stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เอเชียนเกมส์

| --- | --- |
สัญลักษณ์อย่างเป็นทางการของการแข่งขัน
ชื่อย่อ: เอเซียด
คำขวัญ: Ever Onward (ก้าวหน้าตลอดไป)
ก่อตั้ง: เอเชียนเกมส์ 1951 ใน นิวเดลี, ประเทศอินเดีย
จัดขึ้นทุก: 4 ปี
ครั้งล่าสุด: เอเชียนเกมส์ 2022 ใน หางโจว, ประเทศจีน
ครั้งต่อไป: เอเชียนเกมส์ 2026 ใน ไอจิ– นาโกยะ, ประเทศญี่ปุ่น
วัตถุประสงค์: การแข่งขันกีฬาหลายประเภทสำหรับประเทศในทวีปเอเชีย
การแข่งขัน  1951  1954  1958  1962  1966  1970  1974  1978  1982  1986  1990  1994  1998  2002  2006  2010  2014  2018  2022  2026  2030  2034  กีฬา (รายละเอียด)  ยิงธนู  กรีฑา  แบดมินตัน  บาสเกตบอล  มวย  พายเรือแคนู  คริกเก็ต  ปั่นจักรยาน  ดำน้ำ  ขี่ม้า  ฟันดาบ  กีฬาฮอกกี้  ฟุตบอล  กอล์ฟ  ยิมนาสติก  แฮนด์บอล  ยูโด  กาบัดดี  คาราเต้  ศิลปะป้องกันตัว  ปัญจกีฬาสมัยใหม่  พายเรือ  สมาคมรักบี้  เรือใบ  เซปักตะกร้อ  ยิงปืน  ซอฟต์เทนนิส  สควอช  ว่ายน้ำ  ระบำใต้น้  เทเบิลเทนนิส  เทควันโด  เทนนิส  ไตรกีฬา  วอลเลย์บอล  โปโลน้ำ  ยกน้ำหนัก  มวยปล้ำ  วูซู 
เอเชียนเกมส์ (อังกฤษ: Asian Games; ชื่อย่อ: Asiad) เป็นการแข่งขันกีฬาหลากชนิดระหว่างประเทศในทวีปเอเชีย ซึ่งมีการจัดขึ้นในทุกสี่ปี เริ่มกำหนดการแข่งขันโดยสหพันธ์เอเชียนเกมส์ (The Asian Games Federation; AGF) ตั้งแต่การแข่งขันครั้งแรกถึงครั้งที่ 8 และตั้งแต่เอเชียนเกมส์ครั้งที่ 9 เป็นต้นมา บริหารจัดการแข่งขันโดยสภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย (Olympic Council of Asia; OCA) ภายใต้การรับรองโดยคณะกรรมการโอลิมปิกสากล (International Olympic Committee; IOC) และยังถือได้ว่าเป็นการแข่งขันกีฬาหลากชนิด ซึ่งมีขนาดใหญ่เป็นอันดับสองรองจากกีฬาโอลิมปิกด้วย
ในประวัติศาสตร์ของเอเชียนเกมส์ มีชาติเจ้าภาพจัดการแข่งขันแล้ว 9 ประเทศ โดยมี 46 ประเทศเข้าร่วม ยกเว้นอิสราเอลซึ่งถูกกีดกันออกจากเอเชียนเกมส์หลังจากที่เข้าร่วมเป็นคราวสุดท้ายใน
เอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 7 ที่ประเทศอิหร่าน สำหรับเอเชียนเกมส์ครั้งหลังสุดได้จัดขึ้นที่เมืองหางโจวของประเทศจีน ระหว่างวันที่ 23 กันยายน - 8 ตุลาคม พ.ศ. 2566 (ค.ศ. 2023) ซึ่งเลื่อนมาจากปี พ.ศ. 2565 (ค.ศ. 2022) เนื่องจากการระบาดทั่วทวีปเอเชียของโควิด-19 และการแข่งขันครั้งต่อไป จะจัดขึ้นที่นครนาโงยะ และจังหวัดไอจิ ของประเทศญี่ปุ่น ในปี พ.ศ. 2569 (ค.ศ. 2026)
ประวัติ > ยุคกีฬาตะวันออกไกล

บทความหลัก: กีฬาตะวันออกไกล
เมื่อปี พ.ศ. 2456 (ค.ศ. 1913) อี.เอส.บราวน์ ประธานสมาคมกีฬาแห่งหมู่เกาะฟิลิปปินส์ของสหรัฐอเมริกา (The Philippines Athletic Association) ผู้จัดการแข่งขันกีฬาคาร์นิวัลแห่งกรุงมะนิลา (Manila Carnival Games) เชิญชวนให้สาธารณรัฐจีน และ จักรวรรดิญี่ปุ่น (ชื่อในขณะนั้น) เข้าร่วมการแข่งขัน กีฬาชิงชนะเลิศแห่งตะวันออกไกล (Far East Games) ทว่าในเวลาต่อมา เกิดปัญหาทางการเมืองระหว่างจีนกับญี่ปุ่น การแข่งขันจึงต้องสิ้นสุดลงในปี พ.ศ. 2480 (ค.ศ. 1937) หลังจากสงครามโลกครั้งที่สองสิ้นสุดลง มีการประกาศเอกราชเกิดขึ้นเป็นหลายประเทศใหม่ ซึ่งประเทศในเอเชียทั้งหมดต่างก็คาดหวังจะเห็น การแข่งขันกีฬาภายในทวีปรูปแบบใหม่ ที่ไม่มีการใช้อิทธิพลเข้าครอบงำ หากแต่ร่วมกันเสริมสร้างความเข้มแข็ง ภายใต้ความเข้าใจซึ่งกันและกัน
ประวัติ > ยุคสหพันธ์เอเชียนเกมส์

