stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อำเภอเมืองสิงห์บุรี
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอเมืองสิงห์บุรีตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกตอนกลางของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภออินทร์บุรี และอำเภอบ้านหมี่ (จังหวัดลพบุรี)
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอบ้านหมี่และอำเภอท่าวุ้ง (จังหวัดลพบุรี)
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอพรหมบุรี อำเภอท่าช้าง และอำเภอค่ายบางระจัน
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอค่ายบางระจัน อำเภอบางระจัน และอำเภออินทร์บุรี
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอเมืองสิงห์บุรีแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 8 ตำบล ได้แก่
| ลำดับ | อักษรไทย | อักษรโรมัน | จำนวนประชากร (ธันวาคม 2565) |
| --- | --- | --- | --- |
| 1. | บางพุทรา | Bang Phutsa | 7,053 |
| 2. | บางมัญ | Bang Man | 10,367 |
| 3. | โพกรวม [โพ-กฺรวม] | Pho Kruam | 3,636 |
| 4. | ม่วงหมู่ | Muang Mu | 6,299 |
| 5. | หัวไผ่ | Hua Phai | 4,728 |
| 6. | ต้นโพธิ์ | Ton Pho | 9,450 |
| 7. | จักรสีห์ | Chaksi | 3,837 |
| 8. | บางกระบือ | Bang Krabue | 7,536 |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอเมืองสิงห์บุรีประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 8 แห่ง ได้แก่
เทศบาลเมืองสิงห์บุรี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบางพุทราทั้งตำบล และบางส่วนของตำบลบางมัญ ตำบลม่วงหมู่ ตำบลต้นโพธิ์ และตำบลบางกระบือ
องค์การบริหารส่วนตำบลบางมัญ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบางมัญ (เฉพาะนอกเขตเทศบาลเมืองสิงห์บุรี)
องค์การบริหารส่วนตำบลโพกรวม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโพกรวมทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลม่วงหมู่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลม่วงหมู่ (เฉพาะนอกเขตเทศบาลเมืองสิงห์บุรี)
องค์การบริหารส่วนตำบลหัวไผ่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหัวไผ่ทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลต้นโพธิ์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลต้นโพธิ์ (เฉพาะนอกเขตเทศบาลเมืองสิงห์บุรี)
องค์การบริหารส่วนตำบลจักรสีห์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลจักรสีห์ทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลบางกระบือ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบางกระบือ (เฉพาะนอกเขตเทศบาลเมืองสิงห์บุรี)
ฮฺวาหมาน

ตัวละครสมมติในยุคสามก๊ก
ฮฺวาหมาน (จีน: 花鬘; พินอิน: Huāmán) เป็นตัวละครสมมติในยุคสามก๊กของจีน ปรากฏในงิ้วปักกิ่งเรื่องหลงเฟิ่งจิน (龍鳳巾) เป็นบุตรสาวของมันอ๋อง (กษัตริย์ของชนเผ่าลำมัน) เบ้งเฮ็กและจกหยง เป็นภรรยาของกวนสก
ในงิ้วปักกิ่งหลงเฟิ่งจิน

ในการแสดงงิ้ว เมื่อจูกัดเหลียงยกทัพไปรับกับเบ้งเฮ็กกษัตริย์แห่งชนเผ่าลำมัน ครั้งหนึ่งฮฺวาหมานเคยต่อสู้กับกวนสกแต่พ่ายแพ้และตกจากหลังม้า กวนสกไม่อาจทำใจสังหารฮฺวาหมานได้จึงปล่อยตัวฮฺวาหมานกลับไปยังค่าย ต่อมากวนสกพลาดท่าถูกจับเป็นเชลย กวนสกและฮฺวาหมานหลงรักกันและกัน แต่เนื่องจากทั้งคู่อยู่คนละฝ่ายกันจึงหมั้นหมายกันเองอย่างลับ ๆ ภายหลังฮฺวาหมานถูกทัพจ๊กก๊กจับเป็นเชลยบ้าง ทั้งสองฝ่ายจึงตกลงที่จะทำการแลกเปลี่ยนเชลยศึก
ท้ายที่สุดเมื่อเบ้งเฮ็กยอมสวามิภักดิ์ต่อจ๊กก๊ก จูกัดเหลียงได้ทราบเรื่องความสัมพันธ์ของกวนสกและฮฺวาหมานก็รู้สึกประทับใจ จูกัดเหลียงจึงทำหน้าที่เป็นเจ้าภาพในงานแต่งงานกับทั้งคู่เพื่อเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างสองฝ่าย
ในยุคปัจจุบัน ฮฺวาหมานได้ปรากฏตัวในวิดีโอเกมเกี่ยวกับสามก๊กและค่อย ๆ เป็นที่รู้จักเพิ่มขึ้น
วิจารณ์ตัวบท

ทั้งบันทึกประวัติศาสตร์จดหมายเหตุสามก๊กในศตวรรษที่ 3 และนวนิยายอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊กในศตวรรษที่ 14 ไม่มีการระบุถึงฮฺวาหมาน มีการกล่าวถึงฮฺวาหมานเฉพาะในงิ้วปักเรื่องเรื่องหลงเฟิ่งจินเท่านั้น
นอกจากนี้ในนิทานพื้นบ้านเกี่ยวกับกวาน อิ๋นผิง (關銀屏) มีการกล่าวถึงฮฺวาหมานด้วยชื่อว่าฮฺวาจงซิ่ว (花中秀) และเป็นภรรยาน้อยของกวนสกถัดมาจากเป้า ซานเหนียง (鮑三娘), หวาง เถา (王桃) และหวาง เยฺว่ (王悅) ทั้งหมดเป็นทหารหญิงใต้บังคับบัญชากวาน อิ๋นผิงบุตรสาวของกวนอู
ในนวนิยายเรื่องฮฺวากวานสั่วจฺว้าน (花關索傳) ซึ่งแต่งในช่วงศักราชเฉิงฮฺว่า (成化)  ในยุคราชวงศ์หมิง กวนสกแต่งงานกับเป้า ซานเหนียง และสองพี่สองหวาง เถากับหวาง เยฺว่ รวมมีภรรยาทั้งหมด 3 คน แต่ตลอดทั้งเรื่องไม่มีการกล่าวถึงฮฺวาหมาน
เจ้าพระยาพิชัยราชา

