stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โซดอม

| Sodom |
| --- | --- |
โซดอมที่กรุงเทพ เดือนมิถุนายน 2007
ข้อมูลพื้นฐาน
ที่เกิด: เก็ลเซินเคียร์เชิน, ประเทศเยอรมนี
แนวเพลง: แทรชเมทัล
ช่วงปี: 1981–ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: Steamhammer

สมาชิก: ทอม แองเจิลริปเปอร์ แฟรงก์ แบล็คไฟร์ ยอร์ค ซีแกตส์ สเตฟาน ฮัสกี
อดีตสมาชิก: Frank Testegen Josef Dominic Michael Wulf Uwe Christophers Uwe Baltrusch Michael Hoffman Andy Brings Dirk Strahlimeier Christian Dudek Atomic Steif (Guido Richter) Bernd Kost Bobby Schottkowski

เว็บไซต์: Official site
โซดอม (อังกฤษ: Sodom) เป็นวงดนตรีแทรชเมทัลจากเมืองเก็ลเซินเคียร์เชิน รัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิน ประเทศเยอรมนี ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ.1981 มีการเปลี่ยนสมาชิกในวงหลายครั้ง โดยมีสมาชิกหลักคือทอม แองเจิลริปเปอร์ มือเบสและนักร้องนำ โดยโซดอม ถือเป็นหนึ่งใน 4 วงดนตรีระดับ Big 4 ของดนตรีแนวทิวทอนิก แทรชเมทัล ร่วมกับครีเอเตอร์, แทงเคิร์ด และ เดสตรักชัน โดยครีเอเตอร์ และ เดสตรักชัน ได้พัฒนาซาวน์ดนตรีที่ต่อมาส่งอิทธิพลต่อดนตรีแนวเดธเมทัลและแบล็กเมทัล ส่วนดนตรีในยุคแรกของโซดอมถือว่ามีอิทธิพลอย่างมากต่อดนตรีแนวแบล็กเมทัลในยุคหลัง 80 ถึงต้นยุค 90
ในปัจจุบันโซดอมมีผลงานสตูดิโออัลบั้มทั้งหมด 15 ชุด, อัลบั้มบันทึกการแสดงสด 3 ชุด, อัลบั้มรวมเพลง 2 ชุด และ 6 อีพี โดยทางวงประสบความสำเร็จอย่างมากจากการออกอัลบั้ม Agent Orange ซึ่งเป็นอัลบั้มชุดที่ 3 (วางจำหน่ายในปี ค.ศ.1989) โดยอัลบั้มดังกล่าวสร้างปรากฏการณ์เป็นอัลบั้มเพลงแนวแทรชเมทัลอัลบั้มแรก ที่ได้รับความนิยมจนติดเยอรมันอัลบั้มชาร์ต นอกจากนี้ยังเป็นหนึ่งในวงดนตรีแนวแทรชเมทัลที่มียอดจำหน่ายผลงานสูงสุดตลอดกาลโดยจำหน่ายผลงานได้มากกว่า 8 ล้านเรคคอร์ด
สมาชิก > สมาชิกปัจจุบัน

ทอม แองเจิลริปเปอร์ – เบส (1981–ปัจจุบัน), ร้องนำ (1984–ปัจจุบัน)
แฟรงก์ "แบล็คไฟร์" กอดซิก – กีตาร์ (1986–1989, 2018–ปัจจุบัน)
ยอร์ค ซีแกตซ์ – กีตาร์ (2018–ปัจจุบัน)
สเตฟาน "ฮัสกี" ฮัสเคินส์ – กลอง (2018–ปัจจุบัน)
ผลงาน > สตูดิโออัลบั้ม

| ปี | รายละเอียด | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- |
| 1986 | Obsessed by Cruelty วางจำหน่าย: พฤษภาคม 1986  ค่ายเพลง: สตีมแฮมเมอร์  รูปแบบ: แผ่นเสียง, แผ่นซีดี, เทปคาสเซตต์ | มี 2 เวอร์ชัน จำหน่ายในเวลาไล่เลี่ยกัน โดยการวางจำหน่ายครั้งแรกเป็นการมิกซ์เสียงในรูปแบบเดิม ก่อนที่ต่อมาจะมีการรีมิกซ์เสียงและวางจำหน่ายใหม่ |
| 1987 | Persecution Mania วางจำหน่าย: ธันวาคม 1987  ค่ายเพลง: สตีมแฮมเมอร์ |  |
| 1989 | Agent Orange วางจำหน่าย: มิถุนายน 1989  ค่ายเพลง: สตีมแฮมเมอร์ |  |
| 1990 | Better Off Dead วางจำหน่าย: ตุลาคม 1990  ค่ายเพลง: สตีมแฮมเมอร์ |  |
| 1992 | Tapping the Vein  วางจำหน่าย: สิงหาคม 1992  ค่ายเพลง: สตีมแฮมเมอร์ |  |
| 1994 | Get What You Deserve วางจำหน่าย: มกราคม 1994  ค่ายเพลง: สตีมแฮมเมอร์ |  |
| 1995 | Masquerade in Blood วางจำหน่าย: มิถุนายน 1995  ค่ายเพลง: สตีมแฮมเมอร์ |  |
| 1997 | 'Til Death Do Us Unite วางจำหน่าย: 24 กุมภาพันธ์ 1997  ค่ายเพลง: สตีมแฮมเมอร์ |  |
| 1999 | Code Red วางจำหน่าย: 31 พฤษภาคม 1999  ค่ายเพลง: แดรคคาร์ |  |
| 2001 | M-16 วางจำหน่าย: 22 ตุลาคม 2001  ค่ายเพลง: สตีมแฮมเมอร์ |  |
| 2006 | Sodom วางจำหน่าย: 21 เมษายน 2006  ค่ายเพลง: สตีมแฮมเมอร์ |  |
| 2007 | The Final Sign of Evil วางจำหน่าย: 28 กันยายน 2007  ค่ายเพลง: สตีมแฮมเมอร์ | เป็นการนำเพลงใน อีพี In the Sign of Evil ปี ค.ศ. 1984 ที่ยังไม่เคยวางจำหน่ายมาบันทึกเสียงให้สมบูรณ์ |
| 2010 | In War and Pieces วางจำหน่าย: 19 พฤศจิกายน 2010 (เยอรมัน), 22 พฤศจิกายน 2010 (ยุโรป), 11 มกราคม 2011 (สหรัฐอเมริกา)  ค่ายเพลง: สตีมแฮมเมอร์ |  |
| 2013 | Epitome of Torture วางจำหน่าย: 26 เมษายน 2013 (เยอรมัน),7 พฤษภาคม 2013 (สหรัฐอเมริกา)  ค่ายเพลง: สตีมแฮมเมอร์ |  |
| 2016 | Decision Day วางจำหน่าย: 26 สิงหาคม 2016 (เยอรมัน)  ค่ายเพลง: สตีมแฮมเมอร์ |  |
โชงากูกัง เอเชีย

