stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พระเจ้าซอยู่น

| พระเจ้าซอยู่น> กษัตริย์แห่งซะไกง์ |
| --- | --- |
ครองราชย์: 15 พฤษภาคม ค.ศ. 1315 – 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1327
ก่อนหน้า: สีหตู
ถัดไป: พระเจ้าตราพระยาที่ 1 แห่งซะไกง์

ประสูติ: ป. ค.ศ. 1299 ปีนแล อาณาจักรมยีนไซง์
สวรรคต: 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1327 (27 พรรษา) ซะไกง์ อาณาจักรซะไกง์
มเหสี: พระนางซอนองแห่งซะไกง์
พระราชบุตร: Soe Min   พระเจ้าจะซวาแห่งซะไกง์   Nawrahta Minye   พระเจ้าตราพระยาที่ 2 แห่งซะไกง์
ราชวงศ์: มยีนไซง์
พระราชบิดา: พระเจ้าสีหตู
พระราชมารดา: พระนางยะดะนาโบนแห่งปี้นยะ
ศาสนา: พุทธเถรวาท
อะทินคะยา ซอยู่น (พม่า: အသင်္ခယာ စောယွမ်း, ออกเสียง: [ʔə.θɪ̀ɰ̃.kʰə.jà sɔ́.jʊ́ɰ̃]; ประมาณ ค.ศ. 1299 – 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1327) เป็นผู้ก่อตั้งอาณาจักรซะไกง์ของพม่า เป็นพระราชโอรสองค์ใหญ่ของพระเจ้าสีหตู พระองค์ได้ตั้งอาณาจักรคู่ขัดแย้งขึ้นใน ค.ศ. 1315 หลังพระเจ้าสีหตูสถาปนาพระเจ้าอูซะนาที่ 1 แห่งปี้นยะเป็นทายาทผู้มีสิทธิโดยตรง พระเจ้าซอยู่นประสบความสำเร็จในการต้านทัพเล็ก ๆ สองครั้งจากปี้นยะใน ค.ศ. 1317 ขณะที่พระเจ้าซอยู่นยังคงภักดีต่อพระราชบิดา พระองค์เป็นกษัตริย์โดยพฤตินัยของพื้นที่ซึ่งคือภาคซะไกง์และตอนเหนือของภาคมัณฑะเลย์ในปัจจุบัน
หลังจากการสวรรคตของพระเจ้าสีหตู ซะไกง์และปี้นยะแยกกันอย่างเป็นทางการ พระเจ้าซอยู่นสวรรคตใน ค.ศ. 1327 มีพระราชบุตร 4 พระองค์ เป็นพระราชโอรส 3 พระองค์ และพระราชธิดา 1 พระองค์ พระราชโอรสทั้งหมดของพระองค์ได้เป็นกษัตริย์แห่งซะไกง์ พระราชธิดาพระองค์เดียวของพระองค์เป็นพระราชมารดาของพระเจ้าตะโดมินพญา ผู้ก่อตั้งอาณาจักรอังวะ
พระเจ้าจานซิต้า

จานซิต้า (อังกฤษ: Kyanzittha, พม่า: ကျန်စစ်သား; พ.ศ. 1627 - 1656) หรือ พระเจ้าจันสิตถา (บ้างเรียกพระนามว่า พระเจ้าครรชิต หรือพระเจ้าจันสิต) เป็นพระเจ้ากรุงพุกาม และถือเป็นพระมหากษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดพระองค์หนึ่งในประวัติศาสตร์พม่าไม่แพ้พระเจ้าอโนรธามังช่อ เนื่องด้วยพระองค์ทรงเป็นธรรมกษัตริย์ที่ทำนุบำรุงศาสนาพุทธจนเจริญรุ่งเรืองถึงขีดสุด จนเป็นที่ยอมรับทั้งจากชาวพม่าและชาวมอญ
พระเจ้าจานซิต้าเป็นขุนนางชั้นผู้ใหญ่คนหนึ่งในรัชสมัยพระเจ้าอโนรธา เมื่อพระเจ้าซอลูพระราชโอรสของพระเจ้าอโนรธาขึ้นครองราชย์ พระองค์มิได้ประกอบภารกิจอันใดด้วยความสามารถพระองค์เอง แต่จะทรงใช้และปรึกษาเหล่าเสนาอำมาตย์อยู่บ่อย ๆ ในปลายรัชสมัยพระเจ้าซอลู งะรมัน เจ้าเมืองพะโค ซึ่งเป็นชาวมอญได้ก่อกบฏขึ้นจับตัวพระเจ้าซอลูเป็นตัวประกัน จานซิต้าซึ่งครองเมืองถิเลงอยู่ ไม่สามารถยกทัพกลับมาช่วยพระองค์ได้ทัน งะรมันได้สังหารพระเจ้าซอลูที่เมืองพวาสอ และพยายามเข้ายึดครองอาณาจักรพุกามแต่จานซิต้าได้เข้าขัดขวาง เหล่าเสนาอำมาตย์ และพระธัมมทัสสีมหาเถระที่ปรึกษาองค์สำคัญของพระเจ้าอโนรธา จึงได้อัญเชิญจานซิต้าขึ้นครองราชย์เป็นกษัตริย์
เมื่อขึ้นครองราชย์ จานซิต้ามีพระนามว่า ศรีตรีภูวนาทิตยธัมมมราชา ในภาษาสันสกฤต ในจารึกพม่าเรียกพระองค์ว่า "ถิลุงมัง" (T’iluin Man) แปลว่า "กษัตริย์แห่งถิเลง" แต่เนื่องจากจานซิต้ามิได้มีเชื้อสายของกษัตริย์ พระองค์จึงอ้างสิทธิธรรมในการครองราชสมบัติว่าพระองค์ทรงเป็นภาคหนึ่งของพระโพธิสัตว์ และเป็นองค์อวตารของพระวิษณุของชาวปยูอีกด้วย สมัยนี้จึงถือเป็นรัชสมัยที่ศิลปศาสตร์แบบมอญเจริญรุ่งเรืองถึงขีดสุดในพุกาม
ในรัชสมัยของพระเจ้าจานซิต้า ทรงติดต่อกับต่างประเทศเป็นอย่างมาก ในปี พ.ศ. 1638 พระองค์ทรงส่งคณะทูตและช่างฝีมือเดินทางไปพุทธคยา เพื่อไปซ่อมแซมวัดศรีพัชรัส หรือ วัดวัสชราสนะ ซึ่งเป็นสถานที่ตรัสรู้ที่ใต้ต้นมหาโพธิ์ พระเจ้าจานซิต้าทรงซื้อที่ดินกัลปนาให้แก่วัด ขุดอ่างเก็บน้ำ สร้างเขื่อน เพื่อประโยชน์ในการปลูกข้าว ถวายตะเกียงเทียนจำนวนมาก และทรงกัลปนาข้าทาสให้กับวัดอีกด้วย ซึ่งได้ปรากฏความตอนนี้และปรากฏนามของพระองค์ในจารึกซ่อมแซ่มพุทธคยาด้วย
นอกจากนี้แล้วมีภิกษุมหายานจากทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศอินเดียหลบหนีอิทธิพลของศาสนาอิสลาม เพื่อมาขอความช่วยเหลือจากพระองค์ พระองค์ทรงให้ความช่วยเหลือพระสงฆ์เหล่านี้ โดยการสร้างวัดเล็ก ๆ ถวายเป็นที่พำนัก อยู่ระหว่างเจดีย์ชเวซีโกนกับหมู่บ้านมินดาตุ
ด้านความสัมพันธ์กับประเทศจีน ในปี พ.ศ. 1649 ทรงส่งคณะทูตไปยังเมืองไคเฟิง ซึ่งเป็นเมืองหลวงของจีนสมัยราชวงศ์ซ่ง จักรพรรดิจีนทรงให้การต้อนรับคณะทูตจากอาณาจักรพุกามเทียบเท่ากับทูตของอาณาจักรเจนละ ในรัชสมัยนี้จึงถือได้ว่าประสบความสำเร็จที่ทำให้พุกามเป็นที่รู้จักของดินแดนต่าง ๆ
พระเจ้าจานซิต้าถึงแก่สวรรคตในปี พ.ศ. 1656 ผู้ที่ได้ครองราชย์เป็นลำดับถัดไปคือพระเจ้าอลองสิธูซึ่งเป็นพระราชนัดดา (หลานตา) ของพระองค์
ในกลางปี พ.ศ. 2551 ทางพม่าได้มีการสร้างภาพยนตร์ชีวประวัติของพระองค์ ในชื่อเรื่อง "Kyansit Min" นับเป็นภาพยนตร์ในแบบสากลเรื่องแรกของพม่าอีกด้วย
พระเจ้าปยีน-บย่า

