stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การเปิดเสรีทางเศรษฐกิจ

นโยบายเศรษฐกิจที่ส่งเสริมการลดข้อบังคับของรัฐบาล
การเปิดเสรีทางเศรษฐกิจ (อังกฤษ: economic liberalization/liberalisation) เป็นการลดข้อบังคับและข้อจำกัดในเศรษฐกิจของรัฐบาลเพื่อแลกกับการให้ภาคเอกชนมีส่วนร่วมในเศรษฐกิจมากขึ้น สำหรับในทางการเมือง ลัทธินี้สัมพันธ์กับเสรีนิยมคลาสสิกและเสรีนิยมใหม่
ประเทศรายได้สูงส่วนใหญ่ยึดแนวทางการเปิดเสรีทางเศรษฐกิจในหลายทศวรรษหลังโดยมีเป้าหมายตามแถลงเพื่อธำรงและเพิ่มความสามารถในการแข่งขันในสิ่งแวดล้อมทางธุรกิจ นโยบายเปิดเสรีทางเศรษฐกิจมีทั้งการโอนกิจการของรัฐทั้งหมดหรือบางส่วนเป็นของเอกชน มีความยืดหยุ่นของตลาดแรงงานสูงขึ้น อัตราภาษีธุรกิจต่ำลง จำกัดทุนในประเทศและต่างประเทศลเลง เปิดตลาด เป็นต้น สำหรับประเทศกำลังพัฒนา การเปิดเสรีทางเศรษฐกิจหมายความถึงการเปิดเศรษฐกิจรับทุนและการลงทุนจากต่างประเทศให้มากขึ้น ประเทศที่เศรษฐกิจโตเร็วที่สุดสามประเทศ บราซิล จีนและอินเดีย มีสาเหตุส่วนหนึ่งมาจากการเปิดเสรีเศรษฐกิจของตนเพื่อรับทุนต่างประเทศ
ปัจจุบันมีการให้เหตุผลว่าหลายประเทศโดยเฉพาะในโลกที่สามไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเปิดเสรีเศรษฐกิจของตนเพื่อให้มีความสามารถในการแข่งขันในการดึงดูดและเก็บรักษาการลงทุนจากในประเทศและต่างประเทศ ตัวอย่างเช่น ประเทศอินเดียในปี 2534 และประเทศฟิลิปปินส์มีข้อเสนอการแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญปี 2530 เพื่อตัดบทบัญญัติที่จำกัดทางเศรษฐกิจ
ในทางกลับกัน แนวคิดตรงข้ามกับเศรษฐกิจเสรี คือ เศรษฐกิจเกาหลีเหนือที่ใช้ระบบการพึ่งตนเองทางเศรษฐกิจ (autarky) ซึ่งปิดรับการค้าและการลงทุนต่างประเทศ แต่ยังมีการค้าขายกับประเทศจีนและรับความช่วยเหลือจากต่างประเทศเพื่อแลกกับสันติภาพและการจำกัดโครงการอาวุธนิวเคลียร์ อีกตัวอย่างหนึ่งได้แก่ประเทศที่อุดมด้วยน้ำมันซึ่งไม่มีความจำเป็นต้องเปิดเสรีทางเศรษฐกิจเพิ่มเติมเพราะมีรายได้จากการส่งออกสูงอยู่แล้ว
อย่างไรก็ดี บางส่วนให้เหตุผลว่าบริษัทต่างประเทศอาจเก็บเอากำไรไว้เองและนำเงินออกนอกประเทศได้ นอกจากนี้ยังมีความเสี่ยงอื่นของการเปิดเสรีทางเศรษฐกิจ เช่น
ความเสี่ยงของความไร้เสถียรภาพของภาคการเงินจากการติดต่อกับโลก
ความเสี่ยงของการเกิดสมองไหล
ความเสี่ยงการเสื่อมโทรมของสิ่งแวดล้อม
ความเสี่ยงของวิกฤตหนี้เนื่องจากมีรายได้จากภาษีลดลง ฯลฯ
ความเสี่ยงการเพิ่มความเหลื่อมล้ำ
ดูเพิ่ม

เสรีนิยมทางเศรษฐกิจ
ตลาดเสรี
โลกาภิวัฒน์
การเปิดเสรี
การเริ่มต้นใหม่

ในเรื่องแต่งที่เป็นซีรีส์ต่อเนื่อง การเริ่มต้นใหม่หรือการรีบู๊ต (อังกฤษ: reboot) หมายถึงการทิ้งความต่อเนื่องเดิมไปทั้งหมด และเริ่มซีรีส์นั้นๆ ขึ้นใหม่ เพื่อสร้างตัวละคร ลำดับเวลา และเรื่องราวพื้นเพขึ้นใหม่ทั้งหมด พบได้ทั้งใช้หนังสือการ์ตูน ภาพยนตร์โทรทัศน์ วิดีโอเกม ภาพยนตร์ และอื่นๆ
การเมืองฝ่ายซ้าย–ฝ่ายขวา

