stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ (พ.ศ. 2516–2544)
แหล่งข้อมูลอื่น

World Trade Center – Silverstein Properties
World Trade Center (1997) - World Trade Center (2001) – Port Authority of New York & New Jersey
World Trade Center ที่เว็บไซต์ Curlie
Building the Twin Towers: A Tribute – slideshow by Life magazine
New York: A Documentary film เก็บถาวร 2017-08-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน features the construction and destruction of the World Trade Center in the seventh and final episode of the series directed by Ric Burns.
Historic video with scenes of World Trade Center under construction in 1970
| ก่อนหน้า |  | เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ (พ> ศ. 2516–2544) |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ตึกเอ็มไพร์สเตต |  |   ตึกที่สูงที่สุดในโลก  (พ.ศ. 2513–2517) |  | วิลลิสทาวเวอร์ |
ไวรัสทิวลิปแตกสี

ภาพเขียนสีน้ำของทิวลิป “Semper Augustus” โดยจิตรกรนิรนามของคริสต์ศตวรรษที่ 17 ที่เป็นทิวลิปที่ได้ชื่อว่ามีราคาสูงที่สุดที่ขายระหว่างความคลั่งทิวลิป การแตกสีเกิดจากไวรัสที่ทำให้ออกมาเป็นสีต่างๆ ในดอกเดียว
ไวรัสทิวลิปแตกสี หรือ ไวรัสทิวลิปโมเสก หรือ ไวรัสลิลลีแตกสี(อังกฤษ: Tulip breaking virus หรือ Tulip breaking potyvirus หรือ Lily streak virus หรือ Tulip mosaic virus หรือ TBV) เป็นไวรัสพืชที่มีชื่อเสียงจากการทำให้ดอกทิวลิปแตกเป็นสีต่างๆ ในดอกเดียวเมื่อติดเชื้อ ซึ่งเป็นลักษณะของดอกที่เป็นชนวนในการทำให้ราคาหัวทิวลิปที่ค้าขายกันในตลาดหลักทรัพย์ถีบตัวสูงขึ้นจนเกินเลยความจริง ในเหตุการณ์ที่มารู้จักกันว่า “ความคลั่งทิวลิป” ที่เกิดขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 17 ในเนเธอร์แลนด์
ในปัจจุบันทิวลิปที่แตกสีเป็นผลมาจากการผสมพันธุ์มิใช่มาจากการติดเชื้อไวรัส
ไวยากรณ์

ไวยากรณ์ (อังกฤษ: grammar) คือ การศึกษากฎเกณฑ์ของภาษา ซึ่งรวมถึง เสียง คำศัพท์ ประโยค และส่วนประกอบอื่น ๆ เช่น การประสมคำ และการตีความ คำว่าไวยากรณ์ยังหมายถึงคุณลักษณะเชิงนามธรรมของตำราที่นำเสนอกฎเหล่านี้ด้วย
สำหรับคำว่า หลักภาษา แม้จะมีความหมายเดียวกันกับคำว่าไวยากรณ์ แต่จะใช้เรียกกับภาษาไทยและภาษาไทยใต้เท่านั้น
การศึกษาทฤษฎีทางไวยากรณ์เป็นที่สนใจของนักปรัชญา นักมานุษยวิทยา นักจิตวิทยา และนักวิเคราะห์ทางวรรณกรรมมาหลายศตวรรษ ทุกวันนี้ ไวยากรณ์เป็นสาขาหนึ่งในวิชาภาษาศาสตร์ แต่ยังคงมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับสาขาอื่น ๆ แต่โดยส่วนใหญ่แล้ว พัฒนาการของทฤษฎีไวยากรณ์นั้นมีผลเพียงเล็กน้อยแต่ตัวเนื้อหาของไวยากรณ์ในสถานศึกษาทั่วไป สำหรับคนส่วนใหญ่ มักจะเข้าใจว่าไวยากรณ์หมายถึงกฎที่เราจะต้องทราบเพื่อจะพูดหรือเขียนได้อย่างถูกต้อง
ดูเพิ่ม

วากยสัมพันธ์ (syntax)
ศัพทมูลวิทยา (etymology)
นิรุกติศาสตร์ (philology)
ภาษาศาสตร์ (linguistics)
ไวรัสโรคอหิวาต์แอฟริกาในสุกร

| ไวรัสโรคอหิวาต์แอฟริกาในสุกร |
| --- | --- |

ภาพกล้องจุลทรรศน์ของอนุภาคไวรัสชนิดนี้

การจำแนกชนิดไวรัส
Group:: Group I (dsDNA)
วงศ์:: Asfarviridae
สกุล:: Asfivirus
สปีชีส์:: African swine fever virus

ไวรัสโรคอหิวาต์แอฟริกาในสุกร (อังกฤษ: African swine fever virus, ASFV) เป็นเชื้อไวรัสที่ทำให้เกิดโรคอหิวาต์แอฟริกาในสุกร (อังกฤษ: African swine fever, ASF) ซึ่งเป็นโรคที่อยู่ในวงศ์ Asfarviridae พบในสุกรและมีอัตราการเสียชีวิตที่สูง สิ่งมีชีวิตที่เป็นโฮสต์ของเชื้อนี้ตามธรรมชาติได้แก่ หมูป่าบุชพิก, หมูป่า warthog และเห็บในจีนัส Ornithodoros โดยไม่มีอาการของโรค เชื้อเป็นไวรัสดีเอ็นเอสายคู่ขนาดใหญ่ ก่อให้เกิดโรคไข้เลือดออกที่มีอัตราตายสูงในหมูเลี้ยง บางชนิดอาจทำให้ตายได้หลังติดเชื้อเพียง 2 สัปดาห์ เชื้อนี้ไม่ก่อโรคในมนุษย์
ไวรัสโรคพิษสุนัขบ้า

| Rabies virus (RABV) |
| --- | --- |

TEM micrograph with numerous rabies virions (small dark-grey rod-like particles) and Negri bodies (the larger pathognomonic cellular inclusions of rabies infection)

