พระเจ้าเฮนรีที่ 8 แห่งอังกฤษ

| พระเจ้าเฮนรีที่ 8 |
| --- | --- |
พระบรมสาทิสลักษณ์โดยฮันส์ ฮอลไบน์ ผู้ลูก
พระมหากษัตริย์อังกฤษ   พระมหากษัตริย์ไอร์แลนด์  
ครองราชย์: 22 เมษายน ค.ศ. 1509 – 28 มกราคม ค.ศ. 1547  (37 ปี 281 วัน)
ราชาภิเษก: 24 มิถุนายน ค.ศ. 1509
ก่อนหน้า: พระเจ้าเฮนรีที่ 7
ถัดไป: พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 6

พระราชสมภพ: 28 มิถุนายน ค.ศ. 1491 พระราชวังพลาเซนเชีย, กรีนิช, เคนต์
สวรรคต: 28 มกราคม ค.ศ. 1547(1547-01-28) (55 ปี) พระราชวังไวต์ฮอล, ลอนดอน
ฝังพระบรมศพ: ค.ศ. 1547 โบสถ์น้อยเซนต์จอร์จ, บาร์กเชอร์
ชายา:   กาตาลินาแห่งอารากอน  (สมรส 1509; หย่า 1533)  แอนน์ บุลิน  (สมรส 1533; หย่า 1536)  เจน ซีมอร์  (สมรส 1536; เสียชีวิต 1537)  แอนน์แห่งคลีฟส์  (สมรส 1540; หย่า 1540)  แคเทอริน เฮาเวิร์ด  (สมรส 1540; เสียชีวิต 1542)  แคเทอริน พาร์  (สมรส 1543) 
พระราชบุตร รายละเอียดเพิ่มเติม:   เฮนรี ดยุกแห่งคอร์นวอลล์  สมเด็จพระราชินีนาถแมรีที่ 1 แห่งอังกฤษ  เฮนรี ฟิตซร็อย (นอกสมรส)  สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 1 แห่งอังกฤษ  พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 6 แห่งอังกฤษ 
ราชวงศ์: ทิวเดอร์
พระราชบิดา: พระเจ้าเฮนรีที่ 7 แห่งอังกฤษ
พระราชมารดา: เอลิซาเบธแห่งยอร์ก
ศาสนา: แองกลิคัน (ค.ศ. 1534–1547) ก่อนหน้า โรมันคาทอลิก (ค.ศ. 1491–1534)
ลายพระอภิไธย: 
พระเจ้าเฮนรีที่ 8 (อังกฤษ: Henry VIII; 28 มิถุนายน ค.ศ. 1491 – 28 มกราคม ค.ศ. 1547) เป็นพระมหากษัตริย์อังกฤษ เสวยราชย์ต่อจากพระบิดา คือ พระเจ้าเฮนรีที่ 7 ใน ค.ศ. 1509 จนกระทั่งสวรรคตใน ค.ศ. 1547 นับเป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่สองจากราชวงศ์ทิวเดอร์
พระเจ้าเฮนรีที่ 8 เป็นที่รู้จักจากการสมรสถึงหกครั้ง โดยเฉพาะความพยายามของพระองค์ที่จะให้การสมรสครั้งแรกกับพระนางกาตาลินาแห่งอารากอนตกเป็นโมฆะ พระองค์ยังขัดแย้งกับพระสันตะปาปาแห่งโรมในประเด็นความเป็นโมฆะของการสมรสดังกล่าว ทำให้พระองค์ริเริ่มการปฏิรูปอังกฤษเพื่อแยกคริสตจักรอังกฤษออกจากอำนาจของพระสันตะปาปา แล้วตั้งพระองค์เองเป็นประมุขสูงสุดแห่งคริสตจักรอังกฤษ และยุบเลิกสำนักชีและอารามต่าง ๆ เสีย เป็นเหตุให้พระองค์ถูกปัพพาชนียกรรมจากศาสนจักร
