stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มหาวิทยาลัยนิวอิงแลนด์ (ออสเตรเลีย)
งานวิจัย

มหาวิทยาลัยนิวอิงแลนด์ (UNE) ดำเนินงานวิจัยทั้งในด้านพื้นฐานและประยุกต์ในหลากหลายสาขาวิชา นักวิชาการและนักวิทยาศาสตร์ของ UNE ได้สร้างชื่อเสียงระดับนานาชาติผ่านผลงานในด้านต่างๆ เช่น วิทยาศาสตร์ชนบท เศรษฐศาสตร์การเกษตร การบริหารการศึกษา ภาษาศาสตร์ และโบราณคดี นอกจากนี้ UNE ยังมีความร่วมมือกับสถาบันวิจัยอื่นๆ เช่น CSIRO และศูนย์วิจัยร่วมระดับสูง (Cooperative Research Centres) ด้วยความมุ่งมั่นในการวิจัย มหาวิทยาลัยมีเป้าหมายที่จะสนับสนุนการพัฒนาเศรษฐกิจ สังคม และวัฒนธรรมของออสเตรเลีย รวมถึงการพัฒนาทักษะขั้นสูงสำหรับนักศึกษาในระดับปริญญาตรีและบัณฑิตศึกษา
งานวิจัยหลักของ UNE คือด้านพันธุศาสตร์สัตว์และการปรับปรุงพันธุ์ปศุสัตว์ ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากหน่วยพันธุศาสตร์และการปรับปรุงพันธุ์สัตว์ (Animal Genetics and Breeding Unit - AGBU) และนำไปใช้ในเชิงพาณิชย์ผ่านสถาบันวิจัยธุรกิจการเกษตร (Agricultural Business Research Institute - ABRI)
นอกจากนี้ งานวิจัยที่สำคัญอื่นๆ ได้แก่ ด้านการศึกษาชนบท ซึ่งดำเนินการโดยศูนย์วิทยาศาสตร์แห่งชาติ เทคโนโลยีสารสนเทศ และคณิตศาสตร์ศึกษาเพื่อชนบทและภูมิภาคออสเตรเลีย (SiMERR) รวมถึงงานวิจัยด้านชุมชนชนบท ภูมิทัศน์ และการปฏิบัติต่างๆ ที่นำโดยสถาบันอนาคตชนบท (Institute for Rural Futures - IRF)
สาขาวิจัยเป้าหมายอื่นๆ ได้แก่
การเปลี่ยนแปลงสิ่งแวดล้อมและการเกษตร: การปรับตัวและการบรรเทาผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ ความหลากหลายทางชีวภาพในทะเลและน้ำจืด ความหลากหลายทางชีวภาพทางบก การจัดการทรัพยากรธรรมชาติ อนาคตชนบท สัตว์พื้นถิ่นของออสเตรเลีย การวิจัยพืชพรรณ การเกษตรที่ยั่งยืน พันธุศาสตร์ทางการเกษตร  การวิจัยสัตว์
อนามัยชนบท: การแพทย์ชนบท, การบริหารงานบริการสุขภาพ, วัสดุชีวภาพที่มีฤทธิ์ทางชีวภาพ, จิตวิทยาสุขภาพ,สุขภาพและเพศวิถีศึกษา
การศึกษาในชนบทและภูมิภาค: การศึกษาวิทยาศาสตร์และคณิตศาสตร์, การศึกษาภาษาอังกฤษ, การศึกษาพิเศษ
เศรษฐศาสตร์และนโยบายสาธารณะ: เศรษฐศาสตร์การเกษตร, เศรษฐศาสตร์ประยุกต์และนโยบาย, รัฐบาลท้องถิ่น, ธุรกิจและการจัดการ, การบริหารจัดการและนโยบายการศึกษาในระดับสูง
ภูมิภาคเอเชียแปซิฟิก: รัฐล้มเหลว – รัฐที่กำลังเติบโต, การเสริมสร้างศักยภาพของประชาชน พัฒนาโครงสร้างพื้นฐาน, ความขัดแย้งและการปกครอง, การศึกษาสันติภาพ, การย้ายถิ่นฐาน
พรมแดนและขอบเขต: พรมแดนภูมิภาคของออสเตรเลีย, ศิลปะ สื่อ วัฒนธรรมและสังคม, สังคมโบราณ, ภาษาและการรับรู้, ความเชื่อและการคิด, คณิตศาสตร์ การวิเคราะห์เชิงซ้อน
กฎหมาย: กฎหมายทรัพยากรธรรมชาติและนโยบาย, กฎหมายและการจัดการสถาบันสำหรับชุมชนชนบท
ความมั่นคง: อาชญากรรม อาชญาวิทยา และความยุติธรรม, ความมั่นคงทางชีวภาพ, ความมั่นคงทางเทคโนโลยีและสารสนเทศ
มุมมองด้านน้ำ: ประวัติศาสตร์น้ำ, นโยบายเกี่ยวกับน้ำ, ทรัพยากรน้ำ
คณะวิชา

คณาจารย์ด้านการวิจัยและการสอนของมหาวิทยาลัยนิวอิงแลนด์ประเทศออสเตรเลีย แบ่งออกเป็น 3 คณะ ซึ่งรวมกันเป็น 9 คณะวิชาสหสาขาวิชา
โดยทางมหาวิทยาลัยได้มีการเปิดสอนหลักสูตรมากกว่า 200 หลักสูตร
คณะมนุษยศาสตร์ ศิลปศาสตร์ สังคมศาสตร์
คณะศึกษาศาสตร์
คณะเกษตรศาสตร์
คณะวิทยาศาสตร์
คณะนิติศาสตร์
คณะบริหารธุระกิจ
คณะสาธารณสุขศาสตร์
คณะจิตวิทยา
คณะแพทยศาสตร์
การบริหาร

