stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การเจาะเลือดเสียออกจากร่างกาย
ความเข้าใจในยุคโบราณ

บันทึกว่าด้วยการรักษาด้วยวิธีการถ่ายเลือดนั้น บันทึกเก่าสุดทีเขียนเอาไว้เป็นลายลักษณ์อักษรบนกระดาษปาปิรุสของชาวอียิปต์โบราณ โดยพวกเขาใช้วิธีรักษานี้อันมาจากการสังเกตเห็นฮิปโปโปเตมัสขับของเหลวสีแดงออกมาจากร่างกาย พวกเขาเชื่อว่ามันคือเลือดและฮิปโปกำลังขับเลือดที่ไม่ดีออกมาจากร่างกาย  (ทั้งนี้ของเหลวสีแดงนั้นคือเหงื่อของฮิปโปโปเตมัส)
ทั้งนี้วิธีการรักษาแบบอียิปต์นี้ได้ส่งผลไปยังกรีก นักปราชญ์ชาวกรีกหลายคนเห็นด้วยและมีคำอธิบายถึงกระบวนการรักษาแบบนี้ เช่น อีเรสตราตุส (Erasistratus) มองว่าโรคระบาดที่มนุษย์เป็นนั้นมันมาจากการที่เรามีเลือดในตัวมากเกินไป ซึ่งเราต้องหาทางเอาของเหลวหรือเลือดในร่างกายออกมา มันถึงจะทำให้อาการดีขึ้น รวมทั้งยังเป็นวิธีที่นิยมของฮิปโปเครตีสที่ใช้ในการรักษาและสอนลูกศิษย์อีกด้วย เพราะเขานั้นได้สังเกตพฤติกรรมของมนุษย์ และพบว่ามนุษย์เพศหญิงมักจะมีการถ่ายประจำเดือน ซึ่งออกมาในลักษณะของเลือดสีดำ ฮิปโปเครตีสมองว่านี่คือกลไกของมนุษย์ในการขับเลือดเสียออกจากร่างกาย และทำให้คนทั่วไปเห็นว่าในตัวของเราทุกคนมีเลือดเสียที่ควรจะต้องเอาออก หากจะรักษาสุขภาพไว้
แนวความคิดเรื่องการถ่ายเลือดนี้ถูกส่งทอดต่อมาถึงกาเลน และมีการขยายความรู้เรื่องเลือดออกไป จากการสังเกตถึงกระบวนการทำงานภายในของอวัยวะมนุษย์ งานของกาเลนค้นพบว่ามนุษย์นั้นแบ่งเลือดออกเป็นสองประเภทคือ “เลือดดี” และ “เลือดไม่ดี” ผ่านเส้นเลือดแดงและเส้นเลือดดำ โดยกาเลนกำหนดบทบาทของเลือดเป็นสองประเภท คือ เลือดที่ส่งไปยังตำแหน่งต่างๆของร่างกายอย่างชัดเจน และเลือดที่คอยควบคุมสมดุลของร่างกาย เพราะตามงานของกาเลนมนุษย์มีของเหลวอยู่สี่ชนิดในร่างกาย คือ โลหิต เสมหะ น้ำเหลืองสีขาว และน้ำเหลืองสีดำ และการเกิดโรคต่างๆ เกิดจากความไม่เท่ากันของของเหลวภายในร่างกาย ดังนั้นกระบวนการเจาะเอาเลือดบางส่วนออกไปบ้าง จึงเป็นกระบวนการในการรักษาสมดุลและรักษาโรคในสมัยโบราณ
ในยุคกลาง

การเจาะเลือดยังคงเป็นการรักษายอดนิยมในยุคกลาง ซึ่งในช่วงนี้อาจจะมีการเพิ่มความเชื่อเรื่องศาสนาลงไปบ้าง เช่น วันที่แนะนำในการรักษาควรจะเป็นวันที่ตรงกับวันของนักบุญหรือเป็นช่วงวันสำคัญทางศาสนา เพื่อที่จะให้พระเจ้าคุ้มครอง หรือแม้แต่ในกลุ่มคนที่นับถืออิสลามเองก็มีกระบวนการรักษาด้วยการเจาะเลือดเหมือนกัน ซึ่งคาดว่าอาจจะรับมาจากทางกรีก จะเห็นได้ว่าในช่วงยุคกลางการเจาะถ่ายเลือดเป็นกระบวนการรักษาโดยทั่วไป ที่ผู้คนอาจจะโชว์ร่องรอยการรักษาที่มีมากมายในที่สาธารณะเป็นการโอ้อวดถึงการมีสุขภาพที่ดี
มุมมองในศตวรรษที่ 19 และ 20

