stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วรเจตน์ ภาคีรัตน์
การรายงานตัวต่อคณะรัฐประหาร

วันที่ 24 พฤษภาคม 2557 หลังรัฐประหาร คณะผู้ยึดอำนาจการปกครองซึ่งเรียกตนเองว่า คณะรักษาความสงบแห่งชาติ ออกคำสั่งฉบับที่ 5/2557 เพื่อให้วรเจตน์มารายงานตัว แต่ครั้งนั้นเขาไม่ไป และยังมีคำสั่งฉบับที่ 57/2557 เพื่อให้เขาไปรายงานตัวอีกครั้ง สถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย รายงานว่า วรเจตน์มอบหมายให้พัชรินทร์ ภริยา เข้ารายงานตัวแทน และให้เหตุผลว่า เขาป่วย จึงไม่สามารถเข้ารายงานตัวด้วยตนเอง
เมื่อวันที่ 17 มิถุนายน 2557 สำนักข่าวหลายแห่งรายงานว่า กำลังทหารตามคำสั่งคณะผู้ยึดอำนาจการปกครองเข้าควบคุมตัววรเจตน์ที่ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ หลังเดินทางกลับจากเขตปกครองพิเศษฮ่องกง บางสำนักรายงานว่า เขาถูกกักตัวอยู่ก่อนแล้วเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ ทว่า ในวันที่ 18 มิถุนายน 2557 ธีระ สุธีวรางกูร อาจารย์ประจำคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ นักวิชาการในคณะนิติราษฎร์ โพสต์ข้อความลงเฟซบุ๊กตนว่า "ดร.วรเจตน์ ไม่ได้ถูกควบคุมตัว แต่ตัดสินใจเข้ารายงานตัวด้วยตัวเอง"
เช้าวันที่ 18 มิถุนายน 2557 ทหารควบคุมวรเจตน์มายังกองบังคับการกองปราบปราม เพื่อให้ตำรวจถามปากคำ และแจ้งข้อหาฝ่าฝืนคำสั่งคณะผู้ยึดอำนาจการปกครอง วรเจตน์ปฏิเสธที่จะให้สัมภาษณ์แก้ผู้สื่อข่าว ครั้นเวลาประมาณ 12:30 นาฬิกา พนักงานสอบสวนกองปราบปรามและทหารนำเขาไปยังศาลทหารกรุงเทพฯ เพื่อขอฝากขังจนถึงวันที่ 27 มิถุนายน ศาลทหารอนุมัติ และให้นำวรเจตน์ไปยังเรือนจำพิเศษกรุงเทพมหานคร ครอบครัวของวรเจตน์ยื่นหลักทรัพย์เงินสด 20,000 บาท เพื่อขอประกันตัว ในเวลาประมาณ 16:00 นาฬิกา ศาลทหารอนุญาตให้ประกันตัว โดยมีเงื่อนไขห้ามเคลื่อนไหวทางการเมือง ต้องขออนุญาตก่อนออกนอกราชอาณาจักร และให้มารายงานตัวตามวันที่นัดหมาย มีผู้มาคอยต้อนรับและให้กำลังใจจำนวนหนึ่ง
ต่อมาคดีดังกล่าวได้ถูกโอนจากศาลทหารกรุงเทพ ไปยังศาลแขวงดุสิต ซึ่งจำเลยได้ยื่นคำร้องต่อศาลแขวงดุสิตขอให้ศาลรัฐธรรมนูญพิจารณาว่าบทบัญญัติของกฎหมายที่ใช้บังคับแก่คดีขัดหรือแย้งต่อรัฐธรรมนูญ ต่อมาศาลรัฐธรรมนูญได้มีคำวินิจฉัยที่ 30/2563 วินิจฉัยว่าประกาศคณะรักษาความสงบแห่งชาติ ฉบับที่ 29/2557 และฉบับที่ 41/2557 เฉพาะในส่วนโทษทางอาญาขัดหรือแย้งต่อรัฐธรรมนูญ ต่อมาศาลแขวงดุสิตพิพากษายกฟ้องในคดีดังกล่าว
ผลงานหนังสือ

Die Entwicklung der Dogmatik des verwaltungsrechtlichen Vertrages (2543)
วิธีพิจารณาของศาลรัฐธรรมนูญ (2546)
ความรับผิดทางละเมิดของฝ่ายปกครองตาม Common Law ในระบบกฎหมายอังกฤษ (2546)
หลักการพื้นฐานของกฎหมายปกครองและการกระทำทางปกครอง (2546)
วิธีปฏิบัติราชการทางปกครองในระบบกฎหมายเยอรมัน (2549)
การเปลี่ยนแปลงแนวคำวินิจฉัย และผลผูกพันของคำวินิจฉัยศาลรัฐธรรมนูญ (2550)
จุดไฟในสายลม (2552)
กฎหมายปกครอง ภาคทั่วไป (2554)
คำสอนว่าด้วยรัฐและหลักกฎหมายมหาชน (2555) แก้ไขล่าสุด พิมพ์ครั้งที่ 3 2565
ด้วยกฎหมายและอุดมการณ์ (2558)
ประวัติศาสตร์ความคิดนิติปรัชญา (2561)
เกียรติประวัติ

สอบเข้ามหาวิทยาลัยทั่วประเทศ ประจำปี พ.ศ. 2530 (เลือกคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์) มีคะแนนเป็นอันดับหนึ่ง
สำเร็จการศึกษา นิติศาสตรบัณฑิต (เกียรตินิยมอันดับสอง) มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ได้รับรางวัลเรียนดีทุนภูมิพล เนื่องจากเป็นบัณฑิตซึ่งมีคะแนนสูงสุดของคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ประจำปีการศึกษา 2533
ได้รับพระราชทานทุนมูลนิธิอานันทมหิดล ให้ไปศึกษาวิชานิติศาสตร์ สาขากฎหมายมหาชน ที่สหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี
สำเร็จการศึกษานิติศาสตรมหาบัณฑิตซึ่งมีคะแนนสูงสุด ตามหลักสูตร Magister Iuris ของมหาวิทยาลัยเกิททิงเงิน
บุคคลผู้ทรงอิทธิพลแห่งปี พ.ศ. 2553 สาขาวิชาการ จากเว็บไซต์ข่าว มติชนออนไลน์
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2557 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
พ.ศ. 2554 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)
ศาสนาพุทธในประเทศบรูไน