| --- | --- |
อุตสาหกรรม: Publishing
ก่อตั้ง: 18 กันยายน พ.ศ. 2556
บุคลากรหลัก: Bunsho Kajiya (กรรมการผู้จัดการ) Sachie Kamakura (ผู้จัดการทั่วไป)
ผลิตภัณฑ์: มังงะ
บริษัทแม่: โชงากูกัง
เว็บไซต์: shogakukan.asia
โชงากูกัง เอเชีย (ญี่ปุ่น: 小学館アジア; โรมาจิ: Shōgakukan Ajia; อังกฤษ: Shogakukan Asia) เป็นสำนักพิมพ์สิงคโปร์ ตีพิมพ์มังงะ และจัดจำหน่ายภาษาอังกฤษ สำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่ สิงคโปร์ เป็นบริษัทย่อยของโชงากูกัง ในประเทศญี่ปุ่น ก่อตั้งเมื่อ 18 กันยายน พ.ศ. 2556
หนังสือการ์ตูนจัดจำหน่ายภาษาอังกฤษในประเทศ สิงคโปร์, บรูไน, อินโดนีเซีย, มาเลเซีย, ฟิลิปปินส์ และ ไทย
รายชื่อการ์ตูนจัดจำหน่ายภาษาอังกฤษ

BanG Dream!
The Blood-Tied Lovers
The Butler is King
ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน
โดราเอมอน
Football Nation
ฟิวเจอร์การ์ด บัดดี้ไฟท์
Koba Cute!
Laughter at the World's End
The Legendary Hero is Dead!
The LKY Story
เมไจ อาละดินผจญภัย
Megane Collection
Mobile Suit Gundam Thunderbolt
โปเกมอน สเปเชียล
ซิลเวอร์สปูน
โยไควอทช์
โชงากูกัง เอเชีย จัดจำหน่ายในประเทศไทย

นำเข้าและจัดจำหน่ายร้านหนังสือ 2 บริษัทคือ
คิโนะคูนิยะ
เอเชียบุ๊ค
ดูเพิ่ม

Chuang Yi
โซฟาร์ฟรอมเดอะแบมบูโกรฟ

โซฟาร์ฟรอมเดอะแบมบูโกรฟ (อังกฤษ: So Far from the Bamboo Grove) เป็นนวนิยายกึ่งอัตชีวประวัติ เขียนโดยโยโกะ คาวาชิมะ วัทคินส์ นักเขียนชาวญี่ปุ่น-อเมริกัน เดิมตีพิมพ์โดยบีชทรีในเดือนเมษายน พ.ศ. 2529 หนังสือเล่มนี้ไม่มีรุ่นภาษาญี่ปุ่น ขณะที่ทางการจีนสั่งห้ามตีพิมพ์ในประเทศ
หนังสือของวัทคินส์เกิดขึ้นในช่วงปลายสุดของสงครามโลกครั้งที่สอง เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับเด็กหญิงชาวญี่ปุ่นวัยสิบเอ็ดปี โยโกะ คาวาชิมะ ซึ่งต้องออกจากบ้านในนานัม (Nanam) ซึ่งตั้งอยู่ทางเหนือของเกาหลี พร้อมกับครอบครัวเพื่อเดินทางลงใต้ไปยังโซล จากนั้นไปยังปูซาน และเดินทางกลับญี่ปุ่นซึ่งเป็นบ้านเกิด
โครงเรื่อง

เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นเมื่อโยโกะ คาวาชิมะ (พร้อมกับแม่และพี่สาว) กำลังอาศัยอยู่ในนานัม นครแห่งหนึ่งทางตอนเหนือของเกาหลี เมื่อเกาหลีไม่ปลอดภัย โยโกะและครอบครัวของเธอจำต้องเดินทางกลับประเทศญี่ปุ่น ซ่อนตัวจากทั้งทหารญี่ปุ่นและชาวเกาหลี พี่ชายของเธอ ฮิเดโยะ พยายามหนีเช่นกัน แต่เขาถูกแยกจากครอบครัว เพราะเขาทดลองสมัครเข้าร่วมกองทัพ และจงใจไม่ผ่านข้อสอบเขียน เพราะการตัดสินใจนาทีสุดท้ายที่ไม่อยากเข้าร่วมสงคราม เขาจึงถูกส่งไปทำงานที่โรงงานผลิตกระสุนหกวันต่อสัปดาห์ ซึ่งเป็นเหตุที่เขาแยกจากครอบครัวของเขาเมื่อคาวาชิมะจำต้องหนี ครอบครัวเผชิญกับการเดินทางอันยากลำบากขณะเดินทางไปยังโซลและปูซาน เพื่อขึ้นเรือข้ามฟากไปยังญี่ปุ่น
เมื่อโยโกะ พี่สาว โกะ และแม่ของพวกเขามาถึงฟุกุโอกะ พวกเขาได้เดินทางต่อมายังเดียวโต อันเป็นที่อยู่ของครอบครัวของแม่ เธอจากไปอาโอโมริเพื่อขอความช่วยเหลือจากบิดามารดา และกลับมาบอกข่าวแก่โยโกะและพี่สาวว่า ตายายได้เสียชีวิตแล้ว แม่ของพวกเขาเสียชีวิตวันเดียวกัน ทิ้งให้โยโกะและโกะรอการกลับมาถึงพี่ชาย เรียงความของโยโกะได้ถูกตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์ในตอนหลัง ซึ่งช่วยให้ฮิเดโยะหาทั้งสองเจอ
อีกไม่กี่เดือนให้หลัง ทั้งสามพบกันอีกครั้งที่มาอิซุรุ และฮิเดโยะเล่าเรื่องราวการหลบหนีของตนและเดินทางถึงญี่ปุ่น
โซนี่พิคเจอร์ส

