stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ภาษาโครยอ-มาร์
อักษร

ภาษาโครยอ-มาร์ไม่นิยมในการเขียนคำประพันธ์ด้วยอักษรเกาหลีได้รับอิทธิพลจากอักษรซิริลลิก แม้โซเวียตจะล่มสลายไปแล้วก็ตาม ขณะที่เกาหลีเหนือและเกาหลีใต้ต่างมีการใช้อักษรเกาหลีในการเขียนอย่างมีระบบแบบแผน[โปรดขยายความ] อย่างไรก็ตามในปัจจุบันนักเขียนชาวโครยอ-ซารัมที่มีชื่อเสียง อย่างลัฟเรนติ ซ็อน (Лаврентий Сон) ได้เขียนเรื่องสั้นภาษาโครยอ-มาร์ โดยใช้อักษรฮันกึลในการเขียน
แม้จะมีรูปแบบการเขียนอักษรโรมันเข้ามาในภาษาโครยอ-มาร์ ช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1930 ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากเจ้าหน้าที่รัฐบาลและนักภาษาศาสตร์ แต่ก็ไม่ได้รับความนิยมจากชาวโครยอ-ซารัม
สรวิทยา

ลักษณะของภาษาโครยอ-มาร์ แตกต่างจากภาษาเกาหลีมาตรฐานรวมถึงความแตกต่างทางสัทวิทยาต่อไปนี้:
ㄹ ออกเสียง [ɾ] หรือ [r] ในทุกตำแหน่งยกเว้นเมื่อออกเสียงยาวซึ่งจะออกเสียงเหมือนกับภาษาเกาหลีมาตรฐาน
การสูญเสียเสียง ㄹ พบได้บ่อยเมื่ออยู่ก่อนหน้าพยัญชนะที่ใช้ลิ้นส่วนหน้าในการออกเสียง
ระบบการเน้นระดับเสียง (Pitch accent) ที่แยกคำที่มีหน่วยเสียงต่างกันน้อยที่สุด มีสองเสียงคือสูงและต่ำ
การเก็บรักษาเสียง MK โดยย่อเป็น n เมื่อนำหน้า [i] และ [j]
ㄱ ออกเสียง [t͡ɕ] เมื่อนำหน้า ㅣ
ㄴ และ ㅇ ที่ส่วนท้ายคำออกเสียงง่ายลงเป็น 이
ㅏ, ㅔ ออกเสียงเป็น ㅑ และ ㅗ ออกเสียงเป็น ㅔ
ㅗ, ㅡ ออกเสียงง่ายลงเป็น ㅜ และ ㅣ สามารถใช้แทนกันได้กับ ㅡ
[w] ออกเสียงเป็น [v] เนื่องจากอิทธิพลของภาษารัสเซีย
ㅈ ออกเสียงเป็น ㄷ
ㄱ ออกเสียงเป็น ㅂ ในช่วงกลางของคำ
การศึกษา

ภาษาโครยอ-มาร์เป็นภาษาที่ไม่อยู่ระบบการเรียนการสอนเพื่อนำไปใช้ในหลายโรงเรียน ขณะที่ภาษาเกาหลีมาตรฐานทั้งของเกาหลีเหนือและเกาหลีใต้ต่างใช้สอนตามมหาวิทยาลัยต่างๆทั่วไปในอดีตสหภาพโซเวียตกับครูผู้สอนที่มาจากประเทศนั้น ๆ และมีอาจารย์จากเกาหลีใต้คนหนึ่งที่พยายามสอนภาษาโครยอ-มาร์ให้แก่นักศึกษาภายในมหาวิทยาลัยอัลมาตีในประเทศคาซัคสถาน แต่ก็ล้มเหลวอย่างมาก
ดูเพิ่ม

ภาษาดุงกาน ภาษาของชาวจีนมุสลิมที่อพยพเข้ามาในเอเชียกลาง
อ่านเพิ่ม

Reckel, Johannes; Schatz, Merle, บ.ก. (2020), Korean Diaspora – Central Asia, Siberia and Beyond, Universitätsverlag Göttingen, doi:10.17875/gup2020-1307, ISBN 978-3-86395-451-2.
| ด ค กสำเนียงต่าง ๆ ในภาษาเกาหลี |
| --- | --- |
เกาหลี:  สำเนียงกลาง ชุงช็อง  คย็องกี  ฮวังแฮ  ย็องดง  คย็องซัง  ฮัมกย็อง  เชจู  ช็อลลา  พย็องอัน 
โพ้นทะเล:  จีน  โครยอ-มาร์ (เอเชียกลาง)  ไซนิชิ (ญี่ปุ่น)
ยูลียา ลิปนิตสกายา

ยูลียา ลิปนิตสกายา (รัสเซีย: Юлия Липницкая, 5 มิถุนายน พ.ศ. 2541 — ) เป็นนักกีฬาสเกตน้ำแข็งชาวรัสเซีย เมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ในโอลิมปิกฤดูหนาว 2014 ที่เมืองโซชี ลิปนิตสกายาได้รับรางวัลเหรียญทองจากการแข่งขันสเกตลีลาทีมเธอยังเป็นแชมป์ยุโรป 2014
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ยูลียา ลิปนิตสกายา
ยูลียา ลิปนิตสกายา - ISU
ยูลียา ลิปนิตสกายา เก็บถาวร 2014-04-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - โอลิมปิกฤดูหนาว 2014
รัฐบาลชั่วคราวแห่งรัสเซียทั้งปวง

