stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สงครามคองโกครั้งที่สอง

สงครามคองโกครั้งที่สอง หรือบางครั้งรู้จักในชื่อ มหาสงครามแห่งแอฟริกา หรือ สงครามโลกของแอฟริกา เป็นความขัดแย้งในสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก เกิดขึ้นในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1998 ไม่นานหลังสงครามคองโกครั้งที่หนึ่งสิ้นสุด และยุติในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2003 เมื่อรัฐบาลเปลี่ยนผ่านสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโกปกครองประเทศ สงครามคองโกครั้งที่สองเป็นสงครามที่มีชาติแอฟริกา 9 ชาติและกลุ่มติดอาวุธกว่า 25 กลุ่มเข้าร่วม นับถึงค.ศ. 2008 มีผู้เสียชีวิต 5.4 ล้านคนจากสงครามโดยสาเหตุหลักมาจากโรคภัยและความอดอยาก ทำให้สงครามคองโกครั้งที่สองเป็นหนึ่งในสงครามที่นองเลือดที่สุดนับตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่สอง นอกจากนี้ประชาชนอีก 2 ล้านคนต้องลี้ภัยไปอาศัยอยู่ในประเทศเพื่อนบ้าน
แคลิฟอร์เนียโรล

| --- | --- |
แคลิฟอร์เนียโรลและไข่ปลา
ชื่ออื่น: แคลิฟอร์เนียมากิ
มื้อ: จานหลัก
แหล่งกำเนิด: แคนาดา, สหรัฐ
ภูมิภาค: อเมริกาเหนือ
ส่วนผสมหลัก: ข้าว, แตงกวา, เนื้อปูหรือปูอัด, อาโวคาโด
พลังงาน (ต่อ  หน่วยบริโภค): 2 ชิ้น: 129 กิโลแคลอรี
 ตำราอาหาร: แคลิฟอร์เนียโรล   สื่อ: แคลิฟอร์เนียโรล
แคลิฟอร์เนียโรล (อังกฤษ: California roll; ญี่ปุ่น: カリフォルニアロール; โรมาจิ: kariforunia rōru) หรือ แคลิฟอร์เนียมากิ เป็น อูรามากิ (มากิซูชิ ประเภทกลับด้านในออกด้านนอก) ชนิดหนึ่ง ประกอบด้วยแตงกวา เนื้อปูหรือปูอัด และอาโวคาโด ด้านนอกที่เป็นข้าวอาจโรยด้วยเมล็ดงาคั่วหรือไข่ปลา
ในฐานะซูชิรูปแบบที่ได้รับความนิยมมากที่สุดรูปแบบหนึ่งในแคนาดาและสหรัฐ แคลิฟอร์เนียโรลมีอิทธิพลอย่างมากต่อความนิยมในซูชิในโลก รวมถึงเป็นแรงบันดาลใจให้เชฟซูชิทั่วโลกสร้างสรรค์อาหารฟิวชันที่ไม่เป็นไปตามขนบดั้งเดิม
ส่วนผสม

องค์ประกอบหลักของไส้ในคือแตงกวา อาโวคาโด เนื้อปู หรือปูอัด ห่อด้วยสาหร่ายแผ่น แตงกวาเป็นองค์ประกอบของอาหารจานนี้มาแต่แรก หรืออาจเป็นของที่เพิ่มเข้ามาในภายหลัง ขึ้นอยู่กับเรื่องเล่าแต่ละแบบเกี่ยวกับที่มาของซูชินี้
ประวัติศาสตร์

ตัวตนของผู้คิดค้นแคลิฟอร์เนียโรลเป็นที่ถกเถียงอยู่ แต่เชฟหลายคนจากลอสแอนเจลิสและเชฟคนหนึ่งจากแวนคูเวอร์มักได้รับการอ้างถึงว่าเป็นผู้คิดค้นซูชิชนิดนี้
หลักฐานลายลักษณ์อักษรที่เก่าแก่ที่สุดของ "แคลิฟอร์เนียโรล" ปรากฏในหนังสือพิมพ์ ลอสแอนเจลิสไทมส์ และหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่งของเมืองโอแคลา รัฐฟลอริดา ฉบับวันที่ 25 พฤศจิกายน 1979 หลังจากนั้นไม่ถึงหนึ่งเดือน บทความฉบับหนึ่งของสำนักข่าวเอพีก็อ้างว่าผู้ประดิษฐ์แคลิฟอร์เนียโรลคือเชฟจากลอสแอนเจลิสชื่อ เคน ซีวซา (Ken Seusa) จากภัตตาคารซูชิชื่อ คิน โจ (Kin Jo) ใกล้กับฮอลลีวูด โดยบทความได้ระบุว่าแหล่งข้อมูลคือฟูจิ วาเดะ (Fuji Wade) ผู้จัดการภัตตาคาร แอนดรูว์ เอฟ. สมิธ (Andrew F. Smith) นักเขียนด้านอาหาร ตั้งข้อสังเกตว่าไม่มีใครโต้แย้งคำกล่าวอ้างนี้มานานกว่า 20 ปี
แหล่งข้อมูลบางแหล่ง ระบุว่าแคลิฟอร์เนียโรลเป็นผลงานการสร้างสรรค์ของอิจิโร มาชิตะ (Ichiro Mashita) ซึ่งเป็นเชฟซูชิอีกคนหนึ่งจากลอสแอนเจลิส เขาเคยทำงานในภัตตาคารญี่ปุ่นในย่านลิตเทิลโตเกียวชื่อ "โทเกียวไกกัง" (Tokyo Kaikan) ซึ่งปิดกิจการไปแล้ว เรื่องเล่านี้ระบุว่าเขาใช้อาโวคาโดแทน โทโร (ส่วนไขมันของปลาทูน่า) ในช่วงนอกฤดูปลาทูน่า และได้พัฒนาซูชิรูปแบบนี้เรื่อยมานับตั้งแต่ทศวรรษ 1960 (หรือต้นทศวรรษ 1970)
ฮิเดกาซุ โทโจ เชฟชาวญี่ปุ่นซึ่งมีถิ่นพำนักในแวนคูเวอร์มาตั้งแต่ปี 1971 อ้างว่าเขาเป็นผู้ประดิษฐ์แคลิฟอร์เนียโรลขึ้นในภัตตาคารของเขาในปลายทศวรรษ 1970 โทโจยืนยันว่าเขาเป็นผู้คิดค้นซูชิกลับด้านในออกด้านนอกขึ้น ส่วนชื่อ "แคลิฟอร์เนีย" นี้ได้มาจากคำเรียกส่วนผสมหลักในภาษาอังกฤษ กล่าวคือ ปู (crab) และอาโวคาโด (avocado) ซึ่งย่อได้เป็น C.A. ตรงกับอักษรย่อของชื่อรัฐแคลิฟอร์เนีย ด้วยความบังเอิญดังกล่าว โทโจจึงยึดชื่อนี้เป็นชื่อเรียกซูชิที่เขาประดิษฐ์ขึ้นเรื่อยมา โทโจอ้างว่าเขาเป็นผู้คิดค้นแคลิฟอร์เนียโรลขึ้นเองทั้งหมดที่ภัตตาคารในแวนคูเวอร์ รวมถึงส่วนประกอบที่พบในปัจจุบัน ทั้งแตงกวา เนื้อปู และอาโวคาโด อย่างไรก็ตาม เรื่องเล่าของเขาขัดแย้งกับความเห็นของนักประวัติศาสตร์อาหารหลายคนที่เชื่อว่าแคลิฟอร์เนียโรลได้รับการพัฒนาและปรับเปลี่ยนส่วนผสมเรื่อยมาจากต้นกำเนิดในลอสแอนเจลิส  ในปี 2016 กระทรวงการเกษตร การป่าไม้ และการประมงของประเทศญี่ปุ่น ได้มอบหมายให้โทโจเป็นทูตสันถวไมตรีแห่งอาหารญี่ปุ่น
จอห์น แมคลาฟลิน

