stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
แอ็กสตรากลาซา
สโมสรที่เข้าร่วมแอ็กสตรากลาซา > ฤดูกาล 2021–22

กรากอเวีย
กูร์ญิกซับแช
กูร์ญิกแว็ญตชนา
แลคปอซนัญ
แลเคียกดัญสก์
แลเกียวอร์ซอ
ปอกอญชแชตชิน
ราดอเมียกราดอม
ชล็อนสก์วรอตสวัฟ
วิสวากรากุฟ
วิสวาปวอตสก์
ซาแกวมบีแยลูบิน
บรุก-แบตแตร์มาลีกาแญแชตชา
class=notpageimage|
ที่ตั้งของทีมฟุตบอลในรายการแอ็กสตรากลาซา ฤดูกาล 2021–22
| สโมสร | ที่ตั้ง | สนามเหย้า | ความจุ |
| --- | --- | --- | --- |
| กาแอส กรากอเวีย | กรากุฟ (มาวอปอลสกา) | สนามกีฬากรากอเวีย ยูแซฟ ปิวซุตสกี | 15,114 |
| กูร์ญิกซับแช | ซับแช (ชล็อนสก์) | สนามกีฬาแอร์แนสท์ ปอล (อาแรนาซับแช) | 24,5631 |
| กูร์ญิกแว็ญตชนา | แว็ญตชนา (ลูบลิน) | สนามกีฬากูร์ญิกาแว็ญตชนา | 7,200 |
| ชล็อนสก์วรอตสวัฟ | วรอตสวัฟ (ชล็อนสก์) | สนามกีฬาวรอตสวัฟ | 45,105 |
| ซาแกวมบีแยลูบิน | ลูบิน (ดอลนือชล็อนสก์) | สนามกีฬาลูบิน | 16,068 |
| บรุก-แบตแตร์มาลีกาแญแชตชา | แญแชตชา (มาวอปอลสกา) | สนามกีฬาบรุก-แบตแตร์มาลีกา | 4,666 |
| ปอกอญ-ชแชตชิน | ชแชตชิน (ปอมอแชซาคอดแญ) | สนามกีฬาฟลอเรียน กรือกีแยร์ | 8,9902 |
| เปียซด์กลีวิตแซ | กลีวิตแซ (ชล็อนสก์) | สนามกีฬาปียอตร์ วีแยตชอแรก | 10,037 |
| ยากีแยลลอญญาเบียวิสตอก | เบียวิสตอก (ปอดลาแช) | สนามกีฬาเบียวิสตอก | 22,432 |
| รากุฟตแชนสตอคอวา | ตแชนสตอคอวา (ชล็อนสก์) | สนามกีฬาตแชนสตอคอวา | 5,500 |
| ราดอเมียก-ราดอม | ราดอม (มาซอฟแช) | สนามกรีฑาและกีฬาราดอม3 | 4,072 |
| แลเกียวอร์ซอ | วอร์ซอ (มาซอฟแช) | สนามกีฬาวอยสกาปอลสกีแยกอ | 31,800 |
| แลคปอซนัญ | ปอซนัญ (วีแยลกอปอลสกา) | สนามกีฬาปอซนัญ | 43,269 |
| แลเคีย-กดัญสก์ | กดัญสก์ (ปอมอแช) | สนามกีฬากดัญสก์ | 43,615 |
| วาร์ตาปอซนัญ | ปอซนัญ (วีแยลกอปอลสกา) | สนามกีฬาดึสกอบอเลียกรอจิสก์วีแยลกอปอลสกี4 | 5,383 |
| วิสวากรากุฟ | กรากุฟ (มาวอปอลสกา) | สนามกีฬาแคนรึก แรย์มัน | 33,326 |
| วิสวาปวอตสก์ | ปวอตสก์ (มาซอฟแช) | สนามกีฬากาซีมีแยช กูร์สกี | 3,5005 |
| สตัลมีแยแลตส์ | มีแยแลตส์ (ปอตการ์ปาแช) | สนามกีฬาสตัลมีแยแลตส์ | 6,864 |
^ อยู่ระหว่างปรับปรุงเพิ่มจำนวนที่นั่งเป็น 31,871 คน
^ อยู่ระหว่างปรับปรุงเพิ่มจำนวนที่นั่งเป็น 20,500 คน
^ ใช้สนามกีฬาแบวคาตุฟในเมืองแบวคาตุฟชั่วคราวขณะที่สนามเหย้าจริงปิดปรับปรุง
^ ใช้สนามกีฬาดึสกอบอเลียในเมืองกรอจิสก์วีแยลกอปอลสกีชั่วคราวขณะที่สนามกีฬาวาร์ตาปอซนัญปิดปรับปรุง
ทีมชนะเลิศ

| ครั้ง | ทีม | ปี |
| --- | --- | --- |
| 15 | แลเกียวอร์ซอ | 1955, 1956, 1969, 1970, 1994, 1995, 2002, 2006, 2013, 2014, 2016, 2017, 2018, 2020, 2021 |
| 14 | กูร์ญิกซับแช | 1957, 1959, 1961, 1963, 1964, 1965, 1966, 1967, 1971, 1972, 1985, 1986, 1987, 1988 |
| 14 | วิสวากรากุฟ | 1927, 1928, 1949, 1950, 1951, 1978, 1999, 2001, 2003, 2004, 2005, 2008, 2009, 2011 |
| 13 | รุคคอร์ซุฟ | 1933, 1934, 1935, 1936, 1938,  1952, 1953, 1960, 1968, 1974, 1975, 1979, 1989 |
| 7 | แลคปอซนัญ | 1983, 1984, 1990, 1992, 1993, 2010, 2015 |
| 4 | กาแอส กรากอเวีย | 1930, 1932, 1937, 1948 |
| 4 | วีแจฟวูช | 1981, 1982, 1996, 1997 |
| 2 | ชล็อนสก์วรอตสวัฟ | 1977, 2012 |
| 2 | ซาแกวมบีแยลูบิน | 1991, 2007 |
| 2 | ปอลอญญาบือตอม | 1954, 1962 |
| 2 | สตัลมีแยแลตส์ | 1973, 1976 |
| 2 | แอวกาแอส วูช | 1958, 1998 |
| 1 | การ์บาเนียกรากุฟ | 1931 |
| 1 | ชอมบีแยร์กีบือตอม | 1980 |
| 1 | ปอลอญญาวอร์ซอ | 2000 |
| 1 | เปียซด์กลีวิตแช | 2019 |
| 1 | วาร์ตาปอซนัญ | 1929 |
ดูเพิ่ม

