stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ดาดาภาอี นาวโรจี

| ดิออนอเรเบิลดาดาภาอี นาวโรจีMP |
| --- | --- |
Dadabhai Naoroji c. 1889

สมาชิกรัฐสภาอังกฤษ ผู้แทนเขตฟินสบรีเซนทรอล
ดำรงตำแหน่ง 1892–1895
ก่อนหน้า: เฟรดดริก ธอมัส เพนทอน
ถัดไป: วิลเลียม เฟรดดริก บาร์ทัน มัสซีย์-เมนวาริง
คะแนนเสียง: 5
ประธานพรรคคองเกรสแห่งชาติอินเดีย คนที่ 2 และ 9
ดำรงตำแหน่ง 1886–1887
ก่อนหน้า: โวเมศ จันทระ พันนารจี
ถัดไป: บาดรุดดีน ตยาบจี
ดำรงตำแหน่ง 1893–1894
ก่อนหน้า: โวเมศ จันทระ พันนารจี
ถัดไป: อัลเฟรด เว็บบ์
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ดาดาภาอี นาวโรจี โดรดี 4 กันยายน ค.ศ. 1825(1825-09-04) นวสรี รัฐบอมเบย์ บริติชอินเดีย
เสียชีวิต: 30 มิถุนายน พ.ศ. 1917 (อายุ 92 ปี) บอมเบย์ รัฐบอมเบย์ บริติชอินเดีย
เชื้อชาติ: บริติชอินเดียนซับเจ๊กต์
พรรคการเมือง: เสรีนิยม
การเข้าร่วม พรรคการเมืองอื่น: ผู้ร่สมก่อตั้งคองเกรสแห่งชาติอินเดีย
คู่สมรส: Gulbaai
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยมุมไบ
อาชีพ: นักการเมือง พ่อค้า นักวิชาการ นักเขียน
ลายมือชื่อ: 

ดาดาภาอี นาวโรจี (คุชราต: દાદાભાઈ નવરોજી; อักษรละติน: Dadabhai Naoroji; 4 กันยายน 1825 – 30 มิถุนายน 1917) เป็นผู้นำทางการเมือง, พ่อค้า, นักวิชาการ และนักเขียนชาวอินเดีย สมาชิกรัฐสภาอังกฤษในสภาสามัญชนจากพรรคเสรีนิยม ดำรงตำแหน่งในปี ค.ศ. 1892 ถึง 1895 ถือเป็นชาวเอเชียคนแรกที่เป็นสมาชิกรัฐสภาอังกฤษ ในอินเดียเขาร่วมก่อตั้งพรรคคองเกรสแห่งชาติอินเดียและดำรงตำแหน่งเป็นประธานพรรคในปี ค.ศ. 1886, 1893, 1906
หนังสือของเขา Poverty and Un-British Rule in India (การปกครองความยากจนและความไม่เป็นอังกฤษในอินเดีย) ทำให้เกิดความสนใจในทฤษฎีของเขาว่าด้วยการ "รั่วไหลของความมั่งคั่ง" (wealth drain) จากอินเดียไปสู่อังกฤษ นาวโรจีเคยเป็นสมาชิกของสากลที่สองร่วมกับทั้งกาวต์สกี และ เปลคานอฟ
ในปี ค.ศ. 2014 รองนายกรัฐมนตรี นิก เคลก ริเริ่ม "รางวัลดาดาภาอี นาวโรจี เพื่อความสัมพันธ์ระหว่างสหราชอาณาจักรกับอินเดีย" ("Dadabhai Naoroji Awards for services to UK-India relations") มีการให้เกียรตินำภาพของนาวโรจีมาพิมพ์เป็นดวงตราไปรษณียากรของไปรษณีย์อินเดียในปี ค.ศ. 1963, 1997 และ 2017
อ่านเพิ่ม