อธิการบดีคนปัจจุบันคือ James Harris FRSN ซึ่งสืบต่อจาก John Watkins ใน ค.ศ. 2014 Brigid Heywood สืบต่อจาก Annabelle Duncan ในตำแหน่งรองอธิการบดีในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2019  อย่างไรก็ตาม Brigid Heywood ลาออกในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2022 หลังจากถูกตั้งข้อหาทางอาญา รองอธิการบดีของ UNE ศาสตราจารย์ Simon Evans ทำหน้าที่เป็นรองอธิการบดีจนกระทั่งพบผู้สืบทอดที่เหมาะสม คือ Chris Moran ใน ค.ศ. 2023
ศิษย์เก่า

ใน ค.ศ. 2011 มีนักศึกษามากกว่า 106,000 คนที่ได้รับวุฒิการศึกษาจาก UNE โดยหลายคนดำรงตำแหน่งระดับสูงในออสเตรเลียและต่างประเทศ  มีเครือข่ายศิษย์เก่าที่กระตือรือร้นซึ่งมีส่วนสนับสนุนมหาวิทยาลัย ทำให้สถาบันสามารถขยายงานและข้อเสนอต่างๆ ได้อย่างต่อเนื่อง
ศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียง ได้แก่:
Chris Minns นายกรัฐมนตรีของนิวเซาท์เวลส์ (ปริญญาตรีศิลปศาสตร์)
Michele Bullock ผู้ว่าการธนาคารกลางออสเตรเลีย (ปริญญาตรีเศรษฐศาสตร์ (เกียรตินิยม))
Bernie Fraser อดีตผู้ว่าการธนาคารกลางออสเตรเลียและอดีตเลขาธิการกระทรวงการคลัง (ปริญญาตรีศิลปศาสตร์ (เศรษฐศาสตร์))
แหล่งข้อมูลอื่น

University of New England
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 2 
ประชาชน:  Trove 
อื่น ๆ:  IdRef 
เคหสถานเก่า Booloominbah ในช่วงกลางคืน
การพินิจภายใน

การพินิจภายใน (อังกฤษ: introspection) คือการตรวจความคิดและความรู้สึกของตัวบุคคลหนึ่งในขณะที่มีความรู้สึกตัว ในจิตวิทยา กระบวนการพินิจภายในจะอาศัยการสังเกตสภาพจิตใจของบุคคลคนหนึ่ง ในขณะที่บริบททางจิตวิญญาณมองว่าเป็นการตรวจวิญญาณของบุคคลหนึ่ง การพินิจภายในมีความเกี่ยวข้องอย่างมากกับการสะท้อนตนเองและการค้นพบตนเองของมนุษย์ ซึ่งตรงกันข้ามกับการสังเกตจากภายนอก
โดยทั่วไปแล้ว การพินิจภายในคือการที่บุคคลหนึ่งสามารถเข้าถึงสภาพจิตใจของตนเองแบบพิเศษเฉพาะบุคคลโดยไม่อาศัยแหล่งความรู้อื่นใดเป็นสื่อกลาง เพื่อให้การรู้สึกถึงจิตของแต่ละบุคคลเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว การพินิจภายในสามารถช่วยทำความเข้าใจเกี่ยวกับสภาพจิตใจในด้านต่าง ๆ ได้ ซึ่งได้แก่ ประสาทสัมผัส ร่างกาย การรับรู้ อารมณ์ เป็นต้น
การแปรรูปชา

Tea leaf processing methods for the six most common types of tea
การแปรรูปชา คือ กรรมวิธีในการแปรรูปใบไม้จากต้นชา Camellia sinensis ให้กลายเป็นใบชาแห้ง เพื่อนำไปต้มเป็นน้ำชาต่อไป
ชาสามารถแบ่งเป็นประเภทต่าง ๆ ตามกรรมวิธีการแปรรูป โดยทั่วไป การบ่มใบชาจะมีกระบวนการทำปฏิกิริยาเคมีของใบชากับออกซิเจน จากนั้น เมื่อปฏิกิริยาสิ้นสุดลง ก็จะเป็นกระบวนการตากแห้ง
รสชาเฉพาะตัวของชาจะถูกกำหนดโดยพันธุ์ของชาที่คัดมาเพาะปลูก, คุณภาพของใบชาที่เก็บเกี่ยวได้, และกรรมวิธีการแปรรูปและผลิตเป็นใบชาแห้ง หลังผ่านกระบวนการแปรรูปแล้ว ชาชนิดหนึ่งอาจถูกนำไปผสมกับชาชนิดอื่น หรือสารปรุงแต่งรสและกลิ่น เพื่อปรับเปลี่ยนรสชาติของชาในที่สุด
ประวัติของการบ่มใบชา

ประวัติของการแปรรูปชาเกี่ยวพันกันอย่างลึกซึ้งกับบทบาทของชาในสังคมจีน และวิธีการเลือกบริโภคชาในสังคมจีนสมัยโบราณ
ประวัติของการบ่มใบชา > ชาเขียว

