stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ภาษาทมิฬ
ไวยากรณ์

บทความหลัก:ไวยากรณ์ภาษาทมิฬ
ไวยากรณ์ภาษาทมิฬส่วนใหญ่ได้บรรยายไว้ในตำราไวยากรณ์เก่าสุด "โตลกาปปิยัม" การเขียนภาษาทมิฬสมัยใหม่ใช้ตามตำราไวยากรณ์ เมื่อราว พ.ศ. 1800 Nannūl ซึ่งมีการเปลี่ยนแปลงไปจากโตลกาปปิยัมบ้าง ภาษาทมิฬโบราณแบ่งเป็น5ส่วนคือ eluttu, col, porul, yāppu และ ani สองส่วนหลังมักใช้ในวรรณคดี
ภาษาทมิฬเป็นภาษารูปคำติดต่อเช่นเดียวกับตระกูลภาษาดราวิเดียนอื่น ๆ คำภาษาทมิฬประกอบด้วยรากศัพท์ ซึ่งจะต่อท้ายด้วยปัจจัย 1 ตัวหรือมากกว่า ปัจจัยเหล่านี้มีทั้งที่เปลี่ยนความหมายหรือชนิดของคำ และปัจจัยที่แสดงการผันตามบุคคล จำนวน มาลาและกาล ไม่มีข้อกำหนดเกี่ยวกับความยาวของการเติมปัจจัย ทำให้มีการสร้างคำขนาดยาว ประกอบด้วยปัจจัยหลายตัวได้
คำศัพท์

คำศัพท์ภาษาทมิฬสมัยใหม่ ส่วนมากมาจากภาษาทมิฬโบราณ คำยืมจากภาษาสันสกฤตพบได้ทั่วไป นอกจากนั้นมีคำยืมจากภาษาเปอร์เซียและภาษาอาหรับ ซึ่งเป็นผลจากการติดต่อค้าขายในอดีต ตั้งแต่พุทธศตวรรณที่ 25 เริ่มมีคำยืมจากภาษาอังกฤษโดยเฉพาะศัพท์เทคนิค มีการกำหนดศัพท์เทคนิคที่มาจากภาษาทมิฬเช่นกันโดยรัฐบาลศรีลังกาหรือมหาวิทยาลัยทมิฬวิชัล
ตัวอย่าง

นี่คือตัวอย่างข้อความภาษาทมิฬแบบเขียนในปฏิญญาสากลว่าด้วยสิทธิมนุษยชน ข้อที่ 1:
ภาษาทมิฬในอักษรทมิฬ:
ถอดเป็นอักษรโรมัน:
สัทอักษรสากล:
แปล:
อ่านเพิ่ม

Fabricius, Johann Philip (1933 and 1972), Tamil and English Dictionary. based on J.P. Fabricius Malabar-English Dictionary, 3rd and 4th Edition Revised and Enlarged by David Bexell. Evangelical Lutheran Mission Publishing House, Tranquebar; called Tranquebar Dictionary.
Freeman, Rich (February 1998), "Rubies and Coral: The Lapidary Crafting of Language in Kerala", The Journal of Asian Studies, 57 (1): 38–65, doi:10.2307/2659023, JSTOR 2659023, S2CID 162294036
Keane, Elinor (2004), "Tamil", Journal of the International Phonetic Association, 34 (1): 111–116, doi:10.1017/S0025100304001549
แหล่งข้อมูลอื่น

ภาษาทมิฬ ที่เว็บไซต์ Curlie
ภาษาทมิฬ ใน Encyclopædia Britannica
Tamil Language &  Literature
นิยามแบบพจนานุกรมของ ภาษาทมิฬ ที่วิกิพจนานุกรม
Tamil language ที่วิกิตำรา
คู่มือการท่องเที่ยว ภาษาทมิฬ จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
| ด ค กภาษาทางการของประเทศอินเดีย |
| --- | --- |
ระดับสหภาพ:  ฮินดี  อังกฤษ 
ตามรัฐธรรมนูญอินเดีย:  กงกัณ  กันนาดา  กัศมีร์  คุชราต  โดกรี  เตลูกู  ทมิฬ  เนปาล  เบงกอล  โบโด  ปัญจาบ  มณีปุระ  มราฐี  มลยาฬัม  ไมถิลี  สันถาลี  สันสกฤต  สินธ์  อัสสัม  อูรดู  โอริยะ  ฮินดี 
ระดับรัฐ:  อังคิกา  โภชปุระ  ฉัตตีสครห์  กาโร  กูรุง  โฮ  Kamatapuri  Kharia  คาซี  Khortha  กอกบอรอก  Kurmali  Kurukh  เลปชา  ลิมบู  มคธ  มาคัร  มีโซ  มุนดารี  เนวาร์  Rai  รังปุระ  Sadri  เศรปา  สิกขิม  สุนุวาร์  ตามาง 
| ด ค กภาษาราชการและภาษาที่สำคัญของประเทศสมาชิกอาเซียน |
| --- | --- |
ภาษาราชการ   (ประเทศสมาชิก):  กัมพูชา : ภาษาเขมร •  ไทย : ภาษาไทย •  บรูไน : ภาษามลายู •  พม่า : ภาษาพม่า •  ฟิลิปปินส์ : ภาษาฟิลิปปินส์ • ภาษาอังกฤษ •  มาเลเซีย : ภาษามลายู •  ลาว : ภาษาลาว •  เวียดนาม : ภาษาเวียดนาม •  สิงคโปร์ : ภาษามลายู • ภาษาอังกฤษ • ภาษาจีนมาตรฐาน • ภาษาทมิฬ •  อินโดนีเซีย : ภาษาอินโดนีเซีย
ภาษาราชการของประเทศสังเกตการณ์:  ติมอร์-เลสเต : ภาษาเตตุน • ภาษาโปรตุเกส •  ปาปัวนิวกินี : ภาษาอังกฤษ • ตอกปีซิน • ภาษาฮีรีโมตู
ภาษาเฉพาะถิ่นที่สำคัญ:  กัมพูชา : ภาษาจาม •  ไทย : ภาษามลายูปัตตานี •  บรูไน : ภาษามลายูบรูไน •  พม่า : ภาษากะเหรี่ยง • ภาษากะชีน • ภาษาไทใหญ่ • ภาษามอญ • ภาษายะไข่ • ภาษาโรฮีนจา •  ฟิลิปปินส์ : ภาษาเซบัวโน • ภาษาตากาล็อก • ภาษาอีโลกาโน • ภาษามากินดาเนา •  ลาว : ภาษาม้ง •  เวียดนาม : ภาษาไทดำ •  อินโดนีเซีย : ภาษาชวา • ภาษาซุนดา • ภาษาบาหลี • ภาษาอาเจะฮ์
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย 
วัตถุจาก Adichanallur ในพิพิธภัณฑ์รัฐบาล เจนไน
พื้นที่ขุดค้น Keezhadi
คำอธิบายจารึกภาษาทมิฬพราหมีที่ Mangulam อำเภอ Madurai รัฐทมิฬนาฑู สืบถึงทมิฬยุคสันคัม (ประมาณ 400 ปีก่อนคริสต์ศักราชถึงประมาณ ค.ศ. 200)
จารึกภาษาทมิฬในวิหารพริหเทสวระ ในทันชวุร
การแพร่กระจายของผู้พูดภาษาทมิฬในอินเดียใต้และศรีลังกา (พ.ศ. 2504)
ดมีตรี อุสตีนอฟ

