stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การแปลการพินิจภายในผิด
ความเชื่อถือไม่ได้ของการพินิจภายใน > ความไม่รู้ตัวในเรื่องความคลาดเคลื่อน

นอกจากนั้นแล้ว  นิสเบ็ตต์และวิลสันยังมีสมมติฐานที่อธิบายว่าทำไม่เราถึงไม่รู้ตัวถึงความคลาดเคลื่อนที่มีในการพินิจภายใน คือ
ความสับสนระหว่างส่วนประกอบ (เช่นความรู้สึก) และกระบวนการของจิตใจ คือ เราปกติจะไม่สามารถเข้าถึงกระบวนการที่เป็นเหตุของการตัดสินใจโดยตรง แต่จะสามารถระลึกถึงขั้นตอนในระหว่างอย่างหนึ่ง แต่ว่า ขั้นตอนที่ระลึกได้ก็ยังเป็นส่วนประกอบของจิตใจ ไม่ใช่กระบวนการ ความสับสนระหว่างส่วนประกอบและกระบวนการทางจิตใจทำให้เราเชื่อว่า เราสามารถเข้าใจกระบวนการตัดสินใจของตนเอง (แต่ว่า มีการวิจารณ์นักวิจัยทั้งสองว่า ไม่ได้ให้คำนิยามที่ชัดเจนเกี่ยวกับความแตกต่างกัน ระหว่างส่วนประกอบและกระบวนการทางจิตใจ)
ความรู้เกี่ยวกับปฏิกิริยาเฉพาะอย่างต่อสิ่งเร้าที่เคยมีมาก่อน คือ ความเชื่อว่า เรามีปฏิกิริยาที่ผิดปกติต่อสิ่งเร้า (คือเรารู้ว่าสิ่งเร้าเช่นนี้ ปกติจะทำให้เกิดปฏิกิริยาในเราอย่างนี้ แต่ในเหตุการณ์มีความผิดปกติ) ซึ่งเป็นเรื่องที่พยากรณ์ไม่ได้โดยบุคคลอื่น ดูเหมือนจะสนับสนุนความสามารถในการพินิจภายในจริง ๆ แต่ว่า ความสัมพันธ์ระหว่างสิ่งเร้าและปฏิกิริยา (คือค่าความแปรปรวนร่วมเกี่ยวเชิงบวก) อาจจะไม่มีจริง ๆ และปฏิกิริยาที่ไม่สมกับค่าความแปรปรวนร่วมเกี่ยวเป็นเรื่องที่เกิดน้อยมาก เนื่องจากความแปรปรวนร่วมเกี่ยวที่มีเนื่องจากเหตุการณ์ผิดปกติ เป็นเรื่องที่มีน้อย
ความแตกต่างระหว่างการให้ทฤษฎีเหตุผลของวัฒนธรรมต่าง ๆ คือ ความแตกต่างกันตามธรรมชาติที่มีอยู่ในวัฒนธรรมต่าง ๆ ทำให้เราให้ทฤษฎีเหตุผล (คือคำอธิบายเหตุของการกระทำของเรา) ต่าง ๆ กันในสิ่งเร้าแต่ละอย่าง ดังนั้น บุคคลภายนอกวัฒนธรรมของเราย่อมไม่สามารถที่จะแยกแยะเหตุของการกระทำเท่ากับบุคคลในวัฒนธรรมนั้น ๆ ทำให้บุคคลในวัฒนธรรมผู้ทำการพินิจภายในปรากฏเหมือนว่า ตนมีความสามารถในการเข้าใจกระบวนการตัดสินใจมากกว่าผู้อื่น
ความรู้เกี่ยวกับการใส่ใจและความตั้งใจ คือ เราอาจจะรู้ว่าตนไม่ได้ใส่ใจสิ่งเร้าหนึ่ง ๆ หรืออาจจะไม่ได้ตั้งใจที่จะกระทำสิ่งหนึ่ง ๆ ซึ่งเป็นความรู้ที่คนอื่นไม่มี ทำให้เหมือนกับเป็นการพินิจภายในที่ตรงกับความจริง แต่ว่า นักวิจัยทั้งสองให้ข้อสังเกตว่า ความจริงแล้ว ความรู้เช่นนี้อาจจะทำให้เราเข้าใจผิด โดยเฉพาะในกรณีที่การใส่ใจ/ความตั้งใจนั้นไม่ได้มีอิทธิพลจริง ๆ อย่างที่เราคิด
ข้อมูลป้อนกลับที่มีไม่พอ คือ โดยธรรมชาติแล้ว เป็นเรื่องยากที่จะคัดค้านความเป็นจริงของข้อมูลที่ได้จากการพินิจภายในในชีวิตประจำวัน เพราะว่าโดยปกติไม่สามารถทดสอบได้ และคนอื่น ๆ ก็มักจะไม่ตั้งความสงสัยในการพินิจภายในของเรา นอกจากนั้นแล้ว ถ้าทฤษฎีเหตุผลสามารถคัดค้านได้โดยความจริง เป็นเรื่องง่ายที่เราจะอ้างเหตุผลอื่น ๆ ว่า ทำไมหลักฐานความจริงที่มีอยู่ไม่ได้คัดค้านทฤษฎีของเราได้จริง ๆ
แรงจูงใจอื่น ๆ คือ การตั้งความสงสัยในสมรรถภาพของตนเองในการเข้าใจเหตุการกระทำของตน เป็นเหมือนกับถูกคนอื่นคุกคามข่มขู่อัตตาและความรู้สึกว่า  เราสามารถควบคุมเหตุการณ์ต่าง ๆ ได้ ดังนั้น เราจึงไม่ค่อยพิจารณาเรื่องนี้ แต่จะพิทักษ์ความเชื่อว่า เราสามารถทำการพินิจภายในที่ตรงกับความจริง
ความบอดต่อการเลือก