ในช่วงศตวรรษที่ 19 การเอาเลือดออกกลายเป็นการรักษาขั้นต้นยอดนิยมที่ใช้ในทุกโรค ไม่ว่าจะเป็นไข้หวัด ปวดหัว ปวดท้อง ไปจนถึงโรคมะเร็ง อหิวาตกโรค หรือโรคปวดบวม การรักษาด้วยการเจาะเลือดเสียออกเป็นเหมือนการปฐมพยาบาลเบื้องต้นที่ทุกคนต้องทำก่อนจะรักษาขั้นใหญ่ ทั้งนี้หน้าที่หลักในการเจาะเลือดเป็นของศัลยแพทย์ และศัลยแพทย์เส้นผมซึ่งก็คือพวกช่างตัดผมต่างๆ ที่ถือครองมีดหมอในการตัดแต่งเส้นผมหรือเคราของร่างกาย ก็มีความสามารถพอที่จะเจาะเลือดให้ได้
ในช่วงยุคนี้กระบวนการเจาะเลือดเสียออกเริ่มมีแบบแผนชัดเจนขึ้น เช่น การจะเจาะต้องเจาะในจุดที่เส้นเลือดดำขนานกันสองเส้นขึ้นไป เช่น เส้นเลือดที่ปลายแขนหรือลำคอ นอกจากนี้ยังมีเครื่องมือที่ถูกพัฒนาขึ้นเพื่อเจาะเลือดโดยเฉพาะด้วย เช่น Scarificator ซึ่งเป็นเครื่องมือลักษณะคล้ายกล่องแต่มีใบมีดคมกริบขนานไปกับตัวเครื่องเพื่อใช้ในการผ่าผิวหนังเพื่อให้เลือดออกมา
ความนิยมในการเจาะเลือดยังทำให้ความนิยมในการทำธุรกิจค้าขายปลิงเพิ่มขึ้นด้วย เพราะปลิงก็เป็นอีกหนึ่งสิ่งที่ชาวยุโรปใช้ในการกำจัดเลือดเสีย เพราะมันเป็นสัตว์ที่ดูดเลือดกินเป็นอาหาร ซึ่งความนิยมในการนำเข้าปลิงเพื่อใช้ในทางการแพทย์มีลายลักษณ์อักษรบันทึกเอาไว้ เช่นในฝรั่งเศสช่วงทศวรรษที่ 1930s มีการนำเข้าปลิงไม่ต่ำกว่า 40 ล้านตัว ในขณะที่อังกฤษนำเข้าปลิงจากฝรั่งเศสกว่า 6 ล้านตัว
อย่างไรก็ตามก็มีนักวิทยาศาสตร์และนักการแพทย์หลายคนพยายามชี้อธิบายว่าการเจาะเลือดเสียนั้นไม่ได้ช่วยอะไรมาตั้งแต่ศตวรรษที่ 17 เช่นวิลเลี่ยม ฮาร์วี่ ผู้ค้นพบว่าในเลือดนั้นมีระบบไหลเวียนภายใน ก็ได้เคยศึกษาเกี่ยวกับกระบวนการเอาเลือดเสียออกจากร่างกาย ก็อธิบายว่าการเอาเลือดออกนั้นไม่ได้ทำให้ร่างกายแข็งแรงหรือปราศจากโรคระบาดขึ้นแต่อย่างใด ในขณะที่ปิแอร์ ชาล์ล อเล็กซานเดรีย หลุยส์นายแพทย์ชาวฝรั่งเศสก็สังเกตว่าผู้ป่วยโรคปอดบวมที่ทำการเจาะเลือดเอาเลือดเสียออกจากร่างกาย ไม่ได้แข็งแรงขึ้นแต่อย่างใด แต่บางทีกลับมีสภาพแย่กว่าผู้ป่วยที่ไม่ทำการเจาะเลือดเสียอีกด้วยซ้ำ งานเผยแพร่ของปิแอร์ หลุยส์ทำให้สังคมเริ่มตระหนักถึงความไม่มีเหตุและผลของการทำการเจาะเลือดเสีย และด้วยรูปแบบการรักษาที่ทันสมัยมากขึ้น ทำให้ความนิยมของการเจาะเลือดเสียในร่างกายเริ่มเสื่อมลง วิธีการนี้ต่อมาถูกมองว่าเป็นแค่การรักษาทางจิตใจ หรือการให้ยาหลอก ที่ให้เป็นเพียงแค่การให้กำลังใจคนไข้ให้สู้ต่อไปเท่านั้น ถึงกระนั้นรูปแบบการรักษาด้วยการเจาะเลือดเสียก็ยังคงหลงเหลือต่อมาจนถึงศตวรรษที่ 20 แต่ด้วยจำนวนที่น้อยมาก และเฉพาะกลุ่มแบบสุดๆ
แผนภาพของคนยุคโบราณ ที่แสดงถึงการเจาะเลือดตามตำแหน่งของร่างกาย ที่จะแก้อาการของความเจ็บป่วยแต่ละอย่าง
ในหนังสือของฮานส์ ฟาน เกอส์ดอล์ฟ ที่ว่าด้วยรวมเรื่องการรักษาแผลที่แต่งขึ้นเมื่อปี 2060 ได้วาดภาพกายวิภาคที่แสดงถึงตำแหน่งของการเจาะเลือดเสียของร่างกาย
เครื่อง Scarificator
การเผาตำราที่เอเฟซัส

เหตุการณ์ในพันธสัญญาใหม่
การเทศนาของนักบุญเปาโลที่เอเฟซัส โดย Eustache Le Sueur (ค.ศ. 1649) ภาพจิตรกรรมแสดงภาพหนังสือที่มีรูปทรงเรขาคณิตเพื่อตอบโต้กาลิเลโอ กาลิเลอีผู้เคยพูดในปี ค.ศ. 1623 ว่า "หนังสือแห่งธรรมชาติถูกเขียนขึ้นด้วยรูปทรงเรขาคณิต"
การเผาตำราที่เอเฟซัส (อังกฤษ: Book burning at Ephesus) เป็นเหตุการณ์ที่บันทึกในกิจการของอัครทูต กล่าวถึงผู้เปลี่ยนความเชื่อมานับถือศาสนาคริสต์ที่เอเฟซัสซึ่งได้รับอิทธิพลจากเปาโลอัครทูต ได้เผาตำราเวทมนตร์คาถาของพวกตน
กิจการ 19 เล่าถึงเหตุการณ์นี้ว่า:
มีหลายคนที่เชื่อแล้วมาสารภาพและเปิดเผยพฤติกรรมของพวกเขา และหลายคนที่ใช้เวทมนตร์คาถาเอาตำราของพวกตนมาเผาไฟเสียต่อหน้าคนทั้งปวง ตำราเหล่านั้นคิดเป็นเงินมีราคาถึงห้าหมื่นเหรียญเงิน (กิจการ 19:18–19 THSV11)
เหรียญเงินอาจะหมายถึงดรัคมาของกรีก ซึ่งรวมแล้วจะมีมูลค่าประมาณ 6 ล้านดอลลาร์สหรัฐในสกุลเงินปัจจุบัน
วรรคถัดมากล่าวว่า "พระวจนะขององค์พระผู้เป็นเจ้าก็เกิดผลเจริญและมีอานุภาพยิ่ง" (กิจการ 19:20 THSV11) Simon Kistemaker มองว่าเรื่องเหล่านี้มีความเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิด: "เมืองเอเฟซัสได้กำจัดวรรณกรรมไม่ดีโดยการเผาตำราเวทมนตร์คาถา และกลายเป็นที่เก็บวรรณกรรมศักดิ์สิทธิ์ที่ประกอบเป็นสารบบของพันธสัญญาใหม่"
นักบุญเปาโลและการเผาตำรานอกรีตที่เอเฟซัส โดย Lucio Massari (ค.ศ. 1612)
การเปล่งแสง

