stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โมมิจิโนะกะ
ที่มาของชื่อบท โมมิจิโนะกะ

โมมิจิ ( 紅葉 Momiji) คือใบเมเปิลญี่ปุ่น  ใบจะเปลี่ยนสีจากเขียวเป็นเหลือง ส้ม และแดง ในฤดูใบไม้ร่วง  ในญี่ปุ่นพันธุ์ที่ปลูกมากคือ อิโระฮะโมมิจิ ชื่อทางพันธุศาสตร์คือ Acer palmatum
กะ (賀 ga ) แปลว่า งานเลี้ยงเฉลิมฉลองครบรอบวันเกิด 40 -50ปี ของบุคคลที่ยิ่งใหญ่
บท โมมิจิโนะกะ  ใน  ตำนานเก็นจิ หมายถึง  การเฉลิมฉลองครบรอบวันเกิดอายุ  50 ปี ของจักรพรรดิพระองค์ก่อน  ที่จัดขึ้นภายใต้ร่มใบโมมิจิเปลี่ยนสีในฤดูใบไม้ร่วงนั่นเอง
ตัวละครหลักในบท

เก็นจิ
โคโนะเอะโนะจูโจ  ต่อมาเลื่อนเป็น ไซโช  อายุ 18 ถึง 19 ปี
จักรพรรดิคิริสึโบะ
พระราชบิดาของเก็นจิ
ฟุจิทสึโบะ
พระชายาของจักรพรรดิคิริสึโบะ  ต่อมาเลื่อนขึ้นเป็น จักรพรรดินี อายุ 23 ถึง 24 ปี
โทโนะจูโจ
สหายสนิทและพี่ชายภรรยาของเก็นจิ
พระชายาตำหนักโคคิ ( โคคิเด็ง)
พระราชมารดาขององค์รัชทายาท
องค์รัชทายาท
พี่ชายต่างมารดาของเก็นจิ  อายุ 21 ถึง 22 ปี ต่อมาขึ้นเป็นจักรพรรดิสุซาคุ
อาโออิ
ภรรยาของเก็นจิ
เฮียวบุเคียวโนะมิยะ
พี่ชายของฟุจิทสึโบะ บิดาของมุราซากิ อายุ 33 ถึง 34 ปี
โอเมียวบุ
ต้นห้องคนสนิทขอฟุจิทสึโบะ
โชนะกอน
พี่เลี้ยงของมุราซากิ
สะไดจิน
เสนาบดีฝ่ายซ้าย พ่อตาของเก็นจิ อายุ 52 ถึง 53
บุตรชายแรกเกิดของฟุจิทสึโบะ
ต่อมาขึ้นเป็น จักรพรรดิเรย์เซย์
เง็น โนะ ไนชิ
ตำแหน่ง ไนชิโนะสุเกะ  อายุ 57 หรือ 58 ปี ขณะที่เก็นจิอายุ 19
มุราซากิ
อายุ 10 ถึง 11 ปี
เรื่องย่อ

กลางเดือนตุลาคม  มีการเสด็จพระราชดำเนินแปรราชฐานของจักรพรรดิคิริสึโบะไปที่ตำหนักสุซาคุ  ป็นฉลองครบรอบ 50 พรรษาของจักรพรรดิองค์ก่อน  ในวันจริง  เหล่านางในราชสำนักทั้งหมดรวมถึงพระชายาต่างๆจะไม่มีโอกาสได้เห็นการแสดงอันงดงาม  ดังนั้นจักรพรรดิคิริสึโบะจึงมีพระกรุณาให้จัดการซ้อมใหญ่  หน้าลานพระตำเหนักเซเรียว ( เซเรียวเด็ง ) มีการบรรเลงสังคีตบนเรือรูปมังกรหลากหลายขนาดหลายหลากลำที่ลอยลำอยู่ในสระน้ำใหญ่  ข้าราชสำนักต่างร่ายรำประกอบสังคัตจากจีนและเกาหลี  นักเป่าขลุ่ยฝีมือดีได้รับเลือกให้บรรเลงร่วมการร่ายรำคู่ คลื่นทะเลสีคราม ของเก็นจิและโทโนะจูโจ    ร่ายรำภายใต้ใบไม้เปลี่ยนสี  ที่ร่วงหล่นจากต้นอย่างงดงาม  งดงามเสียจนผู้ชมหวั่นเกรงว่า  ปีศาจจะลักตัวเก็นจิไปเสีย
วันปีใหม่  ก่อนที่เก็นจิจะไปร่วมพิธีที่วังหลวง  เขาแวะไปหา มุราซากิ ที่ปีกตะวันตกของคฤหาสน์บนถนนนิโจ  มุราซากิเอาตุ๊กตาของนางออกมาเรียงรายทั้งหมด  เก็นจิถามนางว่า
ปีใหม่มาเยือนแล้ว  เจ้ารู้สึกว่าโตขึ้นบ้างหรือไม่ ?
มุราซากิตอบว่า
อินุกิ  ทำตุ๊กตาข้าเสีย  ข้ากำลังซ่อมตุ๊กตาอยู่เจ้าค่ะ
อินุกิ คือ เด็กหญิงเพื่อนเล่นของมุราซากิ  ที่เคยปล่อยให้ลูกนกกระจอกบินหนีไป  โชนะกอนกล่าวกับมุราซากิว่า
ปีนี้ท่านหญิงควรจะพยายามโตเป็นผู้ใหญ่ได้แล้วนะเจ้าคะ  อายุก็ตั้ง 10 ปีเข้าแล้วท่านไม่ควรจะมัวเล่นตุ๊กตาอยู่
ด้วยวัย 10 ปี  มุราซากิยังดูเป็นเด็กอยู่มาก
จักรพรรดิคิริสึโบะ อุ้มพระโอรสน้อยแรกเกิดให้เก็นดู  พลางตรัสว่า ช่างเหมือนเก็นจิเหลือเกิน  เก็นจิรู้สึกทั้งกลัวทั้งดีใจ  เขากลับไปยังคฤหาสน์บนถนนนิโจ  และ สงบสติอารมณ์ในห้องของตน  ช่วงนั้นเป็นต้นฤดูร้อน  ดอกโทะโคะนัตสึเบ่งบานเต็มสวน  เขาเด็ดมาหลายดอกและส่งให้พระชายาฟุจิทสึโบะพร้อมโคลงกลอน  ความว่า  สาส์นนี้หนักอึ้งไปด้วยน้ำตาของเขาที่เป็นดั่งหยดน้ำค้างบนดอกโทโคะนัตสึ
องค์จักรพรรดินั้นมีนางกำนัลที่งดงามและมีความสารถในมากมายหลายด้านห้อมล้อมอยู่  แต่ยังมีไนชิโนะสุเกะ ชรา นางหนึ่ง นามว่า เง็นโนะไนชิ  เป็นหญิงที่มีชาติกำเนิดดีและได้รับการเลี้ยงดูมาอย่างดี  แต่ในเวลาเดียวกัน  นางก็ฝักใฝ่ในเรื่องรักๆใคร่ๆมากเป็นพิเศษ  เก็นจิพูดจาหยอกล้อเกี้ยวนางเล่นๆนาง  แต่นางกลับถือเป็นจริงเป็นจัง    วันหนึ่ง  เง็นโนะไนชิ  เสร็จสิ้นภาระกิจการแต่งพระเกศาขององค์จักรพรรดิ   นางกำลังอยู่ตามลำพังกับเก็นจิ  เก็นจิดึงชายกระโปรงของนางเล่นๆ  เง็นโนะไนชิส่งสายตาหวานฉ่ำผ่านพัดสีฉูดฉาดที่ปิดบังใบหน้าครึ่งหนึ่งให้เก็นจิ
ค่ำคืนหนึ่งอันเย็นฉ่ำหลังจากการอาบน้ำ  เก็นจิเดินเล่นอยู่แถวตำหนักอุมเมย์ ( อุมเมย์เด็ง ) เง็นโนะไนชิกำลังบรรเลงบิวะอย่างเพราะพริ้ง  เก็นจิร่วมฟังอย่างเพลิดเพลินใจ  หลังจากนั้นทั้งสองก็มีความสัมพันธ์กัน  ระหว่างที่นอนพักผ่อนอยู่นั้น  เก็นจิรู้สึกว่ามีใครบางคนเข้ามาใกล้  เก็นจิจึงรวบรวมเสื้อผ้าแล้วแอบอยู่หลังฉากบังตา  ชายลึกลับคำรามเสียงดังพร้อมชักดาบขึ้นขู่  ที่แท้เป็นโทโนะจูโจ ตามมาหยอกล้อเล่นโดยแสร้งเป็นชู้รักคนหนึ่งของเง็นโนะไนชินั่นเอง  เง็นโนะไนชิแสร้งทำเป็นหวาดกลัวจนร่างสั่นเทา  หญิงที่มีประสบการณ์อันโชกโชนเช่นนาง  ย่อมต้องเคยผ่านเหตุการณ์ทำนองนี้มาบ้างแล้ว
การร่ายรำคลื่นทะเลสีคราม

