stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ภาษาสโลวัก
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กภาษาราชการในสหภาพยุโรป |
| --- | --- |
 กรีก  โครเอเชีย  เช็ก  ดัตช์  เดนมาร์ก  บัลแกเรีย  โปรตุเกส  โปแลนด์  ฝรั่งเศส  ฟินแลนด์  มอลตา  เยอรมัน  โรมาเนีย   ลัตเวีย  ลิทัวเนีย  สเปน  สโลวัก  สโลวีเนีย  สวีเดน  อังกฤษ  อิตาลี  เอสโตเนีย  ไอริช  ฮังการี 
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ลัตเวีย  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย
มอดลิตฟาแจวิตซือ

หน้าปกแผ่นโน้ตเพลง

"มอดลิตฟาแจวิตซือ"
แปลงแบบ MIDI, 3:05 นาที
"มอดลิตฟาแจวิตซือ" (โปแลนด์: Modlitwa dziewicy) หรือ "ลาพรีแยร์ดูนเวียร์ฌ" (ฝรั่งเศส: La prière d'une vierge; แปลว่า ดรุณีอธิฏฐาน), Op.4 เป็นงานประพันธ์ดนตรีสั้น ๆ สำหรับบรรเลงด้วยเปียโน แต่งโดยแตกลา บอนดาแชฟสกา-บารานอฟสกา (ค.ศ. 1834–1861) นักแต่งเพลงชาวโปแลนด์ ออกเผยแพร่เป็นครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1856 ที่วอร์ซอ และเป็นที่รู้จักในการแสดงดนตรี Revue et gazette musicale de Paris ที่ปารีส ในปี ค.ศ. 1859
เพลงนี้เป็นที่นิยมในสหรัฐจากการเรียบเรียงใหม่ในแนวคันทรีโดยบ็อบ วิลลิส ในชื่อเพลง "เมเดินส์เพรร์" (อังกฤษ: Maiden's Prayer) บรรเลงด้วยไวโอลินหรือกีตาร์ โดยมีเนื้อร้องเป็นภาษาอังกฤษ ได้รับการบันทึกเสียงครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1935
ทำนองเพลงนี้เป็นทำนองเพลงที่คุ้นหูที่สุดเพลงหนึ่ง เนื่องจากถูกนำมาใช้เป็นเสียงพักสายโทรศัพท์[ต้องการอ้างอิง] เช่นเดียวกับเพลง "เฟือร์เอลีเซอ" ของเบทโฮเฟิน ถูกนำมาใช้เป็นเสียงเพลงของรถขนขยะในไต้หวัน
บรรณานุกรม

McWhorter, Frankie. Cowboy Fiddler in Bob Wills' Band. University of North Texas Press, 1997. ISBN 1-57441-025-3
Mishler, Craig. The Crooked Stovepipe: Athapaskan Fiddle Music and Square Dancing in Northeast Alaska and Northwest Canada. University of Illinois Press, 1993. ISBN 0-252-01996-2
แหล่งข้อมูลอื่น

"La prière d'une vierge": โน้ตเพลงเสรีที่โครงการห้องสมุดดนตรีนานาชาติ
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน :  มิวสิกเบรนซ์ ผลงาน 2
ฟุตบอลทีมชาติเซอร์เบียและมอนเตเนโกร

ฟุตบอลทีมชาติเซอร์เบียและมอนเตเนโกร (เซอร์เบีย: Фудбалска репрезентација Србије и Црне Горе / Fudbalska reprezentacija Srbije i Crne Gore) เป็นอดีตทีมฟุตบอลตัวแทนของเซอร์เบียและมอนเตเนโกร ต่อมาในปี ค.ศ. 2006 ประเทศนี้ได้แยกออกเป็นประเทศเซอร์เบียและประเทศมอนเตเนโกร ทีมชาติจึงได้ถูกแบ่งออกเป็นทีมชาติเซอร์เบียและทีมชาติมอนเตเนโกร
ปัจจุบันทีมชาติเซอร์เบียถือเป็นผู้สืบทอดทีมชาติเซอร์เบียและมอนเตเนโกรแต่เพียงผู้เดียว ภายใต้การรับรองของฟีฟ่าและยูฟ่า
ทีมชาติหลังแยกประเทศ

เซอร์เบีย
มอนเตเนโกร
คอซอวอ
อดีตผู้เล่นคนสำคัญ

ดรากัน ซาจิช
ซีนีชา มิไฮโลวิช
นีกอลา ซีกิช
เนมันยา วีดิช
สลาวีชา ยอคานอวิช
ดูเพิ่ม

