stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
นิพิฏฐ์ อินทรสมบัติ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ ครม.เงา พรรคประชาธิปัตย์ เก็บถาวร 2019-05-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
นิพิฏฐ์ อินทรสมบัติ ที่เฟซบุ๊ก (แฟนเพจเฟซบุ๊ก)
นิพิฏฐ์ อินทรสมบัติ ที่เฟซบุ๊ก (เฟซบุ๊กส่วนตัว)
ประวัติ นิพิฏฐ์ อินทรสมบัติ จาก thairath
| ก่อนหน้า |  | นิพิฏฐ์ อินทรสมบัติ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ธีระ สลักเพชร |  |   รัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรม (ครม. 59)   (6 มิถุนายน พ.ศ. 2553 - 9 สิงหาคม พ.ศ. 2554) |  | สุกุมล คุณปลื้ม |
| ด ค กคณะรัฐมนตรีคณะที่ 59 ของไทย |
| --- | --- | --- |
| นายกรัฐมนตรี |  อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ  |  |
| รองนายกรัฐมนตรี |  สุเทพ เทือกสุบรรณ  กอร์ปศักดิ์ สภาวสุ  สนั่น ขจรประศาสน์  ไตรรงค์ สุวรรณคีรี  |  |
| สำนักนายกรัฐมนตรี |  สาทิตย์ วงศ์หนองเตย  วีระชัย วีระเมธีกุล  องอาจ คล้ามไพบูลย์  |  |
| กลาโหม |  ประวิตร วงษ์สุวรรณ  |  |
| การคลัง |  กรณ์ จาติกวณิช  ประดิษฐ์ ภัทรประสิทธิ์  พฤฒิชัย ดำรงรัตน์  มั่น พัธโนทัย  |  |
| การต่างประเทศ |  กษิต ภิรมย์  |  |
| การท่องเที่ยวและกีฬา |  ชุมพล ศิลปอาชา  |  |
| การพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ |  วิฑูรย์ นามบุตร  อิสสระ สมชัย  |  |
| เกษตรและสหกรณ์ |  ธีระ วงศ์สมุทร  ชาติชาย พุคยาภรณ์  ศุภชัย โพธิ์สุ  |  |
| คมนาคม |  โสภณ ซารัมย์  ประจักษ์ แกล้วกล้าหาญ  เกื้อกูล ด่านชัยวิจิตร  สุชาติ โชคชัยวัฒนากร  |  |
| ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม |  สุวิทย์ คุณกิตติ  |  |
| เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร |  ระนองรักษ์ สุวรรณฉวี  จุติ ไกรฤกษ์  |  |
| พลังงาน |  วรรณรัตน์ ชาญนุกูล  |  |
| พาณิชย์ |  พรทิวา นาคาศัย  อลงกรณ์ พลบุตร  |  |
| มหาดไทย |  ชวรัตน์ ชาญวีรกูล  บุญจง วงศ์ไตรรัตน์  ถาวร เสนเนียม  |  |
| ยุติธรรม |  พีระพันธุ์ สาลีรัฐวิภาค  |  |
| แรงงาน |  ไพฑูรย์ แก้วทอง  เฉลิมชัย ศรีอ่อน  |  |
| วัฒนธรรม |  ธีระ สลักเพชร  นิพิฏฐ์ อินทรสมบัติ  |  |
| วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี |  กัลยา โสภณพนิช  วีระชัย วีระเมธีกุล  |  |
| ศึกษาธิการ |  จุรินทร์ ลักษณวิศิษฏ์  ชินวรณ์ บุณยเกียรติ  ชัยวุฒิ บรรณวัฒน์  นริศรา ชวาลตันพิพัทธ์  ไชยยศ จิรเมธากร  |  |
| สาธารณสุข |  วิทยา แก้วภราดัย  จุรินทร์ ลักษณวิศิษฏ์  มานิต นพอมรบดี  พรรณสิริ กุลนาถศิริ (ขณะรักษาการ)  |  |
| อุตสาหกรรม |  ชาญชัย ชัยรุ่งเรือง  ชัยวุฒิ บรรณวัฒน์  |  |
| โฆษกประจำสำนักนายกรัฐมนตรี |  ปณิธาน วัฒนายากร (ขณะรักษาการ)  พุทธิพงษ์ ปุณณกันต์  ศุภชัย ใจสมุทร (ขณะรักษาการ)  ศุภรักษ์ ควรหา  วัชระ กรรณิการ์  ภูมินทร์ ลีธีระประเสริฐ  มารุต มัสยวาณิช  |  |
 รัฐมนตรีช่วยว่าการ  † : รักษาการแทน  พ้นจากตำแหน่ง 
| ด ค กรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรมไทย |
| --- | --- | --- |
| 2495–2501 |  แปลก พิบูลสงคราม  หลวงยุทธศาสตร์โกศล  หม่อมหลวงปิ่น มาลากุล  (รัฐมนตรีช่วย) หลวงสวัสดิสรยุทธ  เผชิญ นิมิบุตร  |  |
| 2545–ปัจจุบัน |  อุไรวรรณ เทียนทอง  อนุรักษ์ จุรีมาศ  อุไรวรรณ เทียนทอง  ไขศรี ศรีอรุณ  อนุสรณ์ วงศ์วรรณ  สมศักดิ์ เกียรติสุรนนท์  วรวัจน์ เอื้ออภิญญกุล  ธีระ สลักเพชร  นิพิฏฐ์ อินทรสมบัติ  สุกุมล คุณปลื้ม  สนธยา คุณปลื้ม  วีระ โรจน์พจนรัตน์  อิทธิพล คุณปลื้ม  เสริมศักดิ์ พงษ์พานิช  สุดาวรรณ หวังศุภกิจโกศล  |  |
เดอะคัลเลอร์ออฟมายเลิฟคอนเสิร์ต

