stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จิตวิทยาการเมือง
การใช้จิตวิทยาในการทำความเข้าใจพฤติกรรมทางการเมืองบางประการ > การก่อการร้าย

ในระดับบุคคล การก่อการร้ายได้รับการอธิบายในแง่ของจิตวิทยาที่ผิดปกติ  ผู้ก่อการร้ายแสดงให้เห็นถึงลักษณะบุคลิกภาพแบบหลงตัวเอง (แลช, 1979, เพิร์ลสไตน์, 1991) เจอรอลด์ โพสต์ (Jerrold Post) (2004) โต้แย้งว่าพบความผิดปกติทางบุคลิกภาพแบบหลงตัวเองและแบบ borderline ในผู้ก่อการร้าย และกลไกต่าง ๆ เช่น การแยกส่วน (จิตวิทยา) (Splitting (psychology)|splitting) และ การแสดงออกภายนอก (จิตวิทยา) (Externalization (psychology)|externalization) ถูกใช้โดยผู้ก่อการร้าย   คนอื่น ๆ เช่น ซิลเก้ (2004) และมาสเตอร์สและเดฟเฟนบอห์ (2007) โต้แย้งมุมมองนี้ ครีนชอว์ (2004) แสดงให้เห็นว่ากลุ่มก่อการร้ายบางกลุ่มระมัดระวังที่จะไม่รับสมัครผู้ที่แสดงอาการทางจิต  ทฤษฎี บุคลิกภาพแบบเผด็จการ (authoritarian personality) ยังถูกนำมาใช้เป็นคำอธิบายสำหรับพฤติกรรมก่อการร้ายในบุคคล
ในแง่ของการอธิบายเหตุผลที่บุคคลเข้าร่วมกลุ่มก่อการร้าย มีการแนะนำทฤษฎีแรงจูงใจ เช่น ความต้องการอำนาจและความต้องการความสนิทสนมในความสัมพันธ์ เฟสติงเกอร์ (1954) อธิบายว่าผู้คนมักเข้าร่วมกลุ่มเพื่อเปรียบเทียบความเชื่อและทัศนคติของตนเอง การเข้าร่วมกลุ่มก่อการร้ายอาจเป็นวิธีการรักษาความไม่แน่นอนของแต่ละบุคคล เทย์เลอร์และหลุยส์ (2004) อธิบายว่าบุคคลต่าง ๆ มุ่งมั่นเพื่อพฤติกรรมที่มีความหมาย สิ่งนี้สามารถใช้อธิบายได้ว่าทำไมผู้ก่อการร้ายจึงมองหาความเชื่อและการสาธิตที่รุนแรงเช่นนี้ การศึกษาเกี่ยวกับเด็กในไอร์แลนด์เหนือโดยฟิลด์ (1979) แสดงให้เห็นว่าการสัมผัสกับความรุนแรงสามารถนำไปสู่พฤติกรรมก่อการร้ายในภายหลัง บ่งบอกถึงผลกระทบของการพัฒนามาตรฐานที่ยอมรับได้ในกลุ่ม อย่างไรก็ตาม มุมมองนี้ก็ถูกวิพากษ์วิจารณ์เช่นกัน (เทย์เลอร์, 1998) ทฤษฎีอื่น ๆ ชี้ให้เห็นว่าความคับข้องใจจากเป้าหมายที่ไม่บรรลุผลสามารถส่งผลให้เกิดความก้าวร้าวได้ (ดอลลาร์ด, ดูบ, มิลเลอร์, โมเวอร์ และเซียร์ส, 1939)  และความก้าวร้าวสามารถนำไปสู่ความคับข้องใจได้ (บอรัม, 2004)
การตั้งค่ากลุ่มสามารถทำให้เกิดอัตลักษณ์ทางสังคมและพฤติกรรมก่อการร้ายได้ วิธีการต่าง ๆ เช่น การลดทอนความเป็นมนุษย์ทำให้บุคคลสามารถปลดปล่อยตัวเองจากความรับผิดชอบทางศีลธรรมได้ง่ายขึ้น และอิทธิพลของกลุ่มเพิ่มโอกาสที่บุคคลจะยอมทำตามและปฏิบัติตาม การจัดการควบคุมทางสังคมและการโฆษณาชวนเชื่อยังสามารถเป็นเครื่องมือในการมีส่วนร่วมของผู้ก่อการร้ายได้
ในความเป็นจริง มีการเสนอแบบจำลองเชิงกลยุทธ์เพื่อตรวจสอบแรงจูงใจทางการเมืองของผู้ก่อการร้าย แบบจำลองเชิงกลยุทธ์ ซึ่งเป็นกระบวนทัศน์ที่โดดเด่นในการศึกษาเรื่องการก่อการร้าย พิจารณาว่าผู้ก่อการร้ายเป็นผู้มีเหตุผลที่โจมตีพลเรือนเพื่อเป้าหมายทางการเมือง ตามมุมมองนี้ ผู้ก่อการร้ายคือผู้เพิ่มอรรถประโยชน์ทางการเมืองสูงสุด แบบจำลองเชิงกลยุทธ์ตั้งอยู่บนสมมติฐานหลักสามประการ ได้แก่ (1) ผู้ก่อการร้ายได้รับแรงจูงใจจากความชอบทางการเมืองที่ค่อนข้างมั่นคงและสอดคล้องกัน (2) ผู้ก่อการร้ายประเมินผลตอบแทนทางการเมืองที่คาดหวังจากตัวเลือกที่มีอยู่ และ (3) การก่อการร้ายจะเกิดขึ้นเมื่อผลตอบแทนทางการเมืองที่คาดหวังนั้นเหนือกว่าตัวเลือกอื่น ๆ อย่างไรก็ตาม ปรากฎว่ากระบวนการตัดสินใจของผู้ก่อการร้ายไม่ได้สอดคล้องกับแบบจำลองเชิงกลยุทธ์อย่างสมบูรณ์ ตามที่ แม็กซ์ อับราฮัมส์ (Max Abrahms) ผู้เขียน "What Terrorists Really Want: Terrorist Motives and การต่อต้านการก่อการร้าย (Counterterrorism) Strategy"  มีแนวโน้มทั่วไปเจ็ดประการที่แสดงถึงปริศนาเชิงประจักษ์ที่สำคัญสำหรับแบบจำลองเชิงกลยุทธ์ ซึ่งขัดกับความคิดแบบเดิม ๆ ที่ว่าผู้ก่อการร้ายเป็นผู้มีเหตุผล
ดูเพิ่ม

