stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การทลายคุกบัสตีย์
แหล่งข้อมูลอื่น

14 July เก็บถาวร 2013-12-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - เว็บไซต์ทางการของฝรั่งเศส (ภาษาอังกฤษ)
จดหมายของทอมัส เจฟเฟอร์สัน ถึงจอห์น เจย์ เล่าความเกี่ยวกับการทลายคุกบัสตีย์ เก็บถาวร 2010-07-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ฌัก แนแกร์ ผู้กำกับราชการพระคลังฝรั่งเศส
ป้อมบัสตีย์แห่งปารีสช่วงก่อนการปฏิวัติฝรั่งเศส
ภาพร่างของการทลายคุกบัสตีย์ ค.ศ. 1789
ซ็ง-กูโลตต์ (ชนชั้นล่างของฝรั่งเศส) สวมหมวกแก็ปฟรีเจียนอันโด่งดังประดับด้วยริบบิ้นสามสี ตรีกอลอร์ กอการ์ด
ปลัสเดอลาบัสตีย์และเสาแห่งเดือนกรกฎาคม (โกโลนเดอฌูเยต์) ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นที่ตั้งของป้อมบัสตีย์
คอลเดอะแมน

"คอลเดอะแมน" (อังกฤษ: Call the Man) คือซิงเกิลที่ 5 และเป็นซิงเกิลทางการค้าซิงเกิลสุดท้ายของเซลีน ดิออนจากอัลบั้ม ฟอลลิงอินทูยู ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2540 ในภูมิภาคนอกอเมริกาเหนือ
"คอลเดอะแมน" เป็นผลงานการประพันธ์ของแอนดี ฮิลล์และ Peter Sinfield ผู้ประพันธ์เพลง "ธิงค์ทไวซ์" และอำนวยการสร้างโดย Jim Steinman ซึ่งเคยอำนวยการผลิตให้เธอในเพลง "อิตส์ออลคัมมิงแบ็กทูมีนาว" มาแล้ว
มิวสิกวิดีโออำนวยการผลิตโดย Greg Masuak ในปี พ.ศ. 2538 โดยนำมิวสิกวิดีโอเพลง "เชอเซปา" และ "เน็กซ์เพลนเอาต์" มาผสมผสานกัน
ซิงเกิลนี้ออกจำหน่ายระหว่างการออกคอนเสิร์ตทัวร์ฟอลลิงอินทูยูที่ยุโรปครั้งที่ 2 ขึ้นอันดับสูงสุดที่ 8 ในไอร์แลนด์ และอันดับที่ 11 ในสหราชอาณาจักร
ในวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2540 เซลีนขับร้องเพลง "คอลเดอะแมน" กับคณะประสานเสียงกอสเปล 30 คนระหว่างพิธีการประกาศรางวัลเวิลด์ มิวสิก อวอร์ดส ในคืนนั้นเธอได้รับรางวัล 3 รางวัลได้แก่ ศิลปินหญิงชาวแคนาดาที่มียอดขายสูงสุด (Best-selling Canadian Female Singer), ศิลปินที่มียอดขายสูงสุด (Best-selling Artist) และ ศิลปินป๊อปที่มียอดขายสูงสุด () Best-selling Pop Artist) ภายหลังยอดขายของเธอหลังปี พ.ศ. 2539 มีมากกว่า 25 ล้านชุด ซึ่งนับเป็นปีที่ 2 ที่เธอมียอดจำหน่ายอัลบั้มมากกว่า 20 ล้านชุดทั่วโลก
ในปี พ.ศ. 2551 เพลง "คอลเดอะแมน" ได้บรรจุไว้ในอัลบั้มรวมเพลงฮิต มายเลิฟ: อัลติเมตเอสเซนเชียลคอลเลกชัน ฉบับยุโรป
รูปแบบและรายชื่อเพลง