| พระเจ้าปยีน-บย่า> กษัตริย์แห่งพุกาม |
| --- | --- |
ครองราชย์: ค.ศ. 846–876
ถัดไป: ตานแนะ

ประสูติ: ค.ศ. 817
สวรรคต: ค.ศ. 876 (59 พรรษา) พุกาม
พระราชบุตร: ตานแนะ
ราชวงศ์: ราชวงศ์พุกาม
ศาสนา: อะยี
พระเจ้าปยีน-บย่า (พม่า: ပျဉ်ပြား, ออกเสียง: [pjɪ̀ɰ̃.bjá]; ค.ศ. 817–876) เป็นกษัตริย์แห่งราชวงศ์พุกามและเป็นผู้ก่อตั้งเมืองพุกามใน ค.ศ. 849  พงศาวดารพม่ากล่าวว่าพระองค์เป็นกษัตริย์องค์ที่ 33 ของราชวงศ์ที่สถาปนาช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 2 แต่นักประวัติศาสตร์สมัยใหม่กล่าวว่าพระองค์เป็นกษัตริย์พระองค์แรก ๆ ของราชวงศ์พุกามซึ่งจะสามารถเข้าครอบครองพม่าตอนกลางในอีกสองร้อยกว่าปีข้างหน้า พระองค์เป็นพระปัยกา (ทวด) ฝ่ายพระบิดาของพระเจ้าอโนรธามังช่อ ปฐมกษัตริย์แห่งอาณาจักรพุกาม
พระเจ้าบาเยงทเว

