stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
แกรี สปีด

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 แกรี สปีด ขณะดูแลฟุตบอลทีมชาติเวลส์ในปี ค.ศ. 2011
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  แกรี แอนดรูว์ สปีด
เกิด:  8 กันยายน ค.ศ. 1969(1969-09-08)
เกิดที่:  แมนคอต เวลส์
เสียชีวิต:  27 พฤศจิกายน ค.ศ. 2011(2011-11-27) (42 ปี)
เสียชีวิตที่:  ฮันทิงตัน อังกฤษ
สูง:  1.80 เมตร
ตำแหน่ง:  Midfielder
ชุดเยาวชน
000?–1988:  ลีดส์ยูไนเต็ด
ชุดใหญ่*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น† |  (ประตู)† |
| 1988–1996 |  ลีดส์ยูไนเต็ด |  248 |  (39) |
| 1996–1998 |  เอฟเวอร์ตัน |  58 |  (15) |
| 1998–2004 |  นิวคาสเซิลยูไนเต็ด |  213 |  (29) |
| 2004–2008 |  โบลตันวอนเดอเรอส์ |  121 |  (14) |
| 2008–2010 |  เชฟฟีลด์ยูไนเต็ด |  37 |  (6) |
| รวม |   |  677 |  (103) |
ทีมชาติ
|  |  เวลส์ ยู21 |  3 |  (0) |
| 1990–2004 |  เวลส์ |  85 |  (7) |
ผู้จัดการทีม
2010:  เชฟฟีลด์ยูไนเต็ด
2010–2011:  เวลส์
 จำนวนนัดที่ลงเล่นให้ชุดใหญ่และจำนวนประตูนับเฉพาะลีกท้องถิ่นเท่านั้น.  † ลงเล่น (ประตู) 
แกรี แอนดรูว์ สปีด, เอ็มบีอี (อังกฤษ: Gary Andrew Speed, MBE) (8 กันยายน ค.ศ. 1969 - 27 พฤศจิกายน ค.ศ. 2011) เป็นนักฟุตบอลและผู้จัดการทีมฟุตบอล ชาวเวลส์ เขาเป็นกัปตันฟุตบอลทีมชาติเวลส์ เขาเกษียณตัวจากทีมชาติในปี ค.ศ. 2004 และยังคงเป็นนักฟุตบอลชาวเวลส์ที่ลงแข่งขันมากที่สุด และเป็นอันดับ 2 ของทั้งหมด เขาลงแข่งขันทีมชาติชุดใหญ่ 85 นัดในระหว่างปี ค.ศ.  1990 ถึง 2004 โดยเล่นในตำแหน่งกองกลางตัวรุกด้านซ้าย
ในฐานะนักฟุตบอลอาชีพ เขาเล่นให้กับทีมลีดส์ยูไนเต็ด เอฟเวอร์ตัน นิวคาสเซิลยูไนเต็ด โบลตันวันเดอเริร์ส และเชฟฟีลด์ยูไนเต็ด และไม่ค่อยประสบปัญหาอาการบาดเจ็บและการพักเล่น เขาถือสถิติเป็นผู้เล่นที่ลงแข่งในเอฟเอพรีเมียร์ลีก มากถึง  535 นัด จนเดวิด เจมส์มาทำลายสถิติเขา จนเมื่อเขาเสียชีวิตลงมีเพียงแค่เดวิด เจมส์และไรอัน กิกส์ เท่านั้นที่ลงเล่นมากกว่าเขา เขาลงแข่งขันในลีกและฟุตบอลถ้วยในประเทศกว่า 840 นัด และลงแข่งในระดับระหว่างประเทศอีก 85 นัด เขาเป็นผู้เล่นของลีดส์ยูไนเต็ด ในชุดที่คว้าแชมป์ลีกปี 1991-92 1 ปีก่อนเปลี่ยนชื่อมาเป็น พรีเมียร์ลีก และเคยเป็นผู้เล่นของนิวคาสเซิลในชุดที่เข้าชิงเอฟเอคัพกับอาร์เซนอลและแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด ในปี 1998 และ 1999 ตามลำดับ แต่ได้แค่รองแชมป์ทั้งสองครั้ง
สปีดได้รับงานเป็นผู้จัดการทีมเชฟฟีลด์ยูไนเต็ดในปี ค.ศ. 2010 แต่ก็ออกจากสโมสรในอีกไม่กี่เดือน ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2010 และเป็นผู้จัดการทีมฟุตบอลทีมชาติเวลส์
สปีดเสียชีวิตเมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน ค.ศ. 2011 จากการแขวนคอตาย การตายของเขาถูกพูดถึงโดยเพื่อนนักฟุตบอลและบุคคลสาธารณะ เขาได้รับการกล่าวถึงในหน้าข่าวเกี่ยวกับการเสียชีวิต ในหนังสือพิมพ์ ดิอินดิเพนเดนท์ ว่า "เป็นหนึ่งในผู้จัดการทีมหนุ่มที่มีแววที่สุดในโลก"
เครื่องหมายยานเกราะ

เครื่องหมายยานเกราะ(เยอรมัน: Panzerkampfabzeichen) เป็นเครื่องอิสริยาภรณ์ทางทหารของนาซีเยอรมนีในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองเพื่อปูนบำเหน็จให้แก่ทหารในกองพลยานเกราะ ได้ถูกแนะนำเมื่อวันที่ 20 ธันวาคม ค.ศ. 1939 เครื่องหมายยานเกราะเป็นการมอบอำนาจสำหรับบุคคลากรยานเกราะและพันเซอร์แกรนาเดียร์(ทหารราบยานเกราะ)จนกระทั่งได้ถูกติดตั้งด้วยยานพาหนะเกราะ นอกจากนี้ยังได้นำเสนอให้กับสมาชิกกลุ่มยานเกราะลาดตระเวณกับกองพันไรเฟิลของกองพลยานเกราะ อำนาจของเครื่องหมายเหล่านั้นมักจะทำขึ้นในระดับกองร้อยหรือกองพล
รุ่นปี ค.ศ. 1957
รถถังในตรงกลางของเหรียญจะเป็นรถถังแพนเซอร์ 4 เครื่องหมายของการสู้รบด้วยจำนวน 50 และ 100 จะถูกตีด้วยโลหะผสมสังกะสีน้ำหนักเบา นี้เพื่อให้เข็มกลัดมีขนาดใหญ่ขึ้นซึ่งจะทำให้ไม่ถูกดึงออกจากหน้าอกเสื้อได้ ปี ค.ศ. 1957 รุ่นปราศจากนาซีซึ่งจะไม่มีเครื่องหมายนกอินทรีและสวัสติกะ แต่ก็ยังคงไม่เปลี่ยนแปลงใดๆ
ช่วงอายุปีอาเซนเซียน

