stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การนับรวมทุกกลุ่มคน
อรรถาธิบาย

การครอบคลุมทุกกลุ่มคน พลเมือง (citizen) และ ความเป็นพลเมือง (citizenship) ที่ปัจเจกบุคคลได้รับจากการต่อสู้เพื่อสิทธิเสรีภาพในศตวรรษที่ 18 เป็นหัวใจสำคัญของระเบียบและอัตลักษณ์ของรัฐธรรมนูญ ทั้งในด้านของการร่างและกำหนดเนื้อหารัฐธรรมนูญ ไปจนถึงการถูกบังคับใช้อย่างทั่วไปเสมอหน้ากัน โดยคุณลักษณะสำคัญของความเป็นพลเมืองสมัยใหม่ (modern citizenship) คือ ความเท่าเทียมกัน (equality) โดยความเท่าเทียมกันนี้ยังสามารถถกเถียงได้ว่าเป็นสิ่งที่มีความเป็นสากล (universal) คือ ความเป็นมนุษยชาติที่เท่าเทียมกัน กับความเป็นเฉพาะ (particular) ของแต่ละประเทศชาติที่จะกำหนดให้พลเมืองเท่าเทียมกัน ซึ่งในด้านของกฎหมายสูงสุด รัฐธรรมนูญได้กลายเป็นกลไกหนึ่งในการสร้างชุมชนในจิตนาการ (imagined community) ให้กับประชาชนในชาติว่ามีความเท่าเทียมกันเสมอหน้าต่อกฎหมายสูงสุด ตราบเท่าที่ยังเป็นสมาชิกในชุมชนการเมืองนั้น ๆ นอกจากนี้ความเท่าเทียมดังกล่าวจึงมีความใกล้ชิดกับระบอบการเมืองที่เป็นประชาธิปไตยและเศรษฐกิจแบบทุนนิยมที่ให้สิทธิประชาชนในการเข้าแข่งขันกันอย่างเสรีในกลไกตลาด (Rosenfeld, 2010: 211-223) บุคคลที่มีสิทธิตามที่กฎหมายกำหนดทั้งในด้านของสิทธิ (rights) และ การให้สิทธิ (entitlements) ทำให้พลเมืองมีความใกล้ชิดและต้องเข้าไปมีปฏิสัมพันธ์กับอำนาจรัฐเสมอ ไม่ว่าจะโดยการเลือกตั้ง การแสดงความคิดเห็นทางการเมือง เสรีภาพในการแสดงออก การควบคุมการออกฎหมาย ไปจนถึงการรับผลประโยชน์บางประการที่รัฐจัดหามาให้ ด้วยเหตุนี้ เสรีภาพในการแสดงออกของพลเมืองจึงต้องเป็นส่วนหนึ่งที่กำหนดไว้ในกฎหมายสูงสุดของประเทศเพื่อคุ้มครองความเป็นพลเมืองให้กับประชาชน
ฐานทางความคิดของการครอบคลุมทุกกลุ่มคนในระบบการเมือง มีที่มาจากการพัฒนาสังคมสู่ความเป็นสมัยใหม่ (modernization) และกระแสโลกาภิวัตน์ (globalization) ที่พยายามวางมาตรฐานของชีวิตทางสังคมการเมืองให้กลายเป็นแบบแผนเดียว จนทำให้เกิดปัญหาเรื่องการจัดการกับความแตกต่างทางสังคม ทั้งในเรื่องชาติกำเนิด ชาติพันธุ์ สีผิว เพศ และอัตลักษณ์เฉพาะบางอย่าง ที่อาจทำให้ประชาชนกลุ่มดังกล่าวถูกผลักออกจากการรับรองให้มีสิทธิเสรีภาพ หลักการความเป็นส่วนหนึ่งของสังคมของพลเมืองจึงถูกกำหนดขึ้นเพื่อวางหลักการพื้นฐานเกี่ยวกับสิทธิเสรีภาพที่ประชาชนทุกคนในสังคมจะต้องถูกรับรองและสามารถใช้สิทธิเสรีภาพดังกล่าวได้อย่างเสมอหน้ากัน เช่น สิทธิมนุษยชน และสิทธิพลเมือง อย่างสิทธิในการเลือกตั้งและ เสรีภาพในการแสดงออก เป็นต้น
การครอบคลุมทุกกลุ่มคนในระบบการเมือง มีความสัมพันธ์กับประชาธิปไตย (democracy) และสังคมที่เป็นประชาธิปไตย (democratic society) อย่างยิ่ง โดยงานของ Dahl (1989: 221) ได้กล่าวถึงส่วนประกอบของประชาธิปไตยไว้ 7 ประการคือ
ผู้ปกครองมาจากการเลือกตั้ง (elected officials)
การเลือกตั้งที่เสรีและยุติธรรม (free and fair election)
การเลือกตั้งที่พลเมืองทุกคนมีสิทธิลงคะแนน (inclusive election)
สิทธิในการเข้าแข่งขันในการเลือกตั้ง (the right to run for office)
เสรีภาพในการแสดงออก (freedom of expression)
การรับรู้ข้อมูลทางเลือก (alternative information)
ความเป็นอิสระของการรวมกลุ่ม (associational autonomy)
ตัวอย่างการนำไปใช้ในประเทศไทย