คลื่นทะเลสีคราม  ( Blue Sea and Wave , blue ocean waves)ในภาษาญี่ปุ่นคือ เซย์ไกฮะ (青海波 Seigaiha)เป็นชื่อของลายผ้าชนิดนึง  ที่เป็นรูปคลื่นทะเล  โดยรับแบบมาจากรูปเขียนแสดงท้องทะเลในแผนที่จีน ลวดลายที่เก่าแก่ในญี่ปุ่นพบเป็นลวดลายบนตุ๊กตาดินเผา ฮะนิวะ (  haniwa ) ที่ขุดค้นพบในจังหวัด กุมมะ ( Gunma ) ในต้นยุคเฮอันมีการใช้ลายคลื่นทะเลสีคราม ประดับ โมะ ( 裳 mo ชายผ้าเป็นหางยาวไปด้านหลังที่ใช้ผูกเอวชุด จูนิฮิโตเอะ十二単 กิโมโน 12 ชั้น  ของสตรีในราชสำนักสมัยเฮอัน  )นอกจากนี้ยังใช้เป็นลวดลายประดับภาชนะต่างๆ และสถานที่ต่างๆด้วย
การร่ายรำคลื่นทะเลสีคราม  คือ ศิลปะการแสดงโบราณของญี่ปุ่น ประเภท กะงะคุ ( Gagaku )โดยผู้ร่ายรำจะสวมชุดทอลายหรูหราสวยงามที่ประกอบด้วยลวดลาย คลื่นทะเลสีคราม   และ   ลายนก
ดอกโทะโคะนัตสึ

ดอกโทะโคะนัตสึ  (常夏) หรือ คาเนชั่นป่า เป็นชื่อโบราณของ ดอก นะเดะชิโกะ ( 撫子) จะบานช่วงฤดูร้อนถึงฤดูใบไม้ร่วง ทั้งสองชื่อคือดอกไม้ชนิดเดียวกัน ทางวรรณกรรมโบราณของญี่ปุ่น จะใช้  โทะโคะนัตสึ สื่อถึง บุคคลอันเป็นที่รัก คนรักร่วมเรียงเคียงหมอน   ส่วน  นะเดะชิโกะ สื่อถึง ลูกอันเป็นที่รัก
ศึกษาเพิ่มเติม