การจำแนกชนิดไวรัส
Group:: Group V ((−)ssRNA)
อันดับ:: Mononegavirales
วงศ์:: Rhabdoviridae
สกุล:: Lyssavirus
สปีชีส์:: Rabies lyssavirus

ไวรัสโรคพิษสุนัขบ้า (อังกฤษ: Rabies virus) เป็นเชื้อไวรัสชนิดหนึ่งที่ทำให้เกิดโรคในระบบประสาท ทำให้เกิดโรคพิษสุนัขบ้าในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมและในมนุษย์
การสร้างตัวไวรัสใหม่ทั้งหมดจะเกิดในโครงสร้างพิเศษในไซโตพลาสซึม โครงสร้างนี้พบเห็นได้ในเซลล์ผ่านการตรวจด้วยกล้องจุลทรรศน์ เรียกว่า เนกริบอดี ตามชื่อของ Adelchi Negri มีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 2-10 ไมโครเมตร โครงสร้างนี้มีความจำเพาะต่อโรคพิษสุนัขบ้า และถูกใช้ในการวินิจฉัยยืนยันโรคขั้นสุดท้ายด้วยการตรวจชิ้นเนื้อ
ไวลด์เอด

ไวลด์เอด (อังกฤษ: WildAid) เป็นหน่วยงานไม่แสวงหาผลกำไร และเป็นองค์กรเพื่อสิ่งแวดล้อม องค์กรนี้มีจุดประสงค์เพื่อต่อต้านการฆ่าสัตว์เพื่อการค้า สำนักงานอยู่ในเมืองซานฟรานซิสโก และมีสาขาใน จีน อินเดีย กัมพูชา หมู่เกาะกาลาปาโกส และอังกฤษ
องค์กรนี้ชาวจีนรู้กันดีในเรื่องของการจับนักกีฬาจีนที่มีชื่อเสียงมาเป็นพรีเซ็นเตอร์ให้องค์การ เช่น จาง ยี่ หนิง และ เหยา หมิง เป็นต้น
ไวรอลวิดีโอ

ไวรอลวิดีโอ (อังกฤษ: viral video) เป็นวิดีโอที่เป็นที่นิยมผ่านกระบวนการแบ่งปันทางอินเทอร์เน็ต โดยทั่วไปแล้วผ่านเว็บไซต์แบ่งปันวิดีโอหรืออีเมล ไวรอลวิดีโออาจมีเนื้อหาที่ตลกและภาพทางโทรทัศน์ที่ตลก ตัวอย่างเช่นวิดีโอเพลง Lazy Sunday และ Dick in a Box ของวงเดอะโลนลีไอแลนด์ หรือวิดีโอสมัครเล่นอย่าง Star Wars Kid วิดีโอชุด  Numa Numa, The Evolution of Dance, Chocolate Rain ในเว็บไซต์ ยูทูบ และงานผลิตเพื่อเว็บไซต์อย่าง I Got a Crush... on Obama หรือแม้แต่ผู้ร่วมในเหตุการณ์ต่าง ๆ ก็อาจเป็นไวรอลวิดีโอได้เช่น ตัวอย่างเช่นคลิปนักท่องเที่ยวที่ถ่ายการล่าของสัตว์ป่าในแอฟริกาอย่าง Battle at Kruger
แหล่งข้อมูลอื่น

Viral Video Chart Guardian News, UK.
ไวรัสเอ็ปสไตน์-บาร์

| Epstein–Barr |
| --- | --- |

Two Epstein–Barr virions

การจำแนกชนิดไวรัส
Group:: Group I (dsDNA)
อันดับ:: Herpesvirales
วงศ์:: Herpesviridae
วงศ์ย่อย:: Gammaherpesvirinae
สกุล:: Lymphocryptovirus
สปีชีส์:: Human herpesvirus 4 (HHV-4)

Synonyms
 EB virus
ไวรัสเอ็ปสไตน์-บาร์หรืออีบีวี (อังกฤษ: Epstein-Barr virus, EBV) หรือ ไวรัสเฮอร์ปีสในมนุษย์ 4 หรือเอชเอชวี-4 (อังกฤษ: human herpesvirus 4, HHV-4) เป็นไวรัสเฮอร์ปีสในมนุษย์ชนิดหนึ่งจากทั้งหมดแปดชนิด ในแฟมิลีของไวรัสเฮอร์ปีส และเป็นไวรัสที่พบบ่อยที่สุดชนิดหนึ่งในมนุษย์อีกด้วย
อีบีวีทำให้เกิดโรคต่างๆ ที่สำคัญและเป็นที่รู้จัก เช่น โรคติดเชื้อโมโนนิวคลีโอซิส นอกจากนั้นยังทำให้เกิดมะเร็งบางชนิด เช่น มะเร็งต่อมน้ำเหลืองชนิดฮอด์จกิน มะเร็งต่อมน้ำเหลืองชนิดเบอร์กิตต์ มะเร็งกระเพาะอาหาร มะเร็งคอหอยส่วนจมูก และภาวะบางอย่างที่สัมพันธ์กับการติดเชื้อเอชไอวี เช่น ลิวโคเพลเกียชนิดมีขน หรือมะเร็งต่อมน้ำเหลืองในระบบประสาทกลาง นอกจากนี้ยังมีหลักฐานทางการแพทย์ที่สนับสนุนว่าอีบีวีเพิ่มความเสี่ยงของการเกิดโรคภูมิต้านตนเองบางชนิด  เช่น ผิวหนังกับกล้ามเนื้อหลายมัดอักเสบ ลูปัส อีริทีมาโตซัส ทั่วร่าง ข้ออักเสบรูมาตอยด์ กลุ่มอาการเชอเกร็น  และโรคมัลติเพิล สเกลอโรซิส เชื่อกันว่ามีผู้ป่วยมะเร็งที่มีสาเหตุจากการติดเชืออีบีวีอยู่ประมาณ 200,000 คนทั่วโลก
เวเจทาเรียนไทมส์

