stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เอ็กซ์เมน (วิดีโอเกม พ.ศ. 2535)
การตลาด

ขึ้นอยู่กับตัวเครื่อง จำนวนสูงสุดของผู้เล่นพร้อมกันจะแตกต่างกันตั้งแต่สองถึงหกคน เวอร์ชันหกผู้เล่นนั้นแปลกเป็นพิเศษเพราะมีสองหน้าจอที่ต่อกัน (หน้าจอหนึ่งในตำแหน่งปกติสำหรับเกมอาร์เคด ส่วนอีกหน้าจอหนึ่งในตู้ด้านล่างสะท้อนด้วยกระจกด้านหนึ่งของหน้าจอ) ซึ่งสร้างเอฟเฟ็กต์ของหน้าจอตั้งค่า "กว้างสองเท่า" คล้ายกับเกมเทคโมโบว์ล
วันที่ 9 ตุลาคม ค.ศ. 2010 โคนามิเปิดเผยว่าเกมนี้จะมาสู่ระบบเพลย์สเตชัน เน็ตเวิร์ก และเอกซ์บอกซ์ไลฟ์อาร์เคด เกมดังกล่าวได้รับการรังสรรค์จากแบ็กโบนเอนเตอร์เทนเมนต์ โดยมีรอมแบบดั้งเดิมของสหรัฐกับญี่ปุ่น และวางจำหน่ายในวันที่ 14 ธันวาคม ค.ศ. 2010 และ 15 ธันวาคม ค.ศ. 2010 ตามลำดับ สำหรับพอร์ตเอกซ์บอกซ์ 360 และเพลย์สเตชัน 3 มีคุณสมบัติหาสู่ส่วนท้องถิ่นหรือมัลติเพลเยอร์ออนไลน์สำหรับผู้เล่นสูงสุดหกคน (ผู้เล่นท้องถิ่นสี่คนเท่านั้นที่สามารถทำได้ในระบบเอกซ์บอกซ์ไลฟ์อาร์เขด) เช่นเดียวกับการจับคู่ที่กำหนดเองและการปรับความยาก ผู้เล่นสามารถเลือกระหว่างเกมเวอร์ชันสหรัฐและญี่ปุ่น ซึ่งเวอร์ชันหลังมีคุณสมบัติเพาเวอร์-อัป และแพ็คสุขภาพ เสียงทั้งหมดได้รับการบันทึกซ้ำโดยแบงก์ซูมเอนเตอร์เทนเมนต์เนื่องจากเหตุผลด้านลิขสิทธิ์ แต่สคริปต์ได้เก็บแนวที่น่าอับอายไว้จากเกมต้นฉบับ ประกอบด้วย "ข้าคือแมกนีโต จ้าวแห่งแม่เหล็ก!" (I am Magneto, master of magnet!) และ "ยินดีต้อนรับสู่ความตาย!" (Welcome to die!)[ต้องการอ้างอิง] ในสคริปต์ที่บันทึกใหม่ มีเพียงนักพากย์สองคนเท่านั้นที่ใช้สำหรับตัวละครชายและหญิง (ได้แก่ ไคล์ ฮีเบิร์ต และเมลา ลี ตามลำดับ)
ภายหลัง เกมดังกล่าวถูกคัดออกจากร้านค้าดิจิทัลทั้งสองแห่งในช่วงปลาย ค.ศ. 2013
เมื่อวันที่ 2 มิถุนายน ค.ศ. 2011 โคนามิได้เปิดตัวเกมในไอทูนส์แอปสโตร์เพื่อเล่นบนอุปกรณ์ไอโอเอส เช่นเดียวกับในแอนดรอยด์มาร์เก็ต เกมส่วนใหญ่ยังคงเหมือนเดิม ด้วยการเพิ่มตัวควบคุมบนหน้าจอสำหรับสมาร์ทโฟน ส่วนในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2014 แอปไม่สามารถใช้ได้ในไอทูนส์แอปสโตร์สหรัฐอีกต่อไป
ใน ค.ศ. 2021 อาร์เคดวันอัปได้เปิดตัวตู้ธีมพิเศษของบริษัทมาร์เวลซึ่งรวมถึงเอ็กซ์เมน, กัปตันอเมริกาแอนด์ดิอเวนเจอร์ส และอเวนเจอร์สอินกาแล็กติกสตอร์ม
การตอบรับ

ในประเทศญี่ปุ่น เกมแมชชีนฉบับวันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 1992 ระบุว่าเอ็กซ์เมนเป็นทั้งยูนิตอาร์เคดแบบตั้งโต๊ะที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดเป็นอันดับสาม และยูนิตอาร์เคดแบบตั้งตรงที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดอันดับเจ็ดของเดือนดังกล่าว ส่วนในสหรัฐ เอ็กซ์เมนเป็นตู้อาร์เคดแบบดีลักซ์ที่ทำรายได้สูงสุดในชาร์ตรีเพลย์เป็นเวลาหกเดือนใน ค.ศ. 1992 ตั้งแต่เดือนพฤษภาคม ถึงตุลาคม เกมนี้เป็นหนึ่งในห้าเกมอาร์เคดสายเฉพาะที่ทำรายได้สูงสุดใน ค.ศ. 1992 ในสหรัฐตามรายงานของสมาคมผู้ประกอบการสวนสนุกและดนตรี (AMOA) และที่งานรางวัลเกมของสมาคมผู้ประกอบการสวนสนุกและดนตรี เกมดังกล่าวได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัล "วิดีโอเกมที่เล่นมากที่สุด (สายเฉพาะ)" และ "สุดยอดนวัตกรรมเทคโนโลยีใหม่"
เว็บไซต์ไอจีเอ็นให้คะแนนพอร์ตเอชดีของเกมที่ 7.5 โดยกล่าวว่า "เกมนี้เรียบง่ายและซ้ำซากอย่างไม่น่าเชื่อ... แต่ก็ยังใช้งานได้ มันเป็นเกมที่เล่นกับเพื่อนได้" เว็บไซต์และผู้วิจารณ์จำนวนมาก เช่น โกกิ.คอม ระบุว่าการเล่นแบบไม่จำกัดต่อเนื่องโดยไม่มีอุปสรรคสำหรับทุกโหมดทำให้การเล่นแบบคลาสสิกลดลง โดยเฉพาะการเล่นออนไลน์
แหล่งข้อมูลอื่น

