stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
แมงมุมทอด

| --- | --- |

ชื่ออื่น: บึ้งทอด
มื้อ: อาหารว่าง
แหล่งกำเนิด: ประเทศกัมพูชา
ภูมิภาค: เอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ส่วนผสมหลัก: บึ้ง, น้ำมัน, กระเทียม
 ตำราอาหาร: แมงมุมทอด   สื่อ: แมงมุมทอด
แมงมุมทอด หรือ บึ้งทอด (เขมร: រពីងបំពង, អាពីងបំពង) เป็นอาหารว่างของประเทศกัมพูชา พบได้ทั่วไปในเมืองสกุน อำเภอเชิงไพร จังหวัดกำปงจาม อาหารดังกล่าวเป็นที่นิยมสำหรับนักท่องเที่ยวที่ผ่านมายังเมืองนี้ นอกจากนี้ยังพบแมงมุมทอดได้ที่พนมเปญ แต่ที่เมืองสกุนซึ่งอยู่ทางตอนเหนือของพนมเปญราว 75 กิโลเมตร เป็นศูนย์กลางการบริโภคแมงมุมทอดและเป็นที่นิยมกว่า แมงมุมที่ใช้ประกอบอาหารดังกล่าว ส่วนหนึ่งมาจากหมู่บ้านทางตอนเหนือของเมืองสกุนด้วยการขุดรู และบางส่วนก็หาได้จากป่าแถวนั้น แล้วเอาแมงมุมไปทอดในน้ำมัน การบริโภคแมงมุมทอดเริ่มขึ้นเมื่อใดไม่เป็นที่ปรากฏ บางคนอธิบายว่าการบริโภคแมงมุมทอดเกิดจากความอดอยากในช่วงที่เขมรแดงครองเมือง ทำให้สินค้าสำหรับอุปโภคบริโภคขาดตลาด จึงบริโภคแมงมุมเพื่อประทังชีวิต
แมงมุมที่ใช้เป็นวัตถุดิบในการทำแมงมุมทอดคือ แมงมุมทารันทูลา หรือ บึ้ง ซึ่งในภาษาเขมรเรียกว่า อาปิง มีขนาดตัวประมาณฝ่ามือมนุษย์ ตัวหนึ่งมีราคา 300 เรียล เมื่อ พ.ศ. 2545 หรือราคาประมาณ 0.08 ดอลลาร์สหรัฐ หนังสือนำเที่ยวเล่มหนึ่ง ระบุว่าทารันทูลาชนิดนั้น คือ บึ้งลาย หรือ บึ้งม้าลาย (Haplopelma albostriatum) เป็นที่ทราบกันว่าเป็นแมงมุมที่สามารถบริโภคได้มากว่าร้อยปีแล้ว แต่ความนิยมแมงมุมทอดของชาวเขมรนี้ เพิ่งเกิดขึ้นช่วงคริสต์ทศวรรษ 1990 นี้เอง โดยในหนังสือเล่มเดียวกันนั้น ได้ระบุสูตรการทำแมงมุมทอดไว้ว่า "ปรุงรสด้วยผงชูรส น้ำตาล เกลือ กระเทียมทุบ ผัดในน้ำมันจนหอม จากนั้นจึงใส่แมงมุมลงไป ผัดจนกว่าขาของแมงมุมจะกรอบ และเนื้อในท้องของมันสุกดีไม่มีน้ำไหลออกมา"
รสชาติได้รับการอธิบายว่าจืดชืด "เหมือนจะเป็นลูกผสมระหว่างเนื้อไก่กับเนื้อปลาค็อด" ส่วนรสสัมผัส บริเวณส่วนนอกจะกรอบ แต่บริเวณลำตัวจะอ่อนนุ่ม บริเวณขาจะมีเนื้ออยู่เพียงเล็กน้อย ส่วนหัวและลำตัวจะมี "เนื้อสีขาวอ่อนนุ่มอยู่ภายใน" แต่ส่วนท้องมักจะไม่ถูกกิน เพราะภายในท้องจะมีก้อนสีน้ำตาล ๆ ซึ่งประกอบไปด้วยอวัยวะภายใน รวมทั้งไข่และขี้ของมัน บางคนว่านี่คือส่วนที่เลิศรสที่สุด ขณะที่บางคนแนะว่าอย่าไปบริโภคบริเวณดังกล่าวเลย
ต่างประเทศ

ในประเทศไทย มีการบริโภคบึ้งเช่นกันในหลายภูมิภาคมาช้านาน
เคยมีร้านแห่งหนึ่งในประเทศเม็กซิโก บรรจุตาโกไส้แมงมุมทารันทูลาเสิร์ฟคู่กับกัวกาโมเลลงในเมนูของร้าน แต่ทางการเม็กซิโกมีกฎหมายห้ามขายทารันทูลาหลายสายพันธุ์เพื่อการบริโภคของมนุษย์ ด้วยเหตุนี้เมนูยังกล่าวจึงถูกยกเลิกออกไปเป็นการถาวร
พรรคฟุนซินเปก

| FUNCINPEC ហ្វ៊ុនស៊ិនប៉ិច |
| --- | --- |

ผู้ก่อตั้ง: พระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุ
หัวหน้า: แก้ว พุทธรัศมี
คำขวัญ: "ชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์"
ก่อตั้ง: 21 มีนาคม พ.ศ. 2524
ก่อนหน้า: พรรคสังคมราษฎรนิยม
ที่ทำการ:  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 6A, ราชธานีพนมเปญ, พระราชอาณาจักรกัมพูชา
อุดมการณ์: อนุรักษนิยม สีหนุนิยม กษัตริย์นิยม
จุดยืน: กลาง-ขวา
กลุ่มระดับสากล: องค์การประชาธิปไตยสายกลางนานาชาติ
สี:   สีเหลือง
ที่นั่งรัฐสภาในพระราชอาณาจักร: 0 / 125 
ที่นั่งพฤฒสภาในพระราชอาณาจักร: 2 / 62 
สภาท้องถิ่นในพระราชอาณาจักร: 28 / 11,572 
เว็บไซต์
เว็บไซต์ทางการ
การเมืองกัมพูชา   รายชื่อพรรคการเมือง การเลือกตั้ง
พรรคฟุนซินเปก (อักษรโรมัน: FUNCINPEC; เขมร: គណបក្ស ហ្វ៊ុនស៊ិនប៉ិច คณปกฺส หฺวุ̃นซินปิจ) เป็นพรรคการเมืองนิยมเจ้าในกัมพูชา โดยเป็นพรรคร่วมรัฐบาลหลังการเลือกตั้ง พ.ศ. 2536 จนถึง พ.ศ. 2541 หลังจากนั้น ความสำคัญของพรรคลดลง คำว่าฟุนซินเปกเป็นคำย่อจากภาษาฝรั่งเศส Front Uni National pour un Cambodge Indépendant, Neutre, Pacifique, et Coopératif หมายถึง “แนวร่วมเอกภาพแห่งชาติกัมพูชาที่เป็นเอกราช เป็นกลาง สงบสุขและเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน”
ภูมิหลัง