| --- | --- |
ตราแผ่นดิน
ธงชาติรัสเซีย
ภาพรวมหน่วยงาน
ก่อตั้ง: 23 กันยายน ค.ศ. 1918 (1918-09-23)
หน่วยงานก่อนหน้า: รัฐบาลชั่วคราวรัสเซีย
ยุบเลิก: 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 1918 (1918-11-18)
หน่วยงานสืบทอด: รัฐบาลออมสค์
เขตอำนาจ:  รัสเซีย
สำนักงานใหญ่: อูฟา (จนถึง 9 ตุลาคม) ออมสค์
รัฐบาลชั่วคราวแห่งรัสเซียทั้งปวง (อักษรย่อ PA-RG) บางครั้งเป็นที่รู้จักกันว่า คณะกรรมาธิการอูฟา หรือ คณะกรรมาธิการออมสค์ เป็นรัฐบาลต่อต้านบอลเชวิคที่มีอยู่เป็นเวลาสั้น ๆ ที่จัดตั้งขึ้นในเมืองออมสค์ ภูมิภาคไซบีเรีย ในช่วงฤดูใบไม้ร่วง ค.ศ. 1918 ภายหลังการประชุมของขบวนการรวมกลุ่มต่อต้านคอมมิวนิสต์รัสเซีย ณ เมืองอูฟา แต่ด้วยอำนาจควบคุมที่มีเพียงน้อยนิด ทำให้รัฐบาลถูกโค่นล้มจากการรัฐประหารโดยฝ่ายทหารอนุรักษนิยม ซึ่งนำโดยพลเรือเอกอะเลคซันดร์ คอลชัค เมื่อเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1918
รัฐบาลจัดตั้งขึ้นตามผลลัพธ์ของการเจรจาหลายครั้งระหว่างหน่วยงานหรือขบวนการต่อต้านบอลเชวิค ซึ่งจัดประชุมในเดือนกรกฎาคม สิงหาคม และกันยายนของ ค.ศ. 1918 ภายใต้แรงกดดันจากฝ่ายสัมพันธมิตรที่ต้องการรวมกองกำลังเป็นเอกภาพเพื่อต่อต้านรัฐบาลบอลเชวิคมอสโก
รัฐบาลจัดตั้งขึ้นในเมืองออมสค์เมื่อต้นเดือนตุลาคม แต่กลับมีอำนาจการควบคุมเพียงน้อยนิดและยังคงต้องพึ่งพาการบริหารและกองกำลังจากรัฐบาลชั่วคราวไซบีเรีย ซึ่งกำลังครอบงำอำนาจของรัฐบาล รัฐบาลชั่วคราวไม่มีระบบราชการและอำนาจที่ชัดเจน อีกทั้งไม่มีกองกำลังติดอาวุธเป็นของตนเองด้วย ทำให้รัฐบาลต้องยอมรับข้อเรียกร้องต่าง ๆ ที่โน้มเอียงไปทางอนุรักษนิยมจากรัฐบาลไซบีเรีย รัฐบาลดำรงอยู่กระทั่งถูกโค่นล้มโดยกลุ่มทหารฝ่ายขวาในคืนวันที่ 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 1918 พร้อมกับการสถาปนาระบอบเผด็จการทหารของพลเรือเอกคอลชัคในเวลาต่อมา
มูลนิธิต่อต้านการทุจริต (รัสเซีย)

| --- | --- |
Фонд борьбы с коррупцией

ชื่อย่อ: ФБК, FBK
ก่อตั้ง: 9 กันยายน พ.ศ. 2554
ประเภท: NGO
สถานะตามกฎหมาย: มูลนิธิไม่แสวงหากำไร (Article 7, NCO Law of Russia)
วัตถุประสงค์: ต่อสู้กับการคอรัปชั่นในรัสเซีย
สํานักงานใหญ่: มอสโก, ประเทศรัสเซีย
พนักงาน  : 30
เว็บไซต์: fbk.info/english/about/
มูลนิธิต่อต้านการทุจริต (รัสเซีย: Фонд борьбы с коррупцией, อักษรย่อ ФБК, FBK) เป็นมูลนิธิที่ไม่แสวงหาผลกำไรของประเทศรัสเซีย ก่อตั้งขึ้นในปีพ.ศ. 2554 โดยนักการเมืองที่ชื่อว่าอะเลคเซย์ นาวัลนืย จุดประสงค์หลักคือการตรวจสอบและเปิดเผยการทุจริตในข้าราชการระดับสูงของรัสเซีย ได้รับเงินจากการบริจาคของประชาชนชาวรัสเซีย
ภารกิจ

มูลนิธิต่อต้านการทุจริตดำเนินการสืบสวนการทุจริตทางการรัสเซีย FBK กำลังดำเนินการมาตรการป้องกันข้าราชการกานำเงินงบประมาณมาใช้ส่วนตัว นอกจากนี้ FBK ยังช่วยให้เจ้าหน้าที่ประพฤติชอบสามารถทำงานได้อย่างถูกต้องเพื่อให้เกิดสภาวะปกติ
งบประมาณ

มูลนิธิต่อต้านการทุจริตได้รับสนับสนุนจากบุคคลต่างๆ:ส่วนใหญ่บุคคลธรรมดา ในปีพ.ศ. 2557 งบประมาณ 28.5 ล้านรูเบิล ปีพ.ศ. 2559 งบประมาณ 45 ล้านรูเบิล
แหล่งข้อมูลอื่น

The Anti-corruption Foundation website
ยาคอฟ สเวียร์ดลอฟ

| ยาคอฟ สเวียร์ดลอฟ |
| --- | --- |
Яков Свердлов
สเวียร์ดลอฟ เมื่อ ค.ศ. 1919

ประธานคณะเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์รัสเซีย (บอลเชวิค)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 1918 – 16 มีนาคม ค.ศ. 1919
ก่อนหน้า: เยเลนา สตาโซวา (ในฐานะเลขาธิการชำนาญการ)
ถัดไป: เยเลนา สตาโซวา
ประธานคณะกรรมการบริหารกลางแห่งรัฐสภาโซเวียตแห่งรัสเซียทั้งปวง
ดำรงตำแหน่ง 21 พฤศจิกายน ค.ศ. 1917 – 16 มีนาคม ค.ศ. 1919
ก่อนหน้า: เลฟ คาเมเนฟ
ถัดไป: มีฮาอิล วลาดีมีร์สกี
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 3 มิถุนายน ค.ศ. 1885(1885-06-03) นิจนีนอฟโกรอด เขตผู้ว่าการนิจนีนอฟโกรอด จักรวรรดิรัสเซีย
เสียชีวิต: 16 มีนาคม ค.ศ. 1919(1919-03-16) (33 ปี) มอสโก รัสเซียโซเวียต
ที่ไว้ศพ: สุสานกำแพงเครมลิน มอสโก
เชื้อชาติ: รัสเซีย โซเวียต
พรรคการเมือง: พรรคแรงงานสังคมประชาธิปไตยรัสเซีย (ค.ศ. 1902–1912) พรรคคอมมิวนิสต์รัสเซีย (บอลเชวิค) (ค.ศ. 1912–1919)
คู่สมรส: คลาฟเดีย นอฟโกรอดเซวา
 สมาชิกสถาบันกลาง  พฤศจิกายน ค.ศ. 1917–มีนาคม ค.ศ. 1919: สมาชิกโปลิตบูโรที่ 6 และ 7   สิงหาคม ค.ศ. 1917–มีนาคม ค.ศ. 1919: สมาชิกคณะเลขาธิการที่ 6 และ 7  

