stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ตลับเทป
ประวัติ > เสื่อมความนิยมของเทป

ในยุโรปตะวันตกและอเมริกาเหนือ ส่วนแบ่งตลาดของเทปเพลงค่อย ๆ ลดต่ำลงเรื่อย ๆ จากจุดสูงสุดในปี 1980 อันเนื่องมาจากการมาของ CD เพลงในช่วงปี 1990, ในปี 1993 มีการส่งมอบเครื่องเล่น CD มากขึ้นมาถึง 5 ล้านเครื่อง (เพิ่มขึ้น 21% จากปี 1992) ในขณะที่เครื่องเล่นเทปเพลง กลับลดการส่งมอบลงไปเหลือเพียง 3.4 ล้านเครื่องเท่านั้น และจนมาถึงปี 2001 ในบรรดาเพลงที่ขายออกไปได้ มีเทปคาสเซ็ทที่ขายได้คิดเป็นเพียงแค่ 4% เท่านั้น และยังคงลดต่อมาเรื่อย ๆ และในปี 2007 ยอดขายของเทปเพลงก็เหลือเพียง 247,000 ตลับ และยิ่งเลวร้ายลงไปอีกในปี 2009 ที่เหลือยอดขายเพียง 34,000 ตลับเท่านั้น  เทียบกับในปี 1990 ที่มียอดจำหน่ายสูงถึง 442 ล้านตลับ (สถิติในสหรัฐอเมริกา) จากสัญญาณนี้ทำให้ค่ายเพลงหลาย ๆ ค่าย ได้ลดกำลังผลิต หรือยกเลิกการผลิตเทปเพลงลงตั้งแต่ช่วงปี 2002 – 2003 อย่างไรก็ตาม ในปัจจุบันยังคงมีเทปคาสเซ็ทเปล่าขายอยู่ตามร้านเครื่องใช้ไฟฟ้าทั่วไป
ในช่วงปี 1990 แม้เครื่องเล่นซีดีจะเข้ามามีบทบาทมากขึ้น แต่เทปเพลงก็ยังคงครองตลาดในบางกลุ่ม เช่นเครื่องเล่นเพลงในรถยนต์ เนื่องจากเทปเพลงมีปัญหาเกี่ยวกับฝุ่น ความร้อน และการกระตุกเมื่อรถสั่น น้อยกว่าซีดีติดรถยนต์ในสมัยนั้น แต่ในเวลาต่อมา เมื่อมีการคิดค้นระบบป้องกันการสั่นสำหรับซีดีติดรถยนต์  รวมถึงระบบเครื่องเสียงภายในรถที่คุณภาพดีขึ้น  ทำให้ในช่วงปี 2000 เครื่องเล่นเทปติดรถยนต์ก็ถูกแทนที่ด้วยซีดีติดรถยนต์อย่างรวดเร็ว และกลายมาเป็นเครื่องเล่นเพลงประจำรถในเวลาต่อมา อย่างไรก็ตามในช่วงปี 2010 เครื่องเพลงซีดีติดรถยนต์ก็เริ่มถูกแทนที่ด้วยเครื่องเล่นเพลงที่อ่านข้อมูลจาก USB Flash drives แล้วเช่นกัน
อย่างไรก็ตาม ยังคงมีศิลปินบางกลุ่มที่ยังคงออกผลงานมาเป็นเทปคาสเซ็ท เนื่องจากกลุ่มเป้าหมายนั้นเป็นผู้สูงอายุ ที่ไม่สนใจที่จะซื้อเครื่องเล่นซีดีนั่นเอง
ในปัจจุบันยังเหลือเพียงบางประเทศเท่านั้นที่ยังคงขายเทปเพลง (เช่น อินเดีย) อันเนื่องมาจากต้นทุนที่ถูกกว่า  และในช่วงหลัง การออกผลงานในรูปแบบเทปเพลง  เริ่มกลับมาได้รับความนิยมมากขึ้นในหมู่ศิลปินอินดี้  อันเนื่องมาจากต้นทุนที่ถูก และสามารถป้องกันการละเมิดลิขสิทธิ์ (แชร์เพลงบนอินเทอร์เน็ตโดยไม่ได้รับอนุญาต) ได้ดีในระดับหนึ่ง
ดูเพิ่ม

ซิงเกิลเทป
จอร์โจเน

| จอร์โจเน |
| --- | --- |
ภาพเหมือนตนเองที่เป็นไปได้
เกิด: Giorgio Barbarelli da Castelfranco ทศวรรษที่ 1470 Castelfranco Veneto, สาธารณรัฐเวนิส (ปัจจุบันคือแคว้นเวเนโต, ประเทศอิตาลี)
เสียชีวิต: ค.ศ.1510 (อายุ 30–36 ปี) เวนิส, สาธารณรัฐเวนิส (ปัจจุบันคือแคว้นเวเนโต, ประเทศอิตาลี)
สัญชาติ: อิตาลี
การศึกษา: โจวันนี เบลลีนี
มีชื่อเสียงจาก: ศิลปะ
ผลงานเด่น: พายุ   วีนัสหลับ   พระแม่มารีคาลเตลฟรังโค   นักปรัชญาสามคน
ขบวนการ: High Renaissance
“ลอรา” (ค.ศ. 1506) 
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์, เวียนนา
จอร์โจเน (อิตาลี: Giorgione หรือ Giorgio Barbarelli da Castelfranco; ราว ค.ศ. 1477 - ค.ศ. 1510) เป็นจิตรกรสมัยศิลปะเรอเนซองส์คนสำคัญของเวนิสในประเทศอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 15 ถึง 16 มีชื่อเสียงว่าเขียนภาพอย่างมีอรรถรส (elusive poetic quality) ทั้ง ๆ ที่มีภาพที่เป็นที่ทราบแน่นอนว่าเขียนโดยจอร์โจเนเพียงประมาณ 6 ภาพไม่นับภาพอื่นที่สันนิษฐานว่าเขียนโดยจอร์โจเนด้วย เพราะความที่ไม่ทราบว่าเป็นใครแน่และความหมายของภาพเขียนจึงทำให้งานเขียนของจอร์โจเนเป็นงานที่ยังลึกลับต่อการตีความหมายที่สุดในบรรดางานจิตรกรรมตะวันตก
ชีวิต

