stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เอชทีทีเพลโตร์

| เพลโตร์ |
| --- | --- |

ภาพรวม
บริษัทผู้ผลิต: เอชทีทีออโตโมบิล
เริ่มผลิตเมื่อ: ค.ศ. 2010 - ปัจจุบัน
แหล่งผลิต: แซงเติสตาช, รัฐควิเบก, ประเทศแคนาดา
ผู้ออกแบบ: ลุก ชาร์แทรนด์ (Luc Chartrand)
ตัวถังและช่วงล่าง
ประเภท: รถยนต์นั่งสมรรถนะสูง (Sports car)
รูปแบบตัวถัง: 3 ที่นั่ง (1+2) 2 ประตู-คูเป
โครงสร้าง: เครื่องยนต์กลางลำหลัง ขับเคลื่อนสองล้อท้าย (RMR)
จำนวนประตู: 2 แบบบานยกขึ้น (Upward)
ระบบส่งกำลัง
เครื่องยนต์: 6.2 L V8
ระบบเกียร์: เกียร์ธรรมดาเทรเมก 6 จังหวะ
มิติ
ระยะฐานล้อ: 294 ซm (115.7 in)
ความยาว: 452 ซm (178.0 in)
ความกว้าง: 222 ซm (87.4 in)
ความสูง: 112 ซm (44.1 in)
น้ำหนัก: 1,134 kg (2,500 lb)
เอชทีทีเพลโตร์ (อังกฤษ: HTT Pléthore) หรือเป็นที่รู้จักกันในอีกชื่อต้นแบบ โลคัสเพลโตร์ (อังกฤษ: Locus Pléthore) เป็นรถยนต์นั่งสมรรถนะสูง เครื่องยนต์กลางลำหลัง ขับเคลื่อนสองล้อท้าย (RMR) 2 ประตู 1+2 ที่นั่ง ผลิตโดยบริษัทรถยนต์สัญชาติแคนาดา เอชทีทีออโตโมบิล (HTT Automobile) ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2010 เป็นต้นมา โดยมีฐานการผลิตอยู่ที่ควิเบก ประเทศแคนาดา เปิดตัวครั้งแรกในงานมอนทรีออลอินเตอร์เนชันแนลออโตโชว์ปี ค.ศ. 2007
เอชทีทีเพลโตร์ ยังถือเป็นรถคันแรกของค่าย รถได้รับการออกแบบที่นั่งภายในคลายคลึงกับแม็คลาเรน เอฟ1 ที่ออกแบบที่นั่งคนขับไว้ตรงกลาง และมีที่นั่งเล็กๆ 2 ที่ ด้านขวาและซ้ายของรถ เพลโตร์ใช้เครื่องยนตร์ขนาด 6.2 ลิตรซูเปอร์ชาร์ท V8 ซึ่งให้กำลังสูงถึง 750 แรงม้า (560 kW) และแรงบิดที่ 655 lb·ft (888 N·m) นอกจากนี้ยังมีออปชันเพิ่มเติมของเครื่องยนตร์ซึ่งสามารถเพิ่มแรงม้าแก่เครื่องยนตร์ไปจนถึง 1,100 แรงม้า (820 kW) ซึ่งเป็นเครื่องแบบเดียวกับเชฟโรเลต คอร์เวต จากบริษัทแพรตต์แอนด์มิลเลอร์ (Pratt & Miller) รถได้รับการยืนยันที่จะผลิตออกสู่ตลาดเพียง 99 คัน โดยแต่ละคันลูกค้าสามารถสามารถเลือกแต่งได้เอง
เพลโตสามารถทำอัตราเร่ง 0-100 กม./ชม. ในเวลาเพียง 2.9 วินาที และความเร็วสูงสุดได้ถึง 385 กม./ชม. (239 ไมล์/ชม.)
เอชดี 17156 บี

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ดาวเคราะห์นอกระบบ | ดาวเคราะห์นอกระบบ | รายชื่อ |
 ภาพวาดจินตนาการของดาวเอชดี 17156 บี
ดาวฤกษ์แม่
| ดาวฤกษ์ | ดาวฤกษ์ | เอชดี 17156 |
| กลุ่มดาว | กลุ่มดาว | กลุ่มดาวแคสซิโอเปีย |
| ไรต์แอสเซนชัน | (α) | 02h 49m 44.49s |
| เดคลิเนชัน | (δ) | +71° 45′ 11.6″ |
| ความส่องสว่างปรากฏ | (mV) | 8.17  |
| ระยะห่าง | ระยะห่าง | 245 ± 13 ly (75 ± 4 pc) |
| ชนิดสเปกตรัม | ชนิดสเปกตรัม | G0  |
| มวล | (m) | 1.275 ± 0.018  M☉ |
| รัศมี | (r) | 1.5007 ± 0.0076 R☉ |
| อุณหภูมิ | (T) | 6079 ± 80 K |
| ความเป็นโลหะ | [Fe/H] | 0.24 ± 0.05 |
| อายุ |  | 3.06+0.64 −0.76 พันล้านปี |
องค์ประกอบวงโคจร
| กึ่งแกนเอก | (a) | 0.1589 AU |
| ความเยื้องศูนย์กลาง | (e) | 0.6719 |
| คาบการโคจร | (P) | 21.21747 d |
| ความเอียง | (i) | 85.4 ° |
| มุมของจุดใกล้ที่สุด | (ω) | 121.23° |
| เวลาที่เข้าใกล้ดาวฤกษ์แม่ที่สุด | (T0) | 2454438.4835±0.0025 JD |
| ครึ่งแอมพลิจูด | (K) | 132.5 ± 9.5 m/s |
ลักษณะทางกายภาพ
| มวล | (m) | 3.09 MJ |
| รัศมี | (r) | 0.964 RJ |
| ความหนาแน่น | (ρ) | 3470 kg/m3 |
| แรงโน้มถ่วงพื้นผิว | (g) | ~8.52 m/s² |
| อุณหภูมิ | (T) | ? K |
ข้อมูลการค้นพบ
| ค้นพบเมื่อ | ค้นพบเมื่อ | 14 เมษายน ค.ศ. 2007 |
| ค้นพบโดย | ค้นพบโดย | Fischer et al. |
| วิธีตรวจจับ | วิธีตรวจจับ | Radial velocity and Transit |
| สถานที่ที่ค้นพบ | สถานที่ที่ค้นพบ | W. M. Keck Observatory Subaru Telescope |
| สถานะการค้นพบ | สถานะการค้นพบ | Published |
อ้างอิงกับฐานข้อมูลอื่น
| สารานุกรมดาวเคราะห์นอกระบบ | สารานุกรมดาวเคราะห์นอกระบบ | ข้อมูล |
| ซิมแบด | ซิมแบด | ข้อมูล  |
เอชดี 17156 บี (อังกฤษ: HD 17156 b) เป็นดาวเคราะห์นอกระบบที่อยู่ห่างจากโลกประมาณ 240 ปีแสง ตั้งอยู่ในกลุ่มดาวแคสซิโอเปีย ดาวเคราะห์ดวงนี้ถูกค้นพบวงโคจรรอบดาวยักษ์เล็กเหลือง เอชดี 17156 ในวันที่ 14 เมษายน ค.ศ. 2007
แหล่งข้อมูลอื่น