เจ้าพระยาพิชัยราชา (?? - พ.ศ. 2317 หรือ 2318) หรืออีกชื่อหนึ่งคือ เจ้าพระยาสวรรคโลก เป็นทหารเอกคนสำคัญของพระเจ้ากรุงธนบุรี เดิมทีเป็น หลวงพิชัยราชา เป็นนายทหารจีน ติดตามพระยาตาก(สิน)ตีฝ่าวงล้อมจากค่ายวัดพิชัย ภายหลังได้รับยศเป็น พระยาพิชัยราชา ได้เป็นกองหน้าในการตีค่ายโพธิ์สามต้นเมื่อปี พ.ศ.2310 มีส่วนสำคัญในการปราบชุมนุมเจ้านครศรีธรรมราชในปี พ.ศ.2312 และ ชุมนุมเจ้าพระฝางในปี พ.ศ.2313 และหลังจากการปราบชุมนุมเจ้าพระฝางแล้ว ได้ขึ้นเป็น เจ้าพระยาพิชัยราชา สำเร็จราชการเมืองสวรรคโลก ท่านได้ทำการป้องกันเมืองสวรรคโลกจากพม่าได้สำเร็จในปี พ.ศ.2313 ภายหลังท่านถูกประหารหลังจากไปสู่ขอเจ้าจอมปรางจากพระเจ้ากรุงธนบุรี
เจ้าพระยาพิชัยราชา มักถูกจำสับสนกับ พระยาพิชัยดาบหัก ทั้งนี้ไม่ใช่คนเดียวกัน
เควิน เจ. แมคอินไทร์

เควิน เจ. แมคอินไทร์ (27 ธันวาคม ค.ศ. 1960 – 2 มกราคม ค.ศ. 2019) เป็นอัยการและข้าราชการชาวอเมริกัน เคยเป็นสมาชิกประธานกรรมการกำกับดูแลพลังงานตั้งแต่วันที่ 7 ธันวาคม ค.ศ. 2017 จนถึงวันที่ 2 มกราคม ค.ศ. 2019
เควิน เจ. แมคอินไทร์ เสียชีวิตเมื่อวันที่ 2 มกราคม ค.ศ. 2019 ด้วยโรคมะเร็งสมอง
แหล่งข้อมูลอื่น

Biography at FERC เก็บถาวร 2019-01-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เจ้าชายมีแกล เจ้าชายแห่งไบรา

| เจ้าชายมีแกล เจ้าชายแห่งไบรา |
| --- | --- |

ประสูติ: 26 เมษายน พ.ศ. 2363 ณ รีโอเดจาเนโร จักรวรรดิบราซิล
สิ้นพระชนม์: 26 เมษายน พ.ศ. 2363 ณ รีโอเดจาเนโร จักรวรรดิบราซิล   (พระชนมายุ 0 พรรษา)
ราชวงศ์: บรากังซา
พระราชบิดา: จักรพรรดิเปดรูที่ 1 แห่งบราซิล
พระราชมารดา: อาร์ชดัชเชสมาเรีย เลโอพ็อลดีเนอแห่งออสเตรีย
เจ้าชายมีแกล เจ้าชายแห่งเบย์รา (หรือ เจ้าชายแห่งบรากังซา; ภาษาอังกฤษ: Michael) (26 เมษายน พ.ศ. 2363 ณ รีโอเดจาเนโร, บราซิล) เป็นพระราชโอรสในองค์รัชทายาท เจ้าชายเปดรู เจ้าชายแห่งบราซิล (อนาคตคือ จักรพรรดิเปดรูที่ 1 แห่งบราซิล)กับอาร์ชดัชเชสมาเรีย ลีโอโพลดีนาแห่งออสเตรีย และเป็นพระบรมวงศานุวงศ์บรากังซา เจ้าชายทรงสิ้นพระชนม์ในวันประสูติ
พระนามของเจ้าชายมีแกลทรงได้รับการตั้งเพื่อเป็นพระเกียรติแก่ พระอนุชาของพระราชบิดา เจ้าชายมีแกลแห่งโปรตุเกส ซึ่งต่อมากลายเป็นพระมหากษัตริย์แห่งโปรตุเกสและอัลเกรฟตั้งแต่พ.ศ. 2371 ถึงพ.ศ. 2377
อเมริกันแอร์ไลน์สอารีนา

