stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จังหวัดวาล-เดอ-มาร์น
แหล่งข้อมูลอื่น

(ในภาษาฝรั่งเศส) เว็บไซต์จังหวัด
(ในภาษาฝรั่งเศส) เว็บไซต์สภาจังหวัด เก็บถาวร 2022-09-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
(ในภาษาฝรั่งเศส) Citizen Blog เก็บถาวร 2009-03-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กจังหวัดของประเทศฝรั่งเศส |
| --- | --- |
แผ่นดินแม่:  01 แอ็ง  02 แอน  03 อาลีเย  04 อาลป์-เดอ-โอต-พรอว็องส์  05 โอตซาลป์  06 อาลป์-มารีตีม  07 อาร์แด็ช  08 อาร์แดน  09 อาเรียฌ  10 โอบ  11 โอด  12 อาแวรง  13 บุช-ดูว์-โรน  14 กาลวาโดส  15 ก็องตาล  16 ชาร็องต์  17 ชาร็องต์-มารีตีม  18 แชร์  19 กอแรซ  2A กอร์ส-ดูว์-ซูด  2B โอต-กอร์ส  21 โกต-ดอร์  22 โกต-ดาร์มอร์  23 เคริซ  24 ดอร์ดอญ  25 ดู  26 โดรม  27 เออร์  28 เออเรลัวร์  29 ฟีนิสแตร์  30 การ์  31 โอต-การอน  32 แฌร์  33 ฌีรงด์  34 เอโร  35 อีเลวีแลน  36 แอ็งดร์  37 แอ็งเดรลัวร์  38 อีแซร์  39 ฌูว์รา  40 ล็องด์  41 ลัวเรแชร์  42 ลัวร์  43 โอต-ลัวร์  44 ลัวรัตล็องติก  45 ลัวแร  46 ล็อต  47 ลอเตการอน  48 ลอแซร์  49 แมเนลัวร์  50 ม็องช์  51 มาร์น  52 โอต-มาร์น  53 มาแยน  54 เมอร์เตมอแซล  55 เมิซ  56 มอร์บีอ็อง  57 มอแซล  58 เนียฟวร์  59 นอร์  60 อวซ  61 ออร์น  62 ปาดกาแล  63 ปุย-เดอ-โดม  64 ปีเรเน-อัตล็องติก  65 โอต-ปีเรเน  66 ปีเรเน-ออรีย็องตาล  67 บา-แร็ง  68 โอ-แร็ง  69 โรน  70 โอต-โซน  71 โซเนลัวร์  72 ซาร์ต  73 ซาวัว  74 โอต-ซาวัว  75 ปารีส  76 แซน-มารีตีม  77 แซเนมาร์น  78 อีฟว์ลีน  79 เดอ-แซฟวร์  80 ซอม  81 ตาร์น  82 ตาร์เนการอน  83 วาร์  84 โวกลูซ  85 ว็องเด  86 เวียน  87 โอต-เวียน  88 โวฌ  89 อียอน  90 แตรีตัวร์เดอแบลฟอร์  91 เอซอน  92 โอดแซน  93 แซน-แซ็ง-เดอนี  94 วาล-เดอ-มาร์น  95 วาล-ดวซ 
โพ้นทะเล:  971 กัวเดอลุป  972 มาร์ตีนิก  973 เฟรนช์เกียนา  974 เรอูว์นียง  976 มายอต 
 หน่วยการบริหารของประเทศฝรั่งเศส แคว้น จังหวัด เมือง เมืองแบ่งตามจังหวัด 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
อื่น ๆ:  IdRef
ลัสเตียน (รามเกียรติ์)

ท้าวลัสเตียน ในรามเกียรติ์ หรือ วิศรวา (สันสกฤต: विश्रव, อักษรโรมัน: วิศฺรว) ในรามายณะ เป็นอสูรบุตรของท้าวจตุรพักตร์ผู้ครองเมืองลงกาองค์แรก กับนางมลิกา (รามายณะ คือ นางมานินี (Manini) หรืออีกนามคือ นางวริวภู (Havirbhu)) ท้าวลัสเตียนเป็นกษัตริย์ครองเมืองลงกาองค์ที่สอง ในรามเกียรติ์ มีมเหสีห้าพระองค์และมีโอรสและธิดาทั้งหมดสิบเอ็ดองค์
ส่วนมหากาพย์รามายณะระบุว่าปุลัสตยะเป็นหนึ่งในฤๅษีเจ็ดตนพระพรหมสร้างขึ้นด้วยความคิด และเป็นบิดาของฤๅษีวิศรวา บิดาของราวณะ
ลักษณะและสี

ท้าวลัสเตียน หรือ ลัสเตียนพรหม มีกายและหน้าสีขาว ปากแสยะ ตาโพลง สวมมงกุฎน้ำเต้าเฟืองยอดสะบัด บางตำราว่ามงกุฎยอดชัย มี 1 พักตร์ 4 กร
มเหสีและโอรสธิดา

ท้าวลัสเตียน มีมเหสี 5 องค์
ศรีสุนันทา มีโอรสชื่อกุเปรัน
นางจิตรมาลี มีโอรสชื่อทัพนาสูร
นางสุวรรณมาลัย มีโอรสชื่ออัศธาดา
นางวรประไภ มีโอรสชื่อมารัน
นางรัชฎา มีโอรสชื่อทศกัณฐ์ กุมภกรรณ พิเภก ขร ทูษณ์ ตรีเศียร และองค์สุดท้องเป็นธิดาชื่อสำมนักขา
ตัวเลขประจำตัวทางทะเล
แหล่งข้อมูลอื่น

MID Mappings to ISO 3166 Country Codes
เกาะฟู้โกว๊ก

| ฟู้โกว๊ก Phú Quốc |
| --- | --- |
นครภายใต้จังหวัด (ชั้น 2)
Thành phố Phú Quốc นครฟู้โกว๊ก
สถานที่ต่าง ๆ ในนครฟู้โกว๊ก

