stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การบูชาเทวรูป

ภาพวาด "โมเสสเกรี้ยวโกรธวัวทองคำ" โดยวิลเลียม เบลก (ค.ศ. 1799–1800)
การบูชาเทวรูป  (อังกฤษ: idolatry) เป็นการบูชารูปเสมือนพระเป็นเจ้า ศาสนาอับราฮัม (ศาสนายูดาห์ ศาสนาสะมาริตัน ศาสนาคริสต์ ศาสนาบาไฮและศาสนาอิสลาม) อธิบายการบูชาเทวรูปว่าเป็นการเคารพบางสิ่งในฐานะพระเป็นเจ้า นอกเหนือจากพระเป็นเจ้าสูงสุดในศาสนานั้น ศาสนาเอกเทวนิยมเหล่านี้ถือว่าการบูชาเทวรูปเป็น "การนับถือพระเทียมเท็จ" และถูกสั่งห้ามในคัมภีร์อย่างบัญญัติ 10 ประการ ศาสนาเอกเทวนิยมอื่น ๆ มีหลักปฏิบัติที่คล้ายกันนี้
ทั้งนี้พระเทียมเท็จเป็นคำเชิงตำหนิที่ศาสนาอับราฮัมใช้หมายถึงเทวรูปหรือเทพในลัทธินอกศาสนา รวมถึงวัตถุเคารพนอกศาสนาอับราฮัม ในทางกลับกัน วิญญาณนิยมและพหุเทวนิยมอาจถือว่าเทพของเอกเทวนิยมเป็นเทพเทียมเท็จเช่นกัน เนื่องจากผู้นับถือความเชื่อนี้ไม่เชื่อว่ามีเทพที่มีคุณสมบัติเป็นพระเป็นเจ้าสูงสุด ด้านอเทวนิยมเลี่ยงการใช้คำว่าเทพเทียมเท็จ แม้จะไม่เชื่อว่ามีพระเป็นเจ้าก็ตาม ดังนั้นคำว่าพระเทียมเท็จจึงมักจำกัดในหมู่เทวนิยมผู้เลือกนับถือเทพบางองค์
ศาสนาแบบอินเดีย (ศาสนาฮินดู ศาสนาพุทธและศาสนาเชน) มองว่าเทวรูปหรือมูรติเป็นสัญลักษณ์ของความสัมบูรณ์ ไม่ใช่สิ่งสัมบูรณ์ รูปเคารพทางจิตวิญญาณ หรือการแปลงรูปของพระเป็นเจ้า มูรติใช้เป็นสิ่งมุ่งเน้นถึงการแสวงหาและบูชาของศาสนิกชน (ภักติ) ขณะที่ศาสนาดั้งเดิมของอียิปต์โบราณ กรีซโบราณ โรมโบราณ แอฟริกา เอเชียและอเมริกามีการเคารพเทวรูปมาตั้งแต่สมัยโบราณ โดยเทวรูปจะมีความหมายและความสำคัญแตกต่างกันไป
แนวคิดตรงข้ามกับการบูชาเทวรูปคือ การงดบูชารูปเคารพ (aniconism) คตินี้สามารถพัฒนาเป็นลัทธิทำลายรูปเคารพ (iconoclasm) ซึ่งมักเกี่ยวข้องกับความรุนแรงทางศาสนาระหว่างผู้ที่มีมุมมองต่อรูปเคารพต่างกัน นิยามของการบูชาเทวรูปเป็นหัวข้อที่มีการถกเถียงในหมู่ศาสนาอับราฮัมด้วยกัน ตัวอย่างเช่นชาวมุสลิมและชาวคริสต์นิกายโปรเตสแตนต์ประณามการบูชารูปเคารพพระนางมารีย์พรหมจารีของชาวคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกและอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์
การบูชาเทวรูปยังเกี่ยวข้องกับการยอมรับความต่างทางศาสนา เดวิด ฮูม นักปรัชญายุคเรืองปัญญาชาวสกอตบันทึกว่าการบูชาเทพหลายองค์ของลัทธินอกศาสนาเป็นสิ่งยืนยันความเป็นพหุนิยมทางศาสนาและการยอมรับความต่าง ขณะที่ศาสนาอับราฮัมไม่ยอมรับความต่าง และพยายามละเมิดเสรีภาพในการแสดงออกด้วยการบังคับเปลี่ยนศาสนา ขณะที่เรจินา ชวาตซ์ นักวิชาการด้านวรรณคดีอังกฤษและศาสนาแห่งมหาวิทยาลัยนอร์ทเวสเทิร์นกล่าวว่าการกล่าวหาว่ารูปเคารพเป็นพระเทียมเท็จ ตามด้วยการทำลายรูปเคารพไม่ต่างอะไรกับการไม่ทนความต่างทางศาสนา
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ การบูชาเทวรูป
วิกิคำคม มีคำคมที่กล่าวโดย หรือเกี่ยวกับ การบูชาเทวรูป
นิยามแบบพจนานุกรมของ idolatry ที่วิกิพจนานุกรม
การทูตสมุดเช็ค

การทูตสมุดเช็ค (อังกฤษ: checkbook diplomacy หรือ chequebook diplomacy) เป็นศัพท์ที่อธิบายนโยบายการต่างประเทศที่ใช้การให้เงินช่วยเหลือและเงินลงทุนระหว่างประเทศเพื่อให้ได้ความสัมพันธ์เชิงบวกทางการทูต
สาธารณรัฐประชาชนจีนและสาธารณรัฐจีน

ในภูมิภาคเอเชียตะวันออก ศัพท์คำนี้ใช้อธิบายการแข่งขันทางการทูตระหว่างสาธารณรัฐประชาชนจีน (จีนแผ่นดินใหญ่) และสาธารณรัฐจีน (ไต้หวัน) เพื่อแย่งชิงการได้รับการยอมรับความเป็นจีนที่แท้จริงจากประเทศต่าง ๆ ทั่วโลก ซึ่งพบการทูตลักษณะนี้อย่างเข้มข้นในเขตแปซิฟิก
อับคาเซียและเซาท์ออสซีเชีย

