stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จังหวัดเอียนบ๊าย

| จังหวัดเอียนบ๊าย Tỉnh Yên Bái |
| --- | --- |
จังหวัด

สมญา: ความเงียบสงบ
ที่ตั้งของจังหวัดเอียนบ๊ายในประเทศเวียดนาม
พิกัด: 21°30′N 104°40′E﻿ / ﻿21.500°N 104.667°E﻿ / 21.500; 104.667
ประเทศ:  เวียดนาม
ภูมิภาค: ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
เมืองหลัก: เอียนบ๊าย
การปกครอง
 • ประธานคณะกรรมการประชาชน: ฮหว่าง ซวน หลก
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 6,899.5 ตร.กม. (2,663.9 ตร.ไมล์)
ประชากร (2019)
 • ทั้งหมด: 821,030 คน
 • ความหนาแน่น: 109 คน/ตร.กม. (280 คน/ตร.ไมล์)
ประชากร
 • กลุ่มชาติพันธุ์: เวียดนาม, ตั่ย, เย้า, ม้ง
เขตเวลา: UTC+7 (ICT)
รหัสโทรศัพท์: 29
รหัส ISO 3166: VN-06
เว็บไซต์: yenbai.gov.vn
เอียนบ๊าย (เวียดนาม: Yên Bái) เป็นจังหวัดที่มีพื้นฐานอยู่บนการเกษตร ตั้งอยู่ในภูมิภาคเต็ยบั๊กหรือภาคตะวันตกเฉียงเหนือ ทางภาคเหนือตอนกลางของประเทศเวียดนาม มีพรมแดนร่วมกับ 6 จังหวัด ได้แก่ จังหวัดห่าซาง, จังหวัดหล่าวกาย, จังหวัดลายเจิว, จังหวัดเซินลา, จังหวัดฟู้เถาะ และจังหวัดเตวียนกวาง จังหวัดครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมด 6,899.5 ตารางกิโลเมตร ใน ค.ศ. 2019 มีประชากร 821,030 คน
ศัพทมูลวิทยา

ชื่อของจังหวัดมาจากวงศัพท์จีน-เวียดนาม โดยเขียนเป็นอักขระว่า 安沛
เขตการปกครอง

จังหวัดเอียนบ๊ายแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 1 นคร 1 เมือง และ 12 อำเภอ ได้แก่
| ชื่อภาษาไทย | ชื่อภาษาเวียดนาม | ประชากร (ค> ศ. 2019) |
| --- | --- | --- |
| นครเอียนบ๊าย | Yên Bái | 100,631 |
| เมืองเหงียโหละ | Nghĩa Lộ | 31,786 |
| อำเภอจั่มเติ๊ว | Trạm Tấu | 33,962 |
| อำเภอเจิ๊นเอียน | Trấn Yên | 84,675 |
| อำเภอวันเจิ๊น | Văn Chấn | 155,473 |
| อำเภอวันเอียน | Văn Yên | 129,679 |
| อำเภอหมู่กังจ๋าย | Mù Căng Chải | 63,961 |
| อำเภอหลุกเอียน | Lục Yên | 108,817 |
| อำเภอเอียนบิ่ญ | Yên Bình | 112,046 |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
สภาพอากาศในเวียดนาม - เอียนบ๊าย
| ด ค กเขตการปกครองของประเทศเวียดนาม |
| --- | --- |
ภาค:  ชายฝั่งตอนกลางใต้  ชายฝั่งตอนกลางเหนือ  ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง  ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดง  ที่สูงตอนกลาง  ภาคตะวันตกเฉียงเหนือ  ภาคตะวันออกเฉียงใต้  ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ 
เทศบาลนคร:  เกิ่นเทอ  ดานัง  ฮานอย  โฮจิมินห์  ไฮฟอง 
จังหวัด:  กว๋างจิ  กว๋างนาม  กว๋างนิญ  กว๋างบิ่ญ  กว๋างหงาย  กอนตูม  ก่าเมา  กาวบั่ง  เกียนซาง  คั้ญฮหว่า  จ่าวิญ  ซ้อกจัง  ซาลาย  เซินลา  ด่งท้าป  ด่งนาย  ดั๊กนง  ดั๊กลัก  เดี่ยนเบียน  เต็ยนิญ  เตวียนกวาง  เตี่ยนซาง  เถื่อเทียนเว้  ทัญฮว้า  ท้ายเงวียน  ท้ายบิ่ญ  นามดิ่ญ  นิญถ่วน  นิญบิ่ญ  บักเลียว  บั๊กกั่น  บั๊กซาง  บั๊กนิญ  บ่าเสียะ-หวุงเต่า  บิ่ญเซือง  บิ่ญดิ่ญ  บิ่ญถ่วน  บิ่ญเฟื้อก  เบ๊นแจ  ฟู้เถาะ  ฟู้เอียน  ล็องอาน  ลายเจิว  เลิมด่ง  หลั่งเซิน  หล่าวกาย  หวิญฟุก  หวิญล็อง  ห่าซาง  ห่าติ๋ญ  ห่านาม  หายเซือง  เหงะอาน  เหิ่วซาง  อานซาง  เอียนบ๊าย  ฮหว่าบิ่ญ  ฮึงเอียน 
อดีตจังหวัด:  เจิวด๊ก  มิญหาย  ล็องโห่  หวิญฟู้  ห่าเซินบิ่ญ  ห่าเต็ย  ห่านามนิญ  ห่าบั๊ก  เหงะติ๋ญ
ดงห่า

