stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
นาซีกูนิง
แหล่งข้อมูลอื่น

Nasi Tumpeng - Its Meaning and Function เก็บถาวร 2014-02-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ซน เซน

| ซอน เซน |
| --- | --- |
ซอน เซนในทศวรรษ 2510 สวม กรอมา

รัฐมนตรีกระทรวงกลาโหมแห่งชาติ
ดำรงตำแหน่ง 15 มกราคม ค.ศ. 1976 – 7 มกราคม ค.ศ. 1979
นายกรัฐมนตรี: พล พต
ถัดไป: แปน โสวัณ
รองนายกรัฐมนตรีกัมพูชาประชาธิปไตย
ดำรงตำแหน่ง 14 เมษายน ค.ศ. 1976 – 7 มกราคม ค.ศ. 1979
นายกรัฐมนตรี: พล พต
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 12 มิถุนายน ค.ศ. 1930(1930-06-12) จ่าวิญ, โคชินไชนา, อินโดจีนของฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 15 มิถุนายน ค.ศ. 1997(1997-06-15) (67 ปี) อำเภออ็อนลวงแวง, จังหวัดอุดรมีชัย, ประเทศกัมพูชา
พรรคการเมือง: พรรคคอมมิวนิสต์กัมพูชา
คู่สมรส: ยุน ยัต

ซอน เซน (Son Sen; เขมร: សុន សេន) เกิดเมื่อ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2473 เสียชีวิตเมื่อ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2540 เป็นนักการเมืองและทหารชาวกัมพูชาที่นิยมคอมมิวนิสต์ เขาเป็นคณะกรรมการกลางของพรรคคอมมิวนิสต์กัมพูชาและพรรคกัมพูชาประชาธิปไตยตั้งแต่ พ.ศ. 2517 – 2535 เขาเป็นผู้ดูแลหน่วยสันติบาลของพรรคและคุกตวลแซลง เขาแต่งงานกับยุน ยัต (雲月) ผู้ซึ่งต่อมาเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการและสารสนเทศ เขาถูกพล พตสั่งฆ่าเมื่อ พ.ศ. 2540
ชีวิตช่วงแรก

เซนเกิดที่จังหวัดจ่าวิญ ในเวียดนามใต้ เป็นชาวแขมร์กรอม ที่มีเชื้อสายจีน-เวียดนาม ใน พ.ศ. 2489 เขาเข้าเรียนที่วิทยาลัยฝึกหัดครูในพนมเปญ และได้ทุนไปเรียนต่อฝรั่งเศส และได้เข้าร่วมกลุ่มกับนักศึกษาชาวกัมพูชาที่นิยมคอมมิวนิสต์ เช่น พล พต เอียง ซารี และฮู ยวน เซนได้รับอิทธิพลจากแนวคิดแบบรุนแรงของพรรคคอมมิวนิสต์ฝรั่งเศส ต่อมาเซนถูกถอนทุนเพราะเข้าร่วมกับกลุ่มการเมืองหัวรุนแรง เขาจึงต้องกลับมากัมพูชาและสอนหนังสือที่วิทยาลัยสีสุวัตถิ์ ต่อมาไปทำงานที่มหาวิทยาลัยพนมเปญ เซนเข้าร่วมกับพรรคคอมมิวนิสต์กัมพูชาเมื่อ พ.ศ. 2503 ซึ่งในขณะนั้นมีตู สามุตเป็นผู้นำ
เซนมีมุมมองที่ต่อต้านระบอบสังคมของพระนโรดม สีหนุ ทำให้เขาต้องออกจากงานใน พ.ศ. 2505 เพราะเผยแพร่ความคิดต่อต้านพระนโรดม สีหนุในหมู่นักเรียน เขาจึงไปสอนที่จังหวัดตาแก้ว ใน พ.ศ. 2506 ซึ่งเป็นปีที่พล พตเข้ามาครอบงำพรรคคอมมิวนิสต์กัมพูชาได้ทั้งหมด กลุ่มฝ่ายซ้ายส่วนใหญ่ออกจากพนมเปญไปสู่ชนบท เซนได้ออกจากเมืองเช่นกันใน พ.ศ. 2507 เซนเข้าร่วมกับกลุ่มของพรรคคอมมิวนิสต์ที่จังหวัดรัตนคีรี ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของกัมพูชา ซึ่งเป็นพื้นที่ของชาวเขมรบน  ใน พ.ศ. 2511 เขาได้จัดให้มีการลุกฮือขึ้นทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศในเขตจังหวัดกำปอต ตาแก้วและจังหวัดกำปงสปือ
หัวหน้ากองทหารเขมรแดง

หลังรัฐประหาร พ.ศ. 2513 และการก่อตั้งสาธารณรัฐเขมรโดยมีลน นลเป็นผู้นำ พระนโรดม สีหนุเข้าร่วมกับเขมรแดงเพื่อจัดตั้งรัฐบาลพลัดถิ่นที่ปักกิ่ง กองกำลังของเขมรแดงได้ขยายตัวมากขึ้นเพราะอาศัยชื่อของพระนโรดม สีหนุ เซนเป็นผู้รับผิดชอบกองทัพปลดปล่อยแห่งชาติประชาชนกัมพูชาทางตะวันออกเฉียงเหนือ ต่อมาใน พ.ศ. 2515 เซนได้เป็นผู้นำกองทัพของเขมรแดง
กัมพูชาประชาธิปไตย