คำว่า ฝ่ายซ้าย-ฝ่ายขวา (อังกฤษ: left-right politics) เป็นระบบจำแนกจุดยืน อุดมการณ์ทางการเมืองและพรรคการเมือง การเมืองฝ่ายซ้ายและการเมืองฝ่ายขวามักถูกนำเสนอว่าขัดแย้งกัน แม้ว่าปัจเจกบุคคลหรือกลุ่มอาจมีจุดยืนฝ่ายซ้ายในประเด็นหนึ่ง และจุดยืนฝ่ายขวาในอีกประเด็นหนึ่งก็ได้ ในประเทศฝรั่งเศส ซึ่งเป็นที่กำเนิดของคำดังกล่าว ฝ่ายซ้ายถูกเรียกว่า "ขบวนการเคลื่อนไหว" (party of movement) และฝ่ายขวาถูกเรียกว่า "ขบวนการระเบียบ" (party of order) จุดยืนแบบเป็นกลางเรียกว่า สายกลาง (centrism) และบุคคลที่มีจุดยืนดังกล่าวเรียกว่า กลุ่มสายกลางหรือผู้เดินสายกลาง (moderate)
มีความเห็นพ้องทั่วไปว่า
ฝ่ายซ้าย รวมถึง คอมมิวนิสต์ กลุ่มก้าวหน้า เสรีนิยมคลาสสิค สังคมนิยมเสรี สังคมนิยม อิสรนิยมฝ่ายซ้าย ฆราวาสนิยม ลัทธิต่อต้านทุนนิยม และอนาธิปไตย
ฝ่ายขวา รวมถึง ทุนนิยม อนุรักษนิยม อนุรักษนิยมใหม่ ประเพณีนิยม เสรีนิยมใหม่ อิสรนิยมฝ่ายขวา อำนาจนิยมฝ่ายขวา กษัตริย์นิยม เทวาธิปไตย ชาตินิยม นาซี (รวมถึงนาซีใหม่) การต่อต้านลัทธิคอมมิวนิสต์ และ ฟาสซิสต์
การเยี่ยมคารวะ

การเยี่ยมคารวะ (อังกฤษ: courtesy call) ในการทูต เป็นการพบปะอย่างเป็นทางการซึ่งทูตหรือผู้แทนรัฐหนึ่งเข้าเยี่ยมแสดงน้ำใจไมตรีต่อประมุขหรือข้าราชการอีกรัฐหนึ่ง ผู้เยี่ยมคารวะนั้นอาจเป็นประมุขแห่งรัฐ นายกรัฐมนตรี รัฐมนตรี หรือทูตก็ได้ การพบปะเช่นนี้โดยธรรมเนียมแล้วเพื่อแสดงอัธยาศัยไมตรีเชิงสัญลักษณ์มากกว่าเพื่อสนทาปราศรัยในประเด็นต่าง ๆ อย่างละเอียด
ตามธรรมดา การเยี่ยมคารวะประมุขแห่งรัฐมักกระทำ ณ วังหรือจวนของประมุข และทูตานุทูตจะพร้อมกันเข้าเยี่ยมคารวะประมุขแห่งรัฐเมื่อขึ้นปีใหม่เพื่ออวยพรในนามของรัฐตน ในบางกรณี ประมุขแห่งรัฐอาจกล่าวสุนทรพจน์เพื่อแสดงนโยบายสำหรับปีใหม่โดยรวม แล้วเอกอัครราชทูตจะรายงานสุนทรพจน์นั้นกลับไปยังรัฐตน
ในระดับเป็นทางการที่สุด เอกอัครราชทูตที่เข้าเยี่ยมคารวะประมุขแห่งรัฐอาจจำต้องแต่งเครื่องแบบทูต ชุดประจำชาติ ชุดเช้า (morning suit) หรือชุดบ่าย (white tie)
การเบนตามแสง

ใบไม้ของกล้วยไม้สกุลเขากวางอ่อน (Phalaenopsis) เบนเข้าหาแสง ขณะที่รากของต้นเบนออกจากแสง
การเบนตามแสง (อังกฤษ: phototropism) เป็นการเบนของพืชโดยมีแสงซึ่งเป็นสิ่งเร้าภายนอก มักพบได้กับพืชที่ปลูกในร่ม ซึ่งสามารถจำแนกได้สองประเภทคือ
การเบนเข้าหาแสง (positive phototropism) - ปลายยอดของพืชจะพยายามเบนเข้าหาแสง
การเบนออกจากแสง (negative phototropism หรือ skototropism) - รากของพืชจะพยายามงอกไปยังทิศทางที่ไม่มีแสง
สาเหตุของการเบน

การเบนตามแสงไม่ใช่เพราะพืชต้องการแสงจึงเบนเข้าหาแสง แต่เป็นเพราะว่าฮอร์โมนพืชชนิดหนึ่งชื่อว่าออกซินมีผลิตมากที่ปลายยอดพืช ซึ่งด้านที่ได้รับแสงจะมีปริมาณออกซินน้อยกว่าด้านที่ไม่ได้รับแสง จึงทำให้อัตราการยืดเซลล์ของบริเวณที่ได้รับแสงน้อยกว่าด้านที่ไม่ได้รับแสง ปลายยอดพืชจึงเบนเข้าหาแสง
ดูเพิ่ม

การเบนของพืช
การสละราชสมบัติ

การสละราชสมบัติครั้งแรกของนโปเลียน ลงนามที่พระราชวังฟงแตนโบล เมื่อวันที่ 4 เมษายน 1814
การสละราชสมบัติ หรือ การสละราชบัลลังก์ (อังกฤษ: Abdication) เป็นการสละอำนาจของพระมหากษัตริย์อย่างเป็นทางการ การสละราชสมบัติมีบทบาทหลายอย่างในลำดับการสืบราชสันตติวงศ์ของสถาบันพระมหากษัตริย์ แม้ว่าบางวัฒนธรรมจะมองว่าการสละราชสมบัติเป็นการละทิ้งหน้าที่อย่างที่สุด ในสังคมอื่น ๆ (เช่นประเทศญี่ปุ่นในยุคก่อนการฟื้นฟูเมจิ) การสละราชสมบัติเป็นเหตุการณ์ปกติและช่วยรักษาเสถียรภาพในระหว่างการสืบทอดทางการเมือง
พระเจ้าเปดรูที่ 1 ผู้ก่อตั้งและจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิบราซิล ส่งจดหมายสละราชสมบัติเมื่อวันที่ 7 เมษายน 1831
ในอดีต การสละราชสมบัติเกิดขึ้นทั้งโดยการใช้กำลัง (โดยที่ผู้ครองราชย์ถูกบังคับให้สละราชสมบัตติด้วยความเจ็บปวดแห่งความตายหรือผลร้ายแรงอื่น ๆ) และด้วยความสมัครใจ ผู้ปกครองบางคนถือว่าสละราชสมบัติ โดยไม่ปรากฏตัว โดยสละราชสมบัติทางกายภาพและด้วยตำแหน่งอำนาจของพวกเขา แม้ว่าโดยทั่วไปคำตัดสินเหล่านี้จะประกาศโดยผู้สืบทอดที่มีส่วนได้เสียในการเห็นพระมหากษัตริย์สละราชสมบัติ และบ่อยครั้งโดยปราศจากหรือแม้จะได้รับข้อมูลโดยตรงจากพระมหากษัตริย์ผู้สละราชสมบัติ
เมื่อเร็ว ๆ นี้ เนื่องจากลักษณะพิธีการส่วนใหญ่ของพระมหากษัตริย์ผู้ครองราชย์ในประเทศระบอบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ หลายแห่ง พระมหากษัตริย์หลายพระองค์จึงสละราชสมบัติเนื่องจากความชรา เช่น พระมหากษัตริย์แห่งเบลเยียม กัมพูชา เนเธอร์แลนด์ ญี่ปุ่น และเดนมาร์ก
รากศัพท์

