อาร์เอ็มเอส คาร์เพเทีย
ประวัติ > การออกแบบและการสร้าง

อาร์เอ็มเอส คาร์เพเทีย ถูกสร้างขึ้นโดยบริษัท ซี. เอส. สวอนแอนด์ฮันเตอร์ (C. S. Swan & Hunter) ณ อู่ต่อเรือในวอลเซนด์ ประเทศอังกฤษ เพื่อให้บริการแก่บริษัทเรือจักรไอน้ำคูนาร์ด (Cunard Steamship Company) หรือคูนาร์ดไลน์ โดยจะทำการเดินเรือระหว่างลิเวอร์พูลและบอสตันร่วมกับไอเวอร์เนียและซักโซเนีย กระดูกงูเรือถูกวางลงในวันที่ 10 กันยายน ค.ศ. 1901 และถูกปล่อยลงน้ำในวันที่ 6 สิงหาคม ค.ศ. 1902 โดยมีบุตรสาวของรองประธานบริษัทคูนาร์ดเป็นผู้ทำพิธีตั้งชื่อ เรือลำนี้ผ่านการทดสอบเดินทะเลในการเดินทางจากแม่น้ำไทน์ไปยังแม่น้ำเมอร์ซีย์ระหว่างวันที่ 22 ถึง 25 เมษายน ค.ศ. 1903
ณ ขณะปล่อยเรือ เรือลำนี้ถูกระบุว่ามีความยาว 558 ฟุต (170 เมตร) กว้าง 64 ฟุต 3 นิ้ว (19.58 เมตร) และมีระวางบรรทุกรวม 12,900 ตัน เมื่อคาร์เพเทียก่อสร้างแล้วเสร็จ ระวางบรรทุกรวมของเรือก็ได้เพิ่มขึ้นเป็นกว่า 13,500 ตัน เรือลำนี้ถูกออกแบบให้มีดาดฟ้าเหล็กสมบูรณ์ 4 ชั้น ดาดฟ้าท้องเรือเหล็กในห้องเก็บสินค้าหมายเลข 1 และ 2 และดาดฟ้าสะพานยาว 290 ฟุตสำหรับผู้โดยสาร ห้องรับรอง และห้องพัก โดยมีดาดฟ้าเรือบดตั้งอยู่เหนือดาดฟ้าสะพานโดยตรง ณ ขณะปล่อยเรือลงน้ำ มีการกล่าวอ้างว่าเรือลำนี้ถูกออกแบบมาเพื่อรองรับผู้โดยสารชั้นหนึ่ง 200 คน ชั้นสาม 600 คน และสินค้าแช่แข็งจำนวนมาก  เมื่อการสร้างแล้วเสร็จ ความจุของเรือลำนี้ได้เพิ่มขึ้นเป็นประมาณ 1,700 คน
แม้จะเป็นเรือโดยสารขนาดกลางที่ออกแบบมาเพื่อรองรับผู้โดยสารชั้นสองและชั้นสามเป็นหลัก คาร์เพเทียก็ยังคงมีการตกแต่งภายในที่สะดวกสบายและถือเป็นมาตรฐานของเรือโดยสารในสมัยนั้น ห้องอาหารได้รับการตกแต่งด้วยสีครีมและทอง ซึ่ง "เข้ากันได้ดีกับเบาะนั่งที่หรูหราและเฟอร์นิเจอร์ไม้มะฮอกกานี รวมถึงม่านสีทองเก่าที่บังช่องหน้าต่าง" และถูกปิดทับด้วยโดมกระจกสีที่อยู่ใต้พัดลมไฟฟ้าเพื่อระบายอากาศ ที่พักชั้นสองยังมีห้องสูบบุหรี่ที่กรุด้วยไม้วอลนัตบริเวณท้ายเรือ และห้องสมุดที่ออกแบบอย่างสวยงามบริเวณส่วนหน้าของดาดฟ้าสะพาน (ชั้น A) หลังการปรับปรุงใน ค.