stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
คลินต์ อีสต์วุด
แหล่งข้อมูลอื่น

Clint Eastwood ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
www.clint-eastwood.fr เก็บถาวร 2009-04-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กรางวัลออสการ์ สาขาผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม |
| --- | --- |
1927–1940:  Frank Borzage (1927)  Lewis Milestone (1928)  Frank Lloyd (1929)  Lewis Milestone (1930)  Norman Taurog (1931)  Frank Borzage (1932)  Frank Lloyd (1933)  แฟรงก์ คาปรา (1934)  จอห์น ฟอร์ด (1935)  แฟรงก์ คาปรา (1936)  Leo McCarey (1937)  แฟรงก์ คาปรา (1938)  Victor Fleming (1939)  จอห์น ฟอร์ด (1940) 
1941-1960:  จอห์น ฟอร์ด (1941)  William Wyler (1942)  Michael Curtiz (1943)  Leo McCarey (1944)  Billy Wilder (1945)  William Wyler (1946)  Elia Kazan (1947)  John Huston (1948)  Joseph L. Mankiewicz (1949)  Joseph L. Mankiewicz (1950)  George Stevens (1951)  จอห์น ฟอร์ด (1952)  Fred Zinnemann (1953)  Elia Kazan (1954)  Delbert Mann (1955)  George Stevens (1956)  เดวิด ลีน (1957)  Vincente Minnelli (1958)  William Wyler (1959)  Billy Wilder (1960) 
1961-1980:  Jerome Robbins และ Robert Wise (1961)  เดวิด ลีน (1962)  Tony Richardson (1963)  George Cukor (1964)  Robert Wise (1965)  Fred Zinnemann (1966)  Mike Nichols (1967)  Carol Reed (1968)  John Schlesinger (1969)  Franklin J. Schaffner (1970)  วิลเลียม เฟรดกิน (1971)  บ๊อบ ฟอสซี (1972)  จอร์จ รอย ฮิลล์ (1973)  ฟรานซิส ฟอร์ด คอปโปลา (1974)  มิลอส ฟอร์แมน (1975)  จอห์น จี. อาวิลด์เซน (1976)  วูดดี อัลเลน (1977)  ไมเคิล ชิมิโน (1978)  โรเบิร์ต เบนตัน (1979)  โรเบิร์ต เรดฟอร์ด (1980) 
1981-2000:  วอร์เรน เบต์ตี (1981)  ริชาร์ด แอทเทนโบโรห์ (1982)  เจมส์ แอล. บรูกส์ (1983)  มิลอส ฟอร์แมน (1984)  ซิดนีย์ พอลแลค (1985)  โอลิเวอร์ สโตน (1986)  แบร์นาโด แบร์โตลุชชี (1987)  แบร์รี เลวินสัน (1988)  โอลิเวอร์ สโตน (1989)  เควิน คอสต์เนอร์ (1990)  โจนาธาน เดมม์ (1991)  คลินต์ อีสต์วูด (1992)  สตีเวน สปีลเบิร์ก (1993)  โรเบิร์ต เซเม็กคิส (1994)  เมล กิบสัน (1995)  แอนโทนี มิงเกลลา (1996)  เจมส์ แคเมรอน (1997)  สตีเวน สปีลเบิร์ก (1998)  แซม เมนเดส (1999)  สตีเวน โซเดอเบิร์ก (2000) 
2001-ปัจจุบัน:  รอน ฮาวเวิร์ด (2001)  โรมัน โปลันสกี (2002)  ปีเตอร์ แจ็กสัน (2003)  คลินต์ อีสต์วุด (2004)  หลี่ อัน (2005)  มาร์ติน สกอร์เซซี (2006)  โจเอล และ อีธาน โคเอน (2007)  แดนนี บอยล์ (2008)  แคทริน บิเกโลว์ (2009)  ทอม ฮูเปอร์ (2010)  มีแชล อาซานาวีซียุส (2011)  หลี่ อัน (2012)  อัลฟอนโซ กัวรอน (2013)  อาเลฆันโดร กอนซาเลซ อิญญาร์ริตู (2014)  อาเลฆันโดร กอนซาเลซ อิญญาร์ริตู (2015)  เดเมียน ชาเซลล์ (2016)  กิเยร์โม เดล โตโร (2017)  อัลฟอนโซ กัวรอน (2018)  พง จุน-โฮ (2019)  โคลอี เจา (2020)  เจน แคมเปียน (2021)  แดเนียล กวัน และ แดเนียล ไชเนิร์ท (2022)  คริสโตเฟอร์ โนแลน (2023)
ความสมเหตุสมผล (แก้ความกำกวม)