ฟุตบอลในประเทศโปแลนด์
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
| ด ค กลีกฟุตบอลชายสูงสุดของทวีปยุโรป (ยูฟ่า) |
| --- | --- |
ปัจจุบัน:  กรีซ  คอซอวอ  คาซัคสถาน  โครเอเชีย  จอร์เจีย  เช็กเกีย  ซานมารีโน  เซอร์เบีย  ไซปรัส  เดนมาร์ก  ตุรกี  นอร์ทมาซิโดเนีย  นอร์เทิร์นไอร์แลนด์  นอร์เวย์  เนเธอร์แลนด์  บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา  บัลแกเรีย  เบลเยียม  เบลารุส  โปรตุเกส  โปแลนด์  ฝรั่งเศส  ฟินแลนด์  มอลโดวา  มอลตา  มอนเตเนโกร  ยิบรอลตาร์  ยูเครน  เยอรมนี  รัสเซีย  โรมาเนีย  ลักเซมเบิร์ก  ลัตเวีย  ลิทัวเนีย  เวลส์  สกอตแลนด์  สเปน  สโลวาเกีย  สโลวีเนีย  สวิตเซอร์แลนด์  สวีเดน  หมู่เกาะแฟโร  ออสเตรีย  อังกฤษ  อันดอร์รา  อาเซอร์ไบจาน  อาร์มีเนีย  อิตาลี  อิสราเอล  เอสโตเนีย  แอลเบเนีย  ไอซ์แลนด์  ไอร์แลนด์  ฮังการี 
อดีต:  ออสเตรีย Tagblatt Pokal  Gauliga Ostmark  บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา  บัลแกเรีย รีพับบลิก  สเตต  เชโกสโลวาเกีย  เดนมาร์ก  เยอรมนีตะวันออก  อังกฤษ  ฟินแลนด์  เยอรมนี Bezirksliga Bayern  Gauliga  Kreisliga Bayern  Hessen  Nordmain  Odenwald  Pfalz  Saar  Südmain  Südwest  Württemberg  Nordkreis-Liga  Oberliga Berlin  Oberliga Nord  Oberliga Süd  Oberliga Südwest  Oberliga West  Südkreis-Liga  Westkreis-Liga  ยิบรอลตาร์  เฮอร์เซก-บอสเนีย  ปาเลสไตน์  สกอตแลนด์ พรีเมียร์ดิวิชัน  พรีเมียร์ลีก  ซาร์แลนด์  เซอร์เบียและมอนเตเนโกร  สหภาพโซเวียต  ตุรกี Turkish Championship  National Division  ยูโกสลาเวีย 
ไม่รับรอง:  Artsakh  Crimea  Isle of Man  โมนาโก  นอร์เทิร์นไซปรัส  นครรัฐวาติกัน 
ลีชเทินชไตน์เป็นเพียงสมาชิกเดียวของยูฟ่าที่ไม่มีลีกฟุตบอล
แนวร่วมประชาธิปไตยเพื่อการรวมชาติเกาหลี

| --- | --- |
สถาปนา: 25 มิถุนายน ค.ศ. 1949 (1949-06-25)
ผู้ก่อตั้ง: คิม อิล-ซ็อง
ล่มสลาย: 23 มีนาคม ค.ศ. 2024 (2024-03-23)
วัตถุประสงค์: ส่งเสริมการรวมชาติเกาหลีอย่างสันติภายใต้รัฐบาลเกาหลีเหนือ
สํานักงานใหญ่: เปียงยาง, เกาหลีเหนือ
ภูมิภาคที่รับผิดชอบ : เกาหลี
ผู้นำสูงสุด: คิม จ็อง-อึน (สุดท้าย)
Director: Maeng Kyong Il (last)
แนวร่วมประชาธิปไตยเพื่อการรวมชาติเกาหลี (เกาหลี: 조국통일 민주주의 전선) เป็นองค์กรที่ก่อตั้งขึ้นในเกาหลีเหนือเมื่อวันที่ 25 มิถุนายน 1949 โดยมีพรรคแรงงานเกาหลีเป็นแกนนำ ในตอนแรกถูกเรียกว่า แนวร่วมประชาธิปไตยแห่งปิตุภูมิ
แนวร่วมประชาธิปไตยเพื่อการรวมชาติเกาหลี เป็นองค์กรที่ก่อตั้งขึ้นเพื่อผลักดันให้เกาหลีเหนือและเกาหลีใต้กลับมารวมชาติกันอีกครั้ง องค์กรนี้เริ่มต้นด้วยการรวมตัวของพรรคการเมืองและองค์กรภาคสังคมจากทั้งสองเกาหลีจำนวน 72 แห่ง แต่เมื่อถึงเวลาที่ยุบองค์กร มีสมาชิกเหลือเพียง 24 แห่ง
แองเจิลบีทส์! แผนพิชิตนางฟ้า

