stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สโมสรฟุตบอลลำพูน วอริเออร์
ผลงานแบ่งตามฤดูกาล

2554 - ลีกภูมิภาค ภาคเหนือ - อันดับ 2
2555 - ลีกภูมิภาค ภาคเหนือ - อันดับ 9
2556 - ลีกภูมิภาค ภาคเหนือ - อันดับ 12
2557 - ลีกภูมิภาค ภาคเหนือ - อันดับ 8
2558 - ลีกภูมิภาค ภาคเหนือ - อันดับ 8
2559 - ลีกภูมิภาค ภาคเหนือ - อันดับ 5 (เลื่อนชั้นสู่ไทยลีก 3)
| ฤดูกาล | ลีก> ระดับลีก | ลีก> แข่ง | ลีก> ชนะ | ลีก> เสมอ | ลีก> แพ้ | ลีก> ได้ | ลีก> เสีย | ลีก> คะแนน | ลีก> อันดับ | เอฟเอ คัพ | ลีก คัพ | ผู้ทำประตูสูงสุด> ชื่อ | ผู้ทำประตูสูงสุด> จำนวนประตู |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2560 | ไทยลีก 3 ฤดูกาล 2560 ตอนบน | 26 | 6 | 7 | 13 | 21 | 31 | 25 | อันดับ 13 |  |  |  |  |
| 2561 | ไทยลีก 3 ฤดูกาล 2561 ตอนบน | 26 | 13 | 8 | 5 | 36 | 28 | 47 | อันดับ 3 |  |  |  |  |
| 2562 | ไทยลีก 3 ฤดูกาล 2562 ตอนบน | 24 | 13 | 6 | 5 | 39 | 23 | 45 | อันดับ 3 |  |  |  |  |
| 2563–64 | ไทยลีก 3โซนภาคเหนือ | 15 | 13 | 0 | 2 | 31 | 6 | 39 | อันดับ 1 | รอบ 32 ทีม | งดจัดการแข่งขัน |  |  |
| 2563–64 | ไทยลีก 3รอบแชมเปี้ยนส์ลีก โซนบน | 5 | 4 | 0 | 1 | 8 | 5 | 12 | อันดับ 1 | รอบ 32 ทีม | งดจัดการแข่งขัน |  |  |

| 2564–65 | ไทยลีก 2 | 34 | 22 | 8 | 4 | 66 | 30 | 74 | อันดับ 1 | รอบ 16 ทีม | รอบ 32 ทีม | ทาเลส ลิมา ครูซ | 22 |
| 2565–66 | ไทยลีก | 30 | 9 | 9 | 12 | 27 | 36 | 36 | อันดับ 10 | รอบ 16 ทีม | รอบ 8 ทีม | มุฮัมมัด ออสมัน | 5 |
| 2566–67 | ไทยลีก | 30 | 9 | 8 | 13 | 45 | 47 | 35 | อันดับ 9 | รอบก่อนรองชนะเลิศ | รอบก่อนรองชนะเลิศ | อัครพงศ์ พุ่มวิเศษ | 9 |
| 2567–68 | ไทยลีก |  |  |  |  |  |  |  |  | รอบ 32 ทีมสุดท้าย |  |  |  |
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ชนะเลิศ | รองชนะเลิศ | อันดับที่ 3 | เลื่อนชั้น | ตกชั้น |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์สโมสร เก็บถาวร 2011-08-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สโมสรฟุตบอลลำพูน วอริเออร์ ที่เฟซบุ๊ก
| ด ค กผู้เล่นชุดปัจจุบันของสโมสรฟุตบอลลำพูน วอร์ริเออร์  |
| --- | --- |
 2 วิทยา  3 ศราวุธ  4 ลินาเรส  5 วิกตูร์  6 ทศพล  7 เนเกบา  8 อัครพงศ์  11 อนันต์  14 ออสมาน  17 พัชรพล  18 อดิศักดิ์  19 ปภาวิน  20 นนท์  22 นพพล  23 วิธวินทร์  24 ศิลา  26 ชัยณรงค์  29 ตะวัน  32 บวร  40 กรพัฒน์  55 เกกโกเนน  77 เนเกบา  88 อังโตนีอู  หัวหน้าผู้ฝึกสอน: กามา 
| ด ค กไทยลีก |
| --- | --- |
บริษัท ไทยลีก จำกัด
สโมสร (ฤดูกาล 2567–68):  การท่าเรือ  ขอนแก่น ยูไนเต็ด  ทรูแบงค็อก ยูไนเต็ด  นครปฐม ยูไนเต็ด  นครราชสีมา มาสด้า  บีจี ปทุม ยูไนเต็ด  บุรีรัมย์ ยูไนเต็ด  พีที ประจวบ  เมืองทอง ยูไนเต็ด  ระยอง  ราชบุรี  ลำพูน วอร์ริเออร์  สิงห์ เชียงราย ยูไนเต็ด  สุโขทัย  หนองบัว พิชญ  อุทัยธานี 
สโมสรที่เคยอยู่ ในไทยลีก (ยุบทีม):  กรุงเทพคริสเตียน  ขอนแก่น  ชลบุรี  ชัยนาท ฮอร์นบิล  เชียงใหม่  เชียงใหม่ ยูไนเต็ด  ซุปเปอร์ พาวเวอร์ สมุทรปราการ  ไดสตาร์ กรุงเทพฯ  ตราด  ทีทีเอ็ม  ทีโอที  ไทยฮอนด้า  ธนาคารกสิกรไทย  ธนาคารกรุงเทพ  ธนาคารกรุงไทย  ธำรงไทยสโมสร  บีบีซียู  โปลิศ เทโร  เพื่อนตำรวจ  พัทยา ยูไนเต็ด  พีทีที ระยอง  ราชประชา  ราชนาวี  ราชวิถี  ลำปาง  ศรีราชา  ศรีสะเกษ  ศุลกากร  สงขลา ยูไนเต็ด  สมุทรปราการ ซิตี้  สมุทรสงคราม  สระบุรี  สุพรรณบุรี  อาร์มี่ ยูไนเต็ด  อาร์แบค  อุบล ยูไนเต็ด  แอร์ฟอร์ซ ยูไนเต็ด 
ฤดูกาล:  2539/40  2540  2541  2542  2543  2544/45  2545/46  2546/47  2547/48  2549  2550  2551  2552  2553  2554  2555  2556  2557  2558  2559  2560  2561  2562  2563–64  2564–65  2565–66  2566–67  2567–68 
 ทำเนียบทีมชนะเลิศ  ผู้ฝึกสอนในฤดูกาลปัจจุบัน  รายชื่อผู้ฝึกสอน  รายชื่อผู้เล่นต่างชาติ  ผู้ออกอากาศ  ไทยลีก รุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี 
สนามกีฬากลางองค์การบริหารส่วนจังหวัดลำพูน หรือแม่กวงสเตเดียม เป็นสนามเหย้าของสโมสร ก่อนหน้านี้ ลำพูน วอริเออร์ ใช้สนามกีฬากลางจังหวัดลำพูน (แม่กวง สเตเดี้ยม) เป็นรังเหย้ามา ก่อนสุดท้ายก็ได้เวลาเปิดตัวสนามใหม่ ที่สามารถรองรับผู้เข้าชมการแข่งขันจำนวนทั้งสิ้น 5,400 ที่นั่ง พื้นที่ของสนาม ตั้งอยู่ที่ บ้านกู่เส้า ต.เหมืองจี้ อ.เมือง จ.ลำพูน ตรงข้ามกับ โรงเรียนลำพูนพัฒนา
การทัพกัลลิโพลี