ความสมเหตุสมผล  
(อังกฤษ: Validity)
เป็นคุณลักษณะอย่างหนึ่งของการอ้างเหตุผลเชิงตรรกะ
หรืออาจหมายถึง
ความสมเหตุสมผล (สถิติ) เป็นการใช้หลักสถิติศาสตร์เพื่อที่จะได้ข้อสรุปที่สมเหตุสมผล ในสาขาวิทยาศาสตร์และสถิติศาสตร์ เป็นขอบเขตที่แนวคิด ข้อสรุป หรือสิ่งที่วัด สมเหตุสมผลและตรงกับความเป็นจริง
ความสมเหตุสมผลกับสิ่งที่วัด (Construct validity) เป็นขอบเขตของค่าที่ได้ ว่าสมควรหรือมีสหสัมพันธ์กับเรื่องที่วัดแค่ไหน
ความสมเหตุผลเชิงสถิติของข้อสรุป (Statistical conclusion validity) เป็นระดับความสมเหตุสมผลของข้อสรุปเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของตัวแปรต่าง ๆ ที่ได้ในข้อมูล คือระดับความแปรปรวนร่วมเกี่ยวของตัวแปรที่เป็นเหตุ (ตัวแปรอิสระ) และตัวแปรที่เป็นผล (ตัวแปรตาม)
ความสมเหตุสมผลทางนิเวศ (Ecological validity) หมายถึงของเขตของวิธีการ วัสดุหรือบุคคลที่ใช้ และสภาวะแวดล้อมของงานศึกษา ว่าคล้ายกับสถานการณ์จริงในโลกที่เป็นประเด็นการศึกษามากแค่ไหน
ความสมเหตุสมผลภายนอก (External validity) เป็นขอบเขตที่ผลงานศึกษาทางวิทยาศาสตร์จะสามารถใช้ได้ (คือเป็นจริง) โดยทั่วไปในสถานการณ์อื่น ๆ และกับคนอื่น ๆ เช่น งานศึกษาเรื่องจิตบำบัด จะต้องใช้ตัวอย่างบุคคลที่เฉพาะเจาะจง (เช่น เป็นอาสาสมัคร มีความซึมเศร้าระดับสูง ไม่มีโรคหรืออาการอย่างอื่น) คำถามก็คือว่า ถ้าประสบผลสำเร็จในตัวอย่างคนไข้เช่นนี้ มันจะมีประสิทธิภาพกับผู้ไม่ใช่อาสาสมัคร หรือผู้มีความซึมเศร้าเล็กน้อย หรือผู้มีโรคหรืออาการอย่างอื่นด้วยหรือไม่
ความสมเหตุสมผลภายใน (Internal validity) เป็นความสมเหตุสมผลของการอนุมานเหตุผล ในงานศึกษาวิทยาศาสตร์ โดยปกติอาศัยการทดลอง เป็นคุณลักษณะที่สะท้อนถึงขอบเขตหรือระดับ ที่ข้อสรุปในงานศึกษาหนึ่ง มีความสมเหตุสมผล (validity) ซึ่งก็จะขึ้นอยู่กับสมรรถภาพของงานศึกษาที่จะลดความคลาดเคลื่อนเป็นระบบ (systematic error) หรือความเอนเอียงหรืออคติ (bias)
Content validity เป็นขอบเขตที่เครื่องวัด จะวัดคุณลักษณะทุกอย่างเกี่ยวกับสิ่งที่จะวัด เช่นการวัดความซึมเศร้าทางอารมณ์อย่างเดียวที่ไม่วัดพฤติกรรมด้วย อาจจะไม่มี Content validity
Convergent validity เป็นระดับที่ค่าวัดหลาย ๆ ค่าของสิ่งเดียวกันจะทำให้ถึงข้อสรุปเดียวกัน
Criterion validity เป็นขอบเขตที่ค่าที่วัด สัมพันธ์กับผลที่พบ แบ่งออกเป็น Concurrent validity และ Predictive validity
Concurrent validity เป็นหลักฐานชนิดหนึ่งในการใช้ค่าทดสอบอย่างหนึ่ง เพื่อพยากรณ์ค่าอีกอย่างหนึ่ง ปรากฏโดยแสดงสหสัมพันธ์ของค่าทดสอบที่เป็นประเด็น กับค่าอีกอย่างที่ได้แสดงความสมเหตุสมผล (validated) ในอดีตมาก่อนแล้ว ค่าวัดสองอย่างนี้อาจจะวัดสิ่งเดียวกัน แต่บ่อยครั้งเป็นการวัดค่าที่ต่างกันแต่สัมพันธ์กัน และสามารถวัดได้พร้อม ๆ กัน ซึ่งต่างจาก Predictive validity ที่ค่าที่เป็นประเด็นซึ่งวัดก่อน เป็นตัวพยากรณ์ค่าที่วัดภายหลัง
Predictive validity เป็นขอบเขตที่ค่าวัดได้อย่างหนึ่งก่อน จะสามารถพยากรณ์ค่าที่วัดได้อีกอย่างหนึ่งในภายหลัง เช่นขอบเขตที่การทดสอบทางประชานในการสมัครงาน จะสามารถพยากรณ์คะแนนที่จะได้ในเวลาทำงานเป็นหัวหน้า
Discriminant validity เป็นตัววัดว่า ค่าหรือสิ่งที่วัดสองอย่างไม่มีความเกี่ยวข้องกัน คือเป็นระดับความแตกต่างที่คาดหวังได้ ระหว่างค่าวัดของสิ่งหนึ่ง ๆ จากค่าวัดของอีกสิ่ง ๆ หนึ่งที่ไม่เกี่ยวข้องกัน
Face validity หรือ Representation validity เป็นขอบเขตที่การทดสอบหนึ่ง ดูเหมือนจะเป็นเครื่องวัดสิ่งที่มันควรจะวัด
↑  "validity", ศัพท์บัญญัติอังกฤษ-ไทย, ไทย-อังกฤษ ฉบับราชบัณฑิตยสถาน (คอมพิวเตอร์) รุ่น ๑.๑, ความสมเหตุสมผล (คณิตศาสตร์, คอมพิวเตอร์, นิติศาสตร์, ปรัชญา)
ความละเอียดเชิงมุม

