่าเครื่องบินอิรักถูกทำลายโดย F-15C จำนวน 34 ลำ ซึงประกอบไปด้วย MIG-29 MIG-25 MIG-21 SU-25 SU-22 SU-7  Mirage F-1 รวมไปถึงเครื่องบินลำเลียง เครื่องบินฝึกและ ฮอ
ในส่วน ซาอุ อาจเป็นผู้ใช้งาน F-15  ที่ใช้ไม่ได้เต็มดีพอสมควร โดยวันที่ 11 พฤศจิกายน ปี 1990 มีนักบินของซาอุที่แปรพันต์นำเครื่องบินของ F-15C  ไปลงจอดที่ซูดาน  ทางรัฐบาลซาอุได้จ่ายเงินถึง 50 ล้านเหรียญ เพื่อขอซื้อเครื่องบิน คืน และในช่วงสงครามอ่าว  วันที่ 13 กุมภาพันธ์ ปี 1991 มีรายงานว่า F-15 ของซาอุ ตกที่สนามบิน คามิมูซาอิ โดยในภายหลังอิรักอ้างว่า เป็นผู้ที่ยิงเครื่องบินลำนี้ด้วย MIG-25PD แต่ข้อมูลนี้ไม่มีการยื่นยันอีกทั้งในช่วง เวลานันกองกำลังพันธมิตร ของสหรัฐ ได้ทำรายระบบป้องกันภัยทางอากาศของอิรักไปจนหมดแล้ว
ในสงครามโคโซโว F-15C ของกองทัพอากาศสหรัฐ ยังมีผลงานในการสอยเครื่องบิน MIG-29 อีก 1 ลำ
ประเทศผู้ใช้งาน

สำหรับแบบที่มาจากเอฟ-15อีดูที่เอฟ-15อี สไตรค์อีเกิล
กองทัพอากาศอิสราเอลใช้เอฟ-15 มาตั้งแต่ปีพ.ศ. 2520 ในปัจจุบันเครื่องบินเหล่านี้จัดเป็นเอฟ-15/เอบีสองฝูงบินและเอฟ-15ซี/ดี หนึ่งฝูงบิน เอฟ-15เอ/บี 15 ลำแรกมีโครงสร้างที่ผลิตโดยสหรัฐอเมริกา การส่งครั้งที่สองถูกหยุดชั่วคราวเพราะได้รับผลกระทบจากสงครามเลบานอน
กองกำลังป้องกันตนเองทางอากาศของญี่ปุ่นได้รับเอฟ-15เจ 202 ลำและเอฟ-15ดี 20 ลำตั้งแต่ปีพ.ศ. 2524 ซึ่งเอฟ-15เจสองลำและเอฟ-15ดีเจ 12 ลำถูกสร้างขึ้นในสหรัฐและที่เหลือถูกสร้างโดยมิตซูบิชิ ในปัจจุบันเครื่องบินเหล่านี้ ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2550 กองกำลังป้องกันทางอากาศได้ตัดสินใจที่จะพัฒนาเอฟ-15 ให้ใช้กระเปาะเรดาร์สังเคราะห์ เครื่องบินเหล่านี้จะถูกแทนที่โดยอาร์เอฟ-4 ที่ในปัจจุบันอยู่ในประจำการ
กองทัพอากาศซาอุดิอาระเบียมีเอฟ-15ซี/ดี 4 ฝูงบินตั้งแต่ปีพ.ศ. 2524 พวกมันประจำการอยู่ที่ฐานบินในดาราน คามิสมูเชท และทาอิฟ
กองทัพอากาศสหรัฐมีเอฟ-15 630 ลำในเดือนกันยายน พ.ศ. 2551 เอฟ-15 นั้นกำลังจะถูกแทนที่โดยเอฟ-22 แร็พเตอร์
เหตุการณ์และอุบัติเหตุครั้งสำคัญ

เมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2526 ขณะที่กองทัพอากาศอิสราเอลกำลังทำการซ้อมรบทางอากาศ เอฟ-15ดีหนึ่งลำได้ชนเข้ากับเอ-4 สกายฮอว์ค นักบินซิวิ เนดิวิและนักบินร่วมของเขาไม่รู้ว่าปีกของเอฟ-15นั้นถูกฉีกออกสองฟุตจากตัวถัง เอฟ-15 หมุนอย่างควบคุมไม่ได้หลังจากถูกชน ซิวิตัดสินใจที่จะพยายามควบคุมเครื่องและใช้สันดาปท้ายเพื่อเพิ่มความเร็ว ทำให้เขาควบคุมเครื่องได้อีกครั้ง เพราะว่าการยกตัวที่เกิดจากพื้นที่ผิวหน้าขนาดใหญ่ของตัวถัง ปีหส่วนหาง และพื้นที่ปีกที่เหลือ เอฟ-15 ได้ลงจอดด้วยความเร็วสองเท่าจากปกติเพื่อสร้างแรงยกและตะขอที่หางของมันหลุดออกไปในตอนที่ลงจอด นักบินสามารถหยุดเอฟ-15 6 เมตรก่อนสุดทางวิ่ง ต่อมาเขาได้กล่าวว่า "ผมน่าจะดีดตัวออกมาถ้ารู้ว่ามันเกิดขึ้น"
ในวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2533 เอฟ-15 ลำหนึ่งที่ฐานทัพอากาศเอลเมนดอล์ฟ ได้เกิดยิงเอไอเอ็ม-9เอ็มใส่เอฟ-15 อีกลำหนึ่งโดยอุบัติเหตุ เครื่องบินที่ได้รับความเสียหายสามารถลงจอดได้อย่างปลอดภัย ต่อมามันได้รับการซ่อมแซมและเข้าประจำการต่อ
ในวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2538 ในขณะซ้อมการเข้าสกัดกั้นเหนือทะเลญี่ปุ่น เอฟ-15เจลำหนึ่งถูกยิงตกโดยขีปนาวุธเอไอเอ็ม-9 ที่ยิงโดยลูกหมู่ของเขาโดยอุบัติเหตุเหมือนกับที่เกิดขึ้นในวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2533 นักบินดีดตัวได้อย่างปลอดภัย
เมื่อวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2544 ขณะการซ้อมบินระดับต่ำเหนือสกอตแลนด์ เอฟ-15ซีสองลำของกองทัพอากาศสหรัฐได้ตกลงใกล้กับยอดเขาแห่งหนึ่ง นักบินทั้งสองเสียชีวิตในอุบัติเหตุซึ่งต่อมาส่งผลต้องนำตัวผู้ควบคุมการจราจรทางอากาศของกองทัพอากาศอังกฤษไปขึ้นศาล แต่เขาก็บริสุทธิ์
ในวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 เอฟ-15ซีตกลงขณะทำการซ้อมรบใกล้กับเซนท์หลุยส์รัฐมิสซูรี นักบินดีดตัวได้แต่ได้รับบาดเจ็บสาหัส การตกมาจากโครงสร้างที่เกิดเสียหายขณะทำการบิน ในวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 เอฟ-15 ทั้งหมดถูกระงับการบินหลังจากทำการสืบสวนหาสาเหตุของการตก และวันต่อมาก็ได้ทำการระงับเอฟ-15 ที่ทำการรบอยู่ในตะวันออกกลาง เมื่อถึงวันที่ 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 เอฟ-15 มากกว่า 1,100 ลำถูกระงับการบินทั่วโลกเช่นเดียวกับอิสราเอล ญี่ปุ่น และซาอุดิอาระเบีย เอฟ-15 ได้รับการอนุญาตให้บินขึ้นอีกครั้งในวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 ในวันที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2551 กองทัพอากาศสหรัฐให้เครื่องเอฟ-15เอ-ดี 60% กลับไปทำการบินได้ ในวันที่ 10 มกราคม พ.ศ. 2551 มีการเปิดเผยว่าเกิดจากโครงสร้างที่ไม่ได้มาตรฐาน กองทัพอากาศอนุญาตให้เอฟ-15เอ-ดีทั้งหมดขึ้นบินอีกครั้งในวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2551 นักบินที่ได้รับบาดเจ็บได้ทำการฟ้องบริษัทโบอิงที่ผลิตเอฟ-15
รายละเอียด เอฟ-15ซี อีเกิล