เครื่องโลหะร้อนเปล่งแสงในช่วงที่มองเห็นได้ รังสีความร้อนนี้ยังขยายไปในช่วงอินฟราเรด ซึ่งมองไม่เห็นด้วยตามนุษย์และกล้องที่จับภาพนี้ แต่กล้องอินฟราเรดจะเห็น
การเปล่งแสง (อังกฤษ: incandescence) คือ การปลดปล่อยแสง ซึ่งเป็นรังสีแม่เหล็กไฟฟ้าที่มองเห็นได้ จากวัตถุร้อนเนื่องจากอุณหภูมิของมัน
ในเชิงปฏิบัติ สสารในสถานะของแข็งหรือของเหลวเกือบทุกชนิดเริ่มเปล่งแสงที่อุณหภูมิประมาณ 798K (525°C) โดยมีสีแดงมัวมาก เพราะไม่มีปฏิกิริยาเคมีเกิดขึ้นซึ่งทำให้เกิดแสงอันเป็นผลมาจากกระบวนการคายความร้อน ขีดจำกัดนี้เรียกว่า จุดเดรพเพอร์ การเปล่งแสงนั้นไม่ได้หายไปอย่างสิ้นเชิงในอุณหภูมิต่ำกว่านั้น เพียงแต่อ่อนเกินไปในสเปกตรัมที่มองเห็นได้กว่าที่จะสังเกตได้
การเปล่งแสงนั้นเกิดขึ้นในหลอดไส้ร้อนแบบธรรมดา ซึ่งไส้หลอดนั้นได้รับความร้อนจนถึงอุณหภูมิที่ส่วนหนึ่งของรังสีตกอยู่ในช่วงสเปกตรัมที่มองเห็นได้ อย่างไรก็ดี รังสีส่วนใหญ่ปลดปล่อยในช่วงคลื่นอินฟราเรดของสเปกตรัม จึงทำให้หลอดไส้เป็นแหล่งกำเนิดแสงที่ค่อนข้างไร้ประสิทธิภาพ
หลอดฟลูออเรสเซนต์ไม่ได้ทำงานโดยหลักการเปล่งแสง แต่ใช้การปล่อยเนื่องจากความร้อนและการกระตุ้นของอะตอมเนื่องจากการชนกับอิเล็กตรอนพลังงานสูงแทน ในหลอดไส้ มีเพียงอิเล็กตรอนบนยอดแถบเท่านั้นที่สามารถชนได้ ขณะที่อุณหภูมิที่สูงขึ้นสามารถเพิ่มประสิทธิภาพได้ แต่ปัจจุบันยังไม่มีวัสดุที่สามารถทนอุณหภูมิเช่นนั้นได้ซึ่งเหมาะที่จะใช้ในหลอดไฟ
แหล่งข้อมูลอื่น

Figurative use: Rangers 1 Unirea-Urziceni 4 etc.
การเปลือยกาย

กลุ่มคนอาบแดดที่ชายหาดทะเลสาบมืกเกิลเซ, เบอร์ลินตะวันออกใน ค.ศ. 1989
การเปลือยกาย (อังกฤษ: Nudity) มีความหมายถึง การไม่สวมใส่เสื้อผ้า จากข้อมูลทางวิทยาศาสตร์ในการศึกษาแมลงเล็ก ๆ ที่อยู่บนคนและสัตว์ พบว่ามนุษย์ใส่เสื้อผ้ามาร่วม 650,000 ปีแล้ว
การตอบรับทางสังคมเกี่ยวกับการเปลือยกายในที่สาธารณะ ในวัฒนธรรม, เวลา, สถานที่ และบริบทของกิจกรรม ก็มีข้อยกเว้นบ้างและโดยเฉพาะเหตุการณ์ที่ยอมรับการเปลือยกายได้ ยอมรับหรือส่งเสริมการเปลือยกายในที่สาธารณะ อย่างเช่นที่หาดเปลือย ที่เกิดขึ้นอย่างตั้งใจในบางกลุ่มสังคม และในบางงาน ซึ่งโดยปกติแล้วในหลายวัฒนธรรมก็ห้ามแสดงบางส่วนบนเรือนร่างมนุษย์ที่กระตุ้นให้เกิดอารมณ์ทางเพศ อย่างอวัยวะเพศ หรือเต้านม
จุดประสงค์ของการเปลือยกายมีหลายรูปแบบ เช่น กลุ่มที่มีความเชื่อว่าการไม่สวมเสื้อผ้าจะเป็นธรรมชาติและมีสุขภาพที่ดีกว่า การเปลือยกายอาบแดด การเปลือยกายตามเทศกาลต่าง ๆ การวิ่งเปลือย การเปลือยเพื่อศิลปะ การรณรงค์ หรือการประท้วง เป็นต้น
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ การเปลือยกาย
วิกิข่าว มีข่าวที่เกี่ยวข้องกับ Нагота (ในภาษารัสเซีย)
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย  โปแลนด์ 
Wikiquote
การเต้นแท็ป

รองเท้าแท็ป จะมีแผ่นเหล็กอยู่ด้านใต้บริเวณปลายเท้าและส้นเท้า
การเต้นแท็ป หรือ แท็ปแดนซ์ (อังกฤษ: Tap dance) เป็นการเต้นรำชนิดหนึ่งถือกำเนิดขึ้นในสหรัฐอเมริกาในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 ในปัจจุบันเป็นที่นิยมทั่วโลก ชื่อของการเต้นรำชนิดนี้เกิดมาจากเสียง "แท็ป แท็ป" จากแผ่นเหล็กภายใต้รองเท้าเต้นสัมผัสกับพื้น การเต้นรำชนิดนี้ไม่เพียงแต่ เป็นเพียงการแสดงเต้นรำ แต่รวมถึงการสร้างจังหวะเสียงเหมือนนักดนตรีอีกทางหนึ่ง
ประวัติ

การเต้นแท็ปถือกำเนิดในเขตไฟว์พอยส์ในเมืองนิวยอร์กโดยเกิดจากการผสมผสานของการเต้นรำของแอฟริกา ไอร์แลนด์ สวีเดนและอังกฤษ ทำให้เกิดการเต้นแท็ปในลักษณะของอเมริกันถือกำเนิดขึ้น และได้เป็นที่นิยมเมื่อมีการแสดงลักษณะวอเดอวิลล์ (Vaudeville) ในโรงละครบรอดเวย์ ซึ่งในช่วงเวลานั้น การเต้นแท็ป ยังคงเรียกว่า การเต้นแจ๊ส (jazz dance) เนื่องมาจากเพลงหลักที่ใช้ในแท็ปคือแจ๊ส
ลักษณะเฉพาะของแท็ป