ความละเอียดเชิงมุม (อังกฤษ: angular resolution) เป็นค่าที่บ่งบอกถึงระดับความละเอียดของอุปกรณ์ที่สร้างภาพแบบต่างๆ เช่น กล้องโทรทรรศน์วิทยุ กล้องจุลทรรศน์ กล้องถ่ายรูป หรือแม้แต่ดวงตาของมนุษย์
กำลังแยกชัด (resolving power) เป็นความสามารถของอุปกรณ์สร้างภาพในการแยกแยะจุดแต่ละจุดของภาพวัตถุว่ามีมุมที่เหลื่อมล้ำกันอย่างไร คำว่า ความละเอียด คือระยะทางน้อยที่สุดระหว่างวัตถุ (จุดหรือเส้น) ที่สามารถแยกภาพออกจากกันได้ แต่คำนี้ไม่ค่อยใช้กับกล้องจุลทรรศน์หรือกล้องโทรทรรศน์เท่าใดนัก สำหรับในการวิเคราะห์ทางวิทยาศาสตร์ คำว่า ความละเอียด โดยมากจะหมายถึงความเที่ยงตรงของเครื่องมือวัดหรือเครื่องมือบันทึก (ในการบันทึกภาพหรือสเปกตรัม) มากกว่า
แหล่งข้อมูลอื่น

หลักการและการคำนวณความละเอียดในกล้องจุลทรรศน์ โดย Michael W. Davidson, Nikon MicroscopyU (website).
ความละเหี่ย

| Malaser |
| --- | --- |
Patients with malaise experience non-specific feelings of unease.
บัญชีจำแนกและลิงก์ไปภายนอก
ICD-10: R53
ICD-9: 780.7
MedlinePlus: 003089
eMedicine: topic list
ความละเหี่ย (อังกฤษ: malaise) ในทางการแพทย์หมายถึงความรู้สึกไม่สบายตัว ไม่เป็นปกติ ส่วนใหญ่เป็นอาการแรกเริ่มของโรคหลายๆ โรครวมถึงโรคติดเชื้อบางอย่าง ตำราแพทย์อธิบายคำว่า malaise เอาไว้ว่าเป็น "general feeling of being unwell" (ความรู้สึกไม่สบายทั่วไป) คำนี้แต่เดิมเป็นคำฝรั่งเศส มีใช้ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 12
สาเหตุ

ความละเหี่ยเป็นอาการซึ่งไม่มีความจำเพาะต่อโรคหรือภาวะใดๆ อาจเป็นผลจากความผิดปกติเล็กน้อยเช่นเป็นจากอารมณ์ (ทำให้เกิดปฏิกิริยาตอบสนองเวโซเวกัล) หรือหิว (น้ำตาลในเลือดต่ำเล็กน้อย) หรือโรคร้ายแรงบางอย่าง (มะเร็ง โรคหลอดเลือดสมอง หัวใจขาดเลือด ตกเลือดภายใน ฯลฯ)
ความยาวพันธะ

ความยาวพันธะภายในโมเลกุลของคาร์บอนิลซัลไฟด์
ความยาวพันธะ (อังกฤษ: Bond Length) คือ ระยะทางระหว่างจุดศูนย์กลางของอะตอมที่สร้างพันธะเคมีกัน ซึ่งความยาวพันธะระหว่างอะตอมคู่หนึ่งๆจะมีค่าเฉพาะในแต่ละโมเลกุลและมีค่าแตกต่างกันขึ้นอยู่กับวิธีการวัด เช่น การวัดโดยใช้เทคนิคการเลี้ยวเบนอิเล็กตรอนในสถานะแก๊ส (gas-phase electron-diffraction)ความยาวพันธะจะเท่ากับระยะทางเฉลี่ยระหว่างอะตอมของสถานะการสั่น (vibrational states)ณ อุณหภูมิหนึ่งๆ หากการวัดใช้เทคนิคทางโครงสร้างรังสีเอ็กซ์ (X-ray crystal structural method)แล้ว ความยาวพันธะจะเท่ากับระยะทางระหว่างจุดกึ่งกลางของที่มีความหนาแน่นของอิเล็กตรอนรอบๆนิวเคลียสทั้งสอง เป็นต้น ดังนั้น ความยาวพันธะที่นักเคมีกล่าวถึงกันจึงหมายถึงความยาวพันธะเฉลี่ยที่ได้จากการเฉลี่ยความยาวพันธะที่พบในโมเลกุลต่างๆ อนึ่ง ความยาวพันธะยังมีความสัมพันธ์กับอันดับพันธะ (bond order) อีกด้วย
| C–H | ความยาวในหน่วยพิโคเมตร (pm) | C–C | ความยาวในหน่วยพิโคเมตร (pm) | พหุพันธะ | ความยาวในหน่วยพิโคเมตร (pm) |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| sp3–H | 110 | sp3–sp3 | 154 | เบนซีน | 140 |
| sp2–H | 109 | sp3–sp2 | 150 | แอลคีน (C=C) | 134 |
| sp–H | 108 | sp2–sp2 | 147 | แอลไคน์ (C≡C) | 120 |
|  |  | sp3–sp | 146 |  |  |
|  |  | sp2–sp | 143 |  |  |
|  |  | sp–sp | 137 |  |  |
ตัวอย่างความยาวพันธะเฉลี่ย

| พันธะ | ความยาวในหน่วยพิโคเมตร (pm) |
| --- | --- |
H-H: 74
F-F: 142
Cl-Cl: 199
Br-Br: 228
I-I: 267
O=O: 121
N≡N: 110
N-H: 101
O-H: 96
F-H: 92
Cl-H: 127
Br-H: 141
I-H: 161
C-O: 143
C=O: 120
C-N: 147
C-Li: 188 - 193
C-Na: 222
C-K: 254
ดูเพิ่ม

