stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พระมหาอุปราช
ล้านนา

ในล้านนา มีตำแหน่ง อุปราช หรือ เจ้าหอหน้า ปรากฏในพงศาวดารโยนกว่า พญามังรายสถาปนาขุนครามพระราชโอรสขึ้นเป็นเจ้าชัยสงครามและพระราชทานเครื่องยศอย่างมหาอุปราชให้ไปครองเมืองเชียงราย การสถาปนาอุปราชยังมีสืบมา จนกระทั่งปี พ.ศ. 2318 (นับแบบปัจจุบัน) เมื่อล้านนามาสวามิภักดิ์ต่อสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีจึงทรงตั้งนายก้อนแก้วเป็นพระยาอุปราชนครเชียงใหม่ นายน้อยต่อมต้อเป็นอุปราชลำพูน และเจ้าธรรมลังกาเป็นอุปราชนครลำปาง ถึงปี พ.ศ. 2399 พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวจึงทรงเปลี่ยนตำแหน่งเป็นพระยาอุปราชทั้งสามหัวเมืองนั้นเป็นเจ้าอุปราชมานับแต่นั้น
ลาว

สมัยอาณาจักรล้านช้าง มีพระอุปยุวราช เป็นตำแหน่งรองจากพระมหากษัตริย์ แต่สูงกว่าอุปราช และภาคอีสานของไทยสมัยต้นรัตนโกสินทร์มีอุปฮาดเป็นตำแหน่งรองจากเจ้าเมือง
สยาม

บทความหลัก: กรมพระราชวังบวรสถานมงคล
กฎมนเทียรบาลซึ่งตราขึ้นในรัชสมัยสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถระบุว่าพระราชกุมารอันเกิดแต่แม่ยั่วเมืองเป็นพระมหาอุปราช ในพระไอยการตำแหน่งนาพลเรือน นาทหาร หัวเมือง ที่ออกในปี พ.ศ. 1998 รัชกาลเดียวกันระบุว่าพระมหาอุปราชทรงศักดินา 100,000 ไร่ และพระราชพงศาวดารกรุงเก่า ฉบับหลวงประเสริฐอักษรนิติ์ กล่าวถึงตำแหน่งพระมหาอุปราชครั้งแรกว่า ระหว่างที่สมเด็จพระบรมไตรโลกนาถครองเมืองพิษณุโลก สมเด็จพระเชษฐาธิราชเจ้าพระราชโอรสทรงลาผนวช แล้วได้รับสถาปนาเป็นพระมหาอุปราชในปี จ.ศ. 847 (พ.ศ. 2028)
ถึงรัชสมัยสมเด็จพระเพทราชา โปรดให้ตั้งสมเด็จพระสรศักดิเป็นพระมหาอุปราชที่กรมพระราชวังบวรสถานมงคลเป็นครั้งแรก ตำแหน่งกรมพระราชวังบวรสถานมงคลจึงอยู่ในฐานะพระมหาอุปราชรัชทายาทมานับแต่นั้น จนกระทั่ง พ.ศ. 2439 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดให้เลิกธรรมเนียมตั้งพระมหาอุปราช แล้วสถาปนาตำแหน่งสมเด็จพระบรมโอรสาธิราช สยามมกุฎราชกุมารขึ้นแทน
พระเจ้าชัยวรมันที่ 2

พระเจ้าชัยวรมันที่ 2 (เขมร: ជ័យវរ្ម័នទី២; ป. 770–850) (ค. 802–850) เป็นเจ้าชายพระนคร และเป็นพระมหากษัตริย์แห่งอาณาจักรพระนครองค์แรก หลังจากรวมอารยธรรมขอมเป็นหนึ่งเดียว อาณาจักรพระนครเป็นอารยธรรมที่โดดเด่นในอินโดจีนตั้งแต่ศตวรรษที่ 9 ถึงกลางศตวรรษที่ 15 พระเจ้าชัยวรมันที่ 2 เป็นกษัตริย์พระนครผู้ประกาศอิสรภาพจากชวา โดยพระองค์ได้ทำการสถาปนาเมืองหลวงหลายแห่ง เช่น มเหนทรบรรพต อินทรปุระ และหริหราลัย ก่อนที่พระเจ้าชัยวรมันที่ 2 จะเสด็จขึ้นครองราชย์ มีการต่อสู้กันมากในหมู่ผู้ปกครองท้องถิ่นซึ่งปกครองส่วนต่าง ๆ ของอาณาจักร โดยพบจารึกของพระเจ้าชัยวรมันที่ 2 ซึ่งพระเจ้าชัยวรมันที่ 2 ได้พรรณนาพระองค์ว่าเป็นนักรบและกษัตริย์ผู้ทรงอำนาจสูงสุดในสมัยนั้น นักประวัติศาสตร์เคยลงความเห็นว่ารัชสมัยของพระองค์เริ่มตั้งแต่ ค.ศ. 802 - 835
พระราชประวัติ

จารึกปราสาทสด๊กก๊อกธม กล่าวถึงพระเจ้าชัยวรมันที่ 2 เมื่อเสด็จกลับจากชวา ในขณะนั้นพระชนมายุได้ 20 พรรษา พระองค์ได้รวบรวมบ้านเมืองให้เป็นปึกแผ่น ต่อมาได้ทรงประกอบพระราชพิธีอันศักดิ์สิทธิ์บนเขาพนมกุเลน หรือ มเหนทรบรรพต โดยการประกาศเอกราชจากชวา และสถาปนาพระองค์ขึ้นเป็นพระจักรพรรดิราช จากนั้นทรงทำสงครามเพื่อรวมเอาดินแดนของอาณาจักรใกล้เคียงรวมเข้ากับ อาณาจักรพระนคร พระองค์ได้ทำสงครามปราบปรามอาณาจักรตะบองขะมุม (อาณาจักรของชาวกูย) ซึ่งมีฐานอำนาจอยู่บริเวณเทือกเขาพนมดงรัก เมืองอัตตะปือ และบริเวณอีสานใต้ เพื่อสงบศึกพระนางพิณสวรรครามาวตีผู้ปกครองเมืองวิเภทะ (ปัจจุบันอยู่ในเขตพื้นที่จังหวัดศรีสะเกษ, ประเทศไทย) จึงถวายธิดานามว่าปาวิตรา แด่พระเจ้าชัยวรมันที่ 2 เพื่อให้อภิเษกสมรส ต่อมาพระเจ้าชัยวรมันที่ 2 ทรงสถาปนาพระนางปาวิตราเทวี ขึ้นเป็นพระอัครมเหสีพระนามว่า พระนางกัมพุชราชลักษมี และแต่งตั้งพระเชษฐาของพระนางปาวิตราคือ วิษณุวาล เป็น ลักษมินทรา ขุนพลและผู้ดูแลพระคลังส่วนพระองค์ ต่อมาวิษณุวาลกลายเป็นขุนพลผู้ยิ่งใหญ่ของพระเจ้าชัยวรมันที่ 2 ในการทำสงครามเพื่อขยายอาณาจักรพระนครออกไปจนกว้างใหญ่ จารึกศิวศักติ กล่าวว่าพระเจ้าชัยวรมันที่2 ทรงโปรดให้สร้างปราสาทพระวิหารเพื่อถวายแด่พระศิวะ และใด้กำหนดพื้นที่หลายแห่งบริเวณพระวิหารและใกล้เคียงเป็นเขตศักดิ์สิทธิ์ เรียกว่า "ภวาลัย"
สถาปนาลัทธิเทวราชา

