stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ไครสต์เชิร์ช
ประวัติ > ประตูสู่ขั้วโลกใต้ แอนตาร์กติก

ไครสต์เชิร์ช มีประวัติศาสตร์ของการมีส่วนร่วมในการสำรวจแอนตาร์กติก ทั้ง โรเบิร์ต โฟลคอน สก็อต และ เอิร์นเนต แชคลีทัล โดยใช้ท่าเรือลีทเทอตัลเป็นจุดทางออกสำหรับการเดินทาง และจุดศูนย์กลางเมืองมีรูปปั้นของสก็อตที่ปั้นโดยภรรยาม้ายของเขา ชื่อว่า แคทลีท สก็อต  ภายในเมือง มีพิพิธภัณฑ์แคนเทอเบอรี่ ที่ไว้จัดแสดงสิ่งประดิษฐ์ทางประวัติศาสตร์มากมายและเรื่องราวของการสำรวจขั้วโลกใต้ ท่าอากาศยานนานาชาติไครสต์เชิร์ช ใช้เป็นฐานหลักสำหรับรองรับผู้คนจากนิวซีแลนด์ อิตาลี และมีโปรแกรมองค์กรสำรวจขั้วโลกแอนตาร์กติกของสหรัฐอเมริกา
ศูนย์นานาชาติแอนตาร์กติก มีทั้งสิ่งอำนวยความสะดวกพื้นฐาน พิพิธภัณฑ์ และศูนย์เยี่ยมชมที่จะเน้นกิจกรรมเกี่ยวกับแอนตาร์กติกในปัจจุบัน กองทัพเรือสหัฐ และกองทัพอากาศของสหรัฐที่ปกป้องเขตแดน เสริมกำลังด้วยชาวนิวซีแลนด์และกองทัพอากาศของออกเตรเลีย ใช้ท่าอากาศยานไครสต์เชิร์ชเป็นเส้นทางหลักในการลำเลียงตามเส้นทางเพื่อไปที่ที่ สถานีฐานแมคเมอร์ดูและสก็อต ในแอนตาร์กติก ศูนย์กระจายสินค้าเสื้อผ้า(CDC) ในไครสต์เชิร์ช มีมากกว่า 140,000 ชิ้นสำหรับพื้นที่ที่มีสภาพอากาศหนาวเย็นมาก(ECW) เริ่มแรกมีจำนวนประมาณ 2000 ชิ้น องค์กรสำรวจขั้วโลกแอนตาร์กติกของสหรัฐอเมริกา ได้เข้าร่วมกับโครงการนี้ด้วยในช่วงฤดูกาลปี 2007-08
ภูมิศาสตร์

ไครสต์เชิร์ชตั้งอยู่ในเขตเมืองแคนเทอเบอรี่ ใกล้กับศูนย์กลางทางชายฝั่งตะวันออกของเกาะใต้ (ตะวันออกของแผ่นดินแคนเทอเบอรี่) ไครสต์เชิร์ชตั้งอยู่ใกล้ทางตอนใต้สุดของอ่าวปิกาซุส และ สุดเขตทางทิศตะวันออกตามชายฝั่งมหาสมุทรแปซิฟิกและปากแม่น้ำเอวอนและแม่น้ำเฮลท์โค ทางตอนใต้และทางใต้ฝั่งตะวันออกเป็นเมืองท่าเรือที่ติดกับทางลาดภูเขาไฟของเขาพอร์ต ฮิลล์ ซึ่งถูกแยกมาจากแม่น้ำเพนนิลซูล่า ในปี 2006 แม่น้ำเพนนิลซูล่าได้ถูกรวมเข้ากับเมืองไครสต์เชิร์ช ส่งผลให้พื้นที่ของเมืองเป็นสามเหลี่ยม ในขณะที่มีประชากรเพิ่มขึ้นเพียง 8,000 คนเท่านั้น ทางตอนเหนือของเมืองติดกับแม่น้ำไวมาการีรี
ไครสต์เชิร์ช เป็น หนึ่งในแปดเมืองคู่ ของโลกที่มีความใกล้เคียงลักษณะเมืองแบบแอนทิพโพดัล ครึ่งหนึ่งของกลุ่มคู่เมืองแบบแอนทิพโพดัลอยู่ในนิวซีแลนด์ และสเปน/โมรอคโค เมืองโครูน่า, สเปน ซึ่งมีรูปร่างคล้ายแบบแอนทิพโพดัลของเมืองไครสต์เชิร์ช
ไครสต์เชิร์ช เป็น หนึ่งในสี่กลุ่มเมืองของโลกที่มีการวางแผนอย่างระมัดระวังในการสร้างเมืองตามแบบโครงสร้างให้รอบจุดศูนย์กลางเป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัส รอบเมืองที่เป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัสจะประกอบไปด้วยสวนสาธารณะล้อมรอบจุดศูนย์กลางของเมือง เมืองแรกที่สร้างตามแบบนี้ คือ เมืองฟิลาเดเพีย สหรัฐ ต่อมาก็เป็นเมืองซาวันน่า(Savannah) และเมืองอาดีเลย์(Adelaide) และจึงเป็นเมืองไครสต์เชิร์ช  ไครสต์เชิร์ช จึงถือได้ว่าเป็นเมืองมรดกที่สำคัญและมีรูปแบบเมืองที่แข็งแกร่งสำหรับการพัฒนาเมืองต่อไปในอนาคต
ไครสต์เชิร์ช เป็น หนึ่งในเมืองที่มีคุณภาพแหล่งน้ำสูงที่สุดในโลก ด้วยการจัดอันดับแหล่งน้ำโดยเทียบจากความบริสุทธิ์และความสะอาดที่สุดในโลก การกรองน้ำตามแหล่งทางธรรมชาติที่ผ่านสถานีสูบน้ำกว่า 50 สถานีบริเวณรอบเมือง (จากชั้นหินอุ้มน้ำ ผ่านออกมาจากเชิงเขาทางตอนใต้ของเทือกเขาแอลป์)
ภูมิศาสตร์ > ชานเมืองชั้นใน