พันธะไอออนิก
พันธะโคเวเลนต์
พันธะโลหะ
พันธะเคมี
อันดับพันธะ
พลังงานพันธะ
ความสัมพันธ์ของแมกซ์เวลล์

ความสัมพันธ์ของแมกซ์เวลล์ (อังกฤษ: Maxwell's relations) คือระบบสมการในวิชาอุณหพลศาสตร์
สมการความสัมพันธ์ของแมกซ์เวลล์ที่ใช้กันทั่วๆไปสามารถเขียนได้ว่า
โดยที่
ความสงบเรียบร้อยของประชาชน

ความสงบเรียบร้อยของประชาชน (อังกฤษ: public order) เป็นศัพท์ทางวิชาการ หมายถึง ภาวะความเป็นอยู่ของประชาชนที่อยู่ร่วมกันในสังคม โดยมีความปลอดภัยในชีวิต ร่างกาย และทรัพย์สิน และในการดำเนินชีวิตโดยปรกติสุข
ดูเพิ่ม

ศีลธรรมอันดีของประชาชน
ความดันโลหิตสูงวิกฤต

| ความดันโลหิตสูงวิกฤต  (Hypertension Crisis)> บัญชีจำแนกและลิงก์ไปภายนอก |
| --- | --- |
ICD-10: I10
ICD-9: 405.0401.0
DiseasesDB: 7788
eMedicine: article/241640
MeSH: D006974
ความดันโลหิตสูงวิกฤต (อังกฤษ: Hypertension Crisis) เป็นภาวะที่ร่างกายมีระดับความดันโลหิตสูงกว่าปกติมากๆ ในระยะเวลาสั้น โดยที่ไม่มีเกณฑ์แน่นอนที่วัดว่าสูงระดับใด แต่โดยทั่วไปอาจประมาณได้ว่า มีความดันโลหิตสูงกว่า 180/110 mmHg ซึ่งเกิดจากผู้ป่วยที่เป็นโรคความดันโลหิตสูงอยู่แล้วไม่สามารถควบคุมระดับความดันโลหิต ให้ลดลงเข้าสู้ระดับปกติได้
สาเหตุ

ผู้ป่วยที่เป็นโรคความดันโลหิตสูง ไม่สามารถควบคุมความดันโลหิตสูงให้อยู่ในระดับปกติได้ จึงเกิดความดันโลหิตสูงวิกฤตขึ้น
การหยุดยาในกลุ่ม Alpha2 agonist (Clonidine,Methyldopa) แบบทันที
การใช้ยาที่ยับยั้งการเก็บกลับของสารสื่อประสาทจำพวก แคทติโคลามีน ร่วมกับ ยากลุ่ม ยับยั้งเอนไซม์ monoamine oxidase
การจำแนกประเภท

ความดันโลหิตสูงวิกฤตแบ่งเป็น 2 ชนิด
การจำแนกประเภท > Hypertensive urgency

ภาวะที่ระดับความดันโลหิตสูงวิกฤต แต่ยังไม่พบผลเสียต่ออวัยวะสำคัญ เช่น สมอง หลอดเลือด หัวใจ ไต ตา ซึ่งจะพบผู้ป่วยได้ทั้งที่ไม่มีอาการแสดง และมีอาการแสดง เช่น ปวดศีรษะรุนแรง (รับประทานยาบรรเทาปวด ยังไม่รู้สึกดีขึ้น) คลื่นไส้ อาเจียน วิตกกังวล หายใจถี่ เจ็บบริเวณหน้าอก โดยทั่วไปพบระดับความดันโลหิตสูงกว่า 180/110 mmHg ภาวะนี้ต้องเร่งรักษาเพื่อป้องกันไม่ให้ความดันโลหิตสูงไปทำลายอวัยวะสำคัญ
การจำแนกประเภท > Hypertensive emergency

ระดับความดันโลหิตสูงวิกฤต และพบผลเสียต่ออวัยวะสำคัญ เช่น ภาวะที่ความดันโลหิตสูงมากทำให้ เลือดออกในสมอง สมองขาดเลือด ชัก สับสน ที่หัวใจเกิด หัวใจขาดเลือด หัวใจล้มเหลว น้ำคั่งในปอด ไตวาย และ ความดันในลูกตาสูง โดยทั่วไปพบระดับความดันโลหิตสูงกว่า 220/140 mmHg ต้องรีบรักษาโดยเร่งด่วนเพื่อลดความเสี่ยงที่เป็นอันตรายถึงชีวิต
| Category | Systolic (mmHg) | Diastolic (mmHg) |
| --- | --- | --- |
| optimal | <120 | <80 |
| Normal | <130 | <85 |
| High Normal | 130-139 | 85-89 |
| Grade 1 (mild) | 140-159 | 90-99 |
| Grade 2 (moderate) | 160-179 | 100-109 |
| Grade 3 (Severe) | >180 | >110 |
| Isolated systolic HTN | >140 | <90 |
การรักษา

