stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โทโง เฮฮาจิโร
ศึกษาต่อที่อังกฤษ

โทโงได้ศึกษาในวิชานาวิกศาสตร์เป็นเวลา 7 ปีในอังกฤษ ในฐานะเจ้าหน้าที่ฝึกหัด ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1871 ถึง 1878 พร้อมกับนักศึกษาที่มาจากญี่ปุ่นอีกหลายคน โทโงได้ไปเยือนกรุงลอนดอน ที่ในห้วงเวลานั้นเป็นเมืองใหญ่แถวหน้าของโลก ที่นั้น มีหลายสิ่งที่ดูแปลกในสายตาชาวญี่ปุ่น อาทิ บ้านเรือนที่ทำจากหิน อาคารบ้านเรือนต่าง ๆ ที่สร้างติดกันอย่างหนาแน่น การตกแต่งห้องพักแบบยุโรป ร้านขายเนื้อแสดงเนื้อไว้ที่บานหน้าต่าง พวกเขาต้องใช้เวลาอยู่หลายวันกว่าจะคุ้นชินกับอาหารที่นั่น
กลุ่มนักศึกษาญี่ปุ่นถูกแยกและส่งไปอาศัยกับครอบครัวชาวอังกฤษเพื่อการเรียนรู้และฝึกฝนภาษาอังกฤษ ประเพณี ตลอดจนมารยาท ต่อมา ในปี 1872 โทโงได้ถูกย้ายไปอยู่ที่พลิมัท ที่นั่นเขาได้เป็นนักเรียนนายเรือบนเรือหลวงวุร์สเตอร์ (อังกฤษ: HMS Worcester) ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของหลักสูตรจากวิทยาลัยฝึกสอนการเดินเรือเทมส์ ระหว่างเป็นนักเรียนนายเรือ เพื่อนนักเรียนของเขามักจะเรียกเขาว่า "เจ๊กจอห์นนี่" (Johnny Chinaman) เนื่องชาวอังกฤษไม่ค่อยคุ้นเคยกับคนตะวันออก และยังแยกไม่ค่อยออกระหว่างคนในหมู่ชาติเอเชีย โทโงไม่ชอบคำคำนี้ และหลายครั้ง มักจะจบเรื่องลงด้วยการชกต่อย ระหว่างที่เป็นนักเรียนนายเรือนี้ โทโงยังได้นิสัยการจุ่มขนมปังลงในถ้วยชาอีกด้วย
ช่วงปี 1875 โทโงได้แล่นเรือเป็นระยะทางกว่ารอบโลกในฐานะลูกเรือสามัญประจำเรือฝึกหัดแฮมป์เชอร์ ของอังกฤษ ออกเรือในเดือนกุมภาพันธ์ และแล่นโดยไม่ได้แวะจอดเป็นระยะเวลา 70 วันจนเทียบท่าที่เมลเบิร์น ในออสเตรเลีย ระหว่างเดินเรือ เขาต้องรับประทานเพียงเนื้อสัตว์โรยเกลือและขนมปังกรอบ เขาพบสัตว์ประหลาดมากมายที่ทวีปออสเตรเลีย รวมระยะทางที่แล่นไป-กลับกว่าสามหมื่นไมล์ทะเล
โทโงที่พึ่งสำเร็จการศึกษาวิชาคณิตศาสตร์ในเคมบริดจ์ (แม้ว่าจะไม่ได้เรียนที่มหาวิทยาลัย) ได้เดินทางไปยังพอร์ตสมัท เพื่อฝึกฝนด้านการเรือ ก่อนที่จะไปเข้าศึกษาที่วิทยาลัยราชนาวีกรีนิช ซึ่งระหว่างอยู่ที่พอร์ตสมัท กองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่นได้สั่งต่อเรือรบ 3 ลำจากอังกฤษ โทโงได้ใช้โอกาสนี้ในการฝึกฝน โดยไปกำกับดูแลการต่อเรือรบ ฟูโซ โดยอาศัยประสบการณ์เมื่อทำงานที่อู่ต่อเรือ ซามูดาบราเธอร์
โทโงกลับมาถึงญี่ปุ่นในวันที่ 22 พฤษภาคม 1878 ซึ่งเขาโดยสารมากับเรือรบลำใหม่ที่กองทัพเรือญี่ปุ่นสั่งซื้อมาจากอังกฤษ นามว่า ฮิเอ ภายหลังกลับมาถึงราวสองเดือน เขาได้รับยศ เรือโท
เกียรติยศ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > ญี่ปุ่น

ค.ศ. 1901 -  เครื่องราชอิสริยาภรณ์มงคลรัตน์ ชั้นสายสะพาย
ค.ศ. 1901 -  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อาทิตย์อุทัย ชั้นสายสะพาย
ค.ศ. 1906 -  เครื่องราชอิสริยาภรณ์ว่าวทองคำ  ชั้นสายสะพาย
ค.ศ. 1924 -  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันสูงส่งยิ่งดอกเบญจมาศ ชั้นสังวาล
เกียรติยศ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > ต่างประเทศ

เบลเยียม :
ค.ศ. 1907 -  เครื่องราชอิสริยาภรณ์เลออปอล ชั้นที่ 1
จักรวรรดิเกาหลี :
ค.ศ. 1906 -  เครื่องราชอิสริยาภรณ์แทโจ ชั้นสายสร้อย
สหราชอาณาจักร :
ค.ศ. 1906 -  เครื่องราชอิสริยาภรณ์กิตติคุณ
ค.ศ. ไม่ปรากฏ -  เครื่องราชอิสริยาภรณ์รอยัลวิกตอเรียน ชั้นอัศวินสูงสุด
อิตาลี :
ค.ศ. ไม่ปรากฏ -  เครื่องราชอิสริยาภรณ์นักบุญมอริซและลาซารัส ชั้นที่ 1
ฝรั่งเศส :
ค.ศ. ไม่ปรากฏ -  เครื่องอิสริยาภรณ์เลฌียงดอเนอร์ ชั้นออฟีซีเย
โปแลนด์ :
ค.ศ. ไม่ปรากฏ -  เครื่องอิสริยาภรณ์โปโลเนีย รีสติตูตา ชั้นที่ 1
รัสเซีย :
ค.ศ. ไม่ปรากฏ -  เครื่องราชอิสริยาภรณ์นักบุญอันนา ชั้นที่ 1
สเปน :
ค.ศ. 1925 -  ครอสออฟเนเวิลเมอริท ชั้นที่ 1 (ประดับขาว)
เกียรติยศ > บรรดาศักดิ์