X-Men ที่ Killer List of Videogames
เอ็น.อี.อาร์.ดี

| เอ็น> อี.อาร์.ดี |
| --- | --- |

ข้อมูลพื้นฐาน
แนวเพลง: ร็อก, ฟังก์, ฮิปฮอป
ช่วงปี: 2001–2005  2008–ปัจจุบัน

สมาชิก: ฟาร์เรลล์ วิลเลียมส์   แชด ฮูโก   เชย์ ฮาเลย์
เอ็น.อี.อาร์.ดี (อังกฤษ: N.E.R.D) ย่อมาจาก No one Ever Really Dies เป็นวงอัลเทอร์เนทีฟร็อก ฟังก์และฮิปฮอป สัญชาติอเมริกันประกอบด้วยสมาชิกคือ ฟาร์เรลล์ วิลเลียมส์ ,แชด ฮูโก ซึ่งทั้งคู่คือสมาชิกวงเดอะเน็ปจูนส์ และสมาชิกอีกคนคือ เชย์ ฮาเลย์ พวกเขาเซ็นสัญญากับเทดดี้ ไรลีย์ กับสังกัดเวอร์จิน ในฐานะวงดูโอที่ชื่อ เดอะเน็ปจูนส์ หลังจากได้ทำงานให้กับศิลปินหลายครั้งในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1990 ก็ได้รวมตัวกับเชย์ ฮาเลย์ ที่ถือเป็นโครงการข้างเคียงของวงเดอะเน็ปจูนส์ ออกอัลบั้มภายใต้ชื่อวง เอ็น.อี.อาร์.ดี ชื่อชุด In Search Of มียอดขาย 603,000 ชุดในสหรัฐอเมริกา ได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำจาก RIAA ยังได้รับรางวัลประจำปีครั้งที่ 2 ของชอร์ตลิสต์มิวสิกไพรซ์ ผลงานอัลบั้มชุดที่ 2 ของวงชื่อ Fly Or Die  มียอดขาย 412,000 ชุด ในสหรัฐอเมริกา ได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำ
ในปี 2005 เอ็น.อี.อาร์.ดี หมดสัญญากับค่ายเวอร์จินและแตกวงไป ต่อมาอีก 3 ปี วงได้รวมตัวกันใหม่ภายใต้สังกัดสตาร์แทรกเอนเตอร์เทนเมนต์ ค่ายย่อยของอินเทอร์สโคปเรเคิดส์ ที่ก่อตั้งโดยวิลเลียมส์และฮูโก ออกผลงานชุดที่ 3 ชื่อ Seeing Sound  มียอดขาย 80,000 ชุดในสัปดาห์แรก
ในปี 2006-2016 หลังจากไม่แน่ชัดเรื่องคอนเซ็ปอัลบั้มในปี 2013 ฟาร์เรลล์ วิลเลียมส์ ประสบความสำเร็จในงานเดียวมานับไม่ถ้วน เช่น ซิงเกิล Happy (ประกอบภาพยนตร์ มิสเตอร์แสบร้ายเกินพิกัด 2) , Blurred Lines (ร่วมกับ โรบิน ธิก), Get Lucky (ร่วมกับ ดาฟต์พังก์), Sing (เขียนและโปรดิวเซอร์ให้เอ็ด ชีแรน), Havana (เขียนให้ Camila Cabello), Feel (ร่วมกับ แคลวิน แฮร์ริส)
ในปี 2017 เอ็น.อี.อาร์.ดี ได้เปิดตัวซิงเกิลใหม่ ในวันที่ 1 พฤศจิกายน 2017 ร่วมกับ รีแอนนา ในชื่อว่า Lemon ภายใต้สังกัดโคลัมเบียเรเคิดส์ ในชื่ออัลบั้ม No One Ever Really Dies วันที่ 30 พฤศจิกายน 2017 ได้ปล่อยซิงเกิลที่สอง "1000" ร่วมกับ ฟิวเจอร์
ผลงานอัลบั้ม

In Search Of... (2002)
Fly or Die (2004)
Seeing Sound (2008)
Nothing (2010)
No One Ever Really Dies (2017)
เอ็ดมอนโตซอรัส

| เอ็ดมอนโตซอรัส ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: ยุคครีเทเชียสตอนปลาย,  73–66Ma  PreꞒ Ꞓ O S D C P T J K Pg N      |
| --- | --- |

Life restoration of Edmontosaurus sp.

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Reptilia
อันดับใหญ่:: Dinosauria
อันดับ:: Ornithischia
อันดับย่อย:: Ornithopoda
วงศ์:: Hadrosauridae
วงศ์ย่อย:: Hadrosaurinae
สกุล:: Edmontosaurus Lambe, 1917

ชนิดต้นแบบ
†Edmontosaurus regalis Lambe, 1917
Other species
 †E. annectens (Marsh, 1892)
ชื่อพ้อง
 Anatosaurus Lull & Wright, 1942  Anatotitan Chapman & Brett-Surman, 1990  Claosaurus annectens  Marsh, 1892  Ugrunaaluk Mori et al., 2015
เอ็ดมอนโตซอรัส (อังกฤษ: Edmontosaurus) เป็นพวกไดโนเสาร์ปากเป็ดชนิดหนึ่ง ฟอสซิลของมันพบในทวีปอเมริกาเหนือ อาศัยอยู่ในยุคครีเทเชียสตอนปลาย เมื่อประมาณ 73 ล้านปี ถึง 65 ล้านปีก่อน มันเป็นเหยื่อของนักล่าอย่างไทรันโนซอรัสและอยู่ร่วมยุคกับไทรเซอราทอปส์ เอ็ดมอนโตซอรัส เป็นหนึ่งในพวกแฮดโดรซอร์ริเด (ไดโนเสาร์ปากเป็ด) ที่ใหญ่ที่สุด ความยาวของมันวัดได้ถึง 13 เมตร (43 ฟุต) และมีน้ำหนักประมาณ 4.0 ตันมันเป็นที่รู้จักกันจากตัวอย่างฟอสซิล ที่มีสภาพสมบูรณ์ มันมีญาติอย่างอนาโตไททัน (อังกฤษ: Anatotitan) ซึ่งอาศัยอยู่ในช่วงเวลาเดียวกัน ฟอสซิลชิ้นแรกของมัน ถูกค้นพบในภาคใต้ ของรัฐอัลเบอร์ตา ประเทศแคนาดา ในปี 1917 เอ็ดมอนโตซอรัส มีชื่อก่อนหน้านี้ว่า annectens ซึ่งตั้งโดย โอลเนียท ชาล มาร์ชในปีค.ศ. 1892
เอ็ดมอนโตซอรัส อาศัยกระจายอย่างเป็นวงกว้างในแถบอเมริกาตะวันตก การกระจายตัวของซากดึกดำบรรพ์แสดงได้ว่ามันอาศัยอยู่แถบราบชายฝั่ง มันเป็นสัตว์ซึ่งกินพืชเป็นอาหารที่สามารถยืนได้ทั้ง 2 ขา และ 4 ขา และมันอยู่ร่วมกันเป็นฝูงและมีการอพยพจากที่หนึ่งไปยังอีกที่หนึ่งเพื่อหาอาหารอีกด้วย จากการศึกษาซากดึกดำบรรพ์หลายตัวอย่างพบว่ามีหลักฐานการถูกโจมตีจากไทรันโนซอรัสด้วย
ลักษณะ