| ดมีตรี อุสตีนอฟ |
| --- | --- |
Дмитрий Устинов


รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม
ดำรงตำแหน่ง 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2519 – 20 ธันวาคม พ.ศ. 2527
รัฐมนตรี: อะเลคเซย์ โคซีกิน นีโคไล ตีโฮนอฟ
ก่อนหน้า: อันเดรย์ เกรชโค
ถัดไป: เซียร์เกย์ โซโคลอฟ
รองประธานคณะรัฐมนตรี
ดำรงตำแหน่ง 13 มีนาคม พ.ศ. 2506 – 26 มีนาคม พ.ศ. 2508
รัฐมนตรี: นีกีตา ครุชชอฟ อะเลคเซย์ โคซีกิน
ก่อนหน้า: อะเลคเซย์ โคซีกิน
ถัดไป: คิริลล์ มาซอรฟ
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 17 ตุลาคม พ.ศ. 2451 ซามารา,จักรวรรดิรัสเซีย
เสียชีวิต: 20 ธันวาคม พ.ศ. 2527 (76 ปี) มอสโก, สาธารณรัฐรัสเซีย, สหภาพโซเวียต
เชื้อชาติ: โซเวียต
พรรคการเมือง: คอมมิวนิสต์
วิชาชีพ: วิศวกรเครื่องกล
รางวัล: 
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้: สหภาพโซเวียต
ประจำการ: พ.ศ. 2484–พ.ศ. 2527
ยศ: จอมพลแห่งสหภาพโซเวียต
ผ่านศึก: สงครามโลกครั้งที่ 2

ดมีตรี เฟโอโดโรวิช อุสตีนอฟ (รัสเซีย: Дми́трий Фёдорович Усти́нов; อังกฤษ: Dmitriy Feodorovich Ustinov; 30 ตุลาคม พ.ศ. 2451 – 20 ธันวาคม พ.ศ. 2527) เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมของสหภาพโซเวียต พ.ศ. 2519 จนกระทั่งเขาตาย
ชีวิตในวัยเด็ก

ดมีตรี เฟโอโดโรวิช อุสตีนอฟเกิดในครอบครัวชนชั้นแรงงานในซามารา เมื่อความหิวโหยรุนแรงขึ้นในช่วงสงครามกลางเมือง พ่อที่กำลังป่วยของเขาจึงย้ายไปซามาร์กันต์ ทิ้งดมีตรีไว้ให้ทำหน้าที่หัวหน้าครอบครัว ไม่นานนักในปี พ.ศ. 2465 พ่อของเขาก็เสียชีวิต ในปี พ.ศ. 2466 เขาและแม่ของเขาย้ายไปยังเมืองมาคาเรฟ (ใกล้อีวาโนโว) ที่ซึ่งเขาทำงานเป็นผู้ดูแลเครื่องจักรในโรงงานกระดาษ หลังจากนั้นไม่นานในปี พ.ศ. 2468 แม่ของเขาเสียชีวิต
อุสตีนอฟเข้าร่วมพรรคคอมมิวนิสต์ในปี พ.ศ. 2470 ในปี พ.ศ. 2472 เขาเริ่มการฝึกอบรมที่คณะกลศาสตร์ในสถาบันเทคนิคโปลีในอีวาโนโว หลังจากนั้น อุสตีนอฟ ย้ายไปที่โรงเรียนเทคนิคอุดมศึกษาบาวแมนกรุงมอสโก จากนั้นในเดือนมีนาคมปี พ.ศ. 2475 เขาเข้า สถาบันวิศวกรรมเครื่องกลทหารในเลนินกราดจากที่เขาจบการศึกษาในปี พ.ศ. 2477 หลังจากนั้นเขาทำงานเป็นวิศวกรก่อสร้างในสถาบันวิจัยปืนใหญ่ทางทะเลเลนินกราด ในปี พ.ศ. 2480 เขาได้รับการย้ายไปที่โรงงานผลิตอาวุธหลังจากนั้นเขาก็กลายเป็นผู้อำนวยการของโรงงาน
การรับใช้ชาติและหลังสงคราม