จอร์โจ วาซารีบรรยายชีวิตของจอร์โจเนในหนังสือ “ชีวิตจิตรกร” (Le Vite) ว่าจอร์โจเนมาจากเมืองเล็ก ๆ ชื่อคาสเตลฟรังโค เวเนโต ไม่ใกลจากเวนิส บางครั้งก็จะรู้จักกันในนามว่า “ซอร์โซ” (Zorzo) หรือ “ซอร์ซอน” (Zorzon) ซึ่งเป็นอีกวิธีหนึ่งที่ใช้เรียก “จอร์โจเน” ซึ่งอาจจะแปลว่า “จอร์โจเนใหญ่” ชีวิตสมัยเด็กที่เวนิสไม่มีหลักฐานอะไรให้ทราบ แต่คาร์โล ริดอล์ฟินักเขียนประวัติจิตรกรกล่าวว่าจอร์โจเนฝึกงานกับจิโอวานนี เบลลินี
เอกสารร่วมสมัยบันทึกว่างานของจอร์โจเนเริ่มมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักกันตั้งแต่ ค.ศ. 1500 เมื่ออายุได้เพียง 23 ปีและได้รับเลือกให้เขียนภาพเหมือนของดยุกอากอสติโน บาร์เบริโก (Doge Agostino Barberigo) และทหารรับจ้างคอนซาลโว เฟอร์รันเต (Consalvo Ferrante) ในปี ค.ศ. 1504 ก็ได้รับสัญญาให้วาดฉากแท่นบูชาเป็นอนุสรณ์แก่ทหารรับจ้างอีกคนหนึ่งชื่อมัทเทโอ คอสแตนโซ (Matteo Costanzo) ภายในมหาวิหารที่เมืองบ้านเกิด ใน ค.ศ. 1507 จอร์โจเนได้รับสัญญาจากสภาเทศบาลทึ่จ่ายเป็นสิบงวดสำหรับเขึยนภาพภายในท้องพระโรง (Hall of the Audience) ภายในวังของดยุก ระหว่างปี ค.ศ. 1507 ถึงปี ค.ศ. 1508 จอร์โจเนและช่างเขียนคนอื่นๆ เพื่อเขียนจิตรกรรมฝาผนังภายนอกหอพ่อค้าเยอรมัน (Fondaco dei Tedeschi)  ที่เวนิสหลังจากที่ได้ทำงานที่คล้ายคลึงกันที่คฤหาสน์ซอรันโซ (Casa Soranzo), วังกริมานีอาลลิแซวิ (Casa Grimani alli Servi) และวังอื่น ๆ ที่เวนิส แต่ปัจจุบันไม่มีเหลือแล้ว
นอกจากที่กล่าวมาแล้ววาซารียังกล่าวถึงเหตุการณ์สำคัญเหตุการณ์หนึ่งในชึวิตของจอร์โจเนซึ่งเป็นเหตุการณ์ที่มีอิทธิพลต่องานของจอร์จิโอต่อมาซึ่งการที่จอร์จิโอพบกับเลโอนาร์โด ดา วินชีในโอกาสที่ ดา วินชีมาเมืองเวนิสเมื่อปี ค.ศ. 1500 ในเดือนกันยายนหรือเดือนตุลาคมปึ ค.ศ. 1510 จอร์โจเนเสียชีวิตเมื่อกาฬโรคระบาดที่เมืองเวนิส เพียงไม่กี่วันหลังจากที่จอร์โจเนเสียชีวิต ก็มีจดหมายจากอิสซาเบลลา เดสเตผูอุปถัมภ์ศิลปะเขียนจากมานตัวถามถึงเพลงที่เขียนโดยจอร์โจเน
ภาพเขียน

รายชื่อข้างล่างเป็นเพียงบางส่วนของงานของจอร์เจโน
| ภาพ | ชื่อภาพ | ปีที่วาด/ประเภทของภาพ/ขนาด/เจ้าของ |
| --- | --- | --- |

|  | ทดสอบโมเสส (The Test of Fire of Moses) | ค.ศ. 1500-1501 สีน้ำมันบนผ้าใบ 89 x 72 ซม หอศิลป์อุฟฟิซิ, ฟลอเรนซ์ |
|  | การตัดสินของโซโลมอน (The Judgement of Salomon) | ค.ศ. 1500-1501 สีน้ำมันบนผ้าใบ 89 x 72 ซม หอศิลป์อุฟฟิซิ, ฟลอเรนซ์ |
|  | จูดิธ (Judith) | ค.ศ. 1504 สีน้ำมันบนผ้าใบ, ย้ายจากแผง 144 x 66,5 ซม พิพิธภัณฑ์เฮอร์มิทาจ, เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก |
|  | การชื่นชมของคนเลี้ยงแกะ (Adoration of the Shepherds) | ค.ศ. 1504 สีน้ำมันบนผ้าใบ 90.8 x 110.5 ซม หอศิลป์แห่งชาติ, วอชิงตัน ดี.ซี. |
|  | พระแม่มารีคาลเตลฟรังโค (Castelfranco Madonna หรือ  Madonna and Child Enthroned between St. Francis and St. Nicasius) | ค.ศ. c. 1505 สีน้ำมันบนไม้ 200 x 152 ซม มหาวิหาร, คาลเตลฟรังโค (เวเนโต) |
|  | พายุ (The Tempest) | ค.ศ. c. 1505 สีน้ำมันบนผ้าใบ 82 x 73 ซม หอศิลป์อัคคาดิเมีย, เวนิส |
|  | ลอรา (Laura หรือ Portrait of a Young Bride) | ราว ค.ศ. 1506 สีน้ำมันบนไม้ 41 x 33,5 ซม พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ศิลปะ, เวียนนา |
|  | หญิงแก่ (La Vecchia) | ราว ค.ศ. 1508 สีน้ำมันบนผ้าใบ 68 x 59 ซม หอศิลป์อัคคาดิเมีย, เวนิส |
|  | ดนตรีกลางทุ่ง (Pastoral Concert) | ราว ค.ศ. 1508 ปัจจุบันเชื่อว่าเขียนโดยทิเชียน สีน้ำมันบนผ้าใบ 110 x 138 ซม พิพิธภัณฑ์ลูฟร์, ปารีส |
|  | ภาพเหมือนชายหนุ่ม (Portrait of a Youth) | ค.ศ. 1508-10 สีน้ำมันบนผ้าใบ 72,5 x 54ซม บูดาเปสต์, บูดาเปสต์ |
|  | นักปรัชญาสามคน (The Three Philosophers) | ค.ศ. 1509 สีน้ำมันบนผ้าใบ พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ศิลปะ, เวียนนา |
|  | ภาพเหมือนของทหารนายอาชา (Portrait of Warrior with his Equerry) | ราว ค.ศ. 1509 สีน้ำมันบนผ้าใบ 90 x 73ซม หอศิลป์อุฟฟิซิ, ฟลอเรนซ์ |
|  | วีนัสหลับ (Sleeping Venus) | ราว ค.ศ. 1510 สีน้ำมันบนผ้าใบ 108,5 x 175ซม หอจิตรกรรมชั้นครูแห่งเดรสเดน, เดรสเดน |
|  | นักร้อง (The Impassioned Singer) | ราว ค.ศ. 1510 สีน้ำมันบนผ้าใบ 102 x 78ซม หอศิลป์บอร์เกเซ, โรม |
|  | ภาพเหมือนชายหนุ่ม (Portrait of a Young Man) | ไม้ 69,4 x 53,5 ซม หอศิลป์เก่า, มิวนิก |
ดูเพิ่ม

