stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดระนอง พ.ศ. 2567
ผู้สมัคร > หมายเลข 1: ธนกร บริสุทธิญาณี

อดีตนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดระนอง สังกัดกลุ่มระนองรวมพลัง โดยมีการสนับสนุนจาก พรรคพลังประชารัฐ
ผู้สมัคร > หมายเลข 2: สีหราช สรรพกุล

อดีตผู้ใหญ่บ้านเกาะคณฑี ตำบลปากน้ำ อำเภอเมืองระนอง จังหวัดระนอง สังกัดกลุ่มระนองก้าวหน้า โดยมีการสนับสนุนจาก คงกฤษ ฉัตรมาลีรัตน์ อดีตนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดระนอง และ สส.ระนอง เขต 1 พรรคภูมิใจไทย
ผู้สมัคร > หมายเลข 3: คุณัญญา สองสมุทร

ทนายความ และอาสาสมัครนักกฎหมายสิทธิมนุษยชน สังกัดกลุ่มระนองก้าวไกล
ผลการเลือกตั้ง

| ผลการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดระนอง พ> ศ. 2567.พรรค | ผลการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดระนอง พ> ศ. 2567.พรรค | ผลการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดระนอง พ> ศ. 2567.ผู้สมัคร | ผลการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดระนอง พ> ศ. 2567.คะแนนเสียง | ผลการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดระนอง พ> ศ. 2567.% | ผลการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดระนอง พ> ศ. 2567.± |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | กลุ่มระนองก้าวหน้า | สีหราช สรรพกุล (2) | 34,600 | 55.41 | – |
|  | กลุ่มรวมพลังระนอง | ธนกร บริสุทธิญาณี (1)* | 24,654 | 39.49 | –14.52 |
|  | กลุ่มระนองก้าวไกล | คุณัญญา สองสมุทร (3) | 3,184 | 5.10 | – |
| ผลรวม | ผลรวม | ผลรวม | 62,438 | 100.00 | — |

| บัตรดี | บัตรดี | บัตรดี | 62,438 | 89.53 | – |
| ไม่ประสงค์ลงคะแนน | ไม่ประสงค์ลงคะแนน | ไม่ประสงค์ลงคะแนน | 4,670 | 6.70 | – |
| บัตรเสีย | บัตรเสีย | บัตรเสีย | 2,635 | 3.78 | – |
| ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | 69,743 | 50.10 | – |
| ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | 139,215 | 100.00 | — |
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
: กลุ่มระนองก้าวหน้า ได้ที่นั่งจาก กลุ่มรวมพลังระนอง
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค ก(พ> ศ. 2563 ←) การเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดในประเทศไทย พ.ศ. 2567 (→ พ.ศ. 2568) |
| --- | --- | --- |
| ภาคเหนือ |  เชียงราย  เชียงใหม่  น่าน  พะเยา  แพร่  แม่ฮ่องสอน  ลำปาง  ลำพูน  อุตรดิตถ์  |  |
| ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ |  ขอนแก่น  ชัยภูมิ  นครพนม  นครราชสีมา  บึงกาฬ  บุรีรัมย์  มหาสารคาม  มุกดาหาร  ยโสธร  เลย  ศรีสะเกษ  สกลนคร  สุรินทร์  หนองคาย  หนองบัวลำภู  อำนาจเจริญ  อุดรธานี  อุบลราชธานี  |  |
| ภาคกลาง |  กำแพงเพชร  ชัยนาท  นครนายก  นครปฐม  นครสวรรค์  นนทบุรี  ปทุมธานี  พระนครศรีอยุธยา  พิจิตร  พิษณุโลก  เพชรบูรณ์  ลพบุรี  สมุทรปราการ  สมุทรสงคราม  สมุทรสาคร  สระบุรี  สิงห์บุรี  สุโขทัย  สุพรรณบุรี  อ่างทอง  อุทัยธานี  |  |
| ภาคตะวันออก |  จันทบุรี  ฉะเชิงเทรา  ชลบุรี  ตราด  ปราจีนบุรี  ระยอง  |  |
| ภาคตะวันตก |  ตาก  ประจวบคีรีขันธ์  เพชรบุรี  ราชบุรี  |  |
| ภาคใต้ |  กระบี่  ชุมพร  ตรัง  นครศรีธรรมราช  นราธิวาส  ปัตตานี  พังงา  พัทลุง  ภูเก็ต  ยะลา  ระนอง  สงขลา  สตูล  สุราษฎร์ธานี  |  |
 องค์การบริหารส่วนจังหวัด นายก อบจ.  สภา อบจ.
นิฮงโชกิ