ในช่วงที่นาซีบุกสหภาพโซเวียตในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2484 สตาลินได้แต่งตั้งอุสตีนอฟ วัย 32 ปีเป็นผู้บังคับการกรมอาวุธยุทโธปกรณ์เขาดูแลการอพยพใหญ่ของอุตสาหกรรมป้องกันจาก การล้อมเลนินกราด ไปทางทิศตะวันออกของเทือกเขายูรัล กว่า 80 โรงงานทหารได้อพยพลูกจ้างคนงานช่างเทคนิคและวิศวกรรวมกันมากกว่า600,000คน สตาลินได้ให้เหรียญฮีโร่พรรคสังคมนิยมแรงงานในภายหลัง หลังสงคราม อุสตีนอฟ, เกออร์กี มาเลนคอฟ, และมิฮาอิล ครุนนิเชฟ เริ่มโครงการขีปนาวุธโซเวียตและจรวด เป็นแรงผลักดันในการสร้างขีปนาวุธและโครงการอวกาศของโซเวียต
ในปี พ.ศ. 2495 อุสตีนอฟกลายเป็นสมาชิกของคณะกรรมการกลาง ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2496 หลังจากที่สตาลินเสียชีวิตกระทรวงอาวุธยุทโธปกรณ์ได้ร่วมกับกระทรวงอุตสาหกรรมการบินที่จะกลายเป็นกระทรวงอุตสาหกรรมกลาโหมโดยอุสตีนอฟรับมอบหมายให้เป็นหัวหน้าของกระทรวงใหม่นี้ ในปี พ.ศ. 2500 เขาได้รับการแต่งตั้งเป็นรองนายกรัฐมนตรีของสหภาพโซเวียตและกลายเป็นประธานของคณะกรรมาธิการทหารอุตสาหกรรม
ยุคเบรจเนฟ-โคซีกิน

เลโอนิด เบรจเนฟ ได้เข้ามากุมอำนาจหลังการโค่นล้มครุชชอฟ อุสตีนอฟถูกลดตำแหน่งไปยังกรมอุตสาหกรรมป้องกันประเทศ ในปี พ.ศ. 2508 เบรจเนฟแต่งตั้งให้อุสตีนอฟเป็นสมาชิกผู้สมัครของโปลิตบูโรและเลขานุการของคณะกรรมการกลางกำกับดูแลของทหาร, อุตสาหกรรมป้องกันประเทศและการรักษาความปลอดภัย นอกจากนี้เขายังอยู่ในความดูแลของการพัฒนาระเบิดเชิงกลยุทธ์ของสหภาพโซเวียตและระบบขีปนาวุธข้ามทวีป เขาออกคำสั่งในเดือนกุมภาพันธ์ปี พ.ศ. 2513 ให้มีออกแบบพัฒนาของสถานีอวกาศอวกาศของโซเวียต
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม

ในปี พ.ศ. 2519 หลังจากที่อันเดรย์ เกรชโค เสียชีวิตเมื่อวันที่ 26 เมษายน อุสตีนอฟกลายเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมและได้รับการเลื่อนยศเป็นนายพลใน 29 เมษายน เมื่อวันที่ 30 กรกฎาคมเขาได้รับการเลื่อนตำแหน่งให้เป็นจอมพลของสหภาพโซเวียต แม้ว่าเขาจะไม่ได้มีอาชีพทหารก่อน ร่วมกันกับจอมพล นีโคไล ตีโฮนอฟ  อุสตีนอฟได้ลงมือเริ่มแผนการเพิ่มประสิทธิภาพและทันสมัยการพัฒนาของสหภาพโซเวียตของวิทยาศาสตร์ทหาร ในปี พ.ศ. 2522 เขายืนยันอย่างมั่นใจว่า "กองกำลังติดอาวุธของสหภาพโซเวียตอยู่ในระดับสูงที่ช่วยให้ความสำเร็จของงานที่กำหนดโดยพรรคและประชาชน"อิทธิพลที่เพิ่มขึ้นของทหารโซเวียตให้ อุสตีนอฟ บทบาทในเครมลิน
ในปี พ.ศ. 2522 ฮะฟีซอลลาห์ อะมีน ได้ลอบสังหารผู้นำของอัฟกานิสถาน นูร์ มูฮัมหมัด ตะรากี ในเดือนตุลาคม อุสตีนอฟและอันโดรปอฟมีความเชื่อมั่นสำหรับการแทรกแซงทางทหารของสหภาพโซเวียตในอัฟกานิสถานจะเพิ่มขึ้นแข็งแกร่งในโซเวียตโปลิตบูโร รัฐมนตรีว่าการกระทรวงต่างประเทศของสหภาพโซเวียตอันเดรย์ โกรมืยโค ให้การสนับสนุนสำหรับการแทรกแซง
หลังการเข้ามาของกองกำลังสหรัฐในอ่าวเปอร์เซียหลังจากวิกฤตการณ์ตัวประกันอิหร่านยิ่งทำให้เกิดความตื่นตระหนกในโซเวียต อุสตีนอฟ คิดว่า "ถ้าชาวอเมริกันทำเตรียมการทั้งหมดเหล่านี้ใต้จมูกของเราแล้วทำไมเราควรจะเข้าแทรกเพื่อปกป้องการสูญเสียอัฟกานิสถาน?" ในเดือนพฤศจิกายน อุสตีนอฟและอันโดรปอฟเริ่มที่จะกำหนดแผนการอุสตีนอฟ-อันโดรปอฟ ในวันที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2522 โปลิตบูโร ได้รับการอนุมัติแผนการอุสตีนอฟ-อันโดรปอฟ วันที่ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2522 สหภาพโซเวียตได้ส่งกองทัพเข้ามาในอัฟกานิสถาน
ในช่วงต้นทศวรรษที่ 1980 การพัฒนาของโครงการกระสวยอวกาศในสหรัฐอเมริกาทำให้เกิดความกังวลมากในสหภาพโซเวียต ขณะที่รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม อุสตีนอฟ รับรายงานจากนักวิเคราะห์ของเขาว่ากระสวยอวกาศสหรัฐอาจถูกนำมาปรับใช้ยิงขีปนาวุธนิวเคลียร์ตามพื้นที่เหนือดินแดนของสหภาพโซเวียต อุสตีนอฟ จึงกังวลเกี่ยวกับกระสวยอวกาศสหรัฐจึงมีการให้การพัฒนากระสวยอวกาศโซเวียตบูรัน อย่างเติมที่
โคเรียนแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 007

