stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ภาษาเซี่ยงไฮ้
คำและวลีที่ใช้ทั่วไปในภาษาเซี่ยงไฮ้

หมายเหตุ: อักษรจีนที่ใช้ไม่ได้เป็นมาตรฐานและใช้เฉพาะการอ้างอิงเท่านั้น IPA ถอดเสียงจากภาษาเซี่ยงไฮ้ยุคกลาง (中派上海话) ซึ่งใช้โดยผู้ที่มีอายุ 20 - 60 ปี
| แปล | สัทอักษรสากล | อักษรจีน |
| --- | --- | --- |
| ภาษาเซี่ยงไฮ้ | [zɑ̃.ˈhe.ɦɛ.ɦʊ] | 上海閒話 or 上海闲话 |
| ชาวเซี่ยงไฮ้ | [zɑ̃.ˈhe.ɲɪɲ] | 上海人 |
| ฉัน | [ŋu] | 我 |
| เราหรือฉัน | [ŋu.ɲi] or [ɐˑ.lɐʔ] | 我伲、阿拉（我拉） |
| เขาหรือหล่อน | [ɦi] | 渠（伊, 其） |
| พวกเขา | [ɦi.la] | 渠拉（伊拉） |
| คุณ | [noŋ] | 侬（儂） |
| พวกคุณ | [na] | 㑚 |
| สวัสดี | [noŋ hɔ] | 侬好（儂好） |
| ลาก่อน | [ˈtse.ɦue] | 再会（再會） |
| ขอบคุณ | [ʑ̻iaja noŋ] or [ʑ̻iaʑ̻ia noŋ] | 谢谢侬（謝謝儂） |
| เสียใจ | [te.vəˑ.tɕʰi] | 对勿起（對勿起） |
| แต่อย่างไรก็ตาม | [dɛ.zɨ], [dɛ.zɨ.ni] | 但是, 但是呢 |
| กรุณา | [tɕʰɪɲ] | 请（請） |
| นั่น | [ˈe.tsɐʔ], [i.tsɐʔ] | 哎只, 伊只 |
| นี่ | [ɡəʔ.tsɐʔ] | 搿只 |
| ที่นั่น | [ˈe.tɐʔ], [i.tɐʔ] | 哎垯, 伊垯 |
| นอกเหนือจากที่นั่น | [ˈe.mi.tɐʔ], [i.mi.tɐʔ] | 哎面垯, 伊面垯 |
| ที่นี่ | [ɡəˑ.tɐʔ] | 搿垯（箇垯） |
| มี | [ɦiɤɯ.təʔ] | 有得 |
| อยู่ | [lɐˑ.he] | 勒許 |
| ปัจจุบัน | [ɦi.ze] | 现在（現在） |
| เวลาเท่าใด | [ɦi.ze tɕi.ti tsoŋ] | 搿息几点钟？（搿息幾點鐘?） |
| ที่ไหน | [ɦa.ɺi.tɐʔ], [sa.di.fɑ̃] | 嚡里垯（嚡裏垯）, 啥地方 |
| อะไร | [sa ɦəʔ] | 啥个, 做啥 |
| ใคร | [sa.ɲɪɲ] or [ɦa.ɺi.ɦue] | 啥人, 嚡里位 |
| ทำไม | [ɦue.sa] | 为啥（為啥） |
| เมื่อใด | [sa.zəɲ.kuɑ̃] | 啥辰光 |
| อย่างไร | [na.nəɲ, na.nəɲ.ka] | 哪恁, 哪恁介 |
| มากเท่าใด | [tɕi.di] | 几钿?几块洋钿?（幾鈿?幾塊銀頭?） |
| ใช่ | [ˈe] | 哎 |
| ไม่ใช่ | [m̩], [vəˑ.zɨ], [m̩məʔ], [viɔ] | 呒, 弗是, 呒没 |
| หมายเลขโทรศัพท์ | [di.ɦʊ ɦɔ.dɤɯ] | 电话号头（電話號頭） |
| บ้าน | [oˑ.ɺi.ɕiã] | 屋里向（屋裏向） |
| มาที่บ้านของพวกเราและเล่น | [tɔ ɐˑ.lɐʔ oˑ.ɺi.ɕiɑ̃ le bəˑ.ɕiã] | 到阿拉屋里厢来孛相（白相）！（到阿拉屋裏厢來孛相!） |
| ห้องน้ำอยู่ที่ไหน | [da.sɤɯ.kɛ ɺəˑ.ɺɐʔ ɦa.ɺi.tɐʔ] | 汏手间勒勒嚡里垯?（汏手間勒勒嚡裏垯?） |
| คุณกินอาหารเย็นหรือยัง | [ɦia.vɛ tɕʰɪˑ.ku.ləʔ va] | 夜饭吃过了𠲎?（夜飯吃過了𠲎?） |
| ฉันไม่รู้ | [ŋɯ; vəˑ.ɕiɔ.təʔ] | 我弗 (勿) 晓得.（我弗 (勿) 曉得.） |
| คุณพูดภาษาอังกฤษได้ไหม | [noŋ ˈɪn.vəɲ kãtəʔle va] | 侬英文讲得来𠲎? |
| ฉันรักคุณ | [ŋɯ; e noŋ] | 我爱侬！（我愛儂!） |
| ฉันรักคุณ | [ŋɯ; e.mɯ noŋ] | 我爱慕侬.（我愛慕儂!） |
| ฉันชอบคุณมาก | [ŋɯ; ɺɔ ˈhuø.ɕi noŋ ɦəʔ] | 我老欢喜侬搿！（我老歡喜儂搿） |
| ข่าว | [ɕɪɲ.vəɲ] | 新闻（新聞） |
| ตาย | [ɕi.tʰəˑ.ləʔ] | 死脱了 |
| มีชีวิต | [ɦuəˑ.lɐˑ.he] | 活勒嗨（活着） |
| มาก | [ˈtɕiɔ.kue] | 交关（邪气） |
| ภายใน | [ɺi.ɕiã] | 里向 |
| ภายนอก | [ŋa.dɤɯ] | 外頭 |
| คุณเป็นอย่างไรบ้าง | [noŋ hɔ va] | 侬好伐？（儂好伐？） |
แหล่งข้อมูลอื่น