ยาคอฟ มีไฮโลวิช สเวียร์ดลอฟ (รัสเซีย: Яков Михайлович Свердлов; 3 มิถุนายน [ตามปฎิทินเก่า: 22 พฤษภาคม] ค.ศ. 1885 – 16 มีนาคม ค.ศ. 1919) เป็นผู้นำฝ่ายบริหารของบอลเชวิคและประธานคณะกรรมการบริหารกลางแห่งรัฐสภาโซเวียตแห่งรัสเซียทั้งปวงตั้งแต่ ค.ศ. 1917 ถึง ค.ศ. 1919 โดยในบางครั้ง เขาได้รับการยกย่องในฐานะประมุขแห่งรัฐสหภาพโซเวียตคนแรก แม้ว่าแท้จริงแล้ว สหภาพโซเวียตก่อตั้งใน ค.ศ. 1922 ซึ่งเป็นเวลาสามปีให้หลังจากที่เขาเสียชีวิต
เขาเกิดที่นิจนีนอฟโกรอดในครอบครัวชาวยิวที่มีส่วนร่วมในกิจกรรมการเมืองปฏิวัติ สเวียร์ดลอฟเข้าร่วมพรรคแรงงานสังคมประชาธิปไตยรัสเซียใน ค.ศ. 1902 และสนับสนุนฝ่ายบอลเชวิคของเลนินในช่วงการแตกแยกกันทางอุดมการณ์ เขาดำเนินกิจกรรมปฏิวัติในเขตเทือกเขายูรัลในระหว่างการปฏิวัติล้มเหลว ค.ศ. 1905 และในทศวรรษถัดมาเขาถูกจำคุกและเนรเทศอยู่หลายต่อหลายครั้ง ภายหลังเหตุการณ์การปฏิวัติเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1917 สเวียร์ดลอฟเดินทางกลับมายังเปโตรกราดและได้รับการแต่งตั้งเป็นประธานคณะเลขาธิการพรรค ในตำแหน่งนั้น เขาจึงมีบทบาทสำคัญในการวางแผนการปฏิวัติเดือนตุลาคม
สเวียร์ดลอฟได้รับการเลือกเป็นประธานคณะกรรมการบริหารกลางรัสเซียทั้งปวงในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1917 เขาเริ่มการดำเนินการเพื่อรวมอำนาจของบอลเชวิคในระบอบใหม่ให้เป็นหนึ่งเดียว และยังให้การสนับสนุนความน่าสะพรึงกลัวแดง รวมถึงนโยบายการล้มล้างอิทธิพลของคอสแซ็ก (De-Cossackization) นอกจากนี้ เขายังเป็นหนึ่งในผู้ที่มีบทบาทสำคัญในการอนุญาตการประหารชีวิตราชวงศ์โรมานอฟในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1918
สเวียร์ดลอฟเสียชีวิตด้วยโรคไข้หวัดใหญ่สเปนในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1919 สิริอายุ 33 ปี และร่างของเขาถูกฝังอยู่ที่กำแพงเครมลิน เมืองเยคาเตรินบุร์กได้รับการเปลี่ยนนามเป็น "สเวียร์ดลอฟสค์" ใน ค.ศ. 1924 เพื่อเป็นเกียรติแก่เขา
นักประวัติศาสตร์บางส่วนมองว่าการเสียชีวิตก่อนวัยอันควรของผู้นำบอลเชวิคคนสำคัญ เช่น เลนินและสเวียร์ดลอฟ เป็นปัจจัยสำคัญที่อำนวยความสะดวกสำหรับการขึ้นเป็นผู้นำสูงสุดในสหภาพโซเวียตของโจเซฟ สตาลิน ซึ่งส่วนหนึ่งเป็นเพราะสเวียร์ดลอฟดำรงตำแหน่งประธานแรกเริ่มของคณะเลขาธิการพรรค และถือว่าเขาเป็นว่าที่เลขาธิการพรรคโดยชอบธรรม
แหล่งข้อมูล

Kotkin, Stephen (2014). Stalin: Volume I: Paradoxes of Power, 1878–1928. Penguin. ISBN 978-1594203794.
Khrushchev, Nikita Sergeevich (2006). Memoirs of Nikita Khrushchev. Penn State Press. ISBN 0-271-02861-0.
Slezkine, Yuri (2011). The Jewish Century. Princeton University Press. ISBN 978-0691127606.
Slezkine, Yuri (2019). The House of Government. Princeton University Press. ISBN 9780691192727
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Yakov Sverdlov
Leon Trotsky: Jacob Sverdlov – 1925 memorial essay
กฤตภาคจากหนังสือพิมพ์เกี่ยวกับ ยาคอฟ สเวียร์ดลอฟ ในหอจดหมายเหตุข่าวสารคริสต์ศตวรรษที่ 20 ของ ZBW
| ก่อนหน้า |  | ยาคอฟ สเวียร์ดลอฟ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| เลฟ คาเมเนฟ |  | ประธานคณะกรรมการบริหารกลางแห่งรัฐสภาโซเวียตแห่งรัสเซียทั้งปวง   (21 พฤศจิกายน 1917 – 16 มีนาคม 1919) |  | มีฮาอิล วลาดีมีร์สกี |
ยูรี นีคูลิน