นักวิจัยกลุ่มหนึ่งที่ได้แรงจูงใจจากงานของนิสเบ็ตต์และวิลสัน ได้ตรวจสอบความรู้ความเข้าใจของผู้ร่วมการทดลอง  เกี่ยวกับความชอบใจของตนโดยใช้เทคนิคใหม่
คือ  มีการให้ผู้ร่วมการทดลองดูรูปบุคคลสองรูป  แล้วถามว่า  คนไหนสวยหรือหล่อกว่า
หลังจากนั้น  ก็จะให้ผู้ร่วมการทดลองดูรูปที่ "เลือก" อย่างละเอียดอีกทีหนึ่ง  แล้วให้อธิบายเหตุการตัดสินเลือกรูปของตน
แต่ว่า  ในการทดลองส่วนหนึ่ง  ผู้ทำการทดลองจริง ๆ แล้วจะให้ผู้ร่วมการทดลองดูรายละเอียดอีกทีของรูปที่ตนไม่ได้เลือก  โดยสลับรูปที่อยู่ในมือโดยใช้เทคนิคของนักมายากล 
ผู้ร่วมการทดลองโดยมากสังเกตไม่ได้ว่า  รูปที่กำลังดูจริง ๆ แล้ว  ไม่ใช่รูปที่ตนเองเลือกไม่กี่วินาทีก่อน
แต่ว่า  ผู้ร่วมการทดลองเป็นจำนวนมากจะกุคำอธิบายว่า  ทำไมถึงชอบใจรูปนั้น
ยกตัวอย่างเช่น  ชายคนหนึ่งกล่าวว่า "ผมชอบรูปนี้เพราะว่าผมชอบคนมีผมสีทอง" ทั้ง ๆ ที่จริง ๆ แล้ว  ตนเลือกเอารูปผู้หญิงมีผมสีเข้ม  แต่ผู้ทำการทดลองยื่นรูปหญิงผมสีทองให้ (ว่าเป็นรูปที่เขาเลือก) 
เพราะฉะนั้น  คำอธิบายของผู้ร่วมการทดลองต้องเป็นเรื่องที่กุขึ้น  เพราะว่า  เป็นคำอธิบายการกระทำที่ความจริงแล้วตนไม่ได้ทำ
แม้ว่า  ผู้ร่วมการทดลองประมาณ 70% จะถูกหลอก คือไม่มีความสงสัยอะไรเลยว่าได้มีอะไรแปลก ๆ เกิดขึ้น แต่ว่า  คำให้การของผู้ร่วมการทดลองที่ถูกหลอกร้อยละ 84 หลังจากผ่านการทดลองแล้วกลับบอกว่า
ตนคิดว่าจะสามารถตรวจจับการเปลี่ยนรูปอย่างนี้ได้ถ้าทำต่อหน้า 
นักวิจัยได้บัญญัติคำว่า "choice blindness" (ความบอดต่อการเลือก) ว่าหมายถึง  ความล้มเหลวในการตรวจจับความไม่ตรงกัน (ระหว่างสิ่งที่ตนเลือก  กับสิ่งที่กล่าวถึงในภายหลัง)
งานทดลองที่ติดตามมาอีกงานหนึ่ง  ให้คนที่กำลังช็อปปิ้งอยู่ในซูเปอร์มาร์เก็ตชิมรสชาติของแยมสองอย่าง  แล้วให้อธิบายว่าทำไมจึงเลือกแยมชนิดนั้นในขณะที่ชิมแยมที่ "เลือก" อีก
ซึ่งผู้ทำการทดลองสับเปลี่ยน  
นอกจากนั้นแล้ว ก็ยังมีอีกงานทดลองหนึ่งที่ทำโดยใช้การชิมชาอีกด้วย
และก็ยังมีงานทดลองแบบเดียวกับอีกงานหนึ่ง  ที่ให้ผู้ร่วมการทดลองเลือกวัตถุสองอย่างที่แสดงในสไลด์ของไมโครซอฟท์ พาวเวอร์พอยต์  แล้วให้อธิบายเหตุผลที่เลือก  ทั้ง ๆ ที่ความจริงได้มีการสับเปลี่ยนสิ่งที่ตนเลือกแล้ว
งานวิจัยอีกงานหนึ่งที่มหาวิทยาลัยนอร์ทเวสเทิร์น  ก็ยังแสดงหลักฐานคัดค้านความคิดว่า  ผู้ร่วมการทดลองสามารถเข้าใจโดยการพินิจภายในว่า  ลักษณะอะไรในคนอื่นเป็นตัวดึงดูดความสนใจของตน
คือนักวิจัยตรวจสอบรายงานของผู้ร่วมการทดลองว่า  อะไรเป็นตัวดึงดูดความสนใจของตนในเพศตรงกันข้าม
ผู้ชายมักจะรายงานว่า  รูปร่างความสวยงามเป็นเรื่องสำคัญ  ในขณะที่ผู้หญิงมักจะรายงานว่า  ความสามารถในการหารายได้เป็นเรื่องสำคัญที่สุด
แต่ว่า  ผลจากรายงานไม่สามารถใช้พยากรณ์การเลือกคู่ออกเดตได้  และไม่สามารถพยากรณ์พฤติกรรมเกี่ยวกับคู่ที่เลือกหนึ่งเดือนหลังจากนั้น
โดยสอดคล้องกับทฤษฎีความบอดต่อการเลือก
นักวิจัยพบว่า  เราสามารถถูกหลอกให้เชื่อได้ง่าย ๆ โดยใช้ตัวเตือนความจำที่ผิด ๆ 
ว่าเราได้เลือกอะไรสิ่งหนึ่งที่ความจริงแล้วไม่ได้เลือก  มีผลเป็นการแสดง choice-supportive bias (ความเอนเอียงสนับสนุนการเลือก) ในความทรงจำไม่ว่าจะเชื่อว่าได้เลือกอะไร
ความบอดต่อการเลือก > คำวิจารณ์

