stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
รัฐหลังสหภาพโซเวียต

รัฐที่ก่อตั้งหลังการล่มสลายของสหภาพโซเวียต
รัฐหลังสหภาพโซเวียตเรียงตามลำดับตัวอักษรไทย: คาซัคสถาน
คีร์กีซสถาน
จอร์เจีย
เติร์กเมนิสถาน
ทาจิกิสถาน
เบลารุส
มอลโดวา
ยูเครน
รัสเซีย
ลัตเวีย
ลิทัวเนีย
อาเซอร์ไบจาน
อาร์มีเนีย
อุซเบกิสถาน
เอสโตเนีย
รัฐหลังสหภาพโซเวียต (อังกฤษ: post-Soviet states) หรือที่รู้จักกันในชื่อ อดีตสหภาพโซเวียต (former Soviet Union, FSU), อดีตสาธารณรัฐโซเวียต (former Soviet Republics) และในรัสเซียในชื่อ ต่างประเทศใกล้เคียง (รัสเซีย: бли́жнее зарубе́жье, อักษรโรมัน: blizhneye zarubezhye) คือรัฐเอกราช 15 รัฐที่เคยเป็นสาธารณรัฐองค์ประกอบของสหภาพโซเวียต โดยเกิดขึ้นและเกิดขึ้นอีกครั้งจากสหภาพโซเวียตหลังการล่มสลายของสหภาพใน ค.ศ. 1991
รัสเซียเป็นรัฐผู้สืบสิทธิ์หลักของสหภาพโซเวียตที่ได้รับการยอมรับจากนานาชาติโดยพฤตินัยหลังสงครามเย็น ในขณะที่ยูเครนประกาศตนเองตามกฎหมายว่าเป็นรัฐผู้สืบสิทธิ์ของทั้งสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตยูเครนและสหภาพโซเวียต ซึ่งยังคงอยู่ภายใต้ข้อพิพาทเกี่ยวกับทรัพย์สินที่เคยเป็นของสหภาพโซเวียต
รัฐบอลติกทั้งสามเป็นสาธารณรัฐกลุ่มแรกที่ประกาศเอกราชในช่วงเดือนมีนาคมถึงเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1990 โดยอ้างความต่อเนื่องจากรัฐเดิมที่ดำรงอยู่ก่อนการผนวกของสหภาพโซเวียตใน ค.ศ. 1940 สาธารณรัฐที่เหลือ 12 แห่งทั้งหมดทยอยแยกตัวออกจากสหภาพโซเวียต โดย 12 ใน 15 รัฐ (ไม่รวมรัฐบอลติก) ร่วมก่อตั้งเครือรัฐเอกราช (ซีไอเอส) และส่วนใหญ่เข้าร่วมองค์การสนธิสัญญาความมั่นคงร่วมกัน (ซีเอสทีโอ) ในขณะที่รัฐบอลติกเป็นสมาชิกของสหภาพยุโรปและเนโท เจ้าหน้าที่สหภาพยุโรปได้เน้นย้ำถึงความสำคัญของข้อตกลงความร่วมมือระหว่างสหภาพยุโรปกับรัฐหลังสหภาพโซเวียต
นอกจากนี้ ยังมีดินแดนพิพาทที่ได้รับการรับรองในระดับแตกต่างกันที่ตั้งอยู่ในดินแดนอดีตสหภาพโซเวียต ได้แก่ ทรานส์นีสเตรียในภาคตะวันออกของมอลโดวา, อับคาเซียและเซาท์ออสซีเชียในภาคเหนือของจอร์เจีย และสาธารณรัฐนากอร์โน-คาราบัคในภาคตะวันตกเฉียงใต้ของอาเซอร์ไบจาน ตั้งแต่ ค.ศ. 2014 สาธารณรัฐประชาชนดอแนตสก์และสาธารณรัฐประชาชนลูฮันสก์ในภาคตะวันออกไกลของยูเครนได้อ้างตนเองเป็นเอกราช ดินแดนที่ไม่ได้รับการรับรองจากนานาชาติส่วนใหญ่เหล่านี้ได้รับความช่วยเหลือทางทหารและการเงินจากรัสเซีย ยกเว้นสาธารณรัฐนากอร์โน-คาราบัคซึ่งรวมอยู่กับอาร์มีเนียในทางพฤตินัยแต่ยังคงความร่วมมืออย่างใกล้ชิดกับรัสเซีย ก่อนการผนวกไครเมียเข้ากับรัสเซียในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2014 ซึ่งประเทศส่วนใหญ่ไม่ให้การรับรองนั้น ไครเมียเคยประกาศตนเองเป็นเอกราชเป็นระยะเวลาสั้น ๆ
ในภาษาทางการเมืองของรัสเซียและรัฐหลังสหภาพโซเวียตบางรัฐ ศัพท์ ต่างประเทศใกล้เคียง สื่อถึงสาธารณรัฐเอกราช (นอกเหนือจากรัสเซีย) ที่กำเนิดขึ้นหลังการล่มสลายของสหภาพโซเวียต การใช้ศัพท์ดังกล่าวที่เพิ่มขึ้นในภาษาอังกฤษถูกนำไปเชื่อมโยงกับการยืนยันจากต่างชาติ (โลกที่พูดภาษาอังกฤษ) ถึงสิทธิ์ของรัสเซียที่จะรักษาอิทธิพลอย่างมีนัยสำคัญในภูมิภาคนี้ วลาดีมีร์ ปูติน ประธานาธิบดีรัสเซีย ประกาศให้ภูมิภาคนี้เป็นส่วนประกอบหนึ่งของ "เขตอิทธิพล" ของรัสเซีย และมีความสำคัญทางยุทธศาสตร์ต่อผลประโยชน์ของรัสเซีย มีผู้เปรียบเทียบแนวคิดนี้กับลัทธิมอนโร
การเปรียบเทียบประเทศ