ระวังสับสนกับ นิฮง-ชิกิ หรือ โชกุนิฮงงิ
หน้าจากสำเนาของนิฮงโชกิ ยุคเฮอังตอนต้น (ค.ศ. 794-1185)
นิฮงโชกิ (ญี่ปุ่น: 日本書紀; โรมาจิ: Nihon Shoki) บางครั้งแปลเป็น พงศาวดารญี่ปุ่น เป็นหนังสือที่เก่าแก่ที่สุดเป็นอันดับสองของประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นยุคคลาสสิก หนังสือนี้มีชื่ออีกชื่อว่า นิฮงงิ (日本紀) โดยมีเนื้อหาและรายละเอียดมากกว่าโคจิกิ และเป็นสิ่งสำคัญสำหรับนักประวัติศาสตร์และนักโบราณคดีในการบันทึกประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นโบราณ นิฮงโชกิแต่งเสร็จใน ค.ศ. 720 ภายใต้กองบรรณาธิการของเจ้าชายโทเนริ และด้วยความช่วยเหลือจากโอโนะยาซูมาโระ ซึ่งอุทิศแด่จักรพรรดินีเก็นโช หนังสือนี้ยังสะท้อนอิทธิพลของจีนต่ออารยธรรมญี่ปุ่น โดยในประเทศญี่ปุ่น ราชสำนักที่รับวัฒนธรรมจีนมาต้องการประวัติศาสตร์แบบลายลักษณ์อักษรที่สามารถเปรียบเทียบกับประชุมพงศาวดารของจีนได้
นิฮงโชกิเริ่มต้นด้วยตำนานการสร้างของญี่ปุ่น อธิบายต้นกำเนิดของโลกและเทพเจ็ดรุ่นแรก (เริ่มต้นที่คูนิโนโตโกตาจิ) แล้วไปยังเรื่องราวเทพปกรณัมเหมือนโคจิกิ แต่มีสายรายงานไปถึงเหตุการณ์ในคริสต์ศตวรรษที่ 8 นิฮงโชกิมุ่งเน้นถึงผลบุญของผู้นำที่ดี เช่นเดียวกันกับความผิดพลาดของผู้นำที่แย่ หนังสือกล่าวถึงสมัยในตำนานและการติดต่อทางการทูตกับต่างประเทศ นิฮงโชกิเขียนด้วยภาษาจีนคลาสสิก ซึ่งเป็นเรื่องทั่วไปที่จะเขียนเอกสารราชการในเวลานั้น ส่วนโคจิกิเขียนด้วยการผสมระหว่างอักษรจีนกับการออกเสียงแบบญี่ปุ่น (ส่วนใหญ่เป็นชื่อและเพลง) นิฮงโชกิมีการทับศัพท์จำนวนมากที่ให้ผู้อ่านรู้ว่าจะอ่านแบบญี่ปุ่นอย่างไร เรื่องราวในหนังสือนี้และโคจิกิโดยรวมเรียกเป็น เรื่องราวคิกิ
หนังสือแปลอันแรกคือฉบับภาษาอังกฤษของวิลเลียม จอร์จ แอสตันใน ค.ศ. 1896
บท

บทที่ 01: (ตำนานบทที่หนึ่ง) คามิ โนะ โยะ โนะ คามิ โนะ มากิ
บทที่ 02: (ตำนานบทที่สอง) คามิ โนะ โยะ โนะ ชิโมะ โนะ มากิ
บทที่ 03: (จักรพรรดิจิมมุ) คังยามาโตะ อิวาเรบิโกะ โนะ ซูเมรามิโกโตะ
บทที่ 04 :
(จักรพรรดิซูอิเซ) คามุ นูนากาวามิมิ โนะ ซูเมรามิโกโตะ.
(จักรพรรดิอันเน) ชิกิตสึฮิโกะ ทามาเตมิ โนะ ซูเมรามิโกโตะ
(จักรพรรดิอิโตกุ) โอยามาโตะ ฮิโกซูกิโตโมะ โนะ ซูเมรามิโกโตะ
(จักรพรรดิโคโช) มิมัตสึฮิโกะ ซูกิโตโมะ โนะ ซูเมรามิโกโตะ
(จักรพรรดิโคอัง) ยามาโตะ ทาราชิฮิโกะ คูนิ โอชิฮิโตะ โนะ ซูเมรามิโกโตะ
(จักรพรรดิโคเร) โอยามาโตะ เนโกฮิโกะ ฟูโตนิ โนะ ซูเมรามิโกโตะ
(จักรพรรดิโคเง็ง) โอยามาโตะ เนโกฮิโกะ คูนิกูรุ โนะ ซูเมรามิโกโตะ
(จักรพรรดิไคกะ) วากายามาโตะ เนโกฮิโกะ โอบิบิ โนะ ซูเมรามิโกโตะ
บทที่ 05: (จักรพรรดิซูจิง) มิมากิ อิริบิโกะ อินิเยะ โนะ ซูเมรามิโกโตะ
บทที่ 06: (จักรพรรดิซูอินิง) อิกูเมะ อิริบิโกะ อิซาจิ โนะ ซูเมรามิโกโตะ
บทที่ 07 :
(จักรพรรดิเคโก) โอตาราชิฮิโกะ โอชิโรวาเกะ โนะ ซูเมรามิโกโตะ
(จักรพรรดิเซมุ) วากะ ทาราชิิฮิโกะ โนะ ซูเมรามิโกโตะ
บทที่ 08: (จักรพรรดิชูไอ) ทาราชิ นากัตสึฮิโกะ โนะ ซูเมรามิโกโตะ
บทที่ 09: (จักรพรรดินีจิงงู) โอกินางะ ทาราชิฮิเมะ โนะ มิโกโตะ
บทที่ 10: (จักรพรรดิโอจิง) โฮมูดะ โนะ ซูเมรามิโกโตะ
บทที่ 11: (จักรพรรดินินโตกุ) โอซาซางิ โนะ ซูเมรามิโกโตะ
บทที่ 12 :
(จักรพรรดิริจู) อิซาโฮวาเกะ โนะ ซูเมรามิโกโตะ
(จักรพรรดิฮันเซ) มิตสึฮาวาเกะ โนะ ซูเมรามิโกโตะ
บทที่ 13 :
(จักรพรรดิอิงเงียว) โออาซาซูมะ วากูโงะ โนะ ซูกูเนะ โนะ ซูเมรามิโกโตะ
(จักรพรรดิอังโก) อานาโฮะ โนะ ซูเมรามิโกโตะ
บทที่ 14: (จักรพรรดิยูเรียกุ) โอฮัตสึเซะ โนะ วากะ ทาเกรุ โนะ ซูเมรามิโกโตะ
บทที่ 15 :
(จักรพรรดิเซเน) ชิรากะ โนะ ทาเกะ ฮิโรกูนิ โอชิ วากะ ยามาโตะ เนโกะ โนะ ซูเมรามิโกโตะ
(จักรพรรดิเค็นโซ) โวเกะ โนะ ซูเมรามิโกโตะ
(จักรพรรดินิงเก็ง) โอเกะ โนะ ซูเมรามิโกโตะ
บทที่ 16: (จักรพรรดิบูเร็ตสึ) โอฮัตสึเซะ โนะ วากะ ซาซางิ โนะ ซูเมรามิโกโตะ
บทที่ 17: (จักรพรรดิเคไต) โอโดะ โนะ ซูเมรามิโกโตะ
บทที่ 18 :
(จักรพรรดิอังกัง) ฮิโรกูนิ โอชิ ทาเกะ คานาฮิ โนะ ซูเมรามิโกโตะ
(จักรพรรดิเซ็งกะ) ทาเกะ โอฮิโรกูนิ โอชิ ทาเตะ โนะ ซูเมรามิโกโตะ
บทที่ 19: (จักรพรรดิคิมเม) อาเมกูนิ โอชิฮารากิ ฮิโรนิวะ โนะ ซูเมรามิโกโตะ
บทที่ 20: (จักรพรรดิบิดัตสึ) นูนากากูระ โนะ ฟูโตะ ทามาชิกิ โนะ ซูเมรามิโกโตะ
บทที่ 21 :
(จักรพรรดิโยเม) ทาจิบานะ โนะ โทโยฮิ โนะ ซูเมรามิโกโตะ
(จักรพรรดิซูชุง) ฮัตสึเซเบะ โนะ ซูเมรามิโกโตะ
บทที่ 22: (จักรพรรดินีซูอิโกะ) โทโยมิเกะ คาชิกิยะ ฮิเมะ โนะ ซูเมรามิโกโตะ
บทที่ 23: (จักรพรรดิโจเม) โอกินางะ ทาราชิ ฮิฮิโรนูกะ โนะ ซูเมรามิโกโตะ
บทที่ 24: (จักรพรรดินีโคเงียวกุ) อาเมะ โทโยตาการะ อิกาชิ ฮิตาราชิ โนะ ฮิเมะ โนะ ซูเมรามิโกโตะ
บทที่ 25: (จักรพรรดิโคโตกุ) อาเมะ โยโรซุ โทโยฮิ โนะ ซูเมรามิโกโตะ
บทที่ 26: (จักรพรรดินีไซเม) อาเมะ โทโยตาการะ อิกาชิ ฮิตาราชิ โนะ ฮิเมะ โนะ ซูเมรามิโกโตะ
บทที่ 27: (จักรพรรดิเท็นจิ) อาเมะ มิโกโตะ ฮิรากาซูวาเกะ โนะ ซูเมรามิโกโตะ
บทที่ 28: (จักรพรรดิเท็มมุ บทที่หนึ่ง) อามะ โนะ นูนากาฮาระ โอกิ โนะ มาฮิโตะ โนะ ซูเมรามิโกโตะ, คามิ โนะ มากิ
บทที่ 29: (จักรพรรดิเท็มมุ บทที่สอง) อามะ โนะ นูนากาฮาระ โอกิ โนะ มาฮิโตะ โนะ ซูเมรามิโกโตะ, ชิโมะ โนะ มากิ
บทที่ 30: (จักรพรรดินีจิโต) ทากามาโนฮาระ ฮิโรโนะ ฮิเมะ โนะ ซูเมรามิโกโตะ
กระบวนการรวบรวมข้อมูล > ภูมิหลัง