ฟู้โกว๊ก
พิกัด: VN 10°14′N 103°57′E﻿ / ﻿10.233°N 103.950°E﻿ / 10.233; 103.950
ประเทศ:  เวียดนาม
ภูมิภาค: ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง
จังหวัด: เกียนซาง
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 574 ตร.กม. (222 ตร.ไมล์)
ประชากร
 • ทั้งหมด: 179,480 คน
 • ความหนาแน่น: 305 คน/ตร.กม. (790 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+7 (เขตเวลาอินโดจีน)
รหัสโทรศัพท์: 855
เว็บไซต์: phuquoc.kiengiang.gov.vn
เกาะฟู้โกว๊ก (เวียดนาม: Phú Quốc) มีชื่อในภาษาไทยว่า เกาะโดด เป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดในเวียดนาม ตั้งอยู่ในอ่าวไทย โดยอยู่ในพื้นที่ของจังหวัดเกียนซาง พื้นที่ 574 ตารางกิโลเมตร และมีประชากรอยู่ถาวร 85,000 คน เขตการปกครองของเกาะฟู้โกว๊กนั้นประกอบด้วยเกาะใหญ่และเกาะเล็กน้อยอีก 21 เกาะ ศูนย์กลางของเกาะตั้งอยู่ที่เมืองใหญ่ที่สุดคือเซืองโดงทางชายฝั่งตะวันตก และยังเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดของเกาะอีกด้วย เศรษฐกิจของเกาะขึ้นกับการประมง เกษตรกรรมและการท่องเที่ยว  เกาะนี้ถือเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญของเวียดนาม
ท่าเรือเซืองดง (Dương Đông)
ภูมิศาสตร์

เกาะฟู้โกว๊กอยู่ในอ่าวไทย ห่างจากสักซ้า (Rạch Giá) ซึ่งเป็นเมืองบนชายฝั่งของเวียดนาม 115 กิโลเมตร อยู่ห่างจากจังหวัดกำปอต ของกัมพูชา 15 กิโลเมตร และห่างจากแหลมฉบังของไทย 540 กิโลเมตร เกาะมีรูปร่างคล้ายสามเหลี่ยมที่มียอดชี้ไปทางทิศใต้ ความยาวจากเหนือลงใต้ยาว 50 กิโลเมตร ส่วนจากตะวันออกไปตะวันตกยาว 25 กิโลเมตร
เศรษฐกิจ

ผลิตภัณฑ์พื้นบ้านที่มีชื่อเสียงของเกาะคือพริกไทยดำ และน้ำปลา ปลาที่จับได้ส่วนใหญ่นำไปทำน้ำปลาและปลาร้า การปลูกพริกไทยจะปลูกทางตอนกลางของเกาะ เริ่มมีการทำฟาร์มหอยมุก การท่องเที่ยวถือเป็นส่วนหนึ่งที่สำคัญของเศรษฐกิจ มี ท่าอากาศยานนานาชาติฟู้โกว๊ก ที่มีสายการบินเชื่อมต่อกับสนามบินในนครโฮจิมินห์ คือ ท่าอากาศยานนานาชาติเตินเซินเญิ้ตและท่าอากาศยานสักซ้า และมีเรือแล่นไปยังฮาเตียน วันที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2560 สายการบินบางกอกแอร์เวย์ทำการบินจากท่าอากาศยานสุวรรณภูมิมายังท่าอากาศยานนานาชาติฟู้โกว๊ก
ประวัติศาสตร์

ใน พ.ศ. 2379 สมเด็จพระหริรักษ์รามมหาอิศราธิบดี หรือพระองค์ด้วง ทรงส่งข้อเสนอไปยังฝรั่งเศสตามคำแนะนำของมงตีญี เพื่อขอเป็นพันธมิตรทางการทหารในการต่อต้านเวียดนาม และยินดียกเกาะฟู้โกว๊กให้ฝรั่งเศส แต่ข้อเสนอนี้ไม่ได้รับการพิจารณา เมื่อสงครามระหว่างฝรั่งเศส สเปน และเวียดนามเริ่มขึ้น พระองค์ด้วงได้ส่งจดหมายไปยังนโปเลียนที่ 3 แห่งฝรั่งเศสอีก โดยกล่าวอ้างสิทธิ์เหนือดินแดนโคชินจีนตอนล่าง ซึ่งรวมเกาะฟู้โกว๊กด้วยว่าเป็นดินแดนของกัมพูชาที่ถูกเวียดนามยึดครอง พระองค์ด้วงได้ขอร้องฝรั่งเศสว่าอย่าได้รับดินแดนเหล่านี้จากเวียดนาม เพราะเป็นดินแดนของกัมพูชา แต่ต่อมา ใน พ.ศ. 2410 เกาะฟู้โกว๊กก็ถูกทหารฝรั่งเศสยึดครอง
หลังจากกัมพูชาได้รับเอกราชจากฝรั่งเศส ได้เกิดข้อโต้แย้งเกี่ยวกับอธิปไตยเหนือเกาะนี้ ก่อนได้รับเอกราช ฌูล เบรวีเย (Jules Brévié) ข้าหลวงประจำอินโดจีนฝรั่งเศส ได้กำหนดเส้นเบรวีเยพื่อบ่งเขตการปกครองของเกาะในอ่าวไทย โดยด้านเหนือของเส้นให้อยู่ในเขตกัมพูชา ด้านใต้เป็นของโคชินจีน โดยเป็นการกำหนดเพื่อความสะดวกในการบริหารและการทำงานของตำรวจ แต่ไม่มีการตัดสินใจเกี่ยวกับอธิปไตยเหนือดินแดน ผลจากเส้นนี้ทำให้เกาะฟู้โกว๊กอยู่ในเขตโคชินจีน
หลังจากที่จีนแผ่นดินใหญ่อยู่ภายใต้การควบคุมของพรรคคอมมิวนิสต์จีน ใน พ.ศ. 2492 นายพลฮวงเจีย ได้นำทหารฝ่ายสาธารณรัฐจีน 33,000 คนจากมณฑลหูหนานมาสู่เวียดนามและตั้งมั่นที่เกาะฟู้โกว๊กก่อนจะกลับไปยังเกาะไต้หวันใน พ.ศ. 2496 ในปัจจุบันได้มีเกาะเล็ก ๆ ในทะเลสาบเช็งกิงในไต้หวันซึ่งสร้างขึ้นในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2498 และตั้งชื่อว่าฟู้โกว๊กเพื่อรำลึกถึงเกาะที่พวกเขาเคยอยู่ ในระหว่างสงครามเวียดนาม เกาะนี้เป็นที่คุมขังนักโทษขนาดใหญ่ของเวียดนามใต้ ใน พ.ศ. 2516 มีผู้ถูกคุมขังถึง 40,000 คน
ใน พ.ศ. 2510 พระนโรดม สีหนุได้แสดงความจำนงที่จะปรับปรุงเส้นเขตแดนให้เป็นที่ยอมรับในระดับนานาชาติ ซึ่งรัฐบาลเวียดนามเหนือได้ยอมรับเส้นเขตแดนนี้  ใน พ.ศ. 2511 มีการเขียนบทความลงในวารสาร Kambudja ยอมรับว่าเกาะฟู้โกว๊กอยู่ในเขตเวียดนาม ในวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2518 เขมรแดงได้ส่งทหารเข้ายึดเกาะฟู้โกว๊ก แต่เวียดนามสามารถยึดคืนมาได้ในเวลาอันสั้น ปัญหาความขัดแย้งเกี่ยวกับเส้นเขตแดนนำไปสู่สงครามกัมพูชา-เวียดนาม ใน พ.ศ. 2522
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Phu Quoc
คู่มือการท่องเที่ยว เกาะฟู้โกว๊ก จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
Video about Phu Quoc
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  โปแลนด์ 
อื่น ๆ:  NARA
อนุสัญญาว่าด้วยเอกสารแสดงตนคนประจำเรือ (แก้ไข)