100 Useful Shanghainese phrases เก็บถาวร 2010-05-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Example sentences in Shanghainese with audio and translations in other languages.
Shanghainese to IPA tool turn input text in Shanghainese into IPA, with tones
Shanghainese Pronunciation เก็บถาวร 2010-10-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Shanghainese Pronunciation
Shanghainese Dictionary: Glossika's Searchable Shanghai Wu Dictionary
Shanghainese audio lesson series: Audio lessons with accompanying dialogue and vocabulary study tools
Shanghai Dialect: Resources on Shanghai dialect including a Web site (in Japanese) that gives common phrases with sound files
Shanghainese-Mandarin Soundboard เก็บถาวร 2006-05-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน: A soundboard (requires Flash) of common Mandarin Chinese phrases with Shanghainese equivalents.
Shanghai Dialect Words เก็บถาวร 2008-04-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Learn and search Shanghai Dialect
Wu Association
Romanization of Shanghainese at Omniglot
| ด ค กภาษาจีนถิ่นต่าง ๆ อักษรจีน และ ภาษาอื่น ๆ ที่พูดในประเทศจีน |
| --- | --- |
ภาษาจีนทางการ:  จีนกลาง จีนแผ่นดินใหญ่  ไต้หวัน  กวางตุ้งมาตรฐาน ฮ่องกง  มาเก๊า  กวางเจา (โดยพฤตินัย) 
ภาษาหลัก:  จีนกลาง  กั้น  กวางตุ้ง  แคะ  เซียง  หมิ่น  อู๋  จิ้น  ฮุย  ผิง 
ภาษาย่อยในภาษาหมิ่น:  หมิ่นกลาง  หมิ่นตะวันออก  หมิ่นเหนือ  หมิ่นใต้  ผูเซียน 
ภาษาย่อยในภาษาหมิ่นใต้:  ไห่หนาน  แต้จิ๋ว  ฮกเกี้ยน 
อักษรจีน:  อักษรจีนตัวเต็ม  อักษรจีนตัวย่อ  พินอิน  จู้อิน 
ภาษาอื่น ๆ ที่พูดในจีน:  จ้วง  ทิเบต  มองโกล  อุยกูร์  คาซัค  คีร์กิซ  ม้ง  เมี่ยน  แมนจู  ไทลื้อ 
รับอิทธิพลจากภาษาจีน:  เกาหลี  ญี่ปุ่น  เวียดนาม
ราชวงศ์จิ้น

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ราชวงศ์จิ้น (แก้ความกำกวม)
ระวังสับสนกับ ราชวงศ์จิน
ราชวงศ์จิ้น ([tɕîn]; จีน: 晉朝; พินอิน: Jìn Cháo) หรือ จักรวรรดิจิ้น บางครั้งจะถูกเรียกกันว่า ซือหม่าจิ้น (司馬晉) หรือ สองจิ้น (兩晉) เป็นหนึ่งในราชวงศ์ที่ปกครองแผ่นดินจีน ซึ่งดำรงอยู่ตั้งแต่ ค.ศ. 266 ถึง ค.ศ. 420 ถูกก่อตั้งสถาปนาโดยซือหม่าหยานหรือสุมาเอี๋ยน (เมื่อขึ้นครองราชย์ มีพระนามว่า พระเจ้าจิ้นอู่ตี้) บุตรชายคนโตของซือหม่าเจาหรือสุมาเจียว ผู้ซึ่งเคยได้รับการสถาปนาตั้งตนเป็นจิ้นอ๋องมาก่อน ราชวงศ์จิ้นมีมาก่อนยุคสมัยสามก๊ก และถูกรับช่วงต่อโดยสิบหกอาณาจักรในแผ่นดินจีนตอนเหนือ และราชวงศ์หลิวซ่งในแผ่นดินจีนตอนใต้
ในประวัติศาสตร์ของราชวงศ์นี้มีอยู่สองช่วงเวลาหลัก จิ้นตะวันตก(ค.ศ. 266 - ค.ศ. 316) ได้ถูกก่อตั้งขึ้นในฐานะรัฐที่สืบทอดต่อจากวุยก๊กหรือรัฐเฉาเว่ย์ ภายหลังจากที่สุมาเอี๋ยนทำการแย่งชิงราชบังลัก์จากพระเจ้าโจฮวน ราชธานีของจิ้นตะวันตกนั้นช่วงแรกอยู่ในลั่วหยาง(ลกเอี๊ยง) แม้ว่าภายหลังจะมีการย้ายไปที่ฉางอัน(ซีอาน มณฑลส่านซีในปัจจุบัน) ใน ค.ศ. 280 ภายหลังจากพิชิตง่อก๊กหรือรัฐอู๋ตะวันออกลงได้ จิ้นตะวันตกได้รวมแผ่นดินจีนเป็นหนึ่งเดียวอีกครั้งซึ่งเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่จุดจบของยุคราชวงศ์ฮั่น ซึ่งเป็นจุดสิ้นสุดของยุคสมัยสามก๊ก อย่างไรก็ตาม 11 ปีต่อมา หนึ่งในสงครามกลางเมืองของจีนซึ่งเป็นที่รู้จักกันคือ สงครามแปดอ๋อง ได้ปะทุขึ้นภายในราชวงศ์ ทำให้ราชวงศ์อ่อนแอลงอย่างมาก ต่อมาภายหลังจากนั้น ใน ค.ศ. 304 ราชวงศ์ต้องเผชิญพบกับการลุกฮือก่อการกบฎและถูกรุกรานจากชนเผ่าที่เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ที่ไม่ใช่ชาวฮั่นซึ่งเรียกกันว่า ห้าชนเผ่า ซึ่งได้เข้ามาก่อตั้งรัฐราชวงศ์ที่มีอายุสั้นขึ้นหลายแห่งในแผ่นดินจีนทางตอนเหนือ สิ่งนี้เป็นการเปิดฉากของยุคสมัยสิบหกอาณาจักรที่อยู่ในภาวะสับสนวุ่นวายและนองเลือดในประวัติศาสตร์จีน ซึ่งเหล่าบรรดารัฐทางตอนเหนือของจีนได้ก่อตั้งขึ้นและล่มสลายอย่างรวดเร็ว ด้วยการต่อสู้รบอย่างต่อเนื่องทั้งฝ่ายหนึ่งและฝ่ายจิ้น รัฐฮั่นเจ้าซึ่งเป็นหนึ่งในรัฐทางเหนือที่ถูกก่อตั้งขึ้นในช่วงความสับสนวุ่นวายนี้ บุกเข้าตีลั่วหยางจนแตกใน ค.ศ. 311 เข้ายึดฉางอันใน ค.ศ. 316 และทำการสำเร็จโทษต่อจักรพรรดิจิ้นหมิ่นใน ค.ศ. 318 ถือเป็นจุดสิ้นสุดของจิ้นตะวันตก ซือหม่ารุ่ยหรือสุมารุย ซึ่งได้ขึ้นครองราชย์ต่อจากจักรพรรดิจิ้นหมิ่น จากนั้นได้สถาปนาราชวงศ์จิ้นขึ้นมาใหม่โดยมีราชธานีอยู่ที่เจี้ยนคัง(หนานจิงในปัจจุบัน) เป็นการเปิดฉากยุคสมัยจิ้นตะวันออก (ค.ศ. 317-420) ราชวงศ์จิ้นตะวันออกยังคงมีความขัดแย้งกับรัฐทางตอนเหนืออย่างต่อเนื่องสำหรับตลอดช่วงเวลาของการดำรงอยู่ และเปิดฉากการบุกขึ้นเหนือหลายครั้งโดยมีเป้าหมายเพื่อกอบกู้ดินแดนที่สูญเสียไปกลับคืนมา โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ใน ค.ศ. 383 ราชวงศ์จิ้นตะวันออกได้สร้างความปราชัยอย่างพินาศย่อยยับต่อรัฐเฉียนฉิน(前秦) ซึ่งเป็นรัฐที่ถูกปกครองโดยชนเผ่าตี ซึ่งรวมแผ่นดินทางตอนเหนือเป็นปึกแผ่นในช่วงเวลาอันสั้น ๆ ผลผวงของการสู้รบครั้งนั้น รัฐเฉียนฉินได้แตกแยกออกเป็นเสี่ยง ๆ และกองทัพจิ้นสามารถยึดดินแดนทางตอนใต้ของแม่น้ำฮวงโหกลับคืนมาได้ ในที่สุดจิ้นตะวันออกก็ถูกขุนพลนามว่า หลิวยฺวี่ เข้ายึดอำนาจ และถูกแทนที่ด้วยราชวงศ์หลิวซ่ง ราชวงศ์จิ้นตะวันออกได้รับการยอมรับว่าเป็นราชวงศ์ที่สองในหกราชวงศ์
จิ้นตะวันออก (คริสต์ศักราช 317 – 420) > การศึกที่ลำน้ำเฝยสุ่ย

