ซูมะ
เรื่องย่อ

เรื่องอื้อฉาวระหว่างเก็นจิกับโอะโบะโระซึกิโยะ นำเก็นจิมาสู่สถานการ์อันเลวร้าย  และมีทีท่าว่าเขาจะต้องถูกเนรเทศ  เพื่อหลีกเลี่ยงการลงทัณฑ์ที่หนักหนาไปยิ่งกว่านี้  เก็นจิจึงคิดเนรเทศตัวเองไปที่หาดสุมะในเดือนมีนาคม  ก่อนออกเดินทาง  เขาไปเยี่ยมพ่อตาในตอนกลางคืนด้วยเกี้ยวอันต่ำต้อยสานด้วยเปลือกสนหยาบๆ  เพื่อไม่ให้ฝ่ายตรงข้าม  พระชนนีโคกิเด็ง ผิดสังเกต  เก็นจิสนทนากับพ่อตาและโทโนะจูโจเรื่องความหลัง  และคร่ำครวญกับความอนิจจังของชีวิต  ลูกชายตัวน้อย  ยูงิริ  ทำให้พวกเขาต้องหลั่งน้ำตา  เขาค้างคืนกับจูนะกอน นางกำนัลคนหนึ่งของพ่อตา  ยามพระจันทร์ตกเมื่อรุ่งสาง  เขาตื่นนอนและนั่งพิงราวระเบียง  ชมดอกซะกุระร่วงโปรย  จูนะกอนตามมาส่งเขาที่ประตู
โทโนะจูโจและองค์ชายโฮะตะรุน้องชายต่างมารดาของเก็นจิ เดินทางมาพบ  เก็นจินั้นไร้ยศถาบรรดาศักดิ์แล้ว  เขาจึงเปลี่ยนมาแต่งกายด้วยชุดผ้าไหมเรียบๆไม่มีลวดลาย  เขามองกระจกหวีผมและพบว่าตัวเองซูบลงไปมาก  แม้จะซูบลงแต่กลับขับความงามของเก็นจิให้เพิ่มพูน  มุระซะกิ  นั่งแอบอยู่หลังเสาเรือน  เฝ้ามองเขาด้วยน้ำตา  เก็นจิมองไม่เห็นดวงหน้าเปื้อนนำตาของนาง  เขากล่าวกับนางว่า
ข้าจำต้องเนรเทศตัวเองไปแสนไกล  แต่เงาของข้ายังคงอยู่ในกระจกเพื่ออยู่เคียงข้างเจ้า
องค์ชายโฮะตะรุลากลับไปตอนค่ำคืน
คืนก่อนการเดินทาง  ก่อนเก็นจิจะไปกราบไหว้หลุมฝังพระศพของพระบิดาในคิตะยะมะ  เขาไปพบอดีตจักรพรรดินีฟุจิตสึโบะ  ดวงจันทร์ลอยสูงบนท้องฟ้า  เขาเริ่มออกเดินทางบนหลังม้าพร้อมผู้ติดตามเพียง 5-6 คน  ระหว่างทางเขาหยุดเพื่อสักการะศาลเจ้าชิโมะคะโมะ  พงหญ้ารกร้างขึ้นสูงระหว่างทางสู่สุสาน  อีกทั้งยังเป็นป่าทึบ  เก็นจิครำครวญกับหลุมพระศพว่า  คำสั่งเสียขององค์คิริสึโบะอินได้ถุกละเมิดแล้ว  ทันใดนั้น  ดวงจันทร์พลันโดนเมฆบังจนมืดมิด  ร่างขององค์คิริสึโบะอินปรากฏขึ้นให้เก็นจิเห็นราวกับยังมีพระชนม์ชีพอยู่
เก็นจิออกเดินทางสู่สะมะในยามมืด  เขาแต่งกายด้วยชุดล่าสัตว์อย่างหยาบ  เมื่อเดินทางถึง ฟุชิมิ  พวกเขาเปลี่ยนจากการเดินทางทางบก  ไปลงเรือที่แม่นำโยะโดะ สู่นะนิวะ  ใช้เวาลจากเกียวโต 1 วันถึงนะนิวะ  วันต่อมา  เขาเริ่มเดินทางสู่เขตสุมะ  เก็นจิคิดถึงมุระซะกิมาก  เนื่องจากไม่เคยเดินทางไกลจากเมืองหลวงขนาดนี้มาก่อน   ทัวทัศนะและสิ่งต่างๆระหว่างการเดินทางล้วนเป็นประสบการณ์แปลกใหม่  กระแสลมที่พอเหมาะ  พาเขาสู่สุมะในประมาณตี 4 ของวันที่สองของการเดินทาง
