stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ศิลาจารึกโจหงอ

ศิลาจารึกที่สร้างขึ้นเพื่อโจหงอ
ศิลาจารึกโจหงอจากปี ค.ศ. 1093 สร้างโดยไช่ เปี้ยน (蔡卞) ศิลาจารึกมีความสูง 2.1 เมตรและกว้าง 1 เมตร
ศิลาจารึกโจหงอ (จีน: 曹娥碑; พินอิน: Cáo É Bēi) เป็นศิลาจารึกที่สร้างขึ้นเพื่อเป็นที่ระลึกถึงโจหงอ (曹娥 เฉา เอ๋อ) เด็กสาวในยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออก
ในยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออก ในปี ค.ศ. 143 โจหงอจมน้ำเสียชีวิตในแม่น้ำชุ่นขณะอายุ 13 ปีระหว่างที่พยายามจะช่วยชีวิตบิดาจากการจมน้ำ ในปี ค.ศ. 151 มีการสร้างศาลและศิลาจารึกเพื่อเป็นเกียรติแก่โจหงอ ศิลาจารึกดั้งเดิมได้สูญหายไปตามกาลเวลา แต่ในปี ค.ศ. 1093 (ยุคราชวงศ์ซ่งเหนือ) ไช่ เปี้ยน (蔡卞) ได้ทำศิลาจารึกใหม่ทดแทน ศิลาจารึกนี้มีความสูง 2.1 เมตรและกว้าง 1 เมตร มีชื่อเรียกว่า "ศิลาจารึกโจหงอบุตรสาวผู้กตัญญู" และได้กลายเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์ ศิลาจารึกนี้ตั้งอยู่ที่ศาลโจหงอในเขตช่าง-ยฺหวี นครเช่าซิง ทางตะวันออกเฉียงเหนือของมณฑลเจ้อเจียงในประเทศจีน
ข้อความบนศิลาจารึกเขียนขึ้นตามการมอบหมายของโตเสียง [zh] (度尚 ตู้ ช่าง) ข้อความเขียนขึ้นโดยหานตาน ฉุน (邯鄲淳) หลังเว่ย์ หล่าง [zh] (魏朗) เขียนไม่เสร็จ
ดูเพิ่ม

โจหงอ
ศานนท์ หวังสร้างบุญ

| ศานนท์ หวังสร้างบุญต> ช. |
| --- | --- |

รองผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  1 มิถุนายน พ.ศ. 2565ดำรงตำแหน่งร่วมกับ จักกพันธุ์ ผิวงาม, วิศณุ ทรัพย์สมพล และทวิดา กมลเวชช
ผู้ว่าการ: ชัชชาติ สิทธิพันธุ์
ก่อนหน้า: พล.ต.ท. โสภณ พิสุทธิวงษ์ ศักดิ์ชัย บุญมา สกลธี  ภัททิยกุล เกรียงยศ สุดลาภา
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 10 ตุลาคม พ.ศ. 2532 (35 ปี) กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
บุตร: 1 คน
ศิษย์เก่า: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (วศ.บ.)
อาชีพ: นักเคลื่อนไหวเพื่อสังคม, นักการเมือง

ศานนท์ หวังสร้างบุญ (เกิด 10 ตุลาคม พ.ศ. 2532) เป็นนักเคลื่อนไหวเพื่อสังคม นักธุรกิจ และข้าราชการการเมืองชาวไทย ปัจจุบันดำรงตำแหน่งรองผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร ดูแลด้านการศึกษา สังคม และงานพาณิชย์ เขาเป็นรองผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานครที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์
ประวัติ

ศานนท์ หวังสร้างบุญ เกิดเมื่อวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2532 ในครอบครัวที่ประกอบธุรกิจร้านวัสดุก่อสร้าง เขาเป็นบุตรคนโตในจำนวนพี่น้อง 4 คน สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนเซนต์คาเบรียล ปริญญาตรีวิศวกรรมศาสตรบัณฑิต (วิศวกรรมอุตสาหการ) คณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย โดยในปีการศึกษา 2553 ศานนท์ได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่ง นายกองค์การบริหารสโมสรนิสิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (อบจ.) ด้านชีวิตครอบครัวสมรสแล้ว มีบุตร 1 คน
การทำงาน

ช่วงเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 3 ศานนท์เคยเปิดร้านเกมเพลย์สเตชันในตึกที่อาของเขาปล่อยเช่า แต่กิจการไม่ประสบความสำเร็จ จากนั้นเมื่อจบการศึกษาระดับปริญญาตรี เขาได้เข้าทำงานที่พรอคเตอร์ แอนด์ แกมเบิล ประเทศไทย โดยเคยดำรงตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายจัดซื้อ ต่อมาในปี พ.ศ. 2554 ศานนท์ได้ร่วมงานกับ "ปลาจะเพียร" กลุ่มอิสระที่ช่วยเหลือชุมชนที่ได้รับผลกระทบจากอุทกภัยครั้งใหญ่
ศานนท์เป็นผู้ร่วมก่อตั้ง Satarana (สาธารณะ) เครือข่ายภาคประชาสังคมที่ทำงานเรื่องการพัฒนาเมือง และเป็นหนึ่งในทีมกลุ่มเมล์เดย์ (Mayday) ผู้ออกแบบปรับปรุงป้ายหยุดรถเมล์รูปแบบใหม่ ทั้งยังเป็นผู้ร่วมก่อตั้งกลุ่ม Trawell นอกจากนี้เขายังเคยเป็นเจ้าของกิจการ Once Again Hostel ย่านประตูผี, Luk Hostel ย่านเยาวราช รวมถึงยังเคยเป็นเจ้าของ Locall.bkk แพลตฟอร์มฟู้ดเดลิเวอรี่ ครอบคลุมพื้นที่ร้านอาหารบริเวณย่านเสาชิงช้า-ประตูผี, เยาวราช และนางลิ้นจี่
ศานนท์มีชื่อเสียงจากการร่วมต่อสู้เพื่อชุมชนที่ได้รับผลกระทบจากนโยบายภาครัฐ เช่น ชุมชนป้อมมหากาฬ โดยเขาเป็นหนึ่งในคณะกรรมการร่วมประชุมเพื่อหารือทางออก แม้สุดท้ายชุมชนดังกล่าวจะถูกรื้อก็ตาม
การทำงาน > รองผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร

ต่อมาในปี พ.ศ. 2562 ศานนท์ได้ร่วมงานกับ ชัชชาติ สิทธิพันธุ์ ในนามกลุ่ม Better Bangkok ร่วมกันออกแบบนโยบาย เพื่อสร้างกรุงเทพฯ ให้น่าอยู่ จากนั้นเมื่อชัชชาติลงสมัครรับเลือกตั้งผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานครและได้รับเลือกตั้งในอีกสามปีต่อมา ศานนท์ก็ได้รับแต่งตั้งเป็นรองผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร ดูแลด้านการศึกษา สังคม และงานพาณิชย์ ซึ่งเขาเป็นรองผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานครที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์
หลังได้รับตำแหน่ง ศานนท์กล่าวว่าจะฟื้นฟูโครงการ "บ้านอิ่มใจ" ที่พักชั่วคราวของคนไร้บ้าน กลับมาอีกครั้ง โดยบ้านอิ่มใจเป็นโครงการที่หม่อมราชวงศ์สุขุมพันธุ์ บริพัตร อดีตผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานครเป็นผู้ริเริ่มในปี พ.ศ. 2555 โดยเช่าอาคารการประปานครหลวงแม้นศรีเดิม แต่ได้ยกเลิกสัญญาเช่าอาคารดังกล่าวในปี พ.ศ. 2562 ในสมัย พล.ต.อ. อัศวิน ขวัญเมือง เป็นผู้ว่าฯ กทม. เนื่องจากการใช้พื้นที่ไม่คุ้มค่าเช่าพื้นที่กับสำนักงานทรัพย์สินพระมหากษัตริย์ปีละ 28 ล้านบาท และปรับภารกิจเป็นการคัดกรองคนไร้บ้านตามจุดต่าง ๆ ใน กทม. โดยไม่มีการพักค้างคืนแทน
รางวัลที่ได้รับ

พ.ศ. 2562 - รางวัล JUMC STAR 2019 Excellence โดยสมาคมนิสิตเก่าเอ็มบีเอ คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี จุฬาฯ ร่วมกับคณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2566 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 3 ตริตาภรณ์ช้างเผือก (ต.ช.)
บ้านเรือนในชุมชนป้อมมหากาฬขณะกำลังถูกทุบทำลาย ศานนท์เคยทำงานขับเคลื่อนเพื่อปกป้องชุมชนนี้
ศาสนาในประเทศกาตาร์

ศาสนาในประเทศกาตาร์ (2022)
อิสลาม (ศาสนาประจำชาติ) (65.5%)
ฮินดู (15.4%)
คริสต์ (14%)
พุทธ (3%)
อื่น ๆ/ไม่มี (2%)
ประเทศกาตาร์เป็นประเทศอิสลามที่มีชนกลุ่มน้อยหลายศาสนาเช่นเดียวกับประเทศแถบอ่าวเปอร์เซียส่วนใหญ่ที่เผชิญกับคลื่นผู้อพยพในช่วง 30 ปีที่ผ่านมา ศาสนาประจำชาติคือศาสนาอิสลามนิกายซุนนี ชุมชนในประเทศประกอบด้วยมุสลิมนิกายซุนนีกับชีอะฮ์, ชาวคริสต์, ชาวฮินดู และชาวพุทธและบาไฮขนาดเล็ก มุสลิมมีจำนวน 65.5% ของประชากรทั้งหมด รองลงมาคือฮินดูที่ 15.4%, คริสต์ที่ 14.2%, พุทธที่ 3.3% และอื่น ๆ กับไม่นับถือที่ 1.9% กาตาร์ยังเป็นที่ตั้งของศาสนาอื่น ๆ อีกมากมายซึ่งส่วนใหญ่มาจากตะวันออกกลางและเอเชีย
ประเทศนี้ยังเป็นเจ้าภาพจัดการประชุมสนทนาระหว่างศาสนาหลายครั้ง
อิสลาม

ศาสนาประจำชาติในประเทศกาตาร์คือศาสนาอิสลาม ชาวกาตาร์ส่วนใหญ่นับถือศาสนาอิสลามนิกายซุนนี ส่วนนิกายชีอะฮ์มีประมาณ 10% ของประชากรมุสลิมในกาตาร์ทั้งหมด
ฮินดู

ชาวฮินดูในกาตาร์มี 15.1% โดยประมาณการว่ามีผู้นับถือศาสนานี้ประมาณ 422,118 คน ชาวฮินดูส่วนใหญ่มาจากเอเชียใต้และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
คริสต์

ชุมชนชาวคริสต์ในกาตาร์นั้นผสมกันระหว่างชาวต่างชาติจากยุโรป อเมริกาเหนือและใต้ เอเชีย ตะวันออกกลาง และแอฟริกา ใน ค.ศ. 2023 มีประชากรในกลุ่มนี้ประมาณ 13.7% ส่วนใหญ่เป็นแรงงานต่างชาติจากฟิลิปปินส์ ยุโรป และอินเดีย
ไม่มีกลุ่มมิชชันนารีต่างชาติดำเนินการเผยแผ่อย่างเปิดเผยในประเทศ ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2005 รัฐบาลกาตาร์ได้ให้เช่าทรัพย์สินในเขตชานเมืองโดฮาให้กับตัวแทนของชาวคริสต์ในประเทศเพื่อสร้างอาคารแบบโบสถ์ งานวิจัยใน ค.ศ. 2015 ประมาณว่าว่ามีชาวคริสต์ประมาณ 200 คนมีพื้นเพจากมุสลิม แม้ว่าไม่ใช่ทั้งหมดที่เป็นพลเมืองในประเทศก็ตาม
จังหวัดปัตตานี