เอ็ดมอนโตซอรัส เป็นสัตว์กินพืชที่มีลักษณะหางใหญ่ยาวและศรีษระมีลักษณะคล้ายรูปเป็ด กะโหลกศรีษระมีหงอนกลวงแต่ไม่แข็งเหมือนแฮดโดรซอร์ริเดอื่น ๆ ขาหลังมีขนาดใหญ่พอที่จะพยุงตัวให้ยืน 2 ขาได้ เมื่อโตเต็มที่จะมีขนาดยาว 9 เมตร (30 ฟุต) แต่บางตัวอาจสามารถโตได้ถึง 12-13 เมตร (39-43 ฟุต) มีน้ำหนัก 4-4.4 ตัน
กะโหลกศีรษะ

กะโหลกศีรษะที่โตเต็มที่ของเอ็ดมอนโตซอรัสยาวเกือบรอบเมตร มีลักษณะเป็นรูปสามเหลี่ยม จะงอยปากทั้งบนและล่างไม่มีฟัน มีแต่ฟันกราม จะงอยปากบนมีขนาด 8 เซนติเมตร
การเคลื่อนไหว

เอ็ดมอนโตซอรัส และแฮดโดรซอร์ริเดอื่น ๆ มีสี่เท้าและสามารถยืนสองเท้าได้ในเวลาที่จำเป็นเช่นการกินใบไม้ที่มียอดสูง ๆ หรือจะใช้ขาหลังในการออกตัววิ่งด้วยความเร็วหนีจากนักล่าในยุคนั้นอย่าง ไทรันโนซอรัส การวิจัยโดยสร้างแบบจำลองคอมพิวเตอร์ในปี 2007 แสดงว่า เอ็ดมอนโตซอรัสสามารถทำความเร็วสูงอาจถึง 45 กิโลเมตร/ชั่วโมง และยังจำลองการเดินแบบอื่น ๆ อย่างการวิ่งเหยาะ ๆ ให้ก้าวเท้าเดียว ย้ายที่หรือวิ่ง นักวิจัยพบว่าแปลกใจที่เอ็ดมอนโตซอรัสสามารถเดินเร็วได้เหมือนจิงโจ้กระโดด (แบบจำลองความเร็วสูงสุด 17.3 เมตรต่อวินาที)
ในขณะที่น้ำหนักมีมากจนไม่เหมาะกับการว่ายน้ำเช่นเดียวกับ แฮดโดรซอร์ริเด อื่น ๆ ที่มีนิ้วมือสั้นไร้ประสิทธิภาพ และหางไม่มีประโยชน์ในการขับเคลื่อนร่างกายเนื่องจากมีเส้นเอ็นแข็งที่คล้ายกระดูกทำให้ขยับได้เล็กน้อย
แหล่งข้อมูลอื่น

What did the Edmontosaurus eat? How did it chew? เก็บถาวร 2011-07-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Planet Earth online
"Rare mummified dinosaur uncovered" เก็บถาวร 2012-10-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน MSNBC.com
Hadrosaurinae เก็บถาวร 2008-09-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน from Palaeos.com (technical)
Hadrosaurinae เก็บถาวร 2009-08-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน from Thescelosaurus!
↑  Xing, H.; Mallon, J.C.; Currie, M.L. (2017). "Supplementary cranial description of the types of Edmontosaurus regalis (Ornithischia: Hadrosauridae), with comments on the phylogenetics and biogeography of Hadrosaurinae". PLOS ONE. 12 (4): e0175253. Bibcode:2017PLoSO..1275253X. doi:10.1371/journal.pone.0175253. PMC 5383305. PMID 28384240.
กะโหลกศีรษะของเอ็ดมอนโตซอรัส
เอเอช-64 อาพาชี

