stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กระทรวงอุตสาหกรรมและการค้า (ประเทศรัสเซีย)
หน้าที่และความรับผิดชอบ

กระทรวงนี้มีหน้าที่กำกับดูแลการค้าต่างประเทศ อุตสาหกรรมป้องกันประเทศและอุตสาหกรรมพลเรือน มาตรวิทยา การกำหนดมาตรฐานทางเทคนิค และการพัฒนาเทคโนโลยีการบิน ถือเป็นหน่วยงานบริหารระดับรัฐบาลกลางของรัสเซีย
กระทรวงอุตสาหกรรมและการค้ามีหน้าที่รับผิดชอบในการอุดหนุนผู้รับเหมาช่วงเพื่อจัดหาผลิตภัณฑ์ให้กับรัฐบาลผ่านสัญญาการลงทุน (สัญญาการลงทุนพิเศษ) และอาจควบคุมราคาผลิตภัณฑ์ในบางอุตสาหกรรม เช่น อุตสาหกรรมเหล็ก
กระทรวงอุตสาหกรรมและการค้ายังมีหน้าที่เกี่ยวกับสัญญาที่เกี่ยวข้องกับกิจกรรมการวิจัยและพัฒนาที่ใช้จ่ายจากงบประมาณของรัฐบาล โดยตั้งแต่ปี ค.ศ. 2013 ผลลัพธ์จากการวิจัยอาจถูกโอนไปยังเจ้าของผู้รับเหมาช่วงเมื่อเสร็จสิ้นสัญญา
ประตูเจี้ยนกั๋ว

มุมมองสะพานเจียนกั๋วเหมินจากหอดูดาวโบราณแห่งปักกิ่ง
เจี้ยนกั๋วเหมิน (จีนตัวย่อ: 建国门; จีนตัวเต็ม: 建國門; พินอิน: Jiànguómén; แปลตรงตัว: "ประตูแห่งการสร้างชาติ") เป็นประตูในกำแพงเมืองปักกิ่งที่เคยตั้งอยู่ในปักกิ่ง ปัจจุบันเป็นจุดศูนย์กลางการคมนาคมทางตะวันออกของใจกลางเมือง บริเวณสะพานเจี้ยนกั๋วเหมินเป็นจุดที่ถนนวงแหวนหมายเลข 2 ฝั่งตะวันออกแบ่งถนนเจี้ยนกั๋วเหมินในทางทิศตะวันตกออกจากถนนเจี้ยนกั๋วเหมินนอกทางทิศตะวันออก
เขตย่อยเจี้ยนกั๋วเหมินได้รับการตั้งชื่อตามประตูแห่งนี้ โดยเป็นส่วนหนึ่งของเขตตงเฉิง
กนิษฐา วิเชียรเจริญ

คุณหญิงกนิษฐา วิเชียรเจริญ (4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2463 - 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2545) นักรณรงค์เพื่อสิทธิสตรี เยาวชน และแม่ชีในศาสนาพุทธ ผู้ก่อตั้งสมาคมส่งเสริมสถานภาพสตรี และ "มหาประชาบดีเถรีวิทยาลัย" วิทยาลัยแม่ชีแห่งแรกของประเทศไทย เกิดวันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2463 ที่กรุงเทพมหานคร ในสกุล "สามเสน"
บิดาของคุณหญิงกนิษฐา นายมังกร สามเสน เป็นทนายความและคหบดีที่มีชื่อเสียง ได้รับแต่งตั้งให้มีบทบาทเสมือน วุฒิสมาชิก หลังเปลี่ยนแปลงการปกครอง พ.ศ. 2475 ใหม่ ๆ ทำให้ น.ส.กนิษฐา สามเสน ในขณะนั้นได้รับการสนับสนุนให้เรียนต่อด้านบัญชีและกฎหมายที่ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์และการเมือง หลังจบมัธยมปลาย จากโรงเรียนเซนต์โยเซฟคอนเวนต์ ในยุคที่สตรีไม่ค่อยจะได้รับการสนับสนุนให้เรียนสูงๆ ทำให้เป็นนักศึกษาหญิงเพียง 1 ใน 10 คนของผู้เรียนกฎหมาย ในชั้นปีเดียวกันกว่า 300 คน และคุณหญิงกนิษฐาเคยเป็นดาวเด่นได้เป็นเชียร์ลีดเดอร์ในการแข่งขัน ฟุตบอลประเพณีจุฬาฯ-ธรรมศาสตร์ อีกด้วย
เมื่อสำเร็จการศึกษาได้รับปริญญาตรี ธรรมศาสตร์บัณฑิต ในปีพ.ศ. 2488 ได้เดินทางไปศึกษาต่อด้านความสัมพันธ์ ระหว่างประเทศที่ American University และ Columbia University ประเทศสหรัฐอเมริกา และ Geneva University ประเทศสวิสเซอร์แลนด์ เนื่องจากเป็นผู้สนใจในงานด้านสังคมสงเคราะห์ จึงศึกษาเพิ่มเติมที่ Howard University ประเทศสหรัฐอเมริกา แล้วเริ่มต้นทำงานที่ กรมสหประชาชาติ กระทรวงต่างประเทศ
คุณหญิงกนิษฐา สมรสกับ ดร.อดุล วิเชียรเจริญ อดีตอธิการบดีมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เมื่อปี พ.ศ. 2493 มีบุตรธิดาด้วยกันรวม 3 คนคือ
1. นายเอม วิเชียรเจริญ (สมรสกับ นางสาวศศี จินดาวณิค)
2.นางอานิก อัมระนันทน์ (สมรสกับ ดร.ปิยสวัสดิ์ อัมระนันทน์ อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงพลังงาน)
3. นายอาจ วิเชียรเจริญ (สมรสกับ ม.ล.วัลลีวรรณ วรวรรณ)
หลังจากแต่งงานและมีบุตร คุณหญิงกนิษฐาได้ลาหยุด เพื่อเลี้ยงดูบุตรอยู่ 3 ปี จึงได้เริ่มงานอีกครั้งที่ บริษัทแสตนดาร์ดแวคคัมออยส์จำกัด (ปัจจุบันคือ ESSO) และ องค์การส่งเสริมการท่องเที่ยว (ปัจจุบันคือ ททท.) ตามลำดับ หลังจากนั้นได้ทำงานที่องค์การยูซอม (USOM ปัจจุบันคือ UNAID) และในที่สุดได้ดำรงตำแหน่ง เลขาธิการสมาคมไทยอเมริกัน ยาวนานถึง 21 ปี
ในปี พ.ศ. 2505 คุณหญิงกนิษฐารับตำแหน่ง นายกสมาคมบัณฑิตสตรีทางกฎหมาย อีกตำแหน่งหนึ่งควบคู่กับตำแหน่ง เลขาธิการสมาคมไทยอเมริกัน มีภารกิจหลัก คือการระดมนักกฎหมายสตรี มาให้บริการเป็นที่ปรึกษากฎหมาย ให้ประชาชนฟรีทุกวันเสาร์ โดยขอยืมใช้สถานที่ใน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เป็นที่มาของ การได้รับรู้ปัญหาสตรีอย่างลึกซึ้งและรอบด้าน ได้เห็นถึงการเลือกปฏิบัติ ต่อสตรี และความเหลื่อมล้ำระหว่างเพศ อันนำไปสู่ การลิดรอนสิทธิส่วนบุคคล เอารัดเอาเปรียบผู้หญิงและเด็ก เช่น ล่อลวง ข่มขืน ล่วงละเมิดทางเพศ บังคับให้ค้าประเวณี เกิดปัญหาท้องเมื่อไม่พร้อม บ้างก็ถูกทารุณกรรม ทอดทิ้ง ติดเชื้อ HIV/AIDS จากบุคคลในครอบครัว ทำให้คุณหญิงกนิษฐาตัดสินใจเริ่มงานส่งเสริมสถานภาพสตรี ด้านกฎหมาย ด้านสังคมสงเคราะห์ และด้านศาสนา ตามลำดับ ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของการทำงานรณรงค์เพื่อสิทธิสตรี แม่ชีในพุทธศาสนา และเยาวชน อย่างต่อเนื่องถึง 50 ปีในเวลาต่อมา
ประวัติการศึกษา และวุฒิกิตติมศักดิ์