| C185 |
| --- | --- |
อนุสัญญาองค์การแรงงานระหว่างประเทศ
ตกลงรับ: 19 มิถุนายน 2546
ใช้บังคับ: 9 กุมภาพันธ์ 2548
จำแนกประเภท: คนประจำเรือ
หัวข้อ: คนประจำเรือ
ก่อนหน้า: อนุสัญญาว่าด้วยความปลอดภัยและสุขภาพในภาคการเกษตร พ.ศ. 2544
ถัดไป: อนุสัญญาว่าด้วยแรงงานทางทะเล พ.ศ. 2549
อนุสัญญาว่าด้วยเอกสารแสดงตนคนประจำเรือ (แก้ไข) พ.ศ. 2546 (อังกฤษ: Seafarers' Identity Documents Convention (Revised), 2003) เป็นอนุสัญญาขององค์การแรงงานระหว่างประเทศว่าด้วยหนังสือแสดงตนคนประจำเรือ
ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2501 โดยมีคำนำว่า:
โดยได้มีการจัดประชุมขึ้นที่เจนีวาโดยคณะกรรมการบริหารของสำนักงานแรงงานระหว่างประเทศ และได้ประชุมกันในสมัยประชุมครั้งที่ 91 เมื่อวันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2546 และคำนึงถึงภัยคุกคามที่ยังคงมีอยู่ต่อความปลอดภัยของผู้โดยสารและลูกเรือ และความปลอดภัยของเรือ ต่อผลประโยชน์ของชาติของรัฐต่าง ๆ และต่อปัจเจกบุคคล และ
คำนึงถึงพันธกิจหลักขององค์การด้วย ซึ่งก็คือการส่งเสริมเงื่อนไขการทำงานที่เหมาะสม และ
เมื่อพิจารณาว่า เนื่องจากอุตสาหกรรมการเดินเรือมีลักษณะทั่วโลก คนเดินเรือจึงต้องการการคุ้มครองเป็นพิเศษ และ
โดยรับทราบหลักการที่รวมอยู่ในอนุสัญญาว่าด้วยเอกสารแสดงตนคนประจำเรือ พ.ศ. 2501 เกี่ยวกับการอำนวยความสะดวกในการเข้าสู่ดินแดนของประเทศสมาชิกโดยคนประจำเรือ เพื่อวัตถุประสงค์ของการลาพักบนบก การผ่าน การโอนย้ายหรือการส่งตัวกลับประเทศ และ..
การปรับเปลี่ยน

อนุสัญญานี้แก้ไข อนุสัญญา C108 อนุสัญญาว่าด้วยเอกสารแสดงตนคนประจำเรือ พ.ศ. 2501
การให้สัตยาบัน