การทัพกัลลิโพลี เป็นที่รู้จักกันในชื่อ การทัพดาร์ดะเนลส์, ยุทธการที่กัลลิโพลี หรือ ยุทธการที่ชานักคาแล (ตุรกี: Gelibolu Muharebesi, Çanakkale Muharebeleri หรือ Çanakkale Savaşı) เป็นการทัพในสงครามโลกครั้งที่หนึ่งที่เกิดขึ้นบนคาบสมุทรกัลลิโพลี (ปัจจุบันคือเกลิโบลู ประเทศตุรกี) ตั้งแต่วันที่ 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1915 ถึง 9 มกราคม ค.ศ. 1916 ฝ่ายมหาอำนาจไตรภาคี ได้แก่ บริติช ฝรั่งเศส และรัสเซีย ได้พยายามที่จะทำให้จักรวรรดิออตโตมันอ่อนแอลง หนึ่งสมาชิกประเทศในฝ่ายมหาอำนาจกลาง โดยเข้าควบคุมช่องแคบที่เป็นเส้นทางการขนส่งสินค้าไปยังจักรวรรดิรัสเซีย การโจมตีป้อมปราการออตโตมันของฝ่ายสัมพันธมิตรที่ทางเข้าของช่องแคบดาร์ดะเนลส์ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1915 ได้ประสบความล้มเหลว และตามมาด้วยการยกพลขึ้นบกบนคาบสมุทรกัลลิโพลีในเดือนเมษายน ค.ศ. 1915 เพื่อเข้ายึดครองกรุงอิสตันบลู(คอนสแตนติโนเปิล) เมืองหลวงของออตโตมัน
ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1916 ภายหลังการสู้รบแปดเดือน มีผู้เสียชีวิตประมาณ 250,000 คนในแต่ละฝ่าย การทัพทางภาคพื้นดินได้ถูกละทิ้งและถอนกำลังในการบุกครอง มันเป็นความพ่ายแพ้ที่มีค่ามากสำหรับฝ่ายมหาอำนาจไตรภาคี และสำหรับผู้ให้การสนับสนุน โดยเฉพาะอย่างยิ่งคือ ลอร์ดที่หนึ่งแห่งกระทรวงทหารเรือ (ค.ศ. 1911- ค.ศ. 1915) วินสตัน เชอร์ชิล การทัพดังกล่าวได้ถือเป็นชัยชนะที่ยิงใหญ่ของออตโตมัน ในตุรกี ได้ถือว่าเป็นส่วนเวลาที่ถูกกำหนดไว้ในประวัติศาสตร์ของรัฐ การโจมตีแบบระลอกครั้งสุดท้ายในการปกป้องมาตุภูมิ เมื่อจักรวรรดิออตโตมันได้ล่าถอย การต่อสู้รบดังกล่าวได้กลายเป็นพื้นฐานของสงครามประกาศอิสรภาพตุรกีและการประกาศสถาปนาสาธารณรัฐตุรกีในอีกแปดปีต่อมา โดยมีมุสทาฟา เคมัล อาทาทืร์ค ผู้ซึ่งมีชื่อเสียงในฐานะผู้บัญชาการทหารที่กัลลิโพลี ในฐานะผู้ก่อตั้งและประธานาธิบดี
การทัพดังกล่าวมักจะถือว่าเป็นจุดเริ่มต้นของจิตสำนึกแห่งชาติของออสเตรเลียและนิวซีแลนด์ วันที่ 25 เมษายน ซึ่งเป็นวันครบรอบของการยกพลขึ้นบกหรือที่เรียกว่า วันแอนแซก ซึ่งเป็นวันที่รำลึกถึงทหารผู้เสียชีวิตและทหารผ่านศึกที่สำคัญที่สุดในสองประเทศ ซึ่งดูดีกว่า วันแห่งการรำลึก(วันสงบศึก)
ข้อมูล > บันทึก