สถานีย่อยการเมือง
จิตวิทยาชุมชน – branch of psychologyPages displaying wikidata descriptions as a fallback
เศรษฐศาสตร์การเมือง – study of production, buying, and selling, and their relations with law, custom, and governmentPages displaying wikidata descriptions as a fallback
อ่านเพิ่ม

Idrees Kahloon, “Border Control: The economics of immigration vs. the politics of immigration”, ''The New Yorker'', 12 มิถุนายน 2023, หน้า 65–69 “ขอบเขตของการย้ายถิ่นฐานไม่ได้ถูกกำหนดโดย เศรษฐศาสตร์ แต่กำหนดโดยจิตวิทยาการเมือง – โดยปฏิกิริยาตอบโต้ที่ไม่คำนึงถึงผลประโยชน์สุทธิ” (หน้า 65)
แหล่งข้อมูลอื่น

International Bulletin of Political Psychology เก็บถาวร 2006-09-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
The Center for the Study of Political Psychology
The Center for Research in Political Psychology (Queen's University Belfast)
The International Society of Political Psychology
Political Psychology at The George Washington University เก็บถาวร 11 มีนาคม 2011 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ลัตเวีย  เช็กเกีย 
อื่น ๆ:  NARA
แดนนี ดริงก์วอเตอร์

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 ดริงก์วอเตอร์ขณะเล่นให้กับเลสเตอร์ซิตีในปี ค.ศ. 2017
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  แดเนียล โนเอล ดริงก์วอเตอร์
วันเกิด:   (1990-03-05) 5 มีนาคม ค.ศ. 1990 (34 ปี)
สถานที่เกิด:  แมนเชสเตอร์ อังกฤษ
ส่วนสูง:  1.77 เมตร (5 ฟุต 10 นิ้ว)
ตำแหน่ง:  กองกลาง
สโมสรเยาวชน
0000–2008:  แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2008–2012 |  แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด |  0 |  (0) |
| 2009–2010 |  → ฮัดเดอส์ฟีลด์ทาวน์ (ยืมตัว) |  33 |  (2) |
| 2010–2011 |  → คาร์ดิฟฟ์ซิตี (ยืมตัว) |  9 |  (0) |
| 2011 |  → วอตฟอร์ด (ยืมตัว) |  12 |  (0) |
| 2011–2012 |  → บาร์นสลีย์ (ยืมตัว) |  17 |  (1) |
| 2012–2017 |  เลสเตอร์ซิตี |  193 |  (13) |
| 2017–2022 |  เชลซี |  12 |  (1) |
| 2019–2020 |  → เบิร์นลีย์ (ยืมตัว) |  1 |  (0) |
| 2020 |  → แอสตันวิลลา (ยืมตัว) |  4 |  (0) |
| 2021 |  → คาซึมพาชา (ยืมตัว) |  11 |  (0) |
| 2021–2022 |  → เรดิง (ยืมตัว) |  32 |  (1) |
ทีมชาติ‡
| 2007–2008 |  อังกฤษ อายุไม่เกิน 18 ปี |  2 |  (1) |
| 2008–2009 |  อังกฤษ อายุไม่เกิน 19 ปี |  12 |  (0) |
| 2016 |  อังกฤษ |  3 |  (0) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 9:46, 19 มกราคม 2021 ‡ ข้อมูลการลงเล่นและประตูให้แก่ทีมชาติล่าสุด ณ วันที่ 13:32, 11 สิงหาคม 2018 (UTC)
แดเนียล โนเอล ดริงก์วอเตอร์ (อังกฤษ: Daniel Noel Drinkwater; เกิด 5 มีนาคม ค.ศ. 1990) เป็นนักฟุตบอลชาวอังกฤษ เล่นในตำแหน่งกองกลาง
รายการอ้างอิง

