stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เอดูอาร์ท บูคเนอร์

| เอดูอาร์ท บูคเนอร์ |
| --- | --- |

เกิด: 20 พฤษภาคม ค.ศ. 1860(1860-05-20) มิวนิก สมาพันธรัฐเยอรมัน
เสียชีวิต: 13 สิงหาคม ค.ศ. 1917(1917-08-13) (57 ปี) มิวนิก จักรวรรดิเยอรมัน
สัญชาติ: เยอรมัน
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยมิวนิก
มีชื่อเสียงจาก: การหมักแบบไม่ใช้เซลล์
รางวัล: รางวัลโนเบลสาขาเคมี (ค.ศ. 1907)
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: ชีวเคมี
สถาบันที่ทำงาน: มหาวิทยาลัยเบอร์ลิน มหาวิทยาลัยมิวนิก
อาจารย์ที่ปรึกษาในระดับปริญญาเอก: อ็อทโท ฟิชเชอร์ อาด็อล์ฟ ฟ็อน ไบเออร์
 
หมายเหตุ
คนโทบืชเนอร์ (Büchner flask) และกรวยกรองบืชเนอร์ (Büchner funnel) ไม่ได้ตั้งชื่อตามเอดูอาร์ท บูคเนอร์ แต่ตั้งชื่อตามแอ็นสท์ บืชเนอร์
เอดูอาร์ท บูคเนอร์ (เยอรมัน: Eduard Buchner; 20 พฤษภาคม ค.ศ. 1860 – 13 สิงหาคม ค.ศ. 1917) เป็นนักชีวเคมีชาวเยอรมัน เกิดที่เมืองมิวนิก เป็นบุตรของแอ็นสท์และฟรีเดอรีเคอ (นามสกุลเดิม มาร์ทีน) บูคเนอร์ มีพี่ชายที่ต่อมาเป็นนักวิทยาแบคทีเรียชื่อ ฮันส์ แอ็นสท์ เอากุสท์ บูคเนอร์ ในปี ค.ศ. 1884 บูคเนอร์เรียนวิชาเคมีกับอาด็อล์ฟ ฟ็อน ไบเออร์ และเรียนวิชาพฤกษศาสตร์กับคาร์ล เนเกอลี หลังจากร่วมงานกับแฮร์มัน เอมีล ฟิชเชอร์ ที่มหาวิทยาลัยแอร์ลังเงิน บูคเนอร์ก็เรียนจบปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัยมิวนิกในปี ค.ศ. 1888 ปีต่อมา บูคเนอร์ทำงานเป็นผู้ช่วยอาจารย์ที่ห้องปฏิบัติการเคมีอินทรีย์ของไบเออร์และเป็นอาจารย์ในปี ค.ศ. 1891 ช่วงปี ค.ศ. 1895–1909 บูคเนอร์ดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยหลายแห่ง เช่น มหาวิทยาลัยคีล, มหาวิทยาลัยทือบิงเงิน, มหาวิทยาลัยเบอร์ลิน, มหาวิทยาลัยเบร็สเลา เป็นต้น
บูคเนอร์มีผลงานที่สำคัญคือการทดลองสกัดสารจากเซลล์ยีสต์เพื่อใช้หมักน้ำตาล การทดลองนี้ช่วยพิสูจน์ว่าไม่จำเป็นต้องใช้เซลล์ยีสต์ที่มีชีวิตในการหมัก บูคเนอร์ตั้งสมมติฐานว่าเซลล์ยีสต์หลั่งโปรตีนออกมาเพื่อหมักน้ำตาล แต่ต่อมาค้นพบว่าการหมักเกิดขึ้นภายในเซลล์ยีสต์ จากผลงานนี้ทำให้บูคเนอร์ได้รับรางวัลโนเบลสาขาเคมีในปี ค.ศ. 1907
ด้านชีวิตส่วนตัว บูคเนอร์แต่งงานกับล็อทเทอ ชตาลในปี ค.ศ. 1900 มีบุตรด้วยกัน 3 คน ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง บูคเนอร์ทำงานที่โรงพยาบาลสนามในเมืองโฟกชานี ประเทศโรมาเนีย และได้รับบาดเจ็บ เขาเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1917
เอมีล ยันนิงส์

| เอมีล ยันนิงส์ |
| --- | --- |
ยันนิงส์ในปี ค.ศ. 1926
เกิด: เทโอดอร์ ฟรีดริช เอมีล ยาเนินซ์ 23 กรกฎาคม ค.ศ. 1884(1884-07-23) รอร์ชัค, สวิตเซอร์แลนด์
เสียชีวิต: 2 มกราคม ค.ศ. 1950(1950-01-02) (65 ปี) ชโตรเบิล, ออสเตรีย
สาเหตุเสียชีวิต: มะเร็งตับ
อาชีพ: นักแสดง
ปีปฏิบัติงาน: 1914–1945
ลายมือชื่อ

เอมีล ยันนิงส์ (เยอรมัน: Emil Jannings; 23 กรกฎาคม 1884 - 2 มกราคม 1950) เป็นนักแสดงชาวเยอรมัน เขาเป็นที่นิยมในฮอลลีวูดปี ค.ศ. 1920 และเป็นผู้ที่ได้รับรางวัลออสการ์ครั้งแรกกับรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยมในงานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 1 และเขายังเป็นเพียงชาวเยอรมันคนเดียวที่ได้รับรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยมอีกด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น