| ยูรี นีคูลิน Юрий Никулин HSL PAU |
| --- | --- |

เกิด: 18 ธันวาคม ค.ศ. 1921(1921-12-18) ดิมิดอฟ แคว้นสโมเลนสค์ รัสเซีย
เสียชีวิต: 21 สิงหาคม ค.ศ. 1997(1997-08-21) (75 ปี) มอสโก รัสเซีย
สุสาน: โนโวเดวีชี ในมอสโก
อาชีพ: นักแสดง ตัวตลก หัวหน้าโรงละครสัตว์
ตำแหน่ง: วีรชนแรงงานแห่งสังคมนิยม (1990) ศิลปินของประชาชนสหภาพโซเวียต (1973)
ยูรี วลาดีมีโรวิช นีคูลิน (รัสเซีย: Юрий Владимирович Никулин; 18 ธันวาคม ค.ศ. 1921 – 21 สิงหาคม ค.ศ. 1997) เป็นนักแสดงและตัวตลกชาวรัสเซีย-โซเวียต เป็นรู้จักอย่างดีในภาพยนตร์เรื่อง Dog Barbos and Unusual Cross (1961)
นีคูลินได้รับรางวัลศิลปินของประชาชนสหภาพโซเวียตในปี ค.ศ. 1973 และวีรชนแรงงานแห่งสังคมนิยมในปี ค.ศ. 1990 นอกจากนี้ เขายังได้รับรางวัลจากรัฐมากมายรวมถึงได้รับเครื่องอิสริยาภรณ์เลนิน 2 ครั้งในตลอดชีวิตของเขา
ชีวิตช่วงแรก

นีคูลินเกิดในช่วงหลังสงครามกลางเมืองของรัสเซีย ในสโมเลนสค์ทางตะวันตกของรัสเซีย แม่ของเขาชื่อ ลิเดีย อีวานอฟนา นีคูลินา (Лидия Ивановна Никулина) เป็นเจ้าของกิจการอู่ซ่อมรถยนต์ และพ่อของเขา วลาดีมีร์ อันเดรเยวิช (Владимир Андреевич) เป็นนักเขียนบทละครเสียดสีสังคม
นีคูลินได้ร่วมรบกับกองทัพแดงในสงครามฤดูหนาวกับฟินแลนด์ และสงครามโลกครั้งที่ 2 กับเยอรมนี หลังจากปลดประจำการ เขาพยายามเข้าเรียนการแสดงในสถาบันภาพยนตร์แห่งชาติและสถาบันการศิลปะการแสดงแห่งชาติแต่ไม่สามารถเข้าเรียนได้ จึงไปสมัครเป็นพนักงานฝึกหัดของคณะละครสัตว์มอสโก
แหล่งข้อมูลอื่น

ยูรี นีคูลิน ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
ยูรัล (ภูมิภาค)

ภูมิภาคของรัสเซีย
ภูมิภาคยูรัลในประเทศรัสเซีย
เขตสหพันธ์ยูรัล
เขตเศรษฐกิจยูรัล
ภูมิภาคทางภูมิศาสตร์ยูรัล
ยูรัล (รัสเซีย: Ура́л; อักษรโรมัน: Ural) เป็นพื้นที่ทางภูมิศาสตร์ที่ตั้งอยู่รอบ ๆ เทือกเขายูรัล ระหว่างที่ราบยุโรปตะวันออกและไซบีเรียตะวันตก ซึ่งถือเป็นส่วนหนึ่งของสเตปป์ยูเรเชียน ซึ่งขยายจากเหนือจรดใต้โดยประมาณ จากมหาสมุทรอาร์กติกไปจนถึงปลายแม่น้ำยูรัลใกล้เมืองออสค์ มีพรมแดนระหว่างยุโรปและเอเชียทอดยาวไปตามฝั่งตะวันออกของเทือกเขายูรัล ภูมิภาคยูรัลส่วนใหญ่ตั้งอยู่ในประเทศรัสเซีย แต่ยังรวมถึงส่วนเล็ก ๆ ของประเทศคาซัคสถานทางตะวันตกเฉียงเหนือด้วย นี่เป็นข้อมูลทางประวัติศาสตร์ ไม่ใช่หน่วยงานที่เป็นทางการ โดยมีพรมแดนทับซ้อนกับภูมิภาคใกล้เคียงของแม่น้ำวอลกาตะวันตกและไซบีเรียตะวันออก ในอดีต บางส่วนของภูมิภาคยูรัลที่มีอยู่ในปัจจุบันถือเป็นประตูสู่ไซบีเรีย หรือแม้แต่ไซบีเรียเอง และถูกรวมเข้ากับฝ่ายบริหารของวอลกา ปัจจุบันนี้ มีสิ่งที่มีชื่อเหมือนกันกับภูมิภาคยูรัลอย่างเป็นทางการสองแห่ง ได้แก่ เขตสหพันธ์ยูรัลและเขตเศรษฐกิจยูรัล ในขณะที่อย่างหลังตามพรมแดนทางประวัติศาสตร์ อดีตเป็นผลที่เกิดขึ้นทางการเมือง ซึ่งคือเขตละเว้นยูรัลตะวันตก และรวมไซบีเรียตะวันตกแทน
ศูนย์กลางตามประวัติศาสตร์ของเทือกเขายูรัลคือเชอร์ดีน ซึ่งปัจจุบันเป็นเมืองเล็ก ๆ ในดินแดนเปียร์ม โดยเปียร์มเป็นศูนย์กลางการบริหารของเขตผู้ว่าการที่มีชื่อเดียวกันเมื่อ ค.ศ. 1797 อาณาเขตส่วนใหญ่ของยูรัลตามประวัติศาสตร์และสมัยใหม่ได้รวมอยู่ในเขตผู้ว่าการเปียร์ม ศูนย์กลางการบริหารของยูรัลได้ย้ายไปสเวียร์ดลอฟสค์ (ปัจจุบันคือเยคาเตรินบุร์ก) หลังจากการปฏิวัติและสงครามกลางเมือง ในปัจจุบันภูมิภาคเศรษฐกิจยูรัลไม่มีศูนย์กลางทางการปกครองอย่างเป็นทางการ ขณะที่เยคาเตรินบุร์กเป็นศูนย์กลางการปกครองของเขตสหพันธ์ยูรัล
ดูเพิ่ม