ฟุตบอลทีมชาติยูโกสลาเวีย
แหล่งข้อมูลอื่น

Serbia & Montenegro football history at RSSSF
Serbia & Montenegro international games at RSSSF
Serbia & Montenegro player stats at RSSSF
| ด ค กอดีตฟุตบอลทีมชาติ |
| --- | --- |
ได้รับการยอมรับว่าเป็นอดีตโดยฟีฟ่า:  เยอรมนีตะวันออก  ซาร์ลันท์  เยเมนใต้ 
ทีมในอดีตที่ได้รับการสืบทอดในปัจจุบัน:  เครือรัฐเอกราช  เชโกสโลวาเกีย  ไอร์แลนด์ (IFA)  มาลายา  ปาเลสไตน์ในอาณัติ  เนเธอร์แลนด์แอนทิลลีส  เวียดนามเหนือ  จักรวรรดิรัสเซีย  เวียดนามใต้  Unified Korea (U20)  สหภาพโซเวียต  ยูโกสลาเวีย  เซอร์เบียและมอนเตเนโกร 
ยุบเลิกแต่ฟีฟ่าไม่ยอมรับ:  แมนจู  เวียดนามเหนือ 
| ด ค กฟุตบอลทีมชาติของสหภาพสมาคมฟุตบอลยุโรป |
| --- | --- |
ปัจจุบัน:  กรีซ  โครเอเชีย  คอซอวอ  คาซัคสถาน  จอร์เจีย  เช็กเกีย  ซานมารีโน  เซอร์เบีย  ไซปรัส  เดนมาร์ก  ตุรกี  นอร์เวย์  เนเธอร์แลนด์  บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา  บัลแกเรีย  เบลเยียม  เบลารุส  โปรตุเกส  โปแลนด์  ฝรั่งเศส  ฟินแลนด์  หมู่เกาะแฟโร  มอนเตเนโกร  มอลโดวา  มอลตา  นอร์ทมาซิโดเนีย  ยูเครน  เยอรมนี  ยิบรอลตาร์  รัสเซีย  โรมาเนีย  ลักเซมเบิร์ก  ลัตเวีย  ลิกเตนสไตน์  ลิทัวเนีย  สหราชอาณาจักร นอร์เทิร์นไอร์แลนด์  เวลส์  สกอตแลนด์  อังกฤษ  สเปน  สโลวาเกีย  สโลวีเนีย  สวิตเซอร์แลนด์  สวีเดน  สาธารณรัฐไอร์แลนด์  ออสเตรีย  อันดอร์รา  อาเซอร์ไบจาน  อาร์มีเนีย  อิตาลี  อิสราเอล  เอสโตเนีย  แอลเบเนีย  ไอซ์แลนด์  ฮังการี 
อดีต:  เชโกสโลวาเกีย  เยอรมนีตะวันออก  ไอร์แลนด์ (พ.ศ. 2425–2493)  ซาร์แลนด์  เซอร์เบียและมอนเตเนโกร  สหภาพโซเวียต เครือรัฐเอกราช  ยูโกสลาเวีย 
| ด ค กฟุตบอลทีมชาติในฟุตบอลโลก 2006 |
| --- | --- |
ชนะเลิศ:  อิตาลี
รองชนะเลิศ:  ฝรั่งเศส
อันดับสาม:  เยอรมนี
อันดับสี่:  โปรตุเกส
รอบก่อนรองชนะเลิศ:  บราซิล •   ยูเครน  •  อังกฤษ •  อาร์เจนตินา
รอบ 16 ทีมสุดท้าย:  กานา •   เนเธอร์แลนด์  •   เม็กซิโก  •   สเปน  •  สวิตเซอร์แลนด์ •  สวีเดน  •  ออสเตรเลีย •  เอกวาดอร์
รอบแบ่งกลุ่ม:  เกาหลีใต้ •  โกตดิวัวร์  •  คอสตาริกา •  โครเอเชีย •    ซาอุดีอาระเบีย   •  เซอร์เบียและมอนเตเนโกร     •  ญี่ปุ่น  •   ตรินิแดดและโตเบโก •   ตูนิเซีย •   โตโก  •  ปารากวัย •   โปแลนด์  •  สหรัฐอเมริกา •  สาธารณรัฐเช็ก •  อิหร่าน •   แองโกลา
มะซารีชะรีฟ

| มะซารีชะรีฟ |
| --- | --- |
นคร

มะซารีชะรีฟที่ตั้งของมะซารีชะรีฟในประเทศอัฟกานิสถานแสดงแผนที่ประเทศอัฟกานิสถานมะซารีชะรีฟมะซารีชะรีฟ (แบกเตรีย)แสดงแผนที่แบกเตรียมะซารีชะรีฟมะซารีชะรีฟ (เอเชียตะวันตกและเอเชียกลาง)แสดงแผนที่เอเชียตะวันตกและเอเชียกลาง
พิกัด: 36°42′N 67°07′E﻿ / ﻿36.700°N 67.117°E﻿ / 36.700; 67.117
ประเทศ:  อัฟกานิสถาน
จังหวัด: บัลข์
อำเภอ: มะซารีชะรีฟ
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Abdullhaq Khurami
พื้นที่
 • พื้นดิน: 83 ตร.กม. (32 ตร.ไมล์)
ความสูง: 357 เมตร (1,171 ฟุต)
ประชากร
 • ประมาณ (2021): 500,207 คน
เขตเวลา: UTC+4:30 (เวลามาตรฐานอัฟกานิสถาน)
ภูมิอากาศ: BSk
มะซารีชะรีฟ (อักษรโรมัน: Mazar-i-Sharif หรือ Mazar-e-Sharif; ดารี/ปาทาน: مزارشریف; [mæˈzɒːre ʃæˈriːf]) เป็นเมืองหลักของจังหวัดบัลข์ และเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับ 4 ของประเทศอัฟกานิสถาน มีประชากรประมาณ 500,207 คนใน ค.ศ. 2021 เป็นเมืองหลักของจังหวัดบัลข์ มีพรมแดนติดกับเมืองกานดุซทางทิศตะวันออก คาบูลทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ เฮราตทางทิศตะวันตกและประเทศอุซเบกิสถานทางทิศเหนือ เฮราตและจะลาลาบาดทางทิศตะวันออกและกันดะฮาร์ทางทิศใต้ ถือเป็นจุดยุทธศาสตร์ที่สำคัญของอัฟกานิสถานในเอเชีย เมืองเป็นหนึ่งในศูนย์กลางการท่องเที่ยวเพราะมีชื่อเสียงจากการมีมัสยิดอันโด่งดัง เช่นเดียวกับเป็นสถานที่สำคัญด้านโบราณสถานในสมัยเฮลเลนิสติก เมืองโบราณแบลค์ตั้งอยู่ในบริเวณใกล้เมืองนี้
มะซารีชะรีฟเป็นศูนย์กลางภูมิภาคในภาคเหนือของประเทศ อยู่ใกล้กับประเทศอุซเบกิสถานและประเทศทาจิกิสถาน และยังเป็นเมืองที่มีอัตราการเจริญเติบโตด้านการก่อสร้างสูงสุดคือ 91% และยังเป็นเมืองหลักที่อยู่ต่ำที่สุดของประเทศ โดยอยู่ในระดับความสูงเหนือระดับน้ำทะเลประมาณ 357 เมตร (1,171 ฟุต) ในช่วงสงครามโซเวียต–อัฟกานิสถานและสงครามกลางเมืองในภายหลัง เมืองนี้รอดพ้นจากหายนะที่เกิดขึ้นในเมืองใหญ่อื่น ๆ ของประเทศ และได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในเมืองที่ปลอดภัยที่สุดของประเทศมาช้านาน
อ่านเพิ่ม