(หมุนตามเข็มนาฬิกา, เริ่มจากทิศเหนือของใจกลางเมือง)
Mairehau
Shirley
Dallington
Richmond
Avonside
Linwood
Phillipstown
Woolston
Opawa
Waltham
St Martins
Beckenham
Sydenham
Somerfield
Spreydon
Addington
Riccarton
Ilam
Upper Riccarton
Burnside
Fendalton
Bryndwr
Strowan
Merivale
Papanui
St Albans
Edgeware
ภูมิศาสตร์ > ชานเมืองชั้นนอก

(หมุนตามเข็มนาฬิกา, เริ่มจากทิศเหนือของใจกลางเมือง)
Marshland
Bottle Lake
Burwood
Parklands
Prestons
Highfield
Waimairi Beach
Queenspark
Avondale
North New Brighton
New Brighton
Bexley (now largely defunct)
Aranui
Wainoni
South Brighton
Southshore
Bromley
Mt Pleasant
Redcliffs
Moncks Bay
Clifton
Richmond Hill
Sumner
Scarborough Hill
Ferrymead
Heathcote Valley
Hillsborough
Murray Aynsley
Huntsbury
Bowenvale
Cashmere
Westmorland
Hoon Hay
Hillmorton
Aidanfield
Halswell
Kennedys Bush
Oaklands
Westlake
Wigram
Middleton
Sockburn
Hornby
Hei Hei
Broomfeild
Islington
Yaldhurst
Russley
Hyde Park
Avonhead
Harewood
Bishopdale
Northcote
Casebrook
Redwood
Regents Park
Northwood
Groynes Park
Belfast
Spencerville
Brooklands
ภูมิศาสตร์ > เมืองโดยรอบ

Lyttelton
Governors Bay
Diamond Harbour
Tai Tapu
Little River
Lincoln
Prebbleton
Rolleston
Templeton
West Melton
Rangiora
Woodend
Waikuku
Pegasus Town
Kaiapoi
Kainga
Pines Beach
Akaroa
Motukarara
ประชากร

พื้นที่ที่บริหารจัดการโดยสภาเมืองไครสต์เชิร์ชมีประชากรจำนวน 366,000 คน (ประมาณการในเดือนมิถุนายน 2013) ทำให้เมืองไครสต์เชิร์ชเป็นเมืองใหญ่ที่สุดอันดับ 2 ของนิวซีแลนด์ และเป็นเมืองใหญ่ที่สุดในเกาะใต้.
เขตเมืองไครสต์เชิร์ชมีประชากรทั้งหมด 375,800 คน ซึ่งมีขนาดใหญ่เป็นอันดับ 3 ของประชากรทั้งหมด รองจากเมืองโอ็คแลนด์ และเมืองเวลลิงตัน.
| ประวัติประชากร |
| --- | --- | --- |
| ปีสำรวจจำนวนประชากร | จำนวนประชากร | ±% |
| 1981 | 281,721    | - |
| 1986 | 288,948   | 2.6% |
| 1991 | 296,061  | 2.5% |
| 1996 | 316,611   | 6.9% |
| 2001 | 323,956  | 2.3% |
| 2006 | 348,435   | 7.6% |
| 2013 | 341,469  | -2.0% |
ประชากร > เชื้อชาติ

จากตารางการจัดกลุ่มประชากรของเมืองไครสต์เชิร์ช ได้บันทึกการสำรวจสำมะโนประชากรนิวซีแลนด์ เทียบปี 2001 กับปี 2006 พบว่าเปอร์เซนต์การเพิ่มของประชากรมากกว่า 100% บางส่วนนับจำนวนประชากรมากกว่าหนึ่งกลุ่ม จากภาพปี 2006 อ้างอิงเมืองไครสต์เชิร์ชไม่รวมเขตเมืองทั้งหมด จำนวนประชากรชาวยุโรปลดลงอย่างเห็นได้ชัดสาเหตุหลักมาจากการเพิ่มขึ้นของกลุ่มคนที่เลือกที่เป็นชนชาติ 'ชาวนิวซีแลนด์' แม้ว่าจะไม่ได้เป็นหนึ่งในกลุ่มที่ระบุไว้ในแบบฟอร์มการสำรวจสำมะโนประชากรก็ตาม
ประมาณ 62% ของเกาะใต้เป็นชุมชนชาวเกาะแปซิฟิกที่อาศัยอยู่ในเมืองไครสต์เชิร์ชและรอบเขตเมืองแคนเทอเบอรี่ ประมาณเท่ากับ 11,500 คน. คนเชื้อสายซามัว มีประมาณครึ่งหนึ่งของประชากรชาวเกาะแปซิฟิก. นอกจากนี้ยังมีชุมชนเล็ก ๆ ของหมู่เกาะFijians, Niueans, Tokelauans และ Tongans พำนักอยู่ในเมือง
| กลุ่มชนชาติ | สำมะโนประชากรปี 2001> เปอร์เซนต์ | สำมะโนประชากรปี 2001> จำนวนคน | สำมะโนประชากรปี 2001> ค่าเฉลี่ยประจำชาติ | สำมะโนประชากรปี 2006> เปอร์เซนต์ | สำมะโนประชากรปี 2006> จำนวนคน | สำมะโนประชากรปี 2006> ค่าเฉลี่ยประจำชาติ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ชาวยุโรป | 89.8 | 291,594 |  | 75.4 | 255,366 | 67.6 |
| ชาวนิวซีแลนด์ | n/a | n/a |  | 12.9 | 43,671 | 11.1 |
| ชาวเอเซีย | 5.5 | 17,703 |  | 7.9 | 26,631 | 9.2 |
| ชาวเมาลี | 7.2 | 23,421 |  | 7.6 | 25,725 | 14.7 |
| ชาวเกาะแปซิฟิก | 2.4 | 7,713 |  | 2.8 | 9,465 | 6.9 |
| ชาวตะวันออกกลาง/ชาวละตินอเมริกา/ชาวแอฟริกา | n/a | n/a |  | 0.8 | 2,862 | 0.9 |
| อื่นๆ | 0.6 | 2,073 |  | <0.1 | 114 | <0.1 |
| รวมจำนวนผู้มีสัญชาติ |  | 324,666 (คน) |  |  | 338,748 (คน) |  |
จากการสำรวจสำมะโนประชากรปี 2006 พบว่ามีคนที่สามารถพูดได้หลายภาษาในแต่ละภูมิภาค จากข้อมูลที่ได้จากประชากรเมืองไครสต์เชิร์ช พบว่า 86% พูดได้ภาษาเดียว, 12% พูดได้สองภาษา และ 2% สามารถพูดได้มากกว่าสามภาษาหรือมากกว่านั้น.
แหล่งข้อมูลอื่น