Irwin; Charbonneau, David; Nutzman, Philip; Welsh; Rajan, Abhijith; Hidas, Marton; Brown; Lister; Davies, Donald;  และคณะ (2008-01-09). "Parameters and Predictions for the Long-Period Transiting Planet HD 17156b". The Astrophysical Journal. 681: 636–643. arXiv:0801.1496. Bibcode:2008ApJ...681..636I. doi:10.1086/588461.
พิกัด:  02h 49m 44.49s, +71° 45′ 11.64″
เอกสารตัวเขียนอัลกุรอานเบอร์มิงแฮม

| เอกสารตัวเขียนอัลกุรอานเบอร์มิงแฮม |
| --- | --- |
Cadbury Research Library, มหาวิทยาลัยเบอร์มิงแฮม
folio 1 verso (ขวา) และ folio 2 recto (ซ้าย)
วันที่เขียน: ระหว่าง ป. 568 และ 645
ภาษา: อาหรับ
อาลักษณ์: Unknown
วัสดุ:  หนังสัตว์  หมึก 
รูปแบบ: vertical
อักษร: อักษรฮิญาซ
เนื้อหา: ส่วนของซูเราะฮ์ที่ 18 ถึง 20
การเข้าถึง: 1572a
การเปรียบเทียบระหว่างอัลกุรอานในศตวรรษที่ 21 (ซ้าย) และอัลกุรอานที่เขียนด้วยมือที่เบอร์มิงแฮม (ขวา)
เอกสารตัวเขียนอัลกุรอานเบอร์มิงแฮม (อังกฤษ: Birmingham Quran manuscript) เป็นแผ่นหนังสัตว์ที่เขียนอัลกุรอานในช่วงยุคต้นของอิสลามเอาไว้ โดยในปี ค.ศ. 2015 เอกสารนี้ ซึ่งอยู่ในความถือครองของมหาวิทยาลัยเบอร์มิงแฮม ได้ผ่านการตรวจหาอายุด้วยคาร์บอนแล้ว กำหนดอายุได้ว่า เขียนขึ้นในระหว่าง ค.ศ. 568 และ ค.ศ. 645 (ตรงกับช่วงเวลาระหว่าง 56 ปีก่อน ฮ.ศ. และ ฮ.ศ. 25 ตามปฏิทินอิสลาม) เอกสารนี้เป็นส่วนหนึ่งของชุดเอกสารตัวเขียนตะวันออกกลางมินกานาซึ่งอยู่ในความถือครองของหอสมุดวิจัยแคดเบอรี มหาวิทยาลัยเบอร์มิงแฮม
ตัวเอกสารเขียนด้วยน้ำหมึกบนแผ่นหนังสัตว์ เขียนเป็นภาษาอาหรับ อักษรฮิญาซ และยังคงอ่านได้ชัดเจน แผ่นหนังนี้ช่วยรักษาบางส่วนบางตอนของซูเราะฮ์ที่18 (อัล-กะฮ์ฟ) ถึง 20 (ฏอฮา) เอาไว้ มีการจัดแสดงเอกสารนี้ที่มหาวิทยาลัยเบอร์มิงแฮมเมื่อปี ค.ศ. 2015 หลังจากนั้น ย้ายไปที่พิพิธภัณฑ์และหอศิลป์เบอร์มิงแฮมจนถึงวันที่ 5 สิงหาคม ค.ศ. 2016
การกำหนดอายุ

การหาอายุจากคาร์บอนกัมตรังสี ซึ่งดำเนินการที่มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด กำหนดอายุของเอกสารนี้ได้เป็น 1465±21 ปีก่อนปัจจุบัน (ก่อน ค.ศ. 1950) ซึ่งเมื่อปรับผลคำนวณแล้ว มั่นใจราว 95.4% ได้ว่า เอกสารเขียนขึ้นระหว่าง ค.ศ. 568–645
ความสำคัญ

การกำหนดอายุดังกล่าวมีความสำคัญ เนื่องจากศาสดามุฮัมมัดมีชีวิตอยู่ในช่วง ค.ศ. ประมาณ 570 ถึง ค.ศ. 632 และตามประเพณีของมุสลิมนิกายซุนนี อบูบักร์ (ครองราชย์ ค.ศ. 632-634) เป็นเคาะลีฟะฮ์คนแรกที่รวบรวมอัลกุรอานขึ้น แล้วเคาะลีฟะฮ์อุสมานจึงทำให้กุรอานเป็นมาตรฐานที่ใช้กันทั่วโลก แล้วสั่งให้เผาสำเนากุรอานรุ่นก่อนหน้านั้นให้หมด
ในประกาศของมหาวิทยาลัยเบอร์มิงแฮม มุฮัมมัด อีซา วาเลย์ (Muhammad Isa Waley) หัวหน้าหอสมุดแห่งชาติอังกฤษ กล่าวว่า
สังคมมุสลิมในสมัยนั้นยังไม่มีฐานะมากพอที่จะเก็บหนังสัตว์ไว้เป็นสิบ ๆ ปี และการจะทำกุรอานฉบับสมบูรณ์นั้นจะต้องใช้หนังสัตว์จำนวนมาก...
เดวิด โธมัส ศาสตราจาร์ยศาสนาคริสต์และอิสลามประจำมหาวิทยาลัยเบอร์มิงแฮม กล่าวว่า
การทดสอบที่กระทำต่อแผ่นหนังเอกสารของเบอร์มิงแฮมนี้ ให้ผลลัพธ์ว่า เป็นไปได้อย่างยิ่งที่แผ่นหนังผืนนี้นำมาจากตัวสัตว์ซึ่งมีชีวิตอยู่ในช่วงเวลาของศาสดามุฮัมมัดหรือไม่นานหลังจากนั้น นี่หมายความว่า อัลกุรอานส่วนที่เขียนลงบนแผ่นหนังผืนนี้สามารถกำหนดอายุได้เป็นไม่เกิน 20 ปีหลังจากมุฮัมมัดเสียชีวิต ส่วนนี้คงเขียนขึ้นในรูปแบบที่ใกล้เคียงกับรูปแบบของอัลกุรอานซึ่งเราอ่านกันในทุกวันนี้อย่างยิ่ง
ดูเพิ่ม