'The Massacre in Mazar-i Sharif'. Report of Human Rights Watch, November 1998, Vol. 10, No. 7 (C). Retrieved 18 November 2017.
"Mazar-i-Sharif" . สารานุกรมบริตานิกา ค.ศ. 1911. Vol. 17 (11 ed.). 1911. p. 941.
Noble Shrine or MAZAR-I-SHARIF a pilgrimage city in Afghanistan
Dupree, Nancy Hatch (1977): An Historical Guide to Afghanistan. 1st Edition: 1970. 2nd Edition. Revised and Enlarged. Afghan Tourist Organization.
แหล่งข้อมูลอื่น

คู่มือการท่องเที่ยว Mazar-e Sharif จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
"Mezar-i Sharif". Islamic Cultural Heritage Database. Istanbul: Organisation of Islamic Cooperation, Research Centre for Islamic History, Art and Culture. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ June 15, 2013.
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ
มอลไซม์

| มอลไซม์ เมืองมอลไซม์ Ville de Molsheim |
| --- | --- |
  คริสต์ศาสนสถานเยซูอิดที่มอลไซม์
ประเทศ: ฝรั่งเศส
แคว้น: กร็องแต็สต์
จังหวัด: บา-แร็ง
เขต: มอลไซม์
อำเภอ: มอลไซม์
สหเทศบาล: Communauté de communes de la région de Molsheim-Mutzig
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี (2008–2014) : Laurent Furst
พื้นที่1: 10.85 ตร.กม. (4.19 ตร.ไมล์)
ประชากร (2006)2: 9,382 คน
 • ความหนาแน่น: 860 คน/ตร.กม. (2,200 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
รหัสอีนเซ/ไปรษณีย์: 67300 /67120
สูงจากระดับน้ำทะเล: 165–371 m (541–1,217 ft)  (avg. 180 m หรือ 590 ft)
1 ข้อมูลอาณาเขตที่ตามขึ้นทะเบียนไว้โดยไม่รวมทะเลสาบ, หนองน้ำ, ธารน้ำแข็งที่ขนาดใหญ่กว่า 1 ตารางกิโลเมตรตลอดจนปากแม่น้ำ 2 Population without double counting: residents of multiple communes (e.g., students and military personnel) only counted once.
มอลไซม์ (ฝรั่งเศส: Molsheim, ออกเสียง; อุตซิตา: Molsheim) เป็นเมืองหลวงของจังหวัดบา-แร็งในแคว้นอาลซัสในประเทศฝรั่งเศส เมืองมอลไซม์ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของฝรั่งเศส
ดูเพิ่ม

หน่วยการบริหารของประเทศฝรั่งเศส
จังหวัดในประเทศฝรั่งเศส
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ มอลไซม์
| --- | --- |
 : สถานีย่อยประเทศฝรั่งเศส
มาลีเอโตอา ลาอูเปปา

มาลีเอตัว ลาอูเปปา (ซามัว: Malietoa Laupepa; ค.ศ. 1841 – 22 สิงหาคม ค.ศ. 1898) ทรงเป็นมาลีเอตัวแห่งประเทศซามัว ในปลายศตวรรษที่ 19
มาลีเอตัว ลาอูเปปา เป็นโอรสในมาลีเอตัว โมลีกับฟาอาลาอิตูอิโอ ฟูอาติโน ซูอา พระองค์ทรงได้เข้ารับศึกษาที่ศาสนาที่วิทยาลัยมาลาอู ทำให้พระองค์ทรงเคร่งศาสนาคริสต์เป็นอย่างมาก พระองค์ทรงอภิเษกสมสกับซิซาวาอิ มาลูโป นิอูวาอาอิมีพระราชโอรส-ธิดาด้วยกัน 3 พระองค์ หนึ่งในนั้นคือมาลีเอตัว ตานุมาฟิลิที่ 1
พระองค์ทรงครองราชย์เป็นพระมหากษัตริย์แห่งซามัว โดยมีจักรวรรดิเยอรมัน สหรัฐอเมริกา และสหราชอาณาจักรคอยแทรกแทรงทางการเมือง ตามาเซเซไม่ยอมรับพระองค์ และพยายามที่จะทำสงครามชิงราชบัลลังก์ ในที่สุดสงครามก็จบลงด้วยสนธิสัญญาสงบศึก พระองค์ยังคงครองราชย์ต่อไป
มาลีเอตัว ลาอูเปปา เสด็จสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 22 สิงหาคม ค.ศ. 1898 มาลีเอตัว ตานุมาฟิลิที่ 1 จึงได้รับการแต่งตั้งให้เป็นพระมหากษัตริย์ซามัวต่อจากพระองค์
พิพิธภัณฑ์ชาติพันธุ์วรรณนา (สวีเดน)