แม้ว่าหวนเวินล้มเหลวในการยกทัพขึ้นเหนือ แต่ยังคงสามารถยึดครองอำนาจทางการเมืองไว้ได้ จวบจนปี 373 หวนเวินล้มป่วยเสียชีวิต เซี่ยอันซึ่งมาจากกลุ่มทายาทตระกูลใหญ่ จึงเริ่มมีบทบาทสำคัญในการบริหารบ้านเมือง เซี่ยอันใช้การถ่วงดุลอำนาจและประสานผลประโยชน์ของทุกฝ่าย ช่วยลดการกระทบกระทั่งของหลายฝ่ายลงได้ จึงทำให้ได้รับการสนับสนุนจากราชสำนัก และได้รับการยกย่องอย่างสูง ในช่วงเวลาดังกล่าวจิ้นตะวันออกจึงมีความสงบสุขในชั่วระยะเวลาหนึ่ง
ปี 382 ฝูเจียน ผู้นำแคว้นเฉียนฉิน ทางตอนเหนือ มีกำลังกล้าแข็งขึ้น จึงเรียกระดมกำลังพลครั้งใหญ่บุกลงมาทางใต้ เพื่อหวังรวมแผ่นดินเป็นหนึ่งอีกครั้ง ขณะที่ทัพของฝูเจียนเต็มไปด้วยความฮึกเหิมลำพอง จิ้นตะวันออกก็เตรียมรับมือไว้พร้อมสรรพ สองทัพตั้งประจันกันที่สองฝั่งลำน้ำเฝยสุ่ย และด้วยการประสานของเซี่ยอัน เหล่านายทัพจากกลุ่มตระกูลใหญ่ร่วมมือประสานเสริม จนในที่สุดโจมตีทัพใหญ่ของฝูเจี้ยนแตกพ่ายกลับไป ชัยชนะของฝ่ายใต้ครั้งนี้ ทำให้แผนการรวมประเทศต้องล้มพับไปอีกครั้ง ทางตอนใต้รอดพ้นจากภัยพิบัติครั้งใหญ่ เศรษฐกิจและสังคมได้รับการพัฒนาอย่างต่อเนื่องอีกช่วงหนึ่ง อันเป็นปัจจัยสำคัญสู่การต่อสู้ยึดเยื้อในสงครามแย่งชิงดินแดนที่แบ่งเป็นเหนือใต้ตั้งประจันกันในเวลาต่อมา
วัดแสนภุมราวาส