พระเจ้าบาเยงทเว (พม่า: ဘုရင်ထွေး, ออกเสียง: [bəjɪ̀ɰ̃ tʰwé]; ป. คริสต์ทศวรรษ 1470–1533) กษัตริย์องค์ที่ 2 แห่งอาณาจักรแปรครองสิริราชสมบัติระหว่าง ค.ศ. 1526 ถึง 1532 อาณาจักรเล็ก ๆ ของพระองค์สถาปนาขึ้นโดยพระราชบิดาของพระองค์ พระเจ้าตะโดเมงสอ ใน ค.ศ. 1482 ต่อมาถูกพิชิตโดย รัฐฉาน เมื่อ ค.ศ. 1532 และถูกจับเป็นตัวประกันไปยัง พม่าตอนบน กระทั่งถูกปล่อยตัวออกมาในภายหลังและเดินทางกลับมายัง เมืองแปร แต่ได้รับการปฏิเสธจากพระราชโอรสของพระองค์ พระเจ้านรปติ ที่ขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อมาทำให้พระองค์ต้องเดินทางเร่ร่อนพเนจรไปในป่า กระทั่งสวรรคตที่บริเวณชายแดนเมืองแปร เมื่อเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1533
| ด ค ก พระมหากษัตริย์พม่า |
| --- | --- |
ราชวงศ์พุกาม ค.ศ. 849–1297:  ปยีน-บย่า  ตานแนะ  ซะเล  เต้นโค  ญองอู้ ซอยะฮ่าน  กู้นซอจ้องพยู  จีนโซ่  โซะกะเต้  อโนรธามังช่อ  ซอลู  จานซิต้า  ซีตูที่ 1  นะระตู  นรสิงขะ  ซีตูที่ 2  ไชยสิงขะ  นรสิงหอุซะนา1  จะซวา  อุซะนา  นรสีหบดี  กะยอฉะวา2 
อาณาจักรมยีนไซง์และอาณาจักรปี้นยะ ค.ศ. 1297–1364:  อะทินคะยา1, ราซะทินจาน1 และ สีหตู1  สีหตู  อูซะนาที่ 1  สีตู1  กะยอฉะวาที่ 1  กะยอฉะวาที่ 2  นรตู่  อูซะนาที่ 2 
อาณาจักรซะไกง์ ค.ศ. 1315–1364:  ซอยู่น  ตราพระยาที่ 1  อโนรธาที่ 1  จะซวา  อโนรธาที่ 2  ตราพระยาที่ 2  มินบเยาะสีหบดี 
อาณาจักรอังวะ ค.ศ. 1364–1555:  ตะโดมินพญา  ฝรั่งมังศรีชวา  ตราพระยา  ฝรั่งมังฆ้อง  ฝรั่งมังศรี  มี่นละแง  กะเล่เจ้ตองโญ  โม่ญี่นตะโด้  มังรายกะยอฉะวาที่ 1  นรปติที่ 1  สีหสุระ  มังฆ้องที่ 2 และ สีหสุระที่ 2  นรปติที่ 2  ซะโลน3 และ โตฮาน-บว่า3  คอนเมง3  นรปติที่ 33  นรปติที่ 43 
อาณาจักรหงสาวดี ค.ศ. 1287–1539, ค.ศ. 1550–1552:  ฟ้ารั่ว  รามประเดิด  แสนเมือง  รามมะไตย  ชีปอน  อายกำกอง  อายลาว  พระยาอู่  มหาเทวี1  ราชาธิราช  ธรรมราชา  รามที่ 1  พะโร  พญาเกียรติ์  มะมุดตาว  เชงสอบู  ธรรมเจดีย์  รามที่ 2  สการะวุตพี  สมิงสอตุต4  สมิงทอ4 
อาณาจักรมเยาะอู้ ค.ศ. 1429–1785:  นรเมขลา  คะยี  Ba Saw Phyu  Dawlya  Ba Saw Nyo  Ran Aung  Salingathu  ยาซา  จาซาปะติ  ซอโอ  Thazata  มังฆ้อง  มี่นบีน  Dikkha  ซอละ  Sekkya  พะล่อง  ยาซาจี้  Khamaung  สิริสุธรรมมา  สเน่ห์  นรปติ  ตะโด  จันทสุธรรมมา  สิริสุริยา  วรธรรมราชา  มุนีสุธรรมราชา  จันทสุริยาที่ 1  นรธา  Mayuppiya  Kalamandat  นรธิบดีที่ 1  จันทวิมาลาที่ 1  จันทสุริยาที่ 2  Sanda Wizaya  จันทสุริยาที่ 3  นรธิบดี  Narapawara  Sanda Wizala  Madarit  นรอภัย  Thirithu  จันทปรมะ  อภัย  Sanda Thumana  จันทวิมาลาที่ 2  Sanda Thaditha  Maha Thammada 
อาณาจักรแปร ค.ศ. 1482–1542:  ตะโดเมงสอ  บาเยงทเว  นรปติ5  มังฆ้อง5 
ราชวงศ์ตองอู ค.ศ. 1510–1752:  เมงจีโย  ตะเบ็งชะเวตี้  บุเรงนอง  นันทบุเรง  ญองย่าน  อะเนาะเพะลูน  มีนเยเดะบะ  ตาลูน  ปีนดะเล  ปเย  นะราวะระ  มังกะยอดิน  สเน่ห์มิน  ตะนินกันเหว่  มหาธรรมราชาธิบดี 
อาณาจักรหงสาวดีใหม่ ค.ศ. 1740–1757:  สมิงทอพุทธกิตติ  พญาทะละ 
ราชวงศ์โก้นบอง ค.ศ. 1752–1885:  อลองพญา  มังลอก  มังระ  จิงกูจา  หม่องหม่อง  ปดุง  จักกายแมง  แสรกแมง  พุกามแมง  มินดง  สีป่อ 
 1อุปราชหรือผู้สำเร็จราชการแทน  2มองโกลครอบครอง (ค.ศ. 1297)  3สหพันธรัฐชาน (ค.ศ. 1527–55)  4การฟื้นฟูระยะสั้น (ค.ศ. 1550–52)  5สหพันธรัฐฉานครอบครอง (ค.ศ. 1532–42)
พระเจ้านรสิงขะ