หลังจากที่เขมรแดงยึดพนมเปญได้ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2518 เซนได้เป็นรองนายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม ดูแลหน่วยสันติบาลซึ่งเป็นตำรวจลับและเป็นผู้ดูแลคุกตวลแซลง เขาจึงเกี่ยวข้องกับการสังหารผู้คนจำนวนมากโดยเฉพาะศัตรูของรัฐบาล ร่วมมือกับกัง เก็ก เอียวที่เป็นผู้ควบคุมคุกตวลแซลง เซนนั้นมีแนวคิดต่อต้านเวียดนามอย่างรุนแรง นอกจากนั้น ภายในพรรคยังระแวงเกี่ยวกับความปลอดภัยสูง จึงมีการใช้ชื่อปลอมหรือหมายเลขในเอกสารภายใน เซนมักใช้ชื่อปลอมว่าเขียว และใช้หมายเลขว่า “พี่ชาย 89”
เซนยังมีหน้าที่ในการดูแลกองทัพแห่งชาติหรือกองทัพปฏิวัติกัมพูชาตั้งแต่ พ.ศ. 2520 – 2521 เขาได้เพิ่มความตึงเครียดทางทหารต่อเวียดนามตลอดแนวชายแดน รวมทั้งการกวาดล้างครั้งใหญ่ในเขตตะวันออกเพราะเขาเชื่อว่ามีความเชื่อมโยงกับเวียดนาม เมื่อเกิดสงครามกับเวียดนามและสถานการ์ของกัมพูชาประชาธิปไตยแย่ลง บทบาทของเซนเริ่มลดลงและเกือบจะเป็นเหยื่อของหน่วยสันติบาลเสียเอง หากไม่เป็นเพราะเวียดนามเป็นฝ่ายชนะไปเสียก่อน
ผู้บังคับบัญชากองทัพกัมพูชาประชาธิปไตย

หลังจากที่มีการจัดตั้งสาธารณรัฐประชาชนกัมพูชาใน พ.ศ. 2522 เซนได้กลับมาเป็นผู้บัญชาการกองทัพเขมรแดงอีกครั้งเพื่อสู้รบกับกองทัพเวียดนามในสงครามกัมพูชา–เวียดนาม โดยมีฐานที่มั่นที่เทือกเขาบรรทัด ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2528 พล พตได้ประกาศวางมือ ซอน เซนขึ้นมาเป็นผู้บัญชาการสูงสุดของกองทัพกัมพูชาประชาธิปไตย ในช่วงนี้ เซนได้ติดต่อกับผู้นำกลุ่มอื่น ๆ ในแนวร่วมเขมรสามฝ่าย คือกองทัพปลดปล่อยแห่งชาติประชาชนเขมรที่นำโดยสัก สุตสคานและกองทัพเจ้าสีหนุที่เป็นกองกำลังติดอาวุธของฟุนซินเปก นำโดยพระนโรดม รณฤทธิ์ ซึ่งเขมรแดงเป็นกองกำลังที่ใหญ่ที่สุด
พ.ศ. 2534 – เสียชีวิต

หลังการลงนามในข้อตกลงสันติภาพปารีสในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2534 เซนและเขียว สัมพันได้เดินทางมายังพนมเปญเพื่อเจรจากับอันแทคและรัฐบาลที่พนมเปญ เซนได้เป็นสมาชิกสภาสูงสุดแห่งชาติกัมพูชาที่จัดตั้งขึ้นเพื่อรับประกันความเป็นเอกราชจนกว่าจะถึงการเลือกตั้งที่จัดโดยอันแทค อย่างไรก็ตาม เซนถูกปลดออกจากอำนาจในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2535 โดยตา ม็อกและเขมรแดงยุติการเจรจาและไม่เข้าร่วมการเลือกตั้ง ตั้งแต่พ.ศ. 2535 – 2540 บทบาทของซอน เซนในเขมรแดงลดลง
เซนถูกฆ่าเมื่อ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2540 พร้อมกับสมาชิกในครอบครัวอีก 13 คนทั้งผู้หญิงและเด็ก โดยพล พตเป็นผู้สั่ง ซึ่งเป็นช่วงที่เขาพยายามต่อสู้เพื่อรื้อฟื้นอำนาจในการควบคุมเขมรแดงจากตา ม็อก  พล พตเชื่อว่าเซนลอบเจรจากับฝ่ายรัฐบาลผ่านทางฮุน เซน พล พตจึงสั่งให้นำเซนและครอบครัวไปยิงทิ้งแล้วใช้รถบรรทุกวิ่งทับ
นาขั้นบันไดบานาเว