| --- | --- |
Etnografiska museet


th
ชื่อเดิม: พิพิธภัณฑ์ชาติพันธุ์ของประชาชน
ก่อตั้ง: พ.ศ. 2443 (พิธีเปิด)
ที่ตั้ง: สต็อกโฮล์ม สวีเดน
พิกัดภูมิศาสตร์: 59°19′57″N 18°07′14″E﻿ / ﻿59.33250°N 18.12056°E﻿ / 59.33250; 18.12056
ประเภท: พิพิธภัณฑ์แห่งรัฐ
ขนาดผลงาน: 220,000 ชิ้น
จำนวนผู้เยี่ยมชม: 131,556 (พ.ศ. 2562)
ผู้ก่อตั้ง: ราชบัณฑิตยสถานวิทยาศาสตร์สวีเดน
สถาปนิก: ยอน จีเซเลียส และกุนนา มัสสัน
เว็บไซต์: www.etnografiskamuseet.se
พิพิธภัณฑ์ชาติพันธุ์วรรณนา (สวีเดน: Etnografiska museet) เป็นพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์ ตั้งอยู่ที่กรุงสต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน พิพิธภัณฑ์แห่งนี้เก็บรักษาวัตถุที่เกี่ยวกับชาติพันธุ์และมานุษยวิทยากว่า 220,000 ชิ้น จากชาติพันธุ์ทั่วโลก ได้แก่ ประเทศจีน เกาหลี เอเชียใต้ เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ภูมิภาคแปซิฟิก ทวีปอเมริกา และทวีปแอฟริกา พิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ที่มูเซียปาร์กเค็น เขตแยร์เดีย กรุงสต็อกโฮล์ม และเป็นส่วนหนึ่งของ หน่วยงานพิพิธภัณฑ์วัฒนธรรมโลกแห่งชาติสวีเดน เช่นเดียวกับพิพิธภัณฑ์วัฒนธรรมโลก พิพิธภัณฑ์โบราณวัตถุเอเชียตะวันออก และพิพิธภัณฑ์เมดิเตอร์เรเนียน และเป็นผู้ดูแลมูลนิธิสเวน เฮดิน พิพิธภัณฑ์แห่งนี้เปิดทำการตั้งแต่วันอังคารถึงวันอาทิตย์ เวลา 11.00–17.00 น. และเวลา 11.00–20.00 น. ในวันพุธ และปิดทุกวันจันทร์
ประวัติความเป็นมา

ของสะสมที่เก่าแก่ที่สุดในพิพิธภัณฑ์มาจากราชบัณฑิตยสถานวิทยาศาสตร์สวีเดน และสะสมวัตถุต่าง ๆ จากการออกเดินทางรวบรวมวัตถุและได้รับมาเป็นของขวัญ ราว ๆ พ.ศ. 2403 จึงเริ่มมีแยกแบ่งส่วนของสะสมเกี่ยวกับชาติพันธุ์โดยเฉพาะแบบถาวร นิทรรศการสาธารณะหลัก ๆ หลายนิทรรศการจัดขึ้นแบบชั่วคราวเพื่อสร้างความตระหนักรู้เกี่ยวกับประเด็นนั้น ๆ ซึ่งรวมไปถึงนิทรรศการเกี่ยวกับชาติพันธุ์ทั่วไป ใน พ.ศ. 2421–2422 นิทรรศการการออกสำรวจบนเรือเวกา ใน พ.ศ. 2423 และนิทรรศการจัดแสดงของสะสมโบราณคดีและชาติพันธุ์จากทวีปอเมริกากลาง ใน พ.ศ. 2443
ของสะสมเกี่ยวกับชาติพันธุ์ของพิพิธภัณฑ์แห่งชาติได้รับการจัดวางในห้องจัดแสดงพิเศษใน พ.ศ. 2384 และขยายไปจัดวางในห้องขนาดเล็ก 6 ห้องในตรอกวอลลิงกาทัน แผนกชาติพันธุ์ก่อตั้งขึ้น ณ พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติแห่งสวีเดน ใน พ.ศ. 2443 ซึ่งยังเป็นส่วนหนึ่งของราชบัณฑิตยสถานวิทยาศาสตร์สวีเดน ในขณะนั้น ยัลมาร์ สต็อลเปอ ได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้อำนวยการคนแรกของแผนกชาติพันธุ์ และงานดังกล่าวได้รับการสานต่อจนถึง พ.ศ. 2473 ณ ตรอกวอลลิงกาทัน 2 ในเมืองสต็อกโฮล์ม ยิ่งไปกว่านั้นพิพิธภัณฑ์ยังจัดนิทรรศการหลัก ๆ เกี่ยวกับหัวข้ออื่น ๆ เช่น นิทรรศการภารกิจเกี่ยวกับชาติพันธุ์ใน พ.ศ. 2450 นิทรรศการศิลปะญี่ปุ่นใน พ.ศ. 2454 นิทรรศการงานฝีมือจากชวาและจีนใน พ.ศ. 2458 และ นิทรรศการงานฝีมือต่างแดนใน พ.ศ. 2470
ใน พ.ศ. 2473 ของสะสมเกี่ยวกับชาติพันธุ์ได้รับการย้ายไปอยู่ในอดีตตึกกลาโหมที่เขตลาดูกัวส์แยดเดีย ส่วนบริหารของพิพิธภัณฑ์นั้นแยกออกมาจากพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติแห่งสวีเดนใน พ.ศ. 2478 โดยใช้ชื่อว่า พิพิธภัณฑ์ชาติพันธุ์วรรณนาแห่งรัฐ (Statens ethnografiska museum) พิพิธภัณฑ์แห่งนี้อยู่ภายใต้การบริหารและการดูแลของราชบัณฑิตยสถานวิทยาศาสตร์สวีเดนจนถึง พ.ศ. 2509
สถาปัตยกรรม

อาคารพิพิธภัณฑ์แห่งใหม่สร้างขึ้นใน พ.ศ. 2519–2521 บนอาณาเขตเดิมและเปิดให้สาธารณชนเข้าชมใน พ.ศ. 2523 อาคารออกแบบโดยยอน จีเซเลียส และกุนนา มัสสัน และได้รับรางวัลแคสเปอร์ ซาลินใน พ.ศ. 2524 พิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ในสภาพแวดล้อมที่คล้ายกับสวนสาธารณะและตั้งอยู่ใกล้กับพิพิธภัณฑ์การช่าง พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์การเดินเรือ พิพิธภัณฑ์ตำรวจ และพิพิธภัณฑ์การกีฬาสวีเดน
ใน พ.ศ. 2531 หน่วยงานได้เปลี่ยนชื่อเป็นพิพิธภัณฑ์ชาติพันธุ์วรรณนาของประชาชน ถัดมาใน พ.ศ. 2542 พิพิธภัณฑ์ยังอยู่ภายใต้หน่วยงานเดิม แต่ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของหน่วยงานพิพิธภัณฑ์วัฒนธรรมโลกแห่งชาติสวีเดนในปีเดียวกันนั้น สุดท้ายใน พ.ศ. 2544 พิพิธภัณฑ์ได้เปลี่ยนชื่อกลับไปใช้ชื่อดั้งเดิมคือ พิพิธภัณฑ์ชาติพันธุ์วรรณนา
ของสะสม