| เอเอช-64 อาปาเช่ |
| --- | --- |

ข้อมูลทั่วไป
บทบาท: เฮลิคอปเตอร์จู่โจม
ชาติกำเนิด:  สหรัฐอเมริกา
บริษัทผู้ผลิต: ฮิวจ์ส เฮลิคอปเตอร์ส แมคดอนเนลล์ ดักลาส โบอิง
จำนวนที่ผลิต: 1,048 ในปีพ.ศ. 2551
ประวัติ
สร้างเมื่อ: พ.ศ. 2528-ปัจจุบัน
เที่ยวบินแรก: 30 กันยายน พ.ศ. 2518
สายการผลิต: อกุสต้าเวสท์แลนด์ อาปาเช่
เอเอช-64 อาปาเช่  (อังกฤษ: AH-64 Apache) (ออกเสียงในภาษาอังกฤษ สำเนียงอเมริกันว่า อ่า-พ้า-ชี่ แต่ชื่อเรียกในภาษาไทยที่รับรู้กันโดยทั่วไปคือ อาปาเช่ ) เป็นเฮลิคอปเตอร์โจมตีสองเครื่องยนต์ สี่ใบพัด พร้อมล้อสามล้อ และห้องนักบินแบบเรียงเดียวสำหรับสองที่นั่ง อาปาเช่ถูกพัฒนาในชื่อ โมเดล 77 โดยฮิวจ์ส เฮลิคอปเตอร์สให้กับโครงการของกองทัพบกสหรัฐเพื่อแทนที่เอเอช-1 คอบรา มันได้ทำการบินครั้งแรกในวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2518 เอเอช-64 มีจุดเด่นที่ปืนกล เอ็ม230 ขนาด 30 ม.ม. คาลิเบอร์ที่จมูกของมัน เอเอช-64 ยังใช้เอจีเอ็ม-114 เฮลไฟร์และไฮดรา 70 สี่ตำแหน่งบนปีกทั้งสองข้าง เอเอช-64 ยังมีระบบการอยู่รอดที่ดีเยี่ยมสำหรับเครื่องบินและลูกเรือในการต่อสู้ เช่นเดียวกับในกรณีที่มันตกเพื่อช่วยเหลือนักบิน
กองทัพบกเลือกเอเอช-64 แทนที่จะเป็นเบลล์ วายเอเอช-63 ในปีพ.ศ. 2519 ทำให้ฮิวจ์ส เฮลิคอปเตอร์สนั้นรางวัลเป็นสัญญาในการสร้าง ในปีพ.ศ. 2525 กองทัพบกยืนยันการผลิตเต็มรูปแบบ แมคดอนเนลล์ ดักลาสยังทำการผลิตและพัฒนาต่อหลังจากที่ซื้อบริษัทฮิวจ์ส เฮลิคอปเตอร์สมาจากซัมมา คอร์เปอร์เรชั่นในปีพ.ศ. 2527 ในวันที่ 15 เมษายน พ.ศ. 235 เอเอช-64ดี อาปาเช่ลองโบว์ลำแรกได้ทำการบินและการผลิตครั้งแรกนั้นก็ถูกส่งให้กับกองทัพบกในปีพ.ศ. 2540 ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2540 โบอิงและแมคดอนเนลล์ ดักลาสรวมเข้าด้วยกันเพื่อกลายเป็นบริษัทโบอิง คอมพานี ในปัจจุบันโบอิงได้ทำการผลิตเอเอช-64 ต่อไป
การพัฒนา > เฮลิคอปเตอร์โจมตีที่ล้ำสมัย

หลังจากการยกเลิกเอเอช-56 เชยีนตามโครงการของกองทัพอากาศและกองนาวิกโยธินสหรัฐฯ อย่างเอ-10 ธันเดอร์โบลท์ 2 และแฮร์ริเออร์ จัมพ์ เจ็ท กองทัพบกสหรัฐฯ ได้มองหาอากาศยานที่จะมาทำหน้าที่ต่อต้านยานเกราะซึ่งอยู่ใต้คำสั่งของกองทัพบก ในข้อสัญญาคีย์เวสท์ในปีพ.ศ. 2491 ห้ามให้กองทัพบกบังคับการเครื่องบิน  กองทัพบกต้องการอากาศยานที่ดีกว่าเอเอช-1 คอบราทั้งในด้านอำนาจการยิง การทำงาน และพิสัย มันอาจต้องสามารถบินเรียบตามพื้นได้  เมื่อมาถึงจุดนี้กองทัพบกสหรัฐฯ ได้ประกาศร้องขอเฮลิคอปเตอร์โจมตีใดๆ ก็ตามที่ทันสมัยขึ้นในวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2515
ข้อเสนอดังกล่าวมีบิษัทผู้ผลิตยอมรับทั้งสินห้าบริษัทด้วยกัน คือ เบลล์ โบอิง เวอร์ทอล (ทำงานร่วมกับกรัมแมน) ฮิวส์ ล็อกฮีด และซิคอร์สกี้ ในปีพ.ศ. 2516 กระทรวงกลาโหมของสหรัฐฯ ได้ทำการเลือกเบลล์และฮิวส์
แต่ละบริษัทสร้างเฮลิคอปเตอร์ต้นแบบและเข้าสู่โปรแกรมทดสอบการบิน แบบ 77/วายเอเอช-64เอของฮิวส์เริ่มทำการบินครั้งแรกในวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2518 ในขณะที่แบบ 409/วายเอเอช-61เอของเบลล์ทำการบินในวันที่ 1 ตุลาคม หลังจากประเมินผลการทดสอบกองทัพบกได้เลือกวายเอเอช-64เอของฮิวส์ในปีพ.ศ. 2519 เหตุผลที่เลือกวายเอเอช-64เอยังรวมทั้งใบพัดหลักสี่ใบที่ทนทานกว่าและความไม่เสถียรของวายเอเอช-63
เอเอช-64เอเข้าสู่ช่วงที่สองของโครงการ ขั้นตอนนี้มีเพื่อสร้างเอเอช-64 ก่อนการผลิตสามลำ และพัฒนาวายเอเอช-64เอต้นแบบสองลำและสำหรับทดสอบภาคพื้นดินหนึ่งลำ  อาวุธและระบบเซ็นเซอร์ยังถูกรวมและทำการทดสอบไปด้วย มันยังรวมทั้งขีปนาวุธเฮลไฟร์แบบใหม่
การพัฒนา > เข้าสู่การผลิต

ในพ.ศ. 2524 เอเอช-64เอสามลำก่อนการสร้างถูกยื่นให้กับกองทัพบกสหรัฐฯ ให้ทำการทดสอบครั้งที่สอง การทดสอบของกองทัพบกนั้นสมบูรณ์แต่ก็ได้ทำารตัดสินใจให้พัฒนาเครื่องยนต์ ที700-จีอี-701 แบบใหม่ที่ให้กำลัง 1,690 แรงม้า ในช่วงท้ายพ.ศ. 2524 เอเอช-64 ถูกตั้งชื่อว่า"อาพาชี่"ตามเผ่าพื้นเมืองของอเมริกัน ฮิวส์ถูกนำเข้าผลิตอย่างเต็มรูปแบบในปีพ.ศ. 2525 ในปีพ.ศ. 2526 เฮลิคอปเตอร์ทำการผลิตครั้งแรกถูกนำเสนอที่ฮิวส์ในรัฐอริโซน่า ในพ.ศ. 2527 ฮิวส์ เฮลิคอปเตอร์ถูกซื้อโดยแมคดอนเนลล์ ดักลาสด้วยเงินจำนวน 470 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เฮลิคอปเตอร์ตอ่มากลายมาเป็นส่วนหนึ่งของบริษัทโบอิงด้วยผู้ประสานงานของโบอิงและแมคดอนเนลล์ในเดือนสิงหาคมพ.ศ. 2540 ในปี 2529 ราคาที่เพิ่มขึ้นหรือบานปลายของเอเอช-64 คือ 7.03 ล้านดอลลาร์สหรัฐ และราคาประมาณอยู่ที่ 13.9 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ในช่วงกลางถึงปลายปีพ.ศ. 2523 แมคดอนเนลล์ ดักลาสศึกษาแบบพัฒนาของ"เอเอช-64บี"ที่มีห้องนักบินแบบใหม่ ระบบควบคุมการยิงใหม่ และการพัฒนาอื่นๆ ในปี 2531 ได้มีการลงทุนเข้าโครงการพัฒนาเพื่อพัฒนาเซ็นเซอร์และอาวุธและระบบดิจิตอลต่างๆ  อย่างไรก็ดีเทคโนโลยีที่พัฒนาแล้วก็ปรากฏตัว มันถูกตัดสินใจยกเลิกโครงการพัฒนา สิ่งนี้นำไปสู่เอเอช-64ดี อาปาเช่ลองโบว์ที่ดีกว่าในช่วงกลางถึงปลายปี 2533
ในพ.ศ. 2547 บริษัทเจเนรัลอิเลคทริคเริ่มผลิตเครื่องยนต์ที700-จีอี-701ดีที่ทรงพลังมากขึ้น มันมีกำลัง 2,000 แรงม้า ราคาทั้งสิ้นของโครงการเอเอช-64ดีอยู่ที่ 1.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ตลอดเดือนเมษายนพ.ศ. 2550
การออกแบบ