"ปัตตานี" เปลี่ยนทางมาที่นี่ สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ปัตตานี (แก้ความกำกวม)
สำหรับภูมิภาคทางประวัติศาสตร์ ดูที่ ปตานี
| จังหวัดปัตตานี |
| --- | --- |
จังหวัด
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Changwat Pattani
จากซ้ายไปขวา บนลงล่าง : วัดช้างให้ราษฎร์บูรณาราม มัสยิดกรือเซะ ศาลเจ้าแม่ลิ้มกอเหนี่ยว มัสยิดกลางจังหวัดปัตตานี
   ธง ตรา
คำขวัญ: เมืองงามสามวัฒนธรรม ศูนย์ฮาลาลเลิศล้ำ ชนน้อมนำศรัทธา ถิ่นธรรมชาติงามตา ปัตตานีสันติสุขแดนใต้
แผนที่ประเทศไทย จังหวัดปัตตานีเน้นสีแดงแผนที่ประเทศไทย จังหวัดปัตตานีเน้นสีแดง
ประเทศ:  ไทย
การปกครอง
 • ผู้ว่าราชการ : พาตีเมาะ สะดียามู   (ตั้งแต่ พ.ศ. 2565) 
 • นายก อบจ. : เศรษฐ์ อัลยุฟรี   (ตั้งแต่ พ.ศ. 2547) 
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 1,940.356 ตร.กม. (749.176 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: อันดับที่ 68
ประชากร (พ.ศ. 2564)
 • ทั้งหมด: 737,077 คน
 • อันดับ: อันดับที่ 33
 • ความหนาแน่น: 379.87 คน/ตร.กม. (983.9 คน/ตร.ไมล์)
 • อันดับความหนาแน่น: อันดับที่ 9
รหัส ISO 3166: TH-94 
สัญลักษณ์ประจำจังหวัด
 • ต้นไม้: ตะเคียนทอง
 • ดอกไม้: ชบา
 • สัตว์น้ำ: ปลาสลิด
ศาลากลางจังหวัด
 • ที่ตั้ง: ถนนเดชา ตำบลสะบารัง อำเภอเมืองปัตตานี จังหวัดปัตตานี 94000
 • โทรศัพท์: 0 7334 9002, 0 7333 1154
 • โทรสาร: 0 7334 9002
เว็บไซต์: http://www.pattani.go.th
 
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ปัตตานี (มลายูปัตตานี: ڤطاني / 'ตานิง) เป็นจังหวัดหนึ่งในภาคใต้ของประเทศไทย ติดต่อกับจังหวัดนราธิวาส จังหวัดยะลา และจังหวัดสงขลา
สัญลักษณ์ประจำจังหวัด

ตราประจำจังหวัด: ปืนใหญ่นางพญาตานี
ดอกไม้ประจำจังหวัด: ดอกชบา (Hibiscus sp.)
ต้นไม้ประจำจังหวัด: ตะเคียนทอง (Hopes odorata)
คำขวัญประจำจังหวัด: เมืองงามสามวัฒนธรรม ศูนย์ฮาลาลเลิศล้ำ ชนน้อมนำศรัทธา ถิ่นธรรมชาติงามตา ปัตตานีสันติสุขแดนใต้
คำขวัญประจำจังหวัดเดิม: บูดูสะอาด หาดทรายสวย รวยน้ำตก นกเขาดี ลูกหยีอร่อย หอยแครงสด
ที่มาของชื่อ

คำว่า ปัตตานี มาจากคำภาษามลายูปัตตานี ڤطاني ซึ่งมาจากคำว่า Pata Ini ("ชายหาดแห่งนี้") อีกทีหนึ่ง[ต้องการอ้างอิง]
ประวัติศาสตร์

จากหลักฐานทางโบราณคดีเบื้องต้น ได้พบร่องรอยของชุมชนโบราณในปัตตานีที่อำเภอยะรัง คือเมืองโบราณยะรัง เป็นเมืองพุทธศาสนถานมหายานเป็นเมืองที่มีความเจริญ ในช่วง พ.ศ. 700-1400 เป็นเมืองโบราณซ้อนทับกัน 3 เมือง ตั้งแต่บ้านวัดที่เก่าแก่ที่สุด บ้านจาเละ และบ้านประแว ในนี้มีโบราณสถานกว่า 40 แห่ง ในช่วงพุทธศตวรรษที่ 13 มีความเจริญรุ่งเรือง มีศูนย์กลางการปกครองที่โกตามะลิฆา (Kota Malikha) ใน ตำนานมะโรงมหาวงศ์ มีชื่อ "ลังกาสุกะ" ซึ่งเจริญขึ้นมาร่วมสมัยกับยุคสหพันธรัฐเมืองท่าศรีวิชัย โดยมีพื้นฐานบ้านเมืองแรกเริ่มเก่าไปถึงพุทธศตวรรษที่ 12 ที่บริเวณเมืองโบราณบ้านวัด
ต่อมาพุทธศตวรรษที่ 18–20 เปลี่ยนไปรับอิทธิพลของอิสลาม และย้ายเมืองไปที่บ้านกรือเซะหรือหมู่บ้านปะตะนี เนื่องจากตั้งอยู่ใกล้ชายทะเลและปากแม่น้ำปัตตานีมากกว่าเมืองโกตามะลิฆา เมืองท่านี้มึความโดดเด่นในช่วงพุทธศตวรรษที่ 22 ถึงต้นพุทธศตวรรษที่ 23 เมืองมีความเข้มแข็งพอที่จะต้านการรุกรานของรัฐที่ใหญ่โตกว่าอย่างกรุงศรีอยุธยา เมืองในยุคนี้มีประชากรต่างชาติต่างภาษาอพยพเข้ามาเป็นจำนวนมาก โดยเฉพาะจีน ที่กลายมาเป็นชุมชนใหญ่ชุมชนหนึ่งในปัตตานี มีเหตุการณ์สำคัญอย่างกลุ่มโจรสลัดจากฝูเจียน นําโดยหลิน เต้า-เฉียน ได้อพยพหนีการปราบปรามของราชวงศ์หมิง ไปยึดเมืองปัตตานีไว้ได้เป็นระยะเวลาหนึ่ง ประมาณ พ.ศ. 2116–2163 ชาวปัตตานีรู้จักในฐานะตํานานเรื่อง เจ้าแม่ลิ้มกอเหนี่ยว และการสร้างปืนใหญ่นางพญาตานี
อาณาจักรปัตตานีอยู่ในฐานะประเทศราชของกรุงศรีอยุธยา ลักษณะความสัมพันธ์ขึ้นอยู่กับความเข้มแข็งของไทย คราวใดไทยอ่อนแอหรือเกิดความวุ่นวายในราชธานี ปัตตานีก็จะถือเป็นอิสระ เมื่อเริ่มสมัยรัตนโกสินทร์ฝ่ายไทยก็ยกทัพไปปราบ จึงได้ปัตตานีมาเป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรไทยอีกครั้ง จากนั้นมาไทยเริ่มปรับปรุงระบบควบคุมปัตตานีให้รัดกุมขึ้นเป็นลำดับ จนในสมัยรัชกาลที่ 5 ได้มีการตั้งมณฑลปัตตานี
พ.ศ. 2475 มณฑลปัตตานีถูกยุบรวมกับมณฑลนครศรีธรรมราช กระทั่ง พ.ศ. 2476 ได้รับการยกฐานะเป็นจังหวัดปัตตานี
ภูมิศาสตร์ > ที่ตั้ง