อันดับแรกในการรักษาความดันโลหิตสูงวิกฤต คือ ต้องทำให้ระดับความดันโลหิตของผู้ป่วยลดลงให้เร็วที่สุด โดยใช้ยาลดความดันโลหิตชนิดฉีดทางหลอดเลือดดำหรือยารับประทานชนิดออกฤทธิ์เร็ว เพื่อที่จะลดอันตรายต่ออวัยวะสำคัญต่างๆ แต่อย่างไรก็ตามไม่ควรลดความดันโลหิตเกินร้อยละ 25 ภายในเวลา 2 ชั่วโมง เพราะจะทำให้อวัยวะสำคัญๆ ของร่างกายขาดเลือด และอาจเกิด reflex tachycardia ทำให้อาการของผู้ป่วยแย่ลง
เมื่อพบผู้ป่วยที่เกิดภาวะความดันโลหิตสูงวิกฤต ขั้นแรกต้องให้ยาลดความดันโลหิตชนิดออกฤทธิ์เร็วเมื่อความดันโลหิตลดลงในระดับหนึ่งแล้ว จึงให้ยารับประทานเพื่อลดและควบคุมความดันโลหิตกับผู้ป่วยต่อไป ในระหว่างให้การรักษาต้องเฝ้าระวัง และตรวจวัดความดันโลหิตอยู่เสมอ เพื่อป้องกันอันตรายต่อผู้ป่วยจากการใช้ยา ทั้งภาวะความดันโลหิตสูงจากการที่ได้รับยาไม่เพียงพอ หรือ อาจได้รับยามากเกินไปทำให้เกิดความดันโลหิตต่ำ โดยมีอาการหน้ามืด วูบ หลังจากนั้นเมื่อผู้ป่วยอาการทุเลาลง และพอกลับไปรักษาตัวที่บ้านได้ การให้ความรู้กับผู้ป่วยเป็นสิ่งที่สำคัญ เพื่อให้ผู้ป่วยที่เป็นโรคความดันโลหิตสูงหลีกเลี่ยงปัจจัยเสี่ยงในการทำให้เกิดความดันสูงขึ้นเฉียบพลัน และแนะนำเรื่องการควบคุมความดันโลหิตให้ได้ รับประทานยาลดความดันโลหิตอย่างสม่ำเสมอ ปรับเปลี่ยนพฤติกรรม เพราะภาวะความดันโลหิตสูงวิกฤตนั้นส่วนใหญ่ มีสาเหตุจาการที่ผู้ป่วยโรคความดันโลหิตสูงไม่สามารถควบคุมความดันโลหิตให้อยู่ในระดับปกติได้
การรักษา > การรักษาด้วยยา

การเลือกใช้ยาควรเลือกยาที่สามารถลดความดันโลหิต ยาฉีด หรือ ยารับประทานที่ออกฤทธิ์เร็ว ในกลุ่มดังนี้
ยากลุ่ม Calcium Channel Blockers มีกลไกการออกฤทธิ์คือ ยับยั้งไม่ให้แคลเซียมเข้าสู่เซลล์กล้ามเนื้อหลอดเลือด มีผลขยายหลอดเลือด เช่น Clevidipine, Nicardipine (FDA ยกเลิกการใช้ยา Nifedipine กับผู้ป่วยที่มีภาวะความดันโลหิตสูงวิกฤต เนื่องจากไม่สามารถคาดคะเนการลดระดับความโลหิตได้)
ยากลุ่ม Nitrates โดยกลไกการออกฤทธิ์ผ่านกลไก Nitric Oxide และไปขยายหลอดเลือด เช่น Nitroprusside Nitroglycerine
ยากลุ่ม Angiotensin Converting Enzyme Inhibitors โดยกลไกการออกฤทธิ์ ยับยั้งการทำงาน Angiotensin Converting Enzyme ไม่ให้เปลี่ยน Angiotensin I ไปเป็น Angiotensin II ส่งผลให้หลอดเลือดขยาย เช่น Captopril
เมื่อได้รับยาที่ใช้ลดความดันโลหิตสูงวิกฤต จนระดับความดันโลหิตลดลงมาระดับหนึ่งแล้ว จึงพิจารณาให้ยารับประทานเพื่อลดระดับความดันโลหิต ดังนี้
ยากลุ่ม Diuretics ออกฤทธิ์ขับปัสสาวะ ลดปริมาณน้ำในหลอดเลือด ส่งผลให้ความดันลดลง เช่น Hydrochlorothiazide, Furosemide, Spironolactone การใช้ยาขับปัสสาวะนี้ต้องระวังภาวะ โปแตสเซียมต่ำ (ยกเว้น Spironolactone)
ยากลุ่ม Beta-Blockers กลไกการออกฤทธิ์ขัดขวางการทำงาน Beta receptor ทำให้ลดอัตราการเต้นของหัวใจ และลดการหลั่ง Renin ที่ไต มีผลให้หลอดเลือดขยาย และความดันโลหิตลดลง เช่น Propranolol, Atenolol, Metoprolol การใช้ยาในกลุ่มนี้ต้องระวังในผู้ป่วยที่เป็นโรค หอบหืด COPD และอาจบดบังอาการของภาวะระดับน้ำตาลในเลือดต่ำในผู้ป่วยเบาหวาน เช่น ใจสั่น หน้ามืด
ยากลุ่ม Calcium Channel Blockers โดยกลไกการออกฤทธิ์ ยับยั้งไม่ให้แคลเซียมเข้าสู่เซลล์กล้ามเนื้อหลอดเลือด มีผลขยายหลอดเลือด เช่น Amlodipine, Felodipine การใช้ยาในกลุ่มนี้ต้องระวังการเกิดภาวะความดันโลหิตต่ำ มีอาการแสดงคือ หน้ามืด เวียนศีรษะ และอาจทำให้เกิด reflex tachycardia
ยากลุ่ม Angiotensin Converting Enzyme Inhibitors โดยกลไกการออกฤทธิ์ ยับยั้งการทำงาน Angiotensin Converting Enzyme ไม่ให้เปลี่ยน Angiotensin I ไปเป็น Angiotensin II ส่งผลให้หลอดเลือดขยาย เช่น Enalapril Lisinopril ระวังอาการไม่พึงประสงค์จากยาคือ อาการไอ จากปัญหาการสะสมของ Bradykinin
ยากลุ่ม Angiotensin II receptor Blockers ออกฤทธิ์โดยยับยั้งที่ Angiotensin II receptor ส่งผลให้หลอดเลือดขยายตัว และยังไปยับยั้งการหลั่ง Aldosterone ทำให้ดูดกลับน้ำลดลง จึงลดความดันลงได้ เช่น Losartan, Valsartan, Candesartan
ความผันแปรได้ทางพันธุกรรม