| นาขั้นบันไดแห่งกลุ่มทิวเขาฟิลิปปินส์ * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
นาขั้นบันไดที่บานาเว
พิกัด: 16°56′03.2″N 121°08′06.4″E﻿ / ﻿16.934222°N 121.135111°E﻿ / 16.934222; 121.135111
ประเทศ:  ฟิลิปปินส์
ภูมิภาค **: เอเชียและแปซิฟิก
ประเภท: มรดกทางวัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา: (iii), (iv), (v)
อ้างอิง: 722
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2538 (คณะกรรมการสมัยที่ 19)
ในภาวะอันตราย: 2544–2545
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
นาขั้นบันไดที่บานาเว (ตากาล็อก: Hagdan-hagdang Palayan ng Banawe) เป็นสถานที่ที่มีการปลูกข้าวแบบขั้นบันไดใกล้เมืองบานาเวบนเกาะลูซอน ประเทศฟิลิปปินส์ ได้รับการขึ้นทะเบียนร่วมกับนาขั้นบันไดในพื้นที่ใกล้เคียงเป็นแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโกใน พ.ศ. 2538 และมักได้รับการขนานนามว่าเป็น "สิ่งมหัศจรรย์ลำดับที่ 8 ของโลก"
นาขั้นบันไดเป็นภูมิทัศน์วัฒนธรรมโบราณที่สวยงาม เป็นตัวอย่างที่ดีของการทำการเกษตรแบบยั่งยืนด้วยเทคนิคดั้งเดิม ถูกสร้างขึ้นสำหรับการเพาะปลูกข้าวโดยชนเผ่าอีฟูเกาที่อพยพจากไต้หวันมาสู่ฟิลิปปินส์เมื่อกว่า 2,000 ปีมาแล้ว พวกเขาใช้เครื่องมือธรรมดาสกัดพื้นที่บนไหล่เขา และที่ลาดเชิงเขาและสร้างระบบชลประทานโดยปราศจากการใช้เครื่องจักรกล ปรับภูเขาทั้งลูกให้กลายเป็นแหล่งเพาะปลูกขนาดใหญ่ นาขั้นบันไดตั้งอยู่บนความสูงประมาณ 1,500 เมตร (ประมาณ 5,000 ฟุต) เหนือระดับน้ำทะเล  และครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 10,500 ตารางกิโลเมตร (ประมาณ 4,000 ตารางไมล์)
ชนพื้นเมืองเหล่านี้ยังคงดำเนินการเพาะปลูกด้วยความเชื่อและวัฒนธรรมดั้งเดิม ซึ่งเกี่ยวข้องกับวัฏจักรและฤดูกาลของการปลูก, การควบคุมศัตรูพืชและการเก็บเกี่ยวซึ่งจะเชื่อมโยงกับรอบดวงจันทร์และพิธีกรรมทางศาสนา
ถึงแม้ว่านาขั้นบันไดทีบานาเวจะมีชื่อเสียงมาก แต่ยังมีการทำนาขั้นบันไดในลักษณะนี้อีกหลายแห่งในประเทศฟิลิปปินส์ เช่น นาขั้นบันไดที่ Mayoyao, Hapao และ Kiangan ระบบชลประทานของนาขั้นบันไดเหล่านี้สามารถควบคุมปริมาณน้ำจากธรรมชาติได้อย่างมีประสิทธิภาพเพื่อประโยชน์สูงสุดสำหรับการเพาะปลูกข้าว
แหล่งข้อมูลอื่น

The seed keepers' treasure (Rice Today, International Rice Research Institute) เก็บถาวร 2012-03-31 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Bird's Eye View of an Enduring Rice Culture
| ด ค กแหล่งมรดกโลกในประเทศฟิลิปปินส์ |
| --- | --- | --- |
| ทางวัฒนธรรม |  โบสถ์บาโรกแห่งฟิลิปปินส์  นาขั้นบันไดแห่งกลุ่มทิวเขาฟิลิปปินส์  นครประวัติศาสตร์บีกัน  |  |
| ทางธรรมชาติ |  อุทยานธรรมชาติพืดหินปะการังตุบบาตาฮา  อุทยานแห่งชาติแม่น้ำใต้ดินปูเวร์โตปรินเซซา  เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทิวเขาฮามีกีตัน  |  |
หมายเหตุ: ใช้ชื่อตามที่ได้จดทะเบียนเป็นมรดกโลก
นาดียา เมอลาตี

นาดียา เมอลาตี (อินโดนีเซีย: Nadya Melati; เกิดวันที่ 3 ธันวาคม ค.ศ. 1986) เป็นนักแบดมินตันชาวอินโดนีเซียที่เชี่ยวชาญประเภทคู่ เธอได้รับตำแหน่งรองชนะเลิศร่วมกับฟีตา มาริซซา ในอินโดนีเซียโอเพน 2011 หลังแพ้หวัง เสียวหลี่ กับยฺหวี หยาง
แหล่งข้อมูลอื่น

นาดียา เมอลาตี ที่ BWFbadminton.com (ในภาษาอังกฤษ)
นัมเลอา

| นัมเลอา |
| --- | --- |
เมือง
นัมเลอาที่ตั้งในหมู่เกาะมาลูกู ประเทศอินโดนีเซีย
พิกัด: 3°15′S 127°5′E﻿ / ﻿3.250°S 127.083°E﻿ / -3.250; 127.083
ประเทศ:  อินโดนีเซีย
จังหวัด: มาลูกู
อำเภอ: บูรู
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 951.15 ตร.กม. (367.24 ตร.ไมล์)
ประชากร (ประมาณกลาง ค.ศ. 2022)
 • ทั้งหมด: 37,869 คน
 • ความหนาแน่น: 40 คน/ตร.กม. (100 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+9 (WIB)
นัมเลอา (อินโดนีเซีย: Namlea) เป็นเมืองและอำเภอทางตอนเหนือของอ่าวกาเยอลีที่ชายฝั่งตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะบูรู ประเทศอินโดนีเซีย เมืองนี้เป็นเมืองหลักของอำเภอบูรู
ภูมิอากาศ

| ข้อมูลภูมิอากาศของนัมเลอา> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของนัมเลอา> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนัมเลอา> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของนัมเลอา> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนัมเลอา> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของนัมเลอา> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนัมเลอา> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของนัมเลอา> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนัมเลอา> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนัมเลอา> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของนัมเลอา> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนัมเลอา> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของนัมเลอา> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนัมเลอา> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 30.8 (87.4) | 30.8 (87.4) | 30.8 (87.4) | 30.4 (86.7) | 29.6 (85.3) | 29.1 (84.4) | 28.1 (82.6) | 28.4 (83.1) | 29.4 (84.9) | 30.1 (86.2) | 31.4 (88.5) | 31.0 (87.8) | 29.99 (85.99) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | 27.3 (81.1) | 27.2 (81) | 27.3 (81.1) | 27.1 (80.8) | 26.6 (79.9) | 26.4 (79.5) | 25.6 (78.1) | 25.7 (78.3) | 26.2 (79.2) | 26.5 (79.7) | 27.7 (81.9) | 27.4 (81.3) | 26.75 (80.15) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 23.8 (74.8) | 23.7 (74.7) | 23.8 (74.8) | 23.8 (74.8) | 23.7 (74.7) | 23.7 (74.7) | 23.2 (73.8) | 23.0 (73.4) | 23.0 (73.4) | 22.9 (73.2) | 24.0 (75.2) | 23.8 (74.8) | 23.53 (74.36) |
| ปริมาณฝน มม (นิ้ว) | 194 (7.64) | 145 (5.71) | 141 (5.55) | 84 (3.31) | 100 (3.94) | 124 (4.88) | 149 (5.87) | 33 (1.3) | 36 (1.42) | 29 (1.14) | 86 (3.39) | 136 (5.35) | 1,257 (49.49) |
แหล่งที่มา: Climate-Data.org
บิน ชิน