การสละราชสมบัติในภาษาอังกฤษ คือ abdication มาจาก ภาษาละติน abdicatio แปลว่า ปฏิเสธหรือสละ ( ab, ห่างไกลจาก และ dicare, ประกาศ)  ในความหมายกว้าง ๆ การสละราชสมบัติ คือการสละและลาออกจากตำแหน่งที่เป็นทางการใด ๆ แต่มีการใช้โดยเฉพาะกับตำแหน่งสูงสุดของรัฐ ในกฎหมายโรมัน คำนี้ยังใช้กับการปฏิเสธสมาชิกในครอบครัวด้วย เช่น การแยกลูกชายออกจากมรดก ปัจจุบันคำนี้ใช้กันทั่วไปสำหรับพระมหากษัตริย์เท่านั้น กล่าวกันว่าเจ้าของหน้าที่ที่ได้รับเลือกหรือได้รับการแต่งตั้งจะ ลาออก แทนที่จะ สละตำแหน่ง ข้อยกเว้นที่น่าสังเกตคือการสละตำแหน่งพระสังฆราชแห่งโรม (และเจ้าผู้คนครรัฐวาติกัน) ของสมเด็จพระสันตะปาปา เรียกว่า การลาออกของสมเด็จพระสันตะปาปา หรือ การสละตำแหน่งพระสันตะปาปา
ตัวอย่างทางประวัติศาสตร์

ในบางวัฒนธรรม การสละราชสมบัติของกษัตริย์ถือเป็นการละทิ้งพระราชกรณียกิจอย่างลึกซึ้งและน่าตกใจ ผลที่ตามมาก็คือ การสละราชสมบัติมักเกิดขึ้นเฉพาะในสถานการณ์ที่ทำให้เกิดความวุ่นวายทางการเมืองหรือความรุนแรงที่รุนแรงที่สุดเท่านั้น สำหรับวัฒนธรรมอื่น การสละราชสมบัติเป็นองค์ประกอบประจำของการสืบราชสันตติวงศ์มากกว่ามาก
ตัวอย่างทางประวัติศาสตร์ > จักรวรรดิโรมัน

การสละราชสมบัติที่โดดเด่นที่สุดในบรรดาการสละราชสมบัติในสมัยโบราณ ได้แก่ การสละราชสมบัติของ ลูคิอุส ควิงทิอุส คินคินนาตุส ผู้เผด็จการโรมัน ใน 458 และ 439 ปีก่อนคริสตกาล; ลูเซียส คอร์นีเลียส ซุลลา ผู้เผด็จการโรมันใน 79 ปีก่อนคริสตกาล; จักรพรรดิดิออเกลติอานุส ในคริสตศักราช 305; และจักรพรรดิโรมุลุส เอากุสตุส ในคริสตศักราช 476
ตัวอย่างทางประวัติศาสตร์ > สำนักสันตะปาปา รัฐสันตะปาปา และนครรัฐวาติกัน

บทความหลัก: การสละตำแหน่งพระสันตะปาปา
เนื่องจากลักษณะที่ซับซ้อนของตำแหน่งพระสันตะปาปา (หัวหน้าคริสตจักรนิกายโรมันคาธอลิกทั่วโลกและอธิปไตยของรัฐสันตะปาปา ตั้งแต่ปี 754 ถึง 1870 และของนครวาติกันตั้งแต่ปี 1929) การสละตำแหน่งของพระสันตะปาปาจึงเกี่ยวข้องกับทั้งขอบเขตทางวิญญาณและทางโลก ในทางเทคนิคแล้ว คำที่ถูกต้องสำหรับพระสันตะปาปาที่ครองราชย์โดยสมัครใจลงจากตำแหน่งพระสังฆราชแห่งโรมคือการสละหรือการลาออก ตามที่กำหนดไว้ในมาตรา 332 §2 ของประมวลกฎหมายพระศาสนจักร ค.ศ. 1983
การอภิปรายเปิดกว้างเกี่ยวกับการสละตำแหน่งที่มีข้อขัดแย้งบางประการในยุคกลางตอนต้น พระสันตะปาปา 3 องค์สุดท้ายที่สละตำแหน่ง ได้แก่ เซเลสทีนที่ 5 ในปี 1294, เกรกอรีที่ 12 ในปี 1415 เพื่อยุติศาสนเภทตะวันตก และ เบเนดิกต์ที่ 16 ในปี 2013 ซึ่งสืบทอดตำแหน่งโดยพระสันตะปาปาองค์ปัจจุบันคือฟรานซิส การลาออกของเบเนดิกต์ที่เกิดขึ้น 598 ปีหลังจากครั้งสุดท้ายที่พระสันตะปาปาทรงทำเช่นนั้น และ 719 ปีหลังจากพระสันตะปาปาองค์สุดท้ายที่สละตำแหน่งโดยสิ้นเชิงตามความประสงค์ของพระองค์เอง เป็นเหตุการณ์ที่ไม่เคยได้ยินมาก่อนมานานกว่าครึ่งสหัสวรรษ ตลอดจนการเป็นพระสันตะปาปาพระองค์แรกที่สละตำแหน่งหลังการปฏิรูปและการต่อต้านการปฏิรูป และพบกับความประหลาดใจมากมายทั่วโลก
ตัวอย่างทางประวัติศาสตร์ > สหราชอาณาจักร