สำหรับการนิยามหลักการครอบคลุมทุกกลุ่มคนในสังคมไทย ปรากฏตัวอย่างเช่นในบทความของ สามชาย ศรีสันต์ (2555) ได้แปลคำว่า social inclusion ว่า การนับรวมทางสังคม หมายถึง การที่ประชาชน โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนด้อยโอกาส กลุ่มคนชายขอบ และคนจน ที่ได้รับผลกระทบจากการพัฒนาและไม่เคยได้รับการคุ้มครองทางกฎหมาย จะต้องถูกนับรวมเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของสังคมที่มีสิทธิเสรีภาพและได้รับผลประโยชน์จากสังคมอย่างเท่าเทียมกับประชาชนคนอื่น ๆ นอกจากนี้ยังมีบทความวิชาการของสถาบันพระปกเกล้า (2553: 11) ได้กล่าวถึง social inclusion ว่าคือการยอมรับเป็นสมาชิกในสังคมของบุคคลทุกกลุ่มในสังคม ซึ่งหมายถึง การที่ประชาชนสามารถเข้าถึงบริการทางสังคม บริการที่รัฐจัดหา และการเข้าถึงการจ้างงานอย่างเสมอภาค เท่าเทียมกัน เข้าใจในสิทธิและหน้าที่ในฐานะพลเมืองของประเทศในการดำเนินกิจกรรมเพื่อสังคม การถูกรวมให้เป็นส่วนหนึ่งของสถาบันต่าง ๆ ทั้งที่เกิดขึ้นตามกฎหมาย และที่เกิดจากค่านิยม บรรทัดฐาน และวัฒนธรรมร่วมของชุมชนจนกลายเป็นความสัมพันธ์ทางสังคมที่เป็นเรื่องของชีวิตประจำวัน เช่น มีสิทธิลงคะแนนเสียงเลือกตั้ง สิทธิเด็กและสตรี การได้รับค่าแรงที่เป็นธรรมตามสิทธิ เป็นต้น
ในทางปฏิบัติ เนื่องจากคำว่า inclusiveness หรือ social inclusion ยังไม่มีคำเฉพาะในการเรียกใช้ แต่จะถูกใช้ผ่านคำว่าความเป็นส่วนหนึ่งของสังคม การนับรวมประชาชนทุกคน การให้โอกาสประชาชนทุกคน และการให้ทุกคนมีสิทธิเสรีภาพอย่างเสมอหน้ากัน ตัวอย่างเช่น สิทธิชุมชนท้องถิ่น (community rights) ในการจัดการปกครอง การจัดการทรัพยากรท้องถิ่น และการดูแลวัฒนธรรมประเพณีพื้นฐานของตนให้สามารถดำรงอยู่ได้ท่ามกลางการเปลี่ยนแปลงทางสังคมไปสู่โลกาภิวัตน์
ดังนั้น แม้คำว่าการนับรวมทุกกลุ่มคน (inclusiveness) จะยังไม่มีคำศัพท์เฉพาะที่เป็นภาษาไทยอย่างชัดเจน แต่ในด้านการทำความเข้าใจความหมายถือว่าทั้งในความหมายระดับสากลและความหมายของสังคมไทยมีความแตกต่างกันไม่มากนัก หรือกล่าวได้ว่ามีจุดร่วมเหมือนกันคือการนับรวมประชาชนทุกคนให้มีความเป็นส่วนหนึ่งของสังคมในฐานะพลเมืองอย่างเท่าเทียมกัน และสามารถมีสิทธิเสรีภาพเสมอหน้ากัน
วัดยางเอน

| วัดยางเอน |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดยางเอน
ที่ตั้ง: หมู่ 3 ตำบลตาลเตี้ย อำเภอเมือง จังหวัดสุโขทัย 64220
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: เถรวาท
เจ้าอาวาส: พระอธิการดอกรัก  อุทโย
กิจกรรม: ศาสนสถานในพระพุทธศาสนาที่มีกิจกรรมเชิงพุทธตลอดปี/
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดยางเอน เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ หมู่ที่ 3  ตำบลตาลเตี้ย  อำเภอเมือง   จังหวัดสุโขทัย   เขตการปกครองคณะสงฆ์ตำบลบ้านสวน  อำเภอเมือง  จังหวัดสุโขทัย   มีเนื้อที่  7  ไร่  98  ตารางวา   วัดนี้ประชาชนร่วมกันสร้างขึ้น  เมื่อ  พ.ศ. 2480  มีชื่อตามชื่อหมู่บ้าน ว่าวัดยางเอน  ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา  เมื่อวันที่  24  มิถุนายน  พ.ศ. 2539
รัฐเตลังคานา

| เตลังคานา |
| --- | --- |
รัฐ
สถานที่ในเตลังคานา: จารมินาร์, ป้อมวรังคัล, ไฮเดอราบาดซิตี, สถานีรถไฟนิซามาบาด, น้ำตกกุนตลา, วังฟาลักนุมา
   ตราประจำรัฐเตลังคานา
เพลง: ชย ชย เฮ เตลังคานา ชนนี (ไชโยแด่มารดาเตลังคานา!)
ที่ตั้งในประเทศอินเดีย
พิกัด (Telangana): 17°21′58″N 78°28′30″E﻿ / ﻿17.366°N 78.475°E﻿ / 17.366; 78.475
ประเทศ:  อินเดีย
เมืองหลวงและเมืองใหญ่สุด: ไฮเดอราบาด
อำเภอ: 33
การปกครอง
 • องค์กร: รัฐบาลรัฐเตลังคานา
 • ผู้ว่าราชการรัฐ: ทมิฬิไส สุนทรราชัน (Tamilisai Soundararajan)
 • Chief minister: เค. จันทรเศกร ราว (K. Chandrashekar Rao) (TRS)
 • นิติบัญญัติ: สองสภา (119 + 43 seats)
 • โลกสภา: ราชยสภา 7  โลกสภา 17
 • ศาลสูง: ศาลสูงรัฐเตลังคานา
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 112,077 ตร.กม. (43,273 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: ที่ 11
ประชากร (2011)
 • ทั้งหมด: 35,193,978 คน
 • อันดับ: ที่ 12
 • ความหนาแน่น: 307 คน/ตร.กม. (800 คน/ตร.ไมล์)
เดมะนิม: ชาวเตลังคานา (Telanganite) / ชาวเตลูกู
GDP (2019–20)
 • รวม: ₹9.7 แลกห์โคร (4.1 ล้านล้านบาท)
 • ต่อหัว: ₹228,216 (97,000 บาท)
ภาษา
 • ทางการ: ภาษาเตลูกู
 • ทางการเพิ่มเติม: ภาษาอูรดู
เขตเวลา: UTC+05:30 (IST)
รหัส ISO 3166: IN-TG
ทะเบียนพาหนะ: TS-
เอชดีไอ (2018):  0.669 กลาง  · ที่ 22
การรู้หนังสือ (2011): 66.46%
^† เมืองหลวงร่วมกับรัฐอานธรประเทศชั่วคราว ไม่ถึง 10 ปี
สัญลักษณ์ของรัฐเตลังคานา
ตรา: กกาติยกาลโตรณัม, จารมินาร์
เพลง: ชย ชย เฮ เตลังคานา ชนนี ชยเกฐานัม
สัตว์: Chital กวางดาว
สัตว์ปีก: Pala Pitta นกตะขาบทุ่ง
ดอกไม้: Tangedu Puvvu Senna auriculata
ผลไม้: Mango tree ต้นมะม่วง
ต้นไม้: Jammi Chettu Prosopis cineraria
กีฬา: Kabaddi Game Kabaddi
 