เบื้องหลังการรวมรวมข้อมูลนิฮงโชกิคือจักรพรรดิเท็มมุทรงมีพระราชกระแสรับสั่งให้ 12 คน (รวมเจ้าชายคาวาชิมะ) แก้ไขประวัติศาสตร์อันเก่าแก่ของจักรวรรดิ
โชกุนิฮงงิระบุไว้ในส่วนเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 720 ว่า "先是一品舍人親王奉勅修日本紀。至是功成奏上。紀卅卷系圖一卷" แปลได้เป็น "จนถึงตอนนั้น เจ้าชายโทเนริได้รวบรวม นิฮงงิ ตามคำสั่งองค์จักรพรรดิ พระองค์รวบรวมเสร็จด้วยการส่งหนังสือประวัติศาสตร์ 30 เล่ม และหนังสือลำดับวงศ์ตระกูล 1 เล่ม"
กระบวนการรวบรวมข้อมูล > แหล่งข้อมูล

นิฮงโชกิเป็นตำราที่สังเคราะห์จากเอกสารที่เก่ากว่า โดยเฉพาะบันทึกที่ถูกเก็บรักษาอย่างต่อเนื่องในราชสำนักยามาโตะตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 6 นอกจากนี้ยังมีเอกสารและคติชาวบ้านที่กลุ่มตระกูลผู้รับใช้ราชสำนักส่งมาด้วย ก่อนหน้านิฮงโชกิ เคยมีตำราเท็นโนกิและคกกิที่รวบรวมโดยเจ้าชายโชโตกุและโซงะ โนะ อูมาโกะ แต่ตำราเหล่านี้เก็บรักษาอยู่ในที่พำนักของโซงะ และถูกเผาทำลายในช่วงอุบัติการณ์อิชชิ
ผู้ร่วมเขียนงานอ้างถึงแหล่งข้อมูลต่าง ๆ ที่ไม่มีอยู่ในปัจจุบัน ข้อมูลเหล่านั้นได้แก่ เอกสารแพ็กเจสามอัน (คูดาระ-กิ, ฯลฯ) ใช้อ้างเพื่อวัตถุประสงค์ในการบันทึกเรื่องทางการทูตเป็นหลัก การวิจารณ์ตัวบทแสดงให้เห็นว่านักวิชาการที่หลบหนีการทำลายล้างอาณาจักรแพ็กเจไปที่ยามาโตะเป็นผู้เขียนประวัติศาสตร์เหล่านี้ และผู้เขียนนิฮงโชกิพึ่งพาแหล่งข้อมูลเหล่านี้เป็นอย่างมาก สิ่งนี้ต้องนำมาพิจารณารายงานที่เกี่ยวข้องกับความสัมพันธ์ด้านข้อความที่อ้างถึงความเป็นศัตรูทางประวัติศาสตร์สมัยก่อนระหว่างอาณาจักรชิลลา, โคกูรยอ และแพ็กเจของเกาหลีโบราณ
แหล่งข้อมูลอื่น ๆ บางส่วนอ้างอิงโดยไม่ระบุชื่อเป็น อารุฟูมิ (一書; "เอกสารบางส่วน") เพื่อเก็บบันทึกสำรองไว้ใช้ในเหตุการณ์เฉพาะ
อิทธิพล