ปัตตานีเป็นหนึ่งในห้าจังหวัดชายแดนภาคใต้ ตั้งอยู่ริมฝั่งทะเลตะวันออกของภาคใต้สุด ติดกับทะเลจีนใต้ อยู่ห่างจากกรุงเทพโดยทางรถยนต์ประมาณ 1,055 กิโลเมตร หรือ 1,025 กิโลเมตรโดยทางรถไฟที่ (สถานีรถไฟโคกโพธิ์)
ภูมิศาสตร์ > ภูเขาที่สำคัญ

ได้แก่ ภูเขาทรายขาว ซึ่งอยู่ในทิวเขาสันกาลาคีรี มีแม่น้ำที่สำคัญ 2 สาย คือ แม่น้ำปัตตานีและแม่น้ำสายบุรี ภูมิอากาศอบอุ่นตลอดปี อุณหภูมิเฉลี่ย 27.5 องศาเซลเซียส ฝนตกชุกในระหว่างเดือนธันวาคม-มกราคม ฝนตกเฉลี่ย 1,750.9 มิลลิเมตร/ปี (เฉลี่ยในรอบ 30 ปี)
ประชากร > ศาสนา

| ศาสนาในจังหวัดปัตตานี (พ> ศ. 2562) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ศาสนา | ศาสนา |  | ร้อยละ | ร้อยละ |
| อิสลาม | อิสลาม |    | 87.57% | 87.57% |
| พุทธ | พุทธ |    | 12.41% | 12.41% |
| อื่น ๆ | อื่น ๆ |    | 0.03% | 0.03% |
ประชากรส่วนใหญ่นับถือศาสนาอิสลาม รองลงมาคือศาสนาพุทธและอื่น ๆ จากการสำรวจเมื่อ พ.ศ. 2555 พบว่า ประชากรนับถือศาสนาอิสลามร้อยละ 87.25 นับถือศาสนาพุทธร้อยละ 12.72 และศาสนาอื่น ๆ ร้อยละ 0.03 แต่การสำรวจใน พ.ศ. 2556-2558 พบว่าประชากรนับถือศาสนาอิสลามร้อยละ 86.25 นับถือศาสนาพุทธร้อยละ 13.70 และศาสนาอื่น ๆ ร้อยละ 0.05 ใน พ.ศ. 2555 หลังการก่อวินาศกรรมด้วยการวางระเบิดถนนสายหลักในปัตตานี ส่งผลให้ชาวไทยเชื้อสายจีนและชาวไทยพุทธจำนวนมากอพยพออกจากปัตตานี ประชากรที่นับถือศาสนาพุทธจึงหดตัวอย่างเฉียบพลัน จากการสำรวจของสำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดปัตตานีเมื่อ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2562 พบว่า ประชากรส่วนใหญ่นับถือศาสนาอิสลาม ร้อยละ 87.57, ศาสนาพุทธ ร้อยละ 12.41 และศาสนาอื่น ๆ ร้อยละ 0.03
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ศาสนา | 2503 | 2554 | 2555 | 2556 | 2557 | 2558 | 2559 | 2562 |
| อิสลาม | 78.20% | 90.44% | 87.25% | 86.25% | 87.49% | 86.67% | 86.58% | 87.57% |
| พุทธ | 20.00% | 9.56% | 12.72% | 13.70% | 12.74% | 13.32% | 13.40% | 12.41% |
| คริสต์ | – | 0.01% | – | – | – | – | – | – |
| อื่น ๆ | 1.80% | – | 0.03% | 0.05% | 0.02% | 0.02% | 0.02% | 0.03% |
ชาวปัตตานีมีอาชีพหลักคือการทำนา สวนยาง นอกจากนี้ประชาชนที่อาศัยอยู่ทางทิศตะวันออกของจังหวัด เช่น อำเภอเมืองปัตตานี อำเภอปะนาเระ และอำเภอสายบุรี ยังประกอบอาชีพประมง ซึ่งส่งผลให้เกิดผลผลิตในภาคอุตสาหกรรมต่อเนื่องอย่างมาก
| ปี | ประชากร | ±% |
| --- | --- | --- |
|  2553  | 655,259 | —     |
|  2554  | 663,485 | +1.3% |
|  2555  | 671,615 | +1.2% |
|  2556  | 678,838 | +1.1% |
|  2557  | 686,186 | +1.1% |
|  2558  | 694,023 | +1.1% |
|  2559  | 700,961 | +1.0% |
|  2560  | 709,796 | +1.3% |
อ้างอิง:กรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย
การเมืองการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

