stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ฟอลีแบร์แฌร์

ภาพโฆษณาการแสดงของฟอลีแบร์แฌร์ในปี 1893
ฟอลีแบร์แฌร์ (ฝรั่งเศส: Folies Bergère) เป็นไนต์คลับตั้งอยู่ที่สี่แยกถนนเทรวีซ (Trévise) กับถนนรีเช (Richer) เขตที่ 9 ในกรุงปารีส มีชื่อเสียงในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1890 ถึง 1920 ในด้านการเป็นคู่แข่งของคลับมูแลงรูจ ในแสดงระบำแคนแคน ดนตรีและกายกรรม
ฟอลีแบร์แฌร์เปิดดำเนินการตั้งแต่ ค.ศ. 1869 ใช้ชื่อว่า Folies Trévise ตามชื่อถนนที่ตั้งอยู่ ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น Folies Bergère ในปี ค.ศ. 1872 ตามชื่อถนนแบร์แฌร์ (Bergère) ที่อยู่ใกล้กัน เนื่องจากดยุกแห่งเทรวีซ ไม่พอใจที่ชื่อของตนถูกนำไปตั้งชื่อสถานบริการ
การแสดงของฟอลีแบร์แฌร์ ได้รับความนิยมในหมู่ผู้ชมเพศชาย เนื่องจากนักเต้นหญิงจะนุ่งน้อยห่มน้อย มีการแสดงเปลือยอก บางครั้งถึงกับเปลือยกายทั้งตัว
ภาพสีน้ำมันชิ้นสุดท้ายของเอดัวร์ มาแน ในปี ค.ศ. 1883 ชื่อ Un bar aux Folies Bergère (บาร์ที่ฟอลีแบร์แฌร์) วาดที่ไนต์คลับแห่งนี้ เป็นภาพบาร์เทนเดอร์หญิงยืนประจำอยู่ที่เคาน์เตอร์บาร์ เป็นผลงานชิ้นหนึ่งของมาแนที่ได้รับความนิยม
แหล่งข้อมูลอื่น

48°52′27″N 2°20′42″E﻿ / ﻿48.874167°N 2.345000°E﻿ / 48.874167; 2.345000
Folies Bergere official site
โรงละครฟอลีแบร์แฌร์ ในปี 2005
ภาพวาด Un bar aux Folies Bergère ของมาแน
Colette Andris นักแสดงในทศวรรษ 1920
Josephine Baker นักแสดงแอฟริกันอเมริกัน กับชุดกระโปรงกล้วย การแสดงที่มีชื่อในปี 1926
พรรคสังคมนิยม (ฝรั่งเศส)

| พรรคสังคมนิยม Parti socialiste  |
| --- | --- |
ชื่อย่อ: PS
ผู้ก่อตั้ง: ฟร็องซัว มีแตร็อง อะแล็ง ซาวารี
เลขาธิการเอก: โอลิเวียร์ ฟอร์
รองเลขาธิการเอก: โจฮันนา โรล็องด์ นีกอลา เมเยอร์-โรซินญอลล์
ก่อตั้ง: 4 พฤษภาคม ค.ศ. 1969 (1969-05-04)
รวมตัวกับ:  ดูรายชื่อ  แผนกฝรั่งเศสของแรงงานระหว่างประเทศ (SFIO)  สหพันธ์สโมสรเพื่อการต่ออายุด้านซ้าย (UCRG)  สหพันธ์กลุ่มสังคมนิยมและสโมสร (UGCS)  อนุสัญญาของสถาบันสาธารณรัฐ (CIR, ค.ศ. 1971) เป้าหมายสังคมนิยม (ค.ศ. 1975) 
ที่ทำการ: 99, rue Molière 94200 Ivry-sur-Seine
ฝ่ายเยาวชน: เยาว์สังคมนิยม
สมาชิกภาพ  (ปี ค.ศ. 2023): 45,000
อุดมการณ์: เสรีนิยมทางสังคม ประชาธิปไตยสังคมนิยม สังคมนิเวศวิทยา ลัทธนิยมยุโรป สังคมนิยม
จุดยืน: ฝ่ายซ้ายกลางถึงฝ่ายซ้าย
กลุ่มระดับชาติ:  สหภาพสังคมนิยมและประชาธิปไตยซ้าย (ค.ศ. 1973)  สหภาพประชาชนนิเวศน์วิทยาและสังคมใหม่  (ค.ศ. 2022–2024)  แนวร่วมประชาชนใหม่ (ตั้งแต่ค.ศ. 2024) 
กลุ่มระดับสากล: พันธมิตรก้าวหน้า สังคมนิยมนานาชาติ
กลุ่มในรัฐสภายุโรป: พันธมิตรก้าวหน้าของสังคมนิยมและเดโมแครตในรัฐสภายุโรป  (S&D)
สี:     สีชมพู, สีเขียว
สมัชชาแห่งชาติ: 65 / 577 
วุฒิสภา: 64 / 348 
รัฐสภายุโรป: 10 / 81 
สภาแผนก (ประธาน): 23 / 98 
สภาภูมิภาค (ประธาน): 4 / 18 
นายกเทศมนตรี: 45 / 279 
เว็บไซต์
www.parti-socialiste.fr
พรรคสังคมนิยม (ฝรั่งเศส: Parti socialiste, PS) เป็นพรรคการเมืองฝ่ายซ้ายในฝรั่งเศส ก่อตั้งเมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม ปีค.ศ. 1969 ซึ่งมีฟร็องซัว มีแตร็อง เป็นเลขาธิการเอก (ฝรั่งเศส: Premier secrétaire) คนแรกของพรรค ตำแหน่งนี้เทียบได้กับหัวหน้าพรรคในการเมือง
เลขาธิการเอกของพรรคในปัจจุบันเป็น โอลิเวียร์ ฟอร์ ดำรงตำแหน่งหัวหน้าพรรคต่อจากฌ็อง-กริสตอฟ กัมบาเดลิส
การเข้าร่วมการเมืองอื่น ๆ