Laidlaw, Private Victor. "Diaries of Private Victor Rupert Laidlaw, 1914-1984". State Library of Victoria, Melbourne, Australia. [manuscript]. สืบค้นเมื่อ 19 May 2020.
ข้อมูล > หนังสือพิมพ์

"Blamey Boys". Daily Advertiser. New South Wales, Australia. 9 November 1939. p. 3. สืบค้นเมื่อ 28 April 2018 – โดยทาง National Library of Australia.
"Death of Composer". The News. Vol. 38 no. 5, 811. Adelaide. 12 March 1942. p. 3. สืบค้นเมื่อ 29 April 2018 – โดยทาง National Library of Australia.
""Jack Spade" Wrote Hit And Vanished". The Sunday Herald (Sydney). No. 1. New South Wales, Australia. 23 January 1949. p. 3. สืบค้นเมื่อ 28 April 2018 – โดยทาง National Library of Australia.
"Reason for Gallipoli". The Tamworth Daily Observer. Vol. V no. 253. New South Wales, Australia. 21 October 1915. p. 2. สืบค้นเมื่อ 25 April 2018 – โดยทาง National Library of Australia.
ข้อมูล > วารสาร

Doyle, Peter; Bennett, Matthew (1999). "Military Geography: The Influence of Terrain in the Outcome of the Gallipoli Campaign, 1915". The Geographical Journal. London: Royal Geographical Society. 165 (1 (March)): 12–36. doi:10.2307/3060508. ISSN 0016-7398. JSTOR 3060508.
Ekins, Ashley (2009). "Bloody Ridge: The Assault of Lone Pine". Wartime. Canberra: Australian War Memorial (47): 12–14, 16–18. ISSN 1328-2727.
Erickson, Edward (2001b). "Strength Against Weakness: Ottoman Military Effectiveness at Gallipoli, 1915". The Journal of Military History. 65 (4): 981–1012. doi:10.2307/2677626. ISSN 1543-7795. JSTOR 2677626.
Gilbert, Greg (2013). "Air War Over the Dardanelles". Wartime. Canberra: Australian War Memorial (61): 42–47. ISSN 1328-2727.
Hart, Peter (2007). "War is Helles: The Real Fight for Gallipoli". Wartime. Canberra: Australian War Memorial (38): 10–12. ISSN 1328-2727.
Hart, Peter (2013a). "The Day It All Went Wrong: The Naval Assault Before the Gallipoli Landings". Wartime. Canberra: Australian War Memorial (62): 8–13. ISSN 1328-2727.
Hughes, Matthew (2005). "The French Army at Gallipoli". The RUSI Journal. 153 (3): 64–67. doi:10.1080/03071840508522907. ISSN 0307-1847. S2CID 154727404.
Sheffy, Yigal (2005). "The Chemical Dimension of the Gallipoli Campaign: Introducing Chemical Warfare to the Middle East". War in History. Sage Publications. 12 (3): 278–317. doi:10.1191/0968344505wh317oa. ISSN 1477-0385. S2CID 154534581.
Stevenson, Robert (2007). "The Forgotten First: The 1st Australian Division in the Great War and its Legacy" (PDF). Australian Army Journal. IV (1): 185–99. OCLC 30798241. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2017-03-12. สืบค้นเมื่อ 2022-01-19.
ข้อมูล > เว็บไซต์