ยังไม่ชัดเจนว่า  การค้นพบเกี่ยวกับความบอดต่อการเลือกมีความเกี่ยวข้องกับชีวิตจริงหรือไม่  เพราะว่า  เรามีเวลามากกว่าที่จะคิดถึงและใช้ข้อมูลเกี่ยวกับใบหน้าที่เห็น (แทนที่จะเป็นรูป)
นักวิชาการท่านหนึ่งบ่งว่า
แม้ว่าทฤษฎี (คำอธิบาย) ที่ไม่ได้อาศัยประสบการณ์จะเป็นองค์ประกอบสำคัญของคำอธิบายเหตุการกระทำของเรา
แต่ไม่ใช่เป็นองค์ประกอบเดียวที่มีอิทธิพล  เหมือนอย่างที่นิสเบ็ตต์และวิลสันได้ตั้งสมมติฐานไว้ตั้งแต่ต้น
(คือ)  ผู้กระทำจะสามารถเข้าถึงข้อมูลที่คนอื่นไม่มี  
รวมทั้งการเข้าถึงโดยการพินิจภายในในระดับหนึ่งเกี่ยวกับสิ่งเร้าที่เป็นเหตุในประเด็น  และเกี่ยวกับกระบวนการทางความคิด
และมีข้อมูลที่ดีกว่า (คนอื่น) เกี่ยวกับความแปรปรวนร่วมเกี่ยวระหว่างสิ่งเร้า-ปฏิกิริยา ในเรื่องพฤติกรรมของตนเอง
การเปลี่ยนทัศนคติ

งานวิจัยที่ให้ผู้ร่วมการทดลองพินิจในภายในเพื่อหาเหตุ (ในการชอบ การเลือก หรือว่า การเชื่อ ในบางสิ่งบางอย่าง) บ่อยครั้งจะเห็นความเกี่ยวเนื่องกันของทัศนคติและพฤติกรรมของผู้ร่วมการทดลองที่ลดลงหลังจากการพินิจภายในนั้น 
ยกตัวอย่างเช่น  ในปี ค.ศ. 1984 มีการให้ผู้ร่วมการทดลองให้คะแนนว่า  ตนมีความสนใจเกี่ยวกับเกมปริศนาที่ได้รับในระดับไหน
แต่ก่อนที่จะให้คะแนน มีการให้กลุ่มหนึ่งคิดถึงและเขียนเหตุผลที่ชอบหรือไม่ชอบเกมปริศนา  ในขณะที่กลุ่มควบคุมไม่ต้องทำ
หลังจากนั้น  ก็จะมีการบันทึกเวลาที่ผู้ร่วมการทดลองใช้เล่นแก้ปัญหาปริศนา
ปรากฏว่าสหสัมพันธ์ระหว่างคะแนนที่ให้และเวลาที่เล่นของกลุ่มทดลอง  มีระดับที่ต่ำกว่ากลุ่มควบคุมมาก
งานทดลองที่ติดตามมาตรวจดูว่า  ปรากฏการณ์นี้จะเกิดขึ้นในสถานการณ์จริง ๆ หรือไม่
คือ  ในงานนี้  ผู้ร่วมการทดลองล้วนแต่มีแฟนที่ไปมาหาสู่กันอย่างสม่ำเสมอแล้ว
มีการให้ผู้ร่วมการทดลองให้คะแนนว่า  ตนเข้ากันได้ดีกับแฟนในระดับไหน
มีการให้กลุ่มหนึ่งทำรายการเหตุผลว่าทำไมตนจึงมีความรู้สึกเช่นนั้น ๆ กับแฟน
ในขณะที่กลุ่มควบคุมไม่ต้องทำ
อีกหกเดือนต่อมา  มีการเช็คผู้ร่วมการทดลองว่ายังมีแฟนคนเดียวกันหรือไม่
กลุ่มที่มีการพินิจภายในมีความสอดคล้องกันระหว่างทัศนคติ-พฤติกรรม  ซึ่งก็คือระดับสหสัมพันธ์ระหว่างคะแนนที่ให้และการมีแฟนคนเดียวกัน  ในระดับที่ต่ำกว่ากลุ่มควบคุม
ผลงานทดลองแสดงว่า  การพินิจภายในไม่ใช่เพียงแต่เป็นตัวพยากรณ์ที่ไม่ดีเท่านั้น  แต่ว่า  การพินิจภายในเองอาจจะมีอิทธิพลต่อความสัมพันธ์ฉันแฟนนั้น
ผู้ทำงานวิจัยมีทฤษฎีว่า  ปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นมีเหตุมาจากผู้ร่วมการทดลองเปลี่ยนทัศนคติ
เมื่อต้องอธิบายเหตุผลความรู้สึกของตน  โดยที่ไม่มีการเปลี่ยนพฤติกรรม ทำให้ระดับสหสัมพันธ์ระหว่างองค์สองอย่างนี้ลดลง
ผู้ทำงานวิจัยมีสมมติฐานว่า  การเปลี่ยนทัศนคติเป็นผลจากองค์ประกอบหลายอย่างคือ
ความต้องการจะเลี่ยงความรู้สึกว่าเหลวไหลที่ไม่รู้แม้เพียงว่าทำไมตนจึงรู้สึกอย่างนี้
ความโน้มเอียงในการอ้างเหตุที่ต้องเป็นเรื่องสมเหตุสมผล   แม้ว่าจริง ๆ แล้วเป็นเรื่องความรู้สึกทางอารมณ์ที่เกิดขึ้น
การไม่รู้จักความเอนเอียงทางจิตต่าง  ๆ
และความเชื่อว่า  เหตุผลที่ตนคิดต้องตรงกับทัศนคติที่ตนมี
สาระสำคัญก็คือ  เราพยายามที่จะสร้างเหตุผลที่ดีเมื่อต้องอธิบายเหตุผล  ซึ่งมักจะนำไปสู่การกล่อมตนเองว่า  ตนจริง ๆ มีความเชื่อ (คือมีทัศนคติ) อีกอย่างหนึ่ง (ที่ไม่เข้ากับพฤติกรรม)
ส่วนในงานทดลองที่ผู้ร่วมการทดลองเลือกสิ่งของที่จะเก็บไว้  ปรากฏว่ารายงานถึงความพอใจต่อสิ่งของนั้นจะลดระดับหลังจากการเลือกนั้น
ซึ่งบอกเป็นนัยว่า  ทัศนคติมีการเปลี่ยนไปเพียงชั่วคราว  แต่จะกลับไปที่ระดับเดิมเมื่อเวลาผ่านไป (คือการพินิจภายในมีผลเปลี่ยนทัศนคติหรือการแสดงความชอบใจในสิ่งนั้น  แต่มีผลเพียงชั่วคราว  ความชอบใจในสิ่งนั้นจะกลับไปที่จุดเดิม)
การเปลี่ยนทัศนคติ > การพินิจความรู้สึกภายใน

