stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ปลาส่อ

| ปลาส่อ |
| --- | --- |

ปลาจิ้งจอก (C. oblongus) หรือปลาเล็บมือนางสยาม

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Actinopterygii
อันดับ:: Cypriniformes
วงศ์:: Cyprinidae
วงศ์ย่อย:: Garrinae
สกุล:: Crossocheilus Kuhl & van Hasselt, 1823

ชนิด
 ดูในเนื้อหา
ชื่อพ้อง
 Crossocheilichthys (สกุลย่อยของสกุล Crossocheilos) Bleeker, 1860  Gonorhynchus McClelland, 1839  Holotylognathus Fowler, 1934
ปลาส่อ เป็นสกุลของปลาน้ำจืดสกุลหนึ่ง มีชื่อสกุลว่า Crossocheilus (/ครอส-โซ-ไคล-อัส/) ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) ในวงศ์ย่อย Garrinae
มีรูปร่างโดยทั่วไป คือ เป็นปลาขนาดเล็ก ขนาดเมื่อโตเต็มที่ยาวประมาณ 10 เซนติเมตร มีลำตัวเรียวยาวทรงกลม หัวสั้นเป็นรูปกระสวย ลำตัวแบนข้างเล็กน้อย ท้องกลม มีหนวดอยู่ 1 คู่ ลักษณะสำคัญ คือ มีหนังที่จะงอยปากเชื่อมติดกับริมฝีปากบน ริมฝีปากบนและล่างไม่ติดกัน บนจะงอยปากมีรูเล็ก ๆ และตุ่มเล็ก ๆ เรียงกันเป็นแถว ครีบหลังมีก้านครีบแขนง 8 ก้าน และก้านครีบเดี่ยวก้านสุดท้ายไม่แข็ง ขอบเรียบ ครีบหลังยกสูง
อาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูง มักอาศัยอยู่ในลำธารและแหล่งน้ำเชี่ยว รวมถึงแม่น้ำสายใหญ่ ในภูมิภาคเอเชียอาคเนย์ กินอาหารจำพวก ตะไคร่น้ำหรือสาหร่ายบนโขดหิน หรือแมลงน้ำและแพลงก์ตอนขนาดเล็กต่าง ๆ  หลายชนิดจะมีแถบสีดำพาดลำตัวในแนวนอน
โดยปลาในสกุลนี้ มีชื่อเรียกอื่น ๆ อีก เช่น "ปลาเล็บมือนาง" หรือ "ปลาสร้อยดอกยาง" เป็นต้น เป็นปลาที่ใช้บริโภคกันในท้องถิ่นและเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม มีประโยชน์ในการเก็บกินเศษอาหารหรือตะไคร่น้ำภายในตู้เลี้ยง และยังนำไปในกิจการฟิชสปาหรือสปาปลาแทนที่ปลาเลียหินที่มีลักษณะและพฤติกรรมคล้ายคลึงกันได้อีกด้วย
การจำแนก

Crossocheilus atrilimes Kottelat, 2000
Crossocheilus burmanicus Hora, 1936
Crossocheilus caudomaculatus (Battalgil, 1942)
Crossocheilus cobitis (Bleeker, 1853)
Crossocheilus diplochilus (Heckel, 1838)
Crossocheilus elegans Kottelat & Tan, 2011
Crossocheilus gnathopogon Weber & de Beaufort, 1916
Crossocheilus klatti (Kosswig, 1950)
Crossocheilus langei Bleeker, 1860
Crossocheilus latius (Hamilton, 1822)
Crossocheilus nigriloba Popta, 1904
Crossocheilus oblongus Kuhl & van Hasselt, 1823
Crossocheilus obscurus Tan & Kottelat, 2009
Crossocheilus periyarensis Menon & Jacob, 1996
Crossocheilus pseudobagroides Duncker, 1904
Crossocheilus reticulatus (Fowler, 1934)
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Crossocheilus ที่วิกิสปีชีส์
พระราชวังอมรปุระ

พระราชวังอมรปุระ ในปี 1855
พระราชวังอมรปุระ เป็นพระราชวังในเมืองอมรปุระเมืองหลวงเก่าของพม่า พระราชวังถูกสร้างขึ้นในปลายศตวรรษที่ 19 ต่อมาเมื่อรัชกาลพระเจ้ามินดุงสร้างกรุงมัณฑะเลย์และสร้างพระราชวังมัณฑะเลย์ จึงให้รื้อปราสาทราชวังและกำแพงเมืองลง เพื่อนำเอาวัสดุอุปกรณ์ต่าง ๆไปสร้างกรุงมัณฑะเลย์จึงทำให้ปัจจุบันพระราชวังนี้เหลือเพียงรากฐานเท่านั้น
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กราชวงศ์โก้นบอง |
| --- | --- | --- |
| กษัตริย์ |  พระเจ้าอลองพญา  พระเจ้ามังลอก  พระเจ้ามังระ  พระเจ้าจิงกูจา  พระเจ้าหม่องหม่อง  พระเจ้าปดุง  พระเจ้าจักกายแมง  พระเจ้าแสรกแมง  พระเจ้าพุกามแมง  พระเจ้ามินดง  พระเจ้าธีบอ  |  |
| สงครามที่สำคัญ |  การเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง  สงครามจีน-พม่า  สงครามอังกฤษ-พม่า ครั้งที่ 1  ครั้งที่ 2  ครั้งที่ 3  |  |
| ที่ประทับ |  พระราชวังอมรปุระ  พระราชวังมัณฑะเลย์  พระราชวังชเวโบ  พระราชวังอังวะ  |  |
พระธรรมไตรโลกาจารย์

| พระธรรมไตรโลกาจารย์ |
| --- | --- |
การเรียกขาน: ท่านเจ้าคุณ
จวน: พระอารามหลวง หรือวัดราษฎร์
ผู้แต่งตั้ง: พระมหากษัตริย์ไทย
วาระ: ตลอดชีพ หรือ ได้รับสถาปนาเป็นพระราชาคณะเจ้าคณะรอง
ผู้ประเดิมตำแหน่ง: พระธรรมไตรโลก (ชื่น)​
สถาปนา: พ.ศ. 2330
พระธรรมไตรโลกาจารย์ เป็นสมณศักดิ์พระราชาคณะชั้นธรรม ปัจจุบันพระราชทานเฉพาะแก่พระเถระฝ่ายธรรมยุติกนิกาย มีพัดยศประจำตำแหน่งเป็นพัดแฉกทรงพุ่มข้าวบิณฑ์ มี 5 แฉก พื้นแพรต่วนสีแดง
ฐานานุกรม

