stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การระบาดของไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ใหม่ 2009
การรักษา > ผลข้างเคียง

ในการใช้ยาทั้งสองแบบอาจมีผลข้างเคียง รวมทั้งอาการหน้ามืด คลื่นเหียน อาเจียน เบื่ออาหาร และหายใจลำบาก มีรายงานว่าเด็กอาจมีความเสี่ยงสูงขึ้นต่อการบาดเจ็บและภาวะมึนงงหลังจากได้รับโอเซลทามิเวียร์ องค์การอนามัยโลกยังได้ออกมาเตือนมิให้ซื้อยาต้านไวรัสจากตลาดออนไลน์ และประมาณการว่าครึ่งหนึ่งของยาดังกล่าวจำหน่ายโดยร้านยาออนไลน์ ซึ่งไม่มีที่อยู่ปรากฏชัดเจนและเป็นร้านปลอม
การรักษา > ภูมิคุ้มกัน

จนถึงเดือนมกราคม พ.ศ. 2553 องค์การอนามัยโลกออกมารายงานจำนวนตัวอย่าง 190 ตัวอย่าง จากทั้งหมดมากกว่า 15,000 ตัวอย่าง ของการทดสอบไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ใหม่ 2009 ทั่วโลก ได้แสดงให้เห็นว่า เชื้อมีภูมิต้านทานต่อโอเซลทามิเวียร์ (ทามิฟลู)  เช่นเดียวกับไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์เอช 1 เอ็น 1 ตามฤดูกาล ซึ่งจากการทดสอบแล้วพบว่า ตัวอย่างเกือบทั้งหมดกว่า 99.6% ได้พัฒนาภูมิคุ้มกันต่อโอเซลทามิเวียร์ อย่างไรก็ตาม ไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ใหม่ 2009 ยังไม่แสดงภูมิคุ้มกันต่อซานามิเวียร์และยาต้านไวรัสอื่นที่หาได้ในปัจจุบัน
การรักษา > ข้อกังขาประสิทธิภาพของยาต้านไวรัส

เมื่อวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2552 องค์กรความร่วมมือคอเครน (Cochrane Collaboration) ซึ่งทำหน้าที่ตรวจสอบหลักฐานทางการแพทย์ ประกาศว่าในการตรวจสอบซึ่งได้รับการตีพิมพ์ในวารสารการแพทย์ของอังกฤษว่า จากการสำรวจใหม่พบว่าได้ผลตรงกันข้ามกับผลการสำรวจเดิมที่ว่า ยาต้านไวรัส โอเซลทามิเวียร์ (ทามิฟลู) และซานามิเวียร์ (รีเลนซา) สามารถป้องกันอาการปอดอักเสบและอาการร้ายแรงอื่นซึ่งเชื่อมโยงกับไข้หวัดใหญ่ พวกเขาได้รายงานว่าผลจากการวิเคราะห์การศึกษากว่า 20 ชิ้น ได้แสดงว่า โอเซลทามิเวียร์อาจเป็นประโยชน์เล็กน้อยสำหรับผู้ใหญ่ซึ่งมีสุขภาพดี และได้รับภายในเวลา 24 ชั่วโมงหลังเริ่มแสดงอาการของโรค แต่ยังไม่พบหลักฐานชัดเจนว่ามันจะสามารถป้องกันการติดเชื้อในระบบทางเดินหายใจหรือภาวะแทรกซ้อนจากไข้หวัดใหญ่ อย่างไรก็ตาม นอกเหนือจากผลการศึกษาที่เกี่ยวข้องกับการใช้โอเซลทามิเวียร์ในผู้ติดเชื้อไข้หวัดใหญ่ในผู้ใหญ่สุขภาพดี แต่ไม่มีผลการศึกษาเกี่ยวกับการใช้โอเซลทามิเวียร์ในผู้ป่วยซึ่งถูกพิจารณาว่ามีความเสี่ยงต่อภาวะแทรกซ้อนสูง (เช่น สตรีมีครรภ์ เด็กอายุต่ำกว่า 5 ปี และผู้ซึ่งมีโรคประจำตัว) และความไม่แน่นอนเกี่ยวกับบทบาทของมันในการช่วยลดภาวะแทรกซ้อนในผู้ใหญ่สุขภาพดี ซึ่งอาจมีความจำเป็นที่จะต้องคงการใช้ในฐานะยาที่มีประโยชน์ในการลดระยะเวลาในการแสดงอาการของโรค ในที่สุด ยาต้านไวรัสอาจแสดงให้เห็นถึงประสิทธิภาพในการป้องกันภาวะแทรกซ้อนที่เกี่ยวกับไข้หวัดใหญ่; โดยทั่วไปแล้วองค์กรความร่วมมือคอเครนได้สรุปในสิ่งที่ "ขาดแคลนข้อมูลที่ดี"
ผลจำเพาะบางอย่างจากบทความวารสารการแพทย์อังกฤษรวมไปถึง "ประสิทธิภาพของโอเซลทามิเวียร์แบบรับประทานต่อการแสดงอาการในไข้หวัดใหญ่ซึ่งได้รับการรับรองจากห้องปฏิบัติการอยู่ที่ 61% (อัตราความเสี่ยง 0.39, 95% ช่วงความเชื่อมั่น 0.18-0.85) ที่ 75 มิลลิกรัมต่อวัน [...] หลักฐานที่เหลือแนะว่าโอเซลทามิเวียร์มิได้ลดภาวะแทรกซ้อนในระบบหายใจ (อัตราความเสี่ยง 0.55, ช่วงความเชื่อมั่น 95% 0.22-1.35)"
วิทยาการระบาด