Danny Drinkwater profile at the Chelsea F.C. website
Danny Drinkwater profile เก็บถาวร 2017-10-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at the Football Association website
สถิติของ แดนนี ดริงก์วอเตอร์ ที่ Soccerbase
| ด ค กผู้เล่นยอดเยี่ยมแห่งปีของสโมสรฟุตบอลเลสเตอร์ซิตี |
| --- | --- |
 1984: Lynex  1985: Feeley  1988: Walsh  1989: Paris  1990: Mills  1991: James  1992: Mills  1993: Hill  1994: Grayson  1995: Poole  1996: Parker  1997: Grayson  1998: Elliott  1999: Cottee  2000: Taggart  2001: Savage  2002: Savage  2003: Dickov  2004: Ferdinand  2005: Tiatto  2006: Guðjónsson  2007: Hume  2008: สเตียร์แมน  2009: Howard  2010: Hobbs  2011: Wellens  2012: สไมเกิล  2013: มอร์แกน  2014: ดริงก์วอเตอร์  2015: Cambiasso  2016: มะห์รัซ  2017: สไมเกิล  2018: แมไกวร์  2019: รีการ์ดู  2020: วาร์ดี  2021: ตีเลอมันส์  2022: แมดดิสัน  2023: อิเฮอานาชอ
เซบกา

แม่ลาย sebka หรือ darj wa ktaf บนฟาซาดหนึ่งของหอคอยฮัสซาน ในราบัต ประเทศโมร็อกโก ที่สร้างขึ้นในปลายศตวรรษที่ 12
เซบกา (อักษรโรมัน: Sebka, จาก อาหรับ: شبكة, อักษรโรมัน: shabaka, แปลตรงตัว 'ตาข่าย') เป็นคำเรียกรูปแบบหนึ่งของแม่ลายที่ใช้ในสถาปัตยกรรมอิสลามมัวร์ และ มูเดญัร
แม่ลายรูปสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูนไขว้กันหลายแบบปรากฏอยู่ทั่วไปตามพื้นผิวของหออะษาน และองค์ประกอบทางสถาปัตยกรรมอื่น ๆ ในโมร็อกโกกับอัลอันดูลัส ในสมัยอัลโมฮัด (ศตวรรษที่ 12-13) แม่ลายนี้ได้แพร่กระจายไปสู่การตกแต่งวิธีอื่น ๆ เช่น งานสตักโกบนผนังของหลายอาคารในสถาปัตยกรรมยุคมารีนิด และ นัสริด ก่อนจะกลายมาเป็นองค์ประกอบสำคัญของสถาปัตยกรรมอิสลามตะวันตก หลายครั้งควบคู่ประกอบกับองค์ประกอบของลายอาหรับ
George Marçais นักวิชาการสมัยศตวรรษที่ 20 คนสำคัญ ที่ชำนาญการเรื่องสถาปัตยกรรมของภูมิภาคนี้ ระบุว่าแม่ลายนี้มีที่มาจากส่วนโค้งไขว้ที่สลับซับซ้อนในส่วนต่อขยายยุคศตวรรษที่ 10 ของมัสยิดใหญ่กอร์โดบา โดย คาลิฟ อัลฮักกัมที่สอง ซึ่งถูกนำมาย่อส่วนและยืดออกเป็นลายคล้ายตาข่ายที่ต่อเนื่องกันไป สามารถนำมาใช้ปกคลุมพื้นผิวได้ แม่ลายนี้ยังมีรูปแบบลักษณะที่หลากหลาย หนึ่งในรูปแบบที่พบทั่วไปเรียกว่า darj wa ktaf ("บันไดกับไหล่") ของช่างศิลป์ชาวโมร็อกโก ใช้การสลับเส้นตรงกับเส้นโค้งมาไขว้กันบนแกนที่สมมาตรกัน เกิดเป็นแม่ลายที่ดูคล้ายกับ fleur-de-lis หรือรูปคล้ายพัลเมทท์
ลูกา 1

บทในพันธสัญญาใหม่
| ลูกา 1 |
| --- | --- |
← มาระโก 16ลูกา 2 →
หน้าแรกของพระวรสารนักบุญลูกา (บทที่ 1:1-7a) folio 102 ใน Minuscule 481 ทำในศตวรรษที่ 10
หนังสือ: พระวรสารนักบุญลูกา
หมวดหมู่: พระวรสาร
ภาคในคัมภีร์ไบเบิลคริสต์: พันธสัญญาใหม่
ลำดับในภาคของคัมภีร์ไบเบิลคริสต์: 3
ลูกา 1 (อังกฤษ: Luke 1) เป็นบทแรกของพระวรสารนักบุญลูกาในภาคพันธสัญญาใหม่ของคัมภีร์ไบเบิลของศาสนาคริสต์ เป็นหนึ่งในบทที่มีความยาวมากที่สุดในพันธสัญญาใหม่ด้วยจำนวน 80 วรรค ในบทนี้บรรยายถึงการกำเนิดของยอห์นผู้ให้บัพติศมาและเหตุการณ์ที่นำไปสู่การประสูติของพระเยซู ภายในบทนี้ยังมีเพลงสรรเสริญ 2 เพลง ได้แก่ เพลงสรรเสริญของมารีย์ (Magnificat) และ เพลงสรรเสริญของเศคาริยาห์ (Benedictus) ผู้เขียนนิรนามของพระวรสารลูการะบุชื่อของผู้รับคำอุทิศว่าเธโอฟีลัสซึ่งน่าจะเป็นบุคคลที่มีตัวตนจริง (แต่ไม่ทราบภูมิหลัง) แต่คำว่า "เธโอฟีลัส" อาจจะหมายถึงเพื่อนร่วมความเชื่อ เพราะคำว่า เธโอฟีลัส (theo philus) เป็นคำในภาษากรีกที่มีความหมายว่าผู้รักพระเป็นเจ้า ธรรมเนียมของคริสต์ศาสนิกชนในยุคต้นยืนยันตรงกันว่าลูกาเป็นผู้เขียนพระวรสารนี้เช่นเดียวกับกิจการของอัครทูต เอกสารที่เชื่อว่าเขียนโดยลูกาซึ่งเขียนถึงเธโอฟีลัสเช่นเดียวกัน ชื่อพระวารสารว่า "พระวรสารนักบุญลูกา" ซึ่งพบในคัมภีร์ไบเบิลหลายเล่มและต้นฉบับบางส่วน ถูกเพิ่มเข้ามาในภายหลังโดยไม่มีข้อบ่งชี้ว่าแต่เดิมเป็นส่วนหนึ่งของพระวารสาร
ต้นฉบับ