Official organisations
Christchurch City Council (official council website)
Environment Canterbury (official regional council website)
Canterbury District Health Board (official district health board website)
Culture and information
Christchurchmusic.org.nz เก็บถาวร 2017-12-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (music industry portal)
Christchurch City Libraries (official libraries website)
Christchurch & Canterbury (official tourism guide & visitor information)
CINCH เก็บถาวร 2013-05-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Community information Christchurch)
BeThere เก็บถาวร 2005-08-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (events in Christchurch and Canterbury)
Christchurch.org.nz (official website promoting Christchurch)
Ti Kouka Whenua (local Māori history of the Christchurch area)
The Big City (private website listing events, New Zealand music info archive)
Tourism and maps
Christchurch maps เก็บถาวร 2008-01-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (from www.zoomin.co.nz)
Christchurch maps (from www.wises.co.nz)
Heritage Maps (from Christchurch City Libraries)
แม่แบบ:Territorial Authorities of New Zealand
แม่แบบ:Christchurch City, New Zealand
แม่แบบ:New Zealand topics
แม่แบบ:Banks Peninsula
แม่แบบ:Commonwealth Games Host Cities
High, Manchester and Lichfield Streets in Christchurch, 1923
ChristChurch Cathedral before its partial collapse in the 2011 earthquakes
The collapsed Pyne Gould Building. Thirty of the building's two hundred workers were trapped within the building following the February earthquake.
Cherry blossom trees in Spring bloom and a historic water wheel, located on a small island in the Avon River at the corner of Oxford Terrace and Hereford Street, Hagley Park in the city centre.
Satellite image showing Christchurch and surrounding areas.
View of the Christchurch region from the สถานีอวกาศนานาชาติ.
July snowfall on Cobham Intermediate School grounds
Boatsheds on the Avon River
รายชื่อนัดชิงชนะเลิศยูฟ่าคัพวินเนอร์สคัพ

| --- | --- |

ก่อตั้ง: ค.ศ. 1960
ยกเลิก: ค.ศ. 1999
ภูมิภาค: ยุโรป (ยูฟ่า)
จำนวนทีม: 32 (รอบแรก) 2 (นัดชิงชนะเลิศ)
ทีมชนะเลิศล่าสุด:  ลัตซีโย (สมัยที่ 1)
ทีมที่ประสบความสำเร็จที่สุด:  บาร์เซโลนา (4 สมัย)
ยูฟ่าคัพวินเนอร์สคัพ (เรียกว่า ยูโรเปียนคัพวินเนอร์สคัพ ก่อนฤดูกาล 1994–95) เป็นอดีตการแข่งขันฟุตบอลประจำปีที่แข่งขันระหว่างสมาคมสมาชิกของหน่วยงานกำกับดูแลฟุตบอลยุโรป หรือ สหภาพสมาคมฟุตบอลยุโรป (ยูฟ่า) การแข่งขันเปิดให้ผู้ชนะเลิศการแข่งขันฟุตบอลถ้วยภายในประเทศเข้าร่วม เช่น ผู้ชนะเลิศเอฟเอคัพของอังกฤษ ตลอดประวัติศาสตร์ 39 ปีของการแข่งขัน ยูฟ่าคัพวินเนอร์สคัพจะเป็นการแข่งขันแบบแพ้คัดออก โดยมีการแข่งขันแบบสองนัดเหย้าและเยือน จนถึงนัดชิงชนะเลิศที่แข่งขันแบบนัดเดียวจัดขึ้นที่สนามกลาง ยกเว้นปีแรกของการแข่งขันที่นัดชิงชนะเลิศแข่งแบบสองนัด ฟีออเรนตีนาจากอิตาลีเป็นผู้ชนะเลิศการแข่งขันที่จัดขั้นครั้งแรก โดยชนะเรนเจอส์จากสกอตแลนด์ด้วยผลประตูรวม 4–1 จากการแข่งขันสองนัดในนัดชิงชนะเลิศ 1961 การแข่งขันถูกยกเลิกใน ค.ศ. 1999 ลัตซีโยจากอิตาลีเป็นทีมสุดท้ายที่ชนะเลิศการแข่งขัน โดยชนะมายอร์กาด้วยผลประตูรวม 2–1
บาร์เซโลนา เป็นสโมสรที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในประวัติศาสตร์การแข่งขัน โดยชนะเลิศสี่ครั้ง ตามมาด้วย อันเดอร์เลคต์ (เบลเยียม), มิลาน (อิตาลี), เชลซี (อังกฤษ) และดือนามอกือยิว (สหภาพโซเวียต / ยูเครน) โดยชนะเลิศสโมสรละสองครั้ง บาร์เซโลนา, อัตเลติโกเดมาดริด, เรอัลมาดริด (ทั้งหมดจากสเปน), อันเดอร์เลคต์ (เบลเยียม), เรนเจอส์ (สกอตแลนด์), อาร์เซนอล (อังกฤษ) และราพีทวีน (ออสเตรีย) ครองสถิติได้รองชนะเลิศมากที่สุด สโมสรละสองครั้ง สโมสรจากอังกฤษชนะเลิศการแข่งขันถึงแปดครั้ง ซึ่งมากกว่าประเทศอื่น ๆ นอกจากนี้ เก้าสโมสรจากอังกฤษยังเข้าถึงนัดชิงชนะเลิศ โดยมีเจ็ดสโมสรชนะเลิศอย่างน้อยหนึ่งครั้ง ทั้งคู่ถือเป็นสถิติสูงสุดของการแข่งขัน
ผลงาน > แบ่งตามสโมสร