| --- | --- |
AAA The Triple A

th
ที่ตั้ง: 601 Biscayne Boulevard Miami, Florida 33132
พิกัด: 25°46′53″N 80°11′17″W﻿ / ﻿25.78139°N 80.18806°W﻿ / 25.78139; -80.18806
เจ้าของ: Miami-Dade County Government
ผู้ดำเนินการ: Basketball Properties Ltd.
ความจุ: Basketball: 19,600; 16,500 (Without upper levels) Concerts: 5,000-20,021
พื้นผิว: Multi-surface
การก่อสร้าง
ลงเสาเข็ม: 6 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1998
เปิดใช้สนาม: 31 ธันวาคม ค.ศ. 1999
งบประมาณในการก่อสร้าง: $213 million ($346 ล้าน in 2024 dollars)
สถาปนิก: Arquitectonica 360 Architecture (formerly Heinlein Schrock Stearns)
ผู้จัดการโครงการ: Parsons Brinckerhoff
วิศวกรโครงสร้าง: Thornton Tomasetti
วิศวกรบริการ: Flack+Kurtz
ผู้รับเหมาทั่วไป: Morse-Diesel/Odebrect/Facchina
ผู้รับเหมาหลัก: John J. Kirlin, LLC Simpson Constructors Crown Corr Inc.
การใช้งาน
Miami Heat (NBA) (2000–present) Miami Sol (WNBA) (2000–2002) (Premios Lo Nuestro) (2005-2008, 2010-present)
อเมริกันแอร์ไลน์สอารีนา สนามกีฬาและสนามเอ็นเตอร์เทนเมนต์ ตั้งอยู่ในดาวน์ทาวน์ ไมแอมี ,รัฐฟลอริดา เริ่มต้นก่อสร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1998 แทนที่ไมแอมีอารีนา และได้รับการออกแบบโดยบริษัทสถาปัตยกรรม Arquitectonica และ360 Architecture สนามแห่งนี้เป็นสนามบ้านของทีมไมแอมีฮีท ของเอ็นบีเอ
แกลเลอรี

สนามในช่วงรอบตัดเชือกเอ็นบีเอ
วิวด้านหน้าของสนามในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2010
วิวจาก Biscayne Bay
วิวจากด้านเหนือในตอนกลางคืน
สนามในตอนกลางคืน
แหล่งข้อมูลอื่น

AmericanAirlines Arena's official page
Arena picture เก็บถาวร 2012-06-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Satellite view from Google Maps
Fan Info. For AmericanAirlines Arena
VisitingFan.com: Reviews of American Airlines Arena เก็บถาวร 2012-03-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
อเมริกันแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 191

| --- | --- |
เครื่องบินหมายเลขทะเบียน N110AA (เครื่องบินที่เกิดอุบัติเหตุ)
สรุปอุบัติการณ์
วันที่: May 25, 1979
สรุป: ความผิดพลาดการสูญเสียการควบคุมที่เครื่องยนต์หลุดมาจากปีก
จุดเกิดเหตุ: Des Plaines, Illinois, United States (Near O'Hare International airport)
ดําเนินการโดย: American Airlines
ทะเบียน: N110AA
ต้นทาง: ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์, ชิคาโก, รัฐอิลลินอย, สหรัฐอเมริกา 
ปลายทาง: ท่าอากาศยานนานาชาติลอสแอนเจลิส, ลอสแอนเจลิส, รัฐแคลิฟอร์เนีย, สหรัฐอเมริกา 
ผู้โดยสาร: 258
ลูกเรือ: 13
เสียชีวิต: 273 (271 บนเครื่องบิน, 2 บนภาคพื้นดิน)
รอดชีวิต: 0
อเมริกันแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 191 เป็นเที่ยวบินประจำที่ดำเนินการโดยอเมริกันแอร์ไลน์ ออกเดินทางจากท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์ ในเมืองชิคาโก รัฐอิลลินอย สู่ ท่าอากาศยานนานาชาติลอสแอนเจลิส ในเมืองลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย ด้วยเครื่องบินแมคดอนเนลล์ ดักลาส ดีซี-10
ในวันที่ 25 พฤษภาคม 2522, หลังจากที่เครื่องบินได้ทำการบินขึ้นจากท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์ เครื่องบินได้สูญเสียการควบคุมอันเนื่องมาจากการที่เครื่องยนต์ที่ 1 (ด้านซ้าย) หลุดจากปีก ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตทั้งหมด 271 คนบนเครื่องบิน (ผู้โดยสาร 258 คนและลูกเรือ 13 คน) และผู้เสียชีวิต 2 คนบนภาคพื้น
อเมริกันแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 191 ได้จดบันทึกว่าเป็นอุบัติเหตุทางเครื่องบินพาณิชย์ครั้งร้ายแรงที่สุดในสหรัฐอเมริกา และอุบัติเหตุที่ร้ายแรงที่สุดอันดับ 2 บนเครื่องบินแมคดอนเนลล์ ดักลาส ดีซี-10 รองจากเตอร์กิชแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 981
ผู้เสียชีวิต > รายการผู้เสียชีวิตแยกตามสัญชาติ

| สัญชาติ | ผู้โดยสาร | ลูกเรือ | รวม |
| --- | --- | --- | --- |

|  สหรัฐ | 247 | 13 | 260 |
|  ซาอุดีอาระเบีย | 4 | - | 4 |
|  เกาหลีใต้ | 1 | - | 1 |
|  ออสเตรีย | 1 | - | 1 |
|  เบลเยียม | 1 | - | 1 |
|  เนเธอร์แลนด์ | 4 | - | 4 |
| รวม | 258 | 13 | 271 |
แหล่งข้อมูลอื่น

NTSB Accident Report
"Public Lessons Learned from Accidents – American Airlines Flight 191" (archive)
PlaneCrashInfo.Com – American Airlines Flight 191
Flight 191 Remembered (Fox Chicago website, archive)
Pre-crash pictures from Airliners.net
NTSB Probable Cause Report
News reports เก็บถาวร 2020-08-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at The Museum of Classic Chicago Television
อเล็กซ์ เดนชิโอ