ช่วงอายุปีอาเซนเซียน (อังกฤษ: Piacenzian) คือช่วงอายุใหม่สุดหรือหินช่วงอายุบนสุดของไพลโอซีนในธรณีกาลสากล กินเวลาตั้งแต่ 3.6 ± 0.005 ล้านปีถึง 2.588 ± 0.005 ล้านปี อยู่ถัดจากช่วงอายุแซนเคลียนและอยู่ก่อนหน้าช่วงอายุเจลาเซียน (ส่วนหนึ่งของสมัยไพลสโตซีน)
ช่วงอายุนี้อยู่ร่วมสมัยกันอย่างคร่าว ๆ กับช่วงอายุสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมบกยุโรป MN 16 คาบเกี่ยวกับช่วงอายุชาปัดมาลาลันตอนปลายและช่วงอายุอูเกียนตอนต้นของช่วงอายุสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมบกอเมริกาใต้ และอยู่ภายในช่วงอายุสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมบกอเมริกาเหนือแบลงกัน นอกจากนี้ยังสัมพันธ์กับหินช่วงอายุแอสเชียน เรโดเนียน เรอูเบเรียน และ โรมาเนียน ซึ่งเป็นหินช่วงอายุท้องถิ่นของยุโรป เจ้าหน้าที่บางคนกล่าวว่าหมวดหินเรดแครกและหินช่วงอายุวัลโทเนียนนั้นอยู่ตอนปลายของช่วงอายุปีอาเซนเซียน ในขณะที่ส่วนอื่นจะมองว่าอยู่ในช่วงต้นสมัยไพลสโตซีน
ระดับคาร์บอนไดออกไซด์ในช่วงอายุนี้คล้ายกับปัจจุบัน ทำให้ในยุคนี้ อุณหภูมิเฉลี่ยของโลกจะสูงกว่าปัจจุบันประมาณ 2–3 °ซ และระดับน้ำทะเลสูงกว่าปัจจุบันประมาณยี่สิบเมตร ซึ่งเป็นอุปมานสำคัญสำหรับการทำนายอนาคตของโลก
นิยาม

ช่วงอายุปีอาเซนเซียนถูกนำมาใช้โดยวรรณกรรมวิทยาศาสตร์โดยคาร์ล มาเยร์-อายมาร์ นักลำดับชั้นหินชาวสวิสในปี ค.ศ. 1858 โดยตั้งตามชื่อเมืองปีอาเซนซาในประเทศอิตาลี
ฐานของช่วงอายุนี้อยู่ที่ฐานของหินรุ่นแม่เหล็ก C2An (ฐานของหินรุ่นเกาส์และที่การสูญพันธุ์ของฟอรามินิเฟอราชนิดแพลงก์ตอน Globorotalia margaritae และ Pulleniatina primalis) และมี GSSP สำหรับหินช่วงอายุปีอาเซนเซียนอยู่ที่ปุนตาปิกโกลาในแคว้นซิซิลี ประเทศอิตาลี
ขอบบนของช่วงอายุปีอาเซนเซียน (ฐานของหินยุคควอเทอร์นารีและหินสมัยไพลสโตซีน) ถูกนิยามว่าเป็นการลำดับชั้นสนามแม่เหล็กบรรพกาลโดยเป็นฐานของหินรุ่นมาสึยามะ (C2r) (ที่การสลับเกาส์–มาสึยามะ) และหินช่วงอายุไอโซโทป 103 เหนือจุดนี้ขึ้นไปเป็นการสูญพันธุ์ของซากดึกดำบรรพ์ขนาดเล็กเนื้อปูน ได้แก่ Discoaster pentaradiatus และ Discoaster surculus
ภูมิอากาศ

ช่วงอายุปีอาเซนเซียนเป็นช่วงอายุสุดท้ายก่อนการเปลี่ยนสภาพโดยธารน้ำแข็งยุคควอเทอร์นารีจะเริ่มต้นขึ้นในซีกโลกเหนือ พืดน้ำแข็งของทวีปแอนตาร์กติกาขยายออกมาน้อยกว่าในปัจจุบัน และระดับน้ำทะเลสูงกว่าปัจจุบันประมาณ 20 เมตร อุณหภูมิเฉลี่ยของโลกอุ่นกว่าช่วงก่อนยุคอุตสาหกรรมประมาณ 2–3 °ซ ระหว่างยุคอบอุ่นกลางช่วงอายุปีอาเซนเซียน ความเข้มข้นของคาร์บอนไดออกไซด์สูงสุดอยู่ที่ประมาณ 389 ppm (ช่วง 381–427 ppm โดยมีความมั่นใจร้อยละ 95) ซึ่งใกล้เคียงกับในช่วงปี ค.ศ. 2010 ดังนั้นช่วงอายุนี้จึงสามารถใช้ในเชิงอุปมาของภูมิอากาศและระดับน้ำทะเล เพื่อคาดการณ์ว่าความเข้มข้นของคาร์บอนไดออกไซด์จะคงที่ในระดับหรือไม่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งช่วงอายุย่อยธารน้ำแข็ง KM5c ในช่วงยุคอบอุ่นกลางช่วงอายุปีอาเซนเซียน ซึ่งเกิดขึ้นในระหว่างการปรับวงโคจรใกล้เคียงกับสถานการณ์ปัจจุบัน โดยมีการกระจายทางภูมิศาสตร์ที่ใกล้เคียงกับรังสีอาทิตย์บนผิวโลก
ภูมิอากาศของช่วงอายุปีอาเซนเซียนจะเริ่มเแป็นช่วงที่ค่อนข้างอุ่นและชื้นในทวีปอเมริกาเหนือ ซึ่งเกิดขึ้นหลังจากช่วงเวลาเย็นตัวลงของช่วงอายุแซนเคลียน การสะสมของตะกอนและมอลลัสกาของช่วงอายุนี้นั้นสอดคล้องกับการเพิ่มขึ้นของระดับน้ำทะเล ทำให้เกิดใต้ทะเลทาไมอามี (Tamiami Subsea) และใต้ทะเลแจ็คสัน (Jackson Subsea) ของรัฐฟลอริดา, ใต้ทะเลดับลิน (Duplin Subsea) โดยทั่วไปของรัฐเซาท์แคโรไลนา และใต้ทะเลยอร์กทาวน์ (Yorktown Subsea) ของเอาเทอร์แบงส์และในแผ่นดินรัฐนอร์ทแคโรไลนา โดยมีการกำหนดอายุตามสกุลและสปีชีส์ของมอลลัสกาที่พบ
ต้นกำเนิดของสกุลโฮโม

