stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กองกำลังป้องกันตนเองทางทะเลญี่ปุ่น
เรือรบ > ชั้น Atago

ระวางขับน้ำปกติ 7,700  ตัน เต็มที่  10,000+  ตัน
มีความยาว 170 เมตร กว้าง 21 เมตร
ขับเคลื่อนด้วยระบบ เครื่องยนต์แก๊สเทอร์ไบน์ 4 เครื่อง ขนาด 75 MW มีเพลาใบจักร 2 เพลา
30 นอต
processing systems: AN/SPY-1D(V) radar
OPS-28E surface search radar
AN/SQS-53C sonar
3 x AN/SPG-62 FCS
AN/SQQ-89
Mk 46 Optronic director
Mk 160 FCS
Mk 116 FCS 
Electronic warfare
& decoys: ESM/ECM：NOLQ-2
4 x Mark 36 SRBOC
อาวุธปล่อยนำวิถีพื้น-สู่-พื้น SSM 1 B (Type 90) ที่ญี่ปุ่นพัฒนาเองใช้ยิงโจมตีทำลายเรือรบ
ระบบแท่นยิงแนวดิ่งแบบ MK 41 VLS ใช้สำหรับอาวุธปล่อยนำวิถีพื้น-สู่-อากาศพิสัยกลางแบบ SM-2 MR Standard (หัวเรือ 64 ลูกและท้ายเรือ 32 ลูก) และจรวดปราบเรือดำน้ำ RUM 139 ASROC (ยิงแนวดิ่ง)
ตอร์ปิโดปราบเรือดำน้ำ MK 46 หรือ Type 73 บนแท่นยิงแฝดสามแบบ Type 68 จำนวน 2 แท่นยิง
ระบบป้องกันระยะประชิด Phalanx (CIWS) จำนวน 2 ระบบ
ปืนใหญ่ขนาด 5 นิ้ว (127 มม.) MK 45 Mod 4,จำนวน 1 กระบอกและปืน 12.7 มม.
SH 60 J(K) Seahawk 1 เครื่อง
เรือรบ > ชั้น Tachikaze

ระวางขับน้ำปกติ  4,700  ตัน
ความยาว 150 เมตร กว้าง 16.4 เมตร
เครื่องยนต์แก๊สเทอร์ไบน์ 4 เครื่อง ของ Rolsl-Royce Spey และ Rolsl-Royce Olympus อย่างละ 2 เครื่องมีเพลาใบจักร 2 เพลา ขนาด 54,000 KW ทำความเร็วได้ถึง 30 นอต
ระบบอาวุธปล่อยนำวิถีพื้น-สู่-พื้น RGM 84 Harpoon ใช้ยิงโจมตีทำลายเรือรบ2 แท่น ๆ ละ 4 ท่อยิง
อาวุธปล่อยนำวิถีพื้น-สู่-อากาศพิสัยกลางแบบ SM-2 MR Standard บนแท่นยิงเดี่ยว
จรวดปราบเรือดำน้ำ RUM 139 ASROC
ตอร์ปิโดปราบเรือดำน้ำ MK 46 บนแท่นยิงแฝดสามแบบ Type 68 จำนวน 2 แท่นยิง
ระบบป้องกันระยะประชิด Phalanx (CIWS) จำนวน 2 ระบบ
ปืนใหญ่ขนาด 5 นิ้ว (127 มม.) Mark 42 จำนวน 2 กระบอก
SH 60 J(K) Seahawk 1 เครื่อง
เรือรบ > เรือพิฆาตติดอาวุธปล่อยนำวิถี (DD) 33 ลำ

(ชั้นMurasame 9 ลำ, ชั้นTakanami 5 ลำ, ชั้น Asagirii 6 ลำ ชั้น Akizuki 4 ลำ)
เรือรบ > ชั้น Murasame

ระวางขับน้ำปกติ 4,550  ตัน เต็มที่  6,100  ตัน
มีความยาว151  เมตร กว้าง 17.4 เมตร
ขับเคลื่อนด้วยระบบ เครื่องยนต์แก๊สเทอร์ไบน์ 4 เครื่อง ของ Kawasaki Rolls-Royce Spey และ Ishikawajima Harima LM-2500 อย่างละ 2 เครื่องและ 2 เพลา
ระบบอาวุธปล่อยนำวิถีพื้น-สู่-พื้น SSM 1 B (Type 90)
ระบบท่อยิงแนวดิ่งแบบ MK 48 VLS จำนวน 16 ท่อยิงใช้สำหรับปล่อยนำวิถีพื้น-สู่-อากาศแบบ ESSM (Evolved Sea Sparrow Missile)
ระบบท่อยิงแนวดิ่งแบบ MK 41 VLS จำนวน 16 ท่อยิงใช้สำหรับจรวดปราบเรือดำน้ำ RUM 139 VL ASROC
ตอร์ปิโดปราบเรือดำน้ำ MK 46 หรือ Type 73 บนแท่นยิงแฝดสามแบบ Type 68 จำนวน 2 แท่นยิง
ระบบป้องกันระยะประชิด Phalanx (CIWS) จำนวน 2 ระบบ
ปืนใหญ่ขนาด 76 มม. OTO Melara 3 จำนวน 1 กระบอก
SH 60 J(K) Seahawk 1 เครื่อง
เรือรบ > ชั้นTakanami