การสละราชสมบัติที่รู้จักกันดีที่สุดประการหนึ่งในประวัติศาสตร์เมื่อเร็ว ๆ นี้ คือ การสละราชสมบัติของสมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 8 แห่งสหราชอาณาจักรและประเทศในเครือจักรภพ ในปี 1936 พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดสละราชสมบัติแล้วแต่งงานกับวอลลิส ซิมป์สัน ผู้หย่าร้างชาวอเมริกัน เนื่องจากการคัดค้านการก่อตั้งอังกฤษ รัฐบาลในเครือจักรภพ ราชวงศ์ และคริสตจักรแห่งอังกฤษ
พระเจ้าริชาร์ดที่ 2 ถูกบังคับให้สละราชสมบัติในปี 1399 หลังจากที่ เฮนรี โบลิงโบรค ลูกพี่ลูกน้องคนแรกของบิดาเข้ายึดอำนาจในขณะที่ริชาร์ดอยู่ต่างประเทศ
ระหว่างการปฏิวัติอันรุ่งโรจน์ ในปี 1688 พระเจ้าเจมส์ที่ 2 และที่ 7 หนีไปฝรั่งเศส และทิ้งมหาลัญจกรแผ่นดินลงในแม่น้ำเทมส์ และมีการถกเถียงกันในรัฐสภาว่าพระองค์ถูกริบบัลลังก์หรือสละราชสมบัติ การกำหนดเป็นอย่างหลังนี้ได้รับการเห็นพ้องกันแม้จะมีการประท้วงของพระเจ้าเจมส์ และในการประชุมเต็มรูปแบบของลอร์ดและสภาสามัญ ก็ได้รับการแก้ไขว่า "พระเจ้าเจมส์ที่ 2 ทรงพยายามที่จะล้มล้างรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักร โดยการละเมิดสัญญาเดิมระหว่างกษัตริย์และประชาชน และตามคำแนะนำของคณะเยสุอิต และคนชั่วร้ายอื่น ๆ ได้ฝ่าฝืนกฎพื้นฐาน และถอนตัวออกจากอาณาจักรนี้ สละราชสมบัติ และราชบัลลังก์จึงว่างลง" รัฐสภาแห่งสกอตแลนด์ได้ประกาศคำสั่งริบและปลดออกจากตำแหน่ง
ใน สกอตแลนด์ สมเด็จพระราชินีนาถแมรีที่ 1 ถูกบังคับให้สละราชสมบัติในปี 1567 เพื่อสนับสนุนเจมส์ที่ 6 ลูกชายวัยหนึ่งขวบของเธอ
ปัจจุบัน เนื่องจากตำแหน่งพระมหากษัตริย์ขึ้นอยู่กับกฎหมาย โดยเฉพาะอย่างยิ่ง พระราชบัญญัติว่าด้วยการสืบราชสันตติวงศ์ ค.ศ. 1701 การสละราชสมบัติจะมีผลเฉพาะโดยพระราชบัญญัติจากรัฐสภาเท่านั้น ภายใต้เงื่อนไขของ ธรรมนูญเวสต์มินสเตอร์ (ค.ศ. 1931) การกระทำดังกล่าวจะต้องได้รับความเห็นชอบจากรัฐสภาของผู้ลงนามในธรรมนูญที่ยังหลงเหลืออยู่ทั้งหมด เพื่อให้การสละราชสมบัติของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 8 มีผลทางกฎหมาย จึงได้มีการผ่านพระราชบัญญัติพระราชประสงค์ในการสละราชสมบัติ ค.ศ. 1936
ตัวอย่างทางประวัติศาสตร์ > อียิปต์

หลังจากการประท้วงครั้งใหญ่ต่อ พระเจ้าฟารูก เริ่มขึ้นในวันที่ 23 กรกฎาคม 1952 กองทัพได้บังคับให้ฟารูกที่ 1 สละราชสมบัติเพื่อสนับสนุนฟุอาดที่ 2 พระราชโอรสวัยทารกของเขา ในระหว่างการปฏิวัติอียิปต์ในปี พ.ศ. 2495  ฟารูกถูกเนรเทศไปยังอิตาลี
ตัวอย่างทางประวัติศาสตร์ > เยอรมนี

ความโกลาหลของความพ่ายแพ้ของเยอรมนีในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ทำให้จักรพรรดิเยอรมัน (ไกเซอร์) วิลเฮ็ล์มที่ 2 สละราชสมบัติในฐานะจักรพรรดิแห่งเยอรมัน และผลที่ตามมาก็คือบัลลังก์ของพระองค์ในฐานะกษัตริย์แห่งปรัสเซียเป็นไปตามสนธิสัญญาแวร์ซาย ส่งผลให้มีการยกเลิกระบอบกษัตริย์ทั้งสอง ส่งผลให้กษัตริย์ ดยุค เจ้าชาย และขุนนางอื่น ๆ ของเยอรมนีสละราชสมบัติและสละตำแหน่งราชวงศ์
ตัวอย่างทางประวัติศาสตร์ > อินเดีย

ตามแหล่งข่าวของเชนที่เขียนขึ้นเกือบ 800 ปีหลังจากการครองราชย์พระเจ้าจันทรคุปต จักรพรรดิองค์แรกของราชวงศ์โมริยะ สละราชสมบัติและกลายเป็นพระเชนในปีสุดท้ายของชีวิต[ต้องการอ้างอิง]
ตัวอย่างทางประวัติศาสตร์ > ไทย > กรุงรัตนโกสินทร์