ตรงกันข้ามกับการพินิจภายในที่อาศัยเหตุผล  เมื่อผู้ร่วมการทดลองทำการพินิจความรู้สึกภายใน  ปรากฏกว่า  ระดับสหสัมพันธ์ของทัศนคติ-พฤติกรรมจะเพิ่มขึ้น 
ซึ่งบอกเป็นนัยว่า การพินิจความรู้สึกภายใน  ไม่ใช่เป็นกระบวนการที่ก่อโทษมากกว่าประโยชน์ (คือไม่เป็น maladaptive)
ทฤษฎีเหตุผลที่ไม่อาศัยประสบการณ์

ในผลงานวิจัยคลาสสิกของพวกเขา  นิสเบ็ตต์และวิลสันเสนอว่า  
เรื่องกุที่เกิดจากการพินิจภายใน  
มาจากทฤษฎีเหตุผลที่ไม่ได้อาศัยประสบการณ์  (คือเป็นคำอธิบายที่ไม่ได้อาศัยประสบการณ์) ซึ่งพวกเขาเสนอแหล่งกำเนิดที่เป็นไปได้ 4 อย่าง คือ
กฎที่ปรากฏอย่างชัดแจ้งในวัฒนธรรม (เช่น  ให้หยุดเมื่อไฟจราจรเปลี่ยนเป็นสีแดง)
เหตุผลทางวัฒนธรรมที่ไม่ชัดแจ้ง  (เช่นนักกีฬารับรองยี่ห้อ ๆ หนึ่งเพราะว่าได้รับจ้างให้ทำอย่างนั้น)
การสังเกตการณ์ที่มีเฉพาะตน ๆ ที่นำไปสู่การสร้างทฤษฎีความแปรปรวนร่วมเกี่ยว (เช่นถ้ามีความรู้สึกอย่างนี้ในเหตุการณ์นี้  ก็จะเป็นเพราะเหตุอย่างนี้)
ความคล้ายคลึงกันอะไรบางอย่างระหว่างสิ่งเร้ากับการตอบสนองที่เกิดขึ้น
นิสเบ็ตต์และวิลสันให้ข้อสังเกตว่า  การให้เหตุผลโดยอาศัยเหตุเหล่านี้  ไม่แน่ว่าจะนำไปสู่ความคิดผิด ๆ แต่ว่า  ความคิดผิด ๆ เกิดขึ้นเพราะว่า  ไม่ได้ประยุกต์ใช้องค์เหล่านี้อย่างถูกต้องในคำอธิบายเหตุผล
ในการอธิบายความเอนเอียงต่าง ๆ

มีนักวิชาการที่เสนอว่า  ความเอนเอียงหลายอย่างเกิดขึ้นเพราะการใส่ใจมากเกินไปต่อความตั้งใจที่มี
ยกตัวอย่างเช่น  โดยใส่ใจในความตั้งใจดีที่มีอยู่ในขณะนี้  เราอาจจะประเมินโอกาสที่จะทำผิดศีลธรรมต่ำเกินไป
ในการอธิบายความเอนเอียงต่าง ๆ > การสำนึกรู้ถึงความเอนเอียง