เรื่องราวอูราชิมะ ทาโรถูกพัฒนาจากประโยคในนิฮงโชกิ (รัชสมัยจักรพรรดิยูเรียกุ ปีที่ 22) ว่า มีเด็กที่อูราชิมะเดินทางมาที่โฮไรซังและเห็นสิ่งอัศจรรย์ เนื้อเรื่องต่อมารวมองค์ประกอบจากเรื่องเล็ก ๆ ที่มีชื่อเสียงของ "โชคของทะเลและโชคของเทือกเขา" (โฮเดริและโฮโอริ) ภายหลังเรื่องราวอูราชิมะถูกพัฒนาให้คล้ายกับเรื่องราวของริป แวน วินเกิล ดังนั้นหลายคนจึงถือว่าเป็นตัวอย่างแรกของการเดินทางข้ามเวลาในนิยาย
อ่านเพิ่ม

Sakamoto, Tarō (1991). The Six National Histories of Japan: Rikkokushi. แปลโดย Brownlee, John S. Vancouver: University of British Columbia Press. ISBN 978-0-7748-0379-3.
Brownlee, John S. (1991). Political Thought in Japanese Historical Writing: From Kojiki (712) to Tokushi Yoron (1712). Waterloo, Ontario: Wilfrid Laurier University Press. ISBN 0-88920-997-9
Brownlee, John S. (1997) Japanese historians and the national myths, 1600–1945: The Age of the Gods and Emperor Jimmu. Vancouver: University of British Columbia Press. ISBN 0-7748-0644-3  Tokyo: University of Tokyo Press. ISBN 4-13-027031-1
แหล่งข้อมูลอื่น > ข้อมูลนิฮงงิ / นิฮงโชกิ

อิงจากฉบับแปลของแอสตัน:
Nihongi: Chronicles of Japan from the Earliest Times to A.D. 697  – โดยทาง Wikisource. Searchable version of Aston's translation
JHTI. "Nihon Shoki". Japanese Historical Text Initiative. UC Berkeley. สืบค้นเมื่อ 25 April 2018.: kanbun text vs. English translation (Aston's 1896 edition) in blocks. Search mode and browse mode. Images are from a 1785 printed edition.
Excerpts at sacred-texts.com: The Nihongi Part 1, Part 2, Part 3, Part 4
The Nihon Shoki Wiki Online English translations by Matthieu Felt
(ในภาษาญี่ปุ่น) 『日本書紀』国史大系版 [Nihon Shoki – Kokushi Taikei edition]. 菊池眞一研究室 (Shinichi Kikuchi laboratory) (ภาษาญี่ปุ่น). เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2023-12-11. สืบค้นเมื่อ 2024-06-16.  [Based on The Revised Enhanced Kokushi Taikei edition, redacted with other editions]
(ในภาษาญี่ปุ่น) Nihon Shoki Text (六国史全文) Downloadable lzh compressed file
แหล่งข้อมูลอื่น > อื่น ๆ

"Nihongi" . New International Encyclopedia. 1905.
| ด ค กเทพปกรณัมญี่ปุ่น |
| --- | --- | --- |
| ตำราเทพปกรณัม |  โคจิกิ  นิฮนโชกิ  ฟูโดกิ  คูจิกิ  โคโงชูอิ  ฮตสึมาสึตาเอะ  นิฮนเรียวอิกิ  คนจากูโมโนงาตาริชู  ชิงโตชู  บุตสึโซซูอิ  |   |
| เทพปกรณัมการสร้างญี่ปุ่น |  โคโตอามัตสึกามิ  อาเมะ-โนะ-มินากานูชิ  คามิโยะ (คามิโยนานาโยะ)  คูนิอูมิ  คามิอูมิ  อิซานามิ  อิซานางิ  คางุตสึจิ  วาตัตสึมิ  |   |
| เทพปกรณัมทากามางาฮาระ |  อามาเตราซุ  ซูซาโนโอะ  สึกูโยมิ  อาเมะ-โนะ-อูซูเมะ  |   |
| เทพปกรณัมอิซูโมะ |  ยามาตะ โนะ โอโรจิ  ฮาเระแห่งอินาบะ  โอกูนินูชิ  คูนิ-ยูซูริ  โคโตชิโรนูชิ  ทาเกมินากาตะ  |   |
| เทพปกรณัมฮีวงะ |  เท็นซงโคริน  นินิงิ  โคโนฮานาซากูยะ-ฮิเมะ  โฮเดริ  โฮโอริ  โทโยตามะ-ฮิเมะ  อูงายาฟูกิอาเอซุ  |   |
| ยุคมนุษย์ |  จักรพรรดิจิมมุ  ทางิชิมิมิ  เค็ชชิฮาจิได  |   |
| สถานที่ในเทพปกรณัม |  อาขิฮาระ โนะ นากัตสึกูนิ  อามะ-โนะ-อิวาโตะ  เกาะโอโนโงโระ  เน-โนะ-กูนิ  รีวงู-โจ  ทากามางาฮาระ  โยมิ  |   |
| อาวุธในเทพปกรณัม |  อาเมโนนูโฮโกะ  คูซานางิ โนะ สึรูงิ  ทตสึกะ โนะ สึรูงิ  |   |
| บุคคลสำคัญในศาสนาพุทธ |  อามิดาเนียวไร (พระอมิตาภพุทธะ)  ดารูมะ (พระโพธิธรรม)  ห้าตถาคต  |   |
| เจ็ดเทพเจ้าโชคลาภ |  เบ็นไซเต็ง  บิชามงเต็ง  ไดโกกูเต็ง  เอบิซุ  ฟูกูโรกูจุ  โฮเต  จูโรจิง  คิชโชเต็ง  |   |
| สิ่งมีชีวิตในตำนาน |  มังกร  คัปปะ  คิตสึเนะ (ปีศาจจิ้งจอก)  โอนิ  เท็งงุ  โยไก  ยูเร  |   |
| อื่น ๆ |  ชินิงามิ  ศาสนารีวกีว อามามิคิว  ราชวงศ์เท็งซง  เทพปรณัมไอนุ คามุย  คามุย-ฮูจิ  ฮาชินาว-อุก-คามุย  |   |
 เทพชินโต  เทพปรณัมญี่ปุ่นในวัฒนธรรมสมัยนิยม  เทพเจ้าญี่ปุ่น  วัตถุศักดิ์สิทธิ์  ศาสนาญี่ปุ่น 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
อื่น ๆ:  IdRef 
ตำรานิฮงโชกิลงวันที่ 15 เมษายน ค.ศ. 683 (ปีที่ 12 ของจักรพรรดิเท็มมุ) เมื่อมีพระราชกฤษฎีกาออกให้ใช้เหรียญทองแดงแทนเหรียญเงิน ซึ่งกล่าวถึงสกุลเงินญี่ปุ่นในช่วงแรก ตัดตอนมาจากตำราฉบับคริสต์ศตวรรษที่ 11
กลุ่มภาษาอิตาลิก