ลูกเรือ นักบิน 1 นาย
ความยาว 19.43 เมตร
ระยะระหว่างปลายปีกทั้งสองข้าง 13.05 เมตร
ความสูง 5.63 เมตร
พื้นที่ปีก 56.5 ตารางเมตร
น้ำหนักเปล่า 12,700 กิโลกรัม
น้ำหนักบรรทุก 20,200 กิโลกรัม
น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด 30,845 กิโลกรัม
ขุมกำลัง เครื่องยนต์เทอร์โบแฟนแพรทท์แอนด์วิทนีย์ เอฟ100-100 หรือ-220 จำนวน 2 เครื่อง ให้แรงขับเครื่องละ 17,450 ปอนด์ เมื่อไม่ใช้สันดาปท้าย, 25,000 ปอนด์ เมื่อใช้สันดาปท้าย
ความเร็วสูงสุด
ระดับสูง 2.5 มัค (2,650 กิโลเมตรต่อชั่วโมง)
ระดับต่ำ 1.2 มัค (1,470 กิโลเมตรต่อชั่วโมง)
รัศมีทำการรบ 1,967 กิโลเมตร
ระยะทำการขนส่ง 5,550 กิโลเมตร (มีถังเชื้อเพลิงเพิ่ม)
เพดานบินทำการ 65,000 ฟุต
อัตราการไต่ระดับ 50,000 ฟุตต่อนาที
บินทน: 5.25 ขั้วโมง เมื่อไม่ได้เติมเชื้อเพลิงกลางอากาศ และ 9.7 ชั่วโมง เมื่อเติมเชื้อเพลิงกลางอากาศ
อาวุธ
ปืน ปืนแกทลิ่งเอ็ม61เอ1 ขนาด 20 ม.ม.หนึ่งกระบอกพร้อมกระสุน 960 นัด
ขีปนาวุธ เอไอเอ็ม-7เอฟ สแปร์โรว์ เอไอเอ็ม-120 แอมแรม เอไอเอ็ม-9 ไซด์ไวน์เดอร์
ดูเพิ่ม

การพัฒนาที่เกี่ยวข้อง
เอฟ-15อี สไตรค์อีเกิล
เอฟ-15 เอส/เอ็มทีดี
เครื่องบินที่เทียบเท่า
เอฟ-14 ทอมแคท
ยูโรไฟต์เตอร์ ไทฟูน
พานาเวีย ทอร์นาโด เอดีวี
ซุคฮอย ซู-27