| ดงห่า |
| --- | --- |
เมือง
ดงห่าที่ตั้งในประเทศเวียดนาม
พิกัด: 16°49′49″N 107°5′50″E﻿ / ﻿16.83028°N 107.09722°E﻿ / 16.83028; 107.09722
ประเทศ:  เวียดนาม
จังหวัด: กว๋างจิ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 72.96 ตร.กม. (28.17 ตร.ไมล์)
ประชากร (2548)
 • ทั้งหมด: 82,046 คน
ดงห่า (เวียดนาม: Đông Hà) เป็นเมืองหลักของจังหวัดกว๋างจิ ประเทศเวียดนาม มีทางรถไฟสายเหนือ-ใต้ (รถด่วนแห่งการรวมชาติ) ตัดผ่าน โดยมีสถานีรถไฟดงห่ารองรับ นอกจากนี้ ดงห่ายังตั้งอยู่ตรงจุดตัดระหว่างทางหลวงแห่งชาติหมายเลข 1 เอ กับทางหลวงแห่งชาติหมายเลข 9 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของพื้นที่ระเบียงเศรษฐกิจตะวันออก-ตะวันตก (East–West Economic Corridor) อันเป็นโครงการพัฒนาเศรษฐกิจในภาคกลางตอนบนและภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย ภาคใต้ของประเทศลาว และภาคกลางของประเทศเวียดนาม
ในช่วงสงครามเวียดนาม ดงห่าเป็นเมืองที่ตั้งอยู่ทางเหนือสุดของเวียดนามใต้และเป็นฐานการรบที่มีความสำคัญทางยุทธศาสตร์แห่งหนึ่งของนาวิกโยธินสหรัฐ โดยทำหน้าที่เป็นหน้าด่านเฝ้าระวังการเคลื่อนกำลังพลข้ามเขตปลอดทหารเข้ามาในเวียดนามใต้ ดงห่าถูกยึดได้ในวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2515 ระหว่างการโจมตีครั้งแรก ๆ ในการรุกอีสเตอร์ของเวียดนามเหนือ ทุกวันนี้ยังมีนักท่องเที่ยวเดินทางมายังเมืองนี้ โดยเฉพาะทหารผ่านศึกจากสหรัฐอเมริกาและเวียดนามซึ่งมักบรรจุการเยี่ยมชมเขตปลอดทหารไว้ในแผนการท่องเที่ยวของตนเสมอ
ดะโต๊ะยุติธรรม

อะบูซัยด์ (Abû Zayd) ให้การต่อดะโต๊ะยุติธรรมแห่งมะอัรรัต (Ma'arrat) ภาพเขียนใน ค.ศ. 1334
ดะโต๊ะยุติธรรม (อาหรับ: قاضي, qāḍī; อักษรโรมัน: kadi, kadı, kazi, qaadee, qaadi, qadi, qazi หรือ quazi) เป็นตุลาการซึ่งได้รับแต่งตั้งในประเทศมุสลิมเพื่อให้วินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายอิสลาม ทั้งนี้ ตามจารีตประเพณีแล้ว ดะโต๊ะยุติธรรมมีอำนาจวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายทั้งปวงที่เกี่ยวข้องกับชาวมุสลิม และคำวินิจฉัยของดะโต๊ะยุติธรรมต้องเป็นไปตามอิจญ์มา (ijmāʿ) หรือบรรทัดฐานที่เมธีอิสลามตั้งไว้
สถาบันดะโต๊ะยุติธรรมมีกำเนิดมาจากอัล-ฮะกัม (al-Ḥakam) หรือตุลาการสมัยโบราณ และภายหลังได้เพิ่มเติมคุณสมบัติขึ้นตามเหล่าข้าราชการในท้องที่ที่ชาติอาหรับยึดครอง ส่วนคำว่า "กอฎี" (qāḍī) ในภาษาอาหรับนั้นปรากฏมาตั้งแต่สมัยนบีมุฮัมมัด และใช้เรียกตุลาการมาตลอดระยะประวัติศาสตร์อิสลามและตลอดสมัยรัฐเคาะลีฟะฮ์
ในประเทศไทยปัจจุบัน ดะโต๊ะยุติธรรมเป็นข้าราชการฝ่ายตุลาการศาลยุติธรรมซึ่งมีอำนาจหน้าที่วินิจฉัยชี้ขาดข้อกฎหมายอิสลามในศาลยุติธรรม
ชาวญวน