ซีดีซิงเกิลยุโรป
"Call the Man" (radio edit) – 4:22
"Medley Starmania" (live) – 6:33
แม็กซีซิงเกิลยุโรปและสหราชอาณาจักร
"Call the Man" (radio edit) – 4:22
"Medley Starmania" (live) – 6:33
"If We Could Start Over" – 4:22
"Refuse to Dance" – 4:21
แม็กซีซิงเกิลยุโรปและสหราชอาณาจักร ชุดที่ 2
"Call the Man" (album version) – 6:08
"Little Bit of Love" – 4:27
"Did You Give Enough Love" – 4:20
"Because You Loved Me" (live) – 5:08
แม็กซีซิงเกิลเทปสหราชอาณาจักร
"Call the Man" (radio edit) – 4:22
"Medley Starmania" (live) – 6:33
"Because You Loved Me" (live) – 5:08
ฉบับอย่างเป็นทางการ

"Call the Man" (radio edit) – 4:22
"Call the Man" (album version) – 6:08
ชาร์ต

| ชาร์ต (พ> ศ. 2540) | อันดับ สูงสุด |
| --- | --- |
Belgian Flanders Singles Chart: 45
Belgian Wallonia Singles Chart: 26
Dutch Singles Chart: 69
European Singles Chart: 68
Irish Singles Chart: 8
UK Singles Chart: 11
เห็ดระโงกหิน

| เห็ดระโงกหิน |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Fungi
หมวด:: Basidiomycota
ชั้น:: Agaricomycetes
ชั้นย่อย:: Agaricomycetidae
อันดับ:: Agaricales
วงศ์:: Amanitaceae
สกุล:: Amanita
สปีชีส์:: A.  phalloides
ชื่อทวินาม
Amanita phalloides (Vaill. ex Fr.) Link

เห็ดระโงกหิน (อังกฤษ: death cap; ชื่อวิทยาศาสตร์: Amanita phalloides) เป็นเห็ดราที่มีพิษถึงตาย อยู่ในไฟลัมเบสิดิโอไมโคตา เห็ดระโงกหินกระจายพันธุ์อย่างกว้างขวางในทวีปยุโรป มีความสัมพันธ์แบบสมชีพกับพืชใบกว้างหลายชนิด ในบางกรณี เห็ดระโงกหินถูกนำไปยังบริเวณใหม่โดยการปลูกต้นโอ๊ก เกาลัดและสนเขาที่ไม่ใช่ชนิดในท้องถิ่น ดอกเห็ดขนาดใหญ่ปรากฏในฤดูร้อนและฤดูใบไม้ร่วง หมวกมักมีสีออกเขียว โดยมีลายและครีบเห็ดสีขาว
เห็ดระโงกหินเป็นเห็ดพิษที่คล้ายเห็ดชนิดที่กินได้หลายชนิด (ที่โดดเด่นที่สุดคือ เห็ดซีซาร์และเห็ดฟาง) ที่มนุษย์บริโภคทั่วไป จึงเพิ่มความเสี่ยงการได้รับสารพิษโดยบังเอิญ เห็ดระโงกหินเป็นหนึ่งในเห็ดที่มีพิษร้ายแรงที่สุดเท่าที่ทราบ และเป็นสาเหตุการเสียชีวิตส่วนใหญ่จากการได้รับพิษเห็ด เห็ดระโงกหินเป็นหัวข้อการวิจัยอย่างมาก และมีการแยกสารที่ออกฤทธิ์ทางชีววิทยาหลายชนิด สารพิษหลัก คือ แอลฟาอะแมนิติน (α-amanitin) ซึ่งไปทำลายตับและไต โดยมักถึงตาย
บรรณานุกรม

Benjamin, Denis R. (1995). Mushrooms: Poisons and Panaceas—A Handbook for Naturalists, Mycologists and Physicians. New York: WH Freeman and Company. ISBN 0-7167-2600-9.
อัล ปาชิโน
ประวัติ