ศาสนาพุทธ เป็นศาสนาที่มีผู้นับถือมากเป็นอันดับ 3 ในประเทศบรูไน โดยเป็นรองจากศาสนาอิสลามและศาสนาคริสต์ จำนวนผู้นัยถือโดยประมาณการหลากหลาย แต่รายงานบางส่วนระบุไว้ที่ประมาณ 30,000 คน และมีผู้นับถือศาสนาพุทธโดยประมาณที่ 7-8% ของประชากรทั้งหมด รายงานจากข้อมูลทางการของบรูไนใน ค.ศ. 2016 มีประชากรที่นับถือศาสนาพุทธ 7% (29,495 คน)
ประวัติ

ศาสนาพุทธเริ่มเข้ามาในบรูไนตั้งแต่สมัยอาณาจักรศรีวิชัย ที่เรืองอำนาจจากฝั่งคาบสมุทรมลายูอย่างกว้างขวางในคริสต์ศตวรรษที่ 6 เป็นต้นมา จนถึงพุทธศตวรรษที่ 20 จึงอ่อนกำลังลงไปแล้วเงียบหาย คงเหลือแต่อิทธิพลทางภาษา ไว้เท่านั้น ต่อมาจนถึงปัจจุบันก็มีคลื่นชาวจีนโพ้นทะเลอพยพมาสู่ดินแดนนี้เพื่อประกอบอาชีพ เช่นเดียวกันกับประเทศมุสลิมใกล้เคียง จนมีศาสนิกชนเป็นจำนวนมาก และก็มีชาวญี่ปุ่น ชาวไทย ฯลฯ แม้ปัจจุบัน ประเทศนี้จะมีชาวพุทธเพียงร้อยละ 13 เท่านั้น แต่ก็สร้างความหลากหลายทางวัฒนธรรมของประเทศบรูไนได้เป็นอย่างดี แต่ประเทศนี้เป็นประเทศมุสลิม การที่จะเผยแผ่พระศาสนา จึงเป็นไปได้ยาก เช่นเดียวกันกับมาเลเซีย และอินโดนีเซีย
การนับถือพระพุทธศาสนาของประชาชนในประเทศบรูไน ดารุสซาลาม ส่วนมากคล้าย ๆ กับประเทศอินโดนีเซีย มาเลเซีย เพราะว่าเป็นชนกลุ่มน้อย รวมตัวกันช่วยกันส่งเสริมบริหารจัดการองค์กรเป็นกลุ่มเฉพาะของตน ส่วนมากจะได้รับการสนับสนุนการเผยแผ่ธรรมจากไต้หวัน หรือประเทศไทย (มีสาขาของวัดพระธรรมกายที่ไปดำเนินกิจกรรมร่วมกับชาวพุทธเดือนละ 1 ครั้ง)
สถิติประชากร

| ปี | ประชากร | ±% |
| --- | --- | --- |
| 1971 | 18,373 | —     |
| 1981 | 27,063 | +47.3% |
| 1991 | 33,387 | +23.4% |
| 2001 | 28,480 | −14.7% |
| 2011 | 30,814 | +8.2% |
| 2016 | 29,495 | −4.3% |
ข้อมูล: Bruneian Department of Statistics 
มีประชากรชาวพุทธจำนวนมากที่มีเชื้อสายจีน ซึ่งมีจำนวนร้อยละ 10.2 ของประชากรทั้งประเทศ และนับถือศาสนาพุทธประมาณร้อยละ 65 จำนวนร้อยละของผู้นับถือศาสนาพุทธลดลงตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1990 ชาวพุทธประมาณหนึ่งในสามมีสิทธิพลเมือง ส่วนที่เหลือเป็นผู้อยู่อาศัยถาวรหรือชั่วคราว ศาสนาพุทธนิกายมหายานเป็นนิกายที่มีผู้นับถือมากที่สุด เพราะเป็นนิกายที่มีผู้นับถือในจีนและรัฐรอบ ๆ
| บรูไนมัวรา | เบอไลต์ | ตูตง | เติมบูรง |
| --- | --- | --- | --- |
| 19,134 | 8,814 | 1,415 | 132 |
ดูเพิ่ม

ศาสนาพุทธในประเทศมาเลเซีย
ศาสนาพุทธในประเทศอินโดนีเซีย
ศาสนาพุทธในประเทศฟิลิปปินส์
วัดท่าเรือ (จังหวัดปราจีนบุรี)

| วัดท่าเรือ |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดท่าเรือ, วัดท่าเรือล่างเจริญผล
ที่ตั้ง: ตำบลไม้เค็ด อำเภอเมืองปราจีนบุรี จังหวัดปราจีนบุรี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระอธิการมงคล เขมงฺกโร
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดท่าเรือ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลไม้เค็ด อำเภอเมืองปราจีนบุรี จังหวัดปราจีนบุรี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 6 ไร่ 1 งาน 4 ตารางวา ปัจจุบัน พระอธิการมงคล เขมงฺกโร ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดท่าเรือ หรือป้ายวัดเขียนว่า วัดท่าเรือล่างเจริญผล ตั้งเมื่อวันที่ 15 เมษายน พ.ศ. 2471 ที่ตั้งวัดแต่เดิมเป็นที่สาธารณะ ต่อมานายหลงกับนางสมเกียรติ เป็นผู้มีจิตศรัทธาถวายที่ดินประมาณ 16 ไร่ เพื่อสร้างวัด โดยได้ชักชวนชาวบ้านร่วมกันสร้างวัด มีนายอัน ทวียศ นางสวาสดิ์ นายน้อย นายตี่ เป็นผู้นำในการก่อสร้าง ในสมัยปัจจุบันมีนายเหมือน ธรรมวงษา นายล้อม ขยันงาน และนายเชิด ภักดีได้ช่วยกันดูแลบำรุงรักษาวัด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2482 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 8 เมตร ยาว 14 เมตร วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2544
รายนามเจ้าอาวาส

