stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พิพิธภัณฑ์ศิลปะโชวะ

พิพิธภัณฑ์ในจังหวัดไอจิ ประเทศญี่ปุ่น
พิพิธภัณฑ์ศิลปะโชวะในนครนาโงยะ
พิพิธภัณฑ์ศิลปะโชวะ (ญี่ปุ่น: 昭和美術館; โรมาจิ: Shōwa Bijitsukan) เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะเอกชน ตั้งอยู่ในย่านชิโอมิ เขตโชวะ นครนาโงยะ จังหวัดไอจิ ประเทศญี่ปุ่น
ประวัติ

สิ่งสะสมในพิพิธภัณฑ์เป็นของโคโซ โกโต (ค.ศ. 1881-1977) นักธุรกิจที่เป็นชาวจังหวัดกิฟุ พิพิธภัณฑ์ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1978 จัดแสดงเครื่องปั้นเผาญี่ปุ่นหลายชิ้นที่ใช้ในพิธีชงชาของญี่ปุ่น รวมถึงผลงานสามชิ้นที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่สำคัญ และสี่ชิ้นที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นวัตถุทางศิลปะที่สำคัญ พิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ในบริเวณบ้านพักและสวนเดิมของโคโซ
สถานที่ใกล้เคียงกับพิพิธภัณฑ์คือมหาวิทยาลัยนันซังและพิพิธภัณฑ์ศิลปะคูวายามะ
การเดินทาง

สถานีรถไฟใต้ดินที่ใกล้ที่สุดคือสถานีอิรินากะ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ พิพิธภัณฑ์ศิลปะโชวะ
โฮมเพจของพิพิธภัณฑ์ศิลปะโชวะ เก็บถาวร 2023-09-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
จังหวัดไอจิ | พิพิธภัณฑ์ศิลปะโชวะ
35°08′25″N 136°56′54″E﻿ / ﻿35.1403°N 136.9484°E﻿ / 35.1403; 136.9484
ภารหุต

| ภารหุต |
| --- | --- |
 บน: แผนผังเดิมของภารหุตสถูป ล่าง: ประตูและรั้วด้านตะวันออก หินทรายสีแดง ภารหุตสถูป, 125–75 ปีก่อน ค.ศ. พิพิธภัณฑ์อินเดีย โกลกาตา
ศาสนา
ศาสนา: พุทธ
เขต: สัตนา
ภูมิภาค: Vindhya Range
สถานะองค์กร: ยังคงปรากฏซากสถูป
ปีที่อุทิศ: 300–200 ปีก่อน ค.ศ.
สถานะ: ศิลปวัตถุถูกนำออก
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: อินเดีย
รัฐ: รัฐมัธยประเทศ
ที่ตั้งในประเทศอินเดียแสดงแผนที่ประเทศอินเดียภารหุต (รัฐมัธยประเทศ)แสดงแผนที่รัฐมัธยประเทศ
พิกัดภูมิศาสตร์: 24°26′49″N 80°50′46″E﻿ / ﻿24.446891°N 80.846041°E﻿ / 24.446891; 80.846041
ภารหุต (อักษรโรมัน: Bharhut) เป็นหมู่บ้านในอำเภอสัตนา รัฐมัธยประเทศ ประเทศอินเดีย เป็นที่รู้จักจากพระธาตุที่มีชื่อเสียงจากสถูปพุทธ สิ่งที่ทำให้แผ่นรูปภารหุตมีเอกลักษณ์เฉพาะคือแต่ละแผ่นมีป้ายกำกับบรรยายสิ่งที่อยู่ในแผ่นภาพด้วยอักษรพราหมีชัดเจน ผู้บริจาครายใหญ่สำหรับภารหุตสถูปคือพระเจ้า Dhanabhuti
ประติมากรรมภารหุตเป็นตัวแทนของตัวอย่างแรกสุดบางส่วนของศิลปะอินเดียและพุทธ ซึ่งสร้างขึ้นหลังศิลปะอนุสาวรีย์ของพระเจ้าอโศก (ป. 260 ปีก่อน ค.ศ.) และสร้างขึ้นหลังภาพนูนต่ำบนรั้วสถูปสาญจีหมายเลข 2 สมัยศุงคะตอนต้นเพียงเล็กน้อย (เริ่มสร้างประมาณ 115 ปีก่อน ค.ศ.) นักเขียนล่าสุดระบุอายุรั้วภารหุตไว้ที่ประมาณ 125–100 ปีก่อน ค.ศ. และสร้างขึ้นหลังสถูปสาญจีหมายเลข 2 เมื่อเทียบกับภารหุตที่มีประติมานวิทยาที่มีการพัฒนามากกว่า ประตูโตรณะสร้างขึ้นหลังรั้วไม่นาน และมีอายุถึง 100–75 ปีก่อน ค.ศ. Ajit Kumar นักประวัติศาสตร์ ระบุอายุหลังให้กับภารหุต คือ คริสต์ศตวรรษที่ 1 โดยอิงจากศิลปะของสถูปกับศิลปะมถุรา โดยเฉพาะประติมากรรมที่ระบุด้วยพระนามของ Sodasa ซากภารหุตหลายส่วนปัจจุบันตั้งอยู่ในพิพิธภัณฑ์อินเดียที่โกลกาตา ในขณะที่ส่วนอื่นอยู่ในพิพิธภัณฑ์ทั่วอินเดียและต่างประเทศ มีน้อยมากที่อยู่ในบริเวณเดิมในปัจจุบัน
ศาสนาพุทธยังคงดำรงอยู่ในภารหุตจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 12 วัดพุทธขนาดเล็กได้รับการขยายประมาณ ค.ศ. 1100 และมีการประดิษฐานพระพุทธรูปองค์ใหม่ มีจารึกภาษาสันกฤตในยุคเดียวกันพบในพื้นที่นี้ แต่ดูเหมือนกันจารึกนั้นสูญหาย จารึกนั้นแตกต่างจากจารึก Lal Pahad ใน ค.ศ. 1158 ที่ระบุถึงกษัตริย์ Kalachiri
การประเมินใหม่บางส่วนเมื่อเร็ว ๆ นี้มีแนวโน้มที่จะแยกภารหุตออกจากสมัยศุงคะ และจัดให้สถูปนี้อยู่ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 1 โดยอิงจากความคล้ายคลึงทางศิลปะกับศิลปะมถุราและตั้งคำถามถึงความเก่าแก่ของจารึกภารหุต (โดยเฉพาะในส่วนจารึก Dhanabhuti) ตามที่เสนอแนะในอักขรวิทยาดั้งเดิม
ภาพ