บทความหลัก: พรรคสังคม และ ราชอาณาจักรกัมพูชา (พ.ศ. 2497–2513)
พรรคนี้มีรากฐานมาจากพระนโรดม สีหนุ ที่เคยเป็นผู้นำในการเรียกร้องเอกราชของกัมพูชา และยังเคยเป็นพระมหากษัตริย์ นายกรัฐมนตรี ผู้นำประเทศ ระหว่างพ.ศ. 2498 – 2513 ภายใต้ระบอบสังคม พระนโรดม สีหนุพ้นจากอำนาจหลังจากการรัฐประหาร พ.ศ. 2513 โดยพระญาติของพระองค์คือ พระสีสุวัตถิ์ สิริมตะและกลุ่มผู้นิยมฝ่ายขวาคือนายพลลน นล ซึ่งได้ร่วมมือกันก่อตั้งสาธารณรัฐเขมร พระนโรดม สีหนุทรงลี้ภัยไปปักกิ่งและจัดตั้งรัฐบาลราชอาณาจักรกัมพูชาพลัดถิ่น ซึ่งเป็นการรวมกลุ่มกับพรรคคอมมิวนิสต์กัมพูชาที่จีนสนับสนุน (ต่อมาเป็นที่รู้จักในชื่อเขมรแดง)
หลังจากที่พรรคคอมมิวนิสต์ได้รับชัยชนะในสงครามกลางเมือง พ.ศ. 2518 และก่อตั้งกัมพูชาประชาธิปไตย พระนโรดม สีหนุถูกกักตัวในบ้านพักรับรอง กลุ่มผู้สนับสนุนพระองค์ถูกกีดกันออกจากอำนาจหรือถูกกวาดล้าง หลังจากที่เขมรแดงถูกกลุ่มที่มีกองทัพเวียดนามหนุนหลังโค่นล้มเมื่อต้นปี พ.ศ. 2522 พระนโรดม สีหนุทรงลี้ภัยออกจากกัมพูชา และทรงกล่าวถึงเขมรแดงว่า “แม้จะมีปัญหาเรื่องสิทธิมนุษยชน แต่ก็เป็นรัฐบาลที่ถูกกฎหมายหนึ่งเดียวของกัมพูชา ซึ่งเกิดจากกลุ่มประชาชนที่ต่อต้านสหรัฐและลน นล” ส่วนเขมรแดงได้ขอให้พระนโรดม สีหนุมาเป็นผู้นำอีกครั้งเพื่อสร้างภาพพจน์ในระดับนานาชาติ อย่างไรก็ตาม พระนโรดม สีหนุได้ประกาศแยกตัวจากฝ่ายคอมมิวนิสต์และประณามว่าเป็นฆาตกร
มูลินากา

ก่อน พ.ศ. 2522 มีกลุ่มผู้อพยพจำนวนมากเข้ามาสู่ค่ายผู้อพยพตามแนวชายแดนไทย รวมทั้งกลุ่มที่เป็นเคยเป็นทหารของฝ่ายสาธารณรัฐและฝ่ายนิยมเจ้า กลุ่มที่เป็นสมาชิกกองทัพแห่งชาติเขมรที่เคยนำโดยพระนโรดม จันทรังสี และโจรผู้ร้ายที่ได้ประโยชน์จากความวุ่นวาย ต่อมา ใน พ.ศ. 2522 กลุ่มเขมรแดงที่พ่ายแพ้ได้อพยพมายังแนวชายแดนไทยเพิ่มขึ้น
ซอน ซานและอดีตนายทหารที่เคยสังกัดกองทัพแห่งชาติเขมรคือนายพลเดียน เดลได้จัดตั้วแนวร่วมเพื่อต่อสู้กับเวียดนามซึ่งต่อมากลายเป็นแนวร่วมปลดปล่อยแห่งชาติประชาชนเขมร ซึ่งเป็นกลุ่มต่อต้านคอมมิวนิสต์และนิยมสาธารณรัฐ ในอีกด้านหนึ่ง อดีตทหาร 2 คนคือกัปตันกอง ซิเลียะห์และทหารพลร่ม พันเอกเนม โสภณ ได้จัดตั้งองค์กรที่ไม่เกี่ยวข้องกับแนวร่วมปลดปล่อยแห่งชาติประชาชนเขมร โดยใช้ชื่อว่าขบวนการเพื่อการปลดปล่อยแห่งชาติกัมพูชาหรือเรียกด้วยชื่อย่อว่ามูลินากา (MOULINAKA มาจากภาษาฝรั่งเศส Mouvement de Liberation National du Kampuchea) เมื่อ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2522 ซึ่งเป็นกลุ่มต่อต้านกลุ่มแรกที่จงรักภักดีต่อพระนโรดม สีหนุ เนม โสภณได้ลอบเข้าสู่กัมพูชาอย่างลับ ๆ เพื่อสนับสนุนกลุ่มนิยมเจ้า และถูกทหารเวียดนามจับกุม แต่หนีออกมาได้ใน พ.ศ. 2523 และขึ้นเป็นผู้นำของมูลินากาหลังจากที่กอง ซิเลียะห์เสียชีวิตด้วยโรคมาลาเรียเมื่อ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2523
การก่อตั้งฟุนซินเปกและกองทัพเจ้าสีหนุ