สังคมจีนสมัยโบราณค้นพบต้นชาครั้งแรกในส่วนที่เป็นประเทศจีนตอนใต้ในปัจจุบัน และได้นำมาทำเป็นยาเพื่อใช้เป็นสมุนไพรแบบจีน กระบวนการที่ใช้ในการแปรรูปชาในสมัยนั้น ใช้วิธีการนึ่งใบชาสดแล้วนำไปตากแห้งเพื่อให้เก็บไว้ได้นาน ซึ่งถือเป็นวิธีการแปรรูปใบชาแบบโบราณที่สุด กระบวนการนี้ได้รับการพัฒนาจนสมบูรณ์แบบในราว ๆ สมัยราชวงศ์ฮั่น (260 ปีก่อน ค.ศ. – ค.ศ. 220) และผลิตใบชาแห้งที่เรียกว่า ชาเขียว ในปัจจุบัน และค่อนข้างคล้ายกับชาเขียวญี่ปุ่น ที่เรียกว่า Sencha เมื่อต้องการบริโภค ใบชาแห้งจะถูกนำมาสกัดด้วยไอน้ำร้อนพร้อมกับสมุนไพรอื่น ๆ หรือ นำไปบดเป็นผงเพื่อรับประทานหรือเพื่อผสมน้ำเป็นน้ำชา
หลังจากที่วิชาการสมุนไพรจีนมีการใช้ชามากขึ้น กระบวนการแปรรูปใบชาจึงเริ่มเปลี่ยนไป โดยใบชาเขียวจะไม่ถูกนำไปถูกตากแห้งทันทีหลังจากนึ่ง แต่ใบชาจะถูกนำไปบดให้ละเอียดก่อน จากนั้นจึงปั้นเป็นก้อน แล้วค่อย ๆ แห้งกลายเป็นก้อนชา ซึ่งเป็นเทคนิคที่ Lu Yu อธิบายไว้ในผลงานของเขาที่ชื่อว่า The Classic of Tea ใบชาอ่อนและยอดชาส่วนใหญ่จะไม่ถูกนำมาใช้ เนื่องจากใบชาที่แก่เต็มที่จะเหมาะกับการบ่มชามากกว่า ก้อนชาบางประเภทก็ถูกผลิตขึ้นจากใบชาแก่ ซึ่งปกติจะต้องมีการใช้น้ำต้มข้าวเพื่อช่วยยึดชาเป็นก้อนเข้าด้วยกัน กระบวนการผลิตชาเป็นก้อนน่าจะได้รับความนิยมเนื่องจากสามารถขนส่งและเก็บรักษาไว้ได้ง่าย
ประวัติของการบ่มใบชา > ชาเหลืองและชาที่ผ่านการหมัก

การใช้ไอน้ำในการตรึงเอนไซม์ในใบชาเป็นกระบวนการสำคัญในการแปรรูปชา โดยจะต้องนำใบชาไปผ่านความเย็นอย่างรวดเร็วเพื่อผ่านกระบวนการต่อไป กระบวนการในอดีตที่ไม่เข้มงวดมากนักในอดีตทำให้เกิด ชาเหลือง เมื่อใบชาถูกนึ่งจนนานเกินไปสำหรับการตรึงเอนไซม์ หรือถูกนำไปแผ่ รีดน้ำ และทำให้เย็นลงช้าเกินไป ถึงแม้ว่าชาเขียวจะได้รับความนิยมมากที่สุดในช่วงเวลาของ Lu Yu แต่เขาก็คิดว่าชาเหลืองเป็นชาที่ดีกว่าชาเขียว
ถึงแม้ว่าใบชาจะถูกทำให้เย็นลงอย่างรวดเร็ว แต่ถ้าหากว่าใบชาถูกกองรวมกันนานเกินไปกว่าจะผ่านกระบวนการแปรรูป ใบชาก็จะเกิดการหมักที่เกิดจากเชื้อแบคทีเรีย และกลายเป็น ใบชาที่ผ่านการหมัก เทคนิคนี้คล้ายกับการหมักปุ๋ย แต่จะมีกรรมวิธีที่รัดกุมกว่า และยังมีการใช้กรรมวิธีนี้ในการผลิตชาหลิวอันอยู่ทุกวันนี้ รวมไปถึงการเริ่มใช้วิธีนี้ในการผลิตชาผู่เอ้อแบบสุกงอม การผลิตชาแบบเป็นก้อนและการเก็บรักษา ทำให้เกิดชาที่ผ่านการหมักอีกประเภทหนึ่ง ที่ถูกผลิตโดยการบ่ม โดยกระบวนการขนส่งที่ยาวนานและการเก็บรักษาในแต่ละช่วงวันทำให้ก้อนชาได้รับการบ่มจากแบคทีเรียและจุลินทรีย์ต่าง ๆ ทำปฏิกิริยากับออกซิเจน และเกิดการหมักของก้อนชาเขียว ทั้งนี้ ก้อนชาเขียวที่ผ่านการบ่มหมักแล้วจะถูกนำไปผิงบนถ่านเพื่อกำจัดสิ่งปฏิกูล ฝุ่นผง และจุลินทรีย์ที่เติบโตอยู่ออกไป ก่อนที่จะถูกนำไปบดเป็นผง ปรุงแต่ง และนำไปบริโภค ในช่วงสุดท้ายของราชวงศ์ถัง (ค.ศ. 618 – 907) ชาเขียว ชาเหลือง และชาที่ผ่านการหมัก ได้รับความนิยมโดยทั่วไปในประเทศจีน และเปลี่ยนจากการถูกใช้ประโยชน์เพื่อเป็นสมุนไพรจีนโดยเฉพาะ มาเป็นเครื่องดื่มเพื่อความสำราญ
ประวัติของการบ่มใบชา > ชาอูหลงและชาขาว

ชาอูหลงได้รับการคิดค้นขึ้นในช่วงราชวงศ์ถังในมณฑลฝูเจี้ยน ในช่วงแรก ชาอูหลงถูกผลิตขึ้นในรูปแบบที่เป็นก้อนที่เรียกว่า ชาเบ่ยหยวน ความสำคัญของกระบวนการเพื่อผลิตชาอูหลงได้รับการพรรณนาไว้โดยกวีที่ชื่อ หวงฟู่เหริน ในบทกวีของเขาที่ชื่อว่า "送陸鴻漸棲霞寺采茶" ซึ่งระบุไว้ว่ากระบวนการแปรรูปชานั้นไม่ใช่เรื่องง่าย โดยต้องมีการปีนภูเขาสูงชันเพื่อเลือกเก็บใบชาที่ดีที่สุด และต้องตากแห้งใบชาภายใต้แสงอาทิตย์และสายลมอันอบอุ่น
ชาขาวได้รับการคิดค้นขึ้นในมณฑลฝูเจี้ยนเช่นกัน และได้รับการพูดถึงครั้งแรกในเอกสารของราชวงศ์ซ่งที่ชื่อว่า Treatise on Tea (大觀茶論) โดยระบุถึงการใช้ยอดชาอ่อนในการผลิตชาขาว ความยุ่งยากในการแปรรูป รสชาติของชาขาว และความหายากของใบชาชนิดนี้ นอกจากนี้ กระบวนการผลิตชาขาวได้ถูกบรรยายไว้โดยนักเขียนสมัยราชวงศ์หมิงที่ชื่อว่า เถียนยี่เหิง (田艺蘅) ในเอกสารที่ชื่อว่า 煮泉小品 (เขียนขึ้นในปีที่ 33 ของการครองราชย์ของจักรพรรดิเจียง) เกี่ยวกับชาขาวฝูดิ้ง (福鼎白茶) ในผลงานชิ้นนี้ เขาระบุว่ายอดชาอ่อนที่ถูกนำไปผ่านกระบวนการตรึงเอนไซม์โดยการผ่านเปลวไฟนั้น (เช่นเดียวกับชาเขียว) มีคุณภาพเป็นรองชาขาวที่ถูกนำไปผึ่งให้แห้งด้วยแสงอาทิตย์ เนื่องจากรสชาติจะเป็นธรรมชาติมากกว่า และจะไม่มีรสชาติไหม้จากควันและเปลวไฟ
ประวัติของการบ่มใบชา > ชาแดง