| ภูมิภาค | ภูมิภาค | ชื่อประเทศ | ตราแผ่นดิน | ธง | เมืองหลวง | เป็นเอกราช | พื้นที่> ตารางกิโลเมตร | พื้นที่> ตารางไมล์ | ประชากร | ความหนาแน่น> คน/ตารางกิโลเมตร | ความหนาแน่น> คน/ตารางไมล์ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | ยุโรปตะวันออก | รัสเซีย (สหพันธรัฐรัสเซีย) |  |  | มอสโก | 12 ธันวาคม ค.ศ. 1991 | 17,098,242 | 6,601,668 | 146,171,015 | 9 | 23 |  |
|  | ยุโรปตะวันออก | ยูเครน |  |  | เคียฟ | 24 สิงหาคม ค.ศ. 1991 | 577,528 | 222,985 | 41,383,182 | 72 | 186 |  |
|  | ยุโรปตะวันออก | เบลารุส (สาธารณรัฐเบลารุส) |  |  | มินสค์ | 10 ธันวาคม ค.ศ. 1991 | 207,600 | 80,155 | 9,349,645 | 46 | 119 |  |
|  | ยุโรปตะวันออก | มอลโดวา (สาธารณรัฐมอลโดวา) |  |  | คีชีเนา | 27 สิงหาคม ค.ศ. 1991 | 33,843 | 13,067 | 2,597,100 | 79 | 205 |  |
|  | เอเชียกลาง | อุซเบกิสถาน (สาธารณรัฐอุซเบกิสถาน) |  |  | ทาชเคนต์ | 31 สิงหาคม ค.ศ. 1991 | 444,103 | 171,469 | 35,064,893 | 76 | 197 |  |
|  | เอเชียกลาง | คาซัคสถาน (สาธารณรัฐคาซัคสถาน) |  |  | อัสตานา | 16 ธันวาคม ค.ศ. 1991 | 2,724,900 | 1,052,090 | 19,000,336 | 7 | 18 |  |
|  | เอเชียกลาง | คีร์กีซสถาน (สาธารณรัฐคีร์กีซ) |  |  | บิชเคก | 31 สิงหาคม ค.ศ. 1991 | 199,945 | 77,199 | 6,663,000 | 33 | 85 |  |
|  | เอเชียกลาง | ทาจิกิสถาน (สาธารณรัฐทาจิกิสถาน) |  |  | ดูชานเบ | 9 กันยายน ค.ศ. 1991 | 143,100 | 55,251 | 9,504,000 | 64 | 166 |  |
|  | เอเชียกลาง | เติร์กเมนิสถาน (อดีตคือ สาธารณรัฐเติร์กเมนิสถาน) |  |  | อาชกาบัต | 27 ตุลาคม ค.ศ. 1991 | 491,210 | 189,657 | 6,118,000 | 11 | 28 |  |
|  | ทรานส์คอเคเซีย | จอร์เจีย (อดีตคือ สาธารณรัฐจอร์เจีย) |  |  | ทบิลีซี | 9 เมษายน ค.ศ. 1991 | 69,700 | 26,911 | 3,728,573 | 53 | 137 |  |
|  | ทรานส์คอเคเซีย | อาเซอร์ไบจาน (สาธารณรัฐอาเซอร์ไบจาน) |  |  | บากู | 30 สิงหาคม ค.ศ. 1991 | 86,600 | 33,436 | 10,139,196 | 115 | 298 |  |
|  | ทรานส์คอเคเซีย | อาร์มีเนีย (สาธารณรัฐอาร์มีเนีย) |  |  | เยเรวาน | 21 กันยายน ค.ศ. 1991 | 29,743 | 11,484 | 2,963,300 | 100 | 259 |  |
|  | รัฐบอลติก | ลิทัวเนีย (สาธารณรัฐลิทัวเนีย) |  |  | วิลนีอัส | 11 มีนาคม ค.ศ. 1990 | 65,300 | 25,212 | 2,786,006 | 43 | 111 |  |
|  | รัฐบอลติก | ลัตเวีย (สาธารณรัฐลัตเวีย) |  |  | รีกา | 4 พฤษภาคม ค.ศ. 1990 | 64,562 | 24,928 | 1,882,200 | 30 | 78 |  |
|  | รัฐบอลติก | เอสโตเนีย (สาธารณรัฐเอสโตเนีย) |  |  | ทาลลินน์ | 8 พฤษภาคม ค.ศ. 1990 | 45,339 | 17,505 | 1,330,068 | 29 | 75 |  |

| รวมอดีตสหภาพโซเวียต | รวมอดีตสหภาพโซเวียต | รวมอดีตสหภาพโซเวียต | รวมอดีตสหภาพโซเวียต | รวมอดีตสหภาพโซเวียต | รวมอดีตสหภาพโซเวียต | รวมอดีตสหภาพโซเวียต | 22,307,815 | 8,613,096 | 296,582,638 | 9 | 23 |  |
การเปรียบเทียบประเทศ > ผู้นำคนปัจจุบัน > ประมุขแห่งรัฐ