สำหรับนักร้องเพลงป็อปชาวอเมริกัน ดูที่ จอน แม็กลาฟลิน
| จอห์น แมคลาฟลิน |
| --- | --- |

ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: จอห์น แมคลาฟลิน
เกิด:  (1942-01-04) 4 มกราคม ค.ศ. 1942 (82 ปี)
ที่เกิด: ดองคัสเตอร์ ประเทศอังกฤษ
แนวเพลง: ฟิวชันแจ๊ซ เวิลด์ ร็อก
อาชีพ: นักดนตรี นักแต่งเพลง
เครื่องดนตรี: กีตาร์ สิตาร์
ช่วงปี: 1963-ปัจจุบัน

เว็บไซต์: http://www.johnmclaughlin.com
จอห์น แมคลาฟลิน (อังกฤษ: John McLaughlin, หรือ รู้จักในนาม "มหาวิษณุ จอห์น แมคลาฟลิน") นักกีตาร์ นักแต่งเพลงฟิวชันแจ๊ซชาวอังกฤษ มีชื่อเสียงในฐานะผู้ก่อตั้งวงมหาวิษณุออร์เคสตรา  เล่นดนตรีในแนวผสมผสานระหว่างดนตรีอิเลกทรอนิก ร็อกและแจ๊ซ โดยได้รับอิทธิพลจากวัฒนธรรมอินเดีย มีชื่อเสียงในช่วงทศวรรษ 1970
แมคลาฟลินเคยมีผลงานร่วมกับไมล์ส เดวิสในช่วงปลายทศวรรษ 1960 โดยร่วมเล่นบันทึกเสียงอัลบั้ม In A Silent Way, Bitches Brew, On The Corner, Big Fun และ A Tribute to Jack Johnson
ในปี 2003 เขาได้รับการจัดอันดับโดยนิตยสารโรลลิงสโตน ให้เป็นนักกีตาร์อันดับ 49 ในการจัดอันดับ  100 นักกีตาร์ยอดเยียมตลอดกาล
แหล่งข้อมูลอื่น

John McLaughlin Official Website
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิตาลี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย  ออสเตรเลีย  เกาหลี  โครเอเชีย  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์ 
วิชาการ:  CiNii 
ศิลปิน:  รางวัลแกรมมี  มิวสิกเบรนซ์ 
ประชาชน:  Deutsche Biographie  Trove 
อื่น ๆ:  SNAC  IdRef
บริการสุขภาพในประเทศอินโดนีเซีย

โรงพยาบาล ดร. จิปโต มังงูนกูซูโม (Dr. Cipto Mangunkusumo Hospital) โรงพยาบาลแห่งชาติของรัฐบาลและโรงพยาบาลฝึกสอนของมหาวิทยาลัยอินโดนีเซียในจาการ์ตา
บริการสุขภาพในประเทศอินโดนีเซียถือว่าได้พัฒนาขึ้นอย่างมากในทศวรรษที่ผ่านมา งบประมาณด้านบริการสุขภาพของรัฐบาลคิดเป็น 3.1% ของจีดีพีรวมในปี 2018
การจัดการ