มีปรากฏการณ์ที่รู้จักกันชัดเจนแล้วอย่างหนึ่งคือ bias blind spot (จุดบอดเรื่องความเอนเอียง) ที่เราประเมินตนเองว่า  มีโอกาสที่จะมีความเอนเอียงน้อยกว่าคนอื่นในกลุ่มเดียวกัน
มีนักวิชาการที่เสนอว่า  ปรากฏการณ์นี้มีได้เพราะการแปลการพินิจภายในผิด 
ในงานทดลองของนักวิชาการเหล่านั้น  มีการให้ผู้ร่วมการทดลองทำการประเมินตนเองและผู้ร่วมการทดลองอื่น
ผู้ร่วมการทดลองปรากฏว่ามีความเอนเอียงปกติทั่ว ๆ ไป  ยกตัวอย่างเช่น  มีการให้คะแนนตนเองมากกว่าผู้อื่นในเรื่องคุณลักษณะต่าง ๆ (แสดงว่ามีความเอนเอียงประเภท  illusory superiority)
ต่อจากนั้น  ผู้ทำการทดลองก็อธิบายเรื่องความเอนเอียงทางประชาน  และถามผู้ร่วมการทดลองว่า  การประเมินของผู้ร่วมการทดลองได้รับอิทธิพลจากความเอนเอียงหรือไม่
ผู้ร่วมการทดลองให้คะแนนตนเองว่า  มีโอกาสเสี่ยงต่อความเอนเอียงน้อยกว่าผู้ร่วมการทดลองอื่น (ซึ่งเป็นหลักฐานยืนยันว่ามีความเอนเอียงประเภท  bias blind spot)
และเมื่อต้องอธิบายเหตุผลการประเมินของตน  ผู้ร่วมการทดลองใช้วิธีการประเมินที่ต่างกันเมื่อประเมินความเอนเอียงของตนเอง  และเมื่อประเมินผู้อื่น
นักวิจัยกลุ่มนี้ตีความว่า  เมื่อเราจะประเมินว่าคนอื่นมีความเอนเอียงหรือไม่  เราจะสังเกตดูพฤติกรรมที่แสดงออก
ในนัยตรงกันข้ามกัน  เมื่อประเมินว่าเราเองมีความเอนเอียงหรือไม่  เราจะมองภายในตัวเรา  สังเกตหาความคิดและความรู้สึกที่อาจมีแรงจูงใจเพื่อให้เกิดความเอนเอียง
แต่เนื่องจากว่า  ความเอนเอียงต่าง ๆ ทำงานใต้จิตสำนึก  ดังนั้น  การพินิจภายในเช่นนี้จึงไม่สำเร็จประโยชน์
แต่ว่า  เรามักจะเห็นความคิดความรู้สึกเหล่านั้นว่า  เป็นตัวบ่งชี้ที่เชื่อถือได้ว่า  ตนเองไม่เสี่ยงต่อความเอนเอียงซึ่งไม่เหมือนกับคนอื่น
จากนั้นนักวิจัยก็พยายามให้ข้อมูลผู้ร่วมการทดลองเกี่ยวกับการพินิจภายในของผู้อื่น
คือ  นักวิจัยอัดเสียงของผู้ร่วมการทดลองที่กล่าวเรื่องที่ตนคิดเมื่อกำลังประเมินตนเองว่า  คำตอบที่ให้ในคำถามที่ผ่านมามีอิทธิพลจากความเอนเอียงหรือไม่
ผลก็คือ  แม้ว่า  ผู้ร่วมการทดลองจะเชื่อว่าตนเองมีโอกาสน้อยที่จะมีความเอนเอียง
แต่ว่าการรายงานการพินิจภายในของตน  กลับไม่มีอิทธิพลต่อผู้อื่นเมื่อผู้อื่นประเมินความเอนเอียงของบุคคลนั้น
เมื่อถามว่า  การมีความเอนเอียงมีลักษณะอย่างไร  ผู้ร่วมการทดลองมักจะกำหนดความเอนเอียงโดยความคิดและแรงจูงใจที่ตนได้พินิจพิจารณา  เมื่อเป็นเรื่องเกี่ยวกับตนเอง
แต่จะกำหนดโดยพฤติกรรมที่แสดงออกเมื่อเป็นเรื่องเกี่ยวกับผู้อื่น
ส่วนในผู้ร่วมการทดลองที่มีการห้ามไม่ให้ใช้การพินิจภายใน  การประเมินความเอนเอียงของตนจะตรงกับความเป็นจริงมากขึ้น
นอกจากนั้นแล้ว  ยังมีงานทดลองอื่น ๆ ที่แสดงว่า  เราไม่สามารถสำนึกถึงความเอนเอียงที่เราเองมี  เช่น  ในงานทดลองของนิสเบ็ตต์และวิลสัน  ซึ่งแสดงว่าเรามีความเอนเอียงในการที่จะเลือกสินค้าขึ้นอยู่กับตำแหน่งที่วางแสดงสินค้า เช่นการทดลองที่แสดงถุงเท้าพบว่า  ผู้บริโภคมีความเอนเอียงที่จะเลือกถุงเท้าด้านขวาสุดมากกว่าถุงเท้าด้านซ้ายสุดเป็นอัตราส่วนถึง 4 ต่อ 1 แต่เมื่อมีการถามผู้บริโภคว่า  ตนมีความเอนเอียงเช่นนี้หรือไม่  ผู้บริโภคจะบอกว่าไม่มี  ซึ่งขัดกับข้อมูลที่ได้ในการทดลอง ซึ่งอาจจะบ่งถึงการการพินิจภายในที่ไม่แสดงความคิดและแรงจูงใจที่ก่อให้เกิดความเอนเอียง
ในการอธิบายความเอนเอียงต่าง ๆ > การสำนึกรู้การปรับตัวคล้อยตามสังคม