ภาพของเอมีล ยันนิงส์
| ด ค กรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม |
| --- | --- |
1928–1940:  เอมีล ยันนิงส์ (1928)  วอร์เนอร์ แบ็กซ์เตอร์ (1929)  จอร์จ อาร์ลิสส์ (1930)  ลิโอเนล แบร์รีมัวร์ (1931)  เฟรดริก มาร์ช/วอลเลซ บีรี (1932)  ชาลส์ ลาฟตัน (1933)  คลาร์ก เกเบิล (1934)  วิกเตอร์ แม็กลาเกล็น (1935)  พอล มุนี (1936)  สเปนเซอร์ เทรซี (1937)  สเปนเซอร์ เทรซี (1938)  รอเบิร์ต ดอแนต (1939)  เจมส์ สจวร์ต (1940) 
1941–1960:  แกรี คูเปอร์ (1941)  เจมส์ แคกนีย์ (1942)  พอล ลูคัส (1943)  บิง ครอสบี (1944)  เรย์ มิลแลนด์ (1945)  เฟรดริก มาร์ช (1946)  โรนัลด์ คอลแมน (1947)  ลอเรนซ์ โอลิวีเอร์ (1948)  บรอเดริก ครอว์ฟอร์ด (1949)  โฮเซ เฟร์เรร์ (1950)  ฮัมฟรีย์ โบการ์ต (1951)  แกรี คูเปอร์ (1952)  วิลเลียม โฮลเดน (1953)  มาร์ลอน แบรนโด (1954)  เออร์เนสต์ บอร์กไนน์ (1955)  ยูล บรีนเนอร์ (1956)  อเล็ก กินเนสส์ (1957)  เดวิด นิเวน (1958)  ชาร์ลตัน เฮสตัน (1959)  เบิร์ต แลนแคสเตอร์ (1960) 
1961–1980:  มักซีมีเลียน เชลล์ (1961)  เกรกอรี เพก (1962)  ซิดนีย์ พอยเทียร์ (1963)  เรกซ์ แฮร์ริสัน (1964)  ลี มาร์วิน (1965)  พอล สโกฟีลด์ (1966)  ร็อด ชไตเกอร์ (1967)  คลิฟฟ์ รอเบิร์ตสัน (1968)  จอห์น เวย์น (1969)  จอร์จ ซี. สกอตต์ (1970)  จีน แฮกแมน (1971)  มาร์ลอน แบรนโด (1972)  แจ็ก เลมมอน (1973)  อาร์ต คาร์นีย์ (1974)  แจ็ก นิโคลสัน (1975)  ปีเตอร์ ฟินช์ (1976)  ริชาร์ด เดรย์ฟัส (1977)  จอน วอยต์ (1978)  ดัสติน ฮอฟแมน (1979)  โรเบิร์ต เดอ นิโร (1980) 
1981–2000:  เฮนรี ฟอนดา (1981)  เบน คิงสลีย์ (1982)  โรเบิร์ต ดูวัล (1983)  เอฟ. เมอร์รีย์ เอบราฮัม (1984)  วิลเลียม เฮิร์ต (1985)  พอล นิวแมน (1986)  ไมเคิล ดักลาส (1987)  ดัสติน ฮอฟแมน (1988)  แดเนียล เดย์-ลูวิส (1989)  เจเรมี ไอเอินส์ (1990)  แอนโทนี ฮ็อปกินส์ (1991)  อัล ปาชิโน (1992)  ทอม แฮงส์ (1993)  ทอม แฮงส์ (1994)  นิโคลัส เคจ (1995)  เจฟฟรีย์ รัช (1996)  แจ็ก นิโคลสัน (1997)  โรแบร์โต เบนิญญี (1998)  เควิน สเปซีย์ (1999)  รัสเซล โครว์ (2000) 
2001–ปัจจุบัน:  เดนเซล วอชิงตัน (2001)  เอเดรียน โบรดี (2002)  ฌอน เพนน์ (2003)  เจมี ฟ็อกซ์ (2004)  ฟิลิป ซีมัวร์ ฮอฟฟ์แมน (2005)  ฟอเรสต์ วิตเทกเกอร์ (2006)  แดเนียล เดย์-ลูวิส (2007)  ฌอน เพนน์ (2008)  เจฟฟ์ บริดเจส (2009)  โคลิน เฟิร์ธ (2010)  ฌ็อง ดูว์ฌาร์แด็ง (2011)  แดเนียล เดย์-ลูวิส (2012)  แมทธิว แม็คคอนาเฮย์ (2013)  เอดดี เรดเมน (2014)  ลีโอนาร์โด ดิแคพรีโอ (2015)  เคซีย์ แอฟเฟล็ก (2016)  แกรี โอลด์แมน (2017)  รามี แมลิก (2018)  วาคีน ฟีนิกซ์ (2019)  แอนโทนี ฮ็อปกินส์ (2020)  วิลล์ สมิธ (2021)  เบรนแดน เฟรเซอร์ (2022)  คิลเลียน เมอร์ฟี (2023)
เลอ็อนฮาร์ท ดีนท์เซินโฮเฟอร์

ด้านหน้าอารามเซนต์ไมเคิลที่บัมแบร์ค
เลอ็อนฮาร์ท ดีนท์เซินโฮเฟอร์ (เยอรมัน: Leonhard Dientzenhofer) หรือ โยฮัน เลอ็อนฮาร์ท ดีนท์เซินโฮเฟอร์ (Johann Leonhard Dientzenhofer) เกิดเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1660 ที่เมืองซังคท์มาร์กาเรเทิน (St. Margarethen) ในบาวาเรีย ตายเมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน ค.ศ. 1707 ที่เมืองบัมแบร์ค เลอ็อนฮาร์ทมีเป็นช่างก่อสร้างและสถาปนิกคนหนึ่งของตระกูลดีนท์เซินโฮเฟอร์ผู้มีชื่อเสียงทางสถาปัตยกรรม
ประวัติ