พระนโรดม สีหนุได้จัดตั้งพรรคฟุนซินเปกขึ้นที่ปารีสเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2524 โดยสมาชิกส่วนใหญ่เป็นชาวกัมพูชาลี้ภัย พรรคฟุนซินเปกได้รับการสนับสนุนจากอาเซียนในฐานะขบวนการต่อต้านเวียดนามซึ่งร่วมมืออย่างหลวมๆกับกลุ่มเขมรแดงที่ยังครองอำนาจอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของกัมพูชาและแนวร่วมปลดปล่อยแห่งชาติประชาชนเขมรที่ได้รับการสนับสนุนจากสหรัฐและชาติตะวันตก และได้ร่วมมือกับอิน ตัมจัดตั้งกองทัพเจ้าสีหนุซึ่งมีขุมกำลังหลักมาจากกลุ่มมูลินากาและกลุ่มเล็ก ๆ อื่นที่นิยมเจ้า
แนวร่วมเขมรสามฝ่าย

ตลอดปี พ.ศ. 2525 ได้ให้ความช่วยเหลือแก่กองทัพเจ้าสีหนุและแนวร่วมปลดปล่อยแห่งชาติประชาชนเขมรผ่านทางสิงคโปร์ กองทัพของเขมรแดงได้รับความช่วยเหลือจากจีน แต่กลุ่มที่มีเวียดนามหนุนหลังยังคงได้รับชัยชนะในการกวาดล้างทั้งสามกลุ่ม ทำให้อาเซียนเข้ามากดดันให้แนวร่วมปลดปล่อยแห่งชาติประชาชนเขมร เขมรแดงและฟุนซินเปกรวมกลุ่มเข้าด้วยกัน เกิดเป็นแนวร่วมเขมรสามฝ่าย ซึ่งมีการลงนามที่กัวลาลัมเปอร์เมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2525 โดยพระนโรดม สีหนุ ตัวแทนจากฟุนซินเปกเป็นประธานาธิบดี เขียว สัมพัน ตัวแทนจากเขมรแดงเป็นรองประธานาธิบดี และซอน ซาน ตัวแทนแนวร่วมปลดปล่อยฯ เป็นนายกรัฐมนตรี ต่อมา เกิดความขัดแย้งระหว่างพระนโรดม สีหนุกับอิน ตัม ทำให้อิน ตัมถอนตัวออกไป พระนโรดม รณฤทธิ์ พระโอรสของพระนโรดม สีหนุ เข้ามาควบคุมกองทัพเจ้าสีหนุแทน ในช่วงนี้ กองทัพเจ้าสีหนุจัดเป็นกองทหารที่มีขนาดเล็กที่สุดในแนวร่วมเขมรสามฝ่าย
พ.ศ. 2523 – 2532

ก่อน พ.ศ. 2532 ที่เริ่มมีการถอนทหารเวียดนามออกจากกัมพูชา กองกำลังแนวร่วมปลดปล่อยฯของซอน ซานและกองทัพเจ้าสีหนุได้รับการสนับสนุนทั้งทางการเงิน การทหารและทางเทคนิคจากสหรัฐเพื่อต่อต้านสหภาพโซเวียตและเวียดนามที่เข้ามาเกี่ยวข้องกับกัมพูชา ฟุนซินเปกและเขมรแดงยังได้รับความช่วยเหลือจากจีนด้วย แนวร่วมปลดปล่อยฯ เริ่มอ่อนแอลงใน พ.ศ. 2529 ซึ่งเกิดจากความขัดแย้งระหว่างซอน ซานกับฝ่ายกองทัพที่นำโดยนายพลสัก สุตสคัน ซึ่งเป็นหนึ่งในตัวเลือกของสหรัฐในการขึ้นเป็นผู้นำ การแตกแยกทำให้ทหารในกองทัพลดจำนวนลง ในทางตรงกันข้ามกลับเป็นผลดีต่อฟุนซินเปกและกองทัพเจ้าสีหนุโดยการทำให้สถานะของกลุ่มโดดเด่นขึ้น เขมรแดงได้ขยายฐานที่มั่นจากเทือกเขาบรรทัดไปยังพนมมาลัยตามแนวชายแดนไทย และมีความร่วมมือระหว่างกองทัพเจ้าสีหนุกับเขมรแดงในการโจมตีจังหวัดพระตะบอง
หลังข้อตกลงสันติภาพ พ.ศ. 2534

หลังจากการถอนทหารเวียดนามทั้งหมดออกจากกัมพูชาและพระนโรดม รณฤทธิ์ได้เป็นนายกรัฐมนตรีร่วมกับฮุน เซนระหว่าง พ.ศ. 2536 – 2540 และเป็นผู้นำพรรคจนถึงเดือนตุลาคม พ.ศ. 2549 จึงเปลี่ยนเป็นผู้นำพรรคคนปัจจุบันคือ แก้ว พุทธรัศมี ส่วนพระนโรดม สีหนุทรงขึ้นครองราชย์เป็นกษัตริย์กัมพูชาอีกครั้งใน พ.ศ. 2535 แม้ว่าพรรคฟุนซินเปกจะเป็นพรรคร่วมรัฐบาลที่ใหญ่ที่สุด แต่ก็มีปัญหาความแตกแยกภายในที่เริ่มเกิดขึ้นตั้งแต่ พ.ศ. 2533 ระหว่างพระนโรดม รณฤทธิ์ พระนโรดม สิริวุฒิ และพระสีสุวัตถิ์ สิริรัฐ (พระโอรสของพระสีสุวัตถิ์ สิริมตะ) เกี่ยวกับปัญหาการฉ้อราษฎร์บังหลวง ปัญหาเกี่ยวกับเวียดนามและเขมรแดง ปัญหาการปฏิรูปที่ดิน และอื่น ๆ ใน พ.ศ. 2540 เกิดการรัฐประหารที่เกิดจากความขัดแย้งระหว่างพระนโรดม รณฤทธิ์กับฮุน เซน โดยมีเขมรแดงหนุนหลังพรรคฟุนซินเปก ส่งผลให้พระนโรดม รณฤทธิ์ต้องลี้ภัยไปฝรั่งเศส
ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2541 พรรคฟุนซินเปกได้ 43 ที่นั่งจากทั้งหมด 123 ที่นั่ง เป็นลำดับสองรองจากพรรคประชาชนกัมพูชา ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2546 คะแนนเสียงของพรรคฟุนซินเปกลดลงได้เพียง 26 ที่นั่ง ต่อมาในการเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภา พ.ศ. 2549 พรรคฟุนซินเปกได้ 12 ที่นั่งจากทั้งหมด 61 ที่นั่ง หลังจากพระนโรดม รณฤทธิ์แยกออกไปจัดตั้งพรรคของตนเองคือพรรคนโรดม รณฤทธิ์ ปรากฏว่าทั้งสองพรรคพ่ายแพ้ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2551 ได้เพียง 2 ที่นั่ง พรรคประชาชนกัมพูชาชนะการเลือกตั้งอย่างถล่มทลาย พรรคสม รังสีกลายเป็นพรรคฝ่ายค้านหลัก แม้แต่พรรคใหม่อย่างพรรคสิทธิมนุษยชนก็ได้คะแนนเสียงมากกว่าพรรคฟุนซินเปก ในการเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภา พ.ศ. 2555 พรรคฟุนซินเปกได้ 10 ที่นั่ง
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ เก็บถาวร 2011-12-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
กาด อาวีกาด