อเล็กซ์ เอ. เดนชิโอ (เกิดเมื่อวันที่ 28 ตุลาคม ค.ศ. 1921 – เสียชีวิตเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม ค.ศ.  2011) เป็นนักการเมืองจากสหรัฐอเมริกา เกิดที่เมืองวอลลา วอลลา รัฐวอชิงตัน ดำรงตำแหน่งกองทัพอากาศทหารบกสหรัฐ ขณะที่เกิดสงครามโลกครั้งที่สอง อเล็กซ์ เดนชิโอเป็นเจ้าของธุรกิจประกันภับในยากิมา รัฐวอชิงตัน อเล็กซ์ เดนซิโอเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ตั้งแต่วันที่ 13 มกราคม ค.ศ. 1975 จยถึงวันที่ 12 มกราคม ค.ศ. 1981 และเป็นวุฒิสมาชิก ตั้งแต่วันที่  12 มกราคม ค.ศ. 1981 จนถึงวันที่ 9 มกราคม ค.ศ. 1989 และวันที่ 11 มกราคม ค.ศ. 1993 จนถึงวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2007
อำเภอชิจิบุ

สีเขียว: อาณาเขตของอำเภอชิจิบุในปัจจุบัน 1. เมืองโอกาโนะ 2. เมืองนากาโตโระ 3. หมู่บ้านฮิงาชิจิจิบุ 4. เมืองมินาโนะ 5. เมืองโยโกเซะ; สีส้ม: พื้นที่ที่ต่อมาถูกรวมเข้ากับเขตการปกครองอื่น; สีเหลือง: พื้นที่ที่ต่อมาได้รับยกฐานะเป็นนครและแยกตัวออกจากอำเภอ
อำเภอชิจิบุ (ญี่ปุ่น: 秩父郡; โรมาจิ: Chichibu-gun) เป็นอำเภอที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัดไซตามะ ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ 351.85 ตารางกิโลเมตร มีจำนวนประชากร ณ วันที่ 1 มิถุนายน ค.ศ. 2024 ประมาณ 34,897 คน มีความหนาแน่นของประชากร 99.2 คนต่อตารางกิโลเมตร ประกอบด้วย 5 เทศบาล แบ่งเป็น 4 เทศบาลเมือง และ 1 เทศบาลหมู่บ้าน
อำเภอชิจิบุและนครชิจิบุจะเรียกรวมกันว่า "ภูมิภาคชิจิบุ" (ญี่ปุ่น: 秩父地方; โรมาจิ: Chichibu chihō)
ประวัติศาสตร์

ตามข้อความในหนังสือเซ็นไดคูจิฮงงิ (คูจิกิ) ระบุว่าในรัชสมัยของจักรพรรดิซูจิง มีพื้นที่แห่งหนึ่งเรียกว่าแคว้นชิจิบุ มีศาลเจ้าชิจิบุเป็นศาลเจ้าชินโตหลักของพื้นที่แห่งนี้มาตั้งแต่สมัยโบราณ
ในยุคนาระ มีการค้นพบทองแดงในอำเภอนี้
ในยุคเอโดะ ได้มีเส้นทางแสวงบุญที่เชื่อมโยงสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ 34 แห่งของแคว้นชิจิบุเข้าด้วยกัน
เทศบาล

ปัจจุบัน อำเภอชิจิบุมี 5 เทศบาล ได้แก่
เมืองมินาโนะ
เมืองนางาโตโระ
เมืองโองาโนะ
เมืองโยโกเซะ
หมู่บ้านฮิงาชิจิจิบุ
เจดีย์วิปัสสนาสากล

19°13′41″N 72°48′21.79″E﻿ / ﻿19.22806°N 72.8060528°E﻿ / 19.22806; 72.8060528
| เจดีย์วิปัสสนาสากล, เจดีย์โกลบอลวิปัสสนา |
| --- | --- |


ข้อมูลทั่วไป
ประเภท: หอนั่งสมาธิ
สถาปัตยกรรม: สถาปัตยกรรมพม่า
ที่ตั้ง: หมู่บ้านโคไร, Borivali West, มุมไบ
เริ่มสร้าง: 2000
แล้วเสร็จ: 2008
เปิดใช้งาน: 8 กุมภาพันธ์ 2009
ข้อมูลทางเทคนิค
โครงสร้าง: โดมหิน โครงสร้างค้ำยันโดยใช้หินขัดกัน
การออกแบบและการก่อสร้าง
สถาปนิก: Ar. Prvez Dumasia Mumbai วิศวกรปรึกษา: เอ็น อาร์ วรมา, สมปุระ ที่ปรึกษา: จันทุไภ สมปุระ
วิศวกรโครงสร้าง: นันทะทีป บิลดิง เซ็นเทอร์ (Nandadeep Building Center; NPPCPL) ออรังคบาด เอ็ม เอ็ส
เจดีย์วิปัสสนาสากล (Global Vipassana Pagoda) เป็นสิ่งปลูกสร้างลักษณะโดมใช้เป็นหอสำหรับการวิปัสสนา สามารถจุผู้คนได้ถึง 8,000 คน ตั้งอยู่ใกล้กับโคไร ทางตะวันตกเฉียงเหนือของมุมไบ มหาราษฏระ อินเดีย เจดีย์นี้เปิดอย่างเป็นทางการโดยประติภา ปาฏีล ประธานาธิบดีแห่งประเทศอินเดียในขณะนั้น เมื่อ 8 กุมภาพันธ์ 2009 ที่ดินที่สร้างนั้นเป็นที่ดินบริจาคอยู่บนแหลมระหว่างอ่าวเล็กโคไร กับ ทะเลอาหรับ เจดีย์แห่งนี้เป็นอนุสรณ์แห่งสันติภาพและความกลมเกลียว เจดีย์สร้างขึ้นด้วยความระลึกถึงสะยักยี อู้ บา ขิ่น (Sayagyi U Ba Khin; 1899 - 1971) ผู้เป็นครูวิปัสสนา และ Accountant-General คนแรกของ Independent Burma และยังเผยแพร่การวิปัสสนากลับมายังอินเดียด้วย
ค่าใช้จ่ายในการก่อสร้างมาจากเงินบริจาคทั้งหมด โดยมีเป้าหมายเพื่อเผยแพร่ความรู้ของการวิปัสสนา เผยแผ่คำสอนของพระโคตมพุทธเจ้า
การออกแบบแสดงออกถึงความเคารพต่อวัฒนธรรมของพม่า ซึ่งเก็บรักษาการปฏิบัติวิปัสสนาไว้ ทรงของเจดีย์สร้างเลียนแบบเจดีย์ชเวดากอง ในย่างกุ้ง ประเทศพม่า และประยุกต์ใช้เทคนิคการก่อสร้างแบบอินเดียโบราณเข้าเพื่อให้โครงสร้างอันใหญ่โตนี้คงอยุ่ไปหลายพันปี
เก้าอิมจินเอ็ง