เตลังคานา (ฮินดี: तेलंगाना; เตลูกู: తెలంగాణ; อูรดู: تلنگانہ) เป็นรัฐในประเทศอินเดียตั้งอยู่ทางใต้ตอนกลางของประเทศ รัฐเตลังคานามีพื้นที่ 114,840 ตารางกิโลเมตร ใหญ่เป็นอันดับที่ 12 และมีประชากร 35,286,757 คน (เมื่อปี 2554) มากเป็นอันดับที่ 12 ของอินเดีย รัฐเตลังคานามีชายแดนติดกับรัฐอานธรประเทศทางทิศใต้และทิศตะวันออก รัฐมหาราษฏระทางทิศเหนือและทิศตะวันตกเฉียงเหนือ รัฐกรณาฏกะทางทิศตะวันตกและรัฐฉัตตีสครห์ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ เมื่อวันที่ 2 มิถุนายน 2014 รัฐเตลังคานาได้แยกตัวออกจากส่วนตะวันตกเฉียงเหนือของรัฐอานธรประเทศ เป็นรัฐใหม่ลำดับที่ 29 โดยมีเมืองไฮเดอราบาดเป็นเมืองหลวง เมืองสำคัญอื่น ๆ เช่น วรังคัล, นิซามาบาด, ขัมมัม, กริมนคร เป็นต้น
การปรับปรุงรัฐ

ในเดือนธันวาคม 2496 คณะกรรมการปรับปรุงรัฐ (States Reorganisation Commission หรือ SRC) ได้รับการแต่งตั้งขึ้นเพื่อจัดตั้งรัฐโดยคำนึงถึงภาษา ต่อมา มีข้อตกลงระหว่างผูของเตลังคานาและอานธรประเทศเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2499 ให้ผนวกดินแดนเตลังคานาและอานธรประเทศด้วยความปรารถนาที่จะปกป้องผลประโยชน์ของเตลังคานาจนเกิดเป็นรัฐอานธรประเทศ
ด้วยข้อตกลงสุภาพบุรุษ รัฐบาลกลางจึงผนวกรัฐอานธรประเทศเป็นส่วนหนึ่งของประเทศเมื่อ 1 พฤศจิกายน 2499
การปรับปรุงรัฐ > ขบวนการเตลังคานา

มีความพยายามยับยั้งการผนวกดินแดนเตลังคานาเข้ากับอานธรประเทศในปี 2512, 2519 และ 2552 ส่งผลให้เกิดแรงกระตุ้นในการตั้งรัฐเตลังคานาเป็นเอกเทศจากรัฐอานธรประเทศ จนในที่สุดรัฐบาลกลางอินเดียประกาศแผนการในการจัดตั้งรัฐเตลังคานาในที่สุดเมื่อ 9 ธันวาคม 2552
กระนั้น การเคลื่อนไหวหลากรูปแบบก็ยังเกิดขึ้นในนครไฮเดอราบาดและเขตอื่น ๆ ในเตลังคานา มีผู้เสียชีวิตจากการการฆ่าตัวตายนับร้อยคน การนัดหยุดงานประท้วง และการจลาจลเพื่อเรียกร้องชีวิตของประชาชนที่เสียชีวิตเพื่อเรียกร้องการแยกรัฐดังกล่าว
การปรับปรุงรัฐ > การแยกตัวออกจากรัฐอานธรประเทศ

30 กรกฎาคม 2556 คณะทำงานของรัฐสภา (Congress Working Committee) มีมติเอกฉันท์ให้เสนอแยกเตลังคานาออกจากรัฐอานธรประเทศ มีการนำร่างรัฐบัญญัติปรับปรุงอานธรประเทศ 2014 (Andhra Pradesh Reorganisation Act, 2014 ) เข้าสู่รัฐสภาเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ 2557 ร่างรัฐบัญญัติได้รับอนุมัติในเดือนเดียวกันเพื่อจัดตั้งรัฐเตลังคานาอันประกอบไปด้วยเขต 10 แห่งทางตะวันตกเฉียงเหนือของรัฐอานธรประเทศ ร่างรัฐบัญญัตินั้นได้รับการลงนามจากประธานาธิบดีและเผยแพร่ในราชกิจจานุเบกษาเมื่อ 1 มีนาคม 2557
รัฐเตลังคานาได้รับการจัดตั้งอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 2 มิถุนายน 2557 โดยมีการเฉลิมฉลองทั้งการจุดพลุตลอดคืน การแสดงจากกลุ่มวัฒนธรรม และการขับร้องเพลง "ชยชยเหเตลังคานา" (జయజయహే తెలంగాణ; Jaya jaya he Telangana) ซึ่งเป็นเพลงประจำรัฐ มากกว่า 150 ครั้ง
อย่างไรก็ตาม เมืองไฮเดอราบาดยังคงเป็นเมืองหลวงร่วมกันระหว่างรัฐเตลังคานาและรัฐอานธรประเทศต่อไปอีกอย่างน้อย 10 ปี
กุอั๋น