ตอนปลายของช่วงอายุปีอาเซนเซียนอาจเป็นช่วงเวลาที่สกุลโฮโมพัฒนาขึ้นมาจากสกุลออสตราโลพิเทคัส อันเป็นสกุลบรรพบุรุษ ขณะที่ซากดึกดำบรรพ์ที่เก่าแก่ที่สุดที่รู้จักที่ระบุได้อย่างชัดเจนว่าเป็นมนุษย์ โฮโมแฮบิลิส นั้นมีอายุอยู่ในช่วงหลังจากสิ้นสุดช่วงอายุปีอาเซนเซียน (2.58 ล้านปีก่อน) แล้ว โดยเป็นกระดูกขากรรไกรที่มีลักษณะเฉพาะของการเปลี่ยนผ่านจาก ออสตราโลพิเทคัส ไปเป็น โฮโมแฮบิลิส ถูกค้นพบในสามเหลี่ยมแอฟาร์ในปี ค.ศ. 2015 โดยชาลาชิว เซโยอุม นักศึกษาชาวเอธิโอเปีย โดยเรียกบริเวณแหล่งค้นพบว่าแหล่งเลดี-เกรารู ตั้งอยู่ระหว่างแม่น้ำมิลเลและแม่น้ำอาวัชในภาคแอฟาร์ ประเทศเอธิโอเปีย (ใกล้กับพิกัด 11°22′N 40°52′E﻿ / ﻿11.36°N 40.86°E﻿ / 11.36; 40.86) ตามหลักฐานทางธรณีวิทยาจากภาคแอฟาร์ บุคคลดังกล่าวนั้นจะมีชีวิตอยู่ในช่วงหลังจากการเปลี่ยนแปลงภูมิอากาศฉับพลันครั้งใหญ่ ซึ่งพื้นที่ป่าและทางน้ำถูกแทนที่อย่างรวดเร็วด้วยพื้นที่แห้งแล้งสะวันนา ในเรื่องของภาคแอฟาร์และตามที่ในวารสารไซเอินซ์นั้นระบุไว้ว่า "ซากดึกดำบรรพ์ของสัตว์มีแกนสันหลังได้บันทึกการหมุนเวียนของสัตวชาติ ซึ่งบ่งบอกถึงแหล่งที่อยู่อาศัยอันแห้งแล้งและเปิดกว้างมากกว่าที่ถูกสร้างขึ้นใหม่ในภาคนี้ จึงเป็นการสนับสนุนอย่างกว้าง ๆ เกี่ยวกับสมมติฐานที่กล่าวว่าบทบาทของสิ่งแวดล้อมนั้น บังคับให้วงศ์ลิงมนุษย์วิวัฒนาการขึ้นในเวลานี้" การตีความนี้สอดคล้องกับสมมติฐานที่เน้นว่าทุ่งหญ้าสะวันนาในฐานะสภาพแวดล้อมของบรรพบุรุษ ซึ่งเป็นตัวกำหนดการวิวัฒนาการของสกุลโฮโมและลิงอื่น ๆ ในยุคแรก
ระบบตอนสมบูรณ์

