stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เบ็นเท็น: พลังเอเลี่ยน
ตัวละคร > ตัวละครหลัก

เบ็นชอบน้ำผัก-ผลไม้ปั่นของ ร้าน Mr.Smoothy กับ เฟรนฟรายด์แซ่บเป็นพิเศษ
รายชื่อตอน

ดูบทความหลักที่: รายชื่อตอนในเบ็นเท็น: พลังเอเลี่ยน
ดีวีดี

ลิขสิทธิ์ดีวีดีและวีซีดีในประเทศไทยเป็นของบริษัท MVD จำกัด และใช้ชื่อเรื่องว่า เบ็นเท็น: เอเลี่ยนฟอร์ซ (ทับศัพท์ภาษาอังกฤษ)
เบ็นเท็น: ฝูงมฤตยูเอเลี่ยน
 (เบ็นเท็น: ฝ่าวิกฤติชิปมรณะ)
ภาพยนตร์คนแสดงของเบ็นเท็น: พลังเอเลี่ยน ใช้ชื่อภาษาอังกฤษว่า Ben 10: Alien Swarm กำกับโดย Alex Winter นำแสดงโดย Ryan Kelly เป็นเบ็น Nathan Keyes เป็น เควิน Galadriel Stineman เป็น เกวน Barry Corbin เป็น ปู่แมกซ์ (แต่เดิมจะให้ Lee Majors เล่น แต่ปฏิเสธ) และ Alyssa Diaz เป็นตัวละครใหม่ เอเลน่า

เรื่องราวในภาพยนตร์จะเป็นเรื่องราวที่พวกของเบ็นได้พบกับเอเลน่า อดีตเพื่อนร่วมทีมและได้เข้าไปพัวพันกับชิปปริศนาที่มีความสามารถในการเข้าครอบงำมนุษย์ได้ ขณะที่เกวนและเควินไม่เชื่อใจเอเลน่าเพราะเธอเป็นลูกสาวของอดีตช่างประปาที่ทรยศองค์กร เบ็นกลับเชื่อใจเอเลน่าและออกตามหาพ่อของเธอซึ่งเกี่ยวข้องกับชิป

ฉายทางโทรทัศน์ในประเทศสหรัฐอเมริกาในวันที่ 25 พฤศจิกายนค.ศ. 2009 ฉายในประเทศไทยในวันที่ 28 พฤศจิกายนพ.ศ. 2552 ส่วนลิขสิทธิ์ดีวีดีและวีซีดีในประเทศไทยจะใช้ชื่อภาษาไทยว่า เบ็นเท็น: ฝ่าวิกฤติชิปมรณะ
เบ็นเท็น: อัลติเมทเอเลี่ยน

บทความหลัก: เบ็นเท็น: อัลติเมทเอเลี่ยน
การ์ตูนเน็ตเวิร์คได้ประกาศภาคที่สามของเบ็นเท็น ในชื่อ เบ็นเท็น:อัลติเมทเอเลี่ยน โดยจะฉายต่อจากตอบจบของเบ็นเท็น: พลังเอเลี่ยนในปีค.ศ. 2010 เป็นเรื่องราวของเบ็นในอายุ 16 ปี ซึ่งตอนนี่ความลับเอเลี่ยนของเขาได้ถูกเปิดเผย ทำให้เบ็นกลายเป็นฮีโร่ซูเปอร์สตาร์ พร้อมด้วยออมนิทริกซ์รูปแบบใหม่ ซึ่งในซีซันแรกจะมีจำนวนตอนทั้งหมด 20 ตอน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ เก็บถาวร 2008-03-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
| ชุดที่ | จำนวนตอน | วันวางจำหน่าย (สหรัฐอเมริกา) | วันวางจำหน่าย (ไทย)  |
| --- | --- | --- | --- |

| 1 | 5 (1-5) | 21 ตุลาคม ค.ศ. 2008 | กันยายน พ.ศ. 2552  |
| 2 | 4 (6-9) | 13 มกราคม ค.ศ. 2009 | พฤศจิกายน พ.ศ. 2552  |
| 3 | 4 (10-13) | 7 เมษายน ค.ศ. 2009 | มกราคม พ.ศ. 2553  |
| 4 | 5 (14-18) | 1 กันยายน ค.ศ. 2009 | มีนาคม พ.ศ. 2553  |
| 5 | 4 (19-22) | 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 2009 | พฤษภาคม พ.ศ. 2553  |
| 6 | 4 (23-26) | 30 มีนาคม ค.ศ. 2010 | กรกฎาคม พ.ศ. 2553  |
| 7 | 6 (27-32) | 29 มิถุนายน ค.ศ. 2010 | กันยายน พ.ศ. 2553  |

| --- | --- |
:  บทความนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการหมายเหตุ: ขอแนะนำให้จัดหมวดหมู่โครงให้เข้ากับเนื้อหาของบทความ (ดูเพิ่มที่ วิกิพีเดีย:โครงการจัดหมวดหมู่โครงที่ยังไม่สมบูรณ์)
ด
ค
ก
|}
ดิจิมอนแอดเวนเจอร์ 02

| --- | --- |
ดิจิมอนแอดเวนเจอร์ ซีโร่ทู
デジモンアドベンチャー 02
ชื่อภาษาอังกฤษ: Digimon: Digital Monster
แนว: ผจญภัย
มังงะ
ดิจิมอนแอดเวนเจอร์ ซีโร่ทู
เขียนโดย: อากิโยชิ ฮองโกะ
สำนักพิมพ์:  NED
อนิเมะ
ดิจิมอนแอดเวนเจอร์ ซีโร่ทู
ดิจิมอนแอดเวนเจอร์ 02 (ดิจิมอนแอดเวนเจอร์ ซีโร่ทู) (ญี่ปุ่น: デジモンアドベンチャー 02) เป็นอนิเมชันทางโทรทัศน์ ในชุดดิจิตอลมอนสเตอร์ชุดที่ 2 ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 2 เมษายน ค.ศ. 2000 จนถึง 25 มีนาคม ค.ศ. 2001 มีจำนวนตอนทั้งหมด 50 ตอนและมีภาพยตร์ตอนพิเศษอีก 2 ตอนคือ ดิจิเมนทอลสีทอง และ การแก้แค้นของเดียโบโลมอน
ในชุดภาพยนตร์การ์ตูนโทรทัศน์ดิจิตอลมอนสเตอร์ยังมี ดิจิมอนแอดเวนเจอร์, ดิจิมอนเทมเมอร์ ดิจิมอนฟรอนเทียร์ , ดิจิมอนเซฟเวอร์ส และ ดิจิมอนครอสวอร์ส
ตัวละคร > ผู้ถูกเลือกในภาคแรก