พระธรรมไตรโลกาจารย์ มีฐานานุศักดิ์ตั้งฐานานุกรมได้ 6 รูป ดังนี้
พระครูปลัดสุตวัฒน์
พระครูวินัยธร
พระครูธรรมธร
พระครูสังฆรักษ์
พระครูสมุห์
พระครูใบฎีกา
ประวัติ

ในทำเนียบสมณศักดิ์และคณะสงฆ์ครั้งกรุงเก่า ฉบับหลวง ปรากฏสมณศักดิ์ พระธรรมไตรโลก เป็นพระราชาคณะในคณะคามวาสีฝ่ายขวา อยู่วัดสุธาสวรรค์ ในสมัยรัตนโกสินทร์ถือเป็นพระราชาคณะผู้ใหญ่ตำแหน่งหนึ่ง
พระปรัศว์ (หมู่พระมหาปราสาท)

พระปรัศว์ ในกำแพงแก้วพระมหาปราสาท มี 2 พระปรัศว์ ดังนี้
พระปรัศว์ซ้าย

สร้างขึ้นในรัชกาลที่ 1 เป็นอาคารทรงไทยรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ก่ออิฐถือปูนชั้นเดียว ยกพื้นสูง ตั้งอยู่ทางด้านซ้ายหรือทิศตะวันตกของพระที่นั่งพิมานรัตยา เป็นเรือนข้างตามแบบแผนพระมหามณเฑียร ตัวอาคารทอดยาวจากทิศเหนือไปใต้  มีบันไดทางขั้นทางทิศตะวันออกสองแห่ง ด้านในเป็นห้อง มีพระทวารสองบาน หลังคามุงกระเบื้องดินเผาเคลือบสี มีมุขลดสองชั้น ประดับช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ หน้าบันประดับปูนปั้นเป็นลายดอกพุดตาล บานพระทวารและพระบัญชรเขียนลายทอง เป็นลายนกไม้กระบวนจีน
พระปรัศว์กลาง

สร้างขั้นในรัชกาลที่ 5 เป็นอาคารทรงไทยรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ก่ออิฐถือปูนชั้นเดียว ยกพื้นสูง เป็นเรือนข้างตามแบบแผนพระมหามณเฑียร ตัวอาคารทอดยาวจากทิศตะวันออกไปตะวันตก  มีบันไดทางขั้นฃสองแห่ง ด้านในเป็นห้อง มีพระทวารสองบาน หลังคามุงกระเบื้องดินเผาเคลือบสี มีมุขลดสองชั้น ประดับช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ หน้าบันประดับปูนปั้นเป็นลายดอกพุดตาลไม่ปิดทอง บานพระทวารและพระบัญชรเขียนลายทอง เป็นลายนกไม้กระบวนจีน
ประเทศบูร์กินาฟาโซในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016

ประเทศบูร์กินาฟาโซ เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 31 ค.ศ. 2016 (พ.ศ. 2559) ณ รีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล ระหว่างวันที่ 5 สิงหาคม – 21 สิงหาคม พ.ศ. 2559 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติบูร์กินาฟาโซได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านการคัดเลือกทั้งหมด 5 คน เข้าร่วมแข่งขันใน 3 ชนิดกีฬา และได้รับเหรียญรางวัลจากการแข่งขันครั้งนี้ได้แก่ 0 เหรียญทอง 0 เหรียญเงิน รวมทั้งหมด 0 เหรียญ
นักกีฬาแบ่งตามชนิดกีฬา

| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
|  กรีฑา | 1 | 1 | 2 |
|  ยูโด | 1 | 0 | 1 |
|  ว่ายน้ำ | 1 | 1 | 2 |
| รวม | 3 | 2 | 5 |
ว่ายน้ำ

บทความหลัก: กีฬาว่ายน้ำในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016
ผลการแข่งขัน
| นักกีฬา | รายการ | ฮีท> เวลา | ฮีท> อันดับ | รองฯ> เวลา | รองฯ> อันดับ | ชิงชนะเลิศ> เวลา | ชิงชนะเลิศ> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Tindwende Sawadogo | Men's 50 m freestyle | 26.38 | 67 | Did not advance | Did not advance | Did not advance | Did not advance |
| Angelika Ouedraogo | Women's 50 m freestyle | 29.44 | =67 | Did not advance | Did not advance | Did not advance | Did not advance |
ดูเพิ่ม

ประเทศบูร์กินาฟาโซในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2016
ผู้สำเร็จราชการอินเดีย