| เวเจทาเรียนไทมส์ |
| --- | --- |
  เวเจทาเรียนไทมส์ ฉบับเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2010
หัวหน้าบรรณาธิการ: เอลิซาเบธ เทอร์เนอร์
ประเภท: นิตยสารไลฟ์สไตล์
นิตยสารราย: 9 ครั้ง/ปี
ยอดพิมพ์จำหน่ายรวม  (ค.ศ. 2011): 309,886 ฉบับ
วันจำหน่ายฉบับแรก: ค.ศ. 1974
บริษัท: แอคทีฟอินเทอร์เรสต์มีเดีย
ประเทศ: สหรัฐอเมริกา
เมือง: เอลเซกันโด รัฐแคลิฟอร์เนีย
ภาษา: อังกฤษ
เว็บไซต์: www.vegetariantimes.com
เลขมาตรฐานสากลสำหรับนิตยสาร (ISSN): 0164-8197
เวเจทาเรียนไทมส์ (อังกฤษ: Vegetarian Times) เป็นนิตยสารรายเดือนที่ได้รับการจัดพิมพ์เก้าครั้งต่อปี (สามเดือนต่อสองฉบับ) โดยครัซเบย์พับลิชชิงอิงค์ และผู้อ่านนิตยสารประกอบด้วยผู้ทานมังสวิรัติและ "มังสวิรัติแบบยืดหยุ่น" ซึ่งมุ่งเน้นไปสู่การดำเนินชีวิตที่มีสุขภาพดี เวเจทาเรียนไทมส์ ให้การส่งเสริมวิถีชีวิตที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม ด้วยตำรับ, ข้อมูลสุขภาพ, เทคนิคการทำอาหาร และข้อมูลเกี่ยวกับผลิตภัณฑ์ "สีเขียว" ถึงกระนั้น ครึ่งหนึ่งของผู้อ่านไม่ได้ปฏิบัติตามรูปแบบของอาหารมังสวิรัติอย่างเคร่งครัด
ประวัติ

