stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สมัยโฮโลซีน
ธรณีวิทยา

การเคลื่อนที่ของแผ่นทวีปเนื่องการแปรสัณฐานแผ่นธรณีภาคนั้นเกิดขึ้นน้อยกว่าหนึ่งกิโลเมตรในช่วงเวลาเพียง 10,000 ปี อย่างไรก็ตาม การละลายของน้ำแข็งนั้นทำให้เกิดระดับน้ำทะเลของโลกสูงขึ้นประมาณ 35 m (115 ft) ในช่วงต้นของสมัยโฮโลซีน และอีก 30 เมตรในช่วงหลังของสมัยโฮโลซีน นอกจากนี้ หลายพื้นที่ที่อยู่เหนือประมาณเส้นขนานที่ 40 องศาเหนือนั้น ยังได้รับแรงกดดันจากน้ำหนักของธารน้ำแข็งสมัยไพลสโตซีนและเพิ่มขึ้นมากเท่ากับ 180 m (590 ft) เนื่องจากการเด้งกลับหลังธารน้ำแข็งในช่วงปลายของสมัยไพลสโตซีนถึงสมัยโฮโลซีน และยังคงเพิ่มขึ้นมาจนถึงทุกวันนี้
การเพิ่มขึ้นของระดับน้ำทะเลและการเป็นแอ่งบนแผ่นดินชั่วคราวนั้น ทำให้เกิดการรุกล้ำของทะเลชั่วคราวเข้าไปจนถึงพื้นที่ซึ่งในปัจจุบันอยู่ไกลจากทะเล โดยซากดึกดำบรรพ์ทะเลของสมัยโฮโลซีนที่เป็นที่รู้จัก เช่น จากรัฐเวอร์มอนต์ และ รัฐมิชิแกน สหรัฐ นอกเหนือจากการรุกล้ำของทะเลชั่วคราวในละติจูดสูงนั้นเกี่ยวข้องกับแอ่งจากธารน้ำแข็ง ซากดึกดำบรรพ์ของสมัยโฮโลซีนนั้นยังพบได้ในก้นทะเลสาบที่ราบน้ำท่วมถึงและตอนกอนหินถ้ำ โดยตอนแกนทะเลสมัยโฮโลซีนตามแนวชายฝั่งในละติจูดต่ำนั้นหาได้ยาก เนื่องจากระดับน้ำทะเลที่สูงขึ้นในช่วงเวลาดังกล่าวนั้นเกินความเป็นไปได้ในการยกตัวของธรณีภาคของแหล่งที่ไม่ได้มาจากธารน้ำแข็ง[ต้องการอ้างอิง]
การเด้งกลับหลังธารน้ำแข็งในภูมิภาคสแกนดิเนเวียนั้นส่งผลให้ทะเลบอลติกลดลง โดยการสูงขึ้นอย่างต่อเนื่องของภูมิภาคนี้ยังคงทำให้เกิดแผ่นดินไหวเบา ๆ ทั่วยุโรปเหนือ เหตุการณ์ที่เท่ากันในทวีปอเมริกาเหนือ คือ การเด้งกลับของอ่าวฮัดสัน โดยตัวอ่าวนั้นหดตัวลงจากระยะทะเลไทรเรลที่ใหญ่กว่าในช่วงหลังธารน้ำแข็งโดยทันที จนใกล้ขอบเขตปัจจุบัน
สภาพอากาศ

เมื่อเทียบกับในช่วงก่อนหน้าที่มีอากาศหนาวเย็น (การเปลี่ยนสภาพโดยธารน้ำแข็ง) ภูมิอากาศในสมัยโฮโลซีนนั้นค่อนข้างคงที่ บันทึกที่อยู่ในแกนน้ำแข็งแสดงให้เห็นว่าก่อนสมัยโฮโลซีนนั้นมีภาวะโลกร้อนหลังจากสิ้นสุดยุคน้ำแข็งครั้งล่าสุด และมีช่วงที่อากาศเย็นตัวลง แต่การเปลี่ยนแปลงของสภาพภูมิอากาศในระดับใหญ่นั้นมีมากขึ้นในช่วงเริ่มต้นยังเกอร์ดรายแอส ในระหว่างการเปลี่ยนผ่านจากช่วงอายุธารน้ำแข็งครั้งล่าสุดมาเป็นสมัยโฮโลซีนนั้น การพลิกกลับอากาศเย็นฮูเอลโม–มัสการ์ดีในซีกโลกใต้เริ่มต้นขึ้นก่อนยังเกอร์ดรายแอส และทำให้กระแสความอบอุ่นไหลจากใต้ขึ้นสู่เหนือจาก 11,000 ถึง 7,000 ปีก่อน โดยดูเหมือนว่าสิ่งนี้นั้นได้รับอิทธิพลจากธารน้ำแข็งที่ยังหลงเหลืออยู่ในซีกโลกเหนือจนถึงช่วงหลัง ๆ[ต้องการอ้างอิง]
สภาพภูมิอากาศที่เหมาะสมที่สุดโฮโลซีน (HCO) เป็นช่วงที่อากาศอบอุ่นขึ้นเนื่องจากภาวะโลกร้อนทำให้อากาศอบอุ่นขึ้น อย่างไรก็ตาม ภาวะโลกร้อนนั้นอาจไม่เท่ากันทั่วโลก โดยช่วงเวลาอบอุ่นนี้สิ้นสุดลงเมื่อประมาณ 5,500 ปีก่อนโดยการเข้าสู่นีโอกลาซีเอชันพร้อมด้วยนีโอพลูเวียล ในเวลานั้น สภาพภูมิอากาศนั้นไม่ต่างจากปัจจุบัน แต่มีช่วงเวลาที่อบอุ่นกว่าเล็กน้อยจากศตวรรษที่ 10 ถึง 14 ซึ่งรู้จักในชื่อ ยุคอบอุ่นยุคกลาง ตามด้วย ยุคน้ำแข็งน้อย ตั้งแต่ศตวรรษที่ 13 หรือ 14 จนถึงกลางศตวรรษที่ 19
มิรุโมะ ภูตจิ๋วจอมยุ่ง