เอกสารตัวเขียนศ็อนอา (Sana'a manuscript)
การวิจารณ์อัลกุรอาน
มุฮัมมัดตามประวัติศาสตร์
อัลกุรอานที่เขียนด้วยมือในช่วงแรก
โคเด็กซ์ ปาริสิโน-เปโทรโปลิทานัส (Codex Parisino-petropolitanus)
เอกสารตัวเขียนท็อปกาปิ (Topkapi manuscript)
กุรอานลายคูฟิกที่ซามาร์คันด์
ประวัติศาสตร์ของอัลกุรอาน
การวิจารณ์ตัวบท
แหล่งข้อมูลอื่น

The Birmingham Qur'an manuscript public display เก็บถาวร 2015-09-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
The Birmingham Qur'an manuscript images
Fedeli's thesis
The Birmingham Qur'an University of Birmingham FAQ
'Collective enthusiasm and the cautious scholar' on-line article in 'Marginalia' by Alba Fedeli เก็บถาวร 2019-05-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เอชดี 40307 ดี

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ดาวเคราะห์นอกระบบ | ดาวเคราะห์นอกระบบ | รายชื่อ |
 ภาพวาดจากจินตนาการของศิลปิน ระบบดาวเคราะห์ HD 40307 HD 40307 d อยู่เบื้องหน้า เครดิต: ESO
ดาวฤกษ์แม่
| ดาวฤกษ์ | ดาวฤกษ์ | เอชดี 40307 |
| กลุ่มดาว | กลุ่มดาว | กลุ่มดาวขาตั้งภาพ |
| ไรต์แอสเซนชัน | (α) | 05h 54m 04.2409s |
| เดคลิเนชัน | (δ) | −60° 01′ 24.498″ |
| ความส่องสว่างปรากฏ | (mV) | 7.17 |
| ระยะห่าง | ระยะห่าง | 41.8 ± 0.3 ly (12.83 ± 0.09 pc) |
| ชนิดสเปกตรัม | ชนิดสเปกตรัม | K2.5V |
| มวล | (m) | 0.75+0.03 −0.04 M☉ |
| รัศมี | (r) | 0.716 ± 0.010 R☉ |
| อุณหภูมิ | (T) | 4977 ± 59 K |
| ความเป็นโลหะ | [Fe/H] | −0.31 ± 0.03 |
| อายุ |  | 1.2 (≥ 0.2) พันล้านปี |
องค์ประกอบวงโคจร
| กึ่งแกนเอก | (a) | 0.13210.12550.1387 AU |
| ความเยื้องศูนย์กลาง | (e) | 0.0700.18 |
| คาบการโคจร | (P) | 20.43220.40820.454 d |
| ครึ่งแอมพลิจูด | (K) | 2.752.43.1 m/s |
ลักษณะทางกายภาพ
| มวลอย่างต่ำ | (m sin i) | 9.5811.2 M⊕ |
ข้อมูลการค้นพบ
| ค้นพบเมื่อ | ค้นพบเมื่อ | June 16, 2008 |
| ค้นพบโดย | ค้นพบโดย | Mayor et al. |
| วิธีตรวจจับ | วิธีตรวจจับ | radial velocity, using HARPS |
| สถานที่ที่ค้นพบ | สถานที่ที่ค้นพบ | La Silla Observatory, Chile |
| สถานะการค้นพบ | สถานะการค้นพบ | Confirmed |
อ้างอิงกับฐานข้อมูลอื่น
| สารานุกรมดาวเคราะห์นอกระบบ | สารานุกรมดาวเคราะห์นอกระบบ | ข้อมูล |
| ซิมแบด | ซิมแบด | ข้อมูล  |
เอชดี 40307 ดี (อังกฤษ: HD 40307 d) เป็นดาวเคราะห์นอกระบบที่โคจรรอบดาวฤกษ์ เอชดี 40307 ตั้งอยู่ห่างจากโลกประมาณ 42 ปีแสง ในทิศทางใต้ของกลุ่มดาวขาตั้งภาพ ดาวเคราะห์ดวงนี้คันพบโดยใช้วิธีการรัศมีความเร็ว ใช้อุปกรณ์ตรวจวัดความเร็วเชิงรัศมีของดาวฤกษ์ความแม่นยำสูง เครื่องช่วยในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2008 มันเป็นขนาดใหญ่ที่สุดในหกดาวเคราะห์ในระบบที่นำเสนอ ดาวเคราะห์เป็นที่น่าสนใจเป็นดาวแห่งนี้มีโลหะที่ค่อนข้างต่ำ การสนับสนุนสมมติฐานที่ว่าเป็นโลหะที่แตกต่างกันใน protostars กำหนดประเภทของดาวเคราะห์ที่พวกเขาจะรูปแบบ
แหล่งข้อมูลอื่น