| กาด อาวีกาด |
| --- | --- |
เกิด: ค.ศ. 1930 (อายุ 93–94 ปี) เยรูซาเลม อิสราเอล
สัญชาติ: อิสราเอล
กาด อาวีกาด (ฮีบรู: גד אביגד; ค.ศ. 1930 –) เป็นนักชีวเคมีชาวอิสราเอล เมื่อเขาอายุ 17 ปี เขาได้เข้าร่วมการจัดอันดับของ Palmach เขาได้เข้าศึกษาที่มหาวิทยาลัยฮีบรูแห่งเยรูซาเลม ได้รับปริญญาเอกในปี ค.ศ. 1958
ในปี ค.ศ. 1957 เขาได้รับรางวัลอิสราเอลพริตซ์ในสาขาวิทยาศาสตร์ ร่วมกับ Shlomo Hestrin และ David Sidney Feingold
อาวีกาดเป็นรองศาสตราจารย์ภาควิชาชีวเคมีที่มหาวิทยาลัยฮิบรู และในปี ค.ศ. 1970 ย้ายไปอยู่ที่สหรัฐอเมริกา และสอนที่โรงเรียนแพทย์โรเบิร์ตวูดจอห์นสันในรัฐนิวเจอร์ซีย์
สมเด็จกรมพระนโรดม จักรพงศ์

| สมเด็จกรมพระนโรดม จักรพงศ์ |
| --- | --- |


รองนายกรัฐมนตรีแห่งกัมพูชา
ดำรงตำแหน่ง มกราคม พ.ศ. 2535 – มิถุนายน พ.ศ. 2536
นายกรัฐมนตรี: ฮุน เซน
ก่อนหน้า: บู ทอง
ถัดไป:   นโรดม สิริวุธ  ซอ เค็ง 
สมาชิกพฤฒสภากัมพูชา
ดำรงตำแหน่ง มกราคม พ.ศ. 2549 – พฤศจิกายน พ.ศ. 2549
ประธานาธิบดี: เจีย ซีม
รองประธานพรรคนโรดม รณฤทธิ์
ดำรงตำแหน่ง พฤศจิกายน พ.ศ. 2549 – มิถุนายน พ.ศ. 2550
ประธานาธิบดี: นโรดม รณฤทธิ์
ถัดไป: Chhim Siek Leng
สมาชิกสภารัฐธรรมนูญแห่งกัมพูชา
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  2013
ประธานาธิบดี: Ek Som Ol, Im Chhun Lim
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
พรรคการเมือง:  พรรคฟุนซินเปก (พ.ศ. 2524–34; พ.ศ. 2542–2544; พ.ศ. 2547–2549)
การเข้าร่วม พรรคการเมืองอื่น:   พรรคนโรดม รณฤทธิ์ (พ.ศ. 2549–2550)  พรรคจิตวิญญาณเขมร (พ.ศ. 2545–2547)  พรรคประชาชนกัมพูชา (พ.ศ. 2534–2537) 
คู่สมรส: นักนางนโรดม กชนิภา จักรพงศ์
บุตร: 13 องค์

 
ประสูติ:  (1945-10-21) 21 ตุลาคม ค.ศ. 1945 (79 ปี) พนมเปญ กัมพูชาในอารักขาของฝรั่งเศส
ราชวงศ์: ตรอซ็อกผแอม  (สายราชสกุลนโรดม)
พระบิดา: พระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุ
พระมารดา: พระองค์เจ้าสีสุวัตถิ์ พงสานมุนี

ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้:  กัมพูชา
แผนก/สังกัด:  กองทัพกัมพูชา
ประจำการ: 1963–1970; 1981-1991 (Armée Nationale Sihanoukiste); 1993–1994
ชั้นยศ: พลตรี 
เว็บไซต์: Norodom Racvivong Foundation

 
 
สมเด็จกรมพระนโรดม จักรพงศ์ หรือพระนามเดิม สมเด็จพระมหิสสรานโรดม จักรพงศ์ (เขมร: នរោត្តម ចក្រពង្ស ; ประสูติ 21 ตุลาคม ค.ศ. 1945) เป็นพระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุ กับพระองค์เจ้าสีสุวัตถิ์ พงสานมุนี จึงถือว่าพระองค์เป็นพระเชษฐาต่างพระมารดาของพระบาทสมเด็จพระบรมนาถ นโรดม สีหมุนี พระมหากษัตริย์กัมพูชาองค์ปัจจุบัน
สมเด็จพระมหิสสรานโรดม จักรพงศ์ยังเป็นนักการเมืองพรรคฟุนซินเปกที่มีแนวความคิดกษัตริย์นิยมและเคยดำรงตำแหน่งรองนายกรัฐมนตรีแห่งพระราชอาณาจักรกัมพูชา ทั้งนี้ยังเคยดำรงตำแหน่งองคมนตรีของคณะองคมนตรีสูงสุดแล้ว โดยที่พระองค์ได้ทำงานอุทิศพระองค์ด้านสิทธิมนุษยชนและสนับสนุนกิจกรรมของราชวงศ์ ในปี พ.ศ. 2556 สมเด็จพระมหิสสรานโรดม จักรพงศ์ได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภารัฐธรรมนูญแห่งพระราชอาณาจักรกัมพูชาโดยองค์พระมหากษัตริย์กัมพูชา
พระประวัติ