| อุปราช และ   ผู้สำเร็จราชการอินเดีย |
| --- | --- |
ธงของ บริติชราช (1858–1947)
ธงสมัย ประเทศอินเดียในเครือจักรภพ (1947–1950)
หลุยส์ เมานต์แบ็ตเทน  อุปราชคนสุดท้ายของ บริติชราช จักรวรรติ ราชโกปละชารี ผู้สำเร็จราชการคนสุดท้ายของ ประเทศอินเดียในเครือจักรภพ
การเรียกขาน: His Excellency
จวน:   Government House (1858–1931)  Viceroy's House (1931–1950)  Viceregal Lodge (1888–1947) 
ผู้แต่งตั้ง: บริษัทอินเดียตะวันออก (1774–1858) พระมหากษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักร (1858–1947) ประมุขแห่งรัฐอินเดีย (1947–1950)
สถาปนา: 20 ตุลาคม ค.ศ. 1773
คนแรก: วอร์เรน เฮสติงส์
คนสุดท้าย:   หลุยส์ เมานต์แบ็ตเทน (กุมภาพันธ์ 1947 – สิงหาคม 1947; ฐานะ อุปราชแห่งอินเดีย)  จักรวรรติ ราชโกปละชารี (1948–1950; ฐานะ ผู้สำเร็จราชการประเทศอินเดียในเครือจักรภพ) 
ยกเลิก: 26 มกราคม ค.ศ. 1950
ผู้สำเร็จราชการอินเดีย เป็นผู้แทนพระองค์ของพระมหากษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักร และภายหลังเอกราชของอินเดีย ในปี ค.ศ. 1947 ซึ่งเป็นผู้แทนพระองค์ในฐานะประมุขแห่งรัฐอินเดีย ตำแหน่งตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1773 โดยมีตำแหน่งเป็นข้าหลวงใหญ่มีอำนาจที่สมบูรณ์เหนืออินเดียทั้งหมดเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1833 และต่อมาได้เป็นที่รู้จักในนาม "ผู้สำเร็จราชการอินเดีย"
ในปี ค.ศ. 1858 อันเป็นผลมาจาก กบฏอินเดีย ค.ศ. 1857 ดินแดนและทรัพย์สินของบริษัทอินเดียตะวันออกตกอยู่ภายใต้การควบคุมโดยตรงของราชวงศ์อังกฤษ ด้วยเหตุนี้ การปกครองของบริษัทในอินเดียจึงสืบทอดโดยบริติชราช ผู้สำเร็จราชการ เป็นหัวหน้ารัฐบาลกลางของอินเดีย ซึ่งปกครองจังหวัดต่างๆ ของบริติชอินเดียรวมถึงแคว้นปัญจาบ เบงกอล บอมเบย์ มัทราส สหมณฑล และอื่น ๆ อย่างไรก็ตาม อินเดียส่วนใหญ่ไม่ได้ปกครองโดยตรงจากรัฐบาลอังกฤษ นอกการควบคุมของบริติชอินเดียมีรัฐมหาราชา หรือ "รัฐพื้นเมือง" หลายร้อยรัฐซึ่งไม่มีความสัมพันธ์ใด ๆ กับพระมหากษัตริย์อังกฤษในฐานะผู้สืบราชบัลลังก์ต่อจาก จักรพรรดิโมกุล ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1858 เพื่อสะท้อนบทบาทใหม่ของผู้สำเร็จราชการในฐานะผู้แทนของพระมหากษัตริย์ในการตอบสนองต่อความสัมพันธ์ระหว่างรัฐมหาราชาจึงได้พระราชทานตำแหน่งอุปราชเพิ่มเข้ามาโดยมีชื่อเรียกตำแหน่งใหม่ว่า "อุปราชและผู้สำเร็จราชการแห่งอินเดีย" โดยมักจะย่อเหลือเพียง "อุปราชแห่งอินเดีย"
ตำแหน่งของอุปราชยกเลิกเมื่อบริติชอินเดียแยกออกเป็นสองประเทศคือ อินเดีย และ ปากีสถานแต่ตำแหน่งผู้สำเร็จราชการยังคงมีอยู่ในทั้ง 2 ประเทศแยกจากกัน จนกระทั่ง อินเดีย และ ปากีสถาน ได้นำรัฐธรรมนูญมาบังคับใช้ในปี ค.ศ. 1950 และ ค.ศ. 1956 ตามลำดับ
ก่อนปี ค.ศ. 1858 ผู้สำเร็จราชการได้รับเลือกจากที่ประชุมคณะกรรมการของบริษัทอินเดียตะวันออก ต่อมาได้รับการแต่งตั้งจากพระมหากษัตริย์ตามคำแนะนำของรัฐบาลอังกฤษ  รัฐมนตรีต่างประเทศที่ดูแลประเทศอินเดีย ซึ่งเป็นสมาชิกของคณะรัฐมนตรีของสหราชอาณาจักร มีหน้าที่รับผิดชอบในการสั่งการผู้สำเร็จราชการเกี่ยวกับการใช้อำนาจ หลังปี ค.ศ. 1947 พระมหากษัตริย์ยังคงแต่งตั้งผู้สำเร็จราชการต่อไป แต่ภายหลังดำเนินการตามคำแนะนำของรัฐบาลประเทศอินเดียในเครือจักรภพ
ผู้สำเร็จราชการดำรงตำแหน่งคราวละ 5 ปี ผู้สำเร็จราชการอาจปลดออกหรือย้ายไปดำรงตำแหน่งใหม่ได้ บางครั้งมีการแต่งตั้งรักษาการผู้สำเร็จราชการ จนกว่าจะมีการแต่งตั้งผู้สำเร็จราชการคนใหม่ที่ได้รับการเห็นชอบ ผู้สำเร็จราชการคนแรกในอินเดียคือวอร์เรน เฮสติงส์ ผู้สำเร็จราชการคนแรกของจักรวรรดิบริติชคือ Lord William Bentinck และผู้สำเร็จราชการคนแรกของประเทศอินเดียในเครือจักรภพ คือ ลอร์ด เมานต์แบ็ตเทน
พ.ศ. 1925

| --- | --- |
ศตวรรษ::  13  14  15
ปี::  1922  1923  1924  1925  1926  1927  1928
| --- | --- |
ปฏิทินสุริยคติไทย: 1925
ปฏิทินกริกอเรียน: 1382 MCCCLXXXII
Ab urbe condita: 2135
ปฏิทินอาร์มีเนีย: 831 ԹՎ ՊԼԱ
ปฏิทินอัสซีเรีย: 6132
ปฏิทินบาไฮ: −462 – −461
ปฏิทินเบงกอล: 789
ปฏิทินเบอร์เบอร์: 2332
ปีในรัชกาลอังกฤษ: 5 Ric. 2 – 6 Ric. 2
พุทธศักราช: 1926
ปฏิทินพม่า: 744
ปฏิทินไบแซนไทน์: 6890–6891
ปฏิทินจีน: 辛酉年 (ระกาธาตุโลหะ) 4078 หรือ 4018     — ถึง — 壬戌年 (จอธาตุน้ำ) 4079 หรือ 4019
ปฏิทินคอปติก: 1098–1099
ปฏิทินดิสคอร์เดีย: 2548
ปฏิทินเอธิโอเปีย: 1374–1375
ปฏิทินฮีบรู: 5142–5143
ปฏิทินฮินดู: 
 - วิกรมสมวัต: 1438–1439
 - ศกสมวัต: 1304–1305
 - กลียุค: 4483–4484
ปฏิทินโฮโลซีน: 11382
ปฏิทินอิกโบ: 382–383
ปฏิทินอิหร่าน: 760–761
ปฏิทินอิสลาม: 783–784
ปฏิทินญี่ปุ่น: Eitoku 2 (永徳２年)
ปฏิทินจูเช: N/A
ปฏิทินจูเลียน: 1382 MCCCLXXXII
ปฏิทินเกาหลี: 3715
ปฏิทินหมินกั๋ว: 530 ก่อน ROC 民前530年
กล่องนี้:  ดู คุย แก้
พุทธศักราช 1925 ใกล้เคียงกับ
เมษายน ค.ศ. 1382 - มีนาคม ค.ศ. 1383
ค.ศ. 1382 เป็นปีปกติสุรทินที่วันแรกเป็นวันพุธตามปฏิทินจูเลียน
ค.ศ. 1383 เป็นปีปกติสุรทินที่วันแรกเป็นวันพฤหัสบดีตามปฏิทินจูเลียน
มหาศักราช 1304
ปีจอ จัตวาศก จุลศักราช 744 (วันที่ 28 มีนาคม เป็นวันเถลิงศก)
ผู้นำ