ในปี พ.ศ. 2535 บอริส เยลต์ซิน ประธานาธิบดีรัสเซียเปิดเผยบันทึกลับสุดยอด 5 ฉบับสืบมาจากปลายปี พ.ศ. 2526 บันทึกที่ได้รับการเขียนภายในสัปดาห์เดียวกับที่เครื่องบินโคเรียนแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 007 ถูกยิงตก บทบันทึกเหล่านี้ถูกตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์ Izvestia จำนวน 228 บน 16 ตุลาคม พ.ศ. 2535 ตามที่บันทึกเหล่านี้สหภาพโซเวียตก็สามารถที่จะกู้คืน "กล่องดำ" จากโคเรียนแอร์ไลน์ 007 และถอดรหัสเทป หลังจากนั้นเป็นต้นมา อุสตีนอฟพร้อมกับวิคตอร์ เชบรีคอฟ (Viktor Chebrikov) หัวหน้าเคจีบีแนะนำให้ยูรี อันโดรปอฟ ครอบครองกล่องสีดำเอาไว้และไม่บอกแก่ประชาชน เพื่อเอาไว้ในการต่อสู้กับสหรัฐในเหตุการณ์โคเรียนแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 007
"ในการเชื่อมต่อกับทั้งหมดที่กล่าวถึงข้างต้นดูเหมือนดีกว่าที่จะไม่โอนบันทึกเที่ยวบินไปยังองค์การระหว่างประเทศการบินพลเรือน (ICAO) หรือบุคคลที่สามที่จะถอดรหัสเนื้อหาของพวกเขา ความจริงที่ว่าบันทึกอยู่ในความครอบครองของสหภาพโซเวียตจะถูกเก็บไว้เป็นความลับ ตอนนี้เรามีความตระหนักทั้งสหรัฐอเมริกาหรือญี่ปุ่นที่จะรู้ข้อมูลใด ๆ เกี่ยวกับบันทึกการบิน เราจำเป็นเพื่อป้องกันการเปิดเผยข้อมูลในอนาคตใด ๆ . "(บันทึกที่5)
บั้นปลายชีวิต

วันที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2527 อุสตีนอฟไม่ได้เป็นประธานในการสวนสนามที่จัตุรัสแดงในวันครบรอบ 67 ปี การปฏิวัติเดือนตุลาคม จอมพล เซียร์เกย์ โซโคลอฟ รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงกลาโหมคนที่ 1 ทำหน้าที่แทนอุสตีนอฟทั้งตรวจสอบทหารและกล่าวสุนทรพจน์ อุสตีนอฟเป็นโรคปอดบวมในช่วงปลายเดือนตุลาคม การผ่าตัดฉุกเฉินจะต้องมีการดำเนินการเพื่อแก้ไขหลอดเลือดที่โป่งพองในลิ้นเอออร์ตา ตับและไตของเขาเสื่อมโทรมในภายหลัง ในที่สุดก็เสียชีวิต พิธีศพของเขาได้รับเกียรติให้เป็นพิธีศพของรัฐ เถ้าถ่านของเขาถูกฝังอยู่ในกำแพงเครมลิน 24 ธันวาคม พ.ศ. 2527
ในปี พ.ศ. 2527 ในเบอร์ลินตะวันออก, กับเอริช ฮ็อนเน็คเคอร์
กระสวยอวกาศบูรัน
นีโคไล เครสตินสกี

| นีโคไล เครนตินสกี |
| --- | --- |
Николай Крестинский
เครสตินสกี เมื่อ ค.ศ. 1929

เลขาธิการรับผิดชอบแห่งพรรคคอมมิวนิสต์รัสเซีย
ดำรงตำแหน่ง ธันวาคม ค.ศ. 1919 – มีนาคม ค.ศ. 1921
ก่อนหน้า: เยเลนา สตาโซวา (ในฐานะเลขาธิการสตรี)
ถัดไป: วยาเชสลาฟ โมโลตอฟ
กรรมการราษฎรฝ่ายการคลังแห่งรัสเซียโซเวียต
ดำรงตำแหน่ง 16 สิงหาคม ค.ศ. 1918 – 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 1922
หัวหน้ารัฐบาล: วลาดีมีร์ เลนิน
ก่อนหน้า: อีซีดอร์ กูคอฟสกี
ถัดไป: กริกอรี โซคอลนีคอฟ
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 13 ตุลาคม ค.ศ. 1883 มาฆีโลว์ จักรวรรดิรัสเซีย (ปัจจุบันคือประเทศเบลารุส)
เสียชีวิต: 15 มีนาคม ค.ศ. 1938(1938-03-15) (54 ปี) มอสโก รัสเซียโซเวียต สหภาพโซเวียต
พรรคการเมือง: พรรคแรงงานสังคมประชาธิปไตยรัสเซีย (บอลเชวิค) (ค.ศ. 1903-1918)  พรรคคอมมิวนิสต์รัสเซีย (ค.ศ. 1918-1937)
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก

นีโคไล นีโคลาเยวิช เครสตินสกี (รัสเซีย: Никола́й Никола́евич Крести́нский; 13 ตุลาคม ค.ศ. 1883 – 15 มีนาคม ค.ศ. 1938) เป็นนักปฏิวัติและนักการเมืองสายบอลเชวิคโซเวียต ผู้ซึ่งดำรงตำแหน่งเลขาธิการรับผิดชอบแห่งพรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียต
เครสตินสกีเกิดที่มาฆีโลว์ในครอบครัวชาวยูเครน เขาเข้าศึกษาในวิชานิติศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก ซึ่งที่นี่เขาได้ยอมรับการเมืองสายปฏิวัติ เขาเป็นสมาชิกพรรคแรงงานสังคมประชาธิปไตยรัสเซีย (RSDLP) เมื่อ ค.ศ. 1903 และสองปีต่อมาเขาจึงให้การสนับสนุนฝ่ายบอลเชวิคของเลนินหลังจากการแตกแยกทางอุดมการณ์ภายในพรรค เครสตินสกีถูกจับกุมอยู่หลายครั้งและถูกเนรเทศไปยังเทือกเขายูรัลใน ค.ศ. 1914 ซึ่งเป็นเวลาไม่นานก่อนเกิดสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ภายหลังการปฏิวัติเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1917 อันเป็นการสิ้นสุดลงของระบอบราชาธิปไตย เครสตินสกีเป็นผู้นำบอลเชวิคในเยคาเตรินบุร์กก่อนที่จะเดินทางกลับเปโตรกราด เขาได้รับตำแหน่งกรรมการราษฎรฝ่ายการคลังและได้รับเลือกเป็นส่วนหนึ่งของโปลิตบูโรชุดแรก หลังจากการเสียชีวิตของยาคอฟ สเวียร์ดลอฟ เครสตินสกีจึงเข้าดำรงตำแหน่งเป็นเลขาธิการรับผิดชอบแห่งพรรคคอมมิวนิสต์รัสเซีย
เครสตินสกีเป็นพันธมิตรกับเลออน ทรอตสกี และสนับสนุนฝ่ายค้านซ้าย ต่อมาเมื่อโจเซฟ สตาลิน ขึ้นสู่อำนาจ เครสตินสกีจึงเริ่มเสื่อมจากอํานาจและสูญเสียตําแหน่งในรัฐบาล เหลือเพียงตําแหน่งเอกอัครราชทูตโซเวียตประจําเยอรมนีเท่านั้น ในที่สุดเขาก็ปฏิเสธการต่อต้านและยอมจํานนต่อสตาลิน เครสตินสกีถูกจับใน ค.ศ. 1937 ระหว่างการกวาดล้างใหญ่ และได้รับข้อหากบฏ เขาถูกตัดสินว่ามีความผิดในการพิจารณาคดียี่สิบเอ็ดจำเลย (Trial of the Twenty-One) และประหารชีวิตใน ค.ศ. 1938
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Nikolai Krestinsky
กฤตภาคจากหนังสือพิมพ์เกี่ยวกับ นีโคไล เครสตินสกี ในหอจดหมายเหตุข่าวสารคริสต์ศตวรรษที่ 20 ของ ZBW
| ก่อนหน้า |  | นีโคไล เครสตินสกี |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| เยเลนา สตาโซวา ในตำแหน่ง เลขาธิการชำนาญการ |  | เลขาธิการรับผิดชอบแห่งพรรคคอมมิวนิสต์รัสเซีย   (ธันวาคม 1919 – มีนาคม 1921) |  | วยาเชสลาฟ โมโลตอฟ |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  เช็กเกีย 
ประชาชน:  Deutsche Biographie 
อื่น ๆ:  IdRef
บอลเชวิค

| --- | --- |
Большевики
การประชุมพรรคบอลเชวิค ค.ศ. 1920: คนที่นั่ง (จากซ้ายไปขวา); เยนูคิดเซ, คาลีนิน, บูคาริน, ตอมสกี, ลาเชวิช, คาเมเนฟ, เปรโอบราเจนสกี, เซเรบราคอฟ, เลนิน และรืยคอฟอยู่ด้านหน้า
ถัดไป: พรรคคอมมิวนิสต์รัสเซีย (บอลเชวิค)
ก่อตั้ง: 1903; 121 ปีที่แล้ว (1903)
ผู้ก่อตั้ง: วลาดีมีร์ เลนิน
ล่มสลาย: 1952; 72 ปีที่แล้ว (1952)
สํานักงานใหญ่: หลายแห่ง
ผลิตภัณฑ์: ปราฟดา (หนังสือพิมพ์)
หัวหน้า: วลาดีมีร์ เลนิน
องค์กรปกครอง: พรรคแรงงานสังคมประชาธิปไตยรัสเซีย
ชื่อในอดีต: "กลุ่มแข็ง"
บอลเชวิค (อังกฤษ: Bolshevik รัสเซีย: большеви́к) แผลงมาจากคำว่า Большинство แปลว่า ส่วนใหญ่ หรือ หมู่มาก บอลเชวิค หมายถึงสมาชิกของกลุ่ม ๆ หนึ่งภายในพรรคแรงงานสังคมประชาธิปไตยรัสเซีย (อังกฤษ: RSDLP ย่อมาจาก Russian Social Democratic Labour Party) ซึ่งนิยมลัทธิมากซ์ กลุ่มนี้นำโดยเลนิน
ในพรรคนี้ยังมีอีกลุ่มหนึ่งเรียกกันว่า เมนเชวิค (Menshevik) ซึ่งแผลงมาจากคำในภาษารัสเซีย (Меньшинство) แปลว่า ส่วนน้อย กลุ่มเมนเชวิคนำโดยยูลี มาร์ตอฟ เพื่อนสนิทและเพื่อนร่วมงานที่ใกล้ชิดคนหนึ่งของเลนิน
การแตกคอกันมีขึ้นในการประชุมใหญ่ของพรรคครั้งที่ 2 ที่จัดขึ้นที่กรุงบรัสเซลส์และลอนดอน เมื่อปี ค.ศ. 1903 และท้ายที่สุดแล้วกลุ่มบอลเชวิคก็กลายมาเป็นพรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียต พวกบอลเชวิคมองเศรษฐกิจในแนวสัมคมนิยมสุดขั้วและเชื่อในความเป็นสากลของชนชั้นกรรมาชีพ พวกเขายึดหลักอำนาจเผด็จการพรรคเดียวและเป้าหมายสูงสุดเรื่องการปฏิวัติโลก พวกเขาปฏิเสธความเป็นชาติรัฐของรัสเซีย ความเชื่อและแนวทางปฏิบัติของพวกเขามักถูกเรียกรวม ๆ ว่า ลัทธิบอลเชวิค (Bolshevism)
จุดเริ่มของการแตกคอ