บิน ชิน (เขมร: ប៊ិន ឈិន; เกิด 17 สิงหาคม ค.ศ. 1949) เป็นนักการเมืองชาวกัมพูชา. ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2017 ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี หลังจากสมเด็จวิบุลปัญญา สก อานเสียชีวิต
บิน ฉิน

บิน ฉิน ( เขมร: ប៊ិន ឈិន ; เกิดเมื่อวันที่ 17 สิงหาคม ค.ศ. 1949) เป็นนักการเมืองจากประเทศกัมพูชา เคยดำรงตำแหน่งรองนายกรัฐมนตรีแห่งราชอาณาจักรกัมพูชา ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2007 และในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2017 ดำรงตำแหน่งรักษาการรัฐมนตรีประจำสำนักงานคณะรัฐมนตรี ภายหลังซก อันเสียชีวิต บิน ฉิน เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจากจังหวัดไพรแวง ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1993 จนถึงปี ค.ศ. 2018 และปัจจุบันเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดตาแกว
น้ำตกตาดกวางสี

| น้ำตกตาดกวางสี |
| --- | --- |


ที่ตั้ง: แขวงหลวงพระบาง ลาว
พิกัดภูมิศาสตร์: 19°44′57″N 101°59′30″E﻿ / ﻿19.74917°N 101.99167°E﻿ / 19.74917; 101.99167
น้ำตกตาดกวางสี (อังกฤษ: Kuang Si Falls,  Tat Kuang Si Waterfalls, ลาว: ຕາດກວາງຊີ) เป็นน้ำตกแห่งหนึ่ง ตั้งอยู่ห่างจากเมืองหลวงพระบาง ประเทศลาว ประมาณ 32 กิโลเมตร ได้ชื่อว่าเป็นน้ำตกที่สวยที่สุดของหลวงพระบาง
น้ำตกตาดกวางสี มีจำนวนชั้นทั้งหมด 4 ชั้น มีความสูงโดยรวมประมาณ 75 เมตร เป็นน้ำตกหินปูน น้ำในน้ำตกจึงมีสีเขียวมรกต ภายในน้ำตกมีการจัดการท่องเที่ยวอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย มีพื้นที่แบ่งออกเป็นพื้นที่รับประทานอาหาร โดยไม่อนุญาตให้มีการปรุงอาหาร พื้นที่สำหรับเล่นน้ำ และมีการจัดการขยะอย่างมีประสิทธิภาพ
ราคาบัตรผ่านเข้าชม 20,000 กีบ (46.47 บาท) เปิดให้เข้าชมได้ตั้งแต่เวลา 6.00-17.00 น. บริเวณทางเข้าน้ำตกจะมีศูนย์อนุรักษ์หมี ซึ่งเป็นแหล่งรวบรวมหมีจากการช่วยเหลือจากการค้าสัตว์ป่าในสถานที่ต่าง ๆ ในประเทศลาว ซึ่งค่าเข้าชมส่วนหนึ่งก็นำมาอนุรักษ์บำรุงหมี
แหล่งข้อมูลอื่น

รูปและข้อมูลเพิ่มเติม
บันจาร์บารู

| บันจาร์บารู |
| --- | --- |
นคร
ตามเข็มจากบน: กัมปุงเปอลางี, มัสยิดใหญ่อัลมูนาวาระฮ์, ป้ายต้อนรับ, พิพิธภัณฑ์ลัมบุงมังกูรัต
   ตราอาร์ม
สมญา: Kota Bukit   (นครเทือกเขา)
คำขวัญ: Gawi Sabarataan
th
ที่ตั้งในจังหวัดกาลีมันตันใต้
บันจาร์บารูแสดงแผนที่กาลีมันตันบันจาร์บารูแสดงแผนที่ประเทศอินโดนีเซีย
พิกัด: 03°26′33″S 114°49′57″E﻿ / ﻿3.44250°S 114.83250°E﻿ / -3.44250; 114.83250
ประเทศ:  อินโดนีเซีย
ภาค: กาลีมันตัน
จังหวัด: แม่แบบ:Country data South Kalimantan
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: อาทิตยะ มูฟตี อาริฟฟิน
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 305.24 ตร.กม. (117.85 ตร.ไมล์)
ความสูง: 23 เมตร (75 ฟุต)
ประชากร (ประมาณกลางปี 2022)
 • ทั้งหมด: 265,575 คน
 • ความหนาแน่น: 870 คน/ตร.กม. (2,300 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+8 (เวลากลางอินโดนีเซีย)
รหัสพื้นที่: (+62) 511
HDI (2019):  0.792 (High)
เว็บไซต์: banjarbarukota.go.id
บันจาร์บารู (อินโดนีเซีย: Banjarbaru) เป็นเมืองหลวงของจังหวัดกาลีมันตันใต้ ประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่ห่างไป 35 km (22 mi) ทางตะวันออกเฉียงใต้ของบันจาร์มาซิน ซึ่งเป็นเมืองใหญ่สุดของจังหวัด ประชากรในนครบันจาร์บารํในสำมะโนปี 2010 อยู่ที่ 199,627 คน และ 253,442 คนตามสำมะโนปี 2020 ประชากรคาดการณ์กลางปี 2022 อยู่ที่ 265,575 โดยประกอบด้วยชาย 133,558 และหญิง 132,017 คนตามลำดับ เมืองมาร์ตาปูราซึ่งตั้งอยู่ติดกับบันจาร์บารูทางเหนือคิดรวมเป็นส่วนต่อขยายของนครบันจาร์บารูด้วย บันจาร์บารูมีประชากรมากสุดเป็นอันดับสองของจังหวัด รองจากบันจาร์มาซิน และเป็นส่วนหนึ่งของเขตมหานครบันจาร์มาลูกา
ในเมืองมีห้างสรรพสินค้าแห่งเดียว คือคิวมอล (QMall) ทางตอนเหนือของเมือง มีขนาด 40 เฮกตาร์ ห้างยังประกอบด้วยโรงแรมซึ่งเชื่อมติดกัน ในเมืองมีแหล่งบันเทิงและสวนสนุกรวมถึงสวนน้ำมากมาย เช่น อามานะฮ์บอร์นียวปาร์ก, บานูวาลาบีรินธ์พาร์ก, สวนน้ำอาควาตีกา และคิวมอลวอเตอร์บลูม ป่าสนมันตาอซ (Mentaos Pine Forest) เป็นป่านครขนาด 1,000 ตารางกิโลเมตร ตั้งอยู่ทางเหนือของเมืองก็เป็นหนึ่งในสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ
"กัมปุงเปอลางี" ("Kampung Pelangi", แปล: หมู่บ้านรุ้ง) เป็นสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญหนึ่งของเมือง ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเกอมูนิง ในทางใต้ของบันจาร์บารู ในอดีตพื้นที่นี้เป็นชุมชนแออัด แต่ต่อมาได้รับการยกระดับเป็นหมู่ที่อยู่อาศัยและสวนสาธารณะริมน้ำ ที่มีทางเดินเท้าและจุดให้บริการไวไฟสาธารณะ
บีกาอัมบน