พระเจ้านรสิงขะ (พม่า: နရသိင်္ခ, ออกเสียง: [nəɹa̰ θéɪ̯ɰ̃.kʰa̰] นะระเต้นคะ) เป็นพระราชโอรสของพระเจ้านรตู่ ครองราชย์เป็นพระเจ้าพุกาม ระหว่างปี พ.ศ. 1714 - 1717
| ก่อนหน้า |  | พระเจ้านรสิงขะ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| พระเจ้านรตู่ |  | พระเจ้าพุกาม  (อาณาจักรพม่ายุคที่ 1)   (พ.ศ. 1714 - 1717) |  | พระเจ้านรปติสี่ตู่ |
| ด ค กราชวงศ์พุกาม |
| --- | --- |
พระมหากษัตริย์:  ญองอู้ ซอยะฮ่าน  กู้นซอจ้องพยู  จีนโซ่  โซะกะเต้  พระเจ้าอโนรธามังช่อ  พระเจ้าซอลู  พระเจ้าจานซิต้า  พระเจ้าอลองสิธู  พระเจ้านะระตู  พระเจ้านรสิงขะ  พระเจ้านรปติสี่ตู่  พระเจ้าไชยสิงขะ  พระเจ้าจะซวา  พระเจ้าอุซะนา  พระเจ้านรสีหบดี 
| ด ค ก พระมหากษัตริย์พม่า |
| --- | --- |
ราชวงศ์พุกาม ค.ศ. 849–1297:  ปยีน-บย่า  ตานแนะ  ซะเล  เต้นโค  ญองอู้ ซอยะฮ่าน  กู้นซอจ้องพยู  จีนโซ่  โซะกะเต้  อโนรธามังช่อ  ซอลู  จานซิต้า  ซีตูที่ 1  นะระตู  นรสิงขะ  ซีตูที่ 2  ไชยสิงขะ  นรสิงหอุซะนา1  จะซวา  อุซะนา  นรสีหบดี  กะยอฉะวา2 
อาณาจักรมยีนไซง์และอาณาจักรปี้นยะ ค.ศ. 1297–1364:  อะทินคะยา1, ราซะทินจาน1 และ สีหตู1  สีหตู  อูซะนาที่ 1  สีตู1  กะยอฉะวาที่ 1  กะยอฉะวาที่ 2  นรตู่  อูซะนาที่ 2 
อาณาจักรซะไกง์ ค.ศ. 1315–1364:  ซอยู่น  ตราพระยาที่ 1  อโนรธาที่ 1  จะซวา  อโนรธาที่ 2  ตราพระยาที่ 2  มินบเยาะสีหบดี 
อาณาจักรอังวะ ค.ศ. 1364–1555:  ตะโดมินพญา  ฝรั่งมังศรีชวา  ตราพระยา  ฝรั่งมังฆ้อง  ฝรั่งมังศรี  มี่นละแง  กะเล่เจ้ตองโญ  โม่ญี่นตะโด้  มังรายกะยอฉะวาที่ 1  นรปติที่ 1  สีหสุระ  มังฆ้องที่ 2 และ สีหสุระที่ 2  นรปติที่ 2  ซะโลน3 และ โตฮาน-บว่า3  คอนเมง3  นรปติที่ 33  นรปติที่ 43 
อาณาจักรหงสาวดี ค.ศ. 1287–1539, ค.ศ. 1550–1552:  ฟ้ารั่ว  รามประเดิด  แสนเมือง  รามมะไตย  ชีปอน  อายกำกอง  อายลาว  พระยาอู่  มหาเทวี1  ราชาธิราช  ธรรมราชา  รามที่ 1  พะโร  พญาเกียรติ์  มะมุดตาว  เชงสอบู  ธรรมเจดีย์  รามที่ 2  สการะวุตพี  สมิงสอตุต4  สมิงทอ4 
อาณาจักรมเยาะอู้ ค.ศ. 1429–1785:  นรเมขลา  คะยี  Ba Saw Phyu  Dawlya  Ba Saw Nyo  Ran Aung  Salingathu  ยาซา  จาซาปะติ  ซอโอ  Thazata  มังฆ้อง  มี่นบีน  Dikkha  ซอละ  Sekkya  พะล่อง  ยาซาจี้  Khamaung  สิริสุธรรมมา  สเน่ห์  นรปติ  ตะโด  จันทสุธรรมมา  สิริสุริยา  วรธรรมราชา  มุนีสุธรรมราชา  จันทสุริยาที่ 1  นรธา  Mayuppiya  Kalamandat  นรธิบดีที่ 1  จันทวิมาลาที่ 1  จันทสุริยาที่ 2  Sanda Wizaya  จันทสุริยาที่ 3  นรธิบดี  Narapawara  Sanda Wizala  Madarit  นรอภัย  Thirithu  จันทปรมะ  อภัย  Sanda Thumana  จันทวิมาลาที่ 2  Sanda Thaditha  Maha Thammada 
อาณาจักรแปร ค.ศ. 1482–1542:  ตะโดเมงสอ  บาเยงทเว  นรปติ5  มังฆ้อง5 
ราชวงศ์ตองอู ค.ศ. 1510–1752:  เมงจีโย  ตะเบ็งชะเวตี้  บุเรงนอง  นันทบุเรง  ญองย่าน  อะเนาะเพะลูน  มีนเยเดะบะ  ตาลูน  ปีนดะเล  ปเย  นะราวะระ  มังกะยอดิน  สเน่ห์มิน  ตะนินกันเหว่  มหาธรรมราชาธิบดี 
อาณาจักรหงสาวดีใหม่ ค.ศ. 1740–1757:  สมิงทอพุทธกิตติ  พญาทะละ 
ราชวงศ์โก้นบอง ค.ศ. 1752–1885:  อลองพญา  มังลอก  มังระ  จิงกูจา  หม่องหม่อง  ปดุง  จักกายแมง  แสรกแมง  พุกามแมง  มินดง  สีป่อ 
 1อุปราชหรือผู้สำเร็จราชการแทน  2มองโกลครอบครอง (ค.ศ. 1297)  3สหพันธรัฐชาน (ค.ศ. 1527–55)  4การฟื้นฟูระยะสั้น (ค.ศ. 1550–52)  5สหพันธรัฐฉานครอบครอง (ค.ศ. 1532–42)
พระเจ้านรปติสี่ตู่

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ นรปติ (แก้ความกำกวม)
พระเจ้านรปติสี่ตู่ (พม่า: နရပတိ စည်သူ, 8 ตุลาคม 1693-18 สิงหาคม 1754) เป็นกษัตริย์แห่งราชวงศ์พุกาม พระราชนัดดาของพระเจ้านรถุได้ขึ้นครองราชสมบัติต่อมา ทรงพระนามว่า พระเจ้านรปติสี่ตู่ (พ.ศ. 1717-1754) หรือพระนามภาษาสันสกฤตว่า ศรีตรีภูวนาทิตยบวรธัมมราชา ส่วนพระนามในจารึกคือ สี่ตู่ เช่นเดียวกับพระอัยกาของพระองค์
ในรัชกาลนี้ พระเจ้านรปติสี่ตู่ทรงสร้างรูปแบบอารยธรรมที่เป็นพม่าชัดเจนขึ้นมา และส่งต่อวัฒนธรรมดังกล่าวให้แก่ชนชาติต่างๆโดยรอบ รวมถึงชาวมอญเจ้าของอารยธรรมเดิม นอกจากนี้ ยังทรงรับเอาพุทธศาสนาลัทธิลังกาวงศ์เข้ามายังพุกาม มีการแต่งตำราทางพุทธศาสนา สร้างวัด และเจติยวิหาร และกัลปนาข้าทาส ที่ดิน ให้แก่วัดเป็นจำนวนมาก
ยิ่งไปกว่านั้นการสร้างศาสนสถานด้วยสถาปัตยกรรมแบบพุกามของพระองค์ ในดินแดนห่างไกลต่าง ๆ ยังเป็นการแผ่ขยายอำนาจของอาณาจักรออกไปภายนอก ซึ่งทำให้ฐานการผลิตของอาณาจักรพุกามกว้างขวางขึ้นอีกด้วย นับได้ว่าเป็นยุคที่มีความมั่นคงและมั่งคั่งสุดในประวัติศาสตร์พุกาม
พระราชวังกัมโพชธานี

