stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เดช เดชประดิยุทธ
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทย

พ.ศ. 2496 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2495 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2497 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้า (ท.จ.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ. 2484 –  เหรียญชัยสมรภูมิ สงครามอินโดจีน (ช.ส.)
พ.ศ. 2486 –  เหรียญชัยสมรภูมิ สงครามมหาเอเชียบูรพา (ช.ส.)
พ.ศ. 2477 –  เหรียญพิทักษ์รัฐธรรมนูญ (พ.ร.ธ.)
พ.ศ. 2498 –  เหรียญราชการชายแดน (ช.ด.)
พ.ศ. 2481 –  เหรียญจักรมาลา (ร.จ.ม.)
พ.ศ. 2497 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 9 ชั้นที่ 2 (ภ.ป.ร.2)
พ.ศ. 2468 –  เหรียญบรมราชาภิเษก รัชกาลที่ 7 (ร.ร.ศ.7)
พ.ศ. 2493 –  เหรียญบรมราชาภิเษก รัชกาลที่ 9 (ร.ร.ศ.9)
พ.ศ. 2475 –  เหรียญเฉลิมพระนคร 150 ปี (ร.ฉ.พ.)
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ต่างประเทศ

ลาว :
พ.ศ. 2499 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์ล้านช้างร่มขาว ชั้นประถมาภรณ์
ออกัสตินแห่งฮิปโป

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ออกัสตินแห่งแคนเทอร์เบอรี
| ออกัสตินแห่งฮิปโป |
| --- | --- |
“นักบุญออกัสตินแห่งฮิปโป” โดย ฟิลิปเป เดอ ฌองเปญ ราว ค.ศ. 1645
มุขนายก ธรรมสักขี  และนักปราชญ์แห่งคริสตจักร
เกิด: 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 354 เมืองทากาส ในประเทศแอลจีเรีย
เสียชีวิต: 28 สิงหาคม ค.ศ. 430 เมืองฮิปโปเรเจียส ในประเทศแอลจีเรีย
นิกาย: โรมันคาทอลิก แองกลิคัน อีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์
วันฉลอง: 28 สิงหาคม
สัญลักษณ์: เด็ก, นกพิราบ, ปากกา, หอย, หัวใจถูกแทง
องค์อุปถัมภ์: ผู้ทำเบียร์, ผู้พิมพ์, โรคตา, นักเทววิทยา
นักบุญออกัสตินแห่งฮิปโป (อังกฤษ: Augustine of Hippo) เกิดเมื่อวันที่ 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 354 ที่เมืองทากาส ประเทศแอลจีเรีย มีนามเดิมว่า เอาเรลิอุส เอากุสตินุส (ละติน: Aurelius Augustinus) เป็นนักเทววิทยาศาสนาคริสต์ยุคแรก งานเขียนของท่านมีอิทธิพลอย่างมากต่อศาสนาคริสต์ตะวันตกและปรัชญาตะวันตก ได้รับแต่งตั้งเป็นบิชอปแห่งฮิปโปในปี ค.ศ. 396 ซึ่งขณะนั้นยังเป็นส่วนหนึ่งของมณฑลแอฟริกาของจักรวรรดิโรมัน ออกัสตินถือเป็นปิตาจารย์ที่สำคัญที่สุดของคริสตจักร ผลงานที่สำคัญ 2 เรื่องคือ เทวนครและคำสารภาพบาป ซึ่งเป็นที่นิยมศึกษาอยู่แม้จนทุกวันนี้
ก่อนจะมานับถือศาสนาคริสต์เข้าพิธีบัพติศมาในปี ค.ศ. 387 ออกัสตินเคยนับถือศาสนามาณีกี และยังได้รับอิทธิพลทางความคิดจากลัทธิเพลโตใหม่ของพลอไทนัส ออกัสตินจึงได้พัฒนาเทววิทยาและปรัชญาในแบบของตนเอง เมื่อจักรวรรดิโรมันตะวันตกใกล้จะแตก ท่านเล็งเห็นว่าคริสตจักรโรมันคาทอลิกจะเป็นเทวนครฝ่ายจิตวิญญาณให้กับประชาชนต่อไป แนวคิดของออกัสตินยังส่งผลมาตลอดสมัยกลาง
คริสตจักรโรมันคาทอลิกและแองกลิคันคอมมิวเนียนนับถือว่าท่านเป็นนักบุญ นักปราชญ์แห่งคริสตจักร มีวันฉลองตรงกับวันที่ 28 สิงหาคม และเป็นนักบุญองค์อุปถัมภ์คณะออกัสติเนียน นักพิมพ์ นักเทววิทยา ตลอดจนเมืองและมุขมณฑลอีกหลายแห่ง แม้แต่นิกายโปรเตสแตนต์โดยเฉพาะลัทธิคาลวิน ก็ยังถือว่าออกัสตินเป็นนักเทววิทยาผู้เป็นบิดาของการปฏิรูปศาสนาฝ่ายโปรเตสแตนต์ ทางอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ก็ถือว่าออกัสตินเป็นนักบุญเช่นกัน แต่กำหนดวันฉลองตรงกับวันที่ 15 มิถุนายน
ผลงานเขียนของนักบุญออกัสติน

คำสารภาพ (Confessions)
นครของพระเจ้า (Of the City of God)
ว่าด้วยพระตรีเอกภาพ (On the Trinity)
หลักคำสอนเกี่ยวกับศาสนาคริสต์และคริสตศาสนธรรม (On Christian Doctrine)
จดหมาย 218 ฉบับ
บทเทศน์สอนประมาณ 800 บท
ออปติเมตส์