เดอะคัลเลอร์ออฟมายเลิฟคอนเสิร์ต (อังกฤษ: The Colour of My Love Concert) คือผลงาน ดีวีดี/วิดีโอ คอนเสิร์ตที่ 2 ของเซลีน ดิออน บันทึกภาพวันที่ 7-8 กันยายน 1993 ที่ Le Théàtre Capitole ควิเบก ประเทศแคนาดา ระหว่างทัวร์คอนเสิร์ต The Colour of My Love ซึ่งออกอากาศ CTV television network ในเดือนธันวาคม 1993 และ Disney Channel ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2537
เซลีน ดิออนแสดงในบทเพลงภาษาอังกฤษใหม่ 3 อัลบั้ม รวมไปถึงแขกรับเชิญพิเศษอย่าง Peabo Bryson และ Clive Griffin นอกจากนี้ยังแสดงเพลงติดชาร์ทอย่าง "The Power Of Love" และ " Think Twice." นอกจากนี้ยังแสดงเพลงของ Elvis Presley ในเพลง "Can't Help Falling in Love." ในปี 2002 เธอร้องเพลงนี้อีกครั้งระหว่าง VH1 Divas Live concert.
ในรูปแบบวิดีโอยังมีโบนัสพิเศษมิวสิกวิดีโอ "Pour que tu m'aimes encore"
"เดอะคัลเลอร์ออฟมายเลิฟคอนเสิร์ต" อยู่ในชาร์ต  39 สัปดาห์ท๊อปมิวสิกวิดีโอ ในสหรัฐอเมริกา ซึ่งอันดับสูงสุดคืออันดับ 19 ซึ่งได้รับการรับรองสำหรับยอดขายกว่า 100,000 แผ่น  และรับรองสถานะ platinum ในฝรั่งเศส (20,000 แผ่น) ในชาร์ตมิวสิกวิดีโอฝรั่งเศส ตั้งแต่กันยายน พ.ศ. 2546 อันดับสูงสุดคืออันดับ 27 และชาร์ทดีวีดีเพลง โปรตุเกสตั้งแต่มีนาคม พ.ศ. 2547 อันดับสูงสุดคืออันดับที่ 10
รายชื่อเพลง

"Beauty and the Beast" (intro instrumental)
"Everybody's Talkin' My Baby Down"
"Love Can Move Mountains"
"If You Asked Me To"
"Only One Road"
"Ce n'était qu'un rêve"
"Misled"
"Think Twice"
"Where Does My Heart Beat Now"
"When I Fall in Love" (duet with Clive Griffin)
"Refuse to Dance"
"The Power Of Love"
"Beauty and the Beast" (duet with Peabo Bryson)
"Can't Help Falling in Love"
"The Colour of My Love"
"The Colour of My Love" (outro instrumental)
"Pour que tu m'aimes encore" (VHS only bonus video)
มายบิ๊กบิ๊กเฟรนด์

| มายบิ๊กบิ๊กเฟรนด์ |
| --- | --- |
โลโก้ของ มายบิ๊กบิ๊กเฟรนด์ ในภาษาโปรตุเกส
ประเภท: การผจญภัย ตลก จินตนิมิต เด็ก
สร้างโดย: อันเดรส ลีบัน คลอเดีย คูแกน ไบรท์แมน
พัฒนาโดย: แมรี มักไค-สมิธ
เนื้อเรื่องโดย: แมรี มักไค-สมิธ
กำกับโดย: อันเดรส ลีบัน
เสียงของ: เฟร์นันดา รีเบย์โร เอดูอาร์โด ดรัมมอนด์ อันนา ริตา เซอร์เกรา มาร์ซีโอ ซิโมเอส เซร์ชีโอ สเติร์น ลินา เมนเดส มิเรียม ฟิเชอร์
ผู้ประพันธ์ดนตรีแก่นเรื่อง: ไมโร สแตมม์
ประเทศแหล่งกำเนิด:  บราซิล  แคนาดา
ภาษาต้นฉบับ:   โปรตุเกส  อังกฤษ 
จำนวนฤดูกาล: 2
จำนวนตอน: 52 (103 ตอนสั้น)
การผลิต
ผู้อำนวยการผลิต: อังเดร ไบรท์แมน ไอรา เลวี ปีเตอร์ วิลเลียมสัน
ผู้อำนวยการสร้าง: อังเดร ไบรท์แมน สเตฟานี เบตส์ (ฤดูกาลที่ 1) เมแกน รีด (ฤดูกาลที่ 2)
ความยาวตอน: 22 นาที
บริษัทผู้ผลิต: 2ดี แล็บ เบรกทรูดิแอนิเมชัน
ออกอากาศ
เครือข่าย: ดิสคัฟเวอรีคิดส์ (ลาตินอเมริกาและบราซิล) ทรีเฮาส์ทีวี (แคนาดา)
ออกอากาศ: 9 สิงหาคม ค.ศ. 2010 (2010-08-09) – 2014
มายบิ๊กบิ๊กเฟรนด์ (โปรตุเกส: Meu AmigãoZão, อังกฤษ: My Big Big Friend) เป็นการ์ตูนทีวีแอนิเมชันของประเทศบราซิล-แคนาดา ผลิตโดย 2ดี แล็บ และ เบรกทรูดิแอนิเมชัน สร้างโดย อันเดรส ลีบัน และคลอเดีย คูแกน ไบรท์แมน ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2010 ในช่องดิสคัฟเวอรีคิดส์
ตัวละคร