ข้อมูลจากปี 2019 ระบุว่าปัจจุบันมีโรงพยาบาล 2,813 แห่งในประเทศอินโดนีเซีย ในจำนวนนี้ 63.5% เป็นโรงพยาบาลที่บริหารงานโดยเอกชน ในปี 2012 ข้อมูลจากกระทรวงสาธารณสุขอินโดนีเซีย ระบุว่าประเทศอินโดนีเซียมีโรงพยาบาลจำนวน 2,454 แห่งทั่วประเทศ และจำนวนเตียง 305,242 เตียง หรือคิดเป็น 0.9 เตียงต่อประชากร 1,000 คน และโรงพยาบาลส่วนใหญ่ตั้งอยู่ในเขตเมือง (urban areas) ข้อมูลจากธนาคารโลกเมื่อปี 2012 ระบุว่ามีจำนวนแพทย์ 0.2 คนต่อประชากร 1,000 คน และพยาบาลหรือผู้ผดุงครรภ์ (midwives) 1.2 คนต่อประชากร 1,000 คนในประเทศอินโดนีเซีย จากจำนวนโรงพยาบาล 2,454 แห่งทั่วประเทศ มีโรงพยาบาล 20 แห่งที่ได้รับการรับรองจากคณะกรรมการร่วมรับรองมาตรฐานสถานพยาบาลสากล (Joint Commission International - JCI) ในปี 2015 นอกจากโรงพยาบาลแล้ว ยังมีปูสเกสมาส (Puskesmas) หรือศูนย์สุขภาพชุมชนจำนวน 9,718 แห่งของรัฐบาลที่ดูแลโดยกระทรวงสาธารณสุข ซึ่งสามารถครอบคุลมบริการสุขภาพและการให้วัคซีนแก่ประชาชนในระดับตำบล (sub-district level) ซึ่งมีทั้งบริการทางการแพทย์แบบสมัยใหม่และแบบดั้งเดิม
ระบบสุขภาพชุมชนของประเทศอินโดนีเซียนั้นบริหารโดยแบ่งออกเป็นสามระดับ โดยมีปูสเกสมาส (Puskesmas) หรือศูนย์สุขภาพชุมชนอยู่ระดับบนสุด, รองลงมาในระดับที่สองคือ ศูนย์สุขภาพขนาดย่อม (Health Sub-Centres) และมีจุดบริการร่วมระดับหมู่บ้าน (Village-Level Integrated Posts) เป็นบริการในระดับสาม
ประกันสุขภาพถ้วนหน้า

ในปี 2010 ประชากรอินโดนีเซียประมาณ 56% ที่มีประกันสุขภาพคุ้มครอง ในจำนวนนี้ส่วนใหญ่เป็นข้าราชการของรัฐ, ผู้มีรายได้ต่ำ และผู้ทำประกันสุขภาพกับบริษัทเอกชนด้วยตนเอง มีการตั้งเป้าที่จะเพิ่มขึ้นเป็น 100% ของประชากรภายในปี 2019 ด้วยการดำเนินระบบประกันสุขภาพถ้วนหน้า (universal social health insurance coverage) ซึ่งเริ่มต้นในปี 2014 โดยมีเป้าหมายเพื่อให้การบริการทางการแพทย์โดยไม่เสียค่าใช้จ่ายในโณงพยาบาลระดับ 3
การบริหารบริการสุขภาพในประเทศอินโดนีเซียนั้นดั้งเดิมแล้วเป็นแบบแยกส่วน (fragmented) โดยมีผู้ให้บริการประกันสุขภาพของเอกชนสำหรับผู้ที่มีทุนทรัพย์ ควบคู๋ไปกับประกันสุขภาพถ้วนหน้าสาธารณะขั้นพื้นฐาน สำหรับผู้ยากไร้อนาถาในสังคม และกิจกรรมของเอ็นจีโอในพื้นที่พิเศษที่ไม่ได้รับการครอบคลุมไว้ในประกันสุขภาพของสาธารณะหรือเอกชน ในเดือนมกราคม 2014 รัฐบาลได้ริเริ่มระบบ จามินาน เกเซฮาตาน เนซันนาล (Jaminan Kesehatan Nasional; JKN) ประกันสุขภาพถ้วนหน้าของรัฐบาล เป็นที่คาดการณ์ว่าค่าใช้จ่ายส่วนการบริการสุขภาพจะเพิ่มขึ้น 12% ต่อปี และจะอยู่ที่ 46 พันล้านดอลล่าร์สหรัฐในปี 2019 ภายใต้ระบบ JKN ประชาชนอินโดนีเซียทุกคนจะได้รับการครอบคลุมค่าการรักษาพยาบาลในสถานพยาบาลของรัฐและเอกชนบางส่วนที่เข้าร่วมโครงการ อย่างไรก็ตามโครงการนี้เป็นที่วิพากษ์วิจารณ์อย่างมากถึงความกระเสือกกระสนที่เกินจริง (over-ambitious), ขาดความสามารถในการบริหาร (lack of competency in administration) และล้มเหลวในการเข้าถึงความต้องการการปรับปรุงสาธารณูปโภคทางการแพทย์ในพื้นที่ทุรกันดาร (failure to address the need for improving healthcare infrastructure in remote areas) หน่วยงานที่บริหารโครงการนี้โดยตรง บาดาน ปันเยเลงงารา จามินาน โซเซียล เกเซฮาตาน (Badan Penyelenggara Jaminan Sosial Kesehatan; BPJS) หน่วยงานด้านประชาสังคมของประเทศระบุว่า JKN บรรลุเป้าหมายจำนวนผู้เข้าร่วมโครงการที่ตั้งไว้ในปีแรก โดยในปีแรกมีผู้ลงทะเบียนเข้าร่วมประกันสุขภาพนี้ 133.4 ล้านคน เทียบกับเป้าหมายที่ตั้งไว้ที่ 121.6 คน ในผลสำรวจอิสระพบว่าความพึงพอใจจากการได้รับบริการอยู่ที่ 81%, ความตระหนักหรือรับรู้ถึง JKN อยู๋ที่ 95% และข้อตำหนิต่าง ๆ ได้รับการแก้ไขปรับปรุงภายในหนึ่งวันครึ่งโดยเฉลี่ย JKN นั้นตั้งเป้าว่าจะบริหารงานเป็นขั้น ซึ่งขั้นเริ่มแรกได้เริ่มต้นขึ้นในเดือนมกราคม 2014 ที่ซึ่งประชากร 48% ได้เข้าร่วมโครงการ ข้อมูลเมื่อเดือนเมษายน 2018 มีผู้ลงทะเบียนเข้าร่วมโครงการแล้ว 195 ล้านคน (75% ของประชากร) เป็นที่ตั้งเป้าไว้ว่าประชากรทั้งหมดทุกคนจะอยู่ภายใต้ประกันสุขภาพนี้ภายในปี 2019
ในปี 2016 โครงการของ BPJS ขาดทุนมากกว่าหกล้านล้านรูปียะฮ์อินโดนีเซีย และเพิ่มสูงเป็น 32 ล้านล้านในระยะเวลาเพียงสามปี การรับมือต่อปัญหานี้ของรัฐบาลด้วยการปรับนโยบาย ได้รับการวิพากษ์วิจารณ์ว่าเป็นการผลักภาระไปยังผู้มีรายได้ปานกลางไปถึงต่ำ
ดูเพิ่ม