| สโมสร | ชนะเลิศ | รองชนะเลิศ | ปีที่ชนะเลิศ | ปีที่ได้รองชนะเลิศ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  บาร์เซโลนา | 4 | 2 | 1979, 1982, 1989, 1997 | 1969, 1991 |
|  อันเดอร์เลคต์ | 2 | 2 | 1976, 1978 | 1977, 1990 |
|  มิลาน | 2 | 1 | 1968, 1973 | 1974 |
|  เชลซี | 2 | 0 | 1971, 1998 | — |
|  ดือนามอกือยิว | 2 | 0 | 1975, 1986 | — |
|  อัตเลติโกเดมาดริด | 1 | 2 | 1962 | 1963, 1986 |
|  เรนเจอส์ | 1 | 2 | 1972 | 1961, 1967 |
|  อาร์เซนอล | 1 | 2 | 1994 | 1980, 1995 |
|  ฟีออเรนตีนา | 1 | 1 | 1961 | 1962 |
|  เวสต์แฮมยูไนเต็ด | 1 | 1 | 1965 | 1976 |
|  ฮัมบัวร์เกอร์ เอ็สเฟา | 1 | 1 | 1977 | 1968 |
|  อายักซ์ | 1 | 1 | 1987 | 1988 |
|  ซัมป์โดเรีย | 1 | 1 | 1990 | 1989 |
|  ปาร์มา | 1 | 1 | 1993 | 1994 |
|  ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง | 1 | 1 | 1996 | 1997 |
|  ทอตนัมฮอตสเปอร์ | 1 | 0 | 1963 | — |
|  สปอร์ติงลิสบอน | 1 | 0 | 1964 | — |
|  โบรุสซีอาดอร์ทมุนท์ | 1 | 0 | 1966 | — |
|  ไบเอิร์นมิวนิก | 1 | 0 | 1967 | — |
|  สโลวาน บราติสลาวา | 1 | 0 | 1969 | — |
|  แมนเชสเตอร์ซิตี | 1 | 0 | 1970 | — |
|  มัคเดอบวร์ค | 1 | 0 | 1974 | — |
|  บาเลนเซีย | 1 | 0 | 1980 | — |
|  ดีนามอทบีลีซี | 1 | 0 | 1981 | — |
|  แอเบอร์ดีน | 1 | 0 | 1983 | — |
|  ยูเวนตุส | 1 | 0 | 1984 | — |
|  เอฟเวอร์ตัน | 1 | 0 | 1985 | — |
|  เมเคอเลน | 1 | 0 | 1988 | — |
|  แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด | 1 | 0 | 1991 | — |
|  แวร์เดอร์เบรเมิน | 1 | 0 | 1992 | — |
|  ซาราโกซา | 1 | 0 | 1995 | — |
|  ลัตซีโย | 1 | 0 | 1999 | — |
|  เรอัลมาดริด | 0 | 2 | — | 1971, 1983 |
|  ราพีทวีน | 0 | 2 | — | 1985, 1996 |
|  เอ็มทีเค บูดาเปสต์ | 0 | 1 | — | 1964 |
|  1860 มึนเชิน | 0 | 1 | — | 1965 |
|  ลิเวอร์พูล | 0 | 1 | — | 1966 |
|  กูร์ญิกซับแช | 0 | 1 | — | 1970 |
|  ดีนาโมมอสโก | 0 | 1 | — | 1972 |
|  ลีดส์ยูไนเต็ด | 0 | 1 | — | 1973 |
|  แฟแร็นตส์วาโรช | 0 | 1 | — | 1975 |
|  เอาส์ทรีอาวีน | 0 | 1 | — | 1978 |
|  ฟอร์ทูนาดึสเซิลดอร์ฟ | 0 | 1 | — | 1979 |
|  คาร์ลไซส์เยนา | 0 | 1 | — | 1981 |
|  สต็องดาร์ลีแยฌ | 0 | 1 | — | 1982 |
|  โปร์ตู | 0 | 1 | — | 1984 |
|  โลโคโมทีฟ ไลพ์ซิช | 0 | 1 | — | 1987 |
|  มอนาโก | 0 | 1 | — | 1992 |
|  แอนต์เวิร์ป | 0 | 1 | — | 1993 |
|  เฟาเอ็ฟเบ ชตุทการ์ท | 0 | 1 | — | 1998 |
|  มายอร์กา | 0 | 1 | — | 1999 |
ผลงาน > แบ่งตามชาติ

| ชาติ | ชนะเลิศ | รองชนะเลิศ | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
|  อังกฤษ | 8 | 5 | 13 |
|  สเปน | 7 | 7 | 14 |
|  อิตาลี | 7 | 4 | 11 |
|  เยอรมนี | 4 | 4 | 8 |
|  เบลเยียม | 3 | 4 | 7 |
|  สหภาพโซเวียต | 3 | 1 | 4 |
|  สกอตแลนด์ | 2 | 2 | 4 |
|  ฝรั่งเศส | 1 | 2 | 3 |
|  เยอรมนีตะวันออก | 1 | 2 | 3 |
|  เนเธอร์แลนด์ | 1 | 1 | 2 |
|  โปรตุเกส | 1 | 1 | 2 |
|  เชโกสโลวาเกีย | 1 | 0 | 1 |
|  ออสเตรีย | 0 | 3 | 3 |
|  ฮังการี | 0 | 2 | 2 |
|  โปแลนด์ | 0 | 1 | 1 |
แหล่งข้อมูลอื่น