"HD 40307". Exoplanets. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-11-30. สืบค้นเมื่อ 2013-01-12.
"HD 40307 d". Exoplanets. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-03-04. สืบค้นเมื่อ 2013-01-12.
| ด ค กระบบดาวเคราะห์ เอชดี 40307 |
| --- | --- |
ดาวฤกษ์:  เอชดี 40307 
ดาวเคราะห์:  เอชดี 40307 บี  เอชดี 40307 ซี  เอชดี 40307 ดี  เอชดี 40307 อี  เอชดี 40307 เอฟ  เอชดี 40307 จี 
พิกัด:  05h 54m 04.2409s, −60° 01′ 24.498″
เศรษฐกิจตลาดแบบสังคมนิยม

เศรษฐกิจตลาดแบบสังคมนิยม (อังกฤษ: socialist market economy) เป็นระบบเศรษฐกิจและตัวแบบการพัฒนาเศรษฐกิจ ที่ประกาศใช้ในสาธารณรัฐประชาชนจีน ตัวระบบเป็นเศรษฐกิจตลาดที่ใช้กรรมสิทธิ์สาธารณะอย่างกว้างขวาง และมีรัฐวิสาหกิจถือครองสัดส่วนใหญ่ในระบบเศรษฐกิจ เจียง เจ๋อหมินเป็นผู้เริ่มใช้คำดังกล่าวในช่วงการประชุมสมัชชาแห่งชาติครั้งที่ 14 ของพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศจีน (CPC) ในปี 1992 เพื่ออธิบายถึงเป้าหมายของการปฏิรูปเศรษฐกิจของจีน ต้นแบบของการปฏิรูปเศรษฐกิจของจีน ริเริ่มขึ้นในปี 1978 เพื่อเป็นการบูรณาการจีนไปสู่เศรษฐกิจแบบโลกาภิวัตน์, เศรษฐกิจตลาดแบบสังคมนิยมเป็นตัวแทนที่แสดงถึงการพัฒนาสังคมนิยมใน “ระดับต้น” นักวิจารณ์บางสายกล่าวถึงระบบเศรษฐกิจแบบนี้ ว่าเป็นเพียง “ทุนนิยมโดยรัฐ” รูปแบบหนึ่ง, ในขณะที่อีกสายกล่าวว่าระบบดังกล่าวถือเป็นแบบฉบับแห่งการวิวัฒน์ของลัทธิมาร์กซ์, มีความสอดคล้องกับลัทธิมาร์กซ์-เลนิน และมีความคล้ายคลึงกับนโยบายเศรษฐกิจใหม่ของสหภาพโซเวียต, เป็นการปรับตัวให้สามารถดำรงอยู่ร่วมกันกับระบบทุนนิยมที่ครอบคลุมไปทั่วโลก.
รายละเอียด

การปฏิรูปไปสู่รูปแบบเศรษฐกิจตลาดแบบสังคมนิยม เป็นหนึ่งในพื้นฐานของหลักวัตถุนิยมประวัติศาสตร์ของลัทธิมาร์กซ์. ช่วงปลายทศวรรษ 1970, เติ้งเสี่ยวผิง ผู้นำสูงสุดในขณะนั้น และบรรดาผู้นำอื่นๆ ของ พคจ. ปัดตกแนวคิดเดิมของหลักความคิดเหมาเจ๋อตง ที่เพียงมุ่งเน้นพลังขับเคลื่อนทางเศรษฐกิจด้วยการเมืองและวัฒนธรรม โดย พคจ. ริเริ่มให้ความสำคัญต่อการพัฒนาที่มุ่งเน้นไปที่พลังการผลิตทางวัตถุ ในฐานะที่เป็นความจำเป็นขั้นพื้นฐานต่อความก้าวหน้าทางสังคมในรูปแบบสังคมนิยม. นโยบายที่เป็นไปในทิศทางเดียวกันนี้ของจีน บวกกับมุมมองของลัทธิมาร์กซ์แบบดั้งเดิม – ที่กล่าวว่าเศรษฐกิจสังคมนิยมแบบวางแผนที่พัฒนาเต็มรูปแบบนั้น จะเกิดขึ้นจริงได้ก็ต่อเมื่อเศรษฐกิจแบบตลาดได้รีดเค้นบทบาททางประวัติศาสตร์ของตัวเอง และแปลงรูปตัวเองไปสู่เศรษฐกิจแบบวางแผนตามลำดับ – ประกอบกับความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีที่ทำให้การวางแผนเศรษฐกิจเป็นไปได้ จึงทำให้ความสัมพันธ์เชิงตลาดมีความจำเป็นน้อยลง.
พรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศจีนมองเศรษฐกิจตลาดแบบสังคมนิยมในฐานะที่เป็นระยะเริ่มแรกของการพัฒนาลัทธิสังคมนิยม (ระยะแรกนี้ อาจเรียกว่า “ระยะเบื้องต้น” หรือ “ระยะอุ่นเครื่อง” ของลัทธิสังคมนิยม), โดยกรรมสิทธิ์สาธารณะดำรงอยู่เคียงกันกับลักษณะกรรมสิทธิ์นอกสาธารณะอื่นๆ. พคจ. ให้เหตุผลว่า แม้จะมีการดำรงอยู่ร่วมกันของนายทุนเอกชน วิสาหกิจสาธารณะ และวิสาหกิจรวมหมู่, จีนก็มิได้เป็นประเทศทุนนิยม เนื่องจากพรรคยังเป็นผู้ควบคุมทิศทางของประเทศ, โดยยังยึดกุมเส้นทางการพัฒนาในรูปแบบสังคมนิยมไว้ได้. นักทฤษฎีที่เสนอรูปแบบทางเศรษฐกิจนี้ ได้แยกตัวแบบทางเศรษฐกิจชนิดนี้ออกจากสังคมนิยมตลาด โดยกล่าวว่านักสังคมนิยมตลาดมีความเชื่อว่าเศรษฐกิจแบบวางแผนนั้นไม่สามารถสร้างให้เป็นจริงได้, ไม่เป็นที่ปรารถนา, หรือไม่มีประสิทธิภาพ เพราะฉะนั้นจึงมองตลาดในรูปที่เป็นส่วนสำคัญของลัทธิสังคมนิยม ในขณะที่นักทฤษฎีสายเศรษฐกิจตลาดแบบสังคมนิยม มองว่าการใช้ระบบตลาดเป็นเพียงระยะชั่วคราวก่อนจะมีการพัฒนาเศรษฐกิจแบบวางแผนเต็มรูปแบบ.
ชุยจือหยวน ทำการศึกษาพื้นฐานทางทฤษฎีของเศรษฐกิจตลาดแบบสังคมนิยม ย้อนหลังไปถึงตัวแบบสังคมนิยมเสรี ของเจมส์ มีดส์ ที่ว่า รัฐมีฐานะเป็นผู้อ้างสิทธิ์ในผลกำไรของรัฐวิสาหกิจ ซึ่งดำเนินการเป็นเอกเทศจากการบริหารของรัฐ.
รายละเอียด > ความเป็นมา