| --- | --- |

ประเภท: บริษัทลูกของโซนี่
อุตสาหกรรม: บันเทิง
ก่อตั้ง: 21 ธันวาคม 1987 ในชื่อโคลัมเบียพิคเจอร์สเอ็นเตอร์เทนเมนต์ 
ผู้ก่อตั้ง: โซนี่ 
สำนักงานใหญ่: รัฐแคลิฟอร์เนีย, สหรัฐอเมริกา
พื้นที่ให้บริการ: ทั่วโลก
บุคลากรหลัก: ไมเคิล ลินทอน  (ประธานกรรมการและกรรมการผู้จัดการ)
ผลิตภัณฑ์: ภาพยนตร์, รายการโทรทัศน์, เกมออนไลน์, บันเทิงเคลื่อนที่
รายได้:  US$ 8 พันล้าน (FY2014)
บริษัทแม่: โซนี่
เว็บไซต์: sonypictures.com
โซนี่พิคเจอร์สเอ็นเตอร์เทนเมนต์ (อังกฤษ: Sony Pictures Entertainment) เป็นบริษัทด้านบันเทิงของสหรัฐอเมริกา โดยเป็นบริษัทลูกของกลุ่มบริษัทข้ามชาติโซนี่จากประเทศญี่ปุ่น มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ในเมืองคุลเวอร์ซิตี รัฐแคลิฟอร์เนีย  โดยบริษัทโซนี่พิคเจอร์สถือเป็นหนึ่งในสมาชิกในสมาคมภาพยนตร์แห่งอเมริกา
ในปี 1987 บริษัทโคคา-โคล่าได้ประกาศแผนขายสินทรัพย์ของสตูดิโอโคลัมเบียพิคเจอร์สที่มีตัวเองเป็นเจ้าของตั้งแต่ปี 1982 ภายใต้ร่างสัญญานี้ โคคา-โคล่าจะขายสตูดิโอโคลัมเบียพิคเจอร์สให้แก่ไตรสตาร์พิคเจอร์ส (ซึ่งโคคา-โคล่าถือหุ้นอยู่ 39.6%) เมื่อกระบวนการเสร็จสิ้น ไตรสตาร์พิคเจอร์ก็ได้เปลี่ยนชื่อเป็นโคลัมเบียพิคเจอร์สเอ็นเตอร์เทนเมนต์ โดยมีสัดส่วนผู้ถือหุ้นคือ โคคา-โคล่า 49%, ผู้ถือหุ้นเดิมของไตรสตาร์ 20%, และผู้ถือหุ้นทั่วไปอีก 31% อย่างไรในปีต่อมา ก็ได้มีการจดทะเบียนบริษัทลูกขึ้นใหม่โดยใช้ชื่อเดิม ไตรสตาร์ เพื่อดำเนินกิจการผลิตของสตูดิโอต่อไป
ต่อมาในวันที่ 28 กันยายน 1989 บริษัทโซนี่ได้ทำการซื้อหุ้นที่บริษัทโคคา-โคล่าถืออยู่ทั้งหมดในโคลัมเบียพิคเจอร์สเอ็นเตอร์เทนเมนต์  และในเดือนต่อมาได้ทำการบรรลุข้อตกลงซื้อหุ้นอีก 51% ที่เหลือ และทำให้โซนี่ถือหุ้น 99.3% ในโคลัมเบียพิคเจอร์สเอ็นเตอร์เทนเมนต์  ต่อมาบริษัทก็ได้เปลี่ยนชื่อเป็น โซนี่พิคเจอร์สเอ็นเตอร์เทนเมนต์ ในวันที่ 7 สิงหาคม 1991  ปัจจุบัน บริษัทฯ ดำเนินธุรกิจภาพยนตร์ (ภายใต้ชื่อ โคลัมเบียพิคเจอร์ส,ไตรสตาร์พิคเจอร์สและสกรีนเจิมส์),รายการโทรทัศน์ (ภายใต้ชื่อ โซนี่พิคเจอร์สเทเลวิชั่น) รวมทั้งธุรกิจอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (อังกฤษ)
SonyPictures.net (Sony Pictures Global Gateway)
Sony Pictures Entertainment Museum
| ด ค กโซนี่ |
| --- | --- | --- |
| สายธุรกิจหลัก |  โซนี่คอร์ปอเรชัน (บริษัทแม่และผลิตเครื่องใช้ไฟฟ้า)  โซนี่เซมิคอนดักเตอร์โซลูชันส์  โซนี่อินเตอร์แอ็กทีฟเอ็นเตอร์เทนเมนต์ (เพลย์สเตชั่น)  โซนี่โมบายล์  โซนี่เอ็นเตอร์เทนเมนต์ โซนี่พิคเจอร์สเอ็นเตอร์เทนเมนต์  โซนี่มิวสิกเอ็นเตอร์เทนเมนต์  โซนี่/เอทีวีมิวสิกพับลิชชิง  โซนี่ไฟแนนเชียลโฮลดิงส์ โซนี่ไลฟ์  ธนาคารโซนี่  โซนี่แอสชูแรนซ์  โซนี่ไลฟ์แคร์  |  |
| เทคโนโลยีและเครื่องหมายการค้า |  โซนี่ อัลฟา  เบต้าแคม  บลูเรย์  บราเวีย  ซีดี  ไซเบอร์ช็อต  เทปบันทึกเสียง  ดีวีดี  แฮนดีแคม  HDCAM/HDCAM-SR  LocationFree  การ์ดหน่วยความจำ  MiniDisc  MiniDV  ไมโล  เพลย์สเตชัน  พีเอสพี  S/PDIF  SXRD  UMD  ไวโอ้  Video8/Hi8/Digital8  วอล์กแมน  XDCAM  Xplōd  |  |
| ผู้ก่อตั้ง |  มาซารุ อิบุกะ  อากิโอะ โมริตะ  |  |
| ด ค กบริษัทภาพยนตร์ในสหรัฐ |
| --- | --- |
เดอะบิ๊กซิกซ์:  ทเวนตีท์เซนจูรีสตูดิโอส์  โคลัมเบียพิคเจอร์ส  พาราเมาต์พิกเจอส์  ยูนิเวอร์แซลพิกเจอส์  วอลต์ดิสนีย์พิกเชอส์  วอร์เนอร์บราเธอส์พิกเจอส์ 
มินิเมเจอร์ส:  ซัมมิตเอนเตอร์เทนเมนต์  ไลออนเกจ  The Weinstein Company/Dimension Films  มิราแมกซ์ฟิล์มส  ดรีมเวิกส์พิกเจอส์  ดรีมเวิกส์แอนิเมชัน  Overture Films  Metro-Goldwyn-Mayer/United Artists  ซีบีเอสฟิล์มส  Relativity Media/Rogue Pictures 
บริษัทภาพยนตร์ขนาดเล็ก:  Samuel Goldwyn Films  Magnolia Pictures  IFC Films  Newmarket Films  Freestyle Releasing  Roadside Attractions  THINKFilm  Palm Pictures  Palisades Tartan Films  Troma Entertainment  Image Entertainment  Millennium Entertainment  Yari Film Group  RKO Pictures  FilmDistrict  Vivendi Entertainment  Music Box Films 
 หมวดหมู่
โซยุซ ทีเอ็มเอ-09เอ็ม