เครื่องทางสะดวกตอนสมบุรณ์ชนิดที่ใช้ในสหราชอาณาจักร
ระบบตอนสมบูรณ์ (อังกฤษ: absolute-block signalling) หมายถึง ระบบอาณัติสัญญาณรถไฟซึ่งอนุญาตให้ขบวนรถเพียงหนึ่งขบวนเข้าสู่ตอนระหว่างสถานีทางสะดวกสองแห่ง ในที่นี้คือ สถานีต้นตอน และสถานีปลายตอน เมื่อขบวนรถจะออกจากสถานีต้นตอน จะต้องได้รับตราทางสะดวก ซึ่งอาจเป็นตั๋ว ลูกตรา แผ่นตรา หรือสัญญาณออกแสดงท่าอนุญาตก็ได้ แล้วจึงทำขบวนออกไป ระหว่างนี้ สถานีต้นตอนจะไม่สามารถอนุญาตให้ขบวนรถที่ตามมาผ่านเข้าไปได้จนกว่าจะได้รับแจ้งจากสถานีปลายตอนว่า ขบวนรถถึงแล้ว และสถานีปลายตอนจะไม่สามารถอนุญาตให้ขบวนรถสวนทาง (กรณีทางเดี่ยวหรือทางคู่ด้านหนึ่งปิดซ่อม) ผ่านออกมาได้ หากขบวนรถสวนทางไม่ได้รับตราทางสะดวกและฝ่าออกไปชนขบวนรถที่ได้ตราทางสะดวกถูกต้อง ถือว่าขบวนรถที่ไม่มีตรานั้นลักหลีก
ก่อนหน้าที่จะมีระบบตอนสมบูรณ์นั้น ขบวนรถไฟใช้ระบบประกาศเดินระบุเวลาคั่นระหว่างกัน แต่ไม่ปลอดภัยหากขบวนรถตามหลังเร็วจนชนท้ายขบวนรถที่ช้ากว่าข้างหน้า เมื่อมีระบบโทรเลขไฟฟ้าขึ้น จึงมีการคิดประดิษฐ์เครื่องโทรเลขสำหรับใช้ส่งสัญญาณระฆังและปลดล็อกเครื่องตราทางสะดวกระหว่างกัน เครื่องทางสะดวกรุ่นที่ใช้ในประเทศอินเดียและไทยนั้น นิยมใช้เครื่องทางสะดวกชนิด ขบวนรถออกแล้ว-ทางปิด-ขบวนรถจะถึง สถานีปลายตอนต้องบิดลูกบิดไปที่ตำแหน่งขบวนรถจะถึง สถานีต้นตอนจึงจะถอนตรา โดยการบิดลูกบิดไปที่ตำแหน่งขบวนรถออกแล้วได้ เครื่องทางสะดวกบางชนิดใช้สลักห้ามสัญญาณออกเปลี่ยนท่า เมื่อทางสะดวกจึงจะปลดล็อกนั้นเสีย  ส่วนเครื่องทางสะดวกแบบที่ใช้ในสหราชอาณาจักรนั้น จะใช้ชนิด ทางสะดวกแล้ว-ทางปกติ-ทางไม่สะดวก โดยหนึ่งเครื่องจะมีหน้าปัดสองหน้า หน้าหนึ่งสำหรับขบวนรถที่จะไปสู่สถานีปลายตอน ส่วนอีกหน้าสำหรับขบวนรถที่จะเข้ามา ลูกบิดปกติจะอยู่ในตำแหน่ง ทางปกติ หากสถานีต้นตอน เคาะสัญญาณขอทางสะดวกมา สถานีปลายตอนหากเห็นว่าสมควรให้ทางสะดวก ก็จะเคาะตอบรับ แล้วบิดลูกบิดไปในท่า "ทางสะดวกแล้ว" เมื่อขบวนรถผ่านเข้าสู่ตอนแล้ว สถานีต้นตอนจะต้องแจ้งอีกครั้งให้สถานีปลายตอนบิดลูกบิดไปยังตำแหน่ง "ทางไม่สะดวก" ระหว่างนี้สัญญาณออกอันนอกชนิดหางปลาที่ลดลงแล้ว จะไม่สามารถยกขึ้นได้อีก ครั้นขบวนรถมาถึงสถานีปลายตอนแล้ว สถานีปลายตอนจะแจ้งต้นตอน แล้วบิดลูกบิดกลับคืนตำแหน่งทางปกติ ทั้งนี้ หากมีขบวนรถล่องสวนไปในอีกเส้นทาง หน้าปัดที่เหลือนั้นจะใช้ในการขอทางสะดวกสำหรับขบวนดังกล่าวได้
บาร์นสตาเปิล

บทความนี้เกี่ยวกับเมืองในเทศมณฑลเดวอน สำหรับเมืองในรัฐแมสซาชูเซตส์ ดูที่ บาร์นสตาเบิล
ที่ตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ในอังกฤษ
| บาร์นสตาเปิล |
| --- | --- |
 หอนาฬิกาบาร์นสตาเปิล
บาร์นสตาเปิลที่ตั้งในเดวอน
ประชากร: 24,033 
โอเอสกริด: SS5633
ซิวิลพาริช: บาร์นสตาเปิล
อำเภอ: นอร์ธเดวอน
เชอร์เคาน์ที: เดวอน
ภูมิภาค: เซาธ์เวสท์
ประเทศ: อังกฤษ
รัฐเอกราช: สหราชอาณาจักร
โพสท์ทาวน์: BARNSTAPLE
เขตรหัสไปรษณีย์: EX31, EX32
รหัสโทรศัพท์: 01271

ตำรวจ: เดวอนและคอร์นวอลล์
ดับเพลิง: เดวอนและซัมเมอร์เซต
รถพยาบาล: South Western
 
รัฐสภาสหราชอาณาจักร: นอร์ธเดวอน
 รายชื่อสถานที่ สหราชอาณาจักร ประเทศอังกฤษ เดวอน 51°05′N 4°04′W﻿ / ﻿51.08°N 4.06°W﻿ / 51.08; -4.06
บาร์นสตาเปิล หรือ บาร์นสตาเบิล (อังกฤษ: Barnstaple, ออกเสียง: /ˈbɑːrnstəpəl/ หรือ /ˈbɑːrnstəbəl/ ( ฟังเสียง)) เป็นเมืองท่าริมแม่น้ำในนอร์ธเดวอน ประเทศอังกฤษ ประชากรในเขตแพริชของเมืองตามสำมะโน ค.ศ. 2011 มีจำนวน 24,033 คน พื้นที่เมืองนี้และที่อยู่อาศัยใกล้เคียงอย่างบิชอปส์ทอว์ตัน, เฟรมิงตัน และแลนด์คีย์มีประชากรรวม 46,619 คนใน ค.ศ. 2020
ภูมินามวิทยา

รูปสะกด Barnstable เลิกใช้ไปแล้ว แต่ยังปรากฏอยู่ในชื่อเทศมณฑลและเมืองในสหรัฐ ชื่อนี้ปรากฏขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 10 และน่าจะมาจากคำภาษาอังกฤษยุคเริ่มแรกว่า bearde หมายถึง "ขวานรบ" กับคำว่า stapol หมายถึง "เสา" (เสาที่ใช้เป็นเครื่องหมายระบุสถานที่ชุมนุมทางศาสนาหรือทางปกครอง) ข้อสันนิษฐานที่ว่าคำว่า staple ในชื่อเมืองนี้หมายถึง "ตลาด" ซึ่งสื่อถึงตลาดแห่งหนึ่งในช่วงที่ก่อตั้งเมือง น่าจะไม่ถูกต้อง เพราะพบการใช้คำว่า staple ในความหมายนี้เป็นครั้งแรกใน ค.ศ. 1423
ภูมิศาสตร์ > ภูมิอากาศ