เพราะพ่อและแม่ของเขาได้เสียชีวิตไปแล้วตั้งแต่เขายังเด็ก
ตัวละคร > ดิจิมอนคู่หู

จิโบมอน ดิจิมอนร่างทารกของวีมอน
เดมิวีมอน
เฟรดรามอน วีมอนที่สวมดิจิเมนทอลแห่งความกล้า โจมตีด้วยพลังเพลิง เน้นการโจมตีด้วยหมัดและการพุ่งชนคล้ายดาวตก
ไลท์ดรามอน วีมอนที่สวมดิจิเมนทอลแห่งมิตรภาพ มีรูปร่างคล้ายหมาป่า โจมตีด้วยความเร็วสูงและพลังสายฟ้าเป็นหลัก
แมกนามอน วีมอนที่สวมดิจิเมนทอลแห่งปาฏิหาริย์ มีพลังสูงสุดในบรรดาดิจิมอนร่างสวมเกราะ
เอกซ์วีมอน ดิจิมอนร่างตัวเต็มวัยของวีมอน
ไพรด์ดรามอน ดิจิมอนร่างจ็อคเรสของเอกซ์วีมอนและสติงมอน
อิมพีเรียลดรามอน
อิมพีเรียลดรามอน ไฟเตอร์โหมด อิมพีเรียลดรามอน รูปแบบมนุษย์
อิมพีเรียลดรามอน พาราดีนโหมด อิมพีเรียลดรามอน ที่ได้รับพลังของโอเมกามอน ทำให้สีของเกราะเปลี่ยนเป็นสีขาว และใช้ดาบ โอเมกาเบลด ในการต่อสู้
ปูรุรุมอน ดิจิมอนร่างทารกของฮอว์กมอน
โปโรมอน
โฮเรสมอน ฮอว์กมอนที่สวมดิจิเมนทอลแห่งความรัก
ซูริมอน ฮอว์กมอนที่สวมดิจิเมนทอลแห่งความบริสุทธิ์ มีรูปร่างคล้ายนินจา โจมตีด้วยดาวกระจายทั้ง4เล่ม
อาควีรามอน ดิจิมอนร่างตัวเต็มวัยของฮอว์กมอน
เซฟีมอน ดิจิมอนร่างจ็อคเรสของอควีรีมอนและเทลมอน
ทสึบุมอน ดิจิมอนร่างทารกของอามาดิลมอน
อุปะมอน
ดิ๊กมอน อามาดิลมอนที่สวมดิจิเมนทอลแห่งความรู้ เป็นดิจิมอนรูปแบบแมลง โจมตีด้วยการปล่อยมิซไซล์สว่านทั้ง 5 อันจากส่วนมือทั้ง 2 ข้างและปาก
ซับมาริมอน อามาดิลมอนที่สวมดิจิเมนทอลแห่งความซื่อสัตย์ เป็นดิจิมอนรูปแบบปลาและเรือดำน้ำ สามารถโจมตีใต้น้ำได้
แองคิโลมอน ดิจิมอนร่างตัวเต็มวัยของอามาดิลมอน
ชัคโคมอน ดิจิมอนร่างจ็อคเรสของอังคิโลมอนและแองเจมอน
เปกัสมอน ปาตามอนที่สวมดิจิเมนทอลแห่งความหวัง มีรูปร่างคล้ายกับเปกาซัส
แองเจมอน
โฮลี่แองเจมอน
เซราฟีม่อน
โปรโตมอน
เนเฟอร์ติมอน เทลมอนที่สวมดิจิเมนทอลแห่งแสงสว่าง มีรูปร่างคล้ายสฟิงค์
แองเจวูมอน
โฮลี่ดรามอน
โอฟานีมอน
ลีฟมอน ดิจิมอนร่างทารกของวอร์มมอน
มิโนมอน
สติงมอน ดิจิมอนร่างตัวเต็มวัยของวอร์มมอน รูปร่างคล้ายแมลงวัน โจมตีด้วยความเร็วสูง
เพลงประกอบ

ญี่ปุ่น: ターゲット〜赤い衝撃〜; โรมาจิ: TARGET 〜Akai Shōgeki〜 ร้องโดย ญี่ปุ่น: 和田光司; โรมาจิ: Wada Kōji
ญี่ปุ่น: アシタハアタシノカゼガフク; โรมาจิ: Ashita wa Atashi no Kaze ga Fuku ร้องโดย AiM (ตอนที่ 1-25)
ญี่ปุ่น: いつもいつでも; โรมาจิ: Itsumo Itsudemo ร้องโดย AiM (ตอนที่ 26-50)
Break Up! ร้องโดย ญี่ปุ่น: 宮崎歩; โรมาจิ: Miyazaki Ayumi (เพลงประกอบตอนเปลี่ยนร่างArmor)
Beat Hit! ร้องโดย ญี่ปุ่น: 宮崎歩; โรมาจิ: Miyazaki Ayumi (เพลงประกอบตอนเปลี่ยนร่างโจเกรส)
Brave Heart! ร้องโดย ญี่ปุ่น: 宮崎歩; โรมาจิ: Miyazaki Ayumi (เพลงประกอบตอนเปลี่ยนร่าง)
ญี่ปุ่น: 僕らのデジタルワールド; โรมาจิ: Bokura no DIGITAL WORLD ร้องโดย ญี่ปุ่น: デジモンオールスターズ with 和田光司、AiM; โรมาจิ: Digimon All Stars with Wada Kōji , AiM (เพลงประกอบตอนที่ 50)
Butter-fly ร้องโดย ญี่ปุ่น: 和田光司; โรมาจิ: Wada Kōji (เพลงประกอบตอนที่ 50 ในเหตุการณ์อีก 25 ปีต่อมา)
ในประเทศไทย > ข้อมูลการออกอากาศ