| วัดแสนภุมราวาส |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดแสนภุมราวาส, วัดกกสับนอก, วัดหนองคันบวย
ที่ตั้ง: ตำบลเมืองใหม่ อำเภอราชสาส์น จังหวัดฉะเชิงเทรา
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูสุทธิยติคุณ
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดแสนภุมราวาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเมืองใหม่ อำเภอราชสาส์น จังหวัดฉะเชิงเทรา อาณาเขตทิศเหนือและทิศตะวันตก จรดคลองกกสับ ทิศใต้จรดหนองลาดควาย ทิศตะวันออกจรดคลองชลประทาน เจ้าอาวาสรูปปัจจุบันคือ พระครูสุทธิยติคุณ
วัดแสนภุมราวาส หรือ วัดกกสับนอก เริ่มสร้างเมื่อ พ.ศ. 2460 โดยหลวงพ่อทองภุมมปญโญ ร่วมกับนายแสน ใหม่ผึ้งและประชาชนในท้องถิ่น โดยนายแสน ใหม่ผึ้ง เป็นผู้บริจาคที่ดินให้จำนวน 25 ไร่ 3 งาน 96 ตารางวา เมื่อสร้างวัดเสร็จแล้วจึงสร้างอุโบสถ ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2465 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2482 ชื่อวัดแสนภุมราวาสมาตั้งชื่อตามผู้บริจาคที่ดินคือนายแสน ใหม่ผึ้งกับฉายาหลวงพ่อทอง คือ ภุมมปญโญ อย่างไรก็ตามแต่เดิมชาวบ้านเรียกวัดนี้ว่า วัดหนองคันบวย เพราะที่ตั้งวัดอยู่ติดกับหนองน้ำที่มีรูปร่างคล้ายกระบวยตักน้ำ ต่อมาหนองน้ำนี้เรียกว่า หนองลาดควาย วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2547
อาคารเสนาสนะภายในวัดได้แก่ วิหารหลวงพ่อทอง ภายในประดิษฐานรูปหล่อหลวงพ่อทอง (เจ้าอาวาสรูปแรก) และหลวงปู่เจิม
วัดแสนสุข (จังหวัดอ่างทอง)

สำหรับวัดแสนสุขแห่งอื่น ดูที่ วัดแสนสุข (แก้ความกำกวม)
| วัดแสนสุข |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดแสนสุข, วัดขัดคอโค, วัดบางเปิง
ที่ตั้ง: ตำบลบางปลากด อำเภอป่าโมก จังหวัดอ่างทอง
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูเกษมบุญรัต (ช้วน)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดแสนสุข เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางปลากด อำเภอป่าโมก จังหวัดอ่างทอง
วัดแสนสุขตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2255 เดิมชื่อ วัดขัดคอโค เหตุที่ชื่อนี้เนื่องจากเมื่อถึงฤดูน้ำหลาก ชาวบ้านอีสานจะนำวัวควายมาขายและใช้สถานที่วัดเป็นที่พักให้วัวควายดื่มน้ำและขัดทำความสะอาดร่างกาย เพื่อให้ขายได้ราคา ต่อมาเปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น วัดบางเปิง จนถึงสมัยพระช่วยเป็นเจ้าอาวาส ได้เปลี่ยนชื่ออีกครั้งเป็น "วัดแสนสุข" เพื่อความเป็นสิริมงคล วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2514 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 31 เมตร ยาว 49 เมตร
อาคารเสนาสนะภายในวัด ได้แก่ อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2514 กว้าง 31 เมตร ยาว 49 เมตร  เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก พระประธาน ปางสมาธิ ขนาดหน้าตักกว้าง 98 นิ้ว สูง 138 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2525 ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2548 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทยประยุกต์ 2 ชั้น หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2480 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์ จำนวน 7 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ และวิหาร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2532
ราชวงศ์โฮเอินชเตาเฟิน

| ราชวงศ์โฮเอินชเตาเฟิน |
| --- | --- |

ตราอาร์มรุ่นต่าง ๆ
ตราของดยุกเมื่อไม่ได้เป็นจักรพรรดิหรือกษัตริย์
รายละเอียด
เริ่มใช้: ค.ศ. 1196
โล่: เหยี่ยวหลวงแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
ส่วนประกอบอื่น: สิงห์สามตัวบนโล่
ตราย่อ / ตรารุ่นก่อนหน้า: สิงห์ดำตัวเดียวบนพื้นทองใช้มาจนกระทั่ง ค.ศ. 1196
โฮเอินชเตาเฟิน (Hohenstaufen) เป็นราชวงศ์หรือตระกูลของกษัตริย์เยอรมันที่รุ่งเรืองระหว่าง ค.ศ. 1138 จนถึง ค.ศ. 1254 ในบรรดากษัตริย์จากราชวงศ์โฮเอินชเตาเฟินสามพระองค์ได้รับการราชาภิเษกเป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ในปี ค.ศ. 1194 ราชวงศ์โฮเอินชเตาเฟินก็ได้เป็นกษัตริย์แห่งซิชิลีด้วย “Staufen” เป็นคำคุณศัพท์และพหูพจน์ของคำว่า “Staufer” และเป็นชื่อของปราสาทของราชตระกูลในชวาเบินที่สร้างโดยผู้ก่อตั้งราชวงศ์เป็นคนแรกฟรีดริชที่ 1 ดยุกแห่งชวาเบิน (Frederick I, Duke of Swabia) ฉะนั้นบางครั้งราชวงศ์จึงรู้จักกันในชื่อ “ราชวงศ์ชวาเบิน” ตามประวัติของการดำรงตำแหน่งดยุกของราชวงศ์มาก่อน ปราสาทโฮเอินชเตาเฟินตั้งอยู่บนเขาชื่อเดียวกันใกล้เมืองเกิพพิงเก็น (Göppingen)
ประวัติ