ในสมัยอาณาจักรรัตนโกสินทร์ มีพระมหากษัตริย์ที่ทรงสละราชสมบัติเพียงพระองค์เดียว คือ พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ที่ได้มีพระราชหัตถเลขาสละราชสมบัติเมื่อวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2477 (นับศักราชแบบเก่า) ภายหลังทรงมีความเห็นขัดแย้งกับรัฐบาลไทย ซึ่งนำโดยคณะราษฎรที่ก่อการปฏิวัติสยาม พ.ศ. 2475 ในขณะนั้น
ตัวอย่างทางประวัติศาสตร์ > ตัวอย่างอื่น ๆ ในประวัติศาสตร์ล่าสุด

ฮุเซ็น อิบน์ อะลี อัลฮาชิมี ชารีฟแห่งมักกะฮ์ สละราชสมบัติในราชอาณาจักรฮิญาซ ในเดือนตุลาคม 1924[ต้องการอ้างอิง]
เมื่อเยอรมนีบุกเบลเยียมในปี 1940 พระเจ้าเลออปอลที่ 3 ทรงยอมจำนนต่อผู้รุกรานแทนการหลบหนีไปลอนดอนเช่นเดียวกับชาวดัตช์และนอร์เวย์ในสถานการณ์ที่คล้ายคลึงกัน สิ่งนี้ทำให้เขาไม่เป็นที่นิยมทั้งในและต่างประเทศ และหลังสงครามในเดือนกรกฎาคม 1951 รัฐบาลเบลเยียมได้สั่งให้พระเจ้าเลออปอลที่ 3 สละราชสมบัติ
ในช่วงไม่กี่ทศวรรษที่ผ่านมา พระมหากษัตริย์หรือผู้นำของเนเธอร์แลนด์ เบลเยียม ลักเซมเบิร์ก กาตาร์ กัมพูชา ภูฏาน และญี่ปุ่น ได้สละราชสมบัติเนื่องจากวัยชรา ในเนเธอร์แลนด์ กษัตริย์ 3 พระองค์สุดท้าย คือวิลเฮลมินา ยูเลียนา และ เบียทริกซ์ ได้สละราชสมบัติทั้งหมด ทั้งสามกรณีนี้ทำเพื่อสืบทอดราชบัลลังก์ให้ทายาทเร็วขึ้น
ในเดือนมิถุนายน 2014 สมเด็จพระราชาธิบดีฆวน การ์โลสที่ 1 แห่งสเปน สละราชสมบัติ เพื่อสนับสนุนพระราชโอรสของพระองค์คือเฟลิเปที่ 6
สมเด็จพระราชินีนาถมาร์เกรเธอที่ 2 แห่งเดนมาร์ก ทรงประกาศสละราชสมบัติในระหว่างการพระราชทานพรปีใหม่ในวันที่ 31 ธันวาคม 2023 โดยการสละราชสมบัตินี้มีผลตั้งแต่วันที่ 14 มกราคม 2024 ซึ่งเป็นวันครบรอบ 52 ปีแห่งการขึ้นครองราชย์ของพระองค์
ดูเพิ่ม

รายชื่อผู้ดำรงตำแหน่ง
การสละราชสมบัติของสมเด็จพระสันตะปาปา
รายชื่อบุคคลที่ลาออกจากรัฐบาล - เทียบเท่าสาธารณรัฐ
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อความบนวิกิซอร์ซ:
"Abdication" . Encyclopædia Britannica. Vol. I (9th ed.). 1878. p. 30.
"Abdication" . สารานุกรมบริตานิกา ค.ศ. 1911. Vol. 1 (11 ed.). 1911. p. 33.
"Abdication". สารานุกรมคาทอลิก. 1913.
"Abdication". Collier's New Encyclopedia. 1921.
Napoleon Bonaparte, Speech of Abdication
Napoleon's Proclamation to the French People on His Second Abdication
Wilhelm II of Germany, Statement of Abdication
Abdication of King Edward VIII
O. Henry, "The Higher Abdication"
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  เยอรมนี  เช็กเกีย 
รูปจำลองพระหฤทัยของกษัตริย์ จอห์นที่ 2 คาซิเมียร์ วาซา ที่ อับบาเย เดอ แซงต์-แชร์กแมง-เด-เพรส์ ใน กรุงปารีส เผยให้เห็นการถอดมงกุฎออก
สมเด็จพระราชินีนาถคริสตีนาแห่งสวีเดน ทำให้ยุโรปตกใจด้วยการสละราชสมบัติเพื่อย้ายไป โรม และรับราชการ สมเด็จพระสันตะปาปา
การเจาะน้ำคร่ำ

| การเจาะน้ำคร่ำ (Amniocentesis) |
| --- | --- |
หัตถการและการตรวจทางห้องปฏิบัติการ

ICD-9-CM: 75.1
MeSH: D000649
การเจาะน้ำคร่ำ (อังกฤษ: amniocentesis) เป็นการตรวจทางการแพทย์อย่างหนึ่งใช้สำหรับการตรวจวินิจฉัยก่อนการคลอดสำหรับความผิดปกติของโครโมโซม การติดเชื้อในทารก และความผิดปกติอื่นๆ ทำโดยเจาะดูดเอาน้ำคร่ำปริมาณน้อยจากถุงน้ำคร่ำที่อยู่รอบๆ ทารกในครรภ์ ในน้ำคร่ำนี้จะมีเนื้อเยื่อของทารกอยู่ สามารถสกัดเซลล์ออกมาตรวจ DNA หาความผิดปกติทางพันธุกรรมได้
ไม่มีข้อบ่งชี้ของการเจาะน้ำคร่ำเพื่อการตรวจวินิจฉัยยืนยันความเป็นบุตร[ต้องการอ้างอิง]
ความเสี่ยงและข้อเสีย