| --- | --- |
แองเจิลบีทส์! แผนพิชิตนางฟ้า
エンジェルビーツ
ชื่อภาษาอังกฤษ: Angel Beats!
แนว: แอคชั่น, ตลก, แฟนตาซี, โศกนาฏกรรม
มังงะ
แองเจิ้ล บีทส์! แทร็ก ซีโร่
เขียนโดย: จุน มาเอดะ
สำนักพิมพ์: ASCII Media Works
มังงะ
แองเจิ้ล บีทส์! การ์ตูนสี่ช่อง
เขียนโดย: จุน มาเอดะ
สำนักพิมพ์: ASCII Media Works
อนิเมะ
กำกับโดย: เซย์จิ คิชิ
เขียนบทโดย: จุน มาเอดะ
สตูดิโอ: P.A. Works
มังงะ
แองเจิ้ล บีทส์! ประตูสวรรค์
เขียนโดย: จุน มาเอดะ
สำนักพิมพ์: ASCII Media Works
แองเจิลบีทส์! แผนพิชิตนางฟ้า (ญี่ปุ่น: エンジェルビーツ!; โรมาจิ: Enjeru Bītsu!; อังกฤษ: Angel Beats!) การ์ตูนแอนิเมชันญี่ปุ่นที่สร้างขึ้นจากนิยาย ของ จุน มาเอดะ ในชื่อ "แองเจิ้ล บีทส์! แทร็ก ซีโร่" ซึ่งลงเป็นตอนๆในนิตยสาร Dengeki G's Magazine จำนวน 7 ตอน และตอนพิเศษ อีก 1 ตอน ส่วน แอนิเมชันนั้นฉายทางโทรทัศน์จำนวนทั้งหมด 13 ตอน ผลิตโดย P.A. Works  เป็นหนึ่งในผลงานของค่าย คีย์ ฉายตอนแรกเมื่อ  3 เมษายน  พ.ศ. 2553
เนื้อเรื่อง

แองเจิลบีทส์! แผนพิชิตนางฟ้า กล่าวถึงโลกหลังความตาย ตัวเอกคือ โอโตนาชิ เด็กหนุ่มที่ไร้ซึ่งความทรงจำใดๆ เขาได้มาโผล่ที่โรงเรียนหลังความตาย ซึ่งอยู่ระหว่าง โลกมนุษย์ กับ สวรรค์ หากใครที่ใช้ชีวิตตามปกติไม่เดือดเนื้อร้อนใจอะไรแล้ว จะถูกลบ ไม่มีทางตาย เพราะเมื่อถูกกระทำปางตาย จะรู้สึกเหมือนตาย แต่ ไม่ตาย บาดแผลที่เกิดในโลกหลังความตายสักเวลาหนึ่ง บาดแผลก็จะหายไป แต่บาดแผลที่เกิดในช่วงที่ยังมีชีวิตอยู่ ก็จะแสดงให้เห็นในโลกหลังความตาย โอโตนาชิ ได้พบกับ ยูริ และเธอก็ได้ชวนเขาเข้ากลุ่ม SSS (死んだ世界戦線, Shinda Sekai SenSen, แนวรบโลกหลังความตาย) ซึ่งองค์กรนี้มีเธอเป็นหัวหน้าหน่วย และเธอมีจุดหมายคือต้องการต่อสู้กับพระเจ้า โดยโรงเรียนนี้จะมีเทพธิดาปกครอง โดยเรียกตัวเองว่า "ประธานสภานักเรียน" และเธอเป็นศัตรูที่สำคัญของกลุ่มแนวรบ SSS ยูริเชื่อว่า คนที่เชื่อฟังคำสั่งของเทพธิดา และใช้ชีวิตอย่างนักเรียนตามปกติ ก็จะหายไป 
อย่างไรก็ตาม ผู้ที่ได้เติมเต็มความฝันในโลกหลังความตาย ก็จะหายตัวไปเช่นเดียวกัน
ตัวละคร > ตัวละครหลัก

โอโตนาชิ  ยูซูรุ (ญี่ปุ่น: 音無 結弦; โรมาจิ: Otonashi Yuzuru) ให้เสียงโดย - ฮิโรชิ คามิยะ (ญี่ปุ่น), ภัทรวุฒิ สมุทรนาวี (ไทย), เบลค เชพเพิร์ (อังกฤษ)
ตัวละครเอกของเรื่อง มีนิสัยชอบดูแลคนอื่น และไม่อยากให้ใครต้องเจ็บปวด หลังจากที่เขาตายไปแล้ว เขาสูญเสียความทรงจำตอนที่เขามีชีวิตอยู่
เขามีน้องสาวชื่อฮาสึเนะซึ่งเป็นน้องสาวที่ป่วยและเขาดูแลอย่างดี หลังจากที่เธอตายไป เขาจึงได้ตั้งใจเรียนอย่างหนักเพื่อจะเป็นแพทย์ แต่ก็เกิดอุบัติเหตุรถไฟเสียก่อนที่เขาจะเข้าสอบเข้ามหาวิทยาลัย ทำให้โอโตนาชิได้รับบาดเจ็บอย่างหนักที่ท้อง
ในระหว่างที่รอการช่วยเหลือ เขาได้ช่วยผู้รอดชีวิตคนอื่นๆอย่างเต็มความสามารถ แต่เขาก็เสียชีวิตเสียก่อนที่หน่วยกู้ภัยจะมาถึงเพียงไม่กี่นาที เขาได้ตัดสินใจบริจาคอวัยวะก่อนที่เขาจะตายลง เป็นสาเหตุที่ทำให้โอโตนาชิไม่มีหัวใจ (ตอนเสียชีวิต) โอโตนาชิเริ่มฝึกฝนอาวุธเพื่อช่วยเหลือกองกำลังในปฏิบัติการต่างๆ
แองเจิล (ญี่ปุ่น: 天使; โรมาจิ: Tenshi) หรือ ทาจิบานะ คานาเดะ (ญี่ปุ่น: 立華 奏; โรมาจิ: Tachibana Kanade) ให้เสียงโดย คานะ ฮานาซาว่า (ญี่ปุ่น), ศันสนีย์ ติณห์กีรดีศ (ไทย), เอมิลี่ เนวิส (อังกฤษ)
คานาเดะ เป็นประธานสภานักเรียน แห่งโรงเรียนโลกหลังความตาย เป็นศัตรูหลักของกองกำลัง SSS มีอาวุธคือ Hand Sonic เป็นมีดซ่อนในแขนเสื้อ ซึ่งสร้างจากโปรแกรม Angel Player
เธอมีหน้าที่ดูแลเหล่านักเรียนทั้งหลายไม่ให้แหกกฎ แต่ก็ช่วยเหลือในยามคับขัน อาหารโปรดของเธอคือ Mapo doufu (เต้าหู้ผัดเผ็ด) อาหารจีนรสเผ็ด ในขณะที่เธอยังมีชีวิต เธอเป็นคนที่ร่างกายอ่อนแอมาตั้งแต่กำเนิด เธอนั้นเสียชีวิตหลังจากได้เปลี่ยนอวัยวะได้ไม่นานนัก โดยอวัยวะที่เธอได้รับนั้นก็คือ หัวใจ ซึ่งเป็นหัวใจดวงเดียวกับหัวใจของโอโตนาชิ
นากามูระ ยูริ (ญี่ปุ่น: 仲村 ゆり; โรมาจิ: Yuri Nakamura) ให้เสียงโดย - ฮารุมิ ซากุราอิ (ญี่ปุ่น), วิภาดา จตุยศพร (ไทย), บริตนีย์ คาร์บาวสกี (อังกฤษ)
หัวหน้ากองกำลัง SSS ที่พยายามต่อต้านพระเจ้า มีความฉลาด แยบยล และเชี่ยวชาญด้านอาวุธปืน เมื่อยังมีชีวิตอยู่ เธอเกิดในครอบครัวที่ร่ำรวย เธอเป็นพี่สาวคนโต และมีน้อง 3 คน
แต่วันหนึ่ง หัวขโมยเข้ามาบุกบ้านเพื่อปล้นทรัพย์สิน หัวขโมยได้ขู่ ยูริ ให้เปิดเผยที่ซ่อนทรัพย์สมบัติ ในเวลา 30 นาที มิฉะนั้น น้องทั้ง 3 คนจะถูกฆ่าทิ้ง แต่ยูริ กลับไม่รู้ที่ซ่อนของทรัพย์สมบัติเลย
เธอพยายามค้นหาสิ่งมีค่า อย่างสุดความสามารถ ยูรินั้นแห็นแจกันอันใหญ่อยู่ 1 อัน จึงพยายามยกไปให้หัวขโมย เพื่อจะแลก น้องทั้ง 3 คนคืนมา แต่ยูริตกบันไดทำให้แจกันแตก ในที่สุดยูริก็ไม่สามารถหาสิ่งมีค่าให้หัวขโมยได้ ได้แต่รอให้ตำรวจมา จนเวลาผ่านไป 30 นาที หัวขโมยจากบ้านไป ทิ้งศพของน้องทั้งสามคนไว้ในบ้าน มีเพียงยูริคนเดียวเท่านั้นที่รอด
นั้นคือเหตุผลที่หลังจากเธอได้ตายลง เธอจึงได้ลุกขึ้นต่อต้านพระเจ้า เธอมีชื่อเรียกอีกอย่างว่า ยูริปเป้
ตัวละคร > สมาชิก SSS