เมื่อเร็ว ๆ นี้ มีการใช้ศัพท์คำนี้เข้ามาเกี่ยวข้องกับการได้รับการยอมรับทางการทูตของรัฐในคอเคซัสใต้ที่แยกตัวออกมาจากประเทศจอร์เจีย อันได้แก่ อับคาเซียและเซาท์ออสซีเชีย โดยประเทศนาอูรูให้การยอมรับทางการทูตกับทั้งสองประเทศโดยแลกกับเงินช่วยเหลือจำนวน 50 ล้านดอลลาร์สหรัฐจากประเทศรัสเซีย ขณะที่ประเทศตูวาลูก็ให้การยอมรับทางการทูตกับทั้งสองประเทศนี้เช่นกัน หลังจากที่มีการจัดส่งน้ำจืดจากอับคาเซีย และเชื่อได้ว่าน่าจะได้รับเงินช่วยเหลือจากรัสเซียอีกด้วย นอกจากนี้ ประเทศวานูอาตูให้การรับรองทางการทูตกับอับคาเซีย (โดยไม่รับรองเซาท์ออสซีเชีย) หลังจากที่คาดว่าได้รับเงินช่วยเหลือจากรัสเซียในจำนวนที่รัสเซียให้แก่นาอูรู ปัจจุบันทั้งตูวาลูและวานูอาตูต่างถอนการรับรองทางการทูตดังกล่าว แล้วหันกลับไปสานสัมพันธ์ทางการทูตกับประเทศจอร์เจีย โดยนาอูรูเป็นเพียงประเทศเดียวเท่านั้นที่มีความสัมพันธ์ทางการทูตกับประเทศอย่างน้อยประเทศใดประเทศหนึ่ง
อื่น ๆ

มีการใช้ศัพท์คำนี้ในการอธิบายการมีส่วนร่วมระหว่างประเทศของประเทศเยอรมนีและประเทศญี่ปุ่นระหว่างและหลังจากสงครามอ่าว ด้วยเหตุผลทางประวัติศาสตร์ทำให้ทั้งสองประเทศไม่สามารถส่งกองกำลังแด่พันธมิตรได้ เพราะรัฐธรรมนูญของทั้งสองประเทศที่ร่างขึ้นภายใต้การยึดครองของฝ่ายสัมพันธมิตรหลังจากสงครามโลกครั้งที่สองยุติ (มาตรา 9 ของรัฐธรรมนูญแห่งญี่ปุ่นและมาตรา 87a ของรัฐธรรมนูญสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี) โดยทั้งสองประเทศอาสาที่จะให้ความช่วยเหลือทางการเงินจำนวนมากในการทำสงคราม
ดูเพิ่ม

การทูตดอลลาร์
การทูตกับดักหนี้
แหล่งข้อมูลอื่น

Google Scholar results for "checkbook diplomacy"
การปฏิวัติถาวร

การปฏิวัติถาวร (อังกฤษ: Permanent revolution) คือคำที่ใช้ทฤษฎีตามลัทธิมากซ์ บัญญัติขึ้นโดยคาร์ล มากซ์และฟรีดริช เองเงิลส์เมื่อประมาณปี ค.ศ. 1850 แต่ภายหลังถูกนำมาเชื่อมโยงอย่างมากกับแนวคิดของเลออน ทรอตสกี อย่างไรก็ตามนักทฤษฎีเรียกใช้คำดังกล่าวแตกต่างกันออกไป เช่น มากซ์เองใช้อธิบายยุทธวิธีที่ชนชั้นนักปฏิวัติจะต้องดำเนินการไขว่คว้าหาผลประโยชน์ของกลุ่มอย่างอิสระและปราศจากการประนีประนอมต่อไป แม้จะมีการทาบทามให้ร่วมเป็นพันธมิตรทางการเมืองจากกลุ่มการเมืองอื่น หรือกลุ่มการเมืองอื่นซึ่งเป็นศัตรูนั้นจะมีบทบาททางสังคมเหนือกว่าตนมากก็ตาม
ในภายหลัง ทรอตสกีได้เสนอแนวคิด การปฏิวัติถาวร ในแบบฉบับของตน คือใช้อธิบายวิธีที่จะสามารถทำให้เกิดการปฏิวัติสังคมนิยมขึ้นในสังคมซึ่งยังไม่ได้บรรลุการพัฒนาระบบทุนนิยมขั้นสูง และสาระบางส่วนตามทฤษฎีของเขายังได้ชี้ให้เห็นว่าแนวทาง สังคมนิยมประเทศเดียว นั้นเป็นไปไม่ได้ นอกจากนี้เขายังได้แย้งอีกว่า
ชนชั้นกระฎุมพีในประเทศซึ่งพัฒนาระบบทุนนิยมล่าช้าไม่สามารถจะพัฒนาให้เกิดพลังการผลิต (productive forces) เพื่อให้บรรลุถึงระบบทุนนิยมขั้นสูงจนก่อให้เกิดชนกรรมาชีพเชิงอุตสาหกรรมเต็มขั้นในท้ายที่สุดได้
ดังนั้น ชนกรรมาชีพสามารถและจำเป็นต้องบุกยึดอำนาจทางสังคม เศรษฐกิจ และการเมืองมาเป็นของตน และนำทางไปสู่การเป็นพันธมิตรกับกลุ่มชนกสิกรรม (peasants)
การปฏิวัติ ค.ศ. 1848