ระวางขับน้ำปกติ 4,650  ตัน เต็มที่  6,300  ตัน
มีความยาว151 เมตร กว้าง 17.4 เมตร
ขับเคลื่อนด้วยระบบ เครื่องยนต์แก๊สเทอร์ไบน์ 4 เครื่อง ของ Kawasaki Rolls-Royce Spey และ Ishikawajima Harima LM-2500 อย่างละ 2 เครื่องและ 2 เพลา
ระบบอาวุธปล่อยนำวิถีพื้น-สู่-พื้น SSM 1 B
ระบบท่อยิงแนวดิ่งแบบ MK 41 VLS จำนวน 32 ท่อยิงใช้สำหรับอาวุธปล่อยนำวิถีพื้น-สู่-อากาศแบบ ESSM (Evolved Sea Sparrow Missile)
จรวดปราบเรือดำน้ำ RUM 139 VL ASROC, ตอร์ปิโดปราบเรือดำน้ำ MK 46 หรือ Type 73 บนแท่นยิงแฝดสามแบบ Type 68 จำนวน 2 แท่นยิง
ระบบป้องกันระยะประชิด Phalanx (CIWS) จำนวน 2 ระบบ
เรือพิฆาต (เบา) หรือเรือฟริเกต (DE) 6 ลำ
ปืนใหญ่ขนาด 5 นิ้ว (127 มม.) รุ่นOto-Breda จำนวน 1 กระบอก
SH 60 J(K) Seahawk 1 เครื่อง
เรือรบ > ชั้นAsagiri

ระวางขับน้ำปกติ 3,500  ตัน เต็มที่  4,900  ตัน
มีความยาว 137 เมตร กว้าง 14.6 เมตร
ขับเคลื่อนด้วยระบบ เครื่องยนต์แก๊สเทอร์ไบน์ 4 เครื่อง  เครื่องมีเพลาใบจักร 2 เพลา ขนาด 54,000 KW ทำความเร็วได้ถึง 30 นอต
ระบบอาวุธปล่อยนำวิถีพื้น-สู่-พื้น  RGM 84 Harpoon ใช้ยิงโจมตีทำลายเรือรบ 2 แท่น ๆ ละ 4 ท่อยิง
อาวุธปล่อยนำวิถีพื้น-สู่-อากาศพิสัยใกล้แบบ Sea Sparrow Missile Mark 29 บนแท่นยิง 8 ท่อ
ระบบป้องกันระยะประชิด Phalanx (CIWS) จำนวน 2 ระบบ
จรวดปราบเรือดำน้ำ RUM 139 ASROC และตอร์ปิโดปราบเรือดำน้ำ MK 46 บนแท่นยิงแฝดสามแบบ HOS-301 จำนวน 2 แท่นยิง
ปืนใหญ่ขนาด 76 มม. Otobreda จำนวน 1 กระบอก
SH 60 J(K) Seahawk 1 เครื่อง
เรือรบ > ชั้น Akizuki

ระวางขับน้ำปกติ 5,000  ตัน เต็มที่  6,800  ตัน
มีความยาว 150.5 เมตร กว้าง 18.3 เมตร
เคลื่อนด้วยระบบ เครื่องยนต์แก๊สเทอร์ไบน์ 4 เครื่องเพลาใบจักร 2 เพลา ทำความเร็วได้ถึง 30 นอต
ATECS (advanced technology command system)
OYQ-11 ACDS
FCS-3A AAW system
OQQ-22 ASW system
NOLQ-3D EW system
ระบบอาวุธปล่อยนำวิถีพื้น-สู่-พื้น  Type 90 ใช้ยิงโจมตีทำลายเรือรบ 2 แท่น ๆ ละ 4 ท่อยิง
ระบบท่อยิงแนวดิ่งแบบ MK 41 VLS จำนวน 32 ท่อยิงใช้สำหรับอาวุธปล่อยนำวิถีพื้น-สู่-อากาศแบบ ESSM (Evolved Sea Sparrow Missile)
จรวดปราบเรือดำน้ำ RUM 139 ASROC  (DD 115) และ Type07 VL-ASROC (DD 116 to DD 118)
ระบบป้องกันระยะประชิด Phalanx (CIWS) จำนวน 2 ระบบ
ตอร์ปิโดปราบเรือดำน้ำ MK 46 บนแท่นยิงแฝดสามแบบ HOS-301 จำนวน 2 แท่นยิง
ปืนใหญ่ขนาด  127  มม. caliber Mark 45 จำนวน 1 กระบอก
SH 60 J(K) Seahawk 1 เครื่อง
เรือรบ > ชั้น Abukuma

6 ลำ
เริ่มประจำการปี 1989
ระวางขับน้ำ 2000 ตัน
ระวางขับน้ำเต็มที่ 2,550 ตัน
อาวุธ ปืนเรือ 76 มม., อาวุธปล่อยนำวิถีพื้น-สู่-พื้น RGM 84 Harpoon 2 ท่อยิง 8 ลูก, ASROC 8 ลูก, ตอร์ปิโดแบบ HOS-301 2 แท่นยิง 6 ลูก, Phalanx CIWS 1 ระบบ
เรือรบในอนาคต