ศิลปะคริสต์ศาสนา
จิตรกรรมฝาผนัง
บานพับภาพ
ภาพเขียนสีน้ำมัน
ศิลปะเรอเนซองส์
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ จอร์โจเน
ชีวประวัติของจอร์โจเน (Web Gallery of Art)
ภาพเขียนของจอร์โจเน (Web Gallery of Art)
สมุดภาพ

“มาดอนนาคาสเตลฟรังโค”
 (Castelfranco Madonna) 
งานเขียนฉากแท่นบูชาชิ้นเดียวที่จอร์โจเน
“การชื่นชมของแมไจ”
ส่วนหนึ่งของฐานแท่นบูชา
ลอนดอน
“หญิงชรา" (Il Vecchia)
“Il Tramonte”
ไม่ทราบแน่ว่าเป็นงานของจอร์โจเน
“ภาพเหมือนชายหนุ่ม” 
 (ค.ศ. 1504) พิพิธภัณฑ์ที่เบอร์ลิน
“ภาพเหมือนชายหนุ่ม”
 (ค.ศ. 1508) 
พิพิธภัณฑ์ที่แซนดิเอโก
“ภาพเหมือนชายหนุ่ม”
 (ค.ศ. 1508-10) 
พิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์ที่บูดาเพช
ประเทศฮังการี
“ปราชญ์สามคน”
ค.ศ. 1508-09
“พระแม่มารีและพระบุตร”
หรือ “มาดอนน่าเลเซนเด”
 (Lesende Madonna) , ค.ศ. 1500-1510 พิพิธภัณฑ์แอชโมเลียน, อ็อกฟอร์ด, อังกฤษ
“การชื่นชมพระบุตร”
ค.ศ. 1505 ที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะแห่งชาติ, วอชิงตัน ดี.ซี.
สหรัฐอเมริกา
| ด ค กจิตรกรในศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ทั่วไป:  จิตรกรแบ่งตามสมัย  จิตรกรแบ่งตามคริสต์ศตวรรษ  จิตรกรแบ่งตามสัญชาติ  จิตรกรแบ่งตามประเภท 
สมัย:  สมัยไบแซนไทน์  สมัยกอทิก  สมัยเนเธอร์แลนด์เริ่มแรก  ยุคทองของเนเธอร์แลนด์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในฟลานเดอส์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในเนเธอร์แลนด์  สมัยจริตนิยม  สมัยบาโรก  สมัยโรโกโก  ลัทธิคลาสสิกใหม่  สมัยจินตนิยม  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์  กลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิสัญลักษณ์นิยม  ลัทธิบาศกนิยม  ลัทธิเหนือจริง  สมัยใหม่ 
ศตวรรษ:  คริสต์ศตวรรษที่ 13  คริสต์ศตวรรษที่ 14  คริสต์ศตวรรษที่ 15  คริสต์ศตวรรษที่ 16  คริสต์ศตวรรษที่ 17  คริสต์ศตวรรษที่ 18  คริสต์ศตวรรษที่ 19  คริสต์ศตวรรษที่ 20 
หัวเรื่อง/ประเภท:  ภาพประวัติศาสตร์ (รวมศิลปะศาสนา)  ภาพชีวิตประจำวัน  ภาพเหมือน  ภาพภูมิทัศน์  ภาพนิ่ง   ภาพพิมพ์หิน  ภาพไร้มายา  หนังสือวิจิตร  ภาพประกอบ 
สัญชาติ:  ชาวไทย  ชาวดัตช์  ชาวฝรั่งเศส  ชาวเฟลมิช  ชาวเยอรมัน  ชาวสเปน  ชาวออสเตรีย  ชาวอังกฤษ  ชาวอิตาลี  ชาวกรีก  ชาวอเมริกัน  ชาวสวีเดน  ชาวรัสเซีย  ชาวยูเครน 
 ปรัชญาศิลปะ  จิตรกรรม  จิตรกรที่มีบทความเกี่ยวกับงานเขียน  จิตรกรที่มีรายชื่องานเขียน  จิตรกรรมแบ่งตามสมัย  จิตรกรรมแบ่งตามประเภท  จิตรกรรมแบ่งตามหัวเรื่อง
ศิลปะประชานิยม