ในปัจจุบันยังไม่เป็นที่ทราบกันแน่ชัดว่าเชื้อไวรัสดังกล่าวมีจุดเริ่มต้นมาจากที่ไหนหรือเมื่อไหร่ การวิเคราะห์ในวารสารทางวิทยาศาสตร์ได้เสนอว่าไวรัสไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ เอช 1 เอ็น 1 ซึ่งเกิดการระบาดอยู่ในปัจจุบันนั้น มีการพัฒนามาจากสายพันธุ์ที่ค้นพบเมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2551 และแพร่สู่มนุษย์เป็นเวลาหลายเดือนก่อนที่จะมีการรับรองอย่างเป็นทางการ และถูกระบุว่าเป็นไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ใหม่
มีรายงานการค้นพบไวรัสสายพันธุ์ดังกล่าวในเด็กชาวอเมริกันสองคนเมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2552 แต่หน่วยงานสาธารณสุขรายงานว่าปรากฏผู้ติดเชื้อรายแรกเมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2552 ในประเทศเม็กซิโก การระบาดสามารถตรวจพบได้เป็นครั้งแรกในกรุงเม็กซิโกซิตี เมื่อวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2552 ซึ่งรัฐบาลเม็กซิโกได้ทำการ "ปิดกรุงเม็กซิโกซิตีอย่างมีประสิทธิภาพ" โดยก่อนหน้านี้ เม็กซิโกมีผู้ป่วยกรณีที่ไม่รุนแรงก่อนหน้าการค้นพบอย่างเป็นทางการแล้วหลายร้อยคน และกำลังอยู่ในช่วง "โรคระบาดทั่วเงียบ" จึงส่งผลให้เม็กซิโกรายงานเพียงผู้ป่วยกรณีที่มีอาการรุนแรงซึ่งแสดงอาการของโรคหนักกว่าไข้หวัดใหญ่ธรรมดาเท่านั้น ซึ่งอาจนำไปสู่การคำนวณอัตราการเสียชีวิตที่ผิดพลาด
วิทยาการระบาด > การรายงานข้อมูลและความแม่นยำ