เทคนิคการผลิตชาแดงถูกคิดค้นขึ้นครั้งแรกในช่วงปลายราชวงศ์หมิง โดยเกิดจากการทำปฏิกิริยาของใบชาอูหลงกับออกซิเจนนานเกินไป  หรือเกิดขึ้นทางอ้อมจากกระบวนการผลิตชาเขียวและชาขาว ในช่วงแรกของคริสต์ศักราช 1600 ผู้ผลิตชาในทิวเขาอู่อี๋ เริ่มทำการนวดใบชาแห้งเพื่อทำให้ใบชานิ่มลง จากนั้นตากให้แห้งใต้แสงอาทิตย์ เพื่อให้เกิดปฏิกิริยากับออกซิเจนได้เต็มที่ กลายเป็น "ชาแดงกงฟู" (工夫紅茶). เมื่อมีแสงอาทิตย์ไม่เพียงพอหรืออุณหภูมิต่ำ ใบชาที่แห้งแล้วจะถูกแปรรูปในที่ร่มในห้องที่รักษาอุณหภูมิให้อบอุ่นและทำปฏิกิริยากับออกซิเจนเต็มที่ แล้วจึงรมควันเหนือไฟจากฟืนที่ทำจากไม้สน กลายเป็นชาที่เรียกว่า ลี่ซานเสียวจ่ง (小種紅茶/正山小種) จากคำบอกเล่าในพื้นที่ การคิดค้นกระบวนการผลิต lapsang souchong เกิดขึ้นจากหน่วยทหารที่เดินทางผ่านโรงงานชาอู่อี๋ในช่วงสุดท้ายของราชวงศ์หมิง ทำให้เกิดความล่าช้าในการแปรรูปชา ใบชาจึงเกิดปฏิกิริยากับออกซิเจนอย่างเต็มที่ ผู้ผลิตชาจึงพยายามเก็บใบชาเท่าที่จะพอใช้ได้โดยการนำไปผึ่งไฟที่ก่อขึ้นจากฟืนไม้สน จนเมื่อถึงราชวงศ์ชิง ทั้งชาลี่ซานเสียวจ่ง และชาแดงกงฟูได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางในประเทศจีน และได้รับการบันทึกไว้ใน "บันทึกจากเทือกเขาอู่อี๋" (武夷山志) โดยนักปราชย์ชื่อ ต่งเทียนกง (董天工)
แหล่งข้อมูลอื่น

Tea processing steps with explanations (Chinese) เก็บถาวร 2013-01-21 ที่ archive.today
Government site describing tea production (Chinese) เก็บถาวร 2011-07-07 ที่ archive.today
Old scenes of China's 19th Century Tea Trade เก็บถาวร 2015-07-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Processing of Pu-erh tea, similar to traditional Green tea processing เก็บถาวร 2015-10-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
แม่แบบ:Teas
An 1850 British engraving showing tea cultivation and tea leaf processing
การปฏิรูปศาสนา

การปฏิรูปศาสนา อาจหมายถึงการปฏิรูปทางศาสนาคริสต์ที่สำคัญๆในประวัติศาสตร์ยุโรป ซึ่งมีหลายครั้ง ได้แก่ 111
การปฏิรูปศาสนาฝ่ายโปรเตสแตนต์ คือขบวนการที่เริ่มโดย มาร์ติน ลูเทอร์ เมื่อปี ค.ศ. 1517 เพื่อแก้ไขความเสื่อมโทรมของนิกายโรมันคาทอลิก และสถาบันสันตะปาปา มาเสร็จสิ้นลงด้วยสนธิสัญญาสันติภาพเวสต์ฟาเลีย ค.ศ. 1648 ผลจากการปฏิรูปคือการแยกตัวจากนิกายคาทอลิกมาเป็นนิกายโปรเตสแตนต์
การปฏิรูปคาทอลิก คือการปฏิรูปศาสนาของนิกายโรมันคาทอลิก ที่เป็นปฏิกิริยาต่อการปฏิรูปศาสนาของนิกายโปรเตสแตนต์
การปฏิรูปศาสนาในอังกฤษ (English Reformation) คือเหตุการณ์ที่นำไปสู่การแยกตัวของ ”Church of England” จากนิกายโรมันคาทอลิก นำโดย พระเจ้าเฮนรีที่ 8
การปฏิรูปศาสนาแอนนาแบ็บทิสต์ (Radical Reformation) คือขบวนการปฏิรูปศาสนาที่เกิดพร้อมๆกับการปฏิรูปศาสนาของนิกายโปรเตสแตนต์ เมื่อศตวรรษที่ 16 เริ่มโดยชนชั้นชาวนาที่ประเทศเยอรมันีและประเทศทางตอนเหนือของทวีปยุโรป
การปฏิรูปสถาบันศาสนาคริสต์ หมายถึงการเปลี่ยนแปลงทางการเมืองและศาสนาที่มีผลกระทบกระเทือนต่อระบบการปกครองและ/หรือ สิ่งก่อสร้างและอสังหาริมทรัพย์ของคริสต์ศาสนจักรเท่านั้น มิใช่ความหมายโดยทั่วไปของคำว่า “Secularization” ซึ่งจะหมายถึงการแยกอาณาจักรออกจากศาสนจักร
และอาจจะหมายถึงการปฏิรูปศาสนาอื่น ๆ ได้อีก
ดูเพิ่ม