"ANZAC Day 2010 – The Gallipoli Campaign" (PDF). Australian Department of Veterans' Affairs. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 13 March 2013. สืบค้นเมื่อ 8 April 2010.
"Anzac Day Today". rsa.org.nz. 4 January 2011. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 4 February 2012.
"AWM 4-10-2-47 2nd Light Horse Brigade War Diary November 1918 Appendix 3" (pdf). Headquarters 2nd Light Horse Brigade. สืบค้นเมื่อ 27 April 2013.
"Battle of Gallipoli – World War I". History.com. สืบค้นเมื่อ 23 October 2017.
"Cape Helles Memorial to the Missing". Commonwealth War Graves Commission. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 12 July 2007. สืบค้นเมื่อ 3 December 2006.
"Enumerating New Zealand Expeditionary Force Service on Gallipoli" (PDF). Manatū Taonga, the Ministry for Culture and Heritage. Ministry for Culture and Heritage (MCH) and the New Zealand Defence Force (NZDF). 2016. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2016-06-11. สืบค้นเมื่อ 21 March 2016.
"Gallipoli Casualties by Country". NZ History. New Zealand Ministry for Culture and Heritage. 1 March 2016. สืบค้นเมื่อ 15 January 2017.
"ebook Phenomenal and Wicked: Attrition and Reinforcements in the New Zealand Expeditionary Force at Gallipoli". New Zealand Defence Force. 2020.
Green, David (28 August 2013). "How Many New Zealanders Served on Gallipoli?". สืบค้นเมื่อ 26 November 2015.
Hammer, Joshua. "A New View of the Battle of Gallipoli, One of the Bloodiest Conflicts of World War I". Smithsonian. สืบค้นเมื่อ 23 October 2017.
Keane, Daniel (22 April 2015). "Eric Bogle: Australia's anti-war balladeer reflects on his Anzac anthem and his upcoming trip to Gallipoli". ABC News. Australian Broadcasting Corporation. สืบค้นเมื่อ 11 October 2016.
Kirbaki, Yorgo (24 April 2015). "Ottoman military graveyard found on Greek island off Gallipoli". Hurriyet Daily News. สืบค้นเมื่อ 7 November 2017.
"Kurtuluş Savaşı Komutanları". canakkalesehitlik.net. 5 May 2015.
"Lead Contamination Closes Corner Brook Armoury". CBC News. 12 January 2012.
"Nazi Shell in Egypt Wounds One of British Empire's Most Fabulous Soldiers". Life. 17 August 1942. p. 28. สืบค้นเมื่อ 19 November 2011.
"Portianos Military Cemetery". Commonwealth War Graves Commission. สืบค้นเมื่อ 28 April 2013.
Taskiran, Cemalettin (18 March 2005). "Allied Attacks on Turkish Patients & Wounded". The Journal of the Turkish Weekly. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 15 May 2015. สืบค้นเมื่อ 2 December 2006.
"West Mudros Moslem Cemetery". Commonwealth War Graves Commission. สืบค้นเมื่อ 28 April 2013.
Wilson, Ross. "Street Names: The Local, National and International Memory of the First World War". World War I Centenary: Continuations and Beginnings. University of Oxford. สืบค้นเมื่อ 18 January 2017.
อ่านเพิ่ม

Basarin, Vecihi; Basarin, Hatice Hurmuz (2008). Beneath the Dardanelles: The Australian Submarine at Gallipoli. Crows Nest, NSW: Allen & Unwin. ISBN 978-1-74175-595-4.
Baly, Lindsay (2003). Horseman, Pass By: The Australian Light Horse in World War I. East Roseville, NSW: Simon & Schuster. OCLC 223425266.
Carlyon, Les (11 November 2004). "Australian War Memorial Anniversary Oration: Gallipoli in a Nation's Remembrance". soundtrack and text. Australian War Memorial. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 8 December 2004. สืบค้นเมื่อ 7 December 2008.
Erickson, Edward J. (2007).  Gooch, John; Reid, Brian Holden (บ.ก.). Ottoman Army Effectiveness in World War I: A Comparative Study. Military History and Policy. Abingdon, Oxon: Routledge. ISBN 978-0-203-96456-9.
Gilbert, Martin (2004). The First World War: A Complete History. New York: Henry Holt and Co. ISBN 978-0-8050-7617-2.
Hart, Peter (2011). Gallipoli. London: Profile Books. ISBN 978-1-84668-159-2.
Kraaijestein, Martin; Schulten, Paul (2009). Het Epos van Gallipoli. Feiten, verhalen en mythen over de geallieerde aanval op Turkije tijdens de Eerste Wereldoorlog [The Epic of Gallipoli. Facts, Stories and Myths about the Allied Attack on Turkey during World War I] (ภาษาดัตช์). Soesterberg: Uitgeverij Aspekt. ISBN 978-90-5911-758-7.
Kyle, Roy (2003). An Anzac's Story. Camberwell: Penguin. ISBN 978-0-14-300187-4.
Laffin, John (1980). Damn the Dardanelles!: The Story of Gallipoli. London: Osprey. ISBN 0-85045-350-X. OCLC 7770209.
Özdemir, H. (2008) [2005]. The Ottoman Army: Disease and Death on the Battlefield 1914–1918. Salt Lake City: University of Utah Press. ISBN 978-1-60781-964-6.
Patton, George S. (1936). The Defense of Gallipoli: A General Staff Study. Hawaii: Hawaiian Department.
Plowman, Peter (2013). Voyage to Gallipoli. Kenthurst, NSW: Rosenberg. ISBN 978-1-922013-53-8.
Orr, Philip (2006). Field of Bones: An Irish Division at Gallipoli. Dublin, Ireland: Lilliput Press. ISBN 978-1-84351-065-9.
Tyquin, Michael (1993). Gallipoli: The Medical War. Sydney: University of New South Wales Press. ISBN 978-0-86840-189-8.
Uyar, Mesut (2015). The Ottoman Defence Against The Anzac Landing. Australian Army Campaigns. Vol. 16. Newport, NSW: Big Sky. ISBN 978-1-925275-01-8.
Waite, Fred (1919). The New Zealanders at Gallipoli. Official History New Zealand's Effort in the Great War. Vol. I. Auckland, NZ: Whitcombe and Tombs. OCLC 8003944.
แหล่งข้อมูลอื่น

Winston Churchill & Gallipoli – UK Parliament Living Heritage
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Battle of Gallipoli
"Learning resources from the Imperial War Museum". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-09-01. สืบค้นเมื่อ 2016-11-09.
"Original reports from The Times". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-05-08. สืบค้นเมื่อ 2016-11-09.
"Map of Europe during the Gallipoli Campaign". Omniatlas.com. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-04-19. สืบค้นเมื่อ 2016-11-09.
"Despatches". The campaign at the Dardanelles (Gallipoli). The Long Long Trail.
"Gallipoli Centenary Research Project". Macquarie University. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 8 June 2013.
"Winston Churchill's World War Disaster".
"Gallipoli casualties by country". NZ History.
Gallipoli Diary หนังสือเสียงสาธารณสมบัติที่ LibriVox
"Australia's role in the Gallipoli Campaign". ABC and Department of Veteran's Affairs.
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย  โปแลนด์ 
อื่น ๆ:  İslâm Ansiklopedisi
ฟาโรห์สเมงห์คาเร

