stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จังหวัดลายเจิว
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการจังหวัดลายเจิว
| ด ค กเขตการปกครองของประเทศเวียดนาม |
| --- | --- |
ภาค:  ชายฝั่งตอนกลางใต้  ชายฝั่งตอนกลางเหนือ  ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง  ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดง  ที่สูงตอนกลาง  ภาคตะวันตกเฉียงเหนือ  ภาคตะวันออกเฉียงใต้  ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ 
เทศบาลนคร:  เกิ่นเทอ  ดานัง  ฮานอย  โฮจิมินห์  ไฮฟอง 
จังหวัด:  กว๋างจิ  กว๋างนาม  กว๋างนิญ  กว๋างบิ่ญ  กว๋างหงาย  กอนตูม  ก่าเมา  กาวบั่ง  เกียนซาง  คั้ญฮหว่า  จ่าวิญ  ซ้อกจัง  ซาลาย  เซินลา  ด่งท้าป  ด่งนาย  ดั๊กนง  ดั๊กลัก  เดี่ยนเบียน  เต็ยนิญ  เตวียนกวาง  เตี่ยนซาง  เถื่อเทียนเว้  ทัญฮว้า  ท้ายเงวียน  ท้ายบิ่ญ  นามดิ่ญ  นิญถ่วน  นิญบิ่ญ  บักเลียว  บั๊กกั่น  บั๊กซาง  บั๊กนิญ  บ่าเสียะ-หวุงเต่า  บิ่ญเซือง  บิ่ญดิ่ญ  บิ่ญถ่วน  บิ่ญเฟื้อก  เบ๊นแจ  ฟู้เถาะ  ฟู้เอียน  ล็องอาน  ลายเจิว  เลิมด่ง  หลั่งเซิน  หล่าวกาย  หวิญฟุก  หวิญล็อง  ห่าซาง  ห่าติ๋ญ  ห่านาม  หายเซือง  เหงะอาน  เหิ่วซาง  อานซาง  เอียนบ๊าย  ฮหว่าบิ่ญ  ฮึงเอียน 
อดีตจังหวัด:  เจิวด๊ก  มิญหาย  ล็องโห่  หวิญฟู้  ห่าเซินบิ่ญ  ห่าเต็ย  ห่านามนิญ  ห่าบั๊ก  เหงะติ๋ญ
จังหวัดท้ายบิ่ญ

| จังหวัดท้ายบิ่ญ Tỉnh Thái Bình |
| --- | --- |
จังหวัด
เจดีย์แก้ว, ท้ายบิ่ญ, ประเทศเวียดนาม
สมญา: สันติภาพ
สถานที่ตั้งของท้ายบิ่ญในประเทศเวียดนาม
พิกัด: 20°30′N 106°20′E﻿ / ﻿20.500°N 106.333°E﻿ / 20.500; 106.333
ประเทศ:  เวียดนาม
ภูมิภาค: ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดง
เมืองหลัก: ท้ายบิ่ญ
การปกครอง
 • ประธานสภาประชาชน: เหงียน เตี๊ยน ถั่ญ
 • ประธานคณะกรรมการประชาชน: เหงียน คัก เถิ่น
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 1,542 ตร.กม. (595 ตร.ไมล์)
ประชากร (2019)
 • ทั้งหมด: 1,860,447 คน
 • ความหนาแน่น: 1,200 คน/ตร.กม. (3,100 คน/ตร.ไมล์)
ประชากร
 • ชนชาติ: เวียดนาม
เขตเวลา: UTC+7 (ICT)
รหัสโทรศัพท์: 36
รหัส ISO 3166: VN-20
เว็บไซต์: thaibinh.gov.vn
ท้ายบิ่ญ (เวียดนาม: Thái Bình) เป็นจังหวัดชายฝั่งทะเลภาคตะวันออกในภูมิภาคดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดง ทางตอนเหนือของประเทศเวียดนาม ห่างจากเมืองนามดิ่ญประมาณ 18 กิโลเมตร ห่างจากเมืองไฮฟองประมาณ 70 กิโลเมตร และห่างจากกรุงฮานอยประมาณ 110 กิโลเมตร
เขตการปกครอง

จังหวัดท้ายบิ่ญแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 1 นครและ 7 อำเภอ ได้แก่
| ชื่อภาษาไทย | ชื่อภาษาเวียดนาม | ประชากร (ค> ศ. 2019) |
| --- | --- | --- |
| นครท้ายบิ่ญ | Thái Bình | 206,037 |
| อำเภอกวิ่ญฝุ | Quỳnh Phụ | 240,940 |
| อำเภอเกี๊ยนเซือง | Kiến Xương | 216,682 |
| อำเภอดงฮึง | Đông Hưng | 244,838 |
| อำเภอเตี่ยนหาย | Tiền Hải | 215,535 |
| อำเภอท้ายถวิ | Thái Thụy | 255,222 |
| อำเภอหวูทือ | Vũ Thư | 227,921 |
| อำเภอฮึงห่า | Hưng Hà | 253,272 |
ประชาชนและวัฒนธรรม

แม้ว่าจะตั้งอยู่ในใจกลางของดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดง แต่ในอดีต ท้ายบิ่ญถือเป็นเกาะล้อมรอบด้วยแม่น้ำขนาดใหญ่ 3 สาย และเป็นจังหวัดเดียวที่ไม่เคยถูกรวมหรือแยกพื้นที่ออกจากกัน ทำให้ผู้คนในท้ายบิ่ญมีวัฒนธรรมที่เป็นเอกลักษณ์
ศัพท์มูลวิทยา

ชื่อของจังหวัดมาจากศัพท์จีน-เวียดนาม 太平 แปลว่า "สันติภาพที่ยิ่งใหญ่"
แหล่งข้อมูลอื่น