ยูริ (โปรตุเกสและอังกฤษ: Yuri, ให้เสียงโดย:  เฟร์นันดา รีเบย์โร  นิสซา ไอเซน) เป็นเด็กชายอายุ 5 ปี
ลิลี่ (โปรตุเกสและอังกฤษ: Lili, ให้เสียงโดย:  อันนา ริตา เซอร์เกรา  แอดดิสัน ฮอลลีย์) เป็นเด็กหญิงผิวดำอายุ 6 ปี
แมต (โปรตุเกสและอังกฤษ: Matt, ให้เสียงโดย:  เอดูอาร์โด ดรัมมอนด์ในฤดูกาลที่ 1 และ จูเวา วิกตอร์ กรานจาในฤดูกาลที่ 2  เกจ มันโร) เป็นเด็กชายอายุ 7 ปี
โกเลียส (โปรตุเกสและอังกฤษ: Golias, ให้เสียงโดย:  มาร์ซีโอ ซิโมเอส  สก็อตต์ แมคคอร์ด) เป็นช้างสีน้ำเงินเพศผู้
เนสา (โปรตุเกสและอังกฤษ: Nessa, ให้เสียงโดย:  ลินา เมนเดสในฤดูกาลที่ 1 และ คริสทีอาเน มอนเตย์โรในฤดูกาลที่ 2  ทัจจา อีเซน) เป็นยีราฟสีชมพูเพศเมียกับแว่นตาสีน้ำเงินและโบว์สีม่วงสองตัว
บองโก (โปรตุเกสและอังกฤษ: Bongo, ให้เสียงโดย:  เซร์ชีโอ สเติร์น  ริก มิลเลอร์) เป็นจิงโจ้สีเขียวเพศผู้กับผมสีน้ำตาล
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ ที่ดิสคัฟเวอรีคิดส์บราซิล (ในภาษาโปรตุเกสแบบบราซิล)
มายบิ๊กบิ๊กเฟรนด์ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
มายบิ๊กบิ๊กเฟรนด์ ในฐานข้อมูลการ์ตูน
มายบิ๊กบิ๊กเฟรนด์ ที่ฟิล์มอะฟินนีตี
มายบิ๊กบิ๊กเฟรนด์ ที่เดอะทีวีดีบี
มายบิ๊กบิ๊กเฟรนด์ ที่ยูทูบ
เจ้าจอมมารดาเที่ยง ในรัชกาลที่ 4

| เจ้าจอมมารดา เที่ยง ในรัชกาลที่ 4 ท> จ.ว. |
| --- | --- |

เกิด: 27 ธันวาคม พ.ศ. 2374
เสียชีวิต: 24 มกราคม พ.ศ. 2456 (81 ปี)
คู่สมรส: พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
บุตร: 10 พระองค์
บิดามารดา: พระยาอัพภันตริกามาตย์ (ดิศ โรจนดิศ) คล้าย โรจนดิศ
เจ้าจอมมารดาเที่ยง ในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (สกุลเดิม โรจนดิศ, 27 ธันวาคม พ.ศ. 2374 - 24 มกราคม พ.ศ. 2456) เป็นเจ้าจอมมารดาของ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงสมรรัตนศิริเชฐ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นราชศักดิ์สโมสร และพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นพงษาดิศรมหิป
ประวัติ

เจ้าจอมมารดาเที่ยง เกิดเมื่อวันที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2374 เป็นธิดาคนโตของพระยาอัพภันตริกามาตย์ (ดิศ โรจนดิศ) และขรัวยายคล้าย มีน้องสาวที่เข้าถวายตัวเป็นเจ้าจอมด้วยกัน คือ เจ้าจอมมารดาชุ่ม ในรัชกาลที่ 4, เจ้าจอมมารดาทับทิม ในรัชกาลที่ 5 และเจ้าจอมมารดาแส ในรัชกาลที่ 5
พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดปรานและไว้วางพระราชหฤทัยเจ้าจอมมารดาเที่ยง โปรดเกล้าฯ ให้บัญชาการห้องพระเครื่องต้น เจ้าจอมมารดาเที่ยงให้ประสูติการพระราชโอรส พระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ถึง 10 พระองค์ คือ
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงสมรรัตนศิริเชฐ (พ.ศ. 2395-2474)
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเสวตรวรลาภ (พ.ศ. 2397-2402)
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าศรีนาคสวาดิ (พ.ศ. 2398-2456)
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นราชศักดิ์สโมสร (พ.ศ. 2399-2474) ต้นราชสกุลกมลาศน์
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้ากนกวรรณเลขา (พ.ศ. 2400-2461)
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าหญิง (ประสูติเมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2402 สิ้นพระชนม์เมื่อมีพระชันษาได้ 8 วัน)
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นพงษาดิศรมหิป (พ.ศ. 2404-2478) ต้นราชสกุลชยางกูร
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าแขไขดวง (พ.ศ. 2406-2472)
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจรูญฤทธิเดช (พ.ศ. 2408 สิ้นพระชนม์เมื่อมีพระชันษาได้ 9 วัน)
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพวงสร้อยสอางค์ (พ.ศ. 2409-2493)
เจ้าจอมมารดาเที่ยงเป็นผู้สร้างวัดมัชฌันติการามขึ้นที่ตำบลบางซื่อ เมื่อ พ.ศ. 2417 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระราชทานนามวัด มีความหมายว่า "วัดของเจ้าจอมมารดาเที่ยง"
เจ้าจอมมารดาเที่ยงถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2456 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว สิริอายุ 81 ปี 28 วัน มีพระราชพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2457 ณ พระเมรุ วัดราชาธิวาสราชวรวิหาร
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2446 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้าวิเศษ (ท.จ.ว.) (ฝ่ายใน)
พ.ศ. 2438 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้า (ท.จ.) (ฝ่ายใน)
พ.ศ. 2436 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 3 ตติยจุลจอมเกล้า (ต.จ.) (ฝ่ายใน)
พ.ศ. 2447 -  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 4 ชั้นที่ 2 (ม.ป.ร.2)
ท้าวเวสวัณ