หลังจากช่วงนโยบายก้าวกระโดด (ปี 1958-1961) และการขับไล่แก๊งสี่คนลงจากอำนาจในปี 1976, เติ้งเสี่ยวผิง (ผู้นำสูงสุด ปี 1978 ถึง 1989) กลับมามุ่งเน้นเรื่องการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจของจีน และมองหาระบบที่เข้ากันได้กับเงื่อนไขเฉพาะแบบจีน. อย่างไรก็ดี, แม้จะต้องดำเนินงานดังกล่าว เติ้งเสี่ยวผิงยังคงยึดมั่นในตัวแบบของลัทธิเลนิน ว่าด้วยการควบคุมทางการเมืองจากส่วนกลาง และแนวคิดการปกครองรัฐโดยพรรคเดียว.
เจียงเจ๋อหมิน เป็นผู้ริเริ่มใช้คำศัพท์ “เศรษฐกิจตลาดแบบสังคมนิยม” ในปี 1992” เจียงได้ทดสอบแนวคิดดังกล่าว เพื่อที่จีนจะสามารถเรียนรู้จากประเทศทุนนิยมได้ โดยที่ไม่ต้องอธิบายเสริมว่า การปฏิรูปนั้นเป็น “สังคมนิยม” หรือ “ทุนนิยม” กันแน่. โดยก่อนหน้านั้นเจียงได้รับความเห็นชอบการใช้คำศัพท์นี้จากเติ้งเสี่ยวผิงล่วงหน้าแล้ว. นโยบายโด๋ยเม้ย ในสาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนาม ก็เป็นการปรับใช้แนวคิดนี้เช่นกัน. หลังจากที่เริ่มดำเนินการปฏิรูป ระบบเศรษฐกิจรูปแบบนี้ก็ได้เข้าแทนที่เศรษฐกิจวางแผนจากส่วนกลางในสาธารณรัฐประชาชนจีน, และได้เห็นการเติบโตของ GDP ในระดับสูงในช่วงหลายทศวรรษที่ผ่านมา. ในตัวแบบเศรษฐกิจนี้ วิสาหกิจของเอกชนได้กลายเป็นองค์ประกอบหลักของระบบเศรษฐกิจ ควบคู่ไปกับรัฐวิสาหกิจจากส่วนกลาง ตลอดจนวิสาหกิจแบบรวมหมู่ แบบตำบล และแบบหมู่บ้าน.
การแปลงรูปไปสู่เศรษฐกิจตลาดแบบสังคมนิยม เริ่มในปี 1978 เมื่อเติ้งเสี่ยวผิงประกาศนโยบายว่าด้วยสังคมนิยมแบบอัตลักษณ์จีน. การปฏิรูประยะแรกเริ่มด้วยการปรับลดภาคการเกษตรจากระบบรวมหมู่ และเปิดประเทศเพื่อรับเงินลงทุนจากต่างชาติในช่วงปลายทศวรรษ 1970 และต้นทศวรรษ 1980 ที่ภายหลังนำไปสู่การปฏิรูปอย่างกว้างขวางและครอบคลุม, รวมถึงการแปลงรูปให้เป็นบรรษัทของวิสาหกิจภาครัฐ, บางส่วนแปลงรูปให้เป็นเอกชน, ปลดข้อจำกัดด้านการค้าและราคา และรื้อระบบ “ชามข้าวเหล็ก” ที่ถือเป็นคติเก่าว่าด้วยความมั่นคงในการจ้างงานในช่วงปลายทศวรรษ 1990. ด้วยการปฏิรูปของเติ้งเสี่ยวผิง, GDP ของจีนพุ่งทะยานจาก 1.5 แสนล้านดอลลาร์สหรัฐ เป็น 1.6 ล้านล้านดอลลาร์สหรัฐในปี 2004, คิดเป็นอัตราการเติบโตร้อยละ 9.4 ต่อปี.
การวิเคราะห์