เก้าอิมจินเอ็ง หรือ คัมภีร์นพเก้า หรือ เทวยุทธ์จันทรา (จีนตัวย่อ: 九阴真经; จีนตัวเต็ม: 九陰真經; พินอิน: Jiǔ Yīn Zhēn Jīng; ยฺหวิดเพ็ง: Gau2 Jam1 Zan1 Ging1) ชื่อของวิชาวรยุทธในนิยายกำลังภายในของกิมย้ง เรื่องมังกรหยก
คัมภีร์ฉบับนี้เคยครอบครองครบทั้ง 2 เล่มโดย เฮ้งเตงเอี้ยงแต่ไม่เคยใช้ฝึกวิชา เล่มแรกเป็นเคล็ดพื้นฐานกำลังภายใน เช่น บทเปลี่ยนเส้นเอ็นชุบกระดูก บทรักษาบาดเจ็บ และเคล็ดกำลังภายในขั้นสูง เขียนด้วยภาษาบาลีสันสกฤต เรียกว่า ลมปราณเทพเก้าอิม จิวแปะทงเก็บเล่มนี้ไว้กับตัวตลอดเวลาที่โดนอึ้งเอี๊ยะซือขังบนเกาะ ส่วนเล่มที่ 2 ประกอบด้วยวิชาต่อสู้ทั้งธรรมะและอธรรม เช่น กงเล็บกระดูกขาวเก้ามหากาฬ วิชาฝ่ามือขยี้หัวใจ วิชาเคลื่อนย้ายวิญญาณ วิชาหดเส้นเย็นย่อกระดูก แส้พิษมังกรเงิน วิชาหมัดกำราบมาร มือปาดสายพิณทั้ง 5 วิชาระฆังทอง วิชาภูษาเหล็ก ทั้งยังมีเคล็ดลับคลายจุด เคล็ดจี้สกัดจุด และค่ายกลต่าง ๆ ซึ่งจิวแปะทงฉีกเล่มที่ 2 ทิ้งไปหลังจากโดนอึ้งเอี๊ยะซือใช้อุบายหลอกว่าเป็นของปลอม โดยตัวเองแอบให้ภรรยาท่องจำคัดลอกไว้ (ภายหลังถูกลูกศิษย์ขโมยไปแล้วตกทอดถึงมือก๋วยเจ๋ง)
ทั้งสองเล่มถูกก๋วยเจ๋งท่องจำไว้ขึ้นใจจนหมด ดังนั้นก๋วยเจ๋งเป็นผู้เดียวที่ได้รับรู้คัมภีร์เก้าอิมจนครบ
บางส่วนของคัมภีร์ เฮ้งเตงเอี้ยงสลักไว้ที่สุสานโบราณ เพื่อเอาไว้ข่มวิชาของลิ้มเฉียวเอ็งเท่านั้น ซึ่งผู้สืบทอดมีแค่เซียวเล่งนึ่งและเอี้ยก้วย ที่บังเอิญไปเจอ (ต่อมาคาดว่าน่าจะถ่ายทอดให้ทายาทจอมยุทธหญิงชุดเหลือง)
ต้นกำเนิมคำภีร์ เก้าอิมจินเอ็ง (สัจจะ 9 ปี)

ในปีจิงหอ มีขุนนางคนหนึ่งชื่อ อึ้งเซียะ เขาค้นพบว่ามีสุดยอดวรยุทธรวมอยู่ในคัมภีร์เต๋า แล้วมีครั้งหนึ่ง ฮ่องเต้ได้ให้เขาไปกำจัดพวกมารนอกรีต ทูตช้ายขวารวมถึงผู้พิทักษ์กฎโดนเขาฆ่าหมด แต่ว่าพวกมารนั้นมีมากเกินไป บางคนเป็นเป็นศิษย์สำนักใหญ่ พวกเขาก็เลยเรียกศิษย์ทั้งหมดมาจัดการ ทำให้พ่อแม่ของอึ้งเซียะถูกฆ่าตาย เขาก็เลยหลบไปยังที่ไม่มีคน ค้นคว้าวิชาของพวกศัตรูเพื่อต่อไปจะกลับไปล้างแค้น พอเขาค้นคว้าจนหมดแล้ว เขาก็พบว่าตัวเขาเองนั้นชราภาพมากไปแล้ว อย่างไรก็ตาม เขาไม่ต้องการให้ทุกสิ่งศูนย์เปล่าจึงได้บันทึกวิชาลงคัมภีร์สองเล่ม นั่นคือ คัมภีร์เก้าอิม
ศึกชิงคัมภีร์ (สาเหตุที่ อึ้งเอี๊ยะซือ ได้ครอบครอง)