พ.ศ. 2484 : จบมัธยมศึกษา จาก โรงเรียนเซนต์โยเซฟคอนเวนต์
พ.ศ. 2488 : ปริญญาตรี ธรรมศาสตร์บัณฑิต มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
พ.ศ. 2489 : ศึกษาต่อทางด้านความสัมพันธ์ระหว่างประเทศที่ American University, D.C. และ Columbia University ประเทศสหรัฐอเมริกา และที่ L'Institut des Hautes Études Internationale, Geneva ประเทศสวิสเซอร์แลนด์ ต่อมาศึกษาด้านสังคมสงเคราะห์ ที่ Haward University Washington D.C. ประเทศสหรัฐอเมริกา (พ.ศ. 2489-2492)
พ.ศ. 2531 : ปริญญา ศิลปศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ สาขาพัฒนาสังคม มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
พ.ศ. 2538 : ปริญญา ปรัชญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ สาขาสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา มหาวิทยาลัยรามคำแหง
ประวัติการทำงาน

พ.ศ. 2505 : นายกสมาคมบัณฑิตสตรีทางกฎหมายแห่งประเทศไทยฯ (พ.ศ. 2505-2508)
พ.ศ. 2512 : นายกสมาคมสตรีนานาชาติแห่งประเทศไทย
พ.ศ. 2518 : ประธานกลุ่มส่งเสริมสถานภาพสตรี (พ.ศ. 2518-2525)
พ.ศ. 2521 : ประธานกรรมการฝ่ายสตรีและแรงงาน สภาสตรีแห่งชาติ (พ.ศ. 2521-2523)
พ.ศ. 2523 :
เลขาธิการมูลนิธิกองทุนการกุศลสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี (พ.ศ. 2523-2537)
ประธานโครงการช่วยเหลือหญิงและเด็กผู้มีความเดือดร้อนเฉพาะหน้า (พ.ศ. 2523-2541)
พ.ศ. 2525 :
นำกลุ่มส่งเสริมสถานภาพสตรี จดทะเบียนเป็นสมาคมส่งเสริมสถานภาพสตรี
นายกสมาคมส่งเสริมสถานภาพสตรีฯ (พ.ศ. 2525-2541)
พ.ศ. 2531 : ผู้อำนวยการศูนย์การศึกษาและฝึกอาชีพฯ (พ.ศ. 2531-2541)
พ.ศ. 2533 : ร่วมกับ คุณหญิงกนก สามเสน วิล และ ดร.สุธีรา วิจิตรานนท์ ก่อตั้ง สถาบันวิจัยบทบาทหญิงชายและการพัฒนา
พ.ศ. 2537 : เสนอรัฐบาลขอให้พิจารณาออกกฎหมายรับรองสถานภาพของแม่ชี
พ.ศ. 2538 : เสนอโครงการจัดตั้งวิทยาลัยแม่ชี
พ.ศ. 2539 : เป็นประธานโครงการจัดตั้งวิทยาลัยแม่ชี
พ.ศ. 2541
เสนอร่างพระราชบัญญัติคณะแม่ชี ต่อที่ประชุมใหญ่สถาบันแม่ชีไทย
เสนอโครงการจัดตั้งวิทยาลัยแม่ชี โดยขอเข้าอยู่ในสังกัด มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย
ประธานศูนย์เยาวชนดอนเมืองร่วมพัฒนาสังคมไทย
กรรมการที่ปรึกษาสมาคมส่งเสริมสถานภาพสตรีฯ
อุปนายกสมาคมเพื่อการพัฒนาสังคมไทย
พ.ศ. 2542
ได้รับอนุมัติให้เปิดโครงการนำร่อง มหาปชาบดีเถรีวิทยาลัย ณ สมาคมฯ
ประธานโครงการนำร่อง-มหาปชาบดีเถรีวิทยาลัย ในพระสังฆราชูปถัมภ์
พ.ศ. 2543 : เสนอให้มหาปชาบดีเถรีวิทยาลัย เข้าอยู่ในพระสังฆราชูปถัมภ์สมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราชฯ รับเข้าอยู่ในพระสังฆราชูปถัมภ์ และทรงอนุมัติเงินจากมูลนิธิมหามกุฏราชวิทยาลัย ให้สร้างอาคารปฏิบัติธรรมฯ
กรรมการด้านสังคม