อาณาบริเวณที่พูดกลุ่มภาษาอิตาลิก
  เรติก (Raetic)
  ลาโปนติก (Lepontic)
  เวเนติก (Venetic)
  อีลิเลียน (Illyrian)
  ลีคูเลียน (Ligurian)
  อีทูสแคน (Etruscan)
  อัมเบรียน (Umbrian)
  ลิบูรเนียน (Liburnian)
  ลาติน (Latin)
  ออสกัน (Oscan)
  เมสสาพิก (Messapic)
  กรีค (Greek)
  ซีเคิล (Sicel)
  พิซินี เหนือ (N. Picene)
  พิซินี ใต้ (S. Picene)
กลุ่มภาษาอิตาลิก เป็นสมาชิกของสาขาเซนตุม (Centum) ของตระกูลภาษาอินโด-ยูโรเปียน ซึ่งรวมถึงกลุ่มภาษาโรมานซ์ (มีภาษาฝรั่งเศส ภาษาอิตาลี และภาษาสเปน กับภาษาอื่น ๆ) และภาษาที่สูญพันธุ์บางภาษา
อิตาลิกมี 2 สาขา คือ
ซาเบลลิก (Sabellic) ประกอบด้วย
ออสกัน (Oscan) ทางภาคใต้ส่วนกลางของคาบสมุทรอิตาลี
กลุ่มอัมเบรียน (Umbrian) ประกอบด้วย
ภาษาอัมเบรียน (Umbrian) (ซึ่งต่างจากภาษาย่อยของอิตาเลียน ที่เรียกว่าอัมเบรียน) ทางภาคเหนือส่วนกลาง
ภาษาโวลเซียน (Volscian)
ภาษาเอเควียน (Aequian)
ภาษามาร์เซียน (Marsian) ภาษาของชนกลุ่มมาร์ซี (Marsi)
ภาษาไพซีนใต้ (South Picene) ทางภาคตะวันออกส่วนกลาง
ลาติโน-ฟาลิสกัน (Latino-Faliscan) ประกอบด้วย:
กลุ่มภาษาฟาลิสกัน (Faliscan) ในบริเวณรอบ ๆ ฟาเลรี เวเตเรส (ซิวิตา คาสเตลลานา ปัจจุบัน) ทางเหนือของกรุงโรม
ภาษาละติน ทางภาคตะวันตกส่วนกลางของอิตาลี และการรุกรานของโรมันทำให้ภาษาละตินแพร่กระจายไปทั่วอาณาจักร
กลุ่มภาษาโรมานซ์ สืบสกุลมาจากภาษาละติน
คนที่พูดภาษาอิตาลิก ไม่ได้เป็นชาวพื้นเมืองของอิตาลี แต่ได้ย้างมาตั้งถิ่นฐานในอิตาลีในช่วง 2000 ปีก่อนคริสตกาล ตามหลักฐานโบราณคดี วัฒนธรรมแอปเปไนน์ (การฝังศพ) เข้ามาสู่คาบสมุทรอิตาลีประมาณ 1350 BC
จากตะวันออกสู่ตะวันตก ยุคเหล็กเจ้ามาสู่อืตาลีในช่วง 1100 BC กับวัฒนธรรมวิลลาโนวา (การ
เผาศพ) จากเหนือสู่ใต้ ก่อนหน้าที่จะมีชาวอิตาลิกนั้น ประชากรของอิตาลีส่วนใหญ่เป้นกลุ่มที่ไม่ใช่อินโด-ยุโรเปียน (
อาจรวมถึงชาวเอทรัสแกน) การตั้งถิ่นฐานครั้งแรกที่เนินพาลาทีน (Palatine hill)
เกิดขึ้นเมื่อ 750 BC ส่วนการตั้งถิ่นฐานที่ เนินคิรินัล(Quirinal) เกิดขึ้นเมื่อ 720 BC ภาษาที่ใกล้เคียงกับภาษาอิตาลิกมากที่สุดคือกลุ่มภาษาเคลติก (ดู อิตาโล-เคลติก)
กลุ่มภาษาอิตาลิกพบเป็นอักษรครั้งแรกจากคำจารึกของ ภาษาอัมเบรียนและภาษาฟาลิสกันจากศตวรรษที่ 7 ก่อนคริสตกาล อักษรที่ใช้มาจากอักษรอิตาลิกโบราณ ซึ่งสืบมาจากอักษรกรีก กลุ่มภาษาอิตาลิกแสดงถึงอิทธิพลจากภาษาเอทรัสแกน (Etruscan) เล็กน้อย และจากภาษาของกรีกโบราณมากขึ้นในขณะที่โรม ได้แผ่อาณาเขตทั่วคาบสมุทรอิตาลี ภาษาละตินได้กลายเป็นภาษาที่เด่นเหนือภาษาอื่น ๆ ในกลุ่มอิตาลิก ซึ่งสูญพันธุ์ประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 1 และจากภาษาละตินสามัญ หรือ (Vulgar Latin) ก่อให้เกิดกลุ่มภาษาโรมานซ์
ภาษาเวเนติก (Venetic) ซึ่งเป็นภาษาโบราณที่ปรากฏในคำจารึก (ซึ่งรวมถึงประโยคเต็ม ๆ ด้วย) ถือโดยนักภาษาศาสตร์หลายท่านว่าใกล้เคียงกับกลุ่มภาษาอิตาลิก และในบางกรณีถือเป็นกลุ่มภาษาอิตาลิกด้วย
ดูเพิ่ม