การขุดค้นที่ภารหุต พร้อม Bharhut Yavana
รูปนูนยักษ์ที่ภารหุต ซึ่งชาวบ้านบูชาในฐานะหนุมาน
ซากพารหุตสถูป; ข้างหลังสถูปคือ Lal Pahadi (เขาแดง)
จารึก
จารึก
จารึก
จารึก
ส่วนรั้วที่พิพิธภัณฑ์อินเดีย
ดูเพิ่ม

สถูปสาญจี
Deorkothar
แหล่งข้อมูลอื่น

Bharhut sculpture images
Birth of classic form, BENOY K. BEHL, Frontline, Volume 24 - Issue 17 :: Aug. 25-Sep. 07, 2007,  covering the art of the Bharhut Stupa
Life of the Historical Buddha on the Bharhut Railing
Medallions from Barhut
Railing at Indian Museum
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี
ฟาเรอรี โบทบือ

ฟาเรอรี โบทบือ (18 ตุลาคม ค.ศ. 1906 – 14 เมษายน ค.ศ. 1982) เป็นนักแสดงหญิงชาวเยอรมัน
ผลงานที่ได้รับการคัดเลือก

The Clever Fox (1926)
The Woman with the World Record (1927)
Because I Love You (1928)
Manege (1928)
Adam und Eva (1928)
Angst (1928)
Das letzte Souper (1928)
The Monte Cristo of Prague (1929)
Women on the Edge (1929)
Crucified Girl (1929)
Hunting You (1929)
Inherited Passions (1929)
Namensheirat (1930)
Der Herr Finanzdirektor (1931)
Johann Strauss (1931)
แหล่งข้อมูลอื่น

ฟาเรอรี โบทบือ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
พระเจ้าฟิลิปที่ 2

พระเจ้าฟิลิปที่ 2 อาจหมายถึง
พระเจ้าเฟลิเปที่ 2 แห่งสเปน
พระเจ้าฟิลิปที่ 2 แห่งมาร์เซโดเนีย
พระญาณวิศิษฏ์ (ทอง จนฺทสิริ)

| พระญาณวิศิษฏ์ (ทอง จนฺทสิริ) |
| --- | --- |

คำนำหน้าชื่อ: พระเดชพระคุณ
ชื่ออื่น: หลวงพ่อทอง
ส่วนบุคคล
เกิด: 28 เมษายน พ.ศ. 2475 (84 ปี)
มรณภาพ: 16 มีนาคม พ.ศ. 2559
ตำแหน่งชั้นสูง
ที่อยู่: วัดอโศการาม สมุทรปราการ
บรรพชา: พ.ศ. 2494
อุปสมบท: พ.ศ. 2496
พรรษา: 64
ตำแหน่ง: อดีตเจ้าอาวาสวัดอโศการาม
ประวัติ

พระญาณวิศิษฏ์  หรือ หลวงพ่อทอง จนฺทสิริ ท่านเกิดเมื่อวันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2475 ตรงกับรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว พื้นเพเดิมครอบครัวเป็นชาวจังหวัดอุบลราชธานี มีพี่น้องร่วมบิดามารดาด้วยกันทั้งหมด 9 คน เป็นชาย 4 คน หญิง 5 คน ท่านเป็นบุตรคนที่ 6 ต่อมาครอบครัวอพยพย้ายถิ่นฐานมาปักหลักอยู่ ณ ตำบลวังใหญ่ อำเภอท่าตะโก จังหวัดนครสวรรค์ ท่านเป็นเจ้าอาวาสรูปที่ 3 และอดีตเจ้าอาวาสวัดอโศการาม โดยได้รับสถาปนาตำแหน่งสืบต่อจาก พระเทพโมลี (สำรอง คุณวุฑฺโฒ) ในชีวิตวัยเยาว์ของท่าน ท่านศึกษาจบชั้นเพียงชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ต้องเลิกเรียนกลางคันเพื่อมาช่วยเหลือทางบ้านทำนาหาเลี้ยงปากท้อง
ประวัติ > บรรพชา อุปสมบท