ที่มานั้นยังคงไม่ชัดเจน อย่างไรก็ตาม จำนวนสเตอเฟอร์ถูกกล่าวถึงในเอกสารของจักรพรรดิอ็อตโตที่ 3 ในปี 987 ในฐานะทายาทของเคานต์แห่งแคว้นไรช์เกาใกล้กับนอร์ดลิงเงนในดัชชีแห่งสวาเบีย ซึ่งเกี่ยวข้องกับตระกูลซิกฮาร์ดิงเงอร์แห่งบาวาเรีย เคานต์เฟรเดอริก(ราวๆ ค.ศ. 1075) ถูกกล่าวถึงว่าเป็นบรรพบุรุษในสายเลือดที่วาดขึ้นโดยเจ้าอาวาสวิบาลด์แห่งสเตฟโลตามคำสั่งของจักรพรรดิเฟรเดอริค บาร์บารอสซาในปี ค.ศ. 1153 เขาดำรงตำแหน่งเคานต์พาลาไทน์ชาวสวาเบียน บุตรชายของเขาเฟรเดอริกแห่งบูเรน (ค. 1020–1053) แต่งงานกับฮิลเดการ์ดแห่งเอกิสไฮม์-ดักส์บูร์ก (ประสูติ 1094/95) หลานสาวของสมเด็จพระสันตะปาปาลีโอที่ 9 บุตรชายของเฟรเดอริคที่ 1 พวกเขาได้รับแต่งตั้งให้เป็นดยุกแห่งสวาเบียที่ปราสาทโฮเฮนสเตาเฟนโดยกษัตริย์ราชวงศ์ซาเลียน เฮนรีที่ 4 แห่งเยอรมนีในปี ค.ศ. 1079
ในเวลาเดียวกัน Duke Frederick I หมั้นกับ Agnes ลูกสาววัยประมาณสิบเจ็ดปีของกษัตริย์เฮนรีที่ 4 แห่งเยอรมนี ก่อนเหตุการณ์นี้ก็ไม่มีหลักฐานเรื่องราวชีวิตของเฟรเดอริค แต่เขาพิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าเป็นพันธมิตรของจักรพรรดิตลอดการต่อสู้ของเฮนรี่กับขุนนางชาวสวาเบียนคนอื่นๆ ได้แก่ รูดอล์ฟแห่งไรน์เฟลเดน บรรพบุรุษของเฟรเดอริก และขุนนางซาห์รินเงินและเวลฟ์ อ็อตโตน้องชายของเฟรเดอริคได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นบาทหลวงแห่งสตราสบูร์กในปี ค.ศ. 1082
มีอำนาจในการปกครองเยอรมนี

เมื่อสมาชิกชายคนสุดท้ายของราชวงศ์ซาเลียน จักรพรรดิเฮนรี่ที่ 5 สิ้นพระชนม์โดยไม่มีทายาทในปี ค.ศ. 1125 การโต้เถียงเกิดขึ้นเกี่ยวกับการสืบทอดตำแหน่ง Duke Frederick II และ Conrad สมาชิกชายสองคนของ ราชวงศ์โฮเอินชเตาเฟิน โดย Agnes แม่ของพวกเขาเป็นหลานชายของจักรพรรดิ Henry IV และเป็นญาติของ Henry V. Frederick พยายามที่จะสืบทอดบัลลังก์ของจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ (สมัยนั้นรู้จักกันในนามกษัตริย์แห่งชาวโรมัน) ผ่านการเลือกตั้งตามธรรมเนียม แต่แพ้ดยุคชาวแซ็กซอนโลทาร์แห่งซัพพลินเบิร์ก สงครามกลางเมืองระหว่างราชวงศ์ของเฟรเดอริคกับโลแธร์สิ้นสุดลงด้วยการยอมจำนนของเฟรเดอริกในปี ค.ศ. 1134 หลังจากโลแธร์เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1137 คอนราดน้องชายของเฟรเดอริคได้รับเลือกให้เป็นกษัตริย์ในฐานะคอนราดที่ 3
เนื่องจากดยุคแห่งราชวงศ์เวลฟ์ Henry the Proud บุตรเขยและทายาทของ โลแธร์ และเจ้าชายผู้ทรงอำนาจที่สุดในเยอรมนีซึ่งได้รับมอบอำนาจในการเลือกตั้งปฏิเสธที่จะยอมรับกษัตริย์องค์ใหม่ คอนราดที่ 3 กีดกันเขาจากดินแดนทั้งหมดของเขา มอบดัชชีแห่งแซกโซนีให้กับอัลเบิร์ต เดอะ แบร์และบาวาเรียแก่เลียวโปลด์ที่ 4 มาร์เกรฟแห่งออสเตรีย ในปี ค.ศ. 1147 คอนราดได้ยินเบอร์นาร์ดแห่งแคลร์โวซ์เทศนาสงครามครูเสดครั้งที่สองที่สเปเยอร์และเขาตกลงที่จะเข้าร่วมกับพระเจ้าหลุยส์ที่ 7 แห่งฝรั่งเศสในการเดินทางไปยังดินแดนศักดิ์สิทธิ์ซึ่งได้ล้มเหลว
Duke Frederick II น้องชายของ Conrad เสียชีวิตในปี 1147 และ ดยุค เฟรเดอริคที่ 3 ลูกชายของเขาประสบความสำเร็จใน Swabia เมื่อกษัตริย์คอนราดที่ 3 สิ้นพระชนม์โดยไม่มีรัชทายาทที่เป็นผู้ใหญ่ในปี ค.ศ. 1152 เฟรเดอริกก็สืบทอดตำแหน่งต่อจากเขา
มีอำนาจในการปกครองเยอรมนี > เฟรเดอริค บาบารอสซา