| --- | --- |

ประเภท: เค้ก
แหล่งกำเนิด: อินโดนีเซีย
ภูมิภาค: เมดัน จังหวัดสุมาตราเหนือ
ส่วนผสมหลัก: สาคู, ไข่, น้ำตาล, กะทิ
 ตำราอาหาร: บีกาอัมบน   สื่อ: บีกาอัมบน
บีกาอัมบน (อินโดนีเซีย: bika ambon)  เป็นขนมหวานชนิดหนึ่งในประเทศอินโดนีเซียทำจากสาคูที่ทำจากแป้งมันสำปะหลังและแป้งจากต้นสาคู ไข่ น้ำตาล และกะทิ  มีหลายรส เช่น รสใบเตย กล้วย ทุเรียน เนย ช็อกโกแลต
แม้ว่าชื่อของขนมชนิดนี้มีคำว่าอัมบนซึ่งเป็นชื่อเกาะและชื่อเมืองใหญ่ แต่บีกาอัมบนก็เป็นที่รู้จักในเมืองเมดัน จังหวัดสุมาตราเหนือ และเป็นของฝากที่มีชื่อเสียง ที่มาของขนมนี้ไม่ทราบแน่ชัด คาดว่ามาถึงเมืองเมดันโดยพ่อค้าชาวอัมบน
บาเต

| บาเต ប៉ាតេ |
| --- | --- |
ฆุม
บาเตที่ตั้งในประเทศกัมพูชา
พิกัด: 13°38′41″N 107°20′14″E﻿ / ﻿13.6446°N 107.3371°E﻿ / 13.6446; 107.3371
ประเทศ:  กัมพูชา
จังหวัด: รัตนคีรี
อำเภอ: โอยาดาว
หมู่บ้าน: 4
ประชากร (1998)
 • ทั้งหมด: 1,329 คน
เขตเวลา: UTC+07
รหัสภูมิศาสตร์: 160704
บาเต (เขมร: ប៉ាតេ) เป็นตำบล (ฆุม) ในอำเภอโอยาดาวทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศกัมพูชา โดยแบ่งออกเป็น 4 หมู่บ้านและมีประชากร 1,329 คน ในการเลือกตั้งกรมปรึกษาฆุมสังกัด ค.ศ. 2007 ที่นั่งทั้งหมด 3 ที่ตกเป็นของสมาชิกพรรคสม รังสี ส่วนอีกสองที่ตกเป็นของพรรคประชาชนกัมพูชา ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2006 การถ่ายโอนที่ดินเป็นปัญหาที่มีความรุนแรงระดับสูงในบาเต
| หมู่บ้าน | ประชากร (1998) | อัตราเพศ (ชาย/หญิง) (1998) | จำนวน ครัวเรือน (1998) | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Plang | 279 | 0.99 | 39 |  |
| Kong Thum | 710 | 0.93 | 102 |  |
| Pa Ar | 170 | 0.81 | 28 |  |
| Yu | 170 | 0.87 | 38 |  |
ตรันซ์ตูจุฮ์

| --- | --- |

ประเทศ:  อินโดนีเซีย
พื้นที่แพร่ภาพ: Free To Air/Cable/Satellite
ความเป็นเจ้าของ
ช่องรอง: Trans TV
ลิงก์
เว็บไซต์: www.trans7.co.id
ออกอากาศ

เคเบิลทีวี
First Media: Channel 8
TransVision: Channel 801
ทีวีดาวเทียม
MNC Vision: Channel 110
TransVision: Channel 801
 