ของสะสมที่เก่าแก่ที่สุดในพิพิธภัณฑ์คือ การเดินทางของกัปตันคุก ในศตวรรษที่ 18 ในขณะที่ของสะสมหลักมาจาก พ.ศ. 2393–2493 และได้รับอิทธิพลจากการออกสำรวจดินแดนในศตวรรษที่ 18 การเผยแพร่คำสอนศาสนาและการค้าเป็นอย่างสูง เมื่อพิพิธภัณฑ์เปิดให้สาธารณะชนเข้าชมครั้งแรกใน พ.ศ. 2473 นั้นเป็นผลจากการสะสมและการวิ่งเต้นสรรหาของฮยัลมาร์ สต็อลเปอ และอาลันด์ นูร์เดนเควิล
ใน พ.ศ. 2550 พิพิธภัณฑ์ตกลงที่จะคืนเสารูปสลักให้แก่ชาติไฮสลาที่นำมาใน พ.ศ. 2472 ชาติไฮสลาได้มอบเสาสลักฉบับคัดลอกให้แก่พิพิธภัณฑ์ซึ่งปัจจุบันเสานี้ตั้งอยู่บริเวณทางเข้าอาคาร พิพิธภัณฑ์ชาติพันธุ์วรรณนายังได้คืนวัตถุหลายชนิดคืนสู่ถิ่นฐานเดิม วัตถุทั้งหมดที่อยู่ในพิพิธภัณฑ์ในปัจจุบันถือเป็นสมบัติชาติและหน่วยงานมีสิทธิและหน้าที่จัดแสดงและอนุรักษ์วัตถุดังกล่าว
พิพิธภัณฑ์เก็บรักษาของสะสมจากประเทศไทยราว 1,000 ชิ้น ส่วนหนึ่งเป็นของที่ได้มาจากการเดินทางรอบโลกบนเรือวานาดิส (อังกฤษ: Vanadis expedition; สวีเดน: Vanadis världsomsegling) ในช่วงพ.ศ. 2426 - 2428 โดยเริ่มเดินเรือจาก เขตคาร์ลสครูนา ประเทศสวีเดน และสิ้นสุดที่ กรุงลิสบอน ประเทศโปรตุเกส ของสะสมจากประเทศไทยที่ได้รับมาขณะหยุดแวะที่บางกอก ประเทศสยามในวันที่ 17-22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2427  มีจำนวน 500 ชิ้นโดยประมาณ ส่วนใหญ่เป็นวัตถุที่ ฮยัลมาร์ สโตลเปอ ได้รับเป็นของขวัญจากเจ้าหน้าที่จากราชสำนักและบางส่วนเป็นของใช้ในชีวิตประจำวันที่สโตลเปอซื้อมาจากตลาดท้องถิ่น ตัวอย่างของสะสมจากประเทศสยาม ได้แก่ เครื่องทองเหลือง พระพุทธรูป  หน้ากาก ผ้า ปิ่นปักผม
พระพุทธรูปพระนารายณ์ทรงโครัตนะ
ภาชนะทองเหลือง
หน้ากากโขน
ผ้าทอจากใยธรรมชาติ
เรือนชาซูอิคิเตอิ

เรือนชาซูอิคิเตอิ (ญี่ปุ่น: 瑞暉 亭; "เรือนสถิตของแสงแห่งความหวัง") เป็นอาคารสถาปัตยกรรมแบบญี่ปุ่นที่สร้างขึ้นเพื่อพิธีชงชาญี่ปุ่นใน พ.ศ. 2533  ปัจจุบันตั้งอยู่บนเนินที่มุ่งหน้าไปสู่คลองยูร์กวชบรุนน์ในสวนสาธารณะด้านนอกอาคารพิพิธภัณฑ์ อาคารได้รับการออกแบบโดยมาซาโอะ นากามูระ ภายในเรือนประกอบไปด้วยห้องสำหรับพิธีชงชาจำนวนสองห้อง ห้องเตรียมชา (มิซูยะ) โถงทางเข้า (ซาโดงูจิ)  และห้องเก็บของ อาคารดังกล่าวเปิดเป็นสาธารณะซึ่งมักจะปิดในฤดูหนาว แต่โดยทั่วไปเปิดให้ผู้คนได้เข้าชมสวนสาธารณะและชื่นชมเรือนชาโดยไม่มีค่าใช้จ่ายได้ตลอดปี
เสาสลักด้านนอกพิพิธภัณฑ์