สาธารณสุขในประเทศอินโดนีเซีย
ปูสเกสมาส (Puskesmas) หรือสถานพยาบาลชุมชนแห่งหนึ่งในจังหวัดกาลีมันตันตะวันออก
ฟร็องซิส กอเกอแล็ง

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 กอเกอแล็งขกับบาเลนเซียใน ค.ศ. 2019
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  ฟร็องซิส กอเกอแล็ง
วันเกิด:   (1991-05-13) 13 พฤษภาคม ค.ศ. 1991 (33 ปี)
สถานที่เกิด:  ลาวาล, ฝรั่งเศส
ส่วนสูง:  1.78 m (5 ft 10 in)
ตำแหน่ง:  กองกลางตัวรับ
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  บิยาร์เรอัล
สโมสรเยาวชน
2000–2005:  อาแอ็ส ดู เบอร์นีย์
2005–2008:  สตาดลาวาลัว
2008–2009:  อาร์เซนอล
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2008–2018 |  อาร์เซนอล |  105 |  (0) |
| 2010–2011 |  → ลอรีย็อง (ยืมตัว) |  24 |  (1) |
| 2013–2014 |  → ไฟรบูร์ก (ยืมตัว) |  16 |  (0) |
| 2014 |  → ชาร์ลตันแอธเลติก (ยืมตัว) |  5 |  (0) |
| 2018–2020 |  บาเลนเซีย |  61 |  (1) |
| 2020– |  บิยาร์เรอัล |  42 |  (2) |
ทีมชาติ
| 2007–2008 |  ฝรั่งเศส อายุไม่เกิน 17 ปี |  3 |  (0) |
| 2008–2009 |  ฝรั่งเศส อายุไม่เกิน 18 ปี |  5 |  (0) |
| 2009–2010 |  ฝรั่งเศส อายุไม่เกิน 19 ปี |  16 |  (0) |
| 2010–2011 |  ฝรั่งเศส อายุไม่เกิน 20 ปี |  12 |  (0) |
| 2011–2012 |  ฝรั่งเศส อายุไม่เกิน 21 ปี |  7 |  (0) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 23:43, 29 มิถุนายน ค.ศ. 2022 (UTC)
ฟร็องซิส กอเกอแล็ง (ฝรั่งเศส: Francis Coquelin; เกิด 13 พฤษภาคม ค.ศ. 1991) เป็นนักฟุตบอลชาวฝรั่งเศส ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งกองกลางตัวรับให้กับบิยาร์เรอัล สโมสรในลาลิกา
เกียรติประวัติ

อาร์เซนอล เยาวชน
เอฟเอยูธคัพ: 2008–09
อาร์เซนอล
เอฟเอคัพ: 2014–15, 2016–17
เอฟเอคอมมิวนิตีชิลด์: 2015
บาเลนเซีย
โกปาเดลเรย์: 2018–19
บิยาร์เรอัล
ยูฟ่ายูโรปาลีก: 2020–21
ฝรั่งเศส อายุไม่เกิน 19 ปี
ฟุตบอลเยาวชนชิงแชมป์แห่งชาติรุ่นอายุไม่เกิน 19 ปี: 2010
แหล่งข้อมูลอื่น

สถิติของ ฟร็องซิส กอเกอแล็ง ที่ Soccerbase
France profile at FFF
Francis Coquelin Profile at Arsenal.com
| ด ค กผู้เล่นชุดปัจจุบันของสโมสรฟุตบอลบิยาร์เรอัล  |
| --- | --- |
 1 เรย์นา  2 กัสปาร์  3 อัลบิโอล  4 เปา ตอร์เรส  5 ปาเรโฆ  6 กาปูเอ  7 ฌาราร์ต  8 ฟอยต์  9 อัลกาเซร์  10 อิบอร์รา  11 ชุควูเซ  12 เอสตูปิญญัน  13 รูลิ  14 ตริเกโรส  16 ดียา  17 อัลกาเซร์  18 โมเรโน  19 กอเกอแล็ง  20 เปญญา  21 ปิโน  22 มานดี  23 โกเมซ  24 เปดราซา  25 โอรีเย  26 กูเอนกา  32 บาเอนา  ผู้จัดการ: ปาเชตา
นิโจ อิเอโกะ

| นิโจ อิเอโกะ>  |
| --- | --- |
พระพันปีหลวง: 27 เดือน 5 ปี เอ็งเคียว ที่ 4   (พ.ศ. 2290)
เซกิมงอิง
ประกาศ: 26 เดือน 6 ปี คันเอ็น ที่ 3   (พ.ศ. 2293)

ประสูติ: 24 เดือน 8 ปี เคียวโฮ ที่ 4   (9 ตุลาคม พ.ศ. 2259)
สิ้นพระชนม์: 29 เดือน 1 ปี คันเซ ที่ 2   (14 มีนาคม พ.ศ. 2333) 
ตระกูล: ตระกูลฟูจิวาระ (ตระกูลนิโจ)
พระบิดา: นิโจ โยชิตาดะ
พระสวามี: จักรพรรดิซากูรามาจิ
พระบุตร: จักรพรรดินีโกะ-ซากูรามาจิ
พระบุตรบุญธรรม: จักรพรรดิโมโมโซโนะ
แต่งตั้งเป็นพระสนม: 15 เดือน 11 ปี เก็นบุน (พ.ศ. 2279)
ด ค ก
นิโจ อิเอโกะ (ญี่ปุ่น: 二条舎子; โรมาจิ: Nijō Ieko; 9 ตุลาคม 2259 ~ 14 มีนาคม 2333) พระสนมแห่งจักรพรรดิญี่ปุ่นโดยเป็นพระสนมใน จักรพรรดิซากูรามาจิ จักรพรรดิองค์ที่ 115 และเป็นพระราชมารดาของ จักรพรรดินีโกะ-ซากูรามาจิ จักรพรรดิองค์ที่ 117
ราชวงศ์ที่ยี่สิบสามแห่งอียิปต์