อัลเฟรโด เจมส์ ปาชิโน เกิดเมื่อวันพฤหัสบดีที่ 25 เมษายน ค.ศ. 1940 ที่ย่านอีสต์ฮาเลม ซึ่งเป็นชุมชนของคนที่มีเชื้อสายลาตินอเมริกา​และอิตาเลียน​ ในเขตแมนแฮตตัน, นครนิวยอร์ก โดยเขาเป็นลูกชายของ ซัลวาโตเร ปาชิโน และ โรเซ เจราร์ดี สองสามีภรรยาชาวอเมริกันเชื้อสายอิตาเลียนที่มาจากแคว้นซิซิลี​ (พ่อของเขามาจากจังหวัดเมสซีนา ​และ แม่ของเขามาจากจังหวัดปาแลร์โม​) ​ต่อมาในขณะที่เขาอายุได้เพียง 2 ปี พ่อกับแม่ของเขาก็ได้ตัดสินใจหย่าขาดจากกันทำให้ โรเซ แม่ของเขาต้องพาเขาย้ายออกจากแมนแฮตตันและย้ายไปอยู่ที่เดอะบร็องซ์ร่วม​กับคุณตาและคุณยายซึ่งอพยพมาจากปาแลร์โม​ ส่วนพ่อของเขาย้ายไปทำงานด้านการเป็นตัวแทนขายประกันที่ลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย
อัล ปาชิโน มีชื่อเล่นว่า "ซอนนี" ในวัยเด็กเขามีความสามารถทางด้านกีฬาและมีความใฝ่ฝันจะเป็นนักกีฬาเบสบอลอาชีพ โดยอัล ปาชิโน ​เข้ารับการศึกษาในชั้นมัธยมต้นที่โรงเรียนมัธยมเฮอร์แมน ริดเดอร์ ซึ่งเป็นโรงเรียนรัฐบาลในเดอะบร็องซ์ จากนั้นเขาได้ไปสมัครทดสอบออดิชัน​เพื่อเข้าเรียนต่อในระดับมัธยมปลายที่โรงเรียนสอนการแสดง ซึ่งเป็นโรงเรียนในระบบการศึกษาทางเลือกของรัฐบาล ในแมนแฮตตัน หลังจากเขาผ่านการทดสอบและได้เข้าเรียนต่อ แม่ของเขากลับไม่เห็นด้วยที่เขาเลือกเรียนการแสดงแทนการเรียนต่อในวิชาสามัญจนทั้งคู่เกิดการโต้เถียงกันขึ้น อัล ปาชิโน จึงตัดสินใจออกจากบ้านและหางานเล็ก ๆ น้อย ๆ ทำ เช่น เป็นคนส่งเอกสาร, เด็กเก็บโต๊ะในร้านอาหาร, ภารโรง หรือเสมียนในที่ทำการไปรษณีย์ เพื่อส่งตัวเองเรียน
อัล ปาชิโน ติดนิสัยดื่มสุราและสูบบุหรี่จัดตั้งแต่ยังเป็นวัยรุ่นตอนต้น โดยเขาเริ่มสูบกัญชา​ตั้งแต่อายุได้เพียง 13 ปี อย่างไรก็ตามเขาหลีกเลี่ยงที่จะใช้สารเสพติด​ชนิดร้ายแรงเนื่องจากเพื่อนสนิทของเขา 2 คนเสียชีวิตจากการเสพยาเกินขนาดตั้งแต่อายุน้อย ๆ ในช่วงวัยรุ่นเขามักจะก่อเหตุทะเลาะวิวาทและมีปัญหาด้านวินัยกับทางโรงเรียนอยู่เป็นประจำ และทำได้แค่แสดงละครเวทีที่ชั้นใต้ดินของโรงละครแห่งหนึ่ง หนำซ้ำยังถูกปฏิเสธจากสถาบันการแสดงที่มีชื่อเสียงอย่าง Actors Studio อย่างไรก็ตามเขายังได้เข้ามาอยู่ในสถาบันสอนศิลปะการแสดง​ HB Studio แต่ยังคงต้องอาศัยนอนที่ชั้นใต้ดินของโรงละคร หรือขออาศัยอยู่กับเพื่อนสนิท ต่อมาในปี 1962 ในขณะที่อายุ 22 ปี เขาได้รับทราบข่าวว่า โรเซ แม่ของเขาได้เสียชีวิตลงอีกทั้งคุณตาของเขาก็มาเสียชีวิตไปในปีถัดมา ซึ่งเขาเคยให้สัมภาษณ์ว่าช่วงเวลาดังกล่าวเป็นช่วงเวลาที่ย่ำแย่ที่สุดในชีวิตของเขา
หลังจากฝึกศิลปะการแสดงที่ HB Studio นานถึง 4 ปี อัล ปาชิโน สมัครออดิชันเพื่อเข้าสู่ Actors Studio อีกครั้งและในครั้งนี้เขาประสบความสำเร็จได้เข้าสู่สถาบัน โดยเขาได้เรียนเทคนิคการแสดงชั้นสูงจาก ลี สตราสเบิร์ก​ (ต่อมาทั้งคู่ได้แสดงร่วมกันใน เดอะ ก็อดฟาเธอร์ ภาค 2 และ แอนด์จัสติซฟอร์ออล​)
ในปี 2000 ภายหลังจาก อัล ปาชิโน ประสบความสำเร็จอย่างสูงในฮอลลีวูดเขาได้รับเกียรติให้เป็นประธานร่วมของ Actors Studio ร่วมกับศิษย์เก่าอย่าง เอลเลน เบอร์สติน ​และ ฮาร์วีย์ ไคเทล
ผลงานการแสดงละครเวที