ศิลปะประชานิยม หรือ ป็อปอาร์ต (อังกฤษ: Pop art) เป็นขบวนการหนึ่งของศิลปะที่เกิดขึ้นในสหรัฐอเมริกาและอังกฤษ ประมาณ พ.ศ. 2498 มีพลวัตทางศิลปะประมาณ 10 ปีเศษ ล้อไปกับรากฐานบริบทสังคมที่เป็นแบบบริโภคนิยม ศิลปินกลุ่มนี้มีความเชื่อทางศิลปะว่าศิลปะจะต้องสร้างความตื่นเต้นอย่างฉับพลันทันใดแก่ผู้พบเห็น ดังนั้น เนื้อหาศิลปะของป็อปอาร์ตจึงเป็นเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับผู้คนทั่วไป โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องราวเกี่ยวกับผู้คนและสังคมในปัจจุบันที่กำลังได้รับความสนใจหรือวิพากษ์วิจารณ์ในขณะนั้น ซึ่งอาจนับว่าเป็นผลต่อยอดของการเปลี่ยนทิศทางแนวทางศิลปะมาตั้งแต่ศิลปะแนวสัจนิยม (realism) ในช่วงกลางพุทธศตวรรษที่ 25 ดังจะเห็นได้จากเนื้อหาจะเริ่มไม่เกี่ยวข้องกับเทพนิยาย ประวัติศาสตร์ หรือศาสนา เหมือนกับงานศิลปะในยุคก่อนหน้า
เพื่อให้การสะท้อนเรื่องราวที่ปรากฏในปัจจุบัน ให้ความรู้สึกในความเป็นปัจจุบันอย่างแท้จริง ศิลปินป็อปอาร์ตได้ใช้วัสดุจริง การปะติด และกลวิธีการดังศิลปินก่อนหน้าได้เคยทดลองทำเอาไว้ ดังเช่นที่กลุ่ม ดาดา (dada) บาศกนิยม (cubism) ลัทธิเหนือจริง (surrealism) และลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แนวนามธรรม (abstract expresssionism) ปฏิบัติกัน ซึ่งนับเป็นกลวิธีที่ใช้กันอย่างแพร่หลายในขณะนั้นนั่นเอง ทั้งนี้การหยิบยกมาใช้ก็ขึ้นอยู่กับความสนใจของศิลปินแต่ละคนเช่น บางคนสนใจภาพโฆษณา บางคนสนใจดาราภาพยนตร์ บางคนสนใจเครื่องจักรกล บางคนสนใจเรื่องเครื่องนุ่งห่ม ก็มักจะนำสิ่งต่าง ๆ ที่ตนสนใจดังกล่าวมาจัดวางตำแหน่งอย่างง่าย ๆ ดังที่ปรากฏให้เห็นอยู่ทั่วไป
ผู้บุกเบิก

มาร์แซล ดูว์ช็อง (ศิลปินกลุ่มดาดา) ได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้บุกเบิกแนวทางนี้ให้กับศิลปินรุ่นหลัง ผลงานที่ชื่อ "น้ำพุ" (Fountain) ซึ่งเป็นผลงานที่นำโถปัสสาวะมาจัดแสดงของเขาเป็นที่ได้รับความสนใจเป็นอย่างมาก การที่ดูชองป์นำเอาสิ่งของเครื่องใช้ในชีวิตประจำวันมาจัดแสดงในงานนิทรรศการศิลปะชื่อ อาร์มอรีโชว์ ครั้งที่ 2 ที่นิวยอร์กในปี พ.ศ. 2460 ก็หมายที่จะกระตุ้นปฏิกิริยาของคนซึ่งเป้าหมายทางสุนทรียศาสตร์ของเขาคือ "การหาสิ่งอื่นมาแทนที่ศิลปะที่เคยได้รับคำนิยมว่างดงาม" หรือที่ดูว์ช็องเรียกว่า "ศิลปะที่ต้องตา" สิ่งสำคัญของผลงานของเขาคือ ความคิดที่ได้จากบริบทใหม่ที่ไม่คุ้นเคย
โรเบิร์ต เราส์เชนเบิร์ก หนึ่งในผู้เบิกทางให้กับป็อปอาร์ตเคยกล่าวไว้ว่า เขาไม่เคยเห็นผลงานชิ้นใดงดงามไปกว่าชิ้นงานของดูว์ช็อง
นิยาม