พรรคสังคมนิยมเคยเป็นเสียงข้างมากในวุฒิสภาฝรั่งเศส หลังจากการเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาของปีค.ศ. 2011
ในรัฐสภายุโรป พรรคสังคมนิยมเป็นหนึ่งของกลุ่ม พันธมิตรก้าวหน้าของสังคมนิยมและเดโมแครตในรัฐสภายุโรป (อังกฤษ: Progressive Alliance of Socialists and Democrats) และเป็นหนึ่งของพรรคสังคมนิยมยุโรป (อังกฤษ: Party of European Socialists) อีกด้วย
รายชื่อประธานาธิบดี

ฟร็องซัว มีแตร็อง
(วาระ: 1981–1995)
ฟร็องซัว ออล็องด์
(วาระ: 2012–2017)
รายชื่อนายกรัฐมนตรี

ปีแยร์ โมรัว
(วาระ: 1981–1984)
โลร็องด์ ฟาบียุส
(วาระ: 1984–1986)
มีแชล รอการ์
(วาระ: 1988–1991)
เอดิต แครซง
(วาระ: 1991–1992)
ปีแยร์ เบเรโกวัว
(วาระ: 1992–1993)
ลียอแนล ฌ็อสแป็ง
(วาระ: 1997–2002)
ฌ็อง-มาร์ก เอโร
(วาระ: 2012–2014)
มานุแอล วาลส์
(วาระ: 2014–2016)
แบร์นาร์ กาซเนิฟว์
(วาระ: 2016–2017)
ผลการเลือกตั้ง > การเลือกตั้งประธานาธิบดีฝรั่งเศส

| การเลือกตั้ง | ผู้สมัครเลือกตั้ง | คะแนนรอบที่ 1> คะแนนเสียงทั้งหมด | คะแนนรอบที่ 1> สัดส่วนคะแนนเสียง | คะแนนรอบที่ 2> คะแนนเสียงทั้งหมด | คะแนนรอบที่ 2> สัดส่วนคะแนนเสียง | คะแนนรอบที่ 2> ผลการเลือกตั้ง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1974 | ฟร็องซัว มีแตร็อง | 11,044,373 | 43.25% | 12,971,604 | 49.19% |  พ่ายแพ้ |
| 1981 | ฟร็องซัว มีแตร็อง | 7,505,960 | 25.85% | 15,708,262 | 51.76% |  สำเร็จ ชนะ |
| 1988 | ฟร็องซัว มีแตร็อง | 10,367,220 | 34.10% | 16,704,279 | 54.02% |  สำเร็จ ชนะ |
| 1995 | ลียอแนล ฌ็อสแป็ง | 7,097,786 | 23.30% | 14,180,644 | 47.36% |  พ่ายแพ้ |
| 2002 | ลียอแนล ฌ็อสแป็ง | 4,610,113 | 16.18% | ไม่ผ่านรอบที่ 2 | ไม่ผ่านรอบที่ 2 | ไม่ผ่านรอบที่ 2 |
| 2007 | เซกอแลน รัวยาล | 9,500,112 | 25.87% | 16,790,440 | 46.94% |  พ่ายแพ้ |
| 2012 | ฟร็องซัว ออล็องด์ | 10,272,705 | 28.63 | 18,000,668 | 51.64% |  สำเร็จ ชนะ |
| 2017 | เบอนัว อามง | 2,291,288 | 6.36% | ไม่ผ่านรอบที่ 2 | ไม่ผ่านรอบที่ 2 | ไม่ผ่านรอบที่ 2 |
| 2022 | อาน อีดาลโก | 616,478 | 1.75% | ไม่ผ่านรอบที่ 2 | ไม่ผ่านรอบที่ 2 | ไม่ผ่านรอบที่ 2 |
ผลการเลือกตั้ง > การเลือกตั้งสมาชิกสมัชชาแห่งชาติ

| การเลือกตั้ง | คะแนนรอบที่ 1> คะแนนเสียงทั้งหมด | คะแนนรอบที่ 1> สัดส่วนคะแนนเสียง | คะแนนรอบที่ 2> คะแนนเสียงทั้งหมด | คะแนนรอบที่ 2> สัดส่วนคะแนนเสียง | จำนวนที่นั่ง | ผลการเลือกตั้ง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1973 | 4,537,348 | 19.10% | 4,734,889 | 22.17% | 89 / 490 | ฝ่ายค้าน |
| 1978 | 7,040,561 | 22.60% | 7,788,076 | 30.73% | 113 / 491 | ฝ่ายค้าน |
| 1981 | 9,432,362 | 37.52% | 9,198,332 | 49.25% | 266 / 491 | เสียงข้างมาก |
| 1986 | 8,693,939 | 31.02% | การเลือกตั้งแบบระบบสัดส่วนแบบบัญชีรายชื่อ | การเลือกตั้งแบบระบบสัดส่วนแบบบัญชีรายชื่อ | 206 / 577 | ฝ่ายค้าน |
| 1988 | 8,493,702 | 34.77% | 9,198,778 | 45.31% | 260 / 577 | เสียงข้างน้อย |
| 1993 | 4,429,237 | 17.50% | 5,697,795 | 28.00% | 57 / 577 | ฝ่ายค้าน |
| 1997 | 5,961,612 | 23.53% | 9,751,423 | 38.05% | 255 / 577 | แกนนำจัดตั้งรัฐบาล |
| 2002 | 6,086,599 | 24.11% | 7,482,169 | 35.26% | 140 / 577 | ฝ่ายค้าน |
| 2007 | 6,436,136 | 24.73% | 8,622,529 | 42.25% | 186 / 577 | ฝ่ายค้าน |
| 2012 | 7,618,326 | 29.35% | 9,420,889 | 40.91% | 280 / 577 | แกนนำจัดตั้งรัฐบาล |
| 2017 | 1,685,677 | 7.44% | 1,032,842 | 5.68% | 30 / 577 | ฝ่ายค้าน |
| 2022 | 860,201 | 3.78% | 1,084,909 | 5.23% | 28 / 577 | ฝ่ายค้าน |
| 2024 | 2,774,052 | 8.65% | 2,624,529 | 9.62% | 65 / 577 | ฝ่ายค้าน |
ผู้บริหาร > เลขาธิการเอก