ระวังสับสนกับ ชาวยวน
| --- | --- |
สตรีชาวญวนสวมชุดอ๊าวส่ายซึ่งเป็นเครื่องแต่งกายประจำชาติ
ประชากรทั้งหมด
89,000,000 คน
ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ
 เวียดนาม: 82,085,826 (2019)
 สหรัฐ: 2,067,527 (2016)
 กัมพูชา: 400,000-1,000,000
 ญี่ปุ่น: 420,415 (2020)
 ฝรั่งเศส: ~400,000
 ไต้หวัน: 320,000 (2019)
 ออสเตรเลีย: >300,000 (2018)
 แคนาดา: 240,514
 เกาหลีใต้: 224,518 (2020)
 เยอรมนี: 188,000 (2019)
 รัสเซีย: 150,000
 ลาว: 122,000
 ไทย: 100,000
 เช็กเกีย: 90,000
 มาเลเซีย: 80,000
 โปแลนด์: 60,000-80,000
 สหราชอาณาจักร: 50,000-100,000
 แองโกลา: 45,000
 ยูเครน: 10,000-50,000
 จีน: 36,205 (2010)//28,199 (2010)
 ฟิลิปปินส์: 27,600
 นอร์เวย์: 27,366 (2020)
 เนเธอร์แลนด์: 23,488 (2019)
 สวีเดน: 20,676 (2020)
 มาเก๊า: ~20,000 (2018)
 สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์: 20,000
 ซาอุดีอาระเบีย: 20,000
 เดนมาร์ก: 15,953 (2020)
 เบลเยียม: 14,000 (2012)
 ฟินแลนด์: 12,051
 สิงคโปร์: 12,000 (2012)
 ไซปรัส: >12,000
 สโลวาเกีย: 5,565-20,000
 นิวซีแลนด์: 10,086 (2018)
 สวิตเซอร์แลนด์: ~8,000
 ฮังการี: 7,304 (2016)
 อิตาลี: 5,000
 ออสเตรีย: 5,000
 โรมาเนีย: 3,000
 บัลแกเรีย: 2,500
ภาษา
เวียดนาม
ศาสนา
ส่วนใหญ่นับถือศาสนาพุทธนิกายมหายาน ร่วมกับลัทธิเต๋า โดยมีพื้นฐานของลัทธิขงจื๊อ บางส่วนนับถือศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก, ลัทธิฮว่าเหา, ลัทธิกาวด่าย  และนิกายโปรเตสแตนต์เป็นส่วนน้อย
กลุ่มชาติพันธุ์ที่เกี่ยวข้อง
จิง, เหมื่อง และประชาชนทางตอนใต้ของจีน
ชาวญวน หรือ ชาวเวียดนาม (เวียดนาม: người Việt) หรือ กิญ (เวียดนาม: người Kinh) ภาษาไทยถิ่นอีสานและลาวเรียกว่า แกว เป็นประชากรหลักของประเทศเวียดนาม และกระจายตัวอยู่ทางตอนใต้ของประเทศจีน เรียกว่า จิง (จีน: 京族; พินอิน: Jīngzú)
จากการวิจัยของโรงพยาบาลแซ็ง-ลูยในกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ในการเปรียบเทียบชาวเวียดนามกับชาวเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งแสดงให้เห็นถึงพันธุกรรมของประชากรอันใกล้ชิดด้วยวิธีการต่าง ๆ โดยมีตัวแสดงเอกลักษณ์เจ็ดประการที่ไม่ซ้ำกัน ต่อมาในปี ค.ศ. 2001 ได้มีการศึกษายีน Human Leukocyte Antigen ที่ห้องปฏิบัติการของโรงพยาบาลมักคายในกรุงไทเป ได้จำแนกชาวเวียดนามไว้ในกลุ่มพันธุกรรมเดียวกับม้ง ฮั่นตอนใต้ ปู้อี และไทย พร้อมกับครอบครัวที่หลากหลายอันประกอบด้วยไทยเชื้อสายจีน สิงคโปร์เชื้อสายจีน ชนหมิ่นหนาน (ฮกโล้) และจีนแคะ
เชิงอรรถ

↑  แกว คือคำว่า แกว ๆ มีความหมายถึงเสียงดังแซดแต่ไม่ได้ศัพท์ ซึ่งจิตร ภูมิศักดิ์มองว่าน่าจะเป็นการล้อเลียนเสียงพูดในภาษาเวียดนามที่มีเสียงสูงต่ำตัดกันชัดเจนกว่าภาษาไทย-ลาว นอกจากนี้ยังมีคำลาวในวรรณคดีเรื่องท้าวฮุ่งเรียกชาวเวียดนามอย่างเหยียดหยามว่า แย้, แกวแย้ และแกวม้อย (จิตร ภูมิศักดิ์. ความเป็นมาของคำสยาม, ไทย ลาว และขอม และลักษณะทางสังคมของชื่อชนชาติ. พิมพ์ครั้งที่ 6. กรุงเทพฯ: ชนนิยม. 2556. หน้า 242–243.)
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กชนชาติในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ |
| --- | --- |
 กัมพูชา  ลาว  เมียนมา  ไทย  มาเลเซีย  เวียดนาม  สิงคโปร์  อินโดนีเซีย  บรูไน  ฟิลิปปินส์  
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  เช็กเกีย
จังหวัดเบงเก็ต