เรือบรรทุกเฮลิคอปเตอร์ชั้นฮารุกะ (ปล่อยลงน้ำ 1 ลำส่วนอีกลำกำลังก่อสร้างคาดว่าจะปล่อยลงน้ำในปี 2009)
เรือพิฆาต 5000 ตัน (4 ลำกำลังก่อสร้าง)
เรือดำน้ำชั้นโซริว (ปล่อยลงน้ำ1ลำกำลังก่อสร้าง 2 ลำ 1 ลำกำลังวางแผน)
เรือพิฆาตบรรทุกเฮลิคอปเตอร์ 22DDH DDH -183 (วางแผนต่อ 2 ลำ วางกระดูกแล้ว 1 ลำ คาดแล้วเสร็จปี 2015)
อากาศยาน

กองบินนาวีของกองกำลังป้องกันตนเองทางทะเลของญี่ปุ่น (JMSDF)
นอกจากกำลังทางเรือแล้วก็ยังมีกำลังทางอากาศในส่วนของกองกำลังป้องกันตนเองทางทะเลของญี่ปุ่น หรือเรียกกันเข้าใจง่าย ๆ ว่า กองบินนาวี ซึ่งมีสำนักงานหรือกองบัญชาการตั้งอยู่ที่ อัทซูกิ และมีฐานบินอยู่ถึง 7 แห่ง คือ อัทซูกิ, เคโนยะ, ฮาชิโนเฮะ, นาฮา, ทาเทะยะมะ, โอมูระ และอิวาคูนิ ซึ่งส่วนใหญ่มีภารกิจตรวจการณ์ทางทะเล ค้นหาช่วยเหลือผู้ประสบภัย ลำเลียงทางยุทธวิธี ปราบเรือดำน้ำอย่างเช่น เครื่องบิน P 3 C Orion ที่มีประจำการถึง 80 เครื่อง (ประเทศไทยมีใช้งานตั้ง 3 เครื่อง) หรือ เฮลิคอปเตอร์ปราบเรือดำน้ำ SH 60 J/K Seahawk ที่มีประจำการแค่ 130 เครื่องกองบินนาวีของญี่ปุ่นถือว่าเป็นกองบินนาวีที่มีขนาดใหญ่ประเทศหนึ่งของโลกซึ่งแบ่งออกเป็น
| อากาศยาน> Fixed-wing aircraft | ประเภท> Fixed-wing aircraft | รุ่น> Fixed-wing aircraft | ประจำการ> Fixed-wing aircraft | หมายเหตุ> Fixed-wing aircraft | Fixed-wing aircraft | Fixed-wing aircraft |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Lockheed P-3 Orion | ลาดตระเวนทางทะเลลาดตระเวนทางอิเล็กทรอนิกส์ลาดตระเวนทดสอบอาวุธฝึกลาดตระเวนทางอิเล็กทรอนิกส์ | P-3CEP-3COP-3CUP-3CUP-3D | 805413 | *P-3C ต่อต้านเรือเรือดำน้ำและต่อต้านเรือรบ |  |  |
| Kawasaki P-1 | ลาดตระเวนทางทะเล | XP-1 | 2 | มีแผนจะนำมาทดแทน P-3C ทั้งหมด |  |  |
| NAMC YS-11 | เครื่องบินขนส่ง | YS-11T | 3 | มีแผนจะทดแทนด้วยเครื่องบิน KC-130R |  |  |
| KC-130 Hercules | เติมน้ำมันทางอากาศ | KC-130R |  | 6 ลำที่ปลดประจำการ ได้รับการปรับปรุงกลับเข้าประจำการ |  |  |
| Learjet 35 | เครื่องบินขนส่ง | U-36A | 4 |  |  |  |
| Beechcraft King Air | เครื่องบินขนส่ง/สื่อสารเครื่องบินฝึก | LC-90TC-90 | 527 |  |  |  |
| Fuji T-5 | เครื่องบินฝึก | T-5 | 50 |  |  |  |
| ShinMaywa US-1 | ค้นหาและกู้ภัย | US-1A | 2 |  |  |  |
| ชินเมวะ ยูเอส-2 | ค้นหาและกู้ภัย | US-2 | 5 | ทดแทนเครื่องบิน US-1A |  |  |
เฮลิคอปเตอร์
| Mitsubishi SH-60 | ลาดตระเวนทางทะเล | SH-60JSH-60K | 97 | ต่อต้านเรือดำน้ำ |  |  |
| CH-53E Super Stallion | เฮลิคอปเตอร์กวาดทุ่นระเบิด | MH-53E | 10 |  |  |  |
| AgustaWestland AW101 | เฮลิคอปเตอร์กวาดทุ่นระเบิด  เฮลิคอปเตอร์ลำเลียง | MCH-101CH-101 | 7 | 7 ลำและมีคำสั่งซื้อเพิ่ม ทดแทน MH-53E |  |  |
| MD Helicopters MD 500 | เฮลิคอปเตอร์ฝึก | OH-6DOH-6J | 54 |  |  |  |
| Eurocopter EC 135 | เฮลิคอปเตอร์ฝึก | TH-135 | 6 | 9 ลำและมีคำสั่งซื้อเพิ่ม |  |  |
| UH-60 Black Hawk | ค้นหาและกู้ภัย | UH-60J | 19 |  |  |  |
ดูเพิ่ม

กองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น
อ่านเพิ่ม

Agawa, Naoyuki. Friendship across the Seas: The US Navy and the Japan Maritime Self-Defense Force. Tokyo: Japan Publishing Industry Foundation for Culture, 2019. ISBN 978-4-86658-055-5
Auer, James. The Postwar Rearmament of Japanese Maritime Forces, 1945–1971. New York: Praeger, 1973. ISBN 0-275-28633-9
Auer, James. "Japan's Changing Defense Policy," The New Pacific Security Environment. Ralph A. Cossa, ed. Wash. D.C.: National Defense University, 1993.
Jane's Intelligence Review, February 1992.
Jane's Defence Weekly 17 August 1991
Midford, Paul. "Japan’s Response to Terror: Dispatching the SDF to the Arabian Sea," Asian Survey, 43:2 (March/April 2003).
Rubinstein, G.A. and J. O'Connell. "Japan's Maritime Self-Defense Forces," Naval Forces. 11: 2 (1990).
Sekino, Hideo. "Japan and Her Maritime Defense," U.S. Naval Institute Proceedings, (May 1971).
Sekino, Hideo. "A Diagnosis of our Maritime Self-Defense Force," Sekai no Kansen (Ships of the World), November 1970.
Takei, Tomohisa,"Japan Maritime Self Defense Force in the New Maritime Era," เก็บถาวร 2018-12-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Hatou, 34: 4(November 2008).
Tsukigi, Shinji, "External and Internal Factors Shaping The Japan Maritime Self-Defense Force (JMSDF)." Monterey, Cal.: Naval Postgraduate School, June 1993. Master's thesis.
Wile, Ted Shannon. Sealane Defense: An Emerging Role for the JMSDF?. Master's Thesis, Naval Postgraduate School (1981).
Woolley, Peter J (1996). "Japan's 1991 Minesweeping Decision: An Organizational Response". Asian Survey. 36 (8): 804–817. doi:10.1525/as.1996.36.8.01p0159v.
Woolley, Peter J. Japan’s Navy: Politics and Paradox 1971–2000. London: Lynne-Reinner: 2000. ISBN 1-55587-819-9
Yamaguchi, Jiro. "The Gulf War and the Transformation of Japanese Constitutional Politics," Journal of Japanese Studies, Vol. 18 (Winter 1992).
Young, P. Lewis. "The Japanese Maritime Self-Defense Forces: Major Surface Combatants Destroyers and Frigates," Asian Defense Journal (1985).
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ กองกำลังป้องกันตนเองทางทะเลญี่ปุ่น
JMSDF ที่ยูทูบ
Yokosuka Naval Base Community Website JMSDF News
Japan Maritime Self-Defense Force News[ลิงก์เสีย]
Japan Maritime Self-Defense Force (English)
JMSDF overview at GlobalSecurity
Introduction of a paper "JMSDF in the New Maritime Era"
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF 
ประจำชาติ:  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
35°18′40″N 139°38′10″E﻿ / ﻿35.31111°N 139.63611°E﻿ / 35.31111; 139.63611
| ด ค กกองทัพเรือในทวีปเอเชีย |
| --- | --- |
รัฐเอกราช:  กัมพูชา  กาตาร์  เกาหลีใต้  เกาหลีเหนือ  คาซัคสถาน2  คูเวต  จอร์เจีย1  จอร์แดน  จีน  ซาอุดีอาระเบีย  ซีเรีย  ไซปรัส1  ญี่ปุ่น  ติมอร์-เลสเต  ตุรกี2  เติร์กเมนิสถาน  ไทย  บรูไน  บังกลาเทศ  บาห์เรน  ปากีสถาน  พม่า  ฟิลิปปินส์  มัลดีฟส์  มาเลเซีย  เยเมน  รัสเซีย2  ลาว  เลบานอน  เวียดนาม  ศรีลังกา  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  สิงคโปร์  อาเซอร์ไบจาน1  อินเดีย  อินโดนีเซีย  อิรัก  อิสราเอล  อิหร่าน  อียิปต์2  โอมาน 
รัฐที่ได้รับการรับรองอย่างไม่สมบูรณ์:  อับฮาเซีย1  ปาเลสไตน์  ไต้หวัน  ไซปรัสเหนือ1 
เขตสังกัดและดินแดนอื่น ๆ:  เกาะคริสต์มาส  บริติชอินเดียนโอเชียนเทร์ริทอรี  หมู่เกาะโคโคส (คีลิง)  มาเก๊า  ฮ่องกง 
รัฐสิ้นสภาพ:  รัสเซีย จักรวรรดิรัสเซีย  สหภาพโซเวียต  จักรวรรดิออตโตมัน  ญี่ปุ่น รัฐบาลเอโดะ  สาธารณรัฐเอโซะ  จักรวรรดิญี่ปุ่น  จีน จักรวรรดิต้าชิง  แมนจู  เกาหลี โชซ็อน  จักรวรรดิเกาหลี  จักรวรรดิอิหร่าน  อินเดียในเครือจักรภพ  พระราชอาณาจักรลาว  สาธารณรัฐเขมร  เวียดนามใต้ 
 1. อาจจัดให้อยู่ในทวีปยุโรป  2. มีพื้นที่ทั้งในทวีปเอเชียและในทวีปยุโรปหรือทวีปแอฟริกา 
ธงประจำกองกำลังป้องกันตนเองทางทะเลญี่ปุ่น
รัฐโรดไอแลนด์