| ข้อมูลภูมิอากาศของบาร์นสตาเปิล สหราชอาณาจักร> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของบาร์นสตาเปิล สหราชอาณาจักร> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของบาร์นสตาเปิล สหราชอาณาจักร> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของบาร์นสตาเปิล สหราชอาณาจักร> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของบาร์นสตาเปิล สหราชอาณาจักร> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของบาร์นสตาเปิล สหราชอาณาจักร> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของบาร์นสตาเปิล สหราชอาณาจักร> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของบาร์นสตาเปิล สหราชอาณาจักร> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของบาร์นสตาเปิล สหราชอาณาจักร> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของบาร์นสตาเปิล สหราชอาณาจักร> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของบาร์นสตาเปิล สหราชอาณาจักร> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของบาร์นสตาเปิล สหราชอาณาจักร> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของบาร์นสตาเปิล สหราชอาณาจักร> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของบาร์นสตาเปิล สหราชอาณาจักร> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 16 (61) | 18 (64) | 20 (68) | 25 (77) | 27 (81) | 32 (90) | 33 (91) | 34 (93) | 28 (82) | 29 (84) | 18 (64) | 15 (59) | 34 (93) |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 9 (48) | 10 (50) | 11 (52) | 13 (55) | 18 (64) | 19 (66) | 21 (70) | 20 (68) | 19 (66) | 15 (59) | 12 (54) | 9 (48) | 14.7 (58.4) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 4 (39) | 4 (39) | 5 (41) | 6 (43) | 9 (48) | 11 (52) | 13 (55) | 13 (55) | 11 (52) | 9 (48) | 6 (43) | 4 (39) | 7.9 (46.3) |
| อุณหภูมิต่ำสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | -6 (21) | -6 (21) | -9 (16) | -3 (27) | 0 (32) | 1 (34) | 7 (45) | 7 (45) | -1 (30) | -2 (28) | -6 (21) | -6 (21) | −9 (16) |
| ปริมาณฝน มม (นิ้ว) | 75 (2.95) | 65 (2.56) | 53 (2.09) | 64 (2.52) | 60 (2.36) | 63 (2.48) | 64 (2.52) | 65 (2.56) | 59 (2.32) | 103 (4.06) | 93 (3.66) | 98 (3.86) | 862 (33.94) |
| ความชื้นร้อยละ | 83 | 82 | 80 | 77 | 76 | 78 | 79 | 79 | 79 | 81 | 83 | 83 | 80 |
| วันที่มีฝนตกโดยเฉลี่ย | 15 | 10 | 12 | 10 | 11 | 9 | 9 | 10 | 11 | 13 | 14 | 14 | 138 |
แหล่งที่มา 1: Weather2
แหล่งที่มา 2: HolidayCheck.com
ประชากร

ประชากรในเขตแพริชบาร์นสตาเปิลตามสำมะโน ค.ศ. 1801 มี 3,748 คน ใน ค.ศ. 1901 มี 9,698 คน และใน ค.ศ. 2001 มี 22,497 คน
ใน ค.ศ. 2011 กลุ่มชาติพันธุ์ในเมืองมีดังนี้:
ชางอังกฤษผิวขาว 93.9%
ชาวไอริชผิวขาว 0.3%
ชนผิวขาวอื่น ๆ 2.6%
ผสมเชื้อชาติ 1.2%
เอเชีย 1.6%
ชนผิวดำ 0.3%
อื่น ๆ 0.1%
เมืองพี่น้อง

บาร์นสตาเปิลมีเมืองพี่น้องกับเมืองดังนี้:
บาร์นสตาเบิล สหรัฐ
อึลท์เซิน ประเทศเยอรมนี
ทรูวีล-ซูร์-แมร์ ประเทศฝรั่งเศส
ซูซา ประเทศอิตาลี
อ่านเพิ่ม

Papers of Barnstaple Borough 1150–1950, North Devon Record Office, B1
Gray, Todd, บ.ก. (1998). The Lost Chronicle of Barnstaple, 1586–1611 (PDF). Devonshire Association. ISBN 0-85214-063-0.
แหล่งข้อมูลอื่น

Barnstaple Town Council Website เก็บถาวร 27 กันยายน 2010 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
บาร์นสตาเปิล ที่เว็บไซต์ Curlie
Barnstaple Town Centre Website
Milestone in Westerway Plain – BARUM 1 (Milestone Society website) เก็บถาวร 2023-06-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่
พระวัชรปาณีโพธิสัตว์

| วัชรปาณี |
| --- | --- |
เทวรูปพระวัชรปาณีที่สังฆารามเดรปุงในทิเบต
สันสกฤต: वज्रपाणि  Vajrapāṇi
บาลี: वजिरपाणि  Vajirapāṇi
จีน: 金剛手菩薩 (Pinyin: Jīngāngshǒu Púsà)
ญี่ปุ่น: 金剛手菩薩 (romaji: Kongōshu Bosatsu)
เขมร: វជ្របាណិ (vach-cheak-baa)
เกาหลี: 금강수보살 (RR: Geumgangsu Bosal)
ไทย: พระวัชรปาณีโพธิสัตว์
ทิเบต: ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ Wylie: phyag na rdo rje THL: chak na dorje
เวียดนาม: Kim Cương Thủ Bồ Tát
ข้อมูล
นับถือใน: เถรวาท, มหายาน, วัชรยาน
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
พระโพธิสัตว์วัชรปาณี หรือ พระวัชรปาณีโพธิสัตว์ (สันสกฤตและบาลี: Vajirapāṇi,  แปลว่า "[ผู้มี]วัชระ[ใน]มือ") เป็นหนึ่งในพระโพธิสัตว์ที่เก่าแก่ที่สุดในธรรมเนียมมหายาน เชื่อว่าเป็นผู้ปกป้องและผู้นำทางของพระโคตมพุทธเจ้า
ปรากฏพระวัชรปาณีมากในประติมานวิทยาพุทธเป็นหนึ่งในสามเทวดาหรือพระโพธิสัตว์ผู้ปกป้องหรือรายล้อมพระพุทธเจ้าที่ปรากฏทั่วไปและเก่าแก่ที่สุด โดยแต่ละองค์เป็นตัวแทนของอำนาจของพระพุทธเจ้าที่ต่างกัน คือ พระมัญชุศรีแทนปัญญาของพระพุทธเจ้าทั้งปวง, พระอวโลกิเตศวรแทนเมตตาของพระพุทธเจ้าทั้งปวง และพระวัชรปาณีปกป้องและแทนพลังอำนาจของพระพุทธเจ้าทั้งปวง และปัญจตถาคต
พระวัชรปาณีเป็นหนึ่งในธรรมปาละ (ธรรมบาล) ตามคติมหายาน รวมถึงปรากฏเป็นเทวดาในพระไตรปิฎกภาษาบาลีตามคติเถรวาท นอกจากนี้ยังปรากฏการบูชาในสังฆารามเส้าหลิน, พุทธแบบทิเบต และนิกายสุขาวดี โดยทั่วไปมักพบพระวัชรปาณีในฐานะผู้พิทักษ์ธรรม (ธรรมบาล) ในสังฆารามของจีน ญี่ปุ่น และเกาหลี ประดิษฐานตามประตูทางเข้าออกของวัด นอกจากนี้ยังปรากฏการเกี่ยวข้องกับพระอจละ ในฐานะผู้ถือวัชระ
ศัพทมูล