| จังหวัดเบงเก็ต |
| --- | --- |
จังหวัด
พื้นที่สูงในจังหวัดเบงเก็ต
   ธง
สมญา: ชามสลัดแห่งฟิลิปปินส์
ที่ตั้งในประเทศฟิลิปปินส์
ประเทศ:  ฟิลิปปินส์
เขต: เขตบริหารคอร์ดิลเยรา
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1900
จัดตั้งเป็นจังหวัด: 16 มิถุนายน ค.ศ. 1966
เมืองหลัก: ลาตรินิแดด
การปกครอง
 • ประเภท: สภาจังหวัด
 • ผู้ว่าราชการจังหวัด: Crescencio C. Pacalso Independent
 • รองผู้ว่าราชการจังหวัด: Florence Tingbaoen (LP)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 2,769.08 ตร.กม. (1,069.15 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: 47 จาก 81
 : (ไม่นับรวมบาเกียว)
ความสูงจุดสูงสุด (ภูเขาปูลัก): 2,926 เมตร (9,600 ฟุต)
ประชากร (ค.ศ. 2015)
 • ทั้งหมด: 446,224 คน
 • อันดับ: 61 จาก 81
 • ความหนาแน่น: 160 คน/ตร.กม. (420 คน/ตร.ไมล์)
 • อันดับความหนาแน่น: 55 จาก 81
 : (ไม่นับรวมบาเกียว)
เขตการปกครอง
 • นครอิสระ: 1 (บาเกียว)
 • นคร: 0
 • เทศบาล: 13
 • บารังไกย์s: 140 (รวมบาเกียว: 269)
 • Districts: Lone district of Benguet including independent cities: Lone district of Baguio City
เขตเวลา: UTC+8 (PST)
รหัสไปรษณีย์: 2600–2614
ไอดีดี : รหัสโทรศัพท์ : +63 (0)74
รหัส ISO 3166: PH
ภาษา: Kankana-ey อีบาโลอิ คาลังกูยา บอนต็อก อีโลกาโน ปังกาซีนัน ตากาล็อก อังกฤษ
เว็บไซต์: benguet.gov.ph
จังหวัดเบงเก็ต (แม่แบบ:IPA-tl; อีบาโลอิ: Probinsya ne Benguet; อีโลกาโน: Probinsia ti Benguet; ปังกาซีนัน: Luyag na Benguet; ฟิลิปปินส์: Lalawigan ng Benguet) เป็นจังหวัดที่ไม่มีทางออกสู่ทะเลและอยู่ทางใต้สุดของเขตบริหารคอร์ดิลเยรา เกาะลูซอน ประเทศฟิลิปปินส์ เมืองหลักคือลาตรินิแดด
พื้นที่สูงของจังหวัดนี้ได้รับการขนานนามว่าเป็น ชามสลัดแห่งฟิลิปปินส์ เนื่องจากมีการปลูกผักบนที่สูงเป็นจำนวนมาก
ภายในตัวจังหวัดมีนครที่มีความหนาแน่นแห่งหนึ่ง ชื่อว่า บาเกียว ซึ่งปกครองอย่างเป็นอิสระจากจังหวัด
ภูมิศาสตร์

จังหวัดเบงเก็ตมีพื้นที่ 2,769.08 ตารางกิโลเมตร (ถ้ารวมพื้นที่ของบาเกียวเข้าไปด้วย จะมีพื้นที่2,826.59 ตารางกิโลเมตร (1,091.35 ตารางไมล์)) อยู่ทางใต้สุดของเขตบริหารคอร์ดิลเยรา
จังหวัดมีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดบูลูบุนดูคินและอีฟูเกาทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ติดกับจังหวัดนูเอวาวิซคายาทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ติดกับจังหวัดปังกาซีนันทางทิศใต้ ติดกับจังหวัดลาอูนยอนทางทิศตะวันตก และจังหวัดอีโลโคสซูร์ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ
ภูมิลักษณ์ส่วนใหญ่เป็นภูเขา โดยมีภูเขาปูลักเป็นจุดสูงสุดของจังหวัดและเกาะ แม่น้ำสายสำคัญได้แก่ แม่น้ำอักโน, แม่น้ำอัมบูรายัน, แม่น้ำเบ็ด, แม่น้ำบากุน, แม่น้ำบาลีลี และแม่น้ำอาซิน ซึ่งแม่น้ำบางสายก็ไหลผ่านหุบเขา
ทะเลสาบทางธรรมชาติ ได้แก่ "ทะเลทั้งสี่" ในคาบายัน ซึ่งประกอบด้วยทะเลสาบบูลาลาเกา, ดาเตปเงโปส, อินโคโลส และตาเบโย
ภูมิศาสตร์ > ภูมิอากาศ

จังหวัดเบงเก็ตมีอากาศที่เย็น อุณหภูมิสูงสุดโดยเฉลี่ยอยู่ที่ 25.3 องศาเซลเซียส (77.5 องศาฟาเรนไฮต์) ในเดือนเมษายน และต่ำสุดอยู่ที่ 13.3 องศาเซลเซียส (55.9 องศาฟาเรนไฮต์) ในเดือนมกราคม
จังหวัดมักประสบปัญหาการเพาะปลูกอันเนื่องมาจากน้ำค้างแข็งในช่วงเดือนหนาว ตั้งแต่ธันวาคมถึงมีนาคม โดยเฉพาะในเมืองที่อยู่ในระดับความสูงมาก อาทิ อาต็อก, บูกีอัส, มันกายัน และคิบุนกัน ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2007 เบงเก็ตประสบปัญหาเพาะปลูกมากที่สุด เนื่องจากอุณหภูมิลดต่ำเหลือเพียงแค่ 7 องศาเซลเซียส (45 องศาฟาเรนไฮต์)
| ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดเบงเก็ต> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดเบงเก็ต> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดเบงเก็ต> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดเบงเก็ต> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดเบงเก็ต> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดเบงเก็ต> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดเบงเก็ต> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดเบงเก็ต> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดเบงเก็ต> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดเบงเก็ต> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดเบงเก็ต> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดเบงเก็ต> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดเบงเก็ต> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดเบงเก็ต> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 23.1 (73.6) | 23.9 (75) | 24.7 (76.5) | 25.3 (77.5) | 24.6 (76.3) | 24.1 (75.4) | 22.9 (73.2) | 22.5 (72.5) | 23 (73) | 23.6 (74.5) | 23.8 (74.8) | 23.3 (73.9) | 23.73 (74.72) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 13.3 (55.9) | 13.9 (57) | 14.8 (58.6) | 16.2 (61.2) | 16.7 (62.1) | 16.6 (61.9) | 16.4 (61.5) | 16.6 (61.9) | 16.3 (61.3) | 16 (61) | 15.5 (59.9) | 14.2 (57.6) | 15.54 (59.98) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 150.8 (5.937) | 101.8 (4.008) | 82.3 (3.24) | 44.9 (1.768) | 132.5 (5.217) | 146 (5.75) | 196.9 (7.752) | 181.6 (7.15) | 168.5 (6.634) | 199.2 (7.843) | 191.2 (7.528) | 233.7 (9.201) | 1,829.4 (72.024) |
| วันที่มีฝนตกโดยเฉลี่ย | 2 | 3 | 6 | 9 | 19 | 21 | 26 | 26 | 23 | 14 | 9 | 5 | 163 |
แหล่งที่มา 1: Storm247 (for average temperature and rainy days)
แหล่งที่มา 2: WorldWeatherOnline (for average precipitation)
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ จังหวัดเบงเก็ต
คู่มือการท่องเที่ยว จังหวัดเบงเก็ต จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
ดูข้อมูลทางภูมิศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับ จังหวัดเบงเก็ต ที่โอเพินสตรีตแมป
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ
ซาบะฮ์ตานะฮ์ไอร์กู