การเจาะน้ำคร่ำจะทำในช่วงอายุครรภ์ 15-20 สัปดาห์ หากทำเร็วกว่านี้จะมีความเสี่ยงที่การเจาะจะทำอันตรายต่อแขนขาของทารก ส่วนใหญ่นิยมทำที่อายุครรภ์ 18 สัปดาห์
งานวิจัยปีค.ศ. 1970 ประเมินความเสี่ยงของการแท้งที่เกิดจากการเจาะน้ำคร่ำไว้ที่ประมาณ 1 ใน 200 (0.5%)
นอกจากนี้ยังมีความเสี่ยงของการเกิดภาวะน้ำคร่ำหลุดอุดหลอดเลือดอีกด้วย
ความเสี่ยงและข้อเสีย > การรั่วของน้ำคร่ำ

พบมีการสูญเสียน้ำคร่ำชั่วคราวในหญิงตั้งครรภ์ที่รับการเจาะน้ำคร่ำมากกว่าในกลุ่มที่ไม่ได้เจาะ แม้อาจไม่ทำให้เกิดผลการตั้งครรภ์ที่ผิดปกติมากนักก็ตาม การสูญเสียน้ำคร่ำนี้เกือบทั้งหมดเป็นการสูญเสียน้ำคร่ำเพียงเล็กน้อยและมักหยุดได้เองภายใน 1 สัปดาห์ พร้อมกันกับการมีปริมาณน้ำคร่ำเพิ่มขึ้นกลับมาเท่าปกติ การหยุดรั่วนั้นเชื่อว่าไม่ได้เป็นผลโดยตรงจากการซ่อมแซมเยื่อบุที่ถูกเจาะ แต่เกิดจากการเปลี่ยนแปลงของชั้น decidua และชั้นกล้ามเนื้อมดลูกที่ป้องกันไม่ให้มีการรั่วมากขึ้น
ความเสี่ยงและข้อเสีย > อันตรายโดยตรงต่อทารก

โอกาสที่จะเกิดอันตรายโดยตรงต่อทารกจากเข็มเจาะนั้นมีน้อยมากหากใช้การเจาะน้ำคร่ำพร้อมอัลตราซาวนด์ การทดลองแบบสุ่มชิ้นหนึ่งทำกับหญิงตั้งครรภ์ 2239 คนที่ใช้การเจาะน้ำคร่ำพร้อมอัลตราซาวนด์ไม่พบว่ามีอันตรายโดยตรงต่อทารก
แหล่งข้อมูลอื่น

Amniodex is an interactive decision support intervention designed for women faced with the decision of whether to undergo amniocentesis.
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ
การเพิกเฉยต่อสังคม

การเพิกเฉยต่อสังคม (อังกฤษ: civil inattention) คือ กระบวนการวิธีว่าด้วยความใกล้ชิดของคนแปลกหน้า ซึ่งมีการรับรู้ถึงบุคคลอีกคนหนึ่ง โดยปราศจากความสนใจของกันและกัน การไม่เห็นคุณค่าในข้อเรียกร้องของผู้อื่นในพื้นที่สาธารณะ และการส่งสัญญาณความห่างของพื้นที่ระหว่างบุคคล
นายเออวิงจ์ กอฟฟ์แมน (Erving Goffman) นักสังคมวิทยาชาวอเมริกัน ได้อธิบายเรื่องการเพิกเฉยต่อสังคมนี้เอาไว้ในส่วนหนึ่งของหัวข้อ "คุณลักษณะภายนอกของการจัดลำดับความสำคัญทางสาธารณะ" ปักเจกชนพยายามอย่างมากในการเคารพสิทธิส่วนบุคคลและปฏิบัติต่อบุคคลอื่นด้วยการเพิกเฉยต่อสังคม เพื่อที่จะใช้ชีวิตอย่างไม่ยุ่งเกี่ยวกันในสังคมเมือง หรือถ้าพวกเขาไม่เพิกเฉย เขาจะทำเพียงจ้องมองไปที่บุคคลอื่นๆ เพราะการเพิกเฉยต่อสังคมนั้นเกี่ยวข้องกับการไม่เข้าไปรบกวนและการมีปฏิสัมพันธ์อย่างกลางๆ แม้แต้การจ้องมองซึ่งกันและกันของคนแปลกหน้า เขาทั้งสองจะรับรู้ถึงพฤติกรรมและเริ่มป้องกันตัวจากความเป็นไปได้ในการเข้าใกล้และการสนทนา
การเพิกเฉยต่อสังคมยังหมายถึง ความเป็นส่วนตัวที่เป็นไปได้ภายในกลุ่มคน ภายใต้รูปแบบที่ยอมรับในสังคมและระยะห่างระหว่างบุคคล ตามที่ปรากฏ มารยาทคือ รูปแบบหนึ่งในการป้องกันข้อเรียกร้องต่างๆ ของบุคคลอื่นในที่สาธารณะ ตัวอย่างที่สำคัญที่เป็นนามธรรมคือ ความสัมพันธ์ที่ไม่สนใจหรือเพิกเฉยต่อบุคคลอื่น
อย่างไรก็ตาม การฝ่าฝืนการเพิกเฉยต่อสังคมมีความสำคัญอย่างมาก ตัวอย่างเช่น ช่างภาพบนถนนกำลังทำการถ่ายภาพผู้คนโดยไม่ให้พวกเขารับรู้ และต้องการถ่ายภาพคนแปลกหน้าจากระยะใกล้ เพื่อจุดประสงค์ในการบันทึกประวัติศาสตร์มนุษย์ หรือนักถ่ายทำสารคดีทางสังคม ผู้ซึ่งต้องการถ่ายภาพประชาชนที่กำลังเดินบนท้องถนน หรือบุคคลใดบุคคลหนึ่งโดยเฉพาะ เพื่อจะเก็บเป็นคลังรูปภาพและนำเสนอวัฒนธรรมของผู้คนในแต่ละยุคสมัย
การช่วยเหลือซึ่งกันและกันเมื่อมีภัย โดยบุคคลอื่นอาจจะเสี่ยงภัยเพื่อเข้าช่วยบุคคลที่กำลังได้รับอันตราย ไม่ว่าจะเป็นเหตุการณ์ภัยพิบัติ อุบัติเหตุ อาชญากรรม หรือแม้กระทั่งน้ำใจที่ช่วยเหลือโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน สิ่งเหล่านี้เป็นแนวคิดของกฎการช่วยเหลือ (Good Samaritan Law) โดยการรู้จักใส่ใจผู้อื่น และมีความรับผิดชอบทางสาธารณะ การไม่มีอคติหรือการแบ่งแยกบุคคล ซึ่งจะนำมาสู่ความสงบสุขของการอยู่ร่วมกันในสังคม
มุมมองในทางลบ