ข้อความต้นฉบับเขียนด้วยภาษากรีกคอยนี บทนี้แบ่งออกเป็น 80 วรรค
ต้นฉบับ > พยานต้นฉบับ

ต้นฉบับบางส่วนในยุคต้นที่มีเนื้อหาของบทนี้ได้แก่:
Papyrus 4 (AD 150–175; extant verses: 58–59; 62–80)
Papyrus 75 (175-225)
Codex Vaticanus (325-350; complete)
Codex Sinaiticus (330-360)
Codex Bezae (~400)
Codex Washingtonianus (~400)
Codex Alexandrinus (400-440)
Codex Ephraemi Rescriptus (~450; extant verses 3-80)
Papyrus 42 (6th/7th century; extant: Greek verses 54–55; Coptic verses 46–51)
Minuscule 481 (10th century)
ต้นฉบับ > การอ้างอิงพันธสัญญาเก่า

ลูกา 1:17 : มาลาคี 4:5,6
ลูกา 1:49 : สดุดี 111:9
ลูกา 1:50 : สดุดี 103:17
ลูกา 1:51 : สดุดี 89:10
ลูกา 1:53 : สดุดี 107:9
ลูกา 1:54 : สดุดี 98:3
ลูกา 1:68 : สดุดี 41:13 ; สดุดี 72:18 ; สดุดี 106:48  ; สดุดี 111:9a
ลูกา 1:69 : สดุดี 132:17c
ลูกา 1:71 : สดุดี 106:10
ลูกา 1:72 : สดุดี 106:45
ลูกา 1:72-73 : สดุดี 105:8-9
ต้นฉบับ > การอ้างอิงพันธสัญญาใหม่

ลูกา 1:4 : กิจการ 1:1
อารัมภบท (1:1–4)

ลูกาผู้นิพนธ์พระวรสารเริ่มต้นพระวรสารด้วยข้อความว่า:
แม่พระรับสาร (1:26–38)

บทความหลัก: แม่พระรับสาร
การเสด็จเยี่ยม (1:39–56)

บทความหลัก: การเสด็จเยี่ยม
การกำเนิดของยอห์นผู้ให้บัพติศมา (1:57–79)

บทความหลัก: การกำเนิดของยอห์นผู้ให้บัพติศมา
ดูเพิ่ม

ม้วนหนังสือเดดซี 4Q521
บทของคัมภีร์ไบเบิลที่เกี่ยวข้อง: ผู้วินิจฉัย 13, 1 ซามูเอล 2, กิจการ 2
บรรณานุกรม

Brown, Raymond E. (1997). An Introduction to the New Testament. Doubleday. ISBN 0-385-24767-2.
Brown, Raymond E.; Fitzmyer, Joseph A.; Murphy, Roland E. (1990). The New Jerome Biblical Commentary. Prentice Hall. ISBN 0-13-614934-0.
Kirkpatrick, A. F. (1901). The Book of Psalms: with Introduction and Notes. The Cambridge Bible for Schools and Colleges. Vol. Book IV and V: Psalms XC-CL. Cambridge: At the University Press. สืบค้นเมื่อ February 28, 2019.
Luke 1 NIV Accessed 15 October 2005
Miller, Robert, บ.ก. (1992). The Complete Gospels. Polebridge Press. ISBN 0-06-065587-9.
แหล่งข้อมูลอื่น

ลูกา 1 - พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับมาตรฐาน
English Translation with Parallel Latin Vulgate เก็บถาวร 2021-03-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Online Bible at GospelHall.org (ESV, KJV, Darby, American Standard Version, Bible in Basic English)
Multiple bible versions at Bible Gateway (NKJV, NIV, NRSV etc.)
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ก่อนหน้า มาระโก 16 | บทของคัมภีร์ไบเบิล พระวรสารนักบุญลูกา | ถัดไป ลูกา 2 |
ลูกา 1:1-7 ใน Codex Nitriensis (c. 550), Tischendorf's edition.
บุคคลแห่งปีของนิตยสารไทม์

| Person of the Year |
| --- | --- |
ชาลส์ ลินด์เบิร์ก บุคคลแห่งปีคนแรกของนิตยสารไทม์คนแรก (พ.ศ. 2470)
ประเทศ: สหรัฐอเมริกา
จัดโดย: ไทม์
เดิมเรียกว่า: Man of the Year Woman of the Year
รางวัลแรก: พ.ศ. 2470; 97 ปีที่แล้ว (2470)
เว็บไซต์: www.time.com/poy
บุคคลแห่งปี (อังกฤษ: Person of the Year หรือเดิม Man of the Year) เป็นฉบับประจำปีของนิตยสารข่าวไทม์ของสหรัฐอเมริกา ซึ่งเสนอและพรรณนาถึงบุคคล กลุ่ม แนวคิดหรือวัตถุซึ่ง "ไม่ว่าจะเกิดอะไรก็ตาม ...ได้มีอิทธิพลมากที่สุดต่อเหตุการณ์ในปีนั้น"
ประวัติ