| --- | --- |
ภาพวาด Barricade on the rue Soufflot โดยออเรซ แวร์เนต์ (ค.ศ. 1848)
วันที่: 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1848 – ต้นปี ค.ศ. 1849
ที่ตั้ง: ยุโรปตะวันตก และยุโรปกลาง
ชื่ออื่น: ฤดูใบไม้ผลิของประชาชาติ, ฤดูใบไม้ผลิของประชาชน, ปีแห่งการปฏิวัติ
ผู้เข้าร่วม: ประชาชนชาวฝรั่งเศส เยอรมัน ออสเตรีย ฮังการี อิตาลี เดนมาร์ก วาลาเคีย โปแลนด์ และอื่น ๆ
ผล:   มีการเปลี่ยนแปลงทางการเมืองเล็กน้อย  ส่งผลให้เกิดการเปลี่ยนแปลงทางสังคมและวัฒนธรรมอย่างมาก 
การปฏิวัติ ค.ศ. 1848 (อังกฤษ: Revolutions of 1848) เป็นคลื่นการปฏิวัติในทวีปยุโรปช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 เป็นการปฏิวัติของชนชั้นกระฎุมพีที่ต้องการล้มล้างระบอบกษัตริย์และก่อตั้งรัฐเอกราช การปฏิวัตินี้มีสาเหตุหลักมาจากความไม่พอใจชนชั้นปกครอง ความต้องการมีส่วนร่วมในการปกครองของประชาชน การเรียกร้องเสรีภาพสื่อ กระแสชาตินิยมและเสรีนิยม และข้อเรียกร้องอื่น ๆ จากชนชั้นแรงงาน
การปฏิวัติครั้งนี้เริ่มขึ้นในเดือนกุมภาพันธ์ที่ฝรั่งเศส ก่อนจะแผ่ขยายไปในดินแดนอื่น เช่น อิตาลี เยอรมนี เดนมาร์ก ออสเตรีย ฮังการี โปแลนด์ และโรมาเนีย การปฏิวัติช่วงแรกประสบความสำเร็จอย่างมาก แต่เกิดความแตกแยกในหมู่นักปฏิวัติจนนำไปสู่การปฏิวัติซ้อนโดยชนชั้นปกครอง กลุ่มนักปฏิวัติจึงถูกปราบปรามอย่างรวดเร็วและผู้คนจำนวนหลายหมื่นคนถูกฆ่าหรือเนรเทศ
นักประวัติศาสตร์หลายคนมองว่าการปฏิวัติ ค.ศ. 1848 เป็นความล้มเหลวเนื่องจากก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงน้อยมาก อย่างไรก็ตาม การปฏิวัตินี้ส่งผลให้มีการยกเลิกระบบทาสติดที่ดินในออสเตรียและฮังการี การยกเลิกระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ในเดนมาร์ก และการแนะนำระบอบประชาธิปไตยแบบมีผู้แทนในเนเธอร์แลนด์ นอกจากนี้ยังเป็นปัจจัยหนึ่งที่นำไปสู่การรวมชาติเยอรมันและอิตาลี ช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19
การปฏิวัติโลก

สหายเลนินเก็บกวาดโลกแห่งความโสมม (ค.ศ. 1920)
การปฏิวัติโลก (อังกฤษ: World revolution) คือแนวคิดตามลัทธิมากซ์ของฝ่ายซ้ายจัดในการล้มล้างระบอบทุนนิยมของทุกประเทศด้วยการปฏิวัติอย่างตระหนักรู้ (conscious) โดยกลุ่มชนชั้นแรงงานจัดตั้ง ซึ่งการปฏิวัติเหล่านี้ไม่จำเป็นต้องเกิดขึ้นโดยพร้อมเพรียงกัน แต่ให้ก่อการขึ้นเมื่อเวลาและสถานที่ (รัฐหรือดินแดน) ใดก็ตามเข้าเงื่อนไขที่จะทำให้ฝ่ายปฏิวัติ (พรรคปฏิวัติ) สามารถยึดสิทธิ์ถือครองและการปกครองจากชนชั้นกระฎุมพีได้สำเร็จ และสามารถสถาปนารัฐแรงงานซึ่งยึดหลักการที่สังคมร่วมเป็นเจ้าของ (social ownership) ในปัจจัยการผลิต (means of production) ส่วนกรณีของลัทธิทรอตสกี ยังพิจารณาเงื่อนไขที่จำเป็นอื่น ๆ ในระดับสากล เช่น การต่อสู้ระหว่างชนชั้น และการก่อการในระดับโลก ถือเป็นองค์ประกอบสำคัญและปัจจัยหลักที่อธิบายว่าทำไมแนวทางสังคมนิยมประเทศเดียวถึงประสบความล้มเหลว
เป้าหมายสูงสุดของการปฏิวัติสังคมนิยมในระดับสากลคือเพื่อให้เกิด โลกสังคมนิยม หรือ ระบอบสังคมนิยมทั่วโลก (world socialism) และภายหลังพัฒนาไปถึงขั้น คอมมิวนิสต์ไร้พรมแดน (stateless communism; ระบอบคอมมิวนิสต์เดียวที่ปกครองโลก)
การถอดถอนผู้ได้รับเลือกตั้ง

แบบคำร้องขอให้วุฒิสภาพิจารณาถอดถอนผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมืองของประเทศไทย ตามระเบียบวุฒิสภา ว่าด้วยหลักเกณฑ์และวิธีการดำเนินการตรวจสอบและการพิจารณาคำร้องขอให้ถอดถอนผู้ดำรงตำแหน่งตามมาตรา ๒๗๐ ของรัฐธรรมนูญ ออกจากตำแหน่ง พ.ศ. 2551
การถอดถอนผู้ได้รับเลือกตั้ง (อังกฤษ: recall) คือ กระบวนการที่ผู้มีสิทธิเลือกตั้งสามารถถอดถอนผู้ได้รับเลือกตั้งจากตำแหน่ง
กระบวนการในสหรัฐอเมริกา