บทความหลัก: สหพันธ์เอเชียนเกมส์
จากนั้นในปี พ.ศ. 2491 (ค.ศ. 1948) กลุ่มนักกีฬาของสาธารณรัฐประชาชนจีน และฟิลิปปินส์ ซึ่งเข้าร่วมแข่งขันในโอลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 14 ที่กรุงลอนดอนของสหราชอาณาจักร มีดำริที่จะฟื้นการแข่งขันกีฬาตะวันออกไกลขึ้นใหม่ อย่างไรก็ตาม กูรู ดัตท์ สนธิ (Guru Dutt Sondhi) ผู้แทนคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งอินเดีย ให้ความเห็นว่า ควรเปิดกว้างให้แก่ทุกประเทศในทวีปเอเชีย สามารถเข้าร่วมการแข่งขันอย่างเท่าเทียมกัน จึงเสนอให้ร่างระเบียบขึ้น เพื่อจัดตั้งขึ้นในรูปสหพันธ์กีฬาแห่งเอเชีย (The Asian Athletic Federation) ต่อมาเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2492 (ค.ศ. 1949) ธรรมนูญองค์กรก็เสร็จสมบูรณ์ พร้อมทั้งเปลี่ยนชื่อเป็น สหพันธ์กีฬาเอเชีย (The Asian Games Federation) ถือกำเนิดขึ้นที่กรุงนิวเดลีของอินเดีย ซึ่งเมืองหลวงแห่งนี้เอง ที่เป็นเจ้าภาพการแข่งขันครั้งที่ 1 ของเอเชียนเกมส์ ในอีกสองปีถัดมา (พ.ศ. 2493; ค.ศ. 1950)
ระยะต่อมาเกิดปัญหาขึ้น ตั้งแต่ก่อนการแข่งขันครั้งที่ 8 ซึ่งมีกรุงเทพมหานครของไทยเป็นเจ้าภาพ เมื่อปี พ.ศ. 2521 (ค.ศ. 1978) เนื่องจากสหพันธ์เอเชียนเกมส์ ออกมติไม่ยินยอมให้ จีนไทเปและอิสราเอล เข้าร่วมแข่งขัน อันมีสาเหตุมาจากปัญหาการเมืองภายในของทั้งสองชาติ ทำให้เกิดความกังวลต่อการรักษาความปลอดภัย เป็นเหตุให้องค์กรกีฬาระดับนานาชาติหลายแห่ง ออกมาทักท้วงต่อต้าน โดยเฉพาะสหพันธ์สมาคมกรีฑานานาชาติ (International Association of Athletics Federations; IAAF) ถึงกับประกาศขู่ว่า หากนักกรีฑาของชาติใด เข้าร่วมแข่งขันเอเชียนเกมส์คราวนี้ สหพันธ์ฯจะกีดกันไม่ให้เข้าแข่งขัน ในกีฬาโอลิมปิกครั้งที่ 22 ประจำปี พ.ศ. 2523 (ค.ศ. 1980) ซึ่งส่งผลกระทบให้นักกีฬาหลายชาติ ขอถอนตัวจากการแข่งขันครั้งนี้
ประวัติ > ยุคสภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย

บทความหลัก: สภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย
จากวิกฤตการณ์ดังกล่าว คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติในทวีปเอเชีย ตัดสินใจเปิดการประชุมร่วมกันในวันที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2524 (ค.ศ. 1981) โดยไม่มีการแจ้งให้ทางอิสราเอลเข้าร่วมด้วย เพื่อยกร่างแก้ไขธรรมนูญสหพันธ์เอเชียนเกมส์ มีสาระสำคัญคือ การจัดตั้งสมาคมบริหารจัดการเอเชียนเกมส์ขึ้นใหม่ เรียกว่า สภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย และก่อตั้งอย่างเป็นทางการ ระหว่างการประชุมครั้งแรกของสภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย เมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2525 (ค.ศ. 1982) ที่กรุงนิวเดลี ก่อนการแข่งขันครั้งที่ 9 ซึ่งจัดขึ้นที่เมืองหลวงของอินเดียตามกำหนดเดิม โดยไม่มีการยกเลิกกำหนดการต่าง ๆ ซึ่งสหพันธ์กีฬาเอเชียจัดทำไว้แล้ว และมีสมาชิกชุดก่อตั้ง เป็นคณะกรรมการโอลิมปิกของ 34 ชาติ จากนั้นสภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย จึงเริ่มรับหน้าที่กำกับดูแลเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 10 ซึ่งโซลของเกาหลีใต้เป็นเจ้าภาพ เมื่อปี พ.ศ. 2529 (ค.ศ. 1986) เป็นครั้งแรก มาจนถึงปัจจุบัน ส่วนจีนไทเปกลับเข้าร่วมในครั้งที่ 11 ที่กรุงปักกิ่งของจีน เมื่อปี พ.ศ. 2533 (ค.ศ. 1990)
ในการแข่งขันครั้งที่ 12 ซึ่งจัดขึ้นที่นครฮิโรชิมาของญี่ปุ่น เมื่อปี พ.ศ. 2537 (ค.ศ. 1994) เป็นครั้งแรกที่มิได้จัดแข่งขันในเมืองหลวงของประเทศ โดยกลุ่มประเทศที่แยกตัวเป็นเอกราชจากการล่มสลายของสหภาพโซเวียต ซึ่งประกอบด้วยคาซักสถาน, คีร์กีซสถาน, อุซเบกิสถาน, เติร์กเมนิสถาน และทาจิกิสถาน เข้าร่วมเป็นครั้งแรก ส่วนอิรักมิได้รับการยินยอมให้เข้าร่วม เนื่องจากเป็นชาติที่ก่อสงครามอ่าวเปอร์เซีย เมื่อปี พ.ศ. 2533 และเกาหลีเหนือคว่ำบาตรการแข่งขัน เนื่องจากความสัมพันธ์ระหว่างประเทศที่เป็นปัญหา นอกจากนี้ยังเกิดการสูญเสียผู้แทนจากประเทศเนปาล ณเรศกุมาร์ อธิการี (Nareshkumar Adhikari) ซึ่งเสียชีวิตระหว่างพิธีเปิดการแข่งขัน จากนั้นในปี พ.ศ. 2541 (ค.ศ. 1998) เป็นประวัติศาสตร์ของเอเชียนเกมส์ เมื่อกรุงเทพฯของไทย เป็นเจ้าภาพครั้งที่ 4 โดยพิธีเปิดในสามครั้งแรก มีขึ้นในวันที่ 9 ธันวาคม ส่วนครั้งนี้เปิดในวันที่ 6 แต่ทั้งหมดสิ้นสุดในวันเดียวกันคือ 20 ธันวาคม และพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช เสด็จพระราชดำเนินเป็นประธานในพิธีเปิดทั้งสี่ครั้ง
ประวัติ > การเปลี่ยนแปลงในอนาคต