กรรมการบริหารมูลนิธิกองทุนการกุศลสมเด็จพระศรีนครินทรา บรมราชชนนี
กรรมการในคณะอนุกรรมการประสานการปฏิบัติการแก้ปัญหาธุรกิจทางเพศ ของคณะกรรมการส่งเสริมและประสานงานสตรีแห่งชาติ (กสส.)
กรรมการในคณะอนุกรรมการศึกษา อาชีพ และวัฒนธรรมของ กสส.
กรรมการในคณะอนุกรรมการเฉพาะกิจ ประสานการปฏิบัติการช่วยเหลือ โสเภณีเด็ก ของ กสส.
กรรมการในคณะอนุกรรมการกฎหมายและระเบียบข้อบังคับของ กสส.
กรรมการในคณะอนุกรรมการ การมีส่วนร่วมในทางสังคมและการเมืองของ กสส.
กรรมการในคณะกรรมการดำเนินการเกี่ยวกับบุคคลเร่ร่อนขอทาน กระทรวง แรงงานและสวัสดิการสังคม - คณะอนุกรรมการประสานกิจกรรมองค์กรเอกชน ในคณะกรรมการอำนวยการ รณรงค์วันป้องกันโรคเอดส์ สำนักนโยบายและแผน กระทรวงสาธารณสุข
คณะอนุกรรมการด้านป้องกันควบคุมโรคเอดส์ และการจัดบริการในชุมชน (คณะที่ 1) ในคณะกรรมการประสานงานป้องกันและควบคุม โรคเอดส์ กระทรวง สาธารณสุข
คณะอนุกรรมการด้านประสานงานภาครัฐและเอกชนเกี่ยวกับโรคเอดส์ (คณะที่ 8) ในคณะกรรมการประสานงานป้องกันและควบคุมโรคเอดส์ กระทรวงสาธารณสุข คณะอนุกรรมการด้านโรคเอดส์ ที่เกี่ยวกับแม่และเด็ก (คณะที่ 10)
ประสบการณ์ดูงานและร่วมประชุมนานาชาติ

พ.ศ. 2504 : ดูงานศาลครอบครัวและสถานพินิจหญิงวัยรุ่น ประเทศญี่ปุ่น (จัดโดยสายการบินญี่ปุ่น)
พ.ศ. 2516 : ดูงานสถานพินิจหญิงวัยรุ่น ประเทศไต้หวัน (จัดโดยสมาคมจีน-อเมริกัน)
พ.ศ. 2518 : องค์การยูซอมและยูซิส เชิญไปสหรัฐอเมริกา และแวะดูงานต่างๆ คือ
ดูงานสถานพินิจหญิงวัยรุ่น ประเทศอิสราเอล เยอรมนี และเดนมาร์ค
ประชุมสหพันธ์นักกฎหมายสตรีนานาชาติที่เมืองฮัมบวร์ค ประเทศเยอรมนี
ดูงานศาลครอบครัว ที่กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ, นิวยอร์ก, วอชิงตัน ดี ซี, และฮาวาย
พ.ศ. 2520 : รัฐบาลออสเตรเลีย เชิญไปดูงานศาลครอบครัว บ้านพักผู้หญิง (Women's Shelter)
พ.ศ. 2522 : ได้รับทุนยูเซต และมูลนิธิเอเชีย ไปประชุม National Women's Studies Association Conference ครั้งที่ 1 ที่ แคนซัส สหรัฐอเมริกา และได้มีโอกาสดูงานต่างๆ คือ
ดูงานศูนย์สตรี (Women's Center) บ้านพักผู้หญิง (Women's Shelter) ที่แคนซัส วอชิงตันดีซี ซานฟรานซิสโก
ดูงานศูนย์สุขภาพหญิงที่ลอสเองเจลลิส และศูนย์ช่วยเหลือหญิงที่ถูกข่มขืน 2 แห่ง ในนิวยอร์ก
ดูงานสตรีศึกษา (Women's Studies) ที่ประเทศอังกฤษ สหรัฐอเมริกา และแคนาดา
ดูงานบ้านพักผู้หญิง โครงการพัฒนาสตรีและเยี่ยมสมาคมสตรี ประเทศเดนมาร์ค สวีเดน ฝรั่งเศส เนเธอร์แลนด์ ออสเตรเลีย และฮังการี
พ.ศ. 2524 : ไปประชุม International Exchange Program เรื่องการศึกษาของสตรี โดยได้รับเชิญจากศูนย์การศึกษาสตรีแห่งชาติ กระทรวงศึกษาธิการ ประเทศญี่ปุ่น (National Women's Education Center, Ministry of Education, Japan)
พ.ศ. 2527 : ไปประชุม Asian Women for Peace โดยได้รับเชิญจากสหพันธ์สตรีเวียดนาม ที่ประเทศเวียดนาม
พ.ศ. 2530 : ได้รับเชิญจากสหพันธ์สตรีโซเวียต ประชุมครั้งแรกที่กรุงปรากค์ และมอสโค
พ.ศ. 2531 : ประชุม NORIC FORUM ที่ประเทศนอร์เวย์ โดยได้รับเชิญจากสมาคมบ้านพักผู้หญิง ในสวีเดน และได้ไปบรรยายที่สมาคมสตรีหลายแห่ง ในสวีเดน
พ.ศ. 2532 : ได้รับเชิญจากสหพันธ์สตรีโซเวียต ประชุมครั้งที่สอง ที่เมืองทัชเดนท์
พ.ศ. 2533
ได้รับเชิญประชุมเรื่อง "เอดส์" ที่กรุงนิวเดลลี ประเทศอินเดีย (มิถุนายน)
ประชุมเรื่อง "การละเลิกสิ่งเสพติด" ที่ประเทศเดนมาร์ค (กรกฎาคม)
พ.ศ. 2536
ได้รับเชิญจาก Japan International Social Service (JISS) ประชุมเรื่อง "Our Children, Our Future" ที่กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น (1-5 มีนาคม)
ได้รับเชิญจาก Sasakawa Foundation ไปประชุมเรื่อง "International Symposium on AIDS'93" ที่กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น (25 มีนาคม)
ประชุม 4th Women in Asia Conference ที่มหาวิทยาลัยเมลเบอร์น ประเทศออสเตรเลีย ในหัวข้อ "The Need to Shelter the Battered Women of Asia"
ประชุม Third International Conference on Buddhist Women ที่เมืองโคลัมโบ ประเทศศรีลังกา จัดโดย สมาคมสตรีชาวพุทธนานาชาติ (Sakyadhita) (25-29 ตุลาคม)
บวชเป็นแม่ชี ในพุทธศาสนา ที่ Sri Dhamma Buddhist Center เมือง Dehiwala, ศรีลังกา ไปปฏิบัติธรรมที่วัด Amaravati Buddhist Center, Hertfordshire ประเทศอังกฤษ (27 ตุลาคม)
พ.ศ. 2537
ไปประชุม 10th International Conference on AIDS ที่เมือง Yokohama ประเทศญี่ปุ่น (7-13 สิงหาคม)
ไปปฏิบัติธรรมที่วัด Amaravati Buddhist Center ประเทศอังกฤษ (7-24 กันยายน)
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2531 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้า (ท.จ.) (ฝ่ายใน)
รางวัลเกียรติยศอื่น ๆ