| --- | --- |
มิรุโมะ ภูตจิ๋วจอมยุ่ง
ミルモでポン!
ชื่อภาษาอังกฤษ: Mirmo!
แนว: คอเมดี้, โรแมนติก, แฟนตาซี
มังงะ
เขียนโดย: ฮิโรมุ ชิโนซึกะ
สำนักพิมพ์:  โชงะกุกัง    บงกช
ในเครือ:  Ciao
กลุ่มเป้าหมาย: โชโจะ, สำหรับเด็ก
วางจำหน่ายตั้งแต่: กรกฎาคม 2544 – ธันวาคม 2549
จำนวนเล่ม:  12 เล่ม   12 เล่ม
อนิเมะ
กำกับโดย: เคนอิจิ คาซาอิ
สตูดิโอ: สตูดิโอฮิบาริ
ฉาย:  6 เมษายน 2545  –  27 กันยายน 2548
มิรุโมะ ภูตจิ๋วจอมยุ่ง (ญี่ปุ่น: ミルモでポン!; โรมาจิ: Mirumo de Pon!) เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น แต่งโดย ฮิโรมุ ชิโนซึกะ ถูกสร้างเป็นอนิเมะและเกมหลายภาคด้วยกัน ต่อมาได้รับรางวัลการ์ตูนยอดเยี่ยม สาขาการ์ตูนสำหรับเด็ก ของสำนักพิมพ์โคดันฉะ ครั้งที่ 27 ใน ปี พ.ศ. 2546 และได้รับรางวัลการ์ตูนยอดเยี่ยมของสำนักพิมพ์โชงะกุกัง ครั้งที่ 49 ในสาขาเดียวกัน และปีเดียวกัน
แรกเริ่ม มิรุโมะ ภูตจิ๋วจอมยุ่ง ลงตีพิมพ์ในนิตยสาร Ciao ฉบับประจำเดือนมีนาคม ปี พ.ศ. 2544 ของสำนักพิมพ์โชงะกุกัง ในลักษณะของเรื่องสั้นตอนเดียวจบ แต่เนื่องจากได้รับความนิยมจากผู้อ่านเป็นอย่างมาก จึงได้เริ่มลงตีพิมพ์เป็นเรื่องยาวตั้งแต่ฉบับเดือนกันยายน ปีเดียวกันเป็นต้นมา ส่วน มิรุโมะ ภูตจิ๋วจอมยุ่ง ภาคพิเศษ ที่เป็นเรื่องสั้นตอนเดียวจบ จะลงตีพิมพ์ในนิตยสาร Ciao Deluxe ฉบับรวมเล่มมีทั้งหมด 12 เล่มจบ โดยสำนักพิมพ์บงกชเป็นผู้ได้รับลิขสิทธิ์ตีพิมพ์ในประเทศไทย
นอกจากเป็นหนังสือการ์ตูนกับอนิเมะแล้ว มิรุโมะ ภูตจิ๋วจอมยุ่ง ยังถูกตีพิมพ์เป็นหนังสือภาพสำหรับเด็กอนุบาลอีกด้วย โดยเนื้อเรื่องส่วนใหญ่จะอิงตามต้นฉบับเดิม แต่ตัวละครที่มักจะมีส่วนทำให้เกิดการต่อสู้ด้านความรัก และการต่อสู้ระหว่างภูตด้วยกัน เช่น อาซึมิ ซาโอริ ฮารุกะ หรือ ดาร์ค ได้ถูกตัดออกไป เพื่อปรับเรื่องราวให้เหมาะสมกับกลุ่มผู้อ่าน ซึ่งยังเป็นเด็กเล็ก
เนื้อเรื่อง

มินามิ คาเอเดะ เด็กสาวชั้น ม.2 แอบหลงรัก ยูกิ เซ็ตสึ เพื่อนร่วมชั้น มานานร่วมปี แต่ก็ทำได้เพียงแค่เฝ้ามอง เพราะเธอยังไม่มีความกล้าพอที่จะเข้าไปชวนเขาพูดคุยแม้แต่ครั้งเดียว แถมยังมี ฮิดากะ อาซึมิ นักเรียนใหม่สาวสวย ผู้เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ มาเป็นศัตรูหัวใจอีก เพราะอาซึมิเองก็ชอบยูกิเหมือนกัน ทำให้เปอร์เซนต์ที่จะสมหวังในความรักของคาเอเดะ ลดน้อยลงทุกขณะ
แต่แล้วอยู่มาวันหนึ่ง คาเอเดะได้ซื้อถ้วยแก้วเสี่ยงทายรักมาฝาก โดยที่ก้นแก้วได้มีตัวหนังสือเขียนไว้ว่า "หากเทโกโก้ร้อนลงไป พร้อมกับอธิษฐาน ภูตแห่งความรัก จะดลบันดาลให้ความรักของคุณสมหวัง" คาเอเดะจึงลองเทโกโก้ร้อนใส่ถ้วยแก้ว และอธิษฐานว่าขอให้ตนเองกับยูกิได้รักกัน แต่ทันทีที่อธิษฐานจบ ก็มีตัวประหลาดตัวเล็ก ๆ รูปร่างเหมือนมนุษย์ ออกมาจากแก้ว เขาแนะนำตัวเองว่าชื่อ มิรุโมะ เป็นภูตแห่งความรัก สามารถใช้เวทมนตร์ดลบันดาลให้ความรักสมหวังได้ทุกรูปแบบ แต่มิรุโมะนั้นเป็นภูตหัวแข็ง จึงไม่ค่อยจะยอมร่ายเวทมนตร์ให้ตามที่คาเอเดะขอร้องสักเท่าไหร่นัก ยิ่งไปกว่านั้น ภูตที่ออกมาจากถ้วยแก้วก็ไม่ได้มีเพียงแค่มิรุโมะ แต่ยังมีริรุมุ คู่หมั้นของมิรุโมะ มาอาศัยอยู่กับยูกิ, ยาชิจิ คู่แค้นของมิรุโมะ มาอาศัยอยู่กับอาซึมิ, และมุรุโมะ น้องชายของมิรุโมะ มาอาศัยอยู่กับมัตสึทาเกะ เด็กหนุ่มที่หลงรักคาเอเดะ ซึ่งทุกคนต่างก็ตามมิรุโมะมาจากโลกภูตด้วยเหตุผลต่างๆกัน นอกจากนี้ยังมีภูตตนอื่น ๆ อีกมากมายที่ผลัดกันมาเยี่ยมเยีอนมิรุโมะที่โลกมนุษย์ ทำให้ชีวิตของคาเอเดะ ต้องเกิดความวุ่นวายไม่หยุดหย่อน
ตัวละคร > ตัวละครหลัก