หลังจากเฮ้งเต้งเอี้ยงได้คัมภีร์ไป ก็ได้เอาไปไส่ในก้อนหินที่ตัวเองใช้นั่ง พอเฮ้งเต้งเอี้ยงใกล้ตาย เขาก็นำคัมภีร์ออกมาใช้ให้จิวแปะทงเอาไปซ่อนแยกกัน 2 สถานที่ หลังจากที่จิวแปะทงซ่อนส่วนแรกเรียบร้อยแล้ว ก็เอาส่วนที่ 2 ไปช่อนที่เขาเยี่ยนตั้ง แต่ระหว่างทางเจออึ้งเอี๊ยะชือ อึ้งเอี๊ยะชืออยากได้คัมภีร์จึงใช้อุบายยิงหินกับจิวแปะทง เมื่อจิวแปะทงยิงหินแพ้ก็ต้องยอมให้ภรรยาดูคัมภีร์ ภายในระยะเวลาอันสั้น ภรรยาของอึ้งเอี๊ยะชือสามารถจำคัมภีร์ได้ทั้งหมดเพราะนางเป็นคนที่มีความจำเป็นเลิศ แล้วปิดคัมภีร์ท่องให้จิวแปะทงฟัง พร้อมทั้งหลอกจิวแปะทงว่า เนื้อความในคัมภีร์เป็นเพียงบทกลอนของเมืองกังนั้ม เด็ก ๆ ในเมืองกังนั้มท่องได้ทุกคน จิวแปะทง นึกว่าตัวเองโดนเฮ้งเต้งเอี้ยงหลอก เลยฉีกคัมภีร์ทิ้ง สุดท้ายภรรยาของอึ้งเอี๊ยะซือได้คัดลอกขึ้นมาใหม่จากความทรงจำ พวกเขาสองคนครองรักอยู่ที่ "เกาะดอกท้อ" ต่อมาไม่นาน พอนางให้กำเนิดบุตรสาวก็เสียชีวิต
งานประลองที่ฮั่วซัว

งานประลองเพื่อชิงคำภีร์บนเขาสูงสุดของฮั่วซัว (หัวซาน) ประกอบด้วย มารบูรพา (อึ้งเอี๊ยะซือ) พิษประจิม (อาวเอี้ยงฮง) ราชันทักษิณ (ต้วนอ๋อง, อิดเต็งไต้ซือ) ยาจกอุดร (อั้งชิกกง) และ กลางอิทธิฤทธิ์ (เฮ้งเตงเอี้ยง) พวกเขาประลองผีมือ เพื่อแย่งชิงคัมภีร์เก้าอิมจินเอ็ง บนยอดเขานั่น 7 วัน 7 คืน สุดท้าย เฮ้งเตงเอี้ยง เป็นผู้ที่ได้ครอบครอง
อำเภอชาติตระการ

| อำเภอชาติตระการ |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Chat Trakan
อุทยานแห่งชาติน้ำตกชาติตระการ
คำขวัญ: เมืองชายแดน แคว้นขุนเขา ตำนานเมืองเก่า น้ำตกหลากตระการตา
แผนที่จังหวัดพิษณุโลก เน้นอำเภอชาติตระการ
พิกัด: 17°16′36″N 100°35′57″E﻿ / ﻿17.27667°N 100.59917°E﻿ / 17.27667; 100.59917
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: พิษณุโลก
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 1,586.2 ตร.กม. (612.4 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 41,357 คน
 • ความหนาแน่น: 26.07 คน/ตร.กม. (67.5 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 65170
รหัสภูมิศาสตร์: 6503
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอชาติตระการ ถนนศรีสงคราม ตำบลป่าแดง อำเภอชาติตระการ จังหวัดพิษณุโลก 65170
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ชาติตระการ เป็น 1 ใน 9 อำเภอของจังหวัดพิษณุโลก และยังเป็นอำเภอเดียวของจังหวัดที่มีชายแดนติดต่อกับประเทศลาว มีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักจากกรณีสมรภูมิบ้านร่มเกล้า เป็นการเผชิญหน้าช่วงสั้น ๆ ระหว่างประเทศไทยและประเทศลาว ณ บริเวณบ้านร่มเกล้า
ที่ตั้งและอาณาเขต

ตัวอำเภอชาติตระการห่างจากตัวจังหวัดประมาณ 118 กิโลเมตร มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอทองแสนขัน และอำเภอน้ำปาด (จังหวัดอุตรดิตถ์)
ทิศตะวันออก ติดต่อกับแขวงไชยบุรี (ประเทศลาว) อำเภอนาแห้ว (จังหวัดเลย) และอำเภอนครไทย
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอนครไทยและอำเภอวังทอง
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอวัดโบสถ์
ประวัติ