พ.ศ. 2533 : ได้รับรางวัลสตรีดีเด่น 1 ใน 12 คน เนื่องในโอกาสวันสตรีสากล ที่กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส (มีนาคม)
พ.ศ. 2537 : ได้รับรางวัล Sacred Souls Award 1 ใน 5 คน จาก Culture Care Foundation, New York, สหรัฐอเมริกา โดยมีพิธีที่เมืองจาร์กาต้า ประเทศอินโดนีเซีย (17 ธันวาคม)
พ.ศ. 2538 : ได้รับโล่เกียรติคุณ บุคคลที่มีผลงานและบทบาทดีเด่น ประจำปี 2537 สาขาการแก้ไขปัญหาโสเภณี เนื่องในโอกาสวันสตรีสากล 8 มีนาคม 2538 จาก นายชวน หลีกภัย นายกรัฐมนตรี จัดโดยคณะกรรมการส่งเสริมและประสานงานสตรีแห่งชาติ (กสส.) สำนักนายกรัฐมนตรี (1 มีนาคม)
พ.ศ. 2545 : ได้รับรางวัลสตรีดีเด่นในพระพุทธศาสนา ประจำปี 2545 จากคณะกรรมการมหาวิทยาลัยพุทธศาสนาโลก มหาจุฬาลงกรณ์ราชวิทยาลัย พุทธศาสนิกสัมพันธ์แห่งโลก
แหล่งข้อมูลอื่น

แม่ชีคุณหญิงกนิษฐา วิเชียรเจริญ http://www.kanitha.info เก็บถาวร 2007-11-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สมาคมส่งเสริมสถานภาพสตรี ในพระอุปถัมภ์พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโสมสวลี พระวรราชาทินัดดามาตุ
↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์[ลิงก์เสีย], เล่ม ๑๐๕ ตอนที่ ๗๒ ง ฉบับพิเศษ หน้า ๕, ๔ พฤษภาคม ๒๕๓๑
พระราชวังไวต์ฮอล

| พระราชวังไวต์ฮอล |
| --- | --- |
พระราชวังไวต์ฮอลโดยเฮ็นดริค ดังเคิร์ตส (Hendrick Danckerts) ประมาณ ค.ศ. 1675 มองจากทางตะวันตก ตึกองค์รักษ์ม้าอยู่ทางซ้ายสุดโดยมีห้องเลี้ยงรับรองอยู่ข้างหลัง สิ่งก่อสร้างสี่หอเป็นบ้านยามที่มีชื่อว่า "Holbein Gate"
ที่ตั้ง: นครเวสต์มินสเตอร์ มิดเดิลเซ็กส์ ราชอาณาจักรอังกฤษ
พิกัด: 51°30′16″N 00°07′32″W﻿ / ﻿51.50444°N 0.12556°W﻿ / 51.50444; -0.12556
สร้างเมื่อ: ประมาณ ค.ศ. 1240, คริสต์ศตวรรษที่ 15–17
รื้อถอน: ค.ศ. 1698 (เนื่องจากไฟไหม้)
ที่ตั้งของพระราชวังไวต์ฮอลในลอนดอนกลาง
พระราชวังไวต์ฮอล (อังกฤษ: Palace of Whitehall) เป็นพระราชวังที่ตั้งอยู่ในลอนดอนในสหราชอาณาจักร ที่ประทับหลักของพระมหากษัตริย์อังกฤษในลอนดอนระหว่าง ค.ศ. 1530-1698 ยกเว้นเมื่อตึกเลี้ยงรับรอง (Banqueting House) ที่สร้างโดยอินิโก โจนส์ (Inigo Jones) ใน ค.ศ. 1622 เกิดเพลิงไหม้ ก่อนที่ไฟจะไหม้ พระราชวังไวต์ฮอลเป็นพระราชวังที่ใหญ่ที่สุดในยุโรป ที่ประกอบด้วยห้องทั้งหมดกว่า 1,500 ห้อง
ชื่อของวังใช้เป็นชื่อถนนที่เป็นที่ตั้งของพระราชวังซึ่งในปัจจุบันเป็นที่ตั้งของสำนักงานบริหารต่าง ๆ ของรัฐบาลอังกฤษ
ที่ตั้ง