สำหรับในประเทศไทย ออกอากาศทาง ช่อง 9 ในช่วงของรายการช่อง 9 การ์ตูน เริ่มฉายเมื่อวันที่ 3 มีนาคม - 25 สิงหาคม พ.ศ. 2545 เวลา 10.00-10.30 น. และออกอากาศซ้ำตั้งแต่วันที่ 3 สิงหาคม พ.ศ. 2545 - 19 มกราคม พ.ศ. 2546 เวลา 07.30-08.00 น. ก่อนรายการไฮไลท์การ์ตูน 9
ในประเทศไทย > VCD/DVD

VCD จัดจำหน่ายและถือลิขสิทธิ์โดย Audio and Video Entertainment จำนวน 25 แผ่น วางจำหน่ายเมื่อปี พ.ศ. 2544
DVD จัดจำหน่ายและถือลิขสิทธิ์โดย Audio and Video Entertainment จำนวน 9 แผ่น(แผ่นละ 6 ตอน) วางจำหน่ายเมื่อปี พ.ศ. 2555
ในประเทศไทย > เพลงประกอบภาคภาษาไทย

ทางช่อง 9 การ์ตูน ได้นำทำนองของเพลงประกอบการ์ตูนเรื่องนี้ มาใช้และแต่งคำร้องใหม่ รวมเป็นอัลบั้ม ชื่อว่า "เพลงฮิตการ์ตูน 9 ชุด ดิจิมอน 02" โดยวางจำหน่ายในรูปแบบเทปคาสเซ็ท ,Audio CD และ VCD Karaoke เมื่อปี พ.ศ. 2545 ในอัลบั้มมีทั้งหมด 10 เพลง ดังนี้
| ลำดับ | ชื่อเพลง | ทำนองต้นฉบับ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | ดิจิมอน 02 | ญี่ปุ่น: ターゲット〜赤い衝撃〜; โรมาจิ: TARGET 〜Akai Shōgeki〜 ร้องโดย ญี่ปุ่น: 和田光司; โรมาจิ: Wada Kōji | เพลงเปิด |
| 2 | ดิจิมอน 02 บัดดี้ | เสียงประกอบตัดพักโฆษณา (Eyecatch) | Original Thai song  เป็นเพลงที่กล่าวถึงเด็กที่ถูกเลือกในภาคนี้ |
| 3 | ออกอาวุธ | Break Up! ร้องโดย ญี่ปุ่น: 宮崎歩; โรมาจิ: Miyazaki Ayumi | เพลงประกอบตอนเปลี่ยนร่างArmor |
| 4 | ดาวนักสู้ | ญี่ปุ่น: アシタハアタシノカゼガフク; โรมาจิ: Ashita wa Atashi no Kaze ga Fuku ร้องโดย AiM | เพลงปิดเพลงแรก |
| 5 | สองแรงบวก | Beat Hit! ร้องโดย ญี่ปุ่น: 宮崎歩; โรมาจิ: Miyazaki Ayumi | เพลงประกอบตอนเปลี่ยนร่างโจเกรส |
| 6 | ใจแรงสูง | ญี่ปุ่น: いつもいつでも; โรมาจิ: Itsumo Itsudemo ร้องโดย AiM | เพลงปิดที่สอง |
| 7 | หัวใจที่กล้าแกร่ง | Brave Heart! ร้องโดย ญี่ปุ่น: 宮崎歩; โรมาจิ: Miyazaki Ayumi | เพลงประกอบตอนเปลี่ยนร่าง |
| 8 | ปีกรัก | Butter-fly ร้องโดย ญี่ปุ่น: 和田光司; โรมาจิ: Wada Kōji | เพลงเปิดภาคแรก และเพลงประกอบตอนที่ 50 ในเหตุการณ์อีก 25 ปีต่อมา |
| 9 | วันรวมพลัง | ญี่ปุ่น: 僕らのデジタルワールド; โรมาจิ: Bokura no DIGITAL WORLD ร้องโดย ญี่ปุ่น: デジモンオールスターズ with 和田光司、AiM; โรมาจิ: Digimon All Stars with Wada Kōji , AiM | เพลงประกอบตอนที่ 50 |
| 10 | มาแล้ว ช่อง 9 จ้าวการ์ตูน | none | Original Thai song |
ดูเพิ่ม

ดิจิตอลมอนสเตอร์
ตำบลบ้านไร่ (อำเภอเทพสถิต)

| ตำบลบ้านไร่ |
| --- | --- |
ตำบล
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Tambon Huai Yai Chio
ตำบลบ้านไร่ที่ตั้งในภาคตะวันออกเฉียงเหนือแสดงแผนที่จังหวัดชัยภูมิตำบลบ้านไร่ตำบลบ้านไร่ (ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ)แสดงแผนที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือตำบลบ้านไร่ตำบลบ้านไร่ (ประเทศไทย)แสดงแผนที่ประเทศไทย
พิกัด: 15°33′02″N 101°24′38″E﻿ / ﻿15.550622°N 101.410618°E﻿ / 15.550622; 101.410618
ประเทศ: ไทย
จังหวัด: ชัยภูมิ
อำเภอ: เทพสถิต
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 13,081 คน
รหัสไปรษณีย์ : 36230
รหัสภูมิศาสตร์: 360904
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
| องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านไร่ |
| --- | --- |
องค์การบริหารส่วนตำบล
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: ชัยภูมิ
อำเภอ: เทพสถิต
การปกครอง
 • นายก: นายกรานต์ เขตจันทึก
รหัส อปท.: 06360903
ที่อยู่ที่ทำการ: หมู่ที่ 11 ตำบลบ้านไร่ อำเภอเทพสถิต จังหวัดชัยภูมิ 36230
โทรศัพท์: 0 4405 6138
เว็บไซต์: www.tambonbanrai.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ตำบลบ้านไร่ เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอเทพสถิต จังหวัดชัยภูมิ ตั้งอยู่ห่างจากตัวอำเภอประมาณ 24 กิโลเมตร ปัจจุบันพื้นที่ทั้งหมดอยู่ในความรับผิดชอบของ องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านไร่
การปกครอง