บ้านหลังใหม่ของเขาอยู่ไม่ห่างจากที่ๆ อะริวะระ นะริฮิระ เคยอาศัยอยู่   ห่างไกลจากชายหาดเพียงนิดเดียว  ในเขตภูเขาเปล่าเปลี่ยว  รั้วและหลังคาทำจากหญ้าและไม้ไผ่  โยะชิคิโยะ ผู้ติดตามคนสนิท  มอบหมายให้คนท้องถิ่นดูแลทำงานที่จำเป็นต่างๆ   ตัวเขาเองเฝ้ารับใช้เรื่องเล็กๆน้อยๆจิปาถะ
ณ  หาดสุมะ  สายลมที่แห่งเศร้าสร้อยพัดโบก  ในสวนมีดอกไม้บานดาษดา  เก็นจิมองเห็นทิวทัศน์ชายทะเลจากโถงทางเดินอย่างชัดเจน  เขาสวมชุดสีเข้มเรียบง่าย  อุทิศตนให้พระศาสนา  พร่ำบ่นสวดมนต์  ช่างเป็นภาพที่งดงามจนน่ากลัว  แว่วเสียงชาวประมงร้องเพลงจากชายฝั่ง  นกทะเลโผบินเหนือทะเลอันอ้างว้าง   เก็นจิเช็ดน้ำตาเมือได้ยินเสียงห่านฟ้ากระพือปีกอยู่เหนือศีรษะช่างคล้ายเสียงกรรเชียงเรือ   ภาพของมืองดงามเก็นจิที่ถือลูกประคำสีเข้มนั้นงดงามจนทำให้คนของเขาค่อยคลายทุกข์จากการพลัดพรากจากครอบครัว  ยามนอนฟังเสียงลมและคลื่นทะเล  เก็นจิไม่อาจข่มกลั้นหยาดน้ำตาได้   หลายคืนที่ไม่อาจข่มตาหลับ  เขาลุกขึ้นมาเล่นโกะโตะ   ยามกลางวันเขาแต่งบทกวีและวาดภาพเพื่อลืมเลือนความเจ็บปวด
พระราชชนนีโคกิเด็งมีคำสั่งห้ามทุกคนเขียนสาส์นถึงเก็นจิ  เก็นจิต้องมีวันเวลาอันยากจะทน  เห็นเห็นควันลอยมา  คงจะเป็นควันจากการทำเกลือ   ที่จริงแล้วเป็นควันจากการเผากิ่งไม้  เขารู้สึกอดสูที่จำต้องมาใช้ชีวิตท่ามกลางเหล่าไพร่
แม้พระชนนีโคกิเด็งผู้ทรงอำนาจจะสั่งห้ามข้าราชสำนักติดต่อกับเก็นจิ  ทว่า  โทโนะจูโจ  สหายรักของเขาฝ่าบัญชาโดยไม่เกรงอาญาแผ่นดิน เดินทางไปเยี่ยมเก็นจิถึงหาดสุมะ  ทั้งสองพบกันอีกหลังจากไม่ได้เจอกันนาน  ต่างดื่มสุราพลางสนทนากันอย่างมีความสุข
ในยามมะเส็งของเดือน 3 เป็นวันดีในการปัดเป่าความวิตกกังวล  เก็นจิเรียกพระมาปัดรังควาน  เมื่อเก็นจิลอยตุ๊กตาลอยเคราะห์ลงแม่น้ำ  เขามองเห็นตุ๊กตาเป็นตัวเอง  จึงวิงวอนต่อสวรรค์ว่า ไยคนที่ไร้ความผิดเช่นเขาต้องโดนลงโทษ  ทันใดนั้นท้องฟ้าก็เกิดอาเพศมืดมัว  เกิดฟ้าแลบฟ้าร้องและพายุฝนฟ้าคะนองโหมกระหน่ำไม่ยอมหยุด  ในคืนหนึ่ง  เก็นจิฝันว่า  ราชามังกรเชิญเขาไปเป็นเขยขวัญที่ตำหนักใต้สมุทร  เหตุใดเขาถึงไม่ไป  ความฝันนี้ทำให้เก็นจิตื่นตระหนกมาก