Rustom P. Masani, Dadabhai Naoroji (1939).
Munni Rawal, Dadabhai Naoroji, Prophet of Indian Nationalism, 1855–1900, New Delhi, Anmol Publications (1989).
S. R. Bakshi, Dadabhai Naoroji: The Grand Old Man, Anmol Publications (1991).  ISBN 81-7041-426-1
Verinder Grover, ‘'Dadabhai Naoroji: A Biography of His Vision and Ideas’’ New Delhi, Deep & Deep Publishers (1998) ISBN 81-7629-011-4
Debendra Kumar Das, ed., ‘'Great Indian Economists : Their Creative Vision for Socio-Economic Development.’’ Vol. I:  ‘Dadabhai Naoroji (1825–1917) : Life Sketch and Contribution to Indian Economy.’’  New Delhi, Deep and Deep (2004).  ISBN 81-7629-315-6
P. D. Hajela, ‘'Economic Thoughts of Dadabhai Naoroji,’’ New Delhi, Deep & Deep (2001). ISBN 81-7629-337-7
Pash Nandhra, entry Dadabhai Naoroji in Brack et al. (eds).Dictionary of Liberal History; Politico's, 1998
Zerbanoo Gifford, Dadabhai Naoroji: Britain's First Asian MP; Mantra Books, 1992
Codell, J. "Decentering & Doubling Imperial Discourse in the British Press: D. Naoroji & M. M. Bhownaggree,"  Media History 15 (Fall 2009), 371–84.
Metcalf and Metcalf, Concise History of India
Vikram Visana, "Vernacular Liberalism, Capitalism, and Anti-Imperialism in the Political Thought of Dadabhai Naoroji," The Historical Journal 59, 3 (2016), 775-797.
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Dadabhai Naoroji
"Leigh Rayment's Historical List of MPs – Constituencies beginning with "F"", Leigh Rayment, 23 July 2014, คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-02-11, สืบค้นเมื่อ 2021-11-11
"Dr Dadabhai Naoroji, 'The Grand Old Man of India'", Vohuman.org – Presents a complete chronology of Naoroji's life.
ภาพเหมือนของ ดาดาภาอี นาวโรจี ที่หอศิลป์ภาพเหมือนแห่งชาติ
ผลงานเกี่ยวกับ/โดย ดาดาภาอี นาวโรจี ที่อินเทอร์เน็ตอาร์ไคฟ์
ผลงานโดย ดาดาภาอี นาวโรจี บนเว็บ LibriVox (หนังสือเสียง ซึ่งเป็นสาธารณสมบัติ)
B. Shantanu, "Drain of Wealth during British Raj", iVarta.com, 6 February 2006
Hansard 1803–2005: ส่วนร่วมในรัฐสภาสหราชอาณาจักรของ ดาดาภาอี นาวโรจี
| ก่อนหน้า> รัฐสภาสหราชอาณาจักร | ดาดาภาอี นาวโรจี> รัฐสภาสหราชอาณาจักร | ถัดไป> รัฐสภาสหราชอาณาจักร |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| สมัยก่อนหน้า เฟรดดริก ธอมัส เพนทอน | สมาชิกรัฐสภาประจำเขตฟินสบรีเซนทรอล 1892–1895 | สมัยต่อมา วิลเลียม เฟรดดริก บาร์ทันมัสซีย์-เมนวาริง |  |  |
ตำแหน่งทางการเมือง 
| สมัยก่อนหน้า โวเมศ จันทระ พันนารจี | ประธานพรรคคองเกรสแห่งชาติอินเดีย 1886 | สมัยต่อมา บาดรุดดีน ตยาบจี |  |  |
| สมัยก่อนหน้า โวเมศ จันทระ พันนารจี | ประธานพรรคคองเกรสแห่งชาติอินเดีย 1893 | สมัยต่อมา อัลเฟรด เว็บบ์ |  |  |
| สมัยก่อนหน้า โคปาล กฤษณะ โคขเล | ประธานพรรคคองเกรสแห่งชาติอินเดีย 1906 | สมัยต่อมา ราษ พิหารี โฆษ |  |  |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เนเธอร์แลนด์ 
วิชาการ:  CiNii 
ประชาชน:  Trove 
อื่น ๆ:  SNAC 2  IdRef 
Wikiquote
ทอมป์สัน (วงดนตรี)

| ทอมป์สัน |
| --- | --- |
วงทอมป์สันขณะทำการแสดงเมื่อ พ.ศ. 2556
ข้อมูลพื้นฐาน
ที่เกิด:  โครเอเชีย
แนวเพลง: โฟล์ก เทอร์โบโฟล์ค ฮาร์ดร็อก ป็อปร็อก เฮฟวีเมทัล
ช่วงปี: พ.ศ. 2534–ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: โครเอเชียเรเคิร์ดส์

สมาชิก: มาร์กอ เพกอวิช ทอมิสลาฟ แมนดาลิช ตูเย อีวิช อีวีกา บีลิช อีเก อีวาน ดราบอ
อดีตสมาชิก: อีวาน อีวานกอวิช

เว็บไซต์: www.thompson.hr
ทอมป์สัน (โครเอเชีย: Thompson) เป็นกลุ่มดนตรีโฟล์กและฮาร์ดร็อกสัญชาติโครเอเชีย ก่อตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2534 โดยมาร์กอ เพกอวิชซึ่งต่อมาคือนักร้องหลักและนักแต่งเพลงประจำวง ร่วมกับทอมิสลาฟ แมนดาลิช อีวาน อีวานกอวิช ตูเย อีวิช และอีวีกา บีลิช อีเก โดยชื่อวงดนตรีนั้นตั้งชื่อตามปืนกลมือทอมป์สันซึ่งเป็นปืนกลมือสัญชาติอเมริกัน
วงดนตรีนี้เป็นที่รู้จักในช่วงสงครามยูโกสลาเวียและสงครามประกาศเอกราชโครเอเชีย พวกเขาออกผลงานเพลงแรกคือ บอจนาชาโวกลาเว (ทหารกล้าแห่งชาวอกลาวา) เมื่อ พ.ศ. 2534 และเพลงดังกล่าวถูกบรรจุในสูติโออัลบั้มแรกของวงคือ มอลิ มาลา ซึ่งวางจำหน่ายครั้งแรกใน พ.ศ. 2535 หลังจากนั้นวงดนตรีมีชื่อเสียงและออกผลงานเพลงเรื่อยมา และได้จัดคอนเสิร์ตทัวร์ครั้งใหญ่ใน พ.ศ. 2545 จากการโปรโมตสูตดิโออัลบั้มชุด อีมอจนาโรเด ซึ่งมียอดขายเกิน 60,000 ตลับ/แผ่น จากนั้นวงดนตรีมีโอกาสได้แสดงคอนเสิร์ตที่ซิดนีย์และเมลเบิร์น ประเทศออสเตรเลีย เมื่อ พ.ศ. 2548 และมีโอกาสได้ขึ้นแสงคอนเสิร์ตในหลายประเทศใน พ.ศ. 2549 พร้อมกับสตูดิโออัลบั้ม บีโลเยดินอมอูฮวาตสกอจ โดยจัดการแสดงคอนเสิร์ตทั้งในประเทศแคนาดา สหรัฐ ประเทศเยอรมนีและประเทศสวีเดน
อย่างไรก็ตาม เนื้อหาเพลงของทอมป์สันโดยส่วนใหญ่มักมีเนื้อหาแนวคิดชาตินิยมชาวโครแอต รวมถึงเป็นพวกฝักใฝ่อูสตาเชซึ่งเป็นองค์กรฟาสซิสต์ของประเทศโครเอเชีย ประกอบกับมีเนื้อหาเพลงที่รุนแรงและมีคตินิยมเชื้อชาติต่อชาวเซิร์บเป็นจำนวนมาก ส่งผลให้พวกเขาถูกห้ามมิให้จัดแสดงคอนเสิร์ตในหลายประเทศ อาทิ ประเทศเนเธอร์แลนด์ ประเทศออสเตรีย ประเทศสวิตเซอร์แลนด์และประเทศสโลวีเนีย นอกจากนี้ ทอมป์สันยังถูกวิพากษ์วิจารณ์จากการคัดลอกทำนองเพลงของเซิร์บและเพลงของพวกพลพรรคยูโกสลาเวียหลายเพลง โดยเฉพาะกรณีของเพลง อาลีเจกนินซกากรายีจา ซึ่งอยู่ในสตูดิโออัลบั้มชุด วรีเยเมชกอปิออนา (2538) ที่ไปคัดลอกทำนองเพลง นาจกราเยดอมชีวาวราตาเซวา รวมถึงเพลงที่มีชื่อเสียงมากที่สุดของวงอย่าง บอจนาชาโวกลาเว ได้ไปคัดลอกทำนองเพลง ซีวีซอกอเล
สิ่งสืบเนื่อง