ฟาโรห์สเมงห์คาเร' (Smenkhkare; อาจทับศัพท์เป็น Smenkhare, Smenkare, หรือ Smenkhkara) เป็นฟาโรห์อียิปต์โบราณที่ไม่ทราบภูมิหลัง ผู้มีชีวิตและครองราชย์ในยุคอามาร์นาของราชวงศ์ที่ 18 สเมงห์คาเรเป็นพระสวามีในเมริทอาเตน พระราชธิดาของอเคนาเตน ผู้ครองราชสมบัติร่วมที่เป็นไปได้ เนื่องสมัยอามาร์นาถูกฟาโรห์ยุคหลังสั่งให้ลบทำลายขนานใหญ่ ทำให้มีเพียงไม่กี่สิ่งที่สามารถพูดได้อย่างแน่นอนเกี่ยวกับสเมงห์คาเร และพระองค์จึงต้องตกเป็นเป้าหมายของการคาดการณ์มากมาย
ต้นกำเนิดและครอบครัว

ไม่มีใครทราบต้นกำเนิดของสเมงห์คาเร คาดกันว่าพระองค์เป็นสมาชิกเชื้อพระวงศ์ที่อาจเป็นพระอนุชา/เชษฐาหรือพระราชโอรสของฟาโรห์อเคนาเตน ถ้าพระองค์เป็นพระอนุชา/เชษฐาของอเคนาเตน พระราชมารดาของพระองค์จึงอาจเป็นติเยหรือซิทอามุน ถ้าเป็นพระราชโอรสในอเคนาเตน พระองค์น่าจะเป็นพระเชษฐาในตุตันคามุน เนื่องจากพระองค์ครองราชย์ก่อนตุตันคามุน พระราชมารดาจึงน่าจะเป็นพระมเหสีรองที่ไม่ทราบพระนาม ข้อเสนอแนะทางเลือกโดยอ้างอิงจากวัตถุในสุสานตุตันคามุนคือ สเมงห์คาเรเป็นพระราชโอรสในทุตโมส พระเชษฐาของอเคนาเตน กับสตรีไม่ทราบนามที่อาจเป็นหนึ่งในพระเชษฐ/กนิษฐภคินี
สเมงห์คาเรเป็นที่รู้จักว่าสมรสกับเมริทอาเตน พระราชธิดาองค์โตของอเคนาเตนผู้เป็นอัครมเหสี จารึกหลายแห่งระบุถึงพระราชธิดาของฟาโรห์นามเมริทอาเตน ทาเชริต ผู้อาจเป็นพระราชธิดาในเมริทอาเตนกับสเมงห์คาเร นอกจากนี้ สเมงห์คาเรยังได้รับการเสนอชื่อให้เป็นตัวแทนมัมมี่ในเควี55 อีกด้วย ถ้าเป็นเช่นนั้น พระองค์จะกลายเป็นพระราชบิดาในตุตันคามุน
เอ็ดเวิร์ด สมิธ

| เอ็ดเวิร์ด สมิธ RD RNR |
| --- | --- |
สมิธใน ค.ศ. 1911
เกิด: เอ็ดเวิร์ด จอห์น สมิธ 27 มกราคม ค.ศ. 1850(1850-01-27) แฮนลีย์ สแตฟฟอร์ดเชอร์ ประเทศอังกฤษ
เสียชีวิต: 15 เมษายน ค.ศ. 1912(1912-04-15) (62 ปี) มหาสมุทรแอตแลนติกเหนือ
สาเหตุเสียชีวิต: การอับปางของเรืออาร์เอ็มเอส ไททานิก
อาชีพ: กัปตันเรือ, เจ้าหน้าที่ทหารเรือ
นายจ้าง: ไวต์สตาร์ไลน์
มีชื่อเสียงจาก: การเป็นกัปตันของอาร์เอ็มเอส ไททานิก
คู่สมรส: ซาราห์ อี. เพนนิงตัน (สมรส 1887)
บุตร: เฮเลน เมลวิลล์ สมิธ 
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้: สหราชอาณาจักร
แผนก/สังกัด: กองหนุนราชนาวี
ชั้นยศ: นาวาโท
การยุทธ์: สงครามบูร์ครั้งที่สอง
 
เอ็ดเวิร์ด จอห์น สมิธ RD RNR (อังกฤษ: Edward John Smith; 27 มกราคม ค.ศ. 1850 – 15 เมษายน ค.ศ. 1912) เป็นกัปตันเรือและนายทหารเรือชาวบริติช ใน ค.ศ. 1880 เขาเข้าร่วมกับสายการเดินเรือไวต์สตาร์ (White Star Line) ในฐานะเจ้าหน้าที่ โดยเริ่มต้นอาชีพที่ยาวนานในพาณิชยนาวีอังกฤษ สมิธเคยทำหน้าที่เป็นกัปตันเรือของไวต์สตาร์ไลน์หลายลำ ในช่วงสงครามบูร์ครั้งที่สอง เขาทำหน้าที่ในกองหนุนราชนาวี ขนส่งกองทหารจักรวรรดิอังกฤษไปยังอาณานิคมแหลม สมิธทำหน้าที่เป็นกัปตันเรือเดินสมุทรชื่อไททานิก (Titanic) และจมลงไปพร้อมกับเรือลำดังกล่าวเมื่อเรืออับปางในระหว่างการเดินทางครั้งแรก
ชีวิตช่วงต้น