ตรันซ์ตูจุฮ์ (อินโดนีเซีย: Trans7) หรือเดิมรู้จักกันในชื่อ ช่อง7 อินโดนีเซีย (TV7) เป็นสถานีโทรทัศน์เชิงพาณิชย์ สถานีประจำการที่ใจกลางเมืองกรุงจาการ์ตา ได้ร่วมกับ กรามีเดียกรูป (Gramedia Group) และ ตรันซ์ เตเฟ (Trans TV) ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 15 ธันวามคม พ.ศ. 2544 ในวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2549 ได้เปลี่ยนช่องอย่างเป็นการคือ ตรันซ์ตูจุฮ์ (Trans 7) จากเดิมคือช่อง 7 สาเหตุมาจาก ได้โอนกิจการกึ่งหนึ่งจากตรันซ์ คอร์ป (Trans Corp) โดยเฉพาะเจ้าของบริษัทคือ ตรันซ์ เตเฟ (Trans TV) โดยมีคำขวัญที่ว่า Semakin Beragam Semakin Menarik" ("หลากหลาย เพิ่มพูน หลายหลายความสนใจ")
ในปี พ.ศ. 2546 ทางสถานีได้ถ่ายทอดข่าวจากสถานีโทรทัศน์อัลญะซีเราะฮ์ ในระหว่างการโจมตีในอิรัก
ประวัติ

Trans7 ก่อตั้งขึ้นในฐานะเป็น TV7 โดยได้รับใบอนุญาตจากกรมการค้าและอุตสาหกรรมในจาการ์ตาส่วนกลาง หมายเลข 809 / BH.09.05 / III / 2000 โดยมี คอมปาส กรามีเดีย (Kompas Gramedia) เป็นเจ้าของหุ้น 88% เมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน 2544 TV7 ถูกตีพิมพ์ในราชกิจจานุเบกษาฉบับที่ 8687 เป็นของ PT Duta Visual Nusantara Tivi Tujuh โดยสัญลักษณ์คือตัวอักษร "JO" ซึ่งย่อมาจาก Jakob Oetama เจ้าของ Kompas Gramedia โลโกยังมีพื้นฐานมาจากโลโก Circle 7 ที่ บริษัท American Broadcasting ใช้สำหรับสถานี O&O ในอเมริกาเหนือ
เมื่อวันที่ 4 สิงหาคม 2549 CT Corp ทางบริษัท Trans Corp ได้รับอนุญาตให้ซื้อหุ้น PT Duta Visual Nusantara Tivi Tujuh 49% พร้อมกับการเปิดตัวอีกครั้งในวันที่ 15 ธันวาคม 2549 วันนี้ถูกกำหนดให้เป็นวันก่อตั้งสถานีโทรทัศน์ตรันซ์ตูจุฮ์ ปัจจุบันกรรมการผู้จัดการของตรันซ์ตูจุฮ์ คือ Atiek Nur Wahyuni เมื่อสถานีนั้นมีชื่อว่า TV7 มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่ Wisma Dharmala Sakti Floor 21 Jend Sudirman Street Lot 32 จาการ์ตา 10220 นับตั้งแต่การซื้อกิจการอย่างเป็นทางการของ TV7 โดย Trans Corp, TV7 เริ่มทำการแบ่งพื้นที่สำนักงานกับ Trans TV
ประเภทรายการ

รายการที่ที่ออกอากาศส่วนใหญ่จะเป็นรายการ บันเทิง และ การเรียนรู้ นอกจากนั้นแล้วจมีการถ่ายสอดการแข่งขันกีฬาพุตบอลกัลโช่ ซิเรีย อา (อิตาลี)
รายชื่อการรับสัญญาณภาคพื้นดิน

Jakarta 49 UHF
Bandung 44 UHF
Semarang 41 UHF
Yogyakarta/Surakarta 46 UHF
Surabaya 56 UHF
Madiun 40 UHF
Kediri 45 UHF
Malang 60 UHF
Denpasar 45 UHF
Medan 41 UHF
Palembang 22 UHF
Lampung 22 UHF
Pekanbaru 30 UHF
Makassar 41 UHF
Manado 32 UHF
Pontianak 31 UHF
Samarinda 49 UHF
Banjarmasin 22 UHF
Purwokerto 22 UHF
Tegal 53 UHF
Cirebon 47 UHF
Garut 32 UHF
Jayapura 22 UHF
Kupang 36 UHF
Balikpapan 22 UHF
Padang 23 UHF
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ช่องตรันซ์ตูจุฮ์ อย่างเป็นทางการ
บารายตะวันตก

แก้ไข บารายตะวันตก
บารายตะวันตก (เขมร: បារាយណ៍ទឹក​ថ្លា; อังกฤษ: West Baray) เป็นบาราย (อ่างเก็บน้ำขนาดใหญ่ที่มนุษย์สร้างขึ้น เป็นเสมือนทะเลสาบน้ำจืด ที่ใช้เพื่อการเกษตร) ที่สร้างขึ้นในอาณาจักรขอม อยู่ทางตะวันตกของนครธม มีขนาดกว้าง 2.2 กิโลเมตร ยาว 8 กิโลเมตร ลึกโดยเฉลี่ย 7 เมตร มีพื้นที่ 1,760 เฮกเตอร์ จุน้ำได้ราว 123 ล้านลูกบาศก์ลิตร ใจกลางของบาราย มีเกาะเล็ก ๆ ตั้งอยู่ เรียกว่า แม่บุญตะวันตกสร้างในสมัยพระเจ้าสุริยวรมันที่ 1 ซึ่งยังคงมีน้ำขังอยู่จนถึงทุกวันนี้ สามารถใช้เป็นแหล่งประมงน้ำจืด และพื้นที่พักผ่อนของชาวเสียมราฐ ต่างจากบารายตะวันออกที่ปัจจุบันตื้นเขินไปแล้ว
13°26′03″N 103°48′02″E﻿ / ﻿13.434245°N 103.800588°E﻿ / 13.434245; 103.800588
บารายตะวันออก