ศาสนาคริสต์
นิกายโปรเตสแตนต์
นิกายโรมันคาทอลิก
การูดาอินโดนีเซีย เที่ยวบินที่ 152

| --- | --- |
เครื่องบินลำที่เกิดเหตุที่ท่าอากาศยานนานาชาติงูระฮ์ ไร ค.ศ. 1988
สรุปอุบัติเหตุ
วันที่: 26 กันยายน ค.ศ. 1997
สรุป: ตกเนื่องจากความผิดพลาดของนักบิน เจ้าหน้าที่ควบคุมจราจร และอุปกรณ์
จุดเกิดเหตุ: อำเภอเดอลีเซอร์ดัง จังหวัดสุมาตราเหนือ  ประเทศอินโดนีเซีย  03°20′28.2″N 98°34′26.6″E﻿ / ﻿3.341167°N 98.574056°E﻿ / 3.341167; 98.574056
อากาศยานลำที่เกิดเหตุ
ประเภทอากาศยาน: แอร์บัส เอ300บี4-220
ดําเนินการโดย: การูดาอินโดนีเซีย
หมายเลขเที่ยวบิน IATA: GA152
หมายเลขเที่ยวบิน ICAO: GIA152
รหัสเรียก: Indonesia 152
ทะเบียน: PK-GAI
ต้นทาง: ท่าอากาศยานนานาชาติซูการ์โน-ฮัตตา จาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย
ปลายทาง: ท่าอากาศยานนานาชาติโปโลนียา เมดัน ประเทศอินโดนีเซีย
จำนวนคน: 234
ผู้โดยสาร: 222
ลูกเรือ: 12
เสียชีวิต: 234
รอดชีวิต: 0
การูดาอินโดนีเซีย เที่ยวบินที่ 152 เป็นเที่ยวบินภายในประเทศขนส่งผู้โดยสารจากท่าอากาศยานนานาชาติซูการ์โน-ฮัตตา กรุงจาการ์ตา ไปยังท่าอากาศยานนานาชาติโปโลนียา นครเมดัน จังหวัดสุมาตราเหนือ ประเทศอินโดนีเซีย ซึ่งประสบอุบัติเหตุตกเมื่อวันที่ 26 กันยายน ค.ศ. 1997 ใกล้กับหมู่บ้านบูวะฮ์นาบาร์และปันจูร์บาตูร์ ตำบลซีโบลางิต ทางใต้นอกเขตนครเมดัน ขณะลงจอดที่ท่าอากาศยานนานาชาติโปโลนียา ผู้โดยสาร 222 คนและลูกเรือ 12 คนเสียชีวิตทั้งหมด อุบัติเหตุครั้งนี้เป็นอุบัติเหตุทางการบินที่มีผู้เสียชีวิตมากที่สุดในประเทศอินโดนีเซีย
อากาศยาน

เครื่องบินลำที่เกิดเหตุเป็นเครื่องบินแอร์บัส เอ300บี4 เอฟเอฟซีซี หรือ "forward-facing crew concept" ทะเบียน PK-GAI เครื่องบินรุ่นเอฟเอฟซีซีเป็นรุ่นที่ปรับแต่งห้องนักบินโดยตัดที่นั่งของวิศวกรประจำเที่ยวบินออก และอุปกรณ์ควบคุมซึ่งเคยเป็นหน้าที่ของวิศวกรประจำเที่ยวบินเดิมถูกจัดเรียงด้านบนของนักบินแทน ซึ่งทำให้ลดจำนวนนักบินภายในห้องนักบินจากสามเหลือสองคน การจัดเรียงอุปกรณ์ควบคุมนี้คล้ายกับเครื่องบินแอร์บัส เอ310 เพียงแต่ว่าอุปกรณ์บนแผงควบคุมของรุ่นเอฟเอฟซีซียังคงเป็นแบบแอนะล็อกเช่นเดียวกับรุ่นเอ300 ดั้งเดิม รุ่นเอฟเอฟซีซีนี้ต่อมาได้พัฒนาไปเป็นแอร์บัส เอ300-600 ซึ่งอุปกรณ์แผงควบคุมเปลี่ยนไปให้เหมือนกับในแอร์บัส เอ310 รวมถึงอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ด้วย นักบินประจำเที่ยวบินที่เกิดเหตุได้รับฝึกให้บินทั้งรุ่นเอฟเอฟซีซีและรุ่นเอ300-600
เครื่องยนต์ที่ใช้ในเครื่องบินที่เกิดเหตุเป็นเครื่องยนต์แพรตต์แอนด์วิตนีย์รุ่น JT9D-59A เครื่องบินลำที่เกิดเหตุขึ้นบินครั้งแรกเมื่อวันที่ 6 ตุลาคม ค.ศ. 1982 ใช้งานมาแล้วประมาณ 27,000 ชั่วโมง และมีอายุ 15 ปี ขณะเกิดเหตุ
อุบัติเหตุ