ป็อปอาร์ตเป็นแบบอย่างของศิลปะที่สะท้อนสภาพแท้จริงของสังคมปัจจุบัน ตามความรู้ความเข้าใจของสามัญชนทั่วไป ชั่วขณะหนึ่ง เช่น ดารายอดนิยม คุณภาพอันเลอเลิศของสินค้า คำขวัญ ฯลฯ ศิลปะในกลุ่มนี้แสดงความวุ่นวายของสังคมซึ่งพลุ่งพล่าน สว่างวาบขึ้นมาเหมือนพลุ นิยมในช่วงเวลาที่ไม่นานพอถึงวันรุ่งขึ้นก็อาจจะลืมไปเสียแล้ว อย่างไรก็ตามมีผู้กล่าวเอาไว้ว่า
ศิลปะที่สร้างขึ้นจากสิ่งสัพเพเหระของชีวิตปัจจุบัน เป็นการแสดงความรู้สึกสะท้อนประสบการณ์ทั้งหมดของศิลปินในชั่วขณะเวลาหนึ่ง และสถานที่แห่งหนึ่งเท่านั้น ซึ่งสะท้อนความรู้พื้นฐานธรรมดาที่ศิลปินมีส่วนร่วมอยู่ให้ปรากฏ
รอย ลิกเทนสไตน์ (Roy Lichtenstein) จิตรกรชาวอเมริกัน (ประสบความสำเร็จจากการนำภาพการ์ตูนที่กำลังนิยมมาใส่ไว้บนงานศิลปะของเขา) ได้ให้คำนิยามของป็อปอาร์ตเอาไว้ว่า ในความคิดของฉัน เป็นศิลปะที่ไร้ยางอายมากที่สุดแห่งวัฒนธรรมของพวกเรา กล่าวคือ สิ่งต่าง ๆ ที่เราเกลียดชังมัน แต่บางสิ่งก็มีพลังเหมือนจะทำอะไร ๆ ให้เราดีขึ้นได้เหมือนกัน ... ป็อปอาร์ตก็เป็นจิตรกรรมที่เป็นอุตสาหกรรมอย่างมาก... ความหมายของผลงานของผมคือการเป็นอุตสาหกรรม ซึ่งอีกไม่ช้าโลกทั้งมวลก็จะกลายเป็นโลกของอุตสาหกรรม"
แอนดี วอร์ฮอล (Andy Warhol; พ.ศ. 2471-2530) สะท้อนสังคมอย่างตรงไปตรงมาด้วยการแสดงออกทางจิตรกรรม เขาเป็นคนเดียวเท่านั้นที่นำเอาระบบการผลิตในอุตสาหกรรมมาใช้กับงานจิตรกรรม เขาเลือกเทคนิคการพิมพ์ฉลุลายผ้า (silk screen) ซึ่งเป็นกระบวนการผลิตแรก ๆ ที่คิดขึ้นมาเพื่อผลิตสินค้าได้คราวละมาก ๆ เขาประกาศอย่างติดตลกว่า จะดีมาก ถ้าทุกคนเปลี่ยนมาพิมพ์ซิลค์สกรีนกันให้หมด คนอื่น ๆ จะได้แยกไม่ออกว่ารูปนี้เป็นงานศิลปะของเขาของแท้หรือเปล่า สำหรับประเด็นที่เขายกมาเป็นหัวข้อในการทำงานนั้นก็มีกิ่งก้านแตกออกมาจากสังคมบริโภคนิยมและจากนิตยสารปกมันของศิลปะเชิงพาณิชย์เช่นกัน เทคนิคในการทำงานของเขาได้ตอกย้ำในเรื่องมาตรฐานของการผลิตจำนวนมากทางอุตสาหกรรม
ริชาร์ด แฮมิลตัน (Richard Hamilton) ได้สร้างสรรค์ผลงานโปสเตอร์ภาพตัดปะที่มีคำพูดแดกดันอย่าง Just what is it that makes today's homes so different, so appealing? ผลงานชิ้นนี้เป็นการรวมเอาหลาย ๆ ภาพ และหลาย ๆ วัสดุ เพื่อสร้างสรรค์ออกมาเป็นสิ่งใหม่)
ภายหลังแฮมิลตันได้ทำบัญชีข้อมูลคุณภาพของป็อปอาร์ตเอาไว้ดังนี้)
เป็นที่นิยม (popular) (ออกแบบมาเพื่อผู้ชมหมู่มาก)
ชั่วครู่ (transient) (เป็นการแก้ปัญหาระยะสั้น)
พอใช้ได้ (expendable) (ลืมได้โดยง่าย)
ราคาถูก (low cost)
ผลิตเป็นจำนวนมาก (mass produced)
วัยรุ่น (young) (กลุ่มเป้าหมายคือวัยรุ่น)
หลักแหลม (witty)
เซ็กซี่ (sexy)
มีลูกเล่น (gimmicky)
งดงาม (glamorous)
เป็นธุรกิจขนาดใหญ่ (big business)
จะเห็นได้ว่าศิลปินป็อปอาร์ตแต่ละคนก็มีแนวทางในการนำเสนอที่แตกต่างกันไป ความเป็นจุดร่วมของศิลปะแนวนี้คงมีจุดร่วมทีเห็นได้ชัดดังหลักการที่แฮมิลตัน ได้เสนอไว้ดังข้างต้น
มุมมองของนักวิจารณ์

นักวิจารณ์ศิลปะบางคนให้ความเห็นว่าป็อปอาร์ตไม่ใช่ศิลปะ แต่เป็นได้เพียงเรื่องราว หรือรูปแบบการโฆษณาง่าย ๆ เท่านั้น จึงไม่มีคุณค่าที่ลึกซึ้งเพียงพอที่จะจัดให้เป็นศิลปะได้ ในขณะเดียวกันก็มีนักวิชาการบางกลุ่มจัดให้เป็นศิลปะได้แต่ก็ไม่ลงลอยกับกระแสใหญ่
เพื่อให้ได้ข้อยุติเกี่ยวกับศิลปะนี้จึงได้มีการจัดประชุมเกี่ยวกับศิลปะป็อปอาร์ตขึ้นโดยตรงในวันที่ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2505 ที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่ในอเมริกา (The Museum of Modern Art) การจัดประชุมครั้งนั้น ผู้ทรงคุณวุฒิทางศิลปะบางท่านให้ความเห็นว่า ควรจัดให้ป็อปอาร์ตเป็นศิลปะได้ และควรเรียกแบบอย่างศิลปะที่สะท้อนความเป็นจริงนี้ว่าเป็น "ศิลปะสัจนิยมใหม่" (The New Realism) แต่ในที่สุดก็ได้มติให้ใช้ชื่อว่า "ป็อปอาร์ต" ตามที่นักวิจารณ์ศิลปะชาวอังกฤษชื่อว่า ลอว์เรนซ์ แอลโลเวย์ (Lawrence Alloway)เป็นผู้คิดคำและเสนอชื่อแก่ศิลปะแนวทางนี้ ในการประชุมที่สถาบันศิลปะร่วมสมัย (Institution of Contemporary Art) ในกรุงลอนดอน เมื่อ พ.ศ. 2497 - 2498 (การจัดแสดงที่มีลักษณะของการถกเถึยงกันครั้งนี้ กลายเป็นแม่แบบของนิทรรศการศิลปะในสมัยต่อมา)
ลอว์เรนซ์ แอลโลเวย์ เป็นหนึ่งในผู้ปกป้องศิลปะแบบป็อปอาร์ตจากการถูกเข้าใจผิด ในเวลานั้นทุกคนไม่ศรัทธาศิลปินป็อปอาร์ตเท่าใดนัก แต่เขาอยากให้สาธารณชนมีความเข้าใจศิลปินที่ถูกต้อง เขาพยายามวิเคราะห์และหาข้อสรุปได้ว่า ป็อปอาร์ตนั้นมีความเชื่อมโยงกับสื่อสารมวลชน แต่เป็นเชิงขบขันและในเชิงโต้แย้งตรง ๆ ผลงานของศิลปินกลุ่มป็อปอาร์ตถูกสร้างขึ้นในบริบทใหม่ นี่คือข้อแตกต่างของศิลปินกลุ่มนี้ที่สำคัญ
เชิงอรรถ