บารายตะวันออก (เขมร: បារាយណ៍ខាងកើត; อังกฤษ: East Baray) ในปัจจุบันเป็น บาราย ที่เหือดแห้งหายไปแล้ว เป็นแหล่งเก็บน้ำสำคัญในอดีตใน เมืองพระนคร ประเทศกัมพูชา ตั้งอยู่ทางด้านตะวันออกของกำแพงเมือง นครธม บารายตะวันออกถูกสร้างขึ้นในราวปี พ.ศ. 1443 (หรือ คริสต์ศตวรรษที่ 10) ในรัชสมัยของ พระเจ้ายโศวรมัน บารายแห่งนี้ถูกหล่อเลี้ยงโดยแม่น้ำเสียมราฐ บารายแห่งนี้เป็นบารายที่ใหญ่ที่สุดอันดับสอง รองลงมาจาก บารายตะวันตก วัดคร่าว ๆ ได้ 7,150 คูณ 1,740 เมตร และบรรจุน้ำได้เกือบ 50 ล้าน ลูกบาศก์เมตร
รูปสลักที่เล่าเรื่องการก่อสร้างบาราย พบได้ตามมุมทั้งสี่ของสิ่งก่อสร้าง ตอนแรก บารายแห่งนี้ ถูกเรียกว่า ยโศดรตตกะ ตามชื่อกษัตริย์ผู้สร้าง
บัณฑิตแบ่งแยกกันตามความคิดของวัตถุประสงค์ของบารายนี้ และบารายอื่น ๆ โดยทฤษฎีบางทฤษฎี ชาวขอมกักเก็บน้ำสำหรับการชลประทาน แต่ไม่มีร่องรอยการแกะสลักที่บ่งบอกถึงวัตถุประสงค์ดังกล่าว ทฤษฎีอื่น ๆ คือ บารายถูกสร้างขึ้นมาหลัก ๆ ไว้สำหรับทางศาสนา ซึ่งแสดงถึงทะเลแห่งการสร้าง ซึ่งล้อมรอบเขาพระสุเมรุ ที่อยู่อาศัยของเทพเจ้าในศาสนาฮินดู
บารายตะวันออกในปัจจุบันไม่ได้บรรจุน้ำแล้ว แต่เค้าโครงของมันยังคงปรากฏให้เห็นเด่นชัดในภาพถ่ายทางอากาศ ตรงใจกลางของบาราย คือ ปราสาทแม่บุญตะวันออก ซึ่งตั้งอยู่ในพื้นยกระดับที่เคยเป็นเกาะมาก่อนในอดีต ตอนที่บารายยังบรรจุน้ำ
ตราแผ่นดินของลาว

| ตราแผ่นดินของลาว |
| --- | --- |

ตราอาร์มรุ่นต่าง ๆ
ตราแผ่นดินของลาว พ.ศ. 2518-2534
รายละเอียด
ผู้ใช้ตรา: รัฐบาล
เริ่มใช้: พ.ศ. 2518 (ประกาศใช้ครั้งแรก)  พ.ศ. 2534 (แก้ไขแบบตราใหม่)
เครื่องยอด: ดาวห้าแฉกเหนือค้อนเคียวไขว้ (ตราเดิม พ.ศ. 2518-2534)
โล่: ระหว่างกลางของสองปลายรวงข้าวมีรูปพระธาตุหลวง อยู่กลางรูปวงกลมมีถนน ทุ่งนา ป่าไม้ และเขื่อนไฟฟ้าพลังน้ำ
ประคองข้าง: รวงข้าวเป็นรูปวงพระจันทร์
คำขวัญ: ลาว: ສັນຕິພາບ ເອກກະລາດ ປະຊາທິປະໄຕ ເອກະພາບ ວັດທະນາຖາວອນ  "สันติภาพ เอกราช ประชาธิปไตย เอกภาพ วัฒนาถาวร"
การใช้: รัฐบาล
ตราแผ่นดินของลาว แบบปัจจุบันเป็นตราของประเทศลาวที่เริ่มใช้มาตั้งแต่ พ.ศ. 2534 หลังจากการใช้นโยบายจินตนาการใหม่ มีลักษณะตามที่ระบุไว้ในรัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว หมวดที่ 10 มาตราที่ 90 ไว้ว่า :-
ตราแผ่นดินของลาวในอดีต

ตราแผ่นดินของลาว สมัยพระราชอาณาจักร
ตราแผ่นดินของลาวในอดีต > ตราแผ่นดินสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว พ.ศ. 2518–2534

ตราแผ่นดินของลาวในยุคนี้มีลักษณะโดยรวมคล้ายคลึงกับตราแบบปัจจุบัน แต่ระหว่างกลางของรูปปลายรวงข้าวเป็นรูปดาวห้าแฉกเหนือค้อนเคียวไขว้ (สัญลักษณ์ขบวนการคอมมิวนิสต์สากล) และรูปเสาไฟฟ้าอยู่เหนือเขื่อนไฟฟ้าพลังน้ำ ส่วนคำขวัญของประเทศในริบบิ้นสีแดงนั้นเขียนว่า "สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว สันติภาพ เอกราช ประชาธิปไตย เอกภาพ วัฒนาถาวร"
ตราแผ่นดินของลาวในอดีต > ตราแผ่นดินราชอาณาจักรลาว พ.ศ. 2492–2518

ตราประจำราชอาณาจักรลาวเป็นตราวงกลม บรรจุรูปช้างสามเศียรยืนแท่น ขนาบด้วยเครื่องสูง (ฉัตร) และเครื่องราชูปโภค ในบางที่จะใช้รูปอย่างเดียวกับสัญลักษณ์ในธงชาติลาวยุคนั้น คือ รูปช้าง 3 เศียรยืนแท่นภายใต้พระมหาเศวตฉัตร
ดูเพิ่ม