ฮินาตะ (ญี่ปุ่น: 日向)
ฮินาตะ เป็นสมาชิกกองกำลัง SSS เป็นคนที่ดูสดใสและเชื่อถือได้ เป็นเพื่อนสนิทของโอโตนาชิ สำหรับยุยนั้น ตอนแรกฮินาตะกับยุยไม่ถูกกัน แต่ก็คืนดีกันได้ในเวลาต่อมา ตอนยังมีชีวิตอยู่ เขาเป็นนักกีฬาเบสบอลมืออาชีพ เขาเสียชีวิตเนื่องจากถูกรถบรรทุกชน
ทาคามัทสึ (ญี่ปุ่น: 高松)
ทาคามัทสึ เป็นสมาชิกของกองกำลัง SSS มีบุคลิกภาพที่สุภาพ และสวมแว่น ซึ่งทำให้เขาดูเหมือนว่าฉลาด เขาชื่นชอบการเพาะกายเป็นอย่างยิ่ง เขาได้ถูกเงามืดกลืนกินวิญญาณ ทำให้กลายเป็นNPCไป แต่ในที่สุดด้วยจิตวิญญาณที่เข้มแข็งก็สามารถกลับมาเป็นมนุษย์และไปเกิดใหม่ได้ในที่สุด
โนดะ  (ญี่ปุ่น: 野田)
โนดะ เป็นคนที่เชื่อมั่นมั่นในตัวเองสูง และปฏิบัติภารกิจของ SSS อยู่เสมอ มีง้าวเป็นอาวุธ เขาไม่เคยฟังใครนอกจากยูริ ซึ่งเป็นคนที่เขาเคารพ แต่เขาทำตัวเป็นศัตรูกับคนอื่นๆ มักชิงดีชิงเด่น กับโอตานาชิเสมอ จุดอ่อนของเขาคือการเรียน เขาไม่หวาดกลัวที่จะทำร้ายใครก็ตามที่ไม่เห็นด้วยกับยูริ
ชีนะ (ญี่ปุ่น: 椎名)
ชีนะ เป็นสาวนินจา เธอมีความสามารถด้านการต่อสู้อยู่ในระดับสูง และสามารถรับรู้ถึงอันตรายได้อย่างรวดเร็ว แต่มีจุดอ่อนตรงที่ เธอจะหวั่นไหวกับสิ่งของน่ารักๆเช่น ตุ๊กตาสัตว์
ยูสะ (ญี่ปุ่น: 遊佐)
ยูสะ เป็นผู้วางแผนการดำเนินงานให้กับกองกำลัง SSS อยู่เสมอ คอยเป็นผู้รายงานสถานการณ์การรบกับเทพธิดาให้กับยูริ   เธอค่อนข้างกลัว โอโตนาชิ กับ ฮินาตะ เธอจะอาละวาดทุกครั้งถ้าเธอนั้นห่างจากหูฟัง
ฟูจิมากิ (ญี่ปุ่น: 藤巻)
เป็นผู้ที่มีอาวุธ ชิราซายะ ในการต่อสู้ และสิ่งที่เขาไม่ถนัดคือการว่ายน้ำ
TK
ตัวละครที่มีบุคลิกลึกลับ ชื่นชอบการเต้นเป็นชีวิตจิตใจ เขาพูดภาษาญี่ปุ่นไม่ได้ เขาชอบพูดคำภาษาอังกฤษเป็นวลีที่ได้รับอิทธิพลมาจากวัฒนธรรมฮิปฮ่อบ ทั้งๆที่เขานั้นก็ไม่ได้เชี่ยวชำนาญในภาษาอังกฤษสักเท่าไหร่
มัทสึชิตะ (ญี่ปุ่น: 松下)
มีรูปร่างใหญ่โต ชอบการฝึกยูโดเป็นชีวิตจิตใจ  เป็นผู้ใช้อาวุธหนักจำพวกจรวด แต่ต่อมาเขานั้นได้ลดน้ำหนักระหว่างที่ไปฝึกอยู่ในภูเขา
โอยามะ (ญี่ปุ่น: 大山)
นับว่าเป็นคนปกติที่สุดในกองกำลังเลยทีเดียว เป็นคนที่รู้สึกว่าไร้เดียงสามากที่สุด  อาวุธประจำกายของเขาคือ ปืนยาวซุ่มยิง Remington 700 และ ปืนพก P226
ทะเคะยามะ (ญี่ปุ่น: 竹山)
เป็นเด็กอัจฉริยะด้านคอมพิวเตอร์ ในการขโมยข้อมูล เขาเขียนโปรแกรม "Briefing Manager" ให้กับกองกำลังในช่วงระยะเวลาสั้นๆ เขาไม่ได้เป็นผู้เข้าร่วมรบ แต่จะเป็นผู้วางแผนการแทน และชอบให้คนอื่นเรียกตัวเองว่า ไครสต์ (พระเยซู)
นาโออิ อายาโตะ (ญี่ปุ่น: 直井 文人; โรมาจิ:  Naoi Ayato)
รองประธานสภานักเรียน เขามีอำนาจในการสะกดจิตเพื่อทำให้คนอื่นรู้สึกว่าฝันดังกล่าวกลายเป็นจริงได้  ในภายหลังเขารู้สึกดีกับโอโตนาชิ และพยายามพัฒนาความสัมพันธ์ระหว่างเขากับโอโตนาชิ
ตัวละคร > Girls Dead Monster