ระวังสับสนกับ ความแตกต่างทางพันธุกรรม (genetic variation) หรือ ความหลากหลายทางพันธุกรรม (genetic diversity)
การเปลี่ยนแปรทางพันธุกรรม 
หรือ ความผันแปรทางพันธุกรรม
หรือ ความผันแปรได้ทางพันธุกรรม
(อังกฤษ: Genetic variability, จากคำว่า vary + liable - เปลี่ยนได้)
เป็นสมรรถภาพของระบบชีวภาพไม่ว่าจะที่ระดับสิ่งมีชีวิตหรือที่กลุ่มประชากร ในการเปลี่ยนไปตามกาลเวลา
มูลฐานของความผันแปรได้ทางพันธุกรรมก็คือความแตกต่างทางพันธุกรรมของระบบชีวภาพในระดับต่าง ๆ
ความผันแปรได้ทางพันธุกรรมอาจนิยามได้ด้วยว่า เป็นค่าความโน้มเอียงที่จีโนไทป์แต่ละชนิด ๆ ในกลุ่มประชากรจะแตกต่างกัน
โดยต่างจากความหลากหลายทางพันธุกรรม (genetic diversity) ซึ่งเป็นจำนวนความแตกต่างที่พบในกลุ่มประชากร
ความผันแปรได้ของลักษณะสืบสายพันธุ์ (trait) จึงหมายถึงค่าความโน้มเอียงที่ลักษณะจะต่าง ๆ กันเป็นการตอบสนองต่อสิ่งแวดล้อมและต่อปัจจัยทางพันธุกรรมอื่น ๆ
ความผันแปรได้ของยีนในกลุ่มประชากรสำคัญต่อความหลากหลายทางชีวภาพ (biodiversity)
เพราะถ้าไม่สามารถผันแปรได้ กลุ่มสิ่งมีชีวิตก็จะมีปัญหาปรับตัวให้เข้ากับสิ่งแวดล้อม และดังนั้น จะเสี่ยงต่อการสูญพันธุ์
ความผันแปรได้เป็นปัจจัยสำคัญในกระบวนการวิวัฒนาการ เพราะมีผลต่อการตอบสนองของสิ่งมีชีวิตต่อความกดดันทางสิ่งแวดล้อม และดังนั้น สิ่งมีชีวิตจึงสามารถรอดชีวิตได้ต่าง ๆ กันในกลุ่มประชากรหนึ่ง ๆ เนื่องจากธรรมชาติจะคัดเลือกความต่างซึ่งเหมาะสมที่สุด
ความผันแปรได้ยังเป็นมูลฐานของความเสี่ยงต่อโรคและความไวพิษ/ยาที่ต่าง ๆ กันในสิ่งมีชีวิต
ซึ่งเพิ่มความสนใจในเรื่องการแพทย์แบบปรับเฉพาะบุคคล (personalized medicine) โดยเนื่องกับโครงการจีโนมมนุษย์ 
และความพยายามเพื่อสร้างแผนที่กำหนดขอบเขตความแตกต่างทางพันธุกรรมของมนุษย์ เช่น ในโครงการ International Hapmap
homologous recombination เป็นเหตุเกิดความผันแปรได้ทางพันธุกรรมที่สำคัญ
polyploidy จะเพิ่มความผันแปรได้ทางพันธุกรรม
การกลายพันธุ์เปลี่ยนแพรเซี่ยงไฮ้ให้มีดอกสีต่างกัน
เหตุ

มีเหตุหลายอย่างให้มีความผันแปรได้ทางพันธุกรรมในกลุ่มประชากร รวมทั้ง
Homologous recombination (การรวมยีนใหม่ในโครโมโซมคู่เหมือน) เป็นแหล่งสำคัญอย่างหนึ่ง คือ ในระยะไมโอซิสของสิ่งมีชีวิตที่สืบพันธ์โดยอาศัยเพศ โครโมโซมคู่เหมือนจะสับฝ่าย (cross over) แลกเปลี่ยนยีน แล้วก็จะแยกออกจากกันพร้อมช่วยสร้างลูกหลานของสิ่งมีชีวิต การรวมยีนใหม่จะเกิดโดยสุ่ม[ต้องการอ้างอิง] โดยมียีนเฉพาะ ๆ เป็นตัวควบคุม ซึ่งก็หมายความว่าความถี่การเกิดการรวมยีนใหม่จะต่าง ๆ กันในสิ่งมีชีวิต
การอพยพเข้า การอพยพออก และการเคลื่อนย้ายสปีชีส์ แต่ละอย่างเหล่านี้เป็นการเคลื่อนย้ายสิ่งมีชีวิตหน่วยหนึ่ง ๆ เข้าไปหรืออกจากกลุ่มประชากร ถ้าหน่วยนั้นมาจากกลุ่มประชากรที่เคยแยกอยู่ต่างหาก มันก็จะเพิ่มความผันแปรได้ทางพันธุกรรมของสิ่งมีชีวิตรุ่นต่อไปถ้าสืบพันธุ์ได้
การมีโครโมโซมหลายชุด (Polyploidy) คือ การมีโครโมโซมเหมือนมากกว่าคู่ จะทำให้มีการสับรวมยีนใหม่มากขึ้นในระยะไมโอซิส แล้วทำให้ลูกหลานสิ่งมีชีวิตผันแปรได้ทางพันธุกรรมสูงขึ้น
การกลายพันธุ์จะเพิ่มความผันแปรได้ทางพันธุกรรมภายในกลุ่มประชากร และอาจมีผลบวก ผลลบ หรือผลเป็นกลาง ๆ ต่อความเหมาะสมของสิ่งมีชีวิต การกลายพันธุ์สามารถกระจายไปทั่วกลุ่มประชากรโดยการคัดเลือกโดยธรรมชาติได้ ถ้ามันเพิ่มความเหมาะสมของสิ่งมีชีวิต หรือถ้าผลที่เป็นอันตรายของมันมีน้อยหรือมองไม่เห็น แต่กลุ่มประชากรและความผันแปรได้ทางพันธุกรรมของกลุ่มประชากรยิ่งเล็กเท่าไร การกลายพันธุ์ที่เป็นอันตรายและเป็นยีนด้อย/ซ่อนอยู่ ก็อาจปรากฏมากขึ้นเท่านั้น
ปัจจัยที่ลดความผันแปรได้ทางพันธุกรรม