UEFA Cup Winners' Cup official history
| ด ค กผู้ชนะเลิศการแข่งขันสโมสรยูฟ่า |
| --- | --- |
ชาย:  แชมเปียนส์ลีก  ยูโรปาลีก  คอนเฟอเรนซ์ลีก  ซูเปอร์คัพ  คัพวินเนอร์สคัพ (ยุบแล้ว)  อินเตอร์โตโตคัพ (ยุบแล้ว)  อินเตอร์คอนติเนนตัลคัพ (ยุบแล้ว) 
หญิง: แชมเปียนส์ลีก
| ด ค กยูฟ่าคัพวินเนอร์สคัพ |
| --- | --- |
ฤดูกาล:  1960–61  1961–62  1962–63  1963–64  1964–65  1965–66  1966–67  1967–68  1968–69  1969–70  1970–71  1971–72  1972–73  1973–74  1974–75  1975–76  1976–77  1977–78  1978–79  1979–80  1980–81  1981–82  1982–83  1983–84  1984–85  1985–86  1986–87  1987–88  1988–89  1989–90  1990–91  1991–92  1992–93  1993–94  1994–95  1995–96  1996–97  1997–98  1998–99 
นัดชิงชนะเลิศ:  1961  1962  1963  1964  1965  1966  1967  1968  1969  1970  1971  1972  1973  1974  1975  1976  1977  1978  1979  1980  1981  1982  1983  1984  1985  1986  1987  1988  1989  1990  1991  1992  1993  1994  1995  1996  1997  1998  1999 
 นัดชิงชนะเลิศ  บันทึกและสถิติ  ผู้ทำประตูสูงสุด  ผู้จัดการทีมที่ชนะเลิศ  ค่าสัมประสิทธิ์ยูฟ่า
รายชื่อนัดชิงชนะเลิศยูโรเปียนคัพและยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก

| --- | --- |
ถ้วยรางวัลยูโรเปียนคัพ / ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1955
ภูมิภาค: ยูฟ่า (ยุโรป)
จำนวนทีม: 36 (รอบลีก) 2 (นัดชิงชนะเลิศ)
ทีมชนะเลิศปัจจุบัน:  เรอัลมาดริด  (15 สมัย)
ทีมที่ประสบความสำเร็จที่สุด:  เรอัลมาดริด (15 สมัย)
 ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก นัดชิงชนะเลิศ 2024
ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก เป็นการแข่งขันฟุตบอลประจำปีที่จัดขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1955 ก่อนฤดูกาล 1992–93 การแข่งขันมีชื่อว่า ยูโรเปียนคัพ ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกนั้นเปิดให้แชมป์ลีกจากสมาคมสมาชิกยูฟ่า (สหภาพสมาคมฟุตบอลยุโรป) ทั้งหมดเข้าร่วมได้ (ยกเว้น ลีชเทินชไตน์ ซึ่งไม่มีการแข่งขันลีก) เช่นเดียวกับสโมสรที่จบอันดับตั้งแต่รองชนะเลิศถึงอันดับที่สี่ในลีกที่แข็งแกร่งที่สุด แต่เดิม อนุญาตให้เฉพาะแชมป์ของลีกระดับประเทศและแชมป์เก่าของการแข่งขันเท่านั้นที่จะเข้าร่วมได้ อย่างไรก็ตาม ใน ค.ศ. 1997 ได้มีการเปลี่ยนแปลงกฎดังกล่าวเพื่อให้รองแชมป์ของลีกที่แข็งแกร่งกว่าสามารถเข้าร่วมการแข่งขันได้เช่นกัน และใน ค.ศ. 1999 ได้มีการเปลี่ยนแปลงกฎดังกล่าวอีกครั้ง โดยทีมที่จบอันดับที่สามและสี่ของลีกดังกล่าวก็มีสิทธิ์เข้าร่วมการแข่งขันเช่นกัน ในยุคแชมเปียนส์ลีก ทีมแชมป์เก่าของการแข่งขันไม่ได้ผ่านเข้ารอบโดยอัตโนมัติจนกระทั่งมีการเปลี่ยนแปลงกฎใน ค.ศ. 2005 เพื่อให้แชมป์เก่าอย่างลิเวอร์พูลสามารถเข้าร่วมการแข่งขันได้
ทีมที่ชนะเลิศยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกสามครั้งติดต่อกันหรือห้าครั้ง จะได้รับตราสัญลักษณ์ผู้ชนะเลิศหลายสมัย หกทีมได้รับสิทธิพิเศษนี้ ได้แก่ เรอัลมาดริด, อายักซ์, ไบเอิร์นมิวนิก, เอซี มิลาน, ลิเวอร์พูล และบาร์เซโลนา ก่อน ค.ศ. 2009 สโมสรที่ได้รับตราสัญลักษณ์ดังกล่าวจะได้รับอนุญาตให้เก็บถ้วยรางวัลยูโรเปียนแชมเปียนคลับส์คัพไว้ได้ และมีการสั่งทำถ้วยใหม่ขึ้น ตั้งแต่ ค.ศ. 2009 ทีมที่ชนะเลิศในแต่ละปีจะได้รับถ้วยรางวัลจำลองขนาดเท่าจริง ส่วนถ้วยรางวัลดั้งเดิมนั้นจะถูกเก็บรักษาไว้โดยยูฟ่า
มี 23 สโมสรที่เคยชนะเลิศยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก/ยูโรเปียนคัพ เรอัลมาดริดครองสถิติชนะเลิศมากที่สุด โดยชนะเลิศ 15 สมัย รวมถึงครั้งแรกด้วย พวกเขาชนะเลิศติดต่อกันมากที่สุดถึงห้าสมัยตั้งแต่ ค.ศ. 1956 ถึง 1960 ยูเวนตุส เป็นรองชนะเลิศมากที่สุด โดยแพ้ในนัดชิงชนะเลิศเจ็ดครั้ง อัตเลติโกเดมาดริด เป็นทีมเดียวที่เข้าถึงนัดชิงชนะเลิศสามครั้งแต่ไม่ชนะเลิศ ขณะที่ แร็งส์ และบาเลนเซีย เป็นรองชนะเลิศสองครั้ง ทีมจากสเปนชนะเลิศมากที่สุด โดยได้ชนะเลิศถึงยี่สิบครั้งจากสองสโมสร หกสโมสรจากอังกฤษชนะเลิศรวมกันสิบห้าสมัย ซึ่งถือเป็นสถิติสูงสุด ส่วนสามสโมสรจากอิตาลีชนะเลิศรวมกันสิบสองสมัย สโมสรจากอังกฤษถูกแบนจากการแข่งขันเป็นเวลาห้าปี หลังเกิดภัยพิบัติเฮย์เซลใน ค.ศ. 1985 แชมป์ปัจจุบันคือ เรอัลมาดริด โดยชนะ โบรุสซีอาดอร์ทมุนท์ 2–0 ในนัดชิงชนะเลิศ 2024
แม้ว่าสถานที่จัดการแข่งขันนัดชิงชนะเลิศจะได้รับการเลือกไว้ล่วงหน้าแล้ว แต่มีสี่ครั้งที่สโมสรเข้าถึงนัดชิงชนะเลิศแล้วแข่งขันในสนามกีฬาของตนเอง เรอัลมาดริด และอินเตอร์มิลาน ชนะเลิศยูโรเปียนคัพครั้งที่สองของพวกเขาในซานเตียโก เบร์นาเบว เมื่อ ค.ศ. 1957 และซานซีโร เมื่อ ค.ศ. 1965 ตามลำดับ โรมา แพ้การดวลลูกโทษกับลิเวอร์พูลในสตาดีโอโอลิมปีโก เมื่อ ค.ศ. 1984 ไบเอิร์นมิวนิก แพ้การดวลลูกโทษกับเชลซีในอัลลีอันทซ์อาเรนา เมื่อ ค.ศ. 2012
ผลงาน > แบ่งตามสโมสร