อิวาซาวะ (ญี่ปุ่น: 岩沢)
อิวาซาวะเป็นนักร้องนำในวง GirlDeMo และเป็นมีอกีตาร์ให้จังหวะ รวมทั้งการเขียนเพลงให้กับวงก็เป็นหน้าที่ของเธอ และในบุคลิกที่ดูขรึมของเธอทำให้เธอเป็นที่ดึงดูดความสนใจจากแฟนคลับมากมาย
ฮิซาโกะ (ญี่ปุ่น: ひさ子)
มือกีต้าร์นำไฟฟ้า เธอมีบุคลิกตรงไปตรงมา ชอบเล่นไพ่นกกระจอกเป็นชีวิตจิตใจ แถมเป็นคนที่มีโชคอย่างไม่น่าเชื่อ
อิริเอะ (ญี่ปุ่น: 入江)
มือกลองของวง เธอไม่ชอบที่จะได้ยินเรื่องเกี่ยวกับภูติ ผี วิญญาณ เซคิเนะเป็นเพื่อนรักของเธอ และ ชื่อเต็มๆของเธอคือ มิยูกิ อิริเอะ
เซคิเนะ (ญี่ปุ่น: 関根)
มือเบสของวง เธอเป็นคนที่สนุกกับการที่ทำให้คนอื่นตกใจกลัว ชื่อเต็มๆของเธอคือ ชิโอริ เซคิเนะ
ยุย (ญี่ปุ่น: ユイ)
เป็นแฟนคลับตัวยงของ GirlDeMo แต่หลังจากอิวาซาวะ นั้นได้หายตัวไปเนื่องจากความปรารถนานั้นเป็นจริงแล้ว เธอจึงได้รับมอบหมายให้เป็นนักร้องนำวงดังกล่าวแทน ยุยจะเป็นคู่กัดกับฮินาตะเป็นประจำ ด้วยบุคลิกของเธอเป็นเด็กร่าเริงเกินปกตินี่เอง ทำให้ฮินาตะรู้สึกรำคาญไม่ชอบใจสักเท่าไหร่  ความปรารถนาอันสูงสุดของเธอคือการได้แต่งงานกับคนที่รัก
ตัวละคร > กิลด์

ชาร์ (ญี่ปุ่น: チャー)
หัวหน้าหน่วยย่อยกิลด์ เป็นกองกำลังที่ขึ้นตรงต่อกองกำลัง SSS ซึ่งเป็นกองกำลังที่มีหน้าที่ผลิตอาวุธให้กองกำลัง SSS ถึงแม้ว่าเขาจะดูอายุเยอะว่าคนอื่นๆ แต่ก็มีอายุเท่ากับ โอตานาชิ และคนอื่นๆ
ฉากจบของangel beats มี 2 แบบ
1.ทุกคนในหน่วยโลกหลังความตายไปเกิดใหม่หมดทุกคน ฉากจบเป็นตอนที่ โอโตนาชิ และ คานาเดะ เจอกันที่ห้างแห่งหนึ่งของ ญี่ปุ่น
2.ทุกคนในหน่วยโลกหลังความตายไปเกิดใหม่หมดยกเว้นโอโตนาชิยังอยุ่ที่โลกหลังความตายเพื่อจะสอนคนที่ตายแล้วหลงมาที่โลกหลังความตายแล้วช่วยให้เขาไปเกิดใหม่ได้
แหล่งข้อมูลอื่น