ด้านหน้าของพระราชวังกัมโพชธานี
พระราชวังกัมโพชธานี (อังกฤษ: Kamboza Thadi Palace, Kanbawzathadi Palace; พม่า: ကမ္ဘောဇသာဒီ နန်းတော်) พระราชวังแห่งเมืองหงสาวดี (พะโค) ของพระเจ้าบุเรงนอง เป็นพระราชวังที่ยิ่งใหญ่สมพระเกียรติ ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของพระมหาธาตุเจดีย์ชเวมอดอ (พระธาตุมุเตา) สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2109 ซึ่งเป็นปีที่ 15 ของการครองราชย์ของพระองค์ ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่พระองค์เรืองอำนาจสูงสุด พระองค์ตัดสินพระทัยเผาพระราชวังเก่าไปเนื่องจากมีการกบฏ พระราชวังกัมโพชธานีสร้างขึ้นโดยใช้แรงงานจากประเทศราชต่าง ๆ และพระองค์โปรดให้ใช้ชื่อประตูต่าง ๆ ทั้งหมด 20 ประตู ตามชื่อของแรงงานประเทศราชที่สร้าง เช่น ประตูทางตอนเหนือปรากฏชื่อ ประตูอยุธยา ประตูตอนใต้ชื่อ ประตูเชียงใหม่ อีกทั้งยังมีพระตำหนักของพระสุพรรณกัลยา องค์ประกันที่ตกเป็นเชลยและกลายเป็นมเหสีองค์หนึ่งของพระองค์ด้วย
พระราชวังกัมโพชธานีถูกเผาจนเหลือแต่เพียงซาก หลังจากการสวรรคตของพระเจ้าบุเรงนอง ด้วยกบฏยะไข่ พร้อม ๆ กับอาณาจักรตองอูที่เคยเรืองอำนาจเสื่อมลง
จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2533 รัฐบาลพม่าได้ขุดค้นพบซากของพระราชวังที่เหลือเพียงแค่ตอไม้ที่โผล่พ้นดินออกมาเท่านั้น และได้มีการเร่งสร้างพระราชวังจำลององค์ใหม่ขึ้นมา ฉาบด้วยสีทองทั้งหลัง  ทั้งที่พื้นดินบริเวณโดยรอบได้ขุดพบโบราณวัตถุต่าง ๆ มากมาย ซึ่งเชื่อว่ายังมีอยู่อีกจำนวนมากที่ยังไม่ถูกขุดขึ้นมา แต่ได้ถูกทางการสร้างพระราชวังทับลงไปแล้ว แต่ซากไม้ที่ใช้สร้างพระราชวังแต่ครั้งอดีตที่ยังหลงเหลืออยู่ได้ถูกจัดแสดง ซึ่งไม้แต่ละท่อนมีตัวอักษรจารึกอยู่ว่าเป็นผลงานของเมืองใด ภายในพระราชวัง มีพระราชบัลลังก์ที่มีชื่อว่า "บัลลังก์ผึ้ง"  ซึ่งสร้างขึ้นมาจากคติเรื่องจักรวาลตามความเชื่อของศาสนาฮินดู
ปัจจุบัน พระราชวังกัมโพชธานีเป็นสถานที่ท่องเที่ยวแห่งหนึ่งของหงสาวดีและประเทศพม่า
แหล่งข้อมูลอื่น

แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ พระราชวังกัมโพชธานี
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
17°19′50″N 96°29′35″E﻿ / ﻿17.330576°N 96.492963°E﻿ / 17.330576; 96.492963
| ด ค กราชวงศ์ตองอู |
| --- | --- | --- |
| พระมหากษัตริย์ |  พระเจ้าเมงจีโย  พระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้  พระเจ้าบุเรงนอง  พระเจ้านันทบุเรง  พระเจ้าญองย่าน  พระเจ้าอะเนาะเพะลูน  พระเจ้ามีนเยเดะบะ  พระเจ้าตาลูน  พระเจ้าปีนดะเล  พระเจ้าปเย  พระเจ้านะราวะระ  พระเจ้ามังกะยอดิน  พระเจ้าสเน่ห์มิน  พระเจ้าตะนินกันเหว่  พระเจ้ามหาธรรมราชาธิบดี  |  |
| สงครามที่สำคัญ |  สงครามพระเจ้าตะเบ็งชเวตี้  สงครามช้างเผือก  การเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 1  สงครามตีเมืองคัง  สงครามยุทธหัตถี  |  |
| ที่ประทับ | พระราชวังกัมโพชธานี |  |
พระเจ้านะระตู

| พระเจ้านะระตู   နရသူ |
| --- | --- |
วัดดะมะยานจี้ที่สร้างโดยพระเจ้านะระตู
กษัตริย์แห่งพม่า
ครองราชย์: ค.ศ. 1167 – ป. กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1171
ก่อนหน้า: พระเจ้าอลองสิธู
ต่อไป: พระเจ้านรสิงขะ
มุขยมนตรี: Ananda Thuriya