| ออปติเมตส์  |
| --- | --- |
ผู้นำหลัก: สกีปิโอ นาซิกา เซราปิโอ ซัลลา กิแกโร กาโตผู้เยาว์ ปอมปีย์ ติตุส อันนิอุส ไมโล
ก่อตั้ง: ประมาณ 133 ปีก่อนคริสตกาล
ถูกยุบ: ประมาณ 36 ปีก่อนคริสตกาล
อุดมการณ์: อภิชนาธิปไตย คณาธิปไตย อภิชนนิยม อนุรักษนิยม Mos maiorum อำนาจสูงสุดของวุฒิสภาโรมัน สาธารณรัฐนิยม
การเมืองโรมโบราณ   รายชื่อพรรคการเมือง การเลือกตั้ง
ออปติเมตส์ (ละติน: Optimates, แปลว่า "คนที่ดีที่สุด", เอกพจน์ optimas) หรือบางครั้งเรียก บอไน (boni, "คนดี") เป็นกลุ่มแยกการเมืองสายอนุรักษนิยม-อภิชนนิยมช่วงปลายสาธารณรัฐโรมัน
ออปติเมตส์จัดตั้งขึ้นเพื่อตอบโต้การปฏิรูปของพี่น้องแกรคคัส สองผู้แทนสภาสามัญช่วง 133 และ 121 ปีก่อนคริสตกาลที่ต้องการผ่านกฎหมายไร่นาที่ดินเพื่อช่วยเหลือคนยากจน และพยายามปฏิรูปเพื่อลดอำนาจวุฒิสภา เนื่องจากออปติเมตส์ครองที่นั่งวุฒิสภาและเป็นเจ้าของที่ดิน พวกเขาจึงต่อต้านการปฏิรูปอย่างรุนแรง และท้ายที่สุดสังหารพี่น้องแกรคคัส ขณะที่การปฏิรูปนี้ได้รับการยึดถือโดยปอปปูเลรีส (Populares) กลุ่มแยกการเมืองอีกกลุ่มที่นิยมลัทธิอิงสามัญชน ระยะเวลาประมาณ 80 ปีในการเมืองโรมันเป็นการเผชิญหน้าระหว่างสองกลุ่มนี้ ออปติเมตส์นิยมธรรมเนียมและกฎหมายโรมันสมัยบรรพชน และต้องการคงอำนาจสูงสุดของวุฒิสภาเหนือสภาสามัญ รวมถึงปฏิเสธนโยบายของกลุ่มปอปปูเลรีสที่จะขยายความเป็นพลเมืองโรมันไปยังโซชิไอ หรือกลุ่มชนอิตาลิกที่เป็นพันธมิตรกับโรม ออปติเมตส์เข้าพวกกับปอมปีย์เมื่อเชื่อว่าจูเลียส ซีซาร์วางแผนล้มล้างรัฐบาล และสลายตัวหลังพ่ายแพ้ในสงครามกลางเมืองซีซาร์ที่ตามมา
ชาติกำเนิดของออปติเมตส์มีตั้งแต่แพทริเซียน เช่น ซัลลา และสกีปิโอ นาซิกา เซราปิโอ, พลีเบียน เช่น ปอมปีย์, กาโตผู้เยาว์ และติตุส อันนิอุส ไมโล และนอวุสฮอมอ (novus homo, คนแรกในตระกูลที่เป็นสมาชิกวุฒิสภา) เช่น กิแกโร
ประวัติ

จอห์น แซนด์ส นักวิชาการศิลปะคลาสสิกชาวอังกฤษพบว่าออปติเมตส์รวมกลุ่มช่วงติแบริอุส แกรคคัสเสียชีวิตใน 133 ปีก่อนคริสตกาล จากนั้นเจตนารมณ์ของกลุ่มมาถึงจุดสูงสุดในยุคซัลลา ผู้เผด็จการโรมันเมื่อ 81 ปีก่อนคริสตกาล ซัลลาลดอำนาจของสภา เพิ่มจำนวนสมาชิกวุฒิสภาจาก 300 เป็น 600 คน กำจัดสมาชิกกลุ่มปอปปูเลรีสผ่านการเนรเทศ และตั้งกองทหารหลายพันนายทางตอนเหนือของอิตาลี แต่หลังซัลลาเกษียณ (80 ปีก่อนคริสตกาล) และเสียชีวิต (78 ปีก่อนคริสตกาล) การเมืองโรมันค่อย ๆ กลับไปเป็นเช่นเดิม นอกจากซัลลา ออปติเมตส์มีสมาชิกที่โดดเด่นได้แก่ ลูคัลลัส, กาโตผู้เยาว์, ติตุส อันนิอุส ไมโล, มาร์กุส กัลเพอร์นิอุส บิบุลุส และมาร์กุส ยูนิอุส บรูตุสผู้ลูก ถึงแม้ออปติเมตส์จะห็นค้านปอมปีย์ แต่ภายหลังสนับสนุนเขาเพื่อสู้กับจูเลียส ซีซาร์ที่หนุนหลังโดยปอปปูเลรีสช่วงสงครามกลางเมืองซีซาร์ใน 49 ปีก่อนคริสตกาล หลังพ่ายแพ้สงครามและซีซาร์กลายเป็นผู้เผด็จการตลอดกาล "ผู้ปลดปล่อย" (Liberatores) หรือสมาชิกออปติเมตส์ที่เหลือรอดและปอปปูเลรีสบางส่วนที่แปรพักตร์คบคิดสังหารซีซาร์ในวันที่ 15 มีนาคม 44 ปีก่อนคริสตกาล นำไปสู่สงครามกลางเมืองผู้ปลดปล่อย และการกำเนิดจักรวรรดิโรมันในบั้นปลาย
มุมมอง

โดยทั่วไปออปติเมตส์สนับสนุนนอบิลีส (nobiles, อภิชน) และคัดค้านการเข้าสู่การเมืองของนอวุสฮอมอ แต่บางกรณีมีข้อยกเว้น เช่น กิแกโร นักพูดคนสำคัญไม่เคยได้รับการยอมรับจากออปติเมตส์อย่างเต็มที่เพราะเขาเป็นนอวุสฮอมอ ทั้งที่เขาสนับสนุนกลุ่มนี้อย่างแข็งขัน ขณะที่ปอมปีย์เป็นผู้นำออปติเมตส์ช่วงสงครามกลางเมืองซีซาร์ทั้งที่ตระกูลเขาเป็นอภิชนได้ไม่นาน ออปติเมตส์คัดค้านการขยายขอบเขตความเป็นพลเมืองโรมัน ต้องการดำรง "วิถีบรรพชน" (mos maiorum) และรักษากรรมสิทธิ์ในทรัพย์สินแบบเดิม (ต่อต้านการปฏิรูปหนี้สินและการกระจายการถือครองที่ดิน) นอกจากนี้พยายามขัดขวางแม่ทัพเช่น กาอิอุส มาริอุส, ปอมปีย์ และจูเลียส ซีซาร์จากการใช้กองทัพเสริมอำนาจให้ตนเอง พวกเขาคัดค้านนโยบายของมาริอุสในการเกณฑ์ชาวโรมันที่ยากไร้เป็นทหารและมอบอาวุธให้ รวมถึงแผนในการให้ทหารผ่านศึกครอบครองที่ดินของรัฐบาล
ตัวอย่างสมาชิก