ข้อมูลการสอดส่องดูแลไข้หวัดใหญ่ "ตอบคำถามที่ว่าไวรัสไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์อะไรกำลังระบาด ระบาดที่ไหน และเมื่อไหร่ มันยังสามารถใช้แสดงผลกิจกรรมของไข้หวัดใหญ่ว่าเพิ่มขึ้นหรือลดลง แต่ไม่สามารถใช้ระบุอย่างชัดเจนได้ว่ามีคนจำนวนเท่าใดที่ติดเชื้อไข้หวัดใหญ่" ยกตัวอย่างเช่น เมื่อปลายเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2552 ข้อมูลการสอดส่องดูแลไข้หวัดใหญ่แสดงให้เห็นว่าสหรัฐมีผู้ป่วยที่ได้รับการรับรองจากห้องปฏิบัติการกว่า 28,000 คน โดย 3,065 คน เข้ารับการรักษาตัวในโรงพยาบาล และมีผู้เสียชีวิต 127 คน แต่จากการสร้างตัวแบบทางคณิตศาสตร์ได้แสดงให้เห็นว่ามีชาวอเมริกันติดเชื้อแล้วอย่างน้อย 1 ล้านคน จากการศึกษาของลินน์ ฟิเนลลี เจ้าหน้าที่สอดส่องดูแลไข้หวัดใหญ่กับ CDC ประมาณการผู้เสียชีวิตจากไข้หวัดใหญ่ยังเป็นกระบวนการที่ซับซ้อน ในปี พ.ศ. 2548 มีผู้ที่อาศัยในสหรัฐเพียง 1,812 คน ที่มีไข้หวัดใหญ่เป็นสาเหตุการเสียชีวิต และระบุในใบมรณบัตร อย่างไรก็ตาม ประมาณการผู้เสียชีวิตจากไข้หวัดใหญ่กลับอยู่ที่ราว 36,000 คนต่อปี CDC อธิบายว่า "... ไม่บ่อยนักที่ไข้หวัดใหญ่จะถูกระบุไว้ในใบมรณบัตรของผู้ที่เสียชีวิตด้วยอาการคล้ายไข้หวัดใหญ่" และนอกเหนือจากนั้น "การนับเฉพาะผู้เสียชีวิตด้วยไข้หวัดใหญ่ตามที่ระบุในมรณบัตรจะเป็นการประมาณการที่ผิดพลาดอย่างมากในการศึกษาผลกระทบที่แท้จริงของไข้หวัดใหญ่"
ในการศึกษาการระบาดของไข้หวัดใหญ่ในปัจจุบัน มีข้อมูลการสอดส่องดูแลไข้หวัดใหญ่ที่สามารถเรียกดูได้ แต่ยังแทบจะไม่มีการศึกษาที่พยายามประมาณการจำนวนผู้เสียชีวิตทั้งหมดอันเนื่องมาจากไข้หวัดใหญ่ในสุกร มีการศึกษาสองชิ้นของ CDC อย่างไรก็ตาม ประมาณการผู้เสียชีวิตที่ใหม่ที่สุดระบุว่าอยู่ที่ 9,820 คน (พิสัยระหว่าง 7,070-13,930 คน) โดยนับจากเดือนเมษายนถึงวันที่ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 ในขณะเดียวกัน ประกาศจำนวนผู้เสียชีวิตอย่างเป็นทางการจากไข้หวัดใหญ่ในสุกรอยู่ที่ 1,642 คน องค์การอนามัยโลกจึงกล่าวว่าจำนวนผู้เสียชีวิตจากไข้หวัดใหญ่ในสุกรที่แท้จริงนั้น "สูงกว่าตัวเลขดังกล่าวอย่างไม่ต้องสงสัย"
การระบาดในช่วงแรกอยู่ภายใต้ความสนใจของสื่ออย่างใกล้ชิด นักวิทยาการระบาดเตือนว่าจำนวนผู้ป่วยที่รายงานในช่วงแรกของการระบาดมีความไม่แม่นยำอย่างมากและสามารถลวงได้ เนื่องจากหลายสาเหตุ เช่น อคติการเลือก อคติของสื่อ และการรายงานที่ผิดพลาดของรัฐบาล ความไม่แม่นยำดังกล่าวยังอาจเกิดจากหน่วยงานรัฐบาลในแต่ละประเทศอาจสังเกตกลุ่มประชากรที่แตกต่างกันด้วย นอกเหนือจากนั้น ประเทศที่มีระบบสาธารณสุขที่มีคุณภาพต่ำหรือมีห้องปฏิบัติการที่ไม่ทันสมัยอาจใช้เวลานานกว่าในการระบุและรายงานผู้ป่วยอีกด้วย ซึ่ง "... แม้แต่ในประเทศพัฒนาแล้ว [จำนวนผู้เสียชีวิตจากไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ใหม่ 2009] ยังไม่สามารถระบุได้แน่ชัด เนื่องจากหน่วยงานด้านสาธารณสุขมักไม่ค่อยพิสูจน์ผู้ที่เสียชีวิตจากไข้หวัดใหญ่และอาการป่วยคล้ายไข้หวัดใหญ่อย่างจริงจัง" ดร. โจเซฟ เอส. บรีซี และ ดร. มิเชล ที. ออสเตอร์โฮล์ม ชี้ว่ามีผู้ป่วยด้วยไข้หวัดใหญ่ในสุกรหลายล้านคน ส่วนใหญ่แสดงอาการอ่อน ๆ ดังนั้นจำนวนผู้ป่วยที่รายงานจากห้องปฏิบัติการจึงหมดความหมาย และในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2552 องค์การอนามัยโลกจึงหยุดนับจำนวนผู้ป่วยและหันไปให้ความสนใจกับการระบาดขนานใหญ่แทน
เอกสารอ่านเพิ่มเติม

Cannell, JJ; Zasloff, M; Garland, CF; Scragg, R; Giovannucci, E (2008-02-25). "On the epidemiology of influenza". Virology Journal. 5 (29): 29. doi:10.1186/1743-422X-5-29. PMC 2279112. PMID 18298852.
Smith, Gavin; Vijaykrishna, D; Bahl, J; Lycett, SJ; Worobey, M; Pybus, OG; Ma, SK; Cheung, CL; Raghwani, J (2009-06-25). "Origins and evolutionary genomics of the 2009 swine-origin H1N1 influenza A epidemic". Nature. 459 (459): 1122–1125. doi:10.1038/nature08182. PMID 19516283.
Soundararajan, Venkataramanan; Tharakaraman, K; Raman, R; Raguram, S; Shriver, Z; Sasisekharan, V; Sasisekharan, R (2009). "Extrapolating from sequence — the 2009 H1N1 'swine' influenza virus" (PDF). Nature Biotechnology. 27 (6): 510–513. doi:10.1038/nbt0609-510. PMID 19513050.
"Introduction and Transmission of 2009 Pandemic Influenza A (H1N1) Virus --- Kenya, June--July 2009". Morbidity and Mortality Weekly Report. Centers for Disease Control and Prevention (CDC). 2009-10-23. สืบค้นเมื่อ 2009-10-23.
แหล่งข้อมูลอื่น