ประสูติ: 16 มีนาคม ค.ศ. 1118   วันเสาร์ แรม 9 ค่ำ ปลายเดือนTagu 479 ME พุกาม
สวรรคต: ป. กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1171 (52 พรรษา) พุกาม
ชายา: Taung Pyinthe   Myauk Pyinthe
พระราชบุตร: พระเจ้านรสิงขะ   พระเจ้านรปติสี่ตู่
ราชวงศ์: พุกาม
พระราชบิดา: พระเจ้าอลองสิธู
พระราชมารดา: Yadanabon
ศาสนา: พุทธเถรวาท
พระเจ้านะระตู (พม่า: နရသူ) กษัตริย์แห่งราชวงศ์พุกาม ได้ชื่อว่าเป็นผู้โหดร้ายและเป็นจุดเริ่มต้นความเสื่อมของอาณาจักรพุกาม มีพระนามที่เป็นที่รู้จักอีกพระนามหนึ่งว่า "อิมตอวสยัน" (Im Taw Syan) ที่ได้ชื่อว่าเป็นกษัตริย์จอมโหด เนื่องจากทรงลอบปลงพระชนม์พระบิดา คือ พระเจ้าอลองสิธู และพระเจ้ามินชินสอพระเชษฐาเพื่อขึ้นครองราชย์ และเมื่อขึ้นครองราชย์แล้วก็ยังได้ประหารอีกหลายคนที่ทรงหวาดระแวง เช่น มเหสีของพระองค์ ซึ่งตามตำนานเล่าว่าเป็นธิดาของกษัตริย์ลังกา
ในช่วงสมัยนี้พุกามยังขัดขวางการค้าช้างระหว่างเขมรกับลังกา ผ่านการควบคุมการค้าข้ามบริเวณเมาะตะมะและคอคอดกระ ที่พุกามได้ควบคุมไว้ตั้งแต่รัชกาลพระเจ้าอลองสิธู
พระเจ้าปรากรมพาหุที่ 1 แห่งลังกา จึงยกทัพเรือมาโจมตีเมืองพะสิมที่ปากแม่น้ำอิระวดี และล่องเรือขึ้นมาถึงอาณาจักรพุกามจนสามารถจับพระเจ้านะระตูและประหารชีวิตพระองค์ในที่สุด
พระเจ้านะระตูครองราชย์อยู่เป็นระยะเวลาสั้น ๆ เพียง 4 ปี (พ.ศ. 1710 - พ.ศ. 1714)
ชาวพม่าในสมัยหลังจึงเรียกพระองค์ว่า "กุลากยา" (Kula-Kya) ซึ่งแปลว่า กษัตริย์ที่ถูกปลงพระชนม์โดยชาวอินเดีย (กุลา แปลว่าชาวอินเดีย แต่ในที่นี้หมายรวมถึงลังกาด้วย) หลังรัชสมัยของพระเจ้านะระตูประวัติศาสตร์พุกามมีความสับสนมาก
นักประวัติศาสตร์เชื่อว่าเป็นช่วงที่ไม่มีกษัตริย์ปกครองเป็นเวลา 9 ปี คือระหว่าง พ.ศ. 1708 - พ.ศ. 1717 แต่ยังมีหลักฐานบางส่วนที่กล่าวถึงกษัตริย์ที่ปกครองพุกามองค์ต่อมา ทรงพระนามว่า พระเจ้านรสิงขะ
(Narasingkha) ซึ่งเชื่อว่าน่าจะเป็นพระราชโอรสของพระเจ้านะระตู
พระเจ้าฝรั่งมังศรีชวา

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ มังศรีชวา (แก้ความกำกวม)
| พระเจ้าฝรั่งมังศรีชวา> พระเจ้าอังวะ |
| --- | --- |
ครองราชย์: 5 กันยายน ค.ศ. 1367 – เมษายน ค.ศ. 1400
ราชาภิเษก: 29 มีนาคม ค.ศ. 1368 หรือ   (16 มีนาคม ค.ศ. 1368)
ก่อนหน้า: พระเจ้าตะโดมินพญา
ต่อไป: พระเจ้าตราพระยาแห่งอังวะ
มุขยมนตรี: Min Yaza
ผู้ว่าแห่ง Amyint
ครองราชย์: ค.ศ. 1351 – 5 กันยายน ค.ศ. 1367
ถัดไป: Tuyin Theinzi
ผู้ว่าแห่งยะแมสิน
ครองราชย์: ค.ศ. 1351
ก่อนหน้า: Thihapate
ถัดไป: Thilawa
ผู้ว่าแห่ง Talok
ครองราชย์: ป. ค.ศ. 1344 – 1351
ถัดไป: Yazathu

ประสูติ: 16 กรกฎาคม ค.ศ. 1330  วันจันทร์ ขึ้น 1 ค่ำ เดือน Wagaung 692 ME ตะแยะ, อาณาจักรปี้นยะ
สวรรคต: เมษายน ค.ศ. 1400 (69 พรรษา)   ป. เดือน Kason 762 ME อังวะ, อาณาจักรอังวะ
ชายา: Khame Mi   Shin Saw Gyi   Saw Omma   Saw Taw Oo
พระราชบุตร และพระองค์อื่น...: พระเจ้าตราพระยา   พระเจ้าฝรั่งมังฆ้อง   Theiddat   Thupaba Dewi
ราชวงศ์: ปี้นยะ
พระราชบิดา: Min Shin Saw
พระราชมารดา: Shin Myat Hla
ศาสนา: พุทธเถรวาท
พระเจ้าฝรั่งมังศรีชวา (พม่า: ဘုရင်မင်းကြီးစွာ) หรือ มีนจีชวาซอเก (พม่า: မင်းကြီးစွာစော်ကဲ, ออกเสียง: [mɪ́ɰ̃.d͡ʑí swà sɔ̀ kɛ́]; รู้จักกันในนาม စွာစောကဲ; 1330–1400) พระเจ้าอังวะองค์ที่ 2 ครองสิริราชสมบัติระหว่าง ค.ศ. 1367 ถึง 1400 หลังจากพระเจ้าตะโดมินพญา ปฐมกษัตริย์สวรรคตอย่างกระทันหันด้วยโรคฝีดาษ ระหว่างทำสงครามบุกลงใต้เพื่อขยายดินแดน โดยพระปณิธานที่สำคัญของพระเจ้าฝรั่งมังศรีชวาคือการรวบรวมแผ่นดินและสถาปนาอาณาจักรพุกาม ที่ล่มสลายไปเมื่อราวคริสต์ทศวรรษ 1280 ขึ้นมาอีกครั้งตามที่พระเจ้าตะโดมินพญาได้ตั้งพระทัยเอาไว้
นอกจากนี้พระองค์ยังเป็นผู้ก่อให้เกิดสงครามครั้งสำคัญที่สุดครั้งหนึ่งของชาวพม่าและชาวมอญคือ สงครามสี่สิบปี เมื่อ ค.ศ. 1384 โดยเป็นการปะทะกันระหว่างกรุงอังวะของชาวพม่าและกรุงหงสาวดี ของชาวมอญที่นำโดยกษัตริย์หนุ่มอย่างพระเจ้าราชาธิราช กษัตริย์องค์ที่ 9 แห่งกรุหงสาวดี หลังจากความพ่ายแพ้ถึง 3 ครั้งของกองทัพอังวะพระเจ้าฝรั่งมังศรีชวาจึงตัดสินพระทัยพักรบกับหงสาวดีเมื่อ ค.ศ. 1391
พระเจ้าฝรั่งมังศรีชวาสวรรคตเมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 1400 ขณะพระชนมายุได้ 70 พรรษา โดยองค์รัชทายาทได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อมาเป็นพระเจ้าตราพระยาแห่งอังวะ
พระเจ้ามี่นยาซาแห่งมเยาะอู้

| มี่นยาซาแห่งมเยาะอู้   မင်းရာဇာ> กษัตริย์แห่งยะไข่ |
| --- | --- |
ครองราชย์: กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1502- ประมาณ พฤศจิกายน ค.ศ. 1513
ก่อนหน้า: Salingathu
ถัดไป: Gazapati