ขุนพลของรัฐจ๊กก๊กและวุยก๊ก
| กุอั๋น (โกว อาน) |
| --- | --- |
句安

ขุนพล (將軍 เจียงจฺวิน)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. ? (?)
กษัตริย์: โจฮวน
ขุนพลรักษาค่ายใหญ่ (牙門將 หยาเหมินเจี้ยง)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. 249 (249)
กษัตริย์: เล่าเสี้ยน
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ไม่ทราบ
เสียชีวิต: ไม่ทราบ
อาชีพ: ขุนพล

กุอั๋น (มีบทบาทในช่วง ค.ศ. 249–263) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า โกว อาน (จีน: 句安; พินอิน: Gōu Ān) เป็นขุนพลของรัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊กของจีน ภายหลังสวามิภักดิ์เข้าด้วยรัฐวุยก๊ก
ประวัติ

บทความหลัก: การบุกขึ้นเหนือของเกียงอุย § การบุกครั้งที่สี่ (ค.ศ. 249)
กุอั๋นแต่เดิมมีตำแหน่งเป็นขุนพลรักษาค่ายใหญ่ (牙門將 หยาเหมินเจี้ยง) ของรัฐจ๊กก๊ก
ในปี ค.ศ. 249 ฤดูใบไม้ร่วง กุอั๋นและลิหิม (李歆 หลี่ ซิน) ติดตามเกียงอุยในการนำทัพจ๊กก๊กโจมตีมณฑลยงจิ๋วในอาณาเขตของวุยก๊ก เกียงอุยส่งกุอั๋นและลิหิมไปสร้างป้อมปราการ 2 แห่งที่เขาก๊กสัน (麴山 ชฺวีชาน; ทางตะวันออกเฉียงใต้ของอำเภอหมิน มณฑลกานซู่ในปัจจุบัน) และให้ทั้งคู่รักษาป้อมปราการทั้งสองไว้ แต่ต้านท่ายขุนพลวุยก๊กใช้อุบายตัดทางลำเลียงเสบียง ทำให้ภายในป้อมปราการขาดเสบียงอาหารและไม่อาจรอกำลังเสริมได้ กุอั๋นและลิหิมจึงตัดสินใจยอมจำนนต่อวุยก๊ก
ในปี ค.ศ. 263 จงโฮยยกทัพโจมตีจ๊กก๊ก (การพิชิตจ๊กก๊กของวุยก๊ก) กุอั๋นได้เข้าร่วมรบในฐานะขุนพลของวุยก๊ก
ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
ประชาธิปไตยเชิงเนื้อหา

ประชาธิปไตยเชิงเนื้อหา (Substantive Democracy) เป็นรูปแบบหนึ่งของประชาธิปไตยที่เน้นเรื่องของผลลัพธ์ (outcome) ของกระบวนการและกลไกต่าง ๆ ในระบอบประชาธิปไตย โดยเกณฑ์หรือมาตรวัดความเป็นประชาธิปไตยเชิงเนื้อหามักประกอบด้วย
การที่รับรองสิทธิพลเมือง (civic substance) รับรองเสรีภาพในการแสดงออก และความเสมอภาคในเชิงกฎหมาย
มีการเลือกตั้งที่โปร่งใส เป็นธรรม เปิดโอกาสให้มีผู้แข่งขันที่หลากหลายให้ประชาชนได้เลือก
เคารพความแตกต่างทางความคิด และทางกายภาพ
เคารพเสียงข้างมาก ขณะเดียวกันก็ปกป้อง คุ้มครองเสียงข้างน้อย
รัฐบาลมีประสิทธิภาพ ตอบสนองความต้องการของประชาชน
มีช่องทางให้พลเมืองแสดงความต้องการ และสื่อสารไปยังระบบการเมือง
เป็นระบอบการปกครองที่พลเมืองในสังคมมีวัฒนธรรมที่ส่งเสริมระบอบประชาธิปไตย
อรรถาธิบาย

งานของ คาลดอร์ และ เวจโวดา (Kaldor and Vejvoda, 1999: 3) กล่าวว่าประชาธิปไตยเชิงเนื้อหาเป็นกระบวนการที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องที่ทำให้ประชาชนมีโอกาสในการเข้าถึงความสัมพันธ์เชิงอำนาจทั้งในด้านการมีส่วนร่วมและการตัดสินใจ และนักทฤษฏีประชาธิปไตยอย่าง เฮลด์ (Held, 1987) เห็นว่าประชาธิปไตยเชิงเนื้อหามีจุดเน้นอยู่ที่การมีส่วนร่วมทางการเมืองในชีวิตประจำวันของประชาชนและกิจกรรมที่เกิดขึ้นในพื้นที่ประชาสังคม
คำว่าประชาธิปไตยเชิงเนื้อหาจึงมีความหมายที่แตกต่าง ซึ่งเมื่อเปรียบเทียบแล้วจะมีลักษณะที่ตรงกันข้ามกับคำว่าประชาธิปไตยเชิงกระบวนการ (procedural democracy) โดยประชาธิปไตยเชิงกระบวนการจะเน้นที่ระเบียบ กฎเกณฑ์ และรูปแบบที่สัมผัสได้ของประชาธิปไตย เช่น มีการเลือกตั้ง การลงประชามติ รัฐสภา การปกครองท้องถิ่น เป็นต้น แต่สำหรับประชาธิปไตยเชิงเนื้อหาจะลึกไปกว่านั้น โดยสนใจว่าการเลือกตั้งสามารถทำให้ได้มาซึ่งผู้แทนของประชาชนที่แท้จริงหรือไม่ การปกครองท้องถิ่นประชาชนสามารถเข้าถึงการตัดสินใจหรือไม่ ในกระบวนการร่างกฎหมายประชาชนสามารถเข้าไปมีส่วนร่วมทางการเมืองได้มากน้อยเพียงใด ด้วยเหตุนี้ ประชาธิปไตยเชิงเนื้อหาจึงมีแง่มุมของ “คุณค่า” ที่ซ้อนอยู่ภายใต้กฎระเบียบและกลไกการทำงานต่าง ๆ ในระบอบประชาธิปไตย ในทางปฏิบัติคำว่าประชาธิปไตยเชิงเนื้อหาจึงใช้สำหรับการวิพากษ์วิจารณ์ประเทศที่มีประชาธิปไตยเพียงรูปแบบ เช่น จีน รัสเซีย หรือประเทศโลกที่สามทั้งหลาย ที่มีการเลือกตั้งและมีสภานิติบัญญัติ แต่ประชาชนไม่ได้มีอำนาจในการใช้สิทธิและเสรีภาพอย่างแท้จริง
ตัวอย่างการนำไปใช้ในประเทศไทย