หนึ่งในเพลงดังของวงดนตรีอย่าง ลีเยพาลิซี (ช่างสวยงามเหลือเกิน) ซึ่งอยู่ในสตูดิโออัลบั้ม วเยตาซะดินาเร (2541) ถูกใช้บรรเลงและขับร้องโดยชาวโครแอตที่สนับสนุนฟุตบอลทีมชาติโครเอเชียระหว่างการแข่งขันในช่วงครึ่งหลังที่สนามกีฬามักซีมือร์ เมื่อ พ.ศ. 2550
ผลงานเพลง > สตูดิโออัลบั้ม

2534 – บอจนาชาโวกลาเว
2535 – มอลิมาลา
2538 – วรีเยเมชกอปิออนา
2539 – เกนีกาเมนี
2541 – วเยตาซะดินาเร
2545 – อีมอจนาโรเด
2549 – บีโลเยดินอมอูฮวาตสกอจ
2554 – กลาสบาอิซฟลีมายอเซฟ
2556 – ออราเอดลาโบลา
ซิตแซร์นากาแบร์ด

| --- | --- |
ภาพมุมสูงของซิตแซร์นากาแบร์ด

ก่อตั้ง: พ.ศ. 2510 (อนุสรณ์สถาน) พ.ศ. 2538 (พิพิธภัณฑ์—สถาบัน)
ที่ตั้ง: เยเรวาน ประเทศอาร์มีเนีย
จำนวนผู้เยี่ยมชม: ~200,000 คน (ประมาณถึง 150,000 คน เมื่อไม่รวมจำนวนในวันที่ 24 เมษายน)
ผู้อำนวยการ: ฮารูทียุน มารูทียัน
เว็บไซต์: genocide-museum.am
อนุสรณ์สถานการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวอาร์มีเนีย (อังกฤษ: Armenian Genocide memorial complex; อาร์มีเนีย: Հայոց ցեղասպանության զոհերի հուշահամալիր, Hayots tseghaspanutyan zoheri hushahamalir) หรือ ซิตแซร์นากาแบร์ด (Ծիծեռնակաբերդ, Tsitsernakaberd; แปลว่า ป้อมนกนางแอ่น) เป็นอนุสรณ์สถานทางการของประเทศอาร์มีเนียที่ระลึกถึงเหยื่อของการสังหารหมู่ชาวอาร์มีเนีย อนุสรณ์สถานสร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2510 บนเนินเขาซิตแซร์นากาแบร์ดในเยเรวาน เมืองหลวงของอาร์มีเนีย ทุกวันที่ 24 เมษายน ซึ่งเป็นวันระลึกถึงการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์อาร์มีเนีย ชาวอาร์มีเนียหลายพันคนจะมาพบกันเพื่อระลึกถึงเหยื่อการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์นี้ นับตั้งแต่การก่อตั้งอนุสรณ์สถานได้มีบุคคลสำคัญหลายคนที่เดินทางมาเยี่ยมเยียนที่นี่
ส่วน พิพิธภัณฑ์—สถาบันการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวอาร์มีเนีย (อังกฤษ: Armenian Genocide Museum-Institute; อาร์มีเนีย: Հայոց ցեղասպանության թանգարան-ինստիտուտ, Hayots tseghaspanut'yan tangaran-institut) เปิดทำการในปี พ.ศ. 2538
ระเบียงภาพ

ต้นไม้ที่ปลูกเพื่อระลึกถึงเหยื่อของการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์
ต้นไม้ระลึก
คาธอลิโกส Karekin II และอาร์ชบิชอป Rowan Williams ในพิธีกรรมที่อนุสาวรีย์
หอคอย
ภาพปี พ.ศ. 2552
มารดาผู้ลุกขึ้นจากกองเถ้าถ่าน (Mother Arising Out of the Ashes) รูปปั้นปี พ.ศ. 2545
หอคอย
ชายคนหนึ่งแสดงความเคารพต่อผู้วายชนม์
บรรยากาศ
ภายใน ด้านหลังเห็นหอคอยสถานีโทรทัศน์เยเรวาน
ดูเพิ่ม

การประท้วงที่เยเรวาน พ.ศ. 2508
รายชื่อผู้เยี่ยมเยียนซิตแซร์นากาแบร์ด
วันระลึกการสังหารหมู่ชาวอาร์มีเนีย
รายชื่ออนุสรณ์ระลึกเหตุฆ่าล้างเผ่าพันธุ์อาร์มีเนีย
แหล่งข้อมูลอื่น

Archaeological Information of the Site
Official site
Tsitsernakaberd - Virtual Tour
Armenian Genocide
Official Website of Armenian Genocide Centennial
40°11′9″N 44°29′26″E﻿ / ﻿40.18583°N 44.49056°E﻿ / 40.18583; 44.49056
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 2 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย
จอห์น ฟอน นอยมันน์