โซยุซ TMA-09M (อังกฤษ: Soyuz TMA-09M) เป็นเที่ยวบินสู่สถานีอวกาศนานาชาติในปี 2013 ขนส่งด้วยนักบินอวกาศ 3 คนจากลูกเรือExpedition 36 สู่สถานีอวกาศนานาชาติ TMA-09M เป็นเที่ยวบินครั้งที่ 118 ของยานโซยุซ เที่ยวบินแรกที่เปิดตัวในปี 1967 และมีกำหนดจะอยู่เทียบกับสถานีอวกาศนานาชาติสำหรับ Expedition 37 เพิ่มเพื่อทำหน้าที่เป็นยานการหลบหนีฉุกเฉิน
โซยุซ ทีเอ็มเอ-08เอ็ม

โซยุซ TMA-08M (อังกฤษ: Soyuz TMA-08M หรือ Союз ТМА-08M) เป็นเที่ยวบินสู่สถานีอวกาศนานาชาติในปี 2013 ขนส่งด้วยนักบินอวกาศ 3 คนจากลูกเรือExpedition 35สู่สถานีอวกาศนานาชาติ TMA-08M เป็นเที่ยวบินครั้งที่ 117 ของยานโซยุซ เที่ยวบินแรกที่เปิดตัวในปี 1967 และมีกำหนดจะอยู่เทียบกับสถานีอวกาศนานาชาติสำหรับ Expedition 36 เพิ่มเพื่อทำหน้าที่เป็นยานการหลบหนีฉุกเฉิน
โซฟี ดักลาส-แฮมิลตัน ดัชเชสแห่งแฮมิลตัน

| โซฟี ดักลาส-แฮมิลตัน ดัชเชสแห่งแฮมิลตัน |
| --- | --- |
โซฟี ดักลาส-แฮมิลตัน ดัชเชสแห่งแฮมิลตัน และ อเล็กซานเดอร์ ดักลาส-แฮมิลตัน ดยุกที่ 16 แห่งแฮมิลตัน สามี
เกิด: 8 ธันวาคม พ.ศ. 2519 (47 ปี) นอร์ทแฮมพ์ตัน ประเทศอังกฤษ สหราชอาณาจักร
บรรดาศักดิ์: ดัชเชสแห่งแฮมิลตัน ดัชเชสแห่งแบรด์ดอน
คู่สมรส: อเล็กซานเดอร์ ดักลาส-แฮมิลตัน ดยุกที่ 16 แห่งแฮมิลตัน
บุตร: ดักลาส ชาลส์ ดักลาส-แฮมิลตัน มาควิสแห่งดักลาสและคลายเดสเดล ลอร์ดวิลเลียม เฟรเดอริก ดักลาส-แฮมิลตัน ลอร์ดบาซิล จอร์จ ดักลาส-แฮมิลตัน
ขุนนางอังกฤษ - กษัตริย์อังกฤษ - ชาวอังกฤษ
โซฟี ดักลาส-แฮมิลตัน ดัชเชสแห่งแฮมิลตัน (อังกฤษ: Sophie Douglas-Hamilton, Duchess of Hamilton) เกิดเมื่อวันที่ 8 ธันวาคม 2519 ณ นอร์ทแฮมพ์ตัน ประเทศอังกฤษ สหราชอาณาจักร เป็นบุตรีของ ฮูเบิร์ต รูดเดอร์ฟอร์ด และ อิซาเบล วอลเตส เทย์เลอร์ เธอเป็นนักตกแต่งภายใน โดยตาของเธอนั้น เป็นทหารม้ายศพันตรีชาวอังกฤษ โดย สมเด็จพระนางเจ้าเอลิซาเบธที่ 2 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อม ให้ตาของเธอนั้นเป็นพันตรีพิศษ
สมรส