ค.ศ. 1907 - ฮากูชากุ (เคานต์)
ค.ศ. 1934 - โคชากุ (มาร์ควิส)
แหล่งข้อมูลอื่น

Togo, Heihachiro | Portraits of Modern Japanese Historical Figures เก็บถาวร 2019-07-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน จาก หอสมุดสภานิติบัญญติแห่งชาติ
Heihachirō Tōgō at Flickr Commons
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  ชิลี  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์ 
วิชาการ:  CiNii 
ประชาชน:  Deutsche Biographie 
อื่น ๆ:  NARA  SNAC  IdRef 
| ด ค กจอมพลเรือแห่งจักรวรรดิญี่ปุ่น |
| --- | --- | --- |
|  ไซโง สึงูมิจิ  อิโต ซูเกยูกิ  อิโนอูเอะ โยชิกะ  โทโง เฮฮาจิโร  เจ้าฮิงาชิฟูชิมิ  ฮายาโอะ ชิมามูระ  โทโมซาบูโร คาโต  เจ้าฟูชิมิ  อิโซโรกุ ยามาโมโตะ  โอซามิ นางาโนะ  มิเนอิจิ โคงะ  |  ไซโง สึงูมิจิ  อิโต ซูเกยูกิ  อิโนอูเอะ โยชิกะ  โทโง เฮฮาจิโร  เจ้าฮิงาชิฟูชิมิ  ฮายาโอะ ชิมามูระ  โทโมซาบูโร คาโต  เจ้าฟูชิมิ  อิโซโรกุ ยามาโมโตะ  โอซามิ นางาโนะ  มิเนอิจิ โคงะ  |  |
เจ้าหน้าที่บนเรือรบ คาซูงะ โทโงในวัย 21 ปี สวมชุดสีขาวยืนทางขวา (สิงหาคม 1869)
โทโงในวัย 29 ปี ระหว่างศึกษาต่อที่อังกฤษ
เลขอับเบอ

แผนภาพอับเบอ แสดงค่าเลขอับเบอเทียบกับดรรชนีหักเหสำหรับในวัสดุชนิดต่าง ๆ
เลขอับเบอ (อังกฤษ: Abbe's number) เป็นดัชนีสำหรับประเมินการกระจายสีของแสง (การเปลี่ยนแปลงของดรรชนีหักเหตามความยาวคลื่น) ของวัตถุโปร่งใส ตั้งชื่อตามชื่อของแอ็นสท์ อับเบอ นักฟิสิกส์ชาวเยอรมัน
นิยาม

เลขอับเบอ  {\nu } ของวัสดุถูกกำหนดโดยดรรชนีหักเหที่ความยาวคลื่นของเส้นเฟราน์โฮเฟอร์ มีคำจำกัดความหลายค่า แยกแยะจากตัวห้อย ดังที่แสดงด้านล่าง:
โดยที่
| --- | --- |
 n_{\rm {D}}:  : ดรรชนีหักเหสำหรับเส้น D (589.3 nm)
 n_{\rm {d}}:  : ดรรชนีหักเหสำหรับเส้น d (587.56 nm)
 n_{\rm {F}}:  : ดรรชนีหักเหสำหรับเส้น F (486.1 nm)
 n_{\rm {C}}:  : ดรรชนีหักเหสำหรับเส้น C (656.3 nm)
 n_{\rm {e}}:  : ดรรชนีหักเหสำหรับเส้น e (546.1nm)
 n_{\rm {F'}}:  : ดรรชนีหักเหสำหรับเส้น F' (488.0 nm)
 n_{\rm {C'}}:  : ดรรชนีหักเหสำหรับเส้น C' (643.9 nm)
โดยทั่วไปมักจะใช้  {\nu }_{\rm {d}} หรือ  {\nu }_{\rm {e}}
ค่า อัตราส่วนการกระจาย เป็นส่วนกลับของเลขอับเบอ
เนื่องจากทั้งตัวเศษและตัวส่วนไม่มีมิติ ดังนั้นเลขอับเบอจึงเป็นปริมาณไร้มิติ
เลขอับเบอและแก้วเชิงทัศนศาสตร์

เลขอับเบอใช้ในการประเมินแก้วเชิงทัศนศาสตร์ ตัวอย่างเช่น แก้วฟลินต์มีค่า  {\nu } < 50 กระจกฝ้า มีค่า  {\nu } > 50 ค่า  {\nu } นี้มีตั้งแต่ประมาณ 20 สำหรับแก้วฟลินต์ที่มีความหนาแน่นสูง ไปจนถึงประมาณ 60 สำหรับกระจกฝ้า
ในปี 2013 แก้ว S-NPH3 ของบริษัทโอฮาระซึ่งเป็นแก้วเชิงทัศนศาสตร์สำหรับการขัดเงาที่มีเลขอับเบอต่ำที่สุด มีค่าอับเบอประมาณ 17 นอกจากนี้ยังได้มีการพัฒนาวัสดุต้นแบบที่มีเลขอับเบอประมาณ 15 ขึ้นมา ในทางตรงกันข้าม K-FIR100UV ซึ่งเป็นแก้วที่มีการกระจายแบบผิดปกติ ที่วางจำหน่ายในปี 2018 เป็นแก้วที่มีเลข อับเบอสูง โดยมีเลขอับเบอเป็น 101 เลขอับเบอมากบ่งชี้ว่ามีการกระจายน้อย คุณสมบัติทางแสงของแก้วนำแสงชนิดต่าง ๆ แสดงด้วยกราฟ (แผนภาพ nd- {\nu }d)
สำหรับวัสดุที่เป็นผลึก มีผลึกฟลูออไรด์จำนวนมากที่มีการกระจายต่ำ (เลขอับเบอมาก) โดยเฉพาะฟลูออไรต์ (แคลเซียมฟลูออไรด์) ที่มีเลขอับเบอเป็น 95
เรือโดยสารสาธารณะ ไทย สมายล์ โบ้ท

เรือโดยสารสาธารณะ ไทย สมายล์ โบ้ท (อังกฤษ: Thai Smile Boat) เป็นเรือโดยสารไฟฟ้าในแม่น้ำเจ้าพระยา ให้บริการในเส้นทางท่าเรือพระนั่งเกล้า - ท่าเรือวัดวรจรรยาวาส โดย บริษัท ไทย สมายล์ โบ้ท จำกัด
ประวัติ