หลังจากที่ประสบความสำเร็จในความพยายามที่จะขายบทความที่เขียนเกี่ยวกับการไม่รับประทานเนื้อสัตว์โดยใช้ชื่อ "เป็นมังสวิรัติคุณจะไม่มีวันกล่าวขออภัย – ให้แก่วัว" ใน ค.ศ. 1974 พอล โอบิส ซึ่งเป็นผู้ก่อตั้งได้ใส่ข่าวแถลงสี่หน้าและได้เรียกมันว่าเวเจทาเรียนไทมส์ เขาทำสำเนา 300 ชุด และออกฉบับแรกให้แก่ผู้สมัครสมาชิกสองราย
เมื่อนิตยสารนี้มีอายุได้เจ็ดสิบปี ได้มีการเพิ่มจำนวนหน้าตั้งแต่ 4 หน้า ไปเป็น 16 ถึง 24 หน้า และได้รับการตีพิมพ์ครั้งละประมาณ 1,000–2,000 ฉบับ โดยในปี ค.ศ. 1977 ซึ่งเป็นช่วงหลังจากเล่ม 19 เวเจทาเรียนไทมส์ ได้รับการตีพิมพ์เป็นรายสองเดือนและมีผู้อ่านที่ 10,000 คน หลังจากการจัดทำและจัดจำหน่ายจากบ้านของเขา โอบิสได้ขอเผยแพร่และขายหุ้นของตัวเอง 80 เปอร์เซนต์ให้แก่สำนักพิมพ์นิวยอร์กที่ชื่อแอสโซซิเอทบิสิเนสพับลิเคชัน (เอบีพี) เพื่อแลกกับหนี้สินมูลค่า 60,000 ดอลลาร์กับจดหมายที่ยังไม่ได้เปิดสองถุงและเห็นด้วยที่จะให้ดำเนินการจัดพิมพ์ต่อ
ในช่วงที่เอบีพีได้มาเป็นเจ้าของนิตยสาร โอบิสยังคงทำหน้าที่เป็นบรรณาธิการต่อ ใน ค.ศ. 1985 ได้ซื้อกิจการนิตยสารคืนจากเอบีพีด้วยจำนวนเงิน 276,000 ดอลลาร์ เพื่อนที่เก่าแก่ของโอบิสที่ชื่อเฟรด โรเจอร์ส (หรือ"มิสเตอร์โรเจอร์ส") ได้ให้การช่วยเหลือด้านเงินทุนและได้กลายเป็นผู้ถือหุ้นเสียงข้างน้อย ในขณะที่โอบิสเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ เวเจทาเรียนไทมส์ เติบโตอย่างรวดเร็วภายใต้การบริหารของโอบิส โดยมียอดจำหน่ายเพิ่มขึ้นจาก 10,000 เล่มถึงกว่า 250,000 เล่มใน ค.ศ. 1990 และในปีดังกล่าว โอบิสได้ขายกิจการนิตยสารให้แก่คาวล์สมีเดีย ซึ่งเป็นเจ้าของมินนีแอโพลิสสตาร์ทริบูน ด้วยจำนวนเงิน 10 ล้านดอลลาร์
ใน ค.ศ. 2003 สำนักพิมพ์แอคทีฟอินเทอร์เรสต์มีเดียได้ซื้อสิ่งพิมพ์จากคาวล์สมีเดียและเริ่มจัดพิมพ์ใหม่ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2004 เมื่อครั้งครบรอบปีที่ 30 ของนิตยสาร หลังจากการลงทุนอย่างมีนัยสำคัญ และได้มีการยกเครื่องบรรณาธิการใหม่ นิตยสารขยายเนื้อหาครอบคลุมไม่เพียงเฉพาะด้านมังสวิรัติแบบเคร่งครัดเท่านั้น หากแต่ให้ผู้คนได้เห็นถึงวิถีการดำเนินชีวิตที่แข็งแรง และตำรับอาหารเพื่อสุขภาพ เอบีพีได้ปรับเปลี่ยนนิตยสารเป็นมาเป็นสิ่งพิมพ์รายเดือนและเพิ่มการโฆษณาจากที่แทบจะไม่มีมาเป็น 15 ถึง 20 หน้าต่อต่อฉบับ ยอดจำหน่ายได้มีการเติบโตและรายได้เพิ่มขึ้นยี่สิบครั้งไปถึงกว่า 1 ล้านดอลลาร์ แม้จะมีการเจริญเติบโต ทางวารสารก็ยังคงสูญเสียเงิน ใน ค.ศ. 1985 เอบีพีที่ได้สิ่งพิมพ์ใหม่และได้ตัดสินใจว่าเวเจทาเรียนไทมส์ ไม่เป็นที่น่าสนใจสำหรับทีมงานในแง่ที่ว่ามันจะมีความจำเป็นจนสามารถทำกำไรได้ โอบิสจึงใช้โอกาสนี้กลับมาซื้อกิจการนิตยสารของเขา และภายในสองปีได้มีการเพิ่มยอดจำหน่ายสูงถึง 250,000 ฉบับ ตลอดจนทำรายได้ขั้นต้นได้ถึง 10 ล้านดอลลาร์สหรัฐ และ ณ ช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1980 ก็ไม่มีนิตยสารคู่แข่งหัวอื่น ๆ ในสหรัฐอเมริกา
นิตยสารได้มีการเปลี่ยนแปลงเจ้าของเป็นจำนวนมาก นับตั้งแต่โอบิสได้ทำการซื้อบริษัท ส่วนในปี ค.ศ. 1990 โคว์มีเดียก็ได้มาครอบครองเวเจทาเรียนไทมส์  ส่วนในปี ค.ศ. 1999 ซาบอตพับลิชชิงซึ่งอยู่ใกล้กับเมืองริชมอนด์ รัฐเวอร์จิเนีย ได้ซื้อสิ่งพิมพ์นี้จากไพรมีเดียในแมนฮัตตัน นิวยอร์ก ซึ่งได้เป็นเจ้าของนิตยสารเพียง 18 เดือนในช่วงเวลาของการจัดจำหน่าย และในปี ค.ศ. 2003 นิตยสารนี้ก็ได้รับการซื้อกิจการจากซาบอตพับลิชชิงที่ตั้งฐานอยู่ ณ ริชมอนด์ โดยครูซเบย์พับลิชชิง ซึ่งเป็นสำนักพิมพ์ในเครือของแอคทีฟอินเทอเรสต์มีเดีย ส่วนในปี ค.ศ. 2007 ลิซาเบธ เทอร์เนอร์ ก็ได้รับการแต่งตั้งเป็นหัวหน้าบรรณาธิการ โดยก่อนที่จะร่วมงานกับเวเจทาเรียนไทมส์ เทอร์เนอร์ได้เป็นบรรณาธิการบริหารของนิตยสารเนเชอรัลเฮลธ์
เนื้อหา

ช่วงปี ค.ศ. 2008 เวเจทาเรียนไทมส์ เป็นเพียงนิตยสารสำหรับผู้มีรสนิยมสูง ที่มุ่งเน้นด้านการทำอาหารมังสวิรัติและสุขภาพเท่านั้น แต่แล้ว ก็ได้มีการเพิ่มบทความที่น่าสนใจขึ้นอีกสามถึงสี่บทความ โดยแต่ละฉบับอาจรวมถึงรายการดังต่อไปนี้:
สินค้า เครื่องมือห้องครัวและการทำอาหาร
ความงามเชิงนิเวศ เครื่องสำอางและผลิตภัณฑ์ความงามสีเขียว
ถามแพทย์ คำถามและคำตอบเกี่ยวกับปัญหาทางการแพทย์
อาหารเพื่อเยียวยา งานค้นคว้าในอาหารที่มีคุณสมบัติด้านการเยียวยา
30 นาที ไอเดียเมนูด่วน
ว่าด้วยผัก รายการทำอาหารสำหรับสุขภาพ
เทคนิค ให้คำแนะนำวิธีการปรุงอาหาร
ตู้กับข้าว ไอเดียในการทำอาหารแบบเสรี
บ้านดาวเคราะห์ หัวข้อที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม
หนึ่งต่อหนึ่ง การสัมภาษณ์
ผู้ให้ข้อมูล

เจมส์ ซามูเอล กอร์ดอน
ซูซาน ฮาวาลา ฮอบส์
อันยา คาเมเนตซ์
วิกทอรัส คัลวินสกาส์
แนนซี ลอนสดอร์ฟ
เดโบราห์ เมดิสัน
รางวัลและการยอมรับ