การปกครองแบ่งออกเป็น 12 อำเภอ 115 ตำบล 642 หมู่บ้าน
| --- | --- |
 อำเภอเมืองปัตตานี  อำเภอโคกโพธิ์  อำเภอหนองจิก  อำเภอปะนาเระ  อำเภอมายอ  อำเภอทุ่งยางแดง  อำเภอสายบุรี  อำเภอไม้แก่น  อำเภอยะหริ่ง  อำเภอยะรัง  อำเภอกะพ้อ  อำเภอแม่ลาน:
การเมืองการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

จังหวัดปัตตานี มีการแบ่งการปกครองส่วนท้องถิ่นดังนี้
มีเทศบาลเมือง 2 แห่ง
เทศบาลเมืองปัตตานี
เทศบาลเมืองตะลุบัน
อุทยาน

อุทยานแห่งชาติน้ำตกทรายขาว
สถานที่ท่องเที่ยว

มัสยิดกรือเซะ เป็นมัสยิดที่สร้างโดยสุลต่านมุสัฟฟาร์ ชาร์ พระองค์ได้สร้างมัสยิดแห่งนี้พร้อมกับมัสยิดบ้านดาโตะ อำเภอยะหริ่ง จังหวัดปัตตานี
มัสยิดกรือเซะเป็นมัสยิดที่สุลต่านใช้เป็นสถานที่ปฏิบัติศาสนกิจและะพบปะพูดคุยกับประชาชน มัสยิดกรือเซะเป็นมัสยิดแห่งแรกในคาบสมุทรมลายู[ต้องการอ้างอิง]
หาดตะโล๊ะกาโปร์
หาดแฆแฆ
เมืองโบราณยะรัง
ศาลหลักเมืองปัตตานี
ศาลเจ้าแม่ลิ้มกอเหนี่ยวหรือศาลเจ้าเล่งจูเกียง
สวนสมเด็จพระศรีนครินทร์ ปัตตานี
หอนาฬิกาสามวัฒนธรรม
มัสยิดกลางจังหวัดปัตตานี
มัสยิดรายอ ปัตตานี
มัสยิดกรือเซะ ปัตตานี
วังยะหริ่ง ปัตตานี
วังสายบุรี ปัตตานี
วังพิพิธภักดี ปัตตานี
วังจะบังตีกอ ปัตตานี
ย่านเมืองเก่าปัตตานี (กือดาจีนอ)
วัดช้างให้ราษฎร์บูรณาราม
หาดตะโละสะมิแล
สะพานไม้บานา
ปัตตานีบาซาร์
หอดูนก
blue lake ปัตตานี
การขนส่ง > ระยะทางจากตัวจังหวัดไปอำเภอต่าง ๆ

อำเภอหนองจิก 8 กิโลเมตร
อำเภอยะหริ่ง 15 กิโลเมตร
อำเภอยะรัง 16 กิโลเมตร
อำเภอโคกโพธิ์ 26 กิโลเมตร
อำเภอแม่ลาน 27 กิโลเมตร
อำเภอมายอ 30 กิโลเมตร
อำเภอปะนาเระ 42 กิโลเมตร
อำเภอทุ่งยางแดง 44 กิโลเมตร
อำเภอสายบุรี 50 กิโลเมตร
อำเภอกะพ้อ 65 กิโลเมตร
อำเภอไม้แก่น 68 กิโลเมตร
การศึกษา > ระดับอุดมศึกษา

มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี
มหาวิทยาลัยฟาฏอนี วิทยาเขตปัตตานี
วิทยาลัยชุมชนปัตตานี
มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาลัยสงฆ์ปัตตานี
การศึกษา > โรงเรียน

ดูที่ รายชื่อโรงเรียนในจังหวัดปัตตานี
ชาวจังหวัดปัตตานีที่มีชื่อเสียง

สวัสดิ์ วัฒนายากร อดีตองคมนตรีในรัชกาลที่ 9 อดีตตุลาการศาลปกครองสูงสุด อดีตอธิบดีกรมชลประทาน กระทรวงเกษตรและสหกรณ์
พนมเทียน ศิลปินแห่งชาติ
กังสดาล พิพิธภักดี อดีตพระชายาในสมเด็จพระราชาธิบดีมูฮัมมัดที่ 5 ประเทศมาเลเซีย
เทศกาล

งานสมโภชเจ้าแม่ลิ้มกอเหนี่ยว
งานประเพณีชักพระ
งานแข่งขันกีฬาตกปลาสายบุรี
อีดิลฟิฏร์
อีดิลอัฎฮา
ดูเพิ่ม

ความไม่สงบในชายแดนภาคใต้ของประเทศไทย
รายชื่อวัดในจังหวัดปัตตานี
รายชื่อมัสยิดในจังหวัดปัตตานี
รายชื่อห้างสรรพสินค้าในจังหวัดปัตตานี
แหล่งข้อมูลอื่น > เว็บไซต์

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของจังหวัด
แหล่งข้อมูลอื่น > แผนที่และภาพถ่าย

แผนที่ท่องเที่ยวจังหวัดปัตตานี เก็บถาวร 2016-03-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
6°52′N 101°14′E﻿ / ﻿6.87°N 101.24°E﻿ / 6.87; 101.24
แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ จังหวัดปัตตานี
แผนที่ จาก มัลติแมป โกลบอลไกด์ หรือ กูเกิลแผนที่
ภาพถ่ายทางอากาศ จาก เทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
ภาพถ่ายดาวเทียม จาก วิกิแมเปีย
พระธาตุกู่จาน