เรือโดยสารสาธารณะ ไทย สมายล์ โบ้ท เป็นโครงการเรือโดยสารบนแม่น้ำเจ้าพระยาภายใต้ความร่วมมือของบริษัท อี สมาร์ท ทรานสปอร์ต กับกรมเจ้าท่า ให้บริการโดย บริษัท พลังงานบริสุทธิ์ จำกัด (มหาชน)ในเส้นทางท่าพระปิ่นเกล้า-ท่าสาทร และท่าน้ำสะพานพระราม7-ท่าสาทร ท่าน้ำพระนั่งเกล้า-ท่าสาทร เปิดให้บริการครั้งแรกในวันที่ 23 ธันวาคม 2563  เรือโดยสารเป็นเรือพลังงานไฟฟ้าลำแรกของประเทศไทย จุผู้โดยสารได้ 200 คน และใช้พลังงานไฟฟ้าจากแบตเตอรี่ลิเธียมไอออนซึ่งสามารถใช้งานได้ 3 ชั่วโมง  เรือโดยสารนี้ได้รับรางวัลนวัตกรรมแห่งชาติประจำปี 2563 จากสำนักงานนวัตกรรมแห่งชาติ
เส้นทาง

เส้นทางเดินเรือสามารถแบ่งได้เป็น 3 สาย คือ
สายสีเขียว ซิตี้ ไลน์ (City Line) : ให้บริการเส้นทางตั้งแต่ท่าเรือพระปิ่นเกล้า - ท่าเรือสาทร ให้บริการทุกวัน ค่าโดยสาร 30 บาทตลอดสาย เรือออกทุกครึ่งชั่วโมงหรือ 30 นาที
จากท่าเรือพระปิ่นเกล้า เที่ยวแรกเวลา 09.00 น. เที่ยวสุดท้ายเวลา 18.30 น.
จากท่าเรือสาทร เที่ยวแรกเวลา 08.30 น. เที่ยวสุดท้ายเวลา 18.00 น.
สายสีน้ำเงิน เมโทร ไลน์ (Metro Line) : ให้บริการเส้นทางตั้งแต่ท่าเรือพระราม 7 - ท่าเรือสาทร ให้บริการทุกวัน ค่าโดยสาร 30 บาทตลอดสาย ปัจจุบันเมโทร ไลน์ (Metro Line) ยังงดให้บริการชั่วคราว
วันธรรมดา
จากท่าเรือพระราม 7 เที่ยวแรกเวลา 06.30 น. เที่ยวสุดท้ายเวลา 17.05 น.
จากท่าเรือวัดวรจรรยาวาส เที่ยวแรกเวลา 07.25 น. เที่ยวสุดท้ายเวลา 18.00 น.
วันหยุด วันเสาร์ อาทิตย์ และในวันหยุดนักขัตฤกษ์
จากท่าเรือพระราม 7 เที่ยวแรกเวลา 07.30 น. เที่ยวสุดท้ายเวลา 16.25 น.
จากท่าเรือวัดวรจรรยาวาส เที่ยวแรกเวลา 08.25 น. เที่ยวสุดท้ายเวลา 17.20 น.
สายสีม่วง เออร์เบิน ไลน์ (Urban Line) : ให้บริการเส้นทางตั้งแต่ท่าเรือพระนั่งเกล้า - ท่าเรือสาทร ให้บริการทุกวัน ค่าโดยสาร 30 บาทตลอดสาย
วันธรรมดา เรือออกความถี่ จะแยกเป็น 2 ช่วงคือ ช่วงเช้าเรือออกความถี่ 15 นาที/ลำ และ ช่วงบ่ายเรือออกความถี่ครึ่งชั่วโมง หรือ 30 นาที/ลำ แต่จะมีอยู่ 1 ชั่วโมงที่เรือออกความถี่ 15 นาที/ลำ
จากท่าเรือสะพานพระนั่งเกล้า เที่ยวแรกเวลา 06.00 น. เที่ยวสุดท้ายเวลา 17.00 น.
จากท่าเรือสาทร เที่ยวแรกเวลา 06.00 น. เที่ยวสุดท้ายเวลา 18.30 น.
วันเสาร์ เรือออกความถี่ครึ่งชั่วโมง หรือ 30 นาที/ลำ
จากท่าเรือสะพานพระนั่งเกล้า เที่ยวแรกเวลา 06.30 น. เที่ยวสุดท้ายเวลา 17.00 น.
จากท่าเรือสาทร เที่ยวแรกเวลา 08.00 น. เที่ยวสุดท้ายเวลา 18.30 น.
วันอาทิตย์ และวันหยุดนักขัตฤกษ์ เรือออกความถี่ครึ่งชั่วโมง หรือ 30 นาที/ลำ
จากท่าเรือสะพานพระนั่งเกล้า เที่ยวแรกเวลา 07.00 น. เที่ยวสุดท้ายเวลา 16.30 น.
จากท่าเรือสาทร เที่ยวแรกเวลา 08.30 น. เที่ยวสุดท้ายเวลา 18.00 น.
ท่าเรือ