นอกเหนือไปจากสิทธิในการริเริ่มออกกฎหมาย การออกเสียงประชามติ และการเลือกตั้งแล้ว ประชาชนชาวอเมริกายังมีสิทธิในการเข้าชื่อกันเพื่อถอดถอนผู้ได้รับเลือกตั้งระดับท้องถิ่นอีกด้วย ซึ่งสิทธิดังกล่าวได้รับการริเริ่มและสนับสนุนจากชนชั้นนำที่มีแนวคิดก้าวหน้าในสหรัฐอเมริกาเมื่อปลายคริสต์ศตวรรษที่ 20 นี้ โดยมีการเริ่มนำเสนอแนวคิดดังกล่าวเป็นครั้งแรกในหนังสือพิมพ์โอเรกอน (อังกฤษ: Oregon newspaper) ของวิลเลียม เอส. อูเร็น (William S. U'Ren) ทั้งนี้ ยังไม่สามารถเข้าชื่อถอดถอนผู้ได้รับเลือกตั้งระดับชาติ (เช่น ประธานาธิบดี สมาชิกวุฒิสภา) ได้ในขณะนี้ ซึ่งการถอดถอนผู้ได้รับเลือกตั้งระดับท้องถิ่นเป็นสิทธิของชนในท้องถิ่นนั้น ๆ และมีรัฐสิบห้ารัฐที่กฎหมายอนุญาตให้พลเมืองในรัฐเข้าชื่อถอดถอนข้าราชการและพนักงานของรัฐประจำท้องถิ่นนั้นได้อีกด้วย
มีบุคคลระดับผู้ว่าการรัฐเพียงสองนายที่ถูกถอดถอนโดยพลเมืองในรัฐของตน รายแรกใน พ.ศ. 2464 ลิน เจ. เฟรเชอร์ (Lynn J. Frazier) ผู้ว่าการรัฐนอร์ทดาโคตา ถูกถอดถอนในกรณีพิพาทเกี่ยวกับวิสาหกิจที่รัฐเข้าไปเป็นเจ้าของ และรายต่อมาใน พ.ศ. 2546 เกรย์ เดวิส (Gray Davis) ผู้ว่าการรัฐแคลิฟอร์เนีย เนื่องจากบริหารงบประมาณรัฐผิดพลาด ประชาชนก็ไม่เอาไว้ต่อไป
อนึ่ง ในรัฐอะแลสกา รัฐจอร์เจีย รัฐแคนซัส รัฐมินนิโซตา รัฐมอนแทนา รัฐโรดไอแลนด์ และรัฐวอชิงตัน พลเมืองจะสามารถเข้าชื่อกันเพื่อถอดถอนผู้ได้รับเลือกตั้งได้ก็ต่อเมื่อมีเหตุพิเศษตามที่กฎหมายบัญญัติไว้เท่านั้น เหตุพิเศษ เช่น ความผิดบางประการเกี่ยวกับการกระทำมิชอบหรือการประพฤติชั่วระหว่างดำรงตำแหน่งหน้าที่ของรัฐ นอกจากนี้ ในกรณีที่มิได้มีกฎหมายบัญญัติ ผู้มีสิทธิเลือกตั้งยังสามารถร้องขอต่อศาลให้พิจารณาเหตุตามที่พวกตนระบุมาว่าเป็นเหตุอันสมควรถอดถอนผู้ได้รับเลือกตั้งผู้นั้นออกจากตำแหน่งหรือยัง ส่วนในรัฐอื่น ๆ อีกสิบเอ็ดรัฐมิได้กำหนดเหตุพิเศษเช่นว่าไว้
จำนวนของผู้เข้าชื่อและระยะเวลาในการดำเนินการรวบรวมรายชื่อเพื่อถอดถอนผู้ได้รับเลือกตั้งล้วนแตกต่างกันไปในแต่ละรัฐ นอกจากนี้ โอกาสที่จะประสบความสำเร็จในการดำเนินการเช่นว่าก็ยังแตกต่างกันไปตามแต่สถานการณ์อีกด้วย
กระบวนการในสหรัฐอเมริกา > การเข้าชื่อถอดถอนผู้ได้รับเลือกตั้งที่ดำเนินการสำเร็จ

พ.ศ. 2459 - ถอดถอนเจ. ดับเบิลยู. โรบินสัน (J. W. Robinson) นายกเทศมนตรีนครบอยซี (Boise) รัฐไอดาโฮ
พ.ศ. 2464 - ถอดถอนลิน เจ. เฟรเชอร์ (Lynn J. Frazier) ผู้ว่าการรัฐนอร์ทดาโคตา
พ.ศ. 2537 - ถอดถอนข้าราชการและพนักงานของรัฐในเมืองริเวอร์เวล (River Vale) รัฐนิวเจอร์ซีย์ ดังนี้ วอลเทอร์ โจนส์ (Walter Jones) นายกเทศมนตรี, แพทริเชีย ไกเออร์ (Patricia Geier) และเบอร์นาด แซมอน (Bernard Salmon) สมาชิกสภาท้องถิ่น
พ.ศ. 2538 - ถอดถอนดอริส อัลเล็น (Doris Allen) และพอล ฮอร์เชอร์ (Paul Horcher) ประธานและสมาชิกสภานิติบัญญัติรัฐแคลิฟอร์เนีย
พ.ศ. 2545 - ถอดถอนวูโดรว์ สแตนลีย์ (Woodrow Stanley) นายกเทศมนตรีนครฟลินต์ (Flint) รัฐมิชิแกน
พ.ศ. 2546 - ถอดถอนเกรย์ เดวิส (Gray Davis) ผู้ว่าการรัฐแคลิฟอร์เนีย
พ.ศ. 2548 - ถอดถอนเจมส์ อี. เวสต์ (James E. West) นายกเทศมนตรีนครสโปเคน (Spokane) รัฐวอชิงตัน
กระบวนการในสหรัฐอเมริกา > การเข้าชื่อถอดถอนผู้ได้รับเลือกตั้งที่ดำเนินการไม่สำเร็จ

พ.ศ. 2521 - การถอดถอนเดนนิส คูชินิช (Dennis Kucinich) นายกเทศมนตรีนครคลีฟแลนด์
พ.ศ. 2551 - การถอดถอนเจฟ เด็นแฮม (Jeff Denham) สมาชิกวุฒิสภาประจำรัฐแคลิฟอร์เนีย
กระบวนการในสหรัฐอเมริกา > การเข้าชื่อถอดถอนผู้ได้รับเลือกตั้งที่เกือบดำเนินการสำเร็จ