↑  ศุภชัย สิงย์ยะบุศย์, รองศาสตราจารย์. ประวัติศาสตร์ศิลปะตะวันตก(ฉบับสมบูรณ์), กรุงเทพ: โรงพิมพ์สัมพันธ์กราฟิก, 2547; 215.
↑  เคลาส์ ฮอนเนฟ, บุศยมาศ นันทวัน (แปล), ยูทา โกรเซนิค (บรรณาธิการ). ป๊อปอาร์ต ;8-9.
↑  อารี สุทธิพันธุ์. ศิลปนิยม, 2516; 316
↑  อัศนีย์ ชูอรุณ และ เฉลิมศรี ชูอรุณ.แบบอย่างศิลปะตะวันตก, 2528; 144.
↑  เคลาส์ ฮอนเนฟ, บุศยมาศ นันทวัน (แปล), ยูทา โกรเซนิค (บรรณาธิการ).ป๊อปอาร์ต ;8-9.
↑  เคลาส์ ฮอนเนฟ, บุศยมาศ นันทวัน (แปล), ยูทา โกรเซนิค (บรรณาธิการ). ป๊อปอาร์ต ;28.
↑  Eric Shanes. Pop Art ;18.
↑  Eric Shanes. Pop Art ;18.
↑  อารีย์ สุทธิพันธ์. ศิลปะนิยม, 2516; 316-317.
↑  อัศนีย์ ชูอรุณ, 2528; 144
↑  เคลาส์ ฮอนเนฟ, บุศยมาศ นันทวัน (แปล), ยูทา โกรเซนิค (บรรณาธิการ). ป๊อปอาร์ต ;12.
↑  เคลาส์ ฮอนเนฟ, บุศยมาศ นันทวัน (แปล), ยูทา โกรเซนิค (บรรณาธิการ). ป๊อปอาร์ต ;9.
↑  Post-Modernism - ศิลปะป็อปอาร์ต (Pop Art)
↑  เคลาส์ ฮอนเนฟ, บุศยมาศ นันทวัน (แปล), ยูทา โกรเซนิค (บรรณาธิการ). ป๊อปอาร์ต ;52.
↑  Post-Modernism - ศิลปะป็อปอาร์ต (Pop Art)
↑   Pop Art ;17-18.
แอนดี วอร์ฮอล
ริชาร์ด แฮมิลตัน
แคลส โอลเดนเบิร์ก
เจมส์ โรเซนควิสต์
ตามไปดู

| ตามไปดู |
| --- | --- |
ตามไปดู
ประเภท: ปกิณกะ, สารคดี
สร้างโดย: แกรมมี่
พิธีกร: ทรงวิทย์ จิรโศภิน
เสียงของ: วิโรจน์ ควันธรรม
ประเทศแหล่งกำเนิด:  ไทย
ภาษาต้นฉบับ:  ไทย
การผลิต
สถานที่ถ่ายทำ:  สตูดิโอแกรมมี่  ไทย
ความยาวตอน: ประมาณ 45 นาที, 75 นาที, 25 นาที
ออกอากาศ
เครือข่าย:  ช่อง 9 อ.ส.ม.ท. (2 มีนาคม 2529 - 2542)  เพลย์ แชนแนล (21 เมษายน 2554 - 2555)
ออกอากาศ: 02/03/2529 – 2542
การแสดงที่เกี่ยวข้อง
ท้าพิสูจน์
ตามไปดู เป็น รายการปกิณกะชุด หรือ สารคดีบันเทิงทางโทรทัศน์ (Light Documentary) รายการแรกของไทย ผลิตโดยบริษัท แกรมมี่ ออกอากาศทาง  ช่อง 9 อ.ส.ม.ท. โดยมีอายุการออกอากาศถึง 13 ปี คือช่วงปี พ.ศ. 2529-พ.ศ. 2542
รายการตามไปดู ได้กลับมาฉายอีกครั้งในชื่อ ตามไปดูทูเดย์ หรือ ตามไปดู เริ่มตั้งแต่เทปแรกในวันที่ 19 เมษายน พ.ศ. 2554 เวลา 06.00 น. - 08.00 น. ทางสถานีโทรทัศน์ผ่านดาวดาวเทียม เพลย์ แชนแนล (Play Channel) โดย GMMB Broadcast (แกรมมี่ ทีวี) ในเครือ จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ โดยรูปแบบแรกเป็นการนำเทปรายการเก่า จนในเดือนกรกฎาคมได้ปรับเปลี่ยนรูปแบบรายการ โดยเพิ่มพิธีกรใหม่คือ ณภัทร โชคจินดาชัย ต่อ เตชธุวานันท์ และ เฉลิมพล ตันติ์ทวิสุทธิ์
ประวัติ

รายการ ตามไปดู ออกอากาศครั้งแรกวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2529 โดยเสนอเป็นประจำทุกบ่ายวันอาทิตย์ จากความคิดริเริ่มของ ไพบูลย์ ดำรงชัยธรรม ที่จะให้มีรายการสารคดีที่ให้ทั้งสาระและความบันเทิง นำเสนออย่างเข้าใจง่าย โดยนำเรื่องใกล้ตัว และเรื่องแปลกประหลาด น่าเหลือเชื่อ จากจดหมายของทางบ้านมาเสนอ โดยมีสโลแกนประจำรายการว่า "ไม่ว่าคุณจะอยู่ที่ไหน ไม่ว่าของสิ่งนั้นจะเป็นของใคร ไม่ว่าของสิ่งไหนจะเป็นของคุณ ถ้าหากเรารู้ เราจะตามไปดู" รายการนี้ประสบความสำเร็จจากความนิยมของผู้ชมทั่วประเทศ ทำให้มีการเพิ่มเวลาออกอากาศ และช่วงเฉพาะกิจตามวาระ
ระยะเวลาออกอากาศ