| --- | --- |

เพลงชาติของซาบะฮ์
ทำนอง: เอช.บี. เฮอร์มัน
รับไปใช้: ค.ศ. 1963, ค.ศ. 1998

ตัวอย่างเสียง
"ซาบะฮ์ตานะฮ์ไอร์กู" (บรรเลง)ไฟล์ ช่วยเหลือ
 
"ซาบะฮ์ตานะฮ์ไอร์กู" (เสียงร้อง)
เพลงชาติรัฐซาบะฮ์อย่างเป็นทางการ (เสียงร้อง)
ซาบะฮ์ตานะฮ์ไอร์กู (มลายู: Sabah Tanah Airku; แปลว่า ซาบะฮ์ บ้านเกิดของข้า) เป็นเพลงชาติอย่างเป็นทางการของรัฐซาบะฮ์ ประเทศมาเลเซีย แต่งโดยเอช.บี. เฮอร์มัน ชาวสิงคโปร์ที่เข้าร่วมการแข่งขันเพื่อเลือกเพลงชาติ เพลงนี้ชนะการแข่งขันในวันที่ 16 พฤษภาคม ค.ศ. 1963 และเริ่มใช้งานครั้งแรกในวันที่ 18 กรกฎาคม ปีเดียวกัน เพลงนี้กลายเป็นเพลงประจำรัฐหลังรัฐซาบะฮ์เข้าร่วมเป็นส่วนหนึ่งของสหพันธรัฐมาลายาในวันที่ 16 กันยายน ปีเดียวกัน
เนื้อร้อง

| เนื้อร้องภาษามาเลเซีย | คำแปลภาษาอังกฤษ | คำแปลภาษาจีน | คำแปลภาษาไทย |
| --- | --- | --- | --- |
|  Sabah, tanah airku Negeri kita yang tercinta Pemuda-pemudi Semua marilah Bangunlah bersatu semua Marilah bersama serta maju jaya Merdeka sepanjang masa Bersatu segala bangsa sentosa Sabah negeri merdeka |  Sabah, my homeland Our beloved state Youngsters Hereby make it known Arise all together Come together to be successful Liberty for all time From all the nations let one arise Sabah, the independent state |  沙巴，我的家园 我们亲爱的州属 来吧，沙巴的年轻人 唤醒所有人的心 让我们来一起成功 独立无时无刻都在 和平团结所有州属 沙巴州是个独立州属 |  รัฐบาห์ ปิตุภูมิของข้า รัฐอันเป็นที่รักของเรา เยาวชน ประกาศให้ทราบโดยทั่ว ลุกขึ้นพร้อมกัน ประสบความสำร็จร่วมกัน เสรีภาพตลอดกาลนาน เกิดขึ้นจากประชาชนทั้งปวง รัฐซาบาห์ รัฐอิสรภาพ |
ดาเนา (จังหวัดเซบู)

| ดาเนา |
| --- | --- |
เมือง
แผนที่ของจังหวัดเซบู แสดงที่ตั้งของเมืองดาเนา
ดาเนาสถานที่ตั้งในฟิลิปปินส์
พิกัด: 10°31′N 124°02′E﻿ / ﻿10.517°N 124.033°E﻿ / 10.517; 124.033
ประเทศ:  ฟิลิปปินส์
Region: Central Visayas (Region VII)
จังหวัด: เซบู
District: 5th district
Cityhood: June 7, 1961
Barangays: 42
การปกครอง
 • Mayor: Ramon "Nito" D. Durano III (NPC)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 107.30 ตร.กม. (41.43 ตร.ไมล์)
ประชากร (2007)
 • ทั้งหมด: 109,534 คน
 • ความหนาแน่น: 1,000 คน/ตร.กม. (2,600 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+8 (PHT)
Income class: 3rd Class
เว็บไซต์: เว็บไซต์ทางการ
ดาเนา (ฟิลิปปินส์: Danao) เป็นเมืองตั้งอยู่บนฝั่งตะวันออกของเกาะเซบู ประเทศฟิลิปปินส์ ห่างจากนครเซบูไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ 27 กิโลเมตร เป็นเมืองท่า มีเหมืองถ่านหินอยู่ในบริเวณใกล้เคียง จากการสำรวจประชากรในปี ค.ศ. 2007 มีประชากร 109,534 คน
ดาวยศ ดารา