ท่าเรือและการเชื่อมต่อกับขนส่งมวลชนประเภทอื่น ๆ ประกอบไปด้วย
ดูเพิ่ม

เรือด่วนเจ้าพระยา
แหล่งข้อมูลอื่น

เรือโดยสารสาธารณะ ไทย สมายล์ โบ้ท ที่เฟซบุ๊ก
เรือโดยสารไฟฟ้า "ไมน์ สมาร์ท เฟอร์รี่" เพิ่มเที่ยว-เพิ่มเส้นทางสาทร-พระราม 7 และสาทร-ปิ่นเกล้า
| ด ค กท่าเรือแม่น้ำเจ้าพระยา |
| --- | --- |
ปากเกร็ด-นนทบุรี:  ปากเกร็ด  วัดกลางเกร็ด  กระทรวงพาณิชย์ 
นนทบุรี-สาทร:  พระนั่งเกล้า  ท่าน้ำนนทบุรี  พิบูลสงคราม 2  วัดเขียน  วัดตึก  วัดเขมาภิรตาราม  พิบูลสงคราม 1  สะพานพระราม 7  วัดสร้อยทอง  บางโพ  เกียกกาย  เขียวไข่กา  กรมชลประทาน  พายัพ  วัดเทพนารี  สะพานกรุงธน (ซังฮี้)  เทเวศร์  สะพานพระราม 8  พระอาทิตย์ (บางลำพู)  พระปิ่นเกล้า (ฝั่งธนบุรี)  ท่ารถไฟ  วังหลัง/พรานนก  มหาราช  ท่าช้าง  ท่าเตียน  ราชินี  สะพานพุทธ (ฝั่งพระนคร)  ราชวงศ์  กรมเจ้าท่า  สี่พระยา  ไอคอนสยาม  วัดม่วงแค  โอเรียนเต็ล  สาทร (ตากสิน) 
สาทร-ราษฎร์บูรณะ:  วัดเศวตฉัตร  วัดวรจรรยาวาส  วัดราชสิงขร  ราษฎร์บูรณะ (บิ๊กซี)  พระประแดง (โครงการ) 
เส้นทางเรือท่องเที่ยว:  ท่ามหาราช  ท่ากวนอู (อุทยานเฉลิมพระเกียรติสมเด็จย่า)  วัดเฉลิมพระเกียรติ  เกาะเกร็ด  พระราชวังบางปะอิน  ศูนย์ศิลปาชีพบางไทรฯ  วัดไผ่ล้อม 
ดูเพิ่ม:  เรือด่วนเจ้าพระยา  เรือโดยสารสาธารณะ ไทย สมายล์ โบ้ท  กรมเจ้าท่า  แม่น้ำเจ้าพระยา 
เรือโดยสารสาธารณะไมน์สมาร์ทเฟอร์รี่ที่ท่าสาทร
เร็ตต์ มิลเลอร์

| เร็ตต์ มิลเลอร์ |
| --- | --- |
เร็ตต์ มิลเลอร์ที่เบลล์เฮาส์
ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: สจ๊วต แรนซัม มิลเลอร์ ที่ 2
เกิด: กันยายน ค.ศ. 1970 ออสติน, เท็กซัส สหรัฐ
ที่เกิด: ดัลลัส, เท็กซัส สหรัฐ
แนวเพลง:  ลูกทุ่งร็อค  ออลเทอร์นาทิฟคันทรี  พาวเวอร์ป๊อป  ออลเทอร์นาทิฟร็อก 
อาชีพ: นักดนตรี นักร้อง-นักแต่งเพลง
เครื่องดนตรี: ร้อง กีตาร์ริทึ่ม
ช่วงปี: ค.ศ. 1986–ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: คาร์เปเดี้ยม อีเล็คตร้า เวิร์ฟฟอร์แคสต์ เชาท์! แฟกตอรี แม็กซิมัมซันไชน์ เอทีโอเรเคิร์ดส์

เว็บไซต์: www.rhettmiller.com
นักดนตรี
เร็ตต์ มิลเลอร์ที่ทริปเปิลดอร์ในซีแอตเทิล 10 ธันวาคม พ.ศ. 2556
สจ๊วต แรนซัม "เร็ตต์" มิลเลอร์ ที่ 2 (อังกฤษ: Stewart Ransom "Rhett" Miller II; เกิดในเดือนกันยายน พ.ศ. 2513) เป็นนักร้องนำของวงคันทรีร็อก โอลด์ 97 เขายังบันทึกเสียงและแสดงในฐานะนักดนตรีเดี่ยว และมีผลงานตีพิมพ์ในฐานะนักเขียนทั้งนิยายและสารคดี
ผลงานเพลง > อัลบั้มเดี่ยว

1989: มิธโธโลจีส์ (คาร์เปเดี้ยมเรเคิดส์)
2002: ดิอินทิเกเตอร์ (อีเล็คตร้าเรเคิดส์)
2006: เดอะบิลิฟเวอร์ (เวิร์ฟฟอร์แคสต์เรเคิดส์)
2009: เร็ตต์ มิลเลอร์ (เชาท์! แฟกตอรี)
2011: ดิอินเตอร์พรีเตอร์: ไลฟ์แอทลาร์โก (แม็กซิมัมซันไชน์)
2012: เดอะดรีมเมอร์ (แม็กซิมัมซันไชน์)
2015: เดอะทราเวลเลอร์ (เอทีโอเรเคิร์ดส์)
2018: เดอะเมสเซนเจอร์ (เอทีโอเรเคิร์ดส์)
2022: เดอะมิสฟิต (เอทีโอเรเคิร์ดส์)
ผลงานเพลง > ซิงเกิล

| ปี ค> ศ..ปี ค.ศ. | ซิงเกิล | อันดับสูงสุดบนชาร์ท> US AAA  | อัลบั้ม |
| --- | --- | --- | --- |
| 2002 | "Our Love" | — | The Instigator |
| 2002 | "Come Around" | 7 | The Instigator |
| 2006 | "Help Me, Suzanne" | — | The Believer |
| 2009 | "I Need to Know Where I Stand" | — | Rhett Miller |
| 2012 | "Out of Love" | — | The Dreamer |
| 2015 | "Most in the Summertime" | — | The Traveler |
| 2018 | "Total Disaster" | 28 | The Messenger |
"—" หมายถึงการเผยแพร่ที่ไม่ได้ขึ้นชาร์ต
ผลงานเพลง > ผลงานอื่น ๆ

2003: The Executioner's Last Songs: Volumes 2 & 3 (Bloodshot Records) – "Dang Me"
2005: This Bird Has Flown - A 40th Anniversary Tribute to the Beatles' Rubber Soul (Razor & Tie) – "เกิร์ล"
แหล่งข้อมูลอื่น