คาซัคสถาน
ฆาเซิม-โฌมาร์ต โตกาเยฟ
ประธานาธิบดีคาซัคสถาน
คีร์กีซสถาน
ซาดือร์ จาปารอฟ
ประธานาธิบดีคีร์กีซสถาน
จอร์เจีย
ซาลอเม ซูราบิชวีลี
ประธานาธิบดีจอร์เจีย
เติร์กเมนิสถาน
เซร์ดาร์ เบร์ดือมูฮาเมดอว์
ประธานาธิบดีเติร์กเมนิสถาน
ทาจิกิสถาน
เอมอมาลี ราห์มอน
ประธานาธิบดีทาจิกิสถาน
เบลารุส
อาเลียกซันดร์ ลูกาแชนกา
ประธานาธิบดีเบลารุส
มอลโดวา
มายา ซันดู
ประธานาธิบดีมอลโดวา
ยูเครน
วอลอดือมือร์ แซแลนสกึย
ประธานาธิบดียูเครน
รัสเซีย
วลาดีมีร์ ปูติน
ประธานาธิบดีรัสเซีย
ลัตเวีย
เอกิลส์ เลวิตส์
ประธานาธิบดีลัตเวีย
ลิทัวเนีย
กิตานัส เนาเซดา
ประธานาธิบดีลิทัวเนีย
อาเซอร์ไบจาน
อิลฮัม แอลีเยฟ
ประธานาธิบดีอาเซอร์ไบจาน
อาร์มีเนีย
อาร์แมน ซาร์กซียัน
ประธานาธิบดีอาร์มีเนีย
อุซเบกิสถาน
ชัฟคัต มีร์ซีโยเยฟ
ประธานาธิบดีอุซเบกิสถาน
เอสโตเนีย
อาลาร์ การิส
ประธานาธิบดีเอสโตเนีย
การเปรียบเทียบประเทศ > ผู้นำคนปัจจุบัน > หัวหน้ารัฐบาล

คาซัคสถาน
แอลีย์ฆัน สมาเยอโลฟ
นายกรัฐมนตรีคาซัคสถาน
คีร์กีซสถาน
อากึลเบก จาปารอฟ
ประธานคณะรัฐมนตรีคีร์กีซสถาน
จอร์เจีย
อีรักลี ฆารีบัชวีลี
นายกรัฐมนตรีจอร์เจีย
เติร์กเมนิสถาน
เซร์ดาร์ เบร์ดือมูฮาเมดอว์
ประธานาธิบดีเติร์กเมนิสถาน
ทาจิกิสถาน
คอฮีร์ ราซุลซอดา
นายกรัฐมนตรีทาจิกิสถาน
เบลารุส
รามัน ฮาลอว์แชนกา
นายกรัฐมนตรีเบลารุส
มอลโดวา
นาตาลียา กาวรีลิตซา
นายกรัฐมนตรีมอลโดวา
ยูเครน
แดนึส ชมือฮัล
นายกรัฐมนตรียูเครน
รัสเซีย
มีฮาอิล มีชุสติน
นายกรัฐมนตรีรัสเซีย
ลัตเวีย
กริชยานิส การิญส์
นายกรัฐมนตรีลัตเวีย
ลิทัวเนีย
อิงกริดา ชิโมนีเต
นายกรัฐมนตรีลิทัวเนีย
อาเซอร์ไบจาน
แอลี แอแซดอฟ
นายกรัฐมนตรีอาเซอร์ไบจาน
อาร์มีเนีย
นีกอล พาชินยัน
นายกรัฐมนตรีอาร์มีเนีย
อุซเบกิสถาน
อับดุลลา ออรีปอฟ
นายกรัฐมนตรีอุซเบกิสถาน
เอสโตเนีย
กายา กัลลัส
นายกรัฐมนตรีเอสโตเนีย
ระดับการพัฒนา

รัฐหลังสหภาพโซเวียตเรียงตามคะแนนดัชนีการพัฒนามนุษย์ใน ค.ศ. 2020
การพัฒนามนุษย์ระดับสูงมาก:
เอสโตเนีย: 0.892
ลิทัวเนีย: 0.882
ลัตเวีย: 0.866
คาซัคสถาน: 0.825
รัสเซีย: 0.824
เบลารุส: 0.823
จอร์เจีย: 0.812
การพัฒนามนุษย์ระดับสูง:
ยูเครน: 0.779
อาร์มีเนีย: 0.776
อาเซอร์ไบจาน: 0.756
มอลโดวา: 0.750
อุซเบกิสถาน: 0.720
เติร์กเมนิสถาน: 0.715
การพัฒนามนุษย์ระดับปานกลาง:
คีร์กีซสถาน: 0.697
ทาจิกิสถาน: 0.668
ดูเพิ่ม

เครือรัฐเอกราช
กลุ่มตะวันออก
สหภาพเศรษฐกิจยูเรเชีย
สาธารณรัฐของสหภาพโซเวียต
การแผลงเป็นรัสเซีย
อาการกลัวรัสเซีย
โลกที่พูดภาษารัสเซีย
โลกที่สอง
องค์การชาติและประชาชนที่ไม่มีผู้แทน
อ่านเพิ่ม

"Geopolitical and Economic Significance of Central Eurasia: Indian Perspective". Kundu, Nivedita Das. Indian Foreign Affairs Journal; New Delhi Vol. 5, Iss. 3, (Jul-Sep 2010): 324-337.
แหล่งข้อมูลอื่น

Candid photos of the Eastern Bloc September–December 1991, in the last months of the USSR
New Directions Post-Independence from the Dean Peter Krogh Foreign Affairs Digital Archives
Post-Soviet Russia and its Neighbor States from the Dean Peter Krogh Foreign Affairs Digital Archives
Discovering The Centuries-Old State Tradition, professor Pål Kolstø, University of Oslo
Former Soviet war zones |The hazards of a long, hard freeze, The Economist, 19 August 2004
4 enclaves' post-Soviet fate in limbo, The Seattle Times, 20 August 2006
Are Independence Referendums First Step Toward Kremlin's 'Historical Revanchism'?, Radio Free Europe, 15 September 2006
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  อิสราเอล  สหรัฐ  ลัตเวีย  เช็กเกีย
สนามกีฬานิจนีนอฟโกรอด