"วัชรปาณี" เป็นคำภาษาสันสกฤต โดย 'วัชร' แปลว่าเพชร (หรือนิยมตีความในฐานะสายฟ้า) และ 'ปาณิ' แปลว่า "[ซึ่งอยู่]ในมือ"
ปางต่าง ๆ

พระวัชรปาณีในรูปมนุษย์มักแสดงในรูปถือวัชระในมือขวา บางครั้งปรากฏเรียกว่าพระฌานิโพธิสัตว์ ซึ่งเทียบเท่าพระอักโษกภัย พระฌานิพุทธะองค์ที่สอง ส่วนปางปรากฏในรูปพระอาจารย-วัชรปาณี (Acharya-Vajrapani) เป็นปางหลัก ซึ่งเป็นพระวัชรปาณีในฐานะธรรมบาล (ผู้ปกป้องธรรม) โดยทั่วไปปางนี้มักแสดงดวงตาที่สาม, ฆัณฏา (กระดิ่ง) และ ปาศ (บ่วง) บางครั้งปรากฏในรูปพระนิลัมพร-วัชรปาณี (Nilambara-Vajrapani) ในรูปยิดัม หนึ่งศีรษะและสี่มือ ถือวัชระ และย่ำบนตัวบุคคลที่นอนบนงู ส่วนพระมหาจักร-วัชรปาณี (Mahacakra-Vajrapani) มักแสดงในรูปยิดัมเช่นกัน แต่มีสามศีรษะและหกแขน ถือวัชระและงูในขณะที่ย่ำบนพระพรหม และ พระศิวะ หากปรากฏร่วมกับรูปสตรีจะปรากฏในรูปของยับ-ยุม พระอจละ-วัชรปาณี (Acala-Vajrapani) ปรากฏเป็นรูปมีสี่ศีรษะ สี่แขน และสี่ขา ถือดาบ บ่วง และวัชระ ย่ำอยู่บนปิศาจ นอกจากนี้ยังปรากฏรูปปางที่คล้ายกับครุฑ
อารมณ์แสดงของพระวัชรปาณีมักออกมาในรูปของความเกรี้ยวกราด และมักถูกแทนเชิงสัญลักษณ์เป็นยักษ์ โดยมีเป้าหมายเพื่อสร้าง "ความกลัวในปัจเจกเพื่อสลายความหยิ่งยโสในตัว" มือขวาที่ยื่นออกไปกวัดแกว่งวัชระเป็นสัญลักษณ์แทน "ความรู้ที่ผ่านการวิเคราะห์มาแล้ว (ญาณวัชระ) ซึ่งจะทำลายความโลภ" นอกจากนี้ยังอาจพบปรากฏสวมมงกุฎกะโหลก แต่โดยทั่วไปแล้วมักพบสวมมงกุฎโพธิสัตว์ห้ายอด เป็นสัญลักษณ์แทนพลังอำนาจของพระฌานิพุทธะทั้งห้าองค์
ต้นแกะแห่งทาทารี

“ต้นแกะแห่งทาทารี” จากหนังสือ “The Vegetable Lamb of Tartary: a Curious Fable of the Cotton Plant” ค.ศ. 1887
ต้นแกะแห่งทาทารี (ละติน: Agnus scythicus หรือ Planta Tartarica Barometz, อังกฤษ: Vegetable Lamb of Tartary) คือต้นไม้ในตำนานจากเอเชียกลางที่เชื่อกันว่ามีผลเป็นแกะ  ตัวแกะเชื่อมติดกับต้นไม้ด้วยสายสะดือและเล็มหญ้ารอบต้น เมื่อต้นไม้หายไปหมดทั้งต้นไม้และแกะก็จะตาย แต่ในความเป็นจริงแล้วต้นไม้ชนิดนี้คือว่านลูกไก่ทอง (Cibotium barometz) ซึ่งเป็นเฟิร์นชนิดหนึ่ง
แหล่งข้อมูลอื่น

Legend of the Lamb-Plant เก็บถาวร 2012-04-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Vegetable Lamb at pantheon.org เก็บถาวร 2009-02-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Note to Sir Thomas Browne, Pseudodoxia Epidemica, III.28
Agnus scythicus (Natural history. Botany)
พงศาวลีของมุฮัมมัด

นี่คือพงศาวลีของศาสดามุฮัมมัด หรือเป็นที่รู้จักในสมาชิกทางครอบครัวของบนูฮาชิมและเผ่ากุเรช ซึ่งเป็นชาวอัดนาน.
พงศาวลี

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  | อิบรอฮีม อิบน์ มุฮัมมัด ลูกชาย | อิบรอฮีม อิบน์ มุฮัมมัด ลูกชาย | อิบรอฮีม อิบน์ มุฮัมมัด ลูกชาย | อิบรอฮีม อิบน์ มุฮัมมัด ลูกชาย | อิบรอฮีม อิบน์ มุฮัมมัด ลูกชาย | อิบรอฮีม อิบน์ มุฮัมมัด ลูกชาย |
|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  | อิบรอฮีม อิบน์ มุฮัมมัด ลูกชาย | อิบรอฮีม อิบน์ มุฮัมมัด ลูกชาย | อิบรอฮีม อิบน์ มุฮัมมัด ลูกชาย | อิบรอฮีม อิบน์ มุฮัมมัด ลูกชาย | อิบรอฮีม อิบน์ มุฮัมมัด ลูกชาย | อิบรอฮีม อิบน์ มุฮัมมัด ลูกชาย |
* ลำดับการแต่งงานยังเป็นที่โต้แย้ง
สายเลือดโดยตรงถูกเน้นเป็นสีเข้ม.
ลำดับวงศ์ตระกูล > มุฮัมมัดถึงอัดนาน