ท่านได้บรรพชาเป็นสามเณรเมื่อปี พ.ศ. 2494 ขณะมีอายุได้ 19 ปี  ณ วัดป่าคลองกุ้ง ตำบลตลาด อำเภอเมืองจันทบุรี จังหวัดจันทบุรี จนกระทั่งเมื่อมีอายุได้ 21 ปี ท่านได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุเมื่อปี พ.ศ. 2496 ก่อนย้ายไปพักจำพรรษาอยู่ที่วัดเขาแก้ว ตำบลหนองตาคง อำเภอโป่งน้ำร้อน จังหวัดจันทบุรี
ประวัติ > ปฏิบัติธรรม

ผู้ที่คอยชี้ทางส่งเสริมให้ท่านได้เข้าสู่ร่มกาสาวพัสตร์คือพระสุทธิธรรมรังสี (ลี ธมมฺธโร) หรือท่านพ่อลี ผู้ซึ่งมีศักดิ์เป็นอาแท้ๆ นั่นเอง หลวงพ่อทอง ได้ศึกษาวิชาความรู้จากท่าน ถึงแม้ว่าท่านจะเคยศึกษาวิชาบาลีที่กรุงเทพ ฯ มาแล้วก็ตาม  จนมาถึงปี พ.ศ. 2500 ไปจำพรรษาที่สำนักสงฆ์บ้านสันกอเก็ด ตำบลบ้านกลาง อำเภอสันป่าตอง จังหวัดเชียงใหม่ เป็นเวลา 3 ปี กระทั่งท่านพ่อลีได้มรณภาพลง ท่านจึงได้กลับมาอยู่ที่วัดอโศการาม และท่านได้รับตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดอโศการามระหว่างปี พ.ศ. 2534 - 2559  ในด้านพระธรรม หลวงพ่อทองท่านมักจะเน้นเรื่องการปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐาน  และท่านก็เคยกล่าวไว้ว่า การฝึกธรรมมะ ต้องรู้จักการฝึกความอดทนไว้ก่อน และต้องมีสติด้วย เพราะมนุษย์ ไม่มีจุดยืนในความคิด ชอบใช้สติปัญญาของตนไปตัดสินโดยการสังหารกิเลสของตนเอง เมื่อสมาธิเป็นสมถะจิตจะบังเกิดความสงบ อย่างบางคนบอกอะไรอนิจจัง อะไรไม่เที่ยง อะไรก็อยู่ไม่ได้ อะไรแตกดับ ทำไมไม่ถึงวิปัสสนา เพราะใจมันยังไม่มีสมถะ ใจมันไม่นิ่ง ใจมันส่ายไปมา พอใจหยุดนิ่ง สิ่งที่เห็นคือพระ สิ่งที่เห็นด้วยใจ ไม่ได้เห็นจากดวงตา สิ่งที่มันเกิดคือผู้รู้แท้ ถ้ารู้ใจเจ้าของคือผู้รู้ตน ใจก็อยู่ที่ใจ ไม่ใช่เอาใจไปไว้ที่หัวหรือบนผม รู้จักที่มาที่ไป ไม่ใช่ไปรู้ตามหนังสือที่เขียน แล้วก็หอบสังขารไป” พระอาจารย์ทองท่านเป็นนักเทศน์ธรรมมะรูปหนึ่ง  ที่ติดรับกิจนิมนต์ตลอดเวลา และเป็นศูนย์รวมใจของชาวชุมชนโดยมิเสื่อมถอย วัดอโศการามแวดล้อมไปด้วยธรรมชาติอันร่มเย็นสำหรับเป็นที่พักพิงแก่มวลสรรพสัตว์ฉันใด พระอาจารย์ทองก็เป็นธงธรรมให้ร่มเงาจิตใจแก่ชาวบ้านญาติโยมฉันนั้น
สมณศักดิ์

ได้รับแต่งตั้งเป็นพระครูสัญญาบัตรชั้นตรี  เมื่อปี พ.ศ. 2518
ได้รับการแต่งตั้งเป็นพระราชาคณะชั้นสามัญที่ “พระญาณวิศิษฏ์”  เมื่อวันที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2535
มรณภาพ

พระญาณวิศิษฏ์ (ทอง จนฺทสิริ) ได้มรณภาพอย่างสงบจากการอาพาธเป็นโรคมะเร็งในลำไส้มากว่า 5 ปี ที่โรงพยาบาลศิริราช เมื่อเวลาประมาณ 04.10 น.ของวันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2559 สิริอายุรวม 84 ปี พรรษา 64 มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2559 ณ เมรุชั่วคราว วัดอโศการาม อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ
สรีระสังขารพระญาณวิศิษฏ์ (หลวงพ่อทอง จันฺทสิริ) ก่อนการพระราชทานเพลิงศพ ณ วัดอโศการาม อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ
มนจายากิ

| --- | --- |

มื้อ: อาหารจานหลัก
แหล่งกำเนิด: ญี่ปุ่น
ภูมิภาค: ภูมิภาคคันโต
อุณหภูมิเสิร์ฟ: ร้อน
ส่วนผสมหลัก: แป้ง กะหล่ำปลี
 ตำราอาหาร: มนจายากิ   สื่อ: มนจายากิ
มนจายากิก่อนปรุง
มนจายากิหลังปรุงเสร็จ
มนจายากิ (ญี่ปุ่น: もんじゃ焼き; โรมาจิ: Monjayaki) หรือนิยมเรียกอย่างย่อว่า มนจะ (ญี่ปุ่น: もんじゃ; โรมาจิ: Monja) เป็นอาหารญี่ปุ่นชนิดหนึ่ง ทำจากแป้งเหลวที่ทอดในกระทะ เป็นที่นิยมในภูมิภาคคันโต มีลักษณะคล้ายคลึงกับโอโกโนมิยากิ แต่ใช้ส่วนผสมในแป้งเหลวที่แตกต่างกัน
การปรุง