พระเจ้าชัยวรมันที่ 2 ได้รับการยกย่องว่าเป็นกษัตริย์ผู้วางรากฐานของระบอบกษัตริย์แบบสมมุติเทพ หรือลัทธิบูชาบุคคลที่นิยามว่ากษัตริย์คือเทพเจ้าที่ลงมาจุติเพื่อปกครองและให้ความช่วยเหลือมนุษย์ กษัตริย์ทรงเปรียบเสมือนองค์สมมุติเทพ เป็นอวตารของเทพเจ้าปางต่างๆที่เสด็จลงมายังโลกมนุษย์ โดยจุดเริ่มต้นของระบอบเทวราชในอาณาจักรขะแมร์เกิดจากการประกอบพิธีกรรมอันศักดิ์สิทธิ์เพื่อส่งผ่านจิตวิญญาณของเทพเจ้าลงในร่างของกษัตริย์มนุษย์พิธีนี้เกิดขึ้นครั้งแรกในปี ค.ศ. 802 บนภูเขาศักดิ์สิทธิ์ "มเหนทรบรรพต" ปัจจุบันเป็นที่รู้จักในนาม พนมกุเลน เพื่อเฉลิมฉลองความเป็นอิสระของ "อาณาจักรพระนคร"  และเพื่อประกาศพระเกียรติยศของกษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่เป็นดั่งเทพเจ้า ในพิธีนี้พระเจ้าชัยวรมันที่ 2 ได้รับการสถาปนาขึ้นเป็นกษัตริย์และสมมุติเทพโดยพราหมณ์ศิวไกวัลย์    จารึกจากปราสาทสด๊กก๊อกธมระบุว่าพระเจ้าชัยวรมันที่ 2 ได้ให้พราหมณ์ขึ้นไปประกอบพิธีเทวราชเพื่อสถาปนาให้พระองค์เป็นเทวราชาที่เขาพนมกุเลน และพระองค์ทรงประกาศเอกราชจากชวาด้วย
ประกาศเอกราชจากชวา

พระเจ้าชัยวรมันที่ 2 ทรงเป็นเจ้าชายจากอาณาจักรเจละทรงไปศึกษาเล่าเรียนบนเกาะชวาในฐานะ “ราชบุตรบุญธรรม” ซึ่งมีความหมายเดียวกับการเป็น “องค์ประกัน” เมื่อเจ้าชายชัยวรมันที่ 2 เสด็จกลับจากชวาทรงรวบรวมอาณาจักรให้เป็นปึกแผ่นในนาม “อาณาจักรพระนคร” (Khmer Empire) ทรงนำคติในลัทธิบูชาบุคคลมาเผยแพร่และทรงเริ่มต้นสร้างศาสนสถานเพื่อบูชาเทพเจ้า  เมื่อพระองค์เสด็จกลับมาครองอาณาจักรเจนละน้ำแล้วพระองค์จึงวางแผนที่จะประกาศอิสรภาพจากชวา เมื่อชวาล่วงรู้ ในปี ค.ศ. 780 กษัตริย์ชวาแห่งราชวงศ์ ไศเลนทร์ (Sailendra) ได้ยกทัพเรือบุกเข้าปราบปราม พระเจ้าชัยวรมันที่ 2 ได้หลบหนีไปยังอินทรปุระในปี ค.ศ. 781 ต่อมาในปี ค.ศ. 790 ได้ประกาศสงครามขับไล่ชาวชวาออกจากดินแดนของ "อาณาจักรเจนละน้ำ" ทรงสามารถขับไล่ชวาออกไปได้สำเร็จในปี ศ.ศ. 800 จากนั้นทรงรวมอาณาจักรเจนละบก และอาณาจักรเจนละน้ำเข้าด้วยกันสถาปนาเป็นอาณาจักรพระนคร และย้ายเมืองหลวงไปยังเทือกเขาพนมกูเลน โดยมีเมืองหลวงคือ "มเหนทรบรรพต" ทรงทำพิธีปราบดาภิเษกและประกาศเอกราชจากชวาในปี ค.ศ. 802
สวรรคต