ตระกูลของภาษา
กลุ่มภาษาอินโด-ยูโรเปียน
มหาวิทยาลัยกลาสโกว์

มหาวิทยาลัยกลาสโกว์
มหาวิทยาลัยกลาสโกว์ (อังกฤษ: The University of Glasgow ; ละติน: Universitatis Glasguensis) ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1451 เป็นมหาวิทยาลัยที่ใหญ่ที่สุดในสามมหาวิทยาลัยในเมืองกลาสโกว์ สกอตแลนด์ สหราชอาณาจักร มีชื่อเสียงในด้านการสอนและการวิจัย และเป็นหนึ่งในมหาวิทยาลัยโบราณของสก็อตแลนด์ และเป็นหนึ่งในมหาวิทยาลัยที่ใหญ่และมีชื่อเสียงที่สุดในสหราชอาณาจักร
มหาวิทยาลัยกลาสโกว์ถูกก่อตั้งขึ้นอาณัติจากพระสันตปาปานิโคลัสที่ห้าโดยพระประสงค์ของพระเจ้าเจมส์ที่สอง เพื่อให้สก็อตแลนด์มีมหาวิทยาลัยสองแห่งเช่นเดียวกันกับอังกฤษที่มีออกซฟอร์ดและเคมบริดจ์ ซึ่งทำให้กลาสโกว์เป็นมหาวิทยาลัยที่เก่าแก่ที่สุดอันดับสี่ในสหราชอาณาจักร และยังเป็นมหาวิทยาลัยที่ได้รับเงินบริจาคมากเป็นอันดับสี่ในบริเทนรองจากออกซฟอร์ด เคมบริดจ์ และเอดินบะระ อีกด้วย มหาวิทยาลัยกลาสโกว์นั้นมีสัดส่วนนักเรียนต่างชาติค่อนข้างน้อยเมื่อเทียบกับมหาวิทยาลัยอื่นๆ โดยประมาณครึ่งหนึ่งเป็นคนในกลาสโกว์เอง อีก 40% เป็นนักเรียนจากเมืองต่างๆภายใน UK มีเพียงประมาณ 13 เปอร์เซ็นต์ที่มาจากต่างชาติ
มหาวิทยาลัยกลาสโกว์นั้นได้รับการยกย่องว่าเป็นมหาวิทยาลัยชั้นนำของ UK มาหลายศตวรรษ เช่นเดียวกับเอดินเบอระและเซนต์แอนดรูส์ กลาสโกว์เป็นมหาวิทยาลัยแห่งแรกใน UK ที่ก่อตั้งภาควิชาวิศวกรรมศาสตร์ และ ปัจจุบันเป็นมหาวิทยาลัยนอกเขตลอนดอนที่มีคณะวิทยาศาสตร์และวิศวกรรมศาสตร์ใหญ่ที่สุดในสหราชอาณาจักร เมืองกลาสโกว์นั้นมีอัตราส่วนวิศวกรต่อประชากรสูงมากเป็นอันดับสามของโลก มหาวิทยาลัยกลาสโกว์ได้ให้กำเนิดนักวิทยาศาสตร์ที่มีชื่อเสียงระดับโลกเป็นจำนวนมาก อาทิ ลอร์ดเคลวิน – หนึ่งในผู้พัฒนากฎข้อสองของเทอร์โมไดนามิคส์ และภายหลังได้รับเกียรติให้นำชื่อไปให้เป็นหน่วยวัดอุณหภูมิเคลวิน เจมส์ วัตต์ – ผู้พัฒนากลจักรไอน้ำจนก่อให้เกิดการปฏิวัติอุตสาหกรรมของสหราชอาณาจักร จอห์น โลกี แบรด – ผู้ประดิษฐ์โทรทัศน์ โจเซฟ ลิสเตอร์ – หนึ่งในผู้ริเริ่มการผ่าตัดแบบสมัยใหม่ และ โจเซฟ แบลค – นักเคมีที่มีผลงานมากมายรวมไปถึงการค้นพบก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ ฯลฯ
มหาวิทยาลัยกลาสโกว์ยังมีชื่อเสียงทางด้านสังคมศาสตร์ไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าด้านวิศวกรรมศาสตร์เลยแม้แต่น้อย กลาสโกว์นั้นถือได้ว่าเป็นจุดกำเนิดของยุคแสงสว่างอย่างแท้จริง ศาสตราจารย์ฟรานซิส ฮัทชิสัน แห่งมหาวิทยาลัยกลาสโกว์เป็นผู้ริเริ่มทฤษฎีอรรถประโยชน์ (Utilitarian principle) ซึ่งเป็นหนึ่งในทฤษฎีพื้นฐานภายใต้เศรษฐศาสตร์สำนักคลาสสิก (Classical Economics) อดัม สมิธ ศิษย์เก่าที่โด่งดังที่สุดของมหาวิทยาลัยกลาสโกว์นั้นได้ผสมผสานทฤษฎีนี้ผนวกกับแนวคิดของเดวิด ฮูม (นักปรัชญาชาวเอดินเบอระ) ก่อให้เกิดทฤษฎีทางเศรษฐศาสตร์สมัยใหม่ เศรษฐศาสตร์การเมือง และทฤษฎีการค้าเสรี ที่ส่งผลกระทบต่อเศรษฐกิจของโลกอย่างมหาศาลมาจนถึงยุคปัจจุบัน
คณะวิชา