มาร์กุส อ็อกตาวิอุส บรรพบุรุษของจักรพรรดิเอากุสตุส คู่แข่งคนสำคัญของติแบริอุส แกรคคัส
ซัลลา ผู้เผด็จการโรมัน
ปอมปีย์ แม่ทัพคนหนึ่งของซัลลา ต่อมาเป็นหนึ่งในสมาชิกคณะสามผู้นำที่หนึ่ง และผู้นำออปติเมตส์ช่วงสงครามกลางเมืองซีซาร์
มาร์กุส ลิกินิอุส กรัสซุส หนึ่งในสมาชิกคณะสามผู้นำที่หนึ่ง
กาโตผู้เยาว์ สมาชิกวุฒิสภาโรมันสายอนุรักษนิยม หนึ่งในคู่แข่งทางการเมืองของซีซาร์
มาร์กุส ยูนิอุส บรูตุสผู้ลูก สมาชิกวุฒิสภาโรมัน หนึ่งในผู้สังหารซีซาร์
ฮิสปานิอาตาร์ราโกเนงซิส

คาบสมุทรไอบีเรียในรัชสมัยจักรพรรดิฮาดริอานุส (ปกครอง ค.ศ. 117–138) แสดงที่ตั้งมณฑลฮิสปานิอาตาร์ราโกเนงซิส ทางตอนกลาง ตอนเหนือ และชายฝั่งตะวันออกของคาบสมุทรไอบีเรีย
ฮิสปานิอาตาร์ราโกเนงซิส (ละติน: Hispania Tarraconensis) เป็นหนึ่งในมณฑลสามแห่งในฮิสปานิอา (คาบสมุทรไอบีเรียปัจจุบัน) ของจักรวรรดิโรมัน มีอาณาเขตครอบคลุมชายฝั่งเมดิเตอร์เรเนียนส่วนใหญ่ ที่ราบสูงตอนกลางและตอนเหนือของประเทศสเปน ไปจนถึงแคว้นกาลิเซีย และตอนเหนือของโปรตุเกสในปัจจุบัน ทางด้านใต้มีเขตแดนติดต่อกับมณฑลฮิสปานิอาไบติกา (ซึ่งก็คือบริเวณแคว้นอันดาลูซิอาในปัจจุบัน) ส่วนทางด้านตะวันตกจรดมหาสมุทรแอตแลนติกและมณฑลลูซิเทเนีย
ฮิสปานิอาตาร์ราโกเนงซิสเป็นมณฑลที่ตั้งขึ้นแทนมณฑลฮิสปานิอากิแตริออร์ซึ่งเคยมีกงสุลภายใต้ระบบสาธารณรัฐปกครองอยู่ ฮิสปานิอาตาร์ราโกเนงซิสรุ่งเรืองมาจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 5
ดูเพิ่ม

จักรวรรดิโรมัน
ฮิสปานิอา
เพทรัส

| พาเทร Πάτρα |
| --- | --- |
View of Patras from the fortress
พาเทรLocation within the region  
พิกัด:  38°15′N 21°44′E﻿ / ﻿38.250°N 21.733°E﻿ / 38.250; 21.733
ประเทศ:  กรีซ
ภูมิภาค: เพโลพอนนีส
แคว้น: ภูมิภาคเวสต์กรีซ
หน่วยภูมิภาค: อะเคีย
เขต: 11
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Kostas Peletidis (Communist Party )
พื้นที่
 • รวมปริมณฑล: 738.9 ตร.กม. (285.3 ตร.ไมล์)
 • เทศบาล: 334.9 ตร.กม. (129.3 ตร.ไมล์)
 • หน่วยเทศบาล: 125.4 ตร.กม. (48.4 ตร.ไมล์)
ความสูงจุดสูงสุด: 10 เมตร (30 ฟุต)
ความสูงจุดต่ำสุด: 0 เมตร (0 ฟุต)
ประชากร (2011)
 • รวมปริมณฑล: 260,308 คน
 • ความหนาแน่นรวมปริมณฑล: 350 คน/ตร.กม. (910 คน/ตร.ไมล์)
 • Municipality: 213,984
 • ความหนาแน่นMunicipality: 640 คน/ตร.กม. (1,700 คน/ตร.ไมล์)
 • Municipal unit: 171,484
 • ความหนาแน่นMunicipal unit: 1,400 คน/ตร.กม. (3,500 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+2 (EET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+3 (EEST)
รหัสไปรษณีย์: 26x xx
รหัสพื้นที่: 261
ป้ายทะเบียนรถ: ΑΧ, AZ
เว็บไซต์: www.e-patras.gr
เพทรัส (กรีกใหม่: Πάτραรหัส: ell เลื่อนระดับเป็นรหัส: el  ภาษากรีก: [ˈpatra], Classical Greek and Katharevousa: Πάτραι (pl.), เสียงอ่านภาษากรีก: [pátrai̯], Patrai,  ละติน: Patrae (pl.); อังกฤษ: Patras) เป็นเมืองใหญ่ที่สุดเป็นอันดับ 3 ของประเทศกรีซ เป็นเมืองหลวงของภูมิภาคเวสต์กรีซ ทางตอนเหนือของเพโลพอนนีส ราว  215 km (134 mi) ทางทิศตะวันตกของกรุงเอเธนส์ เมืองสร้างอยู่บนตีนเขาของภูเขาเพนาไคกอน มองเห็นอ่าวเพทรัส เมืองเพทรัสีประชากร 213,984 คน (ปี ค.ศ. 2011) เขตมหานครมีประชากร 260,308 คน และมีพื้นที่ครอบคลุม 738.87 km2 (285.28 sq mi) ประวัติศาสตร์การตั้งถิ่นฐานมีมายาวนาน 4 พันปี ในยุคโรมันเป็นศูนย์กลางคนหลากหลายเชื้อชาติในเมดิเตอร์เรเนียนตะวันออก
เมืองได้รับการขนานนามว่า ประตูแห่งตะวันตกของกรีซ เพทรัสเป็นศูนย์กลางการค้า มีท่าเรือที่เป็นจุดการค้าและส่งต่อไปยังอิตาลีและส่วนที่เหลือของยุโรปตะวันตก เมืองมีมหาวิทยาลัยรัฐ 2 แห่ง และอีกหนึ่งสถาบันทางด้านเทคโนโลยี
ทุก ๆ ปี ในเดือนกุมภาพันธ์ เมืองจะมีการจัดงานเฉลิมฉลองของมวลชนที่เป็นหนึ่งในงานที่ใหญ่ที่สุดในยุโรป คือ งานเฉลิมฉลองของมวลชนเพทรัส (Patras Carnival) เพทรัสยังมีชื่อเสียงจากการสนับสนุนวัฒนธรรมพื้นเมืองทั้งทางด้านศิลปการแสดงและวรรณกรรมเมืองสมัยใหม่ เพทรัสเป็นเมืองหลวงทางวัฒนธรรมของยุโรป ปี 2006
ฮิสปานิอาไบติกา