ประสูติ: ค.ศ. 1480 มเยาะอู้
สวรรคต: ประมาณ มกราคม ค.ศ. 1514 มเยาะอู้
พระเจ้ามี่นยาซาแห่งมเยาะอู้ (พม่า: မင်းရာဇာ, ค.ศ. 1480–1514) รู้จักในพระนาม อีเลียสชาห์ กษัตริย์แห่ง ยะไข่ ครองสิริราชสมบัติจาก ค.ศ. 1502 ถึง 1513 พระองค์เป็นพระราชบิดาของ พระเจ้ามี่นบีนแห่งมเยาะอู้
| ด ค ก พระมหากษัตริย์พม่า |
| --- | --- |
ราชวงศ์พุกาม ค.ศ. 849–1297:  ปยีน-บย่า  ตานแนะ  ซะเล  เต้นโค  ญองอู้ ซอยะฮ่าน  กู้นซอจ้องพยู  จีนโซ่  โซะกะเต้  อโนรธามังช่อ  ซอลู  จานซิต้า  ซีตูที่ 1  นะระตู  นรสิงขะ  ซีตูที่ 2  ไชยสิงขะ  นรสิงหอุซะนา1  จะซวา  อุซะนา  นรสีหบดี  กะยอฉะวา2 
อาณาจักรมยีนไซง์และอาณาจักรปี้นยะ ค.ศ. 1297–1364:  อะทินคะยา1, ราซะทินจาน1 และ สีหตู1  สีหตู  อูซะนาที่ 1  สีตู1  กะยอฉะวาที่ 1  กะยอฉะวาที่ 2  นรตู่  อูซะนาที่ 2 
อาณาจักรซะไกง์ ค.ศ. 1315–1364:  ซอยู่น  ตราพระยาที่ 1  อโนรธาที่ 1  จะซวา  อโนรธาที่ 2  ตราพระยาที่ 2  มินบเยาะสีหบดี 
อาณาจักรอังวะ ค.ศ. 1364–1555:  ตะโดมินพญา  ฝรั่งมังศรีชวา  ตราพระยา  ฝรั่งมังฆ้อง  ฝรั่งมังศรี  มี่นละแง  กะเล่เจ้ตองโญ  โม่ญี่นตะโด้  มังรายกะยอฉะวาที่ 1  นรปติที่ 1  สีหสุระ  มังฆ้องที่ 2 และ สีหสุระที่ 2  นรปติที่ 2  ซะโลน3 และ โตฮาน-บว่า3  คอนเมง3  นรปติที่ 33  นรปติที่ 43 
อาณาจักรหงสาวดี ค.ศ. 1287–1539, ค.ศ. 1550–1552:  ฟ้ารั่ว  รามประเดิด  แสนเมือง  รามมะไตย  ชีปอน  อายกำกอง  อายลาว  พระยาอู่  มหาเทวี1  ราชาธิราช  ธรรมราชา  รามที่ 1  พะโร  พญาเกียรติ์  มะมุดตาว  เชงสอบู  ธรรมเจดีย์  รามที่ 2  สการะวุตพี  สมิงสอตุต4  สมิงทอ4 
อาณาจักรมเยาะอู้ ค.ศ. 1429–1785:  นรเมขลา  คะยี  Ba Saw Phyu  Dawlya  Ba Saw Nyo  Ran Aung  Salingathu  ยาซา  จาซาปะติ  ซอโอ  Thazata  มังฆ้อง  มี่นบีน  Dikkha  ซอละ  Sekkya  พะล่อง  ยาซาจี้  Khamaung  สิริสุธรรมมา  สเน่ห์  นรปติ  ตะโด  จันทสุธรรมมา  สิริสุริยา  วรธรรมราชา  มุนีสุธรรมราชา  จันทสุริยาที่ 1  นรธา  Mayuppiya  Kalamandat  นรธิบดีที่ 1  จันทวิมาลาที่ 1  จันทสุริยาที่ 2  Sanda Wizaya  จันทสุริยาที่ 3  นรธิบดี  Narapawara  Sanda Wizala  Madarit  นรอภัย  Thirithu  จันทปรมะ  อภัย  Sanda Thumana  จันทวิมาลาที่ 2  Sanda Thaditha  Maha Thammada 
อาณาจักรแปร ค.ศ. 1482–1542:  ตะโดเมงสอ  บาเยงทเว  นรปติ5  มังฆ้อง5 
ราชวงศ์ตองอู ค.ศ. 1510–1752:  เมงจีโย  ตะเบ็งชะเวตี้  บุเรงนอง  นันทบุเรง  ญองย่าน  อะเนาะเพะลูน  มีนเยเดะบะ  ตาลูน  ปีนดะเล  ปเย  นะราวะระ  มังกะยอดิน  สเน่ห์มิน  ตะนินกันเหว่  มหาธรรมราชาธิบดี 
อาณาจักรหงสาวดีใหม่ ค.ศ. 1740–1757:  สมิงทอพุทธกิตติ  พญาทะละ 
ราชวงศ์โก้นบอง ค.ศ. 1752–1885:  อลองพญา  มังลอก  มังระ  จิงกูจา  หม่องหม่อง  ปดุง  จักกายแมง  แสรกแมง  พุกามแมง  มินดง  สีป่อ 
 1อุปราชหรือผู้สำเร็จราชการแทน  2มองโกลครอบครอง (ค.ศ. 1297)  3สหพันธรัฐชาน (ค.ศ. 1527–55)  4การฟื้นฟูระยะสั้น (ค.ศ. 1550–52)  5สหพันธรัฐฉานครอบครอง (ค.ศ. 1532–42)
พรรคกิจประชาธิปไตย (มาเลเซีย)