ราชวงศ์ที่ยี่สิบสามแห่งอียิปต์ มักถูกนับเป็นราชวงศ์ลำดับที่สามของอียิปต์โบราณในสมัยช่วงระหว่างกลางที่สาม ราชวงศ์ดังกล่าวประกอบด้วยผู้ปกครองชาวเมชเวสหลายพระองค์ ซึ่งปกครองทั้งในฐานะฟาโรห์หรือกษัตริย์อิสระในบางส่วนของอียิปต์บนตั้งแต่ 880 ถึง 720 ปีก่อนคริสตกาล และฟาโรห์ตั้งแต่ 837 ถึง 728 ปีก่อนคริสตกาล
รายพระนามฟาโรห์

| ฟาโรห์/กษัตริย์ | รูปภาพ | พระนามครองราชย์/พระนามประสูติ | รัชสมัย | พระมเหสี | คำอธิบาย |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ฮาร์ซิเอเซ เอ |  | เฮดจ์เคเปอร์เร เซตเพอามุน | 880 – 860 ปีก่อนคริสตกาล | ไอเซตเวเรตที่ 1 | ผู้ปกครองอิสระแห่งธีบส์ โดยทรงปกครองในรัชสมัยของฟาโรห์ทาเคลอตที่ 1 และฟาโรห์โอซอร์คอนที่ 2 |
| ทาเคลอตที่ 2 |  | เฮดจ์เคเปอร์เร เซตเพนเร | 840 – 815 ปีก่อนคริสตกาล | คาโรมามา ดี  ทาเซป  ทาเบเคเทนาสเคต เอ | ทรงปกครองช่วงเวลาเดียวกันกับฟาโรห์จากราชวงศ์ที่ยี่สิบสอง ฟาโรห์โชเชงค์ที่ 3 ซึ่งปกครองอยู่บริเวณอียิปต์ล่าง |
| เปดูบาสต์ที่ 1 |  | ยูเซอร์มาอัตเร เซตเพนอามุน | 829 – 804 ปีก่อนคริสตกาล |  | ทรงมีส่วนร่วมในสงครามกลางเมืองที่ยืดเยื้อกับฟาโรห์ทาเคลอตที่ 2 /มกุฎราชกุมารโอซอร์คอน บี |
| ยูพุดที่ 1 |  |  | 829 – 804 ปีก่อนคริสตกาล |  | ทรงเป็นผู้สำเร็จราชการร่วม |
| โชเชงค์ที่ 6 |  | ยูเซอร์มาอัตเร เมริอามุน | 804 – 798 ปีก่อนคริสตกาล |  | ทรงครองราชย์ต่อจากฟาโรห์เปดูบาสต์ที่ 1ที่เมืองธีบส์ และทรงปกครองอียิปต์บนเป็นเวลา 6 ปี |
| โอซอร์คอนที่ 3 |  | ยูเซอร์มาอัตเร เซตเพนอามุน | 798 – 769 ปีก่อนคริสตกาล | เทนต์ซาอิ เอ คาโรอาทเจต | ทรงมีส่วนร่วมในสงครามกลางเมืองต่อต้านฟาโรห์เปดูบาสต์ที่ 1 และฟาโรห์โชเชงค์ที่ 6 |
| ทาเคลอตที่ 3 |  | ยูเซอร์มาอัตเร เซเตเพนอามุน | 774 – 759 ปีก่อนคริสตกาล | คาคัต  อิร์ทิอูบาสต์ | เป็นพระราชโอรสพระองค์ ผู้สำเร็จราชการร่วม และผู้สืบทอดพระราชบัลลังก์ของฟาโรห์โอซอร์คอนที่ 3 |
| รุดอามุน |  | ยูเซอร์มาอัตเร เซเตเพนอามุน | 759 – 755 ปีก่อนคริสตกาล | ทาดิ[...] | เป็นพระอนุชาและผู้สืบทอดพระราชบัลลังก์ของฟาโรห์ทาเคลอตที่ 3 และเป็นผู้ปกครองที่มีหลักฐานรับรองน้อย |
| โชเชงค์ที่ 7 |  | เฮดจ์เคเปอร์เร เซเตเพนเร | 755 – 732 ปีก่อนคริสตกาล |  | เป็นผู้ปกครองที่มีหลักฐานรับรองน้อย |
| ไอนิ |  | เมนเคเปอร์เร | 720 – 715 ปีก่อนคริสตกาล |  | ทรงปกครองเพียงเฉพาะธีบส์ในรัชสมัยของพระองค์เท่านั้น อาจจะเป็นผู้อ้างสิทธิ์ในพระราชบัลลังก์กับราชวงศ์ที่ยี่สิบห้าแห่งอียิปต์ |
เพิ่มเติม

J.P. Elias, "A Northern Member of the 'Theban' Twenty-Third Dynasty", Discussions in Egyptology 31 (1995), 57-67.
J. Goldberg, "The 23rd Dynasty Problem Revisited: Where, When and Who?", Discussions in Egyptology 29 (1994), 55-85.
H. Jacquet Gordon, "Deux graffiti d'époque libyenne sur le toit du Temple de Khonsu à Karnak" in Hommages à la memoire de Serge Sauneron, 1927-1976 (Cairo: 1979), pp. 169–74.
K.A. Kitchen, The Third Intermediate Period in Egypt (c.1100–650 BC), 3rd ed., Warminster: 1996.
Naunton, Christopher. “Libyans and Nubians.” A Companion to Ancient Egypt, by Alan B. Lloyd, vol. 1, Wiley-Blackwell, 2010, pp. 120–139.
ไฟรคอร์