คาบสมุทรไอบีเรียในรัชสมัยจักรพรรดิฮาดริอานุส (ปกครอง ค.ศ. 117–138) แสดงที่ตั้งมณฑลฮิสปานิอาไบติกาทางตะวันตกเฉียงใต้ของคาบสมุทร (แคว้นอันดาลูซิอา)
ฮิสปานิอาไบติกา (ละติน: Hispania Baetica) เป็นหนึ่งในมณฑลสามแห่งในฮิสปานิอา (คาบสมุทรไอบีเรียปัจจุบัน) ของจักรวรรดิโรมัน มีเขตแดนทางตะวันตกติดกับมณฑลลูซีตานิอา (โปรตุเกสปัจจุบัน) และทางตะวันออกเฉียงเหนือติดกับมณฑลฮิสปานิอาตาร์ราโกเนงซิส ต่อมาในคริสต์ศตวรรษที่ 8 ฮิสปานิอาไบติกากลายเป็นส่วนหนึ่งของอัลอันดะลุสภายใต้การปกครองของชาวมัวร์ พื้นที่ของมณฑลนี้ใกล้เคียงกับอาณาเขตของแคว้นอันดาลูซิอาของสเปนในปัจจุบัน
ดูเพิ่ม

จักรวรรดิโรมัน
ฮิสปานิอา
เจนัส

| เจนัส |
| --- | --- |
เทพแห่งจุดเริ่มต้น, ประตู, การเปลี่ยนแปลง, เวลา, ความเป็นคู่, ทางเข้าประตู, ทางเดิน และจุดจบ
ส่วนหนึ่งของ ดี เซเลคติ
รูปปั้นของเจนัสในพิพิธภัณฑ์วาติกัน
ชื่ออื่น: Ianuspater ("พ่อเจนัส"), Ianus Quadrifrons ("เจนัสสี่หน้า"), Ianus Bifrons ("เจนัสสองหน้า")
ที่ประทับ: สุดขอบโลก, ปลายสุดของสวรรค์
สัญลักษณ์: สองหน้า
ข้อมูลส่วนบุคคล
คู่ครอง: Camese
บุตร - ธิดา: แคเน็นส์, ไอเธ็กซ์, โอลิสทีน, ทิเบรินุส, ฟอนตุส
บิดา-มารดา:  ไม่มี (primordial deity)  เทอร์รากับแคลุส (variant) 
พี่น้อง: Camese, แซตเทิร์น, อ็อปส์
เทพที่เทียบเท่าในความเชื่ออื่น
เทียบเท่าในอิทรัสคัน: Culśanś
เจนัส (อังกฤษ: Janus) หรือ ยานุส (ละติน: Ianvs) เป็นเทพเจ้าในเทพปกรณัมโรมันและตำนานเจนัส เทพเจนัสมีบทบาทในฐานะเทพเจ้าแห่งการเริ่มต้นและการเปลี่ยนแปลง ภาพลักษณ์ของเทพเจนัสมักปรากฎในลักษณะเทพสองใบหน้า หน้าหนึ่งมองไปยังอนาคต และอีกหน้าหนึ่งมองไปยังอดีตที่ผ่านมา ดังนั้นเดือนแรกของปีจึงได้ชื่อมาจากเทพเจนัสนั่นเอง (January)
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เทพเจนัส
Livius.org: Janus
Translation of Ovid's Fasti, a section on January, and Janus
พระเจ้าวัลเดมาร์ที่ 2 แห่งเดนมาร์ก

พระเจ้าวัลเดมาร์ที่ 2 แห่งเดนมาร์ก (9 เมษายน ค.ศ. 1170 - 28 มีนาคม ค.ศ. 1241) มักทรงถูกเรียกว่า วัลเดมาร์ผู้ชนะ หรือ วัลเดมาร์ผู้พิชิต  (Valdemar Sejr) ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งเดนมาร์ก ตั้งแต่ค.ศ. 1202 จนกระทั่งสวรรคตในปีค.ศ. 1241 พระนามลำลองว่า "Sejr" (เซิร์จ) เป็นพระนามที่ถูกเรียกในภายหลังจากพระองค์สวรรคตไปแล้ว ซึ่ง Sejr ในภาษาเดนมาร์แปลว่า "ชัยชนะ"
ภูมิหลัง