ด้านนอกอาคารพิพิธภัณฑ์มีเสาโทเท็มหรือเสาสลักซึ่งแกะสลักขึ้นใน พ.ศ. 2543 โดยชาวไฮสลาที่อาศัยอู่ในรัฐบริติชโคลัมเบีย ประเทศแคนาดา เสาสลักต้นนี้มาแทนที่เสาเดิมที่สร้างขึ้นใน พ.ศ. 2415 และพิพิธภัณฑ์ได้รับมาราว ๆ พ.ศ. 2463 - 2472 เสาสลักสร้างขึ้นเพื่อรำลึกถึงเหตุการณ์ที่ชาวชาวไฮสลาได้เผชิญโรคทรพิษหรือโรคฝีดาษทำให้มีผู้คนล้มตายจำนวนมาก เสาสลักต้นเดิมตั้งอยู่บริเวณสวนด้านนอกพิพิธภัณฑ์ในตรอกวอลลิงกาทัน แต่ได้รับความเสียหายอย่างรุนแรงจึงถูกนำออก เมื่อเสาสลักต้นใหม่สร้างขึ้นใน พ.ศ. 2523 และตั้งอยู่ในโถงกลางที่ปรับความสูงของอาคารเพื่อรองรับเสาดังกล่าว ถัดมาใน พ.ศ. 2534 ตัวแทนจากชนเผ่าไฮสลาเดินทางมาเยือนพิพิธภัณฑ์และเผยความประสงค์เสาสลักนี้คืนสู่ถิ่นเดิม ใน พ.ศ. 2537 มีผลตัดสินให้พิพิธภัณฑ์ส่งมอบเสาคืนสู่ชนเผ่าไฮสลา หลังจากนั้นจึงเกิดการสร้างเสาสลักแบบจำลองใน พ.ศ. 2549 เสาสลักต้นใหม่มีขนาดและรูปลักษณ์คล้ายกับต้นเก่าและยังใช้ไม้ยมแดงซึ่งเป็นไม้ชนิดเดียวกับต้นเดิม ใน พ.ศ. 2546 จิล คาร์ดินัล ผู้ผลิตภาพยนตร์ชาวแคนาดา สร้างสารคดีเกี่ยวกับการส่งมอบเสาสลักคืนชื่อว่า โทเท็ม: การกลับมาของเสาจีพีเอสโพล็อกซ์ (อังกฤษ: Totem: The Return of the G'psgolox Pole)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์พิพิธภัณฑ์ชาติพันธุ์วรรณนา สวีเดน (เว็บไซต์ทางการ) (ภาษาอังกฤษ)
เว็บไซต์หน่วยงานพิพิธภัณฑ์โลกแห่งชาติสวีเดน (เว็บไซต์ทางการ) (ภาษาอังกฤษ)
ฐานข้อมูลดิจิทัลคาร์ล็อตตา (เว็บไซต์ทางการ) (ภาษาอังกฤษและสวีเดน)
มูลนิธิสเวน เฮดิน เก็บถาวร 2009-03-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (เว็บไซต์ทางการ)
ภาพเรือนชาซูอิคิเตอิ ณ กรุงสต็อกโฮล์ม
เสาสลักแบบจำลองในพิพิธภัณฑ์ชาติพันธุ์วรรณนา  พ.ศ. 2546
มัสยิดญามิอุลอัลฟาร์

| มัสยิดญามิอุลอัลฟาร์ கொழும்பு புறக்கோட்டை சம்மாங்கோடு பள்ளிவாசல் (மஸ்ஜிதுல் ஜாமிஉல் அஃபார்) කොලඹ කොටුව රතු පල්ලිය |
| --- | --- |
มัสยิดญามิอุลอัลฟาร์
ศาสนา
ศาสนา: อิสลาม
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: เพ็ตตาฮ์, โคลัมโบ, ประเทศศรีลังกา
ที่ตั้งในCentral Colombo
พิกัดภูมิศาสตร์: 6°56′19″N 79°51′06″E﻿ / ﻿6.9385°N 79.8518°E﻿ / 6.9385; 79.8518
สถาปัตยกรรม
ประเภท: มัสยิด
รูปแบบ: อินโด-ซาราเซน
ลงเสาเข็ม: ค.ศ. 1908
เสร็จสมบูรณ์: ค.ศ. 1909
เว็บไซต์
redmasjid.com
มัสยิดญามิอุลอัลฟาร (สิงหล: කොලඹ කොටුව රතු පල්ලිය, อักษรโรมัน: Kolomba Kotuwa Rathu Palliya, ทมิฬ: மஸ்ஜிதுல் ஜாமிஉல் அஃபார் 
அல்லது சம்மாங்கோடு பள்ளிவாசல், อักษรโรมัน: Sammankodu Pallivasal, รู้จักในภาษาปากว่า สัมมันโกตตุปัลลิ, รฐูปัลลิยะ และ มัสยิดแดง) เป็นมัสยิดทางประวัติศาสตร์ในโคลัมโบ, ประเทศศรีลังกา โดยตั้งอยู่บนทางแยกที่สองในเพ็ตตาฮ์
ประวัติ

การก่อสร้างเริ่มขึ้นในค.ศ. 1908 และสำเร็จในค.ศ. 1909 โดยมีการมอบอำนาจหน้าที่ของมัสยิดโดยประชาคมมุสลิมอินเดียท้องถิ่น (local Indian Muslim community) เพื่อเติมเต็มการละหมาด 5 เวลาและละหมาดวันศุกร์ ผู้ออกแบบและสร้างมัสยิดมีชื่อว่า Habibu Labbe Saibu Labbe ซึ่งออกแบบรายละเอียด/ภาพจากสถาปัตยกรรมอินโด-ซาราเซนตามคำขอของนักค้าจากอินเดียใต้ (South Indian traders) ตัวมัสยิดมีรูปแบบสถาปัตยกรรมผสมกัน โดยใช้องค์ประกอบจากสถาปัตยกรรมอินเดียกับอินโด-อิสลาม ผสมกับสถาปัตยกรรมฟื้นฟูกอทิกและฟื้นฟูคลาสสิก ในตอนแรก ตัวมัสยิดจุคนถึง 1,500 คน ถึงแม้ว่าจะมีผู้มาละหมาดประมาณ 500 คนก็ตาม
จุดเด่นของมัสยิดคือ ตึกสองชั้นที่มีสีแดงขาวสลับกับเป็นแถบคล้ายลูกอม ซึ่งมีหอนาฬิกา และทำให้ระลึกถึงมัสยิดจาเม็กในกัวลาลัมเปอร์, ประเทศมาเลเซีย (ก่อสร้างในปีค.ศ. 1910)
ใน ค.ศ. 1975 ด้วยความช่วยเหลือของฮาจี โอมาร์ ทรัสต์ (Haji Omar Trust) เขาได้ซื้อตึกรอบข้างเพื่อขยายมัสยิดให้มีความจุถึง 10,000 คน
ดูเพิ่ม