MES
CGK
ต้นทางและปลายทางของเที่ยวบินที่ 152
MES
จุดเกิดเหตุ
แผนที่จังหวัดสุมาตราเหนือแสดงท่าอากาศยานนานาชาติโปโลนียาและจุดที่เครื่องบินตก
ในวันเกิดเหตุ เที่ยวบินที่ 152 บินขึ้นจากท่าอากาศยานนานาชาติซูการ์โน-ฮัตตา กรุงจาการ์ตาเมื่อเวลา 11:41 น. ตามเวลามาตรฐานอินโดนีเซียตะวันตก ซึ่งอยู่ในเขตเวลา UTC+07:00 เช่นเดียวกับเวลามาตรฐานไทย และมีกำหนดลงจอดที่ท่าอากาศยานนานาชาติโปโลนียา นครเมดัน เวลา 13:41 น. ทัศนวิสัยในบริเวณตอนเหนือของเกาะสุมาตราค่อนข้างจำกัดเพียง 500 เมตรเท่านั้นเนื่องจากไฟป่าในพื้นที่ใกล้เคียงได้แก่รีเยา สุมาตราใต้ และกาลีมันตัน
เหตุการณ์เป็นไปอย่างราบรื่นจนกระทั่งเวลาประมาณ 13:30 น. เมื่อนักบินลดระดับเครื่องบินลงมาถึงระดับความสูง 2,000 ฟุตและวนเลี้ยวเครื่องบินเพื่อลงจอดที่เมดัน เจ้าหน้าที่ควบคุมจราจรทางอากาศแจ้งให้นักบินวนเลี้ยวไปทางขวา แต่นักบินกลับเลี้ยวเครื่องไปทางซ้าย ในขณะที่นักบินวนเครื่องกลับตามเส้นทางที่ถูกต้อง นักบินไม่ทันระวังว่าเครื่องบินลดระดับลงมาจากระดับความสูง 2,000 ฟุต เจ้าหน้าที่พยายามแจ้งเตือนให้นักบินนำเครื่องขึ้นแต่ไม่ทันการณ์ เครื่องบินชนยอดไม้ที่ระดับความสูง 1,550 ฟุตก่อนจะตกลงไปในเหว ผู้โดยสารและลูกเรือเสียชีวิตทั้งหมด
ภาพมุมกว้างของจุดที่เที่ยวบินที่ 152 ตก
ผู้เสียชีวิต

ผู้โดยสารจำนวน 198 คนจาก 222 คน และลูกเรือทั้งหมด 12 คนเป็นชาวอินโดนีเซีย ในขณะที่ผู้โดยสารชาวต่างชาติมีจำนวน 24 คนจาก 13 ประเทศ
| สัญชาติ | ผู้โดยสาร | ลูกเรือ | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
|  อินโดนีเซีย | 198 | 12 | 210 |
|  ญี่ปุ่น | 6 | 0 | 6 |
|  เยอรมนี | 4 | 0 | 4 |
|  ไต้หวัน | 3 | 0 | 3 |
|  แคนาดา | 2 | 0 | 2 |
|  สหรัฐ | 2 | 0 | 2 |
|  สหราชอาณาจักร | 2 | 0 | 2 |
|  เนเธอร์แลนด์ | 1 | 0 | 1 |
|  เบลเยียม | 1 | 0 | 1 |
|  ฝรั่งเศส | 1 | 0 | 1 |
|  มาเลเซีย | 1 | 0 | 1 |
|  สวีเดน | 1 | 0 | 1 |
|  ออสเตรเลีย | 1 | 0 | 1 |
|  อิตาลี | 1 | 0 | 1 |
| รวม | 222 | 12 | 234 |
ศพผู้โดยสารและลูกเรือถูกเก็บกู้ได้ทั้งหมด โดยในจำนวนนี้ 48 ศพไม่สามารถระบุตัวตนได้และถูกนำไปฝังในสุสานด้านนอกท่าอากาศยานโปโลนียา (หรือฐานทัพอากาศซูวนโดในปัจจุบัน) ร่วมกับผู้เสียชีวิต 61 คนจากเหตุเครื่องบินตกใน ค.ศ. 1979 ในขณะที่อีก 186 ศพได้มอบให้ญาตินำไปประกอบพิธีต่อไป
สาเหตุ

รายงานของสำนักงานคณะกรรมการความปลอดภัยด้านการขนส่งแห่งประเทศอินโดนีเซีย (NTSC) ระบุสาเหตุของอุบัติเหตุครั้งนี้ว่าเกิดจากนักบินสับสนทิศทางการเลี้ยวเครื่องบินซึ่งทำให้นักบินเบี่ยงเบนความสนใจจากตำแหน่งในแนวตั้ง ส่งผลทำให้เครื่องบินลดระดับต่ำลงมาจากระดับ 2,000 ฟุตที่กำหนดให้รักษาไว้ และชนยอดไม้ที่ระดับความสูง 1,550 ฟุตจากระดับน้ำทะเล นอกจากนี้รายงานฉบับดังกล่าวยังวิจารณ์การฝึกหัดนักบินของการูดาอินโดนีเซียซึ่งฝึกนักบินซึ่งประจำเครื่องบินแอร์บัสทั้งสองรุ่นได้แก่เอ300-600 และเอ300บี4 เอฟเอฟซีซี ซึ่งใช้อุปกรณ์แผงควบคุมคนละชนิดกัน โดยรายงานระบุว่าการูดาอินโดนีเซียฝึกนักบินได้ไม่ดีพอซึ่งทำให้นักบินที่คุ้นเคยกับแผงควบคุมของเครื่องบินรุ่นหนึ่งสับสนขณะประจำเครื่องบินอีกรุ่นหนึ่ง สาเหตุเสริมในอุบัติเหตุครั้งนี้ได้แก่ความบกพร่องของอุปกรณ์เตือนว่าใกล้พื้นดิน (Ground Proximity Warning System หรือ GPWS) และแผนที่นำทางที่เจ้าหน้าที่ควบคุมจราจรทางอากาศในเมดันนั้นไม่ดีพอ
เส้นทางบินในปัจจุบัน

การูดาอินโดนีเซียยังคงดำเนินเส้นทางบินจากจาการ์ตาไปยังเมดัน โดยใช้หมายเลขเที่ยวบิน GA186 อย่างไรก็ตาม ท่าอากาศยานปลายทางในนครเมดันได้เปลี่ยนจากท่าอากาศยานนานาชาติโปโลนียาเป็นท่าอากาศยานนานาชาติกูวาลานามู ในขณะที่ท่าอากาศยานนานาชาติโปโลนียายุติกิจกรรมการบินพลเรือน และเปลี่ยนชื่อเป็นฐานทัพอากาศซูวนโดสำหรับกองทัพอากาศอินโดนีเซีย
ดูเพิ่ม