เมื่อพระราชวังมีเนื้อที่เต็มที่ ตัวพระราชวังทางเหนือติดถนนนอร์ทธัมเบอร์แลนด์ ทางด้านใต้ติดถนนดาวนิงและดาร์บีเกท ทางตะวันตกอยู่หน้าถนนฮอร์สการ์ด และทางตะวันออกติดแม่น้ำเทมส์โดยมีเนื้อที่ทั้งหมด 23 เอเคอร์ (9.3 เฮ็คตาร์)
ประวัติ

ภายในคริสต์ศตวรรษที่ 13 พระราชวังเวสต์มินสเตอร์ก็กลายเป็นศูนย์กลางของรัฐบาลของอังกฤษ และเป็นที่ประทับหลักของพระมหากษัตริย์อังกฤษในลอนดอนมาตั้งแต่ ค.ศ. 1049 บริเวณนั้นจึงเป็นที่นิยมและราคาสูง วอลเตอร์ เดอ เกรย์ (Walter de Grey) อาร์ชบิชอปแห่งยอร์กซื้อที่ดินในบริเวณนั้นไม่นานหลังปี ค.ศ.  1240 และเรียกว่า “ยอร์กเพลซ” (York Place)
พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1แห่งอังกฤษประทับที่นี่ในหลายโอกาสขณะที่มีการก่อสร้างที่พระราชวังเวสต์มินสเตอร์ และต้องขยายเพิ่มเติมเพื่อให้เพียงพอกับผู้ติดตามของพระองค์ ยอร์กเพลซได้รับการสร้างใหม่และขยายอย่างใหญ่โตในคริสต์ศตวรรษที่ 15 โดยพระคาร์ดินัลทอมัส โวลซีย์ (Thomas Wolsey) จนมีเพียงแต่วังแลมเบ็ธ (Lambeth Palace) เท่านั้นที่ใหญ่กว่ารวมทั้งพระราชฐานของพระเจ้าแผ่นดินด้วย หลังจากพระเจ้าเฮนรีที่ 8 แห่งอังกฤษปลดคาร์ดินัลโวลซีย์จากอำนาจในปี ค.ศ. 1530 ออกจากตำแหน่งพระองค์ก็ทรงยึดยอร์กเพลซเพื่อใช้แทนพระราชวังเวสต์มินสเตอร์เป็นที่ประทับในลอนดอน พระเจ้าเฮนรีที่ 8 แห่งอังกฤษทรงสำรวจอสังหาริมทรัพย์ที่ยึดมากับคู่หมั้นเลดีแอนน์ โบลีน
ต่อมาพระเจ้าเฮนรีที่ 8 แห่งอังกฤษทรงออกแบบยอร์กเพลซใหม่ และทรงขยายและสร้างใหม่ในรัชสมัยของพระองค์ตามแบบพระราชวังริชมอนด์ นอกจากนั้นก็ยังทรงสร้างสนามโบว์ลิงกลางแจ้ง, คอร์ตเทนนิสต้นตำรับ (Real tennis) ในร่ม, เล้าสำหรับตีไก่ และลานในการประลองทวนบนหลังม้า (jousting) ประมาณกันว่าทรงใช้เงินจำนวนกว่า £30,000 (ประมาณ £11 ล้านในปี ค.ศ. 2007) ในคริสต์ทศวรรษ 1540 กว่า 50% ของเงินที่ใช้สร้างวังบริดเวลล์ (Bridewell Palace) ทั้งหมดพระเจ้าเฮนรีที่ 8 แห่งอังกฤษทรงเสกสมรสที่พระราชวังไวต์ฮอลสองครั้งๆ แรกกับแอนน์ โบลีน ในปี ค.ศ. 1533 และครั้งที่สองกับเจน เซมัวร์ ในปี ค.ศ. 1536 และเป็นที่เสด็จสวรรคตในเดือนมกราคม ค.ศ. 1547 ใน ค.ศ. 1611 เป็นที่แสดงละครที่เขียนโดยวิลเลียม เชกสเปียร์ “The Tempest” เป็นครั้งแรก
พระเจ้าเจมส์ที่ 1แห่งอังกฤษทรงเปลี่ยนแปลงพระราชวังไวต์ฮอลครั้งใหญ่โดยการมีพระราชโองการให้สร้างตึกเลี้ยงรับรอง โดยอินิโก โจนส์ ในปี ค.ศ. 1622 เพื่อใช้แทนตึกเลี้ยงรับรองอื่นๆ ที่สร้างมาตั้งแต่รัชสมัยของพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 1 การตกแต่งเสร็จในปี ค.ศ.  1634 โดยมีเพดานที่เขียนโดยปีเตอร์ พอล รูเบนส์ที่จ้างโดยพระเจ้าชาลส์ที่ 1 (ผู้ทรงถูกปลงพระชนม์หน้าพระราชวังใน ค.ศ. 1649) ภายในปี ค.ศ. 1650 พระราชวังไวต์ฮอลก็กลายเป็นสิ่งก่อสร้างหมู่ที่ไม่ใช่สิ่งก่อสร้างทางศาสนาใหญ่ที่สุดในอังกฤษโดยมีห้องทั้งหมดกว่ากว่า 1,500 ห้อง ผังของพระราชวังซับซ้อนมากและเป็นสถาปัตยกรรมจากหลายสมัยจึงทำให้ดูเหมือนเป็นเมืองเล็ก ๆ มากกว่าที่จะเป็นสิ่งก่อสร้างเดียว
พระเจ้าชาลส์ที่ 2 ทรงจ้างให้มีการเปลี่ยนแปลงบ้างแต่ไม่มากนักโดยคริสโตเฟอร์ เร็น รวมทั้งชาเปลใหม่ที่สร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1687 สร้างที่ประทับของพระราชินีใหม่ (ค.ศ. 1688?) และที่ประทับส่วนพระองค์ของพระราชินี (ค.ศ. 1689)
ปัญหา