พระเจ้าเฟรเดอริกที่ 1 (รัชสมัยที่ 2 มกราคม ค.ศ. 1155 – 10 มิถุนายน ค.ศ. 1190) ที่รู้จักกันในนามพระเจ้าเฟรเดอริค บาร์บารอสซา เนื่องจากทรงมีหนวดมีเคราสีแดง ทรงต่อสู้ดิ้นรนตลอดรัชสมัยของพระองค์เพื่อฟื้นฟูอำนาจและศักดิ์ศรีของสถาบันกษัตริย์เยอรมันให้พ่ายแพ้ต่อดยุคซึ่งมีอำนาจเพิ่มขึ้นทั้งก่อนและหลัง ความขัดแย้งด้านการลงทุนภายใต้ Salian รุ่นก่อนของเขา เนื่องจากการเข้าถึงทรัพยากรของคริสตจักรในเยอรมนีลดลงอย่างมาก เฟรเดอริคจึงถูกบังคับให้เดินทางไปอิตาลีเพื่อค้นหาการเงินที่จำเป็นในการฟื้นฟูอำนาจของกษัตริย์ในเยอรมนี ในไม่ช้าเขาก็ได้รับการสวมมงกุฎเป็นจักรพรรดิในอิตาลี แต่การทำสงครามบนคาบสมุทรนานหลายทศวรรษให้ผลลัพธ์เพียงเล็กน้อย สันตะปาปาและนครรัฐที่เจริญรุ่งเรืองของสันนิบาตลอมบาร์ดทางตอนเหนือของอิตาลีเป็นศัตรูกัน แต่ความกลัวการครอบงำของจักรวรรดิทำให้พวกเขาเข้าร่วมกลุ่มเพื่อต่อสู้กับเฟรเดอริก ภายใต้การนำของพระสันตะปาปาอเล็กซานเดอร์ที่ 3 ฝ่ายพันธมิตรประสบความพ่ายแพ้หลายครั้ง แต่ในที่สุดก็สามารถปฏิเสธชัยชนะโดยสมบูรณ์ของจักรพรรดิในอิตาลีได้ เฟรเดอริคกลับไปเยอรมนี เขาได้ปราบศัตรูที่มีชื่อเสียงคนหนึ่ง ญาติของราชวงศ์เวลฟ์ ดยุคเฮนรีสิงห์แห่งแซกโซนีและบาวาเรียในปี ค.ศ. 1180 แต่ความหวังของเขาในการฟื้นฟูอำนาจและศักดิ์ศรีของสถาบันพระมหากษัตริย์ดูเหมือนจะไม่น่าจะบรรลุผลได้เมื่อสิ้นพระชนม์
ในระหว่างที่เฟรเดอริกพำนักอยู่ในอิตาลีเป็นเวลานาน เจ้าชายชาวเยอรมันก็แข็งแกร่งขึ้นและเริ่มการล่าอาณานิคมในดินแดนสลาฟได้สำเร็จ ข้อเสนอลดหย่อนภาษีและอากรในคฤหาสน์ดึงดูดให้ชาวเยอรมันจำนวนมากเข้ามาตั้งรกรากทางตะวันออกในช่วง Ostsiedlung ในปี ค.ศ. 1163 เฟรเดอริกประสบความสำเร็จในการรณรงค์ต่อต้านราชอาณาจักรโปแลนด์เพื่อก่อตั้งดยุคแห่งซิลีเซียนแห่งราชวงศ์ปิอาสต์อีกครั้ง ด้วยการตกเป็นอาณานิคมของเยอรมัน จักรวรรดิก็ขยายขนาดขึ้นและรวมเอาดัชชีแห่งพอเมอราเนียเข้าไปด้วย ชีวิตทางเศรษฐกิจที่เร่งรีบในเยอรมนีได้เพิ่มจำนวนเมืองและเสรีนครจักรวรรดิ และให้ความสำคัญกับพวกเขามากขึ้น ในช่วงเวลานี้เช่นกันที่ปราสาทและศาลได้เปลี่ยนอารามให้เป็นศูนย์กลางของวัฒนธรรม วรรณคดีเยอรมันชั้นสูงตอนกลางเติบโตขึ้นจากวัฒนธรรมที่สุภาพเรียบร้อย ถึงจุดสูงสุดในกวีนิพนธ์รักแบบโคลงสั้น ๆ ที่ Minnesang และในบทกวีมหากาพย์เล่าเรื่องเช่น Tristan, Parzival และ Nibelungenlied
มีอำนาจในการปกครองเยอรมนี > ไฮน์ริชที่ 6

เฟรเดอริกเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1190 ขณะอยู่ในสงครามครูเสดครั้งที่สามและสืบทอดต่อจากไฮน์ริชที่ 6 ลูกชายของเขา ได้รับเลือกเป็นกษัตริย์ก่อนที่บิดาจะสิ้นพระชนม์ เสด็จไปยังกรุงโรมเพื่อสวมมงกุฎเป็นจักรพรรดิ เขาแต่งงานกับเจ้าหญิงคอนสแตนซ์แห่งซิซิลี และการสิ้นพระชนม์ของครอบครัวของมเหสีของเขาทำให้เขาได้รับมรดกและการครอบครองอาณาจักรซิซิลีในปี ค.ศ. 1189 และ 1194 ตามลำดับ ซึ่งเป็นแหล่งความมั่งคั่งมหาศาล ไฮน์ริชล้มเหลวในการสืบราชบัลลังก์และสืบราชบัลลังก์ของราชวงศ์ แต่ในปี ค.ศ. 1196 เขาประสบความสำเร็จในการรับคำปฏิญาณว่าเฟรเดอริคบุตรชายทารกของเขาจะได้รับสวมมงกุฏเยอรมัน ต้องเผชิญกับความยากลำบากในอิตาลีและมั่นใจว่าเขาจะตระหนักถึงความปรารถนาของเขาในเยอรมนีในภายหลัง ไฮน์ริชกลับมาทางใต้ ซึ่งดูเหมือนว่าเขาจะรวมคาบสมุทรภายใต้ชื่อโฮเฮนสตอเฟน อย่างไรก็ตาม หลังจากชัยชนะทางทหารหลายครั้ง เขาก็ล้มป่วยและเสียชีวิตด้วยสาเหตุตามธรรมชาติในซิซิลีในปี ค.ศ. 1197 เฟรเดอริค ลูกชายที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะของเขาทำได้เพียงสืบทอดตำแหน่งต่อเขาในซิซิลีและมอลตา ในขณะที่การต่อสู้ระหว่างราชวงศ์ชเตาเฟนและราชวงศ์เวลฟ์ได้ประทุอีกครั้งอีกครั้ง
ดูเพิ่ม