นักวิจารณ์และนักวิชาการหลายสายมองระบบเศรษฐกิจของจีนว่าเป็นเพียงทุนนิยมโดยรัฐรูปแบบหนึ่ง, โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากการปฏิรูปอุตสาหกรรมระหว่างทศวรรษที่ 1980 และ 1990, โดยสังเกตว่าแม้เศรษฐกิจของจีนยังคงมีเศรษฐกิจภาครัฐขนาดใหญ่, รัฐวิสาหกิจบางส่วนกลับมีรูปแบบการดำเนินงานเหมือนกับบริษัทเอกชน และเก็บผลกำไรอยู่กับตัว โดยมิได้ปันส่วนดังกล่าวไปสู่ภาครัฐ เพื่อให้รัฐนำไปทำประโยชน์ให้กับประชาชนโดยรวม. ตัวแบบเศรษฐกิจนี้ยังเป็นที่มาของคำถาม ถึงความสมเหตุสมผลของการมีกรรมสิทธิ์สาธารณะที่มากเกินไป ตลอดจนความเข้ากันของนิยามของระบบที่มีต่อความเป็น “สังคมนิยม”, และนำไปสู่ความกังวลและการถกเถียงกัน ว่าด้วยการจัดสรรผลกำไรของรัฐ.
อย่างไรก็ดี, นับตั้งแต่ปี 2017 ในฐานะที่เป็นส่วนหนึ่งของนโยบายปฏิรูปรัฐวิสาหกิจ, รัฐบาลกลางเริ่มส่งเสริมให้รัฐวิสาหกิจจ่ายเงินปันผลให้กับรัฐ. นโยบายปฏิรูปนอกจากนี้ ยังมีการโอนถ่ายสินทรัพย์ของรัฐวิสาหกิจไปสู่กองทุนประกันสังคม เพื่อให้ความช่วยเหลือด้านการเงินแก่งบเงินบำนาญ, ตลอดจนรัฐบาลระดับเมืองของเซินเจิ้น ยังได้เสนอให้รัฐวิสาหกิจให้การอัดฉีดในรูปแบบเงินปันผลทางสังคมกับประชาชน.
นักเศรษฐศาสตร์ชาวจีน ชุยจือหยวน ให้ทัศนะถึงตัวแบบของเจมส์ มีดส์ ว่าด้วยสังคมนิยมเสรี ว่ามีความคล้ายคลึงกับเศรษฐกิจตลาดแบบสังคมนิยมของจีน และสามารถนำไปพิสูจน์ความสมเหตุสมผลของตัวแบบของจีนได้. ตัวแบบสังคมนิยมตลาดของมีดส์ กล่าวถึงกรรมสิทธิ์สาธารณะในวิสาหกิจ ที่มีการบริหารงานเป็นเอกเทศ – ในขณะที่รัฐเป็นเพียงผู้อ้างสิทธิในกำไรที่ได้จากผลประกอบการของวิสาหกิจ, แต่มิได้มีสิทธิควบคุมการบริหารหรือการดำเนินงานในวิสาหกิจ. ข้อได้เปรียบของตัวแบบนี้คือ รัฐมีแหล่งรายได้นอกเหนือจากรูปแบบภาษีและหนี้เงินกู้ค้างชำระ, ทำให้สามารถลดภาระด้านภาษีเงินได้ให้กับบุคคลธรรมดาและภาคเอกชน ในขณะเดียวกันก็สามารถส่งเสริมความเท่าเทียมได้ด้วย. ชุย ชี้ว่าประสบการณ์ของฉงชิ่ง มีลักษณะที่รัฐวิสาหกิจระดับเมืองช่วยให้ภาครัฐสามารถแบกรับค่าใช้จ่ายด้านสังคมที่สูงได้ ควบคู่ไปกับภาษีระดับต่ำ โดยยังมีอัตราการเติบโตทางเศรษฐกิจในระดับสูงโดยรวม นั้น ถือเป็นข้อพิสูจน์ของตัวแบบเศรษฐกิจตลาดแบบสังคมนิยม. ตัวแบบฉงชิ่งมีการใช้กำไรจากรัฐวิสาหกิจไปอุดหนุนบริการสาธารณะ (รวมถึงการจัดหาที่อยู่อาศัย), เป็นแหล่งรายได้หลักของการคลังสาธารณะ และยังทำให้ฉงชิ่งสามารถลดอัตราภาษีนิติบุคคล (15% เทียบกับอัตราภาษีนิติบุคคลระดับประเทศที่ 33%) เพื่อจูงใจการลงทุนจากต่างชาติอีกด้วย.
การวิเคราะห์ > เปรียบเทียบ สังคมนิยมตลาด และทุนนิยม

นักทฤษฎีสายเศรษฐกิจตลาดแบบสังคมนิยม เทียบตัวแบบเศรษฐกิจนี้กับนโยบายเศรษฐกิจใหม่ แห่งยุคทศวรรษ 1920 ของสหภาพโซเวียต ที่นำเสนอการปฏิรูปเชิงตลาดหลากหลายรูปแบบ ในขณะที่ยังรักษาไว้ซึ่งระบบกรรมสิทธิ์ของรัฐ ว่าด้วยเศรษฐกิจที่มีการสั่งการจากมุมสูง. พบว่าการปฏิรูปมีความชอบธรรม ด้วยความเชื่อที่ว่า การปรับเปลี่ยนเงื่อนไขเป็นความจำเป็นในการออกยุทธศาสตร์ใหม่ๆ สำหรับการพัฒนาสังคมนิยม.
จากข้อมูลของ หลี่หรงหรง, ในปี 2003 ประธานกรรมาธิการตรวจสอบและบริหารสินทรัพย์ของรัฐ ภายใต้คณะรัฐมนตรี, กล่าวว่าระบบเศรษฐกิจแบบสังคมนิยมของจีน ได้รับการค้ำจุนด้วยบทบาทพื้นฐานของวิสาหกิจแบบสาธารณะ
กรรมสิทธิ์สาธารณะ, ในฐานะที่เป็นรากฐานของระบบเศรษฐกิจแบบสังคมนิยม เป็นพลังขั้นพื้นฐานของรัฐที่จะนำพาและส่งเสริมการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคม และเป็นหลักประกันการมีผลสัมฤทธิ์ในประโยชน์สุขขั้นพื้นฐาน และความเจริญรุ่งเรืองร่วมกันของประชาชนส่วนใหญ่... เศรษฐกิจรูปแบบกรรมสิทธิ์ของรัฐเข้ามามีอิทธิพลต่อการค้าที่สำคัญ มีความใกล้ชิดต่อเส้นชีวิตทางเศรษฐกิจในพื้นที่สำคัญ และของประเทศ, มีการเตรียมพร้อม, ชี้ทาง และนำพาการพัฒนาด้านเศรษฐ-สังคมในทุกมิติ. อิทธิพลและสมรรถภาพของรัฐวิสาหกิจเติบโตขึ้นเป็นลำดับ. เศรษฐกิจของรัฐวิสาหกิจมีบทบาทที่ไม่สามารถทดแทนได้ในการขับเคลื่อนความทันสมัยของสังคมนิยมในจีน.
ในอดีต, แม้วิสาหกิจส่วนใหญ่เป็นของภาครัฐ, แต่วิสาหกิจก็ยังมีการเก็บผลกำไรไว้กับตัว อีกทั้งมีการจ่ายเงินเดือนอัตราสูงให้กับบรรดาผู้จัดการขององค์กร แทนที่จะปันส่วนกลับไปสู่ประชาชน. อย่างไรก็ดี สถานะดังกล่าวมิได้เป็นเช่นนั้นอีกต่อไป, ในฐานะที่เป็นส่วนหนึ่งของแคมเปญต่อต้านคอร์รัปชั่นของสีจิ้นผิง, ผู้บริหารของรัฐวิสาหกิจต้องเผชิญกับการลดเงินเดือนกว่า 50%, บทบาทการกำกับดูแลของพรรคคอมมิวนิสต์ที่มีอยู่เหนือรัฐวิสาหกิจ ได้รับการรับรองโดยชอบด้วยกฎหมาย และสภาตัวแทนคนงานและพนักงาน, ซึ่งเป็นรูปแบบหนึ่งของระบบประชาธิปไตยในสถานประกอบการ ได้กลับมามีสถานะเดิมอีกครั้ง เสมือนยุคทศวรรษที่ 1980, รัฐวิสาหกิจมีหน้าที่โดยกฏหมายที่จะต้องรับรองสภานี้ในสถานประกอบการ และกว่า 80% ของวิสาหกิจจดทะเบียนในจีนมีสภานี้ด้วยเช่นกัน, รวมถึงบริษัทภาคเอกชนบางแห่งด้วย.  