มิรุโมะ : เจ้าชายแห่งโลกภูต  มีนิสัยดื้อรั้นและหัวแข็ง  ชอบเอาแต่ใจตัวเอง  บ้าช็อคโกแลตเป็นที่สุด ปัจจุบันอาศัยอยู่กับมินามิ คาเอเดะ
มินามิ คาเอเดะ เด็กสาวร่าเริงแจ่มใสมีจิตใจมุ่งมั่น  แอบรักยูกิอยู่อยากเข้าไปใกล้ชิดยูกิแต่ใจไม่กล้า จนต้องให้มิรุโมะคอยช่วยอยู่เสมอ แต่แล้วก็ได้สมหวังกับยูกิในที่สุด
ริรุมุ : คู่หมั้นที่แสนดีของมิรุโมะ เป็นพี่สาวที่แสนดีของมุรุโมะ แต่การใช้เวทมนตร์ห่วยแตกจนเกิดเรื่องยุ่งเหยิงขึ้นบ่อยครั้งและเวลาโกรธพลังการโจมตีจะร้ายแรงมาก การทำอาหารห่วยแตกสุดยอดมาก ปัจจุบันอาศัยอยู่กับยูกิ เซ็ตสึ
ยูกิ เซ็ตสึ เจ้าของริรุมุ รักการอ่านอย่างมาก  เสน่ห์แรงมักถูกสาวๆแย่งกันบ่อย อนาคตอยากเป็นนักเขียนนิยาย ในตอนปี4ยูกิได้สารภาพรักกับคาเอเดะ จากที่ปิดใจตัวเองมานาน
ยาชิจิ : คู่แข่งของมิรุโมะ เป็นภูตินินจา บ้าคารินโตและกางเกงในเป็นอย่างสูง ปัจจุบันอาศัยอยู่กับฮิดากะ อาซึมิ
ฮิดากะ อาซึมิ เจ้าของยาชิจิ อารมณ์รุนแรง (มาก) แอบรักยูกิ เป็นคู่แข่งของคาเอเดะและหาทางที่จะกำจัดคาเอเดะออกไปจากชีวิตรักให้ได้
มุรุโมะ : น้องชายของมิรุโมะ เป็นภูตน้อยไร้เดียงสา น่ารักน่าเอ็นดู แต่จริง ๆ แล้วเป็นคนที่เจ้าเล่ห์พอตัวทีเดียว มีท่าไม้ตายคือสายฟ้าฟาดที่อยู่บนหัวตัวหนอนทั้ง2ข้าง ปัจจุบันอาศัยอยู่กับมัตสึทาเกะ
มัตสึทาเกะ คาโอรุ เจ้าของมุรุโมะ เป็นหนุ่มป้อบประจำโรงเรียน แอบรักคาเอเดะอยู่ เป็นลูกคุณหนูแถมยังรวยเป็นมหาเศรษฐีอีกต่างหาก
ตัวละคร > ตัวละครหลัก > ครอบครัวของมิรุโมะ

มารุโมะ : กษัตริย์แห่งโลกภูต ผู้เป็นพ่อของมิรุโมะ ท่าทางดูดุดันน่าเกรงขาม แต่กลับยอมแพ้ให้กับศรีภรรยา ซาเรีย
ซาเรีย : แม่ของมิรุโมะ มีนิสัยอ่อนโยนและโอบอ้อมอารี แต่เวลาโกรธขึ้นมา ท้องฟ้าในโลกภูติจะมืดมัวทันที
ปาราโมะ : คุณย่าของมิรุโมะและมุรุโมะ
ตัวละคร > ตัวละครหลัก > เพื่อนของมิรุโมะ

เปตะ : เพื่อนร่วมชั้นของมิรุโมะ เป็นคนนิสัยดี อ่อนโยน และที่ประทับใจกับอะไรง่ายจนถึงขั้นน้ำตาไหลพราก และชอบกินโดนัท
มัมโบ : เพื่อนร่วมชั้นของมิรุโมะ ท่าทางดูแมนเกินร้อย แต่ที่จริงเป็นคนขี้ใจน้อยมากและเป็นคนท่าดีทีเหลว
บิเค : เพื่อนร่วมชั้นของมิรุโมะ เป็นผู้ที่ได้ชื่อว่างดงามที่สุดในโลกแห่งภูต จึงรู้สึกภาคภูมิใจกับความงดงามของตัวเองมาก แต่เป็นผู้ชายนะ
กาบิน : ภูติที่ชอบมองโลกในแง่ร้ายและขี้กังวล
แอนนา : เพื่อนร่วมชั้นของมิรุโมะ เรียนหนังสือเก่งมาก ชอบอ่านหนังสือมาก ๆ และเกลียดคนที่ไม่ทำตามกฎระเบียบที่สุด
ไรจิ : เพื่อนร่วมชั้นของมิรุโมะ มีนิสัยช่างพูดช่างคุย เป็นขาเม้าท์ประจำห้องและชอบนำควาบลับของผู้อื่นไปแฉ
อินโจ : เพื่อนร่วมชั้นของมิรุโมะ เป็นประธานนักเรียนที่เคร่งครัดต่อหน้าที่มาก แถมผลการเรียนก็เยี่ยมยอด
มูน : เพื่อนร่วมชั้นของมิรุโมะ เป็นคนไม่ค่อยพูดค่อยจา ดูท่าทางลึกลับ
โอโจ : เพื่อนร่วมชั้นของมิรุโมะ เป็นคุณหนูที่ร่ำรวยมาก เพราะเป็นลูกของมหาเศรษฐี
ไช่ : เพื่อนร่วมชั้นของมิรุโมะลักษณะการแต่งกายเป็นแบบคนจีน เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านคาราเต้และกังฟู
ตัวละคร > ตัวละครรอง