สมเด็จกรมพระนโรดม จักรพงศ์ ประสูติเมื่อวันที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2488 ณ พระราชวังเขมรินทร์ กรุงพนมเปญ ประเทศกัมพูชา โดยเป็นพระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุ กับพระองค์เจ้าสีสุวัตถิ์ พงสานมุนี โดยมีพระพี่น้องร่วมพระมารดาด้วยกัน 7 พระองค์ โดยแรกเริ่มพระองค์ดำรงตำแหน่งนักบินในกองทัพกัมพูชา แต่ภายหลังการยึดอำนาจของลอน นอล พระองค์พร้อมด้วยพระมหากษัตริยานีสีสุวัตถิ์มุนีวงศ์ กุสุมะนารีรัตน์สิริวัฒนา พระอัยยิกาเสด็จลี้ภัยในยังประเทศจีนในปี ค.ศ. 1973 และลี้ภัยตั้งแต่ปี ค.ศ. 1973-1975 หลัง ค.ศ. 1975 พระองค์ได้เสด็จไปยังประเทศฝรั่งเศส โดยร่วมกับพระราชบิดาในการต่อต้านเวียดนามที่ยึดครองกัมพูชา แต่ภายในพรรคฟุนซินเปกของพระบิดานั้นมีความยุ่งยาก โดยพระองค์นั้นอยู่ในตำแหน่งรักษาการณ์เสนาธิการทหารกลุ่มสีหนุ[ต้องการอ้างอิง]
ต่อมาได้มีสนธิสัญญาปารีสขึ้นมา ทำให้พระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุ พระราชบิดาเสด็จนิวัตกลับประเทศกัมพูชา ส่วนพระองค์เองได้ออกจากพรรคฟุนซินเปก มาดำรงตำแหน่งรองนายกรัฐมนตรีในรัฐบาลฮุน เซน ภายใต้แรงกดดันของรัฐบาลกลาง ต่อมาในปี ค.ศ. 1994 พระบาทสมเด็จพระบรมนาถ นโรดม สีหนุ โปรดเกล้า เฉลิมพระอิสริยยศเป็ย สมเด็จกรมขุน (Sdech Krom Khun)[ต้องการอ้างอิง]
ภายหลังการยึดอำนาจของนายพลสิน สอง (Sin Song) และนายพลสิน เซน (Sin Sen) สมเด็จกรมขุนนโรดม จักรพงศ์ เสด็จออกนอกประเทศโดยทรงประทับในประเทศมาเลเซียเป็นแห่งแรก และเสด็จไปประทับ ณ ประเทศฝรั่งเศสอีกครั้ง
ในวันที่ 31 สิงหาคม ค.ศ. 2004 พระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุ ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ สถาปนาพระอิสริยยศให้สมเด็จกรมขุนนโรดม จักรพงศ์ เป็น สมเด็จพระมหิสสรานโรดม จักรพงศ์ และในวันที่ 22 มกราคม ค.ศ. 2024 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ สถาปนาพระอิสริยยศเป็น สมเด็จกรมพระนโรดม จักรพงศ์ ถือเป็นลำดับเกียรติยศสูงสุดของกัมพูชา[ต้องการอ้างอิง]
พระชายาและพระบุตร

นักนางฮุน เสือน (Anak Munang Soeun) เดิมชื่อ ฮุน เสือน เกิดเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม ค.ศ. 1943 เดิมเธอเป็นนางรำในราชสำนัก มีพระโอรสด้วยกัน 5 พระองค์ ได้แก่
พระองค์เจ้านโรดม พุทธพงศ์
พระองค์เจ้านโรดม อัมฤทธิวงศ์
พระองค์เจ้านโรดม นราวงศ์ (ประสูติเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม ค.ศ. 1970)
พระองค์เจ้านโรดม นฤทธิพงศ์
พระองค์เจ้านโรดม รวิจักร (ประสูติเมื่อวันที่  1 มกราคม ค.ศ. 1974)
นักนางเคธี (Anak Munang Kethy) เดิมชื่อ เคธี เตียวลง เกิดเมื่อวันที่ 5 สิงหาคม ค.ศ. 1951 โดยเสกสมรสกันเมื่อวันที่ 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 1965 ณ พระราชวังเขมรินทร์ เธอเป็นบุตรีของนายแญก เตียวลง โดยเจ้าจักรพงศ์ และเคธี มีพระธิดาด้วยกัน 1 พระองค์ คือ
พระองค์เจ้านโรดม นันทาเทวี
นักนางทิญาติ (Anak Munang Diyathi) เดิมชื่อ ดวง ทิญาติ เกิดเมื่อวันที่ 5 เมษายน ค.ศ. 1948 เสกสมรสกันเมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน ค.ศ. 1967 ณ พระราชวังเขมรินทร์ เธอเป็นบุตรีของนายดวง โดยเจ้าจักรพงศ์ และทิญาติมีพระโอรส-พระธิดาด้วยกัน 3 พระองค์ โดย 2 องค์แรกเป็นพระธิดา และองค์สุดท้ายเป็นโอรส คือ
พระองค์เจ้านโรดม วิมาลา (ประสูติเมื่อวันที่ 28 มกราคม ค.ศ. 1968)
พระองค์เจ้านโรดม บุปผารี (ประสูติเมื่อวันที่ 15 มกราคม ค.ศ. 1971)
พระองค์เจ้านโรดม อิทธิพงศ์ (ประสูติเมื่อวันที่ 15 ธันวาคม ค.ศ. 1972)
นักนางญาณี (Anak Munang Yani) เดิมชื่อ ดวง ญาณี เกิดเมื่อวันที่ 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1953 เธอเสกสมรสกับเจ้าจักรพงศ์ในปี ค.ศ. 1974 ณ ปักกิ่ง ประเทศจีน เธอเป็นบุตรีของนายดวง เธอมีพระโอรสด้วยกันกับเจ้าจักรพงศ์ 1 พระองค์ คือ
พระองค์เจ้านโรดม รินทรา (ประสูติเมื่อวันที่ 12 มกราคม ค.ศ. 1975)
นักนางจารุวรรณ (Anak Munang Yaruvani) พระชายาชาวไทย เดิมชื่อจารุวรรณ ดวงจันทร์ เป็นบุตรีของนางจงจิตร ดวงจันทร์ และสืบเชื้อสายราชวงศ์ทิพย์จักราธิวงศ์ จากเจ้าสายทอง ณ เชียงใหม่ ผู้เป็นยาย
พระองค์เจ้านโรดม จารุจักร (ประสูติในปี ค.ศ. 1985) เสกสมรสแล้วกับนางเรศ สุพร ปัจจุบันพระองค์ต้องคดีอาญาเนื่องจากพระองค์ได้ตั้งแก๊งอาชญากรรมปล้นจี้ชิงทรัพย์
นักนางมุนีเร็ม (Anak Munang Munirimi) ได้รับรางวัลสตรีดีเด่นในพระพุทธศาสนาในปี ค.ศ. 2006 โดยมีพระโอรส-ธิดา 2 พระองค์ คือ
พระองค์เจ้านโรดม พงสุริยา (ประสูติในปี ค.ศ. 1997)
พระองค์เจ้านโรดม พงมุนีเรศ (ประสูติในปี ค.ศ. 2000)
นักนางกชนิภา (Anak Munang Kachanipha) พระชายาชาวไทย
แหล่งข้อมูลอื่น