| ข้อมูลส่วนตัว |
| --- | --- | --- | --- |
ชื่อเต็ม:  ดาวยศ ดารา
วันเกิด:  9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2497 (70 ปี)
สถานที่เกิด:  พิษณุโลก, ประเทศไทย
ส่วนสูง:  1.72 m (5 ft 7 1⁄2 in)
ตำแหน่ง:  กองหน้า
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 19??–19?? |  การท่าเรือฯ |   |   |
ทีมชาติ
| 1975–1986 |  ไทย |  70 |  (28) |
จัดการทีม
1996–2001:  การท่าเรือฯ
2017:  สายมิตร กบินทร์ ยูไนเต็ด
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
ดาวยศ ดารา (ชื่อเล่น กอ) เกิดเมื่อ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2497 ที่จังหวัดพิษณุโลก อดีตนักฟุตบอลทีมชาติไทยและผู้เล่นสโมสรการท่าเรือ เจ้าของฉายา "เพชฌฆาตติดหน้าหนวด" เป็นพี่น้องต่างบิดากับนิวัฒน์ ศรีสวัสดิ์ อดีตนักฟุตบอลทีมชาติไทยที่มีชื่อเสียงผู้มีฉายา "สิงห์สนามศุภ" มีบิดาชื่อ เหงียน วัน ดึ๊ก (เวียดนาม: Nguyễn Văn Đức) อดีตกองหลังของทีมชาติเวียดนามใต้
ดาวยศ ลงเล่นทีมชาติไทยในปี พ.ศ. 2518-2529 ติดทีมชาติครั้งแรกเมื่ออายุเพียง 21 ปี มีชื่อเสียงโด่งดังจากการแข่งขันฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานคิงส์คัพในปี พ.ศ. 2522 ในแมตซ์การแข่งขันนัดชิงชนะเลิศระหว่าง ไทย - เกาหลีใต้ โดยดาวยศ เป็นผู้ทำประตูให้กับทีมไทยในเพียงประตูเดียว เมื่อครั้งเยาวชนดาวยศได้เป็นดาวซัลโวจากการแข่งขันรีวาโน่คัพที่ประเทศญี่ปุ่นและอดีตนักฟุตบอลประเพณีจุฬา-ธรรมศาสตร์ นอกจากนี้ดาวยศ ยังได้ลงเล่นทีมชาติไทยใน ฟุตบอลโลก 1982 รอบคัดเลือก
ดาวยศ มีบุตรชาย 2 คน คือ นายพาศกร ดารา (รับราชการที่การท่าเรือฯ) และนายพงศกร ดารา (อดีตนักกีฬาฟุตบอลโรงเรียนกรุงเทพคริสเตียน)
ดาเบา

| ดาเบา Dakbayan sa Dabaw Lungsod ng Dabaw Ciudad de Davao |
| --- | --- |
มหานคร
เมืองดาเบา
ดาเบา  (2013)
   ตรา
สมญา: Crown Jewel of Mindanao Durian Capital of the Philippines EcoAdventure Capital of the Philippines City of Royalties
คำขวัญ: Love, Peace, and Progress
Map of Davao City and the province of Davao del Sur
ดาเบาMap of Davao City and the province of Davao del Sur
พิกัด: 7°3′52″N 125°36′28″E﻿ / ﻿7.06444°N 125.60778°E﻿ / 7.06444; 125.60778
ประเทศ: ฟิลิปปินส์
ภูมิภาค: เขตดาเบา
Districts: 1st to 3rd Districts of Davao City
บารังไกย์: 182
ประเภทเมือง: Highly Urbanized City
บริษัท (เมือง): 1848
บริษัท (นคร): มีนาคม 16, 1936
ผู้ก่อตั้ง: Don Jose Cruz de Uyanguren of จังหวัดกีปุซโกอา, ประเทศสเปน
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Rodrigo R. Duterte (Hugpong sa Tawong Lungsod)
 • รองนายกเทศมนตรี: Paolo Z. Duterte  (Hugpong sa Tawong Lungsod)
พื้นที่
 • มหานคร: 2,444 ตร.กม. (944 ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง: 293.78 ตร.กม. (114.57 ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล: 4,041.39 ตร.กม. (1,560.39 ตร.ไมล์)
ความสูง: 22.3 เมตร (73.2 ฟุต)
ประชากร (ข้อมูลเมื่อ 2011)
 • มหานคร: 1,530,365 (ประมาณ) คน
 • อันดับ: 4th
 • เขตเมือง: 1,397,233 (95.42%) คน
 • รวมปริมณฑล: 2,274,913 คน
 • ความหนาแน่นรวมปริมณฑล: 560 คน/ตร.กม. (1,500 คน/ตร.ไมล์)
 • Agglomerated LGUs: 2,854,711
เดมะนิม: Davaoeño
เขตเวลา: UTC+8 (PST)
รหัสพื้นที่: 082
ภาษา: เซบัวโน, จีน ฟิลิปีโน, อังกฤษ และญี่ปุ่น
เว็บไซต์: www.davaocity.gov.ph
นครดาเบา (เซบัวโน: Dakbayan sa Dabaw; ฟิลิปปินส์: Lungsod ng Dabaw) เป็นเมืองในมินดาเนา ประเทศฟิลิปปินส์ ศูนย์กลางของเมืองเรียกว่าเมโทรดาเบา, ดาเบาเป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดอันดับสอง และเขตเมืองของดาเบาหรือเมโทรดาเบา เป็นเขตเมืองที่ประชากรมากที่สุดเป็นอันดับสาม ของประเทศ เมืองที่ทำหน้าที่เป็นค้าการพาณิชย์และอุตสาหกรรมเป็นศูนย์กลางในมินดาเนาและศูนย์ภูมิภาคสำหรับเขตดาเบา เมืองดาเบาเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในประเทศฟิลิปปินส์ดูจากขนาดของพื้นที่
จังหวัดอัลไบ