พระองค์เป็นพระราชโอรสพระองค์ที่สองในพระเจ้าวัลเดมาร์ที่ 1 แห่งเดนมาร์กและโซเฟียแห่งมินสก์ ซึ่งเป็นพระธิดาในเจ้าหญิงริเชซาแห่งโปแลนด์ สมเด็จพระพันปีหลวงแห่งสวีเดนและโวโลดาร์ เกล็บโบวิช เจ้าชายแห่งมินสก์ เมื่อพระเจ้าวัลเดมาร์ที่ 1 พระราชบิดาสวรรคต เจ้าชายวัลเดมาร์ทรงมีพระชนมายุเพียง 12 พรรษา พระองค์ได้รับการแต่งตั้งเป็นดยุกแห่งจัตแลนด์ใต้ (ละติน: dux slesvicensis, ซึ่งก็คือ ดยุกแห่งดัชชีชเลสวิช) โดยมีผู้สำเร็จราชการแทนองค์ดยุกคือ บิชอปวัลเดมาร์แห่งชเลสวิช โอรสนอกสมรสของพระเจ้าคนุตที่ 5 แห่งเดนมาร์ก
บิชอปวัลเดมาร์เป็นผู้ที่มีความทะเยอทะยานและทรงซ่อนเร้นความทะเยอทะยานโดยแสร้งกระทำการในฐานะดยุกวัลเดมาร์วัยเยาว์ เมื่อบิชอปวัลเดมาร์ได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าชายมุขนายกแห่งเบรเมินในปีค.ศ. 1192 เขาวางแผนจะโค่นราชบัลลังก์ของพระเจ้าคนุดที่ 6 แห่งเดนมาร์ก (พระเชษฐาของดยุกวัลเดมาร์) ด้วยความช่วยเหลือของขุนนางเยอรมัน เพื่อให้เขาเองขึ้นนั่งบัลลังก์เดนมาร์ก แต่แผนการถูกเปิดโปง
ดยุกวัลเดมาร์ทรงตระหนักถึงภัยอันตรายที่บิชอปวัลเดมาร์กระทำในนามพระองค์ ดังนั้นพระองค์จึงเชิญอาร์กบิชอปมาเข้าเฝ้าที่เมืองอาเบนรา ในปีค.ศ. 1192  แต่บิชอปได้หลบหนีไปยังนอร์เวย์เพื่อไม่ให้ถูกจับกุม บิชอปวัลเดมาร์ได้จัดตั้งกองทัพและได้รับการสนับสนุนจากราชวงศ์โฮเอินชเตาเฟิน ด้วยเรือ 35 ลำ และเข้าจู่โจมชายฝั่งเดนมาร์ก เพื่อทวงสิทธิในราชบัลลังก์เดนมาร์ก โดยในฐานะพระโอรสของพระเจ้าคนุดที่ 5 ในปีค.ศ. 1193 ฝ่ายเดนมาร์กชนะ พระเจ้าคนุดที่ 6 สามารถจับกุมเขาได้ บิชอปวัลเดมาร์ถูกคุมขังในนอร์ดบอร์ก ช่วงปีค.ศ. 1193-1198 และจากนั้นย้ายไปที่หอคอยของปราสาทซอบอร์กบนเกาะเชลลันด์ จนถึงค.ศ. 1206 ภายหลังเขาถูกปล่อยตัวจากคำขอร้องของดักมาร์แห่งโบฮีเมีย (พระชายาในดยุกวัลเดมาร์) และสมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 3 หลังจากเขาสาบานว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับกิจการของเดนมาร์กอีก
ดยุกวัลเดมาร์ทรงเผชิญภัยคุกคามจากอดอล์ฟที่ 3 เคานท์แห่งชอนบวร์กและฮ็อลชไตน์ เคานท์คนนี้พยายามกระตุ้นให้เคานท์ชาวเยอรมันคนอื่นๆยึดครองจัตแลนด์ใต้จากเดนมาร์ก เพื่อช่วยเหลือแผนการของบิชอปวัลเดมาร์ในการยึดราชบัลลังก์เดนมาร์ก บิชอปวัลเดมาร์จึงถูกจับคุมขังอีกครั้ง ดยุกวัลเดมาร์จึงพยายามจัดการกับเคานท์อดอล์ฟ ด้วยกองทัพของพระองค์ พระองค์เคลื่อนพลไปทางใต้และยึดป้อมทหารของอดอล์ฟที่เรนส์บวร์ก พระองค์ได้รับชัยชนะและจับกุมเคานท์อดอล์ฟได้ในยุทธการที่สเตลเลา ในปีค.ศ. 1201 และขังคุกเขาข้างคุกของบิชอปวัลเดมาร์ เขาป่วยในสองปีต่อมา จึงพยายามหาทางออกจากคุกโดยยกดินแดนดัชชีชเลสวิชทางตอนเหนือของแม่น้ำเอ็ลเบอให้แก่ดยุกวัลเดมาร์ ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1202 พระเชษฐาของดยุกวัลเดมาร์ พระเจ้าคนุดที่ 6 สวรรคตอย่างไม่คาดคิดด้วยพระชนมายุ 40 พรรษา โดยไร้ทายาท
รัชกาล > ยุทธการลินดานีส