ณ เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2566 อนุสัญญาดังกล่าวได้รับการให้สัตยาบันจาก 38 รัฐ
| ประเทศ | วันที่ | สถานะ |
| --- | --- | --- |
|  แอลเบเนีย | 11 ตุลาคม 2550 | ใช้บังคับ |
|  แอนทีกาและบาร์บิวดา | 28 กรกฎาคม 2564 | ใช้บังคับ |
|  อาเซอร์ไบจาน | 17 กรกฎาคม 2549 | ใช้บังคับ |
|  บาฮามาส | 14 ธันวาคม 2549 | ใช้บังคับ |
|  บังกลาเทศ | 28 เมษายน 2557 | ใช้บังคับ |
|  บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา | 18 มกราคม 2553 | ใช้บังคับ |
|  บราซิล | 21 มกราคม 2553 | ใช้บังคับ |
|  สาธารณรัฐคองโก | 14 พฤษภาคม 2557 | ใช้บังคับ |
|  โครเอเชีย | 06 กันยายน 2554 | ใช้บังคับ |
|  ฝรั่งเศส | 27 เมษายน 2547 | ใช้บังคับ |
|  จอร์เจีย | 03 กุมภาพันธ์ 2558 | ใช้บังคับ |
|  ฮังการี | 30 มีนาคม 2548 | ใช้บังคับ |
|  อินเดีย | 09 ตุลาคม 2558 | ใช้บังคับ |
|  อินโดนีเซีย | 16 กรกฎาคม 2551 | ใช้บังคับ |
|  อิรัก | 21 พฤษภาคม 2564 | ใช้บังคับ |
|  จอร์แดน | 09 สิงหาคม 2547 | ใช้บังคับ |
|  คาซัคสถาน | 17 พฤษภาคม 2553 | ใช้บังคับ |
|  เคนยา | 04 กุมภาพันธ์ 2565 | ใช้บังคับ |
|  คิริบาส | 06 มิถุนายน 2557 | ใช้บังคับ |
|  ลิทัวเนีย | 14 สิงหาคม 2549 | ไม่ใช้บังคับ |
|  ลักเซมเบิร์ก | 20 กันยายน 2554 | ใช้บังคับ |
|  มาดากัสการ์ | 06 มิถุนายน 2550 | ใช้บังคับ |
|  มัลดีฟส์ | 05 มกราคม 2558 | ใช้บังคับ |
|  หมู่เกาะมาร์แชลล์ | 24 สิงหาคม 2554 | ใช้บังคับ |
|  มอนเตเนโกร | 27 เมษายน 2560 | ใช้บังคับ |
|  พม่า | 16 มกราคม 2561 | ใช้บังคับ |
|  ไนจีเรีย | 19 สิงหาคม 2547 | ใช้บังคับ |
|  ปากีสถาน | 21 ธันวาคม 2549 | ใช้บังคับ |
|  ฟิลิปปินส์ | 19 มกราคม 2555 | ใช้บังคับ |
|  เกาหลีใต้ | 04 เมษายน 2550 | ใช้บังคับ |
|  มอลโดวา | 28 สิงหาคม 2549 | ใช้บังคับ |
|  รัสเซีย | 26 กุมภาพันธ์ 2553 | ใช้บังคับ |
|  สเปน | 26 พฤษภาคม 2554 | ใช้บังคับ |
|  ศรีลังกา | 02 ธันวาคม 2559 | ใช้บังคับ |
|  แทนซาเนีย | 11 ตุลาคม 2560 | ใช้บังคับ |
|  ตูนิเซีย | 19 พฤษภาคม 2559 | ใช้บังคับ |
|  เติร์กเมนิสถาน | 12 กุมภาพันธ์ 2557 | ใช้บังคับ |
|  วานูวาตู | 28 กรกฎาคม 2549 | ใช้บังคับ |
|  เยเมน | 06 ตุลาคม 2551 | ใช้บังคับ |
ความแตกต่างระหว่างอนุสัญญาว่าด้วยเอกสารแสดงตนคนประจำเรือ C185 และ C108

ความแตกต่างหลักระหว่าง C185 และ C108 คือ การใช้ข้อมูลการตรวจพิสูจน์บุคคล (ไบโอเมตริกซ์) เป็นวิธีการระบุตัวตนที่เชื่อถือได้ การนำ C185 ไปใช้อย่างประสบความสำเร็จต้องมีข้อกำหนดหลัก 2 ประการ ได้แก่
การประยุกต์ใช้เทคโนโลยีไบโอเมตริกซ์ที่จำเป็น
การจัดตั้งโครงสร้างพื้นฐานที่เหมาะสมเพื่อควบคุม ผลิต และรักษาความปลอดภัยกระบวนการผลิตตัวระบุ
ข้อกำหนดที่กำหนดไว้ในอนุสัญญาได้รับการพิสูจน์แล้วว่าสามารถปฏิบัติได้
หนังสือเดินทางอิเล็กทรอนิกส์ (e-passport) และ เอกสารการเดินทางทางการอิเล็กทรอนิกส์ (e-official travel document) ถูกนำมาใช้อย่างแพร่หลายในระดับนานาชาติตั้งแต่มีการนำเอกสารดังกล่าวมาใช้ในปี 2549 และในปี 2561 มีประเทศต่าง ๆ มากกว่า 100 ประเทศที่ออกเอกสารอิเล็กทรอนิกส์แล้ว ซึ่งคาดการณ์ได้ว่าประเทศเหล่านี้จะมีแนวโน้มให้สัตยาบันต่ออนุสัญญา C185
ดูเพิ่ม

อนุสัญญาว่าด้วยมาตรฐานการฝึกอบรม การออกประกาศนียบัตร และการเข้ายามสำหรับคนประจำเรือ (STCW)
แหล่งข้อมูลอื่น

Text.
Ratifications.
เฟร์นันโด อาลอนโซ

| --- | --- |
อลอนโซ่ ในปี 2020
ฟอร์มูลาวันชิงแชมป์โลก
สัญชาติ:  สเปน
ทีมในปี 2024: แอสตัน มาร์ติน อารามโก ฟอร์มูลาวัน ทีม
แข่ง: 404 (เริ่มต้น 401)
ชนะเลิศ: 2 (2005, 2006)
ชนะ: 32
โพเดียม: 106
คะแนน: 2337
ตำแหน่งโพล: 22
ทำรอบได้เร็วที่สุด: 26
แข่งครั้งแรก: ออสเตรเลียน กรังด์ปรีซ์ 2001
ชนะครั้งแรก: ฮังกาเรียน กรังด์ปรีซ์ 2003
ชนะครั้งล่าสุด: สเปนิช กรังด์ปรีซ์ 2013
แข่งครั้งล่าสุด: อาบูดาบีกรังด์ปรีซ์ 2024
อันดับในปี 2024: 9 (70 คะแนน)
ลายเซ็น: 
เฟอร์นันโด อลอนโซ่ ดีอัซ (สเปน: Fernando Alonso Díaz) เกิดเมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม ค.ศ. 1981 ในเมืองโอบิเอโด ประเทศสเปน เป็นนักแข่งรถสูตรหนึ่งชาวสเปน เป็นแชมป์โลก 2 ครั้ง ในปี ค.ศ. 2005 และค.ศ. 2006
เมื่อวันที่ 25 กันยายน ค.ศ. 2005 เขาชนะการแข่งขันรถสูตรหนึ่ง ด้วยอายุ 24 ปี 58 วัน ทำลายสถิติอีเมอร์สัน ฟิตติพาลดี ที่เป็นแชมป์โลกรถสูตรหนึ่งที่อายุน้อยที่สุด (แต่ต่อมาสถิติก็ถูกทำลายไปโดย ลูอิส แฮมิลตัน) หลังจากนั้นในปีถัดมาเขาก็เป็นแชมเปียนโลก 2 ครั้งด้วยอายุน้อยที่สุด ในปี 2007 เขาถือเป็นคนที่ 2 ของนักแข่งรถสูตรหนึ่ง ตามหลังมิคาเอล ชูมัคเกอร์ ที่ทำคะแนนอย่างน้อย 100 คะแนนในสามฤดูกาลติดต่อกัน อาลอนโซยังเป็นทูตสันถวไมตรีของยูนิเซฟ เขายังเป็นผู้บริหารของสมาคมนักแข่งรถกรังด์ปรีซ์.
อาลอนโซ ขับให้กับทีม Alpine F1 ในฤดูกาล ค.ศ. 2021 และ ค.ศ. 2022.
และได้ย้ายไปขับให้กับทีม Aston Martin Aramco F1 ในฤดูกาล ค.ศ. 2023 และ ค.ศ. 2024.
กุ้งนาง ปัทมสูต