รองเท้าแท็ปจะมีแผ่นเหล็กสองแผ่นที่ปลายเท้าและส้นเท้าสำหรับสร้างจังหวะ จังหวะของแท็ปปกติจะใช้ที่ 8 จังหวะ (1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, หยุด, 1, 2, ...) และสามารถปรับเปลี่ยนได้ตามจังหวะของตัวเอง แท็ปสามารถเต้นตามจังหวะของเพลง หรือขึ้นจังหวะเอกได้โดยไม่จำเป็นต้องมีเพลงกำกับ ท่าเต้นพื้นฐานของแท็ปได้แก่
แฟลป เสียงจังหวะที่ปลายเท้าสัมผัสกับพื้น 1 จังหวะ และหยุด
บรัช เสียงจังหวะปลายเท้า 1 จังหวะ เหมือนกับการกวาดพื้นด้วยปลายเท้า
ชัฟเฟิล เสียงจังหวะที่ปลายเท้า 2 จังหวะ โดยเป็นการสะบัดปลายเท้าไปและกลับ (เหมือนกับ บรัชและย้อนกลับ)
ตัวอย่างการผสมของท่าแท็ปพื้นฐาน อาจผสมได้หลายอย่างเช่น แฟลป 4 ครั้ง เป็น 8 จังหวะ หรือ ชัฟเฟิล 3 ครั้ง (6 จังหวะ) รวมกับเคาะที่ส้นเท้าอีก 2 จังหวะ
การเมืองฝ่ายขวาจัด

การเมืองฝ่ายขวาจัด (อังกฤษ: Far-right politics) เป็นความเห็นในการเมืองถัดไปจากฝ่ายขวาของการเมืองฝ่ายซ้าย–ฝ่ายขวามากกว่าการเมืองฝ่ายขวาที่เป็นมาตรฐาน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในแง่ของลัทธิชาตินิยมแบบสุดโต่ง (extreme nationalism) อุดมการณ์ชาติภูมินิยม (nativist) และแนวโน้มลัทธิอำนาจนิยม (authoritarian)
คำนี้มักจะถูกใช้เพื่ออธิบายถึงลัทธินาซี ลัทธินีโอ-นาซี ลัทธิฟาสซิสต์ ลัทธินีโอ-ฟาสซิสต์  และอุดมการณ์อื่น ๆ หรือองค์กรที่ได้แสดงถึงการเน้นความคลั่งชาติ (ultranationalism) ลัทธิคลั่งชาติ (chauvinist) ความเกลียดกลัวต่างชาติ (Xenophobia) คตินิยมเชื้อชาติ (racist) ต่อต้านคอมมิวนิสต์ หรือมุมมองกลุ่มปฏิกิริยาหรือปฏิการณ์ (Reactionary) สิ่งเหล่านี้สามารถนำไปสู่การกดขี่ข่มเหงและความรุนแรงต่อกลุ่มคนที่มีความอ่อนแอเป็นพื้นฐาน หรือการรับรู้ถึงภัยคุกคามต่อกลุ่มชาติพันธุ์ ชาติ รัฐที่มีมาแต่เกิด หรือสถาบันทางสังคมตามจารีตประเพณีที่มีแนวคิดอนุรักษ์นิยมแบบสุดโต่ง
การเข้ารหัสฮัฟฟ์แมน

"รหัสไร้ส่วนนำ"
การเข้ารหัสฮัฟฟ์แมน (อังกฤษ: Huffman coding) เป็นการเข้ารหัสประเภทเอนโทรปี เพื่อใช้ในการบีบอัดข้อมูลจากแหล่งกำเนิดข้อมูล
วิธีนี้ได้รับการพัฒนาขึ้นโดยเดวิด เอ. ฮัฟฟ์แมน และตีพิมพ์ในวารสารในชื่อว่า "A Method for the Construction of Minimum-Redundancy Codes" ปี 1952
รหัสไร้ส่วนนำ

โดยปกติแล้ว การเข้ารหัสนั้นจะเป็นการแปลงสัญลักษณ์ที่ใช้ในการสร้างข้อมูลจากแหล่งกำเนิดให้เป็นสายของสัญลักษณ์ที่ใช้ในการสร้างรหัส ตัวอย่างเช่น ถ้าแหล่งกำเนิดข้อมูลเป็นข้อความหนังสือ สัญลักษณ์ที่ใช้ในแหล่งกำเนิดก็จะเป็นตัวอักษรต่าง ๆ เช่น ก, ข, A, B, C สระ และอื่น ๆ ที่ใช้ประกอบกันเป็นตัวแทนข้อมูล ในกรณีของคอมพิวเตอร์ โดยทั่วไปแล้วสัญลักษณ์ ที่ใช้ในการเข้ารหัสก็จะเป็นบิต คือ 0 และ 1
แต่ละสัญลักษณ์นี้จะแทนด้วยสายบิตที่แตกต่างกัน สามารถถอดรหัสกลับได้โดยไม่สับสนแล้ว ยังจะต้องมีคุณสมบัติเป็นรหัสไร้ส่วนนำ (prefix code, prefix-free code หรือ comma-free code)
ลองพิจารณาตัวอย่าง ถ้าเราเข้ารหัสอักษร A, B และ C โดย "10" เป็นรหัสแทน A, "01" เป็นรหัสแทน B, และ "0" เป็นรหัสแทน C จะเห็นว่ารหัสของ A, B, C นั้นแตกต่างกัน แต่หากเราต้องการเข้ารหัสข้อความ "ABC" ด้วยรหัสข้างต้นจะได้ "10010" ในลักษณะเดียวกันถ้ารหัสของข้อความ "ACA" จะเป็น "10010" ซึ่งรหัสทั้งสองนั้นเหมือนกันทำให้การถอดรหัสนั้นสับสน
การแก้ปัญหาข้างตันนี้อาจทำได้โดยการใช้สัญลักษณ์เฉพาะในการแยกรหัสของสัญลักษณ์ออกจากกัน หรือทำได้โดยการใช้รหัสไร้ส่วนนำ (prefix-free code) หรือเรียกในอีกชื่อว่า instantaneous code ซึ่งหมายถึงสามารถถอดรหัสได้ทันทีโดยไม่ต้องรอดูรหัสที่จะตามมา รหัสไร้ส่วนนำนี้คือรหัสที่ไม่มีรหัสใดเป็นส่วนนำของรหัสอื่น ในตัวอย่างข้างต้นรหัสของ C ("0") เป็นส่วนนำของรหัส B ("01")
รหัสไร้ส่วนนำ > วิธีการสร้างรหัสไร้ส่วนนำ