เธอได้สมรสกับ อเล็กซานเดอร์ ดักลาส-แฮมิลตัน ดยุกที่ 16 แห่งแฮมิลตัน เมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม 2554 โดยมีบุตรชาย 3 คน ดังนี้
ดักลาส ชาลส์ ดักลาส-แฮมิลตัน มาควิสแห่งดักลาสและคลายเดสเดล
ลอร์ดวิลเลียม เฟรเดอริก ดักลาส-แฮมิลตัน
ลอร์ดบาซิล จอร์จ ดักลาส-แฮมิลตัน
นอกเหนือจากตำแหน่งดัชเชสแห่งแฮมิลตัน นั้น เธอยังมีตำแหน่งตามสามีคือ
ดัชเชสแห่งแฮมิลตัน
ดัชเชสแห่งแบรนด์ดอน
มาร์เชอนิสแห่งดักลาส
มาร์เชอนิสแห่งคลายเดสเดล
เคาน์เตสแห่งแองกัส
เคาน์เตสแห่งนาร์ด
เคาน์เตสแห่งแรนและเคมบริดจ์
เลดีอเบทีและเจนเบิร์ก
เลดีแห่งมาเชลลีและโพเมนต์
เลดีอเวนิลและแอนเดล
บารอนเนสติสตัน (ในสหราชอาณาจักร)
โซนิกบลาสต์แมน II

วิดีโอเกม ค.ศ. 1994
| โซนิกบลาสต์แมน II |
| --- | --- |

ผู้พัฒนา: ไทโท
ผู้จัดจำหน่าย: ไทโท
ชุด: โซนิกบลาสต์แมน
เครื่องเล่น: ซูเปอร์แฟมิคอม
วางจำหน่าย: 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1994
แนว: บีตเอ็มอัป
รูปแบบ: ผู้เล่นเดี่ยว, ร่วมมือกัน
โซนิกบลาสต์แมน II (อังกฤษ: Sonic Blast Man II; คาตากานะ: ソニックブラストマンII) เป็นวิดีโอเกมที่พัฒนาและเผยแพร่โดยบริษัทไทโทสำหรับซูเปอร์แฟมิคอมใน ค.ศ. 1994
รูปแบบการเล่น

โซนิกบลาสต์แมน II เป็นภาคต่อของเกมโซนิกบลาสต์แมน ซึ่งรูปแบบการเล่นคล้ายกับภาคก่อนและเพิ่มตัวเลือกมากขึ้น โดยมีตัวละครใหม่ที่สามารถเล่นได้คือ "โซเนีย" และ "กัปตันโชเยียร์" รวมถึงโหมดสองผู้เล่น
การตอบรับ

นิตยสารเนกซ์เจเนอเรชันได้วิจารณ์เกมนี้โดยให้คะแนนสองดาวจากเต็มห้า และระบุว่า "มันไม่ใช่เกมเน่า ๆ แต่ไม่มีอะไรที่จะทำให้คุณนั่งลงและให้ความสนใจได้" ส่วนนิตยสารอิเล็กทรอนิกเกมมิงมันทลี ??
แซนแอนโทนีโอสเปอส์

| --- | --- |
แซนแอนโทนีโอสเปอส์ San Antonio Spurs

ก่อตั้ง: พ.ศ. 2510 (ค.ศ. 1967)
สนามประจำทีม: เอทีแอนด์ที เซ็นเตอร์
ประวัติ: แดลลัส ชาพาร์ราลส์   (1967-1970, 1971-1973)   เท็กซัส ชาพาร์ราลส์   (1970-1971)   แซนแอนโทนีโอสเปอส์   (1973-ปัจจุบัน)
สีประจำทีม: ดำ ขาว และ เงิน
ชนะเลิศเอ็นบีเอ: 5 (1999, 2003, 2005, 2007 2014)
ชนะเลิศคอนเฟอเรนซ์: 
ชนะเลิศดิวิชัน: 15 (1978, 1979, 1981, 1982, 1983, 1990, 1991, 1995, 1996, 1999, 2001, 2002, 2003, 2005, 2006, 2007)
เจ้าของทีม: ปีเตอร์ โฮลต์
หัวหน้าโค้ช: เกรก พอโพวิช
ตัวนำโชคประจำทีม: ไม่มี
แซนแอนโทนีโอสเปอส์ (อังกฤษ: San Antonio Spurs) เป็นทีมบาสเกตบอลอาชีพในลีกเอ็นบีเอของสหรัฐอเมริกา อยู่เมืองแซนแอนโทนีโอ รัฐเท็กซัส ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2510 (ค.ศ. 1967) เดิมอยู่ลีกเอ็นบีเอ สเปอส์เป็นทีมเดียวที่มาจากเอ็นบีเอที่เคยได้แชมป์เอ็นบีเอ โดยได้แชมป์ทั้งหมด 5 สมัย และเมื่อนับสถิติการเล่นจากอดีตจนถึงพฤศจิกายน พ.ศ. 2559
ประวัติทีม > สมัยเริ่มแรกในลีกเอบีเอ

แซนแอนโทนีโอสเปอส์ เดิมคือทีม แดลลัส ชาพาร์ราลส์ (ชาพาร์ราล เป็นนกชนิดหนึ่ง มีอีกชื่อว่า โรดรันเนอร์, Roadrunner) หนึ่งใน 11 ทีมก่อตั้งลีกเอบีเอ (American Basketball Association, ABA) เมื่อปี พ.ศ. 2510 (ค.ศ. 1967) ในยุคแรกนำทีมโดย คลิฟฟ์ ฮาแกน (Cliff Hagan) ซึ่งเป็นทั้งผู้เล่นและโค้ช ฤดูกาลที่สอง ทีมมีผลงานที่น่าผิดหวัง ทำสถิติได้อันดับ 4 ของลีกด้วยสถิติ 41-37 และตกรอบเพลย์ออฟโดยแพ้ทีม นิว ออร์ลีนส์ บัคคาเนียร์ส มีผู้ชมในสนามน้อยและไม่ได้รับความสนใจเท่าไรในแดลลัส ในฤดูกาล 1970-71 ทีมเปลี่ยนมาใช้ชื่อ เท็กซัส ชาพาร์ราลส์ เพื่อพยายามผลักดันให้เป็นทีมประจำภูมิภาคแทน โดยเล่นทั้งในเมือง ฟอร์ตเวิร์ต เท็กซัส ที่สนาม ทาร์แรนต์ เคาน์ตี โคลีเซียม (Tarrant County Coliseum) และเมือง ลับบ็อค เท็กซัส ที่สนาม ลับบ็อค มิวนิซิพาล โคลีเซียม (Lubbock Municipal Coliseum) แต่ก็ล้มเหลวและกลับไปเล่นในแดลลัสอย่างเต็มตัวเหมือนเดิมในฤดูกาลถัดมา โดยแยกเล่นที่สนาม มูดี โคลีเซียม (Moody Coliseum) และ แดลลัส คอนเวนชัน เซ็นเตอร์ อารีนา (Dallas Convention Center Arena)
ประวัติทีม > เดินทางมาแซนแอนโทนีโอ