อัล ปาชิโน่ ได้เริ่มต้นอาชีพนักแสดงในปี ค.ศ. 1967 จากการเป็นนักแสดงละครเวทีของโรงละครชาร์ลส์ ในเมืองบอสตัน รัฐแมสซาชูเซตส์ โดยเขาได้รับค่าตัวในฐานะนักแสดงอาชีพครั้งแรกเพียงสัปดาห์ละ 125 ดอลลาร์สหรัฐ จากการแสดงละครเวทีที่สร้างจากบทประพันธ์ของ คลิฟฟอร์ด โอเด็ตส์ เรื่อง Awake and Sing! ต่อมาเขาได้แสดงในละครเวทีที่มีเนื้อหาเสียดสีสงครามเวียดนามเรื่อง America Hurrah (บทประพันธ์โดย ฌ็อง-โกลด ว็อง อิตัลลี) การแสดงเรื่องดังกล่าวทำให้เขาได้พบกับ จิล เคลย์เบิร์ก นักแสดงละครบรอดเวย์หญิง ที่เพิ่งเข้าสู่วงการเช่นเดียวกันกับเขาและได้แสดงร่วมกัน โดย อัล ปาชิโน ได้คบหากับ จิล เคลียร์เบิร์ก ยาวนานถึง 5 ปี และได้พากันย้ายกลับไปอยู่ที่นครนิวยอร์ก ก่อนที่ทั้งสองคนจะได้เป็นนักแสดงชื่อดังของฮอลลีวูดในเวลาต่อมา
ในปี 1968 หลังจากย้ายกลับมาที่นครนิวยอร์ก อัล ปาชิโน ได้แสดงในโรงละครแอสเตอร์เพลส ในเขตแมนแฮตตัน โดยเขาประสบความสำเร็จจากการแสดงนำในละครเวทีเรื่อง The Indian Wants the Bronx ที่สร้างโดยอิสราเอล โฮโรวิตช์ ซึ่งได้รับความนิยมจนต้องจัดแสดงถึง 177 รอบ โดยในการแสดงดังกล่าวได้ จอห์น คาซาล มารับบทเป็นนักแสดงสมทบ ซึ่งจากความสำเร็จของเรื่องนี้ทำให้ทั้ง อัล ปาชิโน และ จอห์น คาซาล ได้รับรางวัลโอบีอวอร์ด ในสาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยมและนักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม และเริ่มมีชื่อเสียงในฐานะนักแสดงละครบรอดเวย์ ก่อนที่ในภายหลังทั้งคู่จะกลายเป็นนักแสดงที่มีชื่อเสียงในวงการภาพยนตร์สหรัฐ และได้แสดงร่วมกันในภาพยนตร์ที่ประสบความสำเร็จทั้งชุดภาพยนตร์ เดอะ ก็อดฟาเธอร์ และ ปล้นกลางแดด