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ลำดับ | รูป | ชื่อ | เริ่มวาระ | สิ้นสุดวาระ |
| 1 |  | อะแล็ง ซาวารี | 17 กรกฎาคม ค.ศ. 1969 | 16 มิถุนายน ค.ศ. 1971 (1 ปี 334 วัน) |
| 2 |  | ฟร็องซัว มีแตร็อง | 16 มิถุนายน ค.ศ. 1971 | 24 มกราคม ค.ศ. 1981 (9 ปี 222 วัน) |
| 3(1) |  | ลียอแนล ฌ็อสแป็ง | 24 มกราคม ค.ศ. 1981 | 14 พฤษภาคม ค.ศ. 1988 (7 ปี 111 วัน) |
| 4 |  | ปีแยร์ โมรัว | 14 พฤษภาคม ค.ศ. 1988 | 9 มกราคม ค.ศ. 1992 (3 ปี 240 วัน) |
| 5 |  | โลร็อง ฟาบียุส | 9 มกราคม ค.ศ. 1992 | 3 เมษายน ค.ศ. 1993 (1 ปี 84 วัน) |
| 6 |  | มีแชล รอการ์ | 3 เมษายน ค.ศ. 1993 | 19 มิถุนายน ค.ศ. 1994 (1 ปี 77 วัน) |
| 7 |  | อ็องรี แอมมานุเอลลี | 19 มิถุนายน ค.ศ. 1994 | 14 ตุลาคม ค.ศ. 1995 (1 ปี 117 วัน) |
| 8(2) |  | ลียอแนล ฌ็อสแป็ง | 14 ตุลาคม ค.ศ. 1995 | 2 มิถุนายน ค.ศ. 1997 (1 ปี 231 วัน) |
| 9 |  | ฟร็องซัว ออล็องด์ | 27 พฤศจิกายน ค.ศ. 1997 | 26 พฤศจิกายน ค.ศ. 2008 (10 ปี 365 วัน) |
| 10 |  | มาร์ทีน โอบรี | 26 พฤศจิกายน ค.ศ. 2008 | 17 กันยายน ค.ศ. 2012 (3 ปี 296 วัน) |
| 11 |  | ฮาร์เล็ม เดซียร์ | 17 กันยายน ค.ศ. 2012 | 15 เมษายน ค.ศ. 2014 (1 ปี 210 วัน) |
| 12 |  | ฌ็อง-กริสตอฟ กัมบาเดลิส | 15 เมษายน ค.ศ. 2014 | 30 กันยายน ค.ศ. 2017 (3 ปี 168 วัน) |
| - |  | ราชิด เตมาล | 30 กันยายน ค.ศ. 2017 | 7  เมษายน ค.ศ. 2018 (0 ปี 189 วัน) |
| 13 |  | โอลิเวียร์ ฟอร์ | 7 เมษายน ค.ศ. 2018 | ปัจจุบัน |
ดูเพิ่ม

รัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐฝรั่งเศส
การเมืองประเทศฝรั่งเศส
ระบบการปกครองของประเทศฝรั่งเศส
ประวัติศาสตร์ฝรั่งเศส
| ด ค กพรรคการเมืองหลักของฝรั่งเศสในปัจจุบัน  |
| --- | --- |
ฝ่ายซ้ายจัด: ลูว์ตูวรีแยร์ (LO) • ต่อต้านทุนนิยมใหม่ (NPA)
ฝ่ายซ้าย: ลาฟร็องแซ็งซูมีซ (LFI) • พรรคคอมมิวนิสต์ฝรั่งเศส (PCF) • พรรคนักนิเวศวิทยา (LÉ–EÉLV) • พรรคสังคมนิยม (PS)
สายกลาง: เรอแนซ็องส์ (RE) • พรรคขบวนการประชาธิปไตย (MoDem) • สหภาพเดโมแครตและอิสระ (UDI)
ฝ่ายขวา: เลเรปูว์บลีแก็ง (LR) • โฮรีซงส์ (HOR)
ฝ่ายขวาจัด: แนวร่วมแห่งชาติ (ฝรั่งเศส) (RN) • เดอบูลาฟร็องส์ (DLF) • พิชิตชัยอีกครั้ง (REC)
พรรคร่วมรัฐบาลในปัจจุบันเป็นตัวหนา
ฟร็องซิส ปูแล็งก์

ฟร็องซิส ปูแล็งก์ (ยืน)​
ฟร็องซิส ฌ็อง มาร์แซล ปูแล็งก์ (ฝรั่งเศส: Francis Jean Marcel Poulenc, สัทอักษร: /fʁɑ̃sis ʒɑ̃ maʁsɛl pulɛ̃k/) เกิด 7 มกราคม ค.ศ. 1899 เสียชึวิต 30 มกราคม ค.ศ. 1963 เป็นคีตกวีชาวฝรั่งเศส เขาเป็นหนึ่งในสมาชิกของกลุ่มคีตกวีทั้งหก (ดาร์ยีส มีโย, ชอร์ช ออรีก, อาร์ตูร์ โอเนแกร์, ลุย ดูเรย์ และแชร์แมน ตายแฟร์) ปูแล็งก์เกิดที่กรุงปารีสเมื่อ ค.ศ. 1899 และเสียชีวิตเนื่องจากอาการหัวใจล้มเหลวเมื่อ ค.ศ. 1963 ในกรุงปารีสเช่นกัน ศพของเขาถูกฝังไว้ที่สุสานแปร์ลาแชส ในกรุงปารีส
ผลงาน

รายชื่อผลงานบางส่วน :
โอเปรา : Dialogues des carmélites ค.ศ. 1957; La voix humaine ค.ศ. 1959
ละครตลกขบขัน : Les mamelles de Tirésiasค.ศ. 1947
บทเพลงทางศาสนา : Litanies à la vierge noire ค.ศ. 1936
บัลเลต์ : Les biches ค.ศ. 1924
บทเพลงสำหรับเปียโน ซึ่งประกอบด้วยคอนแชร์โต้สำหรับเปียโนและวงออเคสตรา ชื่อว่า คอนแชร์โตหมายเลข 1 โดยปูแล็งก์ได้ตั้งชื่อให้ใหม่ว่าคอนแชร์โตกาสเก็ต ด้วยเหตุผลอันไม่เป็นที่เปิดเผย
บทเพลงประกอบนิทานเรื่อง บาบาร์ช้างน้อย
คอนแชร์โตสำหรับออร์แกน เครื่องสาย และกลอง
แหล่งข้อมูลอื่น