Rhett Miller
Old 97's
Rhett Miller ผลงานเพลงที่ดิสคอกส์
Rhett Miller ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
แม่แบบ:Rhett Millerแม่แบบ:Old 97's
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  สหรัฐ 
ศิลปิน:  มิวสิกเบรนซ์
เลดีเมย์ อเบล สมิธ

| เลดี เมย์ อเบล สมิธ |
| --- | --- |
เมย์ เฮเลน เอ็มมา

เกิด: เจ้าหญิงเมย์แห่งเท็ค 23 มกราคม ค.ศ. 1906(1906-01-23) เซอร์รีย์ ประเทศอังกฤษ สหราชอาณาจักร
เสียชีวิต: 29 พฤษภาคม ค.ศ. 1994(1994-05-29) (88 ปี) ลอนดอน ประเทศอังกฤษ สหราชอาณาจักร
ที่ฝังศพ: สุสานหลวงฟ็อกช์มอร์
ชื่ออื่น: เลดีเมย์ เคมบริดจ์
คู่สมรส: เซอร์เฮนรี อเบล สมิธ
บุตร: แอนน์ ลิดเดลล์-เกรนเจอร์ ริชาร์ด อเบล สมิธ เอลิซาเบธ ไวสต์
บิดามารดา: อเล็กซานเดอร์ แคมบริดจ์ เอิร์ลที่ 1 แห่งแอธโลน (บิดา) เจ้าหญิงอลิซ เคาน์เตสแห่งแอธโลน (มารดา)
เลดีเมย์ อเบล สมิธ (อังกฤษ: Lady May Abel Smith) (พระนามเดิม:เจ้าหญิงเมย์แห่งเท็ค และ เลดีเมย์ เคมบริดจ์) ประสูติเมื่อวันที่ 23 มกราคม ค.ศ. 1906 ณ เซอร์รีย์ เป็นพระธิดาพระองค์ใหญ่ใน เจ้าหญิงเคาน์เตสแห่งแอธโลน และ เอิร์ลที่ 1 แห่งแอธโลน เป็นพระนัดดาใน เจ้าฟ้าดยุกแห่งออลบานี พระราชปนัดดาใน ราชินีนาถวิกตอเรีย พระภาติยะใน สมเด็จพระราชินีมาเรีย และยังมีศักดิ์เป็นพระญาติใน อดีตสมเด็จพระราชินีนาถเบียทริกซ์ และ คาร์ลที่ 16 กุสตาฟ
ในปี ค.ศ. 1917 เจ้าหญิงเมย์แห่งเท็ค ทรงมีพระประสงค์จะสละพระอิสริยยศ เจ้าหญิงแห่งเท็ค และเปลี่ยนพระนามเป็น เลดีเมย์ เคมบริดจ์
เสกสมรส

เลดีเมย์ เคมบริดจ์ หรืออดีตเจ้าหญิงเมย์แห่ง้เท็ค ทรงเสกสมรสกับ เซอร์เฮนรี อเบล สมิธ เมื่อวันที่ 24 ตุลาคม ค.ศ. 1931 งานจัดขึ้นที่ ซัสเซกซ์ โดยมีเพื่อนเจ้าสาวคือ ราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 โรสแมรี แฮมิลตัน เฟรย์เซอร์ เจนิเฟอร์ และ คาเทรีน แองกิตัน เลดีแมรี วิทย์ลีย์ หลังจากเสกสมรส ทรงเปลี่ยนพระนามที่ เลดีเมย์ อเบล สมิธ มีพระบุตรดังนี้
แอนน์ ลิดเดลล์-เกรนเจอร์
ริชาร์ด อเบล สมิธ
เอลิซาเบธํ ไวสต์
โดยภายหลังนั้น เลดีเมย์และครอบครัวได้อาศัยในลอนดอน และไม่ได้ออกงานในฐานะพระราชวงศ์ใดๆ แต่จะร่วมพระราชพิธีสำคัญๆ อาทิ การเสด็จขึ้นครองราชย์ของ ราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 ร่วมถึงอภิเษกสมรสของ เจ้าฟ้าชายชาร์ลส์ กับ เลดี้ไดอานา
ระหว่างปี ค.ศ. 1958 ถึง ค.ศ. 1966 ผู้เป็นสามีในรับตำแหน่ง ผู้ว่ารัฐควีนส์แลนด์ ก่อนจะเกษียณในปี ค.ศ. 1975  ต่อมา เซอร์เฮนรี อเบล สมิธ  ได้เสียชีวิตลงในปี ค.ศ. 1993 และหลังจากนั้นเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม ค.ศ. 1994 เลดีเมย์ สมิธ ได้สิ้นพระชนม์ลงด้วยพระชันษา 88 ปี พระศพถูกฝังในสุสานหลวง มีพระราชวงศ์อังกฤษเสด็จมาอาทิ เจ้าชายดยุกแห่งกลอสเตอร์ เจ้าหญิงเลดีโอกิลวี เป็นตัวแทนพระราชวงศ์เข้าร่วมงานพระศพ
เลดีเมย์ อเบล สมิธ มีศักดิ์เป็นยายของ เอียน ลิดเดลล์-เกรนเจอร์ สมาชิกรัฐสภาแห่งสหราชอาณาจักร
เลตอิตบี

เลตอิตบี (อังกฤษ: Let It Be) เป็นผลงานสตูดิโออัลบั้มชุดที่ 12 และเป็นสตูดิโอลำดับสุดท้ายของวงร็อกอังกฤษ เดอะบีตเทิลส์ ออกขายเมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม ค.ศ. 1970 ภายใต้สังกัดแอปเปิล หลังจากนั้นไม่นานวงได้ประกาศแยกวง
เพลงส่วนใหญ่ในอัลบั้ม เลตอิตบี บันทึกเสียงเดือนมกราคม 1969 ก่อนที่จะบันทึกเสียงและออกอัลบั้ม Abbey Road เสียอีก แต่ด้วยเหตุผลบางประการจึงไม่ได้ออก นักวิจารณ์และแฟนบางคนอย่าง มาร์ก เลวิสโอห์น แย้งว่า Abbey Road ควรจะถือว่าเป็นอัลบั้มชุดสุดท้ายของวง เลตอิตบี เดิมตั้งใจไว้ว่าจะออกก่อนอัลบั้ม Abbey Road แต่แล้วกลางปี 1969 ตั้งชื่อไว้ว่า Get Back แต่เนื่องจากเดอะบีตเทิลส์ไม่พอใจกับผลงานอัลบั้มนี้ ที่มิกซ์และรวบรวมโดยกลีน จอห์นส แล้วเวอร์ชันใหม่ที่สร้างสรรค์จากเทปสตูดิโอโดยฟิล สเปกเตอร์ในปี 1970 จนออกมาในชุด เลตอิตบี  ในที่สุด
อัลบั้มนี้ยังถือเป็นเพลงประกอบภาพยนตร์ในภาพยนตร์ชื่อเดียวกันในปี 1970 ที่เป็นภาพยนตร์สารคดีของวงในระหว่างการซ้อมและการบันทึกเสียง ขณะที่ 2 เพลงที่ออกมาก่อนคือ "Get Back" และ "Let It Be" ก็ถูกรีมิกซ์ใหม่โดยสเป็กเตอร์ในการออกอัลบั้มชุดนี้
ถึงแม้อัลบั้มชุดได้เสียงวิจารณ์ด้านลบจากนิตยสารโรลลิงสโตนในปีนั้นที่ออก แต่เมื่อเวลาผ่านไปอัลบั้มนี้ก็ติดอยู่ในอันดับ 86 ของนิตยสารดังกล่าวในหัวข้อ 500 อัลบั้มยอดเยี่ยมตลอดกาลในปี 2003
เลดิออน เชนิชา

| เลดิออน เชนิชา |
| --- | --- |
เกิด: 28 มกราคม พ.ศ. 2518
เลดิออน เชนิซา (อังกฤษ: Ledion Ceniza) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 28 มกราคม พ.ศ. 2518 สถิติการชก 29 ครั้ง ชนะ  18 (น็อค 7) เสมอ 1 แพ้ 10
ประวัติ