| จังหวัดอัลไบ |
| --- | --- |
จังหวัด
ศาลากลางจังหวัดอัลไบ
   ธง
ที่ตั้งในประเทศฟิลิปปินส์
ประเทศ:  ฟิลิปปินส์
เขต: บีโคล
ก่อตั้ง: 3 เมษายน ค.ศ. 1574
เมืองหลัก: เลกัซปี
การปกครอง
 • ประเภท: ซังกูเนียงปันลาลาวีกัน
 • ผู้ว่าราชการจังหวัด: Francis Bichara (Nacionalista)
 • รองผู้ว่าราชการจังหวัด: Harold Imperial (Liberal)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 2,575.77 ตร.กม. (994.51 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: 53 จาก 81
ความสูงจุดสูงสุด (ภูเขามาโยน): 2,463 เมตร (8,081 ฟุต)
ประชากร (ค.ศ. 2015)
 • ทั้งหมด: 1,314,826 คน
 • อันดับ: 20 จาก 81
 • ความหนาแน่น: 510 คน/ตร.กม. (1,300 คน/ตร.ไมล์)
 • อันดับความหนาแน่น: 12 จาก 81
เขตการปกครอง
 • นครอิสระ: 0
 • นคร:  3  เลกัซปี   ลีเกา   ตาบาโค  
 • เทศบาล:  15  Bacacay   Camalig   Daraga   Guinobatan   Jovellar   Libon   Malilipot   Malinao   Manito   Oas   Pio Duran   Polangui   Rapu-Rapu   Santo Domingo   Tiwi  
 • บารังไกย์: 720
 • Districts: 1st to 3rd districts of Albay
เขตเวลา: UTC+8 (PHT)
รหัสไปรษณีย์: 4500–4517
ไอดีดี : รหัสโทรศัพท์ : +63 (0)52
รหัส ISO 3166: PH
ภาษา: อัลไบบีโคล Central Bikol ฟิลิปีโน อังกฤษ
เว็บไซต์: www.albay.gov.ph
จังหวัดอัลไบ (ฟิลิปปินส์: Lalawigan ng Albay; สเปน: Provincia de Albay) เป็นจังหวัดในเขตบีโคล ทางตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะลูซอน ประเทศฟิลิปปินส์ เมืองหลักคือเลกัซปี ซึ่งยังเป็นศูนย์กลางการบริหารของเขตอีกด้วย เมืองนี้ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของภูเขาไฟมาโยน ซึ่งกรวยภูเขาไฟสลับชั้นแห่งนี้ นับได้ว่าเป็นสัญลักษณ์ของจังหวัด และเมื่อขึ้นไปข้างบน สามารถมองเห็นทัศนียภาพรอบ ๆ ที่สวยงามได้
จังหวัดอัลไบ ถูกเพิ่มใน World Network of Biosphere Reserves ของยูเนสโก ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2016
ภูมิศาสตร์

จังหวัดอัลไบมีพื้นที่ 2,575.77 ตารางกิโลเมตร เป็นจังหวัดที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 53 ของประเทศ อยู่ติดกับจังหวัดคามารีเนสซูร์ทางทิศเหนือ และติดกับจังหวัดซอร์โซโกนทางทิศใต้ จรดกับอ่าวลาโกนอยทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ส่วนทางตะวันตกเฉียงใต้เป็นช่องแคบบูรีอัส ซึ่งมีเกาะบูรีอัสของจังหวัดมัสบาเต
ในปี ค.ศ. 2016 มีพื้นที่ 250000 เฮกตาร์ ถูกประกาศให้เป็น UNESCO Biosphere Reserve เขตสงวนแห่งนี้ประกอบด้วยชนิดพืชบก 182 ชนิด แต่มีเพียง 46 ชนิดที่พบได้เฉพาะในฟิลิปปินส์ นอกจากนี้ยังมีเต่าทะเลอีก 5 สายพันธุ์
การขนส่ง > ทางถนน

อัลไบมีทางหลวงแห่งชาติระยะทางรวม 383.22 กิโลเมตร (238.12 ไมล์)* ส่วนใหญ่ลาดยางมะตอยแล้ว เหลือที่ยังไม่ได้ลาดอีกเพียง 5.25 กิโลเมตร (3.26 ไมล์)* ถนนสายสำคัญคือ ทางหลวงมาฮาร์ลีกา (N1/AH26) ซึ่งเชื่อมต่อกับจังหวัดอื่น ๆ ทางหลวงส่วนใหญ่ภายในจังหวัดนี้ถือเป็นทางหลวงระดับที่สอง อยู่ในชุดตัวเลข 630 และ 640 ตัวเมืองและเทศบาลหลายแห่งมีทางหลวงเชื่อมต่อถึงกัน ยกเว้นเทศบาลโฮเบลลาร์และราปู-ราปู
การขนส่ง > ทางน้ำ