จำนวนกีฬาที่แข่งขันจะกำหนดให้ลดน้อยลง เหลือเพียง 35 ชนิดในการแข่งขันครั้งที่ 17 ซึ่งจะจัดขึ้นที่นครอินช็อนของเกาหลีใต้ และคราวนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่การแข่งขันจะจัดขึ้นตามระยะเวลาเดิม เมื่อโอซีเอผลักดันให้การแข่งขันครั้งถัดไป เกิดขึ้นก่อนกีฬาโอลิมปิกเพียงหนึ่งปี จึงหมายความว่าเอเชียนเกมส์ครั้งที่ 18 ซึ่งตามปกติจะมีกำหนดจัดในปี พ.ศ. 2561 (ค.ศ. 2018) จะผลักดันไปเป็น พ.ศ. 2562 (ค.ศ. 2019)
แต่สุดท้าย ก็ได้มีการยุติการเปลี่ยนระยะเวลาจัดการแข่งขันออกไป จากที่จะจัดการแข่งขันก่อนโอลิมปิกเกมส์เพียงหนึ่งปี เป็นจัดการแข่งขันตามระยะเวลาเดิม เนื่องจากประเทศอินโดนีเซียซึ่งเป็นเจ้าภาพเอเชียนเกมส์ครั้งที่ 18 ไม่สามารถที่จะจัดภายในปี ค.ศ. 2019 ได้ เพราะในปี ค.ศ. 2019 นั้นได้มีกำหนดจัดการเลือกตั้งในประเทศ จึงจัดภายในปี ค.ศ. 2018 ตามระยะเวลาเดิมแทน
สัญลักษณ์

สภาโอลิมปิกแห่งเอเชียได้มีการใช้สัญลักษณ์เพื่อที่จะใช้ในการแข่งขันเอเชียนเกมส์ ซึ่งยึดแนวทางตามการแข่งขันโอลิมปิก สัญลักษณ์ของการแข่งขันเอเชียนเกมส์ คือ
ธงสภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย
คบเพลิงเอเชียนเกมส์
เพลงสดุดีสภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย
ประเทศที่เข้าร่วม

ดูบทความหลักที่ ชาติสมาชิกของสภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย
สภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย มอบสิทธิเข้าร่วมการแข่งขันแก่คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติของ 45 ประเทศในเอเชีย ก่อนหน้านี้ในยุคสหพันธ์เอเชียนเกมส์ ยังมีอิสราเอลเข้าร่วมด้วย แต่ถูกระงับไปตั้งแต่ พ.ศ. 2519 (ค.ศ. 1976) ด้วยเหตุผลเรื่องความมั่นคง ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2525 อิสราเอลร้องขอเข้าร่วมเอเชียนเกมส์ครั้งที่ 9 แต่สภาโอลิมปิกแห่งเอเชียปฏิเสธคำขอ เนื่องจากเหตุการณ์สังหารหมู่ ระหว่างการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งที่ 20 ที่นครมิวนิกของเยอรมนีตะวันตก ปัจจุบันอิสราเอลเป็นสมาชิกของคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งยุโรป ตั้งแต่ พ.ศ. 2537; ค.ศ. 1994
สำหรับไต้หวันมีโอกาสร่วมการแข่งขันในครั้งที่ 11 ภายใต้ชื่อและธงโอลิมปิกของจีนไทเป หลังจากเปลี่ยนชื่อเป็นคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งจีนไทเปตั้งแต่ปี พ.ศ. 2522 (ค.ศ. 1979) ส่วนมาเก๊าได้รับอนุญาตจากสภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย ให้เข้าเป็นสมาชิกและร่วมแข่งขันตั้งแต่ พ.ศ. 2532 (ค.ศ. 1989) แม้ว่าคณะกรรมการโอลิมปิกสากล จะไม่ยอมรับให้เข้าแข่งขันในโอลิมปิกก็ตาม
เชค อะห์หมัด อัล-ฟาฮัด อัล-อะห์เหม็ด อัล-ซาบะห์ (Sheikh Ahmad Al-Fahad Al-Ahmed Al-Sabah) ประธานสภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย ปฏิเสธข้อเสนอเมื่อปี พ.ศ. 2550 (ค.ศ. 2007) ที่จะให้ออสเตรเลียเข้าร่วมแข่งขันด้วย โดยเขามีความเห็นว่า แม้ออสเตรเลียจะมีส่วนช่วยผลักดัน ให้มาตรฐานการกีฬาของเอเชียนเกมส์ดีขึ้น แต่ก็จะไม่เป็นธรรมต่อประเทศอื่นๆ ในกลุ่มโอเชียเนียเช่นกัน
ประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันกีฬาในเอเชียนเกมส์ครบทุกประเภท มีทั้งหมด 7 ชาติได้แก่ อินเดีย อินโดนีเซีย ญี่ปุ่น ฟิลิปปินส์ ศรีลังกา สิงคโปร์ และไทย
กีฬาที่จัดแข่งขัน