ซาสุเกะ : ลูกน้องของยาชิจิมองเผิน ๆ เหมือนจะพึ่งพาได้ แต่จริง ๆ แล้วเป็นคนขี้ตื่นเต้น
ฮันโซ : ลูกน้องของยาชิจิไม่ว่าจะทำอะไรก็เฉื่อยชาไปหมดทุกอย่าง แต่ก็เป็นคนที่นิสัยดีมากคนหนึ่ง
แก๊งวารุโมะ (อิจิโร่, จิโร่, ซาบุโร่, ชิโร่, โกโร่) : องค์กรลับผู้ชั่วร้าย แต่ติ๊งต๊อง มียาชิจิ ซาสุเกะ และ ฮันโซ เป็นลูกน้อง
ปาปี้ : เพื่อนร่วมชั้นของมุรุโมะ เป็นคนที่ปากไม่ตรงกับใจ มักจะหาเรื่องแกล้งมุรุโมะอยู่เสมอ ซึ่งจริงๆแล้วเป็นเพราะแอบชอบมุรุโมะอยู่นั่นเอง
โอโตเมะ : หลงรักยาชิจิตั้งแต่แรกเห็น ดูภายนอกเหมือนจะเป็นสาวน้อยน่ารัก แต่จริง ๆ แล้วเธอเป็น “ผู้ชาย” ยาชิจิรู้ความจริงเมื่อเห็นเธอถือแบตเตอร์เลี่ยนโกนหนวดตัวเอง
มิโมโมะ อาศัยอยู่ในโลกภูต เปิดร้านบริษัทภูตรับส่งของไม่จำกัด
เอะงุจิ ซาโอริ : มนุษย์ที่ถูกดาร์คใช้เป็นเครื่องมือในการยึดครองโลก เจ้าของอาคุมิ หลังเหตุการณ์เรื่องดาร์คจบลง ได้ไปเรียนดนตรีที่เยอรมนี
ดาร์ค : ต้องการยึดครองโลกภูติ
เนสึมิ : พี่ชายของยามาเนะ เป็นภูตินินจา
อุเมะโซโนะ โมโมะ : เจ้าของยามาเนะ แอบหลงรักคาโอรุ
ยามาเนะ : น้องสาวของเนสึมิ เป็นภูตินินจาหญิง
ฮิราอิ : พ่อบ้านของมัตสึทาเกะ ดูแลมัตสึทาเกะมาตั้งแต่ยังเด็ก
คิโดะ เอสึมิ : เพื่อนสนิทของคาเอเดะ
ฮิดากะ มิซึกิ : น้องชายของฮิดากะ อาซึมิ
สุมิดะ โคอิจิ : นักเรียนใหม่ อยู่ห้องเดียวกับคาเอเดะ เจ้าของปาปี้ แอบหลงรักคาเอเดะ
โมริชิตะ ฮารุกะ : รักแรกของยูกิ ชอบอ่านหนังสือการ์ตูน อยากจะเป็นนักเขียนการ์ตูน อยู่กับพันตะ
พันตะ : ภูติที่เป็นวิญญาณ ต่อมาได้เกิดใหม่หลังจากทำสัญญาคู่หูกับโมริชิตะ ฮารุกะ
อาจารย์สึจิดะ : ครูประจำชั้นห้องเรียนของคาเอเดะ
อาคุมิ : ภูตชั่วร้าย นับถือท่านดาร์ค ภายหลังอาศัยอยู่กับซาโอริ
อนิเมะ

ฉบับอนิเมะ มีการเปลี่ยนชื่อเรื่องภาษาญี่ปุ่น จาก มิรุโมะ เดะ ป๊อง! (ญี่ปุ่น: ミルモでポン!; โรมาจิ: Mirumo de Pon!) เป็น วางามามะ แฟรี่ มิรุโมะ เดะ ป๊อง! (ญี่ปุ่น: わがまま☆フェアリー ミルモでポン!; โรมาจิ: Wagamama☆Fairy Mirumo de Pon!) (วางามามะ แฟรี่ = ภูตจอมเอาแต่ใจ)  โดยจะมีเค้าโครงเนื้อเรื่องที่เหมือนกับในฉบับหนังสือการ์ตูน แต่รายละเอียดบางส่วนจะแตกต่างออกไป และมีตัวละครที่ไม่มีในหนังสือการ์ตูนปรากฏออกมามากมาย ออกอากาศทางสถานี ทีวีโตเกียว ทุกวันอังคาร เวลา 19:30 น. ตามเวลาประเทศญี่ปุ่น มีความยาวทั้งสิ้น 172 ตอน แบ่งออกเป็น 4 ภาค ได้แก่
วางามามะ แฟรี่ มิรุโมะ เดะ ป๊อง! (6 เมษายน 2002 - 27 กันยายน 2003, รวม 78 ตอน)
วางามามะ แฟรี่ มิรุโมะ เดะ ป๊อง! โกลเด้น (7 ตุลาคม 2003 - 30 มีนาคม 2004, รวม 24 ตอน)
วางามามะ แฟรี่ มิรุโมะ เดะ ป๊อง! วันเดอร์ฟูล (6 เมษายน 2004 - 5 เมษายน 2005, รวม 48 ตอน)
วางามามะ แฟรี่ มิรุโมะ เดะ ป๊อง! ชาร์มมิ่ง (19 เมษายน 2005 - 27 กันยายน 2005, รวม 22 ตอน)
ในประเทศไทย วางามามะ แฟรี่ มิรุโมะ เดะ ป๊อง! เคยออกอากาศทาง ทรู สปาร์ค (A28) (D51) ของสถานีโทรทัศน์เคเบิล ทรู วิชั่นส์ ในชื่อเรื่องว่า "กามเทพน้อยเมอร์โม่" และออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์โมเดิร์นไนน์ทีวี โดยใช้ชื่อเรื่องว่า "มิรุโม่ ภูตจิ๋วจอมป่วน" ทุกวันเสาร์-อาทิตย์ เวลาประมาณ 8:10 - 8:40 น. ตั้งแต่วันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2549 ถึง 29 เมษายน พ.ศ. 2550 (ตอนที่ 1-44) ต่อมาได้ย้ายมาออกอากาศทุกวันพฤหัสบดี เวลาประมาณ 16:40 น. ตั้งแต่วันที่ 14 มิถุนายน ถึง 2 สิงหาคม พ.ศ. 2550 (ตอนที่ 45-52 จบภาค) และมาฉายต่อในวันที่ 11ตุลาคม พ.ศ. 2552 ในเวลา 8:30-9:00น.
เพลงประกอบอนิเมะ > วางามามะ แฟรี่ มิรุโมะ เดะ ป๊อง!