แมกซ์เซนส์ พอลิน นักรัฐศาสตร์การเมืองชาวแคนาดา กล่าวในผลการวิจัยทางวิชาการแห่งปี 2021 ว่า:
วิถีการผลิตของจีนยุคใหม่, นับตั้งแต่ปี 1990, ดำเนินรอยตามตรรกะคล้ายกับสหภาพโซเวียตยุคที่มีการใช้นโยบายเศรษฐกิจใหม่. ตามประสบการณ์ของนโยบายเศรษฐกิจใหม่, งานวิจัยของเราพบว่า ไม่ควรจะไปเข้าใจว่ายุทธศาสตร์การพัฒนาของจีนนั้นเอนเอียงไปทางตัวแบบเสรีนิยมใหม่. ตามจริงแล้วมันคือการวิวัฒนาการอันเป็นต้นฉบับของลัทธิมาร์กซ์, ซึ่งสอดคล้องกับลัทธิมาร์กซ์-เลนิน แบบดั้งเดิม, เป็นการปรับตัวให้สามารถดำรงอยู่ร่วมกันกับระบบทุนนิยมที่ครอบคลุมไปทั่วโลก.
ลักษณะเฉพาะ > วิสาหกิจ และประเภทของกรรมสิทธิ์

กรรมสิทธิ์สาธารณะภายใต้เศรษฐกิจตลาดแบบสังคมนิยม ประกอบด้วยสินทรัพย์ของรัฐ, วิสาหกิจรวมหมู่, และวิสาหกิจที่ภาคสาธารณะถือครองหุ้นตามสัดส่วน. ทั้งนี้รูปแบบกรรมสิทธิ์สาธารณะที่หลากหลายมีบทบาทสำคัญในเศรษฐกิจตลาดแบบสังคมนิยม ควบคู่ไปกับสัดส่วนเศรษฐกิจจากภาคเอกชน และวิสาหกิจข้ามชาติ.
ตัวอย่างบางรูปแบบของวิสาหกิจของภาครัฐในจีน:
รัฐวิสาหกิจ: วิสาหกิจการพาณิชย์ จัดตั้งโดยรัฐบาลกลางหรือรัฐบาลท้องถิ่น, โดยบรรดาผู้จัดการได้รับแต่งตั้งจากรัฐบาล และองค์กรการปกครองอื่น. วิสาหกิจประเภทนี้เจาะจงเฉพาะองค์กรที่รัฐบริหารและเป็นเจ้าของทั้งหมด. รัฐวิสาหกิจโดยมากมิได้เป็นของรัฐบาลกลาง. รัฐวิสาหกิจที่เป็นของรัฐบาลกลางถือเป็นหน่วยงานย่อยของกรรมาธิการตรวจสอบและบริหารสินทรัพย์ของรัฐ (SASAC).
รัฐวิสาหกิจโฮลดิ้ง: เป็นวิสาหกิจมหาชนที่รัฐถือหุ้น, หรือรัฐควบคุม, ที่รัฐถือครองหุ้นส่วนใหญ่ หรือมีส่วนควบคุมการดำเนินงาน, ดังนั้นจึงสามารถใช้อิทธิพลเข้าไปบริหารจัดการในองค์กร. วิสาหกิจประเภทนี้รวมถึงองค์ที่ได้รับการลงทุนโดยตรงจากต่างประเทศ (FDA).
รัฐวิสาหกิจร่วมทุน
ลักษณะเฉพาะ > เศรษฐกิจภาคเอกชน