ในปี ค.ศ. 2007 มีงานวิจัยที่ศึกษาการกำหนดรู้การปรับตัวคล้อยตามสังคม (conformity)
คือ  ผู้ร่วมการทดลองรายงานว่า  ตนเองสามารถอดทนต่อแรงกดดันในการปรับตัวให้คล้อยตามกับสังคมมากกว่าคนในกลุ่มเดียวกัน
โดยสาระก็คือ  ผู้ร่วมการทดลองเห็นตนเองว่า  เป็นผู้เดียวในกลุ่มบุคคลที่ถูกชักจูงได้ง่าย
การแปลการพินิจภายในผิดดูเหมือนจะมีอิทธิพลต่อปรากฏการณ์นี้
เมื่อประเมินว่าคนอื่นเกิดการชักจูงเพราะแรงกดดันทางสังคมหรือไม่  ผู้ร่วมการทดลองจะพิจารณาแต่พฤติกรรมของบุคคลนั้น
ยกตัวอย่างเช่น  จะอธิบายความคิดเห็นทางการเมืองของคนอื่นว่า  เป็นไปตามกลุ่มสังคมอย่างไร
แต่ว่าเมื่อประเมินการปรับตัวคล้อยตามสังคมของตนเอง  ผู้ร่วมการทดลองเห็นว่าการพินิจภายในของตนนั้นเชื่อถือได้
คือในใจของตนเอง  ตนจะไม่พบเหตุจูงใจที่จะปรับตัว  และดังนั้น  ก็จะประเมินตนว่าไม่ได้รับอิทธิพลจากสังคม
ในการอธิบายความเอนเอียงต่าง ๆ > การสำนึกรู้การควบคุมตนเองและเจตจำนงเสรี

ศาสตราจารย์จิตวิทยาสังคมชาวอเมริกัน ดร. แดเนียล เว็กเนอร์ ที่มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดอ้างว่า  การแปลการพินิจภายในผิดมีผลต่อความเชื่อเกี่ยวกับปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติ เช่น การเคลื่อนย้ายวัตถุโดยใจ (psychokinesis)
เขาให้ข้อสังเกตว่า  ในชีวิตประจำวันของเรา เจตนา (เช่นเพื่อที่จะเปิดไฟ) จะตามมาด้วยการกระทำ (เช่นการกดสวิตช์ไฟ) อย่างเชื่อถือได้
แต่ว่า  กระบวนการที่เชื่อมต่อเหตุการณ์ทั้งสองความจริงแล้ว  ไม่สามารถเข้าถึงได้โดยจิตเหนือสำนึก
ดังนั้น  แม้ว่าผู้ร่วมการทดลองอาจจะรู้สึกว่าตนได้ทำการพินิจเจตจำนงภายในของตนโดยตรง
แต่ว่า  จริง ๆ แล้ว  ประสบการณ์ความรู้สึกว่าตนได้ทำการควบคุม  ความจริงมาจากการอนุมานความสัมพันธ์ระหว่างความคิดและการกระทำ
นี้เป็นทฤษฎีที่เรียกว่า "apparent mental causation" (การมีใจเป็นเหตุให้เกิดผลโดยประจักษ์)
แต่ว่า  กระบวนการที่ตรวจจับว่าตนเป็นเหตุของการกระทำหนึ่ง ๆ หรือไม่  ความจริงเชื่อถือไม่ได้ร้อยเปอร์เซ็นต์
ซึ่งเมื่อเกิดความผิดพลาดแล้ว  อาจทำให้เกิดการแปลสิ่งเร้าผิดว่าควบคุมได้ (illusion of control)
ซึ่งจะเกิดขึ้นเมื่อเหตุการณ์ภายนอกเกิดตาม  หรือเกิดตรงกับ  ความคิดของเรา  ทั้ง ๆ ที่ความคิดนั้นจริง ๆ แล้วไม่ได้เป็นเหตุให้เหตุการณ์ภายนอกนั้นเกิดขึ้น
เพื่อเป็นหลักฐาน ดร. เว็กเนอร์ได้ยกชุดการทดลองเกี่ยวกับความคิดเชิงไสยศาสตร์  (magical thinking)
ที่ผู้ร่วมการทดลองถูกหลอกให้คิดว่า  ตนมีอิทธิพลต่อเหตุการณ์ภายนอก
ในงานทดลองหนึ่ง  ซึ่งให้ผู้ร่วมการทดลองดูนักกีฬาบาสเกตบอลทำการชู้ตลูกโทษ
ถ้ามีการให้ผู้ร่วมการทดลองสร้างมโนภาพของนักกีฬาทำการชู้ตลูกโทษ  ผู้ร่วมการทดลองจะรู้สึกว่าตนมีอิทธิพลต่อการชู้ตลูกโทษได้สำเร็จเพียงอาศัยความคิดนั้น
ถ้าการแปลการพินิจภายในผิดมีผลให้เกิดความรู้สึกที่เป็นอัตวิสัยถึงเจตจำนงเสรีจริง ๆ เราก็ควรที่จะอ้างถึงเจตจำนงเสรีในตนเองมากกว่าผู้อื่น
ซึ่งเป็นคำพยากรณ์ที่ได้รับการสนับสนุนจากผลงานวิจัยสามงาน
คือ
เมื่อถามนักศึกษามหาวิทยาลัยเกี่ยวกับการเลือกตัดสินใจในชีวิตของตนเองและของเพื่อนร่วมห้อง  นักศึกษาพิจารณาว่า  การเลือกตัดสินใจของตนเองนั้น  พยากรณ์ได้ยากกว่า (เพราะความเสรีของเจตจำนง)
พนักงานร้านอาหารกล่าวถึงชีวิตของผู้ร่วมงานว่า  มีกำหนดจำกัดมากกว่า (คือมีทางเลือกที่เป็นไปได้น้อยว่า) ของตนเอง
เมื่อชั่งอิทธิพลต่าง ๆ ต่อพฤติกรรม  นักศึกษาให้ความสำคัญกับความต้องการและเจตจำนงสำหรับพฤติกรรมของตน  แต่จะใช้ลักษณะนิสัยเพื่อพยากรณ์พฤติกรรมของผู้อื่น
แต่ว่า  ให้สังเกตว่า  มีงานวิจัยที่วิจารณ์ความผิดพลาดของข้ออ้างที่ ดร. เว็กเนอร์ให้เกี่ยวกับความสำคัญของการแปลการพินิจภายในผิด  ต่อความรู้สึกถึงเจตจำนงเสรี
ในการอธิบายความเอนเอียงต่าง ๆ > คำวิจารณ์