อาณาจักรอยุธยา: สมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 1 (พ.ศ. 1913-1931)
อาณาจักรสุโขทัย: พระมหาธรรมราชาที่ 2 (พ.ศ. 1911-1942)
อาณาจักรล้านนา: พญากือนา (พ.ศ. 1898-1928)
พ.ศ. 1926

| --- | --- |
ศตวรรษ::  13  14  15
ปี::  1923  1924  1925  1926  1927  1928  1929
| --- | --- |
ปฏิทินสุริยคติไทย: 1926
ปฏิทินกริกอเรียน: 1383 MCCCLXXXIII
Ab urbe condita: 2136
ปฏิทินอาร์มีเนีย: 832 ԹՎ ՊԼԲ
ปฏิทินอัสซีเรีย: 6133
ปฏิทินบาไฮ: −461 – −460
ปฏิทินเบงกอล: 790
ปฏิทินเบอร์เบอร์: 2333
ปีในรัชกาลอังกฤษ: 6 Ric. 2 – 7 Ric. 2
พุทธศักราช: 1927
ปฏิทินพม่า: 745
ปฏิทินไบแซนไทน์: 6891–6892
ปฏิทินจีน: 壬戌年 (จอธาตุน้ำ) 4079 หรือ 4019     — ถึง — 癸亥年 (กุนธาตุน้ำ) 4080 หรือ 4020
ปฏิทินคอปติก: 1099–1100
ปฏิทินดิสคอร์เดีย: 2549
ปฏิทินเอธิโอเปีย: 1375–1376
ปฏิทินฮีบรู: 5143–5144
ปฏิทินฮินดู: 
 - วิกรมสมวัต: 1439–1440
 - ศกสมวัต: 1305–1306
 - กลียุค: 4484–4485
ปฏิทินโฮโลซีน: 11383
ปฏิทินอิกโบ: 383–384
ปฏิทินอิหร่าน: 761–762
ปฏิทินอิสลาม: 784–785
ปฏิทินญี่ปุ่น: Eitoku 3 (永徳３年)
ปฏิทินจูเช: N/A
ปฏิทินจูเลียน: 1383 MCCCLXXXIII
ปฏิทินเกาหลี: 3716
ปฏิทินหมินกั๋ว: 529 ก่อน ROC 民前529年
กล่องนี้:  ดู คุย แก้
พุทธศักราช 1926 ใกล้เคียงกับ
เมษายน ค.ศ. 1383 - มีนาคม ค.ศ. 1384
ค.ศ. 1383 เป็นปีปกติสุรทินที่วันแรกเป็นวันพฤหัสบดีตามปฏิทินจูเลียน
ค.ศ. 1384 เป็นปีอธิกสุรทินที่วันแรกเป็นวันศุกร์ตามปฏิทินจูเลียน
มหาศักราช 1305
ปีกุน เบญจศก จุลศักราช 745 (วันที่ 29 มีนาคม เป็นวันเถลิงศก)
ผู้นำ

อาณาจักรอยุธยา: สมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 1 (พ.ศ. 1913-1931)
อาณาจักรสุโขทัย: พระมหาธรรมราชาที่ 2 (พ.ศ. 1911-1942)
อาณาจักรล้านนา: พญากือนา (พ.ศ. 1898-1928)
ฟอนต์เพื่อชาติ

ระวังสับสนกับ ฟอนต์แห่งชาติ
ฟอนต์เพื่อชาติ เป็นการประกวดไทป์เฟซอักษรไทยเพื่ออุตสาหกรรมการพิมพ์ จัดโดยชมรมการจัดพิมพ์อิเล็กทรอนิกส์ไทย (Thai Electronics Publishing Club: TEPCLUB) เมื่อ พ.ศ. 2545-2546 ด้วยจุดมุ่งหมายเพื่อให้แบบอักษรเป็นตัวพิมพ์มาตรฐาน สำหรับใช้เป็นตัวพิมพ์ในเนื้อหาข้อความ และเผยแพร่สู่สาธารณชนโดยไม่คิดค่าใช้จ่าย[โปรดขยายความ]
แบบตัวพิมพ์ที่ได้รับรางวัลมี 10 แบบ ได้แก่
อักษราเมธี (Aksaramatee) โดย ไพโรจน์ เปี่ยมประจักพงษ์ และ บวร จรดล
จุฬาน่ารัก (ChulaNarak) โดย จักรินทร์ สิงห์หนู
ซีเอ็ม ประสานมิตร (CmPrasanmit) โดย สมศักดิ์ งามรุ่งวิเชียร และ กัลยาณมิตร นรรัตน์มิตรพุทธิ
ดีซี-ปาลมงคล (DC-Palamongkol) โดย เดชา วุ้นก้อน
ฟ้อนเล็บ (FonLeb) โดย สุชาติ วิวัฒน์ตระกูล
หิมพานต์ (Himmaparnt) โดย โอภาส บุญครองสุข
คณิกา (KaniGa) โดย เอกลักษณ์ เพียรพนาเวช
นาคราช (Nakaracha) โดย ชัยชาญ เรืองเจริญผล
พีเอสเค สมาร์ท (Psk Smart) โดย ศุภกิจ เฉลิมลาภ
เอสอาร์ ฟ้าใหม่ (SR FahMai) โดย ไพโรจน์ ธีระประภา
แบบตัวพิมพ์ทั้งหมดเป็นรูปแบบโอเพนไทป์ และเข้ารหัสแบบยูนิโคด แต่ละแบบมี 4 ไทป์เฟซคือ ตัวปกติ ตัวหนา ตัวเอน และตัวหนาเอน
นิพิธ ฮันเก้