ปัจจุบันมหาวิทยาลัยกลาสโกว์มีทั้งหมด 9 คณะ ได้แก่
ศิลปศาสตร์
ชีววิทยาและวิทยาศาสตร์ชีวภาพ
ครุศาสตร์ (ตั้งขึ้นหลังจากมหาวิทยาลัยรวมเข้ากับ St Andrews College of Education) ;
วิศวกรรมศาสตร์
สารสนเทศและคณิตศาสตร์
นิติศาสตร์ บริหารธุรกิจ และสังคมศาสตร์
แพทยศาสตร์ (รวม ทันตแพทยศาสตร์ และพยาบาลศาสตร์)
วิทยาศาสตร์กายภาพ
สัตวแพทยศาสตร์
นอกจากคณะวิศวกรรมศาสตร์และวิทยาศาสตร์แล้ว โรงเรียนสัตวแพทยศาสตร์เป็นคณะที่มีชื่อเสียงมากที่สุดที่หนึ่งของกลาสโกว์ มีศิษย์เก่าที่เป็นชื่อเสียงจำนวนมาก อาทิ 
และมีจุดเด่นตรงที่วุฒิของที่นี่ไม่เพียงจะได้รับการยอมรับในสหราชอาณาจักรเท่านั้น แต่ยังรวมถึงสหรัฐอเมริกา ออสเตรเลีย แคนาดา นิวซีแลนด์ และอีกหลายประเทศทั่วโลก ซึ่งมีน้อยสถาบันที่จะได้รับการยอมรับเช่นนี้
โรงเรียนแพทยศาสตร์ก็เป็นจุดเด่นที่สุดอย่างหนึ่งของกลาสโกว์ ได้รับการยอมรับมายาวนานว่าเป็นโรงเรียนอันดับต้นในสหราชอาณาจักร
เมื่อ ค.ศ. 2004 โรงเรียนถูกจัดเป็นอันดับ 1 ในการจัดอันดับคณะแพทยศาสตร์ของมหาวิทยาลัยในสหราชอาณาจักร โดย ไทมส์ไฮเออร์เอดูเคชันซัปพลีเมนต์
ศิษย์เก่าชาวไทย

ดร.กฤษณพงศ์ กีรติกร อดีตเลขาธิการ สกอ. อดีตอธิการบดีมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี (มจธ.)
แหล่งข้อมูลอื่น

มหาวิทยาลัยกลาสโกว์ เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
Thai Student Society in Glasgow เก็บถาวร 2013-01-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน สมาคมนักเรียนในในกลาสโกว์
| ด ค กกลุ่มรัสเซล (Russell Group) |
| --- | --- |
 เบอร์มิงแฮม  บริสตอล  เคมบริดจ์  คาร์ดิฟฟ์  เดอรัม  เอดินบะระ  เอ็กซิเตอร์  กลาสโกว์  อิมพิเรียลคอลเลจลอนดอน  คิงส์คอลเลจลอนดอน  ลีดส์  ลิเวอร์พูล  วิทยาลัยเศรษฐศาสตร์และรัฐศาสตร์  แมนเชสเตอร์  นิวคาสเซิล  นอตทิงแฮม  ออกซฟอร์ด  ควีนส์  วิทยาลัยควีนแมรี  เชฟฟีลด์  เซาแทมป์ตัน  มหาวิทยาลัยคอลเลจลอนดอน  วอริก  ยอร์ก
น.ช. นักโทษชาย

| น> ช. นักโทษชาย |
| --- | --- |
กำกับ: มานพ เจนจรัสสกุล
เขียนบท: อรสม สุทธิสาคร (บทประพันธ์) มานพ เจนจรัสสกุล (บทภาพยนตร์)
อำนวยการสร้าง: วิสูตร พูลวรลักษณ์
นักแสดงนำ: ชลัฏ ณ สงขลา สหัสชัย ชุมรุม พรชัย หงษ์รัตนาภรณ์ คงศักดิ์ แก่นมีผล สามารถ แสงเสงี่ยม สุทธิ์พงศ์ กนิษฐานนท์ โอรสสา ฤทธิกาญจน์ พงษ์ศักดิ์ ดิษยเดช กษมา มุสิกุล สันติ บุญกนก บัณฑิต แก้ววรรณา อุเทน ชาญหัด ธีระวัฒน์ มุลวิไล กัมปนาท แย้มวิมล เวสลี่ย์ หอมจันทร์ ตฤณ ลิมปสุรัต วิทิตนันท์ โรจนพานิช ฉัฏฐ์ สีตบุตร ปฐมาภรณ์ เพ็ญชาลี
กำกับภาพ: ฐนิสสพงษ์ ศศินมานพ ศิริเพ็ญ ศศินมานพ
ผู้จัดจำหน่าย: ไท เอ็นเตอร์เทนเมนต์
วันฉาย: 1 มีนาคม พ.ศ. 2545
ความยาว: 144 นาที 
ประเทศ: ไทย
ภาษา: ไทย
ข้อมูลจาก IMDb
ข้อมูลจากฐานข้อมูลภาพยนตร์ไทย
ข้อมูลจากสยามโซน
น.ช. นักโทษชาย เป็นภาพยนตร์ไทยจากไท เอ็นเตอร์เทนเมนต์ กำกับและเขียนบทโดยมานพ เจนจรัสสกุล จากบทประพันธ์เรื่อง "คุก ชีวิตในพันธนาการ"  ของอรสม สุทธิสาคร ซึ่งเป็นนักเขียนสารคดี ที่มีผลงานงานเขียนสะท้อนภัยจากสังคมในมุมมืด  เช่น มือปืน, สนิมดอกไม้, คุก ชีวิตในพันธนาการ, อาชญากร เด็ก? เบ้าหลอมและเบื้องหลังมือสีขาวที่เปื้อนบาป, เด็กพันธุ์ใหม่ ….. วัย X และ Click ชีวิตวัยรุ่นไทยยุคปี 2000  ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นผลงานกำกับภาพยนตร์เรื่องแรกของมานพ เจนจรัสสกุล  ซึ่งก่อนหน้านี้เป็นผู้กำกับภาพยนตร์โฆษณา
เป็นภาพยนตร์แนวดรามาที่กล่าวถึงชีวิตความเป็นอยู่ สภาพจิตใจของนักโทษในห้องขัง
ภาพยนตร์ได้รับรางวัลสมาพันธ์ภาพยนตร์แห่งชาติ สาขากำกับศิลป์ยอดเยี่ยม ประจำปี พ.ศ. 2546 โดย ธงชัย สิทธิรักษ์
แหล่งข้อมูลอื่น