สำหรับอำเภอ ดูที่ อำเภอคำเขื่อนแก้ว
| พระธาตุกู่จาน |
| --- | --- |
[[ไฟล์:พระธาตุกู่จาน อำเภอคำเขื่อนแก้ว จังหวัดยโสธร.jpg|300px]]องค์พระธาตุกู่จาน
ที่ตั้ง: วัดกู่จาน ตำบลกู่จาน อำเภอคำเขื่อนแก้ว จังหวัดยโสธร 35110
นิกาย: เถรวาท
ความพิเศษ: - ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุของพระโคตมพุทธเจ้า
เวลาทำการ: 06.00-18.00 น.
จุดสนใจ: พระธาตุกู่จาน หนองสระพัง
กิจกรรม: งานนมัสการพระธาตุกู่จาน , บุญมหากฐินสามัคคี และสวดมนต์ข้ามปี
การถ่ายภาพ: พระธาตุกู่จาน
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
พระธาตุกู่จาน ตั้งอยู่ที่วัดกู่จาน ตำบลกู่จาน อำเภอคำเขื่อนแก้ว จังหวัดยโสธร สร้างขึ้นเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 12 หรือพร้อมกับพระธาตุพนมที่จังหวัดนครพนม มีลักษณะเป็นเจดีย์รูปทรงบัวเหลี่ยมคล้ายพระธาตุพนม ก่อด้วยอิฐมีความกว้าง 5.10 เมตร ความสูง 15 เมตร มีกำแพงแก้วล้อมองค์พระธาตุ 2 ชั้น ในวันขึ้น 14 ค่ำ เดือน 3 ถึงวันแรม 3 ค่ำ เดือน 3 ของทุกปีจะมีงานประจำปีเพื่อเป็นการนมัสการพระธาตุกู่จาน เป็นที่เคารพสักการะของพุทธศาสนิกชนชาวจังหวัดยโสธรและภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย
สถาปัตยกรรม

มีลักษณะเป็นเจดีย์ทรงบัวเหลี่ยมมีรูปทรงแบบธาตุอีสานทั่วไปโดยสร้างตามแบบพระธาตุพนมแต่มีขนาดเล็กกว่า ฐานล่างเป็นฐานบัวคว่ำบัวหงายเตี้ยๆรองรับฐานสูงรูปสี่เหลี่ยมเรียบๆต่อด้วยองค์เรือนธาตุทรงบัวเหลี่ยมประดับลวดลายและยอดธาตุทรงบัวเหลี่ยมรองรับฉัตรซึ่งเป็นยอดบนสุด พระธาตุกู่จานคงสร้างขึ้นตามคตินิยมแบบเดียวกับการสร้างพระธาตุทั่วไป คือ เพื่อบรรจุพระบรมสารีริกธาตุ จากรูปแบบของพระธาตุซึ่งได้รับอิทธิพลทางรูปแบบจากพระธาตุพนม สันนิฐานว่าคงจะสร้างขึ้นในระหว่างพุทธศตวรรษที่ 12
โบราณวัตถุ

จากหลักฐานทางโบราณสถานและโบราณวัตถุที่ยังเหลือให้พบเห็นจนถึงปัจจุบัน ดังนี้
องค์พระธาตุกู่จาน มีสัณฐานคล้ายกับองค์พระธาตุพนม จะต่างกันตรงที่ขนาดและความสูง โดยองค์พระธาตุกู่จานมีขนาดเล็กกว่าพระธาตุพนม
ใบเสมาศิลาครึ่งใบ มีอักษรขอมจารึกปรากฏอยู่ 8 แถว มีขนาดกว้าง 78 เซนติเมตร ยาว 80 เซนติเมตร สูง 120 เซนติเมตร ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกขององค์พระธาตุ ห่างประมาณ 20 เมตร ซึ่งตั้งอยู่ด้านหลังอุโบสถในปัจจุบันนี้ (พ.ศ. 2558)
ใบเสมาศิลา มีรูปลักษณะต่างๆ กัน สร้างด้วยศิลาทรายแดง ที่ค้นพบแล้วมีจำนวน 17 ใบ ตั้งอยู่ตามจุดต่างๆ ในหมู่บ้านและดอนปู่ตา ณ บ้านกู่จาน อยู่ห่างจากองค์พระธาตุกู่จานไปทางทิศเหนือประมาณ 200 เมตร โดยตามคำบอกเล่าของคนเฒ่าคนแก่ในหมู่บ้านมีความเชื่อว่าใบเสมาศิลาที่อยู่ในดอนปู่ตาคือหลักแสดงหลุมศพของผู้มีฐานะในสมัยก่อน เนื่องจากในอดีตขุดลงไปพบโครงกระดูกคนโบราณสูง 8 ศอก แต่ในความเชื่อทางพระพุทธศาสนา ใบเสมาคือการแสดงหลักเขตของพระพุทธศาสนา ซึ่งจะเห็นได้ตามวัดต่างๆ
การเดินทาง

เดินทางจากตัวจังหวัดยโสธรโดยใช้ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 23 (ถนนแจ้งสนิท) มายังอำเภอคำเขื่อนแก้ว ระยะทาง 23 กิโลเมตร ผ่านตัวอำเภอคำเขื่อนแก้วประมาณ 5 กิโลเมตร เลี้ยวซ้ายบริเวณสถานีพัฒนาอาหารสัตว์ยโสธร ใช้ทางหลวงชนบทสายบ้านแหล่งแป้น-บ้านกู่จาน ระยะทาง 7.4 กิโลเมตร ก็ถึงวัดกู่จาน
คำยืมภาษาฮกเกี้ยนในภาษาไทย