| ฐิติฉัตร ฮันเก้ |
| --- | --- |
เกิด: 1 มกราคม พ.ศ. 2524 (43 ปี) นิพิธ ฮันเก้
อาชีพ: นักแสดง  พิธีกร นายแบบ ดีเจ
ปีที่แสดง: พ.ศ. 2543 - พ.ศ. 2553
ผลงานเด่น: รังสรรค์ จากละคร  ทายาทอสูร นันทภพ จากละคร แดนซ์ไม่เซ่อ เลยเจอรัก
ฐิติฉัตร ฮันเก้ หรือชื่อเดิม นิพิธ ฮันเก้, ปานุวัฒน์ ฮันเก้ (ชื่อเล่น: เบนซ์) เป็นนักแสดง และนายแบบชายชาวไทย สังกัดกันตนา (ช่อง 7)
ประวัติ

ฐิติฉัตร ฮันเก้ มีชื่อตั้งแต่เข้าวงการว่า 'นิพิธ ฮันเก้ โดยเปลี่ยนชื่อจริงเป็น ปานุวัฒน์ ฮันเก้ แต่ล่าสุดเปลี่ยนชื่อเล่นกลับมาใช้ชื่อ “เบนซ์” เหมือนเดิม ส่วนชื่อจริงเปลี่ยนใหม่เป็น ฐิติฉัตร (ชื่อเล่น: เบนซ์) เกิดเมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2524 เป็นนักแสดงชายชาวไทย
เข้าสู่วงการด้วยการถ่ายแบบ และแสดงมิวสิควีดีโอเพลง "รักฉันจะมีแต่เธอ" ของ ปาน ธนพร แวกประยูร เมื่อปีพ.ศ. 2543 จากนั้นได้เซนต์สัญญาเป็นนักแสดงสังกัดกันตนา และมีผลงานละครหลายเรื่อง ได้แก่ ดาวหลงฟ้า ภูผาสีเงิน, ทายาทอสูร, แก้วตาหวานใจ เป็นต้น
นอกเหนือจากงานละคร ฐิติฉัตรก็ได้มีงานอีเว้นท์ เดินแบบบนแคทวอล์ก เป็นดีเจ และงานพิธีกร ด้านชีวิตส่วนตัว จบการศึกษาระดับปริญญาตรี คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต ปัจจุบันหันเหไปทำงานอาร์ต วาดรูป พวกกำแพงใหญ่ๆตามมหาวิทยาลัย เป็นงานศิลปะทำฟรี เพื่อการกุศล เพื่อสังคม
ผลงาน > ละครโทรทัศน์

| ปี พ> ศ. | เรื่อง | รับบทเป็น | ช่อง |
| --- | --- | --- | --- |
| 2544 | ทายาทอสูร | รังสรรค์ มนัสวานิช | ช่อง 7 |
| 2544 | ดาวหลงฟ้า ภูผาสีเงิน | นาธาน | ช่อง 7 |
| 2545 | คนส่งกรรม | กรกฏ | ช่อง 5 |
| 2546 | แก้วตาหวานใจ | มุรธา อังศวเรืองฤทธิ์ (หมึก) | ช่อง 7 |
| 2546 | แดนซ์ไม่เซ่อ เลยเจอรัก | นันทภพ | ช่อง 7 |
| 2546 | บุษบา 3 ช่า | ภูวนาถ | ช่อง 7 |
| 2547 | รหัสหัวใจ | อาตมัน | ช่อง 7 |
| 2547 | กำกับรัก กำกับหัวใจ | ภีม | ไอทีวี |
ผลงาน > ภาพยนตร์

หอแต๋วแตก แหกกระเจิง รับเชิญ (พ.ศ. 2552)
ผลงาน > มิวสิควีดีโอ

รักฉันจะมีแต่เธอ ศิลปิน ปาน ธนพร (พ.ศ. 2543)
กลัวเธอรู้ ศิลปิน ตอง ภัครมัย โปรตระนันท์ (พ.ศ. 2544)
ผลงาน > พิธีกร

พิธีกรรายการ เฟิร์สคลาส บาย ปิ่นโตเถาเล็ก
ผลงาน > โฆษณา

โฆษณา โฟมล้างหน้า
โฆษณา สเปรย์ดับกลิ่นกาย
โฆษณา เมนทอส (ออกอากาศทั่ว South East Asia)
พ.ศ. 1929

| --- | --- |
ศตวรรษ::  13  14  15
ปี::  1926  1927  1928  1929  1930  1931  1932
| --- | --- |
ปฏิทินสุริยคติไทย: 1929
ปฏิทินกริกอเรียน: 1386 MCCCLXXXVI
Ab urbe condita: 2139
ปฏิทินอาร์มีเนีย: 835 ԹՎ ՊԼԵ
ปฏิทินอัสซีเรีย: 6136
ปฏิทินบาไฮ: −458 – −457
ปฏิทินเบงกอล: 793
ปฏิทินเบอร์เบอร์: 2336
ปีในรัชกาลอังกฤษ: 9 Ric. 2 – 10 Ric. 2
พุทธศักราช: 1930
ปฏิทินพม่า: 748
ปฏิทินไบแซนไทน์: 6894–6895
ปฏิทินจีน: 乙丑年 (ฉลูธาตุไม้) 4082 หรือ 4022     — ถึง — 丙寅年 (ขาลธาตุไฟ) 4083 หรือ 4023
ปฏิทินคอปติก: 1102–1103
ปฏิทินดิสคอร์เดีย: 2552
ปฏิทินเอธิโอเปีย: 1378–1379
ปฏิทินฮีบรู: 5146–5147
ปฏิทินฮินดู: 
 - วิกรมสมวัต: 1442–1443
 - ศกสมวัต: 1308–1309
 - กลียุค: 4487–4488
ปฏิทินโฮโลซีน: 11386
ปฏิทินอิกโบ: 386–387
ปฏิทินอิหร่าน: 764–765
ปฏิทินอิสลาม: 787–788
ปฏิทินญี่ปุ่น: Shitoku 3 (至徳３年)
ปฏิทินจูเช: N/A
ปฏิทินจูเลียน: 1386 MCCCLXXXVI
ปฏิทินเกาหลี: 3719
ปฏิทินหมินกั๋ว: 526 ก่อน ROC 民前526年
กล่องนี้:  ดู คุย แก้
พุทธศักราช 1929 ใกล้เคียงกับ
เมษายน ค.ศ. 1386 - มีนาคม ค.ศ. 1387
ค.ศ. 1386 เป็นปีปกติสุรทินที่วันแรกเป็นวันจันทร์ตามปฏิทินจูเลียน
ค.ศ. 1387 เป็นปีปกติสุรทินที่วันแรกเป็นวันอังคารตามปฏิทินจูเลียน
มหาศักราช 1308
ปีขาล อัฏฐศก จุลศักราช 748 (วันที่ 29 มีนาคม เป็นวันเถลิงศก)
ผู้นำ