ตำบลบ้านไร่ แบ่งการปกครองออกเป็น 16 หมู่บ้าน คือ
หมู่ที่ 1 บ้านไร่
หมู่ที่ 2 บ้านโนนสำราญ
หมู่ที่ 3 บ้านโคกกระเบื้องไห
หมู่ที่ 4 บ้านวังอ้ายโพธิ์
หมู่ที่ 5 บ้านวังตาเทพ
หมู่ที่ 6 บ้านวังอ้ายคง
หมู่ที่ 7 บ้านโนนสวรรค์
หมู่ที่ 8 บ้านวังใหม่พัฒนา
หมู่ที่ 9 บ้านหนองใหญ่
หมู่ที่ 10 บ้านเทพพนา
หมู่ที่ 11 บ้านไร่พัฒนา
หมู่ที่ 12 บ้านสวนสวรรค์
หมู่ที่ 13 บ้านลำปอแดง
หมู่ที่ 14 บ้านวังกวาง
หมู่ที่ 15 บ้านหลังสวน
หมู่ที่ 16 บ้านเทพอวยชัย
สถานที่สำคัญ

ศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก จำนวน 5 แห่ง
ศูนย์พัฒนาเด็กเล็กบ้านไร่
ศูนย์พัฒนาเด็กเล็กบ้านโนนสำราญ
ศูนย์พัฒนาเด็กเล็กบ้านโนนสวรรค์
ศูนย์พัฒนาเด็กเล็กบ้านหนองใหญ่
ศูนย์พัฒนาเด็กเล็กบ้านวังกวาง
โรงเรียน
โรงเรียนบ้านโคกกระเบื้องไห
โรงเรียนบ้านเทพพนาธรรมนิติอุปถัมภ์
โรงเรียนบ้านโนนสวรรค์
โรงเรียนบ้านโนนสำราญ
โรงเรียนบ้านไร่พัฒนา
โรงเรียนบ้านวังตาเทพ
โรงเรียนบ้านวังอ้ายคง
โรงเรียนบ้านหนองใหญ่
โรงเรียนวังโพธิ์สว่างศิลป์
โรงเรียนวังใหม่พัฒนา
โรงเรียนองค์การอุตสาหกรรมป่าไม้ 20 (สวนป่าเทพสถิต)
วัด/ สำนักสงฆ์
วัดเขานางรักษ์
วัดเขาประตูชุมพล
วัดคลองสระแก้ว
วัดโคกกระเบื้อง
วัดเทพนา
วัดโนนสวรรค์
วัดบ้านไร่
วัดวังตาเทพ
วัดวังใหม่พัฒนา
วัดวังอ้ายโพธิ์
วัดศิริคงเจริญ
วัดสวนป่าเทพสถิตวนาราม
วัดสามัคคีธรรม
วัดอุดมคีรีเขต
โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลบ้านบ้านไร่
โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลโนนสำราญ
โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลวังใหม่พัฒนา
มันแกว

| มันแกว |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
หมวด:: Magnoliophyta
ชั้น:: Magnoliopsida
อันดับ:: Fabales
วงศ์:: Fabaceae
วงศ์ย่อย:: Faboideae
สกุล:: Pachyrhizus
สปีชีส์:: P.  erosus
ชื่อทวินาม
Pachyrhizus erosus (L.) Urb.

ชื่อพ้อง
 Dolichos erosus L. (1753)  Pachyrhizus angulatus Rich. ex DC. (1825)  P. bulbosus (L.) Kurz (1876)
| คุณค่าทางโภชนาการต่อ 100 กรัม (3> 5 ออนซ์) |
| --- | --- |
พลังงาน: 159 กิโลจูล (38 กิโลแคลอรี)

คาร์โบไฮเดรต: 8.82 g
น้ำตาล: 1.8 g
ใยอาหาร: 4.9 g
 

ไขมัน: 0.09 g
 

โปรตีน: 0.72 g
 

วิตามิน
ไทอามีน (บี1): (2%) 0.02 มก.
ไรโบเฟลวิน (บี2): (2%) 0.029 มก.
ไนอาซิน (บี3): (1%) 0.2 มก.
กรดแพนโทเทนิก (บี5  ) : (3%) 0.135 มก.
วิตามินบี6: (3%) 0.042 มก.
โฟเลต (บี9): (3%) 12 μg
คลอรีน: (3%) 13.6 มก.
วิตามินซี: (24%) 20.2 มก.
 

แร่ธาตุ
แคลเซียม: (1%) 12 มก.
เหล็ก: (5%) 0.6 มก.
แมกนีเซียม: (3%) 12 มก.
แมงกานีส: (3%) 0.06 มก.
ฟอสฟอรัส: (3%) 18 มก.
โพแทสเซียม: (3%) 150 มก.
โซเดียม: (0%) 4 มก.
สังกะสี: (2%) 0.16 มก.
 
Link to USDA Database entry
 หน่วย  μg = ไมโครกรัม • mg = มิลลิกรัม  IU = หน่วยสากล 
ประมาณร้อยละคร่าว ๆ โดยใช้การแนะนำของสหรัฐสำหรับผู้ใหญ่  แหล่งที่มา: USDA FoodData Central
มันแกว (ชื่อวิทยาศาสตร์: Pachyrhizus erosus; อังกฤษ: Mexican turnip หรือ jicama หรือ yam bean) เป็นพืชตระกูลถั่ว มีญาติใกล้ชิดคือถั่วเหลือง ลักษณะต้นมันแกวเป็นเถาเลื้อย หัวอวบใหญ่ขยายจากรากแก้ว โคนตันเนื้อแข็ง ใบประกอบด้วย 3 ใบย่อยขอบจักใหญ่ ดอกมีสีขาวหรือชมพูเป็นช่อ เมล็ดมีสีเหลือง สีน้ำตาล ทรงสี่เหลี่ยมจตุรัสแบน มันแกว 1 ต้นมีเพียงหัวเดียว ส่วนที่ใช้รับประทานคือส่วนของรากแก้ว ชาวเม็กซิโกชอบรับประทานมันแกวตั้งแต่สมัยอารยธรรมมายาและแอซเต็ก นิยมใช้เป็นอาหารว่าง ใส่น้ำมะนาว พริกผง และเกลือ
ประวัติ