น.ช. นักโทษชาย  ที่เว็บไซต์ ThaiFilmDb
Nor Chor ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
น.ช. นักโทษชาย (2002) ที่สยามโซน
หม่อมเจ้าอาชวดิศ ดิศกุล

| หม่อมเจ้าอาชวดิศ ดิศกุล |
| --- | --- |
หม่อมเจ้า ชั้น 4

ประสูติ: 23 มีนาคม พ.ศ. 2457
สิ้นชีพตักษัย: 4 ธันวาคม พ.ศ. 2518 (61 ปี)
พระชายา: พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าศิริรัตนบุษบง
พระบุตร: ฤทธิ์ดำรง ดิศกุล (โอรสบุญธรรม)
ราชสกุล: ดิศกุล
ราชวงศ์: จักรี
พระบิดา: สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ
พระมารดา: หม่อมเจิม ดิศกุล ณ อยุธยา
หม่อมเจ้าอาชวดิศ ดิศกุล (23 มีนาคม พ.ศ. 2457 - 4 ธันวาคม พ.ศ. 2518) มีพระนามลำลองว่า ท่านชายใหม่ เป็นพระโอรสในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ประสูติแต่หม่อมเจิม ดิศกุล ณ อยุธยา เมื่อวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2456 (ปฏิทินสากลคือพ.ศ. 2457) เสกสมรสกับพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าศิริรัตนบุษบง (พระธิดาในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต กับหม่อมเจ้าประสงค์สม บริพัตร) เมื่อวันที่ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2490 แต่ไม่มีโอรสธิดาด้วยกัน มีเพียงโอรสบุญธรรมคือ ฤทธิ์ดำรง ดิศกุล ซึ่งเป็นบุตรของณรงค์ฤทธิ์ บุญ-หลง กับหม่อมราชวงศ์บุศยทิพย์ เทวกุล (นัดดาของหม่อมเจ้าอาชวดิศ ดิศกุล)
หม่อมเจ้าอาชวดิศ ดิศกุล ทรงเป็นนักเรียนอังกฤษรุ่นเดียวกับหม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช ทรงเคยเป็นผู้จัดการฝ่ายการเงิน โรงไฟฟ้าวัดเลียบ แล้วได้รับการชักชวนจากหม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช  ให้มาเป็นผู้บริหารธนาคารกรุงเทพฯ พาณิชย์การ ทรงดำรงตำแหน่งกรรมการผู้จัดการธนาคาร จนกระทั่งสิ้นชีพตักษัยอย่างกะทันหันเมื่อวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2518 สิริชันษา 62 ปี
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2514 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้าวิเศษ (ท.จ.ว.)
พ.ศ. 2511 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2507 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
พ.ศ. 2497 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 3 ตริตาภรณ์ช้างเผือก (ต.ช.)
พ.ศ. 2484 –  เหรียญช่วยราชการเขตภายใน การรบสงครามมหาเอเชียบูรพา (ช.ร.)
เมสัน ไรอัน

| เมสัน ไรอัน |
| --- | --- |
กริฟฟิทส์รับบทเป็นเมสัน ไรอันในปี 2011
ชื่อเกิด: แบร์รี กริฟฟิทส์
เกิด:  (1982-01-13) 13 มกราคม ค.ศ. 1982 (42 ปี) Tremadog, Porthmadog, Eifionydd, Gwynedd ประเทศเวลส์ สหราชอาณาจักร
ที่พัก: แทมปา รัฐฟลอริดา สหรัฐ
ประวัติมวยปล้ำอาชีพ
ชื่อบนสังเวียน: แบร์รี กริฟฟิทส์ Celtic Warrior Gladiator Goliath Mason Ryan Mason Williams Smackdown Warrior
ส่วนสูง: 6 ft 2 in (1.88 m)
น้ำหนัก: 203 lb (92 kg)
มาจาก: คาร์ดิฟฟ์ เวลส์
ฝึกหัดโดย: Orig Williams ฟลอริดาแชมเปียนชิปเรสต์ลิง
เปิดตัว: 2007
รีไทร์: 2015
แบร์รี กริฟฟิทส์ (Barri Griffiths; 13 มกราคม ค.ศ. 1982) เป็นนักมวยปล้ำอาชีพชาวเวลส์ที่เคยWWEในชื่อ เมสัน ไรอัน (Mason Ryan) นอกจากนี้เขายังมีใบหน้าคล้ายกับบาทิสตาอีกด้วย
เขาฝึกมวยปล้ำตั้งแต่ปี 2006 และปล้ำในประเทศเกือบ 100 แมตช์รวมทั้งเคยปล้ำในประเทศอียิปต์และเวเนซุเอล่า ในปี 2009 ไรอันได้ไปฝึกกับฟลอริดาแชมเปียนชิปเรสต์ลิง(FCW) แค่เพียงปีเดียวเขาก็ได้คว้าแชมป์เฮฟวี่เวท FCW มาครองในวันที่ 22 กรกฎาคม 2010
เขาเปิดตัวใน WWE ครั้งแรก ในบทฝ่ายอธรรมและเข้าร่วมเป็นสมาชิกกลุ่มเดอะนิวเน็กซัสโดยซีเอ็ม พังก์เป็นหัวหน้ากลุ่ม ในรอว์ (14 มีนาคม 2011) ได้แพ้ให้กับแรนดี ออร์ตัน หลังแมตช์ถูกออร์ตันเตะเข้าไปที่ศีรษะจนต้องพักไป และได้กลับมาเล่นงานออร์ตันในรอว์ (11 เมษายน 2011) ในโอเวอร์เดอะลิมิต (2011)ได้จับคู่กับซีเอ็ม พังก์ชิงแชมป์แท็กทีม WWEกับบิ๊กโชว์และเคน แต่ก็ไม่ได้แชมป์มาครอง ต่อมาก็ได้รับบาดเจ็บและต้องพักการปล้ำ
เขาได้กลับมาในบทฝ่ายธรรมะ ในเซอร์ไวเวอร์ซีรีส์ (2011) ได้เข้าร่วมทีมของแรนดี ออร์ตันแพ้ทีมของเวด บาร์เร็ตต์แบบแท็กทีม 5 ต่อ 5 วันที่ 30 เมษายน 2014 ได้ถูกไล่ออกจาก WWE และไปอยู่สมาคมอิสระในเวลาต่อมา