Site de l'IRCAM เก็บถาวร 2006-08-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ชีวประวัติของฟร็องซิส ปูแล็งก์ (ภาษาฝรั่งเศส)
ฟร็องซัว-อ็องรี ตูร์แป็ง

ฟร็องซัว-อ็องรี ตูร์แป็ง (ฝรั่งเศส: François-Henri Turpin; ค.ศ. 1709–1799) เอกสารไทยบางแห่งเขียนเป็น ตุรแปง เป็นชาวฝรั่งเศสซึ่งเป็น "คนรู้หนังสือ" (man of letters)
ชีวิต

ตูร์แป็งเกิดที่ก็อง (Caen) ซึ่งเป็นเมืองในประเทศฝรั่งเศส แรกเริ่มปฏิบัติหน้าที่เป็นอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยก็อง จากนั้นเดินทางไปแสวงโชคที่ปารีส แต่ทำได้มากสุด คือ รับจ้างเขียนหนังสือให้แก่ร้านขายหนังสือ จึงใช้ชีวิตด้วยความยากลำบาก ในช่วงนั้น ตูร์แป็งฝากผลงานที่โดดเด่น คือ การนำผลงานภาษาอังกฤษของเอ็ดเวิร์ด มอนทากิว (Edward Montague) มาแปล หรือที่จริงคือดัดแปลง เป็นผลงานชื่อ อิสตัวร์ ดู กูแวร์เนอม็อง เด ซ็องเซียน เรปูว์บลิก (Histoire du gouvernement des anciennes républiques; "ประวัติศาสตร์การปกครองของสาธารณรัฐโบราณ") เผยแพร่เมื่อ ค.ศ. 1768 และยังรับหน้าที่เขียนภาคต่อให้แก่ผลงานของปีแยร์ โฌแซ็ฟ ดอร์เลอ็อง (Pierre Joseph d'Orléans) ชื่อ อิสตัวร์ เด เรโวลูซียง ด็องเกลอแตร์ (Histoire des revolutions d'Angleterre; "ประวัติศาสตร์การปฏิวัติของอังกฤษ") เผยแพร่เมื่อ ค.ศ. 1786
ตูร์แป็งได้นำบันทึกของปีแยร์ บรีโก (Pierre Brigot) มิชชันนารีชาวฝรั่งเศสในกรุงศรีอยุธยา มาดัดแปลงเป็นหนังสือชื่อ อิสตัวร์ นาตูว์แร็ล เอ ซีวิล ดู รัวโยม เดอ ซียาม (Histoire naturelle et civile du royaume de Siam; "ประวัติศาสตร์ด้านธรรมชาติและพลเมืองของราชอาณาจักรสยาม") เผยแพร่เมื่อ ค.ศ. 1771 แม้จะได้รับความสนใจ แต่ก็เป็นที่วิพากษ์วิจารณ์ว่า เต็มไปด้วยข้อมูลผิดพลาด และบรีโกเองก็กล่าวหาตูร์แป็งว่า บิดเบือนความคิดของตน หนังสือนี้มีสองเล่ม กรมศิลปากรแปลเป็นภาษาไทย ใหัชื่อเล่มแรกว่า ประวัติศาสตร์แห่งพระราชอาณาจักรสยาม เผยแพร่ใน พ.ศ. 2530 ผู้แปล คือ นายปอล ซาเวียร์ แปลจากภาษาฝรั่งเศสโดยตรง และให้ชื่อเล่มที่สองว่า ประวัติศาสตร์กรุงศรีอยุธยา ฉบับตุรแปง เผยแพร่ใน พ.ศ. 2522 ผู้แปล คือ นางสมศรี เอี่ยมธรรม ข้าราชการของกรม แปลจากคำแปลภาษาอังกฤษอีกทอดหนึ่ง มิได้แปลจากภาษาฝรั่งเศสโดยตรง
นอกจากนี้ ตูร์แป็งยังมีผลงานเด่นอีกสองเรื่อง เรื่องแรก คือ ลา ฟร็องส์ อีลูสทร์ อู เลอ ปลูว์ตาร์ก ฟร็องแซ (La France illustre, ou Le Plutarque français; "ฝรั่งเศสอันรุ่งเรือง หรือพลูทาร์กแบบฝรั่งเศส") เป็นประมวลประวัติบุคคลสำคัญในวงราชการ มีห้าเล่ม เผยแพร่ระหว่าง ค.ศ. 1777–1790 ถูกฌ็อง-ฟร็องซัว เดอ ลา อาร์ป (Jean-François de La Harpe) วิจารณ์ว่า ไม่ได้ทำให้ตูร์แป็งดูเป็นพลูทาร์กหรือเป็นชาวฝรั่งเศสแม้แต่น้อย อีกเรื่อง คือ อิสตัวร์ เด ซ็อม ปูว์บลิก ตีเร ดู ตีแยร์ เอตา (Histoire des hommes publics tires du tiers etat; "ประวัติบุคคลสาธารณะซึ่งหยิบยกมาจากฐานันดรที่สาม") เผยแพร่ใน ค.ศ. 1789
บรรณานุกรม

บทความนี้ ประกอบด้วยข้อความจากสิ่งพิมพ์ซึ่งปัจจุบันเป็นสาธารณสมบัติ: Chisholm, Hugh, บ.ก. (1911). "Turpin, François Henri" . สารานุกรมบริตานิกา ค.ศ. 1911. Vol. 27 (11 ed.). สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์. p. 482.
กรมศิลปากร, กองวรรณกรรมและประวัติศาสตร์ (2539). ประวัติศาสตร์แห่งพระราชอาณาจักรสยาม. กรุงเทพฯ: เอดิสัน เพรส โพรดัคส์. ISBN 974-419-094-9.
พระเจ้าหลุยส์ที่ 8 แห่งฝรั่งเศส

| หลุยส์ที่ 8 |
| --- | --- |

พระมหากษัตริย์แห่งฝรั่งเศส
ครองราชย์: 14 กรกฎาคม ค.ศ. 1223 - 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 1226
ราชาภิเษก: 6 สิงหาคม ค.ศ. 1223
ก่อนหน้า: พระเจ้าฟิลิปที่ 2 แห่งฝรั่งเศส
ถัดไป: พระเจ้าหลุยส์ที่ 9 แห่งฝรั่งเศส