Official Site of Thai Binh Government เก็บถาวร 2006-05-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กเขตการปกครองของประเทศเวียดนาม |
| --- | --- |
ภาค:  ชายฝั่งตอนกลางใต้  ชายฝั่งตอนกลางเหนือ  ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง  ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดง  ที่สูงตอนกลาง  ภาคตะวันตกเฉียงเหนือ  ภาคตะวันออกเฉียงใต้  ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ 
เทศบาลนคร:  เกิ่นเทอ  ดานัง  ฮานอย  โฮจิมินห์  ไฮฟอง 
จังหวัด:  กว๋างจิ  กว๋างนาม  กว๋างนิญ  กว๋างบิ่ญ  กว๋างหงาย  กอนตูม  ก่าเมา  กาวบั่ง  เกียนซาง  คั้ญฮหว่า  จ่าวิญ  ซ้อกจัง  ซาลาย  เซินลา  ด่งท้าป  ด่งนาย  ดั๊กนง  ดั๊กลัก  เดี่ยนเบียน  เต็ยนิญ  เตวียนกวาง  เตี่ยนซาง  เถื่อเทียนเว้  ทัญฮว้า  ท้ายเงวียน  ท้ายบิ่ญ  นามดิ่ญ  นิญถ่วน  นิญบิ่ญ  บักเลียว  บั๊กกั่น  บั๊กซาง  บั๊กนิญ  บ่าเสียะ-หวุงเต่า  บิ่ญเซือง  บิ่ญดิ่ญ  บิ่ญถ่วน  บิ่ญเฟื้อก  เบ๊นแจ  ฟู้เถาะ  ฟู้เอียน  ล็องอาน  ลายเจิว  เลิมด่ง  หลั่งเซิน  หล่าวกาย  หวิญฟุก  หวิญล็อง  ห่าซาง  ห่าติ๋ญ  ห่านาม  หายเซือง  เหงะอาน  เหิ่วซาง  อานซาง  เอียนบ๊าย  ฮหว่าบิ่ญ  ฮึงเอียน 
อดีตจังหวัด:  เจิวด๊ก  มิญหาย  ล็องโห่  หวิญฟู้  ห่าเซินบิ่ญ  ห่าเต็ย  ห่านามนิญ  ห่าบั๊ก  เหงะติ๋ญ
จังหวัดหวิญฟุก

| จังหวัดหวิญฟุก Tỉnh Vĩnh Phúc |
| --- | --- |
จังหวัด
สมญา: โชคลาภ
ที่ตั้งของจังหวัดหวิญฟุกในประเทศเวียดนาม
พิกัด: 21°18′N 105°36′E﻿ / ﻿21.300°N 105.600°E﻿ / 21.300; 105.600
ประเทศ:  เวียดนาม
ภูมิภาค: ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
เมืองหลัก: หวิญเอียน
การปกครอง
 • ประธานสภาประชาชน: จิ่ญ ดิ่ญ สุง
 • ประธานคณะกรรมการประชาชน: เหงียน หง็อก ฟี
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 1,371.4 ตร.กม. (529.5 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: 60
ประชากร (2019)
 • ทั้งหมด: 1,154,154 คน
 • อันดับ: 37
 • ความหนาแน่น: 840 คน/ตร.กม. (2,200 คน/ตร.ไมล์)
ประชากร
 • กลุ่มชาติพันธุ์: เวียดนาม, ซ้านสี่ว, ซ้านจัย, ตั่ย
เขตเวลา: UTC+7 (ICT)
รหัสโทรศัพท์: 211
รหัส ISO 3166: VN-70
เว็บไซต์: vinhphuc.gov.vn
หวิญฟุก (เวียดนาม: Vĩnh Phúc) เป็นจังหวัดหนึ่งในดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดงทางภาคเหนือของประเทศเวียดนาม ใน ค.ศ. 2019 มีประชากร 1,151,154 คน
เขตการปกครอง

จังหวัดหวิญฟุกแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 2 นครและ 7 อำเภอ ได้แก่
| ชื่อภาษาไทย | ชื่อภาษาเวียดนาม | ประชากร (ค> ศ. 2019) |
| --- | --- | --- |
| นครหวิญเอียน | Vĩnh Yên | 119,128 |
| นครฟุกเอียน | Phúc Yên | 106,002 |
| อำเภอซงโล | Sông Lô | 98,738 |
| อำเภอตามเซือง | Tam Dương | 114,391 |
| อำเภอตามด๋าว | Tam Đảo | 83,931 |
| อำเภอบิ่ญเซวียน | Bình Xuyên | 131,013 |
| อำเภอหวิญเตื่อง | Vĩnh Tường | 205,345 |
| อำเภอเหลิปถัก | Lập Thạch | 136,150 |
| อำเภอเอียนหลัก | Yên Lạc | 156,456 |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการจังหวัดหวิญฟุก[ลิงก์เสีย]
| ด ค กเขตการปกครองของประเทศเวียดนาม |
| --- | --- |
ภาค:  ชายฝั่งตอนกลางใต้  ชายฝั่งตอนกลางเหนือ  ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง  ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดง  ที่สูงตอนกลาง  ภาคตะวันตกเฉียงเหนือ  ภาคตะวันออกเฉียงใต้  ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ 
เทศบาลนคร:  เกิ่นเทอ  ดานัง  ฮานอย  โฮจิมินห์  ไฮฟอง 
จังหวัด:  กว๋างจิ  กว๋างนาม  กว๋างนิญ  กว๋างบิ่ญ  กว๋างหงาย  กอนตูม  ก่าเมา  กาวบั่ง  เกียนซาง  คั้ญฮหว่า  จ่าวิญ  ซ้อกจัง  ซาลาย  เซินลา  ด่งท้าป  ด่งนาย  ดั๊กนง  ดั๊กลัก  เดี่ยนเบียน  เต็ยนิญ  เตวียนกวาง  เตี่ยนซาง  เถื่อเทียนเว้  ทัญฮว้า  ท้ายเงวียน  ท้ายบิ่ญ  นามดิ่ญ  นิญถ่วน  นิญบิ่ญ  บักเลียว  บั๊กกั่น  บั๊กซาง  บั๊กนิญ  บ่าเสียะ-หวุงเต่า  บิ่ญเซือง  บิ่ญดิ่ญ  บิ่ญถ่วน  บิ่ญเฟื้อก  เบ๊นแจ  ฟู้เถาะ  ฟู้เอียน  ล็องอาน  ลายเจิว  เลิมด่ง  หลั่งเซิน  หล่าวกาย  หวิญฟุก  หวิญล็อง  ห่าซาง  ห่าติ๋ญ  ห่านาม  หายเซือง  เหงะอาน  เหิ่วซาง  อานซาง  เอียนบ๊าย  ฮหว่าบิ่ญ  ฮึงเอียน 
อดีตจังหวัด:  เจิวด๊ก  มิญหาย  ล็องโห่  หวิญฟู้  ห่าเซินบิ่ญ  ห่าเต็ย  ห่านามนิญ  ห่าบั๊ก  เหงะติ๋ญ
จักรพรรดิตึ ดึ๊ก