| รัฐโรดไอแลนด์ |
| --- | --- |
รัฐ
รัฐโรดไอแลนด์
   ธง ตรา
สมญา: รัฐมหาสมุทร Little Rhody
คำขวัญ: Hope
แผนที่สหรัฐเน้นรัฐโรดไอแลนด์
ประเทศ: สหรัฐ
สถานะก่อนเป็นรัฐ: โรดไอแลนด์
เข้าร่วมสหรัฐ: 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2333 (13)
เมืองหลวง: พรอวิเดนซ์
เมืองใหญ่สุด: พรอวิเดนซ์
การปกครอง
 • ผู้ว่าการ: ลินคอร์น ชาฟี (D)
 • รองผู้ว่าการ: เอลิซาเบท เอช. โรเบิร์ต (D)
สภานิติบัญญัติ: General Assembly
 • สภาสูง: Senate
 • สภาล่าง: House of Representatives
สมาชิกวุฒิสภา: เชลดอน ไวท์เฮาส์ (D)  แจ็ก รีด (D)
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร: เดโมแครต 2 คน
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 1,214 ตร.ไมล์ (3,140 ตร.กม.)
 • พื้นดิน: 1,045 ตร.ไมล์ (2,710 ตร.กม.)
 • พื้นน้ำ: 170 ตร.ไมล์ (440 ตร.กม.)  13.9%%
อันดับพื้นที่: 50
ขนาด
 • ความยาว: 48 ไมล์ (77 กิโลเมตร)
 • ความกว้าง: 37 ไมล์ (60 กิโลเมตร)
ความสูง: 200 ฟุต (60 เมตร)
ความสูงจุดสูงสุด (Jerimoth Hill): 812 ฟุต (247 เมตร)
ความสูงจุดต่ำสุด (มหาสมุทรแอตแลนติก): 0 ฟุต (0 เมตร)
ประชากร
 • ทั้งหมด: 1,050,292 (2,012 est.) คน
 • อันดับ: 43
 • ความหนาแน่น: 1,006 คน/ตร.ไมล์ (388 คน/ตร.กม.)
 • อันดับความหนาแน่น: 2
 • ค่ามัธยฐานรายได้ครัวเรือน: $54,619
 • อันดับรายได้: 16
เดมะนิม: โรดไอแลนเดอร์
ภาษา
 • ภาษาทางการ: De jure: None   De facto: ภาษาอังกฤษ
เขตเวลา: Eastern: UTC -5/-4
อักษรย่อไปรษณีย์: RI
รหัส ISO 3166: US-RI
ละติจูด: 41° 09' N to 42° 01' N
ลองจิจูด: 71° 07' W to 71° 53' W
เว็บไซต์: www.ri.gov
รัฐโรดไอแลนด์ ตั้งอยู่ทางชายฝั่งตะวันออกของประเทศ
รัฐโรดไอแลนด์ (อังกฤษ: Rhode Island, เสียงอ่านภาษาอังกฤษ: /ˈroʊd ˈaɪ lənd/) หรือชื่อเดิมได้แก่ รัฐโรดไอแลนด์และนิคมพรอวิเดนซ์ (อังกฤษ: The State of Rhode Island and Providence Plantations) ซึ่งเป็นชื่อที่ใช้อย่างเป็นทางการจนถึงเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2020 เป็นรัฐที่เล็กที่สุดในสหรัฐ ตั้งอยู่บริเวณชายฝั่งตะวันออกของประเทศ ในเขตนิวอิงแลนด์ รัฐโรดไอแลนด์เป็น 1 ใน 13 รัฐเริ่มต้นก่อนการรวมตัวของรัฐอื่นในช่วงการปฏิวัติอเมริกา โรดไอแลนด์มีชื่อเล่นรัฐว่า "รัฐมหาสมุทร" (The Ocean State) โดยทุกส่วนในรัฐโรดไอแลนด์ห่างจากมหาสมุทรไม่เกิน 48 กม. ภายในอ่าวแนร์ราแกนเซตต์ เมืองหลวงของรัฐคือเมืองพรอวิเดนซ์ มหาวิทยาลัยที่สำคัญคือ โรงเรียนดีไซน์โรดไอแลนด์ สถานศึกษาที่ได้ชื่อว่าอันดับหนึ่งในสหรัฐในด้านการออกแบบ มหาวิทยาลัยโรเจอร์ วิลเลียมส์ และมหาวิทยาลัยบราวน์
ในปี 2556 โรดไอแลนด์มีประชากร 1,051,511 คน
เมืองและประชากร

รายชื่อเมืองเรียงตามจำนวนประชากรที่มากที่สุดในรัฐโรดไอแลนด์
พรอวิเดนซ์ (178,042 คน)
วาร์วิก (82,672 คน)
แครนสตัน (80,387 คน)
พอว์ทักเก็ต (71,148 คน)
อีสต์พรอวิเดนซ์ (47,034 คน)
วูนซอกเก็ต (40,186 คน)
โคเวนทรี (36,014 คน)
คัมเบอร์แลนด์ (32,506 คน)
นอร์ทพรอวิเดนซ์ (32,078 คน)
เซาท์คิงส์ตัน (30,639 คน)
เวสต์วาร์วิก (29,191 คน)
จอห์นตัน (28,768 คน)
นอร์ทคิงส์ตัน (26,486 คน)
นิวพอร์ต (24,672 คน)
บริสตอล (22,954 คน)
ดูเพิ่ม