จอห์น ฟอน นอยมันน์ ในช่วงปี ค.ศ. 1940
จอห์น ฟอน นอยมันน์ (อังกฤษ: John von Neumann; ฮังการี: Neumann János Lajos; 28 ธันวาคม 1903 - 8 กุมภาพันธ์ 1957)  เป็นนักคณิตศาสตร์ชาวอเมริกันเชื้อสายฮังการี มีผลงานสำคัญในหลายสาขา ทั้ง คณิตศาสตร์สาขาต่างๆ ควอนตัมฟิสิกส์ ทฤษฎีเกม วิทยาการคอมพิวเตอร์ และสถิติศาสตร์
พื้นฐานครอบครัวและชีวิตช่วงแรก

จอห์น ฟอน นอยมันน์ เกิดวันที่ 28 ธันวาคม ค.ศ. 1903 ที่เมืองบูดาเปสต์ ฮังการี ซึ่งในขณะนั้นเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี เขามีชื่อตอนเกิดในภาษาฮังการีว่า มอร์กิตตอย นอยมันน์ ยาโนช ลาโยช (Margittai Neumann János Lajos; ตามธรรมเนียมฮังการีจะเรียงนามสกุลขึ้นก่อน) ครอบครัวของฟอน นอยมันน์เป็นชาวยิวที่ไม่เคร่งครัดศาสนาและมีฐานะทางเศรษฐกิจดี บิดาของเขาชื่อ นอยมันน์ มิกชอ (Neumann Miksa) จบการศึกษาด้านกฎหมายและทำงานเป็นนายธนาคาร มารดาของเขาชื่อคันน์ มอร์กิต (Kann Margit) มาจากครอบครัวที่ทำธุรกิจค้าขายอุปกรณ์การเกษตร เขามีน้องชายสองคนชื่อ มีฮาย (Mihály) และมีโคลช (Miklós) ในปี 1913 บิดาของจอห์นได้รับฐานันดรศักดิ์จากจักรพรรดิฟรันทซ์ โยเซ็ฟ ทำให้ครอบครัวสามารถใช้ชื่อยศเพิ่มว่า มอร์กิตตอย (Margittai แปลว่า "แห่งเมืองมอร์กิตตอ") และเป็นที่มาของการเติมยศ "ฟอน" ในชื่อฉบับภาษาเยอรมันของครอบครัว
ฟอน นอยมันน์ได้รับการศึกษาจากครูส่วนตัวจนถึงอายุสิบปี หลังจากนั้นเขาได้เข้าศึกษาที่โรงเรียนมัธยมนิกายลูเทอรันซึ่งเป็นโรงเรียนชั้นนำในบูดาเปสต์ ฟอน นอยมันน์แสดงความอัจฉริยะตั้งแต่วัยเด็ก โดยได้ศึกษาคณิตศาสตร์แคลคูลัสตั้งแต่อายุแปดปี ลาสโล ราตซ์ อาจารย์คณิตศาสตร์ที่โรงเรียนมัธยม ได้สังเกตความสามารถทางคณิตศาสตร์ของฟอน นอยมันน์ในช่วงสองสามเดือนแรกที่เขาเข้าเรียน และแนะนำให้ครอบครัวจ้างครูส่วนตัวมาสอนคณิตศาสตร์ขั้นสูงให้กับเขา
เมื่อฟอน นอยมันน์อายุได้ 17 ปี พ่อของเขาไม่ต้องการให้เขาศึกษาต่อด้านคณิตศาสตร์ด้วยความกังวลทางด้านการเงิน ทำให้ฟอน นอยมันน์เลือกศึกษาด้านเคมีไปพร้อมกับคณิตศาสตร์ เขาได้ลงทะเบียนเป็นนักศึกษาปริญญาเอกด้านคณิตศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยบูดาเปสต์ (ปัจจุบัน คือ มหาวิทยาลัยเอิตเวิช โลรานด์ หรือ ELTE) และเข้าเรียนวิชาต่างๆ ที่มหาวิทยาลัยเบอร์ลินในช่วงปี ค.ศ.1921 ถึง 1923 ก่อนที่จะย้ายไปศึกษาวิศวกรรมเคมีที่สถาบันเทคโนโลยีแห่งสหพันธ์สวิส ซือริช ในปี 1926 ฟอน นอยมันน์ในวัย 23 ปีได้รับปริญญาบัตรด้านวิศวกรรมเคมีจากซือริช และได้รับปริญญาเอกสาขาคณิตศาสตร์จากมหาวิทยาลัยบูดาเปสต์ในปีเดียวกัน
ฟอน นอยมันน์ได้ตีพิมพ์บทความคณิตศาสตร์ฉบับแรกในปี 1922 ตั้งแต่อายุยังไม่เต็ม 18 ปี โดยเขียนร่วมกับมีฮาย เฟเกเต ที่เป็นผู้สอนคณิตศาสตร์ของฟอน นอยมันน์คนหนึ่ง มีเนื้อหาเกี่ยวกับรากของพหุนามแบบเชบืยชอฟ ในปี 1923 ฟอน นอยมันน์ตีพิมพ์บทความที่สองของเขา โดยเสนอนิยามของจำนวนเชิงอันดับที่ซึ่งมาทดแทนนิยามเดิมของเกออร์ค คันทอร์และเป็นรากฐานสำคัญของนิยามจำนวนเชิงอันดับที่ในเชิงทฤษฎีเซต
ผลงาน