ตระกูลภาษายูรัล
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ยูรัล (ภูมิภาค)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ  สวีเดน 
60°00′N 60°00′E﻿ / ﻿60.000°N 60.000°E﻿ / 60.000; 60.000
ฟุตบอลทีมชาติรัสเซีย

ฟุตบอลทีมชาติรัสเซีย (รัสเซีย: Сборная России по футболу) เป็นทีมฟุตบอลตัวแทนของประเทศรัสเซีย ควบคุมโดยสหภาพฟุตบอลรัสเซีย และเป็นสมาชิกของยูฟ่า ทีมชาติรัสเซียได้เข้าร่วมแข่งขันในฟุตบอลโลกรอบสุดท้าย 4 ครั้ง ในปี 1994, 2002, 2014 และ 2018 นอกจากนี้ ยังเข้าร่วมแข่งขันในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 5 ครั้ง ในปี 1996, 2004, 2008, 2012 และ 2016 ซึ่งผลงานที่ดีที่สุดคือผ่านเข้าสู่รอบรองชนะเลิศในปี 2008
ฟีฟ่าได้พิจารณาให้รัสเซียเป็นทีมชาติที่สืบทอดจากทีมชาติสหภาพโซเวียตและทีมชาติเครือรัฐเอกราช
ประวัติ

ทีมชาติรัสเซีย ก่อตั้งขึ้นมาครั้งแรกในยุคจักรวรรดิรัสเซีย ในนามทีมชาติจักรวรรดิรัสเซีย เล่นเกมนานาชาติครั้งแรกกับทีมชาติฟินแลนด์ ที่กรุงสต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน เมื่อวันที่ 30 มิถุนายน ค.ศ. 1912 ผลการแข่งขันเป็นฝ่ายแพ้ไป 1-2
ต่อมาได้มีการก่อตั้งเป็นสหภาพโซเวียต ซึ่งเป็นอาณาจักรใหญ่ ทีมชาติสหภาพโซเวียตจึงมีความแข็งแกร่ง และประสบความสำเร็จมากมาย เคยได้อันดับ 4 ในฟุตบอลโลก 1966 และแชมป์ยุโรป 1960
หลังจากสหภาพโซเวียตล่มสลายไปในปี ค.ศ. 1991 ได้มีการแตกออกเป็นประเทศต่าง ๆ มากมาย ทีมชาติรัสเซียได้ลงเล่นเป็นครั้งแรกในกรุงมอสโก เมื่อวันที่ 16 สิงหาคม ค.ศ. 1992 โดยใช้ผู้เล่นเดิมจากทีมชาติสหภาพโซเวียตเป็นหลัก และเป็นฝ่ายเอาชนะทีมชาติเม็กซิโกไปได้ 2-0
ลำดับเหตุการณ์

1960 สหภาพโซเวียต ได้แชมป์ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป
1964 สหภาพโซเวียต ได้รองแชมป์ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป
1966 สหภาพโซเวียต ได้อันดับที่ 4 ฟุตบอลโลก
1972 สหภาพโซเวียต ได้รองแชมป์ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป
1988 สหภาพโซเวียต ได้รองแชมป์ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป
1991 สหภาพโซเวียตได้มีการล่มสลายกลายเป็นหลายประเทศ ทำให้เกิดทีมชาติเครือรัฐเอกราชและทีมชาติรัสเซีย
1992 เครือรัฐเอกราช ตกรอบแบ่งกลุ่มฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป
1994 รัสเซีย ตกรอบแบ่งกลุ่ม ฟุตบอลโลก โดยเป็นการเข้าแข่งฟุตบอลโลกครั้งแรกในชื่อรัสเซีย
1996 รัสเซีย ตกรอบแบ่งกลุ่มฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป
2002 รัสเซีย ตกรอบแบ่งกลุ่ม ฟุตบอลโลก
2004 รัสเซีย ตกรอบแบ่งกลุ่มฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป
2008 รัสเซีย ตกรอบ 8 ทีมฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป
2012 รัสเซีย ตกรอบแบ่งกลุ่มฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป
2014 รัสเซีย ตกรอบแบ่งกลุ่ม ฟุตบอลโลก
2016 รัสเซีย ตกรอบแบ่งกลุ่มฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป
2018 รัสเซีย ตกรอบก่อนรองชนะเลิศฟุตบอลโลก ในการเป็นเจ้าภาพ
2022 รัสเซีย ถูกฟีฟ่าและยูฟ่าตัดสิทธิ์จากการแข่งขันฟุตบอลรอบคัดเลือก จากเหตุการณ์การรุกรานยูเครนของรัสเซีย
อดีตผู้เล่นคนสำคัญ

อังเดร อาร์ชาวิน
โรมัน ปัฟลูย์เชนโค
วลาดิมีร์ เบสชาส์ตนิก
พาเวล โปเกรบเนียก
ดีนียาร์ บิลยาเลตดีนอฟ
อังเดร แคนเชลสกีส์
อิกอร์ อาคินเฟเยฟ
เซอร์เก อิกนาเชวิช
เลฟ ยาชิน
ดูเพิ่ม