เลอ็อนฮาร์ทเป็นลูกชายคนที่เจ็ดของเกออร์ค ดีนท์เซินโฮเฟอร์ (Georg Dientzenhofer) และอันนา ทันเนอร์ (Anna Thanner) 
ตระกูลดีนท์เซินโฮเฟอร์มีความสำคัญในแขนงสถาปัตยกรรมแบบบาโรกทั้งในเยอรมนีและโบฮีเมีย (ปัจจุบันอยู่ในเช็กเกีย) พี่น้องที่เป็นสถาปนิกที่มีชื่อเสียงด้วยกันก็มี:
เกออร์ค ดีนท์เซินโฮเฟอร์ (ค.ศ. 1643 – 11 สิงหาคม ค.ศ. 1689)
ว็อล์ฟกัง ดีนท์เซินโฮเฟอร์ (Wolfgang Dientzenhofer, 16 มีนาคม ค.ศ. 1648 – 18 พฤษภาคม ค.ศ. 1706)
คริสท็อฟ ดีนท์เซินโฮเฟอร์ (Christoph Dientzenhofer, 7 กรกฎาคม ค.ศ. 1665 – 20 มิถุนายน ค.ศ. 1722)
โยฮัน ดีนท์เซินโฮเฟอร์ (Johann Dientzenhofer, 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1663 – 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1726)
นอกจากนั้นก็ยังมี:
ยุสทุส ไฮน์ริช ดีนท์เซินโฮเฟอร์ (Justus Heinrich Dientzenhofer, 5 พฤศจิกายน ค.ศ. 1702 – 4 ธันวาคม ค.ศ. 1744) – ลูกของโยฮัน
คีลีอาน อิกนาทซ์ ดีนท์เซินโฮเฟอร์ (Kilian Ignaz Dientzenhofer, 1 กันยายน ค.ศ. 1689 – 18 ธันวาคม ค.ศ. 1751) – ลูกของคริสท็อฟ
เลอ็อนฮาร์ทแต่งงานเมื่อวันที่ 30 มกราคม ค.ศ. 1685 กับมารีอา อันนา ฮาเกอร์ (Maria Anna Hager) น้องสาวของภรรยาของเกออร์ค เลอ็อนฮาร์ทกับมารีอามีลูกด้วยกันเจ็ดคน ผู้ชายสามผู้หญิงสี่ หลังจากมารีอาตายได้ไม่นาน เลอ็อนฮาร์ทก็แต่งงานครั้งที่สองเมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม ค.ศ. 1699 กับอันนา มาร์กาเรทา ซึนเดอร์ (Anna Margaretha Sünder) ที่บัมแบร์ค มีลูกสาวด้วยกันสองคน
งานสถาปัตยกรรม

งานที่เมืองบัมแบร์ค
วังมุขนายก (Bishops Residence, ค.ศ. 1697–1702)
อารามมิชเชิลส์แบร์ค (Kloster Michelsberg): ตัวอารามและด้านหน้าของวัดเซนต์ไมเคิล (St. Michael, ค.ศ. 1696–1702)
Curia Sancti Lamperti
บูรณะอารามคาร์เมไลต์ (Carmelite monastery) และโบสถ์ (ค.ศ. 1692–1707)
อารามบันทซ์ (Kloster Banz, ค.ศ. 1695–1704) กับโยฮัน
อารามเอบรัค (Kloster Ebrach, ค.ศ. 1686)
งานที่เมืองไกบัค
บูรณะปราสาท (ค.ศ. 1694–1704)
ชาเปลไฮลิชคร็อยทซ์ (Heilig-Kreuz-Kapelle, ค.ศ. 1697–1698)
บูรณะปราสาทไกรเฟินชไตน์ (Greifenstein, ค.ศ. 1691–1693) เป็นแบบบาโรก
งานที่เมืองฮ็อลเฟ็ลท์: วัดซัลวาทอร์ (Salvatorkirche) (ค.ศ. 1704)
งานที่เมืองคุล์มบัค: Langheimer Amtshof (ค.ศ. 1691)
งานที่อารามลังไฮม์ (Kloster Langheim): วางแปลน (ต้นปี ค.ศ. 1690)
งานที่เมืองทัมบัค: ปราสาททัมบัค (ค.ศ. 1694–1700)
งานที่วัดเชินทาล: ระเบียงและวัด (ค.ศ. 1694–1707)
งานที่เมืองเทราท์มันส์โฮเฟิน: วางแปลนวัดแสวงบุญมารีแอนาเมิน (Pilgrimage church Mariä Namen) เกออร์คเป็นผู้สร้างหลังจากว็อล์ฟกังตาย (ค.ศ. 1686)
ดูเพิ่ม

Milada Vilímková, Johannes Brucker: Dientzenhofer. Eine bayerische Baumeisterfamilie in
der Barockzeit. Rosenheimer Verlagshaus, 1989, ISBN 3-475-52610-7
Hans Zimmer: Die Dientzenhofer. Ein bayerisches Baumeistergeschlecht in der Zeit des
Barock. Rosenheim 1976, ISBN 3-475-52149-0
Allgemeine Deutsche Biographie Bd. 3, S. 651
Reclams Kunstführer Bayern, ISBN 3-15-008055-X
แหล่งข้อมูลอื่น

Initials of Leonhard Dientzenhofer on Haus zum Güldenen Stern, Bamberg
http://www.mgl-obermaingeschichte.de/barock/SeitenBanz/Dientzenhofer.htm
ปราสาททัมบัค
วัดเชินทาล
เอลเซท 130 กรัฟ เซพเพลิน