พระราชสมภพ: 5 กันยายน ค.ศ. 1187 ปารีส ประเทศฝรั่งเศส
สวรรคต: 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 1226 วังมงท์ปองซิเยร์ ประเทศฝรั่งเศส
คู่อภิเษก: บลังกาแห่งกัสติยา
พระราชบุตร: พระเจ้าหลุยส์ที่ 9 แห่งฝรั่งเศส โรแบร์ต เคานท์แห่งอาร์ตัวส์ อัลฟองโซ เคานท์แห่งปัวตู นักบุญอิซาเบลแห่งฝรั่งเศส พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 แห่งเนเปิลส์
ราชวงศ์: กาเปเซียง
พระราชบิดา: พระเจ้าฟิลิปที่ 2 แห่งฝรั่งเศส
พระราชมารดา: อีซาแบลแห่งแอโน
พระเจ้าหลุยส์ที่ 8 แห่งฝรั่งเศส (ฝรั่งเศส: Louis VIII le Lion) (5 กันยายน ค.ศ. 1187 - 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 1226) ทรงเป็นพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศสในราชวงศ์กาเปเซียง ครองราชย์ระหว่างวันที่ 14 กรกฎาคม ค.ศ. 1223 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 1226
พระราชประวัติ

พระเจ้าหลุยส์ที่ 8 เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 5 กันยายน ค.ศ. 1187 ที่ปารีส ประเทศฝรั่งเศส เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าฟิลิปที่ 2 แห่งฝรั่งเศส กับพระนางอีซาแบลแห่งแอโน
เมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม ค.ศ. 1200 เมื่อเจ้าชายหลุยส์มีพระชนมายุได้ 12 พระองค์ก็ทรงเสกสมรสกับบลังกาแห่งกัสติยา หลังจากการเจรจาต่อรองกันเป็นเวลานานระหว่างพระราชบิดาและพระปิตุลาของบลังกาพระเจ้าจอห์นแห่งอังกฤษ
ในปี ค.ศ. 1216 ขุนนางอังกฤษลุกขึ้นปฏิวัติในสงครามขุนนางครั้งที่หนึ่ง (First Barons' War) เพื่อต่อต้านพระเจ้าจอห์นผู้ที่ทรงเป็นกษัตริย์ผู้ไม่ทรงเป็นที่นิยมและหันมาเสนอยกราชบัลลังก์ให้เจ้าชายหลุยส์ๆ จึงทรงนำทัพไปอังกฤษและได้รับการประกาศให้เป็นพระมหากษัตริย์อังกฤษในเดือนพฤษภาคมในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1216 แต่ไม่ทรงได้รับการสวมมงกุฎ เมื่อเสด็จเข้าลอนดอนก็ไม่มีการต่อต้านเท่าใดนัก เมื่อทรงได้รับการประกาศเป็นพระมหากษัตริย์ที่อาสนวิหารนักบุญเปาโลก็เป็นเหตุการณ์ที่เต็มไปด้วยพิธีรีตองอย่างหรูหราทั่วทั้งลอนดอน และมีผู้เข้าร่วมพิธีที่เป็นขุนนางต่างๆ รวมทั้งพระเจ้าอเล็กซานเดอร์ที่ 2 แห่งสกอตแลนด์ที่มาร่วมพิธีและแสดงความสวามิภักดิ์ เมื่อวันที่ 14 มิถุนายน ค.ศ. 1216 เจ้าชายหลุยส์ก็ทรงยึดวินเชสเตอร์และในที่สุดก็ทรงครอบครองอาณาบริเวณกว่าครึ่งหนึ่งของอังกฤษ
หลังจากทำสงครามได้ปีครึ่งพระเจ้าจอห์นก็เสด็จสวรรคต พระเจ้าเฮนรีที่ 3 ทรงราชย์สืบต่อจากพระราชบิดา ขุนนางต่างก็ละทิ้งเจ้าชายหลุยส์ไปสนับสนุนพระมหากษัตริย์องค์ใหม่ เจ้าชายหลุยส์ทรงพ่ายแพ้ที่ลิงคอล์น และกองราชนาวีของพระองค์ก็ได้รับความพ่ายแพ้นอกฝั่งแซนด์วิช ในที่สุดเจ้าชายหลุยส์ก็ต้องทรงสร้างความสันติตามข้อตกลงของฝ่ายอังกฤษ
เนื้อหาสำคัญของสนธิสัญญาแลมเบ็ธ (Treaty of Lambeth) คือการอภัยโทษแก่ผู้ปฏิวัติ, คืนดินแดนต่างๆ ให้แก่เจ้าของเดิม, คืนหมู่เกาะแชนเนลให้อังกฤษ, คำสัญญาว่าหลุยส์จะไม่มารุกรานอังกฤษอีก และความพยายามที่จะคืนนอร์ม็องดีให้อังกฤษ และจ่ายเงินจำนวน 10,000 มาร์คให้แก่หลุยส์ ผลของสนธิสัญญาคือหลุยส์ทรงตกลงกล่าวว่าไม่เคยเป็นพระมหากษัตริย์อังกฤษที่ถูกต้อง 14 กรกฎาคม ค.ศ. 1223
พระราชประวัติ > ครองราชย์