เราสามารถสร้างรหัสไร้ส่วนนำได้โดยการใช้แผนภูมิต้นไม้สองทาง (binary tree) โดยมีสัญลักษณ์ที่ต้องการเข้ารหัสอยู่ที่บัพปลายสุดของกิ่ง (leaf node) เท่านั้น
รหัสของแต่ละสัญลักษณ์จะหาได้โดยการระบุค่า "0" และ "1" ให้แก่กิ่งทั้งสองที่แตกออกจากแต่ละบัพ ตัวอย่างหนึ่งที่เป็นไปได้คือ ถ้าเราให้กิ่งด้านซ้ายที่แตกออกจากทุกบัพมีค่า "0" และ กิ่งขวามีค่า "1" เราจะได้รหัส
(1)
        0    1
     (2)      (3)
   0  1      0   1
  A   B     (4)    E
"00" "01"   0 1   "11"
           C   D
        "100" "101"
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| A | B | C | D | E |
| 00 | 01 | 100 | 101 | 11 |
เราอาจจะระบุค่า "0", "1" ให้กับกิ่งซ้ายและขวาในลักษณะที่แตกต่างออกไป ซึ่งจะได้รหัสที่แตกต่างไปเช่น
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| A | B | C | D | E |
| 10 | 11 | 000 | 001 | 01 |
| 11 | 10 | 010 | 011 | 00 |
| 11 | 10 | 001 | 000 | 01 |
การเข้ารหัสข้อความก็เพียงนำรหัสของสัญลักษณ์หรืออักษรมาเรียงต่อกัน เข่น ถ้าเราใช้รหัสในตารางแรกเพื่อเข้ารหัสข้อความ "ACDC" เราก็จะได้สายบิต "00100101100"
การถอดรหัสจากสายบิตก็เพียงไล่ตามต้นไม้โดยเริ่มจากรากของต้นไม้ แล้วเลือกเดินไปกิ่งซ้ายหรือขวาตามแต่ละบิตที่อ่านเข้ามาจากบิตแรกไปเรื่อย ๆ จนถึงบัพปลายก็จะได้สัญลักษณ์ของรหัสที่ถอดออก แล้วก็ไปเริ่มจากรากใหม่เพื่อถอดรหัสถัดไป จากตัวอย่างด้านบน เริ่มจากรากบัพ 1 บิตแรกคือ "0" ก็เดินตามกิ่งด้านซ้ายไปยังบัพ 2 บิตที่ 2 เป็น "0" ก็เดินตามกิ่งซ้ายไปถึงบัพปลาย ซึ่งถอดรหัสออกเป็น A แล้วก็ไปเริ่มจากราก บิตถัดมาคือ "1" ก็เดินตามกิ่งขวาไปยังบัพ 3 เช่นนี้ไปเรื่อย ๆ จนสุดสายบิต
รหัสไร้ส่วนนำ > การออกแบบ

การออกแบบแผนภูมิต้นไม้นี้เพื่อให้ได้รหัสที่มีความยาวโดยเฉลี่ยสั้นที่สุด หมายถึง ค่าความยาวคาดหมายของรหัสต่อหนึ่งสัญลักษณ์ (expected length) มีค่าน้อยที่สุด และเข้าใกล้ค่าเอนโทรปี
ถ้าเราพิจารณาข้อมูลจากแหล่งกำเนิด อยู่ในรูปของการเอาสัญลักษณ์มาเรียงต่อกันในรูปแบบต่าง ๆ ทีไม่แน่นอน และจากสถิติสัญลักษณ์ต่าง ๆ นั้นถูกใช้ด้วยความถี่ต่าง ๆ กันไป ด้วยหลักเหตุผลง่าย ๆ เราจะเห็นว่าถ้าเราใช้รหัสที่สั้นกับสัญลักษณ์ที่ใช้บ่อย โดยเฉลี่ยเราก็จะได้รหัสของข้อความที่สั้น
วิธีการเข้ารหัสฮัฟแมนและการเข้ารหัสแชนนอน-ฟาโนเป็นขั้นตอนวิธีที่ใช้สร้างแผนภูมิต้นไม้รหัสที่ดีที่สุด หรือใกล้เคียง
รหัสฮัฟแมน

ในปี ค.ศ. 1951 เดวิด ฮัฟแมน และเพื่อนร่วมชั้นเรียนที่วิชาทฤษฎีข้อมูลที่ MIT โดยศาสตราจารย์โรเบิร์ต เอ็ม ฟาโน ให้นักเรียนในชั้นเลือกทำรายงานส่ง หรือสอบปลายภาค หัวข้อรายงานคือให้หารหัสไบนารีที่มีประสิทธิภาพที่สุด ในขณะที่ฮัฟแมนเกือบจะล้มเลิกทำรายงานไปเตรียมตัวอ่านหนังสือสอบนั้น เขามีความคิดที่จะใช้แผนภูมิต้นไม้สองทางแบบเรียงความถี่ (frequency-sorted binary tree) ขึ้นมาได้ และเขาก็ได้พิสูจน์ถึงประสิทธิภาพของรหัสที่เขาคิดขึ้นมา
วิธีการของฮัฟแมนนั้น สร้างต้นไม้โดยเริ่มจากบัพปลายของต้นไม้ไปหาราก จึงเป็นวิธีการสร้างจากล่างขึ้นบน (bottom up) ซึ่งสวนทางกับวิธีของแชนนอน-ฟาโน รหัสที่สร้างโดยวิธีของฮัฟแมนนั้นจะเป็นรหัสที่ดีที่สุดเสมอ ในขณะที่วิธีของแชนนอน-ฟาโนนั้นจะให้รหัสที่ดีที่สุดในบางกรณีเท่านั้น รายละเอียดวิธีการของฮัฟแมนมีดังต่อไปนี้
เริ่มจากสัญลักษณ์ ซึ่งเป็นบัพปลาย แล้วต่อกิ่งขึ้นไปหาราก โดยเริ่มจาก 2 บัพที่มีความถี่ต่ำที่สุด
เราจะเห็นว่าแต่ละองค์ประกอบที่ไม่ต่อกันนั้น ก็จะเป็นต้นไม้ต้นหนึ่ง ทั้งหมดจึงเรียกว่า "ป่า" ในแต่ละขั้น เราก็จะเลือกต่อกิ่งจากรากของต้นไม้ 2 ต้น ที่มีความถี่ต่ำที่สุด (ความถี่ของต้นไม้แต่ละต้นคือ ความถี่รวมของสัญลักษณ์ที่ต่อเป็นต้นไม้นั้น) เป็นต้นไม้ใหญ่ 1 ต้น
ทำซ้ำไปเรื่อย ๆ จนป่ารวมตัวกันเป็นต้นไม้รหัสเพียง 1 ต้น
รหัสฮัฟแมน > ตัวอย่าง