การเพิกเฉยต่อสังคมสามารถทำให้เกิดความเหงาหรือรู้สึกถึงความไม่มีตัวตน และลดความรู้สึกว่า จะต้องรับผิดชอบต่อสวัสดิภาพของบุคคลอื่น ลง ผู้ที่เข้ามาใหม่ในเขตเมืองมักจะพบกับความรู้สึกไม่ใส่ใจของบุคคลอื่นๆ ในละแวกนั้น ซึ่งพวกเขาอาจจะเห็นถึงความใจแคบและการไม่เอาใจใส่มากกว่าการอยู่ร่วมกันอย่างสันติ
กอฟฟ์แมนสังเกตว่า "เมื่อผู้ชายและผู้หญิงเดินผ่านและมองเห็นกันและกัน ผู้ชายจะคาดหวังสำหรับผู้หญิงคนที่สอง" การเพิกเฉยในสังคมจะเกี่ยวข้องกับระดับในการแบ่งแยกบทบาทหน้าที่ของแต่ละบุคคล เช่น การใช้ระบบสองมาตรฐานในที่สาธารณะถูกท้าทายโดยผู้สนับสนุนสิทธิสตรี ผู้ซึ่งไม่พอใจพฤติกรรมของผู้ชายในชีวิตประจำวัน พฤติกรรมเหล่านี้อาจจะเพิ่มการจ้องมอง การข่มขู่ และการดูถูกทางเพศ ซึ่งทำให้การเพิกเฉยต่อสังคมมีความเป็นไปได้มากขึ้น
การเรียงพิมพ์

รางมือที่บรรจุตัวพิมพ์บนกระบะตัวพิมพ์
การเรียงพิมพ์ (อังกฤษ: typesetting) คือการประกอบข้อความผ่านการจัดเรียงตัวพิมพ์ (type) ในระบบเครื่องกลหรือระบบมือ หรือผ่านการจัดเรียงรูปอักขระ (glyph) ที่เป็นตัวแทนของอักขระ (ตัวอักษรและสัญลักษณ์อื่น ๆ) ในระบบดิจิทัล ช่างพิมพ์จะนำตัวพิมพ์ที่จัดเก็บไว้ออกมาเรียงเป็นคำ วลี ประโยค หรือบรรทัดตามอักขรวิธีของภาษาหนึ่ง ๆ แล้วนำไปพิมพ์บนกระดาษต้นฉบับเพื่อแสดงผลทางการเห็น การเรียงพิมพ์ต้องใช้แบบอักษร (ซึ่งมักสับสนกับแบบตัวพิมพ์) ตั้งแต่หนึ่งแบบขึ้นไป ผลกระทบที่สำคัญอย่างหนึ่งของการเรียงพิมพ์คือทำให้สามารถสังเกตหาความเป็นผู้นิพนธ์ได้ง่ายขึ้น โดยทำให้ผู้ที่ไม่ได้รับอนุญาตให้คัดลอกกระทำการเช่นนั้นได้ลำบาก
การเป็นพิษจากออกซิเจน

| การเป็นพิษจากออกซิเจน (Oxygen toxicity) |
| --- | --- |
ชื่ออื่น: Oxygen toxicity syndrome, oxygen intoxication, oxygen poisoning

In 1942–43 the UK Government carried out extensive testing for oxygen toxicity in divers. The chamber is pressurised with air to 3.7 bar. The subject in the centre is breathing 100% oxygen from a mask.
สาขาวิชา: Emergency medicine
การเป็นพิษจากออกซิเจนเป็นผลอันตรายต่อร่างกายที่เกิดจากการหายใจเอาโมเลกุลออกซิเจนที่มีความดันย่อยสูงกว่าปกติเข้าไป แต่เดิมเคยเรียกว่าผลกระทบของพอล เบิร์ต (อังกฤษ: Paul Bert effect) ในกรณีมีผลต่อระบบประสาทกลาง และผลกระทบของลอร์เรน สมิธ (อังกฤษ: Lorrain Smith effect) ในกรณีมีผลกระทบต่อปอด ตามชื่อของนักวิจัยที่ค้นพบและอธิบายภาวะเหล่านี้ไว้ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 กรณีเป็นพิษร้ายแรงอาจทำให้เซลล์เสียหายและผู้ป่วยเสียชีวิตได้ โดยผลที่เกิดมักเกิดกับระบบประสาทกลาง ปอด และตา ผู้ที่ต้องระวังภาวะนี้ได้แก่ นักดำน้ำ ผู้ที่ต้องใช้ออกซิเจนความเข้มข้นสูง (โดยเฉพาะทารกเกิดก่อนกำหนด) และผู้ที่รับการรักษาด้วยออกซิเจนความดันสูง เป็นต้น
แหล่งข้อมูลอื่น

| --- | --- |
การจำแนกโรค: DICD-10: T59.8 ICD-9-CM: 987.8 MeSH: D018496
การเมาเหตุเคลื่อนไหว

| ป่วยจากการเคลื่อนไหว |
| --- | --- |
ชื่ออื่น: Motion sickness, Kinetosis, travel sickness, seasickness, airsickness, carsickness, simulation sickness, space motion sickness, space adaptation syndrome

