ภาคพื้นเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ในสงครามโลกครั้งที่สอง
โครงสร้างการบังคับบัญชา > โครงสร้างการบังคับบัญชาฝ่ายสัมพันธมิตร

ในช่วงเริ่มต้นของสงคราม กองกำลังอังกฤษในพื้นที่อยู่ภายใต้การบังคับบัญชาอย่างน้อยสามแห่ง นายพล เซอร์อาร์ชิบัลด์ เวเวลล์ ผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งอินเดีย เป็นผู้สั่งการกองทัพบกสหราชอาณาจักรและอินเดียในอินเดียและพม่า พลเรือโท เซอร์ราล์ฟ ลีแธม ผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งอินเดียตะวันออก เป็นผู้สั่งการฐานทัพอินเดียตะวันออกของกองทัพเรืออังกฤษและกองทัพเรืออินเดีย ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2483 กองบัญชาการตะวันออกไกลได้รับการจัดตั้งภายใต้การนำของ พลอากาศเอก โรเบิร์ต บรู๊ค-ป็อปแฮม ซึ่งประจำการอยู่ที่สิงคโปร์ ตั้งแต่วันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2484 กองบัญชาการตะวันออกไกลอยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของ พลโท เซอร์เฮนรี รอยด์ส พาวแนล กองบัญชาการตะวันออกไกลรับผิดชอบฮ่องกง มาลายา สิงคโปร์ และดินแดนตะวันออกไกลอื่น ๆ ของอังกฤษ และรับผิดชอบพม่า กองบัญชาการตะวันออกไกลรับผิดชอบกองกำลังทหารและอากาศ แต่ไม่ใช่กองทัพเรือ
หนึ่งเดือนหลังจากสงครามกับญี่ปุ่นปะทุในวันที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2484 รัฐบาลฝ่ายสัมพันธมิตรได้แต่งตั้ง นายพล เวเวลล์ เป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองกำลังพันธมิตร "อเมริกัน-บริเตน-ดัตช์-ออสเตรเลีย" (ABDA) ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และแปซิฟิก ตั้งแต่พม่าไปจนถึงหมู่เกาะอินเดียตะวันออกของดัตช์
อย่างไรก็ตาม การรุกคืบของญี่ปุ่นที่เกิดขึ้นในเดือนต่อมาทำให้กองกำลัง ABDA แตกออกเป็นสองฝ่าย ในวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2485 เมื่อสูญเสียมลายาและตำแหน่งของฝ่ายสัมพันธมิตรในชวาและสุมาตราไม่มั่นคง กองบัญชาการอเมริกา-บริเตน-ดัตช์-ออสเตรเลีย (ABDACOM) จึงถูกปิดตัวลงและกองบัญชาการในชวาถูกอพยพ เวเวลล์กลับไปอินเดียเพื่อกลับไปดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการกองบัญชาการอินเดีย ซึ่งขณะนี้ความรับผิดชอบของเขารวมถึงการป้องกันพม่าด้วย พม่า (กองบัญชาการพม่าและกองกำลังกองทัพอากาศสหราชอาณาจักรที่นั่น) รวมอยู่ในกองบัญชาการตะวันออกไกล กลับมาอยู่ภายใต้การควบคุมของอินเดีย ย้ายไปอยู่ที่ ABDA แต่อินเดียยังคงรับผิดชอบในการบริหาร และในที่สุดก็กลับมาอยู่ภายใต้การบังคับบัญชาจากอินเดีย
การต่อต้านของญี่ปุ่นในชวาของเนเธอร์แลนด์ยุติลงในวันที่ 8-9 มีนาคม พ.ศ. 2485 เมื่อวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2485 คณะเสนาธิการร่วมในวอชิงตันได้แบ่งพื้นที่มหาสมุทรแปซิฟิกออกเป็นสามพื้นที่ ได้แก่ พื้นที่มหาสมุทรแปซิฟิก (Pacific Ocean Areas, POA) ภายใต้การนำของพลเรือเอก เชสเตอร์ ดับเบิลยู. นิมิตซ์ พื้นที่แปซิฟิกตะวันตกเฉียงใต้ (Southwest Pacific Area, SWPA) ภายใต้การนำของ แม็กอาเธอร์ ในฐานะผู้บัญชาการทหารสูงสุดฝ่ายสัมพันธมิตรแปซิฟิกตะวันตกเฉียงใต้ และพื้นที่แปซิฟิกตะวันออกเฉียงใต้ แม็กอาเธอร์เข้ารับตำแหน่งผู้บัญชาการทหารสูงสุดเมื่อวันที่ 18 เมษายน พื้นที่แปซิฟิกตะวันตกเฉียงใต้ได้รับมอบหมายให้รับผิดชอบพื้นที่ฟิลิปปินส์ ชวา บอร์เนียว และพื้นที่น้ำทั้งหมดในทะเลจีนใต้