ส่วนผสมในมอนจายากินั้นจะถูกสับละเอียดและผสมลงในแป้งเหลวก่อนทอด แป้งเหลวของมอนจายากิมีส่วนผสมคล้ายกันกับโอโกโนมิยากิ แต่มีการเติมดาชิหรือน้ำลงไปเพิ่มลงในส่วนผสมของแป้งมนจายากิ ทำให้มนจายากิที่ปรุงสุกมีลักษณะเหลวข้นมากกว่าโอโกโนมิยากิ ความเหลวข้นของมอนจะยากิที่ปรุงสุกเทียบได้กับเนยแข็งที่หลอมเหลว
ผู้รับประทานกินมนจายากิได้โดยตรงจากกระทะโดยใช้ตะหลิวขนาดเล็ก ผู้รับประทานมนจายากิอาจมีส่วนร่วมในการปรุง ด้วยการเทแป้งเหลวและวัตถุดิบของมอนจายากิลงปรุงในกระทะด้วยตนเอง ร้านมอนจายากิหลายแห่งสามารถพบได้ในย่านสึกิชิมะ ของกรุงโตเกียว ซึ่งว่ากันว่าเป็นต้นกำเนิดของอาหารชนิดนี้ ร้านอาหารเหล่านี้ส่วนใหญ่ยังเสิร์ฟโอโกโนมิยากิแบบธรรมดาอีกด้วย
ดูเพิ่ม

อาหารญี่ปุ่น
เท็งปังยากิ
โอโกโนมิยากิ
พระเจ้าฟา

| พระเจ้าฟา 1747 ปีก่อนคริสตกาล	 - 1728 ปีก่อนคริสตกาล |
| --- | --- |
 ฟา พระเจ้าฟา
ครองราชย์: 1747 ปีก่อนคริสตกาล	 - 1728 ปีก่อนคริสตกาล
รัชกาลก่อนหน้า: พระเจ้าเกา
รัชกาลถัดไป: พระเจ้าเจี่ย
ประสูติ: ไม่ปรากฏ
สวรรคต: 1728 ปีก่อนคริสตกาล
พระราชบุตร: พระเจ้าเจี่ย
พระเจ้าฟา
พระราชบิดา: พระเจ้าเกา
พระเจ้าฟา (จีน: 發) เป็นกษัตริย์จีนรัชกาลที่ 16 แห่งราชวงศ์เซี่ย เป็นพระราชโอรสของพระเจ้าเกา ทรงครองราชย์ระหว่าง 1747 ปีก่อนคริสตกาล	 - 1728 ปีก่อนคริสตกาล รวมปีรัชกาลได้ 11 ปี ในปี 1728 ปีก่อนคริสตกาล พระองค์สวรรคต พระราชโอรสของพระองค์ พระเจ้าเจี่ยขึ้นสืบราชวงศ์
ในรัชสมัยของพระองค์เกิดแผ่นดินไหวขึ้นในอาณาจักร
พฤศจิกายน พ.ศ. 2566

พฤศจิกายน พุทธศักราช 2566 เป็นเดือนที่ 11 ของปี พ.ศ. 2566 วันแรกของเดือนเป็นวันพุธ วันสุดท้ายของเดือนเป็นวันพฤหัสบดี
สถานีย่อย:เหตุการณ์ปัจจุบัน

| ด ค กเหตุการณ์เดือนอื่น |
| --- | --- |
พ.ศ. 2567:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2566:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2565:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2564:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2563:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2562:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2561:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2560:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2559:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2558:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2557:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2556:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2555:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2554:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2553:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2552:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2551:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2550:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2549:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2548:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2547:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2546:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม
ผลคูณไขว้

ผลคูณไขว้ a × b มีทิศตรงข้ามกับ b × a
ผลคูณไขว้ หรือ ผลคูณเชิงเวกเตอร์ ในทางคณิตศาสตร์ คือ การดำเนินการทวิภาคบนเวกเตอร์สองอันในปริภูมิแบบยุคลิดสามมิติ ซึ่งให้ผลลัพธ์เป็นเวกเตอร์อีกอันหนึ่งที่ตั้งฉากกับสองเวกเตอร์แรก ในขณะที่ผลคูณจุดของสองเวกเตอร์จะให้ผลลัพธ์เป็นปริมาณสเกลาร์ ผลคูณไขว้ไม่มีการนิยามบนมิติอื่นนอกจากสามมิติ และไม่มีคุณสมบัติการเปลี่ยนกลุ่ม เมื่อเทียบกับผลคูณจุด สิ่งที่เหมือนกันคือผลลัพธ์จะขึ้นอยู่กับปริภูมิอิงระยะทาง (metric space) ของปริภูมิแบบยุคลิด แต่สิ่งที่ต่างกันคือผลลัพธ์จะขึ้นอยู่กับการกำหนดทิศทาง (orientation)
นิยาม