การแต่งกายในสมัยเฮอัน The Costume Museum Kyoto
Maple and Japanese Culture [ลิงก์เสีย] โดย HAJIME HAYASHIDA
| ด ค กตำนานเก็นจิ โดยมูราซากิ ชิกิบุ |
| --- | --- |
บทในเรื่อง:  1. คิริตสึโบะ  2. ฮาฮากิงิ  3. อุตสึเซมิ  4. ยูงาโอะ  5. วากามูราซากิ  6. ซูเอ็ตสึมูฮานะ  7. โมมิจิโนะกะ  8. ฮานะโนะเอ็ง  9. อาโออิ  10. ซากากิ  11. ฮานะชิรุซาโตะ  12. ซูมะ  13. อากาชิ  14. มิอตสึกูชิ  15. โยโมงิอุ  16. เซกิยะ  17. เอะอาวาเซะ  18. มัตสึกาเซะ  19. อูซูงูโมะ  20. อาซางาโอะ  21. โอโตเมะ  22. ทามากาซูระ  23. ฮัตสึเนะ  24. โคโจ  25. โฮตารุ  26. โทโกนัตสึ  27. คางาริบิ  28. โนวากิ  29. มิยูกิ  30. ฟูจิบากามะ  31. มากิบาชิระ  32. อูเมะ กะ เอะ  33. ฟูจิ โนะ อูราบะ  34. วากานะ ภาคต้น  35. วากานะ ภาคปลาย  36. คาชิวางิ  37. โยโกบูเอะ  38. ซูซูมูชิ  39. ยูงิริ  40. มิโนริ  41. มาโบโรชิ 
คูโมงากูเระ: บทนี้มีเพียงชื่อบทเท่านั้น เป็นเพียงหน้าว่างเปล่า ไม่มีเนื้อหาภายใน แสดงถึงความตายของ ฮิกะรุ เก็นจิ
บทในเรื่อง ภาค อุจิจูโจ:  นิโออุ โนะ มิยะ  โคไบ  ทาเกกาวา  ฮาชิฮิเมะ  ชี กะ โมโตะ  อาเงมากิ  ซาวาราบิ  ยาโดริงิ  อาซูมายะ  อูกิฟูเนะ  คาเงโร  เทนาไร  ยูเมะ โนะ อูกิฮาชิ 
ตัวละครหลักในตำนานเก็นจิ:  ฮิกะรุ  เก็นจิ  มุราซากิโนะอุเอะ  โทโนะจูโจ 
ตัวละครหลักในอุจิจูโจ:  คะโอะรุ  นิโออุโนะมิยะ  ฮะจิโนะมิยะ  โออิงิมิ  นาคาโนะกิมิ  อุกิฟุเนะ 
การดัดแปลง:  หนังสือการ์ตูนและนิยายภาพ  พิพิธภัณฑ์ 
ดอกนะเดะชิโกะ
หลี่ ชิงยฺหวิน

| หลี่ ชิงยฺหวิน |
| --- | --- |
李清雲
หลี่ ชิงยฺหวิน ณ ที่พักของนายพลหยาง เซิน แห่งกองทัพปฏิวัติแห่งชาติจีน ในว่านเสี้ยน มณฑลเสฉวน ใน ค.ศ. 1927
เกิด: มณฑลเสฉวน ราชวงศ์ชิง
เสียชีวิต: 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1933 มณฑลเสฉวน สาธารณรัฐจีน
มีชื่อเสียงจาก: การอ้างอายุยืนสูงสุด และการปฏิบัติทางจิตวิญญาณด้วยสมุนไพร
คู่สมรส: 24 คน
หลี่ ชิงยฺหวิน (จีนตัวย่อ: 李清云; จีนตัวเต็ม: 李清雲; พินอิน: Lǐ Qīngyún; (เสียชีวิต 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1933) เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านสมุนไพร, ผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้ และที่ปรึกษาด้านยุทธวิธีชาวจีน ซึ่งเป็นที่รู้จักจากการมีอายุยืนยาวมาก
วันเกิดที่แท้จริงของเขาไม่ได้รับการตกลง การกล่าวอ้างของเขาถือเป็นตำนานโดยผู้เชี่ยวชาญเรื่องผู้สูงอายุ
111 years old (Devi ram Parashar from india also lived but no one knows him
ประวัติ

หลี่ ชิงยฺหวิน ใช้เวลาส่วนใหญ่ในชีวิตบนภูเขาและมีทักษะในชี่กง เขาทำงานเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านสมุนไพร ด้วยการขายเห็ดหลินจือ, เก๋ากี้, โสมป่า, สมุนไพรโชวู และบัวบก พร้อมกับสมุนไพรจีนอื่น ๆ รวมทั้งทานพืชสมุนไพรเหล่านี้และไวน์ข้าว
เป็นที่ยอมรับกันโดยทั่วไปในมณฑลเสฉวน ว่าหลี่มีความรู้ครบถ้วนตั้งแต่ยังเป็นเด็ก และเมื่อถึงวันเกิดปีที่สิบของเขา ได้เดินทางไปมณฑลกานซู่, มณฑลชานซี, ทิเบต, เวียดนาม, ไทย และแมนจูเรีย โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อรวบรวมสมุนไพรอย่างต่อเนื่องกับอาชีพนี้มานานนับศตวรรษ ก่อนที่จะเริ่มให้อาหารแทนสมุนไพรที่รวบรวมโดยคนอื่น ๆ
หลังจากนั้นเขาก็ย้ายไปที่ไคเสี้ยน และตามคาดคะเนที่นั่น หลี่มีอายุ 72 ปี ใน ค.ศ. 1749 เขาได้เข้าร่วมกองทัพของผู้บัญชาการทหารสูงสุดประจำมณฑล ในฐานะครูสอนศิลปะการต่อสู้และที่ปรึกษาด้านยุทธวิธี
ใน ค.ศ. 1927 นายพลหยาง เซิน (揚森) แห่งกองทัพปฏิวัติแห่งชาติจีน ได้เชิญหลี่มาที่บ้านของเขาในว่านเสี้ยน มณฑลเสฉวน ซึ่งภาพที่แสดงในบทความนี้เป็นภาพที่ได้รับการถ่ายจากที่นั่น
ขุนศึกชาวจีน อู๋ เพ่ยฝู (吳佩孚) ก็ได้พาหลี่เข้าไปในบ้านของเขาเพื่อความพยายามที่จะค้นหาความลับของการใช้ชีวิต 250 ปี
เขาเสียชีวิตจากสาเหตุตามธรรมชาติในวันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1933 ในไคเสี้ยน มณฑลเสฉวน สาธารณรัฐจีน และภรรยาที่ยังมีชีวิตคนที่ 24 ของเขา เป็นสตรีวัย 60 ปี คาดว่าหลี่จะมีลูกหลานกว่า 200 คนในช่วงชีวิตของเขา จากภรรยาที่มีชีวิตอยู่ 23 คน ส่วนแหล่งข้อมูลอื่นให้เครดิตเขาด้วยลูกหลาน 180 คน กว่า 11 รุ่น ผ่านการใช้ชีวิตในช่วงก่อนที่เขาเสียชีวิต และการแต่งงาน 14 ครั้ง
หลังจากที่เขาเสียชีวิต หยาง เซิน ได้เขียนบันทึกเกี่ยวกับเขาในผลงานเรื่องราวของชายผู้โชคดีอายุ 250 ปี (一个250岁长寿老人的真实记载) ซึ่งเขาอธิบายลักษณะของหลี่ ดังนี้ "เขามีสายตาที่ดีและก้าวย่างอย่างรวดเร็ว หลี่ขณะยืนมีความสูงเจ็ดฟุต มีเล็บที่ยาวมาก และผิวสีแดงก่ำ"
ประวัติ > เส้นเวลาแห่งอายุขัยอ้างอิงจากนายพลหยาง เซิน