สำหรับเทพองค์เดียวกันในศาสนาฮินดู ดูที่ ท้าวกุเวร
ท้าวเวสวัณ ศิลปะจีน
ตราประจำจังหวัดอุดรธานี แสดงรูปท้าวเวสวัณ
ท้าวเวสวัณ ที่วัดพระธาตุดอยสุเทพ
วัดโทได
ท้าวเวสวัณ (สันสกฤต: वैश्रवण Vaiśravaṇa ไวศฺรวณ; บาลี: वेस्सवण Vessavaṇa เวสฺสวณ) หรือท้าวกุเวร เป็นเจ้าแห่งยักษ์ เป็นหนึ่งในจาตุมหาราช ผู้คุ้มครองและดูแลโลกมนุษย์ สถิตอยู่บนสวรรค์ชั้นจาตุมหาราชิกา ในรามเกียรติ์เป็นโอรสของท้าวลัสเตียนกับนางศรีสุมณฑา มีพระอนุชาคือ ท้าวกุเปรัน ท้าววัสวตีวัณ (เจ้าแห่งสวรรค์ชั้นที่ 6) ทรงอิทธิฤทธิ์อานุภาพมาก เคยตัดเศียรของท้าวราวณะขาดไป 1 เศียร เป็นโลกบาลประจำทิศเหนือ ท้าวเวสวัณคือท้าวกุเวรในศาสนาฮินดู
ในคัมภีร์ทางพุทธศาสนา ได้กล่าวถึงท้าวเวสวัณว่าเป็น 1 ใน 5 ผู้มีสุดยอดอาวุธวิเศษ คือ วชิราวุธของพระอินทร์ ไม้ตะบองของท้าวเวสวัณ นัยตาของพระยม ผ้าพันคอของอาฬวกยักษ์ และจักรแก้วของพระเจ้าจักรพรรดิ
ในพระอภิธรรมของเถรวาท ได้จัดให้ยมทูตและนิรยบาลที่ลงโทษสัตว์นรกในนรกนั้นเป็นเทวดาประเภทยักษ์ ซึ่งเป็นบริวารของท้าวเวสวัณโดยตรง จึงถือกันว่าท้าวเวสสุวรรณเป็นจ้าวแห่งวิญญาณที่ควบคุมเหล่าภูตผีปีศาจสัมภเวสีต่าง ๆ อีกด้วย ผ่านยมทูตและนิรยบาลนั่นเอง
คนไทยโบราณนิยมนำผ้ายันต์รูปยักษ์ผูกไว้ที่หัวเตียงเด็กเพื่อป้องกันวิญญาณชั่วร้ายไม่ให้มารังควานแก่เด็ก ท้าวกุเวรองค์นี้มีกล่าวถึงในอาฏานาฏิยปริตรว่านำเทวดาในสวรรค์ชั้นจาตุมหาราชิกามาเข้าเฝ้าพระโคตมพุทธเจ้า และได้ถวายสัตย์ที่จะดูแลพระพุทธเจ้าและเหล่าสาวกไม่ให้ยักษ์หรือบริวารอื่น ๆ ของท้าวจตุโลกบาลไปรังควาน โดยมอบบทอาฏานาฏิยปริตรให้แก่พระสงฆ์ เพื่อไว้สวดเพื่อขับไล่ภูตผีปีศาจที่จะมารบกวน และเชื่อว่าถ้าสวดอาฏานาฏิยปริตร โดยพระสงฆ์ จะขับไล่ภูตผีอาถรรพ์มนต์ดำได้ทั้งสิ้น ปัจจุบันจะเรียกการสวดอาฏานาฏิยปริตรอีกชื่อหนึ่งว่าการสวด"ภาณยักษ์"นั่นเอง
ท้าวกุเวรนั้น บางทีก็เรียกว่าท้าวไวศรวัน (เวสสุวัณ) ภาษาทมิฬเรียก "กุเวร" ว่า "กุเปรัน" ซึ่งมีเรื่องอยู่ในรามเกียรติ์ว่า เป็นพี่ต่างมารดาของทศกัณฐ์ และทศกัณฐ์ไปแย่งบุษบกของท้าวกุเวรไป ท้าวกุเวรมีรูปร่างพิการผิวขาว มีฟัน 8 ซี่ และมีขาสามขา (ภาพท้าวเวสวัณจึงมักเขียนท่ายืนแยงแย่ ถือไม้กระบองยาว อยู่หว่างขา) เมืองท้าวกุเวรชื่อ "อลกา" อยู่บนเขาหิมาลัย มีสวนอุทยานอยู่ไหล่เขาแห่งหนึ่งของเขาพระสุเมรุ ชื่อว่า "สวนไจตรต" หรือ "มนทร" มีพวกกินนรและคนธรรพ์เป็นผู้รับใช้ ท้าวกุเวรเป็นโลกบาลประจำทิศเหนือ คนจีนเรียกว่า "ตัวเหวิน" (多聞) คนญี่ปุ่นเรียกว่า "บิชะมนเตง" (毘沙門天（びしゃもんてん)
เชื่อกันว่าการบูชาท้าวเวสวัณจะทำให้ค้าขายดี และเชื่อว่าจะทำให้ทรัพย์สมบัติมั่นคง ไม่มีใครจะมาทำลายหรือแย่งชิงไปได้เพราะท้าวเวสวัณเป็นผู้ชื่อว่าปกป้องรักษาขุมทรัพย์สมบัติ (ตามตำนานที่ท้าวเวสสุวัณจะสั่งให้คุยหกะยักษ์เฝ้ารักษาขุมทรัพย์ไว้) รวมทั้งเชื่อว่าการบูชาท้าวเวสวัณจะป้องกันมนต์ดำจากผู้ไม่หวังดีที่มุ่งประสงค์ให้กิจการค้าขายหรือครอบครัวเดือดร้อนอยู่ไม่สุข หรือใช้เล่ห์เหลี่ยมมาแกล้ง เพื่อเป็นการทำลายคู่แข่งทางการค้า
พระไพศรพณ์

ในประเทศไทยมีคติการบูชาท้าวเวสสุวัณอีกรูปแบบหนึ่ง โดยเรียกเทพเจ้าองค์นี้ว่า พระไพศรพณ์ ตามนามในภาษาสันสกฤต ไวศฺรวณ มือขวาถือตะบอง มือซ้ายยกเสมอหน้าอกแสดงการห้ามปรามมิให้ (เทวดา) ทำผิด เนื่องจากมีหน้าที่รักษาความเรียบร้อยยุติธรรมในสวรรค์ ถูกนำมาเป็นสัญลักษณ์ของอัยการมานาน คาดว่าตั้งแต่แรกตั้งกรมอัยการเมื่อกว่า 100 ปีมาแล้วเนื่องจากยกกระบัตร (ชื่อเรียกอัยการในสมัยโบราณ) หรืออัยการในปัจจุบันก็มีหน้าที่รักษาความยุติธรรมและกฎหมายเช่นเดียวกับหน้าที่ของพระไพศรพณ์ในสวรรค์ แต่ยังตรวจไม่พบหลักฐานว่าได้มีประกาศเป็นทางการให้ใช้รูปพระไพศรพณ์เป็นเครื่องหมายราชการของอัยการตั้งแต่เมื่อใด
พระไพศรพณ์ > สัญลักษณ์ของอัยการ