ธรรมเนียมการเลือกบุคคลแห่งปีเริ่มต้นใน พ.ศ. 2470 โดยบรรณาธิการนิตยสารไทม์พิจารณาเรื่องที่น่าสนใจเป็นข่าวที่เป็นไปได้ระหว่างสัปดาห์ข่าวช้า แนวคิดดังกล่าวยังเป็นความพยายามที่จะเยียวยาความกระดากของบรรณาธิการในปีเดียวกันนั้นซึ่งไม่ได้มีนักบินชาลส์ ลินเบิร์กบนปกหลังการบินเที่ยวประวัติศาสตร์ข้ามแอตแลนติก จนถึงสิ้นปี ไทม์จึงตัดสินว่าเรื่องปกเสนอลินเบิร์กเป็นบุคคลแห่งปีจะสนองจุดประสงค์ทั้งสองได้
นับแต่นั้น บุคคล ชนชั้นของบุคคล คอมพิวเตอร์และดาวเคราะห์โลก ล้วนได้เคยถูกเลือกสำหรับฉบับพิเศษสิ้นปีทั้งสิ้น ใน พ.ศ. 2542 ได้มีการเปลี่ยนชื่อเป็น Person of the Year อย่างไรก็ดี สตรีเพียงผู้เดียวที่ได้รับการกล่าวขานหลังมีการเปลี่ยนชื่อนี้ส่วนบุคคลมี "ผู้รายงานเบาะแส" (Whistleblower) ประกอบด้วย ซินเธีย คูเปอร์ม โคลีน โรว์ลีย์ และเชอร์รอน วัตคินส์ใน พ.ศ. 2545 และเมลินดา เกตส์ ร่วมกับบิล เกตส์และโบโนใน พ.ศ. 2548 ก่อนหน้านั้น มีสตรีสี่คนที่ได้รับการกล่าวขานโดยบุคคลเป็นสตรีแห่งปี วอลลิส ซิมพ์สัน ใน พ.ศ. 2479, ซ่ง เหม่ยหลิง (มาดามเจียง ไคเช็ก) ใน พ.ศ. 2480, สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 ใน  พ.ศ. 2495 และโคราซอน อากีโน ใน พ.ศ. 2529 มีหลายชนชั้นบุคคลซึ่งประกอบด้วยทั้งบุรุษและสตรีหรือเฉพาะสตรี ได้แก่ นักรบเพื่ออิสรภาพฮังการีใน พ.ศ. 2499, "นักวิทยาศาสตร์สหรัฐ" ใน พ.ศ. 2503, ผู้มีอายุยี่สิบห้าปีหรือต่ำกว่าใน พ.ศ. 2509, ชาวอเมริกากลางใน พ.ศ. 2512, "สตรีอเมริกา" ใน พ.ศ. 2528, "ทหารอเมริกัน" ใน พ.ศ. 2546, คุณ ใน พ.ศ. 2549, และ "ผู้ประท้วง" ใน พ.ศ. 2554 (แสดงภาพบนปกเป็นสตรี)
นับแต่มีการจัดบุคคลแห่งปีมา ประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกาทุกคนได้เคยเป็นบุคคลแห่งปีอย่างน้อยครั้งหนึ่ง ยกเว้นแคลวิน คูลิดจ์ ซึ่งดำรงตำแหน่งในขณะที่ออกฉบับแรก, เฮอร์เบิร์ต ฮูเวอร์ ประธานาธิบดีคนถัดมา และเจอรัลด์ ฟอร์ด ส่วนใหญ่ได้รับการจัดให้เป็นบุคคลแห่งปีในปีที่ถูกเลือกตั้งหรือขณะที่อยู่ในตำแหน่ง มีเพียงผู้เดียวที่ได้รับการจัดให้เป็นบุคคลแห่งปีก่อนได้รับเลือกตั้ง คือ ดไวต์ ดี. ไอเซนฮาวร์ ผู้ซึ่งได้รับการจัดใน พ.ศ. 2487 เป็นผู้บัญชาการสูงสุดกำลังรุกรานฝ่ายสัมพันธมิตร แปดปีก่อนได้รับเลือกตั้งเป็นประธานาธิบดี ภายหลังเขาได้รับการจัดเป็นบุคคลแห่งปีอีกครั้งใน พ.ศ. 2502 ขณะอยู่ในตำแหน่ง
นิตยสารไทม์ฉบับวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2542 เสนอให้อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์เป็นบุคคลแห่งศตวรรษ แฟรงกลิน ดี. โรสเวลต์และมหาตมะ คานธีถูกเลือกให้เป็นรอง
แฟรงกลิน ดี. โรสเวลต์เป็นเพียงบุคคลเดียวที่เคยได้รับการจัดถึงสามครั้ง ใน พ.ศ. 2475, 2477 และ 2484
แหล่งข้อมูลอื่น

Yearly Time covers เก็บถาวร 2007-08-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Person of the Year stories เก็บถาวร 2002-12-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
รายพระนามสุลต่านแห่งออตโตมัน

|  สุลต่าน แห่งจักรวรรดิออตโตมัน Osmanlı padişahı |
| --- | --- |
ราชาธิปไตยในอดีต
จักรวรรดิ

ตราแผ่นดินจักรวรรดิ

ผู้ปกครององค์สุดท้าย สุลต่านเมห์เหม็ดที่ 6 4 กรกฎาคม ค.ศ. 1918 – 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1922
 