วิสาหกิจเอกชน ได้รับการยอมรับว่าเป็นองค์ประกอบหนึ่งของเศรษฐกิจตลาดแบบสังคมนิยม เคียงกันกับรัฐวิสาหกิจ, วิสาหกิจรวมหมู่, และวิสาหกิจเอกเทศอื่นๆ. เศรษฐกิจภาคเอกชนมีบทบาทสำคัญมากขึ้นเรื่อยมา ตั้งแต่มีการประการกฏหมายบริษัทจำกัดในปี 2014. เส้นแบ่งระหว่างรัฐวิสาหกิจและวิสาหกิจเอกชนเริ่มพร่ามัวขึ้นเรื่อยๆ ในจีน โดยบริษัทมหาชนจำนวนมากมีเจ้าของที่มาจากภาครัฐและนอกภาครัฐ.  นอกจากนั้นแล้ว, บริษัทเอกชนที่ทำกิจการในอุตสาหกรรมที่มีการตั้งเป้าหมายการเติบโต มักได้รับเงินกู้พิเศษ หรือสิทธิพิเศษจากภาครัฐ ในขณะที่รัฐวิสาหกิจนอกยุทธศาสตร์กลับอยู่นอกเกณฑ์ที่จะได้รับเงินอุดหนุน. ยกตัวอย่างเช่น, บริษัท ZTE Corporation เป็นวิสาหกิจที่ภาครัฐเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ ถูกบังคับให้พึ่งพาแหล่งเงินทุนจากตลาดทุน ในขณะที่คู่แข่งผู้ที่เป็นวิสาหกิจเอกชน Huawei ถูกมองว่าเป็น “แชมเปี้ยนระดับชาติ” ดังนั้นจึงได้รับเงินช่วยเหลือจำนวนมากจากธนาคารของรัฐ. เช่นเดียวกับกิจการรัฐวิสาหกิจ, วิสาหกิจเอกชนถูกคาดหวังให้ปฏิบัติตามนโยบายของรัฐ และอยู่ภายใต้การกำกับดูแลของพรรคคอมมิวนิสต์, อันเป็นการบ่งบอกว่าความแตกต่างระหว่างวิสาหกิจของรัฐและเอกชนนั้น ไม่มีนัยยะสำคัญต่อการทำความเข้าใจในตัวแบบเศรษฐกิจของจีน. ณ ปี 2015, พัฒนาการของการกำกับดูแลและการบริหารโดยตรงจากรัฐ (ทั้งในเศรษฐกิจภาครัฐและภาคเอกชน) มีอำนาจเหนือส่วนต่างๆ ของระบบเศรษฐกิจของจีน และมีบทบาทสำคัญที่มากกว่าการเป็นเพียงผู้มีกรรมสิทธิ์ของสินทรัพย์สาธารณะ.
ขณะที่เศรษฐกิจภาคเอกชนได้รับการยินยอมให้มีบทบาทในเศรษฐกิจตลาดแบบสังคมนิยม และมีการขยายตัวทั้งในด้านขนาดและขอบเขตเป็นอย่างมากนับตั้งแต่ทศวรรษ 1990, ภาคเอกชนก็มิได้ครองอำนาจเหนือเศรษฐกิจของจีน. ขนาดที่แท้จริงของเศรษฐกิจภาคเอกชนเป็นเรื่องที่ประเมินได้ยาก ส่วนหนึ่งเพราะวิสาหกิจเอกชนอาจถือหุ้นส่วนน้อยในวิสาหกิจของรัฐ และเนื่องจากมาตรฐานการจัดประเภทที่ใช้แยกประเภทวิสาหกิจที่แตกต่างกัน. ยกตัวอย่างเช่น ไตรมาสแรกของปี 2016 สำนักงานสถิติแห่งชาติของจีนรายงานระดับการลงทุนคงที่โดยภาคเอกชนที่ 35%, และโดยวิสาหกิจของรัฐที่ 27%, สัดส่วนที่เหลืออยู่เป็นของกองทุนของรัฐที่ถือครองหุ้นในบริษัทต่างๆ แบบมิได้เป็นเจ้าของทั้งหมด.
ลักษณะเฉพาะ > การวางแผนเศรษฐกิจ

ช่วงต้นทศวรรษ 1990, การวางแผนเศรษฐกิจแบบสหภาพโซเวียตถูกแทนที่ด้วยระบบตลาด และกลายเป็นกำลังขับเคลื่อนหลักของเศรษฐกิจตลาดแบบสังคมนิยม, ผ่านการแปลงรูปจากกรรมาธิการวางแผนของรัฐ ไปเป็นกรรมาธิการพัฒนาและปฏิรูปแห่งชาติในปี 2003. การวางแผนแบบชี้นำและนโยบายอุตสาหกรรม เข้าแทนที่การวางแผนแบบดุลยวัตถุ และมีบทบาทสำคัญในการนำพาเศรษฐกิจแบบตลาดของทั้งภาครัฐและเอกชน. ระบบการวางแผนมีอยู่ 3 ระดับ, โดยแต่ละระดับใช้กลไกการวางแผนต่างๆ กัน.
การวางแผนภาคบังคับจำกัดเฉพาะรัฐวิสาหกิจที่ดำเนินการในภาคเศรษฐกิจยุทธศาสตร์, รวมถึงการพัฒนาแผนการวิจัย, การศึกษา, และโครงสร้างพื้นฐาน. การวางแผนภาคบังคับมีการร่างโครงของผลสัมฤทธิ์เป้าหมาย และอุปทานของวัตถุดิบ ตลอดจนทรัพยากรทางการเงินที่จำเป็น. การวางแผนแบบสัญญา จะกำหนดวัตถุประสงค์และวิธีการที่จะทำให้เป้าหมายเหล่านั้นประสบผลสำเร็จ จากนั้นจึงเจรจากับบรรดาวิสาหกิจและรัฐบาลท้องถิ่น เพื่อระบุวัตถุประสงค์ที่มีรายละเอียด ตลอดจนวิธีการจัดสรรทรัพยากรไปสู่ภาคเศรษฐกิจเป้าหมาย. การวางแผนแบบชี้นำ ดำเนินกิจการภายใต้กรอบการวางแผนระดับต่ำสุด, โดยรัฐบาลเพียงตีกรอบเป้าหมายทางอุตสาหกรรม จากนั้นจะใช้กลไกของตลาด (มาตรการยกเว้นภาษี, เงินอุดหนุน, และเงินกู้ธนาคารพิเศษ) เพื่อกระตุ้นให้บรรดาวิสาหกิจในอุตสาหกรรมเป้าหมายบรรลุวัตถุประสงค์ที่ตั้งไว้
เอกสารเพิ่มเติม

Brodsgaard, Kjeld Erik; Rutten, Koen (2017). From Accelerated Accumulation to Socialist Market Economy in China: Economic Discourse and Development from 1953 to the Present. Brill. ISBN 978-90-04-33008-5.
Lou, Jiwei (4 December 2013). Chinese Economists on Economic Reform – Collected Works of Lou Jiwei. Taylor & Francis. ISBN 978-1-135-08246-8.
Postiglione, Gerard A. (28 January 2015). Education and Social Change in China: Inequality in a Market Economy. Routledge. ISBN 978-1-317-47234-6.
Suliman, Mohamed Osman (1998). China's Transition to a Socialist Market Economy. Greenwood Publishing Group. ISBN 978-1-56720-142-0.
Wang, Mengkui (4 December 2013). Chinese Economists on Economic Reform – Collected Works of Wang Mengkui. Routledge. ISBN 978-1-135-09247-4.
Zhang, Xianzhi (30 April 2014). Enterprise Management Control Systems in China. Springer Science & Business. ISBN 978-3-642-54715-7.
นับตั้งแต่ปี 1999 เศรษฐกิจภาคเอกชนเพิ่มสัดส่วนมากขึ้นเรื่อยๆ ในทุกภาคส่วนของเศรษฐกิจจีน