ใช้ตัวอย่างเดียวกับ รหัสแชนนอน-ฟาโน ด้านบน
เริ่มจากขั้นแรก เราจะเลือกต่อกิ่ง D, E ซึ่งเป็น 2 บัพที่มีความถี่น้อยที่สุด ในรูป b. ในขั้นตอนนี้เรามีป่าของต้นไม้ {A}(15), {B}(7), {C}(6), {D,E}(11) ซึ่งต้นไม้ {D,E} นั้นมีความถี่ = 5+6 = 11 ดังนั้นเราจะต้องเลือกต่อกิ่ง {B}(7) และ {C}(6) ซึ่งเป็นต้นไม้ 2 ต้นที่มีความถี่น้อยที่สุด ดังรูป c. เช่นเดียวกัน ต้นไม้ {B,C}(13) และต้นไม้ {D,E}(11) มีน้ำหนักน้อยกว่า {A}(15) ในขั้นนี้จึงเลือกต่อกิ่งต้นไม้ {B,C} และ {D,E} ดังในรูป d. และสุดท้ายเมื่อตอกิ่งทุกส่วนเป็นต้นไม้รหัสดังในรูป e.
เราจะเห็นว่ารหัสของ A นั้นยาว 1 บิต และ B, C, D, E นั้นยาว 3 บิต ความยาวรหัสเฉลี่ยคือ
{\frac {1Bit*15+3Bit*(7+6+6+5)}{39}}\approx 2.23 บิต ต่อสัญลักษณ์
สังเกตว่า วิธีของฮัฟแมนนั้นให้รหัสที่มีความยาวโดยเฉลี่ยสั้นกว่า รหัสแชนนอน-ฟาโน
ตัวอย่างรหัสฮัฟแมน
การออกกำลังกายใช้ออกซิเจน

การออกกำลังแบบแอโรบิกจะเพิ่มความอดทนของกล้ามเนื้อ
การออกกำลังกายใช้ออกซิเจน หรือ คาร์ดิโอ หรือ การออกกำลังกายแบบแอโรบิก (อังกฤษ: aerobic exercise, cardio) เป็นการออกกำลังกายตั้งแต่เบาจนถึงหนักซึ่งใช้ออกซิเจนในกระบวนการสร้างพลังงาน
แอโรบิก ในภาษาอังกฤษหมายถึง "สัมพันธ์กับ เกี่ยวกับ หรือต้องใช้ออกซิเจนอิสระ"
และหมายถึงการใช้ออกซิเจนเพื่อให้ได้พลังงานพอระหว่างออกกำลังกายผ่านเมแทบอลิซึมที่ใช้ออกซิเจน
ทั่วไปแล้วกิจกรรมตั้งแต่เบาจนถึงปานกลางที่สามารถรองรับได้อย่างเพียงพอด้วยเมแทบอลิซึมซึ่งใช้ออกซิเจน จะทำได้เป็นเวลานาน ๆ
ตัวอย่างรวมทั้งการวิ่งทางไกล (คือ จ๊อกกิ้ง) การว่ายน้ำ การปั่นจักรยาน และการเดิน
ประวัติชาวตะวันตก

ข้อมูลเพิ่มเติม: การออกกำลังกาย § ประวัติชาวตะวันตก
แพทย์สรีรวิทยาชาวอังกฤษ อาร์คิบอลด์ ฮิลล์ (Archibald Hill) ได้เสนอแนวคิดเกี่ยวกับการรับออกซิเจนเข้าเซลล์สูงสุด (maximal oxygen uptake, VO2 max) ในปี 1922
ต่อมาฮิลล์และแพทย์ชาวเยอรมันอีกท่านหนึ่ง (Otto Meyerhof) ได้ร่วมรับรางวัลโนเบลสาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์ปี 1922 เพราะงานที่ทำต่างหาก ๆ ในเรื่องเมแทบอลิซึมของพลังงานในกล้ามเนื้อ
อาศัยงานนี้ นักวิทยาศาสตร์ต่อมาจึงเริ่มวัดการใช้ออกซิเจนเมื่อออกกำลังกาย
หลังจากสงครามโลกครั้งที่สอง กิจกรรมเพื่อสุขภาพและเพื่อหย่อนใจแบบรายบุคคล (ไม่ได้รวมกลุ่ม) เช่น จ๊อกกิ้ง ก็เริ่มได้ความนิยม
แผนการออกกำลังกายของกองทัพอากาศแคนาดาที่พิมพ์ในปี 1961 ได้ช่วยตั้งวัฒนธรรมการออกกำลังกายดังที่มีในปัจจุบัน
ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970 การวิ่งจึงได้ความนิยมมากขึ้นโดยได้แรงดลใจจากกีฬาโอลิมปิก
ในคริสต์ทศวรรษ 1960 นาวาอากาศเอก นพ. เค็นเน็ท คูเปอร์ แห่งกองทัพอากาศสหรัฐได้สนับสนุนแนวคิดเรื่องการออกกำลังกายแบบแอโรบิก
โดยได้ทำงานวิจัยขนาดใหญ่เป็นครั้งแรกกับบุคลากรของกองทัพอากาศกว่า 5,000 คน
หลังจากได้ไอเดียจากความเชื่อว่า การออกกำลังกายอาจช่วยรักษาสุขภาพ
ซึ่งต่อมาเขาได้พิมพ์ในหนังสือปี 1968 คือ "Aerobics"
ในปี 1970 หมอจึงได้ตั้งสถาบันไม่แสวงหาผลกำไรของตนเอง (Cooper Institute) เพื่อทำงานวิจัยและให้การศึกษาในเรื่องเวชกรรมป้องกัน (preventive medicine) แล้วตีพิมพ์หนังสือสำหรับมวลชนคือ "The New Aerobics" ในปี 1979
หมอส่งเสริมให้คนเป็นล้าน ๆ ออกกำลังกาย ดังนั้น ปัจจุบันจึงได้ชื่อว่า "บิดาของแอโรบิก"
การเต้นแอโรบิกได้พัฒนาขึ้นเป็นรูปแแบบการออกกำลังกายในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970 แล้วได้รับความนิยมทั่วโลกในคริสต์ทศวรรษ 1980 หลังนักแสดงหญิงคือ เจน ฟอนดาได้ออกวิดีโอแอโรบิกในปี 1982
ประโยชน์