| กุ้งนาง ปัทมสูต |
| --- | --- |
กุ้งนาง ปัทมสูต
สารนิเทศภูมิหลัง
ชื่อเกิด: ศรันยา สุกิจจวนิช
เกิด: 23 กันยายน พ.ศ. 2512
เสียชีวิต: 5 กันยายน พ.ศ. 2554 (41 ปี) กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
อาชีพ: นักแสดง นักร้อง
ปีที่แสดง: 2536 - 2554
กุ้งนาง ปัทมสูต (ชื่อเล่น:กุ้ง, กุ้งนาง) เป็นนักแสดง นักร้องชาวไทย
ประวัติ

เกิดวันที่23 กันยายน พ.ศ. 2512 เป็นลูกสาวคนกลางของ สุประวัติ ปัทมสูต ศิลปินแห่งชาติ นักแสดงอาวุโส และผู้กำกับการแสดงชื่อดัง ซึ่งเกิดกับนางศรีสุดา สุกิจจวนิช
กุ้งนาง สำเร็จการศึกษาจากสถาบันนิวยอร์ก อินสทิทิวต์ ออฟ เทคโนโลยี สหรัฐอเมริกา เข้าวงการบันเทิงด้วยการเป็นนักร้องเจ้าของอัลบั้ม "คนมันแรง" ในสังกัดสกายแทร็คส์ เมื่อปี พ.ศ. 2536 และมีผลงานแสดงละครเรื่อง "ซุปเปอร์ปั๊ม" และ "รักประกาศิต"จากนั้นมีผลงานการแสดงประปราย กระทั่งได้ลงฝึกการทำงานเบื้องหลังเก็บเกี่ยวประสบการณ์จากคุณพ่อ โดยได้เป็นผู้ช่วยผู้กำกับการแสดงภาพยนตร์เรื่อง "ก่อนบ่ายเดอะมูฟวี่" ฉายในปี พ.ศ. 2550 แล้วเงียบหายจากวงการบันเทิง โดยภายหลังเป็นเจ้าของห้องเสื้อแบรนด์ ZARANYA ซึ่งชื่อแบรนด์มาจากชื่อจริงของกุ้งนาง
กุ้งนางเริ่มพบว่าป่วยเป็นโรคมะเร็งปากมดลูกในปี พ.ศ. 2551 ก็ได้รักษาตัวจนอาการดีขึ้น กระทั่งกลางปี พ.ศ. 2553 ได้พบว่าป่วยเป็นมะเร็งกระดูกเชิงกราน แต่อาการก็ไม่ดีขึ้น จนทรุดหนักและเสียชีวิตเมื่อช่วงเช้าวันที่ 5 กันยายน พ.ศ. 2554 ที่โรงพยาบาลกรุงเทพ ขณะมีอายุจะครบ 42 ปี
ผลงาน > ละครโทรทัศน์

| ปี พ> ศ. | เรื่อง | ออกอากาศ | รับบทเป็น | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2537 | ระเริงชล | ช่อง 3 |  |  |
| 2538 | ปลาหนีน้ำ | ช่อง 3 | จันจิรา (แจ๊ส) | คู่กับ กิติธร ยุพาพินทร์ |
| 2538 | วิมานลวง | ช่อง 5 |  |  |
| 2538 | เมียบำเรอ | ช่อง 3 | ภคินี |  |
| 2539 | เพลิงบุญ | ช่อง 3 | สมพิศ |  |
| 2540 | ฟ้าหลังฝน | ช่อง 3 |  |  |
| 2541 | สะพานรักสารสิน | ช่อง 3 | สีทอง |  |
| 2541 | ซุปเปอร์ลูกทุ่ง | ช่อง 9 |  |  |
| 2543 | รักประกาศิต | ช่อง 7 | ลัคนา |  |
| 2544 | ไฟน้ำค้าง | ช่อง 5 | ฉัตร | รับเชิญ |
ผลงาน > เพลง

อัลบั้ม คนมันแรง ปี 2536
อัลบั้ม ตัวอันตราย ปี 2537
อัลบั้ม รวมญาติ (รวมศิลปิน) ปี 2539
ความไม่รู้

ความไม่รู้ (อังกฤษ: ignorance) เป็นการขาดความรู้และสารสนเทศ คำว่า "ไม่รู้" นี้อาจใช้อธิบายบุคคลว่าอยู่ในสภาพไม่ตระหนักรู้ หรือไม่ลงรอยกันทางประชาน และความสัมพันธ์การรู้ (cognitive relation) อย่างอื่น และสามารถใช้อธิบายบุคคลที่ไม่ตระหนักถึงสารสนเทศหรือข้อเท็จจริงสำคัญ ความไม่รู้นี้แบ่งออกได้เป็น 3 ประเภท คือ ความไม่รู้ข้อเท็จจริง ความไม่รู้วัตถุ (ไม่คุ้นเคย) และความไม่รู้เทคนิค (ไม่รู้วิธีทำ)
ดูเพิ่ม