มันแกว (P. erosus) เป็นพืชที่มีถิ่นกำเนิดในประเทศเม็กซิโก และแถบอเมริกากลาง ทางใต้สุดที่คอสตาริกา โดยพบหลักฐานการปลูกจากแหล่งโบราณคดีที่เปรูซึ่งมีอายุประมาณ 3,000ปี และนำเข้าไปปลูกในประเทศแถบทวีปเอเชียโดยชาวสเปน จากเส้นทางอะคาปุลโก-ฟิลิปปินส์ ได้แก่ ฟิลิปปินส์ จีน อินโดจีน อินโดนีเซีย มาเลเซีย ไทย อินเดีย และแอฟริกา ในประเทศไทยมันแถวมีอยู่ 2 ชนิดคือ พันธุ์หัวใหญ่ และพันธุ์หัวเล็ก อาจจะมีชื่อเรียกต่างกันไปตามแต่ภูมิภาคได้แก่ ภาคใต้เรียกว่า "หัวแปะกัวะ" ภาคเหนือเรียกว่า "มันละแวก" "มันลาว" ส่วนภาคอีสานเรียกว่า "มันเพา" นอกจากนี้ยังอาจเรียกด้วยชื่ออื่น ๆ เช่น "เครือเขาขน" "ถั้วบ้ง" และ "ถั่วกินหัว"
ประวัติ > ชื่ออื่น

มันแกว มีชื่อสามัญอื่นเรียกในภาษาต่าง ๆ ได้แก่
ชื่อภาษาอินโดนีเซีย: bengkuang (ชื่อในภาษาชวา bengkowang; ภาษาซุนดา bangkuang)
ชื่อภาษามลายู: sengkuwang, bengkuwang, mengkuwang
ชื่อภาษาตากาล็อก: singkamas (ซิงกามาส)
ชื่อภาษาเวียดนาม: cây củ đậu (ภาคเหนือ), sắn nước (ภาคใต้).
ชื่อภาษาลาว: ມັນເພົາ (มันเพา)
ชื่อภาษาอีสาน (ประเทศไทย) : มันเพา
ชื่อภาษาเขมร: ប៉ិគក់ (เบะ-โกก)
ชื่อภาษาพม่า: ပဲစိမ်းစားပင် (pell hcaim hcarr pain)
ชื่อภาษาจีน: 凉薯 (เหลียงสู่) แปลตามตัวว่า มันเย็น, 豆薯 (จีนภาคเหนือ หูหนาน - โต้วสู่ ถั่วกินหัว หรือ ถั่วหัวมัน), 番葛 (หมิ่นหนาน - ฟานเก๋อ), 沙葛 (กว่างตุ้ง - ซ้ากอด), 芒光  (แต้จิ๋ว - หมังกวง เรียกทับศัพท์ตามภาษามลายู)
อนุกรมวิธานและการกระจายพันธุ์

มันแกว (Pachyrhizus erosus) เป็นพืช 1 ในอย่างน้อย 4-5 ชนิดของสกุลมันแกว (Pachyrhizus) คือ
มันแกว หรือ มันแกวเม็กซิโก (Pachyrhizus erosus) — พืชพื้นเมืองอเมริกากลาง เป็นชนิดพันธุ์ที่ปลูกในประเทศไทย ซึ่งสันนิษฐานว่าผ่านทางฟิลิปปินส์โดยชาวสเปน และนำเข้ามายังจีนใต้และอินโดจีน และสู่ประเทศไทย
มันแกวแอมะซอน (Amazonnian yam bean) หรือ jiquima, หรือ jacatupe (Pachyrhizus tuberosus) — มีความหลากหลายของสายพันธุ์ถึง 11 ชนิดย่อยตามแหล่งเพาะปลูกในเขตร้อนในเขตที่ราบลุ่มต้นน้ำแอมะซอนในเปรูและเอกวาดอร์ แบ่งเป็น 4 กลุ่มคือ Jíquima (เอกวาดอร์ชายฝั่งทะเล), Ashipa (กระจายทั่วไปในที่ลุ่มน้ำแอมะซอนตะวันตก), Chuin (ตลอดเส้นทางแม่น้ำเปรู), Yushpe (ปลูกเฉพาะในท้องถิ่นของเปรู) อาจพบในบางส่วนของบราซิล, โคลัมเบีย และเวเนซุเอลา
มันแกวแอนดีส หรือ ahipa หรือ ajipa (Pachyrhizus ahipa) — พบในภูมิภาคที่ราบสูงโบลิเวียทางตะวันตกของอเมริกาใต้ ในเขตเทือกเขาแอนดีสของโบลิเวีย, เปรู และเอกวาดอร์ เป็นพันธุ์ที่คล้ายกับมันแกว (Pachyrhizus erosus) มากที่สุด
และอีก 2 พันธุ์ที่เป็นพืชป่า คือ Pachyrhizus  ferrugineus (Piper) Sørensen และ Pachyrhizus  panamensis Clausen (Sørensen 1988)
มันแกวแอฟริกา (African yam bean, Sphenostylis stenocarpa) — มีถิ่นกำเนิดในเขตร้อนของแอฟริกาตอนกลางและตะวันตก และเพาะปลูกในแอฟริกาตอนใต้และตะวันออก เป็นพืชตระกูลถั่วที่มีหัว ถูกเรียกว่ามันแกว (ถั่วกินหัว) จากลักษณะรากที่มีหัว แต่ไม่นับเป็นสกุลมันแกว เนื่องจากแตกออกหลายหัวคล้ายมันเทศ หัวยาวและเนื้อในสีขาว (ต่างจากมันเทศ) บางครั้งหัวบิดงอพับหรือมีผิวย่น ผิวสีน้ำตาลคล้ำ มีใบขนนก 3 ใบย่อยแต่ขอบใบเรียบ มีฝักเมล็ดยาวกว่าคล้ายถั่วฝักยาว เมล็ดกลมแป้น มีมากกว่า 4 สีขี้นไปตามสายพันธุ์ย่อย
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์