กองกำลังกึ่งทหารไฟร์คอรพ์ ในสาธารณรัฐไวมาร์ ในปี ค.ศ. 1919
ไฟรคอร์ (ภาษาเยอรมัน: [ˈfʁaɪˌkoːɐ̯], "เหล่าทหารเสรี") เป็นทหารอาสาสมัครเยอรมันซึ่งมีอยู่ตั้งแต่ศตวรรษที่ 18 ถึงต้นศตวรรษที่ 20 ซึ่งต่อสู้รบได้อย่างมีประสิทธิภาพในฐานะทหารรับจ้างหรือกองกำลังส่วนตัวโดยไม่คำนึงถึงชาติของตนเอง ในประเทศที่พูดภาษาเยอรมัน ครั้งแรกเรียกว่า ไฟร์คอรพ์ ("กรมทหารเสรี", เยอรมัน: Freie Regimenter) ถูกก่อตั้งในศตวรรษที่ 18 จากอาสาสมัครชาวพื้นเมือง ศัตรูที่แปรพักตร์ และพวกหนีทัพ บางครั้งก็มีหน่วยที่ทำหน้าที่เป็นทหารราบ และทหารม้า (หรือมากกว่านั้นคือ หน่วยทหารปืนใหญ่) บางครั้งก็เป็นจุดแข็งของกองร้อย บางครั้งในรูปแบบถึงหลายพันนายที่แข็งแกร่ง ก็ยังมีความหลากหลายรูปแบบหรือกองทหาร ฟ็อน ไคลสท์ ไฟร์คอรพ์ของปรัสเซียได้รวมถึงทหารราบ, จือเกอร์ (jäger), ดรากูนส (dragoons) และฮุสซาร์ส (hussars) ส่วนVolontaires de Saxe ของฝรั่งเศสจะประกอบไปด้วย Uhlan (ทหารม้าเบา) และดรากูนส
ในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่งและในช่วงการปฏิวัติเยอรมัน ค.ศ. 1918-1919 ไฟร์คอรพ์ส่วนใหญ่ประกอบด้วยทหารผ่านศึกในสงครามโลกครั้งที่หนึ่งได้ถูกยกขึ้นเป็นกองกำลังกึ่งทหารอาสาสมัครปีก-ขวา เห็นได้อย่างชัดเจนว่าจะต่อสู้ในนามของรัฐบาล ต่อต้านพวกเยอรมันนิยมคอมมิวนิสต์ที่ได้รับการหนุนหลังจากโซเวียตที่ได้พยายามจะโค่นล้มสาธารณรัฐไวมาร์ อย่างไรก็ตาม, พวกไฟร์คอรพ์ส่วนใหญ่ล้วนเกลียดชังสาธารณรัฐและมีส่วนร่วมในการลอบสังหารผู้ให้การสนับสนุน รางวัลของพวกไฟร์คอรพ์ทั้งหมดก็มียังคงมีอยู่
รายชื่อรองประมุขแห่งรัฐที่เป็นสตรีจากการเลือกตั้งหรือแต่งตั้ง

รายนามสตรีซึ่งได้รับการการเลือกตั้งหรือแต่งตั้งเป็นรองประมุขแห่งรัฐในแต่ละประเทศ
ดูเพิ่ม

รายชื่อประมุขแห่งรัฐและหัวหน้ารัฐบาลสตรีจากการเลือกตั้งหรือแต่งตั้ง
แหล่งข้อมูลอื่น

Women Heads of State
Women Presidents and Women Governors-General (Zárate's Political Collections)
Council of Women World Leaders
Female Vice Presidents
ลีบราออฟฟิศ ไรเตอร์

| --- | --- |

ลีบราออฟฟิศ ไรเตอร์ 7.2.4 (เผยแพร่เมื่อเดือนธันวาคม 2021, ทำงานบนลินุกซ์และเคดีอีพลาสมา 5 ด้วยชุดไอคอน Breeze)
นักพัฒนา: มูลนิธิเดอะดอคคิวเมนท์

รุ่นเสถียร: Early adopters:   (14 พฤศจิกายน 2024) Longer-tested: 
 
ระบบปฏิบัติการ: ลินุกซ์, ฟรีบีเอสดี, แมคโอเอส, และไมโครซอฟท์ วินโดวส์
ประเภท: โปรแกรมประมวลคำ
สัญญาอนุญาต: MPLv2.0 (สัญญาอนุญาตรอง GPL, LGPLv3+ หรือ Apache License 2.0)
เว็บไซต์: www.libreoffice.org/discover/writer/
ลีบราออฟฟิศ ไรเตอร์ (อังกฤษ: LibreOffice Writer) เป็นโปรแกรมประมวลคำฟรีและโอเพนซอร์ซและเป็นส่วนหนึ่งของชุดโปรแกรมสำนักงานลีบราออฟฟิศ แยกมาจากโปรแกรมไรเตอร์ของโอเพนออฟฟิศดอตอ็อก ไรเตอร์เป็นโปรแกรมประมวลผลคำที่คล้ายกับไมโครซอฟต์ เวิร์ดและมีคุณสมบัติคล้ายกันมากมายรวมถึงรูปแบบไฟล์ที่สามารถทำงานร่วมกันได้
เช่นเดียวกับชุดโปรแกรมลีบราออฟฟิศทั้งหมด ไรเตอร์สามารถใช้ได้กับหลากหลายแพลตฟอร์ม รวมถึง ลินุกซ์, ฟรีบีเอสดี, แมคโอเอส, และไมโครซอฟท์ วินโดวส์
คุณสมบัติบางอย่างของโปรแกรม

ไรเตอร์สามารถเปิดและบันทึกได้หลายรูปแบบ รวมถึงโอเพนด็อกคิวเมนต์ (ODT เป็นรูปแบบไฟล์เริ่มต้นของโปรแกรม), DOC, DOCX, RTF และ XHTML ของไมโครซอฟต์ เวิร์ด
ตัวตรวจสอบการสะกดและไวยากรณ์ (Hunspell)
เครื่องมือวาดภาพในตัว
เครื่องมือสร้างแบบฟอร์มในตัว
ฟังก์ชันการคำนวณในตัว
ตัวแก้ไขสมการในตัว
ส่งออกในรูปแบบ PDF สร้างhybrid PDF (PDF มาตรฐานที่แนบ ODF มาด้วย) และสร้าง PDF ที่กรอกข้อมูลได้
ความสามารถในการนำเข้าและแก้ไขไฟล์ PDF
ความสามารถในการแก้ไขไฟล์ HTML, XHTML แบบเห็นภาพโดยไม่ต้องใช้โค้ดเพราะสนับสนุนการแก้ไขแบบวอตยูซีอิสวอตยูเก็ต
ส่งออกในรูปแบบ HTML, XHTML, XML
ส่งออกในรูปแบบอีบุ๊ค EPUB
สร้างสารบัญ ดัชนี บรรณานุกรม
เซ็น ตั้งรหัสผ่าน และการเข้ารหัสกุญแจสาธารณะ (GPG) สำหรับเอกสาร
การติดตามการเปลี่ยนแปลงระหว่างการแก้ไข การเปรียบเทียบเอกสาร (ดูการเปลี่ยนแปลงระหว่างสองไฟล์)
การรวมฐานข้อมูล รวมถึงฐานข้อมูลบรรณานุกรม
นครวัด