สำหรับประเทศไทย ความเข้าใจในเรื่องประชาธิปไตยเชิงเนื้อหาโดยทั่วไปก็ไม่ต่างไปจากการใช้ในสากลนัก กล่าวคือ เป็นรูปแบบประชาธิปไตยที่ไม่เพียงให้พลเมืองมีสิทธิในการเลือกตั้ง สามารถตรวจสอบรัฐบาลที่ตนเลือกตั้งเข้าไปบริหารประเทศ และสามารถได้รับสิทธิเสรีภาพในมิติอื่นๆ แต่ประชาธิปไตยเชิงเนื้อหาจะใช้กล่าวถึงการที่ประชาชนหรือพลเมืองในด้านผู้ทรงสิทธิที่ประกอบไปด้วยสิทธิสองประการคือ หนึ่ง พลเมืองได้รับการกำหนดสิทธิที่พึงได้อ้าง และรับรองความสามารถของการใช้เสรีภาพในการดำเนินชีวิตทางการเมือง และ สอง พลเมืองได้รับการประกันสิทธิ (entitlement) ที่รัฐต้องจัดหาให้ประชาชนในฐานะพลเมือง
ในทางปฏิบัติ สังคมไทยจะใช้เรื่องของประชาธิปไตยเชิงเนื้อหาเพื่อวิพากษ์วิจารณ์นักการเมืองที่มาจากการเลือกตั้ง แต่กลับทำการทุจริต คอร์รัปชั่น และใช้อำนาจในทางมิชอบ โดยไม่ดูแลผลประโยชน์ของประชาชน เช่น คำวิจารณ์ของ ธีรยุทธ บุญมี ที่ว่า จาก 14 ตุลาคม พ.ศ. 2516 มาถึงปัจจุบัน ประชาธิปไตย โดยรูปแบบคือประชาธิปไตยที่เป็นเฉพาะการเลือกตั้ง (procedural democracy) ได้มาถึงทางตัน ต้องมีการพัฒนาไปอีกขั้น คือประชาธิปไตยที่มีเนื้อหาหรือประชาธิปไตยที่มีแก่นสาร (substantive democracy) แก่นสารในความหมายของธีรยุทธ บุญมี คือการเพิ่มความซื่อสัตย์สุจริต ความยุติธรรม ความอยู่ดีมีสุขและสิทธิอำนาจของประชาชน และประชาธิปไตยที่มีแก่นสาร นั่นก็คือประชาธิปไตยที่ทำให้ได้มาซึ่งผู้ปกครองที่เป็นคนดี มีศีลธรรม ซื่อสัตย์ สุจริต และมีคุณธรรม
อาร์ชดัชชีออสเตรีย

อาร์ชดัชชีออสเตรีย   (เยอรมัน: Erzherzogtum Österreich, อังกฤษ: Archduchy of Austria) เป็นรัฐสำคัญที่สุดรัฐหนึ่งในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์และเป็นศูนย์กลางของราชวงศ์ฮับส์บูร์กและราชวงศ์ก่อนหน้าที่จะมาเป็นจักรวรรดิออสเตรีย อาร์ชดัชชีออสเตรียที่รุ่งเรืองอยู่ร่วม 700 ปีก่อตัวขึ้นมาจากอาณาจักรมาร์กราฟจนกระทั่งกลายมาเป็นจักรวรรดิ โดยมีเมืองหลวงอยู่ที่เวียนนา อาณาบริเวณของอาร์ชดัชชีมีศูนย์กลางอยู่ในบริเวณที่เป็นรัฐต่างๆ ของประเทศออสเตรียปัจจุบันของออสเตรียใต้และส่วนใหญ่ของบริเวณในออสเตรียเหนือด้วย
ภูมิภาคชายแดนตะวันออกภายใต้การปกครองของบาเบนแบร์ก

ในสมัยจักรวรรดิกาโรแล็งฌีย็องและระหว่างยุคกลางตอนต้นดินแดนหลักที่ต่อมาเป็นอาร์ชดัชชีออสเตรียเรียกกันว่า "ภูมิภาคชายแดนโอเรียนทาลลิส" (Marchia orientalis) หรือ "ภูมิภาคชายแดนตะวันออก" ชาวเยอรมันเข้ามาตั้งถิ่นฐานแทนที่ประชากรสลาฟก่อนหน้านั้นระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 9 และ 10 และหลังจากยุทธการเล็คเฟลด์ (Battle of Lechfeld) ในปี ค.ศ. 955 บริเวณนี้ก็กลายมาเป็นอาณาจักรชายแดนของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์และได้รับฐานะเป็นอาณาจักรมาร์กราฟราวปี ค.ศ. 960 ตั้งแต่ปี ค.ศ. 976 อาณาจักรก็ปกครองโดยตระกูลบาเบนแบร์ก และมาเรียกกันว่า "Ostarrîchi" หรือ "อาณาจักรตะวันออก" ที่ต่อมาเพี้ยนเป็น Österreich ในภาษาเยอรมันซึ่งเป็นชื่อประเทศออสเตรียปัจจุบัน
ดัชชีออสเตรีย