รายงานจากฮะดีษว่า มุฮัมมัดสืบเชื้อสายมาจากอัดนาน และมีธรรมเนียมในลำดับวงศ์ตระกูลว่าจากอัดนานถึงมุฮัมมัดนั้นมีถึง 21 รุ่น "รายชื่อนี้คือหัวหน้าผู้ปกครองแคว้นฮิญาซ และเป็นบรรพบุรุษทางฝ่ายพ่อของมุฮัมมัด"
ค.ศ. 570 – มุฮัมมัด
ค.ศ. 545 – อับดุลลอฮ์ อิบน์ อับดุลมุฏฏอลิบ
ค.ศ. 497 – อับดุลมุฏฏอลิบ
ค.ศ. 464 – ฮาชิม อิบน์ อับดุลมะนาฟ
ค.ศ. 439 – อับดุลมะนาฟ อิบน์ กุซ็อย
ค.ศ. 406 – กุซ็อย อิบน์ กิลาบ
ค.ศ. 373 – กิลาบ อิบน์ มุรเราะฮ์
ค.ศ. 340 – มุรเราะฮ์ อิบน์ กะอับ
ค.ศ. 307 – กะอับ อิบน์ ลุอัยย์
ค.ศ. 274 – ลุอัยย์ อิบน์ ฆอลิบ
ค.ศ. 241 – ฆอลิบ อิบน์ ฟิฮร์
ค.ศ. 208 – ฟิฮร์ อิบน์ มาลิก
ค.ศ. 175 – มาลิก อิบน์ อันนัดร์
ค.ศ. 142 – อันนัดร์ อิบน์ กินานะฮ์ (กุเรช)
ค.ศ. 109 – กิานะฮ์ อิบน์ คุซัยมะฮ์
ค.ศ. 76 – คุซัยมะฮ์ อิบน์ มุดริกะฮ์
ค.ศ. 43 – มุดริกะฮ์ อิบน์ อิลยาส
ค.ศ. 10 – อิลยาส อิบน์ มุฎัร
23 ปีก่อนค.ศ. – มุฎัร อิบน์ นิซาร
56 ปีก่อนค.ศ. – นิซาร อิบน์ มะอัด
89 ปีก่อนค.ศ. – มะอัด อิบน์ อัดนาน
122 ปีก่อนค.ศ. – อัดนาน
ลำดับวงศ์ตระกูล > อัดนานถึงอิสมาอิล

มีหลายรายงานได้กล่าวว่า อัดนานเป็นบรรพบุรุษของชาวอาหรับอัดนานที่อาศัยอยู่ทางตอนเหนือ, กลาง และตะวันตกของอาระเบีย และเขาเป็นลูกหลานที่สืบมาจากอิสมาอิลโดยตรง. แต่จนถึงตอนนี้ ยังไม่แน่ใจมีกี่รุ่นที่อยู่ระหว่างนี้ แต่อย่างไรก็ตาม มีข้อมูลว่าอิสมาอิลมีลูกชาย 12 คน ซึ่งถูกกล่าวว่าพวกเขากลายเป็นหัวหน้าเผ่าทั้ง 12 ที่อาศัยอยู่ตั้งแต่ฮาวิละฮ์ถึงชูร์ (จากอัสซีเรียถึงชายแดนของประเทศอียิปต์).
ผู้สอบสายวงศ์ตระกูลได้สัณนิษฐานว่า อัดนานอาจจะสิบเชื้อสายมาจากนาบุต ลูกชายคนแรกของอิสมาอิล หรือเกดาร์ ลูกชายคนที่สองของเขา ผู้เป็นบิดาของเผ่าเกดาไรต์ที่ครอบครองบริเวณที่อยู่ระหว่างอ่าวเปอร์เซียกับคาบสมุทรไซนาย.
มุฮัมมัด อิบน์ ญะรีร อัฏเฏาะบะรีได้กล่าวว่า:
"ผู้สอบสายวงศ์ตระกูลไม่มั่นใจว่า บรรพบุรุษของมุฮัมมัดที่นับไปไกลที่สุดนั้นคือ มะอัด บิน อัดนาน"
ลำดับวงศ์ตระกูล > อิบรอฮีมถึงนูฮ

รายง่านจากอับดุลเลาะฮ์ อิบน์ อับบาสว่า ศาสดามุฮัมมัดได้กล่าวว่า;
"ลูกหลานของอิมรอนถูกตรัสโดยอัลลอฮ์ว่า ‘แท้จริงอัลลอฮ์ได้ทรงคัดเลือก อาดัมและนูห์ และวงศ์วานของอิบรอฮีม และวงศ์วานของอิมรอนให้เหนือกว่าประชาชาติทั้งหลาย' [อัลกุรอาน 03:33] นั้น คือผู้ศรัทธาจากลูกหลานของอิบรอฮีม, อิมรอน, ยาซีน และมุฮัมมัด"
"(ขอสาบานด้วยพระนามของอัลลอฮฺ) โดยแน่นอนเราได้ส่งนูหฺและอิบรอฮีม และเราได้ทำให้ลูกหลานของเขาทั้งสองเป็นนะบี และเราได้ประทานคัมภีร์ (อัตเตารอฮฺ อัซซะบูร อัลอินญีล และอัลกุรอาน) ดังนั้นบางคนในหมู่พวกเขาก็เป็นผู้อยู่ในแนวทางที่ถูกต้อง และส่วนมากในหมู่พวกเขาก็เป็นผู้ฝ่าฝืนหลงทาง"
ตอนนี้ยังไม่เป็นที่ประจักษ์ว่าระหว่างอิบรอฮีมถึงนูฮนั้นมีกี่รุ่น ชาม ลูกชายของนูฮ เป็นบรรพบุรุษของชาวเซมิติก.
อิบรอฮีม
ตาเราะฮ์ (อะซัร)
ตาฮุร
ชะฮ์รุอ์
อับราฆุ
ฟาลิค
อะบีร
ศอลิค
อัรฟักชัด
ชาม
นูฮ
ลำดับวงศ์ตระกูล > นูฮถึงอะดัม