ในปี ค.ศ. 1691 เมื่อเป็นพระราชวังที่ใหญ่ที่สุดและซับซ้อนที่สุดในยุโรป—และสิ่งก่อสร้างเล็กๆ น้อยๆ—ที่เมื่อเกิดไฟไหม้ก็เป็นการทำลายโครงสร้างส่วนใหญ่ของสิ่งก่อสร้างเดิม เมื่อวันที่ 4 มกราคม ค.ศ. 1698 ก็เกิดไฟไหม้ขึ้นอีกครั้งๆ นี้ทำลายที่อยู่อาศัยและที่ทำการของรัฐบาลส่วนใหญ่ แม้ว่าจะมีการสร้างใหม่แต่ก็เป็นไปอย่างจำกัดเพราะขาดงบประมาณ ในครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 18 บริเวณส่วนใหญ่ก็ให้เช่าเพื่อสร้างทาวน์เฮาส์
ระหว่างที่เกิดไฟไหม้พระราชวังไวต์ฮอลก็สูญเสียงานศิลปะชั้นเอกไปมากมายที่อาจจะรวมทั้งงานประติมากรรม “Cupid” มีเกลันเจโล ที่ซื้อจากงานสะสมของตระกูลกอนซากา ในคริสต์ศตวรรษที่ 17
ปัจจุบัน

ในปัจจุบันตึกเลี้ยงรับรองเป็นส่วนสำคัญของพระราชวังไวต์ฮอลที่ยังเหลืออยู่แม้ว่าจะได้รับการเปลี่ยนแปลงบ้าง ส่วนต่างๆ ที่ยังคงอยู่รวมไปกับสิ่งก่อสร้างใหม่อื่น ๆ ในตึกชุดของสำนักงานรัฐบาล ที่รวมทั้งหอและส่วนอื่น ๆ ของคอร์ตเทนนิสในร่มจากสมัยพระเจ้าเฮนรีที่ 8
เริ่มตั้งแต่ ค.ศ. 1938 ด้านตะวันออกสร้างใหม่เป็นสำหรับเป็นสำนักงานของกระทรวงกลาโหม ห้องใต้ดินจากพระคาร์ดินัลทอมัส โวลซีย์ที่รู้จักกันในปัจจุบันว่า “ห้องเก็บไวน์ของพระเจ้าเฮนรีที่ 8” เป็นงานชิ้นสำคัญของสถาปัตยกรรมเพดานโค้งที่ทำด้วยอิฐจากสมัยทิวดอร์ที่ยาว 70 ฟุตและกว้าง 30 ฟุต พบว่าเป็นอุปสรรคต่อการสร้างสิ่งก่อสร้างใหม่ แต่ในปี ค.ศ. 1938 สมเด็จพระราชินีแมรีทรงขอให้รักษาห้องใต้ดินไว้ ห้องนี้จึงถูกบรรจุไว้ในคอนกรีตและย้ายไปจากที่เดิม 9 ฟุตทางตะวันตกและลึก 19 ฟุตในปี ค.ศ. 1949 หลังจากการก่อสร้างเริ่มขึ้นใหม่หลังสงครามโลกครั้งที่สอง ในปัจจุบันห้องนี้ก็อยู่ในใต้ถุนตึกใหม่
งานประติมากรรมหินอ่อนจากโบสถ์น้อยเดิมในพระราชวังไวต์ฮอล ที่สร้างโดยพระเจ้าเจมส์ที่ 2 ในปัจจุบันอยู่ที่โบสถ์ที่เบอร์แนมออนซีในซอมเมอร์เซ็ท ที่ย้ายไปจากเวสต์มินสเตอร์แอบบีย์ในปี ค.ศ. 1820
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิซอร์ซมีข้อความของบทความ "" จาก  ฉบับ ค.ศ. 1905
Information about the Palace of Whitehall from the Survey of London: Whitehall Palace: History; Whitehall Palace: Buildings; The Banqueting House
Palace of Whitehall timeline
Enlarged 1680 plan of Whitehall, showing the location of the tennis courts, cockpit, tiltyard on the St. James's Park side, and the configuration of buildings on the river side
View of Whitehall in 1669, showing the Banqueting House and Holbein Gate
A historical record of Whitehall Palace
| ด ค กพระราชฐานและวังในสหราชอาณาจักร |
| --- | --- | --- |
| ปัจจุบัน |  แบ็กชอตพาร์ก  แบลมอรัล  เบิร์กฮอลล์  บักกิงแฮม  แคลเรนซ์เฮาส์  แกตคูมพาร์ก  ไฮโกรฟ  ฮิลส์เบอระ  ฮอลีรูด  เซนต์เจมส์  เค็นซิงตัน  ลุยนิเวร์ม็อด  รอยัลลอดจ์  ซานดริงแฮม  แทชต์เฮาส์ลอดจ์  วินด์เซอร์  |  |
| อดีต |  บิวลี  โบมอนต์  แบรนต์ริดจ์พาร์ก  ไบรด์เวลล์  คอปพินส์  คัมเบอร์แลนด์ลอดจ์  ดันเฟิร์มลิน  เอลทัม  ฟอล์กแลนด์  ป้อมเบลเวเดียร์  แฮมป์ตันคอร์ต  คิว  คิงส์แลงลีย์  ลินลิทโกว์  มาร์ลบะระ  เมย์  นอนซัช  โอตแลนส์  ออสบอร์น  พลาเซ็นเทีย  ควีนส์เฮาส์  ริบส์เดนโฮลต์  ริชมอนด์  รอยัลพาวิเลียน  ซาวอย  ซันนิงฮิลล์พาร์ก  หอคอยแห่งลอนดอน  เวสต์มินสเตอร์  ไวต์ฮอลล์  ไวต์ลอดจ์  วุดสต็อก  |  |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ 
ศิลปิน:  ULAN 
อื่น ๆ:  IdRef 
ผังพระราชวังไวต์ฮอลในปี ค.ศ. 1680.
ส่วนหนึ่งของข้อเสนอการเปลี่ยนแปลงเขียนโดยคริสโตเฟอร์ เร็น ในปี ค.ศ. 1698 แต่ก็ไม่ได้สร้างใหม่
ชาตียสังสัทภพัน