มันแกว (P. erosus) เป็นพืชตระกูลถั่วที่มีเถาเลื้อยพัน รากเป็นระบบรากแก้ว ซึ่งสะสมอาหารแล้วขยายตัวออกเป็นหัวใต้ดิน ทรงกลมแป้น อวบน้ำ เปลือกหัวบาง ผิวเรียบ หัวเดี่ยว มีรูปร่างไม่แน่นอน อาจมีพูนูนรอบ ๆ  เถาของมันแกว สามารถสูงได้ถึง 4-5 เมตร และอาจยาวได้ 20 ม. หากได้รับการค้ำหรือการยึดเกาะที่เหมาะสม รากมีความยาวได้ถึง 2 ม. และรากรวมหัวหนักได้ถึง 20 กก. (ขนาดหัว 10-15 ซม.) หนักที่สุดเท่าที่เคยบันทึกไว้คือ 23 กก. พบในปี 2010 ที่ฟิลิปปินส์[ต้องการอ้างอิง] (ซึ่งเรียกว่า ซิงกามาส)
ใบประกอบแบบขนนก มีใบย่อย 3 ใบ เรียงสลับ ขอบใบจักใหญ่ ดอกช่อกระจะ ออกเดี่ยวๆ ที่ซอกใบ มีขนสีน้ำตาล กลีบดอกสีม่วงแกมน้ำเงิน สีขาว หรือชมพู รูปทรงดอกถั่วทั่วไป ยาว 1.5-2 ซม. ผลเป็นฝัก รูปขอบขนาน แบน มีขนเล็กน้อย ฝักอ่อนจะมีสีเขียว และสีเขียวแก่ สีน้ำตาล จนถึงสีดำเมื่อแก่ ยาวประมาณ 7-13 ซม. กว้าง 1.2-1.5 ซม. ฝักเมล็ดมี 4-9 เมล็ด มีลักษณะรูปสี่เหลี่ยม กว้าง-ยาวประมาณ 6-9 มม. สีเหลืองหรือออกแดง เป็นสีน้ำตาลเมื่อแก่ เมล็ดแก่มีพิษ
การเพาะพันธุ์

พื้นที่ที่เหมาะกับการปลูกมันแกว มีอุณหภูมิเฉลี่ยที่ 23-28 องศาเซลเซียส และมีฝนเฉลี่ย 400-1200 มิลลิเมตรต่อปี มันแกวเติบโตได้ดีในพื้นที่ดินเหนียวปนทราย ดินร่วนปนทราย ดินทราย ที่ระดับความสูงไม่เกิน 1,700 ม.
ปัจจุบันพบมีการปลูกเกือบทั่วประเทศไทย มีพื้นที่ปลูกมากที่สุดในภาคกลาง ได้แก่ สระบุรี ลพบุรี ชลบุรี สมุทรสาคร รองลงมาคือ ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ได้แก่ มหาสารคาม ขอนแก่น หนองคาย นครพนม ส่วนภาคอื่นมีปลูกน้อย มันแกวเป็นพืชใช้น้ำน้อย ในประเทศไทยชาวอีสานนิยมปลูกเป็นพืชเสริมรายได้หลังหมดฤดูทำนา ในช่วงฤดูแล้งเดือนพฤศจิกายน ใช้เวลาปลูกจนถึงเก็บเกี่ยวประมาณ 90-120 วัน ปลูกโดยการหยอดเมล็ดเหมือนการปลูกถั่วทั่วไป
การปลูกในทวีปอเมริกา มันแกวอ่อนไหวต่อความเย็นจัด และต้องใช้เวลาปลูกในเชิงพาณิชย์อย่างน้อย 5 - 9 เดือนโดยไม่มีน้ำค้างแข็ง เพื่อการเก็บเกี่ยวหัวขนาดใหญ่ ไม่เหมาะสำหรับพื้นที่ที่มีฤดูปลูกสั้น (พื้นที่ที่มีฤดูหนาวนานกว่า 3 เดือน) เว้นแต่จะเพาะเลี้ยงในเรือนกระจก การปลูกในพื้นที่เขตร้อนสามารถหว่านเมล็ดพันธุ์ได้ตลอดทั้งปี และในพื้นที่กึ่งเขตร้อนควรหว่านเมล็ดพันธุ์เมื่อดินอุ่นขึ้นในฤดูใบไม้ผลิ
การเพาะพันธุ์ > การผลิตเชิงพาณิชย์

ในประเทศเม็กซิโก มีพื้นที่ปลูกมันแกวประมาณ 65,000 ไร่ 2.3-6.9 ตันต่อไร่ (15-45 ตันต่อเฮกตาร์)
ในประเทศไทย บางพื้นที่สามารถปลูกมันแกวได้ 3 รุ่นต่อปี รุ่นแรกปลูกช่วงต้นฤดูฝน ระหว่างเดือนพฤษภาคม-มิถุนายน จะได้ผลผลิตเฉลี่ย ไร่ละ 10 ตัน รุ่นที่ 2 ปลูกช่วงปลายฤดูฝนระหว่างเดือนกันยายน-เดือนตุลาคม จะได้ผลผลิต 5-6 ตัน ต่อไร่ และรุ่นที่ 3 ปลูกช่วงฤดูแล้ง ระหว่างเดือนมกราคม-กุมภาพันธ์ จะได้ผลผลิตเฉลี่ย ไร่ละ 4-5 ตัน ต่อไร่ มันแกวจะใช้เวลาปลูกจนถึงเก็บเกี่ยวประมาณ 90-120 วัน และในปี 2556 ประเทศไทยมีพื้นที่ปลูกมันแกวในทุกภาค ทั้งหมด 8,708 ไร่ ผลผลิต 16,876 ตัน
การปลูกโดยทั่วไป หัวมันแกวมีน้ำหนักประมาณ 0.5-2.5 กก. ต่อหัว
การใช้ประโยชน์ > ในการปรุงอาหาร

ส่วนหัวของมันแกว (รากแก้ว) เป็นส่วนที่ใช้รับประทาน ลักษณะภายนอกมีสีน้ำตาลอ่อนภายในมีสีขาว เมื่อเคี้ยว รู้สึกกรอบคล้ายผลสาลี่สด อีกทั้งยังมีรสคล้ายแป้งแต่ออกหวาน โดยทั่วไปจะรับประทานสด หรือจิ้มกับพริกเกลือ แล้วยังสามารถนำไปประกอบอาหารได้ทั้งคาวและหวานอีกด้วย เช่น แกงส้ม แกงป่า ผัดเปรี้ยวหวาน ผัดไข่ เป็นส่วนผสมของไส้ซาลาเปา และทับทิมกรอบ (ใช้แทนแห้ว)
การใช้ประโยชน์ > ในการกำจัดแมลง