พ.ศ. 2510 - ศาลพิพากษาว่า กฎหมายว่าด้วยการเข้าชื่อถอดถอนผู้ได้รับเลือกตั้งไม่ได้ให้อำนาจประชาชนถอดถอนผู้ได้รับเลือกตั้งระดับชาติได้ ดังนั้น แฟรงก์ เชิร์ช (Frank Church) สมาชิกวุฒิสภาแห่งสหรัฐอเมริกาจากรัฐไอดาโฮ จึงไม่อาจถูกถอดถอนได้
พ.ศ. 2531 - หลังจากที่อีวาน เมแคม (Evan Mecham) ได้รับเลือกตั้งเป็นผู้ว่าการรัฐแอริโซนาตั้งแต่ต้นปี พลเมืองของรัฐได้ประสบความสำเร็จในการเข้าชื่อกันกว่าสามแสนหนึ่งหมื่นคนเพื่อถอดถอนนายอีวานออกจากตำแหน่งเหตุความประพฤติไม่เหมาะสม และวุฒิสภาแห่งรัฐเตรียมพิจารณาลงมติถอดถอนในวันที่ 17 พฤษภาคม ปีนั้น แต่ประจวบกับที่ศาลสูงสุดแห่งรัฐมีคำพิพากษาในวันที่ 4 เมษายน ให้การเลือกตั้งดังกล่าวเป็นโมฆะและให้นายอีวานพ้นจากตำแหน่งเสียก่อน นอกจากสหรัฐอเมริกาแล้วการถอดถอนในต่างประเทศอาจจะพบได้ในประเทศอื่นๆ เช่น ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ เวเนซูเอลา แคนาดา ฯลฯ โดยแต่ละประเทศจะมีกระบวนการถอดถอนที่มีความแตกต่างกันไป
กระบวนการในประเทศไทย

ก่อนที่ รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2550 จะใช้บังคับ รัฐธรรมนูญทุกฉบับก่อนหน้านั้นได้มีมาตรการในการตรวจสอบควบคุมสมาชิกรัฐสภา ให้สมาชิกสภาใดสภาหนึ่งสามารถร้องขอต่อประธานของสภาที่ตนเป็นสมาชิกในการวินิจฉัยให้สมาชิกผู้ทำความผิดพ้นจากตำแหน่งได้ รัฐธรรมนูญฯ พุทธศักราช 2550 ซึ่งเป็นฉบับปัจจุบันได้เปิดโอกาสให้มีการตรวจสอบการใช้อำนาจรัฐมากขึ้น โดยมีรายละเอียดดังนี้
กระบวนการในประเทศไทย > พฤติการณ์ที่เป็นความผิด

รัฐธรรมนูญฯ พุทธศักราช 2550 ระบุว่า เหตุที่สามารถใช้ร้องขอให้ถอดถอนจากตำแหน่ง ได้แก่ มีพฤติการณ์ร่ำรวยผิดปกติ ส่อไปในทางทุจริตต่อหน้าที่ ส่อว่ากระทำผิดต่อตำแหน่งหน้าที่ราชการ ส่อว่ากระทำผิดต่อตำแหน่งหน้าที่ในการยุติธรรม ส่อว่าจงใจใช้อำนาจหน้าที่ขัดต่อบทบัญญัติแห่งรัฐธรรมนูญหรือกฎหมาย หรือฝ่าฝืนหรือไม่ปฏิบัติตามมาตรฐานทางจริยธรรมอย่างร้ายแรง (มาตรา 270)
กระบวนการในประเทศไทย > ตำแหน่งที่อาจถูกร้องขอให้ถอดถอน

รัฐธรรมนูญฯ พุทธศักราช 2550 เปิดโอกาสให้สามารถยื่นถอดถอนผู้ดำรงตำแหน่งต่อไปนี้ (มาตรา 270)
นายกรัฐมนตรี
รัฐมนตรี
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร
สมาชิกวุฒิสภา
ประธานศาลฎีกา
ประธานศาลรัฐธรรมนูญ
ประธานศาลปกครองสูงสุด
อัยการสูงสุด
ตุลาการศาลรัฐธรรมนูญ
กรรมการการเลือกตั้ง
ผู้ตรวจการแผ่นดิน
กรรมการตรวจเงินแผ่นดิน
ผู้พิพากษาหรือตุลาการ พนักงานอัยการ หรือผู้ดำรงตำแหน่งระดับสูง ทั้งนี้ตามพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยการป้องกันและปราบปรามการทุจริต
กระบวนการในประเทศไทย > ผู้ที่สามารถร้องขอให้ถอดถอน

ผู้ที่สามารถร้องขอให้มีการถอดถอน คือ
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจำนวนไม่น้อยกว่าหนึ่งในสี่ของจำนวนสมาชิกทั้งหมดเท่าที่มีอยู่ของสภาผู้แทนราษฎร (มาตรา 271 วรรคหนึ่ง)
สมาชิกวุฒิสภาจำนวนไม่น้อยกว่าหนึ่งในสี่ของจำนวนสมาชิกทั้งหมดเท่าที่มีอยู่ของวุฒิสภา (มาตรา 271 วรรคสอง)
ประชาชนผู้มีสิทธิเลือกตั้งจำนวนไม่น้อยกว่าสองหมื่นคน (มาตรา 271 วรรคสาม)
มีสิทธิเข้าชื่อร้องขอต่อประธานวุฒิสภาเพื่อขอให้วุฒิสภาพิจารณาถอดถอนบุคคลใดออกกจากตำแหน่ง
กระบวนการในประเทศไทย > ขั้นตอนการถอดถอน

เมื่อประธานวุฒิสภาได้รับคำร้องขอให้ถอดถอนผู้ใดจากตำแหน่ง จะส่งเรื่องให้คณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ (คณะกรรมการ ป.ป.ช.) ไต่สวนให้แล้วเสร็จโดยเร็ว และเมื่อไต่สวนเสร็จแล้ว คณะกรรมการ ป.ป.ช. จะรายงานวุฒิสภา โดยระบุอย่างชัดเจนว่าข้อกล่าวหาตามคำร้องขอข้อใดมีมูลหรือไม่ เพียงใด มีพยานหลักฐานที่ควรเชื่อได้อย่างไร กับทั้งระบุข้อยุติว่าจะให้ดำเนินการอย่างไรด้วย (มาตรา 272 วรรคหนึ่ง และวรรคสอง)
โดยหาก คณะกรรมการ ป.ป.ช. มีมติด้วยคะแนนเสียงไม่น้อยกว่ากึ่งหนึ่งของจำนวนกรรมการทั้งหมดเท่าที่มีอยู่ว่า ข้อกล่าวหาใดมีมูลแล้ว นับแต่วันลงมติดังกล่าว ผู้ถูกกล่าวหาจะปฏิบัติหน้าที่ต่อไปมิได้จนกว่าวุฒิสภาจะมีมติ และประธานกรรมการ ป.ป.ช. จะส่งรายงานและเอกสารที่มีอยู่พร้อมความเห็นไปยังประธานวุฒิสภาเพื่อดำเนินการต่อไป กับทั้งส่งไปยังอัยการสูงสุดเพื่อให้ฟ้องคดีต่อศาลฎีกาแผนกคดีอาญาของผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมืองต่อไป แต่ถ้าคณะกรรมการ ป.ป.ช. เห็นว่าข้อกล่าวหาใดไม่มีมูล ให้ข้อกล่าวหาข้อนั้นเป็นอันตกไป (มาตรา 272 วรรคสี่)
เมื่อได้รับรายงานจากคณะกรรมการ ป.ป.ช. แล้ว ประธานวุฒิสภาจะจัดให้มีการประชุมวุฒิสภาเพื่อพิจารณากรณีดังกล่าวโดยเร็ว ซึ่งหากอยู่นอกสมัยประชุม ประธานวุฒิสภาจะต้องจัดให้มีการประชุมวุฒิสภาโดยเร็วเพื่อการนั้น (มาตรา 273)
กระบวนการในประเทศไทย > ผลของการถอดถอน