ศ. 1905 พื้นที่เหล่านี้ได้รับการปรับเปลี่ยนเป็นที่พักชั้นหนึ่ง ที่พักชั้นสามบนเรือคาร์เพเทียนั้นถือว่ามีคุณภาพสูงอย่างยิ่งเมื่อเทียบกับมาตรฐานในยุคนั้น ห้องอาหารชั้นสามมีพื้นที่เท่ากับความกว้างของเรือ สามารถรองรับผู้โดยสารได้ถึง 300 คน โดยมีผนังกรุด้วยไม้โอ๊กขัดเงาและแผงประกบผนังไม้สัก ชั้นสามยังมีห้องสูบบุหรี่และห้องสตรีซึ่งตั้งอยู่ด้านหน้าห้องอาหารบนดาดฟ้าชั้นบน (ชั้น C) ติดกับทางเดินปิด (หรือพื้นที่โล่ง) คล้ายกับการออกแบบของไอเวอร์เนียและซักโซเนีย ห้องพักเจ้าหน้าอยู่บริเวณส่วนหน้าของเรือบนดาดฟ้าสะพาน (ชั้น A) เหนือห้องสูบบุหรี่และห้องสตรีชั้นสาม ขณะที่ห้องพักกัปตันนั้นอยู่บนดาดฟ้าเรือบดใต้สะพานเดินเรือโดยตรง[ต้องการอ้างอิง]
ดาดฟ้าชั้นล่างของคาร์เพเทียมีระบบระบายอากาศที่ดี โดยใช้ช่องระบายอากาศบนดาดฟ้าควบคู่ไปกับพัดลมไฟฟ้า ระบบระบายอากาศได้รับการออกแบบมาเพื่อบังคับให้อากาศบริสุทธิ์ผ่านหม้อน้ำแบบขดลวด ซึ่งสามารถเติมน้ำเย็นในช่วงฤดูร้อนหรือไอน้ำในช่วงฤดูหนาว เพื่อทำความร้อนและทำความเย็นให้กับเรือตามสภาพอากาศที่เหมาะสม แม้เรือลำนี้จะติดตั้งระบบไฟฟ้าส่องสว่างอย่างครบครันด้วยหลอดไฟกว่า 2,000 ดวง แต่เมื่อเริ่มให้บริการ มีการติดตั้งตะเกียงน้ำมันสำรองไว้ในห้องโดยสารทุกห้องเผื่อกรณีไฟฟ้าดับ
คาร์เพเทียมีหม้อไอน้ำแบบปลายเดี่ยว 7 ตัว ติดตั้งระบบลมเป่าแบบฮาวเดิน ทำงานที่แรงดัน 210 ปอนด์ต่อตารางนิ้ว (1,400 กิโลปาสกาล) ที่ป้อนไอน้ำให้กับชุดเครื่องจักรไอน้ำสี่สูบ สี่ข้อเหวี่ยงแบบขยายสี่เท่าจำนวน 2 เครื่อง สร้างโดยบริษัท วอลเซนด์ สลิปเวย์แอนด์เอ็นจิเนียริง จำกัด (Wallsend Slipway and Engineering Company, Ltd.) แห่งวอลเซนด์ ประเทศอังกฤษ มีกระบอกสูบขนาด 26 นิ้ว (0.66 เมตร), 37 นิ้ว (0.94 เมตร), 53 นิ้ว (1.3 เมตร), และ 76 นิ้ว (1.9 เมตร) พร้อมระยะชัก 54 นิ้ว (1.4 เมตร) กำลังเครื่องยนต์ที่มีอยู่ช่วยให้สามารถทดสอบความเร็วได้ตามเป้าหมายที่ 15.5 นอต (17.8 ไมล์ต่อชั่วโมง; 28.7 กิโลเมตรต่อชั่วโมง)
คาร์เพเทียออกเดินทางครั้งแรกในวันที่ 5 พฤษภาคม ค.ศ. 1903 จากลิเวอร์พูล ประเทศอังกฤษ ไปยังบอสตัน รัฐแมสซาชูเซตส์ สหรัฐอเมริกา และให้บริการเดินเรือระหว่างนครนิวยอร์ก กับท่าเรือต่าง ๆ ในทะเลเมดิเตอร์เรเนียน อาทิ ยิบรอลตาร์ แอลเจียร์ เจโนวา เนเปิลส์ ตรีเยสเต และฟีอูเม