ประวัติศาสตร์เยอรมนี
แผนที่จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธ์ในสมัยของเฟรเดอริค
วอลเลย์บอลหญิงเวิลด์คัพ 1995

| รายละเอียด |
| --- | --- |
ประเทศเจ้าภาพ: ญี่ปุ่น
วันที่: 3–17 พฤศจิกายน
ทีม: 12
สถานที่:  (ใน 4 เมืองเจ้าภาพ)
ชนะเลิศ:  คิวบา (สมัยที่ 3rd)
รางวัล
ผู้เล่นทรงคุณค่า:  มิเรยา หลุยส์
← ก่อนหน้าถัดไป →
วอลเลย์บอลหญิงเวิลด์คัพ 1995 ถูกจัดขึ้นตั้งแต่วันที่ 3–17 พฤศจิกายน ในประเทศญี่ปุ่น โดยทีมที่ชนะทั้งหมด 3 ทีม จะผ่านเข้าสู่การแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1996
ตารางคะแนน

|  | ทีม | แต้ม | ชนะ | แพ้ | แต้มชนะ | แต้มแพ้ | อัตราส่วน | เซ็ทชนะ | เซ็ทแพ้ | อัตราส่วน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  คิวบา | 22 | 11 | 0 | 33 | 3 | 11.000 |  |  | 1.805 |
| 2 |  บราซิล | 21 | 10 | 1 | 30 | 4 | 7.500 |  |  | 2.000 |
| 3 |  จีน | 19 | 8 | 3 | 24 | 14 | 1.710 |  |  | 1.419 |
| 4 |  โครเอเชีย | 18 | 7 | 4 | 27 | 15 | 1.800 |  |  | 1.234 |
| 5 |  เกาหลีใต้ | 17 | 6 | 5 | 24 | 16 | 1.600 |  |  | 1.304 |
| 6 |  ญี่ปุ่น | 17 | 6 | 5 | 22 | 16 | 1.376 |  |  | 1.217 |
| 7 |  สหรัฐ | 17 | 6 | 5 | 19 | 18 | 1.055 |  |  | 1.112 |
| 8 |  เนเธอร์แลนด์ | 17 | 6 | 5 | 19 | 19 | 1.000 |  |  | 1.103 |
| 9 |  แคนาดา | 14 | 3 | 8 | 11 | 24 | 0.458 |  |  | 0.740 |
| 10 |  เปรู | 13 | 2 | 9 | 7 | 27 | 0.259 |  |  | 0.514 |
| 11 |  เคนยา | 12 | 1 | 10 | 3 | 30 | 0.100 |  |  | 0.323 |
| 12 |  อียิปต์ | 11 | 0 | 11 | 0 | 33 | 0.000 |  |  | 0.259 |
คิวบา, บราซิล และ จีน ผ่านการคัดเลือกเข้าแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 1996 ใน แอตแลนตา, รัฐจอร์เจีย
รางวัล

ผู้เล่นทรงคุณค่า:  มิเรยา หลุยส์ (CUB)
ทำคะแนนสูงสุด:  บาร์บารา เยลีค (CRO)
ตบยอดเยี่ยม:  มิเรยา หลุยส์ (CUB)
เสิร์ฟยอดเยี่ยม:  เอลเลส เลเฟลิงก์ (NED)
บล็อกยอดเยี่ยม:  มากาลี การ์บาคัล (CUB)
แหล่งข้อมูลอื่น

Results
| ด ค กวอลเลย์บอลเวิลด์คัพ |
| --- | --- |
ชาย:  1965  1969  1977  1981  1985  1989  1991  1995  1999  2003  2007  2011  2015  2019  2023 
หญิง:  1973  1977  1981  1985  1989  1991  1995  1999  2003  2007  2011  2015  2019  2023
มุสซา ซิลลา

| ข้อมูลส่วนตัว |
| --- | --- | --- | --- |
ชื่อเต็ม:  มุสซา ซิลลา
วันเกิด:   (1989-06-15) 15 มิถุนายน ค.ศ. 1989 (35 ปี)
สถานที่เกิด:  อาบีจาน สาธารณรัฐโกตดิวัวร์
ส่วนสูง:  1.71 m (5 ft 7 1⁄2 in)
ตำแหน่ง:  กองกลางตัวรับ
สโมสรเยาวชน
2545-2546:  แอธเลติโก เดอ โกลีอาห์
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2004–2006 |  อีเอฟวายเอ็ม |  56 |  (4) |
| 2006–2008 |  ทหารบก |  60 |  (8) |
| 2009–2010 |  เมืองทองฯ ยูไนเต็ด |  46 |  (1) |
| 2010–2011 |  บางกอกกล๊าส |  40 |  (0) |
| 2012–2013 |  บีบีซียู เอฟซี |  59 |  (3) |
| 2014 |  พัทยา ยูไนเต็ด |  33 |  (1) |
| 2015 |  ภูเก็ต เอฟซี |  28 |  (0) |
| 2016 |  ปากน้ำโพ เอ็นเอสอาร์ยู |  26 |  (1) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
มุสซา ซิลลา (เกิด 15 มิถุนายน พ.ศ. 2532) เป็นนักฟุตบอลชาวกินีเชื้อสายโกตดิวัวร์ ในตำแหน่งกองกลาง
มุสซ่า ซิลลา เป็นที่รู้จักและมีชื่อเสียงโด่งดังในช่วงที่เล่นฟุตบอลให้กับสโมสรทหารบก และเคยได้รับรางวัลผู้เล่นต่างชาติยอดเยี่ยม ในฤดูกาล 2550 ก่อนจะย้ายไปเล่นให้กับสโมสรเมืองทองฯ ยูไนเต็ด และคว้าแชมป์ไทยพรีเมียร์ลีกได้ในฤดูกาล 2552 
หลังจากนั้นเขาย้ายไปเล่นให้บางกอกกล๊าส ,บีบีซียู เอฟซี และย้ายมาเล่นในระดับดิวิชั่น 1 กับพัทยา ยูไนเต็ดและภูเก็ต เอฟซี
ประวัติ

มุสซา ซิลล่า เกิดเมื่อวันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2528 ที่สาธารณรัฐโกตดิวัวร์ โดยมีแม่เป็นชาวโกตดิวัวร์ และมีพ่อเป็นชาวกินี เขาเริ่มเล่นฟุตบอลจากการเข้าสู่ทีมระดับเยาวชนของสโมสรแอธเลติโก เดอ โกลีอาห์ ซึ่งเป็นสโมสรประจำเมืองโคนาครี ในประเทศกินี
การเล่นฟุตบอล