ตึ ดึ๊ก (เวียดนาม: Tự Đức, 嗣德; 22 กันยายน ค.ศ. 1829 – 17 กรกฎาคม ค.ศ. 1883) พงศาวดารไทยเรียก ตือดึก พระนามาภิไธยเดิม เหงียน ฟุก ห่ง เหญิ่ม (Nguyễn Phúc Hồng Nhậm, 阮福洪任) พงศาวดารไทยเรียกเจ้ายอมราชบุตร เป็นจักรพรรดิเวียดนามแห่งราชวงศ์เหงียนพระองค์ที่ 4 เสวยราชย์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1847–1883 เป็นจักรพรรดิราชวงศ์เหงียนที่อยู่ในราชสมบัติยาวนานที่สุดเป็นเวลา 36 ปี และเป็นจักรพรรดิเวียดนามพระองค์สุดท้ายที่ได้ปกครองเวียดนามในฐานะรัฐเอกราช ในรัชสมัยของพระองค์ประเทศเวียดนามต้องเผชิญกับการคุกคามทางทหารของฝรั่งเศส และการสูญเสียดินแดนเวียดนามภาคใต้หรือโคชินจีน (Cochinchina) ให้แก่ฝรั่งเศส
พระชีวประวัติ

จักรพรรดิตึดึ๊กพระนามเดิมว่าเจ้าชายเหงียน ฟุก ห่ง เหญิ่ม (Nguyễn Phúc Hồng Nhậm, 阮福洪任) ทรงพระราชสมภพในวันที่ 22 กันยายน ค.ศ. 1829 ในรัชกาลของจักรพรรดิมิญ หมั่ง เป็นพระราชโอรสองค์รองของเจ้าชายเหงียนฟุกเมียนตง (Nguyễn Phúc Miên Tông, 阮福綿宗) และพระสนมฝั่มถิฮั่ง (Phạm Thị Hằng, 范氏姮) เจ้าชายเหงียนฟุกห่งเหญิ่มมีพระเชษฐาต่างมารดาคือเจ้าชายเหงียนฟุกห่งบ๋าว (Nguyễn Phúc Hồng Bảo, 阮福洪保) เมื่อพระจักรพรรดิมิญหมั่งเสด็จสวรรคตในค.ศ. 1841 เจ้าชายเหงียนฟุกเมียนตงพระบิดาของเจ้าชายเหงียนฟุกห่งเหญิ่มได้ขึ้นครองราชสมบัติราชวงศ์เหงียนต่อมาเป็นพระจักรพรรดิเถี่ยว จิ พระจักรพรรดิเถี่ยวจิทรงแต่งตั้งให้เจ้าชายเหงียนฟุกห่งเหญิ่มเป็น เจ้าชายฟุกตวีกง (Phúc Tuy công, 福隆公) แม้ว่าเจ้าชายฟุกตวีกงจะประชวรเป็นโรคไข้ทรพิษทำให้ทรงไม่สามารถมีโอรสหรือธิดาได้ แต่ก็ทรงตั้งใจใฝ่เรียนรู้หลักปรัชญาของลัทธิขงจื๊อ ทำให้พระจักรพรรดิเถี่ยวจิทรงโปรดเจ้าชายฟุกตวีกงมากกว่าพระเชษฐาคือเจ้าชายเหงียนฟุกห่งบ๋าว
ขึ้นครองราชย์ > ความขัดแย้งกับเจ้าชายห่ง บ๋าว

พระจักรพรรดิเถี่ยวจิพระบิดาของเจ้าชายฟุกตวีกงเสด็จสวรรคตในค.ศ. 1847 ตามหลักของลัทธิขงจื๊อซึ่งเน้นความสำคัญของสิทธิของบุตรชายหัวปี เจ้าชายเหงียนฟุกห่งบ๋าวซึ่งเป็นพระโอรสองค์โตของพระจักรพรรดิเถี่ยวจิควรที่จะได้สืบทอดราชสมบัติต่อมา แต่ทว่าพระจักรพรรดิเถี่ยวจิทรงโปรดเจ้าชายฟุกตวีกงพระโอรสองค์รองมากกว่าพระโอรสองค์โตเนื่องจากเจ้าชายฟุกตวีกงทรงมีความเคร่งครัดและยึดมั่นในหลักการของลัทธิขงจื๊อ ในขณะที่เจ้าชายห่งบ๋าวไม่ทรงสนพระทัยศึกษาเล่าเรียน อีกทั้งเจ้าชายฟุกตวีกงยังได้รับการสนับสนุนจากขุนนางที่มีอำนาจอยู่ในช่วงปลายรัชสมัยเถี่ยวจิเช่น เจืองดังเกว๊ (Trương Đăng Quế, 張登桂) เหงียนจิเฟือง (Nguyễn Tri Phương, 阮知方) ฯลฯ เมื่อเจืองดังเกว๊เปิดราชโองการออกปรากฏว่าพระจักรพรรดิเถี่ยวจิทรงยกราชสมบัติให้แก่เจ้าชายฟุกตวีกงพระโอรสองค์รอง เจ้าชายฟุกตวีกงขึ้นครองราชสมบัติเป็นฮว่างเด๊แห่งราชวงศ์เหงียนของเวียดนามด้วยพระชนมายุ 18 ชันษา เปลี่ยนพระนามเป็นเหงียน ฟุก ถี่ (Nguyễn Phúc Thì, 阮福時) ประกาศใช้รัชศก "ตึดึ๊ก" (Tự Đức, 嗣德) แปลว่า การสืบทอดอันเป็นมงคล เนื่องจากพระจักรพรรดิตึดึ๊กทรงครองราชย์ตั้งแต่ยังพระเยาว์ จึงมีการจัดตั้งคณะผู้สำเร็จราชการแทนประกอบด้วยเจืองดังเกว๊ เหงียนจิเฟือง ฯลฯ พระจักรพรรดิเถี่ยวจิทรงสถาปนาพระนางฝั่มถิฮั่งพระราชมารดาขึ้นเป็นฮว่างไท้เห่า (Hoàng thái hậu, 皇太后) หรือพระพันปีหลวง
แม้ว่าเจ้าชายเหงียนฟุกห่งบ๋าวจะทรงยอมรับราชโองการในตอนแรกและทรงยอมปล่อยให้บัลลังก์ตกแก่พระอนุชา แต่เจ้าชายห่งบ๋าวก็ยังทรงคิดว่าพระองค์เองสมควรที่จะได้ราชสมบัติอยู่เสมอ มีการกล่าวหาว่าเจืองดังเกว๊ส่งเสริมยกจักรพรรดิเถี่ยวจิที่ยังทรงพระเยาว์ให้เป็นฮว่างเด๊นั้นเพื่อที่จะเป็นหุ่นเชิดให้แก่ตน เจ้าห่งบ๋าวทรงขอความช่วยเหลือจากมิชชันนารีชาวตะวันตกให้เข้าร่วมกับพระองค์ในการทวงคืนราชบัลลังก์ โดยมีข้อตอบแทนว่าหากพระองค์ได้ราชสมบัติจะให้เสรีภาพในการนับถือศาสนาแก่ชาวคริสเตียน แต่ทว่าในค.ศ. 1851 เจืองดังเกว๊ล่วงรู้แผนการที่เจ้าชายห่งบ๋าวขอความช่วยเหลือมิชชันนารีในการเสด็จหลบหนีไปยังสิงคโปร์ ทำให้เจ้าชายห่งบ๋าวถูกจับกุมขังไว้ในพระราชวังแต่พระจักรพรรดิเถี่ยวจิทรงอภัยโทษให้แก่พระเชษฐา ในค.ศ. 1854 เจ้าชายห่งบ๋าวทรงก่อการกบฎอีกครั้ง พระจักรพรรดิเถี่ยวจิทรงลงพระอาญาให้สำเร็จโทษเจ้าชายห่งบ๋าวแต่พระนางฝั่มถิฮั่งพระพันปีหลวงได้ขออภัยโทษให้แก่เจ้าชายห่งบ๋าว อย่างไรก็ตาม เจ้าชายห่งบ๋าวทรงกระทำอัตวินิบาตกรรมด้วยการแขวนพระศออยู่ภายในที่กุมขังสิ้นพระชนม์ไป เจ้าชายห่งบ๋าวรวมทั้งพระโอรสอีกสี่องค์ถูกถอดจากยศปลดลงเป็นสามัญชน จักรพรรดิเถี่ยวจิทรงให้พระโอรสทั้งสี่ของห่งบ๋าวเปลี่ยนชื่อแซ่ไปใช้แซ่ดิญ (Đinh, 丁) ทั้งหมด
ขึ้นครองราชย์ > ความเพิกเฉยต่อการเปลี่ยนแปลงและการปฏิรูป