พระเจ้าชัยวรมันที่ 2 สวรรคตเมื่อประมาณ ค.ศ.850 มีพระนามเมื่อสวรรคตแล้วว่า "พระบาทปรเมศวร"
เกาะปึจ

| เกาะปึจ កោះពេជ្រ |
| --- | --- |
ถนนสายหนึ่งในย่านเอลีเซบนเกาะปึจ
ประเทศ: กัมพูชา
จังหวัด: พนมเปญ
เขต: จ็อมการ์มน
แขวง: โตนเลบาสัก
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 0.8 ha (2.0 เอเคอร์)
เว็บไซต์: www.ocic.com.kh
เกาะฮ์ปึจ หรือ เกาะเพชร (เขมร: កោះពេជ្) เป็นเกาะกลางแม่น้ำเกาะหนึ่งอยู่กลางสบน้ำสองสายคือแม่น้ำโขงกับแม่น้ำบาสัก ตั้งอยู่ในแขวงโตนเลบาสัก เขตจ็อมการ์มน กรุงพนมเปญ ประเทศกัมพูชา
ในอดีตเกาะปึจมีบ้านเรือนตั้งอาศัยน้อยหลัง เพราะโดยมากเป็นพื้นที่สวน เมื่อ พ.ศ. 2543 เกาะปึจยังมีสภาพเป็นที่ลุ่มหนองน้ำ ต่อมามีการลงทุนจากประเทศจีนบนเกาะปึจ มีการขับไล่คนออกจากเกาะ แล้วแทนที่ด้วยโครงการก่อสร้างโรงเรียนนานาชาติ อาคารสำนักงาน อาคารชุด ห้องอยู่อาศัย ภัตตาคาร ที่ล้วนสร้างด้วยสถาปัตยกรรมแบบยุโรป รวมทั้งมีสื่งก่อสร้างคล้ายประตูชัย ของประเทศฝรั่งเศสด้วย มีย่านหนึ่งบนเกาะเรียกว่าเอลีเซ (Elysée) มีก่อสร้างที่ได้รับแรงบันดาลใจสถาปัตยกรรมในกรุงปารีส และย่านอื่นของเกาะปึจก็มีการก่อสร้างตึกสูงใหม่ ๆ ส่งผลให้ราคาอสังหาริมทรัพย์บนเกาะพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว และประชากรบนเกาะส่วนใหญ่เป็นชาวจีน
วันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 ตรงกับเทศกาลน้ำของกัมพูชา เกิดเหตุเหยียบกันตายบนสะพานข้ามเกาะปึจ ทำให้มีผู้เสียชีวิต 347 ราย และบาดเจ็บมากกว่า 700 คน จากเหตุการณ์นี้ ฮุน เซน นายกรัฐมนตรีกัมพูชากล่าวว่า เป็นโศกนาฏกรรมที่เลวร้ายที่สุดหลังสิ้นสุดยุคเขมรแดง
ระเบียงภาพ

ศาลาว่าการเมืองเกาะปึจ
ป้ายภาษาเขมร อังกฤษ และจีน สามารถพบได้ทั่วไปบนเกาะ
ประติมากรรมบนเกาะปึจ
เอ ภู่ทอง

| เอ ภู่ทอง |
| --- | --- |

เกิด: เอ ลิ้ม (Eh Lim)  (1975-10-14) 14 ตุลาคม ค.ศ. 1975 (49 ปี)  จังหวัดเกาะกง ประเทศกัมพูชา
ชื่ออื่น: Atitep Chongkong Chhes 
สัญชาติ: กัมพูชา
ส่วนสูง: 1.80 m (5 ft 11 in)
น้ำหนัก: 48 kg (106 lb; 7.6 st) 63 kg (139 lb; 9.9 st)  80 kg (180 lb; 13 st) 85 kg (187 lb; 13.4 st)
รูปแบบ: ประฏาลเสรี

สถิติคิกบอกซิง/มวยไทย
คะแนนรวม: 192
ชนะ: 178
โดยการน็อก: 40
แพ้: 9
เสมอ: 5
 
| เหรียญรางวัล> มวยสากลสมัครเล่น.ตัวแทนของ   กัมพูชา.ซีเกมส์ |
| --- | --- | --- |
|  | 2009 เวียงจันทน์ | Light heavyweight |
เอ ภู่ทอง หรือในชื่อที่เรียกในวงการมวยไทยและมวยเขมร "เอ ภูทอง" (เขมร: អេ ភូថង, É Phuthâng เอ ภูถง  [ʔeː pʰuːtʰɑːŋ]; เกิด ค.ศ.1975, ชื่อในอักษรโรมันมีทั้งสะกดเป็น Eh Phouthong, Ei Phouthang และ Eh Phuthong) เป็นอดีตนักกีฬาอาชีพในกีฬาคิกบอกซิง มวยเขมร (กุนแขมร์) อดีตพิธีกรรายการโทรทัศน์ และปัจจุบันมีอาชีพเป็นครูมวย  เขามีชื่อเสียงจากการใช้ลูกเตะข้างขวาในการแข่งขันมวยอาชีพ ซึ่งมีอานุภาพมากจนสามารถทำให้คู่ต่อสู้กระดูกแขนหักมามากมาย และถือว่าเป็นหนึ่งในตำนานของวงการมวยเขมร  และเป็นนักกีฬาคิกบอกซิงที่มีชื่อเสียงมากที่สุดของประเทศกัมพูชา นอกจากนี้ เขายังเป็นครูผู้ฝึกสอนของเทิน เธียรา นักมวยคิกบอกซิงระดับแชมเปี้ยนของประเทศกัมพูชา
เอ ภู่ทอง เป็นญาติชั้นหลานลุงของยุทธ ภู่ทอง อดีตผู้ว่าราชการจังหวัดไพรแวงและจังหวัดเกาะกง และเป็นญาติชั้นหลานปู่ของใส่ ภู่ทอง อดีตนักการเมืองกัมพูชาผู้นำชาวไทยเกาะกง
สถานีรถไฟพระตะบอง

สถานีรถไฟพระตะบอง (เขมร: ស្ថានីយ៍រថភ្លើងបាត់ដំបង) เป็นสถานีรถไฟหลักของเมืองพระตะบอง จังหวัดพระตะบอง ประเทศกัมพูชา อยู่ในเส้นทางรถไฟสายตะวันตกของประเทศ เปิดให้บริการตั้งแต่ พ.ศ. 2496 ดำเนินกิจการโดยรถไฟหลวงกัมพูชา (Chemins de Fer Royaux du Cambodge) ปัจจุบันดำเนินกิจการโดยรอยัลเรลเวย์ (อังกฤษ: Royal Railway) สถานีรถไฟนี้เป็นจุดเชื่อมระหว่างสถานีรถไฟพนมเปญกับสถานีรถไฟกรุงเทพของประเทศไทย
ประวัติ