เดิมออกอากาศทุกวันอาทิตย์ เวลา 13.00 น. แต่ในปี พ.ศ. 2532 เป็นต้นมา ทางรายการได้เพิ่มเวลาเป็น 1 ชั่วโมงครึ่ง โดยเสนอในเวลา 16.00 - 17.30 น. และในปี พ.ศ. 2534 ได้เลื่อนเวลาเป็น 14.00 - 15.30 น. จนในปี พ.ศ. 2540 ได้ลดเวลาเหลือเพียง 1 ชั่วโมง และย้ายวันออกอากาศเป็นวันเสาร์ เวลาครึ่งชั่วโมงจนยุติรายการ นอกจากนี้ ยังได้จัดรายการพิเศษในวันหยุดนักขัตฤกษ์อีกด้วย
รายการตามไปดูออกอากาศอีกครั้ง โดยนำเทปรายการตามไปดูที่เคยออกอากาศในช่วง 13 ปี มาออกอากาศอีกครั้ง ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 19 เมษายน พ.ศ. 2554 โดยระยะแรกเป็นเทปของพิธีกร ทรงวิทย์ จิรโศภิน ออกอากาศในเวลา 06.00 น. และ 15.00 น. และจึงได้เพิ่มรูปแบบรายการใหม่ เป็นรายการ ตามไปดูทูเดย์ โดยออกอากาศครั้งแรกวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 ออกอากาศทุกวันพฤหัสบดี เวลา 21.00 น. ทางช่อง เพลย์ แชนแนล นับว่าเป็นรายการวาไรตี้ที่ได้กลับมาทำใหม่อีกครั้งหลังจากที่รายการฯ ยุติการออกอากาศไปเป็นเวลา 12 ปี นับวันที่ยุติออกอากาศ
พิธีกร

รายการมี พิธีกรหลัก คือ ทรงวิทย์ จิรโศภิน และ พิธีกรภาคสนาม อีกหลายท่าน ซึ่งทำหน้าที่เฉพาะช่วงรายการหรือเฉพาะเทป เช่น
วิโรจน์ ควันธรรม
นาคร ศิลาชัย
ศักดิ์สิทธิ์ แท่งทอง
ดำรง พุฒตาล
ศันสนีย์ เมอลเลอร์
เคน สทรุทเคอร์
มอริส เค
ยุวดี เรืองฉาย
น้ำฝน โกมลฐิติ
จอห์น รัตนเวโรจน์
วิศวะ กิจตันขจร
วิโรจน์ ตั้งวาณิชย์
จามจุรี เชิดโฉม
สื่ออื่น

รายการตามไปดูเคยมีการผลิตนิตยสารชื่อเดียวกับรายการด้วย
รางวัล

รางวัลโทรทัศน์ทองคำ ปี 2530 รายการปกิณกะชุดดีเด่น
รางวัลโทรทัศน์ทองคำ ปี 2532 ผู้ดำเนินรายการชายดีเด่น (ทรงวิทย์ จิรโศภิน)
รางวัลเมขลา ปี 2533 รายการบันเทิงกึ่งสาระดีเด่น
รางวัลเมขลา ปี 2534 รายการบันเทิงกึ่งสาระดีเด่น
ลิงไลออนทามารินสีทอง

| ลิงไลออนทามารินสีทอง |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ใกล้สูญพันธุ์  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Mammalia
อันดับ:: Primates
วงศ์:: Callitrichidae
สกุล:: Leontopithecus
สปีชีส์:: L.  rosalia
ชื่อทวินาม
Leontopithecus rosalia (Linnaeus, 1766)


พื้นที่แพร่กระจายพันธุ์
ชื่อพ้อง
 Leontopithecus rosalia Linnaeus, 1766
ลิงไลออนทามารินสีทอง หรือ ลิงมาโมเสทสีทอง (อังกฤษ: Golden lion tamarin, Golden marmoset; ชื่อวิทยาศาสตร์: Leontopithecus rosalia) เป็นลิงขนาดเล็กอาศัยอยู่ในป่าดิบชื้นแถบชายฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติกของประเทศบราซิล
มีลักษณะเด่นคือ มีขนยาวฟูสีทองตลอดทั้งตัว โดยเฉพาะส่วนหัวทำให้แลดูเหมือนสิงโตตัวผู้ จัดเป็นลิงที่มีความสวยที่สุดในบรรดาลิงไลออนทามารินทั้ง 4 ชนิด มีหางที่ยาวไว้ใช้เกาะเกี่ยวต้นไม้ มีอุปนิสัยชอบอยู่รวมกันเป็นกลุ่ม เป็นลิงขนาดเล็กมีขนาดความยาวตั้งแต่ส่วนหัวและลำตัวประมาณ 7.5-8.75 นิ้ว (19-22 เซนติเมตร) ความยาวหาง 10.25-13.5 นิ้ว (26-34 เซนติเมตร) น้ำหนัก 14-29 ออนซ์ (400-800 กรัม)
ลิงไลออนทามารินสีทอง เป็นลิงที่อาศัยอยู่กันเป็นฝูงและเป็นสังคมแบบครอบครัว ลิงตัวผู้จะเป็นฝ่ายดูแลลูกลิงขนาดเล็ก โดยการให้ลูกลิงเกาะขึ้นหลัง และหาอาหารให้ด้วย ขณะที่ลิงที่ยังมีอายุน้อยมักจะให้กำเนิดลูกแฝด มีอายุขัยโดยเฉลี่ย 15 ปี
พฤติกรรมตามปกติอาศัยอยู่บนต้นไม้ นอนในโพรงในเวลากลางคืนและออกหาอาหารในเวลากลางวัน โดยมีพฤติกรรมไต่ตามกิ่งไม้ต้นหนึ่งไปยังอีกต้นหนึ่ง มีนิ้วที่ยาวช่วยให้สามารถเกาะเกี่ยวและปีนป่ายต้นไม้สูง กินอาหารได้หลากหลายทั้งพืชและสัตว์ เช่น ดอกไม้, ผลไม้, ยางไม้, แมลง หรือลูกนกตัวเล็ก ๆ
แพร่กระจายพันธุ์ในป่าดิบชื้นของบราซิลทางฝั่งตะวันออกติดมหาสมุทรแอตแลนติก ปัจจุบันเป็นสัตว์ที่อยู่ในสถานะใกล้สูญพันธุ์เพราะถิ่นที่อยู่ถูกทำลายไปจากการนำไปเป็นพื้นที่เกษตรกรรมและอุตสาหกรรม และถูกจับขายเป็นสัตว์เลี้ยง ซึ่งมีทั้งถูกกฎหมายและผิดกฎหมาย
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Leontopithecus rosalia ที่วิกิสปีชีส์
ชานมไข่มุก