ในค.ศ. 1863 พระจักรพรรดิตึดึ๊กทรงแต่งคณะทูตนำโดยฟานทัญซ๋านเดินทางไปยังนครปารีสประเทศฝรั่งเศสเพื่อเจรจาทวงขอดินแดนที่เสียให้แก่ฝรั่งเศสคืนมาแต่ไม่ประสบผล ในค.ศ. 1864 ฝรั่งเศสจัดตั้งอาณานิคมขึ้นในเวียดนามอย่างเป็นทางการ มีชื่อว่า อาณานิคมโคชินจีน (Cochinchina) เป็นอาณานิคมแห่งแรกในดินแดนเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ของฝรั่งเศส หรือที่ชาวเวียดนามเรียกว่า นัมกี่ (Nam Kỳ, 南圻) ในค.ศ. 1867 ฝ่ายทางการอาณานิคมฝรั่งเศสยกกำลังเข้ายึดจังหวัดเจิวด๊ก (Châu Đốc) จังหวัดห่าเทียน (Hà Tiên บันทายมาศ) และจังหวัดหวิ๋ญลอง (Vĩnh Long) ครอบครองดินแดนเพิ่มเติมไปจากสนธิสัญญาไซ่ง่อนเมื่อค.ศ. 1862 แม้ว่าราชสำนักราชวงศ์เหงียนจะไม่ทรงยินยอมที่จะยกดินแดนเหล่านั้นให้แก่ฝรั่งเศส แต่พระจักรพรรดิตึดึ๊กก็มิอาจจะทรงกระทำสิ่งใดได้ เมื่อถูกฝรั่งเศสยึดดินแดนไปเพิ่มเติมอย่างไม่เป็นธรรม ฟานทัญซ๋านจึงลาออกจากราชการแล้วดื่มยาพิษเสียชีวิต เมื่อคณะทูตของฟานทัญซ๋านเดินทางไปฝรั่งเศสได้พบเห็นวิทยากรนำสมัยของชาติตะวันตก จึงนำความมากราบทูลพระจักรพรรดิตึดึ๊ก แต่ทว่าพระจักรพรรดิตึดึ๊กยังคงทรงเมินเฉยต่อความเปลี่ยนแปลง เหล่านักปราชญ์บัณฑิตเวียดนามเริ่มเห็นความสำคัญของการพัฒนาประเทศให้ทัดเทียมตะวันตก ในค.ศ. 1863 เหงียนเจื่องโตะ (Nguyễn Trường Tộ, 阮長祚) บัณฑิตชาวเวียดนามซึ่งนับถือศาสนาคริสต์ ถวายฏีกาแด่พระจักรพรรดิตึดึ๊กใจความว่าศาสนาคริสต์มิใช่ภัยคุกคามต่อเวียดนาม และควรจะต้องมีการปรับปรุงเปลี่ยนแปลงประเทศ แต่พระจักรพรรดิและขุนนางระดับสูงยังคงไม่เห็นความสำคัญของการปฏิรูป
ขึ้นครองราชย์ > สงครามกับฝรั่งเศสในตังเกี๋ย

ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 ชาติมหาอำนาจตะวันตกต่างต้องการที่จะแผ่ขยายอิทธิพลเข้าไปในจักรวรรดิจีน ฝรั่งเศสได้สำรวจดินแดนเวียดนามภาคเหนือแถบลุ่มแม่น้ำแดง (Red River) หรือที่เรียกว่าตังเกี๋ย พบว่าเป็นดินแดนที่สามารถเดินทางไปสู่จีนได้เป็นช่องทางในการขยายอิทธิพลเข้าไปในจีน ในค.ศ. 1873 เกิดความขัดแย้งระหว่างทางการเวียดนามกับพ่อค้าชาวฝรั่งเศสในลุ่มแม่น้ำแดง ทางการอาณานิคมได้ส่งนายเรือเอก ฟร็องซิส การ์นีเย (Francis Garnier) ไปเพื่อทำการไกล่เกลี่ย แต่การ์นีเยกลับนำทัพเข้าบุกยึดนครฮานอย จับตัวแม่ทัพเหงียนจิเฟืองเป็นเชลยศึก เหงียนจิเฟืองปฏิเสธอาหารและเสียชีวิตในระหว่างการคุมขัง ราชสำนักเวียดนามจึงขอความช่วยเหลือจากกองทัพธงดำจ้วง (黑旗軍) หรือฮ่อธงดำในมณฑลกว่างสีของจีนราชวงศ์ชิงซึ่งนำโดยแม่ทัพชาวจีน ลิ้ว หย่งฟู้ (劉永福, Liú Yǒngfú) ลิ้ว หย่งฟู้ นำกองทัพธงดำจ้วงเข้ายึดเมืองฮานอยคืนจากฝรั่งเศสให้แก่เวียดนาม และสังหารนายเรือเอกการ์นีเยเสียชีวิต
หลังจากที่ฝรั่งเศสไม่สามารถยึดตังเกี๋ยมาครอบครองได้ อีกเก้าปีต่อมาในเดือนเมษายน ค.ศ. 1883 นาวาเอก อ็องรี รีวีแยร์ (Henri Rivière) แห่งกองทัพเรือฝรั่งเศส ได้นำกองทหารเข้าบุกยึดเมืองฮานอยโดยไม่ได้รับอนุญาตจากทางการอาณานิคมฝรั่งเศส ราชสำนักเวียดนามร้องขอความช่วยเหลือไปยังกองทัพธงดำอีกครั้ง ราชสำนักจีนจึงส่ง ลิ้ว หย่งฟู้ นำกองทัพเข้ามาประจำการในเวียดนามภาคเหนือเพื่อเตรียมการต่อสู้กับฝรั่งเศส ในเดือนพฤษภาคมปีเดียวกัน ลิ้วหย่งฟู้นำกองทัพธงดำลอบโจมตีทัพของนาวาเอกรีวีแยร์ในยุทธการที่สะพานกระดาษ (Battle of Paper Bridge) นาวาเอกรีวีแยร์เสียชีวิตในที่รบ
เสด็จสวรรคต

แม้ว่าพระจักรพรรดิตึดึ๊กจะทรงมีพระสนมจำนวนมากแต่ด้วยการประชวรเมื่อยังพระเยาว์ทำให้ไม่สามารถทรงมีโอรสธิดาได้ แม้กระนั้นพระจักรพรรดิตึดึ๊กทรงรับเจ้าชายที่เป็นพระภาติยะมาเป็นพระโอรสบุญธรรมจำนวนสามองค์ด้วยกันได้แก่
เจ้าชายถวิโกว๊กกง (Thụy Quốc Công, 瑞國公) เหงียนฟุกอึงเจิน (Nguyễn Phúc Ưng Chân, 阮福膺禛) ต่อมาคือพระจักรพรรดิสุก ดึ๊ก เป็นพระโอรสของเจ้าชายเหงียนฟุกห่งอี (Nguyễn Phúc Hồng Y, 阮福洪依) พระอนุชาในพระจักรพรรดิตึดึ๊ก
เจ้าชายเกียนซางกวั่นกง (Kiên Giang Quận Công, 堅江郡公) เหงียนฟุกอึงถิ (Nguyễn Phúc Ưng Thị, 阮福膺豉) ต่อมาคือพระจักรพรรดิด่ง คั้ญ เป็นพระโอรสของเจ้าชายเหงียนฟุกห่งไก (Nguyễn Phúc Hồng Cai, 阮福洪侅) พระอนุชาในพระจักรพรรดิตึดึ๊ก
เจ้าชายเหงียนฟุกอึงดัง (Nguyễn Phúc Ưng Đăng, 阮福膺登) ต่อมาคือพระจักรพรรดิเกี๊ยน ฟุก เป็นพระโอรสของเจ้าชายเหงียนฟุกห่งไกเช่นกัน
พระจักรพรรดิตึดึ๊กเสด็จสวรรคตเมื่อเดือนมิถุนายนกรกฎาคม ค.ศ. 1883 พระชนมายุ 54 พรรษา โดยที่สงครามกับฝรั่งเศสในภูมิภาคตังเกี๋ยยังไม่จบสิ้น ทรงได้รับพระนามที่ศาลบรรพกษัตริย์ว่า พระจักรพรรดิดึกตง (Dực Tông, 翼宗) พระสุสานพระนามว่า เคียมลัง (Khiêm Lăng, 謙陵) พระโอรสบุญธรรมเจ้าชายถวิโกว๊กกงเหงียนฟุกอึงเจินขึ้นครองราชสมบัติต่อมาเป็นพระจักรพรรดิสุกดี๊ก ในช่วงปลายรัชสมัยตึดึ๊กมีกลุ่มขุนนางที่มีอำนาจในราชสำนักประกอบด้วยเหงียนวันเตื่อง (Nguyễn Văn Tường, 阮文祥) และโตนเทิ้ตเทวี้ยต (Tôn Thất Thuyết, 尊室説) พระจักรพรรดิสุกดึ๊กอยู่ในราชสมบัติได้เพียงสามวัน จึงถูกกลุ่มขุนนางนั้นปลดออกจากราชสมบัติ หลังจากที่จักรพรรดิตึดึ๊กสวรรคตได้เพียงสองเดือน กองทัพเรือฝรั่งเศสเข้าบุกรุกเวียดนามอีกครั้ง จนนำไปสู่การสูญเสียเอกราชของเวียดนามในที่สุด
ภาพวาดจักรพรรดิตึ ดึ๊ก โดยชาวตะวันตก
นายพลเรือโท ชาร์ล รีโกล เดอ เยอนูยยี (Charles Rigault de Genuoilly) แม่ทัพเรือฝ่ายฝรั่งเศส (ภายหลังได้ดำรงชั้นยศสุดท้ายเป็นจอมพลเรือ)
กองทัพฝรั่งเศสเข้ายึดเมืองไซ่ง่อนในค.ศ. 1859
เหรียญที่ใช้ในรัชสมัยของพระองค์
ชุดข้าราชการของเหงียนจิเฟือง ซึ่งนายเรือเอก ฟร็องซิส การ์นีเย นายทหารฝรั่งเศสได้ยึดไว้ในคราวที่บุกยึดเมืองฮานอย เมื่อ ค.ศ. 1873
สุสานจักรพรรดิตึ ดึ๊ก
จังหวัดห่านาม