มุสซา ย้ายมาเล่นฟุตบอลในลีกของประเทศประเทศโกตดิวัวร์ กับทีม เอกอล เดอ ฟุตโบล เยโอ มาร์เซียล (อีเอฟวายเอ็ม) แต่เล่นได้ไม่นานการเล่นฟุตบอลในทวีปแอฟริกาของเขาต้องปิดฉากลง เมื่อเขาต้องย้ายถิ่นฐานตามพี่ชายที่มาทำงานในกรุงเทพ
การเล่นฟุตบอล > ทหารบก

หลังจากมุสซา เดินทางมายังประเทศไทย เขาเล่นฟุตบอลข้างถนนไปวันๆอย่างไร้จุดหมาย จนกระทั่งพันตรี วัชรกร อันทะคำภู ที่ขณะนั้นเป็นนักเตะของสโมสรทหารบกได้มาเห็นเขาเล่นฟุตบอลอยู่กับกลุ่มคนไทยบริเวณสนามศุภชลาศัยแล้วรู้สึกประทับใจ จึงได้ชักชวนให้เข้ามาร่วมทีมทหารบก
มุสซา ซิลลา ในวัย 20 ปี ผ่านการทดสอบฝีเท้าและได้เล่นฟุตบอลอาชีพในประเทศไทยเป็นครั้งแรกกับสโมสรทหารบก ยุคที่มีพลตรี อำนาจ เฉลิมเชาวลิต อดีตกัปตันทีมชาติไทยเป็นผู้ฝึกสอน ในไทยแลนด์พรีเมียร์ลีก ฤดูกาล 2549 โดยได้เบอร์เสื้อหมายเลข 5 และเพียงฤดูกาลแรกเขาก็เป็นที่จดจำของแฟนบอล จากการกระโดดตีลังกายิงลูกจักรยานอากาศเข้าประตูไปอย่างสวยงามในการแข่งขันไทยแลนด์พรีเมียร์ลีก นัดที่เปิดบ้านเอาชนะสโมสรการท่าเรือแห่งประเทศไทย ไป 3-0 เมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2549 ที่สนามกีฬากองทัพบก  และเป็นผู้เล่นในแผงมิดฟิลด์ที่ทำผลงานได้อย่างโดดเด่น จนพาสโมสรทหารบกที่เพิ่งเลื่อนชั้นขึ้นมาเล่นในลีกสูงสุด จบฤดูกาลด้วยอันดับ 6 อย่างเหนือความคาดหมาย
ฤดูกาล 2550 มุสซา ยังคงทำผลงานได้อย่างยอดเยี่ยม โดยยิงประตูในไทยแลนด์พรีเมียร์ลีกจากตำแหน่งมิดฟิลด์ได้ 3 ประตู และพาทีมจบฤดูกาลด้วยอันดับที่ 5 พร้อมกับคว้ารางวัลนักฟุตบอลต่างชาติยอดเยี่ยมไปครอง
ต่อมาในฤดูกาล 2551 สโมสรได้แต่งตั้งให้พันตรี วัชรกร อันทะคำภู เป็นผู้เล่นและผู้ฝึกสอน แต่ผลงานของสโมสรกลับย่ำแย่จนหล่นไปอยู่ท้ายตาราง โดยสโมสรได้ให้พลตรี อำนาจ เฉลิมเชาวลิต กลับมาคุมทีมอีกครั้งแต่ผลงานของทีมก็ยังไม่ดีขึ้น และถึงขนาดตกชั้นเมื่อจบฤดูกาล
การเล่นฟุตบอล > เมืองทอง ยูไนเต็ด

เมืองทองยูไนเต็ด ทีมน้องใหม่ในฤดูกาล 2552 คว้าตัวมาร่วมทีมซึ่งทำผลงานได้ดี จากการลงสนาม 40 นัดสามารถยิงได้ 1 ประตู และย้ายไปช่วงเลค 2 ของฤดูกาล 2553
การเล่นฟุตบอล > ภูเก็ตเอฟซี

เดือนมกราคม พ.ศ. 2558 มุสซา ซิลลา ย้ายมาร่วมทีมภูเก็ต เอฟซี ในระดับดิวิชั่น 1 โดยได้เบอร์เสื้อหมายเลข 6 และลงเล่นภายใต้การคุมทีมของทรงยศ กลิ่นศรีสุข
มุสซาลงสนามให้ทีมเป็นนัดแรกเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ในการแข่งขันลีกดิวิชั่น 1 ที่บุกไปชนะตราด เอฟซี 1-0 ที่สนามกีฬากลางจังหวัดตราด
ผลงาน

ทหารบก
รางวัลนักฟุตบอลต่างชาติยอดเยี่ยม : ฤดูกาล 2550
เมืองทองฯ ยูไนเต็ด
ไทยพรีเมียร์ลีก 2552 : แชมป์
ฟุตบอลถ้วยพระราชทาน ก. ครั้งที่ 75 : 2553
ผู้ทำประตูสูงสุดในไทยลีก 2: 2551 (18 ประตู)
วิกฤตการณ์การเมืองไทย

วิกฤตการณ์การเมืองไทย อาจหมายถึง
วิกฤตการณ์การเมืองไทย พ.ศ. 2548–2549 - การประท้วงต่อต้านรัฐบาลทักษิณ ชินวัตร ซึ่งนำไปสู่รัฐประหาร พ.ศ. 2549
การชุมนุมของกลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย พ.ศ. 2551 - การประท้วงต่อต้านรัฐบาลสมัคร สุนทรเวช และสมชาย วงศ์สวัสดิ์
ความไม่สงบทางการเมืองในประเทศไทย เมษายน พ.ศ. 2552 - การประท้วงต่อต้านรัฐบาลอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ
การชุมนุมของแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ พ.ศ. 2553 - การประท้วงต่อต้านรัฐบาลอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ
วิกฤตการณ์การเมืองไทย พ.ศ. 2556–2557 - การประท้วงต่อต้านรัฐบาลยิ่งลักษณ์ ชินวัตร ซึ่งนำไปสู่รัฐประหาร พ.ศ. 2557
การประท้วงในประเทศไทย พ.ศ. 2563–2564 - การประท้วงต่อต้านรัฐบาล ประยุทธ์ จันทร์โอชา
ดูเพิ่ม

ประวัติศาสตร์ไทยหลัง พ.ศ. 2544