เอเอช-64 มีขุมกำลังเป็นเครื่องยนต์เทอร์โบชาฟท์แบบเจเนรัลอิเลคทริค ที700 สองเครื่องพร้อมกับท่อไอเสียทั้งสองด้าน อาปาเช่มีใบพัดหลักสี่ใบและใบพัดหางสี่ใบ ลูกเรือจะนั่งเรียงตามหลังกันโดยมีนักบินนั่งอยู่ด้านหลังเหนือนักบินผู้ช่วยหรือพลปืนที่อยู่ด้านหน้า ห้องนักบินและถังเชื้อเพลิงจะหุ้มด้วยเกราะที่ทำให้มันยังสามารถบินได้ถึงแม้ถูกยิงด้วยกระสุนขนาด 23 ม.ม.
เฮลิคอปเตอร์นี้ติดอาวุธเป็นปืนกล เอ็ม230 ซึ่งสามารถเชื่อมต่อกับหมวกของนักบินหรือควบคุมผ่านระบบมองกลางคืนได้ เอเอช-64 ยังติดตั้งอาวุธที่ปีกทั้งสองข้างของมันซึ่งจะประกอบด้วยขีปนาวุธต่อต้านรถถังแบบเอจีเอ็ม-114 เฮลไฟร์ จรวดไฮดรา 70 ขนาด 70 ม.ม.และขีปนาวุธอากาศสู่อากาศแบบเอไอเอ็ม-92 สติงเกอร์สำหรับป้องกันตัว
เอเอช-64 ถูกออกแบบมาให้ทนทานกับสภาพแวดล้อมที่แนวหน้าและปฏิบัติการได้ทั้งในตอนกลางวันหรือกลางคืนและในสภาพอากาศที่ย่ำแย่โดยใช้อุปกรณ์อิเลคทรอนิคของมัน อย่าง ระบบมองกลางคืน พลุล่อเป้า และหมวกแบบพิเศษ
ประวัติการใช้งาน > สหรัฐอเมริกา

อาปาเช่ถูกใช้ต่อสู้ครั้งแรกในการรุกรานปานามาเมื่อพ.ศ. 2532 เอเอช-64เอ อาปาเช่และเอเอช-64ดี อาปาเช่ลองโบว์มีบทบาทสำคัญในสงครามในตะวันออกกลางซึ่งรวมทั้งสงครามอ่าวเปอร์เซีย ปฏิบัติการเอ็นดัวริงฟรีดอมในอัฟกานิสถาน และปฏิบัติการปลดปล่อยอิรัก อาปาเช่ถูกพิสูจน์ว่าเป็นนักล่ารถถังชั้นยอดและยังได้ทำลายยานเกราะนับร้อยซึ่งส่วนใหญ่เป็นของกองทัพอิรัก
ในปฏิบัติการดีเซิร์มสตอร์มเมื่อวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2534 เอเอช-64เอจำนวนแปดลำที่นำทางโดยเอ็มเอช-53 เพฟโลว์สี่ลำ ถูกใช้เพื่อทำลายที่มั่นเรดาร์ของอิรักเพื่อทำให้เครื่องบินทิ้งระเบิดสามารถเข้าไปในอิรักได้โดยไม่ถูกตรวจจับ นี่เป็นการโจมตีครั้งแรกของดีเซิร์มสตอร์ม อาปาเช่บรรทุกจรวดแบบไฮดรา 70 เฮลไฟร์ และถังเชื้อเพลิงสำรอง ในช่วง 100 ชั่วโมงของสงครามบนพื้นมีเอเอช-64 ทั้งสิ้น 277 ลำเข้าร่วม อาปาเช่ได้ทำลายรถถังกว่า 500 คัน ยานเกราะขนบุคคลและยานพาหนะอื่นๆ จำนวนมากในปฏิบัติการดีเซิร์ทสตอร์ม
การวางพลในบอลข่านได้เกิดขึ้นในช่วงความขัดแย้งในบอสเนียและคอซอวอในปลายปีพ.ศ. 2533 แต่อาปาเช่ก็เจอกับปัญหาซึ่งลดความมีประสิทธิภาพของพวกมัน วิกฤติยังรวมทั้งการขาดการฝึกฝนของลูกเรือและขาดแคลนอุปกรณ์มองกลางคืน ถังเชื้อเพลิง และความอดทนของอากาศยาน อาพาชี่หนึ่งลำตกขณะทำการฝึกในอัลบาเนียเมื่อวันที่ 27 เมษายน พ.ศ. 2542 ในที่สุดทั้งกองบินในบอลข่านก็ถูกทิ้งไว้สองสัปดาห์ในเดือนธันวาคมพ.ศ. 2543 นายพลดิก โคดี้นายทหารผู้บังคับบัญชากองพลขนส่งทางอากาศที่ 101 ในตอนนั้นได้เขียนบันทึกด้วยคำรุนแรงต่อหัวหน้ากองทัพบกถึงความผิดพลาดในการฝึกฝนและอุปกรณ์
ในปฏิบัติการปลดปล่อยอิรักมีอาปาเช่หลายลำได้รับความเสียหายในการต่อสู้ซึ่งรวมทั้งหนึ่งลำที่ถูกยึดได้โดยทหารอิรักใกล้กับคาบาร์ลาในวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2546 และได้เผยแพร่ในโทรทัศน์ของอิรัก เฮลิคอปเตอร์ที่ถูกยึดถูกทำลายด้วยการโจมตีทางอากาศหนึ่งวันหลังจากที่มันตก การโจมตีในวันที่ 24 มีนาคมเพื่อจัดการกับกองพลยานเกราะของริพับลิกันการ์ดไม่ประสบความสำเร็จอย่างมาก ทางการสหรัฐฯ อ้างว่ามันเป็นเพราะลูกเรือรถถังได้วางกับดักในภูมิประเทศที่ซับซ้อนโดยใช้ปืนกลหนักของพวกเขาให้ได้ผลอย่างดี ในขณะที่ฝ่ายอิรักอ้างว่าอาปาเช่หนึ่งลำถูกยิงตกโดยชาวนาที่ใช้ปืนไรเฟิล เฮลิคอปเตอร์ดังกล่าวไม่เสียหายและทั้งนักบินและนักบินผู้ช่วยก็ไม่ได้รับบาดเจ็บ
เอเอช-64ดีของอเมริกันปัจจุบันบินในอิรักและอัฟกานิสถานโดยปราศจากเรดาร์ระยะไกลเนื่องจากไม่มีภัยคุกตามของยานเกราะต่อกองกำลังของรัฐบาลร่วม
อาปาเช่ส่วนมากที่ได้รับความเสียหายอย่างหนักสามารถทำภารกิจต่อไปได้และบินกลับฐานอย่างปลอดภัย ตัวอย่างเช่น อาปาเช่ 33 ลำที่ใช้ในการโจมตีเมื่อวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2546 มี 30 ลำที่ได้รับความเสียหายจากการยิงของอิรักจนไม่สามารถซ่อมเแซมได้แต่มีเพียงลำเดียวเท่านั้นที่ไม่สามารถบินกลับฐาน  เมื่อถึงปี 2551 มีเฮลิคอปเตอร์อาปาเช่ 11 ลำที่ถูกยิงตกโดนศัตรูตลอดทั้งสงครามและอีก 15 ลำตกในอิรักเพราะสาเหตุอื่น
ประวัติการใช้งาน > อิสราเอล