บทความหลัก: กีฬาในเอเชียนเกมส์
ตลอดระยะเวลาที่มีการแข่งขันเอเชียนเกมส์ ปรากฏว่ามีการแข่งขันกีฬาทั้งหมด 45 ชนิด ดังตารางต่อไปนี้
เหรียญรางวัลรวม

บทความหลัก: สรุปเหรียญรางวัลเอเชียนเกมส์ตลอดกาล
ตลอดระยะเวลาของการแข่งขันเอเชียนเกมส์ ปรากฏว่าญี่ปุ่นและจีน เป็นเพียงสองชาติในประวัติศาสตร์ ที่ได้รับเหรียญรางวัลมากที่สุด โดยภูฏาน มัลดีฟส์ และติมอร์ตะวันออก เป็นเพียงสามชาติ ที่ไม่เคยได้รับแม้แต่เหรียญรางวัลเดียว ตั้งแต่เข้าแข่งขันเป็นต้นมา ซึ่งในตารางต่อไปนี้เป็น 10 อันดับของประเทศที่ได้รับเหรียญรางวัลรวม
| ลำดับที่ | ประเทศ | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  จีน (CHN) | 1674 | 1105 | 791 | 3570 |
| 2 |  ญี่ปุ่น (JPN) | 1084 | 1104 | 1054 | 3242 |
| 3 |  เกาหลีใต้ (KOR) | 787 | 722 | 916 | 2425 |
| 4 |  อิหร่าน (IRI) | 192 | 202 | 217 | 611 |
| 5 |  อินเดีย (IND) | 183 | 239 | 357 | 779 |
| 6 |  คาซัคสถาน (KAZ) | 165 | 180 | 292 | 637 |
| 7 |  ไทย (THA) | 144 | 189 | 311 | 644 |
| 8 |  เกาหลีเหนือ (PRK) | 120 | 162 | 189 | 471 |
| 9 |  จีนไทเป (TPE) | 118 | 164 | 304 | 586 |
| 10 |  อุซเบกิสถาน (UZB) | 105 | 138 | 171 | 414 |
| 11–44 | ประเทศที่เหลือ | 686 | 1027 | 1777 | 3490 |
| รวม (44 ประเทศ) | รวม (44 ประเทศ) | 5258 | 5232 | 6379 | 16869 |
ดูเพิ่ม

โอลิมปิกเกมส์
ซีเกมส์
เอเชียนเกมส์ฤดูหนาว
สภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย
สหพันธ์เอเชียนเกมส์
กีฬาตะวันออกไกล
แหล่งข้อมูลอื่น

สภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย เก็บถาวร 2018-09-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ข้อมูลการแข่งขันเอเชียนเกมส์ เก็บถาวร 2017-10-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กเอเชียนเกมส์ |
| --- | --- | --- |
 กีฬา  การคัดเลือกเจ้าภาพ  OCA  NOCs  ตารางเหรียญรางวัล  สรุปเหรียญ ฤดูร้อน  ฤดูหนาว  ผู้รับเหรียญรางวัล  สัญลักษณ์  มาสคอต 
| ฤดูร้อน |   1951 นิวเดลี   1954 มะนิลา   1958 โตเกียว   1962 จาการ์ตา   1966 กรุงเทพ   1970 กรุงเทพ   1974 เตหะราน   1978 กรุงเทพ   1982 นิวเดลี   1986 โซล   1990 ปักกิ่ง   1994 ฮิโรชิมะ   1998 กรุงเทพ   2002 ปูซาน   2006 โดฮา   2010 กว่างโจว   2014 อินช็อน   2018 จาการ์ตา–ปาเล็มบัง   2022 หางโจว†   2026 ไอจิ–นาโงยะ   2030 โดฮา   2034 รียาด    2038 รอประกาศ  |  |
| ฤดูหนาว |   1986 ซัปโปโระ   1990 ซัปโปโระ   1996 ฮาร์บิน   1999 คังว็อน   2003 อาโอโมริ   2007 ฉางชุน   2011 อัสตานา–อัลมาตี   2017 ซัปโปโระ   2025 ฮาร์บิน   2029 โทรเจนา  |  |
 †เลื่อนออกไปเป็นปี ค.ศ. 2023 เนื่องจากการระบาดทั่วของโควิด-19  
| ด ค กกีฬาในเอเชียนเกมส์ |
| --- | --- |
ฤดูร้อน:  Archery  Artistic swimming  Athletics  Badminton  เบสบอล  Basketball  Beach volleyball  Board games  Bowling  มวยสากล  Canoeing  Cricket  Cycling  Diving  Dragon boat  Equestrian  Esports  Fencing  Field hockey  ฟุตบอล  Golf  Gymnastics  Handball  Judo  Kabaddi  Karate  Modern pentathlon  Roller sports  Rowing  Rugby union  Sailing  เซปักตะกร้อ  Shooting  Soft tennis  Softball  Sport climbing  Squash  Swimming  Table tennis  Taekwondo  Tennis  Triathlon  วอลเลย์บอล  Water polo  Weightlifting  Wrestling  Wushu 
ฤดูหนาว:  Alpine skiing  Biathlon  Cross-country skiing  Curling  Figure skating  Freestyle skiing  Ice hockey  Short track speed skating  Ski jumping  Snowboarding  Speed skating 
อดีต:  Bandy  Bodybuilding  Cue sports  Dancesport  Jet ski  Martial arts  Paragliding  Ski orienteering 
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ |
| --- | --- |
เอเชียตะวันตกเฉียงใต้:   กาตาร์   คูเวต   จอร์แดน   ซาอุดีอาระเบีย   เยเมน   ซีเรีย   บาห์เรน   ปาเลสไตน์   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   เลบานอน   อิรัก   อิหร่าน   โอมาน 
เอเชียกลาง:   คาซัคสถาน   คีร์กีซสถาน   เติร์กเมนิสถาน   ทาจิกิสถาน   อัฟกานิสถาน   อุซเบกิสถาน 
เอเชียใต้:   เนปาล   บังกลาเทศ   ปากีสถาน   ภูฏาน   มัลดีฟส์   ศรีลังกา   อินเดีย 
เอเชียตะวันออก:   เกาหลีเหนือ   เกาหลีใต้   จีน   ญี่ปุ่น   จีนไทเป   มองโกเลีย   มาเก๊า   ฮ่องกง 
เอเชียตะวันออกเฉียงใต้:   กัมพูชา   ติมอร์-เลสเต   ไทย   บรูไน   พม่า   ฟิลิปปินส์   มาเลเซีย   ลาว   เวียดนาม   สิงคโปร์   อินโดนีเซีย 
อดีต:  อิสราเอล (เข้าเป็นสมาชิกของคณะกรรมการโอลิมปิกยุโรป ปี 1994)
| ด ค กสมาคมคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ |
| --- | --- | --- |
 แอฟริกันเกมส์  เอเชียนเกมส์  ยูโรเปียนเกมส์  แพนอเมริกันเกมส์  แปซิฟิกเกมส์  เวิลด์บีชเกมส์ 
| แอฟริกา | ANOCA – สมาคมคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติแอฟริกา |  |
| อเมริกัน | PASO – องค์การกีฬาแพนอเมริกัน |  |
| เอเชีย | OCA – สภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย |  |
| ยุโรป | EOC – คณะกรรมการโอลิมปิกยุโรป |  |
| โอเชียเนีย | ONOC – คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติโอเชียเนีย |  |
คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ
ตรากีฬาตะวันออกไกล
พิธีเปิดการแข่งขันเอเชียนเกมส์ครั้งที่ 1
ที่กรุงนิวเดลีของอินเดีย เมื่อปี พ.ศ. 2494
ตราสภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย
เอ็กซ์-เมน '97