| ด ค ก สโมสร | ชนะเลิศ | รองชนะเลิศ | ฤดูกาลที่ชนะเลิศ | ฤดูกาลที่รองชนะเลิศ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  เรอัลมาดริด | 15 | 3 | 1956, 1957, 1958, 1959, 1960, 1966, 1998, 2000, 2002, 2014, 2016, 2017, 2018, 2022, 2024 | 1962, 1964, 1981 |
|  มิลาน | 7 | 4 | 1963, 1969, 1989, 1990, 1994, 2003, 2007 | 1958, 1993, 1995, 2005 |
|  ไบเอิร์นมิวนิก | 6 | 5 | 1974, 1975, 1976, 2001, 2013, 2020 | 1982, 1987, 1999, 2010, 2012 |
|  ลิเวอร์พูล | 6 | 4 | 1977, 1978, 1981, 1984, 2005, 2019 | 1985, 2007, 2018, 2022 |
|  บาร์เซโลนา | 5 | 3 | 1992, 2006, 2009, 2011, 2015 | 1961, 1986, 1994 |
|  อายักซ์ | 4 | 2 | 1971, 1972, 1973, 1995 | 1969, 1996 |
|  อินเตอร์มิลาน | 3 | 3 | 1964, 1965, 2010 | 1967, 1972, 2023 |
|  แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด | 3 | 2 | 1968, 1999, 2008 | 2009, 2011 |
|  ยูเวนตุส | 2 | 7 | 1985, 1996 | 1973, 1983, 1997, 1998, 2003, 2015, 2017 |
|  ไบฟีกา | 2 | 5 | 1961, 1962 | 1963, 1965, 1968, 1988, 1990 |
|  เชลซี | 2 | 1 | 2012, 2021 | 2008 |
|  นอตทิงแฮมฟอเรสต์ | 2 | 0 | 1979, 1980 | — |
|  โปร์ตู | 2 | 0 | 1987, 2004 | — |
|  โบรุสซีอาดอร์ทมุนท์ | 1 | 2 | 1997 | 2013, 2024 |
|  เซลติก | 1 | 1 | 1967 | 1970 |
|  ฮัมบูร์เกอร์เอสเฟา | 1 | 1 | 1983 | 1980 |
|  สเตอัวบูคูเรสตี | 1 | 1 | 1986 | 1989 |
|  มาร์แซย์ | 1 | 1 | 1993 | 1991 |
|  แมนเชสเตอร์ซิตี | 1 | 1 | 2023 | 2021 |
|  ไฟเยอโนร์ด | 1 | 0 | 1970 | — |
|  แอสตันวิลลา | 1 | 0 | 1982 | — |
|  เปเอสเฟ ไอนด์โฮเฟิน | 1 | 0 | 1988 | — |
|  เรดสตาร์เบลเกรด | 1 | 0 | 1991 | — |
|  อัตเลติโกเดมาดริด | 0 | 3 | — | 1974, 2014, 2016 |
|  แร็งส์ | 0 | 2 | — | 1956, 1959 |
|  บาเลนเซีย | 0 | 2 | — | 2000, 2001 |
|  ฟีออเรนตีนา | 0 | 1 | — | 1957 |
|  ไอน์ทรัคท์ฟรังค์ฟูร์ท | 0 | 1 | — | 1960 |
|  ปาร์ติซาน | 0 | 1 | — | 1966 |
|  ปานาซีไนโกส | 0 | 1 | — | 1971 |
|  ลีดส์ยูไนเต็ด | 0 | 1 | — | 1975 |
|  แซ็งเตเตียน | 0 | 1 | — | 1976 |
|  โบรุสซีอาเมินเชินกลัทบัค | 0 | 1 | — | 1977 |
|  กลึบบรึคเคอ | 0 | 1 | — | 1978 |
|  มัลเมอ เอฟเอฟ | 0 | 1 | — | 1979 |
|  โรมา | 0 | 1 | — | 1984 |
|  ซัมป์โดเรีย | 0 | 1 | — | 1992 |
|  ไบเออร์เลเวอร์คูเซิน | 0 | 1 | — | 2002 |
|  มอนาโก | 0 | 1 | — | 2004 |
|  อาร์เซนอล | 0 | 1 | — | 2006 |
|  ทอตนัมฮอตสเปอร์ | 0 | 1 | — | 2019 |
|  ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง | 0 | 1 | — | 2020 |
ผลงาน > แบ่งตามชาติ