| จังหวัดห่านาม Tỉnh Hà Nam |
| --- | --- |
จังหวัด
สมญา: ทางใต้ของแม่น้ำ
ที่ตั้งของจังหวัดห่านามในประเทศเวียดนาม
พิกัด: 20°35′N 106°0′E﻿ / ﻿20.583°N 106.000°E﻿ / 20.583; 106.000
ประเทศ:  เวียดนาม
ภูมิภาค: ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดง
เมืองหลัก: ฝูลี้
การปกครอง
 • ประธานสภาประชาชน: ตัง วัน ฝา
 • ประธานคณะกรรมาธิการประชาชน: ดิญ วัน เกื่อง
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 852.2 ตร.กม. (329.0 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: 62
ประชากร (2019)
 • ทั้งหมด: 852,800 คน
 • อันดับ: 50
 • ความหนาแน่น: 1,000 คน/ตร.กม. (2,600 คน/ตร.ไมล์)
ประชากรศาสตร์
 • กลุ่มชาติพันธุ์: เวียดนาม, ตั่ย, เหมื่อง, ฮวา (จีน)
เขตเวลา: UTC+7 (ICT)
รหัสโทรศัพท์: 351
รหัส ISO 3166: VN-63
เว็บไซต์: www.hanam.gov.vn
ห่านาม (เวียดนาม: Hà Nam) เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศเวียดนาม ตั้งอยู่ในภูมิภาคดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดงทางภาคเหนือของประเทศ อยู่ทางใต้ของกรุงฮานอย
เขตการปกครอง

จังหวัดห่านามแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 1 นครและ 5 อำเภอ ได้แก่
| ชื่อภาษาไทย | ชื่อภาษาเวียดนาม | ประชากร (ค> ศ. 2019) |
| --- | --- | --- |
| นครฝูลี้ | Phủ Lý | 158,212 |
| อำเภอกีมบ๋าง | Kim Bảng | 125,634 |
| อำเภอซวีเตียน | Duy Tiên | 137,150 |
| อำเภอทัญเลียม | Thanh Liêm | 118,569 |
| อำเภอบิ่ญหลุก | Bình Lục | 133,046 |
| อำเภอลี้เญิน | Lý Nhân | 180,189 |
บุคคลที่มีชื่อเสียง

เหงียน ถิ ซวาน รองประธานาธิบดีคนที่ 15 ของเวียดนาม
เหงียน ถิ ซวาน
จังหวัดหายเซือง

| จังหวัดหายเซือง Tỉnh Hải Dương |
| --- | --- |
จังหวัด
สมญา: มหาสมุทร
ที่ตั้งของจังหวัดหายเซืองในประเทศเวียดนาม
พิกัด: 20°55′N 106°20′E﻿ / ﻿20.917°N 106.333°E﻿ / 20.917; 106.333
ประเทศ:  เวียดนาม
ภูมิภาค: ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดง
เมืองหลัก: หายเซือง
การปกครอง
 • ประธานสภาประชาชน: บู่ย ทัญ เกวี๊ยน
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 1,648.4 ตร.กม. (636.5 ตร.ไมล์)
ประชากร (2019)
 • ทั้งหมด: 1,892,254 คน
 • ความหนาแน่น: 1,100 คน/ตร.กม. (3,000 คน/ตร.ไมล์)
ประชากร
 • กลุ่มชาติพันธุ์: เวียดนาม, ม้ง, ซ้านสี่ว
เขตเวลา: UTC+7 (ICT)
รหัสโทรศัพท์: 3203
รหัส ISO 3166: VN-61
เว็บไซต์: vpubnd.haiduong.gov.vn www.haiduong.gov.vn
หายเซือง (เวียดนาม: Hải Dương) เป็นจังหวัดตั้งอยู่ในภูมิภาคดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดงทางตอนเหนือของประเทศเวียดนาม ชื่อของจังหวัดมาจากวงศัพท์จีน-เวียดนาม โดยเขียนเป็นอักขระว่า 海陽 ซึ่งแปลว่า "มหาสมุทร" แต่ในความเป็นจริงพื้นที่ของจังหวัดในปัจจุบันไม่มีทางออกสู่ทะเล ทุกวันนี้หายเซืองเป็นหนึ่งในบรรดาจังหวัดที่มีอุตสาหกรรมและการพัฒนามากที่สุดในประเทศ
ภูมิอากาศ

ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีเป็น 1,300-1,700 มิลลิเมตร
อุณหภูมิเฉลี่ย 23.3 องศาเซลเซียส
จำนวนชั่วโมงที่มีแดด 1524 ชั่วโมง
เฉลี่ยความชื้นสัมพัทธ์ ร้อยละ 85-87
เขตการปกครอง

จังหวัดหายเซืองแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 1 นคร 1 เมือง และ 10 อำเภอ ได้แก่
| ชื่อภาษาไทย | ชื่อภาษาเวียดนาม | ประชากร (ค> ศ. 2019) |
| --- | --- | --- |
| นครหายเซือง | Hải Dương | 241,373 |
| เมืองจี๊ลิญ | Chí Linh | 171 879 |
| อำเภอกิญโมน | Kinh Môn | 172,541 |
| อำเภอกีมถั่ญ | Kim Thành | 136,150 |
| อำเภอเกิ๋มส่าง | Cẩm Giàng | 147,810 |
| อำเภอซาหลก | Gia Lộc | 151,298 |
| อำเภอตื๊อกี่ | Tứ Kỳ | 177,202 |
| อำเภอทัญห่า | Thanh Hà | 164,417 |
| อำเภอทัญเหมี่ยน | Thanh Miện | 137,537 |
| อำเภอนามซ้าก | Nam Sách | 126,325 |
| อำเภอนิญซาง | Ninh Giang | 146,493 |
| อำเภอบิ่ญซาง | Bình Giang | 119,229 |
ไอดอลลิ่ง!!!

| Idoling!!! |
| --- | --- |
ไอดอลลิ่ง!!! ใน ค.ศ. 2008
ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: Idoling!!!
ที่เกิด: ประเทศญี่ปุ่น
แนวเพลง: เจ-ป็อป
ช่วงปี: ค.ศ. 2006 (2006)-2015
ค่ายเพลง: PONY CANYON  Fuji Television

สมาชิก: รุ่นที่ 1 รุ่นที่ 2 รุ่นที่ 3 รุ่นที่ 4 รุ่นที่ 5 รุ่นที่ 6 
อดีตสมาชิก: อดีตสมาชิก 