เชนิชาเริ่มชกมวยสากลอาชีพเมื่อ 16 เมษายน พ.ศ. 2536 ชนะคะแนน เนลสัน เนลมิดา จากนั้นขึ้นชกชนะรวดอีก 12 ครั้ง ซึ่งรวมทั้งชกชนะเซลโซ่ แดงก๊อด และ นีล กาก้า ด้วย จากนั้น เชนิชาเดินทางไปชิงแชมป์ OPBF รุ่นไลท์ฟลายเวทที่เกาหลีใต้เมื่อ 11 กันยายน พ.ศ. 2537 แพ้น็อค ชาง ยังซุน ยก 7 จากนั้น ก็มาชกในประเทศไทย แพ้คะแนน พะเนียง พูนธรัตน์ เทพสตาร์ เฉลิมศรี  จากนั้นได้มาชิงแชมป์ OPBF รุ่นฟลายเวทเมื่อ 18 มีนาคม พ.ศ. 2538 ก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนน โชคชัย โชควิวัฒน์ และมาชกนอกรอบในเดือนต่อมา ก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนน ศิริมงคล สิงห์มนัสศักดิ์
หลังจากกลับไปชกชนะที่ฟิลิปปินส์ 2 ครั้ง เชนิชามาชกที่ไทยอีก คราวนี้เป็นฝ่ายชนะคะแนนดัทซ์บอย ดัทซ์บอยยิม น้องชายของแซมซั่น ดัทซ์บอยยิม หลังจากนั้น เชนิชาไปชกที่ญี่ปุ่น แพ้คะแนนซูซูกิ คาบาโตะ จากนั้น เชนิชามาชกแพ้คะแนน ฉัตรชัย อีลิทยิม และเมื่อขึ้น พ.ศ. 2539 เชนิชามาชกนอกรอบ ชนะทีเคโอ โชคชัย โชควิวัฒน์ในยกที่ 4 โดยโชคชัยไหล่หลุดจนต้องยุติการชกไป จากนั้น เชนิชามาชกแพ้น็อควีรพล นครหลวงโปรโมชั่น ยก 9 และกลับไปชกที่ฟิลิปปินส์อีกเพียงครั้งเดียว แพ้น็อค ราฟฟี มอลทันบัล เมื่อ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2539 ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์ฟลายเวทไม่สำเร็จ จากนั้น เชนิชาก็แขวนนวมไป
เกียรติประวัติ

เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
ชิงแชมป์ OPBF รุ่นไลท์ฟลายเวท เมื่อ 11 กันยายน 2537 แพ้น็อค ชาง ยังซุน ยก 7 ที่ เกาหลีใต้
ชิงแชมป์  OPBF รุ่นฟลายเวท เมื่อ 18 มีนาคม 2538 แพ้คะแนน โชคชัย โชควิวัฒน์ ที่ กทม.
เลตอิตบี (เพลง)

| "เลตอิตบี" |
| --- | --- |

เพลงโดยเดอะบีตเทิลส์
ด้านบี: "ยูโนว์มายเนม (ลุกอัปเดอะนัมเบอร์)"
วางจำหน่าย: 6 มีนาคม ค.ศ. 1970 (1970-03-06) (UK)  11 มีนาคม ค.ศ. 1970 (1970-03-11) (US)
บันทึกเสียง: Apple Studios 31 January 1969 EMI Studios, Abbey Road 30 April 1969 4 January 1970
แนวเพลง: ร็อก, ป็อป, กอสเปล
ความยาว: 3:50
ค่ายเพลง: แอปเปิลเรเคิดส์
ผู้ประพันธ์เพลง: เลนนอน-แม็กคาร์ตนีย์
โปรดิวเซอร์: จอร์จ มาร์ติน และ คริส โทมัส
"เลตอิตบี" (อังกฤษ: Let It Be) เป็นเพลงของวงเดอะบีตเทิลส์ ออกเป็นซิงเกิลเมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ. 1970 เป็นเพลงในอัลบั้ม เลตอิตบี ถึงแม้ว่าเพลงจะมีการระบุว่าเขียนโดย เลนนอน-แม็กคาร์ตนีย์ แต่จริงแล้วพอล แม็กคาร์ตนีย์เป็นผู้แต่งแต่เพียงผู้เดียว
ซิงเกิลติดอันดับ 1 ในสหรัฐอเมริกา ออสเตรเลีย อิตาลี นอร์เวย์ สวิตเซอร์แลนด์ และอันดับ 2 ในสหราชอาณาจักร ถือเป็นซิงเกิลสุดท้ายของวงเดอะบีตเทิลส์ขณะที่เป็นยังรวมวงกันอยู่อย่างเป็นทางการ ซึ่งทั้งอัลบั้ม เลตอิตบี และซิงเกิล "เดอะลองแอนด์ไวน์ดิงโรด" ออกภายหลังที่พอล แม็กคาร์ตนีย์ประกาศแยกวงแล้ว
เลดีเอ็ดวีนา กรอสเวอร์เนอร์