แอลแซด 130 กราฟ เซปเปลิน (เยอรมัน: Deutsches Luftschiff Zeppelin #130; หมายเลขทะเบียน: D-LZ 130) เป็นเรือเหาะของบริษัท ลุฟชิฟบาว เซปเปลิน เยอรมนี เป็นเรือเหาะในชั้นฮินเดนบวร์ก โดยพัฒนามาจากแบบของแอลแซด 129 ฮินเดนบวร์ก  เป็นเรือเหาะลำที่สองของบริษัทลุฟชิฟบาว เซบเปลิน ที่ตั้งชื่อตามเคาท์เฟอร์ดินานด์ ฟอน เซปเปลิน (ค.ศ. 1838 - ค.ศ. 1917) ผู้ก่อตั้งบริษัท  เรือลำนี้จึงนิยมเรียกชื่อว่า กราฟ เซปเปลิน 2 (Graf Zeppelin II)
กราฟ เซปเปลิน 2 ก่อสร้างในช่วงปี ค.ศ. 1936 ถึง 1938 ตามคำสั่งของรัฐบาลพรรคนาซี เข้าประจำการในช่วง ค.ศ. 1938 ถึง 1940 แต่ออกทำการบินได้เพียง 30 เที่ยวบินก็เกิดอุบัติเหตุกับแอลแซด 129 ฮินเดนบวร์ก ทำให้มีการระงับการใช้งาน และถูกรื้อชิ้นส่วนในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1940 ตามคำสั่งของแฮร์มันน์ เกอริง พร้อมกับแอลแซด 127 กราฟ เซปเปลิน เพื่อนำวัสดุไปใช้สร้างเครื่องบินรบใช้งานในสงครามโลกครั้งที่สอง
แหล่งข้อมูลอื่น

Technical drawing of the LZ 130
eZEP.de เก็บถาวร 2014-11-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน — The webportal for Zeppelin mail and airship memorabilia
Zeppelin Study Group เก็บถาวร 2009-01-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน — Research group for airship memorabilia and Zeppelin mail
Graf Zeppelin - Maiden Flight 19 September 1938[ลิงก์เสีย] British Pathe Free Preview of maiden flight, Film ID: 981.27
เอดิท ชไตน์

| นักบุญเทเรซา เบเนดิกตา  แห่งไม้กางเขน |
| --- | --- |
ซิสเตอร์เทเรซา เบเนดิกตา ในปี ค.ศ. 1938–39
พรหมจารีและมรณสักขี
เกิด: 12 ตุลาคม ค.ศ. 1891(1891-10-12) เมืองเบรสเลา จักรวรรดิเยอรมัน
เสียชีวิต: สิงหาคม 9, 1942(1942-08-09) (50 ปี) ค่ายกักกันเอาชวิทซ์ ประเทศโปแลนด์
นิกาย: โรมันคาทอลิก
เป็นนักบุญ: 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1987 นครรัฐวาติกัน  โดย สมเด็จพระสันตะปาปายอห์น ปอลที่ 2
วันฉลอง: 9 สิงหาคม
องค์อุปถัมภ์: ทวีปยุโรป
เอดิท ชไตน์  (เยอรมัน: Edith Stein) หรือนักบุญเทเรซา เบเนดิกตา แห่งไม้กางเขน (Saint Teresa Benedicta of the Cross) เป็นนักพรตหญิงนิกายโรมันคาทอลิกชาวเยอรมันเชื้อสายยิว ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ท่านได้ถูกขังที่ค่ายกักกันเอาชวิทซ์ และถึงแก่มรณกรรมจากการถูกรมด้วยก๊าซพิษ คริสตจักรโรมันคาทอลิกยกย่องท่านเป็นพรหมจารีและมรณสักขี และได้รับการประกาศเป็นนักบุญโดยสมเด็จพระสันตะปาปายอห์น ปอลที่ 2 ในปี ค.ศ. 1998
ประวัติ

เอดิท ชไตน์ เป็นชาวยิว เกิดเมื่อวันที่ 12 ตุลาคม ค.ศ. 1891 ที่เมืองเบรสเลา จักรวรรดิเยอรมัน (ปัจจุบันคือเมืองวรอตสวัฟ ประเทศโปแลนด์) เมื่อโตขึ้นได้เรียนในสาขาวิชาปรัชญา โดยสนใจด้านปรากฏการณ์วิทยาเป็นพิเศษ ต่อมาเธอศรัทธาในนิกายโรมันคาทอลิก และได้รับศีลล้างบาปในปี ค.ศ.1922 ณ อาสนวิหารโคโลญ ประเทศเยอรมนี
ในปี ค.ศ. 1933 เอดิท ชไตน์ ตัดสินใจปฏิญาณตนเป็นนักพรตหญิงคณะคาร์เมไลท์ไม่สวมรองเท้าที่อารามแม่พระแห่งสันติภาพ เมืองโคโลญ ได้รับศาสนนามว่าภคินีเทเรซา เบเนดิกตา แห่งไม้กางเขน ต่อมาได้เกิดปัญหาทางการเมืองขึ้นในเยอรมนี ท่านจึงย้ายไปอาศัยอยู่ที่อารามในเมืองเอคท์ ประเทศเนเธอร์แลนด์ เมื่อนาซีเยอรมันบุกยึดเนเธอร์แลนด์ได้ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ภคินีเทเรซา เบเนดิกตาถูกส่งไปขังที่ค่ายกักกันเอาชวิทซ์ และถูกสังหารด้วยการรมก๊าซพิษเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม ค.ศ. 1942 สิริอายุได้ 50 ปี
หลังมรณกรรม

ภคินีเทเรซา เบเนดิกตา แห่งไม้กางเขน ได้รับการประกาศเป็นบุญราศีโดยสมเด็จพระสันตะปาปาจอห์น ปอลที่ 2 เมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1987 และได้รับการประกาศเป็นนักบุญเมื่อวันที่ 11 ตุลาคม ค.ศ. 1998 ในสมณสมัยเดียวกัน
เอากุสท์ แบร์

เครื่องวัดความสว่างที่แบร์คิดขึ้น
ตัวอย่างเส้นกราฟที่วาดตามกฎของลัมแบร์ท–แบร์
เอากุสท์ แบร์ (เยอรมัน: August Beer; 31 กรกฎาคม 1825 – 18 พฤศจิกายน 1863) เป็นนักฟิสิกส์ นักเคมี และนักคณิตศาสตร์ชาวเยอรมันเชื้อสายยิว
ประวัติ