การแตกคอกันของเลนินและมาร์ตอฟ มีขึ้นหลังจากที่เลนินเสนอว่าควรจำกัดสมาชิกพรรคให้เป็นเฉพาะนักปฏิวัติมืออาชีพเท่านั้นแต่มาร์ตอฟไม่เห็นด้วย เบื้องต้นกลุ่มของเลนินถูกเรียกว่า "กลุ่มแข็ง" ซึ่งหมายถึงมีท่าทีที่แข็งกร้าวในเรื่องนี้ ส่วนกลุ่มของมาร์ตอฟเรียกกันว่า "กลุ่มอ่อน" จากท่าทีที่อ่อนโอนมากกว่ากลุ่มของเลนิน แต่ต่อมาก็เรียกกันว่า บอลเชวิค และ เมนเชวิค เนื่องจากเลนินมีผู้สนับสนุนมากกว่าเล็กน้อย และการที่ทั้งสองฝ่ายไม่สามารถหาเสียงสนับสนุนอย่างเด็ดขาดได้ ในที่สุดในการประชุมครั้งนั้นก็มีการแยกกันเป็น 2 กลุ่มชัดเจน เดือนเมษายน ค.ศ. 1905 บอลเชวิคจัดการประชุมสมาชิกกลุ่มที่ลอนดอน โดยเรียกว่าการประชุมใหญ่พรรคครั้งที่ 3 ด้านเมนเชวิคก็จัดการประชุมขึ้นโต้ตอบมาบ้างและนั่นก็เป็นการแบ่งแยกกลุ่มกันอย่างเป็นทางการ
ปราฟดา

| --- | --- |

ประเภท: หนังสือพิมพ์ไตรสัปดาห์
รูปแบบ: บรอดชีท
เจ้าของ: พรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหพันธรัฐรัสเซีย
บรรณาธิการ: Boris Komotsky
ก่อตั้งเมื่อ: 5 พฤษภาคม 1912; 112 ปีก่อน (1912-05-05) (ทางการ)
นโยบายทางการเมือง: คอมมิวนิสต์   มากซ์–เลนิน
ภาษา: ภาษารัสเซีย
สำนักงานใหญ่: 24 ถนนปราฟดา มอสโก
ยอดจำหน่าย: 100,300 (2013)
เลขมาตรฐานสากล (ISSN): 0233-4275
เว็บไซต์: เว็บไซต์ทางการ (สาขา CPRF)
ปราฟดา (อังกฤษ: Pravda; รัสเซีย: Правда, ท. "ความจริง") เป็นหนังสือพิมพ์บรอตชีตภาษารัสเซีย ในอดีตเป็นหนังสือพิมพ์ราชการประจำพรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียต มียอดขายวันละ 11 ล้านฉบับ เริ่มมีการจัดพิมพ์ในวันที่ 5 พฤษภาคม 1912 ในจักรวรรดิรัสเซีย แต่มีแพร่หลายในต่างประเทศแล้วตั้งแต่เดือนมกราคม 1911 ต่อมาเป็นหนังสือพิมพ์ระดับแถวหน้าในสหภาพโซเวียตหลังการปฏิวัติเดือนตุลาคม หนังสือพิมพ์นี้เป็นองค์กรหนึ่งของคณะกรรมการกลางพรรคคอมมิวนิสต์ฯ ระหว่างปี 1912 ถึง 1991
หลังการล่มสลายของสหภาพโซเวียต บอริส เยลต์ซิน ประธานาธิบดีรัสเซีย ขายหนังสือพิมพ์นี้ให้แก่ตระกูลธุรกิจเอกชนชาวกรีกในปี 1996 แต่ในปีเดียวกัน เกิดข้อพิพาทภายในระหว่างเจ้าของและนักหนังสือพิมพ์ทำให้เกิดความแตกแยกออกเป็นส่วนต่าง ๆ พรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหพันธรัฐรัสเซียเป็นเจ้าของหนังสือพิมพ์ปราฟดา แต่บางส่วนแยกออกไปทำหนังสือพิมพ์ออนไลน์ที่ไม่เกี่ยวข้องกับพรรคคอมมิวนิสต์รัสเซีย ทั้งนี้ศาลรัสเซียได้ตัดสินแล้วว่าทั้งสองสามารถใช้ชื่อปราฟดาต่อไปได้
บีตวาซานาชูโซเวียตสคูยูอูคราอีนู