เข้ารอบสุดท้ายในการชิงรางวัลแม็กกี 2009: สาขาวิถีชีวิตและทางเลือก วิถีชีวิต/ผู้บริโภค (สมาคมสำนักพิมพ์ตะวันตก)
สิ่งพิมพ์เสริม

นอกจากนิตยสารแล้ว เวเจทาเรียนไทมส์ ยังได้มีการตีพิมพ์ฉบับพิเศษเป็นระยะ ๆ เช่น เดอะเวเจทาเรียนบีกินเนอร์สไกด์  และฉบับรวบรวมสูตร เช่น ฮีลลิงฟูดส์คุกบุ๊ก: 25 ฟูดส์ยูนีด, 75 รีซีฟส์ยูวิลเลิฟ
แหล่งข้อมูลอื่น

เวเจทาเรียนไทมส์ ที่เฟซบุ๊ก
เว็บไซต์ทางการ
เวเจทาเรียนไทมส์ ฉบับจัดพิมพ์พิเศษ
ไวต์ฮอร์ส (เพลงเทย์เลอร์ สวิฟต์)

2008 ซิงเกิลโดยเทย์เลอร์ สวิฟต์
"ไวต์ฮอร์ส" (อังกฤษ: White Horse) เป็นเพลงของนักร้องนักแต่งเพลงชาวอเมริกัน เทย์เลอร์ สวิฟต์ เพลงแต่งโดยสวิฟต์ และลิซ โรส ผลิตโดยนาธาน แชปแมน โดยสวิฟต์คอยช่วยผลิตด้วย เพลงออกจำหน่ายวันที่ 7 ธันวาคม ค.ศ. 2008 โดยสังกัดบิกแมชีนเรเคิดส์ เป็นซิงเกิลที่สองจากสตูดิโออัลบั้มที่สอง เฟียร์เลส (2008) สวิฟต์และโรสแต่งเพลงเกี่ยวกับคนรักเก่าคนหนึ่งของสวิฟต์ เมื่อเธอพบว่าเขาไม่ใช่คนแบบที่เธอต้องการ เพลงเน้นที่ช่วงเวลาที่สวิฟต์ยอมรับว่าความสัมพันธ์จบลง "ไวต์ฮอร์ส" ในด้านดนตรี เป็นเพลงคันทรี และใช้ไม่เน้นที่การผลิตมากเพื่อให้ความสำคัญกับเสียงร้องมากกว่า ในด้านเนื้อเพลง เพลงพูดถึงความผิดหวังในสิ่งที่ไม่ได้เป็นไปตามที่คิด และความสัมพันธ์ที่เจ็บปวด มีการอ้างถึงนิยายปรัมปราด้วย
ด้านการวิจารณ์ "ไวต์ฮอร์ส" ได้รับการตอบรับที่ดี ในงานประกาศรางวัลแกรมมี 2010 "ไวต์ฮอร์ส" ได้รับรางวัลแกรมมีสาขาเพลงคันทรียอดเยี่ยม และสาขาร้องเพลงคันทรีหญิงยอดเยี่ยม เพลงขายได้ดี แต่ไม่สำเร็จเท่าเพลงก่อนหน้า "เลิฟสตอรี" ในสหรัฐ เพลงขึ้นถึงอันดับที่สิบสามในชาร์ตบิลบอร์ดฮอต 100 และอันดับสองในชาร์ตฮอตเพลงคันทรี เพลงได้รับการรับรองระดับแพลตินัมโดยสมาคมผู้ประกอบกิจการเพลงของสหรัฐอเมริกา (RIAA) มิวสิกวิดีโอกำกับโดยเทรย์ แฟนจอย ซึ่งเคยกำกับมิวสิกวิดีโอให้สวิฟต์มากมาย วิดีโอแสดงสวิฟต์ตัดสินใจจบความสัมพันธ์ทางโทรศัพท์ ในวิดีโอ สวิฟต์นึกย้อนถึงเหตุการณ์เกี่ยวกับคนรักหลายเหตุการณ์ ทั้งด้านดีและไม่ดี สวิฟต์ส่งเสริมเพลง "ไวต์ฮอร์ส" ผ่านการแสดงสด และในทัวร์คอนเสิร์ตเฟียร์เลสทัวร์ (2009-10)
การรับรอง

| ประเทศ | การรับรอง | จำนวนหน่วยที่รับรอง/ยอดขาย |
| --- | --- | --- |
| Australia (ARIA) | Gold | 35,000^ |
| Canada (Music Canada) | Gold | 40,000* |
| United States (RIAA) | 2× Platinum | 2,000,000 |
 *ตัวเลขยอดขายขึ้นกับการรับรองอย่างเดียว ^ตัวเลขการจัดส่งขึ้นอยู่กับการรับรองเพียงอย่างเดียว ตัวเลขสตรีมมิงและยอดขายขึ้นอยู่กับการรับรองเพียงอย่างเดียว
เวอร์จิเนีย วูล์ฟ