Norodom Chakrapong[ลิงก์เสีย] Biography
เกรือง

เกรืองแดง
เกรือง (ภาษาเขมร: គ្រឿង, ออกเสียง: [krɨəŋ]) เป็นคำภาษาเขมรใช้เรียกส่วนผสมของเครื่องเทศและสมุนไพรที่เป็นเครื่องปรุงพื้นฐานของอาหารเขมร คล้ายกับน้ำพริกแกงในอาหารไทย ส่วนผสมของเกรืองถูกบดให้เข้ากันด้วยครกและสาก ส่วนผสมของเกรืองมีหลายแบบ ขึ้นกับชนิดอาหาร ส่วนใหญ่ประกอบด้วย ตะไคร้ ใบมะกรูด  ผิวมะกรูด  ข่า ขมิ้น กระเทียม หอมแดง พริกแห้ง กระชาย เกรืองอาจแบ่งตามสีได้เป็น เกรืองเหลือง เขียวหรือแดง  ซึ่งนำไปทำอาหารได้ทั้งต้มและผัด
เกรืองเฉพาะอย่าง

เป็นเกรืองที่ใช้ปรุงอาหารเฉพาะอย่าง มีส่วนผสมที่เพิ่มเข้ามา เช่น สัมลอร์กาโก（សម្លរ​កកូរ) ใส่ข้าวคั่วป่น เกรืองสำหรับอาม็อกเตร็ย（អាម៉ុកត្រី) ใช้เกรืองแดงแต่ไม่ใส่ขมิ้น
เกรืองหลวง

เกรืองหลวงเป็นเกรืองที่ใช้กับอาหารในวัง ซึ่งจะเพิ่มผักชีและใบมะกรูด ไม่ใส่ผิวมะกรูด  แต่เกรืองหลวงบางชนิดก็ไม่ได้ใส่ส่วนผสมสองอย่างนี้ทุกสูตร
เกรืองแบ่งตามสี

เมื่อแบ่งตามสีจะมีเกรืองสามชนิดคือ เกรืองแดง เขียว และเหลือง ซึ่งความแตกต่างของสีเกิดจากส่วนผสมของเกรืองที่ต่างกัน
เกรืองแดงหรือเกรืองกร็อฮอม (គ្រឿងក្រហម) เป็นเกรืองที่มีสีแดงของพริก ส่วนผสมอื่นมีตะไคร้ ขมิ้น หอมแดง กระเทียม ข่า พริกแห้ง ซึ่งพริกแห้งต้องแช่น้ำก่อน ตักขึ้นมาผึ่ง แล้วจึงบดในครก ตะไคร้ต้องหั่นเป็นชิ้นบาง ๆ ผิวมะกรูดหั่นเป็นชิ้นเล็ก ๆ ใบมะกรูดต้องเอาเส้นใบออกและหั่น
เกรืองเขียว​ (គ្រឿងខៀវ)​ ส่วนผสมหลักของเกรืองเขียวคือตะไคร้โดยใส่ใบมากกว่าโคนต้น ข่า อบเชย และขมิ้น ในอาหารบางชนิดจะเพิ่มปลาร้า และตัดอบเชยออกไป เรียกว่า teuk krueng
เกรืองเหลือง (គ្រឿង​លឿង) ใช้ในอาหารทั่วไป เช่น สัมลอร์มะจู ส่วนผสมของเกรืองเหลืองได้แก่ ขมิ้น ตะไคร้ กระเทียม หอมแดง และข่า
สัมลอร์กาโก (เขมร: សម្លរ​កកូរ)
Teuk Krueng (เขมร: ទឹកគ្រឿង)
สมาคมเขมรอิสระ

บทความนี้เกี่ยวกับขบวนการฝ่ายซ้าย สำหรับขบวนการฝ่ายขวา ดูที่ เขมรอิสระ
ธงของสมาคมเขมรอิสระ ต่อมาถูกปรับใช้เป็นธงชาติของสาธารณรัฐประชาชนกัมพูชา สังเกตที่รูปปราสาทนครวัดมีห้ายอด ส่วนธงของเขมรอิสระที่ไม่ได้ร่วมมือกับเวียดมิญจะมีสามยอด (ซึ่งต่อมาถูกปรับมาใช้เป็นธงของกัมพูชาประชาธิปไตย)
สมาคมเขมรอิสระ (อังกฤษ: United Issarak Front; เขมร: សមាគមខ្មែរ​ឥស្សរៈ) เป็นขบวนการต่อต้านการปกครองแบบอาณานิคมของฝรั่งเศสในกัมพูชาระหว่าง พ.ศ. 2493 – 2497 และเป็นฝ่ายซ้ายของขบวนการเขมรอิสระ เป็นกลุ่มที่ต่อต้านสหภาพฝรั่งเศส ในช่วงที่มีการประชุมที่เจนีวา พ.ศ. 2497 กองกำลังของสมาคมเขมรอิสระควบคุมประเทศได้ครึ่งหนึ่ง
การก่อตั้ง