ประโยชน์ของการออกกำลังกายแบบแอโรบิกอย่างสม่ำเสมอรวมทั้ง
เพิ่มความแข็งแรงของกล้ามเนื้อทางการหายใจ อำนวยให้หายใจเข้าออกได้สะดวก
เพิ่มความแข็งแรงและขนาดของกล้ามเนื้อหัวใจ เพิ่มประสิทธิภาพการสูบเลือดและลดอัตราการเต้นหัวใจเมื่อพัก เป็นกระบวนการที่เรียกในภาษาอังกฤษว่า aerobic conditioning
เพิ่มประสิทธิภาพของระบบไหลเวียนและลดความดันโลหิต
เพิ่มจำนวนเซลล์เม็ดเลือดแดงในร่างกาย ซึ่งอำนวยการขนส่งออกซิเจน
ปรับสุขภาพทางใจ ลดความเครียดและการเกิดความซึมเศร้า พร้อมกับเพิ่มสมรรถภาพทางความคิดอ่าน/ทางประชาน
ลดความเสี่ยงโรคเบาหวาน
งานวิเคราะห์อภิมานงานหนึ่งสำรวจงานศึกษาหลายงานแล้วแสดงว่า การออกกำลังกายแบบแอโรบิกช่วยลดระดับ Hb A1C ของคนไข้เบาหวานชนิด 2
ดังนั้น การออกกำลังกายแบบนี้จึงลดความเสี่ยงตายเพราะปัญหาหัวใจร่วมหลอดเลือด
อนึ่ง กิจกรรมแบบแอโรบิกที่มีระดับการกระทบกระทั่งสูง เช่น จ๊อกกิ้งหรือกระโดดเชือก อาจกระตุ้นให้กระดูกงอก และลดความเสี่ยงภาวะกระดูกพรุนสำหรับทั้งชายหญิง
นอกเหนือประโยชน์ทางสุขภาพ การออกกำลังกายแบบแอโรบิกยังทำให้ร่างกายมีประสิทธิภาพมากขึ้นรวมทั้ง
เพิ่มโมเลกุลเก็บพลังงาน เช่น ไขมันและคาร์โบไฮเดรตภายในกล้ามเนื้อ ทำให้อดทนยิ่งขึ้น
การเกิดเส้นเลือดใหม่ที่หน่วยพื้นฐานของกล้ามเนื้อลาย คือ sarcomere ทำให้เลือดไหลผ่านกล้ามเนื้อได้ดีขึ้น
ทำให้เมแทบอลิซึมที่ใช้ออกซิเจนในกล้ามเนื้อทำงานได้เร็วขึ้น ทำให้เมื่อออกกำลังอย่างหนัก พลังงานที่ใช้ออกซิเจนจะมีอัตราส่วนสูงขึ้น
เพิ่มสมรรถภาพใช้ไขมันเป็นพลังงานในช่วงออกกำลังกาย ซึ่งช่วยสงวนไกลโคเจนภายในกล้ามเนื้อ
เพิ่มความเร็วที่กล้ามเนื้อคืนสภาพหลังจากออกกำลังอย่างหนัก
มีผลดีทางประสาทชีวภาพ ปรับปรุงการเชื่อมต่อกันของโครงสร้างในสมอง เพิ่มความหนาแน่นของเนื้อเทา เพิ่มกำเนิดประสาท ทำให้คิดอ่านได้ดีขึ้น/ปรับปรุงการทำงานทางประชาน (รวมทั้งการควบคุมพฤติกรรมอาศัยประชานและความจำแบบต่าง ๆ) ปรับปรุงหรือดำรงสุขภาพจิต
ข้อเสียของการออกกำลังกายแบบแอโรบิกรวมทั้ง
การบาดเจ็บเพราะออกกำลังมากเกินไป เมื่อออกกำลังที่ทำการซ้ำ ๆ หรือกระทบกระทั่งมาก เช่นวิ่งทางไกล
ไม่ใช่วิธีสร้างกล้ามเนื้อที่มีประสิทธิภาพ
จะกำจัดไขมันได้ก็ต่อเมื่อทำอย่างสม่ำเสมอ
ทั้งประโยชน์ทางสุขภาพและทางประสิทธิภาพของร่างกายอันเป็นผลการฝึก จะได้ก็ต่อเมื่อออกกำลังกายนานพอและบ่อยพอ
แหล่งอ้างอิงโดยมากแนะนำให้ทำอย่างน้อย 20 นาที 3 ครั้งต่อสัปดาห์
นพ. คูเปอร์เองนิยามการออกกำลังกายแบบแอโรบิกว่า เป็นสมรรถภาพในการใช้ออกซิเจนในระดับสูงสุดเมื่อทำงานหนัก
และได้อธิบายประโยชน์ทางสุขภาพหลัก ๆ บางอย่างรวมทั้งประสิทธิภาพของปอดเพราะเพิ่มสมรรถภาพการหายใจในระดับสูงสุด ซึ่งทำให้สามารถเวียนอากาศมากกว่าในระยะเวลาที่สั้นกว่า
เมื่อศักยภาพการหายใจสูงขึ้น ก็จะสามารถดูดออกซิเจนเข้าไปในเลือดได้เร็วขึ้น และเพิ่มกำจัดคาร์บอนไดออกไซด์
หัวใจจะทำงานอย่างมีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น โดยปริมาตรเลือด, จำนวนเฮโมโกลบินและเม็ดเลือดแดงก็จะสูงขึ้น ซึ่งเพิ่มสมรรถภาพการขนส่งออกซิเจนจากปอดไปยังกล้ามเนื้อ
เมแทบอลิซึมจะดีขึ้น ทำให้สามารถบริโภคแคลอรีได้สูงขึ้นโดยไม่เพิ่มน้ำหนัก
อาจช่วยชะลอภาวะกระดูกพรุนเพราะมีมวลกล้ามเนื้อสูงขึ้น ลดไขมัน และเพิ่มความหนาแน่นของกระดูก
เมื่อสิ่งเหล่านี้ดีขึ้น โอกาสเป็นเบาหวานก็จะลดลงเพราะกล้ามเนื้อเผาน้ำตาลได้ดีกว่าไขมัน
ประโยชน์หลักอย่างหนึงก็คือน้ำหนักอาจลดลงอย่างช้า ๆ 
แต่จะลดเร็วขึ้นถ้าจำกัดแคลอรีที่ทานด้วย ดังนั้น จึงลดการเกิดโรคอ้วน
สมรรถภาพการใช้ออกซิเจน