พระสมุห์สุชาติ ฐานวโร
พระอธิการมงคล เขมงฺกโร
ศูนย์ศิลปวัฒนธรรมมอญ บางกระดี่

ศูนย์ศิลปวัฒนธรรมมอญ บางกระดี่ ตั้งอยู่ในหมู่ 9 ถนนพระราม 2 แขวงแสมดำ เขตบางขุนเทียน กรุงเทพมหานคร เกิดจากความร่วมมือของชุมชนชาวมอญ จัดตั้งขึ้นเพื่อให้เป็นพิพิธภัณฑ์พื้นบ้าน ศูนย์รวมการอนุรักษ์จัดแสดง เครื่องมือ เครื่องใช้ เครื่องดนตรี เครื่องประดับโบราณ พระคัมภีร์อักษรมอญ พระพุทธรูป และภาพถ่าย ตลอดจนศิลปวัฒนธรรม และขนบธรรมเนียมประเพณีอันเก่าแก่ของชาวไทยเชื้อสายมอญเอาไว้ สถานที่ตั้งอยู่ในพื้นที่ของผู้ใหญ่บ้าน มีลักษณะเป็นเรือนไม้ ใต้ถุนโล่ง มีเนื้อที่ประมาณ 100 ตารางเมตร โดยนายสมชาย มอญดะ เป็นผู้รวบรวมสิ่งของจากชาวบ้าน วัด และคลอง หรือสิ่งของจากบรรพบุรุษของชาวมอญ บางกระดี่เป็นหมู่บ้านของชาวมอญ ซึ่งได้อพยพหนีภัยพม่าเข้ามาตั้งถิ่นฐานบ้านเรือนในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ โดยมี วัดบางกระดี่ เป็นศูนย์กลาง
ศาสนาพุทธในประเทศคอสตาริกา

แท่นบูชาแบบพุทธทิเบต-เพิน ของครอบครัวนาวาร์โร
ศาสนาพุทธในประเทศคอสตาริกา ถือเป็นศาสนาที่มีผู้นับถือมากเป็นอันดับที่สองของประเทศ และถือเป็นชาติอเมริกากลางที่มีประชากรพุทธศาสนิกชนมากที่สุด คือจำนวน 96,733–100,000 คน (คิดเป็นร้อยละ 2.34–2.50 ของประชากรทั้งประเทศ) นับเป็นประเทศที่มีการขยายตัวของพุทธศาสนิกชนอย่างมีนัยสำคัญ ส่วนใหญ่เป็นนิกายวัชรยานและมหายาน โดยมีศาสนสถาน โรงเรียน และสำนักปฏิบัติธรรมอยู่หลายแห่ง
ประวัติ

ศาสนาพุทธเข้าสู่ประเทศคอสตาริกาผ่านผู้อพยพชาวจีนเมื่อช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 20 ปรากฏในงานเขียนของฆอร์เฆ การ์โดนา (Jorge Cardona) ซึ่งบันทึกถึงศาลแบบพุทธ สร้างขึ้นโดยกลุ่มพ่อค้าชาวจีนในจังหวัดปุนตาเรนัสเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 20 ลูกหลานชาวจีนจำนวนไม่น้อยหันไปเข้ารีตศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกตามธรรมเนียมนิยม ขณะที่อีกส่วนยังคงดำรงศรัทธาในศาสนาพุทธไว้ได้ นอกจากนี้หลักธรรมของศาสนาพุทธเข้าสู่ประเทศคอสตาริกาผ่านสมาคมเทวญาณซึ่งเป็นที่นิยมของชนชั้นสูง สมาชิกที่เป็นกวีและนักปรัชญาหลายคนมีงานเขียนที่ได้รับอิทธิพลจากศาสนาพุทธ เช่น โรเบร์โต เบรเนส เมเซน (Roberto Brenes Mesén) และโฆเซ บาซิเลโอ อากุญญา เซเลดอน (José Basileo Acuña Zeledón)
มีการสร้างวัดพุทธแห่งแรก คือ กาซาเซน (Casa Zen) ก่อสร้างขึ้นใน ค.ศ. 1974 จากการสนับสนุนของรัฐบาลญี่ปุ่น ในเวลาต่อมาได้มีการก่อสร้างศูนย์ปฏิบัติธรรมของศาสนาพุทธแบบทิเบตนิกายเกลุก เมื่อ ค.ศ. 1989 นอกจากนี้ยังมีคณะเผยแผ่ศาสนาพุทธจากสมาคมสร้างคุณค่า มีศูนย์กลางการเผยแผ่ที่กรุงซานโฮเซ
การแบ่งกลุ่ม > ศาสนาพุทธแบบทิเบต

ศาสนาพุทธแบบทิเบต ถือเป็นพุทธศาสนิกชนกลุ่มใหญ่ ปัจจุบันมีสำนักเผยแผ่สี่แห่งในประเทศคอสตาริกา แห่งแรกคือ สมาคมวัฒนธรรมทิเบต–คอสตาริกา (Asociación Cultural Tibetano-Costarricense) ก่อตั้งขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1989 หลังการเสด็จเยือนละตินอเมริกาครั้งแรกของทะไลลามะที่ 14 กระทั่งทะไลลามะเสด็จเยือนคอสตาริกาอีกครั้งใน ค.ศ. 2004 แต่การเสด็จเยือนคอสตาริกาครั้งที่สามของทะไลลามะใน ค.ศ. 2008 ถูกยกเลิก เพราะโอสการ์ อาเรียส ซันเชซ (Oscar Arias Sánchez) ประธานาธิบดีคอสตาริกาในขณะนั้นต้องการดำรงสัมพันธไมตรีอันดีกับประเทศจีน ทำให้ชาวคอสตาริกาที่นับถือศาสนาพุทธไม่พอใจ โอตตอน โซลิส (Ottón Solís) ผู้นำฝ่ายค้านกล่าวสนับสนุนทะไลลามะต่อสาธารณชน และกล่าวอีกว่าเขาจะนำพระนามของทะไลลามะไปตั้งชื่อสนามกีฬาแห่งชาติ หากเขาได้รับตำแหน่งเป็นประธานาธิบดี
อีกกลุ่มหนึ่งใช้ชื่อว่า ศูนย์ธรรมะพุทธสหัสเนตร (Thousand Eyes Compassive Buddha Dharma Center) ที่บาร์ริโออามอน (Barrio Amón) กรุงซานโฮเซ ซึ่งเป็นของนิกายเกลุก ศูนย์เผยแผ่ที่สามใช้ชื่อว่า ศูนย์ธรรมะไดมอนด์เวย์ (Diamond Way Buddhist Center) ที่กูร์ริดาบัต (Curridabat) กรุงซานโฮเซ ซึ่งเป็นของนิกายการ์มากากยวี และแห่งที่สี่คือ ศูนย์ลิงมินจา (Lingmincha Center) ซึ่งเป็นของนิกายญิงมากับลัทธิเพิน
การแบ่งกลุ่ม > กลุ่มอื่น ๆ