"Puriti Keeki Majikku (Pretty Cake Magic) "by KAEDE+CHEEK FAIRY
"Kechirase!" by Becky
"Mirumo no Warutsu (Mirumo's Waltz) " by Kaede
"Sarara" by Becky
เพลงประกอบอนิเมะ > วางามามะ แฟรี่ มิรุโมะ เดะ ป๊อง! โกลเด้น

"Happii Rakki ~Onegai Mirumo (Happy Lucky ~Please, Mirumo) " by KAEDE-CHAN
"Fun! Fun! Fantasy" by Yuuka Nanri
"Asunaro no uta" by Kaoru Kondou SWEET SHOP
"Precious Moment" by Kaede and Mirumo
"Taisetsu na Tomodachi (Precious Friend) "by Setsu Yuuki and Rirumu
"Gomen Nasai wa Mahou no Kotoba (The Magic Words are I'm Sorry) " by Azumi Hidaka and Yashichi
"Supesharu Sumairu!(Special Smile!) "by Kaoru Matsutake and Murumo
"Odorou mahou no asouzai byon" by ???
เพลงประกอบอนิเมะ > วางามามะ แฟรี่ มิรุโมะ เดะ ป๊อง! วันเดอร์ฟูล

"Rabyu Rabyu" by PARQUETS
"Ashita ni Nare" by PARQUETS
"Boku no Tonari" by Sana
"Brownie" by Sana
เพลงประกอบอนิเมะ > วางามามะ แฟรี่ มิรุโมะ เดะ ป๊อง! ชาร์มมิ่ง

"Sugar Sugar Love" by PARQUETS
"Cherry Girl" by Sana
การออกอากาศในต่างประเทศ

เกาหลีใต้ - ออกอากาศทาง SBS ใช้ชื่อเรื่องว่า  Mirmo Pong Pong Pong (ฮันกุล:미르모 퐁퐁퐁)
ฟิลิปปินส์ - ออกอากาศทาง ฮีโร่ทีวี ฟิลิปปินส์, ABS-CBN, การ์ตูนเน็ตเวิร์ก
สหรัฐอเมริกา - ออกอากาศทาง วอร์เนอร์บราเธอร์ส เทเลวิชัน, วิซมีเดีย
บราซิล - ออกอากาศทาง การ์ตูนเน็ตเวิร์ก
ไต้หวัน - ออกอากาศทาง การ์ตูนเน็ตเวิร์ก ใช้ชื่อเรื่องว่า Mo Fa Mi Lu Mi Lu (จีนกลาง:魔法咪路咪路)
มาเลเซีย - ออกอากาศทาง TV3, TV9
เม็กซิโก - ออกอากาศทาง การ์ตูนเน็ตเวิร์ก
อิตาลี - ออกอากาศทาง อิตาเลีย 1
ฮ่องกง - ออกอากาศทาง เคเบิลทีวีฮ่องกง ใช้ชื่อเรื่องว่า Mo Fat Siu Mai Lo (กวางตุ้ง:魔法小米路)
สเปน - ออกอากาศทาง การ์ตูนเน็ตเวิร์ก
จีน - ออกอากาศทาง ซิงค่ง (Xing Kong) ในเครือ Star TV
ไทย - ออกอากาศทาง ทรูวิชั่นส์, โมเดิร์นไนน์ทีวี และแก๊งการ์ตูน
แหล่งข้อมูลอื่น

อาณาจักรมิรุโมะ (เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของโชงะกุกัง) เก็บถาวร 2006-07-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของทีวีโตเกียว
ข้อมูล VDO และ DVD มิรุโมะ (เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของ VAP) เก็บถาวร 2020-10-31 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เว็บไซต์ของชิโนซึกะ ฮิโรมุ ผู้แต่งเรื่อง เก็บถาวร 2007-12-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของมิรุโมะ ในประเทศเกาหลี เก็บถาวร 2007-08-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของมิรุโมะ ในสหรัฐอเมริกา เก็บถาวร 2004-04-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ข้าวเม่า