เว็บไซต์: http://blog.fujitv.co.jp/idoling/
ไอดอลลิ่ง!!! (ญี่ปุ่น: アイドリング!!!; อังกฤษ: Idoling!!!) คือ วงไอดอลที่เป็นหญิงล้วน สังกัด ฟูจิทีวี ปัจจุบันมีสมาชิกทั้งหมด 24 คน โดยแต่ละคนจะมีเลขประจำตัว ก่อนที่จะออกผลงานเพลงนั้น ไอดอลลิ่ง!!!ได้มีรายการวาไรตี้ ชื่อรายการว่า “ ไอดอลลิ่ง!!!”เหมือนกันกับชื่อวง
ประวัติ

ไอดอลลิ่ง!!! ก่อตั้งเมื่อเดือน ตุลาคม พ.ศ. 2549 สมาชิกรุ่นที่หนึ่ง มีทั้งหมด 9 คน ออกผลงานซิงเกิลแรกในปี พ.ศ. 2550 ชื่อว่า “กันบาเระ โอโตเมะ (วะไร)” 
จากนั้น ได้ออกผลงานซิงเกิลที่ 2 ชื่อว่า “สโนว์ เซเรเบชั่น” ในปีถัดมา และออกอัลบั้มแรก ใช้ชื่อว่า “ไดอิจิ นะ โมโนะ”
หลังจากนั้น ก็มีสมาชิกรุ่นที่สอง เข้ามาสมทบ อีก 9 คน แต่มีหนึ่งคน ติดปัญหาด้านการเรียน จึงลาออกอย่างกะทันหัน 
จึงเหลือเพียงสิบเจ็ดคน ออกผลงานซิงเกิลที่ 3 “โคคุฮาคุ” ซิงเกิลนี้ค่อนข้างเป็นที่รู้จักมากกว่าสองซิงเกิลก่อนพอสมควร และก็ได้ออกผลงาน ซิงเกิลที่ 4 “โชกุโจว ไอดอล” ตามมาในปีเดียวกัน
หลังจากนั้น ไอดอลลิ่ง ได้แบ่งออกเป็น 4 ยูนิต ย่อย ได้แก่ ฟุริฟุริ ไอดอลลิ่ง!!! กิสะกิสะ ไอดอลลิ่ง!!! คยุนคยุน ไอดอลลิ่ง!!! และ บันบัน ไอดอลลิ่ง!!! โดย ฟุริฟุริ ไอดอลลิ่ง!!! กับ กิสะกิสะ ไอดอลลิ่ง!!! ออกซิงเกิลที่ 5 “ฮันนินวะ อะนาตะ เดส/นาการะ” และ คยุนคยุน ไอดอลลิ่ง!!! กับ บันบัน ไอดอลลิ่ง!!! ออกซิงเกิลที่ 6 “เบตา นะ ชิทสึเรน ชิบุย่า นิ ฟุรุ ยูกิ / ฮารุนะ นารุ เวอร์จิ้น โร้ด” ตามมา
ใน เดือนมกราคม พ.ศ. 2552 รุมิ โคอิสุมิ หนึ่งในสมาชิกรุ่นที่หนึ่ง ได้จบการศึกษา เนื่องด้วยปัญหาสุขภาพ
และจากนั้น สมาชิกรุ่นที่หนึ่ง อีก 3 คน และ สมาชิกรุ่นที่สอง อีก 1 คน ได้จบการศึกษาในเดือน มีนาคม ทำให้สมาชิกในขณะนั้นเหลือเพียง 12 คน
หลังจากนั้นในเดือน เมษายน ปีเดียวกัน ไอดอลลิ่ง!!!ได้มียูนิตพิเศษร่วมกับวงAKB48 โดยการนำสมาชิกบางส่วนของทั้งสองวงมารวมกันละใช้ชื่อยูนิตนี้ว่า เอเคบีไอดอลลิ่ง!!! ออกผลงานซิงเกิลชื่อว่า “ชูว จิโยเสะ” ต่อมา ไอดอลลิ่ง!!!ได้มีการออดิชั่นสมาชิกรุ่นที่สาม และได้สมาชิกใหม่เพิ่มมาอีก 3 คน เป็น 15 คน ออกผลงานซิงเกิลที่ 7 “เบบี้ บลู” และ ออกผลงานซิงเกิลที่ 8 “มุโจวเคน โควฟุคุ” โดยผลงานซิงเกิลนี้ ถือว่าเป็นผลงานที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดจนถึงปัจจุบันนี้ โดยคว้าอันดับที่ 5 ในตารางจัดอันดับเพลงแนวป็อปของประเทศญี่ปุ่น หลังจากซิงเกิลที่ 8 วางแผงแล้ว ไอดอลลิ่ง!!! ได้ออกอัลบั้มที่ 2 มีชื่อว่า "พุชชี่ พุชชี่" (อ่านตามภาษาญี่ปุ่น) และมีการจัดตั้งยูนิตย่อยอีกครั้ง โดยแบ่งเป็น 2 ยูนิต ได้แก่ โทกิเมกิ ไอดอลลิ่ง!!! และ พูโยะ พูโยะ ไอดอลลิ่ง!!! โดย โทกิเมกิ ไอดอลลิ่ง!!! ที่มีสมาชิกทั้งหมด 7 คน ได้ออกผลงานซิงเกิลที่ 9 “เทโนะ ฮิระ โนะ ยูกิ” และ พูโยะ พูโยะ ไอดอลลิ่ง!!! ที่มีสมาชิกทั้งหมด 8 คน ได้ออกซิงเกิลที่ 10 “เลิฟ เมจิก ฟีเวอร์”
ในปี พ.ศ. 2553 ไอดอลลิ่ง!!! ได้กลับมารวมวงกันอีกครั้งนึง และออกผลงานซิงเกิลที่ 11 "เอส.โอ.ดับเบิ้ลยู เซนส์ ออฟ วันเดอร์" โดยซิงเกิลนี้ ยังได้เป็นเพลงประกอบ การ์ตูนเแอนิเมชัน “แฟรี่ เทล” อีกด้วย หลังจากนั้นได้ออกผลงานอัลบั้มที่3 ที่มีชื่อว่า "ซันไรส์" และจากนั้นไม่นานก็มีการรับสมาชิกรุ่นที่สี่ อีก 5 คน ทำให้สมาชิกทั้งหมดมี 20 คน โดยซิงเกิลเปิดตัวของรุ่นที่สี่คือ ซิงเกิลที่ 12 “เมนิ วะ อาโอบะ ยามะโฮโตะโตะงิสุ ฮัทสึโค้ย” และ ซิงเกิลที่ 13 “พูวไซด์ ไดซาคุเซน” ในเวลาต่อมา
ปัจจุบัน ไอดอลลิ่ง!!!ถือได้ว่าเป็นกลุ่มไอดอลที่ประสบความสำเร็จในระดับหนึ่ง สามารถวัดได้จากที่สมาชิกภายในวง ได้ออกผลงานเดี่ยวมากมาย เช่น โฟโต้บุ๊ค งานละคร งานภาพยนตร์ งานโฆษณา ฯลฯ
สมาชิก