ปฐมกษัตริย์: สุลต่านออสมันที่ 1 (ประมาณ ค.ศ. 1299–1323/4)
องค์สุดท้าย: สุลต่านเมห์เหม็ดที่ 6 (ค.ศ. 1918–1922)
อิสริยยศ: His Imperial Majesty
สถานพำนัก: พระราชวังในอิสตันบูล: โทพคาปึ (คริสต์ทศวรรษ 1460–1853)  ดอลมาบาฮ์เช (ค.ศ. 1853–1889; 1909–1922)  ยึลดึซ (ค.ศ. 1889–1909)
ผู้แต่งตั้ง: สืบราชสันตติวงศ์
เริ่มระบอบ: ประมาณ ค.ศ. 1299
สิ้นสุดระบอบ: 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1922
ธงพระอิสริยยศออตโตมัน
สุลต่านจักรวรรดิออตโตมัน (ตุรกี: Osmanlı padişahları) เป็นสมาชิกทั้งหมดในราชวงศ์ออตโตมันที่ปกครองจักรวรรดิข้ามทวีปตั้งแต่ ค.ศ. 1299 จนกระทั่งล่มสลลายใน ค.ศ. 1922 จักรวรรดิออตโตมันในช่วงสูงสุดกินพื้นที่ตั้งแต่ฮังการีทางเหนือถึงเยเมนทางใต้ และจากแอลจีเรียทางตะวันตกถึงอิรักทางตะวันออก พระมหากษัตริย์บริหารครั้งแรกในเมือง Söğüt จนถึง ค.ศ. 1280 แล้วย้ายไปที่เมืองบูร์ซาใน ค.ศ. 1323 หรือ 1324 ต่อมามีการย้ายเมืองหลวงไปที่เอเดรียโนเปิล (ปัจจุบันคือเอดีร์แน) ใน ค.ศ. 1363 หลังการพิชิตของสุลต่านมูรัดที่ 1 แล้วไปที่คอนสแตนติโนเปิล (ปัจจุบันคืออิสตันบูล) ใน ค.ศ. 1453 หลังการพิชิตของสุลต่านเมห์เหม็ดที่ 2
ผังพระราชวงศ์
ในช่วงต้นของจักรวรรดิออตโตมันมีรายงานหลายแบบ เพราะเป็นเรื่องยากที่จะแยกความจริงออกจากตำนาน จักรวรรดินี้เริ่มมีตัวตนในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 13 และผู้ปกครองคนแรก (และชื่อของจักรวรรดิ) คือสุลต่านออสมันที่ 1 ตามตำนานของออตโตมัน ออสมันสืบเชื้อสายมาจากเผ่าคายือแห่งชาวเติร์กโอฆุซ จักรวรรดิออตโตมันที่พระองค์ก่อตั้งดำรงอยู่เป็นเวลาหกศตวรรษผ่านรัชสมัยสุลต่าน 36 องค์ จักรวรรดิออตโตมันล่มสลายหลังความพ่ายแพ้ของฝ่ายมหาอำนาจกลาง ซึ่งตนเป็นพันธมิตรในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ฝ่ายสัมพันธมิตรที่เป็นฝ่ายชนะได้แบ่งจักรวรรดิออตโตมัน และทำให้เกิดสงครามประกาศอิสรภาพตุรกี นำไปสู่การล้มล้างระบอบสุลต่านใน ค.ศ. 1922 และการก่อตั้งประเทศตุรกีสมัยใหม่ใน ค.ศ. 1922
ประมุขแห่งราชวงศ์ออสมันหลัง 1923

| № | พระนาม | พระรูป | สมัย | ความสัมพันธ์กับรัชกาลก่อน |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 36 | เมห์เหม็ดที่ 6 |  | 1922-1926 | สุลต่านออตโตมันพระองค์สุดท้าย (1918–1922) |
| 37 | อับดุล เมจิดที่ 2 |  | 1926-1944 | กาหลิปออตโตมันพระองค์สุดท้าย (1922–1924) |
| 38 | อาเหม็ด นิฮาด |  | 1944-1954 | พระราชนัดดาในสุลต่านมูรัดที่ 5 |
| 39 | ออสมัน ฟูอัด, |  | 1954–1973 | พระอนุชาต่างพระชนนีในอาเหม็ดที่ 4 นิฮาด |
| 40 | เมห์เหม็ด อับดุลลาซิซ |  | 1973–1977 | พระราชนัดดาในสุลต่านอับดุล อะซีซ. |
| 41 | อาลี วาซิบ |  | 1977–1983 | พระราชโอรสในอาเหม็ดที่ 4 นิฮาด |
| 42 | เมห์เหม็ด ออร์ฮาน |  | 1983–1994 | พระราชนัดดาในสุลต่านอับดุล ฮามิดที่ 2 |
| 43 | เออร์ตูกรุล ออสมัน), |  | 1994–2009 | พระราชนัดดาในสุลต่านอับดุล ฮามิดที่ 2 |
| 44 | บาเยซิด ออสมัน |  | 2009-2017 | พระราชปนัดดาในสุลต่านอับดุล เมจิดที่ 1 |
| 45 | ดุนดาร์ อาลี ออสมัน |  | 2017-2021 | พระราชปนัดดาในสุลต่านอับดุล ฮามิดที่ 2 |
| 46 | ฮารูน ออสมัน |  | 2021–ปัจจุบัน | พระราชปนัดดาในสุลต่านอับดุล ฮามิดที่ 2 |
บรรณานุกรม