| เวอร์จิเนีย วูล์ฟ Virginia Woolf |
| --- | --- |

เกิด: 25 มกราคม ค.ศ. 1882 ลอนดอน, สหราชอาณาจักร
เสียชีวิต: 28 มีนาคม ค.ศ. 1941 อีสต์ซัสเซ็กซ์, สหราชอาณาจักร
สัญชาติ: ชาวอังกฤษ
อาชีพ: นักเขียน
ยุคสมัย: นักเขียนนวนิยาย และ บทความ, นักพิมพ์ และผู้สนับสนุนสิทธิสตรี
ผลงานเด่น: “To the Lighthouse” “Mrs Dalloway” “Orlando: A Biography” “A Room of One's Own”
ตำแหน่ง: นักเขียน
คู่สมรส: เลนนาร์ด วูล์ฟ
นักเขียนชาวอังกฤษ
เวอร์จิเนีย วูล์ฟ (อังกฤษ: Virginia Woolf (ชื่อเดิม Adeline Virginia Stephen)) (25 มกราคม ค.ศ. 1882 - 28 มีนาคม ค.ศ. 1941) เป็นนักเขียนนวนิยาย, เรื่องสั้น และ บทความ, นักพิมพ์ และผู้สนับสนุนสิทธิสตรี (feminist) ชาวอังกฤษคนสำคัญ วูล์ฟถือกันว่าเป็นนักเขียนผู้มีบทบาทสำคัญของวรรณกรรมสมัยใหม่นิยมของคริสต์ศตวรรษที่ 20 คนหนึ่ง และเป็นผู้ริเริ่มใช้แนววิธีการเขียนตามกระแสสำนึก(stream of consciousness)ในการเล่าเรื่อง
ระหว่างสมัยสองสงครามโลก วูล์ฟเป็นผู้มีบทบาทสำคัญในวงการวรรณกรรมของลอนดอนและเป็นสมาชิกคนหนึ่งของ “กลุ่มบลูมสบรี” (Bloomsbury group) ซึ่งเป็นกลุ่มนักเขียน, ปัญญาชน และศิลปินที่ก่อตัวขึ้นอย่างไม่เป็นทางการ
งานชิ้นสำคัญ ๆ ของวูล์ฟก็ได้แก่นวนิยาย “Mrs Dalloway” (ค.ศ. 1925), “To the Lighthouse” (ค.ศ. 1927)  และ “Orlando: A Biography” (ค.ศ. 1928) และบทความขนาดหนังสือ “A Room of One's Own” (ค.ศ. 1929) ที่มีประโยคที่เป็นที่รู้จักว่า “ผู้หญิงต้องมีเงินและห้องที่เป็นของตนเองถ้าจะเขียนนวนิยาย”
งานเขียน > นวนิยาย

The Voyage Out (1915)
Night and Day (1919)
Jacob's Room (1922)
Mrs Dalloway (1925)   แปลโดย ดลสิทธิ์ บางคมบาง ในชื่อ "คุณนายดัลโลเวย์" สำนักพิมพ์ชมนาด ปี 2550
To the Lighthouse (1927)
Orlando (1928)
The Waves (1931)
The Years (1937)
Between the Acts (1941)
งานเขียน > รวมเรื่องสั้น

Kew Gardens (1919)
Monday or Tuesday (1921)
The New Dress (1924)
A Haunted House and Other Short Stories (1944)
Mrs Dalloway's Party (1973)
The Complete Shorter Fiction (1985)
งานเขียน > นวนิยายเชิงชีวประวัติ

Orlando: A Biography (1928, มักจะจัดเป็น นวนิยาย ที่ได้รับแรงบันดาลใจจากไวตา แซ็ควิลล์-เวสต์)
Flush: A Biography (1933, งานคาบระหว่าง นวนิยาย และ กระแสสำนึก เล่าโดยสุนัขชื่อฟลัช; ไม่จัดว่าเป็นนวนิยายตรงที่เล่าเรื่องของเจ้าของสุนัขเอลิซาเบธ บาร์เร็ทท์ บราวนิง)
Roger Fry: A Biography (1940, มักจะไม่จัดว่าเป็นนวนิยายแต่ความสามารถทางการเขียนนวนิยายของวูล์ฟเป็นอุปสรรคต่อการเขียนชีวประวัติอย่างสารคดี)
งานเขียน > สารคดี

Modern Fiction (1919)
The Common Reader (1925)
A Room of One's Own (1929)
On Being Ill (1930)
The London Scene (1931)
The Common Reader: Second Series (1932)
Three Guineas (1938)
The Death of the Moth and Other Essays (1942)
The Moment and Other Essays (1947)
The Captain's Death Bed And Other Essays (1950)
Granite and Rainbow (1958)
Books and Portraits (1978)
Women And Writing (1979)
Collected Essays (สี่เล่ม)
งานเขียน > บทละคร

Freshwater: A Comedy (แสดงในปี 1923, ปรับปรุงในปี 1935, และพิมพ์ในปี 1976)
งานเขียน > งานเขียนอัตชีวประวัติและอนุทิน

A Writer’s Diary (1953) - บทคัดจากอนุทิน
Moments of Being (1976)
A Moment's Liberty: the shorter diary (1990)
The Diary of Virginia Woolf (five volumes) - อนุทินระหว่างปี 1915 ถึง 1941
Passionate Apprentice: The Early Journals, 1897-1909 (1990)
Travels With Virginia Woolf (1993) - บันทึกการเดินทางไปกรีซ
The Platform of Time: Memoirs of Family and Friends, ฉบับขยาย, ตรวจสอบโดย S. P. Rosenbaum (London, Hesperus, 2008)
งานเขียน > จดหมาย

Congenial Spirits: The Selected Letters (1993)
The Letters of Virginia Woolf 1888-1941 (หกเล่ม, 1975-1980)
Paper Darts: The Illustrated Letters of Virginia Woolf (1991)
บรรณานุกรม