สมรรถภาพทางแอโรบิกหมายถึงสมรรถภาพการทำงานของระบบหัวใจและการหายใจรวมทั้งหัวใจ ปอด และหลอดเลือด
เป็นออกซิเจนจำนวนมากที่สุดร่างกายใช้ได้ในช่วงการออกกำลังกายอย่างหนัก ภายในช่วงระยะเวลาหนึ่ง ๆ
เป็นฟังก์ชันของทั้งสมรรถภาพทางระบบหัวใจและการหายใจ และสมรรถภาพการเอาออกซิเจนมาใช้จากเลือดที่ไหลเวียน
เพื่อวัดสมรรถภาพสูงสุด แพทย์อาจตรวจ VO2 max ซึ่งคนไข้จะต้องออกกำลังกายหนักขึ้น ๆ บนสายพาน เริ่มตั้งแต่เดินสบาย ๆ จนถึงวิ่งจนหมดแรง
โดยคนไข้จะใส่หน้ากากเพื่อวัดการใช้ออกซิเจน และความเร็วสายพานจะเพิ่มขึ้นเป็นระยะ ๆ 
ค่าวัดยิ่งสูงเท่าไรสำหรับระดับความคงทนของระบบหัวใจและการหายใจ ก็มีออกซิเจนที่ขนส่งไปให้กล้ามเนื้อที่ออกกำลังมากขึ้นเท่านั้น และคนไข้นั้น ๆ ก็สามารถออกกำลังได้หนักมากขึ้นเท่านั้น
พูดง่าย ๆ ก็คือ สมรรถภาพการใช้ออกซิเจนยิ่งมากเท่าไร ก็มีสมรรถภาพทางแอโรบิกสูงขึ้นเท่านั้น
การทดสอบด้วย Cooper test หรือ	multi-stage fitness test สามารถใช้ประเมินสมรรถภาพการใช้ออกซิเจนของบุคคลในกิจกรรรมหรืองานใดงานหนึ่งโดยเฉพาะ
ระดับที่สมรรถภาพการใช้ออกซิเจนสามารถเพิ่มได้ด้วยการออกกำลังกายต่างกันมากในประชากรมนุษย์
แม้การเพิ่ม VO2 max เฉลี่ยโดยเป็นการตอบสนองต่อการฝึกจะอยู่ที่ 17% 
กลุ่มประชากรแต่ละกลุ่มก็จะมีผู้ที่ตอบสนองได้ดีมาก คืออาจเพิ่มสมรรถภาพได้เป็นทวีคูณ และก็จะมีผู้ที่ตอบสนองได้ไม่ดี คือแทบไม่ได้หรือไม่ได้ประโยชน์จากการฝึกเลย
งานศึกษาต่าง ๆ ได้แสดงว่า ประมาณ 10% ของบุคคลที่มีสุขภาพปกติจะไม่สามารถเพิ่มสมรรถภาพการใช้ออกซิเจนด้วยการออกกำลังกายได้เลย
และระดับการตอบสนองจะสืบทอดเชื้อสายได้ ซึ่งแสดงว่าพันธุกรรมเป็นตัวกำหนดลักษณะปรากฏเช่นนี้
ทางเลือก

การออกกำลังกายอย่างหนัก เช่น การฝึกออกกำลังกายอย่างหนักสลับกับออกกำลังแบบพักระยะสั้น ๆ (high-intensity interval training, HIIT) เพิ่มอัตราเมแทบอลิซึมเมื่อพัก (resting metabolic rate, RMR) ภายใน 24 ชม. หลังจากออกกำลังกาย
ซึ่งรวม ๆ แล้วใช้แคลอรีมากกว่าการออกกำลังกายที่เบากว่านั้น
ส่วนการออกกำลังแบบเบาจะใช้แคลอรีในระหว่างออกกำลังกายมากกว่า แต่หลังจากนั้นก็ลดลง
รูปแบบต่าง ๆ > กลางแจ้ง

การเดิน
การปั่นจักรยาน
การวิ่ง
อินไลน์สเกต
สเกตบอร์ด
รูปแบบต่าง ๆ > ในร่มหรือกลางแจ้ง

การว่ายน้ำ
มวยไทย
กระโดดเชือก
แอโรบิก
จ๊อกกิ้ง
ดูเพิ่ม

ผลทางประสาทชีวภาพของการออกกำลังกาย
การหายใจระดับเซลล์
ตารางแสดงการแบ่งการออกกำลังกายและอัตราหัวใจเต้นเป็นแบบแอโรบิก (ส้มอ่อน) และอะแนโรบิก (ส้มเข้ม)
การออกกำลังกายในโรงยิม
เครื่องวัด VO2 max ที่คนไข้จะออกกำลังหนักขึ้น ๆ บนสายพาน
ตารางโรคอ้วนคือมีดัชนีมวลกาย (BMI) 30 หรือยิ่งกว่านั้น