ผลคูณไขว้ของเวกเตอร์สองอัน a และ b ในปริภูมิสามมิติ เขียนแทนด้วย a × b (อ่านว่า เอ ครอสส์ บี) คือเวกเตอร์ c ที่ตั้งฉากกับทั้ง a และ b โดยมีทิศทางตามกฎมือขวาและมีขนาดเท่ากับพื้นที่ของรูปสี่เหลี่ยมด้านขนานที่เวกเตอร์สองอันนั้นครอบคลุม
ผลคูณไขว้สามารถคำนวณได้จากสูตร
เมื่อ θ คือขนาดของมุม (ที่ไม่ใช่มุมป้าน) ระหว่าง a กับ b (0° ≤ θ ≤ 180°) a กับ b ในสูตรคือขนาดของเวกเตอร์ a และ b ตามลำดับ และ  \mathbf {\hat {n}}  คือเวกเตอร์หน่วยที่ตั้งฉากกับเวกเตอร์ a และ b ถ้าหากทั้งสองเวกเตอร์นั้นร่วมเส้นตรงกัน (คือมีมุมระหว่างเวกเตอร์เป็น 0° หรือ 180°) ผลคูณไขว้จะได้ผลลัพธ์เป็นเวกเตอร์ศูนย์ 0
ทิศทางของเวกเตอร์  \mathbf {\hat {n}}  ถูกกำหนดโดยกฎมือขวา ซึ่งให้นิ้วชี้แทนทิศทางของเวกเตอร์ a และนิ้วกลางแทนทิศทางของเวกเตอร์ b ทิศทางของเวกเตอร์  \mathbf {\hat {n}}  จะอยู่ที่นิ้วโป้ง (ดูรูปทางขวาประกอบ)
วิธีคำนวณผลคูณไขว้ > สัญกรณ์พิกัด

กำหนดให้ i, j, k เป็นเวกเตอร์หน่วยในระบบพิกัดมุมฉาก ที่ตั้งฉากซึ่งกันและกันตามคุณสมบัติต่อไปนี้
โดยเวกเตอร์ a และ b สามารถเขียนให้อยู่ในรูปแบบของ i, j, k ได้ดังนี้
ผลคูณไขว้ a × b สามารถคำนวณได้จากสูตรนี้ โดยไม่ต้องพิจารณาขนาดของมุม
วิธีคำนวณผลคูณไขว้ > สัญกรณ์เมทริกซ์

สัญกรณ์พิกัดข้างต้นสามารถเขียนได้อีกอย่างหนึ่งเป็นดีเทอร์มิแนนต์ของเมทริกซ์ดังนี้
ดูเพิ่ม

ผลคูณจุด
แหล่งข้อมูลอื่น

Z.K. Silagadze (2002). Multi-dimensional vector product. Journal of Physics. A35, 4949 เก็บถาวร 2015-09-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (it is only possible in 7-D space)
Real and Complex Products of Complex Numbers
Vector Product Calculator เก็บถาวร 2007-09-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Online application to calculate the vector product of 3 element vectors
An interactive tutorial เก็บถาวร 2006-04-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน created at Syracuse University - (requires java)
W. Kahan (2007). Cross-Products and Rotations in Euclidean 2- and 3-Space. University of California, Berkeley (PDF).
Multiplication of Vectors
การหาทิศทางของเวกเตอร์ลัพธ์ด้วยกฎมือขวา
พระราชลัญจกรแห่งญี่ปุ่น

| พระราชลัญจกรแห่งญี่ปุ่น |
| --- | --- |

รายละเอียด
ผู้ใช้ตรา: จักรพรรดิญี่ปุ่น
เริ่มใช้: ยุคนาระ
คำขวัญ: "เท็นโน/เกียวจิ" (天皇御璽, "พระราชลัญจกรแห่งองค์พระจักรพรรดิ")  天皇 御璽 
ภาพพิมพ์แผ่นเดี่ยวของพระราชกำหนดให้สิ้นสุดสงคราม (ค.ศ. 1945) ประทับพระราชลัญจกรอย่างชัดเจน
พระราชลัญจกรแห่งญี่ปุ่น (ญี่ปุ่น: 御璽; โรมาจิ: Gyoji; อังกฤษ: Privy Seal of Japan) เป็นหนึ่งในตราประทับแห่งชาติ และเป็นตราประทับอย่างเป็นทางการของจักรพรรดิญี่ปุ่น
ลักษณะ

พระราชลัญจกรญี่ปุ่นเป็นทรงสี่เหลี่ยม จารึกด้วยลายมือตราประทับอักษร 天皇御璽 ("พระราชลัญจกรแห่งองค์พระจักรพรรดิ") ในแนวตั้งโดยอักษรฝั่งขวามือประกอบด้วยตัวอักษร 天皇 (เท็นโน, "พระจักรพรรดิ") และทางฝั่งซ้ายมือประกอบด้วยอักษร 御璽 (เกียวจิ, "บัลลังก์แห่งองค์พระจักรพรรดิ")
พระราชลัญจกรแห่งญี่ปุ่นปัจจุบันทำด้วยทองแท้ ยาว 3 ซุง (ประมาณ 9 ซ.ม.) และมีน้ำหนัก 4.5 กิโลกรัม ผู้จารึกพระราชลัญจกรคือ ริเกโด อาเบอิ (安部井 櫟堂; Abei Rekido) จากเกียวโต ในปี 1874 (ปีเมจิที่ 7) เขาได้รับหน้าที่ให้ผลิตตราแผ่นดินของญี่ปุ่นภายใน 1 ปี โดยเขาได้ใช้หมึกชาดจอแสที่ผลิตโดยกรมการพิมพ์แห่งชาติ ในกรณีที่พระราชลัญจกรไม่ได้นำไปใช้นั้นจะถูกเก็บไว้ในกระเป๋าหนัง
การใช้