Influenza: H1N1 ที่เว็บไซต์ Curlie
Pandemic (H1N1) 2009 at the World Health Organization
International Society for Infectious Diseases เก็บถาวร 2009-05-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน PROMED-mail news updates
H1N1 Flu Resource Centre of The Lancet
Influenza Research Database – Database of influenza genomic sequences and related information.
CDC 2009 H1N1 Influenza Vaccine Supply Status
The H1N1 Pandemic and Global Health Security เก็บถาวร 2009-11-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Dean Julio Frenk, 2009-09-17
Graphical Image of the viral makeup of the 2009 pandemic h1n1 virus เก็บถาวร 2010-03-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน – NEJM
สำนักระบาดวิทยา เก็บถาวร 2010-03-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เว็บไซต์ให้ความรู้ของไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ใหม่ 2009 (ภาษาไทย) เก็บถาวร 2010-03-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Health-EU Portal EU response to influenza
at the European Centre for Disease Prevention and Control เก็บถาวร 2010-03-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ECDC)
Human/Swine A/H1N1 Influenza Origins and Evolution เก็บถาวร 2009-05-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - Analysis of genetic data for the origin and evolution of swine flu virus.
US Government swine, avian and pandemic flu portal
Medical Encyclopedia Medline Plus: Swine Flu
Swine Flu Outbreak, Influenza Virus Resource - Sequences and related resources (GenBank, NCBI)
| ด ค กภาวะฉุกเฉินทางสาธารณสุขระหว่างประเทศ |
| --- | --- |
โรคระบาดทั่ว:  ไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ใหม่ 2009  การระบาดของไวรัสโคโรนา 2019–21 
โรคระบาด:  การระบาดของโรคโปลิโอ 2014  การระบาดของไวรัสอีโบลา 2014  การระบาดของไวรัสซิกา 2015-16  การระบาดของอีโบลาในกีวู 
 องค์การอนามัยโลก 
ภาพแสดงถึงการเปลี่ยนแปลงภายนอกของไวรัสไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ใหม่ 2009
ผู้คนกว่า 2,500 คน กำลังต่อแถวในศูนย์การค้าแห่งหนึ่งในเท็กซัสซิตี รัฐเท็กซัส เพื่อเข้ารับวัคซีนเอช 1 เอ็น 1 เมื่อวันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2552
การตรวจโรคไข้หวัดใหญ่ในเที่ยวบินซึ่งเดินทางไปยังจีน
คือ ประเทศที่มีการระบาดซึ่งมีการรับรองอย่างเป็นทางการแล้ว และมีผู้เสียชีวิต
  คือ ประเทศที่มีการระบาดซึ่งมีการรับรองอย่างเป็นทางการแล้ว
โปรดดู: แผนที่ล่าสุดของไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ใหม่ 2009, แผนที่ล่าสุดของเชื้อ H1N1
พิพิธภัณฑ์โบราณคดีอียิปต์พีทรี

| --- | --- |
พิพิธภัณฑ์โบราณคดีอียิปต์พีทรี และห้องสมุดวิทยาศาสตร์, แมเลซแพลซ
th
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1892 (1892)
ที่ตั้ง: ลอนดอน
พิกัดภูมิศาสตร์: 51°31′25″N 0°7′59″W﻿ / ﻿51.52361°N 0.13306°W﻿ / 51.52361; -0.13306
ขนาดผลงาน: มากกว่า 80,000 ชิ้น
เว็บไซต์: Official website
พิพิธภัณฑ์โบราณคดีอียิปต์พีทรี เป็นส่วนหนึ่งของพิพิธภัณฑ์และคอลเล็กชันของยูนิเวอร์ซิตีคอลลิจลันเดินในลอนดอน เป็นพิพิธภัณฑ์ที่เก็บรักษาโบราณวัตถุมากกว่า 80,000 ชิ้นและจัดอยู่ในกลุ่มโบราณวัตถุชั้นนำของโลกจากอียิปต์และซูดาน
ประวัติ

พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ก่อตั้งขึ้นเพื่อเป็นศูนย์ทรัพยากรการสอนสำหรับภาควิชาโบราณคดีอียิปต์และนิรุกติศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยคอลเลจ ในเวลาเดียวกันกับที่แผนกนี้ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1892 ชุดสะสมในช่วงแรกเริ่มต้นได้รับการบริจาคโดยนักเขียนอะมีเลีย เอดเวิดส์ วิลเลียม แมตทิว ฟลินเดอส์ พีทรี ซึ่งเป็นศาสตราจารย์คนแรกได้ทำการขุดค้นที่สำคัญหลายครั้ง และในปี ค.ศ. 1913 พีทรีได้ขายชุดสะสมโบราณวัตถุของอียิปต์ให้กับมหาวิทยาลัยคอลเลจ สร้างชุดสะสมโบราณวัตถุอียิปต์ของฟลินเดอส์ พีทรี และเปลี่ยนพิพิธภัณฑ์ให้เป็นหนึ่งในคอลเล็กชันชั้นนำนอกประเทศอียิปต์ โดยชุดสะสมดังกล่าวจัดแสดงครั้งแรกในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1915 พีทรีได้ขุดค้นสถานที่สำคัญหลายสิบแห่งในเส้นทางอาชีพของเขา รวมถึงสุสานสมัยโรมันที่ฮาวารา ซึ่งมีชื่อเสียงจากภาพเหมือนมัมมี่ที่สวยงามในรูปแบบโรมันคลาสสิก อะมาร์นา ซึ่งเมืองของฟาโรห์อะเคนอาเตน และพีระมิดแท้แห่งแรกที่ไมดุม ซึ่งเขาได้ค้นพบหลักฐานที่เก่าแก่ที่สุดเกี่ยวกับการทำมัมมี่
ของสะสมและห้องสมุดได้รับการจัดไว้ในห้องจัดแสดงภายในอาคารหลักของมหาวิทยาลัย และหนังสือนำเที่ยวได้รับการตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1915 ในช่วงแรก ผู้เข้าชมคอลเลกชั่นเป็นนักศึกษาและนักวิชาการ ซึ่งไม่ได้เปิดให้ประชาชนทั่วไปเข้าชม พีทรีได้เกษียณจากมหาวิทยาลัยคอลเลจลอนดอน (UCL) ในปี ค.ศ. 1933 ถึงแม้ว่าผู้สืบทอดของเขาจะยังคงเพิ่มชุดสะสมต่างๆ ต่อไป โดยขุดในส่วนอื่นๆ ของอียิปต์และซูดาน ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 (ค.ศ. 1939–1945) ของสะสมได้รับการบรรจุและย้ายออกจากลอนดอนเพื่อความปลอดภัย และในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1950 ก็ได้มีการย้ายไปยังที่เป็นคอกม้าเก่า ซึ่งยังคงอยู่ติดกับห้องสมุดวิทยาศาสตร์ ดี.เอ็ม.เอส วัตสัน ของยูซีแอล
บรรณานุกรม

Stevenson, Alice (2015). The Petrie Museum of Egyptian Archaeology: Characters and Collections. London: UCLPress. ISBN 978-1-910634-04-2. Open access pdf download.
ส่วนบนของรูปสลักสตรีชาวอียิปต์และสามีของเธอจากช่วงสมัยราชวงศ์ที่สิบแปด จากชุดสะสมของอะมีเลีย เอดเวิดส์ ปัจจุบันตั้งอยู่ในพิพิธภัณฑ์พีทรี
พอล ก็อกเคล

พอล ก็อกเคล (เกิดเมื่อวันที่ 10 ตุลาคม ค.ศ. 1965)  เป็นนักกีฬาว่ายน้ำกีฬาพาราลิมปิก เกิดที่เมืองเซาท์พอร์ท รัฐควีนส์แลนด์ เคยเข้าร่วมการแข่งขันว่ายน้ำพาราลิมปิกฤดูร้อน 1992 และพาราลิมปิกฤดูร้อน 1996 ได้รับรางวัลเหรียญเงิน 4x100เมตร ท่าฟรีสไตล์
พอล คอร์เดอร์แมน

พอล คอร์เดอร์แมน
พอล ดี. คอร์เดอร์แมน (เกิดเมื่อวันที่ 1 กันยายน ค.ศ. 1971 ที่เมืองเฮเกอรส์ทาวน์ รัฐแมริแลนด์) เป็นนักการเมืองสหรัฐอเมริกา สังกัดพรรคริพับลิกัน โดยเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแมริแลนด์ พอล ดี. คอร์เดอร์แมนจบการศึกษาที่ มหาวิทยาลัยแมริแลนด์ คอลเลจพาร์ก
พระเจ้าหยางเจี่ย

| พระเจ้าหยางเจี่ย   1324 - 1307 ปีก่อนคริสตกาล |
| --- | --- |
 จือเหอ พระเจ้าหยางเจี่ย
ครองราชย์: 17 ปี
รัชกาลก่อนหน้า: พระเจ้าหนานเกิง
รัชกาลถัดไป: พระเจ้าผันเกิง
พระเจ้าหยางเจี่ย
พระราชบิดา: พระเจ้าจู่ติง
พระเจ้าหยางเจี่ย  (จีน: 陽甲) เป็นกษัตริย์รัชกาลที่ 18 แห่งราชวงศ์ชางในประวัติศาสตร์จีน ทรงครองราชย์ระหว่าง 1324 - 1307 ปีก่อนคริสตกาล ปีรัชศกที่ 17 (เมื่อ 1307 ปีก่อนคริสตกาล) พระองค์สวรรคต พระเจ้าผันเกิง พระอนุชาขึ้นสืบราชวงศ์
พระเจ้าหรรษวรรธนะ

| พระเจ้าหรรษวรรธนะ |
| --- | --- |
Maharajadhiraja
เหรียญพระเจ้าหรรษวรรธนะ, ราว พ.ศ. 1149 ถึง 1190
ผู้ปกครองอินเดียทางเหนือ
ครองราชย์: ป. พ.ศ. 1149 –  1190
ก่อนหน้า: พระเจ้าราชยวรรธนะ
ถัดไป: Yashovarman

ประสูติ: พ.ศ. 1140
สวรรคต: พ.ศ. 1190
ราชวงศ์: ราชวงศ์วรรธนะ  (ปุษยภูติ)
พระราชบิดา: พระเจ้าประภากรวรรธนะ
พระราชมารดา: Yasomati
ศาสนา: ศาสนาพราหมณ์, ศาสนาพุทธ
พระเจ้าหรรษวรรธนะ หรือ พระเจ้าศรีลาทิตย์ (ราว พ.ศ. 1140−1190) เป็นจักรพรรดิอินเดียโบราณแห่งราชวงศ์วรรธนะ ปกครองทางตอนเหนือ ปกครองราวปี พ.ศ. 1149 ถึง 1190
พระเจ้าหรรษวรรธนะเป็นพระราชโอรสของพระเจ้าประภากรวรรธนะ มีพระเชษฐาคือ พระเจ้าราชยวรรธนะ กษัตริย์แห่งธเนศวร (ปัจจุบันอยู่ในรัฐหรยาณา) ในยุครุ่งเรืองของจักรวรรดิ มีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่ส่วนใหญ่ทางทิศเหนือและตะวันตกเฉียงเหนือของอินเดีย ทางทิศตะวันออกไปถึงกามรูป (Kamarupa) และทางทิศใต้ไปถึงแม่น้ำนรรมทา จนได้ตั้งเมืองกันยากุพชะ (Kanyakubja) หรือกานโนช (Kannauj) เป็นเมืองหลวง (รัฐอุตตรประเทศในปัจจุบัน) จนสวรรคตในปี พ.ศ. 1190
ด้วยความเจริญรุ่งเรือง จึงดึงดูดให้เหล่าบรรดานักปราชญ์ ศิลปิน และผู้แสวงบุญเดินทางไกลมาหาอย่างกว้างขวาง อย่างเช่น พระภิกษุชาวจีน พระถังซัมจั๋ง ที่ได้เดินทางมาและยังได้เขียนบันทึกชื่นชมพระองค์อย่างมาก โดยนับถือในความยุติธรรมและความกรุณาของพระองค์ ชีวประวัติของพระองค์ได้รับการบันทึกไว้ใน หรรษจริต แต่งโดย พาณะ
นอกจากนั้นยังเชื่อว่าพระองค์ประพันธ์ รตนาวลี (Ratnavali), ปริยทรรศิกา (Priyadarsika) และ นาคานันทะ (Nagananda)
ประเทศแอลเบเนียในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014

ประเทศแอลเบเนีย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 2 ค.ศ. 2014 (พ.ศ. 2557) ที่เมืองหนานจิง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 16-28 สิงหาคม พ.ศ. 2557 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติแอลเบเนียเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 5 คน ใน 3 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศแอลเบเนียไม่ได้รับเหรียญรางวัล
นักกีฬาที่เข้าร่วม

| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
 กรีฑา: 
| รวม |  |  | 5 |
กรีฑา

บทความหลัก: กีฬากรีฑาในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014
ผลการแข่งขันดังนี้ :
| นักกีฬา | รายการ | รอบคัดเลือก> ผล | รอบคัดเลือก> อันดับ | ชิงชนะเลิศ> ผล | ชิงชนะเลิศ> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Saud Bashku | Triple jump | 13.69 | 16 qB | DNS | DNS |
| นักกีฬา | รายการ | ฮีท> ผล | ฮีท> อันดับ | ชิงชนะเลิศ> ผล | ชิงชนะเลิศ> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Eneda Deliu | 200 m | 27.31 | 19 qC | DNS | DNS |
ว่ายน้ำ

บทความหลัก: กีฬาว่ายน้ำในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014
ผลการแข่งขันดังนี้ :
| นักกีฬา | รายการ | ฮีท> เวลา | ฮีท> อันดับ | ชิงชนะเลิศ> เวลา | ชิงชนะเลิศ> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Noel Borshi | 200 m butterfly | 2:23.13 | 26 | Did not advance | Did not advance |
ดูเพิ่ม