มีเหตุหลายอย่างที่ลดความผันแปรได้ของยีนในกลุ่มประชากรหนึ่ง
การเสียที่อยู่อาศัย รวมทั้ง
การแบ่งซอยที่อยู่ (habitat fragmentation) ที่สร้างความไม่ต่อเนื่องกันของที่อยู่อาศัย ทำให้การผสมพันธุ์กันเป็นไปได้ยาก ซึ่งมีเหตุหลายอย่าง รวมทั้งเหตุการณ์ทางธรณีวิทยาหรือที่มนุษย์สร้างขึ้น การแบ่งซอยที่อยู่ยังอาจช่วยให้การเปลี่ยนความถี่ยีนอย่างไม่เจาะจงลดความหลากหลายทางพันธุกรรมของสิ่งมีชีวิตในพื้นที่ได้อีกด้วย
การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศอย่างรุนแรง จะขับสปีชีส์จากวิถีชีวิตหลัก (fundamental niche) และอาจลดขนาดกลุ่มประชากร และดังนั้น จึงลดความแตกต่างทางพันธุกรรม
การเกิดปรากฏการณ์ผู้ก่อตั้งที่กลุ่มประชากรหนึ่งตั้งขึ้นโดยสิ่งมีชีวิตเพียงไม่กี่หน่วย
เชิงอรรถและอ้างอิง

↑  "variability", ศัพท์บัญญัติอังกฤษ-ไทย, ไทย-อังกฤษ ฉบับราชบัณฑิตยสถาน (คอมพิวเตอร์) รุ่น ๑.๑ ฉบับ ๒๕๔๕, (ประชาศาสตร์) การเปลี่ยนแปร
↑  "variability", Lexitron พจนานุกรมไทย<=>อังกฤษ รุ่น 2.6, หน่วยปฏิบัติการวิจัยวิทยาการมนุษยภาษา, ศูนย์เทคโนโลยีอิเล็กทรอนิกส์และคอมพิวเตอร์แห่งชาติ สำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ, กระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี, 2546, ความผันแปร
↑  Rieger, R; Michaelis, A; Green, NM (1976). Glossary of genetics and cytogenetics: Classical and molecular. Verlag, New York: Springer, Heidelberg. ISBN 3-540-07668-9, 0-387-07668-9. {{cite book}}: ตรวจสอบค่า |isbn=: ตัวอักษรไม่ถูกต้อง (help)CS1 maint: uses authors parameter (ลิงก์)
↑  
Nayr, E (1970). Populations, species, and evolution - An abridgment of Animal species and evolution. Cambridge, Massachusetts and London, England: The Belknap Press of Harvard University Press. ISBN 0-674-69013-3.{{cite book}}:  CS1 maint: uses authors parameter (ลิงก์)
↑  
Dobzhansky, T (1970). Genetics of It the evolutionary process. Columbia, New York. ISBN 0-231-02837-7.{{cite book}}:  CS1 maint: uses authors parameter (ลิงก์)
1 2  Variation and Variability. Yale University. 1995. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 29 September 2011. สืบค้นเมื่อ 24 May 2007.
↑  Sousa, P; Froufe, E; Harris, DJ; Alves, PC; van der Neijden, A (2011). "Genetic diversity of Maghrebian Hottentotta (Scorpiones: Buthidae) scorpions based on 001: new insights on the genus phylogeny and distribution". African Invertebrates. 52 (1). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 12 March 2012.{{cite journal}}:  CS1 maint: uses authors parameter (ลิงก์)
↑  Ehrich, Dorothy; Per Erik Jorde (2005). "High Genetic Variability Despite High-Amplitude Population Cycles in Lemmings". Journal of Mammalogy. 86 (86.2): 380–385. doi:10.1644/BER-126.1.
1 2  Wills, Christopher (1980). Genetic Variability. NewYork: Oxford University Press.
↑  Kunz, BA; Ramachandran, K; Vonarx, EJ (April 1998). "DNA sequence analysis of spontaneous mutagenesis in Saccharomyces cerevisiae". Genetics. 148 (4): 1491–505. PMC 1460101. PMID 9560369.{{cite journal}}:  CS1 maint: uses authors parameter (ลิงก์)
↑  Huertas, P (January 2010). "DNA resection in eukaryotes: deciding how to fix the break". Nat. Struct. Mol. Biol. 17 (1): 11–6. doi:10.1038/nsmb.1710. PMC 2850169. PMID 20051983.
ความสามารถในการทำซ้ำ