| เอ็กซ์-เมน '97 |
| --- | --- |
ประเภท:   แอคชัน  ผจญภัย  ซูเปอรืฮีโร่ 
สร้างโดย: โบ เดอมาโย
เค้าโครงจาก: เอ็กซ์เมน โดย สแตน ลี แจ็ก เคอร์บี
เสียงของ:   แคล ด็อด  เลนอร์ ซานน์  จอร์จ บูซา  แคทเธอรีน ดิชเชอร์  คริส พอตเตอร์  อลิสัน ซีลี-สมิธ  เอเดรียน โฮ  คริสโตเฟอร์ บริตตัน  อลิสัน คอร์ต 
ผู้ประพันธ์ดนตรีแก่นเรื่อง:   เฮม ซาบัน  ชูกิ เลวี่ 
ผู้ประพันธ์เพลง: เดอะนิวตันบราเธอร์ส
ประเทศแหล่งกำเนิด: สหรัฐ
ภาษาต้นฉบับ: อังกฤษ
การผลิต
ผู้อำนวยการผลิต:   เควิน ไฟกี  ดาน่า วาสเกซ-เอเบอร์ฮาร์ด  แบรด วินเดอร์บอม  โบ เดอมาโย 
บริษัทผู้ผลิต: มาร์เวลสตูดิโอแอนิเมชัน
ออกอากาศ
เครือข่าย: ดิสนีย์+
การแสดงที่เกี่ยวข้อง
X-Men: The Animated Series
เอ็กซ์-เมน '97 (อังกฤษ: X-Men '97) เป็นซีรีย์แอนิเมชันทางโทรทัศน์ของอเมริกันที่กำลังจะออกอากาศ ซึ่งสร้างโดย โบ เดอมาโย สำหรับบริการสตรีมมิ่งช่องดิสนีย์+ โดยสร้างจากซูเปอร์ฮีโร่ทีมเอ็กซ์เมนของมาร์เวลคอร์มิก โดยเป็นการนำกลับมาทำใหม่ของซ๊รีส์ต้นฉบับเรื่อง X-Men: The Animated Series (1992–97) และเนื้อเรื่องจะดำเนินต่อจากที่ซีรีส์เดิมที่ค้างไว้ X-Men '97 ผลิตโดยมาร์เวลสตูดิโอแอนิเมชัน โดยมีเดอมาโยทำหน้าที่เป็นหัวหน้าผู้เขียนบท
นักแสดงหลายคนกลับมารับบทต่อจากซีรีส์ต้นฉบับ ได้แก่ แคล ด็อด, เลนอร์ แซนน์, จอร์จ บูซา, แคทเธอรีน ดิชเชอร์, คริส พอตเตอร์, อลิสัน ซีลี-สมิธ, เอเดรียน โฮ, คริสโตเฟอร์ บริตตัน, และ อลิสัน คอร์ต การคืนชีพของซีรีส์แอนิเมชันในช่วงปี ค.ศ. 1990 ได้รับการพูดถึงครั้งแรกในปี ค.ศ. 2019 โดยมีการประกาศอย่างเป็นทางการในเดือนพฤศจิกายน 2021ว่า X-Men '97 จะเป็นการมีส่วนร่วมของมาร์เวลสตูดิโอแอนิเมชันและเดอมาโย นี่เป็นโครงการ X-เมน เรื่องแรกจากมาร์เวลสตูดิโอส์ ตั้งแต่พวกเขาได้รับสิทธิ์ภาพยนตร์และโทรทัศน์ของตัวละครคืนจากเทว็นตี้เซ็นจูรีฟอกซ์
X-Men '97 มีกำหนดฉายในเดือนที่สามของปีค.ศ. 2024 และจะประกอบด้วยตอนทั้งหมด 10 ตอน ฤดูกาลที่สองกำลังอยู่ในระหว่างการพัฒนา
นักแสดงและตัวละคร