โบตั๋น เป็นตัวอย่างของชื่อพืชที่เป็นคำยืมจากภาษาฮกเกี้ยน
มีคำศัพท์ในภาษาไทยจำนวนมากที่เป็นคำยืมที่มีที่มาจากภาษาฮกเกี้ยน เนื่องจากมีชาวจีนฮกเกี้ยนอาศัยอยู่ในประเทศไทยเป็นจำนวนมากจึงเกิดการแลกเปลี่ยนทางวัฒนธรรม
เนื่องจากภาษาฮกเกี้ยน (ภาษาหมิ่นใต้มาตรฐาน) และภาษาแต้จิ๋วนั้นต่างก็จัดเป็นภาษาหมิ่นใต้เหมือนกัน ทั้งคำศัพท์และเสียงอ่านจึงมีความใกล้เคียงกันมาก คำยืมในภาษาไทยบางคำอาจมองว่ามีที่มาจากภาษาฮกเกี้ยนหรือแต้จิ๋วก็ได้เช่นกัน ศัพท์บางคำแหล่งข้อมูลระบุว่ามาจากภาษาแต้จิ๋วแต่เสียงอ่านกลับใกล้เคียงกับภาษาฮกเกี้ยนมากกว่า หรือบ้างก็กลับกัน
ฉะนั้นแล้วคำศัพท์ที่อาจมองว่ามาจากฝั่งไหนก็ได้จะใส่ลงในทั้งในบทความนี้และในบทความคำยืมภาษาแต้จิ๋วในภาษาไทย แต่ข้อแตกต่างคือในบทความนี้จะระบุคำอ่านเป็นภาษาฮกเกี้ยน สามารถอ่านทั้ง 2 หน้าควบคู่กันเพื่อเปรียบเทียบได้
ภาษาฮกเกี้ยนมีอยู่หลายสำเนียงซึ่งมีความแตกต่างกันไปในรายละเอียด แต่ในที่นี้จะยึดเสียงอ่านตามสำเนียงเซี่ยเหมินซึ่งมักยึดเป็นมาตรฐานโดยทั่วไปเป็นหลัก แต่อาจมีความแตกต่างไปจากสำเนียงที่ยืมมาใช้ในคำไทยไม่มากก็น้อย
ตัวอย่างความแตกต่างระหว่างสำเนียงเช่นในสำเนียงเฉวียนโจว มีสระอือ เช่นคำว่า "กุนซือ" ก็ออกเสียงตรงกับสำเนียงเฉวียนโจว /kun³³ sɯ³³/ แต่ต่างไปจากสำเนียงเซี่ยเหมินที่ไม่มีสระอือและออกเสียงเป็น "กุนซู้" /kun³³ su⁴⁴/
ระบบเขียนเสียงอ่านเป็นภาษาฮกเกี้ยนเป็นอักษรละตินที่ใช้ในบทความนี้คือเป่อ่วยยี ซึ่งนิยมใช้กว้างขวางที่สุด อย่างไรก็ตาม ระบบนี้มีความขัดแย้งจากทั้งพินอินของจีนกลางและเพ็งอิมของภาษาแต้จิ๋ว ดังนั้นให้ระวังเมื่อทำการเปรียบเทียบ
ดูเพิ่ม

คำยืมภาษากวางตุ้งในภาษาไทย
คำยืมภาษาแต้จิ๋วในภาษาไทย
รถไฟฟ้ามหานคร สายสีชมพู

รถไฟฟ้ามหานคร สายสีชมพู (แคราย–แจ้งวัฒนะ–รามอินทรา–มีนบุรี) (อังกฤษ: Metropolitan Rapid Transit Pink Line, MRT Pink Line) ซึ่งเรียกตามสีที่กำหนดในแผนแม่บทโครงการระบบขนส่งมวลชนทางรางในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล เป็นโครงการระบบขนส่งมวลชนรองในพื้นที่กรุงเทพมหานครฝั่งเหนือ ตลอดจนถึงพื้นที่ของจังหวัดนนทบุรี ดำเนินการโดยบริษัท นอร์ทเทิร์น บางกอกโมโนเรล จำกัด โดยได้รับสัญญาสัมปทานจากการรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนแห่งประเทศไทย ดำเนินการในรูปแบบรถไฟฟ้ายกระดับแบบรางเดี่ยวหรือโมโนเรล เริ่มก่อสร้างใน พ.ศ. 2559 ก่อนหยุดการก่อสร้างไประยะหนึ่งเนื่องจากสถานการณ์การระบาดทั่วของโควิด-19 ในประเทศไทย ตั้งแต่ พ.ศ. 2563–2564 จนในที่สุดได้เปิดให้สาธารณชนทดลองใช้งานในวันที่ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2566 และเปิดให้บริการอย่างเป็นทางการวันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2567 โดยคณะรัฐมนตรีมีมติอนุมัติโครงการเมื่อวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2559 ในรูปแบบหุ้นส่วนมหาชน-เอกชน (Public Private Partnership: PPP) โดยให้รัฐบาลโดย รฟม. เป็นผู้ลงทุนจัดสรรกรรมสิทธิ์ที่ดิน และการเวนคืนที่ดินเพื่อใช้ในโครงการ และเอกชนเป็นผู้ลงทุนในงานโยธา ระบบรถไฟฟ้า ตลอดจนดำเนินระบบรถไฟฟ้าและกิจการจนครบสัญญา
เส้นทางสายนี้เกิดขึ้นครั้งแรกใน พ.ศ. 2537 โดยเป็นหนึ่งในเส้นทางขนส่งมวลชนระบบรองที่ได้รับการบรรจุลงในแผนแม่บท แต่ในระยะแรกโครงการมีระยะทางรวมทั้งสิ้นเพียง 27 กิโลเมตร มีสถานีต้นทางอยู่ที่บริเวณแยกปากเกร็ด และได้ถูกนำออกไปเมื่อครั้งปรับปรุงแผนแม่บท พ.ศ. 2543 แต่ต่อมาได้มีนำกลับมาอีกครั้งใน พ.ศ. 2549 พร้อมขยายแนวเส้นทางมาตามแนวถนนติวานนท์ และย้ายต้นทางจากแยกปากเกร็ดมายังแยกแคราย เพื่อเชื่อมต่อกับรถไฟฟ้ามหานคร สายฉลองรัชธรรมที่สถานีศูนย์ราชการนนทบุรี และใน พ.ศ. 2554 ได้มีการพิจารณายกระดับโครงการขึ้นมาเป็นรถไฟฟ้ารางหนัก เนื่องจากพิจารณาภาพรวมแล้วโครงการมีเส้นทางที่ยาวมาก และเหมาะสมกับความต้องการของประชาชนในเส้นทางดังกล่าว แต่แล้วสุดท้ายโครงการก็ได้รับอนุมัติให้ดำเนินการในรูปแบบรถไฟฟ้ารางเดี่ยวตลอดทั้งโครงการ เนื่องจากเหมาะสมกับพื้นที่มากกว่า
ปัจจุบันมีระยะทางรวม 34.5 กิโลเมตร มีแนวเส้นทางเริ่มต้นที่สถานีศูนย์ราชการนนทบุรีซึ่งเป็นสถานีเชื่อมต่อกับรถไฟฟ้ามหานคร สายฉลองรัชธรรม จากนั้นวิ่งขึ้นไปทางแยกปากเกร็ด แล้วเบี่ยงไปทางทิศตะวันออก ผ่านสถานีเมืองทองธานี แนวเส้นทางจะถูกแยกออกเป็นสองสาย โดยถือเป็นระบบขนส่งมวลชนทางรางสายแรกในประเทศไทยที่มีเส้นทางสายสาขา (branch line) ให้บริการ สายหนึ่งมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกตามแนวถนนแจ้งวัฒนะและถนนรามอินทราจนถึงสถานีตลาดมีนบุรี แนวเส้นทางจะเบี่ยงลงไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้เพื่อไปสิ้นสุดเส้นทางที่สถานีมีนบุรีซึ่งเป็นสถานีเชื่อมต่อกับรถไฟฟ้ามหานคร สายสีส้ม อีกสายหนึ่งจะวิ่งย้อนกลับไปทางแยกปากเกร็ด ก่อนเบี่ยงเข้าสู่ซอยแจ้งวัฒนะ-ปากเกร็ด 39 เพื่อเข้าสู่พื้นที่ใจกลางเมืองทองธานีอันเป็นชุมชนหนาแน่น และสิ้นสุดเส้นทางที่สถานีทะเลสาบเมืองทองธานีบริเวณภายในศูนย์แสดงสินค้าและการประชุม อิมแพ็ค เมืองทองธานี มีสถานีเชื่อมต่อกับรถไฟฟ้าเส้นอื่น ๆ จำนวน 4 สถานี ได้แก่ สถานีศูนย์ราชการนนทบุรี เชื่อมต่อกับสายฉลองรัชธรรม สถานีหลักสี่ เชื่อมต่อกับสายธานีรัถยา สถานีวัดพระศรีมหาธาตุ เชื่อมต่อกับสายสุขุมวิท และสถานีมีนบุรี เชื่อมต่อกับสายสีส้ม
ภาพรวม