ประเทศแอลเบเนียในโอลิมปิก
รายชื่อผู้เชิญธงชาติแอลเบเนียในโอลิมปิกเยาวชน
รายชื่อนักกีฬาแอลเบเนียที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิกเยาวชน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014 ที่ หนานจิง สาธารณรัฐประชาชนจีน |
| --- | --- | --- |
| แอฟริกา |   แอลจีเรีย   แองกวิลลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   แอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดาน   เอสวาตีนี   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว  |  |
| อเมริกา |   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ  |  |
| เอเชีย |   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน   เกาหลีเหนือ   เกาหลีใต้   คูเวต   คีร์กีซสถาน   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน  |  |
| ยุโรป |   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนีย   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน  |  |
| โอเชียเนีย |   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกีนี   ซามัว   หมู่เกาะโซโลมอน   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู  |  |
| อื่นๆ |   นักกีฬาอิสระ   ทีมผสม  |  |
นีวเซ็ง

| นีวเซ็ง 入善町 |
| --- | --- |
เมือง
ศาลาว่าการเมืองนีวเซ็ง
   ธง ตรา
ที่ตั้งของนีวเซ็ง (เน้นสีเหลือง) ในจังหวัดโทยามะ
นีวเซ็งที่ตั้งในประเทศญี่ปุ่น
พิกัด: 36°56′0.7″N 137°30′7.4″E﻿ / ﻿36.933528°N 137.502056°E﻿ / 36.933528; 137.502056
ประเทศ:  ญี่ปุ่น
ภูมิภาค: ชูบุ, โฮกูริกุ
จังหวัด:  โทยามะ
อำเภอ: ชิโมนีกาวะ
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: ฮารูฮิโตะ ซาซาจิมะ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 71.25 ตร.กม. (27.51 ตร.ไมล์)
ประชากร (1 ตุลาคม 2020)
 • ทั้งหมด: 23,875 คน
 • ความหนาแน่น: 335.1 คน/ตร.กม. (868 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+09:00 (JST)
รหัสไปรษณีย์: 939-0693
สัญลักษณ์:  
 • ดอกไม้: ทิวลิป
โทรศัพท์: 0765-72-1100
ที่อยู่: 3255 Nyūzen, Nyūzen-machi, Shimoniikawa-gun, Toyama-ken
เว็บไซต์: www.town.nyuzen.toyama.jp
นีวเซ็ง (ญี่ปุ่น: 入善町; โรมาจิ: Nyūzen-machi) เป็นเมืองในอำเภอชิโมนีกาวะ จังหวัดโทยามะ ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 71.25 ตารางกิโลเมตร (27.51 ตารางไมล์) ข้อมูลเมื่อ 1 พฤษภาคม ค.ศ.  2018 (2018 -05-01) เมืองนี้มีประชากรประมาณ 25,007 คน 8,970 หลังคาเรือน และมีความหนาแน่นของประชากร 350 คนต่อตารางกิโลเมตร
ภูมิศาสตร์

นีวเซ็งตั้งอยู่กลางพื้นที่ตะกอนน้ำพารูปพัด ทางทิศเหนือติดกับทะเลญี่ปุ่น และทางทิศตะวันตกติดกับแม่น้ำคูโรเบะ เมืองนี้ขึ้นชื่อในเรื่องแตงโมขนาดยักษ์ เช่นเดียวกับดอกทิวลิปซึ่งเป็นดอกไม้ประจำเมืองอย่างเป็นทางการเมื่อ ค.ศ. 1983
สถานที่ที่น่าสนใจทางธรรมชาติในนีวเซ็งเช่นที่ ซูงิซาวะโนะซาวาซูงิ (ญี่ปุ่น: 杉沢の沢スギ; โรมาจิ: Sugisawa no Sawasugi) ซึ่งเป็นป่าสนบนที่ราบน้ำผุดตั้งอยู่ใกล้ชายฝั่งทะเล ถือเป็นระบบนิเวศที่หายากในญี่ปุ่น และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์ทางธรรมชาติแห่งชาติ
ภูมิศาสตร์ > เทศบาลโดยรอบ

จังหวัดโทยามะ
นครคูโรเบะ
เมืองอาซาฮิ
ภูมิศาสตร์ > ภูมิอากาศ

เมืองนี้มีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้น (เคิพเพิน Cfa) มีลักษณะเป็นฤดูร้อนที่ร้อนและฤดูหนาวที่หนาวเย็นและมีหิมะตกหนัก อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีในนีวเซ็งอยู่ที่ 13.6 °C ปริมาณน้ำฝนรายปีเฉลี่ยอยู่ที่ 2,225 มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่มีฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิจะสูงที่สุดโดยเฉลี่ยในเดือนสิงหาคมที่ประมาณ 26.3 °C และต่ำสุดในเดือนมกราคมที่ประมาณ 2.5 °C
ประชากร

จากข้อมูลสำมะโนของญี่ปุ่น ประชากรของนีวเซ็งลดลงในช่วง 50 ปีที่ผ่านมา
| ปี | ประชากร | ±% |
| --- | --- | --- |
|  1970  | 27,638 | —     |
|  1980  | 29,163 | +5.5% |
|  1990  | 29,625 | +1.6% |
|  2000  | 28,276 | −4.6% |
|  2010  | 27,182 | −3.9% |
|  2020  | 23,875 | −12.2% |
ประวัติศาสตร์