มีสโมสรจากสิบสามชาติที่เข้าถึงนัดชนะเลิศแชมเปียนส์ลีก และมีสิบชาติที่ชนะเลิศรายการนี้ นับตั้งแต่ฤดูกาล 1995–96 นอกจากชัยชนะของโปร์ตูในฤดูกาล 2003–04 แล้ว ผู้ชนะเลิศมาจากหนึ่งในสี่ชาติเท่านั้น ได้แก่ สเปน (13), อังกฤษ (7), เยอรมนี (4) และอิตาลี (4) และนอกเหนือจากมอนาโกในฤดูกาล 2003–04 และปารีแซ็ง-แฌร์แม็งในฤดูกาล 2019–20 แล้ว รองชนะเลิศทั้งหมดมาจากสี่ชาติเดียวกัน
อังกฤษเป็นประเทศที่มีสโมสรที่ชนะเลิศได้มากที่สุด โดยมีหกสโมสรที่คว้าถ้วยรางวัล อิตาลี, เยอรมนี และเนเธอร์แลนด์มีชาติละสามสโมสรที่ชนะเลิศ ในขณะที่สเปนและโปรตุเกสมีชาติละสองสโมสรที่ชนะเลิศ สกอตแลนด์, โรมาเนีย, ยูโกสลาเวีย และฝรั่งเศสมีชาติละหนึ่งสโมสรที่ชนะเลิศ
| ชาติ | ชนะเลิศ | รองชนะเลิศ | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
|  สเปน | 20 | 11 | 31 |
|  อังกฤษ | 15 | 11 | 26 |
|  อิตาลี | 12 | 17 | 29 |
|  เยอรมนี | 8 | 11 | 19 |
|  เนเธอร์แลนด์ | 6 | 2 | 8 |
|  โปรตุเกส | 4 | 5 | 9 |
|  ฝรั่งเศส | 1 | 6 | 7 |
|  โรมาเนีย | 1 | 1 | 2 |
|  สกอตแลนด์ | 1 | 1 | 2 |
|  ยูโกสลาเวีย | 1 | 1 | 2 |
|  เบลเยียม | 0 | 1 | 1 |
|  กรีซ | 0 | 1 | 1 |
|  สวีเดน | 0 | 1 | 1 |
กามิกาเซ่

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ คามิกาเซะ (แก้ความกำกวม)
สำหรับกองทัพอากาศญี่ปุ่น ดูที่ คามิกาเซะ
| กามิกาเซ่ Kamikaze |
| --- | --- |

บริษัทแม่: อาร์เอส
ก่อตั้ง: 29 มีนาคม พ.ศ. 2550; 17 ปีก่อน (2550-03-29)
ผู้ก่อตั้ง: สุทธิพงษ์ วัฒนจัง ณรงค์ศักดิ์ ศรีบรรฎาศักดิ์วัชรากรณ์
แนวเพลง: ป็อป ป็อปแดนซ์ ป็อปร็อก อิเล็คทรอนิกส์ อาร์แอนด์บี ฮิปฮอป เฮฟวีเมทัล
ประเทศต้นกำเนิด: ประเทศไทย
ที่ตั้ง: 27 ถนนประเสริฐมนูกิจ แขวงเสนานิคม เขตจตุจักร กรุงเทพมหานคร 10900
เว็บไซต์: www.ilovekamikaze.com   www.kamikazemusic2020.com
คำขวัญ: ค่ายเพลงไทย เพื่อคนไทย หัวใจวัยรุ่น
กามิกาเซ่ (อังกฤษ: KamiKaze) เขียนเป็น kəmikəze เป็นค่ายเพลงย่อยในสังกัดอาร์เอส ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2550 จากแนวคิดของสุทธิพงษ์ วัฒนจัง และณรงค์ศักดิ์ ศรีบรรฎาศักดิ์วัชรากรณ์ ที่ต้องการทำค่ายเพลงสำหรับกลุ่มประชากรวัยก่อนวัยรุ่นโดยเฉพาะและทุกเพศทุกวัย เคยหยุดการดำเนินการไปครั้งหนึ่งในปี พ.ศ. 2560 และเคยกลับมาทำเพลงอีกครั้งในปี พ.ศ. 2563  จนในปี พ.ศ. 2567 ได้มีการปรับสถานะจากค่ายเพลงให้เหลือเพียงคอมมูนิตี้สำหรับแฟนคลับ
ประวัติ > ก่อตั้ง

กามิกาเซ่ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2550 โดยมีศิลปิน 22 คนคือ โฟร์-มด, เฟย์ ฟาง แก้ว, ขนมจีน, มิล่า, เค-โอติก, ปิ๊ง-นิ้ง, หวาย, ซิสก้า, ชิลลี่ไวท์ช็อค, พายุ แต่ภายหลังปิ๊ง-นิ้ง ได้ขอถอนตัว ทำให้เหลือ 20 คน แต่ในปลายปีเดียวกันมีเนโกะ จัมพ์ มาร่วมเป็นศิลปินในค่าย ทำให้กลับมามีทั้งหมด 22 คนตามเดิม
พ.ศ. 2551 ทางค่ายได้มีโครงการพิเศษที่มีชื่อว่า "Forward to U" เป็นการรวมเพลงดังของค่ายในรอบ 1 ปี พร้อมกับมี 2 เพลงพิเศษแทนคำขอบคุณแก่แฟนคลับ ซึงหนึ่งในนั้นคือเพลง "รักฉันเรียกว่าเธอ" ซึ่งได้รับความนิยมจนกลายเป็นเสมือนเพลงประจำค่ายไปในเวลาต่อมา และในปลายปีเดียวกันได้มีโครงการพิเศษที่มีชื่อว่า "Friendship Never Ends" เพื่อเป็นการแทนคำขอบคุณแฟนคลับ
ประวัติ > คอนเสิร์ตครั้งแรก