| ชาตียสังสัทภพัน |
| --- | --- |
জাতীয় সংসদ ভবন
ชาตียสังสัทภพัน

ข้อมูลทั่วไป
สถานะ: ใช้งานอยู่
สถาปัตยกรรม: มอเดิร์น, บรูทัลลิสต์
ที่อยู่: เชเรบังลานอกอร์ ธากา ประเทศบังกลาเทศ
เมือง: ธากา
ประเทศ:  บังกลาเทศ
พิกัด:  23°45′44″N 90°22′43″E﻿ / ﻿23.76222°N 90.37861°E﻿ / 23.76222; 90.37861
เริ่มสร้าง: 1961
เปิดใช้งาน: 1982
ค่าก่อสร้าง: 32 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
เจ้าของ: รัฐบาลบังกลาเทศ (1982-ปัจจุบัน)
ข้อมูลทางเทคนิค
พื้นที่แต่ละชั้น: 200 เอเคอร์ (810,000 m2)
การออกแบบและการก่อสร้าง
สถาปนิก: หลุยส์ คาห์น มุจารุล อิสลาม อาลัม เซเยด ซาฮูร์
ข้อมูลอื่น
ความจุ: 350
ชาตียสังสัทภพัน (เบงกอล: জাতীয় সংসদ ভবন) หรือ อาคารรัฐสภาแห่งชาติ (อังกฤษ: National Parliament House) เป็นที่ทำการของรัฐสภาบังกลาเทศ ตั้งอยู่ในเขตเชเรบังลานอกอร์ ธากา ประเทศบังกลาเทศ สร้างขึ้นใช้งานมาตั้งแต่สมัยบังกลาเทศยังเป็นส่วนหนึ่งของปากีสถาน ผลงานออกแบบโดยหลุยส์ คาห์น ชาตียสังสัทภพันเป็นหนึ่งในกลุ่มอาคารนิติบัญญัติที่กินพื้นที่มากที่สุดในโลก ด้วยขนาดพื้นที่ 200 เอเคอร์ (810,000 m2)
อาคารปรากฏตัวในภาพยนตร์ปี 2003 เรื่อง My Architect ซึ่งเล่าเรื่องชีวิตของหลุยส์ คาห์น รอเบิร์ต แม็กคาร์เตอร์ (Robert McCarter) ผู้เขียนหนังสือเรื่อง Louis I. Kahn บรรยายถึงอาคารหลังนี้ว่าเป็นหนึ่งในอาคารที่สำคัญที่สุดของศตวรรษที่ 21
ประวัติศาสตร์

ที่ทำการของรัฐสภาแห่งเดิมคือ สังสัทภพันเก่า (Old Sangsad Bhaban) ที่ซึ่งปัจจุบันใช้งานเป็นสำนักนายกรัฐมนตรี การก่อสร้างเริ่มต้นขึ้นเมื่อตุลาคม 1964 ในสมัยที่บังกลาเทศยังคงเป็นปากีสถานตะวันออกอยู่ สร้างขึ้นภายใต้คำสั่งของจอมพล อายุบ ข่าน จากอิสลามาบาด เมืองหลวงของปากีสถานตะวันตก อายุบเชื่อว่าการก่อสร้างอาคารนิติบัญญัติที่มลักษณะสถาปัตยกรรมสมัยใหม่จะทำให้ชาวเบงกอลสงบลงได้
ชาตียสังสัทภพันออกแบบขึ้นโดยหลุยส์ คาห์น ภายใต้คำแนะนำของสถาปนิกมุจารุล อิสลาม ซึ่งเสนอให้รัฐบาลว่าจ้างสถาปนิกระดับโลกมาออกแบบ แรกเริ่ม เขาตั้งใจจะติดต่อให้อัลวาร์ อาลโต และเลอกอร์บูซีเย มาเป็นผู้ออกแบบ แต่ทั้งสองล้วนไม่สะดวกในเวลานั้น ก่อนที่จะมาตกลงงานให้กับหลุยส์ คาห์น ซึ่งเป็นอดีตอาจารย์ของเขาที่เยล
การก่อสร้างดำเนินเรื่อยมาถึงปี 1971 ที่ซึ่งการก่อสร้างชะงักไปชั่วคราวจากสงครามปลดปล่อยบังกลาเทศ ก่อนจะกลับมาก่อสร้างจนแล้วเสร็จในวันที่ 28 มกราคม 1982 หลุยส์ คาห์น เสียชีวิตขณะที่โครงการก่อสร้างไปได้ราวสามในสี่ เดวิด วิสดอม (David Wisdom) ซึ่งทำงานให้แก่หลุยส์ คาห์น เป็นผู้รับช่วงต่อจนอาคารแล้วเสร็จ
สถาปัตยกรรม