ระหว่างปี ค.ศ. 1926 ถึง 1930 เขาทำงานเป็น "อาจารย์อิสระ" ("Privatdozent" เป็นตำแหน่งในระบบมหาวิทยาลัยยุโรป สำหรับผู้ที่ต้องการจะเป็นศาสตราจารย์มหาวิทยาลัย ตำแหน่งนี้ไม่มีเงินเดือนประจำ) โดยในขณะนั้นเขาเป็นอาจารย์อิสระที่อายุน้อยที่สุดมหาวิทยาลัยเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี
ในปี ค.ศ. 1930 นอยมันน์ได้รับเชิญให้ไปยังเมืองพรินซ์ตัน, รัฐนิวเจอร์ซีย์ และได้เป็นหนึ่งในหกบุคคล
(J. W. Alexander, อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์, Marston Morse, Oswald Veblen, จอห์น ฟอน นอยมันน์ และ Hermann Weyl) ที่ถูกคัดเลือกเพื่อเป็นอาจารย์ประจำชุดแรกของ Institute for Advanced Study เขาเป็นศาสตราจารย์คณิตศาสตร์ที่นั่น ตั้งแต่เริ่มก่อตั้งสาขาวิชาในปี ค.ศ. 1933 จนกระทั่งวาระสุดท้ายของชีวิตเขา
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง นอยมันน์ได้มีส่วนร่วมใน โครงการแมนฮัตตัน (Manhattan Project) ซึ่งเป็นโครงการสร้างระเบิดปรมาณู
ช่วง ค.ศ. 1936 จนถึง 1938 แอลัน ทัวริง ได้เป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนไปที่สถาบัน และเรียนจบปริญญาเอก โดยมีนอยมันน์เป็นอาจารย์ที่ปรึกษา การไปเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนครั้งนี้ของทัวริง เกิดขึ้นหลักจากที่เขาได้ดีพิมพ์บทความวิชาการ "On Computable Numbers with an Application to the Entscheidungs-problem" ในปี ค.ศ. 1934 ได้ไม่นาน. งานตีพิมพ์นี้ เกี่ยวข้องกับ หลักการของ logical design และ universal machine. ถึงแม้จะเป็นที่แน่ชัดว่า นอยแมนรู้ถึงแนวความคิดของทัวริง แต่ก็ไม่เป็นที่แน่ชัดว่า เขาได้ใช้หลักการของทัวริง ในการออกแบบเครื่อง IAS ที่ถูกสร้างในเวลา 10 ปีต่อมา
นอยมันน์นั้น ได้รับการขนานนามว่าเป็น บิดาของทฤษฎีเกม (game theory). เขาได้ตีพิมพ์หนังสือ Theory of Games and Economic Behavior โดยร่วมเขียนกับ Oskar Morgenstern ในปี ค.ศ. 1944 เขาได้คิดหลักการ "MAD" (mutually assured destruction) ซึ่งเทียบเท่าสำนวนจีนว่า "หยกกระเบื้องล้วนแหลกราญ" หรืออาจแปลไทยได้เป็น "รับรองได้ว่าเจ๊งไปด้วยกันทั้งคู่แน่" ซึ่งเป็นหลักการซึ่งใช้เป็นหลักสำคัญ ในการวางแผนกลยุทธ์ทางด้านอาวุธนิวเคลียร์ของอเมริกา ในช่วงสงครามเย็น
นอยมันน์เป็นคนคิด สถาปัตยกรรมแบบ ฟอน นอยมันน์ ซึ่งใช้กันในคอมพิวเตอร์ (แบบที่ไม่ได้ประมวลผลแบบขนาน) ส่วนใหญ่ พูดได้ว่า คอมพิวเตอร์เกือบทั้งหมดในโลกนี้ เป็นเครื่องจักรแบบ ฟอน นอยมันน์ เขาเป็นผู้ริเริ่มสาขา cellular automata และได้สร้างตัวอย่างชุดแรกของ self-replicating automata โดยใช้แค่กระดาษกราฟ กับ ดินสอธรรมดาๆ (ไม่มีคอมพิวเตอร์ช่วยเลย) คำว่า เครื่องจักรแบบ ฟอน นอยมันน์ ยังหมายความถึง เครื่องจักรที่สร้างตนเองซ้ำได้ (self-replicating machine)
นอยมันน์ได้พิสูจน์ว่า การใช้เครื่องจักรที่สร้างตนเองซ้ำได้ เป็นวิธีที่มีประสิทธิภาพที่สุด ในการทำเหมืองขนาดใหญ่มากๆ อย่างการทำเหมืองบนดวงจันทร์ หรือ แถบดาวเคราะห์น้อย เนื่องจากกลไกแบบนี้จะมีการเติบโตเป็นแบบเลขชี้กำลัง
ชีวิตส่วนตัว

นอยมันน์นับเป็นบุคคลที่ฉลาดล้ำลึก และความจำที่เป็นเลิศเกือบจะเรียกได้ว่า จำได้ทุกอย่าง ในระดับรายละเอียดเลยก็ว่าได้  เขาเป็นคนชอบออกสังคมไม่เก็บตัว ชอบดื่มเหล้า เต้นรำและการเริงรมย์ เป็นคนสนุกสนาน และขบขัน เสียชีวิตที่กรุงวอชิงตัน ดี.ซี.
จาก การโปรแกรมเชิงเส้น[ลิงก์เสีย]  ที่เขียนโดย George B. Dantzig ซึ่งเป็นผู้ที่คิดค้น simplex method ที่ใช้แก้ปัญหาการโปรแกรมเชิงเส้น  เขาได้เขียนถึงนอยมันน์ จากประสบการณ์ที่ได้ไปพบและขอคำแนะนำจากนอยมันน์ และยังได้สะท้อนถึงบุคลิกของนอยมันน์ และได้เล่าถึงตอนที่นอยมันน์ได้ช่วยเหลือ โดยการตอบคำถามของ Hotelling (ผู้คิดค้น Principal components analysis) ระหว่างการนำเสนอผลงานการโปรแกรมเชิงเส้นของเขา
วิทยาการคอมพิวเตอร์