พระเจ้าหลุยส์ที่ 8 เสด็จขึ้นครองราชย์ต่อจากพระราชบิดาเมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม ค.ศ. 1223 และทรงรับราชาภิเษกเมื่อวันที่ 6 สิงหาคม ค.ศ. 1223 ที่อาสนวิหารแร็งส์ ในฐานะพระมหากษัตริย์พระองค์ก็ทรงแสวงหาวิธีที่จะแก้แค้นราชวงศ์อ็องฌู โดยทรงยึดปัวตูและแซงตง (Saintonge) จากฝ่ายอ็องฌูในปี ค.ศ. 1229 หลังจากนั้นก็ทรงยึดอาวีญงและลองเกอด็อก (Languedoc)
เมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1223 พระองค์ก็ทรงออกพระราชกฤษฎีกาห้ามข้าราชการบันทึกหนี้สินที่มีต่อชาวยิวซึ่งเป็นการเปลี่ยนพระราชนโยบายของพระราชบิดาที่ทรงตั้งไว้อย่างสิ้นเชิง กิจการกู้ยืม (Usury) หรือการให้ยืมเงินโดยมีดอกเบี้ยถูกประกาศว่าเป็นสิ่งผิดกฎหมายสำหรับผู้นับถือศาสนาคริสต์ตามกฎของศาสนาคริสต์ ที่ถือว่าเป็นความชั่วเพราะเป็นการหาประโยชน์จากผู้มีความยากลำบากและผู้ปฏิบัติจะถูกลงโทษโดยการตัดขาดจากศาสนา ซึ่งเป็นการลงโทษอันรุนแรง แต่เมื่อชาวยิวไม่ใช่คริสเตียนการบรรพาชนียกรรมจึงไม่มีผลซึ่งบริเวณที่ไม่แจ่มแจ้งทางกฎหมายที่นักปกครองมักจะใช้เป็นข้ออ้างโดยการอนุญาตหรือขอให้ชาวยิวทำกิจการกู้ยืมเพื่อเในการเอาผลประโยชน์เข้าใส่ตนเองซึ่งทำให้ไม่เป็นที่พอใจของสถาบันคริสต์ศาสนา การทรงสั่งห้ามของพระเจ้าหลุยส์ก็เป็นการพยายามแก้ปัญหาทางกฎหมายซึ่งเป็นปัญหาที่สืบเนื่องของความขัดแย้งระหว่างอำนาจทางการเมืองการปกครองและอำนาจของสถาบันศาสนา
ขุนนางยี่สิบหกคนยอมรับพระราชกฤษฎีกาแต่ทีโอบาลด์ที่ 4 แห่งช็องปาญ (Theobald IV of Champagne) ผู้เป็นขุนนางผู้มีอำนาจไม่เห็นด้วยเพราะมีข้อตกลงกับชาวยิวที่การันตีรายได้พิเศษโดยการเก็บภาษี ทีโอบาลด์จึงกลายเป็นผู้เป็นปฏิปักษ์คนสำคัญของระบบการปกครองที่มีราชวงศ์กาเปเซียงเป็นผู้นำ
ในปี  ค.ศ. 1225 สภาแห่งบูร์กก็สั่งตัดขาดเรมงด์ที่ 7 เคานต์แห่งตูลูส จากศาสนจักร และประกาศสงครามต่อขุนนางทางไต้ของฝรั่งเศส หลุยส์ทรงสนับสนุนความขัดแย้งเพื่อเป็นการส่งเสริมอำนาจของพระองค์เอง โรเจียร์-เบอร์นาร์ดที่ 2 เคานต์แห่งฟัว (Roger-Bernard II Count of Foix) พยายามรักษาความสงบแต่ก็ถูกยับยั้งโดยพระเจ้าหลุยส์ ความพยายามเพิ่มพูนอำนาจของพระองค์ได้รับความสำเร็จเป็นส่วนใหญ่แต่ก็ไม่ทรงทำเสร็จก่อนที่จะเสด็จสวรรคต
ขณะที่เสด็จกลับปารีสพระองค์ก็ทรงล้มประชวรด้วยโรคบิด และเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 1226 ที่ชาโตเดอมงป็องซีเยร์ (Montpensier) ในโอแวร์ญ พระศพฝังที่มหาวิหารแซ็ง-เดอนี พระราชโอรสขึ้นครองราชบัลลังก์ต่อเป็นพระเจ้าหลุยส์ที่ 9 แห่งฝรั่งเศส
ดูเพิ่ม