อำเภอชาติตระการเชื่อกันว่าสร้างขึ้นรุ่นเดียวกับกรุงสุโขทัยและเมืองนครไทยสมัยก่อน พ่อเมืองชายไทยสองคน คือ พ่อขุนบางกลางหาว เจ้าเมืองบางยาง (เป็นกษัตริย์แห่งราชวงศ์พระร่วงผู้ปกครองเมืองสุโขทัย ปี พ.ศ. 1718) กับพ่อขุนผาเมืองได้รวมกำลังเข้ายึดเมืองสุโขทัยจากขอมสบาดโขลญลำพง ในการเดินทางครั้งนั้นจะต้องผ่านเข้ามาทางเมืองชาติตระการ บ้านดง ทุ่งยั้ง ศรีสัชนาลัย และสุโขทัย
อำเภอชาติตระการ แต่เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอนครไทย ทางราชการได้แยกตำบลป่าแดง และตำบลชาติตระการ ออกจากการปกครองของอำเภอนครไทย โดยตั้งเป็น กิ่งอำเภอชาติตระการ ขึ้นเมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2512 แต่ยังไม่สามารถจัดตั้งเป็นอำเภอได้ เนื่องจากจำนวนตำบลยังไม่เพียงพอต่อการจัดตั้งอำเภอใหม่ ซึ่งได้แยกการปกครอง 8 หมู่บ้านจากตำบลป่าแดง ให้เป็นตำบลบ้านดง และอีก 8 หมู่บ้านให้เป็นตำบลสวนเมี่ยง ซึ่งภายหลังได้ยกฐานะเป็น อำเภอชาติตระการ เมื่อวันที่ 28 มีนาคม พ.ศ.2517
ซึ่งต่อมา ตำบลชาติตระการ 5 หมู่บ้านได้ขอแยกตั้งตำบลใหม่เป็นตำบลบ่อภาคเมื่อ ปี พ.ศ.2529 และตำบลป่าแดงอีก 7 หมู่บ้านได้แยกตั้งเป็นตำบลท่าสะแก เมื่อปี พ.ศ.2535 ทำให้อำเภอชาติตระการมีทั้งหมด 6 ตำบลจนถึงปัจจุบัน
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอชาติตระการแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 6 ตำบล 72 หมู่บ้าน ได้แก่
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | ป่าแดง |  | (Pa Daeng) |  | 12 หมู่บ้าน |  |
| 2. | ชาติตระการ |  | (Chat Trakan) |  | 9 หมู่บ้าน |  |
| 3. | สวนเมี่ยง |  | (Suan Miang) |  | 10 หมู่บ้าน |  |
| 4. | บ้านดง |  | (Ban Dong) |  | 16 หมู่บ้าน |  |
| 5. | บ่อภาค |  | (Bo Phak) |  | 16 หมู่บ้าน |  |
| 6. | ท่าสะแก |  | (Tha Sakae) |  | 9 หมู่บ้าน |  |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอชาติตระการประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลป่าแดง ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลป่าแดงและตำบลท่าสะแก
องค์การบริหารส่วนตำบลป่าแดง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลป่าแดง (นอกเขตเทศบาลตำบลป่าแดง)
องค์การบริหารส่วนตำบลชาติตระการ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลชาติตระการทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลสวนเมี่ยง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสวนเมี่ยงทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านดง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านดงทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลบ่อภาค  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ่อภาคทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลท่าสะแก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลท่าสะแก (นอกเขตเทศบาลตำบลป่าแดง)
หม่อมราชวงศ์ลาภ หัสดินทร

พลโท หม่อมราชวงศ์ลาภ หัสดินทร (15 กันยายน พ.ศ. 2451 – 5 ธันวาคม พ.ศ. 2519) เป็นนายทหารชาวไทย อดีตรองเลขาธิการทำเนียบนายกรัฐมนตรีฝ่ายการเมือง และอดีตเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม ในรัฐบาลจอมพล สฤษดิ์ ธนะรัชต์ เป็นพี่ชายของศาสตราจารย์ หม่อมราชวงศ์แหลมฉาน หัสดินทร อดีตคณบดีคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยและอดีตอุปนายกสมาคมกีฬาฟุตบอลแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์
ประวัติ

พลโท หม่อมราชวงศ์ลาภ หัสดินทร เกิดเมื่อวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2451 ที่ จังหวัดฉะเชิงเทรา เป็นบุตรของพลตรี หม่อมเจ้าศรีใสเฉลิมศักดิ์ หัสดินทร และหม่อมลืม (สกุลเดิม จุลกะ) มีพี่น้องร่วมมารดาเดียวกัน 7 คน
หม่อมราชวงศ์แลวิไลลักษณ์ หัสดินทร (ฤทธาคนี)
พลโท หม่อมราชวงศ์ลาภ หัสดินทร
พันเอก หม่อมราชวงศ์ล้ำเลิศ หัสดินทร
หม่อมราชวงศ์ล้วนฉวี หัสดินทร (สุนทรประทม)
ศาสตราจารย์ หม่อมราชวงศ์แหลมฉาน หัสดินทร
หม่อมราชวงศ์ลมเพย หัสดินทร
หม่อมราชวงศ์รัชกมล หัสดินทร
เมื่อหม่อมเจ้าศรีไสยเฉลิมศักดิ์สิ้นชีพิตักษัยและท่านอายุได้ 13 ปี หม่อมแม่ได้นำไปถวายตัวให้อยู่ในอุปการะของสมเด็จพระมหิตลาธิเบศร อดุลยเดชวิกรม พระบรมราชชนกและสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี ณ วังสระปทุม
การศึกษา

หม่อมราชวงศ์ลาภได้เข้าเรียนในโรงเรียนนายร้อยทหารบก (โรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า ในปัจจุบัน) จนจบการศึกษาและออกรับราชการในปี 2472 หลังเข้ารับราชการแล้วได้สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนทหารม้าในประเทศญี่ปุ่น พ.ศ. 2479, โรงเรียนทหารม้า พ.ศ. 2481, โรงเรียนเสนาธิการทหารบก รุ่นที่ 26 พ.ศ. 2498 และวิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร รุ่นที่ 5 ในปี พ.ศ. 2505
การทำงาน > การรับราชการ