รายชื่อเมืองในรัฐโรดไอแลนด์
รายชื่อเทศมณฑลในรัฐโรดไอแลนด์
รายชื่อสัญลักษณ์ของรัฐโรดไอแลนด์
สมุดภาพ

ศาลาว่าการรัฐโรดไอแลนด์
คฤหาสถ์เบรกเกอร์
พรอวิเดนซ์
มหาวิทยาลัยบราวน์
มหาวิทยาลัยโรเจอร์ วิลเลียมส์
ชายฝั่งเมืองนิวพอร์ต อ่าวแนร์ราแกนเซตต์
สะพานเครบอร์น-เพล-นิวพอร์ต
ทะเบียนรถรัฐโรดไอแลนด์
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์รัฐโรดไอแลนด์
| ด ค ก เขตทางการเมืองของสหรัฐ |
| --- | --- |
รัฐ:  คอนเนทิคัต  เคนทักกี  แคนซัส  แคลิฟอร์เนีย  โคโลราโด  จอร์เจีย  เซาท์แคโรไลนา  เซาท์ดาโคตา  เดลาแวร์  เท็กซัส  เทนเนสซี  นอร์ทแคโรไลนา  นอร์ทดาโคตา  นิวเจอร์ซีย์  นิวเม็กซิโก  นิวยอร์ก  นิวแฮมป์เชอร์  เนแบรสกา  เนวาดา  เพนซิลเวเนีย  ฟลอริดา  มอนแทนา  มิชิแกน  มินนิโซตา  มิสซิสซิปปี  มิสซูรี  เมน  แมริแลนด์  แมสซาชูเซตส์  ยูทาห์  โรดไอแลนด์  ลุยเซียนา  วอชิงตัน  วิสคอนซิน  เวสต์เวอร์จิเนีย  เวอร์จิเนีย  เวอร์มอนต์  ไวโอมิง  ออริกอน  อะแลสกา  อาร์คันซอ  อินดีแอนา  อิลลินอย  แอริโซนา  แอละแบมา  โอคลาโฮมา  โอไฮโอ  ไอดาโฮ  ไอโอวา  ฮาวาย 
เขตที่ตั้งรัฐบาลของสหพันธ์:  วอชิงตัน ดี.ซี. 
พื้นที่เกาะ:  กวม  ปวยร์โตรีโก  หมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนา  หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ  อเมริกันซามัว 
เกาะเล็กรอบนอก:  เกาะจาร์วิส  เกาะนาแวสซา  เกาะเบเกอร์  เกาะเวก  เกาะฮาวแลนด์  คิงแมนรีฟ  จอห์นสตันอะทอลล์  แพลไมราอะทอลล์  มิดเวย์อะทอลล์ 
เขตสงวนอินเดียน: รายชื่อเขตสงวนอินเดียน
| ด ค กเมืองและนครในรัฐโรดไอแลนด์ |
| --- | --- |
นคร: เซนทรัลฟอลล์ • แครนสตัน  • อีสต์พรอวิเดนซ์ • นิวพอร์ต • พอว์ทักเก็ต • พรอวิเดนซ์ • วาร์วิก • วูนซอกเก็ต
เมือง: แบร์ริงตัน • บริสตอล  • เบอร์ริลวิลล์ • ชาร์เลสทาวน์ • โคเวนทรี่ • คัมเบอร์แลนด์ • อีสต์กรีนวิช • อีเซเตอร์ • ฟอสเตอร์ • กลอเชสเตอร์  • ฮอปคินตัน • เจมส์ทาวน์ • จอห์นสตัน • ลินคอร์น • ลิตเติลคอมป์ตัน • มิดเดิลทาวน์ • นาร์ราแกนเซตต์ • นิวชอร์แฮม (บล็อกไอแลนด์) • นอร์ทคิงสทาวน์ • นอร์ทพรอวิเดนซ์ • นอร์ทสมิทฟิลด์ • พอร์ตสมูท • ริชมอนด์ • ไซทัวเท • สมิทฟิลด์ • เซาท์คิงสทาวน์ • ไทเวอร์ตัน • วาร์เรน • เวสต์กรีนวิช • เวสต์วาร์วิก • เวสเทอร์ลี
สเวตลานา อะเลคซีเอวิช

| สเวตลานา อะเลคซีเอวิช |
| --- | --- |
สเวตลานา อะเลคซีเอวิช ในปี 2024
ชื่อท้องถิ่น: Святлана Аляксандраўна Алексіевіч
เกิด: Svetlana Alexandrovna Alexievich  (1948-05-31) 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1948 (76 ปี) สตานิสลาวิว, สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตยูเครน, สหภาพโซเวียต (ปัจจุบันคืออีวานอ-ฟรันกิวสก์ในประเทศยูเครน)
อาชีพ: นักข่าว นักประวัติศาสตร์มุขปาฐะ
ภาษา: รัสเซีย
พลเมือง: เบลารุส 
จบจาก: Belarusian State University
รางวัลสำคัญ: รางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม (2015) Order of the Badge of Honour (1984)  Order of the Arts and Letters (2014) Friedenspreis des Deutschen Buchhandels (2013) Prix Médicis (2013) Belarusian Democratic Republic 100th Jubilee Medal (2018)