ศาสนาพุทธนิกายเซน มีศูนย์ กาซาเซน ตั้งอยู่ที่เมืองซันโตโดมิงโก และเฮเรเดีย นอกจากนี้ยังมีวัดของนิกายเถรวาท วัดสาขาของวัดเส้าหลิน และศาลเจ้าแบบพุทธตามธรรมเนียมจีน
การทำโยคะของพุทธศาสนิกชน
วัดใหม่สุวรรณภูมาราม

| วัดใหม่สุวรรณภูมาราม ວັດໃຫມ່ສຸວັນພູມາຣາມ |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดใหม่สุวรรณภูมาราม, วัดใหม่, วัดใหม่สุวันนะพูมาราม
ที่ตั้ง: หลวงพระบาง แขวงหลวงพระบาง ประเทศลาว
ประเภท: วัด
พระประธาน: พระเอ้
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดใหม่สุวรรณภูมาราม เดิมเป็นวัดหลวง ตั้งอยู่ในหลวงพระบาง แขวงหลวงพระบาง ประเทศลาว ตั้งอยู่ใกล้พระราชวังหลวงพระบาง (หอคำ) มากที่สุด ถือเป็นวัดที่ใหญ่ที่สุดของหลวงพระบาง สร้างโดยเจ้าอนุรุทธและเจ้ามันธาตุราช เป็นที่ประทับของสมเด็จพระสังฆราชของลาวจนถึงสิ้นสมัยราชอาณาจักร
สมัยเจ้ามันธาตุราชได้มีการสร้างพระพุทธรูป พระธาตุ หอขวาง และสมัยพระเจ้ามหินทรเทพนิภาธร โปรดให้สร้างระเบียงคดเพิ่มเติม เป็นต้น วัดเคยเป็นที่ประดิษฐานพระบาง และใช้เป็นที่ประกอบพระราชพิธีถือน้ำพระพิพัฒน์สัตยา
สิมของวัดเป็นแบบผสมผสานหลายสกุลช่างเข้าด้วยกัน เป็นสิมแบบโอ่โถงอยู่ในผังสี่เหลี่ยมผืนผ้าที่เกือบจะคล้ายกับสี่เหลี่ยมจัตุรัส มีขนาดใหญ่ สูงโปร่ง เครื่องประกอบหลังคา มีช่อฟ้า ใบระกา และหางหงส์อย่างอุโบสถศิลปะรัตนโกสินทร์ หลังคาแอ่นโค้ง มีโหง่และช่อฟ้า (สัตตะบูริพัน) ตกแต่งด้วยลายฟอกคำอย่างสิมแบบหลวงพระบาง หลังคามีการซ้อนชั้นแบบเชียงขวาง และมีคอสองแบบไทลื้อ ทวารบาล เช่น รูปเทวดาถือช่อดอกกระดันงา ตามแบบที่นิยมในศิลปะลาว ขณะเดียวกันก็มีรูปมังกรแบบจีนสลักไว้ด้านล่าง ส่วนภายในประดิษฐานพระพุทธรูปประธาน เป็นพระพุทธรูปทรงเครื่อง คนลาวเรียกว่า พระเอ้ เป็นพระพุทธรูปทรงเครื่องต้นอย่างพระมหาจักรพรรดิ ศิลปะรัตนโกสินทร์ ส่วนผนังด้านในประดับพระพิมพ์ปิดทององค์เล็ก ๆ เป็นหมื่นองค์ มีภาพปูนปั้นปิดทองเรื่องพระเวสสันดรที่แฝงด้วยเรื่องราวการดำเนินชีวิตของชาวเมืองหลวงพระบาง  ด้านหน้ายังปรากฏหอขวาง
วัดใหม่เจริญราษฎร์