อัศวินทิวทอนิกซึ่งทำหน้าที่เปลี่ยนให้ผู้คนแถบทะเลบอลติกฝั่งตะวันออกให้มานับถือศาสนาคริสต์ ในปีค.ศ. 1219 พวกเขาดำเนินการอย่างยากลำบากและกดดัน จึงทูลขอความช่วยเหลือจากกษัตริย์วัลเดมาร์ที่ 2 สมเด็จพระสันตะปาปาโฮโนริอุสที่ 3 ทรงยกระดับสงครามของกษัตริย์วัลเดมาร์ที่ 2 ให้เป็นสงครามครูเสด กษัตริย์วัลเดมาร์ทรงระดมกองทัพและรวมกองเรือทั้งหมดเพื่อส่งกองทัพไปสู้รบทางตะวันออก มีเรือรวมกันถึง 1,500 ลำ
เมื่อกองทัพขึ้นฝั่งที่เอสโตเนียบริเวณใกล้เมืองทาลลินน์ในปัจจุบัน หัวหน้าเผ่าเอสโตเนียยอมสยบต่อกองทัพเดนมาร์กและยอมรับกษัตริย์เดนมาร์กเป็นผู้นำสูงสุด มีชนต่างศาสนาบางคนยอมรับการบัพติศมาในศาสนาใหม่ซึ่งเป็นสัญญาณอันดี 3 วันถัดมาคือวันที่ 15 มิถุนายน ค.ศ. 1219 ในขณะที่ชาวเดนส์ทำพิธีมิสซา ชาวเอสโตเนียหลายพันคนบุกเข้ามาในค่ายของชาวเดนส์ ความสับสนนี้การเป็นสิ่งที่เลวร้ายสำหรับกษัตริย์วัลเดมาร์ที่ 2 โชคดีที่ วิตสลาฟที่ 1 เจ้าชายแห่งรือเงิน นำทหารของเขาในค่ายที่สองเข้าโจมตีชาวเอสโตเนียจากข้างหลัง
ตามตำนานในระหว่างยุทธการลินดานีสว่ากันว่าบิชอปซูเนเซนยกแขนของเขาขึ้นมาข้างหน้าเพื่อให้ชาวเดนส์ยกทัพไปข้างหน้า แต่เมื่อเขาเริ่มเมื่อยล้าและแขนตกลงมาพวกชาวเอสโตเนียเข้าตีชาวเดนส์จากข้างหลัง เมื่อผู้เข้าร่วมเคลื่อนไปข้างหน้าและบิชอปยกมืออีกครั้ง ชาวเดนส์ก็บุกไปข้างหน้าต่อ ในช่วงที่การต่อสู้ดุเดือดนั้นบิชอปซูเนเซนสวดมนต์อ้อนวอนพระเจ้าและปรากฏผ้าผืนแดงที่มีกากบาทสีขาวล่องลอยลงมาจากท้องฟ้าในช่วงที่ชาวเดนส์กำลังจะถอยทัพ มีเสียงพูดเข้ามาว่า "ถ้าธงผืนนี้ถูกชูขึ้น พวกเจ้าจักได้รับชัยชนะ!" ชาวเดนส์ลุกขึ้นสู้และได้รับชัยชนะในสมรภูมิ เมื่อสิ้นสุดวันนั้น ชาวเอสโตเนียนอนตายเกลื่อนทุ่งสนามรบ และจากนั้นเอสโตเนียก็ถูกรวมเข้าในอาณาจักรเดนมาร์ก เอสโตเนียถูกบังคับให้เข้ารีตเป็นชาวคริสต์ แต่จากงานศึกษาเชิงลึกในลีเบอร์ เซนซัส ดาแนร์ ของนักประวัติศาสตร์ เอ็ดการ์ ซัคส์ ระบุว่า ชาวเอสโตเนียสมัครใจที่เปลี่ยนมานับถือศาสนาคริสต์
กษัตริย์วัลเดมาร์ที่ 2 ทรงให้สร้างป้อมปราการใหญ่ที่รีวัลบริเวณใกล้สมรภูมิ ในที่สุดเมืองก็เติบโตรอบปราสาทและกลายเป็นเมืองทาลลินน์ ภาษาเอสโตเนียแปลว่า "เมือง/ปราสาทเดนมาร์ก" ธงแดงกากบาทขาว (ธงแดนเนอบรอก) กลายเป็นธงชาติตั้งแต่ค.ศ. 1219 และกลายเป็นธงชาติที่เก่าแก่ที่สุดในยุโรปที่ยังใช้มาจนปัจจุบัน
รัชกาล > ยุทธการบอร์นเฮอเว็ด

ในปีค.ศ. 1223 กษัตริย์วัลเดมาร์ที่ 2 และพระราชโอรสองค์โต คือ เจ้าชายวัลเดมาร์ ทรงถูกลักพาตัวโดยไฮน์ริชที่ 1 เคานท์แห่งชเวรีน ขณะทรงล่าสัตว์อยู่ที่เกาะเลิร์ท ใกล้เกาะฟึน เคานท์ไฮน์ริชเรียกร้องให้ยอมคืนดินแดนฮ็อลชไตน์ที่ยึดครองมากว่า 20 ปี และให้ยอมเป็นรัฐบริวารของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ คณะผู้แทนเดนมาร์กปฏิเสธข้อเรียกร้องนี้และประกาศสงคราม ในช่วงที่กษัตริย์วัลเดมาร์ถูกคุมขัง ดินแดนเยอรมันทั้งหลายก็แยกตัวออกจากเดนมาร์ก กองทัพเดนมาร์กต้องถูกส่งไปยึดดินแดนคืน สงครามสิ้นสุดด้วยความพ่ายแพ้ของเดนมาร์กซึ่งพ่ายแพ้ต่อกองทัพที่บัญชาการโดยอัลแบร์ชที่ 2 แห่งออร์ลามุนด์ ซึ่งพ่ายแพ้ที่เมืองมืนล์ในปีค.ศ. 1225 เพื่อให้ได้ปล่อยตัวกษัตริย์วัลเดมาร์ เดนมาร์กต้องยอมรับให้ดินแดนที่แยกตัวให้เข้ากับเยอรมัน และต้องจ่ายเงิน 44,000 มาร์ก รวมถึงลงนามสัญญาว่าจะไม่แก้แค้นเคานท์ไฮน์ริชที่ลักพาตัวพระองค์ไป
กษัตริย์วัลเดมาร์ทรงยื่นอุทธรณ์ไปยังสมเด็จพระสันตะปาปาโฮโนริอุสที่ 3 เพื่อให้พระองค์อนุญาตให้คำสัญญาเป็นโมฆะ สมเด็จพระสันตะปาปาโฮโนริอุสที่ 3 ทรงยอมให้คำสัญญาเป็นโมฆะ และกษัตริย์ทรงพยายาามเรียกร้องดินแดนเยอรมันคืนในทันที กษัตริย์วัลเดมาร์ที่ 2 ทรงทำสนธิสัญญากับพระนัดดาคือ อ็อทโทที่ 1 ดยุกแห่งเบราน์ชไวค์-ลือเนอบวร์คและมุ่งหน้าไปทางใต้เพื่อยึดดินแดนที่ทรงมองว่าเป็นสิทธิของพระองค์ แต่พระองค์ก็ไม่ทรงโชคดีเท่าไร กองทัพเดนมาร์กพ่ายแพ้ในยุทธการบอร์นเฮอเว็ดในวันที่ 22 กรกฎาคม ค.ศ. 1227 เป็นตัวปิดฉากการเรียกร้องดินแดนทางภาคเหนือของเยอรมัน กษัตริย์วัลเดมาร์ทรงหลบหนีมาได้ด้วยการกระทำอย่างวิถีอัศวินของอัศวินเยอรมันซึ่งนำพากษัตริย์หลบหนีโดยม้าอย่างปลอดภัย
รัชกาล > ประมวลกฎหมายจัตแลนด์