ในปี ค.ศ. 1156 อาณาจักรมาร์กราฟก็ได้เลื่อนฐานะขึ้นเป็นดัชชีโดยสมเด็จพระจักรพรรดิฟรีดริชที่ 1 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์  ต่อมาในปี ค.ศ. 1278 รูดอล์ฟที่ 1 ได้รับชัยชนะต่อออตโตคาร์ที่ 2 แห่งโบฮีเมียที่เป็นผลให้ได้ดัชชีมาเป็นของราชวงศ์ฮับสบูร์ก
อาร์ชดัชชีออสเตรีย

ในปี ค.ศ. 1359 รูดอล์ฟที่ 4 ปลอมเอกสารยกฐานะดัชชีขึ้นเป็นอาณาจักรอาร์ชดยุก แต่ไม่ได้รับอนุมัติจากจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ เอิร์นสท์ดยุกแห่งออสเตรียเป็นคนแรกที่ถือตำแหน่งอาร์ชดยุกแห่งออสเตรีย อาร์ชดัชชีมาได้รับอนุมัติอย่างเป็นทางการเมื่อราชวงศ์ฮับสบูร์กได้เป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ในปี ค.ศ. 1453 ภายใต้สมเด็จพระจักรพรรดิฟรีดริชที่ 3 ออสเตรียเป็นรัฐเพียงรัฐเดียวที่มีฐานะเป็นอาร์ชดัชชี ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 16 สมาชิกของราชวงศ์ฮับสบูร์กก็ถือตำแหน่งอาร์ชดยุกหรืออาร์ชดัชเชสที่เทียบเท่ากับ "เจ้า" ของราชวงศ์อื่นๆ ในยุโรป และตั้งแต่ ค.ศ. 1512 เป็นต้นมาอาร์ชดัชชีก็กลายมาเป็นศูนย์กลางของราชสำนักของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
จักรวรรดิฮับสบวร์ก

ในปี ค.ศ. 1804 สมเด็จพระจักรพรรดิฟรานซ์ที่ 2 ก็ทรงเลื่อนฐานอาร์ชดัชชีภายในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ขึ้นเป็นจักรวรรดิในการโต้ตอบในการที่จักรพรรดินโปเลียนที่ 1ประกาศให้ฝรั่งเศสเป็นจักรวรรดิฝรั่งเศส สองปีต่อมาจักรพรรดิฟรานซ์ก็ทรงยุบจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ อาร์ชดัชชีออสเตรียยังคงดำรงฐานะอยู่แต่แบ่งออกเป็น ออสเตรียเหนือและใต้ ตำแหน่งอาร์ชดยุกหรืออาร์ชดัชเชสก็ยังคงใช้กันต่อมาในบรรดาพระราชวงศ์ รัฐมาถูกยุบในปี ค.ศ. 1918 หลังจากการล่มสลายของจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการีและการก่อตั้งรัฐออสเตรียสองรัฐ ออสเตรียใต้ และ ออสเตรียเหนือ ภายในสาธารณรัฐเยอรมันออสเตรีย
ดูเพิ่ม

จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
จักรวรรดิออสเตรีย
ราชวงศ์ฮับส์บูร์ก
เด็กหอ

| เด็กหอ |
| --- | --- |
กำกับ: ทรงยศ สุขมากอนันต์
บทภาพยนตร์: ชลลดา เตียวสุวรรณ วรรณฤดี พงษ์สิทธิศักดิ์ ทรงยศ สุขมากอนันต์
อำนวยการสร้าง: จีทีเอช ฟีโนมีน่า โมชั่น พิคเจอร์
นักแสดงนำ: ชาลี ไตรรัตน์ ศิรชัช เจียรถาวร จินตหรา สุขพัฒน์ ณฐพร เตมีรักษ์ สุทธิพงศ์ ทัดพิทักษ์กุล นิภาวรรณ ทวีพรสวรรค์
กำกับภาพ: นิรมล รอสส์
ตัดต่อ: พงศธร โกศลโพธิทรัพย์ วิชชา โกจิ๋ว
ดนตรีประกอบ: ภรัถ พุทธปานันท์ สโนแมน สตูดิโอ
บริษัทผู้สร้าง: 365 ฟิล์ม 
ผู้จัดจำหน่าย: จีทีเอช ฟีโนมีน่า โมชั่น พิคเจอร์
วันฉาย: 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549
ความยาว: 105 นาที
ภาษา: ไทย
ทำเงิน: 50.3 ล้านบาท
ข้อมูลจาก IMDb
ข้อมูลจากสยามโซน
เด็กหอ เป็นภาพยนตร์ไทย แนวสยองขวัญ เข้าฉาย เมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549 กำกับโดย ทรงยศ สุขมากอนันต์ โดย จีทีเอช และ ฟีโนมีน่า โมชั่น พิคเจอร์
นักแสดง

จินตหรา สุขพัฒน์ (แหม่ม) - แสดงเป็น “ครูปราณี”
ชาลี ไตรรัตน์ (แน็ก) - แสดงเป็น “ต้น หรือ ชาตรี”
ศิรชัช เจียรถาวร (ไมเคิล) - แสดงเป็น “วิเชียร”
ณฐพร เตมีรักษ์ (แต้ว) - แสดงเป็น “น้ำตาล”
สุทธิพงศ์ ทัดพิทักษ์กุล (ฮาร์ท) - แสดงเป็น “คุณพ่อต้น”
นิภาวรรณ ทวีพรสวรรค์ (ไก่) - แสดงเป็น  “คุณแม่ต้น”
จิรัฏฐ์ สุขเจริญ (นิค) - แสดงเป็น “เพ้ง”
ปกาสิต พันธุรัตน์ (เบียร์) - แสดงเป็น “ป๊อก”
ธนบดินทร์ สุขเสรีทรัพย์ (มาย) - แสดงเป็น “หมอหนุ่ย”
อนุชิต ปนัดเศรณี (มอส) - แสดงเป็น “สาโรช”
เนื้อเรื่องย่อ