| บีตวาซานาชูโซเวียตสคูยูอูคราอีนู |
| --- | --- |

กำกับ: อะเลคซันดร์ โดวเจนโค Yuliya Solntseva
เขียนบท: อะเลคซันดร์ โดวเจนโค
อำนวยการสร้าง: V. Murin
ผู้บรรยาย: เลโอนิด ฮมารา
ตัดต่อ: อะเลคซันดร์ โดวเจนโค
ผู้จัดจำหน่าย: สตูดิโอภาพยนตร์ข่าวกลาง อูครานีสกายาสตูดียาคีโนโคนิเคิล
วันฉาย:   ค.ศ. 1943 (1943) 
ความยาว: 80 นาที
ประเทศ: สหภาพโซเวียต
ภาษา: รัสเซีย
บีตวาซานาชูโซเวียตสคูยูอูคราอีนู (รัสเซีย: Битва за нашу Советскую Украину Bitva za nashu Sovetskuyu Ukrainu แปล: Battle for our Soviet Ukraine) เป็นภาพยนตร์สารคตีแนวสงครามของสหภาพโซเวียต โดยผู้กำกับชาวยูเครน อะเลคซันดร์ โดวเจนโค และ Yuliya Solntseva ภาพยนตร์มีเนื้อหาเกี่ยวกับการปลดปล่อยสาธารณรัฐยูเครนของกองทัพแดงแห่งสหภาพโซเวียตจากฟาสซิสต์เยอรมนี โดยเป็นสารคตีที่เกี่ยวกับสงครามโลกครั้งที่สองเรื่องที่ 2 ของโดวเจนโค นอกจากนี้ยังมีการเอาม้วนภาพยนตร์ข่าวเยอรมันที่สหภาพโซเวียตยึดมาได้มาร่วมฉายด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น

บีตวาซานาชูโซเวียตสคูยูอูคราอีนู ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
บีตวาซานาชูโซเวียตสคูยูอูคราอีนู ที่ออลมูวี
ปฏิบัติการมาส์

| ด ค กแนวรบด้านตะวันออก |
| --- | --- |
 ค.ศ. 1941 บาร์บารอสซา แบรสต์  เบียวิสตอค–มินสค์  ระไซนี  โบรดี  เบสซาเรเบีย  ภัยพิบัติทาลลินน์  เลนินกราด  สโมเลนสค์ครั้งที่ 1  ฮาร์คอฟครั้งที่ 1  อูมัญ  โอเดสซา  เคียฟครั้งที่ 1  เซวัสโตปอล  รอสตอฟ  มอสโก  เคียร์ช  ฟินแลนด์ ค.ศ. 1942 ลูย์บัน  รเจฟ  โทโรเปตส์และฮอล์ม  เดเมียนสค์  ฮอล์มพ็อกเกต  เวลีคีเยลูคี  รเจฟ ฤดูร้อน 1942  ฮาร์คอฟครั้งที่ 2  สีน้ำเงิน  คอเคซัส  สตาลินกราด ยูเรนัส  มาร์ส  พายุฤดูหนาว  ลิตเติลแซเทิร์น ค.ศ. 1943 ไทดัลเวฟ  ฮาร์คอฟครั้งที่ 3  คูสค์  ฮาร์คอฟครั้งที่ 4  สโมเลนสค์ครั้งที่ 2  นีเปอร์ตอนล่าง  เคียฟครั้งที่ 2 ค.ศ. 1944 นีเปอร์และคาร์เพเทียน  เลนินกราดและนอฟโกรอด  คอร์ซุน-เชฟเชนคอฟสกี  นาร์วา  หย่อมฮูเบอ  ไครเมีย  ยาช–คีชีเนฟ  คาเรเลีย  บากราติออน  ลวอฟและซานโดเมียร์ซ  ดอพเพลคอพฟ์  ยาช–คีชีเนฟครั้งที่ 2  บอลติก  ริกา  ทาลลินน์  มูนซุนด์  เมเมล  แดแบร็ตแซ็น  ช่องดูกลา  เบลเกรด  เพ็ตซาโมและคิร์เคเนส  เคอร์ลันด์  ฮังการี บูดาเปสต์ ค.ศ. 1945 วิสตูลาและโอเดอร์  พอซนาน  ปรัสเซียตะวันออก  เคอนิชส์แบร์ค  ไฮลีเกนไบล์  ซัมลันด์  พอเมอเรเนียตะวันออก  คอลเบิร์ก  โซลสติส  ไซลีเชีย  เบรสเลา  ทะเลสาบบอลอโตน  เวียนนา  ที่ราบสูงซีโลว์  ฮัลเบอ  เบอร์ลิน  เชโกสโลวาเกีย การสงครามทางเรือ: ทะเลบอลติก  ทะเลดำ  มหาสมุทรอาร์กติก 
ปฏิบัติการมาส์ อีกชื่อคือ ปฏิบัติการการรุกรเจฟ-Sychevka ครั้งที่สอง (รัสเซีย: Вторая Ржевско-Сычёвская наступательная операция) เป็นชื่อรหัสปฏิบัติการรุกที่กองทัพโซเวียตกระทำต่อกองทัพเยอรมันในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 เกิดขึ้นระหว่างวันที่ 25 พฤศจิกายน ถึง 20 ธันวาคม ค.ศ. 1942 รอบ ๆ จุดยื่นเด่น รเจฟ ในอาณาบริเวณของมอสโก
การรุกครั้งนี้เป็นปฏิบัติการร่วมกันของแนวรบด้านตะวันตกของโซเวียตกับแนวรบคาลินินตามการประสานงานของเกออร์กี จูคอฟ เป็นหนึ่งในชุดการสู้รบอันนองเลือดอย่างยิ่ง ที่เรียกรวมกันในประวัติศาสตร์โซเวียตและรัสเซียว่า ยุทธการที่รเจฟ ยุทธการดังกล่าวเกิดใกล้กับ Rzhev, Sychevka, และVyazma ในระหว่างเดือนมกราคม ค.ศ. 1942 ถึงมีนาคม ค.ศ. 1943 จนเป็นที่เรียกขานว่า "เครื่องบดเนื้อรเจฟ" ("Ржевская мясорубка") เพราะสร้างความเสียหายขนานใหญ่ โดยเฉพาะแก่ฝ่ายโซเวียต เป็นเหตุให้ปรากฏอยู่ ณ เชิงอรรถในหน้าประวัติศาสตร์การทหารโซเวียตอยู่หลายปี
ปฏิบัติการซิทาเดล