A drawing of people with sea sickness from 1841
สาขาวิชา: Neurology
อาการ: Nausea, vomiting, cold sweat, increased salivation
ภาวะแทรกซ้อน: Dehydration, electrolyte problems, lower esophageal tear
สาเหตุ: Real or perceived motion
ปัจจัยเสี่ยง: Pregnancy, migraines, Meniere’s disease
วิธีวินิจฉัย: Based on symptoms
โรคอื่นที่คล้ายกัน: Benign paroxysmal positional vertigo, vestibular migraine, stroke
การป้องกัน: Avoidance of triggers
การรักษา: Behavioral measures, medications
ยา: Scapolamine, dimenhydrinate, dexamphetamine
พยากรณ์โรค: Generally resolve within a day
ความชุก: Nearly all people with sufficient motion
ภาวะป่วยจากการเคลื่อนไหว (อังกฤษ: motion sickness) คือภาวะที่เกิดจากความไม่สอดคล้องกันของการเคลื่อนไหวที่ได้จากการมองเห็นและการรับรู้ผ่านระบบรับรู้การเคลื่อนไหว (vestibular system's sense of movement) บางครั้งเรียกว่า อาการเมารถ เมาเรือ หรือเมาเครื่องบิน ตามสาเหตุ
อาการที่พบบ่อยได้แก่ อาการเวียนศีรษะ อ่อนเพลีย คลื่นไส้
แหล่งข้อมูลอื่น

Motion Sickness from MedlinePlus
Motion Sickness Prevention and Treatment เก็บถาวร 2008-06-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, from a Medical College of Wisconsin website
Visually induced motion sickness research
Golding JF., Motion Sickness Susceptibility Autonomic Neuroscience: Basic and Clinical 129 (2006) 67–76
Rolnick, A., & Bles, W. (1989). Performance and well being under tilting conditions: the effects of visual reference and artificial horizon. Aviation, Space and Environmental Medicine, 60, 779-785
Rolnick, A. & Gordon, C. R. (1991). The effects of motion induced sickness on military performance. In R. Gal & J. Mangelsdorff (Eds.), Handbook of Military Psychology. Chichester: Wiley.
Rolnick, A., Lubow, R.E., 1991. Why is the driver rarely sick? The role of controllability in motion sickness. Ergonomics 34, 867–879.
| --- | --- |
การจำแนกโรค: DICD-10: T75.3 ICD-9-CM: 994.6 OMIM: 158280 MeSH: D009041 DiseasesDB: 11908
ทรัพยากรภายนอก: eMedicine: article/2060606
การเรียนรู้ที่ผู้เรียนเป็นศูนย์กลาง

ผู้เรียนมีบทบาทในการเรียนการสอนที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญ
การเรียนรู้ที่ผู้เรียนเป็นศูนย์กลาง หรือ การเรียนรู้โดยเน้นผู้เรียนเป็นสำคัญ (อังกฤษ: Student-centered learning หรือ Child-centered learning) เป็นวิธีการซึ่งช่วยปลูกฝังให้ผู้เรียนรู้จักแสวงหาความรู้ด้วยตนเอง อันก่อให้เกิดทักษะการเรียนรู้ตลอดชีวิต โดยการเรียนรู้นี้จะช่วยเพิ่มบทบาทของผู้เรียนภายในห้องเรียน และลดบทบาทการบรรยายหน้าห้องเรียนลง ซึ่งผู้สอนจะปรับบทบาทจากการบรรยายเป็นหลักเป็นการเป็นผู้อำนวยความสะดวก โดยจะต้องเตรียมสภาพห้องเรียนและวิธีการสอนที่เอื้อต่อแนวคิดนี้ ซึ่งกระบวนการนี้จะช่วยให้มีพัฒนาการของผู้เรียนสูงที่สุด
การเผยแพร่คริสต์ศาสนาไฮเบอร์โน-สกอตแลนด์

| --- | --- |
คณะเผยแพร่คริสต์ศาสนาไฮเบอร์โน-สกอตแลนด์ Hiberno-Scottish mission
   นักบุญโคลัมบาทำการเผยแพร่คริสต์ศาสนา
คณะเผยแพร่คริสต์ศาสนาไฮเบอร์โน-สกอตแลนด์ (อังกฤษ: Hiberno-Scottish mission) เป็นคณะเผยแพร่คริสต์ศาสนา (Mission) ที่นำโดยนักบวชชาวไอร์แลนด์ และชาวสกอตแลนด์ในการดำเนินการเผยแพร่คริสต์ศาสนา และก่อตั้งสำนักสงฆ์ในบริเตนใหญ่ และแผ่นดินใหญ่ยุโรปในระหว่างยุคกลาง โครงการเผยแพร่คริสต์ศาสนาเริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 563 ในการก่อตั้งไอโอนา โดยนักบุญโคลัมบานักบวชชาวไอร์แลนด์ Columba ในการพยายามสอนศาสนาให้แก่ชาวเกลส์ of อาณาจักรดาลริอาตา และในการเปลี่ยนชาวพิคท์ให้มานับถือคริสต์ศาสนา ในช่วงหลายร้อยปีต่อมาโครงการเผยแพร่คริสต์ศาสนาก็ขยายอำนาจและอิทธิพลเข้าไปในบริเวณอังกฤษของแองโกล-แซ็กซอน และในจักรวรรดิแฟรงค์ การเผยแพร่ในระยะแรกมักจะเกี่ยวข้องกับกิจการที่เรียกว่าคริสต์ศาสนาเคลติค ที่มีลักษณะที่เป็นเอกลักษณ์ตรงการจัดระบบบริหารในแวดวงของสำนักสงฆ์แทนที่จะในขอบข่ายของสังฆมณฑล แต่ต่อมาก็เริ่มมามีลักษณะที่คล้ายคลึงกับลักษณะของแผ่นดินใหญ่ยุโรป
ดูเพิ่ม

คณะเผยแพร่คริสต์ศาสนาแองโกล-แซ็กซอน
แหล่งข้อมูลอื่น

Original Catholic Encyclopedia text of this article