มีงานวิจัยที่เสนอว่า  ผู้ร่วมการทดลองสามารถประเมินเวลาในการตอบสนองของตนได้อย่างแม่นยำ  ซึ่งแสดงถึงการรู้ "กระบวนการทางจิตใจ" ของตน
แม้ว่า  จะเป็นสิ่งที่ต้องใช้ความใส่ใจและทรัพยากรทางประชานอื่น ๆ สูง (คือไม่สามารถทำได้ถ้าถูกกวนสมาธิเมื่อต้องทำการประเมิน)
นักวิจัยของงานนี้เชื่อว่า  การประเมินที่แม่นยำเช่นนี้  ไม่ใช่เป็นเพียงแค่การตีความที่เกิดขึ้นภายหลังเหตุการณ์ (post-hoc interpretation) เท่านั้น  แต่อาจจะเป็นกระบวนการที่สามารถเข้าถึงข้อมูลที่คนอื่นไม่มี (privileged information)
นอกจากนั้นแล้ว  การฝึกสติ (Mindfulness traning) สามารถเพิ่มสมรรถภาพของการพินิจภายในได้ในสถานการณ์บางอย่าง
งานของนิสเบ็ตต์และวิลสันยังได้รับการวิจารณ์จากนักวิชาการอื่น ๆ อีกหลายคนรวมทั้งนักจิตวิทยาทรงอิทธิพล ศ. ดร. เฮอร์เบิร์ต ไซมอน และ ศ. ดร. เค แอนเดอร์ส เอริคสัน
การแก้ไขความเอนเอียง

งานวิจัยที่ตรวจสอบผลของการให้ข้อมูลแก่ผู้ร่วมการทดลองเกี่ยวกับความเอนเอียงใต้สำนึก  ต่อการให้คะแนนตนเองว่าเสี่ยงต่อความเอีนเอียงแค่ไหน  แสดงว่า  ผู้ที่ได้รับข้อมูลจะไม่ปรากฏ bias blind spot (จุดบอดเรื่องความเอนเอียง) เมื่อเปรียบเทียบกับกลุ่มควบคุม
ซึ่งให้ความหวังว่า  เมื่อทราบเรื่องความเอนเอียงใต้จิตสำนึกเช่นการแปลการพินิจภายในผิด  เราจะสามารถหลีกเลี่ยงการตัดสินใจที่ประกอบด้วยความเอนเอียงบางอย่าง  หรือว่าอย่างน้อยที่สุด  ก็จะให้รู้ว่าตนนั้นมีความเอนเอียง
แต่ว่า  มีงานวิจัยอื่น ๆ ที่มีผลที่ขัดแย้งกัน
งานปริทัศน์งานหนึ่งเสนอว่า  งานวิจัยที่เพียงแต่ให้คำเตือนว่า  เรามีความเอนเอียงใต้จิตสำนึก  จะไม่สามารถแก้ไขความเอนเอียงได้
ส่วนงานวิจัยที่ให้ข้อมูลเกี่ยวกับความเอนเอียงและเน้นความเป็นไปใต้จิตสำนึกของความเอนเอียง จะสามารถแก้ความเอนเอียงได้
ดังนั้น  ความรู้ว่า  ความเอนเอียงสามารถเกิดขึ้นได้ใต้จิตสำนึก  เป็นองค์ประกอบที่ขาดไม่ได้ในการแก้ปัญหาเรื่องความเอนเอียง
นอกจากนั้นแล้ว  วิลสันยังได้พยายามหาวิธีแก้การแปลการพินิจภายในผิด  คือ  ในหนังสือ Strangers to ourselves (การเป็นคนแปลกหน้าต่อตนเอง) เขาเสนอว่า  การสังเกตพฤติกรรมของตนมากกว่าความคิด  อาจจะเป็นหลักสำคัญในการแก้ปัญหานี้[ต้องการอ้างอิง]
แหล่งข้อมูล

Pronin, Emily (2009). "The Introspection Illusion".  ใน Mark P. Zanna (บ.ก.). Advances in Experimental Social Psychology. Vol. 41. Academic Press. pp. 1–67. doi:10.1016/S0065-2601(08)00401-2. ISBN 978-0-12-374472-2.
Wilson, Timothy D. (2002). Strangers to ourselves: discovering the adaptive unconscious. Belknap Press of Harvard University Press. ISBN 978-0-674-00936-3.
อ่านเพิ่ม