| --- | --- |

ภูมิภาค: เอเชียใต้และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ส่วนผสมหลัก: ข้าวเปลือก
 ตำราอาหาร: ข้าวเม่า   สื่อ: ข้าวเม่า
ข้าวเม่า ได้มาจากรวงข้าวสีเขียวไล่มาจนถึงสีเขียวตกน้ำตาล การบริโภคข้าวเม่าพบในทุกประเทศที่ปลูกข้าว ตั้งแต่ไทย ลาว กัมพูชา เวียดนาม พม่า ภูฏาน อินเดีย ทิเบต ในภูฏานใช้เป็นอาหารว่างกินกับน้ำชา ในไทยเป็นขนมที่นิยมกินมาตั้งแต่สมัยโบราณ ในอดีตตอนหน้าน้ำจะมีแม่ค้านำขนมใส่เรือมาขาย และขนมกลุ่มนั้นมีข้าวเม่าทอดอยู่ด้วย มีกล่าวถึงข้าวเม่าในนิราศน้ำท่วมใหญ่ พ.ศ. 2460 ว่า
พวกแม่ค้ามาขายข้าวเม่าทอด แตงเมหลอดน้ำยาแกงปลาไหล
มีเพลงกล่อมเด็กกล่าวถึงข้าวเม่าว่า
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| โอ้ละเห่เอย |  | หัวล้านนอนเปล ลักข้าวเม่าเขากิน |
| เขาจับตัวได้ เอาหัวไถลไถดิน |  | หัวล้านมักกิน ตกสะพานลอยไป |
ข้าวเม่ามีทั้งข้าวเม่าข้าวเหนียว ข้าวเจ้าและข้าวเหนียวดำ โดยที่นิยมมากที่สุดคือข้าวเม่าข้าวเหนียว แบ่งได้เป็น 3 แบบ คือ ข้าวฮ่างหรือข้าวเม่าอ่อนทำจากเมล็ดข้าวสีเขียวจัด ข้าวเม่าแบบเขียวอ่อน ทำจากข้าวห่ามที่เปลือกเป็นสีเขียวเข้ม ข้าวเม่าขาวนวล ทำจากข้าวเกือบแก่ เปลือกเขียวอมน้ำตาล
ข้าวเม่าทำเป็นขนมได้หลายแบบ เช่น
ใส่เป็นส่วนผสมในกระยาสารท
ข้าวเม่าคลุก (เอาน้ำสุกอุ่น ๆ ใส่เกลือพรมข้าวเม่าให้นุ่ม)
ข้าวเม่าบด ใช้ข้าวเม่าใหม่คั่วให้หอมแล้วกรองด้วยผ้าขาวบาง หยดหัวกะทิลงบนข้าวเม่าที่กรองไว้ กะทิจะผสมข้าวเม่าเป็นก้อน แล้วนำมากลิ้งไปมาบนฝ่ามือให้เป็นก้อนเหมือนไข่จะละเม็ด - ส่วนผสมแค่ 3 อย่าง คือ ข้าวเม่า น้ำตาล มะพร้าวห้าวคั้นกะทิ และ มะพร้าวทึนทึกขูด
ข้าวเม่าราง คือ ข้าวเม่าที่นำมาคั่วจนพองแล้วกินกับน้ำกะทิ
ข้าวเม่าหมี่ (ข้าวเม่าทรงเครื่อง หรือ ขนมข้าวเม่าราง) เป็นข้าวเม่ารางแบบแห้ง คือ ใส่กุ้งแห้ง เต้าหู้ทอด ถั่วลิสง หรือใส่น้ำตาลทรายถ้าเป็นแบบหวาน
ข้าวเม่าทอด เป็นข้าวเม่ากวนกับน้ำตาลผสมกับแป้งพอกกล้วยไข่ทั้งลูกแล้วทอด บางท้องถิ่นเรียกกล้วยข้าวเม่า เป็นเครื่องว่างหวาน และ เป็นเครื่องเคียงสำหรับขนมจีนน้ำพริก
ข้าวเม่าเบื้อง เป็นตำรับอาหารโบราณที่ดัดแปลงมาจาก ขนมเบื้อง โดยท่านผู้หญิงเปลี่ยน ภาสกรวงศ์ ในยุคนั้นรัชกาลที่ 5
พิทาวาสแตติน

| --- | --- |


ข้อมูลทางคลินิก
ชื่อทางการค้า: Livalo
AHFS/Drugs.com: โมโนกราฟ
MedlinePlus: a610018
ข้อมูลทะเบียนยา:  TH Ya&You: Pitavastatin  US FDA: Pitavastatin 
ระดับความเสี่ยงต่อทารกในครรภ์:  AU: D   US: X (มีอันตราย)   
ช่องทางการรับยา: การรับประทาน
รหัส ATC: C10AA08 (WHO) 
กฏหมาย
สถานะตามกฏหมาย:  AU: S4 (ต้องใช้ใบสั่งยา)   CA:  ℞-only   UK: POM (Prescription only)   US: ℞-only  
ข้อมูลเภสัชจลนศาสตร์
ชีวประสิทธิผล: 60%
การจับกับโปรตีน: 96%
การเปลี่ยนแปลงยา: CYP2C9 เล็กน้อย
ครึ่งชีวิตทางชีวภาพ: 11 ชั่วโมง
การขับออก: อุจจาระ
ตัวบ่งชี้
 ชื่อตามระบบ IUPAC (3R,5S,6E) -7-[2-cyclopropyl-4- (4-fluorophenyl) quinolin-3-yl]-3,5-dihydroxyhept-6-enoic acid 
เลขทะเบียน CAS: 147511-69-1 N
PubChem CID: 5282452
IUPHAR/BPS: 3035
ChemSpider: 4445604 Y
UNII: M5681Q5F9P
ChEBI: CHEBI:32020 N
ChEMBL: CHEMBL1201753 N
ECHA InfoCard: 100.171.153 
ข้อมูลทางกายภาพและเคมี
สูตร: C25H24FNO4
มวลต่อโมล: 421.461 g·mol−1
แบบจำลอง 3D (JSmol): Interactive image
 SMILES O=C (O) C[C@H](O) C[C@H](O)/C=C/c1c (c3ccccc3nc1C2CC2) c4ccc (F) cc4 
 InChI InChI=1S/C25H24FNO4/c26-17-9-7-15 (8-10-17) 24-20-3-1-2-4-22 (20) 27-25 (16-5-6-16) 21 (24) 12-11-18 (28) 13-19 (29) 14-23 (30) 31/h1-4,7-12,16,18-19,28-29H,5-6,13-14H2, (H,30,31)/b12-11+/t18-,19-/m1/s1 Y Key:VGYFMXBACGZSIL-MCBHFWOFSA-N Y 
  7Y (what is this?)  (verify)
 สารานุกรมเภสัชกรรม
พิทาวาสแตติน  (Pitavastatin; โดยทั่วไปอยู่ในรูปแบบเกลือแคลเซียม) เป็นยาในกลุ่มยาลดไขมันในกระแสเลือดกลุ่มสแตติน ซึ่งวางขายในตลาดประเทศสหรัฐอเมริกาภายใต้ชื่อการค้า ลิวาโล (Livalo)  ซึ่งพิทาวาสแตตินนี้มีกลไกการออกฤทธิ์เช่นเดียวกันกับยากลุ่มสแตตินชนิดอื่นๆ คือ ออกฤทธิ์ยับยั้งการทำงานของเอนไซม์ HMG-CoA reductase ซึ่งเป็นเอนไซม์ตัวเร่งปฏิกิริยาตัวแรกในขั้นตอนของกระบวนการการสร้างคอเลสเตอรอล นอกจากนี้พิทาวาสแตตินยังถูกใช้เพื่อป้องกันการเกิดโรคหัวใจและหลอดเลือด โดยป้องกันไม่ให้เกิดการแตกหรือฉีกขาดของคราบไขมันที่เกาะอยู่บนผนังหลอดเลือด ซึ่งเป็นสาเหตุหลักที่ทำให้เกิดลิ่มเลือดอุดกั้นตามเส้นเลือด และทำให้เกิดโรคหลอดเลือดหัวใจได้ในที่สุด
พิทาวาสแตตินมีจำหน่ายครั้งแรกที่ประเทศญี่ปุ่นตั้งแต่ปี ค.ศ. 2003 จากนั้นมีการขยายฐานการตลาดออกไปในประเทศเกาหลีใต้และอินเดียในเวลาต่อมาไม่นานนัก โดยคาดว่ายาชนิดนี้อาจจะได้รับการรับรองให้มีการใช้ในประเทศต่างๆนอกเหนือจากประเทศในแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เช่นกัน สำหรับในสหรัฐอเมริกานั้น พิทาวาสแตตินได้รับการรับรองจากองค์การอาหารและยา (Food and Drug Administration; FDA) ในปี ค.ศ. 2009 โดยมีบริษัท โควะ ฟาร์มาซิวติคอลส์ (Kowa Pharmaceuticals) เป็นผู้ถือลิขสิทธิ์การผลิตและจัดจำหน่ายยาพิทาวาสแตตินในสหรัฐอเมริกา
ข้อบ่งใช้