แต่ในทางกลับกัน มันแกวสามารถใช้เป็นยากำจัดศัตรูพืช โดยใช้ส่วนของเมล็ด ฝักแก่ ลำต้น และราก แต่ส่วนเมล็ดจะมีสารพิษมากที่สุด ทำให้มีประสิทธิภาพในการกำจัดแมลงดีที่สุด นอกจากนั้นถ้ามนุษย์รับประทานเมล็ดเข้าไปจะทำให้เกิดอาการคลื่นไส้ อาเจียน ซึ่งถ้าได้รับในปริมาณมาก สารพิษโรติโนน (rotenone) จะรบกวนระบบหายใจ อาจชัก และอาจเสียชีวิตได้
การใช้ประโยชน์ > คุณค่าทางอาหาร

คุณค่าทางอาหารของมันแกวนั้นประกอบด้วยน้ำ 90.5% โปรตีน 0.9% คาร์โบไฮเดรต 7.6% โดยรสหวานนั้นมาจากโอลิโกฟลุคโตส (oligofructose หรือ fructo-oligosaccharides) ซึ่งเป็นอินูลิน ร่างกายของมนุษย์ไม่สามารถเผาผลาญได้ ดังนั้นมันแกวจึงอาจเหมาะสำหรับผู้เป็นโรคเบาหวาน หรือผู้ควบคุมน้ำหนัก และเป็นแหล่งวิตามินซีที่ดี
ควรเก็บมันแกวในที่แห้ง อุณหภูมิระหว่าง 12 - 16 องศาเซลเซียส ถ้าอุณหภูมิต่ำกว่านี้จะทำให้ส่วนรากช้ำได้ ถ้าเก็บรักษาถูกวิธีสามารถอยู่ได้นานถึง 1-2 เดือน
การใช้ประโยชน์ > สารสำคัญในมันแกว

เมล็ด เมื่อผ่าออกจะมีเนื้อภายในสีเหลือง สารสำคัญประกอบด้วยสารพิษในกลุ่มไอโซฟลาโวนอยด์ (isoflavonoid) ได้แก่ erosin, pachyrrhizone, pachyrrhizin, โรติโนน (rotenone) และสารเคมีอื่นๆ ได้แก่ 12-(A)- hydroxypachyrrhizone, 12-(A)-hydroxy lineonone, 12-(A)-hydroxymundu- serone, dolineone, erosone, dehydropachyrrhizone, erosenone, neodehydrorotenone, ซาโพนิน (saponins A และ B) เป็นพิษทำให้ปลาตายได้
ระเบียงภาพ

ภาพวาดประกอบ ต้น ใบ หัว ดอก และฝัก ของมันแกว
ดอก และใบ ของมันแกว
ดอกมันแกว
มันแกว (เรียก ซิงกามาส) ในฟิลิปปินส์
มันแกวโรยพริก ในเม็กซิโก
แหล่งข้อมูลอื่น

พืชเศรษฐกิจ มันแกว เก็บถาวร 2007-05-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ไคโรแพรกติก
พื้นฐานแนวคิด > ปรัชญา