ราชวงศ์กาเปเซียง
ประวัติศาสตร์ฝรั่งเศส
| ด ค กพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศส |
| --- | --- |
 พระราชพงศาวลีอย่างละเอียด  พระราชพงศาวลีอย่างสังเขป  รายพระนามพระมหากษัตริย์แฟรงก์  รายพระนามพระมหากษัตริย์และจักรพรรดิฝรั่งเศส 
ราชวงศ์เมรอแว็งเฌียง (ค.ศ. 509–751):  โคลวิสที่ 1  ชิลเดอแบร์ที่ 1  โคลทาร์ที่ 1  ชาริแบร์ที่ 1  โกลทร็อง  ชิลเพริคที่ 1  ซิกโกแบร์ที่ 1  ชิลเดอแบร์ที่ 2  โคลทาร์ที่ 2  ดาโกแบร์ที่ 1  ซิกโกแบร์ที่ 2  โคลวิสที่ 2  โคลทาร์ที่ 3  ชิลเพริคที่ 2  ทีเดอร์ริกที่ 3  โคลวิสที่ 4  ชิลเดอแบร์ที่ 3  ดาโกแบร์ที่ 3  ชิลเพริคที่ 2  โคลทาร์ที่ 4  ทีเดอร์ริกที่ 4  ชิลเดริกที่ 3 
ราชวงศ์การอแล็งเฌียง รอแบร์เซียง และ โบโซนอยด์ (ค.ศ. 751–987):  เปแป็งพระวรกายเตี้ย  คาร์โลมันที่ 1  ชาร์เลอมาญ (ชาร์ลที่ 1)  หลุยส์ที่ 1  ชาร์ลที่ 2  หลุยส์ที่ 2  หลุยส์ที่ 3  คาร์โลมันที่ 2  ชาร์ลพระวรกายพ่วงพี  โอโดร  ชาร์ลที่ 3  รอแบร์ที่ 1ร  ราอูลบ  หลุยส์ที่ 4  โลแทร์  หลุยส์ที่ 5 
ราชวงศ์กาแป (ค.ศ. 987–1328):  อูก กาแป  รอแบร์ที่ 2  อ็องรีที่ 1  ฟีลิปที่ 1  หลุยส์ที่ 6  หลุยส์ที่ 7  ฟีลิปที่ 2  หลุยส์ที่ 8  หลุยส์ที่ 9  ฟีลิปที่ 3  ฟีลิปที่ 4  หลุยส์ที่ 10  ฌ็องที่ 1  ฟีลิปที่ 5  ชาร์ลที่ 4 
ราชวงศ์วาลัว (ค.ศ. 1328–1589):  ฟีลิปที่ 6  ฌ็องที่ 2  ชาร์ลที่ 5  ชาร์ลที่ 6  ชาร์ลที่ 7  หลุยส์ที่ 11  ชาร์ลที่ 8  หลุยส์ที่ 12  ฟร็องซัวที่ 1  อ็องรีที่ 2  ฟร็องซัวที่ 2  ชาร์ลที่ 9  อ็องรีที่ 3 
ราชวงศ์แลงคัสเตอร์ (ค.ศ. 1422–1453):  เฮนรีที่ 6 แห่งอังกฤษ 
ราชวงศ์บูร์บง (ค.ศ. 1589–1792):  อ็องรีที่ 4  หลุยส์ที่ 13  หลุยส์ที่ 14  หลุยส์ที่ 15  หลุยส์ที่ 16  หลุยส์ที่ 17 
ราชวงศ์โบนาปาร์ต (ค.ศ. 1804–1814; ค.ศ. 1815):  นโปเลียนที่ 1  นโปเลียนที่ 2 
ราชวงศ์บูร์บง (ค.ศ. 1814–1815; 1815–1830):  หลุยส์ที่ 18  ชาร์ลที่ 10  หลุยส์ที่ 19  อ็องรีที่ 5 
ราชวงศ์ออร์เลอ็อง (ค.ศ. 1830–1848):  หลุยส์-ฟีลิปที่ 1 
ราชวงศ์โบนาปาร์ต (ค.ศ. 1852–1870):  นโปเลียนที่ 3 
ผู้ปกครองที่ยังเป็นที่พิพาทกันอยู่แสดงด้วยตัวเอียง ร = ราชวงศ์รอแบร์เซียง บ = ราชวงศ์โบโซนอยด์
ฟรังซิสกู ลาชอวิสกี

| ฟรังซิสกู ลาชอวิสกี |
| --- | --- |

เกิด:  (1991-05-13) 13 พฤษภาคม ค.ศ. 1991 (33 ปี) กูรีตีบา ปารานา บราซิล
สัญชาติ: ชาวบราซิล
อาชีพ: นายแบบและนักแสดง
คู่สมรส: เจสเซียนน์ กราเวล เบแลนด์
บุตร: 2
นักเดินแบบ
ส่วนสูง: 6 ft 2 in (1.88 m)
สีผม: น้ำตาล
สีตา: น้ำตาลแดง
หน่วยงาน: เดอะโซไซเอตีแมเนจเมนต์ (นิวยอร์ก)   Marilyn Agency (ปารีส)   d'management group (มิลาน)   Models 1 (ลอนดอน)   Sight Management Studio (บาร์เซโลนา)   PMA (ฮัมบวร์ค)   Mega Model Brasil (เซาเปาลู)
 
เว็บไซต์: ไม่พบ URL โปรดระบุ URL ที่นี่หรือเพิ่ม URL ในวิกิสนเทศ 
ฟรังซิสกู "ชีกู" ลาชอวิสกี (โปรตุเกส: Francisco "Chico" Lachowski; เกิด 13 พฤษภาคม ค.ศ. 1991) เป็นนายแบบชาวบราซิล
ชีวิตเริ่มต้นต้น

ลาชอวิสกีเกิดในเมืองกูรีตีบา และอาศัยในเมืองฟอซดูอีกวาซูจนกระทั่ง 8 ขวบ พ่อเขาชื่อโรแบร์ตู เป็นชาวบราซิลมีเชื้อสายโปแลนด์ แม่ของเขา มารีอา เป็นชาวโปรตุเกสและชาวเยอรมัน เขามีพี่สาวและน้องสาวคืออีซาแบลาและมาร์แซลา (ตามลำดับ)
อาชีพ

ลาชอวิสกีชนะจากการเข้าประกวด ฟอร์ดแมนส์ซุปเอร์โมเดลออฟดิเวิลด์ ที่เมืองเซาเปาลูในปี ค.ศ. 2008 ทำให้ได้เซ็นสัญญากับค่ายฟอร์ดโมเดลส์ เขาได้เดินแบบให้กับตราสินค้าหลายตราทั้งดียอรอม, เวอร์ซาเช, โดลเช่แอนด์กาบบานา, DSquared², กุชชี, โรแบร์โต กาวัลลี, ตีแยร์ มูว์แกลร์, อาร์มานี และอีกมากมาย เขาได้ทำเคมแปญให้กับตราสินค้าดีเคเอ็นวาย, ลาคอสต์, อาร์มานี เอโตร, ดียอร์, DSquared² และมาวิยีนส์ เขายังปรากฏบนนิตยสารต่าง ๆ คือ แวนิตี้ทีน, Homme Essential คาร์บอนก็อปปี้ เมดอินบราซิล และเช้าส์ นอกจากนี้ยังได้ร่วมงานกับจีคิว, วี, โว้ก และเอฟเอชเอ็มอีกด้วย ในปี ค.ศ. 2015 เว็บไซต์ models.com ได้จัดให้ลาชอวิสกีเป็น "อินดัชทรีไอคอนส์" และ "Sexiest Men"
ชีวิตส่วนตัว

เมื่อวันที่ 3 ธันวาคม 2013 ลาชอวิสกีได้แต่งงานกับแฟนของเขา เจสเซียนน์ กราเวล เบแลนด์ ชาวฝรั่งเศส-แคนาดา ทั้งสองมีบุตรด้วยกันสองคนคือ ไมโลและลาสโล
แหล่งข้อมูลอื่น