| --- | --- |
สนามกีฬานิจนีนอฟโกรอดสนามฟุตบอลยูฟ่า 
th
ที่ตั้ง: Betankura st., 1A,  นิจนีนอฟโกรอด รัสเซีย
พิกัด: 56°20′15″N 43°57′48″E﻿ / ﻿56.33750°N 43.96333°E﻿ / 56.33750; 43.96333
ขนส่งมวลชน:  สถานีสเตรลกา
ความจุ: 44,899 ที่นั่ง (อย่างเป็นทางการ) 43,319 ที่นั่ง (ฟุตบอลโลก 2018)
ขนาดสนาม: 105 × 68 เมตร
พื้นผิว: กราสมาสเตอร์
การก่อสร้าง
ลงเสาเข็ม: ค.ศ. 2015
ก่อสร้าง: ค.ศ. 2018
งบประมาณในการก่อสร้าง: 17.9 พันล้านรูเบิล
การใช้งาน
สโมสรฟุตบอลนิจนีนอฟโกรอด (2018–ปัจจุบัน) ฟุตบอลทีมชาติรัสเซีย (บางนัด)
สนามกีฬานิจนีนอฟโกรอด (รัสเซีย: стадио́н «Ни́жний Но́вгород») เป็นสนามฟุตบอลที่ตั้งอยู่ที่เมืองนิจนีนอฟโกรอด ประเทศรัสเซีย และเป็นหนึ่งในสนามที่ใช้จัดแข่งขันฟุตบอลโลก 2018 มีความจุ 44,899 ที่นั่ง
ข้อมูลทั่วไป

สนามแห่งนี้สร้างขึ้นในพื้นที่ประวัติศาสตร์ที่เรียกว่าสปิต ซึ่งเป็นบริเวณที่แม่น้ำวอลกากับแม่น้ำโอคาไหลมาบรรจบกัน สนามถูกสร้างให้มีรูปแบบคลาสสิก ภายนอกตกแต่งด้วยสีขาว น้ำเงิน และฟ้า เพื่อสื่อถึงธรรมชาติในภูมิภาควอลกา รวมไปถึงแหล่งน้ำและสายลม ตัวสนามมีพื้นที่ทั้งสิ้น 127,500 ตารางเมตร
ความจุของสนามโดยประมาณอยู่ที่ 45,000 ที่นั่ง โดยมีที่นั่งสำหรับผู้มีกำลังจ่ายต่ำ 902 ที่นั่ง สนามแห่งนี้ยังใช้เป็นสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลนิจนีนอฟโกรอดในรัสเซียนฟุตบอลเนชันนัลลีก ในฤดูใบไม้ผลิปี 2017 ผู้ว่าการเมือง วาเลรี ชันต์เซฟ เสนอว่า สนามแห่งนี้ควรปรับปรุงให้สามารถรองรับกีฬาประเภทอื่น รวมถึงจัดงานประเภทอื่นได้ อาทิ การแสดงดนตรีสด
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กสนามกีฬาฟุตบอลโลก 2018 |
| --- | --- |
 สนามกีฬาคาลีนินกราด (คาลีนินกราด)  สนามกีฬาเครสตอฟสกี (เซนต์ปีเตอส์เบิร์ก)  สนามกีฬาลุจนีกี (มอสโก)  ออตครืยตีเย-อะเรนา (มอสโก)  คาซันอะเรนา (คาซัน)  สนามกีฬานิจนีนอฟโกรอด (นิจนีนอฟโกรอด)  ซามาราอะเรนา (ซามารา)  วอลโกกราดอะเรนา (วอลโกกราด)  มอร์โดวียาอะเรนา (ซารันสค์)  รอสตอฟอะเรนา (รอสตอฟ-นา-โดนู)  สนามกีฬาโอลิมปิกฟิชต์ (โซชี)  สนามกีฬากลาง (เยคาเตรินบุร์ก) 
สนามกีฬานิจนีนอฟโกรอดในยามค่ำคืน
สกุลบลูเบอร์รี

| สกุลบลูเบอร์รี |
| --- | --- |

ผลของพืชในสกุล Vaccinium bจากบนซ้ายตามเข็มนาฬิกา:  Red huckleberries, แครนเบอร์รี lingonberries และบลูเบอร์รี

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Asterids
อันดับ:: Ericales
วงศ์:: Ericaceae
วงศ์ย่อย:: Vaccinioideae
เผ่า:: Vaccinieae
สกุล:: Vaccinium L.

ชนิดต้นแบบ
Vaccinium uliginosum 
สกุลย่อย
 ดูเนื้อหา
สกุลบลูเบอร์รี หรือ Vaccinium ออกเสียง v|æ|k|ˈ|s|ɪ|n|i|ə|m เป็นสกุลของพืชในวงศ์  Ericaceae หลาบสปีชีส์ที่ผลรับประทานได้  เช่น  แครนเบอร์รี บลูเบอร์รี
สภาชั่วคราวแห่งสาธารณรัฐรัสเซีย

สภานิติบัญญัติแห่งสาธารณรัฐรัสเซีย
| สภาชั่วคราวแห่งสาธารณรัฐรัสเซีย  Временный совет Российской республики (รัสเซีย) |
| --- | --- |
สภานิติบัญญัติในสาธารณรัฐรัสเซีย

ประเภท
ประเภท: สภาเดี่ยว 
ประวัติ
สถาปนา: ค.ศ. 1917
ยุบ: ค.ศ. 1917
ก่อนหน้า: สภาดูมา
ถัดมา: สภาร่างรัฐธรรมนูญรัสเซีย
สมาชิก: 313 คน
ที่ประชุม