ประเทศผู้ใช้งานเอฟ-15 อีเกิล ในปีพ.ศ. 2550

เครื่องยนต์เทอร์โบแฟนแพรทท์แอนด์วิทนีย์ เอฟ100 ของเอฟ-15ซี อีเกิล
มือปราบฮาวาย

| มือปราบฮาวาย |
| --- | --- |

ประเภท: กระบวนการยุติธรรมตำรวจ โลดโผน-ชีวิต
เค้าโครงจาก: ฮาวายไฟฟ์-โอ โดยเลนเนิร์ด ฟรีแมน
พัฒนาโดย:   Peter M. Lenkov  Alex Kurtzman  Roberto Orci 
แสดงนำ:   อเล็กซ์ โอล็อกลิน  สกอตต์ คาน  แดเนียล แด คิม  เกรซ พาร์ก  แทริน แมนนิง  มาซี โอกา  ลอเรน เจอร์มัน  มิเชลล์ บอร์ท  ชี มักไบรด์  ฮอร์เฮ การ์ซีอา  มีกัน แรท  เทย์เลอร์ วิลี  เดนนิส ชุน  คีมี บัลมีเลโร  Beulah Koale 
ผู้ประพันธ์ดนตรีแก่นเรื่อง: Morton Stevens
ดนตรีแก่นเรื่องเปิด: "Hawaii Five-0 Theme"
ดนตรีแก่นเรื่องปิด: "Hawaii Five-0 Theme"
ผู้ประพันธ์เพลง: Brian Tyler Keith Power
ประเทศแหล่งกำเนิด: สหรัฐอเมริกา
ภาษาต้นฉบับ: ภาษาอังกฤษ ภาษาฮาวาย
จำนวนฤดูกาล: 8
จำนวนตอน: 172 (รายชื่อตอน)
การผลิต
ผู้อำนวยการผลิต:   Peter M. Lenkov  Alex Kurtzman  Roberto Orci 
ผู้อำนวยการสร้าง: Peter M. Tassler
สถานที่ถ่ายทำ: ฮาวาย
ผู้กำกับภาพ: Kristen Rao Michael Martinez
ผู้ลำดับภาพ: Rodrick Davis John Pensky Casey Rohrs
ความยาวตอน: 42 นาที
บริษัทผู้ผลิต: K/O Paper Products CBS Productions (2010–12) CBS Television Studios (2012–) 101st Street Television
ออกอากาศ
เครือข่าย: ซีบีเอส โมโน 29
ออกอากาศ: 20 กันยายน ค.ศ. 2010 (2010-09-20) – ปัจจุบัน
การแสดงที่เกี่ยวข้อง
ฮาวายไฟฟ์-โอ
มือปราบฮาวาย (อังกฤษ: Hawaii Five-O) เป็นภาพยนตร์ชุดทางโทรทัศน์แนวกระบวนการยุติธรรมของตำรวจ ออกอากาศครั้งแรกในปี พ.ศ. 2553 โดยเป็นการนำแก่นเรื่อง ฮาวายไฟฟ์-โอ ที่ออกอากาศครั้งแรกในปี พ.ศ. 2511 กลับมาสร้างใหม่ นำแสดงโดยอเล็กซ์ โอล็อกลิน, สกอตต์ คาน, แดเนียล แด คิม และเกรซ พาร์ก ในไทยออกอากาศทางช่องโมโน 29 ในปัจจุบันถึงฤดูกาลที่ 9 แล้ว
เนื้อเรื่องย่อ > ฤดูกาลที่ 1

บทความหลัก: มือปราบฮาวาย ฤดูกาลที่ 1
เนื้อเรื่องย่อ > ฤดูกาลที่ 2

บทความหลัก: มือปราบฮาวาย ฤดูกาลที่ 2
เนื้อเรื่องย่อ > ฤดูกาลที่ 3

บทความหลัก: มือปราบฮาวาย ฤดูกาลที่ 3
เนื้อเรื่องย่อ > ฤดูกาลที่ 4

บทความหลัก: มือปราบฮาวาย ฤดูกาลที่ 4
เนื้อเรื่องย่อ > ฤดูกาลที่ 5

บทความหลัก: มือปราบฮาวาย ฤดูกาลที่ 5
เนื้อเรื่องย่อ > ฤดูกาลที่ 6

บทความหลัก: มือปราบฮาวาย ฤดูกาลที่ 6
เนื้อเรื่องย่อ > ฤดูกาลที่ 7

บทความหลัก: มือปราบฮาวาย ฤดูกาลที่ 7
เนื้อเรื่องย่อ > ฤดูกาลที่ 8

บทความหลัก: มือปราบฮาวาย ฤดูกาลที่ 8
นักแสดงนำ

อเล็กซ์ โอล็อกลิน รับบท นาวาตรี สตีเวน เจ. "สตีฟ" มักแกร์ริตต์
สกอตต์ คาน รับบท แดนนี "แดนโน" วิลเลียมส์
แดเนียล แด คิม รับบท ชิน โฮ เคลลี
เกรซ พาร์ก รับบท โกโน กานากาอัว
แทริน แมนนิง รับบท เมรี แอนน์ มักแกร์ริตต์
มาซี โอกา รับบท ดร. แมกซ์ เบิร์กแมน
ลอเรน เจอร์มัน รับบท ลอรี เวสตัน
มิเชลล์ บอร์ท รับบท เรือเอกหญิง แคทริน รอลลินส์
ชี มักไบรด์ รับบท กัปตัน ลู โกรเวอร์
ฮอร์เฮ การ์ซีอา รับบท เจร์รี ออร์เตกา
เอียน แอนโทนี เดล รับบท แอดัม โนชิมูริ
เทย์เลอร์ วิลี รับบท รับบท กาเมโกนา ตูปูโอลา
คีมี บัลมีเลโร รับบท ดร. โนเอมาลี กุนฮา
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
เว็บไซต์ทางการ
มือปราบฮาวาย ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
–มือปราบฮาวาย ที่ทีวีดอตคอม
Theme Song Audiovideo ที่ยูทูบ
คู่หูคุณพ่อยอดนักฆ่า