Angel Beats! official website (ญี่ปุ่น)
Angel Beats! at Key (ญี่ปุ่น)
แองเจิลบีทส์! แผนพิชิตนางฟ้า (อนิเมะ) ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
Angel Beats Wiki ที่ Wikia
| ด ค กพีเอเวิกส์ |
| --- | --- |
ซีรีส์โทรทัศน์:  True Tears (2008)  Canaan (2009)  แองเจิลบีทส์! แผนพิชิตนางฟ้า (2010)  สาวเรียวกังหัวใจเกินร้อย (2011)  อนาเธอร์ (2012)  ทาริ ทาริ บทเพลงบรรเลงฝัน (2012)  เรดดาต้าเกิร์ล (2013)  ชิโมกาโมะ มหัศจรรย์ครอบครัวทานุกิ (2013)  Nagi-Asu: A Lull in the Sea (2013–2014)  Glasslip (2014)  Shirobako (2014–2015)  Charlotte (2015)  ฮารุจิกะกับปริศนาทำนองนั้น (2016)  Kuromukuro (2016)  ซากุระเควสต์ (2017)  ชิโมกาโมะ มหัศจรรย์ครอบครัวทานุกิ 2 (2017)  สู้เพื่อฝัน ม้าสาวเดอร์บี้ (2018)  Sirius the Jaeger (2018)  อิโรซุกุเซไคโนะอะชิตะคาระ (2018)  Fairy Gone (2019)  A3! (2020)  Appare-Ranman! (2020)  วันที่ฉันกลายเป็นพระเจ้า (2020)  อควาโทปแห่งทรายขาว (2021)  ขงเบ้ง เจาะเวลามาปั้นดาว (2022)  อากิบะเมดวอร์ (2022)  คู่หูคุณพ่อยอดนักฆ่า (2023)  จังหวะวัยรุ่น ว้าวุ่นหัวใจ (2023)  Sakuna: Of Rice and Ruin (2024)  มาโยนากะ พั้นช์ (2024)  นานาเระ ฮานะนาเระ (2024)  สามสาวสุดเท่มิคาโดโนะดันโก๊ะเกินคาด (2025)  จังหวะวัยรุ่น ว้าวุ่นหัวใจ 2 (TBA) 
ภาพยนตร์:  Professor Layton and the Eternal Diva (2009)  Mai no Mahō to Katei no Hi (2011)  สาวเรียวกังหัวใจเกินร้อย: Home Sweet Home (2013)  Maquia: When the Promised Flower Blooms (2018)  Shirobako Movie (2020)  ยินดีต้อนรับสู่โรงกลั่นโคมาดะ (2023) 
OVA/ONA:  แองเจิลบีทส์! แผนพิชิตนางฟ้า: Stairway to Heaven (2010)  The Other -Karma- (2012)  Exodus! Episode 1: Exit Tokyo (2015)  แองเจิลบีทส์! แผนพิชิตนางฟ้า: Hell's Kitchen (2015)  The Third Girls Aerial Squad Episode 1 (2015)  Charlotte (2016)  สู้เพื่อฝัน ม้าสาวเดอร์บี้ (2018) 
วิดีโอเกม:  Wild Arms 3 (2002)  Professor Layton and the Curious Village (2007)  Professor Layton and the Diabolical Box (2007)  Professor Layton and the Unwound Future (2008)  Triggerheart Exelica -Enhanced- (2009)  Professor Layton and the Last Specter (2009)  Professor Layton and the Miracle Mask (2011)  Professor Layton and the Azran Legacy (2013) 
 หมวดหมู่
พระนางฮโยอึย

พระนางฮโยอึย (เกาหลี: 효의왕후; ฮันจา: 孝懿王后; 5 มกราคม[ต้องการอ้างอิง] ค.ศ. 1754 – 10 เมษายน[ต้องการอ้างอิง] ค.ศ. 1821) เป็นพระมเหสีของ พระเจ้าช็องโจ พระราชาองค์ที่ 22 แห่ง ราชวงศ์โชซ็อน
พระราชประวัติ

พระมเหสีฮโยอึย ประสูติเมื่อวันที่ 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 1753 ตรงกับปีที่ 29 ในรัชกาล พระเจ้ายองโจ ทรงเป็นธิดาของ คิมชีมุก และ ท่านผู้หญิงฮง
ในปีค.ศ. 1762 ขณะมีพระชันษาได้ 9 ปี ได้อภิเษกสมรสกับ องค์ชายลีซาน ซึ่งเป็นวังเซซน(王世孫) หรือพระราชนัดดารัชทายาทของพระเจ้ายองโจ พระนางจึงมีพระยศเป็น  เซซนบิน(世孫嬪) หรือพระชายาของพระราชนัดดารัชทายาทนับตั้งแต่นั้นมา
ปี ค.ศ. 1776 พระเจ้าย็องโจเสด็จสวรรคตด้วยพระชนมายุ 81 พรรษา หลังจากครองราชย์มาเป็นเวลาถึง 51 ปี กับอีก 188 วัน เจ้าชายลีซานในฐานะวังเซซน หรือพระราชนัดดารัชทายาทจึงขึ้นครองราชย์เป็น พระเจ้าช็องโจ พระนางซึ่งเป็นพระชายาเดิมจึงได้ขึ้นเป็น  พระมเหสี(王妃 วังบีมามา) พระนางไม่มีพระราชโอรสธิดาแต่มีพระราชโอรสบุญธรรมคือ เจ้าชายรัชทายาทมุนฮโย (พระราชโอรสพระสนมเอกอึยบิน สกุลซ็อง และ องค์ชายลีคง(พระราชโอรสพระสนมเอกซูบิน สกุลปาร์ค ซึ่งเจ้าชายลีคงจะได้สืบราชบัลลังก์ต่อจากพระเจ้าช็องโจ ซึ่งเป็นพระราชบิดา ทรงพระนามว่าพระเจ้าซุนโจ
เมื่อพระเจ้าช็องโจ พระราชสวามีเสด็จสวรรคตในปีค.ศ. 1800 เจ้าชายลีคงซึ่งเป็นพระราชโอรสของพระเจ้าช็องโจ ประสูติแต่พระสนมเอกซูบิน สกุลปาร์ค ได้ขึ้นครองราชย์สืบต่อไป ทรงพระนามว่าพระเจ้าซุนโจ พระเจ้าซุนโจโปรดเกล้า ฯ ให้เฉลิมพระอิสริยยศพระมเหสีของพระราชบิดา ซึ่งเป็นพระราชมารดาเลี้ยงขึ้นเป็นสมเด็จพระพันปีหลวง (วังแดบี 王大妃)
สมเด็จพระพันปีหลวงเสด็จสวรรคตในปีค.ศ. 1821 สิริพระชนมพรรษา 67 พรรษา ณ พระตำหนักชากย็องจอน(慈慶殿) พระราชวังชังกย็องกุง(昌慶宮) กรุงโซล ในรัชกาลของพระเจ้าซุนโจซึ่งเป็นพระราชโอรสบุญธรรม
พระนางได้รับการเฉลิมพระนามเต็มอย่างเป็นทางการภายหลังสวรรคตว่า สมเด็จพระราชินีเย-กย็อง ชาซู ฮโยอึย วังฮู (睿敬慈粹孝懿王后) ออกพระนามอย่างลำลองว่าสมเด็จพระราชินีฮโยอึย วังฮู
ต่อมาในรัชกาลพระเจ้าโกจง เมื่อทรงยกฐานะราชอาณาจักรโชซ็อนขึ้นเป็นจักรวรรดิเทียบเท่ากับจักรวรรดิต้าชิง และเปลี่ยนมาใช้พระอิสริยยศฮวางเจ(皇帝) ซึ่งเทียบเท่ากับฮ่องเต้ของจักรวรรดิต้าชิงแล้ว ได้โปรดเกล้าฯให้เฉลิมพระยศย้อนหลังถวายแด่เหล่ากษัตริย์และพระราชินีรัชกาลก่อนๆของโชซ็อนขึ้นเป็นพระจักรพรรดิและพระจักรพรรดินีด้วย ในส่วนของสมเด็จพระราชินีฮโยอึยนั้น ได้รับการถวายพระนามว่าสมเด็จพระจักรพรรดินีจางฮวี เย-กย็อง ชาซู ฮโยอึย ซ็อนฮวางฮู 庄徽睿敬慈粹孝懿宣皇后 ออกพระนามอย่างลำลองว่า สมเด็จพระจักรพรรดินีซ็อน (ซ็อนฮวางฮู 宣皇后)
พระนางสิริยศวดีเทวี