จำนวนสมาชิกของไอดอลลิ่ง!!! รวมทั้งหมดมีทั้งหมด 35 คน โดยสมาชิกปัจจุบันมี 24 คน อดีตสมาชิกอีก 11 คน และมีทั้งหมด 6 รุ่นด้วยกัน
สมาชิก > สมาชิกรุ่นที่หนึ่ง

หมายเลข 6 - โทโนโอกะ เอริกะ
หมายเลข 9 - รุริกะ โยโกยาม่า
สมาชิก > สมาชิกรุ่นที่สอง

หมายเลข 14 - ซากาอิ ฮิโตมิ
หมายเลข 15 - นาโอะ อาซาฮี
หมายเลข 17 - มิยาเกะ ฮิโตมิ
สมาชิก > สมาชิกรุ่นที่สาม

หมายเลข 19 - ยูริกะ ทาจิบานะ
หมายเลข 20 - ไอ โอกาว่า
หมายเลข 21 - คาเอเดะ ฮาชิโมโตะ
สมาชิก > สมาชิกรุ่นที่สี่

หมายเลข 22 - รุกะ คุราตะ
หมายเลข 26 - ชิกะ โอจิม่า
สมาชิก > สมาชิกรุ่นที่ห้า

หมายเลข 27 - คุรุมิ ทาคาฮาชิ
หมายเลข 28 - คาเรน อิชิดะ
หมายเลข 29 - ลามู ทามากาว่า
สมาชิก > สมาชิกรุ่นที่หก NEO

หมายเลข 31 - มายุ ฟุรุฮาชิ
หมายเชข 32 - มายุ เซกิยะ
หมายเลข 33 - รุกะ ฮาชิโมโตะ
หมายเลข 34 - เรนะ ซาโตะ
หมายเลข 35 - มิเชลล่า วาโกะ ซาโตะ
สมาชิก > อดีตสมาชิก

หมายเลข 1 - ซายากะ คาโตะ (รุ่นที่1) (30 ตุลาคม พ.ศ. 2549 - 18 มีนาคม พ.ศ. 2552) (อดีตหัวหน้าวง)
หมายเลข 2 - รุมิ โคอิสุมิ (รุ่นที่1) (30 ตุลาคม พ.ศ. 2549 - 18 มกราคม พ.ศ. 2552)
หมายเลข 3 - ไม เอ็นโดะ (รุ่นที่1) (30 ตุลาคม พ.ศ. 2549 - 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557) (อดีตหัวหน้าวง คนที่2)
หมายเลข 4 - เอโตะ มาเรีย (รุ่นที่1) (30 ตุลาคม พ.ศ. 2549 - 18 มีนาคม พ.ศ. 2552)
หมายเลข 5 - มิระ ทาคิงุจิ (รุ่นที่1) (30 ตุลาคม พ.ศ. 2549 - 18 มีนาคม พ.ศ. 2552)
หมายเลข 7 - ยาซาว่า เอริกะ (รุ่นที่1) (30 ตุลาคม พ.ศ. 2549 - 23 ธันวาคม พ.ศ. 2554)
หมายเลข 8 - ฟอนจิ (รุ่นที่1) (30 ตุลาคม พ.ศ. 2549 - 23 ธันวามคม พ.ศ. 2554)
หมายเลข 10 - ไมอา โคบายาชิ (รุ่นที่2) (7 เมษายน พ.ศ. 2550 - 15 เมษายน พ.ศ. 2550)
หมายเลข 13 - เซรินะ นากาโนะ (รุ่นที่2) (7 เมษายน พ.ศ. 2550 - 28 มีนาคม พ.ศ. 2558)
หมายเลข 16 - อามิ คิคุจิ (รุ่นที่2) (7 เมษายน พ.ศ. 2550 -  24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557)
หมายเลข 18 - มิเชลล์ มิกิ (รุ่นที่2) (7 เมษายน พ.ศ. 2550 - 18 มีนาคม พ.ศ. 2552)
หมายเลข 23 - ยูนะ อิโตะ (รุ่น4) (1เมษายน พ.ศ. 2553 - 5 เมษายน พ.ศ. 2558)
หมายเลข 24 - มานามิ โนโมโตะ (รุ่น4) (1เมษายน พ.ศ. 2553 - 31 ธันวาคม พ.ศ. 2555)
หมายเลข 25 - คาโอรุ โกโตะ (รุ่นที่4) (1 เมษายน พ.ศ. 2553 - 7 มิถุนายน พ.ศ. 2557)
หมายเลข 30 - เลอา คิโยคุ (รุ่นที่5)  (4 เมษายน พ.ศ. 2555 - 22 ธันวาคม พ.ศ. 2557)
หมายเลข 12 - ยูอิ คาวามูระ (รุ่นที่2)
(7 เมษายน พ.ศ. 2550 - 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2560)
หมายเลข 11 - ซูซูกะ โมริตะ (รุ่นที่2) (7 เมษายน พ.ศ. 2550 - 18 เมษายน พ.ศ. 2555)
กลุ่มนักร้องย่อยในไอดอลลิ่ง!!!

ไอดอลลิ่ง!!!แบ่งกลุ่มนักร้องย่อย(ยูนิต) ถึงสองครั้ง โดยครั้งที่หนึ่งแบ่งเป็น 4 ยูนิต และครั้งที่สอง แบ่งเป็น 2 ยูนิต
กลุ่มนักร้องย่อยในไอดอลลิ่ง!!! > ครั้งที่หนึ่ง

ฟุริฟุริ ไอดอลลิ่ง!!!
กิสะกิสะ ไอดอลลิ่ง!!!
คยุนคยุน ไอดอลลิ่ง!!!
บันบัน ไอดอลลิ่ง!!!
กลุ่มนักร้องย่อยในไอดอลลิ่ง!!! > ครั้งที่สอง

โทกิเมกิ ไอดอลลิ่ง!!!
พูโยะ พูโยะ ไอดอลลิ่ง!!!