Virginia Woolf by Nigel Nicolson. New York, Penguin Group. 2000
Virginia Woolf: A Biography by Quentin Bell. New York, Harcourt Brace Jovanovich, 1972; Revised editions 1990, 1996
"Vanessa and Virginia" by Susan Sellers (Two Ravens, 2008; Harcourt 2009) [Fictional biography of Woolf and her sister Vanessa Bell]
The Unknown Virginia Woolf by Roger Poole. Cambridge UP, 1978.
The Invisible Presence: Virginia Woolf and the Mother-Daughter Relationship by Ellen Bayuk Rosenman. Louisiana State University Press, 1986.
Virginia Woolf and the politics of style, by Pamela J. Transue. SUNY Press, 1986. ISBN 0-88706-286-5.
The Victorian heritage of Virginia Woolf: the external world in her novels, by Janis M. Paul. Pilgrim Books, 1987. ISBN 0-937664-73-1.
Virginia Woolf's To the lighthouse, by Harold Bloom. Chelsea House, 1988. ISBN 1-55546-034-8.
Virginia Woolf: the frames of art and life, by C. Ruth Miller. Macmillan, 1988. ISBN 0-333-44880-4.
Virginia Woolf: The Impact of Childhood Sexual Abuse on Her Life and Work by Louise DeSalvo. Boston: Little Brown, 1989
A Virginia Woolf Chronology by Edward Bishop. Boston: G.K. Hall & Co., 1989.
A Very Close Conspiracy: Vanessa Bell and Virginia Woolf by Jane Dunn. Boston: Little, Brown, 1990
Virginia Woolf: A Writer's Life by Lyndall Gordon. New York: Norton, 1984; 1991.
Virginia Woolf and war, by Mark Hussey. Syracuse University Press, 1991. ISBN 0-8156-2537-5.
The Flight of the Mind: Virginia Woolf's Art and Manic-Depressive Illness by Thomas D. Caramago. Berkeley: U of California Press, 1992
Virginia Woolf by James King. NY: W.W. Norton, 1994.
Art and Affection: A Life of Virginia Woolf by Panthea Reid. New York: Oxford UP, 1996.
Virginia Woolf by Hermione Lee. New York: Knopf, 1997.
Granite and Rainbow: The Hidden Life of Virginia Woolf by Mitchell Leaska. New York: Farrar, Straus and Giroux, 1998.
The Feminist Aesthetics of Virginia Woolf, by Jane Goldman. Cambridge University Press, 2001. ISBN 0-521-79458-7.
Virginia Woolf and the nineteenth-century domestic novel, by Emily Blair. SUNY Press, 2002. ISBN 0-7914-7119-5.
Virginia Woolf: becoming a writer, by Katherine Dalsimer. Yale University Press, 2002. ISBN 0-300-09208-3.
Virginia Woolf: The Will to Create as a Woman by Ruth Gruber. New York: Carroll & Graf Publishers, 2005
My Madness Saved Me: The Madness and Marriage of Virginia Woolf by Thomas Szasz, 2006
Virginia Woolf: An Inner Life, by Julia Briggs. Harcourt, 2006. ISBN 0-15-603229-5.
The Bedside, Bathtub and Armchair Companion to Virginia Woolf and Bloomsbury by Sarah M. Hall, Continuum Publishing, 2007
Virginia Woolf and the Visible World, by Emily Dalgarno. Cambridge University Press, 2007. ISBN 0-521-03360-8,.
A Life of One's Own: A Guide to Better Living through the Work and Wisdom of Virginia Woolf by Ilana Simons, New York: Penguin Press, 2007
แหล่งข้อมูลอื่น

ผลงานของ Virginia Woolf ที่โครงการกูเทินแบร์ค
Mrs Dalloway e-text
ผลงานโดย เวอร์จิเนีย วูล์ฟ: Night and Day บนเว็บ LibriVox (หนังสือเสียง ซึ่งเป็นสาธารณสมบัติ)
Online edition of Woolf's novel Orlando[ลิงก์เสีย]
Virginia Woolf Quotes เก็บถาวร 2007-09-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Listen to Virginia Woolf's BBC Broadcast (29 April 1937) 'Words Fail Me'
Rare recordings of Virginia Woolf, Conan Doyle, and others บนบีบีซี
Virginia Woolf 'Bookweb' on literary website The Ledge, with suggestions for further reading. เก็บถาวร 2007-09-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Biography of Virginia Woolf เก็บถาวร 2007-09-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Spanish
Virginia Woolf´s class-consciousness: snubbing or helping the masses?
Mystical Experiences of Virginia Woolf เก็บถาวร 2009-02-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Monk's House information at the National Trust เก็บถาวร 2011-12-31 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
จูเลีย พรินเซ็พ สตีเฟน วาดโดย เอ็ดเวิร์ด เบิร์น โจนส์, ค.ศ. 1866
เวอร์จิเนียและบิดา เซอร์เลสลี
เวสต์เจ็ต

เวสต์เจ็ต (อังกฤษ: WestJet) เป็นสายการบินราคาประหยัดสัญชาติแคนาดา โดยมีฐานการบินและสำนักงานใหญ่ที่ท่าอากาศยานนานาชาติแคลกะรีในแคลกะรี รัฐแอลเบอร์ตา เวสต์เจ็ตเป็นสายการบินที่ใหญ่ที่สุดอันดับที่สองของประเทศรองจากแอร์แคนาดา ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1994 และเริ่มดำเนินงานใน ค.ศ. 1996 สายการบินเริ่มดำเนินการในรูปแบบสายการบินต้นทุนต่ำแทนสายการบินรายใหญ่ของประเทศ เวสต์เจ็ตให้บริการเที่ยวบินตามกำหนดเวลาและเช่าเหมาลำไปยังจุดหมายปลายทาง 104 แห่งในทวีปอเมริกาเหนือ ยุโรป เอเชีย และอเมริกากลาง
ประวัติ