เส้นทางรถไฟของสถานีรถไฟพระตะบองสร้างโดยรัฐบาลไทยในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เป็นส่วนต่อขยายของทางรถไฟสายอรัญญประเทศ–มงคลบุรี ที่ขยายเข้าเมืองพระตะบอง รัฐบาลไทยได้ทำการเวนคืนที่ดินในจังหวัดปราจีนบุรี จังหวัดพิบูลสงคราม และจังหวัดพระตะบองเพื่อก่อสร้างเส้นทางใน พ.ศ. 2485–2487 โดยมีทหารญี่ปุ่นทำหน้าที่บุกเบิกเส้นทางให้ แต่ครั้นสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สองเมื่อ พ.ศ. 2489 รัฐบาลไทยต้องคืนดินแดนและเส้นทางที่เคยสร้างไว้คืนแก่ฝรั่งเศส ในช่วงสงครามกลางเมืองกัมพูชา ทางรถไฟเส้นนี้ได้รับความเสียหายหนักจากปืนใหญ่ และถูกทำลายอีกครั้งในยุคเขมรแดง
ช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980 การเดินทางระหว่างพนมเปญ–พระตะบองมีระยะทางราว 300 กิโลเมตร ใช้เวลาเดินทาง 14 ชั่วโมง แต่การเดินทางโดยรถไฟนี้จะใช้เวลาเดินทาง 2-3 วัน และอันตรายมากกว่า การเดินรถหยุดลงใน พ.ศ. 2552 เพราะสภาพรางรถไฟทรุดโทรมเกินไป และเปิดให้บริการอีกครั้งในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2561 ปัจจุบันมีการเดินรถไปชายแดนไทยที่สถานีรถไฟปอยเปต และมีแผนที่จะเชื่อมโยงการเดินรถระหว่างกรุงเทพฯ–พนมเปญ
สิ่งก่อสร้าง

ตัวอาคารสถานีได้รับการบูรณะและทาสีใหม่ ส่วนนาฬิกาเหนือประตูทางเข้าตายตั้งแต่เมื่อไรไม่ปรากฏ และเข็มนาฬิกาหยุดไว้ในเวลา 08.02 น. ส่วนรางรถไฟในเขตสถานีถูกซ่อมแซมใหม่เมื่อ พ.ศ. 2561 นอกจากนี้ยังมีซากโกดัง และกระท่อมสัญญาณรถไฟที่พังเสียหายตามกาลเวลา ซึ่งบางส่วนมีคนบุกรุกเข้าไปอาศัย เก็บของ หรือทำพาณิชยกรรมในนั้น
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ สถานีรถไฟพระตะบอง
| ด ค กสายเหนือ (กัมพูชา) |
| --- | --- |
พนมเปญ - โปเจนตง - ส้อม - สำโรง - บาดัง - ชุมชนตเบ็งคพอส - มิเอโนะเกะ - แครน โรเวีย - โรมาเร่ - เกรียงเกรียน - กุดล - บอมนาค - ตูน - คำเริง - โพธิสัตว์ - สแน็มพลา - ทรอป อันชอน - เมืองคานนา - สวาย อุ่นแก้ว - คอมเลน - ตุน ตุง ตู่ไก - เพลส ไว - มนรุเซอิ - โคเชอร์ - พนมเปญ แทปเปอร์ ไทย - ก๊กปุน - ออสเลา - พระตะบอง - โอตากิ - โชรอย ดาว - เต้ สำโรง - พนมเตาชี - จอม คาร์เดย์ - มังเคิลวอลเล่ย์ - เสรีเซาฟาน - ปอยเปต - ด่านพรมแดนบ้านคลองลึก
ชานชาลาสถานีรถไฟพระตะบองก่อนการบูรณะ พ.ศ. 2553
ซากอาคารในเขตสถานีรถไฟ พ.ศ. 2557
เกาะรง (เมือง)

| เกาะรง ក្រុងកោះរ៉ុង |
| --- | --- |
นคร

ประเทศ:  กัมพูชา
จังหวัด: พระสีหนุ
อำเภอ: พระสีหนุ
จัดตั้งขึ้นเป็นนคร: 31 มกราคม พ.ศ. 2562
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: นวน บุนทล (CPP)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 102.5 ตร.กม. (39.6 ตร.ไมล์)
ประชากร (2562)
 • ทั้งหมด: 4,000 คน
 • ความหนาแน่น: 39 คน/ตร.กม. (100 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+07:00 (ICT)
เกาะรง (เขมร: កោះរ៉ុង, เกาะรุง) เป็นเมืองชายฝั่งทะเลแห่งหนึ่งขึ้นกับอำเภอพระสีหนุ จังหวัดพระสีหนุ ประเทศกัมพูชา มีพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งเกาะรง (កោះរ៉ុង) และเกาะรงซันลึม (កោះរ៉ុងសន្លឹម, เกาะรุงสนฺลึม) ซึ่งเป็นเกาะกลางอ่าวไทย ขึ้นเป็นเมือง หรือ กรุง ในภาษาเขมร เมื่อวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2562 มีประชากรประมาณ 4,000 คน
ที่มาของชื่อ เกาะรง เข้าใจว่ามาจากคำเขมรเก่าว่า รูง (រូង, รูง) แปลว่า ถ้ำ หรืออุโมงค์ บางคนก็ว่า รง อาจเป็นชื่อของบุคคลที่ปรากฏอยู่ในประวัติศาสตร์ บ้างก็ว่ามาจากคำว่า โรง ที่แปลว่า สิ่งปลูกสร้างที่มีหลังคาคลุม
เกาะรงจัดว่าเป็นนิคมใหม่ เพราะเพิ่งมีการตั้งถิ่นฐานบนเกาะรงเมื่อ พ.ศ. 2543 เป็นต้นมา มีสถานะเป็นตำบลเกาะรง ขึ้นกับอำเภอมิตตเภียพ จังหวัดพระสีหนุ (ปัจจุบันคืออำเภอพระสีหนุ จังหวัดพระสีหนุ) เกาะรงมีประชากรอยู่สี่หมู่บ้าน ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาได้มีชาวต่างชาติก่อสร้างเกสต์เฮาส์ บังกะโลเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ แต่กระนั้นบนเกาะก็แทบไม่มีโครงสร้างพื้นฐานมากนัก ประชาชนล้วนใช้การคมนาคมด้วยเรือเป็นหลัก โดยมีท่าเรือกระจายอยู่หลายแห่งบนเกาะ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เกาะรง
Independent Travel Guide on Koh Rong Island เก็บถาวร 2016-10-31 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Koh Rong Island Tourism
Cambodia Island Database-list of islands
พระบาทสมเด็จพระนโรดม สุรามฤต