ลายมือชื่อ: 
เว็บไซต์
alexievich.info/indexEN.html
สเวตลานา อะเลคซีเอวิช (Svetlana Alexievich; เกิดเมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1948) เป็นนักข่าวสืบสวน นักเขียนบทความ และนักประวัติศาสตร์มุขปาฐะ ชาวเบลารุส ที่เขียนเนื้อหาเป็นภาษารัสเซีย เธอได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรมประจำปี 2015 "สำหรับงานเขียนรวบรวมเสียงหลากหลาย อันเป็นอนุสรณ์แห่งความทุกข์ทรมานและความกล้าหาญในยุคของเรา" เธอเป็นนักเขียนคนแรกจากเบลารุสที่ได้รับรางวัลนี้
ทางหลวงสหรัฐหมายเลข 40

| ทางหลวงสหรัฐหมายเลข 40 |
| --- | --- |
ถนนแห่งชาติ, ทางหลวงวิกทอรี

ข้อมูลของเส้นทาง
ความยาว: 2,285.74 ไมล์ (3,678.54 กิโลเมตร)
มีขึ้นเมื่อ: 1926–ปัจจุบัน
ทางแยกที่สำคัญ
ปลายทางทิศตะวันตก:  I-80 / US 189 ในซิลเวอร์ซัมมิต รัฐยูทาห์
 :    I-25 ในเดนเวอร์ รัฐโคโลราโด   I-35 ในแคนซัสซิตี รัฐมิสซูรี   I-55 / I-64 / I-70 ในอีสต์เซนต์หลุยส์ รัฐอิลลินอย   I-57 ในเอฟฟิงแฮม รัฐอิลลินอย   I-65 / I-69 / I-70 / I-74 ในอินเดียแนโพลิส รัฐอินดีแอนา   I-75 ในแวนดาเลีย รัฐโอไฮโอ   I-77 ในเคมบริดจ์ รัฐโอไฮโอ   I-79 ในวอชิงตัน รัฐเพนซิลเวเนีย   I-81 ในเฮเกอส์ทาวน์ รัฐแมริแลนด์   I-95 ในบอลทิมอร์ รัฐแมริแลนด์ 
ปลายทางทิศตะวันออก:  US 322/แอตแลนติกเอฟเวนิว/แปซิฟิกเอฟเวนิว ในแอตแลนติกซิตี รัฐนิวเจอร์ซีย์
ตำแหน่งที่ตั้ง
ประเทศ: สหรัฐ
รัฐ: ยูทาห์ โคโลราโด แคนซัส มิสซูรี อิลลินอย อินดีแอนา โอไฮโอ เวสต์เวอร์จิเนีย เพนซิลเวเนีย แมริแลนด์ เดลาแวร์ และนิวเจอร์ซีย์
 
ระบบทางหลวง
 ระบบทางหลวงสหรัฐ  รายการ 
ทางหลวงสหรัฐหมายเลข 40 (อังกฤษ: U.S. Route 40 หรือ US 40) เป็นทางหลวงสหรัฐแนวตะวันออก-ตะวันตก ครั้งหนึ่ง ทางหลวงสายนี้เคยมีเส้นทางเช่นเดียวกับทางหลวงส่วนใหญ่ที่มีตัวเลขลงท้ายด้วยเลขศูนย์ กล่าวคือ มีเส้นทางพาดผ่านทั่วทั้งสหรัฐอเมริกา ตามแผนทางหลวงสหรัฐปี ค.ศ. 1926 ซึ่งเคยมีปลายทางอยู่ที่ซานฟรานซิสโก รัฐแคลิฟอร์เนีย และแอตแลนติกซิตี รัฐนิวเจอร์ซีย์ ต่อมาทางหลวงหมายเลข 40 ช่วงที่ผ่านภาคตะวันตกของสหรัฐอเมริกา ได้ถูกแทนที่โดยอินเตอร์สเตต 80 เป็นผลให้ปลายทางทิศตะวันตกถูกร่นระยะเข้ามาหลายครั้ง ปัจจุบัน ทางหลวงหมายเลข 40 มีปลายทางทิศตะวันตกที่จุดตัดกับอินเตอร์สเตต 80 ในซิลเวอร์ซัมมิต รัฐยูทาห์ นอกเมืองพาร์กซิตี รัฐยูทาห์
จุดเริ่มต้นอยู่ที่ปลายทางทิศตะวันตกในรัฐยูทาห์ ทางหลวงหมายเลข 40 มีเส้นทางผ่าน 12 รัฐ ได้แก่ยูทาห์ โคโลราโด แคนซัส มิสซูรี อิลลินอย อินดีแอนา โอไฮโอ เวสต์เวอร์จิเนีย เพนซิลเวเนีย แมริแลนด์ เดลาแวร์ และนิวเจอร์ซีย์ โดยผ่านเมืองหลวงของหลายรัฐทั้งในอดีตและปัจจุบัน ระยะทางส่วนใหญ่ มีเส้นทางขนานไปกับทางหลวงอินเตอร์สเตตสายหลักหลายสาย ได้แก่ อินเตอร์สเตต 70 จากรัฐโคโลราโด ถึงวอชิงตัน รัฐเพนซิลเวเนีย และอีกครั้งหนึ่งจากแฮนค็อก รัฐแมริแลนด์ ถึงบอลทิมอร์ รัฐแมริแลนด์; อินเตอร์สเตต 64 ในส่วนของรัฐมิสซูรี และรัฐอิลลินอย; อินเตอร์สเตต 68 ไปตามเขตที่ยื่นออกมาของรัฐแมริแลนด์; และอินเตอร์สเตต 95 จากบอลทิมอร์ ถึงนิวคาสเซิล รัฐเดลาแวร์
ทางหลวงหมายเลข 40 สร้างขึ้นบนทางหลวงเก่าแก่หลายสาย ที่โดดเด่นที่สุด ได้แก่ ถนนแห่งชาติ (National Road) และทางหลวงวิกทอรี ถนนแห่งชาติสร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1806 เมื่อแล้วเสร็จ เส้นทางจะเชื่อมต่อคัมเบอร์แลนด์ รัฐแมริแลนด์ กับแวนดาเลีย รัฐอิลลินอย ส่วนทางหลวงวิกทอรี (ทางหลวงแห่งชัยชนะ) เป็นทางหลวงที่เป็นอนุสรณ์แก่ทหารผ่านศึกในสงครามโลกครั้งที่ 1 มีเส้นทางจากแคนซัสซิตี รัฐมิสซูรี ถึงซานฟรานซิสโก รัฐแคลิฟอร์เนีย และถนนที่สำคัญอื่น ๆ ที่เป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงหมายเลข 40 ได้แก่ เซนส์เทรซ ในรัฐรัฐโอไฮโอ, ถนนแบรดด็อก ในรัฐแมริแลนด์ และรัฐเพนซิลเวเนีย, ส่วนหนึ่งของออริกอนเทรล ในรัฐแคนซัส, และทางหลวงลิงคอล์น ตลอดรัฐแคลิฟอร์เนีย
หนังสืออ่านเพิ่ม