อัล ปาชิโน ถูกชักชวนให้เข้าสู่วงการภาพยนตร์สหรัฐโดย มาร์ติน เบรกแมน ซึ่งเป็นโปรดิวเซอร์ภาพยนตร์ชื่อดัง ที่ได้เข้ามาชมละครเวทีเรื่อง The Indian Wants the Bronx และประทับใจในฝีมือการแสดงของเขา จึงได้เข้ามาเป็นผู้จัดการส่วนตัวและชักชวนให้เข้าสู่วงการภาพยนตร์ฮอลลีวูด ต่อมาเขาและ จิล เคลย์เบิร์ก นักแสดงสาวที่กำลังคบหาอยู่ด้วยกันในขณะนั้น ได้มีผลงานการแสดงที่ได้ออกอากาศทางโทรทัศน์เป็นครั้งแรก โดยทั้งคู่ได้ร่วมแสดงในละครโทรทัศน์แนวสืบสวน-อาชญากรรมเรื่อง N.Y.P.D. ฤดูกาลที่ 2 ทางช่องเอบีซี จำนวน 1 ตอน
เดือนกุมภาพันธ์ ปี 1969 อัล ปาชิโน ได้แสดงละครบรอดเวย์เรื่อง Does a Tiger Wear a Necktie? ที่โรงละครเบลาสโก โดยทำการแสดงทั้งสิ้น 39 รอบ และได้รับคำชื่นชมในฝีมือการแสดงอย่างมากจนทำให้เขาได้รับรางวัลโทนีเป็นครั้งแรก ต่อมาในยุคคริสต์ทศวรรษ 1970 แม้ว่าเขาจะเริ่มมีชื่อเสียงมาจากผลงานการแสดงในภาพยนตร์เรื่อง เดอะ ก็อดฟาเธอร์ แต่เขาก็ยังคงมีผลงานการแสดงในละครเวทีควบคู่กันไปด้วย โดยในปี 1973 เขาแสดงในละครที่ประพันธ์โดย วิลเลียม เชกสเปียร์ เรื่อง ริชาร์ด ที่ 3 ซึ่งเขาได้รับบทเป็น พระเจ้าริชาร์ดที่ 3 แห่งอังกฤษ และจากผลงานในการแสดงละครเวทีเรื่อง The Basic Training of Pavlo Hummel ในปี 1977 ทำให้เขาได้รับรางวัลโทนี เป็นสมัยที่ 2 ของตนเอง
อัล ปาชิโน ถือเป็นนักแสดงชายแถวหน้าของวงการภาพยนตร์สหรัฐที่มักจะมีผลงานในละครเวทีอยู่เป็นระยะ ๆ โดยผลงานการแสดงละครเวทีในช่วงหลังของเขาที่โดดเด่น เช่น การรับบทเป็น มาร์ก แอนโธนี ในเรื่อง จูเลียส ซีซาร์ ในปี 1988, การแสดงในละครองค์เดียวที่ประพันธ์โดย ออสการ์ ไวลด์ เรื่อง สะโลเม (รับบทเป็นเจ้าชายเฮโรด อันตีปัส ผู้ปกครองแคว้นกาลิลี) และการรับบทเป็น ไชลอก ในเรื่อง เวนิสวาณิช
ผลงานการแสดงภาพยนตร์