พระบาทสมเด็จพระนโรดม สุรามฤต (เขมร: នរោត្តម សុរាម្រិត, Nôroŭttâm Sŏréamrĭt; 6 มีนาคม ค.ศ. 1896 – 3 เมษายน ค.ศ. 1960) เป็นพระมหากษัตริย์รัชกาลที่ 113 แห่งราชอาณาจักรกัมพูชา ทรงเป็นพระมหากษัตริย์กัมพูชายุคใหม่พระองค์ที่ 4 นับตั้งแต่กัมพูชาตกเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศส
พระราชประวัติ

|  พระมหากษัตริย์แห่งกัมพูชายุคใหม่ |
| --- | --- |
: สมเด็จพระหริรักษ์รามมหาอิศราธิบดี
: พระบาทสมเด็จพระนโรดม บรมรามเทวาวตาร
: พระบาทสมเด็จพระสีสุวัตถิ์
: พระบาทสมเด็จพระสีสุวัตถิ์ มุนีวงศ์
: พระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุ (ครั้งที่ 1)
: พระบาทสมเด็จพระนโรดม สุรามฤต
: พระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุ (ครั้งที่ 2)
: พระบาทสมเด็จพระบรมนาถ นโรดม สีหมุนี
ด ค ก
พระบาทสมเด็จพระนโรดม สุรามฤต ทรงมีพระนามโดยพิสดารว่า พระบาทสมเด็จพระนโรดม​สุรามฤต วิสุทธมหาขัตติยวงศ์ วิสิษฐ​หริพงศ์ คุณาดิเรก​ธรรมจริโยดม บรมบพิตร พระเจ้าพระราชอาณาจักรกัมพูชา เป็นเจ้าชีวิตเหนือหัว  เสด็จพระราชสมภพเมี่อวันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2439 มีพระนามเดิมคือ นักองมจะ (หม่อมเจ้า) นโรดม สุรามฤต พระโอรสของสมเด็จกรมพระนโรดม สุทธารส (ค.ศ. 1872 - 1945) กับพระองค์เจ้านโรดม พงางาม (ค.ศ. 1874 - 1944) 
เป็นพระภาติยะ (ลูกพี่ชาย)

และพระชามาดา (ลูกเขย) ของพระบาทสมเด็จพระสีสุวัตถิ์ มุนีวงศ์ กษัตริย์แห่งกัมพูชาสมัยใหม่พระองค์ที่ 3
ทรงอภิเษกสมรสกับพระมหากษัตริยานีสีสุวัตถิ์มุนีวงศ์ กุสุมะนารีรัตน์สิริวัฒนา พระราชธิดาของพระบาทสมเด็จพระสีสุวัตถิ์ มุนีวงศ์ เมื่อ พ.ศ. 2463  มีพระราชโอรสองค์สำคัญคือ พระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุ ซึ่งเป็นกษัตริย์แห่งกัมพูชาสมัยใหม่พระองค์ที่ 4
เหตุการณ์ในรัชสมัย

| วิดีโอหลายคลิปจากแหล่งข้อมูลภายนอก |
| --- | --- |
 พระพระราชพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพพระบาทสมเด็จพระนโรดม สุรามฤต พระราชอาณาจักรกัมพูชา สมัยสังคมราษฎรนิยม (ภาษาเขมร ตอนที่ 1) ที่ยูทูบ}
 พระพระราชพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพพระบาทสมเด็จพระนโรดม สุรามฤต พระราชอาณาจักรกัมพูชา สมัยสังคมราษฎรนิยม (ภาษาเขมร ตอนที่ 2) ที่ยูทูบ}
 พระพระราชพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพพระบาทสมเด็จพระนโรดม สุรามฤต พระราชอาณาจักรกัมพูชา สมัยสังคมราษฎรนิยม (ภาษาเขมร ตอนที่ 3) ที่ยูทูบ}
หลังกัมพูชาได้รับเอกราชจากฝรั่งเศสในปี พ.ศ. 2496 สมเด็จพระบรมนาถนโรดม สีหนุผู้เป็นพระราชโอรสของพระองค์ได้สละราชสมบัติเพื่อลงเล่นการเมืองและสมัครรับเลือกตั้งเป็นนายกรัฐมนตรีแห่งราชอาณาจักรกัมพูชา (ภายใต้สังกัดพรรคสังคมราษฎร์นิยมของพระองค์เอง) ทำให้กัมพูชาเข้าสู่ยุคการปกครองโดยสังคมราษฎรนิยมในที่สุด พระบาทสมเด็จพระนโรดม สุรามฤตจึงทรงได้รับอัญเชิญเสด็จขึ้นเถลิงถวัลย์ราชสมบัติเมี่อวันที่ 3 มีนาคม พ.ศ. 2498 และทรงอยู่ในราชสมบัติตราบจนเสด็จสวรรคตเมี่อวันที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2503 ภายหลังการเสด็จสวรรคต ทรงได้รับการถวายพระนามว่า "พระมหากาญจนโกศ"
ในระหว่างที่พระองค์ทรงครองราชย์นั้นราชอาณาจักรกัมพูชามีปัญหาคดีปราสาทพระวิหารกับไทย ทำให้พระองค์ได้ทรงตรัสบริภาษประเทศไทยให้พระสีหนุทรงฟังหลายครั้ง
อนึ่ง ก่อนพระบาทสมเด็จพระนโรดม สุรามฤต จะทรงขึ้นครองราชย์ พระองค์ได้ทรงพระราชนิพนธ์ทำนองเพลง "นครราช" เป็นเพลงชาติของกัมพูชา ร่วมกับครูเพลงชาวฝรั่งเศสอีก 2 คน เพลงนครราชนี้ได้รับทำนองที่คล้ายกับเพลงชาติญี่ปุ่น "คิมิงะโยะ" และได้รับการบรรเลงในโอกาสสำคัญ 2 ครั้งได้แก่ พระราชพิธีบรมราชาภิเษกจนถึงพระราชพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพของพระองค์
เหตุการณ์ในรัชสมัย > พระบรมราชานุสรณ์