คาห์นออกแบบหมู่อาคารทั้งหมดของชาตียสังสัทภพัน ซึ่งรวมถึงสนามหญ้า บ่อน้ำ และที่พำนักสำหรับสมาชิกรัฐสภา แนวคิดการออกแบบหลักคือการนำเสนอวัฒนธรรมและมรดกของชาวเบงกอล ในขณะเดียวกันก็ใช้พื้นที่ที่มีอยู่อย่างคุ้มค่า อาคารหลักซึ่งอยู่ใจกลางของหมู่อาคารทั้งหมดแบ่งออกเป็นสามส่วน คือ ลานกลาง ลานทิศใต้ และลานประธานาธิบดี สระน้ำที่ล้อมรอบสามด้านของอาคารหลักเป็นภาพแทนถึงสายน้ำที่งดงามของเบงกอล
แหล่งข้อมูลอื่น

Bangladesh Parliament Legislative Information Centre เก็บถาวร 2005-01-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ArchNet Entry Images, articles on the Jatiyo Sangshad Bhaban.
Infographic of Jatiyo Sangshad Bhaban.
Seven Wonders of the World, Architecture The Globe and Mail has named it as one of the seven architectural wonders of the world.
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ 
ภูมิศาสตร์:  Structurae 
อื่น ๆ:  IdRef
ฟ้าเพียงดิน (ละครโทรทัศน์ปี พ.ศ. 2565)

| ฟ้าเพียงดิน |
| --- | --- |
บทประพันธ์: เสนีย์ บุษปะเกศ
บทละครโทรทัศน์: นิพนธ์ ผิวเณร คฑาหัสต์ บุษปะเกศ
กำกับโดย: ภวัต พนังคศิริ
แสดงนำ: ธนภัทร กาวิละ กัญญ์ณรัณ วงศ์ขจรไกล
จำนวนตอน: 13
การผลิต
ความยาวตอน: 75 นาที
บริษัทผู้ผลิต: เดอะ วัน เอ็นเตอร์ไพรส์
ระบบภาพ: ความละเอียดคมชัดสูง
ออกอากาศ
สถานีโทรทัศน์: ช่องวัน 31
ออกอากาศ: 6 กรกฎาคม 2565 (2565-07-06) – 17 สิงหาคม 2565 (2565-08-17)
ฟ้าเพียงดิน (回歸大地) เป็นละครโทรทัศน์ไทยแนว โลดโผน สุขนาฏกรรม ปี 2565 ที่สร้างจากนวนิยายชื่อเดียวกันของเสนีย์ บุษปะเกศ จากการกำกับของภวัต พนังคศิริ นำแสดงโดยธนภัทร กาวิละ และกัญญ์ณรัณ วงศ์ขจรไกล ออกอากาศทางช่องวัน 31 ทุกวันพุธและพฤหัสบดี เวลา 20.20 น. ตั้งแต่วันที่ 6 กรกฎาคม ถึง 17 สิงหาคม พ.ศ. 2565
ถูกนำมาดัดแปลงเป็นภาพยนตร์ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2510 นำแสดงโดยมิตร ชัยบัญชา และเพชรา เชาวราษฎร์ และละครเรื่องนี้เป็นผลงานละครเรื่องแรกของปราง กัญญ์ณรัณ หลังจากที่เธอหมดสัญญากับทางช่อง 3 เอชดี ในปี พ.ศ. 2564
เนื้อเรื่อง

สาลิกา (กัญญ์ณรัณ วงศ์ขจรไกล) คือลูกสาวเพียงคนเดียวของพลโทสรายุทธ (พลตรีวันชนะ สวัสดี) ชีวิตของเธอต้องเปลี่ยนแปลงไปอย่างมากมายเพื่อเอาทรัพย์สินของพ่อกลับคืนมา
สรายุทธถูกฆ่าตายในการต่อสู้กับพวกโจร เขาจึงฝากสาลิกาไว้กับบุญทอง (ศรุต วิจิตรานนท์) ลูกน้องของเขา และบอกให้สาลิกาเปิดเผยความลับของตระกูลสรายุทธพิชัย
เมื่อสาลิกาเติบโตขึ้น เธอเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในตระกูลสรายุทธพิชัย และถึงเวลาที่จะทวงสิ่งที่เป็นของเธอกลับคืนมา  อย่างไรก็ตาม พิทักษ์ (ภูธเนศ หงษ์มานพ) น้องเขยของสรายุทธ ได้เข้ามายุ่งเกี่ยวกับพินัยกรรมของสรายุทธและแต่งตั้งให้เทวราช (ธนภัทร กาวิละ) บุตรชายของตนเป็นทายาทเพียงคนเดียว
สาลิกาใช้ชีวิตอย่างหลบ ๆ ซ่อน ๆ มาตั้งแต่พ่อของเธอเสียชีวิต เพื่อป้องกันไม่ให้ศัตรูรู้ที่อยู่ของเธอ บุญทองจึงเปลี่ยนชื่อของเธอเป็นชมภู่ หลายปีต่อมา สาลิกากลับมาพร้อมกับความลับที่ถูกเก็บซ่อนไว้ และเธอจะต้องทำทุกวิถีทางเพื่อเปิดเผยตัวและนำสิ่งที่เป็นของเธอกลับคืนมา
การผลิต

มีการจัดพิธีบวงสรวงเมื่อวันที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2564 นำโดยถกลเกียรติ วีรวรรณ ประธานเจ้าหน้าที่บริหารของเดอะ วัน เอ็นเตอร์ไพรส์