เอ็ดเวิร์ด จอห์น สมิธ เกิดเมื่อวันที่ 27 มกราคม ค.ศ. 1850 บนถนนเวลล์ แฮนลีย์ สแตฟฟอร์ดเชอร์ ประเทศอังกฤษ เป็นบุตรของเอ็ดเวิร์ด สมิธ ช่างปั้นหม้อ กับแคเธอรีน แฮนค็อก ชื่อเกิดมาร์ช (Marsh) และแต่งงานกันเมื่อวันที่ 2 สิงหาคม ค.ศ. 1841 ที่เชลตัน สแตฟฟอร์ดเชอร์[ต้องการอ้างอิง] ต่อมาพ่อแม่ของเขาเป็นเจ้าของร้านค้า
สมิธเข้าเรียนที่โรงเรียนอังกฤษในเอทรูเรีย สแตฟฟอร์ดเชอร์ กระทั่งอายุได้ 13 ปี เมื่อเขาลาออกและไปทำงานกับค้อนไอน้ำที่โรงตีเหล็กเอทรูเรีย ใน ค.ศ. 1867 เขาเดินทางไปลิเวอร์พูลเมื่ออายุได้ 17 ปี ตามรอยพี่ชายต่างมารดาของเขา โจเซฟ แฮนค็อก กัปตันเรือใบ เขาเริ่มการฝึกงานกับเรือซีเนเตอร์เวเบอร์ (Senator Weber) ซึ่งเป็นเจ้าของโดยบริษัทเอ กิบสัน แอนด์โค (A Gibson & Co.) แห่งลิเวอร์พูล
วันที่ 13 มกราคม ค.ศ. 1887 สมิธแต่งงานกับซาราห์ เอลีนอร์ เพนนิงตัน ที่โบสถ์เซนต์ออสวอลด์ วินวิก แลงคาเชอร์ เฮเลน เมลวิลล์ สมิธ ลูกสาวของพวกเขาเกิดที่วอเตอร์ลู ลิเวอร์พูล ในวันที่ 2 เมษายน ค.ศ. 1898 เมื่อสายการดินเรือไวต์สตาร์ย้ายท่าเรือข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกจากลิเวอร์พูลมายังเซาแธมป์ตันใน ค.ศ. 1907 ครอบครัวนี้ก็ได้ย้ายไปยังบ้านอิฐสีแดงที่มีหลังคาจั่วสองชั้นชื่อ "วูดเฮด" (Woodhead) บนถนนวินน์ ในไฮฟีลด์ เซาแทมป์ตัน แฮมป์เชอร์
อาชีพการงาน > ช่วงต้น

เอ็ดเวิร์ด สมิธ เข้าร่วมสายการเดินเรือไวต์สตาร์ (White Star Line) ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1880 ในตำแหน่งต้นเรือที่สี่ของเอสเอส เซลติก (SS Celtic) เขาทำหน้าที่บนเรือเดินทะเลของบริษัทไปออสเตรเลียและนครนิวยอร์ก ซึ่งทำให้เขาไต่เต้าได้อย่างรวดเร็ว ใน ค.ศ. 1887 เขาบังคับการเรือของไวต์สตาร์เป็นครั้งแรก ซึ่งก็คือเอสเอส รีพับลิก (SS Republic) สมิธสอบไม่ผ่านในการสอบเดินเรือครั้งแรก แต่ในการสอบครั้งต่อไปในสัปดาห์ถัดมา เขาก็ผ่าน และในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1888 สมิธก็ได้รับประกาศนียบัตรนายเรือพิเศษ (Extra Master's Certificate) สมิธเข้าร่วมกองหนุนราชนาวี โดยได้รับยศเรือเอก ซึ่งทำให้เขามีสิทธิเพิ่มอักษร "RNR" ต่อท้ายชื่อของเขา หมายความว่าในช่วงสงคราม เขาอาจถูกเรียกตัวไปประจำการในราชนาวีได้ เรือของเขามีความโดดเด่นคือสามารถชักธงสีน้ำเงินของ RNR ได้ ส่วนเรือพาณิชย์อังกฤษส่วนใหญ่มักชักธงสีแดง สมิธเกษียณจาก RNR ใน ค.ศ. 1905 ด้วยยศนาวาโท
อาชีพการงาน > ช่วงหลัง