หลังจากนั้นเป็นต้นมากษัตริย์วัลเดมาร์ที่ 2 ทรงมุ่งเน้นกิจการภายในประเทศ หนึ่งในการเปลี่ยนแปลงสมัยพระองค์คือระบบศักดินา ซึ่งพระองค์ทรงมอบทรัพย์สินแก่ผู้คนโดยความเข้าใจว่าคนเหล่านั้นต้องรับใช้พระองค์ตอบแทน สิ่งนี้เป็นการเพิ่มอำนาจของตระกูลขุนนาง (เฮอจาเดเลน) และก่อให้เกิดขุนนางชั้นผู้น้อย (ลาวาเดเลน) ซึ่งเป็นผู้ควบคุมเดนมาร์กเกือบทั้งหมด ชาวนาอิสระสูญเสียสิทธิดั้งเดิมและสิทธิพิเศษที่พวกเขาได้รับมาตั้งแต่สมัยไวกิง
กษัตริย์วัลเดมาร์ที่ 2 ทรงใช้เวลาที่เหลือในการรวมประมวลกฎหมายของคาบสมุทรจัตแลนด์ เกาะเชลลันด์และสกัวเนอ ประมวลกฎหมายนี้ถูกบังคับใช้จนถึงปีค.ศ. 1683 นี่คือการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญของกฎหมายท้องถิ่นซึ่งเกิดจากสภาของแคว้น ซึ่งใช้เป็นประเพณีมาอย่างยาวนาน หลายวิธีที่ใช้ตัดสินว่าใครเป็นผู้กระทำผิดหรือผู้บริสุทธิ์นั้นถูกมองว่าเป็นเรื่องผิดกฎหมาย เช่น การพิจารณาคดีด้วยความเจ็บปวดหรือการพิจารณาคดีด้วยการต่อสู้ ประมวลกฎหมายจัตแลนด์ได้รับการรับรองจากการประชุมขุนนางที่ปราสาทวอร์ดิงบอร์ก ในปีค.ศ. 1241 ซึ่งก่อนการสวรรคตของพระองค์
กษัตริย์วัลเดมาร์สวรรคตในวันที่ 28 มีนาคม ค.ศ. 1241 สิริพระชนมายุ 70 พรรษา พระองค์ถูกฝังพระบรมศพเคียงข้างพระมเหสีพระองค์แรก คือ สมเด็จพระราชินีดักมาร์ที่เมืองริงสเต็ด ในเชลลันด์
การอภิเษกสมรส

ก่อนการอภิเษกสมรส วัลเดมาร์ทรงหมั้นกับรีเชซาแห่งบาวาเรีย ธิดาในดยุกแห่งแซกโซนี เมื่อการแต่งงานไม่เกิดขึ้น พระองค์ได้อภิเษกสมรสครั้งแรกกับเจ้าหญิงดักมาร์แห่งโบฮีเมีย หรือทรงเป็นที่รู้จักในพระนาม มาร์เคตาแห่งโบฮีเมีย ในปีค.ศ. 1205 พระนางเป็นพระราชธิดาในพระเจ้าออทโทคาร์ที่ 1 แห่งโบฮีเมียที่ประสูติแต่พระมเหสีองค์แรกคือ อเดเลดแห่งเมสเซน และพระนางดักมาร์ก็เป็นที่นิยมในหมู่ประชาชนชาวเดนส์ การอภิเษกสมรสครั้งนี้ทรงมีพระราชโอรสหนึ่งพระองค์คือ วัลเดมาร์ยุวกษัตริย์ ซึ่งได้รับการแต่งตั้งเป็นกษัตริย์ร่วมที่ชเลสวิกในปีค.ศ. 1218 ยุวกษัตริย์วัลเดมาร์ทรงถูกยิงธนูใส่โดยอุบัติเหตุขณะล่าสัตว์ที่จัตแลนด์เหนือในปีค.ศ. 1231 สมเด็จพระราชินีดักมาร์สิ้นพระชนม์ขณะมีพระประสูติกาลพระโอรสองค์ที่สองในปีค.ศ. 1212 ตามเพลงบัลเลต์ของเพลงโบราณระบุว่า เมื่อพระนางกำลังจะสิ้นพระชนม์ พระนางทรงขอให้กษัตริย์วัลเดมาร์เสกสมรสกับเคิร์ชเทน บุตรีของคาร์ล ฟอน รีซ และไม่ให้เสกสมรสกับ "ดอกไม้งาม" อย่างเบเรนกาเรียแห่งโปรตุเกส (เบ็นเกิร์ด) เพราะพระนางทรงทำนายว่าเหล่าโอรสที่เกิดกับบาเรนกาเรียแห่งโปรตุเกสจะต่อสู้แย่งชิงบัลลังก์กัน
หลังจากพระราชินีดักมาร์สิ้นพระชนม์ เดนมาร์กต้องการสร้างสัมพันธ์อันดีกับแฟลนเดอส์ กษัตริย์วัลเดมาร์จึงอภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงเบเรนกาเรียแห่งโปรตุเกสในปีค.ศ. 1214 พระนางทรงเป็นพระราชธิดาในพระเจ้าซังชูที่ 1 แห่งโปรตุเกสกับด็อลซาแห่งอารากอน พระราชบิดาและพระราชมารดาของพระนางสวรรคตตั้งแต่เจ้าหญิงยังทรงพระเยาว์ เจ้าหญิงเบเรนเกเรียทรงเป็นพระขนิษฐาในเฟอร์ดินานด์ เคานท์แห่งแฟลนเดอส์ ซึ่งเจ้าหญิงไปประทับอยู่กับพระเชษฐาพระองค์นี้จนกระทั่งอภิเษกสมรส สมเด็จพระราชินีเบเรนกาเรียทรงพระสิริโฉมแต่ทรงเป็นคนพระทัยแข็ง จนทำให้เป็นที่เกลียดชังของชาวเดนมาร์กโดยทั่วไปจนกระทั่งพระนางสิ้นพระชนม์ขณะมีพระประสูติกาลในปีค.ศ. 1221 พระมเหสีทั้งสองของกษัตริย์วัลเดมาร์ที่ 2 ทรงเป็นตัวละครหลักในบัลลาดและคตินิยมของชาวเดนมาร์กที่ว่า ดักมาร์เป็นคนอ่อนโยน เคร่งศาสนาและเป็นภรรยาในอุดมคติ ส่วนเบเรนกาเรียนั้นงดงามแต่เป็นสตรีที่หยิ่งทระนง
การอภิเษกสมรส > พระโอรสธิดา