Aşiroğlu, Orhan Gâzi (1992). Son halife, Abdülmecid. Tarihin şahitleri dizisi (ภาษาตุรกี). Istanbul: Burak Yayınevi. ISBN 978-9757645177. OCLC 32085609.
Duran, Tülay (1999). Padişah Portreleri (Portraits of the Ottoman Empire's Sultans) (ภาษาตุรกี). Sirkeci: Association of Historical Research and Istanbul Research Centre. ISBN 978-9756926079. OCLC 248496159.
Findley, Carter V. (2005). The Turks in World History. New York: Oxford University Press US. ISBN 978-0-19-517726-8. OCLC 54529318. สืบค้นเมื่อ 2009-04-29.
Glazer, Steven A. (1996) [Research completed January 1995]. "Chapter 1: Historical Setting".  ใน Metz, Helen Chapin (บ.ก.). A Country Study: Turkey. Country Studies (5th ed.). Washington, D.C.: Federal Research Division of the Library of Congress. ISBN 978-0-8444-0864-4. OCLC 33898522. สืบค้นเมื่อ 2009-04-22.
Kafadar, Cemal (1996). Between Two Worlds: The Construction of the Ottoman State. Berkeley, CA: University of California Press. ISBN 978-0-520-20600-7. OCLC 55849447. สืบค้นเมื่อ 2009-04-18.
Karateke, Hakan T. (2005). "Who is the Next Ottoman Sultan? Attempts to Change the Rule of Succession during the Nineteenth Century".  ใน Weismann, Itzchak; Zachs, Fruma (บ.ก.). Ottoman Reform and Muslim Regeneration: Studies in Honour of Butrus Abu-Manneb. London: I. B. Tauris. ISBN 978-1-85043-757-4. OCLC 60416792. สืบค้นเมื่อ 2009-05-02.
d'Osman Han, Nadine Sultana (2001). The Legacy of Sultan Abdulhamid II: Memoirs and Biography of Sultan Selim bin Hamid Han. Foreword by Manoutchehr M. Eskandari-Qajar. Santa Fe, NM: Sultana Pub. OCLC 70659193. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-05-02. สืบค้นเมื่อ 2009-05-02.{{cite book}}:  CS1 maint: bot: original URL status unknown (ลิงก์)
Peirce, Leslie P. (1993). The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire. New York: Oxford University Press US. ISBN 978-0-19-508677-5. OCLC 243767445. สืบค้นเมื่อ 2009-04-19.
Quataert, Donald (2005). The Ottoman Empire, 1700–1922 (2nd ed.). Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-83910-5. OCLC 59280221. สืบค้นเมื่อ 2009-04-18.
Stavrides, Theoharis (2001). The Sultan of Vezirs: The Life and Times of the Ottoman Grand Vezir Mahmud Pasha Angelović (1453–1474). Leiden: Brill Publishers. ISBN 978-90-04-12106-5. OCLC 46640850. สืบค้นเมื่อ 2009-04-18.
Sugar, Peter F. (1993). Southeastern Europe under Ottoman Rule, 1354–1804 (3rd ed.). Seattle: University of Washington Press. ISBN 978-0-295-96033-3. OCLC 34219399. สืบค้นเมื่อ 2009-04-18.
Toprak, Binnaz (1981). Islam and Political Development in Turkey. Leiden: Brill Publishers. ISBN 978-90-04-06471-3. OCLC 8258992. สืบค้นเมื่อ 2009-04-19.
Uğur, Ali (2007). Mavi Emperyalizm [Blue Imperialism] (ภาษาตุรกี). Istanbul: Çatı Publishing. ISBN 978-975-8845-87-3. OCLC 221203375. สืบค้นเมื่อ 2009-04-19.
Toynbee, Arnold J. (1974). "The Ottoman Empire's Place in World History".  ใน Karpat, Kemal H. (บ.ก.). The Ottoman State and Its Place in World History. Social, Economic and Political Studies of the Middle East. Vol. 11. Leiden: Brill Publishers. ISBN 978-90-04-03945-2. OCLC 1318483. สืบค้นเมื่อ 2009-05-02.
แหล่งข้อมูลอื่น