หลังจากที่ทีมพลาดรอบเพลย์ออฟเป็นครั้งแรกในฤดูกาล 1972-73 (พ.ศ. 2515-16) เจ้าของสเปอส์ก็ขายทีม นักธุรกิจจากแซนแอนโทนีโอ 36 คน นำโดย แองเจโล ดรอสสอส (Angelo Drossos) และ เรด แม็คคอมบ์ส (Red McCombs) มารับช่วงต่อโดยเช่าทีมจากเจ้าของกลุ่มเดิม แล้วย้ายทีมไปยังเมือง แซนแอนโทนีโอ รัฐเท็กซัส และเปลี่ยนชื่อใหม่เป็น กันสลิงเกอส์ (Gunslingers) แต่เปลี่ยนชื่ออีกครั้งเป็น สเปอส์ (เป็นเหล็กที่ติดกับรองเท้าบู๊ทสำหรับควบคุมม้าของคาวบอย) ก่อนที่จะเริ่มเล่นเกมแรกด้วยซ้ำ สีประจำทีมก็เปลี่ยนจาก แดง ขาว และน้ำเงิน มาเป็นสีเงินและดำที่คุ้นเคยในปัจจุบัน
สเปอส์ในยุคแรกขึ้นชื่อในเรื่องเกมตั้งรับ ทีมนำโดยผู้เล่นหน้าเก่า เจมส์ ไซลาส (James Silas) และเทรดเอา สเวน เนเทอร์ (Swen Nater) ซึ่งได้รับรางวัลผู้เล่นหน้าใหม่แห่งปี และ จอร์จ เกอร์วิน (George Gervin) ผู้เล่นทั้งสองได้จากการเทรดจากทีม เวอร์จิเนีย สควาร์ยส์ สเปอรส์เล่นในสนาม เฮมิสแฟร์ อารีนา (HemisFair Arena) และจบฤดูกาลด้วยสถิติ 45-39 อยู่อันดับสามของดิวิชันตะวันตก และแพ้ทีมอินเดียนา เพเซอร์สใน 7 เกมในรอบรอบเพลย์ออฟ
ฤดูกาลถัดมากลุ่มนักธุรกิจก็ตัดสินใจซื้อทีมมาเป็นเจ้าของโดยสมบูรณ์ ทำให้เป็นที่แน่นอนว่าทีมจะอยู่ที่แซนแอนโทนีโออย่างถาวร กลุ่มเจ้าของทีมเบื่อสไตล์การเล่นที่เน้นเกมรับ จึงเปลี่ยนโค้ชจาก ทอม นิสซาลกี (Tom Nissalke) เป็น บ็อบ แบส (Bob Bass) ซึ่งใช้สไตล์การเล่นแบบฟาสต์เบรก เน้นทำคะแนนอย่างรวดเร็ว ฤดูกาลนี้สเปอรส์ได้สถิติ 51-33 อยู่อันดับสองของตะวันตก ส่วนเพลย์ออฟยังคงแพ้ทีมเพเซอร์สใน 6 เกม
สเปอส์กลายเป็นทีมอันดับต้น ๆ ในเอบีเอ ต่อมาในปี ค.ศ. 1976 (พ.ศ. 2519) ลีกเอบีเอก็เลิกไป เอ็นบีเอตัดสินใจรับทีมเอบีเอ 4 ทีมเข้ามาอยู่ในลีก ได้แก่ สเปอส์ เดนเวอร์ นักเก็ตส์ อินเดียนา เพเซอร์ส และ นิวยอร์ก เนตส์
ทั้งสี่ทีมตกลงที่จะจ่ายเงินให้กับทีมที่ห้าที่ถูกยุบไป คือ สปิริตส์ออฟเซนต์หลุยส์ 1/7 ของกำไรจากการแพร่ภาพทางโทรทัศน์ทุกปี และข้อตกลงนี้สร้างแรงกดดันด้านการเงินให้ทีมทั้งสี่เทียบกับทีมอื่นในเอ็นบีเอ
ประวัติทีม > ฤดูกาลแรก ๆ ในเอ็นบีเอ ปีของจอร์จ เกอร์วิน (1976-85)