Vale, Thomas R., & Vale, Geraldine (1983). US 40 Today: Thirty Years of Landscape Change in America. Madison: University of Wisconsin Press. ISBN 0-299-09480-4.{{cite book}}:  CS1 maint: extra punctuation (ลิงก์) This is an updating of Stewart, George R. (1953). US 40: Cross Section of the United States of America. Boston: Houghton Mifflin Company. ISBN 0-8371-6655-1. (There was also a 1973 reprint, the "First Greenwood Reprinting".)
แหล่งข้อมูลอื่น

Droz, Robert V. (2006). "U.S. Highways from U.S. 1 to (U.S. 830)". สืบค้นเมื่อ 2007-05-20.
Schlereth, Thomas J. (1985). US 40: A roadscape of the American experience. Indiana Historical Society.
| ด ค ก ระบบทางหลวงสหรัฐ |
| --- | --- | --- |
|  |  1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  14  15  16  17  18  19  20  21  22  23  24  25  26  27  28  29  30  31  32  33  34  35  36  37  38  40  41  42  43  44  45  46  48  49  50  51  52  53  54  55  56  57  58  59  60  61  62  63  64  65  66  67  68  69  70  71  72  73  74  75  76  77  78  79  80  81  82  83  84  85  87  89  90  91  92  93  94  95  96  97  98  99  101  163  400  412  425  |  |
 รายการทางหลวงสหรัฐทั้งหมด  หมายเลขที่เขียนด้วยตัวเอน เป็นทางหลวงที่ถูกถอดถอนออกจากระบบแล้ว  หมายเลขที่เน้น เป็นทางหลวงสายหลัก
เศรษฐกิจพอเพียง

ระวังสับสนกับ ทฤษฎีใหม่
เศรษฐกิจพอเพียง เป็นปรัชญาที่พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรมีพระราชดำรัสแก่ชาวไทยนับตั้งแต่ พ.ศ. 2517 เป็นต้นมา และถูกพูดถึงอย่างชัดเจนในวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2540 เพื่อเป็นแนวทางการแก้ไขวิกฤตการณ์ทางการเงินในเอเชีย พ.ศ. 2540 ให้สามารถดำรงอยู่ได้อย่างมั่นคงและยั่งยืนในกระแสโลกาภิวัตน์และความเปลี่ยนแปลงต่าง ๆ
นักวิชาการไทยหลายคนร่วมแสดงความคิดเห็น อย่างเช่น ศ.นพ.ประเวศ วะสี, ศ.เสน่ห์ จามริก, ศ.อภิชัย พันธเสน, และศ.ฉัตรทิพย์ นาถสุภา เชื่อมโยงแนวคิดเศรษฐกิจพอเพียงเข้ากับวัฒนธรรมชุมชน ด้านสำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติได้เชิญผู้ทรงคุณวุฒิในทางเศรษฐกิจและสาขาอื่น ๆ มาร่วมกันประมวลเพื่อบรรจุในแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 9
ปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงนี้ได้รับการเชิดชูจากองค์การสหประชาชาติ ว่าเป็นปรัชญาที่มีประโยชน์ต่อประเทศไทยและนานาประเทศ และสนับสนุนให้ประเทศสมาชิกยึดเป็นแนวทางสู่การพัฒนาแบบยั่งยืน โดยมีนักวิชาการและนักเศรษฐศาสตร์หลายคนเห็นด้วยกับแนวทางเศรษฐกิจพอเพียง แต่ในขณะเดียวกัน บางสื่อตั้งคำถามถึงการยกย่องขององค์การสหประชาชาติ รวมทั้งความน่าเชื่อถือของรายงานศึกษาและท่าทีขององค์การ