พระโอรสที่ประสูติแต่ดักมาร์แห่งโบฮีเมียมีดังนี้
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|   | พระนาม | ประสูติ | สิ้นพระชนม์ | คู่สมรส และพระโอรส-ธิดา |
|  | วัลเดมาร์ยุวกษัตริย์ | ค.ศ. 1209 | 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 1231 | อภิเษกสมรส 24 มิถุนายน ค.ศ. 1229 กับ ลียูโนร์แห่งโปรตุเกส ไม่มีพระโอรสธิดา |

| - | พระโอรสตายคลอด | ค.ศ. 1212 | ค.ศ. 1212 | สิ้นพระชนม์เมื่อประสูติ |

พระโอรสธิดาที่ประสูติแต่เบเรนกาเรียแห่งโปรตุเกสมีดังนี้
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|   | พระนาม | ประสูติ | สิ้นพระชนม์ | คู่สมรส และพระโอรส-ธิดา |
|  | พระเจ้าอีริคที่ 4 แห่งเดนมาร์ก | ราว ค.ศ. 1216 | 10 สิงหาคม ค.ศ. 1250 | อภิเษกสมรส 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 1239 กับ จัตตาแห่งแซกโซนี มีพระโอรสธิดา 6 พระองค์ ได้แก่ เจ้าหญิงโซเฟีย สมเด็จพระราชินีแห่งสวีเดน เจ้าชายคนุด เจ้าหญิงอิงเงอร์บอร์ก สมเด็จพระราชินีแห่งนอร์เวย์ เจ้าหญิงจัตตา เจ้าชายคริสตอฟ เจ้าหญิงอักเนส |

| - | เจ้าหญิงโซฟี มาร์เกรฟวีนแห่งบรันเดนบูร์ก | ค.ศ. 1217 | ค.ศ. 1247 | อภิเษกสมรส ค.ศ. 1230 กับ โยฮันที่ 1 มาร์เกรฟแห่งบรันเดนบูร์ก มีพระโอรสธิดา 6 พระองค์ ได้แก่ โยฮันที่ 2 มาร์เกรฟแห่งบรันเดนบูร์ก-สเตนดัล อ็อทโทที่ 4 มาร์เกรฟแห่งบรันเดนบูร์ก-สเตนดัล ค็อนราด มาร์เกรฟแห่งบรันเดนบูร์ก-สเตนดัล อีริคแห่งบรันเดนบูร์ก เฮเลนเนอแห่งบรันเดนบูร์ก เฮอร์มานน์แห่งบรันเดนบูร์ก |

|  | พระเจ้าอเบลแห่งเดนมาร์ก | ค.ศ. 1218 | 29 มิถุนายน ค.ศ. 1252 | อภิเษกสมรส 25 เมษายน ค.ศ. 1237 กับ เมิร์ชทิลด์แห่งฮ็อลชไตน์ มีพระโอรสธิดา 4 พระองค์ ได้แก่ วัลเดมาร์ที่ 3 ดยุกแห่งชเลสวิก เจ้าหญิงโซฟี อีริคที่ 1 ดยุกแห่งชเลสวิก อเบล ลอร์ดแห่งลังก์เอลันด์ |

|  | พระเจ้าคริสตอฟเฟอร์ที่ 1 แห่งเดนมาร์ก | ค.ศ. 1219 | 29 พฤษภาคม ค.ศ. 1259 | อภิเษกสมรส ค.ศ. 1248 กับ มาร์เกเรเธ ซัมบีเรีย มีพระโอรสธิดา 3 พระองค์ ได้แก่ เจ้าหญิงเมิร์ชทิลด์ เจ้าหญิงมาร์เกรเธอ พระเจ้าอีริคที่ 5 แห่งเดนมาร์ก |

| - | บุตรตายคลอด | ค.ศ. 1221 | ค.ศ. 1221 | สิ้นพระชนม์เมื่อประสูติ |

ทรงมีพระโอรสที่ประสูติแต่พระสนม เฮเลนา กุททอร์มสต็อทเทอร์ (สตรีตระกูลขุนนางชาวสวีเดนและเป็นภริยาของขุนนางเดนมาร์ก) ได้แก่
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|   | พระนาม | ประสูติ | สิ้นพระชนม์ | คู่สมรส และพระโอรส-ธิดา |
| - | คนุต ดยุกแห่งเอสโตเนีย | ค.ศ. 1207 | ค.ศ. 1260 | มีพระโอรสธิดา 3 พระองค์ ได้แก่ อีริค ดยุกแห่งฮัลลันด์ สวันเทโปล์กแห่งวีบี ธิดาไม่ปรากฏนาม |

ทรงมีพระโอรสที่ประสูติแต่พระสนมไม่ทราบนาม
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|   | พระนาม | ประสูติ | สิ้นพระชนม์ | คู่สมรส และพระโอรส-ธิดา |
| - | นีลส์ เคานท์แห่งฮัลลันด์ | ไม่ปรากฏหลักฐาน | ค.ศ. 1218 | เสกสมรสกับโอดาแห่งชเวรีน มีพระโอรส 1 พระองค์ ได้แก่ นีลส์ เคานท์แห่งฮัลลันด์เหนือ |
แหล่งข้อมูล

Line, Philip (2007). Kingship and State Formation in Sweden: 1130 – 1290. Brill.
Hundahl, Kerstin (2014). "Placing Blame and Creating Legitimacy: The Implications of Rugish Involvement in the Struggle over the Succession amidst the Danish Church Strife c.1258–1260".  ใน Hundahl, Kerstin; Kjær, Lars; Lund, Niels (บ.ก.). Denmark and Europe in the Middle Ages, c.1000–1525: Essays in Honour of Professor Michael H. Gelting. Ashgate Publishing.
Petersen, Leif Inge Ree (2010). "Battle of Bornhöved".  ใน Rogers, Clifford J. (บ.ก.). The Oxford Encyclopedia of Medieval Warfare and Military Technology. Vol. 1. Oxford University Press.