การประชุมเพื่อจัดตั้งสมาคมเขมรอิสระมีขึ้นที่กำปงโสม จังหวัดกำปอต เมื่อ 17 – 19 เมษายน พ.ศ. 2493 มีผู้เข้าร่วมประชุมประมาณ 200 คน และมีนายพลอุง เซาจากเวียดมิญมาร่วมสังเกตการณ์  โดยในการประชุมมีการประดับธงของเวียดนาม ลาว และกัมพูชา ที่ประชุมได้เลือกเซิง งอกมิญเป็นผู้นำสูงสุด คณะกรรมการคนอื่นมี จัน สมัย เซียว เฮง จัน ดารา เมียส วอง เมียส วันนัก เจา ยิน เนียม ซุน สก สไพ งิน ฮอร์ แก้ว โมนี เนย สราญ มีตัวแทนจากพนมเปญ (เชื่อว่าเป็น แกว เมียส) และอีก 2 คนเป็นตัวแทนของชาวขแมร์กรอม มีสมาชิกของคณะกรรมการ 5 คนอยู่ในพรรคคอมมิวนิสต์อินโดจีน
รัฐบาลของฝ่ายต่อต้าน

การประชุมเพื่อก่อตั้งสมาคมเขมรอิสระ นำไปสู่การก่อตั้งรัฐบาลปฏิวัติที่เรียกคณะกรรมการศูนย์เพื่อเสรีภาพประชาชน ผู้ที่เป็นประธานคือเซิง งอกมิญ และผู้ที่เป็นรองประธานมี จัน สมัย เซียว เฮง ตู สามุต เซิง ฟอกรัตนาเป็นเลขาธิการทั่วไป นอน ซวนเป็นสมาชิกคนที่หกของคณะกรรมการ ต่อมา 19 มิถุนายน พ.ศ. 2493 เซิง งอกมิญประกาศเอกราชของกัมพูชา โดยสามารถควบคุมพื้นที่ได้หนึ่งในสามของประเทศ ใน พ.ศ. 2495 สมาคมได้รวมกับคณะกรรมการปลดปล่อยแห่งชาติเขมรที่นำโดย เลียบ แก้ว โมนี ซึ่งมีฐานที่มั่นทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศ โดยฝ่ายที่ต่อต้านคอมมิวนิสต์ของคณะกรรมการปลดปล่อยแห่งชาติเขมรได้แยกตัวออกไปต่างหาก สมาคมจึงประกาศจัดตั้งรัฐบาลฝ่ายต่อต้านเขมร ซึ่งประกอบไปด้วย เซิง งอกมิญเป็นประธานาธิบดี จัน สมัยเป็นรองประธานาธิบดี ตู สามุตเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย แก้ว โมนีเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ เจา ยิน เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ เซียว เฮงเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม เลียบ แก้ว โมนีเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงจริยธรรมและสอส มันเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศาสนา
ความขัดแย้งทางการทหาร

ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2493 สมาคมได้จัดตั้งโรงเรียนฝึกหัดทหารโดยมีกำลังทหารประมาณ 100 คน ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2493 ฝรั่งเศสเริ่มดำเนินการปราบปรามสมาคม โดยทางสมาคมได้รับการสนับสนุนทางทหารจากเวียดมิญราว 3,000 คน ใน เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2496 สมาคมและเวียดมิญได้เข้าโจมตีและฆ่าผู้ว่าราชการจังหวัดเปรยแวงตาย ซึ่งได้นำมาใช้ในการโฆษณาความสำเร็จของสมาคม
การประชุมเจนีวา

ในการประชุมเจนีวา สมาคมส่งตัวแทนไปร่วมสองคนคือแก้ว โมนี และเมย โพ ในการประชุมเพื่อแก้ปัญหาความขัดแย้งในอินโดจีนนี้ เวียดมิญได้เสนอให้รัฐบาลฝ่ายต่อต้านของเขมรมีสิทธิในการเจรจากับรัฐบาลนี้เทียบเท่ากับรัฐบาลของราชอาณาจักรกัมพูชา ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากสหภาพโซเวียตและจีน ในขณะที่ฝ่ายตะวันตกต้องการให้ถอนการรับรองสมาคมเขมรอิสระ ผลสำเร็จจากการประชุมครั้งนี้คือ ข้อตกลงสงบศึกซึ่งรวมทั้งฝ่ายสมาคมเขมรอิสระด้วย กัมพูชาได้รับเอกราชภายใต้การปกครองของพระนโรดม สีหนุ และการถอนกำลังของเวียดมิญออกจากกัมพูชา
สมาคมเขมรอิสระกับพุทธศาสนา

เนื่องจากผู้นำของสมาคม 2 คนคือ เซิง งอกมิญและตู สามุตเคยเป็นพระภิกษุมาก่อน สมาคมจึงได้รับอิทธิพลความเชื่อจากพุทธศาสนาด้วย ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2494 สมาคมได้จัดตั้งการประชุมทางด้านพุทธศาสนาในกัมพูชา ใน พ.ศ. 2495 เซิง งอกมิญและพรม สมิธ (พระภิกษุที่เข้าร่วมในสมาคมและเป็นบรรณาธิการหนังสือพิมพ์อิสระ "Issarak") จัน ดาราและพระภิกษุอีก 5 รูป ได้เดินทางไปยังขแมร์กรอม โดยได้กล่าวถึงบทบาทของพระพุทธศาสนาในการต่อสู้เพื่อเอกราช
กลุ่มปราสาทตาเมือนและปราสาทศีขรภูมิ