| เลดีเอ็ดวีนา กรอสเวอร์เนอร์ |
| --- | --- |
เกิด: เอ็ดวีนา ลูอีส กรอสเวอร์เนอร์ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2524 (43 ปี)
มีชื่อเสียงจาก: นักการกุศล
คู่สมรส: แดน สโนว์
บุตร: เซีย สโนว์ โวล์ฟ โรเบิร์ต สโนว์ ออรา สโนว์
บิดามารดา: เกราล์ด กรอสเวอร์เนอร์ ดยุกที่ 6 แห่งเวสต์มินสเตอร์ นาตาเลีย กรอสเวอร์เนอร์ ดัชเชสแห่งเวสต์มินสเตอร์
เลดีเอ็ดวีนา กรอสเวอร์เนอร์ (อังกฤษ: Lady Edwina Grosvenor) เกิดเมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน 2524 เป็นธิดาของของ เกราล์ด กรอสเวอร์เนอร์ ดยุกที่ 6 แห่งเวสต์มินสเตอร์ และ นาตาเลีย กรอสเวอร์เนอร์ ดัชเชสแห่งเวสต์มินสเตอร์ เป็นพี่นสาวของ ฮิว กรอสเวอร์เนอร์ ดยุกที่ 7 แห่งเวสต์มินสเตอร์ เธอมีพระมารดาทูลหัวคือ ไดอานา เจ้าหญิงแห่งเวลส์ ตัวเธอนั้นมีภูมิหลังที่ไม่ดีนัก เริ่มด้วยการใช้สารเสพติด ต่อมาเธอสามารถเลิกได้ และได้เข้าไปทำงานในคุกที่ กาฐมาณฑุ โดยทำงานเพื่อช่วยเหลือเด็กที่ไม่มีความผิดให้พ้นโทษ
เลดีเอ็ดวีนา กรอสเวอร์เนอร์ มีความสนใจในเรื่องสตรีที่มีคดี เธอจึงมุ้งเน้นในเรื่องสตรีที่กระทำความผิด และมีงานวิจัยของเธอที่เกี่ยวกับความผิดของสตรี
สมรส

เลดีเอ็ดวีนา กรอสเวอร์เนอร์ สมรสกับ แดน สโนว์ พิธีกรรายการและนักโทรทัศน์ชื่อดังของอังกฤษ เมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน 2553 ทั้ง 2 มีบุตรดังนี้
เซีย สโนว์
โวล์ฟ โรเบิร์ต สโนว์
ออรา สโนว์
เลตเดอะมิวสิกเพลย์

| "เลตเดอะมิวสิกเพลย์"> เพลงโดยแชนนอน.จากอัลบั้มลตเดอะมิวสิกเพลย์ |
| --- | --- |
วางจำหน่าย: 1983
แนวเพลง: แดนซ์ ลาตินฟรีสไตล์ อาร์แอนด์บี
ค่ายเพลง: Mirage/Atco/Atlantic Records
ผู้ประพันธ์เพลง: คริส บาร์บอสซา  เอ็ด ชิซอม
โปรดิวเซอร์: มาร์ก ริชเกทท์ คริส บาร์บอสซา
"เลตเดอะมิวสิกเพลย์" (อังกฤษ: Let the Music Play) เป็นซิงเกิลที่บันทึกเสียงโดยนักร้องจากวอชิงตันดีซี แชนนอน
เลตอิตโก (เพลงดิสนีย์)

| "เลตอิตโก"> เพลง.จากอัลบั้มเพลงประกอบภาพยนตร์โฟรเซน |
| --- | --- |
เผยแพร่: Wonderland Music Company
วางจำหน่าย: 25 พฤศจิกายน ค.ศ. 2013 (2013-11-25)
บันทึกเสียง: 2012 (เปียโน, เสียงร้อง)  2013 (ส่วนของจังหวะ, ออร์เคสตรา)
ค่ายเพลง: วอลต์ดิสนีย์เรเคิดส์
ผู้ประพันธ์เพลง: Kristen Anderson-Lopez, Robert Lopez
 
Video (film sequence)
"Let It Go" ที่ยูทูบ
 
"เลตอิตโก" (อังกฤษ: Let It Go) เป็นเพลงจากดิสนีย์ในปี ค.ศ. 2013 ประกอบภาพยนตร์ ผจญภัยแดนคำสาปราชินีหิมะ หรือ โฟรเซน คำร้องและทำนองประพันธ์โดย ทีมนักแต่งเพลงสองสามีภรรยา Kristen Anderson-Lopez และ Robert Lopez เพลงนี้ได้เคยนำไปใช้ขับร้องในภาพยนตร์ โดย ไอดินา แมนเซล (Idina Menzel) นักแสดงหญิงและนักร้องชาวอเมริกัน ซึ่งได้พากย์เสียงเป็นเจ้าหญิงเอลซ่า โดยนักแต่งเพลงสองสามีภรรยานั้นได้ประพันธ์เพลงในเวอร์ชันป็อป (ด้วยคำร้องที่สั้นลงและมีเสียงคอรัส) ซึ่งขับร้องโดยนักแสดงและนักร้องอเมริกัน Demi Lovato ในตอนเริ่มของเครดิตปิดภาพยนตร์เรื่องนี้ ส่วนมิวสิกวิดีโอทำได้แยกออกไปต่างหากสำหรับเวอร์ชันป็อป
เพลง "เลตอิตโก" ได้เข้าสู่ 10 อันดับแรกในชาร์ตบิลบอร์ดฮอต 100 และชนะรางวัลออสการ์ สาขาเพลงประกอบภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ในปี ค.ศ. 2014 และรางวัลแกรมมี สาขาเนื้อเพลงประกอบวิชวลมีเดียยอดเยี่ยม ในปี ค.ศ. 2015 เพลงนี้ได้รับการยอมรับในต่างประเทศ และกลายเป็นหนึ่งในเพลงของดิสนีย์ที่มีการบันทึกในภาษาต่าง ๆ ทั่วโลก รวมถึงเพลงในเวอร์ชันภาษาไทยอีกด้วย โดยใช้ชื่อเพลง "ปล่อยมันไป" ซึ่งขับร้องโดยวิชญาณี เปียกลิ่น
เลตโชว์วิตเดวิด เลตเทอร์แมน