ตามพระราชกฤษฎีกาเครื่องแบบข้าราชการอัยการและระเบียบการแต่งกายฯ พ.ศ. 2524 กำหนดเครื่องแบบข้าราชการอัยการซึ่งรวมถึงเครื่องหมายที่ประดับอินทรธนู จึงตรวจสอบดูปรากฏคำว่า "รูปพระไพศรพณ์" เป็นโลหะสีทองซึ่งกฎหมายนี้กำหนดวิธีการใช้ ดังนี้
กรณีเครื่องแบบพิธีการ เช่น เครื่องแบบปกติขาว เครื่องแบบเต็มยศ ฯลฯ ให้ติดทับอยู่บนอินทรธนูค่อนมาทางด้านไหล่
สำหรับเครื่องแบบสีกากีคอพับ กับเครื่องแบบสีกากีคอแบะ ให้ประดับทับอยู่บนพื้นอินทรธนูภายในขมวดวงกลม ฐานของรูปพระไพศรพณ์อยู่เหนือแถบต้น (กรณีอัยการชั้น 3 ขึ้นไป) หรืออยู่บนแถบที่สองของอินทรธนู (กรณีอัยการชั้น 1 และชั้น 2)
ต่อมาใน พ.ศ. 2503 ได้มีกฎหมายออกมากำหนดให้ข้าราชการอัยการใช้เครื่องหมายนี้มาประดับบนอินทรธนูเพื่อบ่งแสดงให้เห็นว่าข้าราชการอัยการแตกต่างจากข้าราชการพลเรือน และต่อมาใน พ.ศ. 2513 ก็ได้มีประกาศสำนักนายกรัฐมนตรีกำหนดให้ใช้รูปท้าวกุเวร (หรือท้าวเวสสุวัณ) เป็นเครื่องหมายราชการของกรมการสารวัตรทหารบกซึ่งเป็นหน่วยงานรักษาความสงบเรียบร้อยของฝ่ายทหาร
ส่วนพระไพศรพณ์ยังคงเป็นสัญลักษณ์ประดับบ่าเสื้อเครื่องแบบอัยการทั้งสองข้างตลอดมา และใน พ.ศ. 2535 สำนักงานอัยการสูงสุดก็ได้รับพระราชทานพระบรมราชานุญาตให้ใช้รูปพระมหาพิชัยมงกุฎ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของตราแผ่นดินวางอยู่บนตราชั่งซึ่งเป็นเครื่องหมายของนักกฎหมาย ประกอบกับอีก 3 รูปรวมกันเป็นเครื่องหมายราชการของสำนักอัยการสูงสุด คือ พระแว่นสุริยกานต์ พระขรรค์ รองรับด้วยช่อชัยพฤกษ์
รูปตราใหม่นี้ถือเป็นเครื่องหมายราชการของหน่วยงานตามประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี ลงวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2535 ในวาระที่หน่วยงานของอัยการได้เปลี่ยนแปลงสถานะภาพจากหน่วยงานระดับกรมขึ้นกับกระทรวงมหาดไทย มาเป็นสำนักงานไม่สังกัดกระทรวง ส่วนพนักงานอัยการในปัจจุบันรัฐธรรมนูญและกฎหมายต่าง ๆ ได้ขยายบทบาทออกไปมาก รวมทั้งกำหนดหน้าที่อัยการไปถึงเรื่องทางการเมืองเพราะอัยการมีหน้าที่ต้องอำนวยความยุติธรรมทางการเมืองด้วยนั่นเอง
ดูเพิ่ม