อาณาจักรอยุธยา: สมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 1 (พ.ศ. 1913-1931)
อาณาจักรสุโขทัย: พระมหาธรรมราชาที่ 2 (พ.ศ. 1911-1942)
อาณาจักรล้านนา: พญาแสนเมืองมา (พ.ศ. 1928-1944)
พ.ศ. 1927

| --- | --- |
ศตวรรษ::  13  14  15
ปี::  1924  1925  1926  1927  1928  1929  1930
| --- | --- |
ปฏิทินสุริยคติไทย: 1927
ปฏิทินกริกอเรียน: 1384 MCCCLXXXIV
Ab urbe condita: 2137
ปฏิทินอาร์มีเนีย: 833 ԹՎ ՊԼԳ
ปฏิทินอัสซีเรีย: 6134
ปฏิทินบาไฮ: −460 – −459
ปฏิทินเบงกอล: 791
ปฏิทินเบอร์เบอร์: 2334
ปีในรัชกาลอังกฤษ: 7 Ric. 2 – 8 Ric. 2
พุทธศักราช: 1928
ปฏิทินพม่า: 746
ปฏิทินไบแซนไทน์: 6892–6893
ปฏิทินจีน: 癸亥年 (กุนธาตุน้ำ) 4080 หรือ 4020     — ถึง — 甲子年 (ชวดธาตุไม้) 4081 หรือ 4021
ปฏิทินคอปติก: 1100–1101
ปฏิทินดิสคอร์เดีย: 2550
ปฏิทินเอธิโอเปีย: 1376–1377
ปฏิทินฮีบรู: 5144–5145
ปฏิทินฮินดู: 
 - วิกรมสมวัต: 1440–1441
 - ศกสมวัต: 1306–1307
 - กลียุค: 4485–4486
ปฏิทินโฮโลซีน: 11384
ปฏิทินอิกโบ: 384–385
ปฏิทินอิหร่าน: 762–763
ปฏิทินอิสลาม: 785–786
ปฏิทินญี่ปุ่น: Eitoku 4 / Shitoku 1 (至徳元年)
ปฏิทินจูเช: N/A
ปฏิทินจูเลียน: 1384 MCCCLXXXIV
ปฏิทินเกาหลี: 3717
ปฏิทินหมินกั๋ว: 528 ก่อน ROC 民前528年
กล่องนี้:  ดู คุย แก้
พุทธศักราช 1927 ใกล้เคียงกับ
เมษายน ค.ศ. 1384 - มีนาคม ค.ศ. 1385
ค.ศ. 1384 เป็นปีอธิกสุรทินที่วันแรกเป็นวันศุกร์ตามปฏิทินจูเลียน
ค.ศ. 1385 เป็นปีปกติสุรทินที่วันแรกเป็นวันอาทิตย์ตามปฏิทินจูเลียน
มหาศักราช 1306
ปีชวด ฉศก จุลศักราช 746 (วันที่ 28 มีนาคม เป็นวันเถลิงศก)
ผู้นำ

อาณาจักรอยุธยา: สมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 1 (พ.ศ. 1913-1931)
อาณาจักรสุโขทัย: พระมหาธรรมราชาที่ 2 (พ.ศ. 1911-1942)
อาณาจักรล้านนา: พญากือนา (พ.ศ. 1898-1928)
ปี่แป่

| ปี่แป่ |
| --- | --- |

ใบและผลของปี่แป่

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Rosids
อันดับ:: Rosales
วงศ์:: Rosaceae
สกุล:: Eriobotrya
สปีชีส์:: E.  japonica
ชื่อทวินาม
Eriobotrya japonica (Thunb.) Lindl.

ชื่อพ้อง
 Crataegus bibas Lour.  Mespilus japonica Thunb.  Photinia japonica (Thunb.) Benth. & Hook. f. ex Asch. & Schweinf.
ภาพวาดทางชีววิทยา ของปี่แป่ Eriobotrya japonica
ภาพวาด โครงสร้างของผล
ปี่แป่กำลังออกดอก
ปี่แป่ และ นกปรอด โดยศิลปินชาวจีนนิรนามแห่งราชวงศ์ซ่งใต้ (ค.ศ. 1127–1279)
ปี่แป่ หรือ ปี่แปะ (ชื่อวิทยาศาสตร์: Eriobotrya japonica) เป็นพืชในวงศ์ Rosaceae เป็นไม้พุ่มหรือไม้ยืนต้น ลำต้นตรง ขอบใบจักเป็นฟันเลื่อยห่างๆ ผิวใบด้านบนเขียวเข้มเป็นมัน ปกคลุมด้วยขนสั้น ๆ สีน้ำตาลแดง ดอกมีกลิ่นหอม กลีบเลี้ยงมีขนละเอียดปกคลุม ผลรูปกลมหรือรูปไข่สีเหลืองอ่อนหรือสีส้ม มีขนปกคลุม เปลือกผลฉ่ำน้ำ เมล็ดยาว สีน้ำตาลดำ ถิ่นกำเนิดอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของจีน แพร่กระจายพันธุ์และเพาะปลูกมากในประเทศจีนและญี่ปุ่น ผลมีรสหวานอมเปรี้ยว  กินสด ใบมีแทนนิน รสฝาด ใช้แก้อาการท้องเสียและเป็นยาระบาย ผลมีเพกติน มีโพแทสเซียมสูง มีวิตามินซีต่ำ ในตำรายาจีนเรียกชื่อสมุนไพร 'ผีผาเย่' (ในภาษาจีนกลาง - ใบปี่แป่) หรือปีแปะเฮียะ (ในภาษาจีนแต้จิ๋ว) ใบใช้เป็นยาแก้ไอ ละลายเสมหะ
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์