ไฟป่าในประเทศอินโดนีเซีย พ.ศ. 2540
มันดาลาแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 091 - อุบัติเหตุทางการบินซึ่งเกิดขึ้นที่นครเมดันเช่นเดียวกัน
อุบัติเหตุทางการบินที่มีลักษณะใกล้เคียงกับการูดาอินโดนีเซีย เที่ยวบินที่ 152
อาลีตาเลีย เที่ยวบินที่ 404
แอร์ไชนา เที่ยวบินที่ 129
แดนแอร์ เที่ยวบินที่ 1008
แอร์อินเตอร์ เที่ยวบินที่ 148
การบินไทย เที่ยวบินที่ 311
อเมริกันแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 965
อินเตร์กอนติเนนตัลเดอาบิอาซิออน เที่ยวบินที่ 256
แหล่งข้อมูลอื่น

Accident description  at the Aviation Safety Network
AirDisaster.com accident file (Archive)
Pre-crash photos of PK-GAI
รายงานสรุปอุบัติเหตุโดยสำนักงานคณะกรรมการความปลอดภัยด้านการขนส่งแห่งประเทศอินโดนีเซีย (Archive)
ภายในห้องนักบินของเครื่องบินแอร์บัส เอ300บี4 เอฟเอฟซีซี แม้ว่าจะถูกปรับให้เหมาะสำหรับบินโดยนักบินสองคน แต่ห้องนักบินแบบเอฟเอฟซีซีไม่มีอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์แบบเดียวกับแอร์บัส เอ300-600
การยอมรับ

ตัวอย่างง่าย ๆ ของการยอมรับคือการยอมรับของขวัญจากใครสักคน รูปคือ อินทิรา คานธี ที่รับของขวัญอยู่
การยอมรับ (อังกฤษ: Acceptance) ในจิตวิทยามนุษย์คือความยินยอมของบุคคลหนึ่งต่อความเป็นจริงของสถานการณ์หนึ่ง การยอมรับกระบวนการหรือเงื่อนไข (ที่มักจะเป็นของสถานการณ์ที่น่าอึดอัดหรือเป็นด้านลบ) โดยไม่มีความพยายามที่จะเปลี่ยนหรือคัดค้าน มีความหมายคล้ายกับ การยอมรับโดยปริยายที่ทำให้เสียสิทธิ (acquiescence) ในวิชานิติศาสตร์
นิยาม

คำว่า การยอมรับ มีความหมายที่หลากหลาย เมื่อบุคคลใดแสดงถึงความยินยอมต่อข้อเสนอที่เขาได้รับ นี่คือ "การยอมรับ" ข้อเสนอเหล่านั้น ซึ่งเรียกว่าความตกลง (agreement) ด้วย เช่นถ้าบุคคลหนึ่งให้ของขวัญแก่อีกคนหนึ่ง คนที่ได้รับของขวัญได้กระทำการยอมรับแล้ว อีกนิยามหนึ่งมีความเกี่ยวข้องกับกับความชอบ (favor) การสนับสนุน (endorsement) การต้อนรับและความเป็นส่วนหนึ่ง (welcome and belonging) ซึ่งเป็นด้านบวก ตัวอย่างเช่น บุคคลหนึ่งสามารถชอบและยอมรับคนอีกคนหนึ่งเพียงเพราะเขาเห็นชอบคน ๆ นั้น อีกความหมายหนึ่งของการยอมรับคือการเชื่อหรือยินยอม ความหมายนี้ทับซ้อนกับคำว่า ขันติธรรม (toleration) แต่การยอมรับกับขันติธรรมไม่ได้มีความหมายเดียวกัน
การยอมรับ – "การแสดงออกหรือส่อความด้วยความประพฤติซึ่งยินยอมต่อข้อกำหนดของข้อเสนอด้วยกิริยาอาการแบบชักชวนหรือซึ่งจำเป็นโดยข้อเสนอและทำให้เกิดสัญญาผูกมัด การใช้อำนาจซึ่งสถาปนาจากข้อเสนอผ่านการกระทำอย่างหนึ่ง การกระทำโดยบุคคลที่ได้รับข้อเสนอหรือการจัดหา (procurement) จากบุคคลอื่นซึ่งมีเจตนาคงไว้ซึ่งประเด็นของข้อเสนอนั้นผ่านการกระทำที่ถูกชักชวนโดยข้อเสนอ"
พูดอย่างง่ายว่า การยอมรับคือการปล่อยให้ประสบการณ์ส่วนตัวซึ่งไม่เป็นที่ต้องการ (ความคิด ความรู้สึก และความต้องการ) ให้ผ่านไปและผ่านมาโดยไม่ไปฝืนมัน
ชนิด