| ด ค กเทวดาตามความเชื่อของคนไทย |
| --- | --- | --- |
| เทวดาคติพุทธเถรวาท |  พระพรหม ท้าวสหัมบดีพรหม  ท้าวฆฏิการพรหม  สนังกุมารพรหม  ท้าวสักกะ  ท้าวสุยาม  ท้าวสันดุสิต  ท้าวสุนิมมิต  ท้าววสวัตตี  จตุโลกบาล ท้าวธตรฐ  ท้าววิรุฬหก  ท้าววิรูปักษ์  ท้าวเวสวัณ  พระธรณี  เมขลา  พระสุนทรีวาณี  พระวิศวกรรม  พระพิรุณ  พระปัญจสิขะ  พระมาตุลี  คนธรรพ์  พระอุเทนทราธิราช  |  |
| เทวดาคติฮินดู |  ตรีมูรติ พระศิวะ  พระพรหม  พระวิษณุ  พระคเณศ  พระขันทกุมาร  กามเทพ  พระแม่คงคา  พระปารวตี  ทุรคา  พระสตี  กาลี  พระสุรัสวดี  พระลักษมี  พระภูเทวี  โลกบาล พระอินทร์  พระยม  ท้าวกุเวร  พระอีสาน  พระอัคนี  พระนิรฤติ  พระพาย  นพเคราะห์ พระอาทิตย์  พระจันทร์  พระอังคาร  พระพุธ  พระพฤหัสบดี  พระศุกร์  พระเสาร์  พระราหู  พระเกตุ  พระพลเทพ  |  |
| เทวดาคติพื้นเมืองไทย |  พญาแถน  ท้าวกบิลพรหม  โพสพ  จตุคามรามเทพ  พระภูมิเจ้าที่  พระพนัสบดี  นางกวัก  นางสงกรานต์  แม่ย่านาง  แม่ซื้อ  รุกขเทวดา  ปู่เจ้าสมิงพราย  พระโกญจนาเนศวร์  พระเทวกรรม  ปู่เจ้าเขาเขียว  นิลบรรพตเทพสุดา  ท้าวพรหมรักษ์  พระมหาไชไพรสภ  |  |
| เทพารักษ์ |  พระสยามเทวาธิราช  พระหลักเมือง  พระเสื้อเมือง  พระทรงเมือง  พระกาฬไชยศรี  เจ้าเจตคุปต์  พระเทพบิดร  พระคลัง  เจ้าหอกลอง  พระกำพูฉัตร  พระราชบันฦๅธาร  พระราชมุทธาธร  |  |
| ด ค กบุคคลศักดิ์สิทธิ์ในคติพุทธศาสนาแบบญี่ปุ่น |
| --- | --- | --- |
| พระพุทธเจ้า (เนียวไร-บุ) |  พระไวโรจนพุทธะ (ไดนิจิเนียวไร)  พระอโมฆสิทธิพุทธะ (ฟุคุโจะจุเนียวไร)  พระอมิตาภพุทธะ (อะมิดะเนียวไร)  พระอักโษภยพุทธะ (อะชุคุเนียวไร)  พระรัตนสัมภวพุทธะ (ฮชโชเนียวไร)  พระศากยมุนีพุทธเจ้า (ชะคะเนียวไร)  พระไภษัชยคุรุพุทธะ (ยะคุชิเนียวไร)  |  |
| พระโพธิสัตว์ (โบซัตสึ-บุ) |  พระวัชรปารมิตาโพธิสัตว์ (คงโง-ฮะระมิตสึ)  พระวัชรสัตว์ (คงโงสัตตะ)  พระศรีอริยเมตไตรย (มิโระคุ)  พระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์  (คันนง)  พระสมันตภัทรโพธิสัตว์ (ฟุเง็น)  พระมัญชุศรีโพธิสัตว์ (มงจู)  พระมหาประติสารโพธิสัตว์ (ไดซุอิงุ)  พระกษิติครรภโพธิสัตว์ (จิโซ)  พระอากาศครรภโพธิสัตว์ (โคะคุโซ)  พระมหาสถามปราปต์โพธิสัตว์ (เซชิ)  |  |
| วิทยาราช (เมียวโอ-บุ) |  อจละ (ฟุโดเมียวโอ)  วัชรยักษ์ (คงโงะยะฉะเมียวโอ)  กุณฑลี (งุนดะลิเมียวโอ)  ไตรโลกยวิชยะ (โงะซันเซเมียวโอ)  ยมานตกะ (ไดอิโทะคุเมียวโอ)  ราคราช (ไอเซ็นเมียวโอ)  อุจฉุศมะ (อุสุสะมะ)  หยครีวะ (บะโทะคันนง)  มหามายูรี (คุจะคุเมียวโอ)  |  |
| เทวดา (เท็น-บุ) |  จตุโลกบาล (ชิเท็นโน)  มารีจี (มาริชิ-เท็น)  มหากาล (ไดโคะคุเท็น)  พระสุรัสวดี (เบ็นไซเท็น)  พระพรหม (บนเท็น)  ปู้ไต้ (โฮเท)  จูโรจิน  ฟุคุโระคุจู  ท้าวเวสสุวรรณ (บิชะมงเท็น)  Ebisu  อุงะจิน  |  |
| อวตาร (ซุยจะคุชิน-บุ) |  Izuna Gongen  Atago Gongen  Konpira Daigongen  |  |
| พุทธศาสนิกชน  (โคโซ・โซะชิ-บุ) |  พระโพธิธรรม (ดะรุมะ)  เจ้าชายโชโทะคุ  Kōbō Daishi  Dengyō Daishi  Dōgen Kigen  พระโฮะเน็งโชนิน  พระชินรังโชนิน  พระนิชิเร็ง  สิบหกอรหันต์  |  |
 เซน  เท็นได  นิกายสุขาวดี  วัชรยาน  ลัทธิตันตระ  นิกายชินงน  นิกายนิชิเรน  เทพปกรณัมญี่ปุ่น
กองทัพเรือ (แวร์มัคท์)

| ครีคส์มารีเนอ (KM) |
| --- | --- |
สัญลักษณ์ประจำของครีคส์มารีเนอ
ประจำการ: 1935–1945
ประเทศ:  ไรช์เยอรมัน
รูปแบบ: กองทัพเรือ
กำลังรบ: 810,000 นาย
ขึ้นกับ: แวร์มัคท์
กองบัญชาการ: กองบัญชาการใหญ่กองทัพเรือ
ปฏิบัติการสำคัญ: สงครามกลางเมืองสเปน สงครามโลกครั้งที่สอง
ผู้บังคับบัญชา
ผบ. สำคัญ: จอมพลเรือ เอริช เรเดอร์ จอมพลเรือ คาร์ล เดอนิทซ์ พลเรือเอกอาวุโส ฟอน ฟรีเดอบวร์ค
เครื่องหมายสังกัด
ธงนาวีและธงศึกไรช์  (1938-45): 
ธงชัยเฉลิมพล: 
ครีคส์มารีเนอ (เยอรมัน: Kriegsmarine แปลว่า "ทัพเรือศึก") เป็นกองทัพเรือของนาซีเยอรมนีระหว่างปี 1935 ถึง 1945 เป็นเหล่าทัพที่สืบทอดมาจากกองทัพเรือจักรวรรดิเยอรมัน (1871–1918) และไรชส์มารีเนอของสาธารณรัฐไวมาร์ (1919–1935) ครีคส์มารีเนอเป็นหนึ่งในสามเหล่าทัพเยอรมันควบคู่กับ แฮร์ (กองทัพบก) และลุฟท์วัฟเฟอ (กองทัพอากาศ) ซึ่งประกอบกันเป็นกองทัพที่เรียกว่าแวร์มัคท์
ครีคส์มารีเนอได้เติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วในช่วงปี 1930 (ตามสนธิสัญญาแวร์ซายได้จำกัดขนาดของกองทัพเรือเยอรมันมาแต่ก่อนและห้ามสร้างเรือดำน้ำ) เรือของครีคส์มารีเนอได้ถูกนำไปใช้กับน่านน้ำรอบๆของสเปนในช่วงสงครามกลางเมืองสเปน,ภายใต้หน้ากากของการดำเนินการไม่เข้าแทรกแซงใดๆ แต่ในความเป็นจริงได้สนับสนุนฝ่ายฟรังโกของสงคราม
ในเดือนมกราคม ปี 1939 แผนการเซท (Plan Z) ได้รับคำสั่ง,การเรียกร้องสำหรับเรือพิฆาตโดยกองทัพเรือในปี 1944. อย่างไรก็ตาม,เมื่อสงครามโลกครั้งที่สองได้อุบัติขึ้นในเดือนกันยายน ปี 1939 แผนการเซ็ดได้รับการสนับสนุนให้มีการสร้างเรือดำน้ำ (เรือ-อู) และจัดลำดับความสำคัญให้กับกองทัพบกและอากาศ.
เรือที่มีชื่อเสียงที่สุดของครีคส์มารีเนอคือ เรืออู ซึ่งส่วนใหญ่ได้ถูกสร้างขึ้นภายหลังจากแผนการเซ็ดได้ถูกยกเลิกไปในช่วงแรกของสงครามโลกครั้งที่สอง. "ฝูงหมาป่า"(Wolfpacks) เป็นกลยุทธ์ทางยุทธวิธีในการรวบรวมกลุ่มของเรือดำน้ำในการโจมตีขบวนเรือขนส่งสินค้าของอังกฤษได้อย่างรวดเร็วในช่วงครึ่งแรกของยุทธการแห่งแอตแลนติก (Battle of the Atlantic) แต่กลยุทธ์นี้ส่วนใหญ่ถูกละทิ้งไปในช่วงครึ่งหลังของสงคราม.พร้อมกับเรืออู,ได้ตรวจค้นหาโจมตีเรือบนผิวน้ำ (รวมทั้งการสนับสนุนของเรือลาดตระเวน) ถูกนำมาใช้เพื่อทำลายการส่งสินค้าของสัมพันธมิตรในช่วงแรกของสงคราม,เรือที่มีชื่อเสียงโด่งดังมากที่สุดของเหล่านี้คือเรือลาดตระเวน  Admiral Graf Spee และ Admiral Scheer และเรือรบประจัญบาน บิสมาร์ค.อย่างไรก็ตาม,การนำเรือคุ้มกันมาใช้ในการคุ้มครองขบวนเรือสินค้า,โดยเฉพาะอย่างยิ่งในมหาสมุทรแอตแลนติก,ได้ลดประสิทธิภาพเป็นอย่างมากในการตรวจค้นหาโจมตีบนผิวน้ำต่อขบวนเรือสินค้า.
หลังสงครามโลกครั้งที่สอง เรือที่เหลืออยู่ของครีคส์มารีเนอได้ถูกแยกออกจากกันในอำนาจของฝ่ายสัมพันธมิตรและถูกนำมาใช้เพื่อวัตถุประสงค์ต่างๆรวมทั้งการกวาดทุ่นระเบิด
ยศทหารเรือแวร์มัคท์ > ชั้นนายพลเรือ (Admiräle)