พระราชลัญจกรแห่งญี่ปุ่นจะนำไปประทับตราในพระราชกฤษฎีกา, ประกาศพระบรมราชโองการในกฎหมาย, คำสั่งคณะรัฐมนตรี, สนธิสัญญา, เอกสารประกอบการให้สัตยาบัน (กฎหมายระหว่างประเทศ), การรับรองสาส์นตราตั้ง, เอกสารให้ออกจากราชการ, หนังสือมอบอำนาจ, หนังสือเสนอชื่อกงสุลกิตติมศักดิ์ (consular commission), เอกสารอนุญาตให้กงสุลต่างประเทศปฏิบัติหน้าที่, หนังสือแต่งตั้งหรือขับออกของข้าราชการซึ่งการแต่งตั้งนั้นจำเป็นที่จะต้องให้จักรพรรดิเป็นผู้รับรอง, หนังสือแต่งตั้ง, เอกสารราชการที่ออกโดยนายกรัฐมนตรีและประธานศาลสูงสุดรวมถึงการให้ออกจากราชการ
การเปลี่ยนรัชกาลในประเทศญี่ปุ่น ค.ศ. 2019 นั้นปรากฏให้เห็นพระราชลัญจกรพร้อมด้วยตราแผ่นดินและไตรราชกกุธภัณฑ์ถึงสองครั้งในระหว่างพระราชพิธี: ระหว่างการสละราชสมบัติของสมเด็จพระจักรพรรดิอากิฮิโตะในวันที่ 30 เมษายน และระหว่างการขึ้นครองราชย์ของสมเด็จพระจักรพรรดินารูฮิโตะในวันที่ 1 พฤษภาคม จางวางใหญ่นำพระราชลัญจกรและตราแผ่นดินไปยังโถงต้นสนในพระราชวังหลวงที่ซึ่งจะนำไปวางไว้บนโต๊ะรับรองใกล้องค์พระจักรพรรดิ
หากพระราชลัญจกรหรือตราแผ่นดินถูกนำไปผลิตซ้ำ ผู้ผลิตต้องรับโทษทางอาญาให้ทำงานหนัก (penal servitude) อย่างน้อย 2 ปีหรือมากกว่าตามความในวรรคแรกของมาตรา 164 แห่งประมวลกฎหมายอาญา
ดูเพิ่ม

ตราแผ่นดินของญี่ปุ่น
ผู้รักษาพระราชลัญจกรของญี่ปุ่น
ราชลัญจกรจีน
พระราชลัญจกรเกาหลีใต้
แหล่งข้อมูลอื่น

สมเด็จพระจักรพรรดิโชวะทรงลงพระปริมาไทยและใช้ตราแผ่นดินและพระราชลัญจกรแห่งญี่ปุ่น
มธุรัตถวิลาสินี

มธุรัตถวิลาสินี เป็นคัมภีร์อรรถกถา อธิบายความในพุทธวงศ์ แห่งขุททกนิกาย ผลงานของพระพุทธทัตตะ ซึ่งเป็นพระอรรถกถาจารย์รุ่นหลังพระพุทธโฆสะ เนื้อหาหลักของคัมภีร์นี้ ก็เพื่ออธิบายรายละเอียดเกี่ยวที่ปรากฏในหมวดพุทธวงศ์  ซึ่งว่าด้วยพุทธประวัติ พระจริยาวัตร และพุทธลักษณะของพระพุทธเจ้าพระองค์ต่าง ๆ
ชื่อคัมภีร์

มธุรัตถวิลาสินี สามารถแยกได้ออกเป็น 3 คำ คือ "มธุร" แปลว่า "ไพเราะ" หรือ "อร่อย" ส่วนคำว่า "อัตถ" แปลว่า "เนื้อความ" และคำว่า "วิลาสินี" แปลว่า "งาม"  รวมเป็น มธุรัตถวิลาสินี อันมีความหมายว่า "อรรถกถานี้งามด้วยเนื้อความอันไพเราะ" นอกจากนี้ คัมภีร์นี้ยังมีชื่อเรียกอีกอย่างว่า "มธุรัตถัปปกาสินี" ซึ่งแปลว่า "เป็นอรรถประกาศเนื้อความอันไพเราะ"
ผู้แต่ง