หากวุฒิสภามีมติซึ่งกระทำโดยการลงคะแนนลับและมีไม่น้อยกว่าสามในห้าของจำนวนสมาชิกทั้งหมดเท่าที่มีอยู่ของวุฒิสภา ให้ถอดถอนผู้ใดออกจากตำแหน่งหรือราชการ ผู้นั้นจะถูกเพิกถอนสิทธิในการดำรงตำแหน่งใดในทางการเมืองหรือในการรับราชการเป็นเวลาห้าปีนับแต่วันที่วุฒิสภามีมติถอดถอน ซึ่งมติของวุฒิสภานี้จะเป็นที่สุด และผู้ใดจะร้องขอให้ถอดถอนบุคคลดังกล่าวโดยอาศัยเหตุเดียวกันมิได้อีกแล้ว โดยจะไม่กระทบกระเทือนการพิจารณาของศาลฎีกาแผนกคดีอาญาของผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมืองด้วย (มาตรา 274)
ในกรณีที่นายกรัฐมนตรี รัฐมนตรี สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร สมาชิกวุฒิสภา หรือข้าราชการการเมืองอื่น ถูกกล่าวหาว่าร่ำรวยผิดปกติ กระทำความผิดต่อตำแหน่งหน้าที่ราชการ ตามประมวลกฎหมายอาญา หรือกระทำความผิดต่อตำแหน่งหน้าที่หรือทุจริตต่อหน้าที่ตามกฎหมายอื่น ให้ศาลฎีกาแผนกคดีอาญาของผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมือง มีอำนาจพิจารณาพิพากษา
การปนเปื้อนทวนน้ำ

สารปนเปื้อนสามารถเคลื่อนทวนน้ำจากภาชนะที่อยู่ต่ำกว่าไปยังภาชนะที่อยู่สูงกว่าได้
การปนเปื้อนทวนน้ำ (อังกฤษ: upstream contamination) เป็นการปรากฏการณ์ในพลศาสตร์ของไหล เมื่อมีการเทน้ำจากภาชนะที่สูงกว่าไปยังภาชนะที่ต่ำกว่า สารปนเปื้อนในภาชนะที่ต่ำกว่าสามารถปีนทวนน้ำขึ้นไปยังภาชนะที่สูงกว่าได้ คำอธิบายปรากฏการณ์นี้ยังไม่เป็นที่แน่ชัด ถึงแม้จะมีการทดลองและการจำลองในคอมพิวเตอร์ที่แสดงให้เห็นว่าสารปนเปื้อนจะเคลื่อนไหวจากของไหลที่มีแรงตึงผิวมากไปยังของไหลที่มีแรงตึงผิวน้อย แต่ก็ยังไม่มีการอธิบายว่าเหตุใดมันถึงสามารถเคลื่อนไหวทวนน้ำและต้านแรงโน้มถ่วงจากที่ต่ำไปที่สูงได้
การปฏิวัติ 17 ตุลาคม

การประท้วงในประเทศเลบานอน ค.ศ. 2019–2020 หรือที่เรียกกันในท้องถิ่นว่า การปฏิวัติเดือนตุลาคม (อังกฤษ: October Revolution) เป็นกลุ่มการประท้วงของพลเรือนที่เกินขึ้นในประเทศเลบานอน เริ่มแรกปะทุขึ้นหลังรัฐบาลมีการวางแผนที่จะขึ้นภาษีน้ำมัน ยาสูบ และการโทรแบบ VoIP บนแอปพลิเคชันต่าง ๆ เช่น วอตส์แอปป์ แต่ต่อมาได้กระจายและขยายออกไปเป็นการประท้วงทั่วประเทศเพื่อประนามการปกครองแบบนิกายนิยม (sectarian rule), เศรษฐกิจที่ซบเซาอย่างหนัก, ภาวะตกงาน ที่สูงถึง 46% ในปี 2018, การฉ้อโกงภายในของหน่วยงานรัฐบาล, การออกกฎหมายที่มีเพื่อปกป้องชนชั้นปกครองจากการตรวจสอบได้ (เช่นการตรวจสอบบัญชี) และความล้มเหลวของรัฐบาลที่ไม่สามารถจัดสรรบริการพื้นฐานให้ได้ เช่น ไฟฟ้า น้ำ และความสะอาด การประท้วงครั้งแรกเริ่มต้นขึ้นในวันที่ 17 ตุลาคม ค.ศ. 2019 นับเป็นระยะเวลา 1849 วันจนถึงปัจจุบัน
ผลจากการประท้วงได้ทำให้ประเทศเลบานอนเข้าสู่ภาวะวิกฤตทางการเมือง นายกรัฐมนตรีซาอัด ฮาริรียินยอมลาออกจากตำแหน่งและตอบรับคำร้องขอของผู้ประท้วงที่ต้องการรัฐบาลอิสระ อย่างไรก็ตาม นักการเมืองรายอื่น ๆ ที่เป็นเป้าโจมตีของการประท้วงยังคงอยู่ในอำนาจ เมื่อวันที่ 19 ธันวาคม ค.ศ. 2019 อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ Hassan Diab ได้ถูกแต่งตั้งให้เป็นนายกรัฐมนตรี และมีหน้าที่ในการจัดตั้งคณะรัฐบาลใหม่ การประท้วงและการดื้อแพ่งจึงดำเนินต่อเพื่อประท้วงการแต่งตั้งนาย Diab ขึ้นเป็นนายกรัฐมนตรี เมื่อวันที่ 21 มกราคม ค.ศ. 2020 นาย Hassan Diab ได้ขึ้นเป็นนายกรัฐมนตรีอย่างเป็นทางการ และนำคณะรัฐมนตรีจำนวน 20 คน นับเป็นเวลาสามเดือนจากการเริ่มต้นประท้วงใหญ่ Diab ได้รับแต่งตั้งด้วยการสนับสนุนของฮิซบุลลอฮ์ รวมทั้งเครือข่าย และขบวนการ Free Patriotic Movement ซึ่งนำโดย Gebran Bassil
การปฏิรูปดินแดนในเยอรมนี

จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ในปี ค.ศ. 1789 เป็นภาพของรัฐจำนวนมาก
การปฏิรูปดินแดนในเยอรมนี (อังกฤษ: German Mediatisation) เป็นการปฏิรูปอาณาเขตการปกครองทั้งทางฆราวัสจักรและสังฆาจักร (Mediatisation และ Secularisation) ในเยอรมนีที่เกิดขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1795 จนถึงปี ค.ศ. 1814 ระหว่างปลายสมัยการปฏิวัติฝรั่งเศสสมัยนโปเลียน
“Mediatisation” คือกระบวนการในการผนวกดินแดนของเจ้าผู้ครององค์หนึ่งให้แก่เจ้าผู้ครองนครอีกองค์หนึ่ง ที่มักจะยังคงทิ้งให้สิทธิบางอย่างไว้ให้แก่ผู้ที่ถูกผนวก
“Secularisation” เป็นการเวนคืนดินแดนที่เดิมอยู่ภายใต้การปกครองของสงฆ์เช่นอาณาจักรสังฆราชหรือสำนักสงฆ์มาเป็นของฆราวาส
หลังจากจักรวรรดิการอแล็งเฌียง (Carolingian Empire) ล่มสลายลงเนื่องมาจากกฎการแบ่งดินแดนให้แก่ผู้สืบตระกูลแต่ละคนเท่า ๆ กันตามที่ระบุไว้ในกฎบัตรซาลลิคและการขยายตัวของระบบศักดินา ยุโรปก็กลายเป็นอาณาจักรอิสระเล็กอาณาจักรน้อย พระเจ้าแผ่นดินเยอรมันและจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์องค์ต่อ ๆ มาก็ทรงมอบอำนาจการปกครองให้แก่อาณาจักรสังฆราช, แอบบีและคอนแวนต์ และมอบฐานะให้หลายนครหรือหมู่บ้านทั่วเยอรมนีมีฐานะเป็นเสรีนครจักรวรรดิ (Free imperial city) การปกครองในเยอรมนีไม่เหมือนกับในอังกฤษหรือฝรั่งเศสตรงที่พระมหากษัตริย์เยอรมันไม่ทรงสามารถรวบรวมอำนาจการปกครองเข้ามาเป็นอาณาจักรที่มีศูนย์กลางร่วมกัน ฉะนั้นในช่วงเวลาหลายร้อยปีของการปกครองภายใต้จักรวรรดิการอแล็งเฌียง เยอรมนีก็ประกอบด้วยอาณาจักรอิสระเล็กอาณาจักรน้อยกว่า 300 อาณาจักร
ดูเพิ่ม

อาณาจักรสังฆราช
จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
การติดต่อสื่อสารสะท้อนพื้นผิวดวงจันทร์

การติดต่อสื่อสารสะท้อนพื้นผิวดวงจันทร์ (อังกฤษ: Earth-Moon-Earth หรือ Moon bounce) มักเรียกกันสั้น ๆ ว่า EME หมายถึงการติดต่อสื่อสารโดยการส่งสัญญาณวิทยุจากโลกไปสะท้อนพื้นผิวของดวงจันทร์กลับมายังโลก ซึ่งพื้นผิวของดวงจันทร์จะสะท้อน คลื่นวิทยุคล้ายกับการติดต่อสื่อสารย่าน HF ที่ใช้ชั้นบรรยากาศสะท้อนคลื่นวิทยุเพื่อช่วยในการติดต่อสื่อสารให้สามารถเกิดขึ้นได้ แต่การใช้ดวงจันทร์สะท้อนคลื่นวิทยุนั้นมีความยากกว่ามาก เนื่องจากดวงจันทร์อยู่ห่างจากโลกมาก ทั้งยังมีการลดทอนสัญญาณที่ผ่านชั้นบรรยากาศ และปัจจัยอื่น ๆ อีกหลายอย่าง ดังนั้นการติดต่อ EME นับได้ว่าเป็นความท้าทายอย่างมากของ นักวิทยุสมัครเล่นที่จะทดลอง
เกี่ยวกับดวงจันทร์

เป็นดาวบริวารของโลก ซึ่งอยู่ห่างจากโลกประมาณ 384,400 กิโลเมตร
มีรัศมีความกว้างประมาณ 3,476 กิโลเมตร
จะมีขนาดใหญ่ที่สุดในช่วงที่ขึ้นและตก
โคจรรอบโลกใช้เวลาประมาณ 27 วัน
การครบรอบของจันทร์เต็มดวงจะใช้เวลาประมาณ 29 วันหรือราว 1 เดือน
เกี่ยวกับสภาพอากาศ