"Website of the 700th Anniversary of the Ottoman Empire". สืบค้นเมื่อ 2009-02-06.
"Official website of the immediate living descendants of the Ottoman Dynasty". สืบค้นเมื่อ 2009-02-06.
| ด ค กรายพระนามพระมหากษัตริย์แบ่งตามประเทศ |
| --- | --- |
ทวีปแอฟริกา:  โมร็อกโก  เลโซโท  เอสวาตินี (*) 
ทวีปเอเชีย:  กัมพูชา  กาตาร์ (*)  คูเวต (⁂)  จอร์แดน (⁂)  ซาอุดีอาระเบีย (*)  ญี่ปุ่น  ไทย  บรูไน (*)  บาห์เรน (*)  ภูฏาน  มาเลเซีย (!)  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ (*)  โอมาน (*) 
ทวีปยุโรป:  เดนมาร์ก  นครรัฐวาติกัน (*!)  นอร์เวย์  เนเธอร์แลนด์  เบลเยียม  โมนาโก  ลักเซมเบิร์ก  ลีชเทินชไตน์  สเปน  สวีเดน  สหราชอาณาจักร (* สกอตแลนด์ อังกฤษ)  อันดอร์รา (!) 
ทวีปอเมริกา:  แคนาดา 
เขตโอเชียเนีย:  ตองงา 
อดีตราชอาณาจักร:  กรีซ  เกาหลี  คอโมโรส  เคนยา  โครเอเชีย  จอร์เจีย  จีน  ซามัว  เซอร์เบีย  ตุรกี  ตูนิเซีย  เนปาล  บราซิล  บอสเนีย  บัลแกเรีย  บุรุนดี  เบนิน  จักรวรรดิไบแซนไทน์  โปรตุเกส  โปแลนด์  ฝรั่งเศส  พม่า  ฟีจี  ฟินแลนด์  มองโกเลีย  มอนเตเนโกร  มัลดีฟส์  มาดากัสการ์  มาลาวี  เม็กซิโก  ยูกันดา  ยูโกสลาเวีย  ยูเครน  เยเมน  เยอรมนี  รวันดา  รัสเซีย  โรมาเนีย  ลาว  ลิทัวเนีย  ลิเบีย  เวียดนาม  ศรีลังกา  ออสเตรีย  อัฟกานิสถาน  อาร์มีเนีย  อิตาลี  อินเดีย  อิรัก  อาเซอร์ไบจาน  อิหร่าน  อิสราเอล  อียิปต์  อุซเบกิสถาน  เอธิโอเปีย  แอฟริกากลาง  แอฟริกาใต้  แอลเบเนีย  ไอร์แลนด์  ฮังการี  เฮติ 
* สมบูรณาญาสิทธิราชย์, ⁂ ราชาธิปไตยกึ่งภายใต้รัฐธรรมนูญ, ! ราชาธิปไตยที่มีการเลือกตั้ง
การผลิตสิ่งทอในช่วงการปฏิวัติอุตสาหกรรมของอังกฤษ

ภาพวาดเขตอุตสาหกรรม บาร์เมน ช่วงแรก  ๆ ใน หุบเขาวุพเพอร์, 1870 - โดย ออกัสต์ วอน วิลเล
การผลิตสิ่งทอในช่วงการปฏิวัติอุตสาหกรรมของอังกฤษ มีศูนย์กลางอยู่ที่ทางใต้ของ แลงคาเชอร์ และเมืองทั้งสองฝั่งของ เพนไนน์ส ในสหราชอาณาจักร ปัจจัยหลักของ การปฏิวัติอุตสาหกรรม คือ การผลิตสิ่งทอ การหลอมเหล็ก พลังงานไอน้ำ การขุดเจาะน้ำมัน การค้นพบไฟฟ้าและการใช้งานทางอุตสาหกรรมมากมาย โทรเลข และอื่น ๆ อีกมากมาย ทางรถไฟ เรือจักรไอน้ำ โทรเลข และนวัตกรรมอื่น  ๆ ช่วยเพิ่มผลผลิตของคนงานอย่างมหาศาล และยกระดับมาตรฐานค่าครองชีพโดยลดเวลาที่ใช้ในการเดินทาง การขนส่ง และการสื่อสารลงอย่างมาก
ก่อนศตวรรษที่ 18 อุตสาหกรรมการทอผ้าดำเนินการโดยคนงานแต่ละคนในสถานที่ที่พวกเขาอาศัยอยู่  การขนส่งสินค้าไปทั่วประเทศโดยการใช้ ม้าบรรทุกสัมภาระ หรือ การเดินเรือในแม่น้ำ และ คลอง ที่ก่อสร้างขึ้นในช่วงต้นศตวรรษที่ 18 ในช่วงกลางศตวรรษที่ 18 ช่างฝีมือ ได้คิดค้นวิธีต่าง  ๆ เพื่อเพิ่มการผลิต ผ้าไหม ผ้าขนสัตว์ และ ผ้าลินิน ถูกทดแทนด้วย ผ้าฝ้าย ซึ่งกลายเป็นสิ่งทอที่ได้รับความนิยมมากที่สุด
ด้วยความก้าวหน้าในเทคโนโลยี เหล็กหเครื่องปั่นฝ้าย ส่งผลให้เกิดเทคนิคการทอผ้าอย่าง การสาง และ การปั่น โดยมีการสร้าง เครื่องปั่นฝ้ายปั่น และ โครงน้ำ ที่มีขนาดใหญ่ขึ้น ซึ่งมีการติดตั้งเครื่องจักรเหล่านี้อยู่ใน โรงปั่นด้าย ที่ใช้พลังน้ำริม ลำธาร ความต้องการพลังงานที่มากขึ้นกระตุ้นการผลิต เครื่องจักรไอน้ำแบบคาน พลังไอน้ำ และ เครื่องจักรโรงปั่นด้ายแบบหมุน ที่ส่งกำลังไปยัง เพลาเส้น ในแต่ละชั้นของโรงปั่นด้าย กำลังการผลิตไฟฟ้าส่วนเกินสนับสนุนให้มีการก่อสร้าง เครื่องทอผ้า ที่มีความซับซ้อนมากขึ้นซึ่งทำงานใน โรงทอผ้า ขนาดของการผลิตใน เมืองโรงงาน รอบ  ๆ แมนเชสเตอร์ ทำให้เกิดความต้องการ โครงสร้างเชิงพาณิชย์ เพื่อ การแลกเปลี่ยนฝ้าย และ คลังสินค้า เทคโนโลยีนี้ใช้ในโรงงาน ขนสัตว์ และ ด้ายขนสัตว์แบบนุ่ม ใน เวสต์ยอร์คเชอร์ และที่อื่นๆ