นักแสดงต่อไปนี้มาจากซีรีส์ต้นฉบับจะกลับมารับบท โดยบางคนกลับมารับบทเดิมในขณะที่คนอื่นให้เสียงใหม่:
แคล ด็อด รับบทเป็น เจมส์ "โลแกน" ฮาวเล็ตต์ / วูล์ฟเวอรีน
เลนอร์ แซนน์ รับบทเป็น แอนนา-มารี เรเวน / โร้ก
จอร์จ บูซา รับบทเป็น เฮนรี่ แมคคอย / บีสต์
แคทเธอรีน ดิชเชอร์
คริส พอตเตอร์
อลิสัน ซีลี-สมิธ
เอเดรียน โฮ
คริสโตเฟอร์ บริตตัน รับบทเป็น นาธาเนียล เอสเซ็กซ์ / มิสเตอร์ซินิสเตอร์
อลิสัน คอร์ต
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ at Marvel.com
เอ็กซ์-เมน '97 ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
เอ็กซ์ต้าออร์ดิเนรี (เพลงพรินซ์)

Error ซิงเกิลโดยพรินซ์
เอ็กซ์ต้าออร์ดิเนรี (อังกฤษ: Extraordinary) เป็นเพลงของพรินซ์ ซิ่งเป็นซิงเกิลหลักจากสตูดิโออัลบั้มที่ 22 ของเขา The Vault: Old Friends 4 Sale (1999) ออกจำหน่ายในวันที่ 10 สิงหาคม ค.ศ. 1999 ในรูปแบบซีดีซิงเกิล โดยเฉพาะในประเทศสหรัฐอเมริกา โดยปรินซ์ เป็นผ้ประพันธ์คำร้อง และผลิตทั้งหมด
เพลงนี้ที่ได้รับการบันทึกไว้ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1992 และยังคงเพลงที่ไม่เคยเผยแพร่ที่ไหนมาก่อนเป็นเวลาหกปีจนกระทั่งมีการประกาศวางแผนอัลบั้ม The Vault: Old Friends 4 Sale เป็นซิงเกิลเดียวที่ปล่อยออกมาจากอัลบั้ม นอกเหนือจาก 3 ซิงเกิลส่งเสริมการขาย  "The Rest of My Life", "5 Women", และ "It's About That Walk"
รายการเพลง

| ลำดับ | ชื่อเพลง | ยาว |
| --- | --- | --- |
| 1. | "Extraordinary" | 2:28 |
เอียน สตีเวนสัน
พื้นเพ > ชีวิตส่วนตัวและการศึกษา

สตีเวนสันเกิดในกรุงมอนทรีออลแล้วโตขึ้นในเมืองออตตาวากับพี่น้องอีกสองคน
บิดาเขาคือ จอห์น เป็นทนายชาวสก็อตที่ทำงานเป็นผู้สื่อข่าวในแคนาดาสำหรับทั้งหนังสือพิมพ์อังกฤษเดอะไทมส์ และหนังสือพิมพ์อเมริกันเดอะนิวยอร์กไทมส์
มารดาของเขาคือ รุท สนใจในเรื่องเทวญาณและมีหนังสือจำนวนมากในประเด็นนี้ ซึ่งสตีเวนสันเองยกว่า ทำให้สนใจเรื่องเหนือธรรมชาติตั้งแต่เด็ก ๆ 
เมื่อเป็นเด็ก เขามักนอนป่วยเพราะหลอดลมอักเสบ ซึ่งสืบไปถึงวัยผู้ใหญ่ จึงทำให้เขารักอ่านหนังสือตลอดชีวิต
ตามผู้ร่วมงานที่มหาวิทยาลัยเวอร์จิเนียคือเคลลี เขาเก็บรายการหนังสือที่ได้อ่านรวมเป็น 3,535 เล่มระหว่างปี 1935-2003
เขาศึกษาแพทยศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยเซนต์แอนดรูส์ในประเทศสกอตแลนด์ระหว่างปี 1937-1939 แต่ต้องศึกษาจนจบในแคนาดาเพราะสงครามโลกครั้งที่สอง
เขาได้ปริญญาวิทยาศาสตรบัณฑิต (B.S.c.) จากมหาวิทยาลัยแมคกิลล์ในปี 1942 และแพทยศาสตรบัณฑิตในปี 1943
และแต่งงานกับออกทาเวีย เรย์โนลด์สตั้งแต่ปี 1947 จนถึงเธอเสียชีวิตในปี 1983
ในปี 1985 เขาแต่งงานใหม่กับ ดร. มาร์กาเรต เพอร์ตซอฟฟ์ (1926-2009) ผู้เป็นศาสตราจารย์ทางประวัติศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยหญิงแห่งหนึ่ง (Randolph-Macon Woman's College) ในรัฐเวอร์จิเนีย
เธอไม่ได้เห็นร่วมกับเขาในเรื่องเหนือธรรมชาติ แต่อดทนแนวคิดของเขาในรูปแบบที่สตีเวนสันเรียกว่า "ความเงียบอย่างมีเมตตา"
พื้นเพ > อาชีพต้น ๆ