ในเขตฉีเจียง มณฑลเสฉวน ใน ค.ศ. 1677 ซึ่งเป็นปีที่หลี่ ชิงยฺหวิน เกิด เมื่ออายุสิบสามปีเขาเริ่มต้นชีวิตด้วยการรวบรวมสมุนไพรบนภูเขาพร้อมกับบุคคลที่แก่กว่าสามคน ครั้นเมื่ออายุห้าสิบเอ็ดปี เขาทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษาด้านยุทธวิธีและการทำแผนที่ในกองทัพของนายพลเยว่ จงฉี
เมื่ออายุเจ็ดสิบแปดปีเขาก็ออกจากอาชีพทหารหลังจากต่อสู้ในยุทธการที่แม่น้ำทอง และกลับสู่การใช้ชีวิตของการรวบรวมสมุนไพรบนภูเขาหิมะในมณฑลเสฉวน เนื่องจากการรับราชการทหารของเขาในกองทัพของนายพลเยว่ จงฉี รัฐบาลแห่งจักรวรรดิได้ส่งเอกสารแสดงความยินดีกับหลี่ในอายุหนึ่งร้อยปีของเขา เช่นเดียวกับวันเกิดครบรอบ 150 และ 200 ปีของเขาในเวลาต่อมา
ใน ค.ศ. 1908 หลี่ ชิงยฺหวิน และหยาง เฮ่อเซียน ซึ่งเป็นศิษย์ของเขาได้ตีพิมพ์หนังสือความลับแห่งความเป็นอมตะของหลี่ ชิงยฺหวิน
ส่วน ค.ศ. 1920 นายพล สฺยง หยางเหอ ได้สัมภาษณ์หลี่ (ชายทั้งสองมาจากหมู่บ้านเฉินเจียชางของเขตว่านโจว ในมณฑลเสฉวน) โดยมีการตีพิมพ์บทความเกี่ยวกับเรื่องนี้ในเอกสารของมหาวิทยาลัยหนานจิงในปีเดียวกัน
และใน ค.ศ. 1926 อู๋ เพ่ยฝู ได้เชิญหลี่ไปปักกิ่ง การเยี่ยมชมครั้งนี้เกิดขึ้นพร้อมกันกับการสอนของหลี่ที่สมาคมการทำสมาธิแห่งมหาวิทยาลัยปักกิ่ง ตามคำเชิญของหยิ่น ซือจือ ซึ่งเป็นอาจารย์การทำสมาธิและนักเขียนที่มีชื่อเสียง
จากนั้นใน ค.ศ. 1927 นายพลหยาง เซิน ได้เชิญหลี่มาที่ว่านเสี้ยน ซึ่งภาพถ่ายแรกของหลี่อันเป็นที่รู้จักได้รับการถ่ายที่นี่ มีข่าวสารแพร่กระจายไปทั่วประเทศจีนเกี่ยวกับหลี่ ชิงยฺหวิน และนายพลหยาง เซิน นายพลเจียง ไคเชก จึงได้ขอให้หลี่ไปเยี่ยมหนานจิง อย่างไรก็ตาม เมื่อนักการทูตของหยาง เซิน เดินทางถึงที่เฉินเจียชางอันเป็นบ้านเกิด พวกเขาได้รับคำบอกเล่าจากภรรยาและลูกศิษย์ของหลี่ว่าเขาเสียชีวิตแล้วตามธรรมชาติ โดยไม่มีข้อมูลเพิ่มเติม ดังนั้น วันเสียชีวิตและสถานที่แท้จริงของเขาจึงไม่เคยได้รับการยืนยัน ซึ่งหลี่ ชิงยฺหวิน เสียชีวิตที่ไคเสี้ยนใน ค.ศ. 1933
ใน ค.ศ. 1928 คณะบดี หวู จ้งเชียน ของกรมสามัญศึกษาที่มหาวิทยาลัยหมิ่นกว๋อ ได้ค้นพบเอกสารของจักรวรรดิที่แสดงคำอวยพรวันเกิดให้แก่ลี่ ชิงยฺหวิน การค้นพบของเขาได้รับการรายงานครั้งแรกในนอร์ธไชนาเดลีนิวส์ และช่างไห่ดีแคลร์ชันนิวส์ ซึ่งเป็นหนังสือพิมพ์ชั้นนำของจีนในช่วงเวลานั้น แล้วอาจจะเป็นอีกหนึ่งปีให้หลัง ใน ค.ศ. 1929 โดยเดอะนิวยอร์กไทมส์ และนิตยสารไทม์ สำหรับสิ่งพิมพ์ตะวันตกเชิงทฤษฎีทั้งสองนี้ก็อาจรายงานการเสียชีวิตของหลี่ ชิงยฺหวิน ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1933
ชีวิตอันยืนนาน