บริเวณที่เป็นเมืองนีวเซ็งในปัจจุบันเดิมเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นเอ็ตจู ต่อมาหลังจากการฟื้นฟูเมจิ พื้นที่แห่งนี้ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอชิโมนีคาวะ จังหวัดโทยามะ เมืองนีวเซ็งก่อตั้งขึ้นโดยการควบรวม 7 หมู่บ้านในอำเภอชิโมนีคาวะ เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1953
การศึกษา

นีวเซ็งมีโรงเรียนที่สังกัดเทศบาลเมือง ได้แก่ โรงเรียนประถม 6 แห่ง และโรงเรียนมัธยมต้น 2 แห่ง และมีโรงเรียนมัธยมปลาย 1 แห่งที่สังกัดคณะกรรมการการศึกษาจังหวัดโทยามะ
การขนส่ง > รถไฟ

สายไอโนคาเซะโทยามะ
นิชิ-นีวเซ็ง – นีวเซ็ง
การขนส่ง > ทางหลวง

ทางด่วนโฮกูริกุ
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 8
เมืองพี่น้อง

ฟอเรสต์กรูฟ รัฐออริกอน สหรัฐ ตั้งแต่ ค.ศ. 1989
ฮามี่ เขตปกครองตนเองซินเจียง ประเทศจีน เมืองมิตรภาพตั้งแต่ 5 มิถุนายน ค.ศ. 1997
สถานที่ท่องเที่ยว

โบราณสถานโจเบโนมะ [en; ja] - ซากปรักหักพังของโชเอ็งในสมัยเฮอัง จัดเป็นโบราณสถานแห่งชาติ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ นีวเซ็ง จังหวัดโทยามะ
เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาญี่ปุ่น)
| ด ค ก จังหวัดโทยามะ |
| --- | --- | --- |
โทยามะ (เมืองหลวง)
| นครศูนย์กลาง |  โทยามะ  |  |
| นคร |  คูโรเบะ  ทากาโอกะ  โทนามิ  นันโตะ  นาเมริกาวะ  อิมิซุ  อูโอซุ  โอยาเบะ  ฮิมิ  |  |
| เมืองและหมู่บ้าน |  อำเภอนากานีกาวะ คามิอิจิ  ทาเตยามะ  ฟูนาฮาชิ  อำเภอชิโมนีกาวะ นีวเซ็ง  อาซาฮิ  |  |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่
ฟูโกะ ไซโต

| ฟูโกะ ไซโต |
| --- | --- |
斎藤 楓子
เกิด:  (1984-08-28) 28 สิงหาคม ค.ศ. 1984 (40 ปี) จังหวัดฟุกุอิ ประเทศญี่ปุ่น
อาชีพ: นักพากย์
ปีปฏิบัติงาน: ค.ศ. 2009 – ปัจจุบัน
องค์การ: JTB Entertainment
ส่วนสูง: 160 ซม.
ฟูโกะ ไซโต (斎藤 楓子, 28 สิงหาคม 1984 –) เป็นนักพากย์ชาวญี่ปุ่น เกิดที่จังหวัดฟุกุอิ สังกัด JTB Entertainment ส่วนสูง 160 ซม.
ผลงานพากย์

คิดดี เกิร์ล แอนด์ (ริวบิส)
แองเจิลบีทส์! แผนพิชิตนางฟ้า (ชีนะ)
บาคุกัน มอนสเตอร์บอลทะลุมิติ (มีเลน ฟาโรห์)
บันทึกเรื่องราวจักรวรรดิเทียร์มูน -จุดพลิกผันชะตากรรมของเจ้าหญิงเริ่มจากบนกิโยติน- (ลิโอรา ลูลู)
ประเทศแอลเบเนียในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012

ประเทศแอลเบเนีย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 30 ค.ศ. 2012 (พ.ศ. 2555) ที่กรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร ระหว่างวันที่ 27 กรกฎาคม - 12 สิงหาคม พ.ศ. 2555 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติแอลเบเนียเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 11 คน ใน 5 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศแอลเบเนียไม่ได้รับเหรียญรางวัล
กรีฑา

บทความหลัก: กีฬากรีฑาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012
| นักกีฬา | รอบคัดเลือก> ระยะทาง | รอบคัดเลือก> อันดับที่ | รอบสุดท้าย> ระยะทาง | รอบสุดท้าย> อันดับที่ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Adriatik Hoxha | 17.58 | 37 | ไม่ผ่านเข้ารอบ | ไม่ผ่านเข้ารอบ |
| นักกีฬา | รายการ | รอบคัดเลือก> ระยะทาง | รอบคัดเลือก> อันดับที่ | รอบตัดตัว> ระยะทาง | รอบตัดตัว> อันดับที่ | รอบสุดท้าย> ระยะทาง | รอบสุดท้าย> อันดับที่ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Klodiana Shala | 200 เมตร | ประสบอุบัติเหตุ | ประสบอุบัติเหตุ | ประสบอุบัติเหตุ | ประสบอุบัติเหตุ | ประสบอุบัติเหตุ | ประสบอุบัติเหตุ |