| --- | --- |
คู่หูคุณพ่อยอดนักฆ่า

Buddy Daddies
สร้างโดย: อะนิเพล็กซ์ นิโตรพลัส พีเอเวิกส์ ไวโอ ชิโมกูระ (เนื้อเรื่องต้นฉบับ)
อนิเมะโทรทัศน์
กำกับโดย: โยชิยูกิ อาซาอิ
เขียนบทโดย: ไวโอ ชิโมกูระ ยูโกะ คากิฮาระ
ดนตรีโดย: คัตสึโตชิ คิตางาวะ
สตูดิโอ: พีเอเวิกส์
เครือข่าย: Tokyo MX, GYT, GTV, BS11, ABC, Mētele
ฉาย:  7 มกราคม พ.ศ. 2566  –  1 เมษายน พ.ศ. 2566
ตอน: 12
คู่หูคุณพ่อยอดนักฆ่า (Buddy Daddies) เป็นซีรีส์อนิเมะออริจินอลญี่ปุ่น ผลิตโดยสตูดิโอพีเอเวิกส์ อำนวนการผลิตโดยอะนิเพล็กซ์และนิโตรพลัส กำกับโดยโยชิยูกิ อาซาอิ เขียนบทโดยไวโอ ชิโมกูระจากนิโตรพลัส และยูโกะ คากิฮาระ แต่งดนตรีประกอบโดยคัตสึโตชิ คิตางาวะจากวงราวด์เทเบิล ออกแบบตัวละครต้นแบบโดยคัตสิมิ เอนามิ และดัดแปลงแบบตัวละครสำหรับแอนิเมชันโดยโซอิจิโร ซาโกะ ซึ่งเป็นหัวหน้าผู้กำกับแอนิเมชันร่วมกับซานาเอะ ซาโต ออกอากาศตั้งแต่วันที่ 7 มกราคมถึง 1 เมษายน พ.ศ. 2566 ทางช่อง โตเกียวเอ็มเอ็กซ์ และเครือข่ายอื่น ๆ
รายชื่อตอน