พ.ศ. 2552 ช่วงต้นปี สุทธิพงษ์ วัฒนจัง ผู้บริหารค่ายกามิกาเซ่ได้ขอลาออกจากอาร์เอส เพราะอยากออกไปสร้างโมเดลธุรกิจใหม่ ๆ ทำให้ตำแหน่งนี้ว่างลง ก่อนจะมีการดึง หทัย ศราวุฒิไพบูลย์ ที่เป็นครีเอทีฟของอาร์เอสในขณะนั้นมารับช่วงเป็นผู้บริหารแทน ก่อนจัดคอนเสิร์ตใหญ่ครั้งแรกชื่อว่า "One-2-Call Freedom Zheza Zim Presents Kamikaze 1st Live Concert" เมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2552 ที่รอยัล พารากอน ฮอลล์ สยามพารากอน พร้อมกับการขึ้นโชว์ของโครงการพิเศษที่มีชื่อว่า "Seven Days" เป็นคอนเซ็ปท์ 7 สาว 7 วัน มีสมาชิก คือ เฟย์ จินนี่ พิม แจม หวาย มีน มีล่า มีผลงานออกมา 1 อัลบัม (อนึ่ง ก่อนถึงคอนเสิร์ตครั้งนี้ อิงค์และเบสท์ สมาชิกวงชิลลี่ไวท์ช็อค ได้ถอนตัวจากการเป็นศิลปิน ทำให้เหลือกามิกาเซ่รุ่น 1 เพียง 20 คน)
ประวัติ > รุ่นสอง

พ.ศ. 2553 ค่ายกามิกาเซ่ได้มีโครงการที่มีชื่อว่า "Kamikaze Wave" โดยเปิดตัวศิลปินใหม่เข้ามาอีก 21 คน 5 กลุ่ม โดยมีศิลปินประกอบไปด้วย ทรีโอฮิปฮอป ทรี.ทู.วัน 2 พี่น้องดูโอ แคท-แพท 5 สาวเกิร์ลกรุ๊ป คิส มี ไฟฟ์ 6 หนุ่มบอยแบนด์ เอกซ์ ไอ เอส (พิชชี่ กั้ง กวัง จีโฮ คยองเท เควิน)และ วงดนตรี แฟกต์ ยู พร้อมกันนี้ได้มีคอนเสิร์ตกามิกาเซ่ครั้งที่ 2 ที่มีชื่อว่า "Kamikaze Wave Concert" เมื่อวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2553 ที่อินดอร์ สเตเดียม หัวหมาก เพื่อทำความรู้จักกับกามิกาเซ่รุ่น 2 ให้มากขึ้น พร้อมกับเปิดตัว 3 สาวเกิร์ลกรุ๊ปวงใหม่หน้าเก่า สวีต ดี (อีกหนึ่ง ในคอนเสิร์ตครั้งนี้ พายุได้ถอนตัวจากการเป็นศิลปิน เพื่อไปศึกษาต่อที่ต่างประเทศ ทำให้กามิกาเซ่รุ่น 1 เหลือ 19 คน) และมีเซอร์ไพร์สพิเศษคือ แจม ซิสก้า ได้มาเป็นแขกรับเชิญในคอนเสิร์ตครั้งนี้ด้วย
ประวัติ > โครงการเพื่อการกุศล

พ.ศ. 2554 ค่ายกามิกาเซ่ได้มีโครงการพิเศษที่มีชื่อว่า "Kamikaze Love เว่อร์ Project รู้สึกได้ แม้ไม่ได้ยิน" โดยร่วมกับมูลนิธิอนุเคราะห์คนหูหนวกในพระบรมราชินูปถัมภ์ โดยรายได้หลังจากหักค่าใช้จ่ายจากการดาวน์โหลดแบบถูกกฎหมาย จะมอบให้กับมูลนิธิอนุเคราะห์คนหูหนวกในพระบรมราชินูปถัมภ์ เพื่อสนับสนุนโครงการผ่าตัดฝังประสาทหูเทียม โดยจะมีเพลงทั้งหมด 4 เพลง อนึ่ง ในโครงการนี้ แจม ซิสก้า และ กาย แฟกต์ ยู ได้ลาออกอย่างเงียบ ๆ ส่วน พิม กับ มิน สวีต ดี ได้ประกาศขอลาออกไปเรียน ก่อนจะได้มีคอนเสิร์ตที่มีชื่อว่า "ฮีรูสการ์ โพสแอคเน่ presents KamiKaze Loveเว่อร์ Concert" เมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 ที่รอยัล พารากอน ฮอลล์ ซึ่งก่อนคอนเสิร์ตจะมีขึ้น แฮม แฟกต์ ยู ได้ถอนตัวจากการเป็นศิลปิน ทำให้วง แฟกต์ ยู ไม่ได้ร่วมแสดงในคอนเสิร์ต และภายหลังจึงได้เพิ่มสมาชิกใหม่ที่มีชื่อว่า เบนซ์ พร้อมกับเปลี่ยนชื่อวงเป็น "สแควร์ เซอร์เคิล" แต่วงนี้ก็ได้ถอนตัวจากการเป็นศิลปินเช่นกัน ต่อมาในช่วงปลายปี ได้มีการเปิดตัวศิลปินใหม่ที่เปลี่ยนจากการเปิดตัวเป็นรุ่น เป็นเปิดตัวทีละศิลปินแทน คือ ธามไท ส่วน คิทตี้ หนึ่งในสมาชิก คิส มี ไฟฟ์ ได้ถอนตัวจากการเป็นศิลปิน ทำให้เหลือสมาชิกเพียง 4 คน ทำให้กามิกาเซ่รุ่น 2 เหลือทั้งหมด 16 คน