สมิธเป็นกัปตันเรืออาร์เอ็มเอส มาเจสติก (RMS Majestic) เป็นเวลาเก้าปี เริ่มตั้งแต่ ค.ศ. 1895 เมื่อสงครามบูร์ครั้งที่สองปะทุขึ้นใน ค.ศ. 1899 มาเตสติกก็ถูกเรียกตัวให้ขนส่งกองทหารจักรวรรดิอังกฤษไปยังอาณานิคมแหลม สมิธเดินทางไปแอฟริกาใต้สองครั้ง โดยไม่มีอุบัติการณ์ใด ๆ เกิดขึ้น และใน ค.ศ. 1903 พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 ทรงพระราชทานเหรียญการขนส่งให้แก่เขา โดยมีรูปตัวล็อก "แอฟริกาใต้" อยู่ด้วย สมิธได้รับการยกย่องว่าเป็น "กัปตันที่ปลอดภัย" ขณะที่เขาอาวุโสมากขึ้น เขาก็เริ่มมีผู้โดยสารติดตาม โดยบางคนล่องเรือในแอตแลนติกกับเรือที่เขาเป็นกัปตันเท่านั้น
สมิธยังได้รับการขนานนามว่าเป็น “กัปตันมหาเศรษฐี” อีกด้วย ตั้งแต่ ค.ศ. 1904 สมิธเป็นผู้บังคับบัญชาเรือลำใหม่ล่าสุดของไวต์สตาร์ไลน์ในการเดินทางครั้งแรก ใน ค.ศ. 1904 เขาได้รับมอบหมายให้เป็นผู้บังคับบัญชาเรืออาร์เอ็มเอส บอลติก (RMS Baltic) เรือที่ใหญ่ที่สุดในโลกในขณะนั้น การเดินทางครั้งแรกของเธอจากลิเวอร์พูลไปนิวยอร์ก ซึ่งเดินทางเมื่อวันที่ 29 มิถุนายน ค.ศ. 1904 ผ่านไปโดยไม่มีอุบัติการณ์ใด ๆ เกิดขึ้น หลังอยู่กับบอลติกมาเป็นสามปี สมิธก็ได้รับ "เรือใหญ่" ลำใหม่ลำที่สองของเขา นั่นก็คืออาร์เอ็มเอส เอเดรียติก (RMS Adriatic) เป็นอีกครั้งที่การเดินทางครั้งแรกผ่านไปโดยไม่มีอุบัติการณ์ใด ๆ เกิดขึ้น ระหว่างที่เขาทำหน้าที่บังคับกาเรือเอเดรียติก สมิธได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์รับราชการยาวนานสำหรับเจ้าหน้าที่กองหนุนราชนาวี (RD)
ในฐานะกัปตันเรือที่มีประสบการณ์มากที่สุดคนหนึ่งในโลก สมิธถูกเรียกตัวให้เป็นผู้บังคับการเรือนำในเรือเดินสมุทรชั้นใหม่ นั่นคือ อาร์เอ็มเอส โอลิมปิก (RMS Olympic) ซึ่งถือเป็นเรือที่ใหญ่ที่สุดในโลกในขณะนั้น การเดินทางครั้งแรกจากเซาแทมป์ตันไปยังนิวยอร์กสิ้นสุดลงด้วยความสำเร็จในวันที่ 21 มิถุนายน ค.ศ. 1911 แต่ขณะเรือเทียบท่าในนิวยอร์ก ก็มีอุบัติการณ์เล็กน้อยเกิดขึ้น โอลิมปิกกำลังเข้าท่าเทียบเรือ 59 โดยมีสมิธเป็นผู้บังคับการเรือและมีเจ้าหน้าที่นำร่องคอยให้ความช่วยเหลือ โอลิมปิกถูกลากโดยเรือลากจูง 12 ลำ  ระหว่างนั้นเอง เรือลากจูงลำหนึ่งถูกกระแสน้ำวนจากโอลิมปิก ทำให้เรือหมุนคว้างและชนกับเรือใหญ่ เรือลากจูงลำนั้นติดอยู่ใต้ท้ายเรือโอลิมปิกชั่วขณะหนึ่ง ก่อนที่จะหลุดออกมาได้และแล่นไปที่ท่าเรือ[ต้องการอ้างอิง]
อาชีพการงาน > อุบัติการณ์ฮอว์ก

วันที่ 20 กันยายน ค.ศ. 1911 อุบัติเหตุครั้งใหญ่ครั้งแรกของโอลิมปิกเกิดขึ้นระหว่างการชนกับเรือหลวงฮอว์ก (HMS Hawke) ของอังกฤษ ซึ่งทำให้เรือรบสูญเสียหัวเรือไป แม้การชนกันจะทำให้ห้องผนึกน้ำของโอลิมปิกสองห้องเต็มและเพลาใบจักรหนึ่งบิดเบี้ยว แต่เธอก็ยังสามารถกลับถึงเซาแทมป์ตันได้ ในการสอบสวนที่เกิดขึ้น ราชนาวีกล่าวโทษโอลิมปิก โดยกล่าวว่าขนาดที่ใหญ่โตของเธอทำให้เกิดแรงดูดดึงฮอว์กเข้าไปที่ด้านข้างของเธอ กัปตันสมิธอยู่บนสะพานระหว่างเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
อุบัติการณ์ฮอว์กถือเป็นหายนะทางการเงินสำหรับไวต์สตาร์ และระยะเวลาที่ไม่ได้ใช้งานของเรือเดินทะเลขนาดใหญ่ก็ทำให้ปัญหาเลวร้ายลงไปอีก โอลิมปิกกลับมาที่เบลฟาสต์และเพื่อเร่งการซ่อมแซม ฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟจึงถูกบังคับให้เลื่อนการต่อเรือไททานิกออกไปเพื่อใช้เพลาใบจักรและชิ้นส่วนอื่น ๆ สำหรับโอลิมปิก เมื่อกลับสู่ทะเลในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1912 โอลิมปิกก็สูญเสียพวงใบจักรไปหนึ่งอันและกลับมาซ่อมฉุกเฉินอีกครั้ง เพื่อให้เธอสามารถกลับมาให้บริการได้ทันที ฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟต้องดึงทรัพยากรจากไททานิกอีกครั้ง เป็นผลให้การเดินทางครั้งแรกของเธอต้องล่าช้าจากวันที่ 20 มีนาคมไปเป็นวันที่ 10 เมษายน[ต้องการอ้างอิง]
มรดก