ในขณะที่หลี่ ชิงยฺหวิน อ้างว่าตัวเองเกิดใน ค.ศ. 1736 หวู จ้งเชียน ศาสตราจารย์แห่งมหาวิทยาลัยเฉิงตู ได้ยืนยันว่าหลี่เกิดใน ค.ศ. 1677 ตามบทความนิวยอร์กไทมส์ ค.ศ. 1930 หวูได้ค้นพบบันทึกของรัฐบาลจีนตั้งแต่ ค.ศ. 1827 ที่แสดงความยินดีกับหลี่ในวันเกิดครบรอบ 150 ปีของเขา และเอกสารเพิ่มเติมต่อมา ที่แสดงความยินดีกับเขาในวันเกิดครบรอบ 200 ปีของเขาใน ค.ศ. 1877 ใน ค.ศ. 1928 ผู้สื่อข่าว นิวยอร์กไทมส์ เขียนว่าชายชราหลายคนในละแวกของหลี่ได้ยืนยันว่าปู่ของพวกเขารู้จักเขาเมื่อพวกเขายังเป็นเด็ก และในเวลานั้นเขาเป็นคนที่โตแล้ว
อย่างไรก็ตาม ผู้สื่อข่าวของ เดอะนิวยอร์กไทมส์ รายงานว่า "หลายคนที่ได้เห็นเขาเมื่อเร็ว ๆ นี้ประกาศว่าลักษณะใบหน้าของเขาไม่แตกต่างจากบุคคลที่อายุน้อยกว่าของเขาสองศตวรรษ" ยิ่งไปกว่านั้น นักวิจัยเกี่ยวกับวัยชราได้แสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับการอ้างอายุด้วยความสงสัยเป็นอย่างมาก ความถี่ของการอ้างอายุที่ไม่ถูกต้องเพิ่มขึ้นตามอายุที่อ้าง สิ่งที่ปรากฏขึ้นจาก 65 เปอร์เซ็นต์ของการอ้างต่ออายุ 110–111 ปีไม่ถูกต้อง, ต่อ 98 เปอร์เซ็นต์ของการอ้างเป็น 115 ปี กับอัตรา 100 เปอร์เซ็นต์สำหรับการอ้าง 120 ปีขึ้นไป มันไม่ชัดเจนว่าจะเกิดอะไรขึ้น หากมี นัยสถิติเหล่านี้มีสำหรับเรื่องภายใต้การสนทนา ในฐานะตัวเลขอ้างอิงต่อ "การอ้างที่ผิดพลาดเนื่องจากข้อผิดพลาดด้านการจัดการ" ในเอกสารราชการของเบลเยียม นักวิจัยเรียกว่าการอ้างของเขา "แปลกประหลาด" และยังตั้งข้อสังเกตว่าอายุที่เขาอ้าง เมื่อเสียชีวิตที่ 256 ปีนั้น เป็นจำนวนพหุคูณของ 8 ซึ่งถือว่าเป็นเลขนำโชคในประเทศจีน ดังนั้นจึงบ่งบอกถึงการปลอมขึ้น นอกจากนี้การเชื่อมโยงอายุของหลี่ที่อ้างถึงการปฏิบัติทางจิตวิญญาณของเขา ได้รับการชี้ให้เห็นว่าเป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่น่ากังขา นักวิจัยรับรู้ว่า "ตำนานประเภทนี้ [นักปรัชญาหรือนักปฏิบัติทางศาสนามักยกให้บุคคลดังกล่าวมีอายุยืนแบบสุดโต่ง] ซึ่งถือเป็นเรื่องปกติธรรมดาส่วนใหญ่ในตะวันออกไกล"
อาจารย์ไท่เก๊ก ต้า หลิว หนึ่งในลูกศิษย์ลูกหาของหลี่ ได้เล่าถึงเรื่องราวของอาจารย์ของเขาว่า: เมื่ออาจารย์หลี่อายุ 130 ปีได้พบกับฤาษีผู้สูงวัยบนภูเขา ที่มีอายุมากกว่า 500 ปี ผู้สอนปา-กว้าจ่าง และชี่กงหนึ่งชุดแก่เขา พร้อมคำแนะนำในการหายใจ, การฝึกการเคลื่อนไหวผสานกับเสียงที่เจาะจง และคำแนะนำเกี่ยวกับอาหาร ต้า หลิว รายงานว่าอาจารย์ของเขากล่าวว่าชีวิตอันยืนยาวของเขา "นั้นเกิดจากข้อเท็จจริงที่ว่า เขาออกกำลังกายทุกวัน อย่างสม่ำเสมอ, ถูกต้อง และด้วยความจริงใจ เป็นเวลา 120 ปี"
บทความ "เต่า-นกพิราบ-สุนัข" จากนิตยสารนิตยสารไทม์ฉบับวันที่ 15 พฤษภาคม ค.ศ. 1933 ได้รายงานถึงประวัติของเขา พร้อมรวมคำตอบของหลี่เกี่ยวกับความลับของการมีอายุยืนยาว ดังนี้
รักษาใจให้สงบ, นั่งอย่างเต่า, เดินอย่างกระฉับกระเฉงเหมือนนกพิราบ และนอนหลับอย่างสุนัข
บทความในหนังสือพิมพ์อีฟนิงอินดิเพนเดนต์อ้างว่าอายุยืนยาวของหลี่เกิดจากการทดลองสมุนไพรในฐานะเภสัชกร การค้นพบสมุนไพรของเขาในเทือกเขามณฑลยูนนานซึ่ง "ป้องกันความชราภาพ" และเขายังคงใช้อย่างต่อเนื่องตลอดช่วงชีวิตของเขา
แหล่งข้อมูลอื่น

Chi Kung – Qigong – Meditation เก็บถาวร 2019-05-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
CEMETRAC – Centro de Estudos da Medicina Tradicional e Cultura Chinesa (โปรตุเกส)
Tortoise-Pigeon-Dog – Time article on Li Ching-Yuen (15 May 1933)
คลองพระโขนง

คลองพระโขนงบริเวณวัดมหาบุศย์
คลองพระโขนง เป็นคลองที่อยู่ในเขตคลองเตย เขตวัฒนา และเขตสวนหลวง กรุงเทพมหานคร ขุดแยกจากแม่น้ำเจ้าพระยาฝั่งตะวันออก บริเวณท่าเรือกรุงเทพ ไปต่อกับคลองประเวศบุรีรมย์ คลองยาว 14.5 กิโลเมตร
ประวัติ