แบร์เกิดที่เมืองเทรียร์ในปี 1825 เรียนศึกษาทางด้านคณิตศาสตร์และธรรมชาติวิทยาที่บ็อน จบปริญญาเอกในปี 1848
เขามีชื่อเสียงจากการคิดค้นเครื่องวัดความสว่าง ผลงานด้านทัศนศาสตร์ของเขาเป็นที่รู้จักจนเป็นที่มาของชื่อกฎของลัมแบร์ท–แบร์ ร่วมกับโยฮัน ไฮน์ริช ลัมแบร์ท
เขาได้เป็นอาจารย์คณิตศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยบ็อนตั้งแต่ปี 1855 และเสียชีวิตที่บ็อนในปี 1863 หลังจากนั้น 2 ปี หนังสือ Einheit in der Electrostatik ที่เขาเขียนก็ได้รับการตีพิมพ์
เอเลอฟันท์

|  พันท์เซอร์เยเกอร์ ทีเกอร์ (เพ)  |
| --- | --- |

ชนิด: รถถังหนักยานเกราะพิฆาต
แหล่งกำเนิด:  ไรช์เยอรมัน
ประวัติการผลิต
ผู้ออกแบบ: แฟร์ดีนันท์ พอร์เชอ
ช่วงการออกแบบ: 1942–1943
บริษัทผู้ผลิต: Porsche GmbH
ช่วงการผลิต: March–May 1943  (modification into Elefant October–November 1943)
จำนวนที่ผลิต: 91
ข้อมูลจำเพาะ
มวล: 65 ตัน (143,000 ปอนด์)
ความยาว: 8.14 เมตร (26 ฟุต 8 นิ้ว) with gun
ความกว้าง: 3.38 เมตร (11 ฟุต 1 นิ้ว)
ความสูง: 2.97 เมตร (9 ฟุต 9 นิ้ว)
ลูกเรือ: 6 (driver, radio-operator, commander, gunner, two loaders)

เกราะ: 200 mm (7.87 in) maximum
อาวุธหลัก: 8.8 cm Pak 43/2 L/71, also known as StuK 43/1
อาวุธรอง: 7.92 mm MG 34 machine gun (Elefant only)
เครื่องยนต์: 2 × Maybach HL 120 petrol 600 PS (592 hp, 442 kW)
กำลัง/น้ำหนัก: 9.2 PS (6.8 kW) / tonne
กันสะเทือน: longitudinal torsion-bar
พิสัยปฏิบัติการ: 150 กิโลเมตร (93 ไมล์) road 90 กิโลเมตร (56 ไมล์) cross-country
ความเร็ว: 30 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (19 ไมล์ต่อชั่วโมง)
พันท์เซอร์เยเกอร์ ทีเกอร์ (เพ) (เยอรมัน: Panzerjäger Tiger (P)) หรือที่เรียกว่า เอเลอฟันท์ (Elefant ความหมาย "เจ้าช้าง")  เป็นรถถังพิฆาตหนักถูกใช้งานโดยกองทัพเวร์มัคท์แห่งเยอรมนีในฐานะ พันท์เซอร์เยเกอร์ (Panzerjäger) หรือปืนต่อสู้รถถังแบบเคลื่อนที่ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง
เอ็งเงิลส์-เฮาส์

เอ็งเงิลส์-เฮาส์ เมื่อปี 2017
เอ็งเงิลส์-เฮาส์ (เยอรมัน: Engels-Haus) เป็นพิพิธภัณฑ์ในวุพเพอร์ทาล ประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่ในบ้านหลังที่ฟรีดริช เอ็งเงิลส์ (1820–1895) เติบโต พิพิธภัณฑ์เป็นสมาชิกส่วนหนึ่งของของ พิพิธภัณฑ์วัฒนธรรมอุตสาหกรรม [de] ในวุพเพอร์ทาล
บ้านรูปแบบแบร์คบาโรกตอนปลายหลังนี้สร้างขึ้นในปี 1775 โดย Eberhard Haarmann [de] ในที่ที่เวลานั้นคือบาร์เมิน แค้วนแบร์ค ฟรีดริช เอ็งเงิลส์ ผู้พ่อ บิดาของเอ็งเงิลส์ เกิดในบ้านหัลงนี้ในปี 1796 ส่วนเอ็งเงิลส์เองเกิดที่บ้านอีกหลังหนึ่งที่ตั้งห่างออกไปราว 100 เมตรจากบ้านหลังนี้ บ้านหลังดังกล่าวก็เป็นของครอบครัวเช่นเดียวกัน บ้านหลังดังกล่าวถูกทำลายลงในเวลาต่อมา เอ็งเงิลส์เติบโตและใช้ชีวิตอยู่ในบ้านหลังนี้แทน
บ้านได้แปรสภาพเป็นพิพิธภัณฑ์ซึ่งเปิดให้บริการในปี 1970 เนื่องในโอกาสครบรอบ 150 ปีชาตกาลของเอ็งเงิลส์ และกลายมาเป็นจุดหมายปลายทางที่เป็นที่นิยมในหมู่นักท่องเที่ยวและนักลัทธิสังคมนิยม พิพิธภัณฑ์ปิดตัวลงในปี 2016 เพื่อทำการปรับปรุงใหญ่ และมีแผนจะเปิดอีกครั้งในปี 2020 เนื่องในโอกาสครบรอบ 200 ปีชาตกาลของเอ็งเงิลส์ อน่างไรก็ตามแผนนี้ถูกยกเลิกไปเนื่องจากการระบาดทั่วของโรคโควิด-19 พิธีเปิดได้เลื่อนออกมาเป็นเดือนกันยายน 2021 ที่ซึ่งในพิธีเปิดมีรัฐมนตรีกระทรวงวัฒนธรรมและวิทยาการประจำรัฐไรน์เหนือ-เวสท์ฟาลิอา อีซาเบล ไฟฟ์แฟร์-โพเอินส์เฌน (Isabel Pfeiffer-Poensgen) และแขกอีก 300 คนเข้าร่วม
เอมีล ริทเทิร์สเฮาส์