ฟุตบอลหญิงทีมชาติรัสเซีย
ฟุตซอลทีมชาติรัสเซีย
ฟุตซอลคนหูหนวกทีมชาติรัสเซีย
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทีมชาติรัสเซียอย่างเป็นทางการ
ทีมชาติรัสเซีย เก็บถาวร 2018-06-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน จากฟีฟ่า
ทีมชาติรัสเซีย จากยูฟ่า
| ด ค กฟุตบอลทีมชาติของสหภาพสมาคมฟุตบอลยุโรป |
| --- | --- |
ปัจจุบัน:  กรีซ  โครเอเชีย  คอซอวอ  คาซัคสถาน  จอร์เจีย  เช็กเกีย  ซานมารีโน  เซอร์เบีย  ไซปรัส  เดนมาร์ก  ตุรกี  นอร์เวย์  เนเธอร์แลนด์  บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา  บัลแกเรีย  เบลเยียม  เบลารุส  โปรตุเกส  โปแลนด์  ฝรั่งเศส  ฟินแลนด์  หมู่เกาะแฟโร  มอนเตเนโกร  มอลโดวา  มอลตา  นอร์ทมาซิโดเนีย  ยูเครน  เยอรมนี  ยิบรอลตาร์  รัสเซีย  โรมาเนีย  ลักเซมเบิร์ก  ลัตเวีย  ลิกเตนสไตน์  ลิทัวเนีย  สหราชอาณาจักร นอร์เทิร์นไอร์แลนด์  เวลส์  สกอตแลนด์  อังกฤษ  สเปน  สโลวาเกีย  สโลวีเนีย  สวิตเซอร์แลนด์  สวีเดน  สาธารณรัฐไอร์แลนด์  ออสเตรีย  อันดอร์รา  อาเซอร์ไบจาน  อาร์มีเนีย  อิตาลี  อิสราเอล  เอสโตเนีย  แอลเบเนีย  ไอซ์แลนด์  ฮังการี 
อดีต:  เชโกสโลวาเกีย  เยอรมนีตะวันออก  ไอร์แลนด์ (พ.ศ. 2425–2493)  ซาร์แลนด์  เซอร์เบียและมอนเตเนโกร  สหภาพโซเวียต เครือรัฐเอกราช  ยูโกสลาเวีย 
| ด ค กแชมเปียนฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป |
| --- | --- |
 1960:  สหภาพโซเวียต  1964:  สเปน  1968:  อิตาลี  1972:  เยอรมนีตะวันตก  1976:  เชโกสโลวาเกีย  1980:  เยอรมนีตะวันตก  1984:  ฝรั่งเศส  1988:  เนเธอร์แลนด์  1992:  เดนมาร์ก  1996:  เยอรมนี  2000:  ฝรั่งเศส  2004:  กรีซ  2008:  สเปน  2012:  สเปน  2016:  โปรตุเกส  2020:  อิตาลี  2024:  สเปน
รัสเซียเหนือ

| รัสเซียเหนือ Русский Север |
| --- | --- |
ประเทศ:  รัสเซีย
ภูมิทัศน์ที่มีโบสถ์สมัยศตวรรษที่ 18 ในชนบท เขตคาร์โกโปลสกี
โปกอสต์แห่งคีจี
รัสเซียเหนือ (รัสเซีย: Русский Север; อังกฤษ: Russian North) เป็นภูมิภาคทางชาติพันธุ์ที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของรัสเซีย ครอบคลุมพื้นที่ของ แคว้นอาร์ฮันเกลสค์, สาธารณรัฐคาเรเลีย, สาธารณรัฐโคมี, แคว้นโวลอกดา และ เขตปกครองตนเองเนเนตส์ มีชื่อเสียงจากจากประเพณีศิลปะพื้นบ้าน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง สถาปัตยกรรมไม้ การแกะสลักไม้และกระดูก และการทาสี เนื่องจากความห่างไกล พื้นที่ชนบทของรัสเซียเหนือจึงรักษาลักษณะโบราณของวัฒนธรรมรัสเซียไว้มากในช่วงศตวรรษที่ 19 และ 20 ทำให้นักประวัติศาสตร์ นักวัฒนธรรม และนักชาติพันธุ์วิทยาสนใจเป็นพิเศษ
มักซิม โซโคลอฟ

| มักซิม โซโคลอฟ Максим Юрьевич Соколов |
| --- | --- |


รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม
ดำรงตำแหน่ง 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2555 – 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2561
ประธานาธิบดี: วลาดีมีร์ ปูติน
ก่อนหน้า: Igor Levitin
ถัดไป: เยฟจินี่ ดีทริช
อธิบดีกรมอุตสาหกรรมและสาธารณูปโภคภายใต้รัฐบาลรัสเซีย
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 2009 – ค.ศ. 2012
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: มักซิม ยีรีวิช โซโคลอฟ  (1968-09-29) 29 กันยายน ค.ศ. 1968 (56 ปี) เซนต์ปีเตอส์เบิร์ก ประเทศรัสเซีย
ศาสนา: รัสเซียออร์ทอดอกซ์
พรรคการเมือง: พรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียต (ก่อน 1991) นักการเมืองอิสระ (1991–2003) United Russia (2004–ปัจจุบัน)
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก

มักซิม ยีรีวิช โซโคลอฟ (รัสเซีย: Максим Юрьевич Соколов, อักษรโรมัน: Maksim Yurevich Sokolov; เกิด 29 กันยายน ค.ศ. 1968) เป็นนักการเมืองและนักเศรษฐศาสตร์ชาวรัสเซีย ปัจจุบันเขาเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคมตั้งแต่วันที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2555
ชีวประวัติ > ชีวิตช่วงต้น

มักซิม โซโคลอฟเกิดเมื่อวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2512 ในเมืองเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก ประเทศรัสเซีย เขาเข้ารับราชการในกองทัพตั้งแต่ปีพ.ศ. 2530-2532 ในปีพ.ศ. 2534 เขาจบการศึกษาด้วยเกียรตินิยมจากมหาวิทยาลัยเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก สาขาเศรษฐศาสตร์
ชีวประวัติ > อาชีพ

ระหว่างปีพ.ศ. 2534 ถึง พ.ศ. 2536 มักซิม โซโคลอฟเคยทำงานเป็นวิทยากรในสาขาเศรษฐศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก
ในปีพ.ศ. 2551 เขาได้รับให้วิทยานิพนธ์ของเขาเป็นวิทยานิพนธ์เอกในสาขาเศรษฐศาสตร์ วิทยานิพนธ์ปริญญาเอกฉบับนี้มีการตีพิมพ์ผลงานโดย Dissernet (รัสเซีย: Диссернет)
ในปีพ.ศ. 2554 มักซิม โซโคลอฟได้รับให้เป็นศาสตราจารย์และหัวหน้าวิชาบริหารธุรกิจของมหาวิทยาลัยเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก
ชีวประวัติ > ธุรกิจ