| --- | --- |
អង្គរវត្ត
มุมมองนครวัดจากสระเก็บน้ำ ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2562
สถานที่ตั้งในประเทศกัมพูชา
ที่ตั้ง: เสียมราฐ ประเทศกัมพูชา
พิกัด: 13°24′45″N 103°52′01″E﻿ / ﻿13.41250°N 103.86694°E﻿ / 13.41250; 103.86694
ค่าระดับความสูง: 65 m (213 ft)
ความเป็นมา
ผู้สร้าง: พระเจ้าสุริยวรมันที่ 2
สร้าง: ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 12
วัฒนธรรม: จักรวรรดิเขมร
สถาปัตยกรรม
รูปแบบสถาปัตยกรรม: สถาปัตยกรรมเขมร (รูปแบบนครวัด)

 แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
ชื่อที่ขึ้นทะเบียน: เมืองพระนคร
ประเภท: วัฒนธรรม
เกณฑ์: (i), (ii), (iii), (iv)
ขึ้นเมื่อ: ค.ศ. 1992 (วาระการประชุมมรดกโลกครั้งที่ 16)
เลขอ้างอิง: 668
ภูมิภาค: เอเชียตะวันออกเฉียงใต้
 
 
ภาพบริเวณลานระเบียงแห่งเกียรติยศ (Terrace of Honor) ในปี ค.ศ. 2019 ก่อนเข้าสู่ภายในนครวัด
นครวัด (เขมร: អង្គរវត្ត) เป็นหมู่ปราสาทในประเทศกัมพูชาและเป็นศาสนสถานที่ใหญ่ที่สุดในโลก ด้วยพื้นที่รวมกว่า 162.6 เฮกเตอร์ (1.6 ล้านตารางเมตร ซึ่งเท่ากับ 402 เอเคอร์) แรกเริ่มนั้นสร้างขึ้นเป็นเทวลัยในศาสนาฮินดูเพื่ออุทิศแด่พระวิษณุ ก่อนจะค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงกลายเป็นวัดในศาสนาพุทธในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 12 นครวัดสร้างขึ้นในช่วงต้นของคริสศตวรรษที่ 12 โดยพระเจ้าสูรยวรรมันที่ 2 แห่งเมืองยโสธรปุระ (ในปัจจุบันคือเมืองพระนคร) ซึ่งเป็นเมืองหลวงของจักรวรรดิเขมร สร้างขึ้นเพื่อให้เป็นเทวลัยประจำรัฐและเป็นสุสานฝังพระศพ ถือเป็นการเปลี่ยนแปลงการนับถือในลัทธิไศวนิกายของกษัตริย์องค์ก่อน ๆ เหตุเพราะนครวัดนั้นสร้างขึ้นเพื่ออุทิศแด่พระวิษณุแทนที่จะเป็นพระศิวะ และเนื่องจากเป็นปราสาทที่ได้รับการอนุรักษ์ดีที่สุดในบริเวณที่ตั้งโดยรอบ นครวัดจึงเป็นปราสาทเพียงแห่งเดียวที่ยังคงความเป็นศูนย์กลางทางศาสนาที่มีความสำคัญมาตั้งแต่เริ่มก่อสร้าง โดยนครวัดถือเป็นจุดสูงสุดของรูปแบบการสร้างสถาปัตยกรรมเขมรแบบดั้งเดิม และได้กลายเป็นสัญลักษณ์ของประเทศกัมพูชา มีการปรากฏอยู่บนธงชาติ และได้เป็นสถานที่ท่องเที่ยวของประเทศกัมพูชาที่มีความสำคัญที่สุดในหมู่ของนักท่องเที่ยว
นครวัดได้รวมเอาการวางผังพื้นฐานในสถาปัตยกรรมเขมรสองแบบมาใช้ประกอบเข้าด้วยกัน ซึ่งก็ได้แก่ ผังการสร้างปราสาทให้เสมือนภูเขา (ปราสาทบนฐานชั้น) และการสร้างปราสาทแบบมีระเบียงคดที่มีภาพสลัก การสร้างปราสาทรูปแบบนี้ได้สื่อถึงเขาพระสุเมรุ ซึ่งเป็นสถานที่ที่สถิตของเทพเทวัญในปกรณัมของศาสนาฮินดู ด้านนอกมีคูน้ำและกำแพงล้อม ความยาวรวมกว่า 3.6 กิโลเมตร โดยตัวปราสาทประกอบด้วยระเบียงคดสี่เหลี่ยมที่มีภาพสลักทั้งหมดสามชั้น แต่ละชั้นตั้งอยู่สูงกว่าชั้นล่าง ตรงกลางของปราสาทคือพระปรางค์ที่มีทั้งหมด 5 ยอด นครวัดมีความแตกต่างจากปราสาทในพระนครปราสาทอื่น ๆ เนื่องจากมีการหันหน้าไปทางทิศตะวันตก ซึ่งนักวิชาการต่างก็มีความเห็นที่แตกต่างออกไปในเรื่องนัยยะของการสร้างในลักษณะนี้ นครวัดยังได้รับการยกย่องในด้านความงามและความกลมกลืนของตัวสถาปัตยกรรม เช่น ภาพสลักนูนต่ำที่ใหญ่โต รวมถึงภาพเทวดาที่มีการตกแต่งตามผนังเป็นจำนวนมาก
นครวัดและสิ่งก่อสร้างอื่น ๆ ที่อยู่ใกล้เคียงในจังหวัดเสียมราฐขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกขององค์การยูเนสโกในนาม "เมืองพระนคร (อังกอร์)" ใน ค.ศ. 1992
สถาปัตยกรรม