ฟรีดริช เอมีล ริทเทิร์สเฮาส์ (เยอรมัน: Friedrich Emil Rittershaus; 3 เมษายน ค.ศ. 1834 – 8 มีนาคม ค.ศ. 1897) เป็นกวีชาวเยอรมัน เขาเกิดและเสียชีวิตที่เมืองบาร์เมิน (ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของเมืองวุพเพอร์ทาล)
ผลงาน

Gedichte (Poems; 1856; 8th ed. 1891)
Am Rhein und beim Wein (By the Rhine and with wine; 1884; 3d ed. 1893)
Buch der Leidenschaft (Book of passion; 1886)
In Bruderliebe und Brudertreue (In brotherly love and brotherly fidelity; 1893)
แหล่งข้อมูลอื่น

This article incorporates text from a publication now in the public domain: Gilman, D. C.; Thurston, H. T.; Colby, F. M., eds. (1905). "Rittershaus, Emil". New International Encyclopedia (1st ed.). New York: Dodd, Mead.
เอาโทชตัท

อาคารหลักของพิพิธภัณฑ์รถฟ็อลคส์วาเกิน
อาคารจอดรถกระจก
ภายในอาคารจอดรถกระจก
เอาโทชตัท (เยอรมัน: Autostadt) หรือ ยนตร์นคร เป็นสถานที่ท่องเที่ยวติดกับโรงงานฟ็อลคส์วาเกินในเมืองว็อลฟส์บวร์ค ประเทศเยอรมนี มีลักษณะเป็นพิพิธภัณฑ์เกี่ยวกับรถยนต์ในเครือฟ็อลคส์วาเกิน และเป็นศูนย์กลางรถยนต์ที่ลูกค้าสามารถรับรถคันใหม่ ตลอดจนท่องเที่ยวโรงงานที่ใหญ่โต เพื่อศึกษาวิวัฒนาการของรถฟ็อลคส์วาเกิน มีผู้เยี่ยมชมกว่า 2 ล้านคนต่อปี
เอาโทชตัท เป็นที่นิยมมากในหมู่นักท่องเที่ยว เพราะสถาปัตยกรรมที่ทันสมัยในแต่ละอาคาร อาคารที่โดดเด่น คือ Glass car silos หรืออาคารจอดรถกระจก ซึ่งเป็นอาคารจอดรถที่สูง 200 เมตร ใช้เก็บรถฟ็อลคส์วาเกินใหม่ โดยเป็นอาคาร 2 อาคารเชื่อมต่อไปยังโรงงานฟ็อลคส์วาเกินด้วยอุโมงค์รถไฟใต้ดิน 700 เมตร  เมื่อรถยนต์มาถึงที่อาคาร รถยนต์จะถูกนำขึ้นที่ความเร็ว 1.5 เมตรต่อวินาที โดยลูกค้าสามารถเลือกรถยนต์ในที่เก็บรถกระจกได้
ประวัติ

ความคิดก่อสร้างเอาโทชตัทเริ่มขึ้นใน ค.ศ. 1994 เมื่อแนวความคิดของรถฟ็อลคส์วาเกินเปิดตัวในงาน Expo 2000 ที่ฮันโนเฟอร์ ประเทศเยอรมนี ใน ค.ศ. 1998 เอาโทชตัทในภาษาเยอรมันแปลว่าเมืองแห่งรถยนต์
34°45′00″N 70°07′16″E﻿ / ﻿34.75000°N 70.12111°E﻿ / 34.75000; 70.12111
เอมิล นอลเดอ