นิคมนกถา หรือ คำส่งท้ายเรื่องของมธุรัตถวิลาสินี ระบุไว้อย่างชัดเจนว่าพระพุทธทัตตะคือผู้รจนาคัมภีร์นี้ ดังปรากฏข้อความว่า "พระเถระโดยนามที่ท่านครูทั้งหลายขนานให้ปรากฏว่า พระพุทธทัตตะ แต่งคัมภีร์อรรถกถา ชื่อมธุรัตถวิลาสินี"
โดยท่านผู้รจนาพรรณนาว่า คัมภีร์นี้แต่งขึ้นขณะที่ ท่านจำพรรษาอยู่ที่วิหารริมฝั่งชุมทางแม่น้ำกาวีระ แถบท่าเรือกาวีระ ในแคว้นโจฬะ อินเดียใต้ โดยท่านพักอาศัยอยู่ ณ พื้นปราสาทด้านทิศตะวันออกในวิหารนั้น โดยวิหารอันงดงามและรื่นรมย์สมดังที่ท่านพรรณนาว่า "มีกำแพงและซุ้มประตูอันงามโดยอาการต่าง ๆ ถึงพร้อมด้วยร่มเงาและน้ำ น่าดู น่ารื่นรมย์ เป็นที่คับแคบแห่งทุรชนที่ถูกกำจัด เป็นที่สงัดสบาย น่าเจริญใจ" แห่งนี้ สร้างขึ้นโดยสาธุชนผู้มีนามว่า กัณหทาส
ข้อมูลชั้นเดิมระบุว่า ผู้ที่รจนาคัมภีร์นี้คือพระพุทธทัตตะ พระเถระชาวอินเดียใต้สมัยราชวงศ์โจฬะ ผู้เดินทางไปสืบพระศาสนาที่ลังกาและอยู่ร่วมสมัยกับพระพุทธโฆสะ แม้แต่ข้อมูลชั้นหลังส่วนใหญ่ก็ระบุตรงกันว่า พระพุทธทัตตะคือ ผู้รจนาคัมภีร์มธุรัตถวิลาสินี  โดยท่านได้รับการอาราธนาจากพุทธสีหะ ให้แต่งคัมภีร์นี้ขึ้น เพื่อทำลายความชั่วร้ายในใจปวง เพื่อความตั้งมั่น แห่งพระพุทธศาสนา เพื่อความเกิดและเจริญแห่งบุญของปวงประชารวมถึงตัวท่านผู้รจนาเอง และที่สำคัญที่สุดคือเพื่อยังมหาชนให้เลื่อมใสในพระบวรพุทธศาสนา และสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า
อย่างไรก็ตาม มีผู้ตั้งข้อสังเกตว่า คัมภีร์อรรถกถานี้อาจจะเป็นงานที่มีก่อนพระพุทธโฆสะไปลังกาด้วยซ้ำ  โดยคาดว่า เนื่องจากมีผู้แสดงความเห็นว่าพระพุทธทัตตะอาจมีอายุมากกว่าหรือเท่ากับพระพุทธโฆสะ แต่ข้ออ้างนี้ตกไปเนื่องจาก นอกจากนี้ในคัมภีร์พุทธโฆสุปปัตติ หรือชีวประวัติพระพุทธโฆสะระบุว่า พระพุทธทัตตะเดินทางไปลังกาก่อนอีกฝ่ายเพื่อรจนาคัมภีร์ชินาลังการ และคัมภีร์ทันตะธาตุโพธิวงศ์ แต่มิได้รจนาอรรถถาหรือฎีกาอธิบายพระไตรปิฎกแต่อย่างใด จึงอาราธนาให้พระพุทธโฆสะช่วยรจนาอรรถกถาพระไตรปิฎกด้วย  หลักฐานส่วนนี้ช่วยยืนยันความเป็นไปได้ที่มธุรัตถวิลาสินีอาจถูกรจนาขึ้นหลังจากยุคที่ผลงานของพระพุทธโฆสะเจิดจรัสในลังกา
ทั้งนี้ ในคัมภีร์จูฬคันถวงศ์ ซึ่งเป็นคัมภีร์ที่รวบรวมสารบัญคัมภีร์ทางพุทธศาสนา แต่งขึ้นในพม่าในช่วงพุทธศตวรรษที่ 24 ระบุว่า มธุรัตถวิลาสินีแต่งขึ้นโดยผู้ที่มีนามว่ากัสสปะ อย่างไรก็ตาม คาดว่าเป็นการระบุถึงคัมภีร์คนละเล่มกัน
เนื้อหา