จอมพลเรือ (Großadmiral)
พลเรือเอกอาวุโส (Generaladmiral)
พลเรือเอก (Admiral)
พลเรือโท (Vizeadmiral)
พลเรือตรี (Konteradmiral)
ยศทหารเรือแวร์มัคท์ > ชั้นสัญญาบัตร (Offiziere)

นาวาเอกพิเศษ (Kommodore)
นาวาเอก (Kapitän zur See)
นาวาโท (Fregattenkapitän)
นาวาตรี (Korvettenkapitän)
เรือเอก (Kapitänleutnant)
เรือโท (Oberleutnant zur See)
เรือตรี (Leutnant zur See)
ยศทหารเรือแวร์มัคท์ > ชั้นประทวนคาดกระบี่ (Unteroffiziere mit Portepee)

พันจ่าเอก (Stabsoberbootsmann)
พันจ่าโท (Oberbootsmann)
พันจ่าตรีพิเศษ (Stabsbootsmann)
พันจ่าตรี (Bootsmann)
ยศทหารเรือแวร์มัคท์ > ชั้นประทวนไม่คาดกระบี่ (Unteroffiziere ohne Portepee)

จ่าเอกพิเศษ (Obermaat)
จ่าเอก (Maat)
ยศทหารเรือแวร์มัคท์ > ชั้นกองประจำการ (Mannschaften)