ก่อนที่จะแบ่งออกเป็นชนิด เราต้องเข้าใจก่อนว่าการยอมรับคือการถือว่าเหตุการณ์จริงใด ๆ ก็ตามซึ่งเป็นผลลัพธ์มาจากเหตุการณ์ก่อน ๆ รวมทั้งหมดทั้งมวลเป็นผลลัพธ์ที่ดีที่สุด แนวความคิดของการยอมรับโดยปกติรวมถึงการเห็นชอบ การใช้คำนี้ในบริบทของจิตวิทยา-เจตภาพ (spirituality) หมายถึงการมีกรอบความคิดที่ไม่พิพากษ์ (non-judgemental mindset) การยอมรับตรงข้ามกับคำว่าการต่อต้าน (resistance) ซึ่งเป็นคำที่มีนัยยะทางการเมืองและจิตวิเคราะห์ที่แรงและนำมาใช้กับบริบทส่วนใหญ่ไม่ได้ กลุ่มบุคคลหรือปัจเจกบุคคลสามารถแสดงการยอมรับเหตุการณ์และเงื่อนไขต่าง ๆ บนโลกและสามารถยอมรับองค์ประกอบของความคิด ความรู้สึก และประวัติส่วนตนได้ อย่างเช่นการรักษาทางจิตบำบัด (psychotherapy) ของผู้ที่มีอาการซึมเศร้าหรือวิตกกังวลคือการส่งเสริมให้ยอมรับพฤติการณ์ส่วนตัวใด ๆ ที่เป็นตัวการให้เกิดความรู้สึกหรือยอมรับตัวความรู้สึกเหล่านั้นเอง นอกจากนั้น จิตบำบัดสามารถรวมถึงการลดการยอมรับต่อสถานการณ์ต่าง ๆ ของปัจเจกบุคคลลงด้วย
แนวคิดเรื่องการยอมรับเด่นชัดในหลายความเชื่อและในการปฏิบัติสมาธิ อย่างเช่นอริยสัจ 4 ข้อแรกในศาสนาพุทธ "ทุกข์" เชื้อเชิญให้ผู้คนยอมรับว่าความทุกข์ทรมาน (suffering) เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตโดยธรรมชาติ ชนกลุ่มน้อย (Minority group) มักกล่าวว่าเป้าหมายของพวกเขาคือการยอมรับในสังคมซึ่งคนส่วนใหญ่ (Normative social influence) จะไม่กีดกันชนกลุ่มน้อยจากการมีส่วนร่วมในสังคม คนส่วนใหญ่อาจเรียกได้ว่ามีขันติธรรมต่อชนกลุ่มน้อย ก็ต่อเมื่อชนกลุ่มน้อยถูกจำกัดการมีส่วนร่วมให้อยู่ในมุมหนึ่งของสังคมแต่ไม่ได้ถูกยอมรับโดยคนส่วนใหญ่
การยอมรับคือระยะที่ห้าของแบบจำลองคือเบลอร์-รอสส์ (หรือเป็นที่รู้จักในอีกชื่อว่า "ระยะของความเศร้าโศก")
The Big Book of Alcoholics Anonymous อธิบายถึงความสำคัญของการยอมรับในการรักษาอาการติดสุรา โดยกล่าวว่าการยอมรับสามารถนำมาใช้ในการแก้ปัญหาสถานการณ์ที่บุคคลหนึ่งรู้สึกเสียขวัญจาก "คน สถานที่ สิ่งของ หรือสถานการณ์ - ข้อเท็จจริงข้อหนึ่งในชีวิตที่พวกเขายอมรับไม่ได้" ได้ และอ้างว่าบุคคลที่ติดสุราจะไม่สามารถพบกับความสงบเงียบได้จนกว่าจะยอมรับว่า "ไม่มีอะไรที่เกิดขึ้นมาอย่างผิดพลาดบนโลกของพระเจ้า" และจะต้องยอมรับเงื่อนไขของการติดสุราไปอย่างปฏิเสธไม่ได้
ชนิด > การยอมรับตนเอง

บทความหลัก: การยอมรับตนเอง
การยอมรับตนเอง (อังกฤษ: Self-acceptance) คือการพอใจกับตัวตน ณ ปัจจุบันของตัวเอง มันคือการตกลงกับตัวเองที่จะเห็นคุณค่า รับรองและสนับสนุนตัวตนอย่างที่เป็นอยู่โดยไม่คำนึงถึงข้อบกพร่องหรือพฤติกรรมในอดีตที่เป็นด้านลบ ผู้คนมีปัญหากับการยอมรับตัวเองเพราะความรู้สึกผิด ความบอบช้ำทางจิตใจ หรือการขาดแรงจูงใจ[ต้องการอ้างอิง] บางคนเข้าใจผิดว่าหากใครมีความสุขกับตัวเองแสดงว่าเขาจะไม่เปลี่ยนแปลงอะไรเกี่ยวกับตัวเองเลย แต่ละบุคคลไม่จำเป็นที่จะต้องไม่มีความสุขกับตัวเองเพื่อที่จะรู้ว่าจะต้องเปลี่ยนและสามารถเปลี่ยนสิ่งที่ตัวเองไม่ชอบได้ตลอกเวลา[ต้องการอ้างอิง]
ชนิด > การยอมรับทางสังคม

การยอมรับทางสังคม (อังกฤษ: Social acceptance) ส่งผลต่อผู้คนทุกกลุ่มสังคม (Social group) และช่วงอายุ เราสามารถให้นิยามการยอมรับทางสังคมเป็นการมีขันติธรรมต่อความแตกต่างและความหลากหลาย (Multiculturalism) ของผู้อื่น เพราะผู้คนส่วนใหญ่พยายามทำตัวและทำให้ดูเหมือนผู้อื่นเพื่อให้เข้ากับคนอื่น[ต้องการอ้างอิง]
เด็กและวัยรุ่นมีแนวโน้มที่จะต้องการการยอมรับจากกลุ่มเพื่อน และปฏิบัติสนองความต้องการนั้นด้วยแรงกดดันจากคนรอบข้าง บางครั้งแรงกดดันจากคนรอบข้างสามารถกำหนดได้กระทั่งทรงผมและสไตล์การแต่งตัวที่ผู้คนมองว่า "เท่" ความต้องการของบุคคลหนึ่งที่จะได้รับการยอมรับจากอีกบุคคลที่มิตรภาพมีความสำคัญต่อเขานั้นสามารถกำหนดความเปิดรับ (Social influence) ต่อพฤติกรรมที่ได้รับความนิยมเช่นการสูบบุหรี่ การดื่มสุรา การสบถและอื่น ๆ ได้ ผู้คนแสดงและหลีกเลี่ยงพฤติกรรมหนึ่งบนความต้องการการเห็นชอบจากเพื่อนของเขา ซึ่งรวมไปถึงการดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์หรือการเสพสารเสพติด
เมื่อพูดถึงความผิดปกติทางจิต การยอมรับทางสังคมมีบทบาทที่สำคัญในการคืนสู่สุขภาวะ (Recovery model) หลายคนไม่เข้าใจการเจ็บป่วยทางจิตใจ พวกเขาจึงไม่แน่ใจว่าควรโอบรับผู้คนที่เป็นโรคอย่างไรและทิ้งให้ผู้คนเหล่านั้นมีความรู้สึกโดดเดี่ยว (Social isolation) ท่ามกลางกลุ่มเพื่อน