Goldman, Alvin I. (1993). "The Psychology of Folk Psychology".  ใน Alvin I. Goldman (บ.ก.). Readings in philosophy and cognitive science (2 ed.). MIT Press. pp. 347–380. ISBN 978-0-262-57100-5.
Gopnik, Alison (1993). "How We Know Our Own Minds: The Illusion of First-person Knowledge of Intentionality".  ใน Alvin I. Goldman (บ.ก.). Readings in philosophy and cognitive science (2 ed.). MIT Press. pp. 315–346. ISBN 978-0-262-57100-5.
Wilson, Timothy D. (2003). "Knowing When to Ask: Introspection and the Adaptive Unconscious".  ใน Anthony Jack; Andreas Roepstorff (บ.ก.). Trusting the subject?: the use of introspective evidence in cognitive science. Imprint Academic. pp. 131–140. ISBN 978-0-907845-56-0.
Pronin, Emily; Gilovich, Thomas; Ross, Lee (2004). "Objectivity in the Eye of the Beholder: Divergent Perceptions of Bias in Self Versus Others". Psychological Review. 111 (3): 781–799. doi:10.1037/0033-295X.111.3.781. PMID 15250784.
Gibbs Jr., Raymond W. (2006). "Introspection and cognitive linguistics: Should we trust our own intuitions?". Annual Review of Cognitive Linguistics. 4 (1): 135–151. doi:10.1075/arcl.4.06gib.
Johansson, Petter; Hall, Lars; Sikström, Sverker (2008). "From change blindness to choice blindness" (PDF). Psychologia. 51 (2): 142–155. doi:10.2117/psysoc.2008.142. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-05-18.{{cite journal}}:  CS1 maint: bot: original URL status unknown (ลิงก์)
ผลงานวิจัยต่าง ๆ ยืนยันว่า มนุษย์มีวิวัฒนาการเกี่ยวกับการพินิจภายในที่มีสมรรถภาพจำกัด  รูปแสดงประสาทสัมผัสของมนุษย์
คริส กันเทอร์

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 กันเทอร์กับเวลส์ใน ค.ศ. 2016
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  คริสโตเฟอร์ รอส กันเทอร์
วันเกิด:   (1989-07-21) 21 กรกฎาคม ค.ศ. 1989 (35 ปี)
สถานที่เกิด:  นิวพอร์ต เวลส์
ส่วนสูง:  5 ft 11 in (1.80 m)
ตำแหน่ง:  กองหลัง
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  เอเอฟซี วิมเบิลดัน
หมายเลข:  2
สโมสรเยาวชน
1997–2006:  คาร์ดิฟฟ์ซิตี
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2006–2008 |  คาร์ดิฟฟ์ซิตี |  28 |  (0) |
| 2008–2009 |  ทอตนัมฮอตสเปอร์ |  5 |  (0) |
| 2009 |  → นอตทิงแฮมฟอเรสต์ (ยืม) |  8 |  (0) |
| 2009–2012 |  นอตทิงแฮมฟอเรสต์ |  133 |  (2) |
| 2012–2020 |  เรดิง |  280 |  (2) |
| 2020–2022 |  ชาร์ลตัน แอธเลติก |  54 |  (1) |
| 2022– |  เอเอฟซี วิมเบิลดัน |  17 |  (0) |
ทีมชาติ‡
| 2005–2006 |  เวลส์ อายุไม่เกิน 17 ปี |  11 |  (2) |
| 2006 |  เวลส์ อายุไม่เกิน 19 ปี |  3 |  (0) |
| 2006–2007 |  เวลส์ อายุไม่เกิน 21 ปี |  8 |  (0) |
| 2007– |  เวลส์ |  109 |  (0) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 19:29, 12 มีนาคม 2022 (UTC) ‡ ข้อมูลการลงเล่นและประตูให้แก่ทีมชาติล่าสุด ณ วันที่ 14 มิถุนายน 2022 (UTC)
คริสโตเฟอร์ รอส กันเทอร์ (เกิดวันที่ 21 กรกฎาคม ค.ศ. 1989) เป็นนักฟุตบอลชาวเวลส์ ตำแหน่งกองหลัง ปัจจุบันเล่นให้กับเอเอฟซี วิมเบิลดัน
กันเทอร์ได้เข้าร่วมทีมเยาวชนของคาร์ดิฟฟ์ซิตี และได้เซ็นสัญญากับทอตนัมฮอตสเปอร์ในพรีเมียร์ลีกด้วยค่าตัว 4 ล้านปอนด์ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2008 แต่เนื่องจากเขาแทบไม่ค่อยได้ลงเล่นให้กับทอตนัม เขาจึงกลับไปเล่นในแชมเปียนชิปกับนอตทิงแฮมฟอเรสต์ ก่อนที่จะย้ายไปเรดิงใน ค.ศ. 2012
กันเทอร์ได้เล่นให้กับทีมชาติเวลส์มาตั้งแต่รุ่นอายุไม่เกิน 17 ปี และยังเป็นผู้เล่นอายุน้อยที่สุดอันดับที่สองที่ประเดิมสนามนัดแรกให้กับทีมชาติรุ่นอายุไม่เกิน 21 ปี เขาลงเล่นให้กับทีมชาติชุดใหญ่ครั้งแรกใน ค.ศ. 2007 และยังเป็นส่วนหนึ่งของทีมชาติชุดที่ทะลุเข้าถึงรอบรองชนะเลิศในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016 ต่อมาใน ค.ศ. 2017 เขาได้รับรางวัลนักฟุตบอลชาวเวลส์แห่งปี ต่อมาในวันที่ 20 พฤศจิกายน ค.ศ. 2018 กันเทอร์ทำสถิติลงเล่นให้กับทีมชาติเวลส์มากที่สุด แซงหน้าเนวิลล์ ซัททอลล์ ที่เคยลงเล่นทั้งหมด 92 นัด