| เอมิล นอลเดอ |
| --- | --- |

เกิด: เอมิล แฮนสัน 7 สิงหาคม ค.ศ. 1867(1867-08-07) นอลเดอ
เสียชีวิต: 13 เมษายน ค.ศ. 1956(1956-04-13) (88 ปี) เซบึลล์ (Seebüll), นอยเคียร์เชิน (Neukirchen)
สัญชาติ: เยอรมัน
มีชื่อเสียงจาก: จิตรกรรม, ภาพพิมพ์
ขบวนการ: ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แบบเยอรมัน
เอมิล นอลเดอ (เยอรมัน: Emil Nolde) หรือในชื่อเดิมคือ เอมิล แฮนสัน (Emil Hanson) เกิดเมื่อวันที่ 7 สิงหาคม ค.ศ. 1867 เป็นจิตรกรชาวเยอรมันเชื้อสายเดนมาร์ก เขาเกิดในบ้านไร่แห่งหนึ่งใกล้กับหมู่บ้านเล็ก ๆ ชื่อ นอลเดอ (Nolde) ในประเทศเดนมาร์ก เขาเติบโตมาในฟาร์ม เป็นลูกชาวนา มีพี่น้อง 4 คน เขาชอบวาดภาพมาตั้งแต่เด็ก ในช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1884-1888 เขาไปฝึกหัดเป็นช่างไม้ในโรงงานผลิตเครื่องเรือนและในขณะเดียวกันก็วาดภาพไปด้วย
ต่อมาในปี ค.ศ. 1888 เขามีโอกาสได้เดินทางไปยังเมืองมิวนิกเพื่อชมงานศิลปะ นับเป็นการเปิดหูเปิดตาครั้งแรกของเขากับโลกศิลปะและเป็นแรงบันดาลใจให้เขาเข้าโรงเรียนศิลปะที่เมืองคาร์ลสรูเออ ประเทศเยอรมนีในปี ค.ศ. 1889 โดยในตอนกลางวันเขาทำงานในโรงงานผลิตเครื่องเรือน พอตอนเย็นก็ไปเรียนศิลปะ
อย่างไรก็ดี ในปี ค.ศ. 1891 เมื่อเขาเห็นประกาศรับสมัครครูสอนวาดภาพที่โรงเรียนสำหรับเด็กแห่งหนึ่งในประเทศสวิตเซอร์แลนด์ เขาก็สนใจไปสมัครและในที่สุดก็ได้ทำงานเป็นครูสอนวาดภาพอยู่ที่นั่นในช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1892-1898 จากนั้นจึงขอลาออกเพื่อไปเรียนศิลปะขั้นสูงและเพื่อเป็นศิลปินอิสระ
ในปี ค.ศ. 1898 เขาซึ่งขณะนั้นมีอายุได้ 31 ปีต้องการเข้าเรียนศิลปะ แต่ก็ถูกสถาบันวิจิตรศิลป์มิวนิก (Munich Academy of Fine Arts) ปฏิเสธเนื่องจากมีอายุมากเกินไป เขาจึงหันไปเรียนวาดภาพเพิ่มเติมกับครูพิเศษตัวต่อตัว ต่อมาในปี ค.ศ. 1899 เขา เดินทางไปอยู่ที่กรุงปารีสเป็นเวลา 9 เดือนเพื่อเที่ยวชมภาพวาดตามพิพิธภัณฑ์ต่าง ๆ ในช่วงเวลาดังกล่าว ภาพวาดแบบอิมเพรสชันนิสม์ (impressionism) กำลังเป็นที่นิยมอย่างมาก
นอลเดอย้ายไปอยู่ที่โคเปนเฮเกน ประเทศเดนมาร์ก ในปี ค.ศ. 1900 เขามีโอกาสพบกับ Ada Vilstrup นักแสดงชาติเดียวกับเขา  ต่อมาในปี ค.ศ. 1902 ทั้งคู่ก็ได้แต่งงานกัน เอมิลเปลี่ยนนามสกุลใหม่โดยใช้สถานที่เกิดคือเมือง Nolde มาเป็นนามสกุล หลังแต่งงาน นอลเดอกับภรรยาก็ได้ย้ายไปอยู่ที่เบอร์ลิน ยึดอาชีพศิลปิน เขาวาดภาพจำนวนมากและก็ได้รับความสนใจจากผู้คนจำนวนมากเนื่องจากภาพวาดของเขามีสีสันสดใสแตกต่างจากภาพวาดของศิลปินคนอื่น ๆ ในขณะนั้น ในช่วงปี ค.ศ. 1906-1907 นอลเดอมีโอกาสเข้าร่วมกลุ่มกับศิลปินเยอรมันหลายกลุ่มรวมทั้งได้เข้าเป็นสมาชิกของกลุ่มดีบรึคเคอใน ค.ศ. 1907 นอกจากนี้แล้ว นอลเดอยังมีโอกาสได้แสดงภาพวาดของเขาร่วมกับ วาสสิลี แคนดินสกี (Kadinsky) ในปี ค.ศ. 1912 อีกด้วย
หลังสงครามโลกครั้งที่ 1 ในปี ค.ศ. 1920 นอลเดอออกมาแสดงตัวให้การสนับสนุนการดำเนินงานของพรรคนาซีอย่างออกนอกหน้า เขาไม่ชอบศิลปินยิว เขาพยายามแสดงให้เห็นว่า ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์ (expressionism) เป็นศิลปะของเยอรมัน อย่างไรก็ตาม ฮิตเลอร์ก็ไม่ชอบงานของเขาและเรียกผลงานของเขา ว่า "ศิลปะที่เสื่อมทราม" (degenerate art) ไม่นานผลงานจำนวน 1052 ชิ้นของนอลเดอก็ได้ถูกยกออกไปจากพิพิธภัณฑ์มากกว่าผลงานของศิลปินคนอื่น ๆ เนื่องจากฮิตเลอร์เห็นว่าภาพวาดของเขาน่าเกลียดและไม่มีความเป็น "อารยัน" เอาเสียเลย นอกจากนี้ นอลเดอก็ยังถูกสั่งห้ามวาดภาพไปจนถึงปี ค.ศ. 1941 อีกด้วย
ลักษณะของผลงาน

ผลงานที่ใช้สีอย่างมีชีวิตชีวา แสดงออกถึงอารมณ์แท้จริงของผู้วาดโดยไม่คำนึงถึงสัดส่วนหรือความเป็นจริงของสิ่งที่วาดมากนัก นอลเดอเป็นจิตรกรที่มีชื่อเสียงคนหนึ่งของศตวรรษที่ 20 เขาวาดทั้งสีน้ำและสีน้ำมัน ลักษณะเด่นของภาพวาดของเขาคือใช้สีที่ชัดเจน คมเข้ม ชอบใช้สีแดงเข้มและเหลืองทองเป็นพิเศษ
แหล่งข้อมูลอื่น

Arthistory Century 20th Diebrucke
Bridge เก็บถาวร 2012-10-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
German expressionism
เอ็ลบ์ฟิลฮาร์โมนี

เอ็ลบ์ฟิลฮาร์โมนี
เอ็ลบ์ฟิลฮาร์โมนี (เยอรมัน: Elbphilharmonie) หรือ หอดุริยางค์เอ็ลเบอ เป็นโรงจัดแสดงคอนเสิร์ตในนครฮัมบวร์ค ประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่บนชายฝั่งด้านเหนือริมแม่น้ำเอ็ลเบอ เป็นหนึ่งในโรงจัดแสดงคอนเสิร์ตที่ใหญ่ที่สุดและล้ำหน้าที่สุดในโลก ชาวเมืองมักนิยมเรียกย่อว่า เอ็ลฟิ (Elbphi)
ที่ตั้งของเอ็ลบ์ฟิลฮาร์โมนี ในอดีตเคยเป็นที่ตั้งคลังสินค้าหลวง (Kaispeicher) ซึ่งสร้างขึ้นในปีค.ศ. 1875 ต่อมาตัวอาคารได้รับความเสียหายในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง และถูกรื้อส่วนบนทิ้งในปีค.ศ. 1963 ต่อมาทางการนครฮัมบวร์คได้ตัดสินใจที่จะสร้างโรงจัดแสดงคอนเสิร์ตขึ้นบนโครงสร้างเดิมของอดีตคลังสินค้าหลวง การก่อสร้างเริ่มขึ้นในปีค.ศ. 2007 โดยมีกำหนดแล้วเสร็จในสามปี อย่างไรก็ตาม เกิดความล่าช้าในการก่อสร้างและงบประมาณเกิดบานปลาย ทำให้โครงการล่าช้าจนไปแล้วเสร็จสมบูรณ์ในปีค.ศ. 2016 ใช้เงินก่อสร้างไปทั้งสิ้น 789 ล้านยูโร
เอ็ลบ์ฟิลฮาร์โมนีเปิดใช้งานเมื่อวันที่ 11 มกราคม ค.ศ. 2017 อาคารกระจกหลังใหม่สะท้อนถึงใบเรือ, คลื่นน้ำ, ภูเขาน้ำแข็ง และคริสตัลใส ออกแบบโดยบริษัท Herzog & de Meuron จากสวิตเซอร์แลนด์ โรงใหญ่จุผู้ชมได้ 2,100 ที่นั่ง
เอ็ทมุนท์ ฮุสเซิร์ล