ความสามารถในการทำซ้ำ (อังกฤษ: reproducibility) คือคุณสมบัติ (ความสามารถ) ของการวิเคราะห์หรือการทดลองหรือการศึกษาหนึ่งๆ ที่สามารถถูกทำซ้ำได้และให้ผลคล้ายคลึงกัน อาจจะโดยผู้ทดลองเดียวกันหรือคนอื่นก็ได้ ความสามารถในการทำซ้ำนี้เป็นหลักสำคัญอย่างหนึ่งของระเบียบวิธีทางวิทยาศาสตร์
ความรับผิดชอบทางสังคมเชิงบรรษัท

ความรับผิดชอบทางสังคมเชิงบรรษัท  หรือ ซีเอสอาร์ (อังกฤษ: corporate social responsibility: CSR) เป็นเครื่องมือที่โลกตะวันตกคิดขึ้นสำหรับใช้ควบคุมหรือถ่วงดุลลัทธิทุนนิยมสุดขั้ว มุ่งกำไรสูงสุด จนหย่อนด้านคุณธรรม จริยธรรม และความรับผิดชอบทางสังคม เป็นกลไกควบคุมธุรกิจขนาดใหญ่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งธุรกิจข้ามชาติ ให้ต้องประพฤติปฏิบัติในลักษณะที่แสดงความรับผิดชอบทางสังคมในหลากหลายมิติ
หลักการของธุรกิจกับความรับผิดชอบทางสังคม จึงอยู่บนฐานความเชื่อว่า ธุรกิจ กับสังคม จะต้องอยู่ร่วมกัน อย่างช่วยเหลือเกื้อกูลเอื้อประโยชน์ซึ่งกันและกัน ช่วยกันลดจุดอ่อนต่อกัน
ความรับผิดชอบทางสังคมหลากหลายมิติ

ความรับผิดชอบทางสังคมเชิงบรรษัทมีหลากหลายด้าน ดังต่อไปนี้
ด้านสิ่งแวดล้อม - ธุรกิจอาจก่อมลพิษต่อสิ่งแวดล้อมหลากหลายรูปแบบ อาจก่อมลภาวะต่ออากาศ มลภาวะทางเสียง ต่อแม่น้ำลำคลอง ต่อน้ำฝน ต่อน้ำผิวดิน เป็นต้น เช่นธุรกิจสารเคมีอาจก่อพิษภัยทั้งในลักษณะพิษที่เกิดทันทีอย่างเฉียบพลัน หรือค่อยๆ สะสมพิษร้ายทีละน้อยๆ เกิดผลกระทบแบบเรื้อรัง หรือตายผ่อนส่ง ธุรกิจที่ก่อผลร้ายเช่นนี้ต้องมีวิธีป้องกัน ไม่ให้เกิดผลร้ายอย่างได้ผล จึงจะถือว่ารับผิดชอบต่อสังคม
ด้านการใช้ทรัพยากรธรรมชาติ ธุรกิจอาจแย่งใช้น้ำจากแหล่งน้ำเดียวกันกับชุมชน อาจใช้ทรัพยากรธรรมชาติชนิดที่ใช้แล้วหมด ธุรกิจจะต้องแสดงความรับผิดชอบต่อชุมชนโดยรอบ และต่อสังคมในภาพรวม ที่จะไม่ก่อปัญหาแบบไร้ความรับผิดชอบ
ด้านความเป็นธรรมต่อเพื่อนมนุษย์ - การจ่ายค่าแรง ค่าจ้าง ค่าชดเชย ค่าดูแลสุขภาพ อย่างเป็นธรรม การจัดสถานที่ทำงานให้เป็น healthy workplace และ happy workplace การจัดให้เป็น learning organization
ด้านจิตวิญญาณของผู้คน - ธุรกิจที่มุงผลกำไรสูง มองความสำเร็จที่ผลกำไร มองความสามารถคู่กับผลได้ทางวัตถุ และเงินเดือน มีแนวโน้มที่จะสร้างวัฒนธรรมวัตถุนิยมสุดขั้ว เพิ่มพูนความโลภ หย่อนด้านจิตวิญญาณ หย่อนด้านความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์
ด้านความรับผิดชอบในการประกอบธุรกิจ - ทั้งในด้านความซื่อสัตย์สุจริต และรักษาผลประโยชน์ตามหลัก BSC - Balanced Score Card คือต่อผู้ถือหุ้น ต่อลูกค้าหรือคู่ค้า ต่อพนักงาน และต่อสังคมวงกว้าง
สำคัญที่จิตสำนึก ที่แสดงออกทางการปฏิบัติ และมีคำอธิบาย
ธุรกิจกับความรับผิดชอบทางสังคมในมิติของความเป็นมนุษย์

มิติของความเป็นมนุษย์ คือความเคารพ เห็นคุณค่า ซึ่งกันและกัน สร้างความสัมพันธ์ในลักษณะมนุษย์สัมผัสมนุษย์ อย่างคนที่เท่าเทียมกัน เห็นอกเห็นใจกัน
นี่คือสัมผัสที่ธุรกิจขนาดใหญ่ ที่มีภาพของความยิ่งใหญ่และทันสมัย ควรได้สร้างขึ้น ผ่านกิจกรรม ธุรกิจกับความรับผิดชอบทางสังคม (CSR)