ไคโรแพรกติกมักถูกจัดประเภทเป็นการแพทย์ทางเลือกและผสมผสาน ซึ่งให้ความสำคัญกับการจัดดัดดึงระบบกล้ามเนื้อและโครงกระดูกมนุษย์โดยเฉพาะกระดูกสันหลัง ผู้ก่อตั้งดี. ดี. พาลเมอร์ เรียกมันว่าเป็น "ศาสตร์ของการรักษาโดยไม่ใช้ยา"
ต้นกำเนิดของไคโรแพรกติกอยู่ในการจัดกระดูก (Traditional bone-setting) แบบการแพทย์ดั้งเดิม (traditional medicine) และเมื่อมันวิวัฒนาการต่อมาก็รวมเข้ากับชีวิตนิยม การดลใจจากจิตวิญญาณ (spirituality) และเหตุผลนิยม ปรัชญาแรกเริ่มมีรากฐานเป็นการนิรนัยจากลัทธิที่หักล้างไม่ได้ (dogma) ซึ่งอำนวยให้สามารถแยกแยะไคโรแพรกติกออกจากการแพทย์ได้ ซึ่งให้ข้อแก้ตัวทางกฎหมายและทางการเมืองสำหรับการปฏิบัติทางการแพทย์แบบไม่มีใบอนุญาตได้ และทำให้นักไคโรแพรกติกสามารถสถาปนาพวกตนเป็นวิชาชีพอิสระได้ ปรัชญา "straight" (โดยตรง) นี้ซึ่งถูกสอนให้แก่นักไคโรแพรกติกหลายรุ่นปฏิเสธการให้เหตุผลแบบอนุมานของระเบียบวิธีแบบวิทยาศาสตร์ และพึ่งพาการนิรนัยจากหลักการแรกเชิงชีวิตนิยมแทนวัตถุนิยมของวิทยาศาสตร์ อย่างไรก็ตาม นักไคโรแพรกติกส่วนใหญ่มักนำเอาการวิจัยแบบวิทยาศาสตร์มาใช้ในไคโรแพรกติก และนักปฏิบัติส่วนใหญ่เป็นแบบ "mixers" (ผสม) ซึ่งพยายามผสมผสานคตินิยมลดทอน (reductionism) แบบวัตถุนิยมของวิทยาศาสตร์เข้ากับอภิปรัชญาของบรรพบุรุษของพวกเขาและกระบวนทัศน์แบบองค์รวมเกี่ยวกับสุขภาวะ (Holistic medicine) บทวิจารณ์จาก ค.ศ. 2008 เสนอให้ไคโรแพรกติกแยกตัวออกห่างจากปรัชญาโดยตรงอย่างเชิงรุกเพื่อเป็นส่วนหนึ่งในการรณรงค์เพื่อขจัดทิ้งสิทธันต์ที่ทดสอบไม่ได้ (testability) และเข้าไปมีส่วนร่วมในการคิดวิเคราะห์และการวิจัยอิงหลักฐาน
แม้ว่าท่ามกลางนักไคโรแพรกติกจะมีความคิดที่หลากหลาย แต่พวกเขามีความเชื่อร่วมกันว่ากระดูกสันหลังและสุขภาพนั้นมีความสัมพันธ์กันโดยพื้นฐาน และความสัมพันธ์นี้มีสื่อกลางเป็นระบบประสาท นักไคโรแพรกติกบางคนอ้างว่าการจัดดัดดึงกระดูกสันหลังสามารถส่งผลต่อความเจ็บป่วยได้หลากหลาย ซึ่งรวมถึงกลุ่มอาการลำไส้ไวเกินต่อการกระตุ้นและโรคหืด
ปรัชญาไคโรแพรกติกประกอบไปด้วยมุมมองดังต่อไปนี้:
| หลักการที่ทดสอบได้ | อุปลักษณ์ที่ทดสอบไม่ได้ |
| --- | --- |
การจัดกระดูกแบบไคโรแพรกติก ↓ การฟื้นฟูบูรณภาพเชิงโครงสร้าง ↓ การปรับปรุงสถานะของสุขภาพ: เชาวน์ปัญญาสากล  ↓ เชาวน์ปัญญาแต่กำเนิด ↓ สรีรวิทยาของร่างกาย
วัตถุนิยม:: ชีวิตนิยม:
สามารถให้นิยามการปฏิบัติการได้ เหมาะสมสำหรับการสืบเสาะทางวิทยาศาสตร์: ต้นกำเนิดของคติองค์รวมในไคโรแพรกติก ไม่สามารถพิสูจน์ว่าจริงหรือเท็จได้
นำมาจาก Mootz & Phillips 1997
คติองค์รวม (Holism) สมมุติว่าสุขภาพนั้นได้รับผลกระทบจากทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่รอบ ๆ ตัวคน ๆ หนึ่ง บางแหล่งอาจรวมถึงภพของวิญญาณหรือภพของอัตถิภาวะด้วย ซึ่งจะตรงกันข้ามกับคติลดทอน ซึ่งในไคโรแพรกติกคือการลดทอนให้ต้นเหตุและการรักษาปัญหาทางสุขภาพกลายเป็นปัจจัยอันหนึ่งอันเดียว กล่าวคือภาวะกระดูกสันหลังเคลื่อน ภาวะธำรงดุลจะเป็นการเน้นถึงความสามารถในการรักษาตนเองที่มีอยู่แล้วภายในร่างกาย เราสามารถมองแนวคิดว่าด้วยเชาวน์ปัญญาแต่กำเนิดแบบแรก ๆ ของไคโรแพรกติกได้ว่าเป็นอุปลักษณ์ของภาวะธำรงดุล
นักไคโรแพรกติกหลายคนกังวลว่าหากพวกเขาไม่แยกตัวออกห่างจากมโนทัศน์เชิงชีวิตนิยมตามดั้งเดิมเรื่องเชาวน์ปัญญาแต่กำเนิดแล้ว ไคโรแพรกติกจะยังคงถูกมองเป็นวิชาชีพชายขอบต่อไป ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 มีไคโรแพรกติกอีกชนิดหนึ่งถือกำเนิดขึ้นที่เมืองชิคาโกนามว่าแนแปรพาธี (naprapathy) ซึ่งเชื่อว่าการจัดดัดดึงเนื้อเยื่ออ่อนด้วยมือจะสามารถลด "ความรบกวน" ภายในร่างกายและจึงสามารถทำให้สุขภาพดีขึ้นได้
พื้นฐานแนวคิด > วิทยาศาสตร์เทียมหรือการบำบัดจัดดัดดึงกระดูกสันหลัง

แม้ว่านักไคโรแพรกติกบางส่วนจำกัดการปฏิบัติของตนไว้รักษาเฉพาะภาวะทางกล้ามเนื้อและโครงกระดูกระยะสั้นเท่านั้น หลายคนอ้างอย่างผิด ๆ ว่าสามารถรักษาภาวะอื่น ๆ อีกมากมายได้ บางส่วนห้ามปรามไม่ให้ผู้ป่วยเข้ารับบริการทางแพทย์ และบางส่วนเสแสร้งว่ามีคุณสมบัติทำหน้าที่เป็นแพทย์ครอบครัวได้
แคว็กวอตช์ (Quackwatch) องค์กรตรวจสอบการแพทย์ทางเลือกเตือนว่าอย่าพบนักไคโรแพรกติกที่:
รับรักษาเด็กเล็ก
โน้มน้าวไม่ให้สร้างภูมิคุ้มกัน
เสแสร้งทำเป็นแพทย์ครอบครัว
ฉายรังสีเอกซ์กระดูกสันหลังทั้งหมด
สนับสนุนอาหารเสริมที่ยังไม่ได้รับการพิสูจน์
ต่อต้านการแพทย์วิทยาศาสตร์
อ้างว่ารักษาปัญหาที่ไม่ใช่ทางกล้ามเนื้อและโครงกระดูกได้
แพทย์คนหนึ่งเขียนลงในนิตยสารสเก็ปติคอลอินไควร์เรอร์ (Skeptical Inquirer) เตือนว่าอย่าพบแม้กระทั่งนักไคโรแพรกติกคนใดที่เพียงแค่อ้างว่าสามารถรักษาภาวะทางกล้ามเนื้อและโครงกระดูกได้:
"ฉันคิดว่าการบำบัดด้วยการจัดดัดดึงกระดูกสันหลัง (SMT) เป็นตัวเลือกที่มีเหตุผลให้ผู้ป่วยทดลองได้ ... แต่ฉันไม่สามารถแนะนำผู้ป่วยให้พบนักไคโรแพรกติกได้ด้วยจิตสำนึกสุจริต ...  เมื่อไคโรแพรกติกมีประสิทธิผล สิ่งที่มีประสิทธิผลไม่ใช่ 'ไคโรแพรกติก' แต่มันคือ SMT นักกายภาพบำบัด นักออสทีโอพาธี หรือคนอื่น ๆ ก็ให้บริการ SMT ด้วย คนพวกนี้เป็นผู้ให้บริการที่อิงวิทยาศาสตร์ ... หากฉันคิดว่าผู้ป่วยจะได้รับประโยชน์จากการจัดดัดดึง ฉันก็จะแนะนำให้เขาไปหาผู้ให้บริการที่อิงวิทยาศาสตร์แทน"