รถไฟฟ้ามหานคร สายสีชมพูเป็นระบบรถไฟฟ้าที่มีโครงสร้างเป็นทางยกระดับเหนือพื้นดินตลอดโครงการ ดำเนินการโดย บริษัท นอร์ทเทิร์น บางกอกโมโนเรล จำกัด บริษัทร่วมค้าของกิจการร่วมค้าบีเอสอาร์ที่มี บริษัท บีทีเอส กรุ๊ป โฮลดิ้งส์ จำกัด (มหาชน) เป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ ที่ได้รับสัมปทานโครงการในการร่วมทุนก่อสร้างและดำเนินการเชิงพาณิชย์ หรือ PPP-Net Cost ภายในกรอบระยะเวลา 33 ปี 3 เดือน จากการรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนแห่งประเทศไทย มีแนวเส้นทางพาดผ่านพื้นที่กรุงเทพมหานครฝั่งเหนือเป็นส่วนใหญ่ ตลอดจนพื้นที่บางส่วนของจังหวัดนนทบุรี เริ่มต้นเส้นทางจากบริเวณแยกแครายซึ่งเป็นจุดเชื่อมต่อกับรถไฟฟ้ามหานคร สายฉลองรัชธรรม วิ่งไปทางทิศตะวันออกแล้วเลี้ยวซ้ายขึ้นเหนือตามแนวถนนติวานนท์จนถึงบริเวณแยกปากเกร็ด แนวเส้นทางจะมุ่งไปทางทิศตะวันออกตามแนวถนนแจ้งวัฒนะ เมื่อผ่านทางพิเศษศรีรัช แนวเส้นทางจะแยกออกเป็นสองสาย โดยสายหลักจะมุ่งหน้าต่อเพื่อเข้าเขตกรุงเทพมหานครหลังพ้นแยกคลองประปา เมื่อพ้นวงเวียนหลักสี่ที่เป็นสถานีร่วมกับรถไฟฟ้าบีทีเอส สายสุขุมวิท แนวเส้นทางจะยังคงมุ่งไปทางทิศตะวันออกตามแนวถนนรามอินทรา และถนนสีหบุรานุกิจจนถึงตลาดมีนบุรี แล้วเส้นทางจะเบี่ยงขวาลงไปหาถนนรามคำแหง เพื่อสิ้นสุดที่แยกรามคำแหง-ร่มเกล้า อันเป็นจุดเชื่อมต่อกับรถไฟฟ้ามหานคร สายสีส้ม รวมระยะทาง 36 กิโลเมตร และอีกสายหนึ่งจะวิ่งย้อนกลับขึ้นไปทางปากเกร็ดก่อนเข้าสู่ซอยแจ้งวัฒนะ-ปากเกร็ด 39 หรือซอยเข้าศูนย์การประชุมอิมแพ็ค เพื่อเข้าสู่ใจกลางเมืองทองธานีอันเป็นที่ตั้งของศูนย์แสดงสินค้าและการประชุม อิมแพ็ค เมืองทองธานี รวมระยะทาง 3 กิโลเมตร
ภาพรวม > พื้นที่ที่เส้นทางระบบขนส่งมวลชนผ่าน

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |

| ตำบล/แขวง | อำเภอ/เขต | จังหวัด |


| บางกระสอ, ท่าทราย | เมืองนนทบุรี | นนทบุรี |
| บางตลาด, ปากเกร็ด, คลองเกลือ, บ้านใหม่ | ปากเกร็ด | นนทบุรี |
| ทุ่งสองห้อง, ตลาดบางเขน | หลักสี่ | กรุงเทพมหานคร |
| อนุสาวรีย์, ท่าแร้ง | บางเขน | กรุงเทพมหานคร |
| รามอินทรา, คันนายาว | คันนายาว | กรุงเทพมหานคร |
| มีนบุรี | มีนบุรี | กรุงเทพมหานคร |