กองทัพอากาศอิสราเอลใช้อาปาเช่เพื่อทำการโจมตีเป้าหมายมากมายด้วยขีปนาวุธนำวิถี เอเอช-64เอได้โจมตีและทำลายค่ายทหารบางส่วนของกลุ่มเฮซบอลลาห์ในเลบานอนเมื่อพ.ศ. 2533 เป็นการโจมตีในหลายสภาพอากาศและทั้งวันทั้งคืน ในอัล-อาซ่า อินทิฟาด้า กองทัพอิสราเอลได้ใช้อาปาเช่เพื่อสังหารกลุ่มผู้นำฮามาสอย่างอาห์เมด ยาซินและแอดนัน อัลกูลด้วยขีปนาวุธนำวิถี ในความขัดแย้งระหว่างอิสราเอลและเลบานอนในช่วงเดือนกรกฎาคมถึงสิงหาคมเมื่อปีพ.ศ. 2549 มีเฮลิคอปเตอร์อาปาเช่ของกองทัพอากาศอิสราเอลสองลำชนกันทำให้นักบินหนึ่งคนเสียชีวิตและอีกสามคนบาดเจ็บสาหัส อีกอุบัติเหตุหนึ่งคือเอเอช-64ดี ลองโบว์ของกองทัพอิสราเอลตกที่สังหารนักบินสองคนเนื่องมาจากการขัดข้องทางทคนิค
ประวัติการใช้งาน > สหราชอาณาจักร

สหราชอาณาจักรใช้อาปาเช่ลองโบว์รุ่นดัดแปลงที่เรียกว่าเวสท์แลนด์ ดับบลิวเอเอช-64 อาปาเช่และถูกเรียกว่าอาปาเช่ เอเอช มาร์ค1 โดยกองทัพบกอังกฤษ เวสท์แลนด์ได้สร้างดับบลิวเอเอช-64จำนวน 67 ลำ ภายใต้ใบอนุญาตจากโบอิงที่แทนที่เครื่องยนต์ด้วยโรลส์-รอยซ์ที่ทรงพลังกว่า ใบพัดที่พับได้วำหรับการปฏิบัติการในกองทัพเรือเป็นอีกการเปลี่ยนแปลงหนึ่งที่สำคัญซึ่งทำให้อาปาเช่ของอังกฤษสามารถทำงานร่วมกับปฏิบัติการสะเทินน้ำสะเทินบกได้โดยบินออกจากเรือที่บรรทุกมันมา เวสท์แบนด์อาปาเช่ได้เข้ามาแทนที่เวสท์แลนด์ลิงซ์ เอเอช7 ในฐานะเฮลิคอปเตอร์จู่โจมของกองทัพบกอังกฤษ ดับบลิวเอเอช-64 ในปัจจุบันถูกวางพลในอัฟกานิสถานที่ซึ่งพวกมันทำหน้าที่โดดเด่นในการสนับสนุนกองกำลังของสหราชอาณาจักรและรัฐบาลร่วมในทางตอนใต้ของประเทศ  ดับบลิวเอเอช-64 อาปาเช่ของอังกฤษใช้เรดาร์ควบคุมการยิงของลองโบว์ในอัฟกานิสถานโดยกล่าวว่ามันช่วยเพิ่มความระวังต่อสถานการณ์
ประวัติการใช้งาน > เนเธอร์แลนด์

กองทัพอากาศเนเธอร์แลนด์ได้สั่งซื้อเอเอช-64ดี อาปาเช่จำนวน 30 ลำเมื่อปีพ.ศ. 2539 เอเอช-64ดีของเนเธอร์แลนด์นั้นไม่ใช้ลองโบว์ การใช้งานครั้งแรกของพวกเขาเกิดขึ้นในแอฟริกา พวกมันยังถูกวางพลร่วมกับเอเอช-64 ของสหรัฐฯ ในการเข้าสนับสนุนกองกำลังของนาโต้ในบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา ในปี 2547 เอเอช-64 ของเนเธอร์แลนด์ถูกวางพลในกองกำลังผสมที่อิรัก ในเวลาเดียวกันอาปาเช่ของเนเธอร์แลนด์ถูกวางพลที่คาบูลเพื่อช่วยเหลือกองทัพอากาศอิสราเอล ในเดือนกุมภาพันธ์พ.ศ. 2549 เนเธอร์แลนด์ได้ช่วยกองกำลังนาโต้ในอัฟกานิสถานด้วยการเพิ่มทหารขึ้นเป็น 1,400 นายและเอเอช-64 ก็ถูกส่งไปสนับสนุนเช่นกัน
ประวัติการใช้งาน > ผู้ใช้งานรายอื่น