หลังจากจบการศึกษาจากโรงเรียนนายร้อยทหารบก พลโท หม่อมราชวงศ์ลาภได้เข้ารับราชการในปี พ.ศ. 2472 และได้ไปประจำกองพันที่ 2 กรมทหารปืนใหญ่ที่ 3 เมื่อปี พ.ศ. 2473 แล้วจึงไปประจำกองร้อยรถรบ กองพันทหารม้าที่ 1 รักษาพระองค์ แล้วไปประจำกองพันทหารม้าที่ 1 รักษาพระองค์ ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2476 แล้วย้ายไปสังกัดแผนกที่ 2 กรมจเรทหารบกชั่วคราว เพื่อเข้าศึกษาในโรงเรียนทหารม้า แล้วประจำกรมยุทธศึกษาทหารบก เพื่อเดินทางไปศึกษาวิชาเพิ่มเติม ณ ประเทศญี่ปุ่น ในปี พ.ศ. 2478 แล้วประจำแผนกที่ 2 กรมจเรทหารบกในเดือนกันยายน และเป็นผู้บังคับการกองร้อยที่ 2 กรมรถรบ ในเดือนธันวาคมปีเดียวกัน
ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2482 ดำรงตำแหน่งรองผู้บังคับการกองพันทหารม้าที่ 1 รักษาพระองค์ ก่อนจะเป็นผู้บังคับการกองพันทหารม้าที่ 1 รักษาพระองค์ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2484 แล้วออกจากราชการเป็นนายทหารกองหนุนมีเบี้ยหวัดในเดือนมกราคม แล้วกลับเข้ารับราชการในตำแหน่งเจ้ากรมเสมียนตราในเดือนตุลาคม ปีเดียวกัน และออกจากราชการอีกครั้งเมื่อปี พ.ศ. 2491
ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2502 เป็นเลขานุการรัฐมาตรีว่าการกระทรวงกลาโหม ในรัฐบาลจอมพล สฤษดิ์ ธนะรัชต์ และเป็นนายทหารคนสนิทของรองผู้บัญชาการทหารสูงสุดอีกตำแหน่งหนึ่ง จนพ้นจากตำแหน่งในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2506 แล้วดำรงตำแหน่งเป็นรองเลขาธิการทำเนียบนายกนายกรัฐมนตรี ในเดือนธันวาคมปีเดียวกัน จนลาออกจากตำแหน่งในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2511
ในปี พ.ศ. 2504 ได้ไปประจำกองบัญชาการทหารสูงสุด จนออกจากราชการเป็นนายทหารนอกราชการ สังกัดสำนักงานปลัดกระทรวงกลาโหม ในปี พ.ศ. 2508 จนกระทั่งเกษียณอายุราชการ เมื่อปี พ.ศ. 2511
อนึ่งในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2511 เป็นผู้อำนวยการโรงงานยาสูบ
การทำงาน > ราชการพิเศษและตำแหน่งทางการเมือง

13 สิงหาคม พ.ศ. 2484 – ราชองครักษ์เวร
29 กรกฎาคม พ.ศ. 2487 – สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ประเภทที่ 2
13 สิงหาคม พ.ศ. 2487 – ราชองครักษ์เวรสืบต่อไป
24 พฤษภาคม พ.ศ. 2489 – สมาชิกพฤฒสภา
14 ตุลาคม พ.ศ. 2489 – กรรมการจัดการสลากกินแบ่งรัฐบาล
15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2490 – กรรมการพิจารณาระเบียบข้าราชการทหาร
9 มีนาคม พ.ศ. 2506 – ราชองครักษ์เวร
27 กันยายน พ.ศ. 2506 – นายทหารพิเศษประจำกองพันทหารม้าที่ 1 กรมทหารม้าที่ 1 รักษาพระองค์
15 มิถุนายน พ.ศ. 2507 – สมาชิกสภาร่างรัฐธรรมนูญ
2 ตุลาคม พ.ศ. 2507 – กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิของสภาลูกเสือแห่งชาติ
9 มีนาคม พ.ศ. 2509 – ราชองครักษ์พิเศษ
29 มกราคม พ.ศ. 2514 – กรรมการสภาทหารผ่านศึกนอกราชการ
1 เมษายน พ.ศ. 2514 – กรรมการสภากาชาดไทย
4 กรกฎาคม พ.ศ. 2514 – สมาชิกวุฒิสภา
นอกจากนี้เคยดำรงตำแหน่ง เลขานุการกิตติมศักดิ์ราชตฤณมัยสมาคมแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ ในปี พ.ศ. 2497 และ พ.ศ. 2498 ผู้จัดการบริษัทไทยบริติชพาณิชย์ จำกัด พ.ศ. 2491 – พ.ศ. 2502 และก่อนถึงแก่อนิจกรรมดำรงตำแหน่งกรรมการบริษัท อิสเอเชียติก จำกัด คณะกรรมการธนาคารเอเชียทรัสต์ จำกัด กรรมการบริษัทเอเชียทรัสต์ ประกันภัย จำกัด กรรมการบริษัทไฟแนนซิ่ง แอนด์ ทรัสต์ จำกัด รองประธานบริษัท บางกอกเอ็นเตอร์เทนเมนต์ จำกัด (ช่อง 3)
ยศ > ยศทหาร

2 ธันวาคม พ.ศ. 2473 – นายร้อยตรี
1 เมษายน พ.ศ. 2477 – นายร้อยโท
1 เมษายน พ.ศ. 2481 – นายร้อยเอก
19 มิถุนายน พ.ศ. 2484 – นายพันตรี
1 กรกฎาคม พ.ศ. 2485 – นายพันโท
1 เมษายน พ.ศ. 2488 – พันเอก
1 ตุลาคม พ.ศ. 2505 – พลตรี
1 ตุลาคม พ.ศ. 2508 – พลโท
ชีวิตครอบครัว

พลโท หม่อมราชวงศ์ลาภ หัสดินทร ได้สมรสกับนุกูล ปราการะนันท์ บุตรีร้อยเอก หลวงหิรัญสุจริต (แก้ว ปราการะนันท์) กับลูกจันทร์ หิรัญสุจริต เมื่อปี พ.ศ. 2474 มีบุตรธิดาร่วมกัน 8 คน
หม่อมหลวงสิงหรา หัสดินทร
หม่อมหลวงลาวัณย์ หัสดินทร (ศรีชัย)
หม่อมหลวงไชยณรงค์ หัสดินทร
หม่อมหลวงนลินี หัสดินทร (วัฒนสุข)
หม่อมหลวงจีรานันท์ หัสดินทร
หม่อมหลวงทนงศักดิ์ หัสดินทร
หม่อมหลวงลักษณเลิศ หัสดินทร
หม่อมหลวงนารีรัตน์ หัสดินทร (ศิริวงศ์)