ปฏิบัติการซิทาเดล (เยอรมัน: Unternehmen Zitadelle) เป็นปฏิบัติการการรุกของเยอรมันที่ต่อกรกับกองทัพโซเวียตในส่วนที่ยืดออกของคูสค์ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองบนแนวรบด้านตะวันออก เป็นการริเริ่มของยุทธการที่คูสค์ ด้วยความตั้งใจของปฏิบัติการการป้องกันที่โซเวียตได้นำไปใช้เพื่อต่อต้านการรุกของเยอรมันที่เรียกว่า ปฏิบัติการป้องกันทางยุทธศาสตร์คูสค์ การรุกของเยอรมันได้ถูกตีโต้กลับด้วยปฏิบัติการปอลโคโวเรซ รูมยานเซฟ (รัสเซีย: Полководец Румянцев) และปฏิบัติการคูตูซอฟ (รัสเซีย: Кутузов) สำหรับเยอรมัน การรบครั้งนี้เป็นการรุกทางยุทธศาสตร์ครั้งสุดท้ายที่พวกเขาจะสามารถเปิดฉากบนแนวรบด้านตะวันออก เมื่อฝ่ายสัมพันธมิตรบุกเข้ายึดครองที่เกาะซิซิลีได้เริ่มต้นขึ้น อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ได้ถูกบังคับให้หันเหการฝึกกองกำลังทหารในฝรั่งเศสเพื่อเผชิญหน้าการคุกคามของฝ่ายสัมพันธมิตรในทะเลเมดิเตอร์เรเนียน แทนที่จะใช้เป็นยุทธศาสตร์ในการสำรองกองกำลังสำหรับแนวรบด้านตะวันออก เยอรมันได้สูญเสียกำลังพลและรถถังอย่างกว้างขวางได้ทำให้เกิดความมั่นใจของกองทัพแดงแห่งสหภาพโซเวียตที่ได้รับชัยชนะนั้นได้มีความสุขกับการริเริ่มทางยุทธศาสตร์สำหรับช่วงที่เหลือของสงคราม
เยอรมันได้คาดหวังว่าจะลดศักยภาพของการรุกฝ่ายโซเวียตลงสำหรับช่วงฤดูร้อนในปี ค.ศ. 1943 โดยการตัดกองกำลังไปจำนวนมากที่พวกเขาได้คาดการณ์ว่าจะอยู่ในส่วนที่ยื่นออกของคูสค์ ส่วนที่ยื่นออกของคูสค์หรือตอกลิ่ม มีระยะทาง 250 กิโลเมตร (160ไมล์) จากทางเหนือไปถึงทางใต้และ 160 กิโลเมตรจากทางตะวันออกไปยังทางตะวันตก แผนการณ์ที่คลอบคลุมโดยก้ามปูคู่ที่ได้ผ่านทางปีกทางเหนือและทางใต้ของส่วนที่ยื่นออก ฮิตเลอร์ได้เชื่อว่าชัยชนะที่แห่งนี้จะทำให้ยืนยันถึงความแข็งแกร่งของเยอรมันและแก้ไขศักดิ์ศรีของเขากับพันธมิตรของเขา ที่กำลังพิจารณาในการถอนตัวออกสงคราม ด้วยความคาดหวังว่าเชลยชาวโซเวียตจำนวนมากที่ถูกจับกุมมาได้จะถูกใช้เป็นแรงงานทาสในโรงงานอุตสาหกรรมผลิตอาวุธยุโธปกรณ์ของเยอรมัน
รัฐบาลโซเวียตได้ทราบถึงเจตนารมณ์ของเยอรมัน โดยส่วนหนึ่งของหน่วยสืบราชการลับของอังกฤษและ Tunny intercepts ได้รู้ล่วงหน้าว่าการโจมตีจะตกอยู่ที่คอของส่วนที่ยื่นออกของคูสค์ โซเวียตได้สร้างแนวป้องกันในเชิงลึกที่ถูกออกแบบมาเพื่อหยุดยั้งหัวหอกยานเกราะเยอรมัน เยอรมันได้มีความล่าช้าของการรุก ในขณะที่พวกเขาได้พยายามที่จะเพิ่มเติมกองกำลังและรอสำหรับอาวุธใหม่ ส่วนใหญ่เป็นรถถังใหม่คือ รถถังแพนเธอร์ แต่ยังมีจำนวนมากของรถถังหนักไทเกอร์ นี่เป็นเวลาของกองทัพแดงที่ได้สร้างแนวป้องกันในเชิงลึก การเตรียมความพร้อมในการป้องกันรวมทั้งเขตทุ่นระเบิด ป้อมปราการ โซนการยิงปืนใหญ่ และจุดการต่อต้านรถถังที่แข็งแกร่งซึ่งได้ขยายออกไปประมาณ 300 กิโลเมตร (190 ไมล์) ในเชิงลึก การเคลื่อนไหวของโซเวียตที่ก่อตัวได้ย้ายออกจากส่วนที่ยืดและกองกำลังสำรองขนาดใหญ่ที่ถูกสร้างขึ้นสำหรับยุทธศาสตร์การรุกโจมตีโต้กลับ