| พรรคกิจประชาธิปไตย  |
| --- | --- |

ชื่อมลายู: Parti Tindakan Demokratik ڤرتي تيندقن ديموکراتيک
ชื่อจีน: 民主行动党 Mínzhǔ Xíngdòng Dǎng
ชื่อทมิฬ: ஜனநாயக செயல் கட்சி Jaṉanāyaka ceyal kaṭci
ชื่อย่อ: DAP
ผู้ก่อตั้ง: Chen Man Hin เทวัน นายัร
ประธานพรรค: Lim Guan Eng
รองประธานพรรค: Gobind Singh Deo
รองประธานพรรค: Nga Kor Ming Chow Kon Yeow Chong Chieng Jen M. Kulasegaran Teresa Kok
รองเลขาธิการทั่วไป: Liew Chin Tong V. Sivakumar เติงกู ซุลปูรี ชะฮ์
คำขวัญ: Malaysian Malaysia และ Malaysian First
ก่อตั้ง: 11 ตุลาคม 1965; 59 ปีก่อน (1965-10-11)
รับรองตามกฎหมาย: 18 มีนาคม 1966; 58 ปีก่อน (1966-03-18)
แยกจาก: พรรคกิจประชาชน (สิงคโปร์)
ก่อนหน้า: มาลายันฟอรัม
ที่ทำการ: Jalan Yew, 55100 กัวลาลัมเปอร์
หนังสือพิมพ์: The Rocket RoketKini
ฝ่ายนักเรียนนักศึกษา: มาฮาซิซวาโรเก็ต
ฝ่ายเยาวชน: DAP Socialist Youth
อุดมการณ์: ประชาธิปไตยสังคมนิยม พหุเชื้อชาตินิยม โลกิยนิยม
จุดยืน: ฝ่ายซ้ายกลาง
กลุ่มระดับชาติ: กากาซันรักยัต (1990–1996) แนวร่วมทางเลือก (1999–2004) พันธมิตรประชาชน (2008–2015) แนวร่วมแห่งความหวัง (ตั้งแต่ ค.ศ. 2015)
กลุ่มระดับสากล: Socialist International (1987-2017)  Progressive Alliance (2012-ปัจจุบัน)
กลุ่มในภูมิภาค: เครือข่ายประชาธิปไตยสังคมนิยมในเอเชีย
สี:   แดง     ขาว     น้ำเงิน
เพลง: เบอร์จูวังอุนตุกรักยัตมาเลเซีย!(สู้เพื่อชาวมาเลเซีย!)
เดวันเนอการา:: 2 / 70
เดวันรักยัต:: 42 / 222
เดวันอุนดางันเนอเกอรี:: 89 / 607
หัวหน้าคณะรัฐมนตรีของรัฐ: 1 / 13
เว็บไซต์
www.dapmalaysia.org
สัญลักษณ์การเลือกตั้ง

ธงประจำพรรค

การเมืองมาเลเซีย   รายชื่อพรรคการเมือง การเลือกตั้ง
พรรคกิจประชาธิปไตย (มลายู: Parti Tindakan Demokratik; จีน: 民主行动党; ทมิฬ: ஜனநாயக செயல் கட்சி) เป็นพรรคการเมืองฝ่ายซ้ายกลางอุดมการณ์ประชาธิปไตยสังคมนิยมในประเทศมาเลเซีย เป็นหนึ่งในพรรคฝ่ายค้านหลักในมาเลเซียร่วมกับพรรคปาสและพรรคยุติธรรมแห่งชาติ ในชื่อแนวร่วมทางเลือก เป้าหมายของพรรคคือประชาธิปไตยสังคมนิยมที่สงบรุ่งเรือง สมาชิกพรรคเป็นชาวมาเลเซียเชื้อสายจีนเป็นหลักแต่ก็ได้รับการสนับสนุนจากชาวมาเลเซียเชื้อสายอินเดียและมลายู มีฐานเสียงในปีนัง เปรัก และกัวลาลัมเปอร์
การก่อตั้ง

เดิมพรรคนี้เป็นสาขาในมาเลเซียของพรรคกิจประชาชนในสิงคโปร์  หลังจากที่สิงคโปร์ได้รับเอกราชใน พ.ศ. 2508 สมาชิกส่วนใหญ่ของพรรคกิจประชาชนในมาเลเซียนำโดยเดวัน ไนริตัดสินใจดำเนินกิจกรรมของพรรคต่อไปและตั้งพรรคนี้ขึ้นในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2508 พรรคนี้จดทะเบียนในชื่อพรรคสังคมนิยมประชาธิปไตยเมื่อ 18 มีนาคม พ.ศ. 2509 ต่อมา ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2510 พรรคได้เข้าร่วมในการประชุมสังคมนิยมนานาชาติที่เมืองซือริช สวิตเซอร์แลนด์ ต่อมา เดวัน ไนริ ได้เดินทางกลับไปสิงคโปร์
การเลือกตั้งในยุคแรกและเหตุการณ์ที่เกี่ยวข้อง

พรรคกิจประชาธิปไตยเข้าร่วมการเลือกตั้งครั้งแรกใน พ.ศ. 2512 โดยต่อต้านนโยบายภูมิบุตร พรรคได้รับเลือก 13 ที่นั่งในสภาระดับสหพันธ์และ 31 ที่นั่งในสภาระดับรัฐ แต่ได้เกิดเหตุรุนแรงขึ้นในวันที่ 13 พฤษภาคม จนต้องปิดสภาไป 2 ปี เมื่อเปิดสภาอีกครั้ง ได้มีการกำหนดให้มีนโยบายภูมิบุตรในรัฐธรรมนูญ ซึ่งมีพรรคกิจประชาธิปไตยและพรรคประชาชนก้าวหน้าที่คัดค้าน ทำให้ผ่านสภาไปได้ด้วยคะแนน 125:17 หลังจากการเลือกตั้ง พ.ศ. 2512 แล้ว พรรคกิจประชาธิปไตยไม่เคยประสบความสำเร็จในระดับนี้อีกเลย ในสมัยของมหาธีร์ โมฮัมหมัด สมาชิกของพรรคระดับแกนนำถูกจับกุมใน พ.ศ. 2530 ซึ่งเชื่อว่าเป็นเพราะขัดขวางนโยบายเศรษฐกิจใหม่
อ่านเพิ่ม

Zhang, Kevin; Choo, John; Fong, Sok Eng (2022). The Democratic Action Party in Johor (ภาษาอังกฤษ). ISEAS Publishing. ISBN 978-981-5011-11-1.
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
DAP RoketKini.com (DAP Malay Language News)
DAP Penang home page
DAP Sarawak home page
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  สหรัฐ 
วิชาการ:  CiNii