เลตโชว์วิตเดวิด เลตเตอร์แมน (อังกฤษ: Late Show with David Letterman) เป็นเลตไนต์ทอล์กโชว์สัญชาติอเมริกันทางช่องซีบีเอส มีเดวิด เลตเทอร์แมนเป็นพิธีกร นับเป็นรายการแรกในแฟรนไชส์เลตโชว์ รายการออกอากาศรอบประเดิมเมื่อวันที่ 30 สิงหาคม 2536 และผลิตโดย เวิลด์ไวด์แพนส์ บริษัทผลิตของเลตเทอร์แมน และซีบีเอส เทเลวิชชันสตูดิโอส์ ในบรรดารายการเลตไนต์ใหญ่ ๆ ของสหรัฐ เลตโชว์ มียอดผู้ชมเฉลี่ยสะสมเป็นอันดับสอง ในตลาดสหรัฐส่วนใหญ่ รายการออกอากาศตั้งแต่เวลา 23.35 น. ถึง 0.37 น. ตามเวลาตะวันออกและแปซิฟิก และถ่ายทำในวันจันทร์ถึงพุธในเวลา 16.30 น. และวันพฤหัสบดีในเวลา 15.30 น. และ 18.00 น. เวลาตะวันออก ตอนที่ถ่ายทำตอนที่สองในวันพฤหัสบดีปกติแพร่สัญญาณในวันศุกร์สัปดาห์เดียวกัน
ในปี 2545 เลตโชว์วิตเดวิด เลตเทอร์แมน จัดอยู่ในอันดับ 7 ในรายการทีวียิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล 50 รายการของทีวีไกด์ หลังเป็นพิธีกรกว่า 30 ปี เลตเทอร์แมนได้เป็นพิธีกรเลตไนต์ทอล์กโชว์นานที่สุดในปี 2556 แซงจอห์นนี คาร์สัน ในปีนั้น เลตไนต์ และ เลตโชว์ จัดอยู่ในอันดับที่ 41 ใน ซีรีส์ยอดเยี่ยมตลอดกาล 60 ซีรีส์ของทีวีไกด์ รายการได้รับเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลเอ็มมีเพรมไทม์สาขาซีรีส์วาไรตีดีเด่น 16 ครั้ง และได้รับรางวัล 6 ครั้ง นอกจากนี้ยังได้รับเสนอชื่อรับรางวัลเอ็มมีไพรม์ไทม์สาขาการกำกับดีเด่นสำหรับซีรีส์วาไรตี 15 ครั้ง และได้รับเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลเอ็มมีไพรม์ไทม์สาขาเขียนบทดีเด่นสำหรับซีรีส์วาไรตี 16 ครั้ง
ในปี 2557 เลตเทอร์แมนประกาศเกษียณและรายการตอนสุดท้ายแพร่สัญญาณเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม 2558 จากนั้นรายการที่มาแทนคือ เลตโชว์วิตสตีเฟน กอลแบร์ ซึ่งออกอากาศรอบประเดิมในวันที่ 8 กันยายน 2558
เรเดียน

บทความนี้เกี่ยวกับคณิตศาสตร์ สำหรับความหมายอื่น ดูที่ เรเดียน (แก้ความกำกวม)
| เรเดียน |
| --- | --- |
มุมขนาด 1 เรเดียน จนถึง 2π เรเดียน
ข้อมูลทั่วไป
ระบบการวัด: หน่วยอนุพัทธ์เอสไอ
เป็นหน่วยของ: มุม
สัญลักษณ์: rad หรือ c 
การแปลงหน่วย      
1 rad ใน ...: ... มีค่าเท่ากับ ...
 
   มิลลิเรเดียน:    1000 mrad
   รอบ:    1/2π รอบ
   องศา:    180°/π ≈ 57.296°
   แกร็ด:    200g/π ≈ 63.662g
มุมปกติทั่วไปบางมุม วัดในหน่วยเรเดียน
เรเดียน (อังกฤษ: radian) คือหน่วยวัดมุมชนิดหนึ่งบนระนาบสองมิติ ใช้สัญลักษณ์ "rad" หรืออักษร c ตัวเล็กที่ยกสูงขึ้น (มาจาก circular measure) ซึ่งไม่เป็นที่นิยมนัก ตัวอย่างเช่น มุมขนาด 1.2 เรเดียน สามารถเขียนได้เป็น "1.2 rad" หรือ "1.2c"
เรเดียนเคยเป็น หน่วยเสริม ของหน่วยเอสไอ แต่ถูกยกเลิกใน พ.ศ. 2538 และปัจจุบันนี้เรเดียนได้ถูกพิจารณาให้เป็น หน่วยอนุพัทธ์ ในหน่วยเอสไอ สำหรับการวัดมุมในวัตถุทรงตัน ดูที่สเตอเรเดียน
ทุกวันนี้เรเดียนเป็นหน่วยพื้นฐานของการวัดมุมในวิชาคณิตศาสตร์ และสัญลักษณ์ "rad" มักจะถูกละไว้ในการเขียนนิพจน์ทางคณิตศาสตร์ต่าง ๆ เมื่อใช้หน่วยองศาจะใช้สัญลักษณ์วงกลมเล็ก ° เพื่อให้เห็นความแตกต่างระหว่างองศากับเรเดียน
นิยาม

หนึ่งเรเดียน คือ ขนาดของมุมที่วัดจากจุดศูนย์กลางของวงกลม ที่กางออกตามส่วนโค้งของวงกลม ซึ่งส่วนโค้งนั้นมีความยาวเท่ากับรัศมีของวงกลมพอดี
ประวัติ

คำว่า radian ปรากฏครั้งแรกในงานพิมพ์เมื่อวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2416 ในข้อสอบของวิทยาลัยควีนส์คอลเลจ เมืองเบลฟาสต์ ไอร์แลนด์เหนือ สหราชอาณาจักร โดยเจมส์ ทอมสัน (พี่ชายของลอร์ด เคลวิน) เขายังเคยใช้คำนี้ใน พ.ศ. 2414 ซึ่งก่อนหน้านี้ 2 ปีในขณะที่เซอร์ทอมัส มิวร์ แห่งมหาวิทยาลัยเซนต์แอนดรูว์ ลังเลที่จะใช้คำว่า rad, radial หรือ radian แทนนิยามดังกล่าว และเมื่อทอมสันใช้คำว่า radian เซอร์มิวร์จึงรับรองการตัดสินใจของเขา
อย่างไรก็ตาม แนวความคิดของการวัดมุมในหน่วยเรเดียน เพื่อให้แตกต่างจากการวัดมุมเป็นองศา ริเริ่มมาจากความคิดของรอเจอร์ โคตส์ ใน พ.ศ. 2257 เขามีทุกอย่างที่เกี่ยวกับแนวความคิดนี้ยกเว้นเพียง "ชื่อ" และเขายอมรับว่าการวัดมุมนี้เป็นหน่วยธรรมชาติอีกด้วย