| เอ็ทมุนท์ ฮุสเซิร์ล |
| --- | --- |
ฮุสเซิร์ลในคริสต์ทศวรรษ 1910
เกิด: 8 เมษายน ค.ศ. 1859 พร็อสนิทซ์, จักรวรรดิออสเตรีย 
เสียชีวิต: 27 เมษายน ค.ศ. 1938(1938-04-27) (79 ปี) ไฟรบวร์ค, ประเทศเยอรมนี 
การศึกษา: มหาวิทยาลัยไลพ์ซิช (1876–1878) มหาวิทยาลัยเบอร์ลิน (1878–1881) มหาวิทยาลัยเวียนนา (1881–1883, 1884–1886) มหาวิทยาลัยฮัลเลอ (1886–1887)

แนวทาง: ปรัชญาตะวันตก
สำนัก: ปรากฏการณ์วิทยา Logical objectivism
สถาบัน: มหาวิทยาลัยฮัลเลอ มหาวิทยาลัยเกิททิงเงิน มหาวิทยาลัยไฟรบวร์ค
ความสนใจหลัก: ญาณวิทยา, ภววิทยา, ปรัชญาคณิตศาสตร์
 ได้รับอิทธิพลจาก Franz Brentano, Carl Stumpf, Karl Weierstrass, Bernard Bolzano, Benno Kerry, René Descartes, Immanuel Kant, David Hume, Hermann Lotze, Wilhelm Windelband, Heinrich Rickert, Gottfried Wilhelm Leibniz, Plato 
 เป็นอิทธิพลต่อ Max Scheler, Martin Heidegger, Adolf Reinach, Edith Stein, Emmanuel Levinas, Jean-Paul Sartre, Maurice Merleau-Ponty, Alfred Schütz, Roman Ingarden, Paul Ricœur, Kurt Gödel, John Paul II, Rudolf Carnap, Jacques Derrida, Leszek Kołakowski, José Ortega y Gasset, Eugen Fink, Hans Blumenberg, Bernard Stiegler, Ludwig Landgrebe, Marvin Farber, Jan Patočka, Dallas Willard, Shaun Gallagher, Dan Zahavi, Nader El-Bizri, Hans Köchler, Hermann Weyl, Gabriel Marcel, Wilfrid Sellars, Hilary Putnam, Gilbert Ryle 
 
เอ็ทมุนท์ กุสทัฟ อัลเบร็ชท์ ฮุสเซิร์ล (เยอรมัน: Edmund Gustav Albrecht Husserl) เป็นนักปรัชญาชาวเยอรมันเชื้อสายออสเตรีย เขาเป็นผู้ก่อตั้งสำนักปรากฏการณ์วิทยา ทฤษฎีปรากฏการณ์วิทยาที่ฮุสเซิร์ลคิดขึ้นมาถือว่าเป็นจุดเปลี่ยนอย่างยิ่งใหญ่ที่แยกออกจากปฏิฐานนิยม (positivism), ธรรมชาตินิยม (naturalism) และวัตถุนิยม (materialism) อย่างสิ้นเชิง ฮุสเซิร์ลเห็นว่าแทนที่มนุษย์จะอธิบายบรรดาเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่อุบัติขึ้นในโลกแห่งชีวิตของเราโดยอาศัยกฎเกณฑ์ทางคณิตศาสตร์ทั่วไป มนุษย์ควรจะพยายามทำความเข้าใจโครงสร้างความหมายของโลกแห่งชีวิตว่ามันประกอบขึ้นได้อย่างไร
โดยทฤษฎีปรากฏการณ์วิทยาของฮุสเซิร์ลนี้ การค้นหาความจริงที่ปรากฏอยู่โดยไม่มีการคาดการณ์ไว้ล่วงหน้า ผู้ศึกษาเป็นอิสระจากกรอบแนวคิดหรือทฤษฎี โดยให้บุคคลอธิบายเรื่องราวและประสบการณ์ต่าง ๆ ที่ตนเองประสบพบเจอโดยตัดอคติและตัดความเอนเอียงในเรื่องที่ศึกษา รวมทั้งขจัดความคิดเห็นของตนออกจากสิ่งที่ตนเองกำลังศึกษา (bracketing) เน้นที่จุดมุ่งหมาย (intentionality) และสาระสำคัญ (essences) ที่บุคคลนั้นรับรู้มา
เอมีล ไอเซินโฮเฟอร์

เอมีล ไอเซินโฮเฟอร์ (เยอรมัน: Emil Eisenhofer) เป็นวิศวกรชาวเยอรมัน เป็นที่รู้จักจากการเป็นผู้ควบคุมและวางแผนการก่อสร้างอุโมงค์ขุนตาน อุโมงค์ที่มีความยาวมากที่สุดในประเทศไทยและสร้างบนที่สูงที่สุดในประเทศไทย และยังต้องใช้ระยะเวลาก่อสร้างนานที่สุดอีกด้วย