พระราชวังตัฟรีเชสกี เปโตรกราด
สภาชั่วคราวแห่งสาธารณรัฐรัสเซีย (รัสเซีย: Временный совет Российской республики) หรือเรียกกันโดยทั่วไปว่า รัฐสภาก่อนกาล (รัสเซีย: Предпарламент) เป็นสภานิติบัญญัติที่ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 3 ตุลาคม ค.ศ. 1917 ในสาธารณรัฐรัสเซียหลังจากความพยายามรัฐประหารของนายพลคอร์นีลอฟ โดยมีจุดประสงค์ในการบรรเทาความล่าช้าของการจัดตั้งสภาร่างรัฐธรรมนูญรัสเซีย ด้วยการอาศัยประโยชน์จากฝ่ายอนุรักษนิยมกับนักสังคมนิยมสายกลางเพื่อบ่อนทำลายอำนาจของสภาโซเวียต พร้อมทั้งดึงการสนับสนุนให้กับอะเลคซันดร์ เคเรนสกี ผู้เป็นนายกรัฐมนตรี สภาชั่วคราวถูกยุบลงในช่วงการปฏิวัติเดือนตุลาคม
รัฐสภาก่อนกาลจัดตั้งขึ้นจากความปรารถนาของนักสังคมนิยมสายกลางซึ่งประชาชนให้การสนับสนุนน้อยลงเรื่อย ๆ การจัดตั้งสภาชั่วคราวนี้มีเป้าหมายในการแย่งชิงอำนาจไปจากสภาโซเวียตที่อยู่ในการควบคุมของนักสังคมนิยมหัวรุนแรง ตลอดจนทำหน้าที่กำกับดูแลและสนับสนุนรัฐบาลชุดใหม่ที่จัดตั้งขึ้นภายหลังรัฐประหารล้มเหลวของคอร์นีลอฟ ในขณะที่เคเรนสกีมีอำนาจเต็มในรัฐบาลชุดใหม่
ในช่วงเวลาสั้น ๆ ของคณะรัฐมนตรีผสมสุดท้ายก่อนการปฏิวัติเดือนตุลาคม รัฐสภาก่อนกาลไม่สามารถให้การสนับสนุนรัฐบาลชั่วคราวหรืออนุมัติมาตรการเพื่อหยุดการยึดอํานาจที่ใกล้เข้ามาของพรรคบอลเชวิคได้ ในที่สุดจึงมีการยุบสภาโดยนายทหารและทหารเรือที่สนับสนุนบอลเชวิคในระหว่างการจลาจล หลังจากพยายามอย่างไร้ผลที่จะกําหนดการปฏิรูปฉุกเฉินให้กับเคเรนสกีในช่วงแรกของการปฏิวัติบอลเชวิค
บรรณานุกรม

Abraham, Richard (1990). Alexander Kerensky: The First Love of the Revolution (ภาษาอังกฤษ). Columbia University Press. p. 503. ISBN 9780231061094.
Basil, John D. (1984). The Mensheviks in the Revolution of 1917 (ภาษาอังกฤษ). Slavica Publishers. p. 220. ISBN 0893571091.
Figes, Orlando (1998). A people's tragedy: the Russian Revolution, 1891-1924 (ภาษาอังกฤษ). Penguin Books. p. 923. ISBN 9780140243642.
Galili, Ziva (1989). The Menshevik Leaders in the Russian Revolution: Social Realities and Political Strategies (ภาษาอังกฤษ). Princeton University Press. p. 470. ISBN 9780691055671.
Jackson, George; Devlin, Robert (1989). Dictionary of the Russian Revolution (ภาษาอังกฤษ). Greenwood Press. p. 722. ISBN 9780313211317.
Rabinowitch, Alexander (1978). The bolsheviks come to power. The revolution of 1917 in Petrograd (ภาษาอังกฤษ). W. W. Norton & Company. p. 393. ISBN 9780393008937.
Radkey, Oliver H. (1958). The Agrarian Foes of Bolshevism: Promise and Default of the Russian Socialist Revolutionaries February to October 1917 (ภาษาอังกฤษ). Columbia University Press. p. 521. ISBN 9780231021708.
Wade, Rex A. (1969). The Russian Search for Peace, February-October 1917 (ภาษาอังกฤษ). Stanford University Press. p. 196. ISBN 9780804707077.
สวอนเลก

บัลเลต์สวอนเลก ฉบับปี 1901 ที่โรงละครบอลชอย
สวอนเลก (อังกฤษ: Swan Lake; รัสเซีย: Лебединое Озеро, Lebedínoye Ózero) เป็นบัลเลต์ โอปุสที่ 20 โดยปิออตร์ อิลิช ไชคอฟสกี ที่แต่งขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1875-1876 โดยมีเค้าโครงมาจากนิทานของรัสเซีย และจากตำนานพื้นเมืองของเยอรมัน  เล่าเรื่องราวของเจ้าหญิงชื่อ "โอเดตต์" ที่ถูกสาปให้กลายร่างเป็นหงส์ในเวลากลางวัน และเป็นมนุษย์ในเวลากลางคืน โอเดตต์มีความรักกับเจ้าชายชื่อ "ซิกฟรีด" แต่มีอุปสรรคทำให้ไม่สามารถอภิเษกสมรสกันได้
บัลเลต์เรื่องสวอนเลกแบ่งออกเป็น 4 องก์ จัดแสดงรอบปฐมทัศน์เมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1877 ที่โรงละครบอลชอย มอสโก ออกแบบท่าเต้นโดย Julius Reisinger  จากนั้นได้มีการจัดแสดงอีกหลายครั้งโดยคณะบัลเลต์หลายคณะ แต่ฉบับที่มีชื่อเสียงที่สุดเป็นการแสดงโดยคณะมาริอินสกี้บัลเล่ต์ จัดแสดงครั้งแรกเมื่อวันที่ 15 มกราคม ค.ศ. 1895 ที่โรงละครมาริอินสกี้ เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก ออกแบบท่าเต้นโดย Marius Petipa และ Lev Ivanov
แหล่งข้อมูลอื่น