ความไม่รู้กฎหมายไม่เป็นข้อแก้ตัว
การอ้างความไม่รู้
คดีพรหมพิราม

| คดีพรหมพิราม |
| --- | --- |
พาดหัวข่าวหนังสือพิมพ์ไทยรัฐ "เผยสาวหัวขาด คดีฆ่าข่มขืนโหด ผัวยืนยัน 30 คนเถื่อนโทรมเมียตาย"
สถานที่: อำเภอพรหมพิราม จังหวัดพิษณุโลก
วันที่: 27 กรกฎาคม 1977; 47 ปีก่อน (1977-07-27)  ประมาณ 23:00 นาฬิกา (UTC+7)
ประเภท: การชักพาไป การข่มขืนกระทำชำเรา ฆาตกรรม
ผู้เสียหาย: 1 คน
ผู้โจมตี: 30 คน
คดีพรหมพิราม เป็นคดีรุมโทรมแล้วฆ่าในอำเภอพรหมพิราม จังหวัดพิษณุโลก ประเทศไทย เมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2520 ผู้เสียหายเป็นหญิงผู้หนึ่งซึ่งถูกชาวบ้านอำเภอดังกล่าวร่วมกันชำเราแล้วบีบคอตาย ก่อนนำศพมาวางให้รถไฟทับขาดเพื่ออำพรางคดี แต่ตำรวจไม่ยอมดำเนินคดี เพราะเกรงกลัวอิทธิพลของผู้กระทำความผิด จึงยุติคดีว่าเป็นอุบัติเหตุ จนชาวบ้านบางกลุ่มจากอำเภอเดียวกันนำเรื่องร้องเรียนสื่อมวลชน ทำให้สื่อมวลชนสืบสวนและตีแผ่ นำมาสู่การรับรู้และความสนใจในวงกว้าง ตำรวจจึงจำต้องรื้อฟื้นขึ้นสืบสวนใหม่
การสืบสวนของตำรวจพบว่า ผู้ก่อเหตุมีมากถึง 30 คน แต่ที่สุดแล้ว ดำเนินคดีและลงโทษได้ราว 10 คน ที่เหลือต้องปล่อยไปเพราะไม่มีหลักฐานเพียงพอ
คดีนี้ได้รับการเรียบเรียงเป็นนวนิยายและภาพยนตร์
ความเป็นมา

คดีนี้เริ่มจากการพบศพหญิงถูกรถไฟทับที่อำเภอพรหมพิรามเมื่อปลายเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2520 แต่ตำรวจไม่ยอมสืบสวนต่อ โดยยุติคดีว่าเป็นอุบัติเหตุ ต่อมาในวันที่ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2520 ชาวบ้านราว 20 คนจากอำเภอดังกล่าวเข้าร้องเรียนต่อสื่อมวลชนว่า กรณีนี้เป็นการฉุดหญิงไปชำเราจนตาย แล้วนำร่างไปวางให้รถไฟทับเพื่ออำพรางคดี แต่ตำรวจเพิกเฉย เพราะผู้กระทำความผิดเป็นลูกหลานของตำรวจเองและเป็นผู้มีอิทธิพล ทำให้สื่อมวลชนเข้าสืบสวนและตีแผ่ จนเป็นที่สนใจในวงกว้าง และตำรวจจำต้องรื้อฟื้นขึ้นสืบสวนใหม่
การสืบสวน

พันตำรวจเอก สมชาย ไชยเวช ผู้บังคับการตำรวจภูธรจังหวัดพิษณุโลก ได้รับมอบหมายให้ทำคดีนี้
ไม่มีรายละเอียดมากนักเกี่ยวกับผู้เสียหาย นอกจากว่า เป็นหญิงอายุราว 20 ปี ผิวดำแดง สูง 155 เซนติเมตร หน้ากลม ผมสั้น วันเกิดเหตุสวมเสื้อสีน้ำตาลและกระโปรงผ้าดิบสีขาว บางแหล่งข้อมูลว่า ผู้เสียหายชื่อ สำเนียง ตำรวจพบญาติผู้เสียหายในวันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2520 โดยได้บิดาและมารดาของผู้เสียหายมายืนยันศพ และให้การว่า ผู้เสียหายมีสติไม่สมประกอบ เคยถูกชำเราจนตั้งครรภ์มาแล้ว เมื่อคลอดแล้วออกจากบ้านไปโดยขึ้นรถไฟที่สถานีบ้านดารา อำเภอพิชัย จังหวัดอุตรดิตถ์
การสืบสวนต่อได้ความว่า วันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2520 เวลาราว 23 นาฬิกา ผู้เสียหายขึ้นรถไฟขบวนเร็วที่ 37 เชียงใหม่–กรุงเทพฯ จากสถานีบ้านดาราโดยไม่มีตั๋ว จึงถูกเจ้าหน้าที่ไล่ลงบริเวณสถานีพรหมพิราม เมื่อลงรถไฟแล้ว ผู้เสียหายเดินโซเซด้วยความหิว เพราะไม่มีเงินติดตัว จนไปพบชายวัยรุ่นสองคนบอกว่า จะพาไปรับประทานอาหารที่งานแต่งงานอีก 300 เมตรข้างหน้า แต่กลับพาไปไร่ข้าวโพด แล้วเรียกเพื่อนอีกสองคนออกมาช่วยกันฉุดลากเข้าไปชำเราทีละคน เมื่อคนที่งานแต่งงานทราบเรื่อง ก็พากันมาร่วมชำเราด้วย การชำเราดังกล่าวดำเนินไปสองชั่วโมง โดยมีชาวบ้านในละแวกนั้นซุ่มดู แต่ไม่มีผู้ใดช่วยเหลือผู้เสียหาย จนกระทั่งผู้เสียหายถูกบีบคอตายระหว่างถูกชำเรา จากนั้น ผู้ชำเราช่วยกันแบกศพผู้เสียหายไปวางให้รถไฟทับบนรางรถไฟเพื่ออำพรางคดี โดยเจาะจงให้ทับตรงอวัยวะเพศเพื่อทำลายร่องรอยการชำเราด้วย รถไฟขบวนเชียงใหม่–พิษณุโลกแล่นมาทับร่างผู้เสียหายจนศีรษะขาดในเวลา 3 นาฬิกาของวันถัดมา กลุ่มผู้ชำเราจึงหิ้วศีรษะผู้เสียหายไปทางทิศตะวันตกห่างจากทางรถไฟไป 20 เมตรเพื่อทำพิธีไสยศาสตร์ พิธีนี้ทำขึ้นเพื่อสะกดวิญญาณ และเป็นเบาะแสหนึ่งที่ทำให้ตำรวจเห็นว่า ความตายครั้งนี้ไม่ใช่อุบัติเหตุ
การดำเนินคดี