ผังของนครวัด
ผังโดยรวมของนครวัดซึ่งมีการสร้างปราสาทไว้ตรงจุดศูนย์กลาง
ผังของปราสาทโดยละเอียด
สถาปัตยกรรม > ที่ตั้งและผัง

นครวัดเป็นสิ่งก่อสร้างที่โดดเด่นด้วยการรวมเอาลักษณะการสร้างปราสาทให้เสมือนภูเขา (แบบแผนของการออกแบบปราสาทของอาณาจักร) เข้ากับแบบผังของอาคารในสมัยหลังที่มีการทำระเบียงคดล้อมจุดศูนย์กลาง การก่อสร้างนครวัดยังได้บ่งบอกให้ทราบว่าปราสาทยังมีนัยยะสำคัญเกี่ยวข้องกับท้องฟ้าเนื่องด้วยองค์ประกอบบางส่วนของตัวปราสาท นัยยะดังกล่าวคือในบริเวณด้านทิศตะวันออกและตะวันตกของปราสาท ซึ่งระเบียงภายในได้มีการออกแบบให้เชื่อมต่อเข้าหากันโดยปราศจากสิ่งกำบัง ส่งผลให้ปราสาททั้งสองทิศตั้งอยู่ในตำแหน่งเดียวกันกับพระอาทิตย์ที่ขึ้นช่วงวันอายัน ปราสาทแห่งนี้คืออาคารที่สื่อถึงเขาพระสุเมรุอันเป็นที่สถิตของเทพเจ้า โดยปรางค์ประธานตรงกลางทั้งห้านั้นเป็นสัญลักษณ์แทนถึงยอดห้ายอดของภูเขา ส่วนกำแพงแต่ละชั้นและคูน้ำนั้นก็แทนถึงเขาสัตบริภัณฑ์และมหาสมุทร แต่เดิมพื้นที่ส่วนบนของปราสาทนั้นถูกจำกัดสิทธิการเข้าถึงมาโดยตลอด ผู้ที่เป็นฆราวาสจึงถูกจำกัดให้อยู่แค่บริเวณส่วนล่างของปราสาทเท่านั้น
นครวัดมีความแตกต่างจากปราสาทเขมรหลังอื่นในเรื่องของการวางทิศประธานที่หันไปทางทิศตะวันตกแทนที่จะเป็นทิศตะวันออก ความต่างนี้ได้ส่งผลให้ผู้คนจำนวนมาก (รวมไปถึงมอริส เกรซ และ ยอร์ช เซเดส์) ออกมาสรุปว่าพระเจ้าสุริยวรรมันนั้นประสงค์ที่จะสร้างปราสาทแห่งนี้ขึ้นให้เป็นปราสาทที่เก็บพระบรมศพของพระองค์ แนวคิดนี้ได้รับการสนับสนุนจากหลักฐานอื่น ๆ ที่ได้จากการศึกษาภาพสลักนูนต่ำที่เรียงลำดับเรื่องราวในทิศทวนเข็มนาฬิกา ซึ่งต่างไปจากเทวสถานฮินดูทั่วไป โดยพิธีกรรมต่าง ๆ ของพราหมณ์ในพิธีพระบรมศพก็ยังจัดขึ้นแบบย้อนลำดับอีกด้วย นักโบราณคดี ชาร์ล ไฮแฮม ยังได้อธิบายถึงภาชนะชิ้นหนึ่งว่ามีความเป็นไปได้ว่าจะเป็นพระโกศบรรจุพระบรมอัฐิ โดยภาชนะนี้ถูกขุดขึ้นมาจากปรางค์ประธานตรงกลาง โดยบุคคลบางกลุ่มได้เสนอแนวคิดที่ว่าปรางค์ประธานตรงกลางนั้นเหมาะสมที่สุดในการทำพิธีจัดการกับพระบรมศพ เพราะเชื่อกันว่าเปรียบเสมือนศูนย์รวมของพลังอำนาจทั้งปวง อย่างไรก็ตาม นักวิชาการบางคนได้ระบุว่าปราสาทหลายหลังในเมืองพระนครเองก็ไม่ได้หันหน้าไปทางทิศตะวันออกตามธรรมเนียมเสียหมด และได้เสนอว่าการที่นครวัดมีการวางทิศเช่นนี้ก็เพราะปราสาทหลังนี้สร้างขึ้นเพื่ออุทิศแด่พระวิษณุ ซึ่งเป็นเทพเจ้าประจำทิศตะวันตก
เอเลนอร์ แมนนิกกาได้นำเสนอการตีความนครวัดในแบบที่แตกต่างออกไป โดยได้วิเคราะห์จากการวางทิศ มิติของอาคาร และจากลำดับการเล่าเรื่องและเนื้อหาของภาพสลักนูนต่ำ เธอได้แย้งว่า ปราสาทแห่งนี้ได้อ้างถึงยุคสมัยใหม่แห่งความสงบสุขในรัชสมัยของพระเจ้าสุริยวรรมันที่ 2 โดยได้ระบุว่า “เนื่องจากมีการคำนวณวงจรเวลาการขึ้นของพระอาทิตย์และพระจันทร์ไว้ในพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ของนครวัด ภาพเทพเทวดาผู้อยู่ในอาณัติของการปกครองจึงได้ปรากฏอยู่บนตัวเรือนธาตุและเฉลียง สื่อความหมายถึงปกปักษ์ให้อำนาจของกษัตริย์เป็นนิจนิรันดร เป็นการเฉลิมพระเกียรติและสร้างความสงบแก่เหล่าเทวดาที่ประทัพอยู่บนสรวงสวรรค์” ข้อเสนอของแมนนิกกานั้นได้มอบทั้งความสนใจและข้อแคลงใจในแวดวงวิชาการ เธอได้ฉีกหนีข้อสันนิษฐานของนักวิชาการคนอื่น ๆ เช่น แกรแฮม แฮนคอก ด้วยข้อสันนิษฐานที่ว่านครวัดนั้นคือสิ่งหนึ่งที่แสดงถึงกลุ่มดาวมังกร