โน้ตเพลงเสรีของ Swan Lake ที่โครงการห้องสมุดดนตรีนานาชาติ (IMSLP)
โอเดตต์ ฉบับปี 1877 รับบทโดย Anna Sobechshanskaya แสดงที่โรงละครบอลชอย
โอเดตต์ ฉบับปี 1895 รับบทโดย Pierina Legnani แสดงที่โรงละครมาริอินสกี
โอเดตต์ ฉบับปี 2007 รับบทโดย Zenaida Yanowsky  แสดงที่รอยัลโอเปราเฮาส์ ลอนดอน
สภาดูมา

| สภาดูมา  Государственная дума (รัสเซีย) Gosudarstvennaya duma |
| --- | --- |
สภาดูมาชุดที่ 8

ประเภท
ประเภท: สภาล่าง 
ประวัติ
สถาปนา: 12 ธันวาคม 1993; 30 ปีก่อน (1993-12-12)
ก่อนหน้า: โซเวียตแห่งสหภาพ (1991) โซเวียตแห่งสาธารณรัฐ (1993)
ผู้บริหาร
ประธาน: วาเชสลาฟ โวโลดิน, ยูไนเต็ดรัสเซีย  ตั้งแต่ 5 ตุลาคม ค.ศ. 2016 
รองประธานคนที่ 1: อเล็กซานเดอร์ ซูคอฟ, ยูไนเต็ดรัสเซีย  ตั้งแต่ 5 ตุลาคม ค.ศ. 2016 
รองประธาน: อีวาน เมลนิคอฟ, พรรคคอมมิวนิสต์  ตั้งแต่ 5 ตุลาคม ค.ศ. 2016 
โครงสร้าง
สมาชิก: 450

กลุ่มการเมือง: รัฐบาล  (325)   ยูไนเต็ดรัสเซีย (325) พรรคอื่น ๆ (125)   พรรคคอมมิวนิสต์แห่งรัสเซีย (57)   เลฟท์ฟรอนท์ (1)    พรรคแค่รัสเซีย (27)    LDPR (23)   ซิวิแพลตฟอร์ม (1)    โรดินา (1)    นิวพีเพิล (15)    Party of Growth (1)    อิสระ (1) 
ระยะวาระ: 5 ปี
การเลือกตั้ง
ระบบการเลือกตั้ง: การลงคะแนนระบบคู่ขนาน
การเลือกตั้งครั้งแรก: 12 ธันวาคม ค.ศ. 1993
การเลือกตั้งครั้งล่าสุด: 17 - 19 กันยายน ค.ศ. 2021
การเลือกตั้งครั้งหน้า: ก่อน 20 กันยายน ค.ศ. 2026
ที่ประชุม

อาคารสภาดูมา 1 ถถโอค็อตนี่เรียว, มอสโก
เว็บไซต์
www.duma.gov.ru/en/
สภาดูมา (อังกฤษ: State Duma; รัสเซีย: Госуда́рственная ду́ма) มีชื่อย่อในภาษารัสเซียว่า กอสดูมา (อังกฤษ: Gosduma; (รัสเซีย: Госду́ма)) เป็นสภาผู้แทนราษฎรของสหพันธรัฐรัสเซีย ขณะที่สภาสูงคือสภาสหพันธรัฐ สำนักงานใหญ่ดูมาตั้งอยู่ใจกลางกรุงมอสโก ห่างจากจตุรัสมาเนจเพียงไม่กี่ก้าว สมาชิกของสมาถูกเรียกว่าเจ้าหน้าที่ สภาดูมาเข้ามาแทนที่โซเวียตสูงสุดอันเป็นผลมาจากรัฐธรรมนูญฉบับใหม่ที่นำเสนอโดยบอริส เยลต์ซิน ภายหลังวิกฤตการณ์รัฐธรรมนูญรัสเซีย พ.ศ. 2536 และได้รับการอนุมัติในการลงประชามติทั่วประเทศ
ในการเลือกตั้งสภานิติบัญญัติของรัสเซียในปี ค.ศ. 2007 และ 2011 มีการใช้ตัวแทนตามสัดส่วนแบบบัญชีรายชื่อเต็มพรรคพร้อมระบบเกณฑ์การเลือกตั้ง 7% แต่สิ่งนี้ก็ถูกยกเลิกในเวลาต่อมา ระยะเวลาของสภานิติบัญญัติในขั้นต้นคือ 2 ปีในช่วงการเลือกตั้ง ค.ศ. 1993-1995 และ 4 ปีในช่วงการเลือกตั้ง ค.ศ. 1999-2007; ตั้งแต่การเลือกตั้ง ค.ศ. 2011 มีวาระ 5 ปี
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ในภาษารัสเซีย)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 
อื่น ๆ:  IdRef
พระเจ้ามกจงแห่งโครยอ

| --- | --- |
พระนามเกาหลี
ฮันกึล: 목종
ฮันจา: 穆宗
อาร์อาร์: Mokjong 
เอ็มอาร์: Mokchong 
ชื่อเกิด
ฮันกึล: 왕송
ฮันจา: 王訟
อาร์อาร์: Wang Song 
เอ็มอาร์: Wang Song 
ชื่อสุภาพ
ฮันกึล: 효신
ฮันจา: 孝伸
อาร์อาร์: Hyosin 
เอ็มอาร์: Hyosin 
ชื่อมรณกรรม
ฮันกึล: 선양대왕
ฮันจา: 宣讓大王
อาร์อาร์: Seonyang Daewang 
เอ็มอาร์: Sŏnyang Taewang 
พระเจ้ามกจงแห่งโครยอ (5 กรกฎาคม ค.ศ. 980 – 2 มีนาคม ค.ศ. 1009) จักรพรรดิองค์ที่ 7 แห่งราชวงศ์โครยอ (ค.ศ. 997 - ค.ศ. 1009)
พระราชประวัติ