ศาสนาอิสลามในประเทศศรีลังกา
พระยโสธราเถรี

| พระยโสธราเถรี |
| --- | --- |

ข้อมูลทั่วไป
พระนามอื่น:  พิมพา  ยโสธรา  ภัททากัจจานา  ภัททกิจจานา  ภัททกัจจายนา 
วันประสูติ: 80 ปีก่อนพุทธศักราช
สถานที่ประสูติ: เทวทหะ แคว้นโกลิยะ
วิธีบวช: เอหิภิกขุอุปสัมปทา
เอตทัคคะ: ผู้ทรงอภิญญาใหญ่
นิพพาน: 2 ปีก่อนพุทธศักราช
ฐานะเดิม
ชาวเมือง: เทวทหะ
พระบิดา: พระเจ้าสุปปพุทธะ
พระมารดา: พระนางอมิตา
วรรณะเดิม: กษัตริย์
ราชวงศ์: โกลิยะ
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมพระพุทธศาสนา
ยโสธรา (บาลี: Yasodharā; สันสกฤต: Yaśodharā यशोधरा ยโศธรา) หรือ ภัททากัจจานา (บาลี: Bhaddā Kaccānā ภทฺทา กจฺจานา) บางแห่งออกนามว่า พิมพา หรือ ยโสธราพิมพา เป็นพระชายาของเจ้าชายสิทธัตถะก่อนตรัสรู้เป็นพระพุทธเจ้า เป็นพระมารดาของพระราหุล และเป็นพระขนิษฐาของพระเทวทัต หลังจากเจ้าชายสิทธัตถะได้ตรัสรู้เป็นพระพุทธเจ้า พระนางยโสธราได้อุปสมบทเป็นภิกษุณีและบรรลุเป็นพระอรหันต์ในที่สุด
พระยโสธราเถรีนิพพานขณะพระชนมายุ 78 พรรษา หรือ 2 ปีก่อนการดับขันธ์ปรินิพพานของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า
พระนาม

ยโสธรา (บาลี) หรือ ยโศธรา (สันสกฤต) มาจากคำว่า ยส หรือ ยศ แปลว่า เกียรติ, ความดีงาม กับคำว่า ธร มาจากคำว่า ธริ แปลว่า การแบกรับ, การสนับสนุน เมื่อรวมกันจึงมีความหมายว่า "ผู้ทรงยศ" บ้างก็เรียก ยโสธราเถรี/ยโศธราเถรี (Yaśodharā Theri), พิมพาเทวี (Bimbādevī), ภัททกัจจานา (Bhaddakaccānā) และ ราหุลมาตา (Rāhulamātā "มารดาของราหุล") ในเอกสารบาลีจะออกพระนามสองอย่าง คือ ยโสธรา และ ภัททกัจจานา
พระประวัติ > พระชนม์ชีพช่วงต้น

พระนางยโสธราเป็นพระราชธิดาในพระเจ้าสุปปพุทธะแห่งโกลิยะ กับพระนางอมิตาแห่งสักกะ มีพระเชษฐาพระองค์หนึ่งนามว่าพระเทวทัต พระชนกเป็นพระราชโอรสในพระเจ้าอัญชนะแห่งโกลิยะ ส่วนพระชนนีเป็นพระขนิษฐาของพระเจ้าสุทโธทนะแห่งสักกะ พระชนกและพระชนนีเป็นเครือญาติกัน สืบสันดานมาแต่พระเจ้าโอกกากราช (Okkākarāj) โดยตระกูลสักกะและโกลิยะจะสมรสกันระหว่างสองตระกูลเท่านั้น ดอนัลด์ เอส. โลเปซ (Donald S. Lopez) ศาสตราจารย์ด้านพุทธศาสนาและทิเบตศึกษา และริชาร์ด เอฟ. กอมบริช (Richard F. Gombrich) นักภารตวิทยาและนักวิชาการด้านภาษาบาลี-สันสกฤตและพุทธศึกษา อธิบายว่าช่วงเวลานั้นอิทธิพลของพระเวทไม่น่าจะเข้าถึงแคว้นทั้งสอง รวมทั้งการเสกสมรสในหมู่เครือญาตินั้นเป็นเรื่องต้องห้ามของสังคมอารยัน ซึ่งอาจเป็นไปได้ว่าตระกูลทั้งสองนี้อาจมิได้สืบเชื้อสายชาวอารยัน
ยโสธราเป็นหนึ่งในเจ็ดมนุษย์ สัตว์ และสิ่งของที่เกิดวันเดียวกับเจ้าชายสิทธัตถะ เรียกว่าสหชาติ 7 ได้แก่ นางยโสธราหรือพิมพา พระอานนท์ นายฉันนะ อำมาตย์กาฬุทายี ม้ากัณฑกะ ต้นพระศรีมหาโพธิ์ และขุมทรัพย์ทั้งสี่
กล่าวกันว่ายโสธรามีพระสิริโฉมงดงาม มีพระสรีระและผิวพรรณงามดุจทองคำชั้นดีที่สุดจึงมีพระนามว่าภัททากัจจานา แม้เจ้าหญิงรูปนันทาซึ่งเป็นพระญาติจะทรงงามจนได้สมญาว่าชนบทกัลยาณี ก็ยังงามไม่เทียมเท่า
พระประวัติ > เสกสมรส