ธงชาติลาว
เพลงชาติลาว
บวย

| บวย ប៉ូយ |
| --- | --- |
ฆุม
บวยที่ตั้งในประเทศกัมพูชา
พิกัด: 13°54′42″N 107°01′57″E﻿ / ﻿13.9117°N 107.0324°E﻿ / 13.9117; 107.0324
ประเทศ:  กัมพูชา
จังหวัด: รัตนคีรี
อำเภอ: โอจูม
หมู่บ้าน: 8
ประชากร (1998)
 • ทั้งหมด: 1,696 คน
เขตเวลา: UTC+07
รหัสภูมิศาสตร์: 160602
บวย (เขมร: ប៉ូយ) เป็นตำบล (ฆุม) ในอำเภอโอจุมทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศกัมพูชา โดยแบ่งออกเป็น 8 หมู่บ้านและมีประชากร 1,696 คน ในการเลือกตั้งกรมปรึกษาฆุมสังกัด ค.ศ. 2007 ที่นั่งทั้งหมด 5 ที่ตกเป็นของสมาชิกพรรคประชาชนกัมพูชา ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2006 การถ่ายโอนที่ดินเป็นปัญหาที่มีความรุนแรงระดับต่ำในบูย
หมู่บ้าน

| หมู่บ้าน | ประชากร (1998) | จำนวน ครัวเรือน (1998) | อัตราเพศ (ชาย/หญิง) (1998) | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Chan | 159 | 24 | 0.75 |  |
| Kan Saeung | 260 | 55 | 0.74 |  |
| Kreh | 163 | 24 | 0.99 |  |
| Ta Ngach | 146 | 29 | 0.8 |  |
| Khlung | 173 | 41 | 0.92 |  |
| Khmaeng | 315 | 56 | 0.94 |  |
| Krala | 317 | 55 | 0.91 |  |
| Svaay | 163 | 36 | 0.83 |  |
บัมบัง ดาร์โมโน

พลตรีบัมบัง ดาร์โมโน ในปี ค.ศ. 2005
พลตรี บัมบัง ดาร์โมโน (อินโดนีเซีย: Bambang Darmono) เป็นผู้บัญชาการกองทัพแห่งชาติอินโดนีเซีย ในจังหวัดอาเจะฮ์ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2002 จนถึงปี ค.ศ. 2005 ดาร์โมโนมีข้อกล่าวหาเรื่องสิทธิมนุษยชน จากการปรับระดับการบัญชาการในเวลาขณะนั้น
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Bambang Darmono
บ้านสันโดษบุงการ์โน

บ้านสันโดษบุงการ์โน (อินโดนีเซีย: Rumah Pengasingan Bung Karno; อังกฤษ: Bung Karno Seclusion House) หมายถึงบ้านสองหลังที่ซูการ์โนเคยอยู่อาศัยตอนพลัดถิ่น ในวันที่ 14 มกราคม ค.ศ. 1934 เขาพลัดถิ่นไปที่เมืองเอินเดอ เกาะโฟลเร็ซ โดยอาศัยที่นี่ระหว่าง ค.ศ. 1934–1938 บ้านที่เอินเดอปัจจุบันเป็นพิพิธภัณฑ์ หลังจากนั้น เขาก็พลัดถิ่นไปที่เมืองเบิงกูลู จังหวัดเบิงกูลู จนถึง ค.ศ. 1942
ประชาชน (หนังสือพิมพ์)

| --- | --- |
ประเภท: หนังสือพิมพ์รายสัปดาห์
รูปแบบ: พิมพ์, ออนไลน์
เจ้าของ: พรรคประชาชนปฏิวัติลาว
ก่อตั้งเมื่อ: 13 สิงหาคม ค.ศ. 1950 (1950-08-13)
นโยบายทางการเมือง: สนับสนุนรัฐบาล
ภาษา: ลาว
สำนักงานใหญ่: เวียงจันทร์
เว็บไซต์: http://www.pasaxon.org.la
ประชาชน (ลาว: ປະຊາຊົນ, ปะซาซน) เป็นหนังสือพิมพ์รายสัปดาห์ที่เผยแพร่ในประเทศลาว ก่อตั้งในวันที่ 13 สิงหาคม ค.ศ. 1950 โดยเป็นระบบทางการของพรรคประชาชนปฏิวัติลาว ซึ่งเป็นพรรคคอมมิวนิสต์ตามหลักการของลัทธิมากซ์–เลนินและเป็นพรรคการเมืองเดียวที่ได้รับอนุญาตในประเทศ
บากาฬาน

| บากาฬาน ប៉ាកាឡាន់ |
| --- | --- |
ฆุม
บากาฬานที่ตั้งในประเทศกัมพูชา
พิกัด: 13°57′00″N 106°46′00″E﻿ / ﻿13.95°N 106.7667°E﻿ / 13.95; 106.7667
ประเทศ:  กัมพูชา
จังหวัด: รัตนคีรี
อำเภอ: เวินไซ
หมู่บ้าน: 2
ประชากร (1998)
 • ทั้งหมด: 943 คน
เขตเวลา: UTC+07
รหัสภูมิศาสตร์: 160908
บากาฬาน (เขมร: ប៉ាកាឡាន់) เป็นตำบล (ฆุม) ในอำเภอเวินไซทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศกัมพูชา โดยแบ่งออกเป็น 2 หมู่บ้านและมีประชากร 943 คน ในการเลือกตั้งกรมปรึกษาฆุมสังกัด ค.ศ. 2007 ที่นั่งทั้งหมด 4 ที่ตกเป็นของสมาชิกพรรคประชาชนกัมพูชา ส่วนอีกที่นั่งตกเป็นของสมาชิกพรรคฟุนซินเปก การถ่ายโอนที่ดินเป็นปัญหาที่มีความรุนแรงระดับต่ำในบากาฬาน
หมู่บ้าน

| หมู่บ้าน | ประชากร (1998) | อัตราเพศ (ชาย/หญิง) (1998) | จำนวน ครัวเรือน (1998) |
| --- | --- | --- | --- |
| บากาฬาน | 624 | 0.87 | 109 |
| กำปงจาม | 319 | 1.1 | 58 |