จ่าโทพิเศษกองประจำการ (Matrosen­oberstabs­gefreiter)
จ่าโทกองประจำการ (Matrosen­stabs­gefreiter)
จ่าตรีพิเศษกองประจำการ (Matrosen­haupt­gefreiter)
จ่าตรีกองประจำการ (Matrosen­ober­gefreiter)
จ่าจัตวากองประจำการ (Matrosen­gefreiter)
พลทหารเรือ (Matrose)
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กแวร์มัคท์ |
| --- | --- |
 กองทัพบก ·  กองทัพเรือ ·  กองทัพอากาศ
| ด ค กกองทัพเรือเยอรมัน |
| --- | --- |
เยอรมันก่อนการรวมชาติ:  กองทัพเรือบรันเดินบวร์ค (16th century – 1701)  กองทัพเรือปรัสเซีย (1701–1867)  กองทัพเรือชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์ (1848–1851)  กองทัพเรืออสเตรีย-ฮังการี (1786–1918) 
สมาพันธรัฐเยอรมัน:  กองเรือไรช์ (1848–1852)  กองเรือสมาพันธ์ (แผนการ) 
สมาพันธรัฐเยอรมันเหนือ:  กองทัพเรือสมาพันธรัฐเยอรมันเหนือ (1867–1871) 
จักรวรรดิเยอรมัน:  กองทัพเรือจักรวรรดิเยอรมัน (1871–1918) 
สาธารณรัฐไวมาร์:  ไรชส์มารีเนอ (1919–1935) 
นาซีเยอรมนี:  ครีคส์มารีเนอ (1935–45) 
เยอรมนีภายใต้การยึดครอง:  องค์การกวาดทุ่นระเบิดเยอรมัน (1945–1947)  German Mine Sweeping Formation Cuxhaven (1948–1951)  Labor Service Unit (B) (1951–1957)  Seegrenzschutz (1951–1956) (เยอรมนีตะวันตก)  Main Administration Sea Police (1950–1956) (เยอรมนีตะวันออก) 
เยอรมนีหลังสงครามฯ:  ด็อยท์เชอมารีเนอ (1956–ปัจจุบัน)  ฟ็อคส์มารีเนอ (1956–1990) (เยอรมนีตะวันออก) 
| ด ค กกองทัพเรือในทวีปยุโรป |
| --- | --- |
รัฐเอกราช: กรีซ · คาซัคสถาน2 · โครเอเชีย · จอร์เจีย1 · เซอร์เบีย · ไซปรัส1 · เดนมาร์ก · ตุรกี2 · นอร์เวย์ · เนเธอร์แลนด์ · บัลแกเรีย · เบลเยียม · โปรตุเกส · โปแลนด์ · ฝรั่งเศส · ฟินแลนด์ · มอนเตเนโกร · มอลตา · ยูเครน · เยอรมนี · รัสเซีย2 · โรมาเนีย · ลัตเวีย · ลิทัวเนีย · สเปน · สโลวีเนีย · สวีเดน · สหราชอาณาจักร · อาเซอร์ไบจาน1 · อิตาลี · เอสโตเนีย · แอลเบเนีย · ไอซ์แลนด์ · ไอร์แลนด์
รัฐที่ได้รับการรับรองอย่างไม่สมบูรณ์: อับฮาเซีย1 · ไซปรัสเหนือ1
รัฐสิ้นสภาพ: รัฐเอกราชโครเอเชีย · ราชอาณาจักรซาร์ดิเนีย · ราชอาณาจักรปรัสเซีย · ฝรั่งเศส (จักรวรรดิฝรั่งเศสที่หนึ่ง, ฝรั่งเศสเสรี) · ยูโกสลาเวีย (ราชอาณาจักร, สหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยม, สหพันธ์สาธารณรัฐ) · เยอรมนี (สมาพันธ์รัฐเยอรมัน, สมาพันธรัฐเยอรมันเหนือ, จักรวรรดิเยอรมัน, สาธารณรัฐไวมาร์, นาซีเยอรมนี, เยอรมนีตะวันออก) · รัสเซีย (จักรวรรดิรัสเซีย, สหภาพโซเวียต) · ออสเตรีย-ฮังการี · จักรวรรดิออตโตมัน · อิตาลี (ราชอาณาจักรอิตาลี, สาธารณรัฐสังคมอิตาลี)
1. ทางภูมิศาสตร์อยู่ในทวีปเอเชีย แต่มักถูกจัดอยู่ในทวีปยุโรป เนื่องจากมีวัฒนธรรมที่คล้ายคลึงกัน; 2. มีพื้นที่ทั้งในทวีปยุโรปและในทวีปเอเชีย
คิงดอม เซ็นเตอร์

| คิงดอม เซ็นเตอร์ |
| --- | --- |
مركز المملكة
ตึกในเวลากลางคืนเมื่อ ค.ศ. 2007
th
ข้อมูลทั่วไป
สถานะ: เสร็จสมบูรณ์
ประเภท: สำนักงาน  คอนโดมีเนียม  โรงแรม
สถาปัตยกรรม: สมัยใหม่
ที่ตั้ง: ถนนคิงฟะฮัด ประเทศซาอุดีอาระเบีย
พิกัด: 24°42′41″N 46°40′28″E﻿ / ﻿24.7113°N 46.6744°E﻿ / 24.7113; 46.6744
เริ่มสร้าง: 1999
แล้วเสร็จ: 2002
ค่าก่อสร้าง: 1.7 พันล้านริยาล (453 ล้านดอลลาร์สหรัฐ)
ความสูง
ตัวอาคาร: 302.3 เมตร (991.80 ฟุต)
ชั้นบนสุด: 290.4 เมตร (952.76 ฟุต)
ดาดฟ้า: 290.4 เมตร (952.76 ฟุต)
ข้อมูลทางเทคนิค
จำนวนชั้น: 41
พื้นที่แต่ละชั้น: 185,000 ตารางเมตร (1,991,323 ตารางฟุต)
ลิฟต์: 45
การออกแบบและการก่อสร้าง
สถาปนิก: Ellerbe Becket<_engineer = Arup
ผู้พัฒนาโครงการ: Kingdom Holding Company
ผู้รับเหมาก่อสร้าง: EL-Seif Engineering Contracting
อ้างอิง

คิงดอม เซ็นเตอร์ (อังกฤษ: Kingdom Centre, อาหรับ: مركز المملكة) คือตึกระฟ้าสูง 41 ชั้นในกรุงรียาด ประเทศซาอุดีอาระเบีย ตอนที่สร้างเสร็จใน ค.ศ. 2002 อาคารนี้กลายเป็นตึกที่สูงที่สุดของประเทศซาอุดีอาระเบีย โดยแซงหอฟัยเศาะลียะฮ์ที่มีความสูง 267 เมตร (876 ฟุต) ตึกนี้ยังเป็นตึกที่สูงที่สุดอันดับ 5 ของประเทศตามข้อมูลเมื่อ 2021 และเป็นตึกที่สูงที่สุดอันดับ 3 ของโลกที่มีช่องว่างระหว่างอาคาร รองจากศูนย์การเงินโลกเซี่ยงไฮ้ ประเทศจีน และทุนเท็กซ์สกายทาวเวอร์ ไต้หวัน
ตึกนี้ได้รับการพัฒนาโดยเจ้าชายอัลวะลีด บิน เฏาะลาล และออกแบบโดยทีมของ Ellerbe Becket และ Omrania ที่คัดเลือกผลงานที่ผ่านการแข่งขันออกแบบ มีพื้นที่ 100,000 ตารางเมตรและมีศูนย์การค้าอัลมัมละกะฮ์ที่มีความจุ 57,000 ตารางเมตร, สำนักงาน, โรงแรมโฟร์ซีซันส์ รียาด, และอพาร์ทเม้นต์หรูหรา ที่ชั้นบนสุดมีสะพานลอยฟ้า (skybridge) ที่มีความยาว 65 เมตร ตัวอาคารด้านบนมีลักษณะเด่นที่ช่องว่างของอาคารเป็นเส้นโค้งวงกลมกลับหัวที่ค้ำยันสะพานลอยฟ้า
ดูเพิ่ม

ตึกระฟ้า
รายชื่อตึกที่สูงที่สุดในโลก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
Omrania official website
Kingdom Centre at Ellerbe Becket