| สิริยศวดีเทวี> มหาเทวีแห่งล้านนา |
| --- | --- |
สวรรคต: ประมาณ พ.ศ. 2077
พระราชสวามี: พญายอดเชียงราย ศิริยวาปีมหาอำมาตย์
พระราชบุตร: พญาแก้ว พระราชโอรสไม่ปรากฏนาม
ราชวงศ์: มังราย
พระราชมารดา: ยายพระเป็นเจ้า
นางโป่งน้อย หรือ สิริยศวดีเทวี (ไทยถิ่นเหนือ: , ปรากฏในชินกาลมาลีปกรณ์), อโนชาเทวี (ปรากฏในพับสาวัดสันป่าเลียง), ศรีทิพ หรือ ทิพทอง (ปรากฏในโคลงนิราศหริภุญชัย), สมเด็จบพิตร พระมหาเทวีเจ้าอยู่หัว (ปรากฏในจารึกวัดอุทุมพรอาราม) และ  สมเด็จบพิตร พระมหาเทวีศรีรัตนจักรวรรดิ (จารึกวัดพระคำ) เป็นเจ้านายฝ่ายในของอาณาจักรล้านนาที่มีบทบาททางการเมืองสูงและยาวนาน พระองค์เป็นหนึ่งในพระมเหสีในพญายอดเชียงราย เป็นมหาเทวีในพญาแก้วและเป็นมหาเทวีเจ้าตนย่าผู้ทรงอิทธิพลในรัชกาลของพระเมืองเกษเกล้า
พระราชประวัติ > พระชนม์ชีพช่วงต้น

สิริยศวดีเทวี หรือ นางโป่งน้อย (ภาษาถิ่นพายัพออกเสียงว่า "ป่งน้อย") เป็นธิดาของขุนนางผู้ใหญ่และเป็นเครือญาติของผู้ครองเขลางค์นคร และมีภูมิลำเนาเดิมอยู่ในเมืองดังกล่าว ดังปรากฏใน ชินกาลมาลีปกรณ์ ว่าประสูติที่เมืองกุสาวดี (เมืองมีหญ้าคา) บุรพชนสืบเชื้อสายหรืออาจเป็นว่านเครือของพระราชชนนีในพระเจ้าติโลกราช และพระราชชนนีของพระองค์ก็มิใช่สตรีสามัญธรรมดา หากแต่มีบทบาทสำคัญยิ่งในรัชสมัยพระเมืองแก้ว ปรากฏในชินกาลมาลีปกรณ์และจารึกวัดบ้านปานเรียกว่า "ยายพระเป็นเจ้า" เฉลิมวุฒิ ต๊ะคำมีสันนิษฐานว่าพระราชชนนีนี้อาจสืบเชื้อสายมาจากวงศ์สุโขทัย
ส่วน พงศาวดารโยนก พระยาประชากิจกรจักร์สันนิษฐานว่าพระนางมาจากเมืองจ้วด (จว้าด) แถบลุ่มน้ำสาละวินซึ่งเป็นเขตแดนของชาวไทใหญ่ และสุรศักดิ์ ศรีสำอาง อดีตผู้อำนวยการสำนักพิพิธภัณฑสถาน กรมศิลปากรกล่าวว่านางเป็นพระราชธิดาชาวไทใหญ่ ตามพงศาวดารโยนก
พระราชประวัติ > มหาเทวีเจ้าตนย่า

หลังจากสิ้นรัชสมัยของพระเมืองแก้ว ผู้เป็นพระราชโอรส เมื่อพระเมืองเกษเกล้าเสด็จขึ้นครองราชย์ ก็ได้รับการสนับสนุนอย่างดีจากพระนางด้วยมีศักดิ์เป็น มหาเทวีเจ้าตนย่า (สมเด็จพระอัยยิกาเจ้า) ด้วยความที่พระนางสั่งสมอำนาจเป็นเวลายาวนาน และมีเครือข่ายที่กว้างขวางที่สามารถค้ำจุนพระราชนัดดาของพระองค์ได้ แต่หลังจากการสวรรคตของพระองค์ในช่วงปี พ.ศ. 2077 ก็เกิดกบฏหมื่นสามล้านในปี พ.ศ. 2078
พระราชกรณียกิจ