มาลายา อินโดจีนฝรั่งเศส และไทย ยังคงเป็นพื้นที่รับผิดชอบของอังกฤษ และปฏิบัติการต่าง ๆ จะต้องดำเนินการจากอินเดีย พลเอก เวเวลล์ ได้รับแต่งตั้งให้เป็นมหาราชยปาล และพลเอก คล็อด โอชินเลค ได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดของอินเดีย เมื่อวันที่ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2486
ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2486 ฝ่ายพันธมิตรได้จัดตั้งกองบัญชาการเอเชียตะวันออกเฉียงใต้แห่งใหม่ขึ้นเพื่อรับผิดชอบด้านยุทธศาสตร์ในพื้นที่ดังกล่าว การปรับโครงสร้างกองบัญชาการในพื้นที่ดังกล่าวใช้เวลาประมาณสองเดือน ในวันที่ 4 ตุลาคม วินสตัน เชอร์ชิล ได้แต่งตั้งพลเรือเอก ลอร์ด หลุยส์ เมานต์แบ็ตเทน ให้เป็นผู้บัญชาการสูงสุดของกองบัญชาการเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (South East Asian Command, SEAC) ของฝ่ายพันธมิตร พลเอก โจเซฟ สติลเวลล์ แห่งสหรัฐอเมริกาเป็นรองผู้บัญชาการสูงสุดของฝ่ายพันธมิตรคนแรก ในวันที่ 15 พฤศจิกายน ออชินเล็คได้มอบความรับผิดชอบในการดำเนินการปฏิบัติการต่อต้านญี่ปุ่นในพื้นที่ดังกล่าวให้กับเมานต์แบ็ตเทน
พื้นที่ปฏิบัติการกองกำลังภาคพื้นดินเริ่มต้นของกองบัญชาการเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (SEAC) ได้แก่ อินเดีย พม่า บริติชซีลอน และมาลายา นอกจากนี้ ยังมีการปฏิบัติการในสุมาตราที่ถูกญี่ปุ่นยึดครอง ไทย และอินโดจีนของฝรั่งเศส (เวียดนาม กัมพูชา และลาว) อีกด้วย
เบื้องต้น SEAC ได้สั่งการ:
ทัพเรือสหราชอาณาจักรตะวันออก (ประจำการในศรีลังกา)
หมู่กองทัพที่ 11 สหราชอาณาจักร (กองกำลังภาคพื้นดินของเครือจักรภพ กองบัญชาการในนิวเดลี) กำกับกองทัพอังกฤษที่ 14 กองทัพอังกฤษในศรีลังกา (กองทัพศรีลังกา) และในทางทฤษฎี กองบัญชาการพื้นที่รบภาคเหนือภายใต้การบังคับบัญชาของ โจเซฟ สติลเวลล์
กองบัญชาการทางอากาศอินเดีย (นิวเดลี)
ภาคพื้นจีน พม่า อินเดีย (CBI) (กองกำลังสหรัฐ ทั้งหมดอยู่ในภาคพื้น; กองบัญชาการในนิวเดลี)
ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2487 ภาคพื้นจีน พม่า อินเดียถูกแบ่งออกเป็นกองกำลังสหรัฐภาคพื้นจีน (US Forces China Theater, USFCT) และภาคพื้นอินเดีย-พม่า (India-Burma Theater, USFIBT)
เมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2487 หมู่กองทัพที่ 11 ได้รับการเปลี่ยนชื่อใหม่โดยกองกำลังภาคพื้นดินของฝ่ายสัมพันธมิตรในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (Allied Land Forces South East Asia, ALFSEA) ซึ่งยังคงอยู่ภายใต้กองบัญชาการเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (SEAC) เนื่องจากเห็นว่าการบังคับบัญชาระหว่างฝ่ายสัมพันธมิตรนั้นดีกว่ากองบัญชาการของอังกฤษเพียงอย่างเดียว ปัญหาการบังคับบัญชาของนายพล สติลเวลล์ และการมีปฏิสัมพันธ์ของเขากับคณะเสนาธิการร่วมของสหรัฐ ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว โดยได้รวมกองกำลังของเครือจักรภพและสหรัฐเข้ากับกองบัญชาการที่แคนดี้ เมื่อวันที่ 1 ธันวาคม กองบัญชาการของกองกำลังภาคพื้นดินของฝ่ายสัมพันธมิตรในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (ALFSEA) ได้ย้ายไปที่บารัคปอร์ ประเทศอินเดีย
เมื่อวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2488 ความรับผิดชอบสำหรับหมู่เกาะอินเดียตะวันออกของดัตช์ส่วนที่เหลือถูกโอนจากพื้นที่แปซิฟิกตะวันตกเฉียงใต้ไปยังกองบัญชาการเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (SEAC)
กองบัญชาการเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (SEAC) ถูกยุบในวันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2489