| วัดใหม่เจริญราษฎร์ |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: ถนนยังพัธนา แขวงคลองสิบสอง เขตหนองจอก กรุงเทพมหานคร 10530
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดใหม่เจริญราษฎร์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงคลองสิบสอง เขตหนองจอก กรุงเทพมหานคร
วัดใหม่เจริญราษฎร์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2431 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2523 เป็นวัดที่สร้างโดยคนไทยเชื้อสายมอญ คาดว่าเป็นประชาชนชาวมอญที่อพยพมาจากจังหวัดสมุทรสาคร
วัดใหม่เจริญราษฎร์มีโบสถ์ชั่วคราวหลังแรกหลังคามุงจากใช้ประมาณ 30 ปี จึงได้มีการก่อสร้างโบสถ์หลังที่ 2 ซึ่งเป็นอาคารถาวรหลังแรก จารึกปีที่สร้างเอาไว้คือ พ.ศ. 2476 รูปแบบของโบสถ์หลังเก่าเป็นศิลปะแบบที่เรียกกันว่า "โบสถ์น้ำเค็ม" ตามรูปแบบที่พบมากแถบวัดมอญย่านสมุทรสาคร สมุทรสงคราม และพระประแดง ลักษณะเด่นของโบสถ์ดังกล่าวมีสกุลช่างเดียวกับทางสมุทรสาครและพระประแดง และสร้างด้วยไม้ทั้งหลัง หลีกเลี่ยงการใช้คอนกรีต เพราะสมัยก่อนเป็นเมืองชายทะเลน้ำยังเค็มจัด ประกอบกับยังไม่มีคอนกรีตชนิดทนน้ำเค็ม
วัดมีการจัดงานอันเกี่ยวเนื่องกับประเพณีมอญ ในเทศกาลสงกรานต์ ชุมชนบริเวณใกล้เคียงจะร่วมกันจัดประเพณีสงกรานต์มอญขึ้นที่วัดนี้ระหว่างวันที่ 13–17 เมษายนของทุกปี กิจกรรมวันที่ 13–14 เมษายน ประกอบด้วยการทำบุญบังสุกุลให้แก่บรรพบุรุษ ในช่วงบ่ายของวันที่ 15 เมษายน แห่หงส์ธงตะขาบของชาวมอญ เริ่มตั้งแต่ 13.00 น. ของวันที่ 15–17 เมษายน เป็นต้นไป แต่ละปีมีประชาชนเชื้อสายมอญเข้าร่วมงานเป็นจำนวนมาก
สกินเฮด

กลุ่มสกินเฮด
สกินเฮด (Skinhead) คือทรงผมทรงติดหนังหัว เริ่มแรกผู้นิยมไว้ทรงนี้จะเป็น หมู่ชนชั้นกรรมาชีพ ในสหราชอาณาจักร ในช่วงยุคทศวรรษที่ 60 (ปลายปี 2503 และพัฒนาเรื่อยมาจนถึงขีดสุดในอังกฤษช่วงปี 2513) โดยได้รับอิทธิพลมาจากพวกรู้ดบอยส์ในเวสต์อินดีส์ และพวกม็อด ในสหราชอาณาจักร
ในทศวรรษถัดมาสกินเฮดแพร่หลายในยุโรป อเมริกาเหนือ และ ทวีปอื่นๆ ต่อมาในช่วงปลายปี 2523 ในสหรัฐอเมริกา เกิดภาวะเศรษฐกิจถดถอย พวกสกินเฮด เริ่มเกลียดชังชาวต่างชาติที่อพยพเข้ามาและประสบความสำเร็จในการดำเนินชีวิต พวกสกินเฮดจึงเป็นพวกเหยียดผิว นิยมความรุนแรง และมีส่วนในการฆาตกรรมชาวต่างชาติ พวกรักร่วมเพศ ฯลฯ ในเมืองต่างๆ ของสหรัฐฯ ซึ่งต่อมาก็ได้ที่มาของชื่อสกินเฮด และจะมีรอยสักตามแขนหรือลำตัว ชอบใส่เสื้อแขนยาวของนักบินและรองเท้าหุ้มข้อ มีเชือกรองเท้าสีสันต่างๆกัน เช่น ขาว แดง และเหลือง
รูปแบบของสกินเฮด

Traditional skinheads อาจเรียกว่า (Trads หรือ Trojan Skinheads) - สกินเฮดดั้งเดิม เป็นลักษณะของวัฒนธรรมในหมู่ชั้นกรรมาชีพ มีลักษณะการฟังเพลง วัฒนธรรม สไตล์ ที่เหมือนๆกัน
Oi! skins และ Punk-skinheads - พัฒนามาจากพังก์ร็อก พวกนี้จะนิยมฟังเพลงแนว Oi! และ พังค์อาจจะมีรอยสัก,มีอุปกรณ์การแต่งตัวเช่น รองเท้าบู้ตสูงๆ กางเกงยีนส์ฟิต ๆ ใส่ทีเชิร์ท ใส่แจ็กเก็ต เป็นต้น
Hardcore skins - แพร่หลายในอเมริกา ส่วนใหญ่จะฟังเพลงแนวฮาร์ดคอร์พังก์ เช่นวง Iron Cross, Agnostic Front, Cro-mags, Sheer Terror, Warzone และ Murphy's Law เป็นต้น เกิดขึ้นในยุค 70s จะแตกต่างจาก Traditional skinheads ตรงรสนิยมการฟังเพลง
Gay Skinhead - อาจเรียกว่า gayskin หรือ queerskin เป็นอีกรสนิยมหนึ่งของเกย์บางกลุ่ม
สกินเฮดที่มีจุดมุ่งหมายทางการเมือง

White Power, Nazi-Skinheads - Racist - พวกเหยียดสีผิว ,ลัทธินาซี
Anti-racist (SHARP) - พวกต่อต้านพวกเหยียดสีผิวและชนชั้น และ นีโอนาซี
Left wing - ต่อต้าน ผู้ยึดถือลัทธิfascism และ พวกเหยียดสีผิวและชนชั้น
Right wing - กลุ่มอนุรักษนิยม และ ผู้รักชาติ ดูเป็นสิ่งปกติในสหรัฐอเมริกา
Apolitical หรือ Centrist - ไม่เกี่ยวข้องกับการเมือง
แหล่งข้อมูลอื่น

Skinhead Nation เก็บถาวร 2007-09-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
วัดบางพระ (จังหวัดนครปฐม)