แต่เดิมเป็นคลองธรรมชาติลักษณะคดเคี้ยว ปากคลองพระโขนงเป็นที่ตั้งของเมืองพระประแดงเดิม บริเวณนั้นแต่เดิมเป็นที่ตั้งวัดหน้าพระธาตุหรือวัดมหาธาตุ (ภายหลังผาติกรรมเพื่อสร้างท่าเรือคลองเตยเมื่อ พ.ศ. 2480) มีชุมชนขนาดใหญ่เนื่องจากมีวัดพระธาตุประจำเมือง
ต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้ขุดเชื่อมคลองหนองบอนกับแม่น้ำเจ้าพระยา ความยาวประมาณ 10 กิโลเมตร เมื่อปี พ.ศ. 2380 แล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2383 ผู้ดำเนินการขุดคือ สมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาพิไชยญาติ (ทัต บุนนาค) ภายหลังการขุดคลอง ได้อพยพชาวมลายูจากปัตตานีเข้ามาอยู่อาศัยบริเวณฝั่งคลอง กลุ่มคนที่กวาดต้อนมาเพื่อเป็นแรงงานในการเพาะปลูกข้าวเพื่อส่งเป็นเสบียงให้กองทัพ
เมื่อ พ.ศ. 2400 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีการขุดคลองถนนตรง (ถนนพระรามที่ 4 ในปัจจุบัน) เชื่อมต่อบางนากับคลองผดุงกรุงเกษม โปรดเกล้าโปรดกระหม่อมให้เจ้าพระยาทิพากรวงศมหาโกษาธิบดี (ขำ บุนนาค) จ้างจีนขุดคลองพระโขนงออกไปทะลุถึงแม่น้ำเจ้าพระยา เป็นคลองกว้าง 6 วา ลึก 6 ศอก ยาว 207 เส้น 2 วา 3 ศอก บริเวณคลองพระโขนงเกิดเป็นตลาดริมน้ำ เกิดเรือนแถวไม้ตั้งอยู่ริมน้ำตลอดแนวคลองจนสุดทางที่โรงน้ำแข็ง
ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงประกาศใช้พระราชบัญญัติ "ประกาศขุดคลอง" ใน พ.ศ. 2420 และได้โปรดเกล้าฯ ให้ขุดคลองพระโขนงไปเชื่อมกับคลองด่าน ออกสู่แม่น้ำบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทรา และเรียกคลองที่ขุดต่อออกไปว่า คลองประเวศบุรีรมย์ และให้ขุดคลองแยกจากคลองประเวศบุรีรมย์ อีก 4 คลอง คือ คลองหนึ่ง คลองสอง คลองสาม และคลองสี่ เริ่มขุดตั้งแต่ พ.ศ. 2421 แล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2423
ปัจจุบันคลองพระโขนงมีการใช้เรือเป็นการสัญจร ทั้งเรือส่วนตัวและเรือโดยสารประจำทาง ซึ่งเปิดบริการเฉพาะตอนกลางวัน เชื่อมต่อพื้นที่ย่านพระโขนง ริมถนนสุขุมวิท ไปจนถึงตลาดเอี่ยมสมบัติ ริมถนนศรีนครินทร์
สถานที่สำคัญ

ริมคลองพระโขนงเป็นที่ตั้งของวัดและมัสยิดหลายแห่ง อันแสดงถึงกลุ่มชาติพันธ์ต่าง ๆ ได้แก่ วัดสะพาน วัดใต้ วัดมหาบุศย์ วัดยาง วัดทองใน วัดต้นไทรย์ (มอญสร้าง) วัดปากบ่อ วัดขจรศิริ (ขอมสร้าง) และมัสยิดอัลกุ๊บรอ (สุเหร่าใหญ่คลองเคล็ด) มัสยิดแห่งแรกของเขตสวนหลวงอายุกว่า 200 ปี ซึ่งมีหลักฐานว่าสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2332
ศาลแม่นากพระโขนงที่ตั้งอยู่ในวัดมหาบุศย์ เป็นที่เคารพสักการะ ซึ่งเชื่อว่าเกิดขึ้นจริงในปลายสมัยรัชกาลที่ 3 ภายหลังมีการนำมาสร้างเป็นละครโทรทัศน์และภาพยนตร์หลายครั้ง หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช ได้เขียนบันทึกเอาไว้ว่า เมื่อ พ.ศ. 2468 ซึ่งเป็นสมัยที่ท่านยังเป็นเด็ก ท่านเคยเห็นเรือนของแม่นากด้วย เป็นเรือนลักษณะเหมือนเรือนไทยภาคกลางทั่วไปอยู่ติดริมคลองพระโขนง
แหล่งข้อมูลอื่น

แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ คลองพระโขนง
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
13°42′34″N 100°35′44″E﻿ / ﻿13.709574°N 100.595580°E﻿ / 13.709574; 100.595580
สมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาพิไชยญาติ (ทัต บุนนาค) ผู้ดำเนินการขุดคลองพระโขนง
ซีเนียร์

ซีเนียร์ สามารถหมายถึง
ซีเนียร์ (ภาพยนตร์) - ภาพยนตร์ไทย
นอกจากนี้ ซีเนียร์ สามารถหมายถึง นักศึกษา ในระดับชั้นปีที่ 4
บุคคล > ชื่อและนามสกุล (Senior)

ซีเนียร์ แซคส์ - นักเขียนและนักวิชาการชาวฮีบรู
ปีเตอร์ ซีเนียร์ - นักกอล์ฟชาวออสเตรเลีย
บุคคล > ชื่อซ้ำกับลูกหรือญาติ (Sr.)

รอเบิร์ต ดาวนีย์ ซีเนียร์ - ผู้กำกับชาวอเมริกัน
มาร์ติน ลูเทอร์ คิง ซีเนียร์ - บิดาของมาร์ติน ลูเทอร์ คิง จูเนียร์
โจเซฟ โรบิเนตต์ ไบเดิน ซีเนียร์ - บิดาของโจเซฟ โรบิเนตต์ ไบเดิน จูเนียร์
โจเซฟ พี. เคนเนดี ซีเนียร์ - อดีตเอกอัครราชทูตสหราชอาณาจักรประจำสหรัฐอเมริกา
วิลเลียม แมกคินลีย์ ซีเนียร์ - นักอุตสาหกรรมการผลิตชาวอเมริกัน
เบนิกโน อากีโน ซีเนียร์ - อดีตวุฒิสมาชิก สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร และรัฐมนตรีฟิลิปปินส์
เฟอร์ดินานด์ มาร์กอส ซีเนียร์ - ประธานาธิบดีคนที่ 10 ของฟิลิปปินส์
ตัวละครในบันเทิงคดี > ชื่อและนามสกุล (Senior)

ซินญอร์ พิงค์ - ตัวละครจากเรื่องวันพีซ
ตัวละครในบันเทิงคดี > ชื่อซ้ำกับลูกหรือญาติ (Sr.)