พระพุทธทัตตะ ระบุไว้ในนิคมนกถา ว่า การแต่งคัมภีร์นี้อิงกับอรรถกถาเดิม โดยมีการตัดทอนส่วนที่เยิ่นเย้อออกไป แล้วเรียบเรียงเนื้อความให้มีความไพเราะขึ้น (ข้าพเจ้ายึดทางแห่งอรรถกถาเก่า อันประกาศ ความแห่งบาลี เป็นหลักอย่างเดียวแต่งอรรถกถาพุทธวงศ์ เพราะละเว้นความที่เยิ่นเย่อ     ประกาศแต่ความ อันไพเราะทุกประการ ฉะนั้น จึงชื่อว่า มธุรัตถวิลาสินี)
ในตอนท้ายสุดของคัมภีร์ ท่านผู้รจนาระบุรายละเอียดเพิ่มเติมว่า "คัมภีร์มธุรัตถวิลาสินี กล่าวโดยภาณวารมี 26 ภาณวาร (หมวด) โดยคันถะมี 6,500 คันถะ (ผูก) โดยอักษรมี 23,000 อักษร"
เนื้อหาของมธุรัตถวิลาสินีพรรณาความแห่งพระคัมภีร์พุทธวงศ์ตั้งแต่ต้นจนจบ วิธีการประพันธ์ใช้ทั้งร้อยแก้วและร้อยกรอง เล่าเรื่องก่อนแล้วสรุปเรื่องเข้าหาคาถาที่ตั้งเป็นนิกเขปบทไว้เป็นตอน ๆ แล้วอธิบายคาถาให้แจ่มแจ้งทั้งอรรถะและพยัญชนะ ทั้งไวยากรณ์ ซึ่งเป็วรรณนาที่ทำให้เข้าใจความในพระคัมภีร์พุทธวงศ์ได้แจ่มแจ้งยิ่งขึ้น
การอธิบายความในคัมภีร์นี้ มีทั้งการให้รายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับพุทธประวัติและลักษณะของพระพุทธเจ้าทั้งในอดีตและปัจจุบันรวม 25 องค์ และมีการพยากรณ์ถึงพระอนาคตพุทธเจ้าอีก 1 พระองค์ นอกจากนี้ ยังมีการอธิบายในทำนองถามตอบ ว่าด้วยนัยแห่งศัพท์และหลักธรรมต่าง ๆ ที่ปรากฏในคัมภีร์นี้
อาทิเช่นการอธิบายความหมายโดยพิสดารของคำว่า "ตถาคต"  การอธิบายคำว่า "สัตถา" หรือ "ศาสดา" ว่าเพราะพระพุทธเจ้าทรงพร่ำสอนสัตว์ทั้งหลายตามความเหมาะสม ด้วยประโยชน์ปัจจุบัน และประโยชน์ภายหน้า เป็นต้น
การอธิบายทศพลญาณหรือกำลังญาณทั้ง 10 ประการของพระพุทธเจ้า  การแจกแจงลักษณะของการสร้างบารในการเป็นพระพุทธเจ้ามี ว่า แบ่งออกเป็น การบริจาคสิ่งของภายนอกเรียกว่า "บารมี" การบริจาคอวัยวะเรียกว่า "อุปบารมี" การบริจาคชีวิต เรียกว่า "ปรมัตถบารมี"  เป็นต้น
นอกจากนี้ ยังมีการให้รายละเอียดเกี่ยวกับบุคคลสำคัญที่ปรากฏในพุทธประวัติ อาทิ การอธิบายว่า พรหมที่มาทูลอาราธนาให้พระศาสดาแสดงธรรม เคยเป็นพระเถระชื่อ สหกะ ในสมัยพระกัสสปพุทธเจ้าทำปฐมฌานให้เกิด จบชีวิตแล้ว ก็บังเกิดเป็นมหาพรหมในปฐมฌานภูมิมีอายุ 1 กัป เรียกกันว่า ท้าวสหัมบดีพรหม  เป็นต้น
บรรณานุกรม

คณาจารย์มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2550). วรรณคดีบาลี. กรุงเทพฯ. กองวิชาการ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระไตรปิฎกมหามกุฏราชวิทยาลัย. มธุรัตถวิลาสินี อรรถกถาพุทธวงศ์. ขุททกนิกาย. พระสุตตันตปิฎก. เล่ม 9 ภาค 2
มูลนิธิภูมิพโลภิกขุ. (2529). มธุรัตถวิลาสินี. กรุงเทพฯ. โรงพิมพ์มูลนิธิภูมิพโลภิกขุ.
G.P. MALALASEKERA. (2007). Dictionary of Pali Proper Names: N-H. New Delhi.  Motilal Banarsidass.
Bimala Charan Law. (1923). The Life and Work of Buddhaghosa. Calcutta : Thacker, Spink & Co.
ฟาโรห์ ตอยยีบี

| ฟาโรห์ ตอยยีบี |
| --- | --- |

ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: ฟาโรห์ ตอยยีบี
เกิด: 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2492
เสียชีวิต: 2 สิงหาคม พ.ศ. 2567 (75 ปี)
แนวเพลง: ร็อก ป็อป
อาชีพ: นักดนตรี นักแต่งเพลง นักร้อง
เครื่องดนตรี: กีตาร์
ค่ายเพลง: นิธิทัศน์ โปรโมชั่น,แกรมมี่ เอนเตอร์เทนเมนต์
ฟาโรห์ ตอยยีบี  นักดนตรีและนักแต่งเพลง อดีตสมาชิกวงร็อคเคสตร้าและวงเพื่อน ในตำแหน่งกีตาร์
ประวัติ

ฟาโรห์เกิดในครอบครัวนักดนตรี มีพี่ชายชื่อ ฟารุก ตอยยีบี และมานูเอล ตอยยีบี (ปัจจุบันใช้ชื่อในการแสดงว่า มานูเอล เพรสลี่ย์) เริ่มหัดเล่นกีตาร์ด้วยตัวเองเมื่ออายุ 13 ปี โดยมีพี่ชายคอยแนะนำ  โดยชื่นชอบเพลงของวง เดอะบีทเทิลส์ เป็นพิเศษ และเริ่มตั้งวงดนตรีสมัครเล่นกับเพื่อน ๆ ใช้ชื่อวงว่า "ศรีโรจน์" ตามชื่อค่ายมวยศรีโรจน์ ผู้ให้การสนับสนุน  เมื่อชำนาญขึ้นจึงเริ่มรับงานแสดงตามไนท์คลับ แถบถนนเพชรบุรีตัดใหม่ ในยุคทศวรรษ 1970 จากนั้นได้เข้าร่วมวง 4+1 กับพี่ชายทั้งสองคน เล่นประจำที่ไนท์คลับไทยเฮฟเว่น ถนนเพชรบุรีตัดใหม่