เช่นเดียวกันกับยากลุ่มสแตตินชนิดอื่นๆ พิทาวาสแตตินมีข้อบ่งใช้สำหรับภาวะที่มีระดับคอเลสเตอรอลในกระแสเลือดสูง (hypercholesterolaemia) และใช้เพื่อป้องกันการเกิดโรคหลอดเลือดหัวใจ (cardiovascular disease)
ในปี ค.ศ. 2009 การศึกษาทางคลินิกที่มีชื่อว่า "LIVES" ซึ่งทำการศึกษาในผู้ป่วยที่ได้รับพิทาวาสแตตินมากถึง 20,000 คน เพื่อประเมินถึงประสิทธิภาพและความปลอดภัยของยาดังกล่าวหลังจากการวางตลาด โดยติดตามเป็นระยะเวลาทั้งสิ้น 104 สัปดาห์ พบว่า พิทาวาสแตตินมีผลเพิ่มระดับคอเลสเตอรอลชนิดความหนาแน่นสูง (High density lipoprotein cholesterol; HDL-C) และลดระดับไตรกลีเซอไรด์ (Triglyceride; TG) ในกระแสเลือด โดยเฉพาะอย่างยิ่งในผู้ป่วยที่มีระดับ HDL-C ต่ำกว่า 400 มิลลิกรัมต่อเดซิลิตร ซึ่งจะมีระดับ HDL-C เพิ่มขึ้นได้มากถึง 24.6% จากค่า HDL-C พื้นฐานเดิมของผู้ป่วย และมีการลดลงของ TG เฉลี่ย 19.9% จากค่า TG พื้นฐานเดิมของผู้ป่วย นอกจากนี้แล้ว ยังพบว่าพิทาวาสแตตินมีความสัมพันธ์กับการลดลงของระดับคอเลสเตอรอลชนิดความหนาแน่นต่ำ (Low density lipoprotein cholesterol; LDL-C) ในกระแสเลือดลงได้มากถึง 29.1% จากค่า LDL-C พื้นฐานเดิมของผู้ป่วย หลังจากระยะเวลา 4 สัปดาห์นับจากเริ่มการรักษา โดยระดับ HDL-C ที่เพิ่มขึ้นนี้สามารถพบการเกิดขึ้นได้ในผู้ป่วยที่เปลี่ยนจากสแตตินชนิดอื่นมาเป็นพิทาวาสแตติน สอดคล้องกับการศึกษาเชิงสังเกตที่มีชื่อว่า CIRCLE observational study ซึ่งทำการศึกษาเพื่อเปรียบเทียบประสิทธิภาพของยากลุ่มสแตตินชนิดต่างๆ ทำการศึกษาในผู้ป่วยชาวญี่ปุ่นจำนวน 743 คน ในช่วง ค.ศ. 2001-2008 โดยติดตามผู้ป่วยที่ได้รับยาพิทาวาสแตตินเป็นระยะเวลา 70 เดือน พบว่ายาดังกล่าวสามารถเพิ่มระดับ HDL-C ได้มากกว่าอะโทวาสแตติน และเป็นยากลุ่มสแตตินเพียงชนิดเดียวที่สามารถเพิ่มระดับ HDL-C ได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติเมื่อเปรียบเทียบกับกลุ่มที่ไม่ได้รับยาสแตติน ส่วนผลการป้องกันการเกิดโรคหัวใจและหลอดเลือดนั้นพบว่าพิทาวาสแตตินมีประสิทธิภาพมากที่สุดในการป้องกันการเกิดอุบัติการณ์ดังกล่าว เมื่อเปรียบเทียบกับยากลุ่มสแตตินชนิดอื่นๆ
ส่วนผลของพิทาวาสแตตินต่อระดับน้ำตาลในเลือดนั้นอาจส่งผลดีต่อการควบคุมระดับในเลือดของผู้ป่วย ดังนั้นพิทาวาสแตตินจึงดูเหมือนว่ามีความเหมาะสมที่จะใช้ในผู้ป่วยที่เป็นโรคทางเมทาบอลิค อย่างเช่น โรคเบาหวาน ร่วมกับมีระดับ LDL-C ที่สูงแต่มีระดับ HDL-C ในเลือดต่ำ โดยผลการวิเคราะห์แบบกลุ่มย่อยของการศึกษา  "LIVES" ที่ได้กล่าวไปดังข้างต้นพบว่า ผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 2 ที่ใช้พิทาวาสแตตินเป็นระยะเวลาต่อเนื่องมีการลดลงของระดับ HbA1C และมีการเพิ่มขึ้นของ eGFR อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติในผู้ป่วยที่มีภาวะไตวายเรื้อรังร่วมด้วย
อาการไม่พึงประสงค์