ชาตรี เด็กชาย อายุ 12 เรียน ม.1 เป็นเด็กไร้ความหมาย ที่พ่อของเขาส่งไปเรียนที่โรงเรียนสายชลวิทยา ที่จังหวัดชลบุรี อย่างฉุกละหุก ก็เพื่อที่ชาตรีจะได้พ้นไปจากบ้านไกลไปเสียจากพ่อ เพราะชาตรีรู้ความลับของพ่อทั้งหมด เพื่อนของชาตรีได้พูดคุยเรื่องผีในโรงเรียนและเรื่องครู  ในตอนกลางคืนชาตรีรู้สึกปวดฉี่ขึ้นมา พอฉี่เสร็จชาตรีได้ยินเสียงอะไรบางอย่างเหมือนมันเคลื่อนที่ได้ แต่พอเข้าไปแล้วประตูก็เลยล็อก ชาตรีตกใจมากเลยอยากออกไป จนสักพักประตูก็เปิดได้ ชาตรีวิ่งหนีไปหอพักจนเขารู้สึกกลัวมาก
แล้วชาตรี ก็ได้พบกับ วิเชียร เพื่อนร่วมห้องที่ดูเหมือนจะรู้อะไร ๆ ในโรงเรียนไปเสียทุกอย่าง และแล้วมิตรภาพระหว่างเพื่อนทั้ง 2 ก็ก่อตัวขึ้น ก่อนที่พบว่าแท้ที่จริงแล้ว วิเชียร ไม่ใช่มนุษย์ธรรมดา ๆ  แต่พอเวลาผ่านไป  ดูเหมือนว่าชาตรีก็เริ่มผูกมิตรกับวิเชียรได้  เพราะว่าทั้งสองคนเหมือนกันอยู่อย่างหนึ่ง นั่นก็คือ "ไม่มีใครเห็นว่ามีตัวตน" อย่างตอนที่ชาตรีคิดจะทำอะไรแผลง ๆ เพื่อถอดวิญญาณมาช่วยวิเชียร  วิเชียรก็พูดว่า  "สัญญากับฉันสิ  ว่าจะไม่ทำอะไรบ้า ๆ เพื่อช่วยฉัน  ชาตรี  สัญญากับฉันสิ" ชาตรีไม่ตอบ  กลับยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นจนถึงเวลา 6 โมงเย็น มันคือ เวลาตายของวิเชียร  แต่วิเชียรต้องกลับไปที่สระว่ายน้ำนั้น  เพื่อลิ้มรสความทรมานจากการจมน้ำซ้ำแล้วซ้ำเล่าทุกวัน ชาตรีเจ็บปวดมากที่ได้เห็นวิเชียรทรมานแบบนั้น  แต่ตัวเขากลับได้แต่ยืนมอง  แตะต้องอะไรวิเชียรไม่ได้ จนในที่สุด  ชาตรีก็ไปดมสารอีเทอร์ มากเกินขนาด  จนในที่สุดวิญญาณก็หลุดออกจากร่าง  แล้วชาตรีก็ไม่คิดจะเหลียวมองดูร่างของตนเองเลยแม้แต่น้อย  เขาวิ่งไปทางสระว่ายน้ำนั้นโดยไม่สนใจอะไรอีกแล้ว และชาตรีก็ช่วยวิเชียรขึ้นมาจากสระจนได้  และต่อจากนั้นเอง  ที่วิเชียรลาชาตรีไปเกิด  แค่ลากันสั้น ๆ  แต่สายตาสื่อความหมายว่าทั้งสองคนผูกพันกันมากมายเพียงใด       /เป็นความจริงบางส่วน/
วัดหัวฝาย (อำเภอเมืองสุโขทัย)

| วัดหัวฝาย |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดหัวฝาย
ที่ตั้ง: หมู่ 2 ตำบลบ้านสวน อำเภอเมืองสุโขทัย จังหวัดสุโขทัย 64220
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: เถรวาท
เจ้าอาวาส: พระครูสุจิตเขมาภิรม
กิจกรรม: ศาสนสถานในพระพุทธศาสนาที่มีกิจกรรมเชิงพุทธตลอดปี
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดหัวฝาย ตั้งอยู่ที่บ้านสวนใต้ หมู่ 2 ตำบลบ้านสวน อำเภอเมืองสุโขทัย จังหวัดสุโขทัย เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย เป็นวัดที่เก่าแก่และมีประวัติความเป็นมาพร้อมกับชุมชนบ้านสวนอีกแห่งหนึ่ง วัดหัวฝายเป็นวัดที่พระครูสังฆรักเจ๊ก เคยเป็นเจ้าอาวาส และท่านยังเป็นกรรมวาจาจารย์หลวงพ่อห้อม อมโร เถรคณาจารย์แห่งจังหวัดสุโขทัยด้วย
ประวัติ

วัดหัวฝาย มีหลักฐานการก่อสร้าง ประมาณ พ.ศ. 2430 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาวันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2438 มีที่ดินตั้งวัดจำนวน 6 ไร่3 งาน 56 ตารางวา
เว็บไซต์เกี่ยวข้อง

เว็บไซต์สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดสุโขทัย เก็บถาวร 2011-01-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เว็บไซต์บ้านสวนดอตเน็ต โดยดิเรก ด้วงลอย(พลอยบุตร)
ท่าอากาศยานโคเบะ

ท่าอากาศยานโคเบะ (ด้านล่างของภาพ) ระหว่างการก่อสร้าง
ภายในอาคารผู้โดยสาร
ท่าอากาศยานโคเบะ (ญี่ปุ่น: 神戸空港; โรมาจิ: Kōbe Kūkō) (หรือ ท่าอากาศยานโกเบ) เป็นท่าอากาศยานที่ถมทะเลสร้างบนเกาะเทียมบริเวณชายฝั่งเมืองโคเบะ ประเทศญี่ปุ่น รองรับเที่ยวบินภายในประเทศเป็นหลัก และเครื่องเช่าเหมาระหว่างประเทศในบางครั้ง จัดอยู่ในท่าอากาศยานระดับสามในญี่ปุ่น
สายการบินและจุดหมายปลายทาง