รูปปั้นของสมิธ ซึ่งปั้นโดยแคทลีน สกอตต์ ภรรยาม่ายของรอเบิร์ต ฟัลคอน สกอตต์ นักสำรวจแอนตาร์กติกา ได้รับการเปิดตัวในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1914 ที่ปลายด้านตะวันตกของสวนมิวเซียมในบีคอนพาร์ก ลิชฟีลด์ ฐานทำด้วยหินแกรนิตคอร์นิช ส่วนรูปปั้นทำด้วยทองสัมฤทธิ์ ลิชฟีลด์ได้รับเลือกให้เป็นสถานที่สร้างอนุสรณ์สถาน เนื่องจากสมิธเป็นชาวแสตฟฟอร์ดเชอร์ และลีชฟิลด์เป็นศูนย์กลางของสังฆมณฑล เดิมทีรูปปั้นนี้มีราคา 740 ปอนด์ (80,000 ปอนด์รวมอัตราเงินเฟ้อ) โดยได้รับเงินบริจาคจากท้องถิ่นและระดับชาติ
ใน ค.ศ. 2010 ในฐานะเป็นส่วนหนึ่งของโครงการ "สวนสาธารณะเพื่อประชาชน" รูปปั้นนี้ได้รับการบูรณะและขจัดคราบเขียวออกจากพื้นผิวด้วยค่าใช้จ่าย 16,000 ปอนด์  ใน ค.ศ. 2011 มีการเริ่มรณรงค์เพื่อย้ายรูปปั้นไปยังแฮนลีย์ บ้านเกิดของกัปตันสมิธ แต่ไม่ประสบความสำเร็จ
สมิธได้รับการรำลึกถึงที่ศาลากลางเมืองแฮนลีย์ด้วยป้ายจารึกข้อความว่า "แผ่นป้ายนี้สร้างขึ้นเพื่อรำลึกถึงนาวาโท เอ็ดเวิร์ด จอห์น สมิธ RD, RNR เกิดที่แฮนลีย์เมื่อวันที่ 27 มกราคม ค.ศ. 1850 และเสียชีวิตในทะเลเมื่อวันที่ 15 เมษายน ค.ศ. 1912 ขณะเป็นผู้บังคับการเรือเอสเอส ไททานิก ของสายการเดินเรือไวต์สตาร์ เรือลำดังกล่าวได้ชนภูเขาน้ำแข็งในมหาสมุทรแอตแลนติกในตอนกลางคืนและจมลงอย่างรวดเร็วพร้อมผู้โดยสารเกือบทั้งหมดที่อยู่บนเรือ กัปตันสมิธได้ทำทุกอย่างเท่าที่ทำได้เพื่อความปลอดภัยของผู้โดยสารและลูกเรือและยังคงประจำอยู่ที่ตำแหน่งของเขาบนเรือที่กำลังจมอยู่จนกระทั่งถึงที่สุด ข้อความสุดท้ายที่เขาส่งถึงลูกเรือคือ 'จงเป็นชาวบริติช'"
ป้ายดังกล่าวถูกถอดออกใน ค.ศ. 1961 แล้วมอบให้กับโรงเรียนในท้องถิ่น จากนั้นจึงนำกลับมาไว้ที่ศาลากลางเมือง แต่ได้รับการติดกลับเข้าไปใหม่ในส่วนภายในอาคารใน ค.ศ. 1978 โรงเบียร์ไททานิกในเบิร์สเล็ม สโตก-ออน-เทรนต์ สร้างขึ้นเพื่อเป็นเกียรติแก่เขา
ในฐานะสมาชิกกองหนุนราชนาวี สมิธได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์สองชุดเมื่ออยู่ในเครื่องแบบ ได้แก่ เครื่องราชอิสริยาภรณ์เจ้าหน้าที่กองหนุนราชนาวี และเหรียญการขนส่ง
ครอบครัว

แคเทอรีน แฮนค็อก แม่ของสมิธ อาศัยอยู่ในรันคอร์น เชสเชอร์ ซึ่งเป็นที่ที่สมิธตั้งใจจะเกษียณอายุด้วยเช่นกัน เธอเสียชีวิตที่นั่นในปี ค.ศ. 1893 ไทร์ซา น้องสาวต่างมารดาของสมิธเสียชีวิตใน ค.ศ. 1921 และซาราห์ เอลีนอร์ สมิธ ภรรยาม่ายของเขาถูกแท็กซี่ชนเสียชีวิตในลอนดอนใน ค.ศ. 1931 เฮเลน เมลวิลล์ ลูกสาวของพวกเขาแต่งงานและให้กำเนิดแฝดใน ค.ศ. 1923 ได้แก่ ไซมอนและพริสซิลลา ไซมอน เป็นนักบินในกองทัพอากาศอังกฤษ เสียชีวิตใน ค.ศ. 1944 ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง พริสซิลลาเสียชีวิตด้วยโรคโปลิโอสามปีต่อมา ทั้งสองคนไม่มีลูก เฮเลนเสียชีวิตใน ค.ศ. 1973[ไม่อยู่ในแหล่งอ้างอิง]