กลุ่มปราสาทตาเมือน ตั้งอยู่ในช่องเขาตาเมือน (หรือช่องเขาตาเมียง)  เทือกเขาพนมดงรัก ในเขตบ้านหนองคันนาสามัคคี หมู่ 8 ตำบลตาเมียง  อำเภอพนมดงรัก จังหวัดสุรินทร์ เป็นปราสาทที่รวมกลุ่มปราสาทตาเมือน  ซึ่งประกอบด้วยปราสาทหินสามหลัง  เรียงลำดับจากขนาดใหญ่ไปขนาดเล็ก คือ ปราสาทตาเมือนธม ปราสาทตาเมือนโต๊ด และปราสาทตาเมือน มาเป็นอุทยานประวัติศาสตร์กลุ่มปราสาทตาเมือน และกำลังพิจารณาปราสาทกลุ่มราชมรรคาเป็นมรดกโลก
คำอธิบาย

กลุ่มปราสาทตาเมือนธม ตั้งอยู่ที่บ้านหนองคันนาสามัคคี ตำบลตาเมียง อำเภอพนมดงรัก จังหวัดสุรินทร์
ตามรายทางสู่เมืองพระนครของขอม ในอดีตยังไม่มีความรับรู้ในเรื่องพรมแดนต่างประเทศ 
มีแต่เพียงแนวทิศเขาดงเร็ก เป็นพรมแดนธรรมชาติที่กั้นผู้คนสองดินแดนไว้ คนโบราณมีการ
ใช้เส้นทางผ่าช่องเขาที่มีอยู่ตลอดแนว ในบางช่องเขามีการสร้างปราสาทหินขนาดเล็ก เช่น ช่องสายตะกูมีปราสาทบายแบก 
แต่สำหรับที่ช่องตาเมือนหรือตาเมียงนี้มีลักษณะพิเศษคือ มีปราสาทหินสามหลังอยู่ใกล้ๆกัน เรียงลำดับจากขนาดใหญ่ไปขนาดเล็ก 
เรียกว่ากลุ่มปราสาทตาเมือน โดยปราสาทแต่ละหลังมีขนาดและประโยชน์ที่ใช้สอยแตกต่างกันไป
ปราสาทตาเมือนธม เป็นปราสาทขนาดใหญ่ที่สุดในกลุ่ม 
ตัวปราสาทอยู่บนเนินเขาสร้างคร่อมโขดหินธรรมชาติที่ศักดิ์สิทธิ์ในรูปของสยัมภูศิวลึงค์ และเป็นที่สำหรับประกอบพิธีกรรม 
อยู่ใกล้ดินแดนเขมรมากที่สุด ปราสาทแห่งนี้หันหน้าไปทางทิศใต้ ผิดแผกจากแห่งอื่นซึ่งมักจะหันหน้าไปทางทิศตะวันออก คงจะรับกับเส้นทางที่มาจากเขมรต่ำผ่านมาทางช่องทางตาเมือนนี้ ปราสาทตาเมือนธม ซึ่งแปลตรงกับภาษาเขมรว่า ใหญ่ 
นอกจากนี้ยังมีอาคารอื่น คือปรางค์ก่อด้วยหินทรายสองหลัง อยู่ทางด้านทิศตะวันออกเฉียงเหนือ และตะวันตกเฉียงเหนือของปราสาทประธาน
บรรณาลัยศิลาแลงสองหลัง และนอกระเบียงคดทางทิศเหนือมีสระน้ำขนาดเล็กสองสระ
เนื่องจากปราสาทแห่งนี้อยู่ใกล้เขตชายแดน การเที่ยวชมจึงควรอยู่เฉพาะภายในเขตปราสาทเท่านั้น 
ไม่ควรเดินออกไปไกลจากแนวต้นไม้รอบปราสาทเพราะพื้นที่นี้ยังไม่ปลอดภัยนัก
ปราสาทตาเมือนโต๊ด อยู่ห่างจากปราสาทตาเมือนธม ประมาณ 750 เมตร ก่อด้วยศิลาแลง 
มีกำแพงล้อมรอบและมีสระน้ำขนาดเล็กอยู่ทางทิศเหนือหนึ่งสระ โดยเชื่อว่าปราสาทแห่งนี้เป็นอโรคยาศาล 
รักษาพยาบาลของชุมชนหรือตามรายทางที่เป็นเส้นทางคมนาคม ซึ่งนิยมสร้างในสมัยพระเจ้าชัยวรมันที่ 7
ปราสาทตาเมือน (บายกรีม) อย่ห่างจากปราสาทตาเมือนโต๊ด ประมาณ 390 เมตร เป็นปราสาทที่เล็กที่สุด ก่อด้วยศิลาแลง มีลักษณะเป็นห้องยาว เชื่อว่าเป็นธรรมศาลา 
คือที่พักสำหรับคนเดินทาง
ปราสาทตาเมือนธม

ปราสาทตาเมือนธม เป็นปราสาทขนาดใหญ่ที่สุดในกลุ่ม (ธม เป็นภาษาเขมร แปลว่า ใหญ่) ตัวปราสาทอยู่บนเนินเขาสร้างคร่อมโขดหินธรรมชาติที่ศักดิ์สิทธิ์ในรูปของสยัมภูศิวลึงค์ และเป็นที่สำหรับประกอบพิธีกรรม
ตัวปราสาทตาเมือนธม หันหน้าไปทางทิศใต้ ผิดแผกจากแห่งอื่นซึ่งมักจะหันหน้าไปทางทิศตะวันออก รับกับเส้นทางที่มาจากเขมรต่ำผ่านมาทางช่องทางตาเมือนนี้
ปราสาทตาเมือนธมประกอบด้วยปราสาทประธาน มีอาคารอื่น คือปรางค์ก่อด้วยหินทรายสองหลัง อยู่ทางด้านทิศตะวันออกเฉียงเหนือ และตะวันตกเฉียงเหนือของปราสาทประธาน มีบรรณาลัยศิลาแลงสองหลัง และนอกระเบียงคดทางทิศเหนือ มีสระน้ำขนาดเล็กสองสระ
ปราสาทแห่งนี้อยู่ใกล้เขตชายแดนไทย–กัมพูชามากที่สุด  การเที่ยวชมจึงควรอยู่เฉพาะภายในเขตปราสาทเท่านั้น  ไม่ควรเดินออกไปไกลจากแนวต้นไม้รอบปราสาทเพราะพื้นที่นี้ยังไม่ปลอดภัยนัก