เวสต์เจ็ตถูกก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 27 มิถุนายน ค.ศ. 1994 โดยไคลฟ์ เบดโด, เดวิด นีลแมน, มาร์ค ฮิลล์, ทิม มอร์แกน และโดนัลด์ เบลล์ โดยเวสต์เจ็ตมีฐานธุรกิจเป็นสายการบินต้นทุนต่ำ ชื่อของสายการบิน "เวสต์เจ็ต" มาจากเส้นทางบินแรกเริ่มของสายการบินในทางฝั่งตะวันตกของแคนาดา
ในวันที่  29 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1996 เวสต์เจ็ตให้บริการเที่ยวบินแรกของสายการบิน จากแวนคูเวอร์สู่แคลกะรี โดยใช้เครื่องบินโบอิง 737-200
จากการปรับโครงสร้างในอุตสาหกรรมการบินในแคนาดาอันเป็นผลมาจากการเข้าซื้อแคเนเดียนแอร์ไลน์ของแอร์แคนาดาในปีค.ศ. 2000 เวสต์เจ็ตได้ขยายเที่ยวบินไปยังแคนาดาตะวันออก โดยเริ่มให้บริการไปยังเมืองแฮมิลตัน, ออตตาวา, ออนแทรีโอ, แฮลิแฟกซ์ และมอนทรีออล เป็นต้น สายการบินได้เลือกท่าอากาศยานนานาชาติจอห์น ซี. มันโร แฮมิลตันให้ฐานหลักของการดำเนินงานในฝั่งตะวันออก
ในปีค.ศ. 2004 เวสต์เจ็ตเริ่มบริการเที่ยวบินระหว่างประเทศ โดยเริ่มให้บริการเที่ยวบินไปยังหลายเมืองในสหรัฐ เช่น ลอสแอนเจลิส, ซานฟรานซิสโก, ฟอร์ตลอเดอร์เดล, นิวยอร์กซิตี้ เป็นต้น จุดหมายปลายทางระหว่างประเทศแรกของเวสต์เจ็ตที่ตั้งอยู่นอกแคนาดาและสหรัฐ คือ แนสซอ, บาฮามาส
ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2010 เวสต์เจ็ตประกาศในให้บริการไปยังซานตาคลารา คิวบา, นิวออร์ลีนส์และแกรนด์เคย์แมน เป็นการเพิ่มจำนวนจุดหมายปลายทางทั้งหมดไป 71 แห่ง
ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2017 เวสต์เจ็ตได้ประกาศแผนการที่จะเปิดตัวสายการบินต้นทุนต่ำใหม่ในปลายปีเดียวกัน สายการบินใหม่จะดำเนินการโดยใช้เครื่องบินโบอิ้ง 737-800 โดยการเปิดตัวสายการบินใหม่ในชื่อ สวูป จะถูกเลื่อนออกไปเป็นเดือนมิถุนายน 2018
กิจการองค์กร > บริษัทลูก > เวสต์เจ็ตเอนคอร์

เวสต์เจ็ตเอนคอร์เป็นสายการบินระดับภูมิภาคในเครือของเวสต์เจ็ต สายการบินเริ่มดำเนินการเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน ค.ศ. 2013 ด้วยเครื่องบินบอมบาร์ดิเอร์ คิว400
กิจการองค์กร > บริษัทลูก > เวสต์เจ็ตลิงค์

เวสต์เจ็ตลิงค์เป็นสายการบินลูกของเวสต์เจ็ตที่เปิดตัวในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2018 ดำเนินการโดยแปซิฟิกโคสตัลแอร์ไลน์ , เวสต์เจ็ตลิงค์ให้บริการจากฐานการบินหลักที่แคลกะรีและแวนคูเวอร์ ไปยังชุมชนขนาดเล็กในแคนาดา
กิจการองค์กร > บริษัทลูก > สวูป

สวูปเป็นสายการบินต้นทุนต่ำพิเศษ (ULCC) ที่เวสต์เจ็ตเป็นเจ้าของ สวูปเริ่มดำเนินการเมื่อวันที่ 20 มิถุนายน ค.ศ. 2018 ปัจจุบันสวูปได้ควบรวมกิจการเข้ากับเวสต์เจ็ต สายการบินแม่
กิจการองค์กร > ผลประกอบการ

ผลประกอบการของเวสต์เจ็ต (รวมเวสต์เจ็ตเอนคอร์) ในช่วงปี 2011-2018 มีดังนี้:
|  | 2012 | 2013 | 2014 | 2015 | 2016 | 2017 | 2018 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| รายได้ (ล้านดอลลาร์แคนาดา) | 3,427 | 3,662 | 3,977 | 4,029 | 4,123 | 4,507 | 4,733 |
| กำไรสุทธิ (ล้านดอลลาร์แคนาดา) | 242 | 269 | 317 | 368 | 295 | 279 | 91 |
| จำนวนพนักงาน (FTE ณ สิ้นปี) | 7,742 | 8,000 | 8,698 | 9,211 | 9,988 | 11,089 | 11,624 |
| ผู้โดยสาร (ล้านคน) | 17.4 | 18.5 | 19.7 | 20.3 | 22.0 | 24.1 | 25.5 |
| อัตราเปลี่ยนแปลงของผู้โดยสาร | 82.8% | 81.7% | 81.4% | 80.0% | 81.8% | 83.6% | 83.8 |
| จำนวนอากาศยาน (ณ สิ้นปี) | 100 | 113 | 122 | 140 | 153 | 168 | 177 |
อ้างอิง: 
ตั้งแต่ปี 2019 เวสต์เจ็ตไม่ได้ประกาศผลประกอบการต่อสาธารณะ คาดว่าเกิดจากการเปลี่ยนเป็นบริษัทเอกชนของสายการบิน
จุดหมายปลายทาง

เวสต์เจ็ตให้บริการเที่ยวบินไปยัง 109 จุดหมายปลายทาใน 24 ประเทศ