ปี่แป่ (E. japonica) เป็นไม้ยืนต้นขนาดเล็กหรือไม้พุ่ม ที่เขียวชอุ่มตลอดปี มีทรงพุ่มกลม ลำต้นเตี้ยและกิ่งที่งอกใหม่มักมีขน ต้นไม้สามารถเติบโตได้สูง 5 – 10 เมตร (16–33 ฟุต) แต่โดยทั่วไปมักมีขนาดประมาณ 3 – 4 เมตร (10–13 ฟุต)
ใบเป็นแบบสลับเรียบง่ายยาว 10–25 เซนติเมตร (4–10 นิ้ว) ผิวใบด้านบนเขียวเข้มเป็นมัน หูใบแบน เนื้อเหนียว และมีขอบใบหยัก ใบด้านล่างมีขนนุ่มหนาแน่นสีน้ำตาลแดง หรือสีน้ำตาลเหลือง ใบอ่อนยังมีขนหนาแน่นด้านบน แต่ร่วงออกเมื่อใบเจริญเต็มที่
ดอก มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 2 ซม. (1 นิ้ว) สีขาว ไม่มีก้านดอก มีกลีบดอก 5 กลีบและมีช่อดอกแข็งสามถึงสิบดอก ดอกไม้มีกลิ่นหอมหวานและมีกลิ่นหอมที่สามารถได้กลิ่นจากระยะไกล กลีบเลี้ยงมีขนละเอียดปกคลุม
ผล เติบโตเป็นกระจุกมีลักษณะเป็นรูปไข่ ทรงกลม หรือรูปลูกแพร์ ยาว 3–5 เซนติเมตร (1-2 นิ้ว) ผิวเรียบหรือเป็นสีเหลืองหรือสีส้มบางครั้งก็เป็นสีแดงอมแดง เนื้อ(เปลือกผล)ชุ่มฉ่ำน้ำ มีสีขาว เหลือง หรือส้ม และมีรสหวานอมเปรี้ยว ขึ้นอยู่กับพันธุ์ รสชาติเป็นส่วนผสมของผลส้มและมะม่วงอ่อน เริ่มสุกในช่วงฤดูใบไม้ผลิถึงฤดูร้อนขึ้นอยู่กับอุณหภูมิในพื้นที่ โดยทั่วไปในแต่พวงทมี 3-10 ผล เมล็ดเดี่ยวสีน้ำตาลเข้มขนาดใหญ่ เมล็ดยาว โดยปกติจะอยู่ระหว่างหนึ่งถึงสี่เมล็ด พบมากที่สุดห้าเมล็ด ทั้งนี้ปี่แป่ต่างจากพืชสวนชนิดอื่นทั่วไปเนื่องจากออกดอกในฤดูใบไม้ร่วงหรือต้นฤดูหนาว และออกผลตั้งแต่ต้นฤดูใบไม้ผลิถึงต้นฤดูร้อน
ทรงพุ่มกลมเตี้ยของปี่แป่
ลำต้นปี่แป่ ในบราซิล
ขนของดอกปี่แป่เมื่อกำลังบานออก
เปรียบเทียบผลปี่แป่ที่สุกและไม่สุก (สีเขียว)
ผลปี่แป่ที่สุกคาต้น ที่ถูกนกกิน
ผลปี่แป่สุก
โครงสร้างภายในผล เมล็ดสีน้ำตาลเข้มขนาดใหญ่
อนุกรมวิธานและการตั้งชื่อ

ปี่แป่ (Eriobotrya japonica) เป็นพืชในสกุล Eriobotrya วงศ์ Rosaceae เผยแพร่ครั้งแรกโดย Trans.Linn. Soc. ที่ลอนดอน (ปีค.ศ. 1821)
ชื่อ โลควอท หรือ โหล่วกวั๊ด มาจาก lou4 gwat1 ในออกเสียงภาษาจีนกวางตุ้งของ จีนตัวย่อ: 芦橘; จีนตัวเต็ม: 蘆橘; พินอิน: lújú ถูกนำไปใช้อย่างไม่ถูกต้อง (และทับศัพท์เป็น loquat ที่รู้จักในภาษาอังกฤษในปัจจุบัน) โดยสันนิษฐานว่าเริ่มจากกวีจีนโบราณ Su Shi ขณะเมื่ออาศัยในภาคใต้ของจีนได้นำไปใช้และหลังจากนั้นความผิดพลาดในการเรียกชื่อก็แพร่กระจายเป็นวงกว้างในภูมิภาคกวางตุ้ง ปัจจุบันในประเทศจีนรู้จักดีในชื่อภาษาจีนกลาง คือ ผีผา (จีน: 枇杷; พินอิน: Pípá แต้จิ๋ว: ปี่แปะ) ในญี่ปุ่นเรียกว่า 枇杷 (ビワ biwa) ในภาษาเกาหลีเรียกว่า 비파 (bipa) ซึ่งในภาษาไทยใช้ชื่อทับศัพท์จากภาษาจีนสำเนียงแต้จิ๋วในชื่อ ปี่แป่ ทั้งนี้อาจมีที่มาจากชื่อยาน้ำเชื่อมแก้ไอที่เป็นที่รู้จักแพร่หลาย ชวนป๋วยปี่แปกอ หรือ ยาน้ำแก้ไอตราลูกกตัญญู  (จีนตัวย่อ: 川贝枇杷膏; จีนตัวเต็ม: 川貝枇杷膏; พินอิน: Pípá gāo) ยาชนิดนี้มีส่วนผสมที่ทำจากใบของปี่แป่
การแพร่กระจายและถิ่นกำเนิด