อาเธอร์ เคอร์รี ซีเนียร์ - ตัวละครจากดีซีคอมิกส์
ลินน์ ลาวด์ ซีเนียร์ , บัมเปอร์ เยทส์ ซีเนียร์ - ตัวละครจากเรื่องเดอะลาวด์เฮาส์
โรเบอร์โต้ อเลฮานโดร มาร์ตีเนซ-มิลลาน ลุยส์ "บ็อบบี" ซานติอาโก ซีเนียร์ - ตัวละครจากเรื่องเดอะลาวด์เฮาส์และเดอะคาซากรานเด้ส์
เนอร์กัล ซีเนียร์ - ตัวละครจากเรื่องการผจญภัยของบิลลี่และแมนดี้
เจค ซีเนียร์ - ตัวละครจากเรื่องแอดแวนเจอร์ ไทม์
กาเร็ต บ็อบบี เฟอร์กูสัน ซีเนียร์ - ตัวละครจากเรื่องเรกูล่า โชว์
โฮกี้ เพนนีวิสเซิล กิลลิแกน ซีเนียร์ - ตัวละครจากเรื่องรหัสลับเด็กข้างบ้าน
เนด แฟลนเดอส์ ซีเนียร์ - ตัวละครจากเรื่องเดอะซิมป์สันส์
ซิลเวสเตอร์ ซีเนียร์ - ตัวละครจากเรื่องลูนีย์ตูนส์
โปเตโต้ ปาตาต้า ซีเนียร์ - ตัวละครจากเรื่อง¡มูชา ลูชา!
ดูเพิ่ม

จูเนียร์
ประตูเมืองนครราชสีมา

ประตูเมืองนครราชสีมารวมทั้ง กำแพงเมือง และ คูเมือง เป็นสิ่งก่อสร้างที่เป็นสัญลักษณ์หนึ่งของตัวเมืองนครราชสีมา ที่ได้ก่อสร้างขึ้นในสมัยอยุธยา ปัจจุบันมีประตูชุมพลที่ยังคงรูปลักษณ์เดิมอยู่ได้ และนับเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญแห่งหนึ่งของนครราชสีมา
ประวัติ

ในสมัยแผ่นดิน สมเด็จพระนารายณ์มหาราช (พ.ศ. 2199 - พ.ศ. 2231) มีพระราชดำริว่า ดินแดนภาคอีสานเป็นฉนวนป้องกันการรุกรานของขแมร์ (เขมร) ลาว ญวน และเป็นหัวเมืองใหญ่ควบคุมเขมรป่าดงที่ขึ้นแก่ไทย ขณะนั้น มีเมืองเสมา  เมืองโคราช และเมืองพิมาย เป็นชุมชนใหญ่ ควรจะตั้งเป็นหน้าด่านได้ จึงโปรดให้สร้างเมืองที่มีป้อมปราการแบบฝรั่ง  ในฐานะเมืองสำคัญชายพระราชอาณาเขต  โดยเกณฑ์ช่างจากกรุงศรีอยุธยา  เกณฑ์แรงงานจากเมืองโคราช กับเมืองเสมา ช่วยกันสร้างเมืองใหม่ ห่างจากเมืองโคราชเก่าในท้องที่ อำเภอสูงเนิน ไปทางทิศตะวันออก 800 เส้น (32 กิโลเมตร) ซึ่งก็คือ พื้นที่ตัวเมืองเก่า บริเวณเขตกำแพงเมือง และคูเมืองในปัจจุบัน
ผังเมืองมีลักษณะเป็นสี่เหลี่ยม รูปกลองชัยเภรี  มีความกว้างประมาณ 1,000 เมตร (มาตราวัดของไทย : 25 เส้น) ยาวประมาณ 1,700 เมตร  (มาตราวัดของไทย : 43 เส้น) มีพื้นที่ภายในประมาณ 1,000 ไร่ ( 1.60 ตร.กม.) ขุดคูกว้าง  20 เมตร (10 วา) และลึก  6 เมตร (3 วา) ยาวล้อมรอบเมือง  มีโครงข่ายถนนภายใน ตัดกันมีรูปแบบเป็น ตารางหมากรุก (pattern system) ก่อสร้างกำแพงเมือง โดยก่ออิฐขึ้นจากหินศิลาแลง มีความสูง  6 เมตร (3 วา) ยาวโดยรอบ  5,220 เมตร (2,610 วา) บนกำแพงมีใบเสมาโดยรอบ จำนวน 4,302 ใบ
เดิมนั้น ก่อนการก่อสร้างกำแพงเมือง  ใบเสมาบนกำแพง ได้ออกแบบไว้ให้มีลักษณะเป็นรูปสี่เหลี่ยมตามแบบของฝรั่ง  แต่ต่อมาเมื่อมีการก่อสร้าง พระยมราช (สังข์) เจ้าเมืองนครราชสีมา ได้เปลี่ยนแปลงลักษณะใบเสมาให้เป็นแบบของไทยแทน  มีป้อมประจำกำแพง และป้อมตามมุมกำแพงรวม  15 ป้อม  มีประตูเมืองกว้าง 3 เมตร (1 วา 2 ศอก) จำนวน  4 ประตู   โดยประตูเมืองทั้ง 4 เป็นทางเข้าออกเมืองทั้งสี่ทิศ
บริเวณซุ้มประตูเมือง จะมีหอยามรักษาการณ์  - เชิงเทิน  รูปแบบเป็นทรงไทยโบราณ  ศิลปะสมัยอยุธยา  หลังคามุงด้วยกระเบื้องดินเผา  มีช่อฟ้าใบระกาเหมือนกันหมดทุกแห่ง มีชื่อเรียกประตูเมืองทั้ง 4 นี้ว่า
ประตูชุมพล
ประตูพลแสน
ประตูพลล้าน
ประตูไชยณรงค์
เมื่อระยะเวลาผ่านไป สิ่งก่อสร้างบางอย่างได้ถูกทำลายลง เมื่อครั้งที่ได้เกิดศึกกับเจ้าอนุวงศ์ แห่งกรุงเวียงจันทน์  ที่ได้เข้ามายึดเมืองนครราชสีมา กอปรกับส่วนหนึ่งถูกสภาพภูมิอากาศ และ ภัยธรรมชาติ เช่น  แสงแดด  ลม และ ฝน ทำลายเสียหายไปบ้าง ทำให้ทรุดโทรมลง เหลือแต่เพียง ประตูเดียวก็คือ ประตูชุมพล ที่ยังหลงเหลือโครงสร้างเดิมไว้อยู่
รายละเอียดของประตูเมือง > ประตูชุมพล