| วัดบางพระ |
| --- | --- |
วัดบางพระ

ชื่อสามัญ: วัดบางพระ
ที่ตั้ง: เลขที่ 1 หมู่ที่ 3 ทางหลวงชนบท นฐ.4014 ตำบลบางแก้วฟ้า อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม 73120
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
พระพุทธรูปสำคัญ: หลวงพ่อสิทธิมงคล
เจ้าอาวาส: พระครูอนุกูลพิศาลกิจ (สำอางค์ ปภสฺสโร)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดบางพระ เดิมชื่อ  วัดปากคลองบางพระ เป็นวัดสังกัดมหานิกายในหมู่ที่ 3 บ้านท่ามะดัน ตำบลบางแก้วฟ้า อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม มีเนื้อที่วัด 31 ไร่ 1 งาน 60 ตารางวา และธรณีสงฆ์ 22 ไร่ 2 งาน 19 ตารางวา
วัดบางพระสร้างราวปี พ.ศ. 2220 ในช่วงกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย ขาดหลักฐานว่าใครเป็นผู้สร้างวัด กรมศิลปากรพิจารณาดินเผาของพระอุโบสถ อยู่ในสมัยอยุธยาตอนกลาง ส่วนพระประธานที่เป็นพระปฏิมากรหินทรายแดงจัดให้อยู่ในสมัยอโยธยาสุพรรณภูมิ (อู่ทอง)
พระอุโบสถหลังเดิมของวัด กว้างประมาณ 4 วา ยาวประมาณ 8 วา หลังคามุงด้วยกระเบื้องดินเผา ภายในพระอุโบสถหลังเดิมมีพระประธานเป็นพระปฏิมากรหินทรายแดงประทับนั่งปางมารวิชัยลงรักปิดทองหน้าตักกว้าง 30 นิ้ว (ชาวบ้านเรียก หลวงพ่อสิทธิมงคล)  หน้าพระประธานเป็นพระพุทธปฏิมาประทับนั่งปางมารวิชัยหน้าตักกว้าง 26 นิ้วและมีพระพุทธปฏิมาประทับนั่งทางด้านขวามือองค์พระประธาน 3 องค์และทางด้านซ้าย พระอุโบสถก่ออิฐถือปูนหลังคาลด 2 ชั้น ประกอบด้วยช่อฟ้าใบระกา ที่สำคัญคือหลังคาอันมุงด้วยกระเบื้องดินธรรมดา
ภาพจิตรกรรมฝาผนังภายในพระอุโบสถเล่าเรื่องราวในพระพุทธศาสนาเป็นภาพเทพชุมนุมสลับกับอดีตขององค์พระพุทธเจ้า ได้รับการปฏิสังขรณ์ในสมัยรัชกาลที่ 4 โดยการเขียนทับและแก้ไขเล็กน้อย พื้นเบื้องหลังใช้สีอ่อนมีดอกไม้ร่วงอันเป็นคติของอยุธยา จุดเด่นของภาพคือ ภาพมารผจญ เป็นภาพที่พระพุทธเจ้าทรงจีวรแดง ประทับนิ่งบนดอกบัวแก้วแม่ธรณีบีบมวยผมนับเป็นศิลปะแบบเก่า เป็นภาพในช่วงอยุธยาตอนกลาง มีการใช้สีเพียง 4 สี คือ ขาวดำแดงและเขียวใบแค
ยุครุ่งเรืองของวัด คือยุคของเจ้าอธิการหิ่มอินทโชโต ท่านได้รับแต่งตั้งให้เป็นเจ้าคณะตำบลและเป็นพระอุปัชฌาย์ ยุคนี้มีการสร้างพระพุทธบาทจำลอง และได้สร้างอุโบสถหลังใหม่ในละแวกคุ้งน้ำนครชัยศรี สร้างเสร็จในปี พ.ศ. 2470 และเมื่อหลวง หลวงพ่อเปิ่น เป็นเจ้าอาวาสวัดบางพระ ท่านได้ทำการพัฒนาวัดจนเจริญรุ่งเรืองมาเป็นลำดับ โดยได้บูรณะอุโบสถหลังใหม่ทำเป็นคอนกรีต ทั้งยังก่อสร้างถาวรวัตถุต่าง ๆ มากมาย ต่อมา หลวงพ่อสำอาง ปภสฺโร ทำนุบำรุงพัฒนาวัดเรื่อยมา วัดมีสิ่งศักดิ์สิทธิ์อย่างพระบรมสารีริกธาตุ (จากประเทศศรีลังกา) รอยพระพุทธบาทจำลอง หลวงพ่อโต (พระประธานในอุโบสถหลังใหม่) รูปหล่อสิทธิมงคล (พระประธานในอุโบสถหลังเก่า) รูปหล่อเหมือนหลวงปู่หิ่ม หลวงปู่ทองอยู่ หลวงปู่เปลี่ยน สังขารพระอุดมประชานาถ (หลวงพ่อเปิ่น ฐิตคุโณ) นอกจากนี้วัดยังมีชื่อเสียงด้านการสักยันต์
รายนามเจ้าอาวาส

พระอธิการเฒ่า พ.ศ. 2330 ถึง พ.ศ. 2379
พระอธิการวัชร์ พ.ศ. 2380 ถึง พ.ศ. 2419
พระอธิการแพ พ.ศ. 2420 ถึง พ.ศ. 2440
เจ้าอธิการหิ่ม  อินฺทโชโต พ.ศ. 2441 ถึง พ.ศ. 2495
พระอธิการอยู่ปทุมรัตน พ.ศ. 2496 ถึง พ.ศ. 2516
พระอุดมประชานาถ (เปิ่น  ฐิตคุโน) พ.ศ. 2517 ถึง พ.ศ. 2545
พระครูอนุกูลพิศาลกิจ (สำอางค์  ปภสฺสโร) พ.ศ. 2545 ถึงปัจจุบัน
วัดบางพลี

| วัดบางพลี |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: เลขที่ 34 หมู่ที่ 10 ถนนบางพลี ตำบลบางโทรัด อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดบางพลี ตั้งอยู่เลขที่ 34 หมู่ที่ 10 ถนนบางพลี ตำบลบางโทรัด อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่จำนวน 18 ไร่ 3 งาน 2 ตารางวา วัดนี้ตั้งขึ้นประมาณปี พ.ศ. 2369  และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2496
ประวัติ