ตำรวจได้ผู้ต้องหา 30 คน ผู้ต้องหาอายุน้อยที่สุด 9 ปี มากที่สุด 65 ปี พันตำรวจเอก สมชาย ไชยเวช ยังระบุว่า ระหว่างสืบสวน มีผู้ต้องหาบางคนข่มขู่พยานให้ปิดปากเงียบ โดยพบจดหมายข่มขู่ว่า ถ้าขืนปากมาก จะจับพยานขึงพืดขวางรางรถไฟเหมือนผู้เสียหาย
อย่างไรก็ดี ทางการไทยสามารถดำเนินคดีและลงโทษได้จริงเพียง 7–8 คน บางแหล่งข้อมูลว่า 8–9 คน และบางแหล่งว่า 10 คน ส่วนที่เหลือต้องปล่อยไปเพราะหลักฐานไม่เพียงพอ
ยังมีตำรวจอีกสองคนถูกดำเนินการทางวินัยฐานปฏิบัติหน้าที่บกพร่อง เนื่องจากไม่พิมพ์ลายนิ้วมือผู้เสียหายเก็บไว้ ทำให้สืบสวนยาก
ผลสืบเนื่อง

คดีนี้ทำให้ชาวอำเภอพรหมพิรามถูกมองในแง่ลบมาจนถึงปัจจุบัน และถูกเชื่อมโยงบ่อยครั้งเมื่อเกิดกรณีชำเรา เช่น การเชื่อมโยงกับกรณีชาย 40 คนร่วมกันชำเราเด็กหญิงอายุ 14 ปีที่บ้านเกาะแรด ตำบลหล่อยูง อำเภอตะกั่วทุ่ง จังหวัดพังงา เมื่อ พ.ศ. 2560
เมื่อได้ยินคดีนี้ ชาวอำเภอพรหมพิรามบางคนฉุนเฉียว บางคนชินชา และบางคนต้องการให้สังคมลืมเลือน
ในวัฒนธรรมประชานิยม

นที สีทันดร (นามปากกาของสันติ เศวตวิมล) นำคดีนี้มาเขียนนวนิยายชื่อ พรหมพิลาป ซึ่งสหมงคลฟิล์มนำมาดัดแปลงเป็นภาพยนตร์ชื่อ คนบาป พรหมพิราม ออกฉายใน พ.ศ. 2546 แต่ก่อนฉาย ถูกชาวอำเภอพรหมพิรามต่อต้าน จึงเปลี่ยนชื่อเป็น คืนบาป พรหมพิราม
ไทป์ 61
STA-1 (Mitsubishi Type 61 Prototype)

ปลายปี 1956 มิซูบิชิก็พัฒนาตัวต้นแบบสำเร็จโดยให้รหัสว่า STA-1 ซึ่งได้สร้างตามข้อกำหนดที่ ทาง JDSF ร้องขอ ซึ่งเครืองยนต์ของมันใหญ่มาก ทำให้ต้องย่อฐานป้อมปืนให้เตี้ยลง เพื่อไม่ให้ความสูงเลยจากมาตรฐานที่กำหนดไว้ ทำให้เครืองยนต์ดูเหมือนจะโป่งขึ้นมาดังภาพ และล้อของคันต้นแบบ 7 ช่วงล้อ ถือว่ายาวมากๆ โดยรวมแล้ว STA-1 มีขนาดใหญ่ไปและยังมีจุดบกพร่องอีกมาก ทำให้ทางมิซูบิชิต้องทำการแก้ไขมันอีกครั้ง
STA-2 (completed in February 1957)

STA-2 (Mitsubishi Type 61 Prototype)
STA-2 ถูกสร้างขึ้นโดยใช้โครงสร้างตัวเดียวกันกับ STA-1 โดยนำ STA-1 มาตัดดัดแปลงให้มีขนาดเล็กลง โดย STA-2 ถูกตัดลำตัวให้สั้นลง และช่วงบนที่แบนขึ้น
JDSF ได้ทำการประเมิน ข้อมูลการรบในสถาณการณ์จำลองของ ตัวแบบทั้งสองรุ่น ก็พบว่า สภาพภูมิประเทศที่เป็นทุ่งข้าว และดินอ่อนของเขานั้นไม่เหมาะสำหรับ รถถังที่เทะทะอย่าง STA-1 จึงได้แจ้งให้บริษัท มิซูบิชิทำการพิจรณาเพื่อหาทางแก้ไข จึงเป็นที่มาของโปรโตไทป์ตัวต่อไป
STA-3 (completed in January 1958)

Mitsubishi สร้างตัวต้นแบบ (prototype) STA-3 จากพื้นฐานของ STA-2 โดยติดตั้งระบบการโหลดกระสุนกึ่งอัตโนมัติ (semi-automatic loading system) เข้าไป และได้ติดตั้งปืนกล AA machine gun ลงไปบนป้อมปืน ของ STA-3 ที่ซึ่งสามารถสั้งงานได้ด้วย remote-controll อัตโนมัติ
เมื่อทำการทดสอบจริง พบว่าอุปกรณ์อัตโนมัติที่พัฒนานั้น มีขีดจำกัดในการใช้งาน และการติดสิ่งเหล่านี้บนรถ ก็จะทำให้ค่าใช้จ่ายสูงขึ้น ถึงต้องถูกตัดออก เมื่อสร้างตัวต้นแบบตัวถัดไป STA-4
STA-4 (completed in November 1959)