พระเจ้ามกจงแห่งโครยอมีพระนามเดิมว่า องค์ชายวังซง แห่ง ฮวางจู เป็นพระราชโอรสของพระเจ้าคยองจง อย่างไรก็ตาม เมื่อพระราชบิดาสวรรคต พระองค์ยังคงเด็กเกินไปที่จะขึ้นครองราชย์ ทำให้องค์ชายวังชี พระปิตุลา ขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าซองจงแห่งโครยอ พระเจ้ามกจงจึ้งขึ้นครองราชย์หลังพระปิตุลาสวรรคตใน ค.ศ. 997 และเลือกพระนางฮ็อนแอ พระราชมารดา เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์
พระเจ้ามกจงเป็นที่รู้จักจากการปฏิรูป Jeonsigwa (ระบบการจัดสรรที่ดิน) รวมถึงความพยายามในการปรับโครงสร้างระบบการทหารและสร้างปราสาทเปียงยางขึ้นใหม่ เพื่อเสริมความแข็งแกร่งให้กับแนวป้องกันทางเหนือของโครยอในช่วงต้นรัชสมัยของพระองค์ พระองค์ยังจำถึงแผนการโค่นล้มพระองค์ของพระราชมารดากับ Kim Ch'i-yang คู่รัก
พระนางชอนชูครั้งพระนางมุนด็อกสิ้นพระชนม์ พระนางได้นำองค์หญิงซอนพระธิดาของพระนางมุนด็อกมาเลี้ยงดูที่วังมยองบก เมื่อองค์ชายวังซงขึ้นครองราชย์ พระนางจึงให้องค์หญิงซอนอภิเษกกับพระเจ้ามกจงและพระราชทานนามว่า สมเด็จพระราชินีซอนจอง เนื่องจากในขณะนั้นราชวงศ์เหลียวของแคว้นคิตัน ได้ทำสงครามกับอาณาจักรโครยอ พระนางชอนชูได้นำทัพทำสงครามอย่างต่อเนื่องกับราชวงศ์เหลียว ครั้งแคว้นคิตันได้ยกทัพใหญ่ทหาร 300,000 นาย มาบุกโครยอเข้ายึดเมืองแคซองไว้ พระเจ้ามกจงพร้อมกับพระนางชอนชูและพระนางซอนจองจึงได้ลี้ภัยไปที่วังมยองบก พระเจ้ามกจงถูกทหารคิตันตามฆ่า แต่พระนางชอนชูปกป้องไว้ ครั้งสงครามยุติลงพระเจ้ามกจงสละราชบัลลังก์ให้องค์ชายวังซุน โอรสของพระนางฮอนจองพระขนิษฐาของพระนางชอนชูขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าฮย็อนจง แต่ขุนนางกลุ่มชิลลาที่กุมอำนาจหลังพระเจ้ามกจงสละราชบัลลังก์เกรงว่าพระนางชอนชูจะหวนมามีอำนาจในราชสำนักอีก จึงได้ลอบปลงพระชนม์พระเจ้ามกจง ทำให้พระนางชอนชูและพระนางซอนจองโกรธแค้นอย่างมาก จึงได้ลอบสังหารขุนนางกลุ่มซิลลาจนหมดสิ้นจากราชสำนัก จนพระนางชอนชูสวรรคตเมื่อ ค.ศ. 1029
พระเจ้ามกจงเสด็จสวรรคตเมื่อปี ค.ศ. 1009 รวมพระชนมายุได้ 29 พรรษา
พระราชวงศ์

พระราชบิดา พระเจ้าคยองจง (경종, 景宗)
พระราชมารดา สมเด็จพระจักรพรรดินีฮอนแอ  ตระกูล ฮวางโบ แห่ง ฮวางจู (헌애왕후 황보씨, 獻哀王后) พระราชธิดาของพระเจ้าแทจง กับ พระนางซอนอึย
พระมเหสี
สมเด็จพระจักพรรดินีซอนจอง ตระกูล ฮวางโบ แห่ง ฮวางจู (선정왕후 유씨, 宣正王后 劉氏) พระราชธิดาของพระเจ้าซองจงกับสมเด็จพระราชินีมุนด๊อก ตระกูล ฮวางโบ แห่ง ฮวางจู
พระสนม
พระสนมโยซอกแทก ตระกูลคิม (요석택궁인 김씨, 邀石宅宮人 金氏)
สะพานไครเมีย