วัดบางพลีเดิมชื่อ วัดบางพลีใหญ่ เมื่อครั้งโบราณประชาชนฝ่ายรามัญอยู่เมืองหงสาวดีเกิดเหตุมีความเดือดร้อน จึงได้พึ่งพระบรมโพธิสมภารในประเทศไทย ต่อมามีประชาชนมากขึ้น จึงได้ปรึกษากันว่าสมควรจัดการตั้งวัดนี้ขึ้นได้แล้ว  มีผู้มีจิตศรัทธาได้ถวายที่ดินเป็นจำนวน 6 ไร่ 3 งาน ให้สร้างวัดนี้ขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2369  มีเจ้าอาวาสปกครองที่วัดบางพลี  ผ่านมาเป็นจำนวน 8 รูป ได้บูรณปฏิสังขรณ์มาตลอดเวลา ต่อมาเจ้าอาวาสองค์ที่ 9 ในปัจจุบันได้จัดการก่อสร้างและบูรณปฏิสังขรณ์อาคารที่ชำรุดตลอดมา
วัดท่าถนน (จังหวัดอุตรดิตถ์)

| วัดท่าถนน |
| --- | --- |
พระอุโบสถวัดท่าถนน

ชื่อสามัญ: วัดท่าถนน
ที่ตั้ง: ถนนสำราญรื่น ตำบลท่าอิฐ อำเภอเมืองอุตรดิตถ์ จังหวัดอุตรดิตถ์ 53000
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: เถรวาท (มหานิกาย)
พระประธาน: หลวงพ่อเพ็ชร
เจ้าอาวาส: พระอธิการประทุม เขมภทฺโท
ความพิเศษ: วัดที่ประดิษฐานพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์คู่บ้านคู่เมืองของจังหวัดอุตรดิตถ์
จุดสนใจ: สักการะหลวงพ่อเพ็ชร, ชมภาพจิตรกรรมฝาผนังในอุโบสถ
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดท่าถนน  เดิมชื่อ วัดวังเตาหม้อ อยู่ตรงข้ามสถานีรถไฟอุตรดิตถ์ ประดิษฐานหลวงพ่อเพ็ชร พระพุทธรูปเชียงแสนสิงห์ 1 หล่อด้วยทองสัมฤทธิ์ทั้งองค์ ในบริเวณวัดมีอาคารศิลปะแบบตะวันตก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2474 เป็นโรงเรียนปริยัติธรรมและภาษาบาลีของพระภิกษุสามเณรในเมือง มีลักษณะสถาปัตยกรรมสวยงาม และอุโบสถซึ่งมีภาพจิตรกรรมฝาผนังซึ่งได้รับยกย่องว่าสวยงามที่สุดในจังหวัดอุตรดิตถ์
หลวงพ่อเพ็ชร

หลวงพ่อเพ็ชรเป็นพระพุทธรูปสำริดปางมารวิชัยขัดสมาธิเพชร ศิลปะเชียงแสนสิงห์หนึ่ง หน้าตักกว้าง 32 นิ้ว มีพุทธลักษณะงดงามมาก   ชาวอุตรดิตถ์นับถือว่า เป็นพระพุทธรูปสำคัญประจำเมืองอุตรดิตถ์ มีงานนมัสการประจำปีในวันกลางเดือนสี่ของทุกปี
หลวงพ่อเพ็ชร > ประวัติหลวงพ่อเพ็ชร

เมื่อปี พ.ศ. 2436 หลวงพ่อด้วง เจ้าอาวาสวัดหมอนไม้ อำเภอบางโพ ซึ่งเป็นอำเภอเมืองปัจจุบัน จังหวัดอุตรดิตถ์ ได้เดินทางผ่านบริเวณวัดไผ่ล้อม ต.ทุ่งยั้ง ได้พบจอมปลวกขนาดใหญ่แห่งหนึ่งรูปร่างรูปแหลมผิดกลับจอมปลวกทั่วไป จึงได้เอาไม้เคาะปลายแหลมที่เป็นยอดของจอมปลวกนั้นจนดินหลุดออก เห็นเกศพระพุทธรูปโผล่ออกมา หลวงพ่อด้วงจึงสั่งให้พระและลูกศิษย์วัดที่ร่วมเดินทางไปด้วยช่วยกันขุดดิน จอมปลวกออก ก็พบพระพุทธรูปขนาดค่อนข้างใหญ่ ฝังอยู่ในจอมปลวกแห่งนั้น จึงได้อัญเชิญพระพุทธรูปองค์นั้นไปไว้ที่วัดหนอนไม้
ต่อมาหลวงพ่อด้วงเห็นว่า วัดหมอนไม้ไม่มีพระอุโบสถที่จะประดิษฐานพระพุทธรูปได้อย่างเหมาะสม ประกอบกับมีประชาชนที่ทราบข่าวพระพุทธรูปองค์นี้ ได้มากราบไหว้บูชาสักการะเป็นจำนวนมาก นอกจากนั้น ยังอาจมีปัญหาเรื่องโจรผู้ร้าย จึงพิจารณาเห็นว่า หากเชิญพระพุทธรูปองค์นี้ไปประดิษฐานที่วัดวังเตาหม้อ (คือวัดท่าถนนในปัจจุบัน) ซึ่งมีหลวงพ่อเพ็ชรเป็นเจ้าอาวาสอยู่ วัดแห่งนี้มีพระอุโบสถ และตั้งอยู่ในที่ชุมนุมชน สะดวกแก่การไปนมัสการของประชาชน ท่านจึงได้อัญเชิญพระพุทธรูปไปประดิษฐานไว้ที่วัดวังเตาหม้อ และถวายพระนามพระพุทธรูปองค์นี้ว่า หลวงพ่อเพ็ชร
หลวงพ่อเพ็ชร > อัญเชิญไปวัดเบญจมบพิตร

ปี พ.ศ. 2443 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ฯ ทรงสร้างวัดเบญจมบพิตร ได้มีการรวบรวมพระพุทธรูปที่เก่าแก่และสวยงาม ที่อยู่ตามหัวเมืองต่าง ๆ มาประดิษฐานไว้ที่วัดเหล่านี้ พระพุทธรูปหลวงพ่อเพ็ชร มีพุทธลักษณะงาม ก็ได้รับเลือกสรรให้อัญเชิญมาประดิษฐานที่วัดเบญจมบพิตร พร้อมกับพระพุทธรูปองค์อื่น ๆ จากทั่วราชอาณาจักร การที่ต้องนำหลวงพ่อเพ็ชรไปจากวัดลังเต้าหม้อทำให้เจ้าอาวาสเสียใจมาก จึงได้ออกจากวัดธุดงค์ไปในที่ต่าง ๆ สุดท้ายได้มรณภาพบนภูเขาในป่า บ้านนาตารอด ตำบลบ้านด่าน อำเภอเมือง จังหวัดอุตรดิตถ์
หลวงพ่อเพ็ชร > อัญเชิญกลับมาจังหวัดอุตรดิตถ์

ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2453 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้า ฯ ได้โปรดเกล้า ฯ ให้อัญเชิญพระพุทธรูปหลวงพ่อเพ็ชร กลับคืนไปประดิษฐานไว้ที่วัดวังเตาหม้อตามคำขอของชาวเมืองอุตรดิตถ์ ดังข้อความซึ่งปรากฏอยู่ที่ฐานของพระพุทธรูป " หลวงพ่อเพ็ชร " ว่า
"พระพุทธรูปองค์นี้ เมื่อ ร.ศ.119 พระจุลจอมเกล้ารัชกาลที่ 5 ได้อัญเชิญจาก วัดท่าถนนไปไว้ วัดเบญจมบพิตร ครั้น ร.ศ. 129 หลวงนฤบาล ( จะพันยา ) อัญเชิญกลับมาไว้ วัดท่าถนน "
เหตุที่มีรับสั่งให้นำหลวงพ่อเพ็ชรมาคืนชาวอุตรดิตถ์ครั้งนี้มี มีคำบอกเล่ามาว่าเทวดาประจำองค์หลวงพ่อได้ไปเข้าสุบินสมเด็จพระพุทธเจ้าหลวงว่า อยากกลับอุตรดิตถ์ พระองค์จึงทรงทำตามพระสุบินนั้น
เมื่อปี พ.ศ. 2473 พระครูธรรมกิจจาภิบาล (ทองสุก)  หรือพระสุธรรมเมธี อดีตเจ้าคณะจังหวัดอุตรดิตถ์ ร่วมกับประชาชนชาวเมืองอุตรดิตถ์ได้ช่วยกันสร้างพระวิหารขึ้นใหม่ และอัญเชิญพระพุทธรูปหลวงพ่อเพ็ชรมาประดิษฐานไว้ในพระวิหาร เพื่อให้ประชาชนได้เข้ามาสักการบูชาได้สะดวก
ปัจจุบันหลวงพ่อเพ็ชรประดิษฐานอยู่ในวิหารทางด้านทิศเหนือของอุโบสถ
ความสำคัญ

มวลสารวัตถุจากโบราณสถาน และโบราณวัตถุในที่นี้ พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ได้นำมาเป็นส่วนประกอบในการทำพระสมเด็จจิตรลดา
ดูเพิ่ม

หลวงพ่อเพ็ชร (วัดท่าถนน)
แหล่งข้อมูลอื่น

ประวัติหลวงพ่อเพ็ชร วัดท่าถนน (วัดวังเตาหม้อ) เก็บถาวร 2007-03-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สถานที่ท่องเที่ยว ในอำเภอเมืองอุตรดิตถ์ เก็บถาวร 2006-12-31 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
วัดใหม่สุวรรณคีรี

| วัดใหม่สุวรรณคีรี |
| --- | --- |
อุโบสถหลังใหม่

ชื่อสามัญ: วัดใหม่สุวรรณคีรี, วัดเขาดิน
ที่ตั้ง: อำเภอตุมปัต รัฐกลันตัน ประเทศมาเลเซีย
ประเภท: วัดไทย
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระวิจารณญาณมุนี (ครน ปุณฺณสุวณฺโณ)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดใหม่สุวรรณคีรี เป็นวัดไทยสังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ที่อำเภอตุมปัต รัฐกลันตัน ประเทศมาเลเซีย ปัจจุบันมีพระวิจารณญาณมุนี (ครน ปุณฺณสุวณฺโณ) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส เป็นหนึ่งใน 4 วัดที่กระทรวงการท่องเที่ยวมาเลเซียจัดให้อยู่ในกลุ่มท่องเที่ยว ใช้เวลาเดินทางจากโกตาบารูมาถึงวัดราว 30 นาที
วัดใหม่สุวรรณคีรี หรือ วัดเขาดิน น่าจะสร้างหรือบูรณะไล่เลี่ยกับวัดมัชฌิมาราม หากยึดปีตามอุโบสถวัดมัชฌิมาราม มีจารึกว่าบูรณะเมื่อ พ.ศ. 2474 อุโบสถหลังเก่าที่เพิ่งจะได้รับการบูรณะปฏิสังขรใหม่ มีสถาปัตยกรรมไทยประเพณี หลังคา 2 ซ้อน 3 ตับ รูปแบบหลังคาเช่นนี้น่าจะได้รับอิทธิพลจากอุโบสถวัดในอำเภอตากใบ จังหวัดนราธิวาส เช่นอุโบสถวัดชลธาราสิงเหและอุโบสถวัดโคกมะเฟือง สถาปัตยกรรมที่มีชื่อเสียงของวัด คือ อุโบสถสร้างอยู่บนเรือพญานาค อุโบสถหลังใหม่มีพิธีตัดหวายฝังลูกนิมิต เมื่อวันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2556
รายชื่อนิตยสารในประเทศลาว

นี่คือ รายชื่อนิตยสารในประเทศลาว
อาชีพและทำมาหากิน

108 JOB MAGAZINE (นิตยสาร 108 อาชีพ) เป็นนิตยสารที่มีสาระเรื่องงาน อาชีพ
แฟชั่น

KUANJAI MAGAZINE (นิตยสารขวัญใจ) เป็นนิตยสารแฟชั่น
วัยรุ่น

LAOTEEN'S MAGAZINE วารสารวัยหนุ่มสาว นิตยสารวัยรุ่น
ธุรกิจ

LIFE & BUSINESS MAGAZINE (นิตยสารไลฟ์ แอนด์บิสซิเนส) เป็นนิตยสารธุรกิจ
TARGET MAGAZINE (นิตยสารทาร์เก็ต) เป็นนิตยสารธุรกิจ