| ตอน | ชื่อ  | กำกับโดย  | เขียนโดย  | Storyboarded by  | วันฉายเดิม  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | "Piece of Cake" | Tomoaki Ōta | Yūko Kakihara | Yoshiyuki Asai | 7 มกราคม 2566 (2566-01-07) |
| 2 | "The Kiss of Death" | Noriyoshi Sasaki | Yūko Kakihara | Yoshiyuki Asai | 14 มกราคม 2566 (2566-01-14) |
| 3 | "Spice of Life" | Shin'ya Kawatsura | Yūko Kakihara | Jong Heo, Yoshiyuki Asai | 21 มกราคม 2566 (2566-01-21) |
| 4 | "What Will Be, Will Be" | Masakazu Takahashi | Yūko Kakihara | Jong Heo | 28 มกราคม 2566 (2566-01-28) |
| 5 | "Crunch Time" | Tetsuo Ichimura | Yūko Kakihara | Tetsuo Ichimura | 4 กุมภาพันธ์ 2566 (2566-02-04) |
| 6 | "Love Is Blind" | Tatsuya Sasaki | Yūko Kakihara | Toshiya Shinohara | 11 กุมภาพันธ์ 2566 (2566-02-11) |
| 7 | "After Rain Comes Fair Weather" | Mitsutaka Noshitani | Yasuhiro Nakanishi | Masayuki Kojima | 18 กุมภาพันธ์ 2566 (2566-02-18) |
| 8 | "Nothing Seek, Nothing Find" | Akira Takamura, Noriyoshi Sasaki, Yoshiyuki Asai | Yasuhiro Nakanishi | Tensai Okamura | 25 กุมภาพันธ์ 2566 (2566-02-25) |
| 9 | "No Sweet Without Sweat" | Noriyoshi Sasaki | Yūko Kakihara | Hideaki Kurakawa | 11 มีนาคม 2566 (2566-03-11) |
| 10 | "Lost at Sea" | Hayato Sakai | Yūko Kakihara | Chizuko Kusakabe | 18 มีนาคม 2566 (2566-03-18) |
| 11 | "Everyone Will Be Hypocrites" | Masakazu Takahashi, Yūri Hagiwara | Yasuhiro Nakanishi | Katsumi Terahigashi, Yūichi Abe | 25 มีนาคม 2566 (2566-03-25) |
| 12 | "Daughter Daddies" | Tomoaki Ōta | Vio Shimokura | Tensai Okamura, Yoshiyuki Asai | 1 เมษายน 2566 (2566-04-01) |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการของอนิเมะ (ญี่ปุ่น)
คู่หูคุณพ่อยอดนักฆ่า (อนิเมะ) ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
| ด ค กพีเอเวิกส์ |
| --- | --- |
ซีรีส์โทรทัศน์:  True Tears (2008)  Canaan (2009)  แองเจิลบีทส์! แผนพิชิตนางฟ้า (2010)  สาวเรียวกังหัวใจเกินร้อย (2011)  อนาเธอร์ (2012)  ทาริ ทาริ บทเพลงบรรเลงฝัน (2012)  เรดดาต้าเกิร์ล (2013)  ชิโมกาโมะ มหัศจรรย์ครอบครัวทานุกิ (2013)  Nagi-Asu: A Lull in the Sea (2013–2014)  Glasslip (2014)  Shirobako (2014–2015)  Charlotte (2015)  ฮารุจิกะกับปริศนาทำนองนั้น (2016)  Kuromukuro (2016)  ซากุระเควสต์ (2017)  ชิโมกาโมะ มหัศจรรย์ครอบครัวทานุกิ 2 (2017)  สู้เพื่อฝัน ม้าสาวเดอร์บี้ (2018)  Sirius the Jaeger (2018)  อิโรซุกุเซไคโนะอะชิตะคาระ (2018)  Fairy Gone (2019)  A3! (2020)  Appare-Ranman! (2020)  วันที่ฉันกลายเป็นพระเจ้า (2020)  อควาโทปแห่งทรายขาว (2021)  ขงเบ้ง เจาะเวลามาปั้นดาว (2022)  อากิบะเมดวอร์ (2022)  คู่หูคุณพ่อยอดนักฆ่า (2023)  จังหวะวัยรุ่น ว้าวุ่นหัวใจ (2023)  Sakuna: Of Rice and Ruin (2024)  มาโยนากะ พั้นช์ (2024)  นานาเระ ฮานะนาเระ (2024)  สามสาวสุดเท่มิคาโดโนะดันโก๊ะเกินคาด (2025) 
ภาพยนตร์:  Professor Layton and the Eternal Diva (2009)  Mai no Mahō to Katei no Hi (2011)  สาวเรียวกังหัวใจเกินร้อย: Home Sweet Home (2013)  Maquia: When the Promised Flower Blooms (2018)  Shirobako Movie (2020)  ยินดีต้อนรับสู่โรงกลั่นโคมาดะ (2023) 
OVA/ONA:  แองเจิลบีทส์! แผนพิชิตนางฟ้า: Stairway to Heaven (2010)  The Other -Karma- (2012)  Exodus! Episode 1: Exit Tokyo (2015)  แองเจิลบีทส์! แผนพิชิตนางฟ้า: Hell's Kitchen (2015)  The Third Girls Aerial Squad Episode 1 (2015)  Charlotte (2016)  สู้เพื่อฝัน ม้าสาวเดอร์บี้ (2018) 
วิดีโอเกม:  Wild Arms 3 (2002)  Professor Layton and the Curious Village (2007)  Professor Layton and the Diabolical Box (2007)  Professor Layton and the Unwound Future (2008)  Triggerheart Exelica -Enhanced- (2009)  Professor Layton and the Last Specter (2009)  Professor Layton and the Miracle Mask (2011)  Professor Layton and the Azran Legacy (2013) 
 หมวดหมู่
อำเภอเขาชะเมา

