วิลเลียม เชกสเปียร์

| วิลเลียม เชกสเปียร์ William Shakespeare |
| --- | --- |
ภาพวาดเหมือนในคริสตศตวรรษที่ 17 ตั้งอยู่ที่หอศิลป์ภาพบุคคลแห่งชาติ ณ กรุงลอนดอน
เกิด: 26 เมษายน ค.ศ. 1564(1564-04-26) สแตรตเฟิร์ด-อะพอน-เอวอน ประเทศอังกฤษ
เสียชีวิต: 23 เมษายน ค.ศ. 1616(1616-04-23) (51 ปี) สแตรตเฟิร์ด-อะพอน-เอวอน ประเทศอังกฤษ
สุสาน: โบสถ์โฮลีทรินิตี้ สแตรตเฟิร์ด-อะพอน-เอวอน
อาชีพ: นักเขียน กวี นักแสดง
ปีปฏิบัติงาน: ป. 1585–1613
ยุคสมัย: ยุคเอลิซาเบธ ยุคแจกเคอไบต์
องค์การ: คณะละครลอร์ดเชมเบอร์เลน/คิงส์เม็น
ผลงานเด่น: งานวรรณกรรมของเชกสเปียร์
ขบวนการ: ยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาของอังกฤษ
คู่สมรส: แอนน์ แฮททาเวย์ (สมรส 1582)
บุตร: ซูซานนา ฮอลล์ แฮมเน็ต เชกสเปียร์ จูดิธ ควินีย์
บิดามารดา: จอห์น เชกสเปียร์ (บิดา) แมร์รี่ อาร์เด็น  (มารดา)
อาชีพนักเขียน
ภาษา: ภาษาอังกฤษสมัยใหม่ช่วงต้น
แนว: บทละคร (สุขนาฏกรรม ประวัติศาสตร์ โศกนาฏกรรม)กวีนิพนธ์ (ซอนเน็ต บทกวีเรื่องเล่า คำจารึก)
 