อาการไม่พึงประสงค์ทั่วไปที่มีความสัมพันธ์กับการใช้ยากลุ่มสแตติน เช่น ปวดศีรษะ, คลื่นไส้, อาเจียน, ผลการตรวจเอนไซม์ตับผิดปกติ และเกิดตะคริวได้ เช่นเดียวกันกับพิทาวาสแตตินที่เกิดอาการข้างเคียงเหล่านี้ได้เช่นกัน และเนื่องจากพิทาวาสแตตินนั้นละลายในน้ำได้ดีซึ่งแตกต่างไปจากยาในกลุ่มสแตตินชนิดอื่นซึ่งส่วนใหญ่มักละลายในไขมันได้ดี ทำให้ดูเหมือนพิทาวาสแตตินว่าจะมีอาการข้างเคียงต่อกล้ามเนื้อน้อยกว่ายาชนิดอื่นๆในกลุ่มเดียวกัน มีการศึกษาทางคลินิกที่ผ่านมาค้นพบว่าโคเอนไซม์คิวเท็น (coenzyme Q10) ในผู้ที่ใช้พิทาวาสแตตินนั้นไม่ได้ลดลงมากเท่ากับผู้ที่ใช้ยาอื่นในกลุ่มเดียวกัน ซึ่งการลดลงของโคเอนไซม์คิวเท็นดังข้างต้นนั้นมักมีความสัมพันธ์กับการเกิดอาการข้างเคียงทางกล้ามเนื้อในกลุ่มผู้ที่ใช้ยาสแตตินในระยะยาว
ในทางตรงกันข้าม พิทาวาสแตตินนั้นดูเหมือนว่าจะมีส่วนช่วยในการปรับสมดุลของระดับน้ำตาลในกระแสเลือดให้ดีขึ้นได้ ซึ่งแตกต่างจากยาสแตตินชนิดอื่นๆ
นอกจากนี้แล้ว ยังพบรายงานการเกิดภาวะกรดยูริกในกระแสเลือดสูง (Hyperuricemia) ในผู้ที่ใช้พิทาวาสแตตินอีกด้วย
การเปลี่ยนแปลงยาในร่างกาย และการเกิดอันตรกิริยาระหว่างยา

ยากลุ่มสแตตินโดยส่วนใหญ่นั้นมักถูกเปลี่ยนแปลงในร่างกายโดยกลุ่มเอนไซม์ Cytochrome P450 ที่ตับ โดยแตกต่างกันไปตามแต่ละชนิดของยา และเนื่องด้วยยาชนิดอื่นส่วนใหญ่ก็มักเกิดถูกเปลี่ยนแปลงโดยกลุ่มเอนไซม์ดังกล่าวในร่างกายเช่นกัน ดังนั้นจึงทำให้ยากลุ่มสแตตินนี้สามารถเกิดอันตรกิริยาระหว่างยากับยาชนิดอื่นๆได้มาก รวมไปถึงการเกิดอันตรกิริยากับอาหารบางชนิด เช่น grapefruit juice แต่พิทาวาสแตตินมีข้อแตกต่างไปจากยาสแตตินชนิดอื่น คือ ยาดังกล่าวเกิดการเปลี่ยนแปลงโดยเอนไซม์ CYP2C9 เป็นหลัก ขณะที่สแตตินชนิดอื่นนั้นเกิดการเปลี่ยนแปลงที่ CYP3A4 เป็นหลัก (เอนไซม์ CYP3A4 ที่ตับนั้นทำหน้าที่ในการเปลี่ยนแปลงยาหลายชนิด ซึ่งมากกว่า 80% ของยาที่มีในปัจจุบันเกิดการเปลี่ยนแปลงในร่างกายโดยเอนไซม์นี้) ทำให้พิทาวาสแตตินมีโอกาสที่จะเกิดอันตรกิริยาระหว่างยาได้น้อยกว่ายาอื่นในกลุ่มเดียวกัน ดังนั้นพิทาวาสแตตินอาจมีความสำคัญในกลุ่มผู้ป่วยสูงอายุที่มีโรคหลายชนิด ซึ่งต้องรับประทานยาหลายชนิดตามไปด้วย (การรับประทานยาหลายชนิดร่วมกัน ทำให้มีความเสี่ยงต่อการเกิดอันตรกิริยาระหว่างยามากขึ้น)
ประวัติการค้นพบ

พิทาวาสแตติน (หรือที่รู้จักกันก่อนหน้านี้ในชื่อ ไอทาวาสแตติน (itavastatin), ไอทาบาวาสแตติน (itabavastin), นิสวาสแตติน (nisvastatin), เอ็นเค-104 (NK-104) หรือ เอ็นเคเอส-104 (NKS-104) ถูกค้นพบในประเทศญี่ปุ่นโดยบริษัท นิสสัน เคมิคอล อินดัสทรีส์ (Nissan Chemical Industries) และต่อมาถูกพัฒนาโดยบริษัทยาในโตเกียวที่มีชื่อว่า โควะ ฟาร์มาซูติคอลส์ (Kowa Pharmaceuticals) พิทาวาสแตตินได้รับการรับรองให้ใช้ในสหรัฐอเมริกาโดยองค์การและยาเมื่อวันที่ 8 มีนาคม ค.ศ. 2009 ภายใต้ชื่อการค้า ลิวาโล (Livalo) และได้รับการรับรองจาก องค์การควบคุมยาและผลิตภัณฑ์เพื่อสุขภาพ (Medicines and Healthcare products Regulatory Agency: MHRA) ของสหราชอาณาจักรในวันที่ 17 สิงหาคม ค.ศ. 2010
ดูเพิ่ม

อะโทวาสแตติน
ฟลูวาสแตติน
โลวาสแตติน
ปราวาสแตติน
โรสุวาสแตติน
ซิมวาสแตติน
เซอวิวาสแตติน
เมวาสแตติน