รายงานจากอับดุลเลาะฮ์ อิบน์ อับบาสว่า มุฮัมมัดได้กล่าวว่า;
“ระหว่างนูฮถึงอะดัมมีอยู่ 10 ชั่วรุ่น ทั้งหมดนั้นอยู่ในกรอบชะรีอะฮ์แห่งความจริง จากนั้นจึงค่อยแย่ลง ดังนั้นอัลลอฮ์จึงส่งศาสดามาในฐานะผู้นำข่าวดีและผู้ตักเตือน”
นูฮ
ลูมิก
มัตตูชาลัค
อัคนุค (อิดรีส)
ยาริด
มะฮ์ลาอิล
ก็อยนาน
อานุช
ชีธ
อาดัม
ดูเพิ่ม

พงศาวลีของชัยบะฮ์ อิบน์ ฮาชิม
บรรพบุรุษของกุซ็อย อิบน์ กิลาบ
อะฮ์ลุลบัยต์
บนูฮาชิม
กุเรช
บนูกินานะฮ์
บรรพบุรุษของมุฮัมมัดถึงมุรเราะฮ์
สนามกีฬาแห่งชาติสิงคโปร์

| --- | --- |
Singapore National Stadium Stadium Nasional Singapura


ที่ตั้ง: กัลลัง, สิงคโปร์
ขนส่งมวลชน:  CC6  สเตเดียม  EW10  คัลลัง  TE23  Tanjong Rhu
ความจุ: 55,000 ที่นั่ง​(ฟุตบอล​ ,  รักบี้​) 52,000 ที่นั่ง (คริกเกต​)​ 50,000 ที่นั่ง (กรีฑา​)​
สถิติผู้ชม: 63,000 (คอนเสิร์ต, เทย์เลอร์ สวิฟต์, ดิเอราส์ทัวร์, มีนาคม 2024)
พื้นผิว: หญ้า
การก่อสร้าง
ลงเสาเข็ม: 2010
ก่อสร้าง: 2014
เปิดใช้สนาม: 30 มิถุนายน 2014
การใช้งาน
ซีเกมส์ 2015 ฟุตบอลทีมชาติสิงคโปร์ รักบี้ยูเนียนทีมชาติสิงคโปร์
สนามกีฬาแห่งชาติสิงคโปร์ (อังกฤษ: Singapore National Stadium,มลายู: Stadium Nasional Singapura) ตั้งอยู่ภายในอาณาเขตของ อุทยานกีฬาสิงคโปร์ เมืองกัลลัง สิงคโปร์ สร้างทดแทนสนามกีฬาแห่งชาติเดิมที่เปิดใช้มาตั้งแต่ ค.ศ. 1975 ตัวสนามสามารถปรับให้เข้ากับการแข่งขันกีฬาชนิดต่างๆ รวมถึงเป็นสนามที่มีหลังคาเลื่อนเปิด-ปิดได้ นับเป็นสิ่งก่อสร้างทรงโดมที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก สนามนี้มีความจุทั้งหมด 55,000 ที่นั่ง
ในปี ค.ศ. 2015 สนามกีฬาแห่งนี้เป็นสนามกีฬาหลักของซีเกมส์ 2015
ประวัติศาสตร์ความคิดทางการเมือง

เพลโตและอริสโตเติลในภาพจิตรกรรมฝาผนังชื่อ สำนักแห่งเอเธนส์ โดย ราฟาเอล
ประวัติศาสตร์ความคิดทางการเมือง (อังกฤษ: History of political thought) เป็นสาขาวิชาหนึ่งที่มีลักษณะเป็นสหวิทยาการ ซึ่งอธิบายถึงลำดับเหตุการณ์และการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญตามระเบียบวิธีของความคิดทางการเมืองของมนุษย์ การศึกษาประวัติศาสตร์ความคิดทางการเมืองถือเป็นจุดตัดของสาขาวิชาต่าง ๆ เช่น สาขาวิชากฎหมาย ปรัชญา ประวัติศาสตร์ และรัฐศาสตร์
ประวัติศาสตร์ความคิดทางการเมืองแบบตะวันตกจำนวนมาก มีรากฐานมาจากองค์ความรู้ของนักปรัชญาในสมัยกรีซโบราณ (โดยเฉพาะแนวคิด ประชาธิปไตยแบบเอเธนส์ และ ปรัชญากรีกโบราณ) ตัวอย่างเช่น โสกราตีส เพลโต และ อาริสโตเติล ที่ต่างก็ได้รับการยกย่องว่ามีคุณูปการสำคัญต่อสาขาวิชาประวัติศาสตร์ความคิดทางการเมือง
หากเปรียบเทียบกันแล้ว ประวัติศาสตร์ความคิด และ วัฒนธรรมทางการเมือง ที่ไม่ใช่แบบตะวันตกมักจะไม่ค่อยถูกนำเสนอในผลงานวิจัยทางวิชาการเสียสักเท่าไหร่ ประวัติศาสตร์ความคิดทางการเมืองที่ไม่ใช่แบบตะวันตกแต่มีความโดดเด่น ก็เช่น อารยธรรมจีนโบราณ (โดยเฉพาะปรัชญาจีนยุคแรก) และใน อารยธรรมอินเดียโบราณ (อย่างคัมภีร์อรรถศาสตร์ที่เป็นตัวแทนของพระคัมภีร์ในยุคแรก ๆ อธิบายถึงโครงสร้างทางการเมืองและหลักการปกครอง) สำนักความคิดทางการเมืองที่มิใช่แบบตะวันตกที่โดดเด่นอีกแห่งหนึ่ง คือ ปรัชญาการเมืองอิสลาม ซึ่งถือกำเนิดขึ้นในช่วงศตวรรษที่ 7 หลังจากที่มีการแพร่กระจายของศาสนาอิสลาม
การศึกษาประวัติศาสตร์ความคิดทางการเมืองได้สร้างแรงบันดาลใจให้กับวารสารทางวิชาการร่วมสมัย และได้รับการต่อยอดจากโครงการของมหาวิทยาลัยหลายแห่งทั่วโลกเป็นจำนวนมาก