พระองค์มีศรัทธาในบวรพุทธศาสนา ขณะที่ยังดำรงตำแหน่งเป็นพระมเหสีในพญายอดเชียงราย พระองค์สร้างวัดโป่งน้อย ตั้งอยู่ใกล้กับวัดร่ำเปิง (ตโปทาราม) ที่พระนางอะตะปาเทวี อัครมเหสีอีกองค์หนึ่งสร้างไว้
อย่างไรก็ตามหลังจากที่พระนางและพระเมืองแก้ว พระราชโอรสยึดราชสมบัติจากพญายอดเชียงรายแล้ว พระองค์ได้ครองราชย์ร่วมกับพระราชโอรส โดยทรงดูแลกิจการภายในราชสำนักเชียงใหม่ทั้งหมด และทรงอยู่เหนือกว่าผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ก็ทรงทำนุบำรุงพระศาสนาตลอด เช่นสร้างวัดบุพพาราม ในปี พ.ศ. 2039 และวัดศรีสุพรรณ ในปี พ.ศ. 2043
ศรีนวล ขำอาจ

| ศรีนวล ขำอาจจ> ภ. |
| --- | --- |
ชื่อเกิด: ศรีนวล ขำอาจ
เกิด: 20 มิถุนายน พ.ศ. 2490 (77 ปี)
ที่เกิด: จังหวัดธนบุรี ประเทศไทย
แนวเพลง: ลำตัด
อาชีพ: ศิลปินพื้นบ้าน ลำตัด
ค่ายเพลง: คณะลำตัดหวังเต๊ะ
ศิลปินแห่งชาติ: สาขาศิลปะการแสดง (ศิลปะพื้นบ้าน-ลำตัด) ประจำปี พ.ศ. 2562
ศรีนวล ขำอาจ (เกิด 20 มิถุนายน 2490) หรือ คุณแม่ศรีนวล ขำอาจ ศิลปินแห่งชาติสาขาศิลปะการแสดง (ศิลปะพื้นบ้าน-ลำตัด) ประจำปีพุทธศักราช 2562 ศิลปินพื้นบ้านชาวไทย และเป็นภรรยาของ หวังดี นิมา (หวังเต๊ะ)
ประวัติ

เกิดที่ ตำบลศาลาธรรมสพน์ จังหวัดธนบุรี​ (ปัจจุบัน​เป็นเขตทวีวัฒนา กรุงเทพ​มหานคร) จบการศึกษาชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 จากโรงเรียนวัดกลาง คุณแม่และคุณพ่อมีอาชีพชาวนา ทำนา ทำไร่ และเป็นลูกพี่ลูกน้องกับประยูร ยมเยี่ยม จึงได้มีโอกาสได้เรียนรู้เกี่ยวกับลำตัดโดยพ่อของท่านได้ฝากไว้กับหวังเต๊ะจึงรับเป็นสมาชิกในคณะเพราะเป็นคนที่ยิ้มเก่ง ต่อมาได้ขออนุญาต คุณพ่อและคุณแม่ไปบ้านของหวังเต๊ะพร้อมกับอุ่นเรือน นิมา (น้องสาวประยูร ยมเยี่ยม) ได้ฝึกลำตัดมาเรื่อย ๆ ตั้งแต่มีอายุ 15 ปี จนถึงปัจจุบันยังเคยเป็นนางเอกคณะหวังเต๊ะอีกด้วยและยังมีความสามารถด้าน เพลงเรือ เพลงฉ่อย เพลงเกี่ยวข้าว เพลงอีแซว เพลงพวงมาลัย และเพลงขอทานอีกด้วย ต่อมาได้สมรสกับหวังดี นิมา (หวังเต๊ะ) มีธิดา 1 คน คือ นิรามัย นิมา (ปุ๊ก) โดยเมื่อปีพุทธศักราช 2542 ได้รับรางวัลศิลปินดีเด่นของจังหวัดปทุมธานี
และในปีพุทธศักราช 2562 ได้รับยกย่องเชิดชูเกียรติขึ้นเป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (ลำตัด)
ผลงาน > ละครโทรทัศน์

| ปี พ> ศ. | เรื่อง | ออกอากาศ | รับบทเป็น | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2562 | เพลงรักเพลงปืน | ช่อง 7 | ศิลปินพื้นบ้าน ลำตัดที่ร้องเพลงกลางทุ่งนา | รับเชิญ |
ผลงาน > ละครพื้นบ้าน

| ปี พ> ศ. | เรื่อง | ออกอากาศ | บทบาท | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2562 | นางสิบสอง | ช่อง 7 |  |  |
| 2568 |  แม่ปลาบู่ | ช่อง 7 | ยายสม |  |
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2564 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นที่ 4 จตุตถดิเรกคุณาภรณ์ (จ.ภ.)
เจนนี แฮนิเวอร์

เจนนี แฮนิเวอร์
เจนนี แฮนิเวอร์ (อังกฤษ: Jenny Haniver) เป็นซากปลาโรนันหรือปลาสเกตที่ถูกดัดแปลงแล้วตากแห้ง ทำให้มันกลายเป็นตัวอย่างที่ถูกทำเป็นมัมมี เพื่อทำให้ดูเหมือนสัตว์ในจินตนาการ เช่น ปิศาจหรือมังกร
ชื่อ

มีการแนะนำว่าต้นกำเนิดของชื่อนี้มาจากประโยคภาษาฝรั่งเศสว่า jeune d'Anvers ("เยาวชนแห่งแอนต์เวิร์ป") นักเดินเรือชาวอังกฤษ "นำมาเพี้ยนเสียง" เป็นชื่อคนว่า "เจนนี แฮนิเวอร์"
ดูเพิ่ม

อามาบิเอะ
นิงเงียว
นางเงือกฟิจิ
กีฬามหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลแห่งประเทศไทย

ทั้ง 9 แห่งทั่วประเทศ มีกำหนดจัดเป็นประจำทุกปี โดยผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันเป็นเจ้าภาพ