ถ้าหันสายอากาศทิศทางที่มี Beam width 15 องศา/-3 dB ไปที่ดวงจันทร์ และส่งสัญญาณขึ้นไป ประมาณ 0.1% ของสัญญาณจะกระทบผิวดวงจันทร์ และอีก 99.9% จะหลุดหายไปในอวกาศ (ไม่ถูกดวงจันทร์)
ดวงจันทร์จะสะท้อนสัญญาณกลับประมาณ 7% ของสัญญาณที่กระทบผิวดวงจันทร์
อัตราการสูญเสียระหว่างทาง (Path Loss) จากโลกไปดวงจันทร์และกลับมายังโลกอีกครั้ง (Earth-Moon-Earth) มีค่าประมาณ 252.5 dB ที่ความถี่ 144 MHz (อัตราการสูญเสีย 3dB หมายถึงสูญเสียไปประมาณ 50% หรือส่งไป 10 วัตต์จะเหลือประมาณ 5 วัตต์เท่านั้น) ซึ่งอัตราการสูญเสียนี่จะเปลี่ยนไปในแต่ละเดือน เพิ่มขึ้นหรือลดลง 1 dB
การเดินทางผ่านชั้นบรรยากาศของคลื่นวิทยุจะมีการเปลี่ยน Polarization ซึ่งคาดเดาไม่ได้ ทำให้มีการสูญเสียอีกประมาณ 20-30 dB
Cosmic noise หรือ Sky noise ที่ความถี่ต่ำว่า 1000 MHz จะมีค่าอยู่ระหว่าง 150 – 7000 แคลวิน ซึ่งการที่จะติดต่อ EME ได้สำเร็จในย่าน 144 MHz Sky noise จะต้องต่ำกว่า 500 แคลวิน
การเดินทางของคลื่นวิทยุจากโลกไปยังดวงจันทร์และกลับมายังโลกอีกครั้งใช้เวลาประมาณ 2.5 วินาที
Phase หรือเห็นดวงจันทร์ไม่เต็มดวง ไม่มีผลใด ๆ สำหรับการติดต่อ EME
ข้อมูลเกี่ยวกับดวงจันทร์ต่าง ๆ เหล่านี้ นับว่าสำคัญมากสำหรับการติดต่อสื่อสาร EME ให้ประสบความสำเร็จ นอกเหนือจากอุปกรณ์ที่จะต้องมีความพร้อมอย่างมากแล้ว
อุปกรณ์ที่จำเป็น

อุปกรณ์แต่ละชนิดที่นำมาใช้จะต้องมีการคัดเลือกและดูแลเป็นอย่างดี เพื่อเพิ่มโอกาสการประสบความสำเร็จของการติดต่อ EME
อุปกรณ์ที่จำเป็น > สายอากาศและสายนำสัญญาณ

สายอากาศที่ใช้ต้องเป็นสายอากาศชนิดทิศทางที่มีอัตราขยายสูง และถ้าเป็นสายอากาศที่ได้ออกแบบมาให้ใช้สำหรับ EME โดยเฉพาะจะยิ่งมีประสิทธิภาพมาก โดยเฉลี่ยของสถานี EME จะใช้สายอากาศที่มีอัตราขยายไม่ต่ำกว่า 18 dBd ซึ่งต้องใช้การ Array กันของสายอากาศทิศทางหลาย ๆ ต้น เช่น Yagi 17 elements จำนวน 4 ต้น แต่ในบางครั้งก็สามารถใช้สายอากาศทิศทางเพียงต้นเดียวก็สามารถติดต่อได้ ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับคู่สถานีที่ติดต่อด้วย
สายนำสัญญาณก็มีความสำคัญไม่น้อยไปกว่าสายอากาศ เนื่องจากสัญญาณที่สะท้อนกลับมาจากดวงจันทร์ที่อาจรับได้นั้นมีความอ่อนมาก เพราะมีการสูญเสียไประหว่างทางมาก เราควรเลือกใช้สายนำสัญญาณที่มีอัตราการสูญเสียต่ำที่สุดเท่าที่จะทำได้ ควรเป็นสายแบบ Hard Line อาจเป็นขนาด 1/2 นิ้ว หรือ 7/8 นิ้ว ควรหลีกเลี่ยงสาย RG-58, RG-8 เพราะมีอัตราการสูญเสียที่สูงมาก และควรให้มีขนาดสั้นที่สุด เพราะถ้ายาวมากจะสูญเสียมากเช่นกัน การเลือกใช้หัวต่อต่าง ๆ ควรคัดที่มีคุณภาพและสูญเสียน้อยด้วย ไม่ควรใช้สายที่มีการต่อกันหลาย ๆ เส้น
อุปกรณ์ที่จำเป็น > เครื่องรับ

การติดต่อ EME นั้นจะเล่นกันใน Mode CW และ SSB เท่านั้น ที่ใช้กันมากที่สุดคือ CW มีบางโอกาสเท่านั้นจึงสามารถใช้ SSB ได้ ส่วน Mode FM ไม่สามารถติดต่อได้ในปัจจุบัน ดังนั้นเครื่องรับ จึงต้องสามารถใช้ Mode CW/SSB ได้ด้วย เช่น IC-275, FT-736 และจะต้องให้มีความไวของภาครับ (Sensitivity) ต่ำ และ Noise Figure ต่ำเช่นกัน ซึ่งเครื่องที่มีขายอยู่ทั่วไปในบางครั้ง ค่า Noise Figure ไม่ต่ำพอ ดังนั้นจึงต้องใช้ อุปกรณ์ช่วยขยายสัญญาณภาครับหรือ Preamplifier
อุปกรณ์ที่จำเป็น > เครื่องส่ง กำลังส่งและเครื่องขยายกำลังส่ง

เครื่องส่งที่ใช้จะต้องสามารถใช้งาน Mode CW/SSB ได้ และจากข้อมูลเกี่ยวกับดวงจันทร์จะพบว่ามีการสูญเสียระหว่างทางมาก ดังนั้นเครื่องส่งที่ใช้จำเป็นที่จะต้องมีกำลังส่งที่สูงมาก กำลังส่งที่ใช้อยู่ระหว่าง 200 – 1500 วัตต์ ยิ่งใช้กำลังส่งมากสัญญาณจะมีโอกาสสะท้อนกลับมามากเช่นกัน ซึ่งการใช้กำลังสูงมากเช่นนี้ต้องใช้อุปกรณ์เพิ่มกำลังส่งหรือ Power Amplifier มาช่วย สำหรับการติดต่อให้ได้ผลนั้นต้องใช้กำลังส่งไม่ต่ำกว่า 500 วัตต์