พระบรมรูปขี้ผึ้งของพระบาทสมเด็จพระนโรดม สุรามฤต
จากซ้ายไปขวา พระบรมรูปขี้ผึ้งของพระบาทสมเด็จพระนโรดม สุรามฤต และสมเด็จพระมหากษัตริยานีสีสุวัตถิ์ กุสุมะ นารีรัตน์ สิริวัฒนา พระอัครมเหสี ประดิษฐานที่ พิพิธภัณฑ์หมู่บ้านวัฒนธรรมเขมร จังหวัดเสียมราฐ
รางวัลและเครื่องราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ในประเทศ

เครื่องราชอิสริยาภรณ์พระราชอาณาจักรกัมพูชา ชั้นมหาเสรีวัฒน์
เครื่องราชอิสริยาภรณ์มุนีสาราภัณฑ์ ชั้นมหาเสรีวัฒน์
| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
|  ลาว | พ.ศ. 2498 | เครื่องราชอิสริยาภรณ์ล้านช้างร่มขาว |  |
|  สหภาพโซเวียต | พ.ศ. 2499 | เครื่องอิสริยาภรณ์ซูโวรอฟ ชั้นที่ 1 |  |
|  เช็กเกีย | พ.ศ. 2499 | เครื่องอิสริยาภรณ์ราชสีห์ขาว ชั้นที่ 1 |  |
|  ฝรั่งเศส | ไม่ทราบปี | เครื่องอิสริยาภรณ์เลฌียงดอเนอร์ ชั้นประถมาภรณ์ |  |
|  ไทย | ไม่ทราบปี | เครื่องขัตติยราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติคุณรุ่งเรืองยิ่งมหาจักรีบรมราชวงศ์ (ฝ่ายหน้า) |  |
|  ญี่ปุ่น | ไม่ทราบปี | เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันสูงส่งยิ่งดอกเบญจมาศ ชั้นสังวาลย์ |  |
|  เวียดนาม | ไม่ทราบปี | เครื่องราชอิสริยาภรณ์มังกรแห่งอันนัม ชั้นประถมาภรณ์ |  |
|  รัฐเวียดนาม | ไม่ทราบปี | เครื่องอิสริยาภรณ์แห่งชาติเวียดนาม ชั้นประถมาภรณ์ |  |
|  พม่า | ไม่ทราบปี | เครื่องอิสริยาภรณ์สิริสุธรรมะ ชั้นอัคคมหาสิริสุธัมมะ |  |
เครื่องอิสริยยศลำดับสหไมตรี

| เครื่องอิสริยยศลำดับสหไมตรี |
| --- | --- |
 ชั้นอัสสฤทธิ์ 
ประเภท: อิสริยาภรณ์มิตรภาพ จำนวน 5 ขั้น
วันสถาปนา: 9 กันยายน ค.ศ. 1948
ประเทศ: กัมพูชา
ผู้สมควรได้รับ: ชาวต่างชาติผู้มีความชอบดีเด่นต่อพระมหากษัตริย์และประชาชนชาวกัมพูชา
มอบเพื่อ: การเสริมสร้างความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ การทูต
สถานะ: ยังคงมีการพระราชทาน
ผู้สถาปนา: พระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุ
ประธาน: พระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรกัมพูชา
สถิติการมอบ
รายแรก: JM Abdul Aziz (1956)
รายล่าสุด: Dr.Lutgardo C.Punzalan (2017)
ลำดับเกียรติ
สูงกว่า: เครื่องอิสริยยศมุนีสาราภัณฑ์
เครื่องอิสริยยศลำดับสหไมตรี (เขมร: គ្រឿងឥស្សរិយយសលំដាប់សហមេត្រី เคฺรืองอิสฺสริยยสลํฎาบ่สหเมตฺรี) เป็นชื่อของตระกูลเครื่องราชอิสริยาภรณ์ซึ่งมอบโดยรัฐบาลแห่งพระราชอาณาจักรกัมพูชา สถาปนาขึ้นเมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1948 โดยแบ่งลำดับเกียรติเป็น 3 ชั้น ต่อมาได้ขยายลำดับเกียรติขึ้นเป็น 5 ชั้น เมื่อวันที่ 23 สิงหาคม ค.ศ. 1956  การมอบเครื่องราชอิสริยาภรณ์ตระกูลนี้ได้ระงับไปในสมัยการปกครองของเขมรแดง ก่อนจะมีการฟื้นฟูการมอบอีกครั้ง ตามพระราชกฤษฎีกา เลขที่ 1095/01 ลงวันที่ 5 ตุลาคม ค.ศ. 1995 เครื่องราชอิสริยาภรณ์ตระกูลนี้มอบเป็นเครื่องหมายแห่งมิตรภาพแก่ชาวต่างชาติผู้มีความชอบดีเด่นต่อพระมหากษัตริย์และประชาชนแห่งราชอาณาจักรกัมพูชา โดยเฉพาะอย่างยิ่งในด้านการเสริมสร้างความสัมพันธ์ระหว่างประเทศหรือด้านการทูต
ลำดับเกียรติ

เครื่องราชอิศริยาภรณ์มีลำดับเกียรติทั้งหมด 5 ชั้น ดังนี้
มหาสิริวัฒน์ (មហាសេរីវឌ្ឍន៍) ประกอบด้วย สายสะพายสำหรับสะพายบ่าขวาเฉียงลงทางซ้าย และดาราประดับอกเสื้อทางเบื้องขวา
มหาเสนา (មហាសេនា)
ธิบดินทร์ (ធិបឌិន្ទ)
เสนา (សេនា)
อัสสฤทธิ์ (អស្សឫទ្ធិ)
แม่น้ำบาสัก

บทความนี้เกี่ยวกับแม่น้ำในประเทศกัมพูชา สำหรับแม่น้ำในประเทศไทย ดูที่ แม่น้ำป่าสัก
| แม่น้ำบาสัก โตนเลบาสัก |
| --- | --- |
ภาพมุมกว้างของแม่น้ำบาสักใกล้เมืองเกิ่นเทอ
ชื่อท้องถิ่น: ទន្លេបាសាក់ (เขมร)
ที่ตั้ง
ประเทศ: กัมพูชา, เวียดนาม
นคร: พนมเปญ
ลักษณะทางกายภาพ