ในเดือนกันยายนพ.ศ. 2546 กรีซได้สั่งซื้อเอเอช-64ดีจำนวน 12 ลำโดยมีมูลค่าทั้งสิ้น 675 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (รวมทั้งอาวุธและอื่นๆ) โดยตกลำละ 56.25 ล้านดอลลาร์สหรัฐ สิงคโปร์ได้ซื้อเอเอช-64ดี ลองโบว์อาปาเช่ทั้งสิ้น 20 ลำในระหว่างพ.ศ. 2542 และพ.ศ. 2544 สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ได้ซื้อเอเอช-64เอทั้งสิ้น 30 ลำในปีพ.ศ. 2534 และ 2537 ซึ่งพวกมันในตอนนี้ได้พัฒนาเป็นเอเอช-64ดี คูเวตได้สั่งซื้อเฮลิคอปเตอร์ลองโบว์จำนวน 16 ลำ ประเทศอื่นๆ ที่มีอาปาเช่ก็ได้แก่อียิปต์ ญี่ปุ่น และซาอุดิอาระเบีย
เกาหลีใต้กำลังทบทวนแผนในการซื้อเอเอช-64ดีจำนวน 36 ลำในขณะกำลังพัฒนาเฮลิคอปเตอร์โจมตีภายในประเทศโดยมีหุ้นส่วนจากยูโรคอปเตอร์ซึ่งเฮลิคอปเตอร์ดังกล่าวจะมีพื้นฐานมาจากยูโรคอปเตอร์ไทเกอร์
ญี่ปุ่นได้สั่งซื้อเอเอช-64ดีจำนวน 50 ลำ พวกมันจะถูกสร้างภายใต้ใบอนุญาตโดยอุตาหกรรมฟูจิด้วยการส่งเฮลิคอปเตอร์ลำแรกให้กับญี่ปุ่นในปี 2549  หลังจากที่เริ่มการส่งในปี 2548 อาพาชี่ที่สร้างโดยฟูจิจะใช้ชื่อว่าเอเอช-64ดีเจบี
สาธารณรัฐจีน (ไต้หวัน) วางแผนที่จะซื้อเอเอช-64ดีจำนวน 30 ลำให้กับกองทัพบกในปี 2551  อินเดียได้ประกาศหาข้อเสนอสำหรับเฮลิคอปเตอร์จู่โจม 22 ลำให้กับกองทัพอากาศอินเดีย อาปาเช่ลองโบว์เป็นหนึ่งในหลายแบบที่เข้าแข่งขันในการสั่งซื้อของกองทัพอากาศอินเดีย แต่โบอิงออกจากการแข่งขันในเดือนตุลาคมพ.ศ. 2551
แบบต่างๆ > เอเอช-64เอ

เอเอช-64เอเป็นรุ่นต้นตำหรับในการผลิตของเฮลิคอปเตอร์จู่โจม มันมีขุมกำลังเป็นเครื่องยนต์เทอร์โบชาฟท์แบบจีอี ที700 ลูกเรือจะนั่งเรียงตามหลังกันในห้องนักบินที่หุ้มเกราะ
เฮลิคอปเตอร์รุ่นนี้มีอาวุธเป็นปืนกล เอ็ม230 ขนาด 30 ม.ม.ซึ่งเชื่อมติดกับหมวกของพลปืน เอเอช-64เอจะบรรทุกสิ่งอื่นๆ ที่ปีกทั้งสองข้างของมันที่รวมทั้งขีปนาวุธต่อต้านรถถังแบบเอจีเอ็ม-114 เฮลไฟร์ จรวดไฮดรา 70 ขนาด 70 ม.ม. และขีปนาวุธอากาศสู่อากาศแบบเอไอเอ็ม-92 สติงเกอร์เพื่อป้องกันตัว
แบบต่างๆ > เอเอช-64บี

ในปีพ.ศ. 2534 หลังจากปฏิบัติการดีเซิร์มสตอร์มเอเอช-64บีเป็นการพัฒนาจากเอเอช-64เอจำนวน 254 ลำ การพัฒนารวมทั้งใบพัดแบบใหม่ ระบบจีพีเอส ระบบนำร่อง และวิทยุแบบใหม่ สภาได้อนุมัติเงินจำนวน 82 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพื่อเริ่มการพัฒนาอาปาเช่ รุ่นบี โครงการบีถูกยกเลิกในปี 2535  วิทยุ การนำร่อง และจีพีเอสได้ถูกนำไปติดตั้งในอาปาเช่แบบเอในเวลาต่อมา
แบบต่างๆ > เอเอช-64ซี

ด้วยทุนจากสภาในปลายปี 2534 ส่งผลในโครงการพัฒนาเอเอช-64เอเป็นเอเอช-64บี+ ทุนอีกมากเปลี่ยนแผนไปพัฒนาเอเอช-64ซี รุ่นซีนั้นมีความคล้ายคลึงกับลองโบว์ยกเว้นเรดาร์ขนาดใหญ่และเครื่องยนต์แบบใหม่ อย่างไรก็ดีในปีพ.ศ. 2536 รุ่นซีก็ถูกระงับ
การพัฒนายังคงดำเนินต่อไป อย่างไรก็ตามเนื่องมาจากความแตกต่างเดียวระหว่างแบบซีกับแบบดีคือเรดาร์ซึ่งสามารถย้ายไปติดกับอีกแบบหนึ่งได้ การตัดสินใจก็คือทั้งสองแบบไม่แตกต่างกัน
แบบต่างๆ > เอเอช-64ดี