ท่าอากาศยานโคเบะมีอาคารผู้โดยสารหลังเดียวและมี 4 เกท ,ที่จอด(เครื่องบินขนาดเล็ก) 18 ที่จอด
ออลนิปปอนแอร์เวย์ (นาฮะ, ซัปโปโระ-ชิโตเซะ, โตเกียว-ฮาเนดะ)
เจแปนแอร์ไลน์ ยกเลิกเส้นทางในปี พ.ศ.2553
สกายมาร์กแอร์ไลน์ (นาฮะ (ฤดูกาล) ,โตเกียว-ฮาเนดะ , อิบารากิ , คาโงชิมะ, นางาซากิ, โตเกียว-นาริตะ)
ดูเพิ่ม

รายชื่อท่าอากาศยานในประเทศญี่ปุ่น
แหล่งข้อมูลอื่น

แนะนำประเทศญี่ปุ่น : ท่าอากาศยานโคเบะ
อาคารผู้โดยสารท่าอากาศยานโคเบะ
Kobe Airport Marine Air เก็บถาวร 2009-03-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
แนะนำท่าอากาศยานโคเบะ เก็บถาวร 2008-01-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน โดย เจแปนแอร์ไลน์
อุทยานแห่งชาติเอราวัณ

บทความนี้เกี่ยวกับอุทยานแห่งชาติ สำหรับความหมายอื่น ดูที่ เอราวัณ
| อุทยานแห่งชาติเอราวัณ |
| --- | --- |
ไอยูซีเอ็นกลุ่ม 2 (อุทยานแห่งชาติ)
น้ำตกเอราวัณ

ที่ตั้ง: จังหวัดกาญจนบุรี ประเทศไทย
พิกัด: 14°23′N 99°07′E﻿ / ﻿14.383°N 99.117°E﻿ / 14.383; 99.117
พื้นที่: 550 ตารางกิโลเมตร (340,000 ไร่)
จัดตั้ง: 19 มิถุนายน พ.ศ. 2518
ผู้เยี่ยมชม: 650,852 (2562)
หน่วยราชการ: กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช
มุมมองจากเขื่อน
อุทยานแห่งชาติเอราวัณ เป็นอุทยานแห่งชาติที่ตั้งอยู่ในเขต อำเภอศรีสวัสดิ์ จังหวัดกาญจนบุรี
ข้อมูลทั่วไป

สมัย พณฯจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี คณะรัฐมนตรีได้มีมติการประชุม เมื่อวันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2502 ให้กระทรวงเกษตร (กระทรวงเกษตรและสหกรณ์ในปัจจุบัน) ดำเนินการจัดตั้งป่าเทือกเขาสลอบท้องที่จังหวัดกาญจนบุรี และป่าอื่น ๆ ในท้องที่จังหวัดต่าง ๆ รวม 14 ป่า ให้เป็นอุทยานแห่งชาติ กรมป่าไม้จึงได้ส่งเจ้าหน้าที่ดำเนินการสำรวจหาข้อมูลเบื้องต้น ตั้งแต่ พ.ศ. 2504-2515 โดยใช้บริเวณน้ำตกเอราวัณเป็นศูนย์กลางการสำรวจ พบว่า บริเวณป่าเทือกเขาสลอบ จังหวัดกาญจนบุรี มีธรรมชาติที่สวยงามเป็นพิเศษ และมีทรัพยากรธรรมชาติที่อุดมสมบูรณ์ แต่เนื่องจากพื้นที่ดังกล่าวอยู่ในเขตหวงห้ามที่ดินตามพระราชกฤษฎีกากำหนด เขตหวงห้ามที่ดิน ในท้องที่อำเภอเมือง อำเภอวังขนาย ปัจจุบันเป็น อำเภอท่าม่วง อำเภอบ้านทวน ปัจจุบันเป็น อำเภอพนมทวน และอำเภอวังกะ ปัจจุบันเป็น อำเภอสังขละบุรี จังหวัดกาญจนบุรี โดยให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมและกระทรวงมหาดไทย มีหน้าที่รักษาการณ์ให้เป็นไปตามพระราชกฤษฎีกาดังกล่าว กรมป่าไม้จึงมีรายงานให้กระทรวงเกษตรและสหกรณ์ แจ้งให้กระทรวงกลาโหมและกระทรวงมหาดไทย ขอเพิกถอนพื้นที่เขตหวงห้ามที่ดินบางส่วนที่เป็นป่าเทือกเขาสลอบ เพื่อเป็นพื้นที่อุทยานแห่งชาติ ซึ่งคณะกรรมการอุทยานแห่งชาติได้มีมติเห็นชอบให้ดำเนินการจัดตั้งอุทยานแห่ง ชาติได้ โดยมีพระราชกฤษฎีกาเพิกถอนที่ดินหวงห้ามดังกล่าวลงประกาศ ในราชกิจจานุเบกษา เมื่อวันที 19 มิถุนายน 2518 และได้มีพระราชกฤษฎีกากำหนดบริเวณที่ดินป่าเขาสลอบ ในท้องที่ตำบลไทรโยค ตำบลท่าเสา ตำบลลุ่มสุ่ม อำเภอไทรโยค ตำบลหนองเป็ด ตำบลท่ากระดาน อำเภอศรีสวัสดิ์ และตำบลช่องสะเดา อำเภอเมือง จังหวัดกาญจนบุรี ให้เป็นอุทยานแห่งชาติ พ.ศ. 2518 และให้ใช้ชื่อว่า "อุทยานแห่งชาติเอราวัณ" ตามความนิยมและคุ้นเคยของประชาชนที่รู้จักน้ำตกเอราวัณเป็นอย่างดี โดยมีเนื้อที่ประมาณ 549.9 ตารางกิโลเมตร หรือ 343,735 ไร่ นับเป็นอุทยานแห่งชาติลำดับที่ 12 ของประเทศ