ถึงแม้ว่าจะมีข้อสงสัยเกี่ยวกับระดับความเก่งและโอกาสที่จะประสบความสำเร็จของทีมจากเอบีเอ สเปอส์ ก็พิสูจน์ให้เห็นจากผลงานฤดูกาล 1976-77 ที่ทำสถิตินะ 44 แพ้ 38 เสมอกับทีมอื่นที่อันดับสี่ของคอนเฟรนซ์ตะวันออก แม้ว่าจะมีการกำหนดข้อจำกัดจากเอ็นบีเอในการเข้าลีกปีแรก ๆ โดยการจำกัดจำนวนการดราฟต์และรายได้ทางโทรทัศน์
ฤดูกาล 1977-78 จอร์จ เกอร์วิน และ เดวิด ทอมพ์สัน (David Thompson) ของเดนเวอร์ นักเก็ตส์ ต่างต่อสู้กันเพื่อให้ได้ตำแหน่งผู้เล่นทำคะแนนสูงสุดในเอ็นบีเอ ในวันสุดท้ายของฤดูกาล ทอมพ์สัน ขึ้นนำโดยทำคะแนนได้ 73 แต้มในการแข่งกับดีทรอยต์ พิสตันส์ในเกมตอนบ่าย คืนนั้น เกอร์วิน รู้ว่าเขาต้องทำให้ถึง 58 แต้มในการเล่นกับแจ๊สที่นิว ออร์ลีนส์ เกอร์วินเริ่มต้นได้ดี ทำได้ 20 แต้มในควอเตอร์แรก ควอเตอร์ที่สอง ทำสถิติควอเตอร์ที่ 33 แต้ม และทำได้ถึง 58 แต้มกลางควอเตอร์ที่สาม จบเกมได้ 63 แต้มและเป็นแชมป์ผู้เล่นทำคะแนนสูงสุดในฤดูกาลนั้น เกอร์วินและสเปอส์ชนะดิวิชันเซ็นทรัลด้วยสถิติชนะ 52 แพ้ 30 แต่ตกรอบเพลย์ออฟใน 6 เกมเมื่อพบกับ วอชิงตัน บูลเล็ตส์ แม้ว่าเกอร์วินจะเล่นได้เด่นมาก เฉลี่ยตลอดซีรีส์ 33.2 คะแนน
สเปอส์ได้สถิติดีสุดในดิวิชันมากถึง 5 ครั้งใน 7 ปีแรกที่เข้าเอ็นบีเอ และได้เข้าเล่นเพลย์ออฟเป็นประจำ แต่ในเพลย์ออฟ สเปอส์ยังไม่พบความสำเร็จ โดยแพ้ให้ทีมเช่น วอชิงตัน บูลเล็ตส์, บอสตัน เซลติกส์, ฮิวส์ตัน รอกเก็ตส์ และ ลอสแอนเจลิสเลเกอส์
เมื่อเข้าสู่ทศวรรษที่ 1980 สเปอส์ก็พบกับผลงานที่มีทั้งขึ้นและลง สามฤดูกาลแรกของทศวรรษ สเปอส์ยังคงความสำเร็จจากทศวรรษก่อน ด้วยสถิติ 52-30 ในฤดูกาล 1980-81, 48-34 ในฤดูกาล 1981-82 และ 53-29 ในฤดูกาล 1982-83 แม้ว่าฤดูกาลปกติจะมีผลงานที่ดี สเปอส์ยังไม่สามารถคว้าแชมป์เอ็นบีเอได้ ตกรอบเพลย์ออฟแพ้ ฮิวส์ตัน รอกเก็ตส์ ในปี 1981 และ ลอสแอนเจลิสเลเกอส์ ในปี 1982 และ 1983
หลังฤดูกาล 1984-85 เกอร์วิน ซึ่งถือได้ว่าเป็นซูเปอร์สตาร์ที่สำคัญที่สุดของทีม ก็ถูกเทรดไป ชิคาโก บูลส์ ถือเป็นการสิ้นสุดยุคแรกของสเปอส์ที่เริ่มต้นเมื่อย้ายทีมไปเมืองแซนแอนโทนีโอ
ประวัติทีม > ช่วงที่ความตกต่ำ (1985-1989)

ฤดูกาลถัดไปสี่ฤดูกาล ถือเป็นช่วงตกต่ำของทีม ทำสถิติรวมชนะ 115 เกม แพ้ 215 เกมระหว่างฤดูกาล 1985-86 จนถึง 1988-89 ช่วงนี้จำนวนผู้ชมลดน้อยลง ทำให้ถูกมองว่าเป็นทีมหนึ่งที่จะย้ายไปอยู่เมืองอื่น จุดดีเพียงจุดเดียวในช่วงนี้ คือ สเปอส์ได้รับสิทธิ์การดราฟต์อันดับที่หนึ่งในปี 1987 และเลือก เดวิด รอบินสัน (David Robinson) จากโรงเรียนนายเรือสหรัฐ (United States Naval Academy) หลังจากการดราฟต์ สเปอส์ ต้องรอจนกระทั่งฤดูกาล 1989-90 ถึงจะได้รอบินสันมาเล่นให้ เนื่องจากข้อผูกพันกับกองทัพเรือสองปี รอบินสันถูกคาดเดาว่าจะไม่เซ็นสัญญากับสเปอส์และเลือกที่จะเป็นฟรีเอเจนต์เมื่อหมดข้อผูกพันกับกองทัพ  รอบินสัน ตัดสินใจเล่นให้แซนแอนโทนีโอในที่สุด
ถึงแม้ว่าผลงานของฤดูกาล 1988-89 จะแย่เป็นอันดับสองในประวัติศาสตร์ของสเปอส์ (ชนะ 21 แพ้ 61) แต่ก็สำคัญในหลายแง่ หนึ่งคือเป็นฤดูกาลแรกที่ เรด แม็คคอมส์ (Red McCombs) เป็นเจ้าของแบบเต็มตัว อีกอย่างหนึ่งคือ เป็นฤดูกาลแรกของโค้ช แลร์รี บราวน์ ซึ่งเพิ่มก้าวมาจากการเป็นแชมป์ระดับเอ็นซีเอเอกับมหาวิทยาลัยแคนซัสมาเป็นโค้ชให้สเปอส์
ประวัติทีม > ยุคของรอบินสัน (1989-1997)