หลังจากจบการศึกษา สตีเวนสันทำงานวิจัยในสาขาชีวเคมี
เขาเป็น "แพทย์ประจำบ้าน" (residency) ที่ รพ. รอยัลวิกตอเรียในกรุงมอนทรีออล (1944-1945) แต่เพราะปัญหาปอดอย่างต่อเนื่อง อาจารย์ที่มหาวิทยาลัยแมคกิลล์จึงแนะนำให้ย้ายไปอยู่ที่รัฐแอริโซนาเพื่อสุขภาพ
เขาจึงไปเป็นแพทย์ประจำบ้านที่ รพ. เซนต์โจเซฟในเมืองฟีนิกซ์ (รัฐแอริโซนา) ระหว่างปี 1945-1946
ต่อจากนั้น เขาก็ได้ตำแหน่งแพทย์ประจำบ้านต่อยอด (fellowship) ทางอายุรศาสตร์ที่มูลนิธิแพทย์แห่งหนึ่ง (Alton Ochsner Medical Foundation) ในเมืองนิวออร์ลีนส์ รัฐลุยเซียนา ต่อจากนั้น ได้ตำแหน่ง Denis Fellow in Biochemistry ที่มหาวิทยาลัยทูเลนสาขาแพทยศาสตร์ (1946-1947) แล้วจากนั้นตำแหน่ง Commonwealth Fund Fellow in Medicine ที่มหาวิทยาลัยคอร์เนลสาขาแพทยศาสตร์และ รพ. นิวยอร์ก (1947-1949)
เขาเปลี่ยนสัญชาติเป็นคนอเมริกันในปี 1949
ผู้ร่วมงานคือเคลลีเขียนว่า สตีเวนสันรู้สึกไม่ชอบใจในคตินิยมลดทอน (reductionism) ที่ได้ประสบในสาขาชีวเคมี จึงต้องการศึกษาบุคคลโดยรวม
แล้วกลายมาสนใจเวชศาสตร์กายเหตุจิต (psychosomatic medicine) จิตเวช และจิตวิเคราะห์ โดยในปลายทศวรรษ 1940 เขาได้ทำงานที่ รพ. นิวยอร์กโดยสำรวจโรคกายเหตุจิตและผลของความเครียดโดยเฉพาะว่า ทำไมบางคนตอบสนองเป็นโรคหืด และบางคนเป็นความดันโลหิตสูง
เขาสอนนักศึกษาแพทย์ที่มหาวิทยาลัยลุยเซียนาสเตตระหว่างปี 1949-1957 เริ่มจากเป็นผู้ช่วยศาสตราจารย์ รองศาสตราจารย์ แล้วก็ศาสตราจารย์ทางจิตเวช
ในคริสต์ทศวรรษ 1950 เขาได้พบนักเขียนชาวอังกฤษอัลดัส ฮักซลีย์ (1894-1963) ผู้สนับสนุนให้ใช้สารก่ออาการโรคจิต (psychedelic drug) จึงได้ศึกษาผลของแอลเอสดีและ mescaline โดยเป็นนักวิชาการคนแรก ๆ ที่ได้ทำเช่นนี้
เขาเขียนว่าได้ลองแอลเอสดีเองจนได้ "ความสงบเงียบอย่างสมบูรณ์" ถึง 3 วัน
ว่าเขารู้สึกในตอนนั้นว่า "จะไม่โกรธต่อไปอีก" แต่พบว่า "นั่นไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้น แต่ความจำเกี่ยวกับเรื่องนั้นคงยืนว่าเป็นอะไรที่ควรมุ่งหวัง"
เริ่มจากปี 1951 เขาได้ศึกษาจิตวิเคราะห์ที่สถาบันจิตวิเคราะห์นิวออร์ลีนส์และสถานบันจิตวิเคราะห์วอชิงตัน โดยได้ปริญญาจากสถาบันหลังในปี 1958 ปีหนึ่งหลังจากได้ตำแหน่งเป็นหัวหน้าสาขาจิตเวชที่มหาวิทยาลัยเวอร์จิเนีย
เขาท้วงหลักความเชื่อในจิตเวชและจิตวิเคราะห์ในสมัยนั้นว่า บุคลิกภาพเปลี่ยนแปลงในช่วงวัยเด็กได้ง่ายกว่า
ผลงานตีพิมพ์ของเขาคือ Is the human personality more plastic in infancy and childhood? (จริงหรือที่บุคลิกภาพมนุษย์เปลี่ยนแปลงได้ง่ายกว่าในวัยทารกและวัยเด็ก) ตีพิมพ์ในวารสารจิตเวชอเมริกัน (ปี 1957) 
ไม่ได้การยอมรับจากผู้เชี่ยวชาญเยี่ยงกัน
เขาเขียนว่า การตอบสนองเช่นนั้นช่วยเตรียมตัวให้เขายอมรับการถูกปฏิเสธที่เขาประสบในผลงานเรื่องเหนือธรรมชาติ
กรณีศึกษา > อย่างคร่าว ๆ