ต้นน้ำ: แม่น้ำโขง
 • ตำแหน่ง: พนมเปญ
 
ปากน้ำ:  
 • ตำแหน่ง: ทะเลจีนใต้ จังหวัดซ้อกจัง
 • ระดับความสูง: 0 เมตร (0 ฟุต)
ความยาว: 190 กิโลเมตร (120 ไมล์)

อัตราการไหล:  
 • ตำแหน่ง: พนมเปญ
 
ลุ่มน้ำ
ลำน้ำสาขา:  
 • ขวา: แม่น้ำ Bình Di
สะพานเกิ่นเทอ
แม่น้ำบาสัก (อังกฤษ: Bassac River; เขมร: ទន្លេបាសាក់, Tonlé Bassac) เป็นแม่น้ำที่ไหลออกจากโตนเลสาบและแม่น้ำโขง แม่น้ำเริ่มต้นที่กรุงพนมเปญและไหลลงใต้ผ่านแนวชายแดนเข้าสู่ประเทศเวียดนามใกล้เมืองเจิวด๊ก (โชฎก) ชื่อแม่น้ำมาจากหน่วยคำเติมหน้าภาษาเขมร “pa” (พ่อหรือเพศชาย) ประสมกับ sak (សក្តិ) (อำนาจหรือเกียรติยศ) ซึ่งเป็นศัพท์เขมรที่ยืมจากภาษาสันสกฤตว่า “sakti” (शक्ति) ในเวียดนามเรียก แม่น้ำเหิ่ว (Sông Hậu)
แม่น้ำบาสักเป็นเส้นทางการติดต่อที่สำคัญระหว่างเวียดนามกับกัมพูชา สะพานข้ามแม่น้ำบาสักมีสองแห่งคือสะพานมุนีวงศ์ที่พนมเปญ กัมพูชา และสะพานเกิ่นเทอที่เมืองเกิ่นเทอ ประเทศเวียดนาม
เดอะแร็ปเปอร์

| เดอะแร็ปเปอร์ |
| --- | --- |

ประเภท: ประกวดร้องเพลงแนวแร็ป
สร้างโดย: เวิร์คพอยท์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์
พิธีกร: ธชา คงคาเขตร อภิษฎา เครือคงคา
กรรมการ: อภิสิทธิ์ โอภาสเอี่ยมลิขิต ขันเงิน เนื้อนวล ณัฐวุฒิ ศรีหมอก จิรายุทธ ผโลประการ พิทวัส พฤกษกิจ พิษณุ บุญยืน
ประเทศแหล่งกำเนิด: ไทย
ภาษาต้นฉบับ: ไทย
จำนวนฤดูกาล: 4
จำนวนตอน: 60 ตอน
การผลิต
ผู้อำนวยการสร้าง: ปัญญา นิรันดร์กุล ประภาส ชลศรานนท์
สถานที่ถ่ายทำ: สตูดิโอเวิร์คพอยท์และนอกสถานที่
กล้อง: Multi-camera
ความยาวตอน: 55-100 นาที
บริษัทผู้ผลิต: บริษัท โต๊ะกลมโทรทัศน์ จำกัด
ออกอากาศ
เครือข่าย: ช่องเวิร์คพอยท์
การแสดงที่เกี่ยวข้อง
 Rap Viet (แร็พเวียด) (The Rapper Vietnam)
เดอะแร็ปเปอร์ (อังกฤษ: The Rapper) เป็นรายการประกวดร้องเพลงแนวแร็ป และฮิปฮอป ผลิตรายการโดยบริษัท เวิร์คพอยท์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ จำกัด (มหาชน) และบริษัท โต๊ะกลมโทรทัศน์ จำกัด ออกอากาศทางช่องเวิร์คพอยท์ จำนวน 4 ฤดูกาล ตั้งแต่ พ.ศ. 2561 - 2564
ช่อง Vie Channel จากประเทศเวียดนาม ซื้อลิขสิทธิ์รายการ The Rapper นำไปทำเป็นรูปแบบรายการภาษาเวียดนามภายใต้ชื่อรายการว่า แร็พเวียด (เวียดนาม: Rap Việt หรือ The Rapper Vietnam) ฤดูกาลที่ 1 ออกอากาศครั้งแรก วันเสาร์ที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2563
พิธีกร โค้ช โปรดิวเซอร์ และ กรรมการ

| พิธีกร | ฤดูกาล> 1 | ฤดูกาล> 2 | ฤดูกาล> 3 | ฤดูกาล> 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
ธชา คงคาเขตร (หลุยส์ 1Flow): ✔
อภิษฎา เครือคงคา (ไอซ์): ✔
โค้ช: ฤดูกาล
| โค้ช | 1 | 2 | 3 | 4 |
พิษณุ บุญยืน (PMC ปู่จ๋าน ลองไมค์): ✔
จิรายุทธ ผโลประการ (UrboyTJ): ✔
พิทวัส พฤกษกิจ (โต้ง TWOPEE Southside): ✔
ณัฐวุฒิ ศรีหมอก (กอล์ฟ F.HERO): ✔
โปรดิวเซอร์: ฤดูกาล
| โปรดิวเซอร์ | 1 | 2 | 3 | 4 |
อภิสิทธิ์ โอภาสเอี่ยมลิขิต (โจอี้ บอย): ✔
ขันเงิน เนื้อนวล (ขันเงิน ไทยเทเนี่ยม): ✔
ฤดูกาล

| ซีซัน | ชื่อซีซัน | ออกอากาศครั้งแรก | ออกอากาศรอบชิงชนะเลิศ | ผู้ชนะเลิศ | จำนวนตอน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | The Rapper | 9 เมษายน 2561 | 23 กรกฎาคม 2561 | ศิริศักดิ์ เลขวัฒนะโรจน์ (เอนัน IRONBOY) - ทีม TWOPEE | 17 ตอน |
| 2 | The Rapper 2 | 11 กุมภาพันธ์ 2562 | 3 มิถุนายน 2562 | นครินทร์ จรูญวิทยา (แชมป์ MAIYARAP) - ทีม UrboyTJ | 17 ตอน |
| 3 | The Rapper 2020 Civil War | 2 มีนาคม 2563 | 25 พฤษภาคม 2563 | สรัล มณีโชติ (โอม SARAN) - ทีม TWOPEE | 13 ตอน |
| 4 | The Rapper 2021 | 6 กันยายน 2564 | 29 พฤศจิกายน 2564 | ฐนิศร์ แก้วสุริวงษ์ (ทีม SMEW) - ทีม BLACK (JOEYBOY, TWOPEE, PMC) | 13 ตอน |
รูปแบบรายการ > ซีซั่นที่ 1 และ 2 > รอบที่ 1 : Audition