ฤดูกาล 1989-90 ถือเป็นการกำเนิดอีกครั้งของสเปอส์ เดวิน รอบินสัน เข้ามาเล่นให้สเปอส์ พร้อมทั้ง เทอร์รี คัมมิงส์ (Terry Cummings) และผู้เล่นจากการดราฟต์ปี 1989 ชอน เอลเลียต (Sean Elliott) จากการเพิ่มผู้เล่นนี้ สเปอส์ ผลงานปรับปรุงดีที่สุดในประวัติศาสตร์เอ็นบีเอ มาอยู่ที่ ชนะ 56 แพ้ 26 สเปอส์แพ้เกม 7 ในรอบเซมิไฟนอลคอนเฟรนซ์ตะวันตกให้แก่ พอร์ตแลนด์ เทรลเบลเซอร์ส รอบินสัน สร้างผลงานผู้เล่นปีแรกของเซ็นเตอร์ได้ดีด้วยคะแนนเฉลี่ย 24.3 แต้ม 12.0 รีบาวด์ และได้รางวัลผู้เล่นหน้าใหม่ยอดเยี่ยมแห่งปี (Rookie of the Year)
ทีมกลับเข้ารอบเพลย์ออฟเป็นประจำอีกครั้ง ปลายฤดูกาล 1991-92 แม็คคอมส์ไล่โค้ช บราวน์ ออกและให้ บอบ แบส (Bob Bass) เป็นหัวหน้าโค้ชชั่วคราว รอบินสันบาดเจ็บและสเปอส์ตกรอบแรกในเพลย์ออฟ แม็คคอมส์จ้างอดีตโค้ชมหาวิทยาลัยลาส เวกัส เจอร์รี ทาร์เคเนียน (Jerry Tarkanian) การทดลองกับทาร์เคเนียนล้มเหลวและถูกให้ออกหลังผ่านฤดูกาล 1992-93 ไป 20 เกม และสเปอส์มีสถิติ ชนะ 9 แพ้ 11 เร็กซ์ ฮิวส์ (Rex Hughes) มารับหน้าที่โค้ชหนึ่งเกม จากนั้น จอห์น ลูคัส (John Lucas) ก็ถูกตั้งให้เป็นโค้ชคนใหม่ ถือเป็นหน้าที่โค้ชครั้งแรกของลูคัส ถึงแม้ว่าเขาจะเคยประสบความสำเร็จในเอ็นบีเอในการบำบัดผู้เล่นเอ็นบีเอจากการใช้ยา
ยุคของลูคัสเริ่มต้นได้ดี พาทีมชนะ 39 แพ้ 22 จบฤดูกาลปกติ เข้ารอบก่อนรองสุดท้ายของคอนเฟรนซ์ตะวันตกและแพ้ฟีนิกส์ ซันส์ ฤดูกาล 1992-93 สเปอรส์ย้ายไปเล่นที่สนาม เฮมิแฟร์ อารีนา ปี ค.ศ. 1993 นักธุรกิจ ปีเตอร์ เอ็ม. โฮลท์ (Peter M. Holt) พร้อมทั้งนักลงทุน 22 คนซื้อทีมสเปอส์จาก เรด แม็คคอมส์ ด้วยราคา 75 ล้านเหรียญ
ฤดูกาลถัดมาเป็นปีแรกที่สเปอส์ย้ายไปสนามแห่งใหม่ คือ อลาโมโดม (Alamodome) ที่เพิ่งสร้างเสร็จ ก่อนเริ่มฤดูกาลสเปอรส์ได้เทรดเอา เอลเลียต ซึ่งเป็นที่ชื่นชอบของแฟน ๆ ไปยังดีทรอยต์ พิสตันส์เพื่อแลกกับ เดนนิส ร็อดแมน นักบาสผู้มีชื่อเรื่องการรีบาวน์ ลูคัส พาทีมชนะ 55 แพ้ 27 แต่ตกรอบแรกให้กับแจ๊ส ลูคัสถูกปลดออกจากการเป็นหัวหน้าโค้ชทันที และแทนที่ด้วยโค้ช บ็อบ ฮิลล์ (Bob Hill) อดีตโค้ชของเพเซอร์สในฤดูกาล 1994-95 ซึ่งถือว่าเป็นฤดูกาลที่ประสบความสำเร็จฤดูกาลหนึ่ง เอลเลียต ก็ยังกลับมาร่วมทีมหลังเล่นให้พิสตันส์ฤดูกาลหนึ่งซึ่งไม่โดดเด่นเท่าที่ควร จบฤดูกาลทีมได้สถิติดีที่สุดของเอ็นบีเอโดยชนะถึง 62 เกมและแพ้เพียง 20 เกม รอบินสันยังได้รับเลือกเป็นผู้เล่นทรงคุณค่า รอบเพลย์ออฟ สเปอส์ เข้าถึงรอบสุดท้ายของสายตะวันตกและแพ้ให้กับทีม ฮิวส์ตัน รอกเก็ตส์ ซึ่งได้แชมป์เอ็นบีเอในปีนั้น ตลอดฤดูกาลโดยเฉพาะรอบเพลย์ออฟ ดูว่ามีความไม่ลงรอยกันระหว่าง ร็อดแมน กับเพื่อนร่วมทีมหลายคน โดยเฉพาะรอบินสัน หลังจบฤดูกาล ร็อดแมน ก็ถูกเทรดไปทีมชิคาโก บูลส์
สเปอส์จบฤดูกาลถัดไป (1995-96) ด้วยสถิติ 59-23 และแพ้ในรอบก่อนรองสุดท้ายของคอนเฟรนซ์ตะวันตกให้กับแจ๊ส น้อยคนนักที่จะคาดเดาว่าสเปอส์จะตกต่ำมากในฤดูกาล 1996-97 รอบินสัน บาดเจ็บและเล่นเพียง 6 เกมตลอดฤดูกาล เอลเลียต ก็ไม่ได้ลงเล่นเกินครึ่งเนื่องจากปัญหาบาดเจ็บเช่นกัน สเปอส์ จบฤดูกาลที่สถิติ 20-62 แย่ที่สุดในประวัติศาสตร์ทีม ฮิลล์ ได้อยู่เป็นโค้ชแค่ 18 เกมก่อนที่จะถูกปลดและแทนที่ด้วยผู้จัดการทั่วไป เกรก พอโพวิช (Gregg Popovich) ซึ่งเคยเป็นผู้ช่วยโค้ชสมัยที่บราวน์เป็นหัวหน้า
ฤดูกาล 1996-97 สเปอส์จะประสบความล้มเหลวในสนาม แต่ช่วงจบฤดูกาลกลับตรงกันข้าม สเปอส์มีสถิติแย่เป็นอันดับสามของลีก จากการสุ่มล็อตเตอรี สเปอส์ได้สิทธิ์การดราฟต์เป็นคนแรกของปี 1997 และเลือกนักบาสเกตบอลผู้ซึ่งถูกคัดเลือกให้เป็น ออล-อเมริกัน (All-American) จากมหาวิทยาลัยเวคฟอเรสต์ ทิม ดังแคน