ประตูเมืองทางทิศตะวันตกของเขตเมืองเก่า  เป็นประตูเมืองเพียงแห่งเดียว ในบรรดาประตูเมืองทั้งหมด 4 ประตูของเมืองนครราชสีมา ที่ยังคงสภาพเดิมอยู่พร้อมกำแพงเมืองเก่า  สำหรับ ชื่อประตู "ชุมพล" นั้นหมายความถึง ที่ชุมนุมพลส่วนใหญ่ เป็นประตูสำหรับเตรียมไพร่พล และออกศึก เนื่องจากมีภูมิประเทศเปิดกว้าง ไม่มีป้อมปราการตามธรรมชาติเหมือนประตูอื่น ๆ  ในอดีตมีความเชื่อว่า เมื่อลอดผ่านประตูชุมพลไปทำศึกแล้ว จะแคล้วคลาดได้กลับบ้านเมือง
เนื่องจากตัวเมืองปัจจุบัน ได้มีขยายออกไปยังบริเวณรอบนอกไปทางทิศเหนือ ทิศใต้ และทิศตะวันตกของเขตเมืองเก่าเดิม ส่งผลทำให้ปัจจุบัน ประตูชุมพลจึงเสมือนตั้งอยู่กลางเมือง ต่อมาทางหน่วยราชการของจังหวัดนครราชสีมาได้สร้างอนุสาวรีย์ท้าวสุรนารี(ย่าโม) แล้วนำมาประดิษฐานบนแท่นสูง ตรงบริเวณหน้าประตูชุมพล ซึ่งได้มีการถมคูเมืองทางด้านทิศตะวันตกบางส่วน เพื่อทำเป็นพื้นที่ก่อสร้าง  สำหรับ หอ ยามรักษาการณ์ทรงไทย, ประตูเมือง และกำแพงเมืองโบราณที่ชำรุดทรุดโทรมพังลงไปมากนั้น ทางราชการได้บูรณะซ่อมแซม และสร้างขึ้นมาใหม่บางส่วน โดยคงไว้ซึ่งรูปแบบและศิลปะการก่อสร้างตามของเดิมไว้ทั้งหมด  พร้อมกับได้อัญเชิญ อนุสาวรีย์ท้าวสุรนารี (ย่าโม) ทั้งหมดมาสร้างและตั้งขึ้น ณ บริเวณที่ปัจจุบัน ตราบเท่าทุกวันนี้
อนึ่ง ประตูชุมพล ทางกรมศิลปากร ได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณวัตถุสถานแห่งชาติ เมื่อวันที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2480และ กำแพงเมืองโคราช ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณวัตถุสถานแห่งชาติ เมื่อวันที่ 27 กันยายน พ.ศ. 2479
ประตูชุมพล ก่อนการบูรณะ
ประตูชุมพลในปัจจุบัน
ประตูชุมพลในปัจจุบัน
ประตูชุมพลในปัจจุบัน
รายละเอียดของประตูเมือง > ประตูพลแสน

ประตูเมืองทางทิศเหนือ เรียกกันทั่วไปว่า "ประตูน้ำ" เป็นเพราะประตูนี้หันหน้าสู่ ลำตะคอง ซึ่งเป็นคลองกั้นคูเมืองอีกชั้นหนึ่ง เป็นลำน้ำสาขาของแม่น้ำมูล ในอดีตจะใช้ลำตะคองในการชลประทาน และเป็นเส้นทางคมนาคมทางน้ำ  สำหรับชื่อประตู "พลแสน" นั้นหมายถึง ถึงจะยกทัพมาสักแสน ก็ยังต่อสู้ได้
ประตูพลแสน ในปี ค.ศ. 1893
ประตูพลแสนในปัจจุบัน
รายละเอียดของประตูเมือง > ประตูไชยณรงค์

ประตูเมืองทางทิศใต้   ชาวเมืองเรียกประตูนี้ว่า "ประตูผี" เนื่องจากในอดีต มีประเพณีความเชื่อว่า เมื่อมีคนตายขึ้นในเมือง ห้ามมีการเผา หรือฝังเอาไว้ในเมือง  ให้ออกไปจัดการกันที่นอกเมือง โดยให้นำศพผ่านออกทางประตูนี้เพียงประตูเดียว  นอกจากนั้นแล้ว ทางทิศใต้นี้ยังมีบึงใหญ่ มีชื่อเรียกว่า "หนองบัว" สำหรับชื่อประตู "ไชยณรงค์" นั้น เนื่องมาจาก เมื่อยามเกิดศึกสงคราม ประตูนี้เป็นจุดยุทธศาสตร์ที่ยากต่อการโจมตีของข้าศึก เพราะภูมิประเทศด้านนี้ เต็มไปด้วยหนองน้ำขนาดใหญ่ และเล็ก แต่ในปัจจุบัน หนองน้ำเหล่านั้นได้ถูกถมไปหมดแล้ว
ประตูไชยณรงค์ในปัจจุบัน
รายละเอียดของประตูเมือง > ประตูพลล้าน

ประตูเมืองทางทิศตะวันออก  ชาวเมืองเรียกประตูนี้ว่า "ประตูตะวันออก" หรือ "ประตูทุ่งสว่าง" แต่เดิม ทิศนี้มีบึงใหญ่ที่เรียกว่า "บึงทะเลหญ้าขวาง" มีพื้นที่กว้างไม่น้อยกว่า 10 ตารางกิโลเมตร ส่วนกลางเป็นบึงใหญ่  และมีพื้นที่สำหรับเลี้ยงสัตว์พาหนะ ซึ่งเป็นที่ตั้งของ "วัดทุ่งสว่าง"   สำหรับชื่อประตู "พลล้าน" นั้น นัยว่าเพื่อเป็นการข่มขวัญข้าศึก ที่ถึงจะยกทัพมาสักล้าน ก็ยังต่อสู้ได้
ประตูพลล้านในปัจจุบัน
รายละเอียดของประตูเมือง > ความเปลี่ยนแปลง

ในปัจจุบัน ประตูเมือง 3 ประตู ได้แก่ ประตูพลแสน, ประตูพลล้าน และประตูไชยณรงค์ ได้มีการบูรณะ และ ก่อสร้างใหม่ โดยทำการรื้อถอนประตูเมืองและกำแพงเมืองเดิมที่มีสภาพชำรุดทรุดโทรม ในลักษณะของซุ้มประตูทั้ง 3 นั้น ได้ออกแบบลักษณะเป็นศิลปะร่วมสมัย โดยยึดเค้าโครงเดิมของประตูเมือง และกำแพงเมืองแบบเดิม ทั้งนี้ในช่วงเวลาที่ก่อสร้างซุ้มประตูใหม่นั้น พื้นที่ตัวเมืองมีการขยายเพิ่มขึ้น และได้มีการขยายถนนออกไปทางประตูเมืองทั้ง 3 จากเดิมในอดีตมาก จึงทำให้การออกแบบซุ้มประตูมีความกว้างเพื่อรองรับกับการจราจรและรถยนต์ที่สัญจรเข้าออกผ่านซุ้มประตูเมืองทั้ง 3 เป็นอย่างดี