พายุไต้ฝุ่นทุเรียน (พ.ศ. 2549)

สำหรับพายุลูกอื่นที่มีชื่อเดียวกัน ดูที่ พายุทุเรียน
| --- | --- |
พายุไต้ฝุ่นทุเรียนขณะมีกำลังแรงสูงสุดเมื่อวันที่  29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549
ประวัติทางอุตุนิยมวิทยา
ก่อตัว: 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549
เหลือน้อย: 5 ธันวาคม พ.ศ. 2549
สลายตัว: 6 ธันวาคม พ.ศ. 2549
พายุไต้ฝุ่นรุนแรง
10-นาที ของเฉลี่ยลม  (JMA)
ความเร็วลมสูงสุด: 215 กม./ชม. (130 ไมล์/ชม.)
ความกดอากาศต่ำสุด: 900 เฮกโตปาสกาล (มิลลิบาร์) ; 26.58 นิ้วปรอท
พายุไต้ฝุ่น
10-นาที ของเฉลี่ยลม  (TMD)
ความเร็วลมสูงสุด: 215 กม./ชม. (130 ไมล์/ชม.)
ความกดอากาศต่ำสุด: 900 เฮกโตปาสกาล (มิลลิบาร์) ; 26.58 นิ้วปรอท
พายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นระดับ 5
1-นาที ของเฉลี่ยลม  (SSHWS/JTWC)
ความเร็วลมสูงสุด: 285 กม./ชม. (180 ไมล์/ชม.)
ความกดอากาศต่ำสุด: 895 เฮกโตปาสกาล (มิลลิบาร์) ; 26.43 นิ้วปรอท
ผลกระทบ
ผู้เสียชีวิต: 1,497 ราย
ความเสียหาย: $580 ล้านดอลลาร์สหรัฐ  (ค่าเงินปี พ.ศ. 2549 USD)
พื้นที่ได้รับผลกระทบ: แยป, ฟิลิปปินส์, เวียดนาม,  ไทย, มาเลเซีย, อินเดีย,  หมู่เกาะอันดามัน
IBTrACS
ส่วนหนึ่งของ ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2549
พายุไต้ฝุ่นทุเรียน (อักษรโรมัน: Durian) หรือที่ในประเทศฟิลิปปินส์เรียกว่า พายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นเรมิง (ตากาล็อก: Reming) เป็นพายุหมุนเขตร้อนที่มีความรุนแรงที่สุดในบริเวณมหาสมุทรแปซิฟิกทางตะวันตกในช่วงปี พ.ศ. 2549 และเป็นภัยพิบัติพายุหมุนเขตร้อนที่ก่อให้เกิดความเสียหายอย่างมากในประเทศฟิลิปปินส์ พายุไต้ฝุ่นทุเรียนเป็นเหตุให้มีประชาชนหลายหมู่บ้านเสียชีวิตเป็นจำนวนมากจากโคลนถล่มที่ภูเขาไฟมายอน พายุได้สร้างความเสียหายให้กับบ้านเรือนประมาณ 200,000 หลัง บ้านเรือนอีกประมาณ 34,000 หลัง และโรงเรียนประมาณ 850 แห่ง ได้สร้างความเสียหายอย่างหนัก เรือประมาณ 800 ลำ ได้จมลงสู่ทะเล และมีความสูญเสียในการดำรงชีวิตอย่างมาก ซึ่งเห็นได้ชัดเจนที่สุดในจังหวัดบิ่ญถ่วน หวุงเต่า จังหวัดเบ๊นแจ และจังหวัดหวิญล็อง รวมถึงนครโฮจิมินห์ พายุได้คร่าชีวิตผู้คนไปประมาณ 1,399 ราย ในประเทศฟิลิปปินส์ พายุไต้ฝุ่นทุเรียนเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อนลูกที่ 24, พายุโซนร้อนลูกที่ 23 และพายุไต้ฝุ่นลูกที่ 14 ในฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2549 ก่อตัวขึ้นจากหย่อมความกดอากาศต่ำเมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549 ใกล้ชุก พายุตั้งอยู่ทางตอนใต้ของสันเขาพายุติดตามทิศตะวันตกเฉียงเหนือผ่านบริเวณที่มีลมเฉือนต่ำ และเสริมกำลังความรุนแรงของลมเกิดขึ้นในช่วงสองวันต่อมาขณะที่พายุเข้าใกล้ประเทศฟิลิปปินส์ หลังจากเข้าสู่สถานะพายุไต้ฝุ่นเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พายุไต้ฝุ่นทุเรียนได้ทวีกำลังแรงขึ้นอย่างรวดเร็ว และปิดท้ายด้วยความเร็วลมสูงสุด 10 นาทีที่ความเร็วลมสูงสุด 215 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (130 ไมล์ต่อชั่วโมง) และความกดอากาศที่ 900 เฮกโตปาสกาล (มิลลิบาร์ 26.58 นิ้วของปรอท) วันต่อมาพายุไต้ฝุ่นทุเรียนได้กลายเป็นพายุโซนร้อนที่เคลื่อนตัวพัดไปทางตะวันตกเฉียงใต้ และเคลื่อนตัวพัดถล่มทางตอนใต้ของประเทศเวียดนามโดยเป็นพายุโซนร้อนก่อนที่จะอ่อนกำลังลงจนกลายเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน พายุได้เคลื่อนตัวหันไปทางทิศตะวันตกอีกครั้ง และข้ามคาบสมุทรมลายูไปในที่สุด นอกจากนี้ ยังเป็นพายุหมุนเขตร้อนที่รุนแรงที่สุดในโลกผูกกับพายุไต้ฝุ่นยางิในปี พ.ศ. 2549 อีกด้วย
ปลายเดือนตุลาคมพายุไต้ฝุ่นซีมารอนกลายเป็นพายุที่รุนแรงที่สุดลูกหนึ่งที่เคลื่อนตัวเข้าเกาะลูซอน อย่างไรก็ตาม ส่งผลกระทบต่อพื้นที่ที่มีประชากรเบาบาง และมีผู้บาดเจ็บ หรือเสียชีวิตค่อนข้างน้อย น้อยกว่าสามสัปดาห์ต่อมา พายุไต้ฝุ่นเชบีเคลื่อนตัวไปตามเส้นทางที่คล้ายคลึงกันกับพายุไต้ฝุ่นซีมารอน แม้ว่าจะมีขนาดที่เล็กทำให้เกิดความเสียหายได้ค่อนข้างจำกัด พายุไต้ฝุ่นทุเรียนจะกลายเป็นพายุลูกที่ 4 ของพายุที่ส่งผลกระทบถึงประเทศฟิลิปปินส์ ในเดือนธันวาคมพายุไต้ฝุ่นอูตอร์ ซึ่งเป็นพายุที่อ่อนแอที่สุดในห้า และเดินตามทางตอนใต้มากกว่า
พายุไต้ฝุ่นทุเรียนเคลื่อนตัวขึ้นฝั่งครั้งแรกที่ประเทศฟิลิปปินส์มีลมแรง ฝนตกหนัก และคร่าชีวิตผู้คนไปอย่างน้อยประมาณ 720 ราย ในประเทศฟิลิปปินส์ ความเสียหายส่วนใหญ่เกิดขึ้นที่จังหวัดอัลไบ ซึ่งพายุได้สร้างโคลนถล่มจากขี้เถ้าภูเขาไฟ และก้อนหินจากภูเขาไฟมายอนที่บารังไก เลกัซปีได้รับผลกระทบอย่างรุนแรงจากพื้นที่ส่วนใหญ่ของเมืองที่ปกคลุมไปด้วยโคลนจนถึงหลังคาบ้านเรือน พายุได้คร่าชีวิตผู้คนไปประมาณกว่า 200 ราย ในประเทศ และสร้างความเสียหายอยู่ที่ประมาณ 5.9 พันล้านเปโซฟิลิปปินส์ (150 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) หลังจากนั้นก็เข้าสู่ทะเลจีนใต้ และอ่อนกำลังลงเล็กน้อย ก่อนที่จะทวีความรุนแรงขึ้นอีกครั้ง และขึ้นฝั่งที่ประเทศเวียดนามใกล้กับนครโฮจิมินห์ จึงทำให้มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อยประมาณ 81 ราย และมีผู้สูญหายอีกประมาณ 16 ราย จากคลื่นลมแรง พายุไต้ฝุ่นทุเรียนเป็นเหตุให้มีผู้เสียชีวิตประมาณ 1,497 ราย และมีผู้สูญหายมากกว่าประมาณ 100 ราย มูลค่าความเสียหายโดยรวมอย่างน้อยประมาณ 580 ล้านดอลลาร์สหรัฐ