ว่าด้วยเรื่องในประเทศแล้ว พระองค์ยังเป็นที่รู้จักจากการเปลี่ยนแปลงรัฐธรรมนูญอังกฤษจนถึงรากฐาน แล้วเอาแนวคิดเรื่องเทวสิทธิ์ของกษัตริย์มาใช้ นอกจากจะอ้างอำนาจสูงสุดเหนือคริสตจักรอังกฤษในฐานะที่เป็นองค์อธิปัตย์ของประเทศแล้ว พระองค์ยังขยายพระอำนาจออกไปอย่างกว้างขวาง ผู้คัดค้านพระองค์ล้วนถูกปิดปากด้วยข้อหากบฏหรือประพฤตินอกรีต หลายคนถูกประหารชีวิตตามพระราชบัญญัติการริบทรัพย์กบฏ (bill of attainder) โดยไม่มีการไต่สวนอย่างเป็นกิจจะลักษณะเสียก่อน ผลงานของอัครมหาเสนาบดี (chief minister) ของพระองค์ยังช่วยให้พระองค์ได้บรรลุเป้าหมายทางการเมืองหลายประการ แต่เสนาบดีหลายคนต้องถูกอัปเปหิหรือประหารชีวิตเมื่อไม่ทรงโปรดปรานอีก นักการเมืองที่โดดเด่นในรัชสมัยของพระองค์ ได้แก่ ทอมัส วูลซี, ทอมัส มอร์, ทอมัส ครอมเวลล์, ทอมัส แครนเมอร์, และริชาร์ด ริช นอกจากนี้ พระองค์ยังใช้จ่ายราชทรัพย์อย่างสุรุ่ยสุร่าย ทรงแสวงหารายได้จากโภคทรัพย์ที่ได้มาจากการยุบเลิกอาราม และจากเงินที่เคยจ่ายให้แก่คริสตจักรโรมโดยเอาพระราชบัญญัติของรัฐสภาปฏิรูป (Reformation Parliament) มาแปรเงินเหล่านี้เป็นทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ แม้การกระทำดังกล่าวจะส่งผลให้ทรัพย์สินพอกพูนเข้าท้องพระคลัง แต่พระองค์ก็แทบสิ้นเนื้อประดาตัวอยู่เป็นนิจ เพราะความฟุ้งเฟ้อส่วนพระองค์ ประกอบกับสงครามทางทวีป (continental war) ที่เกิดขึ้นหลายครั้งและกินค่าใช้จ่ายสูง โดยเฉพาะสงครามที่ทรงก่อกับพระเจ้าฟร็องซัวที่ 1 แห่งฝรั่งเศส และจักรพรรดิคาร์ลที่ 5 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ เพื่ออ้างสิทธิเหนือราชบัลลังก์แห่งราชอาณาจักรฝรั่งเศส อนึ่ง รัชสมัยของพระองค์ยังมีการผนวกอังกฤษและเวลส์โดยอาศัยกฎหมายในพระราชบัญญัติเวลส์ ค.ศ. 1535 และ 1542 (Laws in Wales Acts 1535 and 1542) ต่อมาเมื่อมีการตราพระราชบัญญัติพระมหากษัตริย์ไอรแลนด์ ค.ศ. 1542 (Crown of Ireland Act 1542) แล้ว พระองค์จึงได้เป็นพระมหากษัตริย์อังกฤษพระองค์แรกที่ได้ปกครองไอร์แลนด์ในฐานะพระมหากษัตริย์ไอร์แลนด์
ผู้คนในสมัยเดียวกับพระองค์มองว่า พระองค์ในวัยหนุ่มเป็นกษัตริย์ที่มีเสน่ห์ มีการศึกษาดี และประสบความสำเร็จ พระองค์ได้รับการพรรณนาว่า เป็น "หนึ่งในผู้ปกครองที่มากบารมีที่สุดที่เคยครองราชสมบัติแห่งอังกฤษ" พระองค์ยังเป็นนักประพันธ์ทั้งร้อยแก้วและร้อยกรอง แต่เมื่อพระชันษาสูงขึ้น พระองค์กลับกลายเป็นคนอ้วนอุ้ยอ้าย พระพลานามัยย่ำแย่ นำไปสู่การสวรรคตใน ค.ศ. 1547 พระองค์ถูกกล่าวขวัญในช่วงบั้นปลายพระชนม์ว่า เป็นกษัตริย์ตัณหากลับ อัตตาสูง อารมณ์รุนแรงไม่มั่นคง เมื่อสิ้นพระองค์แล้ว พระราชโอรส คือ พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 6 สืบราชบัลลังก์ต่อ