เรือประจัญบานชั้นมอนแทนา

| --- | --- |
แบบจำลองเรือประจัญบานชั้นมอนแทนาในปี 1944
ชั้นเรือโดยสรุป

ชื่อ:: เรือประจัญบานชั้นมอนแทนา
สร้างที่:: อู่ทหารเรือนิวยอร์ก   อู่ทหารเรือฟิลาเดลเฟีย   อู่ทหารเรือนอร์ฟอล์ก
ผู้ใช้งาน::  กองทัพเรือสหรัฐ
ชั้นก่อนหน้า:: ชั้นไอโอวา
ชั้นถัดไป:: ไม่มี
แผนที่จะสร้าง:: 5
สร้างเสร็จ:: 0
ยกเลิก:: 5
ลักษณะเฉพาะ
ประเภท::  เรือประจัญบาน
ขนาด (ระวางขับน้ำ)::  มาตรฐาน: 63,221 ลองตัน (64,240 ตัน  เต็มที่: 70,965 ลองตัน (72,104 ตัน)
ความยาว::  921 ฟุต 3 นิ้ว (280.8 เมตร) (หัวถึงท้ายเรือ)
ความกว้าง::  121 ฟุต 2 นิ้ว (36.9 เมตร)
กินน้ำลึก::  36 ฟุต 1 นิ้ว (11 เมตร)
ระบบพลังงาน::  8 × หม้อไอน้ำแบบท่อน้ำ Babcox & Wilcox  172,000 แรงม้า (128 เมกะวัตต์)
ระบบขับเคลื่อน::  4 × ใบจักร  4 × เครื่องยนต์กังหันไอน้ำแบบเฟือง
ความเร็ว::  28 นอต (52 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 32 ไมล์ต่อชั่วโมง) (สูงสุด)
พิสัยเชื้อเพลิง::  15,000 ไมล์ทะเล (17,300 ไมล์; 27,800 กิโลเมตร) ที่ 15 นอต (28 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 17 ไมล์ต่อชั่วโมง)
อัตราเต็มที่::  ปกติ: 2,355 คน เรือธง: 2,789 คน
ยุทโธปกรณ์::  12 × ปืนหลัก 16 นิ้ว (406 มม.)/50 cal Mark 7  20 × ปืนรอง 5 นิ้ว (127 มม.) 54 cal Mark 16  10–40 × ปืนต่อสู้อากาศยาน 1.6 นิ้ว (40 มม.) Bofors L/60  56 × ปืนใหญ่ต่อสู้อากาศยาน 0.79 นิ้ว (20 มม.) Oerlikon
เกราะ::  ข้างลำเรือ: 16.1 นิ้ว (409 มม.)  ผนังกั้นน้ำ: 18 นิ้ว (457 มม.) (หัวเรือ), 15.25 นิ้ว (387 มม.) (ท้ายเรือ)  ฐานป้อม: 21.3 นิ้ว (541 มม.), 18 นิ้ว (457 มม.) (ท้ายเรือ)  ป้อมปืน: 22.5 นิ้ว (572 มม.)  ดาดฟ้า: 7.05–7.35 นิ้ว (179–187 มม.)
อากาศยาน::  3 × เครื่องบินน้ำ Vought OS2U Kingfisher/Curtiss SC Seahawk
อุปกรณ์สนับสนุนการบิน::  2 × เครื่องยิงส่งอากาศยานที่ท้ายเรือ สำหรับการปล่อยเครื่องบินทะเล
หมายเหตุ::  เป็นเรือประจัญบานชั้นสุดท้ายที่ออกแบบโดยสหรัฐอเมริกา แม้จะมีแผนการสร้างแต่ถูกยกเลิกเสียก่อน
เรือประจัญบานชั้นมอนแทนา (อังกฤษ: Montana-class battleships) แห่งกองทัพเรือสหรัฐเป็นชั้นเรือประจัญบานต่อจากเรือประจัญบานชั้นไอโอวา แม้จะไม่รวดเร็วเท่าแต่ประกอบไปด้วยระวางขับน้ำที่ใหญ่กว่า อาวุธที่หนักกว่า เกราะที่หนากว่า และความสามารถต่อสู้อากาศยานที่เหนือกว่าชั้นไอโอวา ซึ่งแน่นอนว่านี่จะเป็นเรือประจัญบานที่ใหญ่และแข็งแกร่งที่สุดเท่าที่สหรัฐอเมริกาเคยออกแบบและวางแผนที่จะสร้าง และจะเป็นเรือรุ่นเดียวที่สามารถเทียบชั้นได้กับเรือประจัญบานชั้นยามาโตะของกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่นในแง่ของเกราะและขนาดของระวางขับน้ำ
สหรัฐได้วางแผนที่จะสร้างเรือชั้นมอนแทนาไว้ถึง 5 ลำด้วยกันคือ มอนแทนา, โอไฮโอ, เมน, นิวแฮมป์เชอร์ และลุยเซียนา ทั้ง 5 ลำได้รับอนุมัติให้สร้างเรียบร้อยแล้วระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง แต่การต่อเรือถูกยกเลิกไปเสียก่อนเนื่องจากมีความต้องการเรือบรรทุกเครื่องบินชั้นเอสเซ็กซ์ และเรือประจัญบานอื่น ๆ ในชั้นไอโอวามากกว่า จึงทำให้เรือชั้นมอนแทนาทั้ง 5 ลำไม่ได้ถูกวางกระดูกงูเพื่อก่อสร้างจนถึงปัจจุบัน
การวางแผนการต่อเรือชั้นมอนแทนาถูกวางไว้ตั้งแต่ก่อนที่สหรัฐจะเข้าร่วมสงครามโลกครั้งที่สอง และเรือในชั้นนี้สองลำแรกได้รับการอนุมัติให้สร้างจากสภาคองเกรสในปี 1939 ภายหลังจากการโจมตีเพิร์ลฮาร์เบอร์โดยจักรวรรดิญี่ปุ่น ทำให้สหรัฐเลื่อนแผนการต่อเรือชั้นนี้ออกไป หลังจากนั้น ความสำเร็จจากการต่อสู้ทางอากาศในการรบที่ทะเลคอรัล (Coral Sea) และต่อด้วยยุทธนาวีเกาะมิดเวย์ ก็แสดงให้เห็นถึงแสนยานุภาพของเรือบรรทุกเครื่องบินที่มีความสำคัญในการรบเหนือกว่าเรือประจัญบาน ประกอบกับความต้องการเรือบรรทุกเครื่องบิน เรือสะเทินน้ำสะเทินบก เรือต่อต้านเรือดำน้ำ และยังมีความต้องการเรือประจัญบานชั้นไอโอวาเพิ่มเติมเนื่องจากสามารถเคลื่อนที่ได้เร็วพอที่จะใช้คุ้มกันเรือบรรทุกเครื่องบินชั้นเอสเซ็กซ์ ด้วยเหตุผลทั้งหมดนี้ทำให้เรือประจัญบานชั้นมอนแทนาทั่ง 5 ลำถูกยกเลิกการสร้างถาวร และสหรัฐก็ไม่มีแผนในการสร้างเรือประจัญบานใด ๆ อีกเลยในเวลาต่อมา ทำให้เรือประจัญบานชั้นไอโอวาดำรงความเป็นเรือประจัญบานที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่สหรัฐเคยมีต่อมาจนถึงปัจจุบัน