| --- | --- |
แก้วชานมไข่มุก
ชื่ออื่น: ปัวป้า เพิร์ลมิลก์ที ปัวป้ามิลก์ที ปัวป้าที ทาปิโอกาที
มื้อ: เครื่องดื่ม
แหล่งกำเนิด: ไต้หวัน 
ภูมิภาค: ทั่วโลก โดยเฉพาะเอเชียตะวันออกและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
อุณหภูมิเสิร์ฟ: ร้อนหรือเย็น
ส่วนผสมหลัก: แป้งมันสำปะหลัง, นม, ครีมเทียม, ชาชง, น้ำตาล, สารเติมแต่งรสชาติ
 ตำราอาหาร: บับเบิลที   สื่อ: ชานมไข่มุก
ชานมไข่มุก หรือชื่อในภาษาจีนว่า เจินจูไหน่ฉา (จีน: 珍珠奶茶; พินอิน: zhēnzhū nǎichá) หรือ ปัวป้าไหน่ฉา (จีน: 波霸奶茶; พินอิน: bōbà nǎichá) เป็นเครื่องดื่มที่คิดค้นในประเทศไต้หวันในช่วงปี 1980 ใส่ลูกกลม ๆ ที่ทำมาจากแป้งมันสำปะหลัง คนส่วนใหญ่นิยมเรียกว่า "ไข่มุก" (珍珠)
ประเภทเครื่องดื่ม

ชาไข่มุกแบ่งได้เป็น 2 ประเภทใหญ่ ๆ คือ ชารสผลไม้ และ ชานม แต่ก็ยังมีบางร้านค้านำเสนอเมนูแบบผสมเป็น "ชานมรสผลไม้" ในชานมส่วนใหญ่ มักใช้นมผง หรือ ครีมเทียม มีบางสูตรก็ใช้นมสดมาแทนได้เหมือนกัน หรืออาจจะเป็นสูตรน้ำผลไม้ปั่น ไอศกรีมปั่น เพิ่มไข่มุก ร้านเครื่องดื่มส่วนใหญ่ในอเมริกาขาย "นมปั่น" ด้วย ซึ่งหน้าตาก็คล้ายกับชาไข่มุกแต่ไม่มีส่วนประกอบของชาเลย ร้านอาหารเล็ก ๆ บางร้านเลือกใช้ผลิตภัณฑ์อื่น ๆ ที่ให้ความหวานแทนน้ำตาล เช่น น้ำผึ้ง อกาเว่ สตีเวีย และ แอสปาร์แตม ขึ้นอยู่กับความต้องการของลูกค้า
ชาไข่มุกสูตรดั้งเดิม ทำมาจากชาไต้หวันร้อน ใส่ไข่มุกที่มาจากแป้งมันสำปะหลัง (粉圓) เม็ดเล็ก ๆ นมข้นหวาน และน้ำเชื่อม (糖漿) หรือน้ำผึ้ง ต่อจากนั้นก็มีสูตรใหม่ ๆ เกิดขึ้นมากมาย แต่สิ่งที่เหมือนกันคือ ต่างก็ชื่นชอบดื่มแบบเย็นกันมากกว่าดื่มแบบร้อน มีการทดลองเปลี่ยนประเภทของชาที่ใช้อยู่ตลอดเวลา แต่เดิมเริ่มจาก ชาเขียวไข่มุก ซึ่งใช้ ชาเขียว (茉香綠茶) กลิ่นมะลิมาแทนชาแดงที่เคยใช้ เพิ่มขนาดเม็ดไข่มุกให้ใหญ่ขึ้น (波霸/黑珍珠) มีการเพิ่มรสชาติของลูกพีช และผลพลัม ต่อมามีการเพิ่มรสชาติของผลไม้หลากหลายชนิด ในบางสูตร ถึงกับตัดชาออกไป ไม่เหลือส่วนผสมของชาไว้เลย เพื่อคงรสชาติผลไม้ไว้ให้ได้มากที่สุด มีการค้นพบว่า น้ำผลไม้เหล่านี้ ทำให้ไข่มุกเปลี่ยนสี (รวมถึง "เยลลี่ชิ้นเล็ก ๆ " ในเครื่องดื่มพวกทาโฮ คล้าย ๆ เต้าฮวย) เพราะฉะนั้น จึงมีการเลือกสีของไข่มุกให้เข้ากับเครื่องดื่มผลไม้แต่ละชนิด และเพื่อให้ได้รสชาติของชาแดงร้อนหรือชาเขียวที่ดีขึ้น อาจมีการเติมผงสกัด น้ำผลไม้ เนื้อผลไม้ น้ำเชื่อม ลงไป เมื่อใส่รวมกันในกระบอกเชคเกอร์ หรือปั่นรวมกับน้ำแข็งในเครื่องปั่นรวม เพิ่มไข่มุกและส่วนผสมอื่น ๆ (อย่างเช่น วนิลลา น้ำผึ้ง น้ำเชื่อม หรือ น้ำตาล) ในตอนสุดท้าย
จนถึงวันนี้ ร้านชาไข่มุกเป็นที่นิยมอย่างมาก เช่นเดียวกับบาร์น้ำผลไม้ ในช่วงต้นของยุค 1990 บางร้านค้านิยมใช้แก้วพลาสติกฝาโดม บ้างก็มีเครื่องซีลพลาสติกให้ติดกับแก้ว วิธีการล่าสุดมีเครื่องกระบอกเชคเก้ออัตโนมัติ และซีลแน่นหนาให้มั่นใจว่าจะไม่มีการหกเลอะจนกว่าจะเจาะฝาดื่ม พร้อมกับมีหลอดขนาดใหญ่ที่ใช้ดูดไข่มุกขึ้นมาได้
ในไต้หวันทุกวันนี้ ผู้คนเรียกเครื่องดื่มชนิดนี้ว่า "เจินจู ไหน่ฉา" กันติดปาก ("zhēn zhū nǎi chá") หรือเรียกสั้น ๆ ว่า เจินไหน่ ("zhēn nǎi") คนจีนส่วนมากก็เรียกแบบนี้ แต่ชื่อภาษาอังกฤษของเครื่องดื่มชนิดนี้คือ "บับเบิล ที" หรือ "ปัวป้า ที"