ในช่วงที่เขาดำรงตำแหน่งเป็นที่ปรึกษา สถาบันวิศวกรรมไฟฟ้ามัวร์สกูล (Moore School of Electrical Engineering) ณ มหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย ประเทศสหรัฐอเมริกา ในโครงการ EDVAC ฟอน นอยมันน์ได้เขียนรายงานฉบับร่างแรกที่ไม่สมบูรณ์เกี่ยวกับ EDVAC รายงานฉบับนี้ซึ่งมีการตีพิมพ์ก่อนกำหนดนั้นทำให้การอ้างสิทธิบัตรของนักออกแบบ EDVAC J. คือ เพรสเปอร์ เอคเคอร์ต (Presper Eckert) และ จอห์น เมาค์ลีย์ (John Mauchly) เป็นโมฆะ รายงานฉบับนั้นอธิบายถึงสถาปัตยกรรมคอมพิวเตอร์ที่ข้อมูลและโปรแกรมถูกเก็บไว้ในหน่วยความจำของคอมพิวเตอร์ในพื้นที่ (Address space) เดียวกัน สถาปัตยกรรมแบบนี้เป็นพื้นฐานของการออกแบบคอมพิวเตอร์สมัยใหม่ส่วนใหญ่ ซึ่งแตกต่างจากคอมพิวเตอร์รุ่นแรก ๆ ที่รันโปรแกรมโดยใช้อุปกรณ์หน่วยความจำแยกต่างหาก เช่น เทปกระดาษ หรือ ปลั๊กบอร์ด สถาปัตยกรรมโปรแกรมที่จัดเก็บหน่วยความจำเดียว มักถูกเรียกว่า "สถาปัตยกรรมฟอน นอยมันน์"อันเป็นผลมาจากรายงานฉบับดังกล่าวของฟอน นอยมันน์ แต่สถาปัตยกรรมนี้มีพื้นฐานมาจากผลงานของ Eckert และ Mauchly ผู้ประดิษฐ์คอมพิวเตอร์ ENIAC ที่มหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย
จอห์นฟอนนอยมันน์เป็นที่ปรึกษาให้กับห้องปฏิบัติการวิจัยขีปนาวุธของกองทัพสหรัฐอเมริกา โดยเฉพาะอย่างยิ่งในโครงการ ENIAC ในฐานะสมาชิกของคณะกรรมการที่ปรึกษาทางวิทยาศาสตร์ อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ของ ENIAC ใหม่วิ่งด้วยความเร็วหนึ่งในหก แต่สิ่งนี้ไม่ได้ทำให้ประสิทธิภาพของ ENIAC ลดลงเนื่องจากอุปกรณ์ยังคงถูกผูกไว้กับ I/O ทั้งหมด โปรแกรมที่ซับซ้อนสามารถพัฒนาและแก้ไขได้ในไม่กี่วัน แทนที่จะให้เวลาเป็นสัปดาห์ที่จำเป็นสำหรับ  ENIAC แบบเก่า โปรแกรมคอมพิวเตอร์ในยุคแรก ๆ ของฟอน นอยมันน์บางโปรแกรมได้รับการเก็บรักษาไว้อยู่ในพิพิธภัณฒ์
คอมพิวเตอร์เครื่องถัดไปที่นอยมันน์ออกแบบ คือเครื่อง IAS ที่ Institute for Advanced Study ใน เมืองพรินซ์ตัน รัฐนิวเจอร์ซีย์ เขาจัดเตรียมเงินทุนและส่วนประกอบต่างๆได้รับการออกแบบ และสร้างคอมพิวเตอร์นั้นขึ้นที่ห้องปฏิบัติการวิจัย RCA เขาแนะนำให้ IBM 701 (ซึ่งมีชื่อเล่นว่าคอมพิวเตอร์ป้องกัน) ให้ใส่ดรัมแม่เหล็กเข้าไปในคอมพิวเตอร์ IBM 701 เป็นเครื่อง IAS รุ่นที่เร็วกว่าและเป็นพื้นฐานสำหรับ IBM 704 ที่ประสบความสำเร็จในเชิงพาณิชย์ในเวลาต่อมา
คอมพิวเตอร์สโตแคสติก (Stochastic computer) ได้รับการแนะนำครั้งแรกในเอกสารบุกเบิกโดยนอยมันน์ในปี ค.ศ.1953 อย่างไรก็ตามทฤษฎีนี้ไม่สามารถนำไปใช้ได้จนถึงในช่วงทศวรรษที่ 1960 เนื่องจากวิทยาการของคอมพิวเตอร์ในเวลานั้นยังไม่ซับซ้อนพอ
จังหวัดโปนเตแบดรา

| จังหวัดโปนเตแบดรา Provincia de Pontevedra (กาลิเซีย) (สเปน) |
| --- | --- |
จังหวัด
โปนเตแบดรา
   ธง ตราอาร์ม
แผนที่ประเทศสเปนแสดงที่ตั้งจังหวัดโปนเตแบดรา
พิกัด: 42°22′N 8°24′W﻿ / ﻿42.37°N 8.40°W﻿ / 42.37; -8.40
ประเทศ:  สเปน
แคว้น:  แคว้นกาลิเซีย
เมืองหลัก: โปนเตแบดรา
การปกครอง
 • องค์กร: คณะผู้แทนจังหวัดโปนเตแบดรา
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 4,495 ตร.กม. (1,736 ตร.ไมล์)
ประชากร (2019)
 • ทั้งหมด: 942,665 คน
 • ความหนาแน่น: 210 คน/ตร.กม. (500 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
รหัสไปรษณีย์: 36--- 
รหัส ISO 3166: ES-PO
เว็บไซต์: http://www.visit-pontevedra.com
โปนเตแบดรา (กาลิเซีย: Pontevedra) เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศสเปนตามแนวชายฝั่งแอตแลนติกในยุโรปตะวันตกเฉียงใต้ ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ในแคว้นกาลิเซีย และมีพื้นที่ติดกับจังหวัดอาโกรุญญา, จังหวัดลูโก, จังหวัดโอว์แรนเซ, ประเทศโปรตุเกส และมหาสมุทรแอตแลนติก โปนเตแบดรามีภาษาทางการคือภาษาสเปนและภาษากาลิเซีย และมีหน่วยงานราชการที่กำกับดูแลคือคณะผู้แทนจังหวัดโปนเตแบดราซึ่งเทียบได้กับสภาจังหวัด โดยมีสำนักงานใหญ่อยู่ที่เมืองโปนเตแบดราซึ่งให้บริการโดยตรงแก่ประชาชนในด้านต่าง ๆ
ประชากรของจังหวัดโปนเตแบดราในปี 2019 มีทั้งหมด 942,665 คน โดย 9% อาศัยอยู่ในเมืองหลักอย่างเมืองโปนเตแบดรา และ 28% อาศัยอยู่ในบิโก
ภูมิศาสตร์