ผู้เข้าแข่งขันจะต้องขึ้นมาร้องเพลงแบบแร็ปคนละ 1 เพลง โดยที่โค้ชทั้ง 4 คนมีสิทธิ์เลือกเข้าทีมได้โดยการเหยียบคันเร่ง โดยหากมีโค้ชเหยียบคันเร่งเพียงคนเดียว ผู้เข้าแข่งขันจะได้ไปอยู่กับทีมนั้นทันที หากไม่มีโค้ชเหยียบคันเร่งเลย ผู้เข้าแข่งขันจะตกรอบ และหากมีโค้ชเหยียบคันเร่งตั้งแต่ 2 คนขึ้นไป โปรดิวเซอร์ทั้ง 2 คนจะเป็นผู้เลือกว่าจะส่งมอบผู้เข้าแข่งขันให้ไปอยู่กับทีมใด อนึ่ง จะมีกติกาพิเศษ คือ หากโปรดิวเซอร์ทั้งสองคนส่งมอบผู้เข้าแข่งขันให้กับโค้ชทีมหนึ่งแล้ว โค้ชอีกทีมหากต้องการชิงตัวสามารถโยนหมวกทองลงพื้นได้ หากมีโค้ชคนเดียวโยนหมวกทอง ผู้เข้าแข่งขันจะไปอยู่กับทีมของโค้ชที่โยนหมวกทองทันที แต่ถ้ามีโค้ชโยนหมวกทองตั้งแต่ 2 คนขึ้นไป ผู้เข้าแข่งขันสามารถเลือกสวมหมวกทองของโค้ชคนใดคนหนึ่งเพื่อเข้าทีมได้ตามที่ต้องการ แต่หมวกทองนี้สามารถแย่งผู้เข้าแข่งขันได้เพียงทีมละคนเดียวเท่านั้น
รูปแบบรายการ > ซีซั่นที่ 1 และ 2 > รอบที่ 2 : Battle

ในรอบนี้ แบ่งออกเป็นด้วยกัน 2 รอบ คือ รอบ Battle และรอบ 8 บาร์หนีตาย
รูปแบบรายการ > ซีซั่นที่ 1 และ 2 > รอบที่ 2 : Battle > รอบ Battle

ในรอบนี้ โค้ชของแต่ละทีมจะต้องเลือกลูกทีมมาแบทเทิลกันเองในทีม ตามเพลงทีโค้ชแต่ละทีมได้กำหนดไว้ให้ โดยจะแบ่งออกเป็น 4 กลุ่ม ซึ่งแต่ละกลุ่มจะมีอยู่ด้วยกัน 2-3 คน และจะมีเพียงแค่หนึ่งคนเท่านั้นในแต่ละกลุ่มที่จะสามารถผ่านเข้ารอบได้ โดยผู้เข้าแข่งขันที่จะได้เข้ารอบนั้นจะถูกเลือกโดยโปรดิวเซอร์ทั้ง 2 คน แต่ถ้าหากว่าโปรดิวเซอร์ทั้ง 2 คนมีความเห็นที่ไม่ตรงกันที่จะเลือกผู้เข้าแข่งให้ผ่านเข้ารอบ สิทธิ์การเลือกก็จะไปตกไปอยู่ที่โค้ชประจำทีมของผู้เข้าแข่งขันโดยให้โค้ชเป็นคนเลือกเอง ส่วนผู้ที่ไม่ผ่านเข้ารอบในรอบนี้ ก็จะต้องไปแร็ปสดแก้ตัวในรอบ 8 บาร์หนีตาย อนึ่ง จะมีกติกาพิเศษ คือ หากโปรดิวเซอร์ทั้งสองคนส่งมอบผู้เข้าแข่งขันคนหนึ่งเข้ารอบต่อไปแล้ว โค้ชอีกทีมหากต้องการชิงตัวผู้เข้าแข่งขันอีกคนหนึ่งที่แพ้เข้ารอบต่อไปในฐานะลูกทีมของตนเอง โค้ชสามารถโยนหมวกทองลงพื้นได้ และผู้เข้าแข่งขันคนนั้นจะผ่านเข้ารอบและไปอยู่กับทีมของโค้ชที่โยนหมวกทอง ซึ่งคล้ายกับการ Steal ในรายการ The Voice แต่หมวกทองนี้สามารถแย่งผู้เข้าแข่งขันได้เพียงทีมละคนเดียวเช่นกัน
รูปแบบรายการ > ซีซั่นที่ 1 และ 2 > รอบที่ 2 : Battle > รอบ 8 บาร์หนีตาย

ในรอบนี้ ผู้ที่ไม่ผ่านเข้ารอบในรอบ Battle จะต้องมาแร็ปสดแก้ตัวในรอบนี้เพื่อให้ตนเองผ่านเข้ารอบ โดยใช้ Beat เพลงเดียวกัน ความยาว 8 บาร์เท่ากัน ซึ่งเนื้อหาที่จะแร็ปนั้นมาจากโจทย์ของโค้ชแต่ละทีมที่ได้กำหนดเอาไว้ และโค้ชก็จะเลือกผู้เข้าแข่งขันมาได้แค่ 1 คนเท่านั้นเพื่อที่จะได้ผ่านเข้าสู่รอบต่อไปได้ ผู้เข้าแข่งขันที่ไม่ผ่านรอบนี้จะตกรอบไปในที่สุด
รูปแบบรายการ > ซีซั่นที่ 1 และ 2 > รอบที่ 3 : Play Off

ในรอบนี้ แบ่งออกเป็นด้วยกัน 2 รอบ คือ รอบ Play Off และรอบ 8 บาร์เข้าชิง