รุ่นที่ก้าวหน้าอย่างเอเอช-64ดีอาปาเช่ลองโบว์ติดตั้งเซ็นเซอร์และระบบอาวุธที่พัฒนา หัวใจของการพัฒนาที่เหนือกว่าแบบเอก็คือเรดาร์ทรงโดมแบบเอเอ็น/เอพีจี-78 ที่ติดตั้งอยู่ที่ด้านบนของใบพัดหลัก ด้วยตำแหน่งที่สูงขึ้นของเรดาร์ทรงโดมทำให้การตรวจจับวิถีโค้งของขีปนาวุธจากศัตรูได้ในขณะที่มันซ่อนตัวอยู่หลังสิ่งกีดขวาง นอกเหนือจากนั้นโมเดมวิทยุผสมผสานกับเซ็นเซอร์ซึ่งทำให้อาพาชี่แบบบดีนั้นมีข้อมูลของเป้าหมายร่วมกับเอเอช-64ดีลำอื่นได้หากลำหนึ่งมองไม่เห็นเป้าหมาย สิ่งนี้ทำให้กลุ่มของอาปาเช่สามารถเข้าปะทะศัตรูจำนวนมากได้โดยเปิดเผยเพียงแค่เรดาร์ทรงโดมของเอเอช-64ดีลำใดลำหนึ่ง
อากาศยานนี้ถูกติดตั้งด้วยเครื่องยนต์ที700 จีอี 701ซีที่ทรงพลังมากกว่าและห้องนักบินที่รวมเป็นห้องเดียว โครงสร้างส่วนหน้าถูกขยายเพื่อรองรับระบบใหม่ นอกจากนี้มันยังมีความสามารถในการอยู่รอด การสื่อสาร และการนำร่อง
บล็อก 2 อาปาเช่ลำแรกถูกส่งให้กับกองทัพบกสหรัฐฯ ในเดือนกุมภาพันธ์พ.ศ. 2546 บล็อก 2 มีระบบการสื่อสารแบบดิจิตอลเพื่อการสื่อสารผ่านทางอินเทอร์เน็ต
บล็อก 3 เป็นการพัฒนาในปี 2551 ที่มีรวมทั้งการทำให้ระบบเป็นดิจิตอลมากขึ้น ระบบวิทยุที่เชื่อมต่อกัน ระบบขับเคลื่อนและเครื่องยนต์ที่พัฒนา ความสามารถในการควบคุมยูเอวี ใบพัดเหล็กผสมแบบใหม่ และล้อลงจอดที่พัฒนา การทดสอบใบพัดใหม่ประสบความสำเร็จในเดือนมีนาคมพ.ศ. 2547 มันเพิ่มความเร็วของอาพาชี่ อัตราการไต่ระดับ และความจุ
แบบต่างๆ > อาปาเช่รุ่นส่งออก

รุ่นอื่นจำนวนมากได้ถูกดัดแปลงมาจากทั้งเอเอช-64เอและเอเอช64ดีสำหรับการส่งออก ทางอังกฤษได้สร้างเวสท์แลนด์ ดับบลิวเอเอช-64 อาปาเช่ที่มีพื้นฐานมาจากเอเอช-64ดีพร้อมกับระบบมากมายที่แตกต่างออกไปและรวมทั้งเครื่องยนต์ที่ใหม่และทรงพลังยิ่งขึ้น
แบบต่างๆ > ซีอาปาเช่

เอเอช-64เอรุ่นสำหรับกองทัพเรือถูกเสนอให้กับกองนาวิกโยธินและกองทัพเรือสหรัฐฯ ตั้งแต่ปีพ.ศ. 2527 ถึงพ.ศ. 2530  คอนเซปท์มากมายมีทั้งการเปลี่ยนล้อที่ใช้ลงจอด การบิน และอาวุธที่ได้รับการปรับปรุง การให้ทุนกับรุ่นของกองทัพเรือนั้นไม่สำเร็จและทางนาวิกโยธินก็ยังคงใช้เอเอช-1 ซูเปอร์คอบราต่อในปี 2551
ประเทศผู้ใช้งาน

กองทัพอากาศอียิปต์ได้สั่งซื้อเอเอช-64เอจำนวน 36 ลำในปีพ.ศ. 2538 และถูกพัฒนาให้เป็นเอเอช-64ดีในปีพ.ศ. 2548 อียิปต์มีเอเอช-64ดีในปฏิบัติการ 35 ลำเมื่อเดือนมกราคมพ.ศ. 2551
กองทัพกรีกมีเอเอช-64เอจำนวน 20 ลำและเอเอช-64ดีจำนวน 12 ลำในการสั่งซื้อเมื่อปี 2548  กรีซมีเอเอช-64เอจำนวน 20 ลำและเอเอช-64ดีจำนวน 8 ลำในปี 2551
กองทัพอากาศอิสราเอลมีเอเอช-64เอจำนวน 37 ลำและเอเอช64ดีจำนวน 11 ลำในคลังแสงเมื่อเดือนมกราคมปี 2551
กองกำลังป้องกันตนเองของญี่ปุ่นได้สั่งซื้อเอเอช-64ดีจำนวน 50 ลำในปี 2548 และมีใช้งานอยู่ 2 ลำในเดือนมกราคมพ.ศ. 2551
กองทัพอากาศคูเวตได้สั่งซื้อเอเอช64ดีจำนวน 16 ลำในปีพ.ศ. 2547 พร้อมกับมีเอเอช-64ดีจำนวน 6 ลำใช้งานในเดือนมกราคมพ.ศ. 2551
กองทัพอากาศเนเธอร์แลนด์ได้รับเอเอช-64ดีจำนวน 30 ลำเมื่อปีพ.ศ. 2548 พร้อมกับมีเอเอช-64ดีจำนวน 29 ลำในปี 2551
กองทัพอากาศซาอุดิอาระเบียมีเอเอช-64เอจำนวน 12 ลำ พวกมันจะถูกพัฒนาให้เป็นเอเอช-64ดี ลองโบว์ในปีพ.ศ. 2553
กองทัพอากาศสิงคโปร์มีเอเอช-64ดีจำนวน 18 ลำในเดือนมกราคมพ.ศ. 2551
กองทัพอากาศสหรัฐฯอาหรับเอมิเรตส์ได้รับเอเอช-64เอจำนวน 30 ลำในปี 2548 ทางกองทัพมีเอเอช-64เอจำนวน 12 ลำและเอเอช-64ดีจำนวน 14 ลำในเดือนมกราคมปี 2551
ดูที่เวสท์แลนด์ ดับบลิวเอเอช-64 อาปาเช่
กองทัพบกสหรัฐฯ มีเอเอช-64 จำนวน 698 ลำในเดือนมกราคมพ.ศ. 2551