ถิ่นกำเนิดอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของจีน  แพร่กระจายพันธุ์และเพาะปลูกในประเทศจีนและญี่ปุ่น ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้มีปลูกเฉพาะในที่สูงที่มีอากาศค่อนข้างเย็น เช่น ประเทศไทย และ เวียดนาม ปัจจุบันเพาะปลูกในหลายทวีปยกเว้น แอฟริกา เติบโตได้ในที่สูงที่ระดับความสูงจากระดับน้ำทะเล 1000 - 3000 ม.
การแพร่กระจายและถิ่นกำเนิด > การเพาะปลูก

ปี่แป่ (E. japonica หรือ Loquat)  มีมากกว่า 800 สายพันธุ์ในเอเชีย ได้แก่ พันธุ์ 'Gold Nugget' และ 'Mogi'  ปี่แป่เติบโตได้ง่ายในสภาพอากาศกึ่งเขตร้อนถึงอบอุ่น ซึ่งส่วนใหญ่มักปลูกเป็นไม้ประดับโดยเฉพาะดอกไม้ที่มีกลิ่นหอมและผลไม้ที่อร่อย ใบไม้ที่มีพื้นผิวอย่างหนาช่วยเพิ่มรูปลักษณ์แบบพืชเขตร้อนให้กับสวน
จีน และญี่ปุ่นเป็นผู้ผลิตหลักของ ผลปี่แป่ ตามด้วยอิสราเอลและบราซิล และสเปนในยุโรป
ในสภาพอากาศหนาวเย็นจะปลูกเป็นไม้ประดับเท่านั้น เนื่องจากผลไม้จะไม่สุกจนอยู่ในสภาพที่กินได้
ในสหรัฐอเมริกา ต้นปี่แป่จะออกดอกเฉพาะในช่วงที่อุณหภูมิในฤดูหนาวไม่ต่ำกว่า 30 ° F (−1 ° C) ในพื้นที่ดังกล่าวต้นไม้จะออกดอกในฤดูใบไม้ร่วงและผลไม้จะสุกในช่วงปลายฤดูหนาว เป็นที่นิยมในภาคตะวันออกและภาคใต้
ในประเทศไทย
การใช้ประโยชน์

ผลมีรสหวานอมเปรี้ยว  กินสด ทำแยมหรือเยลลี่ เมล็ดมีรสชาติคล้ายอัลมอนด์ น้ำคั้นจากผลใช้ทำเครื่องดื่มแอลกอฮอล์
ในแอฟริกาตะวันออกใช้เนื้อไม้ทำเครื่องดนตรี
ใบมีแทนนิน รสฝาด ใช้แก้อาการท้องเสียและเป็นยาระบาย ผลมีเพกติน มีโพแทสเซียมสูงแต่มีวิตามินซีต่ำ ในตำรายาจีนเรียกผีผาเย่ (ภาษาจีนกลาง) หรือปีแปะเฮียะ (ภาษาจีนแต้จิ๋ว) ใบใช้เป็นยาแก้ไอ ละลายเสมหะ
การใช้ประโยชน์ > คุณค่าทางอาหาร

ปี่แป่ (E. japonica หรือ โลควอท) มีวิตามินเอ ไฟเบอร์ โพแทสเซียมและแมงกานีสสูง มีโซเดียมและไขมันอิ่มตัวต่ำ  เมล็ดและใบอ่อนมีพิษ มีไซยาโนจีนิกไกลโคไซด์ที่จะปล่อยไซยาไนด์ออกมาได้เมื่อถูกย่อย แม้จะมปริมาณต่ำและทำให้มีรสขม
| คุณค่าทางโภชนาการต่อ 100 กรัม (3> 5 ออนซ์) |
| --- | --- |
พลังงาน: 197 กิโลจูล (47 กิโลแคลอรี)

คาร์โบไฮเดรต: 12.14 gحلو
ใยอาหาร: 1.7 g
 

ไขมัน: 0.2 g
 

โปรตีน: 0.43 g
 

วิตามิน
วิตามินเอ: (10%) 76 μg
ไทอามีน (บี1): (2%) 0.019 มก.
ไรโบเฟลวิน (บี2): (2%) 0.024 มก.
ไนอาซิน (บี3): (1%) 0.18 มก.
วิตามินบี6: (8%) 0.1 มก.
โฟเลต (บี9): (4%) 14 μg
วิตามินซี: (1%) 1 มก.
 

แร่ธาตุ
แคลเซียม: (2%) 16 มก.
เหล็ก: (2%) 0.28 มก.
แมกนีเซียม: (4%) 13 มก.
แมงกานีส: (7%) 0.148 มก.
ฟอสฟอรัส: (4%) 27 มก.
โพแทสเซียม: (6%) 266 มก.
โซเดียม: (0%) 1 มก.
สังกะสี: (1%) 0.05 มก.
 
Link to USDA Database entry
 หน่วย  μg = ไมโครกรัม • mg = มิลลิกรัม  IU = หน่วยสากล 
ประมาณร้อยละคร่าว ๆ โดยใช้การแนะนำของสหรัฐสำหรับผู้ใหญ่  แหล่งที่มา: USDA FoodData Central
ประวัติของตารางธาตุ

ศ. 1661 (พ.ศ. 2204) โรเบิร์ต บอยล์ได้ให้คำจำกัดความของธาตุว่า ธาตุ คือ สารที่ไม่สามารถแตกตัวเป็นสารอื่นที่ง่ายกว่านี้อีกด้วยปฏิกิริยาเคมี ในเวลานั้นรู้จักเพียง 13พลวง, สารหนู, บิสมัท, คาร์บอน, ทองแดง, ทองคละสังกะสี ต่อมาช่วงของนักวิทยาศาสตร์ อองตวน ลาวัวซิเอ จนถึงปลายศตวรรษที่ 12 มีการค้นพบอีก 11 ธาตุ คือ คลอรีน, โคบอลต์, ไฮโดรเจน, แมงกานีส, โมลิบดีนัม, นิกเกิล, ไนโตรเจน, ออกซิเจน, ฟอสฟอรัส,ก็พบธาตุเพิ่มขึ้นทุก ๆ 2 ปี