ในปีพ.ศ. 2535 เขาได้เป็นผู้บริหารบริษัท "รอสซี" (อังกฤษ: Rossi Company) ในปีพ.ศ. 2542-2547 เขาได้เป็นผู้บริหารบริษัท "คอร์ปอเรชั่นเอส" ซึ่งเป็นบริษัทที่สร้างบ้านได้มีคุณภาพในเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก
ชีวประวัติ > นักการเมือง

ในปีพ.ศ. 2552 เขาย้ายไปที่กรุงมอสโก ในวันที่ 4 ธันวาคมของปีเดียวกันเขาได้เป็นอธิบดีกรมอุตสาหกรรมและสาธารณูปโภคภายใต้รัฐบาลรัสเซีย ในเดือนพฤษภาคมปีพ.ศ. 2552 เขาได้รับแต่งตั้งให้เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม
ชีวิตส่วนตัว

เขาแต่งงานแล้วและมีลูกสามคน
เกียรติคุณและรางวัล

เหรียญอิสริยาภารณ์ "สำหรับกิตติคุณแห่งปิตุภูมิ" ชั้นที่ 2
ชาพัตสึ

Japanese style of hair coloring
ตัวอย่างของสไตล์ชาพัตสึ (เด็กผู้ชายญี่ปุ่น)
ชาพัตสึ (茶髪/ちゃぱつ), แปลตรงตัวว่า ผมสีน้ำตาล หรือ ผมสีชา ใน ภาษาญี่ปุ่น เป็นสไตล์การ ฟอก (และบางครั้งก็ ย้อมสี) ผม ที่พบในกลุ่ม วัยรุ่น ญี่ปุ่น สไตล์นี้เคยถูกห้ามในโรงเรียนญี่ปุ่นและกลายเป็นประเด็นการถกเถียงเกี่ยวกับ สิทธิพลเมือง ในการแสดงออกถึงตัวตน แต่การพูดคุยเกี่ยวกับประเด็นนี้ก็ค่อยๆ ลดลงเนื่องจากสไตล์นี้กลายเป็นที่แพร่หลายทั่วไป
ศัพทมูลวิทยา

คำว่า ชาพัตสึ (Chapatsu) ประกอบขึ้นจากสองหน่วยคำ: 茶 ซึ่งแปลว่า "ชา หรือสีน้ำตาล, ในกรณีนี้หมายถึงสีน้ำตาล" และ 髪 ซึ่งแปลว่า "ผม" แต่เดิม ชาพัตสึ หมายถึงการย้อมผมที่มีหลากหลายสี รวมถึง สีบลอนด์, สีแดง, สีส้ม, และ สีน้ำเงิน แต่ในปัจจุบันมักหมายถึงผมที่มีเฉด สีน้ำตาล ใน ภาษาญี่ปุ่น คำนี้ยังมักเขียนในอักษร ฮิรางานะ ด้วย
สไตล์

ในขณะที่สไตล์นี้เริ่มปรากฏในถนนโตเกียวในช่วงต้นถึงกลางทศวรรษ 1990 ชาพัตสึ (Chapatsu) ถูกอธิบายครั้งแรกใน Imidas ซึ่งเป็นสิ่งพิมพ์ประจำปีที่รวบรวมคำและแนวคิดใหม่ ๆ ในภาษาญี่ปุ่นในปี 1997 โดยสไตล์นี้ยังไม่ปรากฏใน Kōjien ซึ่งเป็นสิ่งพิมพ์ประจำปีของคำศัพท์และแนวคิดใหม่ในภาษาญี่ปุ่นจนกระทั่งปี 1998 สไตล์นี้เริ่มได้รับความนิยมในหมู่วัยรุ่นหญิงที่ต้องการเน้นผิวที่คล้ำขึ้น (เพื่อท้าทายค่านิยมความงามแบบดั้งเดิม) แต่ในไม่ช้าก็กลายเป็นกระแสหลัก
อย่างไรก็ตาม ในช่วงกลางทศวรรษ 2000 เทรนด์ต่าง ๆ ชี้ให้เห็นว่า ชาพัตสึ ในฐานะสไตล์กระแสหลักกำลังลดความนิยมลง แม้ว่า ชาพัตสึ จะเลือนหายไปในฐานะแฟชั่นที่เน้นความเป็นวัยรุ่น แต่ก็ได้รับการยอมรับไม่เพียงแต่ในหมู่คนหนุ่มสาวเท่านั้น แต่ยังรวมถึงในสถานที่ทางธุรกิจบางแห่งด้วย และไม่นานก็ได้รับการยอมรับในฐานะแฟชั่นของญี่ปุ่น[ต้องการอ้างอิง]
ผมสีน้ำตาลยังได้รับความนิยมในหมู่แม่วัยรุ่น (Yanmama)
นักร้องชาวญี่ปุ่น ยูมิ โยชิมูระ กับผมสไตล์ ชาพัตสึ
ดูเพิ่ม

เกียรุ
แหล่งข้อมูลอื่น

Transcript of Speech by Nomura Masaichi of the National Museum of Ethnology on Chapatsu and Ganguro fashions
ภาษายักโนบี

| ภาษายักโนบี |
| --- | --- |
yaɣnobī́ zivók, йағнобӣ зивок ~ яғнобӣ зивок
ประเทศที่มีการพูด: ทาจิกิสถาน
ภูมิภาค: เดิมมาจากหุบเขายักนอบ ในคริสต์ทศวรรษ 1970 ย้ายไปที่ Zafarobod จากนั้นในคริสต์ทศวรรษ 1990 ผู้พูดบางส่วนกลับมาที่ยักนอบ
ชาติพันธุ์: ชาวยักโนบี
จำนวนผู้พูด: 12,000 คน[ต้องการอ้างอิง]  (2004)
ตระกูลภาษา: อินโด-ยูโรเปียน  อินโด-อิเรเนียนอิหร่านตะวันออกตอนเหนือไซเทียภาษายักโนบี
รูปแบบก่อนหน้า: ภาษาซอกเดีย ภาษายักโนบี 
ภาษาถิ่น: ยักโนบีตะวันออก ยักโนบีตะวันตก                  
ระบบการเขียน: อักษรซีริลิลก อักษรละติน อักษรเปอร์เซีย-อาหรับ
รหัสภาษา
ISO 639-3: yai
Linguasphere: 58-ABC-a

บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทอักษรสากล หากระบบของคุณไม่รองรับการแสดงผลที่ถูกต้อง คุณอาจเห็นปรัศนี กล่อง หรือสัญลักษณ์อย่างอื่นแทนที่อักขระยูนิโคด
บริเวณที่มีผู้พูดภาษายักโนบี
ภาษายักโนบี เป็นภาษากลุ่มอิหร่านตะวันออก ใช้พูดโดยชาวยักโนบีในหุบเขาทางเหนือของแม่น้ำยักนอบในเขตซาราฟซาน ประเทศทาจิกิสถาน จัดว่าเป็นลูกหลานของภาษาซอกเดีย. มีผู้พูดราว 3,000 - 6,000 คน ส่วนใหญ่พูดภาษาทาจิกได้ด้วย และบางครั้งในวรรณคดีวิชาการเรียกเป็น ภาษาซอกเดียใหม่
ภาษายักโนบีมีสองสำเนียงคือสำเนียงตะวันตกและตะวันออก โดยมากต่างกันทางด้านสัทวิทยา เช่นเสียงเดิม*θ เป็น t ในสำเนียงตะวันตกและเป็น s ในสำเนียงตะวันออก เช่น met - mes (วัน; มาจากภาษาซอกเดีย mēθ <myθ>) และ ay ในสำเนียงตะวันตกเป็น e ในสำเนียงตะวันออกเช่น  wayš - weš (หญ้า;จากภาษาซอกเดีย wayš หรือ wēš <wyš>)
รากศัพท์

ความรู้ในปัจจุบันเกี่ยวกับรากศัพท์ในภาษายักโนบีมาจากพจนานุกรมภาษายักโนบี-รัสเซียและไวยากรณ์ภาษายักโนบี งานชิ้นล่าสุดคือพจนานุกรมภาษายักโนบี-ทาจิก ในภาษายักโนบีปัจจุบัน รากศัพท์มาจากภาษาทาจิกถึง 60% ที่เหลือมาจากกลุ่มภาษาเตอร์กิก (5% มาจากภาษาอุซเบก) และภาษารัสเซีย 2% หนึ่งในสามของรากศัพท์มาจากกลุ่มภาษาอิหร่านตะวันออก และสามารถเปรียบเทียบได้ง่ายกับศัพท์จากภาษาซอกเดีย ภาษาออสเซเตีย กลุ่มภาษาปามีร์หรือภาษาปาทาน
การเขียน

ภาษายักโนบีไม่มีการเขียนจนถึง พ.ศ. 2533  แต่ Andreyev รายงานว่า มีมุลลาฮ์ยักโนบีบางส่วนใช้อักษรอาหรับในช่วงก่อน พ.ศ. 2471 โดยหลักจะใช้เมื่อพวกเขาจำเป็นต้องซ่อนข้อมูลสำคัญจากชาวทาจิก ในปัจจุบันเขียนด้วยอักษรละตินดัดแปลง ดังนี้
a (á), ā (ā́), b, č, d, e (é), f, g, ɣ, h, ḥ, i (í), ī (ī́), ǰ, k, q, l, m (m̃), n (ñ), o (ó), p, r, s, š, t, u (ú), ū (ū́), ʏ (ʏ́), v, w (u̯), x, x̊, y, z, ž, ع
TITUS ถอดอักษรได้ดังนี้: a (á), b, č, d, e (é), ĕ (ĕ́), ẹ (ẹ́), ẹ̆ (ẹ̆́), ə (ə́), f, g, ɣ, h, x̣, i (í), ĭ (ĭ́), ī (ī́), ǰ, k, q, l, m (m̃), n (ñ), o (ó), ọ (ọ́), p, r, s, š, t, u (ú), ŭ (ŭ́), ı̥ (í̥), v, u̯, x, x̊, y, z, ž, ع
นอกจากนั้น Sayfiddīn Mīrzozoda จากสถาบันวิทยาศาสตร์ทาจิกได้ดัดแปลงอักษรซีริลลิกสำหรับภาษาทาจิกมาเขียนภาษายักโนบีแต่ไม่เหมาะสมเพราะไม่แยกสระเสียงสั้นและสระเสียงยาว และไม่บอกการเน้นเสียง
А а (a), Б б (b), В в (v),  Ԝ ԝ (w), Г г (g), Ғ ғ (ɣ), Д д (d), Е е (e/ye), Ё ё (yo), Ж ж (ž), З з (z), И и (i, ī), Ӣ ӣ (ī), й (y), К к (k), Қ қ (q)
Л л (l), М м (m), Н н (n), О о (o), П п (p), Р р (r), С с (s), Т т (t), У у (u, ū, ʏ), Ӯ ӯ (ū, ʏ), Ф ф (f), Х х (x), Хԝ хԝ (x̊), Ҳ ҳ (h, ḥ), Ч ч (č), Ҷ ҷ (ǰ), Ш ш (š),  Ъ ъ (ع), Э э (e), Ю ю (yu, yū, yʏ), Я я (ya)
การเขียน > อักษรซีริลลิก

ชุดตัวอักษรยักโนบีเหมือนกับอักษรทาจิก โดยเพิ่มเพียงตัว Ԝ
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| А а | Б б | В в | Ԝ ԝ | Г г | Ғ ғ |
| Д д | Е е | Ё ё | Ж ж | З з | И и |
| Ӣ ӣ | Й й | К к | Қ қ | Л л | М м |
| Н н | О о | П п | Р р | С с | Т т |
| У у | Ӯ ӯ | Ф ф | Х х | Ҳ ҳ | Ч ч |
| Ҷ ҷ | Ш ш | Ъ ъ | Э э | Ю ю | Я я |
สัทวิทยา

ภาษายักโนบีมีเสียงสระ 8 เสียง เป็นสระเสียงสั้น 3 เสียง สระเสียงยาว 5 เสียง และมีเสียงพยัญชนะ 27 เสียง