จังหวัดโปนเตแบดราถูกแม่น้ำเลเรซแบ่งเป็นสองฝั่ง โดยสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญส่วนใหญ่ของจังหวัดอยู่ทางตอนใต้ของแม่น้ำ นอกจากนี้ยังมีอาคารสำคัญทางประวัติศาสตร์ อนุสาวรีย์ และโบสถ์หลายแห่ง
จังหวัดโปนเตแบดรามีอุทยานแห่งชาติหมู่เกาะแอตแลนติกแห่งกาลิเซียตั้งอยู่ โดยอุทยานแห่งชาตินี้มีพื้นที่อยู่ในจังหวัดใกล้เคียงอย่างจังหวัดอาโกรุญญาและประกอบไปด้วยเกาะอองส์ หมู่เกาะซิเอส เกาะซัลโบรา และเกาะโกร์เตกาดา
ภูมิอากาศ

จังหวัดโปนเตแบดรามีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นภาคพื้นสมุทร โดยมีอากาศค่อนข้างแห้งและอุ่นในฤดูร้อน ขณะที่ฤดูหนาวอากาศเย็นและชื้นมาก
ประชากร

เมืองที่มีประชากรมากที่สุดในจังหวัดโปนเตแบดราคือเมืองบิโกซึ่งมีประชากร 293,837 คน ในขณะที่เมืองหลักอย่างโปนเตแบดรามีประชากร 83,260 คน โดยในจังหวัดนี้มีเทศบาลทั้งหมด 62 แห่ง ตัวอย่างรายชื่อเทศบาลตามจำนวนประชากรเช่น บิลาการ์ซิอาเดอาโรว์ซา (37,456 คน), เรโดนแดลา (29,218 คน) และกังกัส (26,542 คน)
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ จังหวัดโปนเตแบดรา
| ด ค กจังหวัดของประเทศสเปน |
| --- | --- |
 กรานาดา  กอร์โดบา  กันตาเบรีย  กัวดาลาฆารา  กัสเตยอน  กาเซเรส  กาดิซ  กิปุซโกอา  กูเองกา  ฆาเอน  ซานตากรุซเดเตเนริเฟ  ซาโมรา  ซาราโกซา  ซาลามังกา  ซิวดัดเรอัล  เซโกเบีย  เซบิยา  โซเรีย  ฌิโรนา  ตาร์ราโกนา  เตรูเอล  โตเลโด  นาวาร์  บาดาโฆซ  บายาโดลิด  บาร์เซโลนา  บาเลนเซีย  บิซกายา  บูร์โกส  ปาเลนเซีย  โปนเตแบดรา  มาดริด  มาลากา  มูร์เซีย  แยย์ดา  ลัสปัลมัส  ลาริโอฆา  ลูโก  เลออน  หมู่เกาะแบลีแอริก  อัลบาเซเต  อัลเมริอา  อัสตูเรียส  อาโกรุญญา  อาบิลา  อาลาบา  อาลิกันเต  อูเอลบา  อูเอสกา  โอว์แรนเซ 
จังหวัดโปนเตแบดรา
ภราดรชาวป่า

| ภราดรชาวป่า |
| --- | --- |
มีส่วนร่วมในสงครามกองโจรในรัฐบอลติก
ปฏิบัติการ: 1940–1941, 1944–1956
แนวคิด: ชาตินิยม
พื้นที่ปฏิบัติการ: รัฐบอลติก
กำลังพล: ~50,000
ส่วนหนึ่งของ: การยึดครองรัฐบอลติก
พันธมิตร: บริติซ, อเมริกัน และ หน่วยข่าวกรองลับสวีเดน, กองทัพฟินแลนด์
ปรปักษ์: กองทัพแดง, NKVD
ภราดรชาวป่า (ยังเรียกอีกอย่างว่า ภราดรแห่งชาวป่า, พี่น้องชาวป่า หรือภราดรภาพแห่งชาวป่า; เอสโตเนีย: metsavennad, ลัตเวีย: mežabrāļi, ลิทัวเนีย: miško broliai) เป็นพลพรรคต่อต้านของชาวเอสโตเนีย ลัตเวีย และลิทัวเนียที่ได้เข้าร่วมในการทำสงครามแบบกองโจรต่อต้านการปกครองของโซเวียตในช่วงโซเวียตบุกครองและยึดครองทั้งสามประเทศในรัฐบอลติกในช่วงระหว่างและหลังสงครามโลกครั้งที่สอง เช่นเดียวกับกลุ่มขบวนการต่อต้านยุโรปตะวันออกในการต่อต้านโซเวียตที่ต่อสู้รบกับโซเวียตและกฏคอมมิวนิสต์ในบัลแกเรีย โปแลนด์ โรมาเนีย และยูเครนตะวันตก
กองทัพแดงได้เข้ายึดครองรัฐบอลติกที่เป็นรัฐอิสระในปี ค.ศ. 1940-1941 ภายหลังจากนั้นก็ถูกเยอรมันเข้ายึดครอง และถูกยึดคืนอีกครั้งในปี ค.ศ. 1944-1945 เมื่อการปราบปรามของพวกนิยมลัทธิสตาลินเริ่มจะทวีความรุนแรงมากขึ้นในช่วงหลายปีต่อมา มีพลเรือน 50,000 คนในประเทศเหล่านี้ได้ใช้ป่าไม้ชนบทอย่างคับคั่งเพื่อเป็นที่หลบภัยตามธรรมชาติและฐานทัพสำหรับกองกำลังติดอาวุธฝ่ายต่อต้านในการต่อต้านโซเวียต
หน่วยทหารฝ่ายต่อต้านมีขนาดและองค์ประกอบต่างๆ ตั้งแต่ปฏิบัติการรบแบบกองโจร กองกำลังติดอาวุธเพื่อป้องกันตนเองเป็นหลัก เพื่อกลุ่มขนาดใหญ่และจัดระเบียบที่ดี สามารถเข้าร่วมกับกองทัพโซเวียตที่สำคัญในการรบได้
ธงชาติฟินแลนด์