ยโสธราเสกสมรสกับสิทธัตถะขณะพระชันษา 16 ปี และได้ประสูติกาลพระโอรสพระองค์แรกและพระองค์เดียวคือราหุล ขณะมีพระชันษา 29 ปี ซึ่งช่วงเวลานั้นสิทธัตถะกำลังตัดสินพระทัยออกบวช หลังพบเทวทูต 4 พระเจ้าสุทโธทนะนำข่าวพระกุมารประสูติใหม่มาแจ้งให้ทราบ สิทธัตถะทรงอุทานออกมาว่า "ราหุลํ ชาตํ พนฺธนํ ชาตํ" แปลว่า "บ่วงเกิดขึ้นแล้ว พันธนาการเกิดขึ้นแล้ว" ทั้ง ๆ ที่พระองค์กำลังตัดห่วงอาลัยอื่นแล้ว แต่กลับมีห่วงใหม่ขึ้นมาผูกมัดมิให้พระองค์ออกผนวช
คืนหนึ่งสิทธัตถะลอบเสด็จออกจากพระราชวังในยามวิกาลเพื่อออกผนวชหลังราหุลประสูติเพียง 7 วัน ก่อนจะเสด็จออกไป ทรงไปที่ห้องพระบรรทมของพระยโสธราก่อน แต่เห็นว่าพระชายาหลับสนิทและทอดพระกรไว้เหนือเศียรพระราหุล ทรงเกิดสิเน่หาอาลัย ครั้นจะอุ้มพระโอรสก็เกรงพระชายาจะตื่น จึงข่มพระทัยออกจากพระราชวัง ครั้นรุ่งสางยโสธราเศร้าโศกพระทัยยิ่งที่สวามีหายออกไป ฝ่ายพระเจ้าสุทโธทนะและยโสธราก็เพียรติดตามข่าวสิทธัตถะอยู่เสมอด้วยความรักและนับถือ เมื่อยโสธราทรงทราบว่าสิทธัตถะได้ออกไปแสวงหาสัจธรรมเพื่อตรัสรู้ พระองค์จึงทรงดำเนินพระชนมชีพอย่างเรียบง่ายตามอย่างสิทธัตถะ ยโสธราเมื่อได้ทราบข่าวพระสวามีว่าทรงนุ่งผ้าย้อมน้ำฝาด ก็ทรงนุ่งผ้าย้อมน้ำฝาดบ้าง ทราบว่าพระสวามีเสวยภัตตาหารหนเดียว พระนางก็เสวยพระกระยาหารเพียงหนเดียว ทราบว่าพระสวามีทรงละที่นอนใหญ่ ก็ทรงเอาผ้าปูนอนบนพระแท่นบรรทมขนาดน้อย ทราบว่าพระสวามีเว้นจากเครื่องหอมและดอกไม้ พระนางก็เว้นจากเครื่องหอมและดอกไม้ จนกระทั่งสิทธัตถะบรรลุโพธิญาณ ตรัสรู้เป็นสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ยโสธราเคยทูลพระพุทธเจ้าเกี่ยวกับการบำเพ็ญเพียรของพระองค์ก่อนนิพพานไว้ว่า "...ข้าแต่พระมหาวีระ หม่อมฉันยอมรับทุกข์ทรมาน มากมายหลายอย่างจนนับไม่ถ้วน ในสงสารเป็นอเนก ก็เพื่อประโยชน์แก่พระองค์..." และ "...ข้าแต่พระมหามุนี หม่อมฉันได้รับสุขก็อนุโมทนา และคราวที่ได้รับทุกข์ก็ไม่เสียใจ เป็นผู้ยินดีแล้วทุกอย่าง เพื่อประโยชน์แก่พระองค์..."
พระประวัติ > ผนวช

ยโสธราขณะเข้าเฝ้าพระพุทธเจ้า ศิลปะไทย
หลังพระโคตมพุทธเจ้าตรัสรู้แล้ว พระเจ้าสุทโธทนะจึงทูลเชิญให้พุทธองค์เสด็จไปยังกรุงกบิลพัสดุ์ ครั้นเมื่อผ่านไปแล้วสองปีหลังการตรัสรู้ พระพุทธเจ้าจึงเสด็จไปยังกบิลพัสดุ์ ช่วงแรกยโสธรามิได้ออกไปต้อนรับพุทธองค์ พระพุทธเจ้าจึงถือบาตรเสด็จขึ้นไปหายโสธรา เมื่อยโสธราเห็นเช่นนั้นจึงรีบเสด็จไปหาพุทธองค์ ทรงจับข้อพระพุทธบาททั้งสองเกลือกบนพระเศียรแล้วถวายบังคม โดยพระพุทธเจ้าทรงตรัสเล่าเรื่องจันทกินรีชาดกจนนางยโสธราบรรลุโสดาปัตติผล ต่อมาจึงให้ราหุลตามเสด็จพุทธองค์ และออกบวชเป็นสามเณรรูปแรกในพุทธศาสนาขณะอายุ 7 ขวบ
ครั้นพระเจ้าสุทโธทนะนิพพานในเศวตฉัตร และพระเจ้ามหานามะขึ้นเสวยราชสมบัติแทน พระนางมหาปชาบดีโคตมีพร้อมด้วยหญิงอีก 500 คนออกบวชเป็นภิกษุณี ต่อมายโสธรามีพระประสงค์ที่จะบวชเป็นภิกษุณีบ้าง เพราะไม่มีกิจอันใดในพระราชวังแล้ว รวมทั้งบริจาคทรัพย์สินที่ทรงครอบครองทั้งหมดทั้งไร่นา ข้าทาสบริวาร พระมหาปชาบดีโคตมีจึงทรงบวชให้ตามพระประสงค์มีนามว่า "พระยโสธราเถรี" หรือ "พระภัททากัจจานาเถรี" ขณะบวชก็ทรงบำเพ็ญเพียร เจริญวิปัสสนา เพียงครึ่งเดือนก็บรรลุเป็นพระอรหันต์ พระพุทธเจ้าจึงทรงแต่งตั้งให้พระยโสธราเถรีเป็นเอตทัคคะด้านอภิญญาใหญ่ เพราะสามารถระลึกชาติได้ถึงอสงไขยหนึ่งกับอีกแสนกัปเพียงครั้งเดียว พระพุทธเจ้าทรงยกย่องพระยโสธราเถรีว่าเป็นเอตทัคคะ 6 ด้านคือ
แสดงฤทธิ์เหนือสามัญชนได้
มีหูทิพย์ ฟังเสียงได้ในที่ไกลได้
ทายใจผู้อื่นได้
ระลึกชาติได้
มีตาทิพย์ มองเห็นในที่ไกลได้
ทำเรื่องหมองใจให้คลายสิ้นไปได้
เมื่อพระมหาปชาบดีโคตมีเถรีนิพพานล่วงไปแล้ว พระยโสธราเถรีจึงเป็นใหญ่ในหมู่ภิกษุณี ปกครองภิกษุณี 100,000 รูป