| สะพานไครเมีย |
| --- | --- |
สะพานไครเมียใน พ.ศ. 2562
เส้นทาง: ข้อผิดพลาด Lua ใน มอดูล:Jct บรรทัดที่ 204: attempt to concatenate local 'link' (a boolean value) ( E 97) ทางรถไฟสายบาเกโรโว–วึยเชสเตบลีฟสคายา
ข้าม: ช่องแคบเคียร์ช: (Kerch–Yenikale Canal, เกาะตุซลา, Tuzla Spit remains)
ที่ตั้ง: เคียร์ช ไครเมีย ประเทศยูเครนกับตามัน ประเทศรัสเซีย
ชื่อทางการ: Крымский мост
เจ้าของ: รัฐบาลรัสเซีย
ข้อมูลจำเพาะ
ประเภท: สะพานรถยนต์สัญจรและรถไฟ
ความยาว: สะพานรถไฟ: 18.1 km (11 1⁄4 mi) สะพานถนน: 16.9 km (10 1⁄2 mi)
ความลึกของน้ำ: ลึกสุดถึง 9 m (30 ft)
ช่วงยาวที่สุด: 227 เมตร (745 ฟุต)
เคลียร์ตอนล่าง: 35 m
ประวัติ
ผู้ออกแบบ: Institute Giprostroymost – Saint Petersburg
ผู้สร้าง: บริษัทสตรอยกัซมอนตัจ
วันเริ่มสร้าง: กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2559
วันสร้างเสร็จ: เมษายน 2561 (สะพานถนน) ธันวาคม 2562 (สะพานรถไฟ)
งบก่อสร้าง: 227.92 พันล้านรูเบิล (3.7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ)
เปิดตัว: 15 พฤษภาคม 2561 (สะพานถนน) 23 ธันวาคม 2562 (สะพานรถไฟ)
วันเปิด: ค.ศ. 2018 (2018) (สะพานถนน) ค.ศ. 2019 (2019)–ค.ศ. 2020 (2020) (สะพานรถไฟ)
แทนที่: สะพานทางรถไฟเคียร์ช สายการเดินเรือเฟอร์รีช่องแคบเคียร์ช
สถิติ
การจราจรโดยเฉลี่ย: รถ 15,000 คัน
ค่าผ่าน: ไม่มี
แม่แบบ:Crimean Bridge infobox map
สะพานไครเมีย (รัสเซีย: Крымский мост) หรือ สะพานเคียร์ช (Керченский мост) หรือบางครั้งเรียกว่า สะพานช่องแคบเคียร์ช เป็นสะพานคู่ขนานที่สร้างขึ้นโดยรัสเซีย เพื่อทอดข้ามช่องแคบเคียร์ช ระหว่างคาบสมุทรตามันกับดินแดนครัสโนดาร์ (รัสเซีย) และคาบสมุทรเคียร์ชของแหลมไครเมีย (ถูกผนวกเข้ากับรัสเซีย แต่ตามสากลถือว่าเป็นของยูเครน) สะพานแห่งนี้มีทั้งทางสัญจรของยานพาหนะและของรถไฟ ด้วยความยาว 18.1 กิโลเมตร (11.2 ไมล์) ทำให้สะพานแห่งนี้ยาวที่สุดในรัสเซีย และในยุโรป
สะพานแห่งนี้มีการพิจารณาสร้างตั้งแต่ปี พ.ศ. 2446 จนมีแผนก่อสร้างในปี พ.ศ. 2557 หลังจากการผนวกคาบสมุทรไครเมีย ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2558 ได้มีการมอบสัมปทานก่อสร้างสะพานมูลค่ากว่าพันล้านดอลลาร์สหรัฐ ให้กับบริษัทสตรอยกัซมอนตัจ (รัสเซีย: Стро̀йга̀змонта́ж) ซึ่งดูแลโดยอาร์คาดี โรเตนเบียร์ก (รัสเซีย: Аркадий Романович Ротенберг) งานก่อสร้างเบื้องต้นเริ่มในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2558 และการก่อสร้างหลักส่วนของสะพานเริ่มขึ้นในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2559 เมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2561 วลาดีมีร์ ปูติน ประธานาธิบดีรัสเซีย ทำพิธีเปิดส่วนถนนของสะพาน โดยใช้สำหรับการสัญจรของรถยนต์สำหรับการโดยสารตั้งแต่วันที่ 16 พฤษภาคม และเปิดสำหรับรถบรรทุกในวันที่ 1 ตุลาคม ส่วนทางรถไฟของสะพานเปิดใช้เมื่อวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2562 และรถไฟโดยสารขบวนแรกตามตารางการเดินรถประจำ ข้ามสะพานเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2562 สะพานเปิดสำหรับรถไฟบรรทุกสินค้าเมื่อวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2563 บันทึกปริมาณการจราจรเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2563 มีจำนวนรถยนต์ผ่านทั้งสิ้น 36,393 คัน
ชื่อสะพานที่ชื่อว่า "สะพานไครเมีย" ได้รับคะแนนเสียงมากที่สุดจากการลงคะแนนทางอินเทอร์เน็ตในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2560 ซึ่งรองลงมาคือชื่อสะพานว่า "สะพานช่องแคบเคียร์ช" และชื่อสะพานว่า "สะพานเอกภาพ" ตามลำดับ
วังของปูติน

| บ้านพักที่แหลมอีโดโคปัส |
| --- | --- |
Резиденция на мысе Идокопас
ซุ้มประตูทางเข้าหลักของวัง
th
ชื่ออื่น: วังบนแหลมอีโดโคปาส, "วังของปูติน", "ดาชาของปูติน"
ข้อมูลทั่วไป
ประเภท: วัง
สถาปัตยกรรม: อิตาเลียเนท
ที่ตั้ง: เกเลนด์จิคเออร์บันโอครุก, ดินแดนครัสโนดาร์, ประเทศรัสเซีย
พิกัด: 44°25′11″N 38°12′19″E﻿ / ﻿44.4198035°N 38.2052456°E﻿ / 44.4198035; 38.2052456
เริ่มสร้าง: 2005
ค่าก่อสร้าง: สี่พันล้านบาท (ประมาณ)
เจ้าของ: อะเลคซันดร์ โปโนมาเรนโค (เป็นที่โต้เถียง; ตั้งแต่ปี 2011)
ข้อมูลทางเทคนิค
พื้นที่: 17,691 ตารางเมตร
การออกแบบและการก่อสร้าง
สถาปนิก: ลานฟรังโก ซิริลโล
ผู้รับเหมาก่อสร้าง: สเปตส์สโตรยแห่งรัสเซีย [ru]
บ้านพักที่แหลมอีโดโคปาส (อังกฤษ: Residence at Cape Idokopas; รัสเซีย: Резиденция на мысе Идокопас) หรือรู้จักในชื่อ "วังของปูติน" (อังกฤษ: Putin's Palace; Дворец Путина), เป็นหมู่อาคารที่อยู่อาศัย สร้างด้วยสถาปัตยกรรมแบบอิตาเลียเนท ตั้งอยู่ริมฝั่งทะเลดำ ใกล้กับเมืองเกเลนด์จิค ในดินแดนครัสโนดาร์ ประเทศรัสเซีย นักเคลื่อนไหว เซียร์เกย์ โคเลสนีคอฟ และมูลนิธิต่อต้านคอร์รัปชั่น (FBK) ที่นำโดยอะเลคเซย์ นาวัลนืย อ้างว่าสร้างขึ้นมาให้กับวลาดีมีร์ ปูติน