สำหรับความหมายอื่นของ "ฟินแลนด์" ดูที่ ฟินแลนด์ (แก้ความกำกวม)
| --- | --- |


ชื่ออื่น ๆ: ธงชาติสาธารณรัฐฟินแลนด์, "Siniristilippu" (ธงกากบาทสีน้ำเงิน)
การใช้: ธงพลเรือน และ ธงเรือพลเรือน
สัดส่วนธง: 11:18
ประกาศใช้: พ.ศ. 2461
ลักษณะ: ธงกางเขนแบบนอร์ดิก พื้นสีขาว กางเขนสีฟ้าน้ำทะเล (Sea-blue)
 

ธงรัฐบาลแห่งสาธารณรัฐฟินแลนด์

การใช้: ธงราชการ และ ธงเรือราชการ
สัดส่วนธง: 11:18
ประกาศใช้: พ.ศ. 2461
ลักษณะ: ธงกางเขนแบบนอร์ดิก พื้นสีขาว กางเขนสีฟ้าน้ำทะเล กลางกางเขนมีภาพตราแผ่นดินในกรอบสีเหลี่ยม
 

ธงประจำกองทัพสาธารณรัฐฟินแลนด์

การใช้: ธงกองทัพ และ ธงนาวี
สัดส่วนธง: 11:19
ประกาศใช้: พ.ศ. 2461
ลักษณะ: ลักษณะอย่างธงรัฐบาล แต่ตัดชายเป็นรูปหางนกแซงแซวมีลิ้น
 

ธงประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐฟินแลนด์

สัดส่วนธง: 11:19
ประกาศใช้: พ.ศ. 2461
ลักษณะ: ลักษณะอย่างธงประจำกองทัพฟินแลนด์ แต่มีตราอิสริยาภรณ์กางเขนแห่งเสรีภาพที่มุมบนด้านคันธง
 
ธงชาติฟินแลนด์ (ฟินแลนด์: Siniristilippu ธงกากบาทสีน้ำเงิน) ใช้พื้นฐานธงกากบาทแบบนอร์ดิกที่เริ่มต้นโดยธงชาติเดนมาร์ก ธงของฟินแลนด์เป็นรูปกากบาทนอร์ดิกสีฟ้าบทพื้นสีขาว โดยสีฟ้าแสดงถึงทะเลสาบและท้องฟ้า และสีขาวแสดงถึงหิมะและราตรีสีขาวของฟินแลนด์ในช่วงฤดูหนาว ธงรัฐการมีตราแผ่นดินอยู่ที่จุดตัด นอกนั้นแล้วเหมือนกับธงพลเรือนทุกประการ ธงของทหารนั้นมีปลายของกากบาทเป็นลักษณะแหลม และธงของประธานาธิบดีมีลักษณะคล้ายธงของทหาร แต่ว่ามีตราอิสริยาภรณ์กางเขนแห่งเสรีภาพ (ภาษาฟินแลนด์: Vapaudenristin ritarikunta) อยู่ที่มุมซ้ายบน
ตามกฎหมายของประเทศฟินแลนด์ ธงชาติฟินแลนด์มีอัตราส่วนด้านสูงต่อด้านกว้างเท่ากับ 11:18 หากเป็นธงปลายแหลมของรัฐด้านยาวจะยาวขึ้นอีกหนึ่งส่วน โดยส่วนแหลมนั้นยาวห้าส่วน ความกว้างของกากบาทสีน้ำเงินเท่ากับสามส่วน เมื่ออยู่บนเสาธง ธงควรจะมีความกว้างเป็นเศษหนึ่งส่วนหกของความสูงของเสาธง สีของธงตามมาตรฐานสีของแพนโทนเป็นดังนี้ สีฟ้า 294C สีแดง 186C และสีเหลือง 123C
กฎหมายฟินแลนด์มีการควบคุมเกี่ยวกับธงหลายอย่าง เช่น ห้ามการขีดเขียนเล่นหรือนำไปใช้ในทางที่ไม่เคารพ ห้ามนำธงออกจากเสาโดยไม่ได้รับอนุญาต การใช้ธงของรัฐหรือประธานาธิบดีโดยไม่ได้รับอนุญาต การเพิ่มเติมสัญลักษณ์บนธง รวมถึงการขายธงชาติที่เพี้ยนไปจากรูปร่างและสีที่ระบุตามกฎหมาย การละเมิดกฎเหล่านี้อาจมีโทษปรับได้
ดูเพิ่ม

ธงในประเทศฟินแลนด์