STA-4 ตัวต้นแบบตัวสุดท้าย ที่จะใกล้เคียงกับ รถถังที่จะได้เข้ารับการผลิตจริง
อุปกรณ์บางอย่างได้รับการยกเลิก มีการปรับปรุงเครืองยนต์เล็กน้อย ปืน  AA machine gun ได้ถูกปิดผนึกไว้บนป้อมปืนขนาดเล็ก ที่ซ้อนป้อมปืนใหญ่รถถัง (คล้ายๆกับ M-60 Patton ที่เกิดขึ้นในยุคหลัง) เหนือป้อมปืนของรถ (แต่เมื่อทำการผลิตจริงออฟชั้นนี้ถูกตัดออก - อีกแล้ว)
หลังจากการพัฒนามานาน ได้รับการลองผิดลองถูก Mitsubishi Type 61 ก็ถูกผลิตเข้าประจำการ ในปี 1961 เพื่อป้องกันญี่ปุ่นในกองกำลังป้องกันตนเอง โดยรวมแล้ว Mitsubishi Type 61 ถูกสร้างขึ้นมาจำนวนมากถึง 560 คัน เพื่อประจำการในญี่ปุ่นเพียงประเทศเดียว (ญีปุ่นส่งออกอาวุธไม่ได้) และเป็นม้างานหลัก จนถูกม้าศึกตัวใหม่เข้าแทนที่ซึ่งก็คือ Type 74 Nana-Yon ที่มีความทันสมัยกว่าเข้ามารับไม้ต่อ
ข้อมูลจำเพาะ

ประเทศผู้ผลิต ญี่ปุ่น
ปีที่ใช้งาน 1962
เจ้าหน้าที่ 4 นาย
หน้ก 35,000 กิโลกรัม/34.4 ต้น
ยาว 8.19 เมตร
สูง 2.49 เมตร
กว้าง 2.95 เมตร
เกราะหนาที่สุด 64 มม./ 2.52 นิ้ว
เครื่องยนต์ ดีเซล มิตซูบิชิ เอชเอ็ม 21 ดับลิว ทีให้กำลัง 600 แรงม้า
ความเร็ว 45 กิโลเมตร/ชั่วโมง
รัศมีทำการ 200 กิโลเมตร
อาวุธ
อาวุธหลัก ปืนใหญ่ ขนาด 90 มม./3.54 นิ้ว
อาวุธรอง ปืนกล ขนาด 7.62 มม./0.3 นิ้ว และ 12.7 มม./0.5 นิ้ว อย่างละ 1 กระบอก
ทม วิศวชาติ

| ทม วิศวชาติ |
| --- | --- |
เกิด: 7 กันยายน พ.ศ. 2478 ชาญ เชยโสภณ
เสียชีวิต: 22 ธันวาคม พ.ศ. 2565 (87 ปี)
อาชีพ: นักแสดง
ทม วิศวชาติ (7 กันยายน พ.ศ. 2478 - 22 ธันวาคม พ.ศ. 2565) เป็นอดีตนักแสดง ผู้กำกับภาพยนตร์ และผู้กำกับละครชาวไทย เจ้าของฉายา ดาราตาโศก และมีศักดิ์เป็นลุงแท้ ๆ ของ หนึ่ง-มาฬิศร์ เชยโสภณ อดีตพระเอกละครชื่อดัง
ประวัติ

ทม วิศวชาติ มีชื่อจริงว่า ชาญ เชยโสภณ เกิดเมื่อวันที่ 7 กันยายน พ.ศ. 2478 จบการศึกษาแผนกภาษาต่างประเทศจากโรงเรียนบพิตรพิมุขวิทยาลัย ต่อมาได้เดินทางไปศึกษาต่อด้านวิชาธุรกิจบันเทิงที่ประเทศสหรัฐอเมริกาเป็นเวลา 2 ปี
ทม วิศวชาติ เสียชีวิตเนื่องจากอาการติดเชื้อในกระแสโลหิตเมื่อวันพฤหัสบดีที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2565 สิริรวมอายุได้ 87 ปี โดยได้จัดพิธีรดน้ำศพที่ศาลาพิสิษฐ์กุล วัดชลประทานรังสฤษดิ์ เมื่อวันศุกร์ที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2565
เข้าสู่วงการ

ชาญเข้าสู่วงการบันเทิงเมื่อปี พ.ศ. 2498 ขณะอายุเพียง 20 ปีจากการชักชวนของอดีตนักแสดงอาวุโสและศิลปินแห่งชาติป๋า ส.อาสนจินดา โดยได้แสดงภาพยนตร์เรื่องแรกคือเรื่อง ขวัญใจคนจน ซึ่งป๋าส. เป็นทั้งพระเอก ผู้สร้าง และผู้กำกับภาพยนตร์ โดยแสดงคู่กับ มิสยูไมซิน นางเอกฮ่องกง และ ป๋า ส. ยังได้เป็นผู้ตั้งชื่อ ทม วิศวชาติ ให้กับเขา
ผลงาน > ภาพยนตร์

2512 ลูกปลา
2512 เด็กวัด
2513 ไอ้สู้ รับบท ไตร
2513 อยากดัง
2513 ไอ้เบี้ยว
2514 พุดตาน
2514 แก้วขนเหล็ก
2515 สุดสายป่าน
2515 รักคืนเรือน
2515 คุ้มนางฟ้า
2516 เจ้าสาวเรือพ่วง
2516 หัวใจหิน
2516 ไม่มีคำตอบจากสวรรค์ รับบท ชัชวาล
2517 นี่หรือผู้หญิง
2517 ผู้ดีเถื่อน
2518 ถนนนี้ชั่ว
2518 ลูกผู้ชาย
2519 เสาร์ 5 รับบท พ.ท. เติมพงศ์
2519 ฟ้ามิอาจกั้น รับบท พิชิต
2519 วีรบุรุษกองขยะ รับบท ยงวุฒิ
2519 ฉันไม่อยากเป็นคุณนาย
2520 รุกฆาต รับบท อาร์ม
2520 เด็ดสะระตี่ รับบท นายอำเภอ
2520 ตามฆ่า 20000 ไมล์ รับบท ชาญ โสภณ
2521 นักล่าผาทอง
2521 เสือเผ่น รับบท ร.ต.อ. ไมตรี
2522 อยู่อย่างเสือ รับบท สมภพ (รับเชิญ)
2522 ลูกชั่ว รับบท อาทร
2524 เสือสะดิ้ง รับบท เสือสิงห์
2524 สนับมือ
2524 แม่ศรีเรือน รับบท การุณย์ เศรษฐีพงษ์
2524 ปลาร้าหอม
2524 ชีวิตเลือกไม่ได้
2525 ประกาศิตนักเลง
2525 แสนซน รับบท วสิน
2534 กะหัง รับบท พ่อของเมฆ
ผลงาน > กำกับละคร

2524 ปลาร้าหอม