ฟรังซิสกู ลาชอวิสกี ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
Ford Models – Francisco Lachowski
Francisco Lachowski ที่อิสตาแกรม
ฟีลิป เดอ ลานัว

| ฟีลิป เดอ ลานัว |
| --- | --- |
เกิด: ฟีลิป มารี แอร์แน็สต์ อาลแบร์ เดอ ลานัว 18 สิงหาคม พ.ศ. 2465 บรัสเซลส์ ประเทศเบลเยียม
เสียชีวิต: 10 มกราคม พ.ศ. 2562 (96 ปี)
มีชื่อเสียงจาก: พระบิดาในเจ้าหญิงสเตฟานี แกรนด์ดัชเชสรัชทายาทแห่งลักเซมเบิร์ก
เคานต์ฟีลิป เดอ ลานัว (ฝรั่งเศส: Philippe de Lannoy) เกิดเมื่อวันที่ 18 สิงหาคม 2465 ณ บรัสเซลส์ ประเทศเบลเยียม เป็นพระโอรสในเจ้าหญิงมารี เบียทริกซ์แห่งลีญ และเคานต์พอล ชาลส์ เดอ ลานัว เขาเป็นพระนัดดาในแอร์แน็สต์ เจ้าชายที่ 10 แห่งลีญ และเป็นพระญาติในมีแชล เจ้าชายที่ 14 แห่งลีญ ด้านชีวิตส่วนตัว เขาสมรสกับอาลิกซ์ เดอ ลานัว เมื่อปี 2508 มีพระบุตรดังนี้
เคานต์เฌออ็อง เดอ ลานัว
เคานต์คริสตีย็อง เดอ ลานัว
นาตาลี แฮมิลตัน
เคาน์เตสกาแอล เดอ ลานัว
เคานต์อาโมรี เดอ ลานัว
เคานต์ออลีวีเย เดอ ลานัว
บารอเนสอีซาแบล เดอ เลอ กูร์
เจ้าหญิงสเตฟานี แกรนด์ดัชเชสรัชทายาทแห่งลักเซมเบิร์ก
เขาเสียชีวิตเมื่อวันที่ 10 มกราคม 2562 ในการนี้ สมเด็จพระราชินีมาตีลด์แห่งเบลเยียมในฐานะตัวแทนพระราชวงศ์เบลเยียม เสด็จพระราชดำเนินไปทรงร่วมพิธีศพด้วย ณ โบสถ์แซงต์-อามันด์ในฟราสเนส-เลซ-อันวาอิง
ฟีลิป แซนเดอร็อส

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  ฟีลิป ซีลแว็ง แซนเดอร็อส
เกิด:   (1985-02-14) 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1985 (39 ปี)
เกิดที่:  Geneva Switzerland
สูง:  1.90 เมตร
ตำแหน่ง:  Centre Back
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  Fulham
หมายเลข:  14
ชุดเยาวชน
1992–2001:  Servette
ชุดใหญ่*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น† |  (ประตู)† |
| 2001–2003 |  Servette |  26 |  (3) |
| 2003–2010 |  Arsenal |  84 |  (4) |
| 2008–2009 |  → Milan (loan) |  14 |  (0) |
| 2010 |  → Everton (loan) |  2 |  (0) |
| 2010–2014 |  Fulham |  57 |  (3) |
| 2014- |  Valencia |  5 |  (0) |
ทีมชาติ‡
| 2005– |  Switzerland |  44 |  (5) |
 จำนวนนัดที่ลงเล่นให้ชุดใหญ่และจำนวนประตูนับเฉพาะลีกท้องถิ่นเท่านั้น และ เป็นข้อมูล ณ วันที่ 23:00, 2 February 2012 (UTC).  † ลงเล่น (ประตู)  ‡ จำนวนนัดที่ลงเล่นและจำนวนประตูในนามทีมชาติ ข้อมูล ณ วันที่ 22:00, 1 February 2012 (UTC)
ฟีลิป ซีลแว็ง แซนเดอร็อส (ฝรั่งเศส: Philippe Sylvain Senderos) เป็นกองหลังชาวสวิส เกิดเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1985 ณ กรุงเจนีวา ประเทศสวิสเซอร์แลนด์ เป็นบุตรของชาวสเปนและชาวเซอร์เบีย ปัจจุบันเล่นให้กับบาเลนเซียในลาลิกา ของสเปน ในตำแหน่งกองหลังตรงกลาง
ฟีแลมีญง

ฟีแลมีญง (เนื้อวัว) พันเบคอนย่าง
ฟีแลมีญง (ฝรั่งเศส: filet mignon; แปลว่า เนื้อส่วนละเอียด, เนื้อส่วนนุ่ม) คือเนื้อส่วนที่ได้จาก "ตอนกลาง" และ "ตอนปลาย" ของสันในวัว หรือจากกล้ามเนื้อโซอัสเมเจอร์ (psoas major) ของซากสัตว์ซากหนึ่ง ๆ ศัพท์ ฟีแลมีญง ในภาษาฝรั่งเศสอาจหมายถึงเนื้อสันในของสัตว์หลายชนิด แต่จะหมายถึงเนื้อสันในหมูเป็นหลัก
เนื้อสันในของสัตว์ทอดตัวอยู่บริเวณสองข้างของลำกระดูกสันหลังและมักถูกแล่ออกเป็นชิ้นยาวสองชิ้นเพื่อจำหน่ายเช่นนั้น แต่ฟีแลมีญงที่ได้จากส่วนปลายของเนื้อสันในมักได้รับการตัดแต่งเป็นชิ้นกลมหนา โดยปกติฟีแลมีญงเป็นส่วนที่นุ่มที่สุดและมีไขมันแทรกอยู่น้อยที่สุด และมักมีรสชาติอ่อนกว่าเนื้อส่วนอื่น ๆ ในการปรุงจึงนิยมเพิ่มรสชาติด้วยการราดซอสหรือเพิ่มไขมันด้วยการพันเบคอน
เนื่องจากฟีแลมีญงเป็นส่วนที่ผู้ชำแหละเนื้อแล่ออกมาได้ปริมาณน้อยมากเมื่อเทียบกับขนาดของสัตว์แต่ละตัว โดยทั่วไปจึงเป็นส่วนที่มีราคาสูง