มีท่าเรือขนส่งสินค้าที่สำคัญ ได้แก่ ท่าเรือนานาชาติตาบาโค, ท่าเรือแห่งชาติเลกัซปี, ท่าเรือปีโอดูรัน และท่าเรือปันเตา
การขนส่ง > ทางอากาศ

ท่าอากาศยานเลกัซปี ให้บริการเที่ยวบินจากมะนิลาและเซบูซิตี ส่วนท่าอากาศยานนานาชาติบีโคล อยู่ในระหว่างการก่อสร้าง
การขนส่ง > ทางราง

อัลไบอยู่บนทางรถไฟสายหลักของการรถไฟแห่งชาติฟิลิปปินส์ (PNR) และมีรถไฟชานเมืองไปยังนครนากาในจังหวัดคามารีเนสซูร์ ในอดีตเคยมีรถไฟจากมะนิลา ชื่อว่า มาโยนลิมิเต็ด แต่ถูกยกเลิกในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2012
ทางวิ่งของท่าอากาศยานเลกัซปี
สถานีรถไฟลีเกา
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ จังหวัดอัลไบ
ดูข้อมูลทางภูมิศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับ จังหวัดอัลไบ ที่โอเพินสตรีตแมป
New Albay Tourism Promotion Website
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ เก็บถาวร 2016-11-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่
ชี่นโล่น

ชี่นโล่น (พม่า: ခြင်းလုံး, ออกเสียง: [t͡ɕʰɪ́ɰ̃.lóʊ̯ɰ̃]) เป็นการละเล่นหรือกีฬาดั้งเดิมของพม่า มีลักษณะผสมผสานระหว่างกีฬากับการเต้นรำ โดยทั่วไปเป็นการเล่นโดยไม่มีคู่แข่งหรือฝ่ายตรงกันข้าม นัยสำคัญของชี่นโล่นจึงไม่ใช่การแข่งขัน จุดเน้นไม่อยู่ที่การชนะหรือแพ้ หากเป็นความสวยงามของท่วงท่าลีลาที่นักชี่นโล่นจะเล่นในเกมลูกหวายมากกว่า
การเล่นชี่นโล่นในพม่า
การเล่น

ชี่นโล่นโดยทั่วไปจะเล่นกันเป็นทีม เรียกว่าวง ประกอบผู้เล่น 6 คน ซึ่งจะส่งลูกลูกไปมาด้วยส่วนต่าง ๆ ของเท้า เข่า ศีรษะ หรือส่วนอื่น ๆ ของร่างกายซึ่งไม่ใช่ฝ่ามือ เอกลักษณ์ประการหนึ่งของชี่นโล่นคือจะมีผู้เล่นคนหนึ่งเข้าไปเล่นกลางวงในลักษณะการแสดงเดี่ยว (solo performance) โดยการสร้างสรรค์ท่วงท่าลีลาหลากหลาย ผสมผสาน และต่อเนื่อง ทั้งนี้ เพื่อนร่วมวงจะช่วยกันส่งเสริมสนับสนุนในการช่วยกอบกู้ลูกซึ่งอาจกระเด็นหลุดออกมาจากการควบคุมและป้อนส่งลูกกลับเข้าไปให้เล่นอย่างรวดเร็วไม่ให้ขาดตอน เมื่อลูกตกพื้นก็ถือเป็นลูกตาย การเล่นจะเริ่มใหม่โดยการโยนลูกด้วยมือให้เล่นกันต่อไป
นักชี่นโล่นจะเล่นโดยใช้ส่วนต่าง ๆ ของร่างกาย เป็นจุดสัมผัสลูกตามมาตรฐาน 6 จุด ได้แก่ หลังเท้า หน้าเท้า ข้างเท้า ฝ่าเท้า ส้นเท้า และเข่า จากจุดมาตรฐานทั้งหกนี้พัฒนาเป็นท่าหลัก 3 ชุด ชุดละ 10 ท่า รวม 30 ท่าซึ่งเป็นที่รู้จักและยอมรับกันเป็นแบบในการฝึกฝนของนักชี่นโล่น ท่าหลักชุดที่ยากที่สุดเรียกว่าชีนจี รองลงมาเรียกว่าชีนและคิดเซ็นตามลำดับ ชี่นโล่นมีความเป็นมายาวนานกว่า 1,500 ปีและมีการสร้างสรรค์ท่าทางหลากหลายซับซ้อนเรื่อยมา จนกระทั่งปัจจุบันมีท่านับจำนวนได้มากกว่า 200 ท่า ท่าทางจำนวนหนึ่งมาจากศิลปะในการร่ายรำและการต่อสู้ ท่ายาก ๆ จำนวนมากเล่นในขณะลูกมาทางด้านหลังโดยผู้เล่นไม่เห็นลูกเลย การจัดท่าทางของร่างกายเป็นส่วนสำคัญของการเล่นชี่นโล่น ผู้เล่นต้องจัดระเบียบของเท้า แขน มือ ลำตัว และศีรษะให้ถูกต้องตามแบบแผน มิฉะนั้นจะไม่ถือว่าเล่นได้ถูกต้องสวยงาม