มรดกที่ว่านี้ทำให้สตีเวนสันสามารถเดินทางไปในที่ต่าง ๆ ได้ บางครั้งถึง 55,000 ไมล์ (88,510 ก.ม.) ต่อปี เก็บข้อมูลกรณีศึกษาถึง 3,000 รายเป็นการสัมภาษณ์กับเด็ก ๆ ตั้งต้นแต่แอฟริกาไปตลอดถึงรัฐอะแลสกา
ตามนักข่าวของเดอะวอชิงตันโพสต์ ทอม ชโรเดอร์ 
"เมื่อสัมภาษณ์พยานและทบทวนดูเอกสาร ดร. สตีเวนสันได้พยายามหาคำอธิบายคำให้การแบบอื่น ๆ เช่นว่าเด็กได้ข้อมูลโดยวิธีปกติบางอย่าง ว่าพยานฉ้อฉลหรือหลงผิด ว่าความสัมพันธ์เกิดโดยบังเอิญหรือเข้าใจผิด
แต่ในกรณีจำนวนมาก ดร. สตีเวนสันก็ได้สรุปว่า คำอธิบายธรรมดาไม่พอ"
ในบางกรณี เด็กอาจมีตำหนิวผิวหรือความพิการที่เข้ากับลักษณะบางประการทางกายของบุคคลในชาติก่อนที่เด็กดูเหมือนจะจำได้
ในหนังสือ การกลับชาติมาเกิดกับชีววิทยา - ผลงานในเรื่องสมุฏฐานของตำหนิผิวและความพิการแต่กำเนิด (1997) สตีเวนสันตรวจสอบตำหนิวผิวหรือความพิการของเด็ก 200 รายที่เด็กอ้างว่าจำชาติก่อนได้
รวมทั้งเด็ก ๆ ที่มีนิ้วผิดปกติหรือไม่มี ผู้กล่าวว่าจำชีวิตของคนที่เสียนิ้วไปได้
เด็กชายคนหนึ่งที่มีตำหนิผิวคล้ายกับแผลทางเข้าและทางออกของผู้ที่เด็กกล่าวว่า จำชีวิตของบุคคลที่ถูกยิงได้
และเด็กคนหนึ่งที่มีแผลเป็นรอบ ๆ ศีรษะกว้าง 3 ซม.ผู้กล่าวว่า เธอจำชีวิตของชายที่ได้ผ่าตัดที่กะโหลกศีรษะได้ 
ในกรณีหลายรายตามความเห็นของสตีเวนสัน การให้การของพยานหรือรายงานการชันสูตรพลิกศพดูเหมือนจะสนับสนุนว่าบุคคลที่ตายไปแล้วจริง ๆ มีการบาดเจ็บดังว่า
เช่น ในกรณีของเด็กชายที่จำชีวิตของคนที่ถูกยิงได้ พี่น้องหญิงของคนตายบอกสตีเวนสันว่า พี่น้องชายของเธอยิงตัวเองที่คอ
และเด็กได้โชว์สตีเวนสันตำหนิวผิวที่คอ
สตีเวนสันแนะว่า เขาอาจมีตำหนิวผิวที่ยอดศีรษะเช่นกันโดยเป็นสัญลักษณ์ของแผลทางออก แล้วก็พบตำหนิผิวใต้ผมของเด็กจริง ๆ
กรณีศึกษา > การตอบสนอง > การสนับสนุน

ในหนังสือ Death and Personal Survival เมื่อสนับสนุนสตีเวนสัน อัลมีเดอร์ระบุการฟันธงล่วงหน้าของเอ็ดวาร์ดส คือการมีจิตโดยไร้สมองช่วงระหว่างชีวิตเป็นไปไม่ได้ และความเป็น "วัตถุนิยมหัวรั้น" บังคับให้เขามองงานของสตีเวนสันว่า ต้องเป็นตัวอย่างการฉ้อฉลหรือความคิดหลงผิด
ตามอัลมีเดอร์ ในกรณีที่เอ็ดวาร์ดสได้กล่าวถึง จริง ๆ ได้มีการตรวจสอบว่าเป็นการฉ้อฉลหรือไม่
ในบทความที่ติพิมพ์ในเว็บไซต์ Scientific American ปี 2013 ที่ทบทวนงานของสตีเวนสันในเชิงบวก ศาสตราจารย์การสื่อสารทางวิทยาศาสตร์ผู้หนึ่งเขียนว่า
ในเบื้องปลายชีวิตอันเป็นตำนานของเธอ นักฟิสิกส์ Doris Kuhlmann-Wilsdorf เจ้าของทฤษฎีใหม่เรื่องฟิสิกส์พื้นผิวซึ่งทำให้เธอได้รางวัลอันทรงเกียรติคือ Heyn Medal จากสมาคมเยอรมันเพื่อวัสดุศาสตร์ ได้คาดว่า งานของสตีเวนสันได้แสดง "ความเป็นไปได้ทางสถิติว่าการกลับชาติมาเกิดมีจริง สูงอย่างท่วมท้น...กระทั่งว่า รวม ๆ กันแล้ว หลักฐานไม่ได้แย่ไปกว่าสาขาวิทยาศาสตร์เกือบทุกสาขาถ้าไม่ทั้งหมด"
จิตวิทยาภาษาศาสตร์

แม้สตีเวนสันโดยมากจะเล็งกรณีเด็กที่จำอดีตชาติได้ แต่เขาก็ศึกษากรณีสองรายที่ผู้ใหญ่ใต้การสะกดจิตดูเหมือนจะจำอดีตชาติและสามารถใช้ภาษาขั้นพื้นฐานที่ไม่ได้เรียนรู้ในชาตินี้
ซึ่งเขาจัดปรากฏการณ์นี้ว่า เซโนโกลสซี (xenoglossy)
นักภาษาศาสตร์ซาราห์ โทมาสัน (Sarah Thomason) เมื่อวิจารณ์กรณีเหล่านี้ เขียนว่าสตีเวนสัน "ไม่ชำนาญด้านภาษา" และกรณีเหล่านี้ไม่น่าเชื่อ
โทมาสันสรุปว่า "หลักฐานทางภาษาศาสตร์อ่อนเกินไปที่จะสนับสนุนข้ออ้างว่ามีเซโนโกลสซี"
ส่วนนักภาษาศาสตร์จากมหาวิทยาลัยโทรอนโต วิลเลียม ซามารินเขียนว่า สตีเวนสันเขียนจดหมายโต้ตอบกับนักภาษาศาสตร์โดยเลือกเอาแต่ที่ชอบและไม่สมเป็นมืออาชีพ
เช่น ได้เขียน จ.ม. โต้ตอบกับนักภาษาศาสตร์คนหนึ่งเป็นเวลา 6 ปี "โดยไม่เคยสนทนาเรื่องสิ่งที่นักภาษาศาสตร์ต้องทราบ"
นักภาษาศาสตร์อีกผู้หนึ่งคือวิลเลียม ฟรอว์ลีย์เขียนว่า "สตีเวนสันไม่ได้พิจารณาหลักฐานทางภาษาศาสตร์ในกรณีเหล่านี้พอให้อ้างเหตุผลเหนือธรรมชาติ"