| อำเภอเขาชะเมา |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Khao Chamao
น้ำตกเขาชะเมา ในท้องที่ตำบลน้ำเป็น เป็นน้ำตกที่มีความสวยงามมีน้ำใสสะอาดตลอดทั้งปี โดยแบ่งออกเป็น 8 ชั้น ได้แก่ วังหนึ่ง วังมัจฉา วังมรกต วังไทรงาม ผากล้วยไม้ ช่องแคบ น้ำตกหกสาย และผาสูง เป็นต้น ในน้ำตกยังเป็นที่อาศัยของปลาพลวงจำนวนมาก
คำขวัญ: น้ำตกมีชื่อ เลื่องลือผลไม้ หลากหลายสัตว์ป่า ยางพาราชั้นดี มากมีถ้ำภูผา งามธาราอ่างเขาจุก
แผนที่จังหวัดระยอง เน้นอำเภอเขาชะเมา
พิกัด: 12°58′30″N 101°41′6″E﻿ / ﻿12.97500°N 101.68500°E﻿ / 12.97500; 101.68500
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: ระยอง
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 269.95 ตร.กม. (104.23 ตร.ไมล์)
ประชากร (2566)
 • ทั้งหมด: 23,609 คน
 • ความหนาแน่น: 87.46 คน/ตร.กม. (226.5 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 21110
รหัสภูมิศาสตร์: 2107
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอเขาชะเมา เลขที่ 105 หมู่ที่ 1 ตำบลห้วยทับมอญ อำเภอ เขาชะเมา จังหวัดระยอง 21110
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
เขาชะเมา เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดระยอง เป็นอำเภอที่ตั้งขึ้นลำดับ 7 ของจังหวัด มีชื่อมาจากอุทยานแห่งชาติเขาชะเมา – เขาวงกต ซึ่งเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวาง ซึ่งมีที่ทำการอุทยานอยู่ในเขตพื้นที่ ต่อมาตั้งขึ้นเป็นกิ่งอำเภอในวันที่ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2536  และต่อมาได้ยกฐานะขึ้นเป็นอำเภอในวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2550
อุทยานแห่งชาติเขาชะเมา – เขาวง มีที่ทำการอยู่ในเขตตำบลน้ำเป็น อำเภอเขาชะเมา
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอเขาชะเมามีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอบ่อทอง (จังหวัดชลบุรี)
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอแก่งหางแมว (จังหวัดจันทบุรี)
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอแกลง
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอแกลงและอำเภอวังจันทร์
ประวัติ

เมื่อปี พ.ศ. 2535 ราษฎรในพื้นที่ได้ยื่นเรื่องราวต่อราชการ ร่วมกับกำนัน ผู้ใหญ่บ้าน รวม 4 ตำบล ได้พิจารณาว่าสภาพทางภูมิศาสตร์ ลักษณะความเป็นอยู่ การประกอบอาชีพ แนวโน้มมีความเจริญในอนาคต และความเห็นชอบของคณะกรรมการหมู่บ้าน สภาตำบล หัวหน้าส่วนราชการประจำอำเภอ จังหวัด สภาจังหวัด สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร และกระทรวงมหาดไทย จึงได้ประกาศเขตท้องที่อำเภอแกลงแยกพื้นที่ตำบลน้ำเป็น ตำบลห้วยทับมอญ ตำบลชำฆ้อ และตำบลเขาน้อย ออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอเขาชะเมา ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2536 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 31 พฤษภาคม ปีเดียวกัน
และต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกาลงวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอเขาชะเมา โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน เพื่อปรับปรุงประสิทธิภาพการบริหารงานของหน่วยบริหารราชการส่วนภูมิภาค และถือเป็นโครงการเฉลิมพระเกียรติเนื่องในโอกาสพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 80 พรรษา 5 ธันวาคม พ.ศ. 2550 และกลายเป็นอำเภอลำดับที่ 7 ของจังหวัดระยอง
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอเขาชะเมาแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 4 ตำบล 29 หมู่บ้าน ได้แก่
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | น้ำเป็น |  |  | (Nam Pen) |  |  | 7 หมู่บ้าน |  |
| 2. | ห้วยทับมอญ |  |  | (Huai Thap Mon) |  |  | 8 หมู่บ้าน |  |
| 3. | ชำฆ้อ |  |  | (Cham Kho) |  |  | 9 หมู่บ้าน |  |
| 4. | เขาน้อย |  |  | (Khao Noi) |  |  | 5 หมู่บ้าน |  |