ลายมือชื่อ

วิลเลียม เชกสเปียร์ (อังกฤษ: William Shakespeare; 26 เมษายน ค.ศ. 1564 - 23 เมษายน ค.ศ. 1616) เป็นกวี นักเขียนบทละครและนักแสดงชาวอังกฤษที่ได้รับยกย่องอย่างกว้างขวางว่าเป็นนักเขียนผู้ยิ่งใหญ่ของวงการวรรณกรรมอังกฤษและเป็นนักเขียนบทละครที่มีชื่อเสียงที่สุดคนหนึ่งของโลก ผู้คนมักเรียกขานเขาว่าเป็นกวีแห่งชาติของอังกฤษ หรือ "ยอดกวีแห่งเอวอน" (เรียกง่าย ๆ ว่า "ยอดกวี") งานเขียนของเขาที่ยังหลงเหลืออยู่ถึงปัจจุบัน ประกอบด้วยบทละคร 39 เรื่อง กวีนิพนธ์แบบซอนเน็ต 154 เรื่อง บทกวีบรรยายอย่างยาวอีกประมาณ 2-3 เรื่อง และบทกวีแบบอื่น ๆ อีกหลายชุด ซึ่งบางบทประพันธ์ก็มีความไม่แน่นอน บทละครของเขาได้รับการแปลออกไปเป็นภาษาต่าง ๆ เป็นจำนวนมาก และเป็นที่นิยมจนถูกนำมาแสดงมากที่สุด เมื่อเปรียบเทียบกับบรรดาบทละครของนักเขียนท่านอื่น ๆ นอกจากนี้เชกสเปียร์ยังเป็นนักเขียนที่ทรงอิทธิพลมากที่สุดในการใช้ภาษาอังกฤษ ผลงานของเขายังคงได้รับการศึกษาและตีความใหม่อยู่อย่างสม่ำเสมอจนถึงปัจจุบัน
เชกสเปียร์เกิดและเติบโตที่เมืองสแตรตเฟิร์ด ริมแม่น้ำเอวอน เมืองวอร์ริกเชอร์ เมื่ออายุ 18 ปี เขาสมรสกับแอนน์ แฮทธาเวย์ มีบุตรด้วยกันทั้งสิ้น 3 คน ได้แก่ ซูซานนา และฝาแฝด แฮมเน็ต กับ จูดิธ ระหว่าง ค.ศ. 1585- 1592 เขาประสบความสำเร็จในการเป็นนักแสดงที่กรุงลอนดอนรวมถึงการเป็นนักเขียน และได้ร่วมเป็นหุ้นส่วนในคณะละครลอร์ดเชมเบอร์เลน (Lord Chamberlain's Men) ซึ่งภายหลังเป็นที่รู้จักในชื่อ King's Men เชกสเปียร์เกษียณตัวเองกลับไปยังสแตรตเฟิร์ดในราว ค.ศ. 1613 และเสียชีวิตในอีกสามปีต่อมา ไม่ค่อยมีบันทึกใดเกี่ยวกับชีวิตส่วนตัวของเชกสเปียร์มากนัก จึงมีทฤษฎีมากมายที่คาดกันไปต่าง ๆ นานา เกี่ยวกับชีวิตส่วนตัว ความเชื่อทางศาสนา และแรงบันดาลใจในงานเขียนของเขา
ผลงานที่มีชื่อเสียงส่วนใหญ่ของเชกสเปียร์ประพันธ์ขึ้นในช่วง ค.ศ. 1590 ถึง 1613 ในยุคแรก ๆ บทละครของเขาจะเป็นแนวชวนหัวและแนวอิงประวัติศาสตร์ ซึ่งเป็นแนวทางบทละครที่เป็นที่นิยมอย่างมากในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 16 ต่อมาเขาเขียนบทละครแนวโศกนาฏกรรมหลายเรื่อง รวมถึงเรื่อง แฮมเล็ต King Lear และ แม็คเบธ ซึ่งถือว่าเป็นบทละครตัวอย่างของวรรณกรรมอังกฤษ ในช่วงปลายของการทำงาน งานเขียนของเขาจะเป็นแนวสุข-โศกนาฏกรรม (tragicomedies) หรือแนวโรมานซ์ และยังร่วมมือกับนักเขียนบทละครคนอื่น ๆ อีกมาก บทละครของเขาตีพิมพ์เผยแพร่ในหลายรูปแบบโดยมีรายละเอียดและเนื้อหาต่าง ๆ กันตลอดช่วงที่เขามีชีวิตอยู่ ใน ค.ศ. 1623 เพื่อนร่วมงานสองคนในคณะละครของเขาได้ตีพิมพ์หนังสือ "First Folio" เป็นการรวบรวมงานเขียนของเขาขึ้นเป็นครั้งแรก ซึ่งได้บรรจุบทละครที่ปัจจุบันเชื่อว่าเป็นงานเขียนของเชกสเปียร์เอาไว้ทั้งหมด (ขาดไปเพียง 2 เรื่อง)
ในยุคสมัยของเขา เชกสเปียร์เป็นกวีและนักเขียนบทละครที่ได้รับการยกย่องอยู่พอตัว แต่เขาได้รับการยกย่องเป็นอย่างสูงเช่นในปัจจุบันนี้นับตั้งแต่ราวคริสต์ศตวรรษที่ 19 กวียุคโรแมนติกยกย่องนับถือเชกสเปียร์ในฐานะอัจฉริยะ ขณะที่กวียุควิคตอเรียเคารพนับถือเชกสเปียร์อย่างยิ่ง กระทั่ง จอร์จ เบอร์นาร์ด ชอว์ เรียกเขาว่า Bardolatry (คำยกย่องในทำนอง "จอมกวี" หรือ "เทพแห่งกวี") ในคริสต์ศตวรรษที่ 20 มีการดัดแปลงงานประพันธ์ของเขาออกไปเป็นรูปแบบแนวทางใหม่ ๆ โดยเหล่านักวิชาการและนักแสดงมากมาย ผลงานของเขายังคงเป็นที่นิยมอย่างสูงจนถึงปัจจุบันและมีการแสดงออกในรูปแบบต่าง ๆ ในทุกประเทศทุกวัฒนธรรมทั่วโลก