เมื่อ อัล ปาชิโน เริ่มมีชื่อเสียงจากการแสดงละครเวที เขาจึงได้รับโอกาสในการแสดงภาพยนตร์เป็นครั้งแรกในบทบาทตัวประกอบในภาพยนตร์ที่ผลิตโดยสถานีซีบีเอสเรื่อง Me, Natalie ในปี 1969 ซึ่งภาพยนตร์เรื่องนี้ถึงแม้ว่าจะเป็นภาพยนตร์อิสระที่ใช้ทุนสร้างต่ำแต่กลับได้รับกระแสชื่นชมอย่างมากจากนักวิจารณ์และสื่อมวลชน รวมทั้งได้รับรางวัลลูกโลกทองคำ สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมและได้รับการเสนอชื่อให้เข้าชิงรางวัลแกรมมี สาขาเพลงประกอบภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ซึ่งจากความสำเร็จของภาพยนตร์ส่งผลให้ อัล ปาชิโน ที่รับบทบาทตัวประกอบเริ่มได้รับความสนใจและได้เซ็นสัญญากับบริษัทจัดหานักแสดง
ผลงานการแสดงภาพยนตร์ > ยุค 1970

หลังจากเป็นตัวประกอบในภาพยนตร์เรื่อง Me, Natalie เขาก็ได้รับบทนักแสดงนำเป็นครั้งแรกในภาพยนตร์โรแมนติก-ดรามา เรื่อง The Panic in Needle Park (ค.ศ. 1971) ซึ่งเขาต้องรับบทเป็น"บ็อบบี" ชายติดเฮโรอีน ที่ถูกยาเสพย์ติดเข้าครอบงำชีวิต โดยบทบาทนี้เดิมทีทางผู้สร้างได้เคยทาบทาม จิม มอร์ริสัน นักร้องนำของวงเดอะดอส์ ให้มารับบทบาทดังกล่าว แต่การเจรจาไม่ประสบผลสำเร็จ บทบาทนี้จึงตกมาอยู่กับอัล ปาชิโน
ชีวิตส่วนตัว

อัล ปาชิโน มีบุตรทั้งหมด 4 คน โดยบุตรคนแรกของเขาคือ จูลี มารี ปาชิโน (เกิดปี ค.ศ. 1989)​ ซึ่งเป็นบุตรสาวที่เกิดกับ แจน ทาแรนต์ อดีตครูสอนการแสดงชาวอเมริกัน ต่อมาเขามีบุตรที่เป็นแฝด​ชาย-หญิงอีก 2 คน คือ แอนทอน เจมส์ ปาชิโน และ โอลิเวียร์ โรส ปาชิโน (เกิดปี ค.ศ. 2001)​ ซึ่งเกิดกับ เบเวอร์ลี ดีแอนเจโล นักแสดงหญิงชาวอเมริกัน ด้วยวิธีการทำเด็กหลอดแก้ว จนกระทั่งในปี ค.ศ. 2023 เขาได้รับการบันทึกให้เป็นหนึ่งในยี่สิบผู้ชายอายุมากที่สุดในโลกที่สามารถมีบุตรได้เมื่อเขามีลูกชายชื่อ โรมัน ปาชิโน ในขณะที่อายุ 83 ปี ซึ่งเป็นบุตรชายที่เกิดกับ นูร์ อัลฟัลลาฮ์ โปรดิวเซอร์ภาพยนตร์ ขาวคูเวต-อเมริกัน ที่อายุน้อยกว่าเขาถึง 54 ปี
นอกจากนี้ อัล ปาชิโน ยังเคยคบหากับไดแอน คีตัน​ และ ลูซิลา โพลัค นางแบบชาวอาร์เจนตินา​
ผลงานการแสดง

| --- | --- |
†: ยังไม่ได้ออกเผยแพร่
ผลงานการแสดง > ผลงานทางโทรทัศน์

| Year | Title | Role | Director | Notes | Ref>  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1968 | N.Y.P.D. | John James | David Pressman | Episode: "Deadly Circle of Violence" |  |
| 2003 | Angels in America | Roy Cohn | Mike Nichols | 6 episodes |  |
| 2010 | ขอฆ่าด้วยปราณี | Dr. Jack Kevorkian | Barry Levinson | Television film |  |
| 2013 | Phil Spector | Phil Spector | David Mamet | Television film |  |
| 2018 | สุดยอดโค้ช | Joe Paterno | Barry Levinson | Television film |  |
| 2020 | นักล่านาซี | Meyer Offerman | Various | 10 episodes |  |
แหล่งข้อมูลอื่น

Al Pacino ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
ชีวประวัติ Al Pacino ที่ อินเทอร์เน็ตบรอดเวย์ดาตาเบส
| ด ค กรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม |
| --- | --- |
1928–1940:  เอมีล ยันนิงส์ (1928)  วอร์เนอร์ แบ็กซ์เตอร์ (1929)  จอร์จ อาร์ลิสส์ (1930)  ลิโอเนล แบร์รีมัวร์ (1931)  เฟรดริก มาร์ช/วอลเลซ บีรี (1932)  ชาลส์ ลาฟตัน (1933)  คลาร์ก เกเบิล (1934)  วิกเตอร์ แม็กลาเกล็น (1935)  พอล มุนี (1936)  สเปนเซอร์ เทรซี (1937)  สเปนเซอร์ เทรซี (1938)  รอเบิร์ต ดอแนต (1939)  เจมส์ สจวร์ต (1940) 
1941–1960:  แกรี คูเปอร์ (1941)  เจมส์ แคกนีย์ (1942)  พอล ลูคัส (1943)  บิง ครอสบี (1944)  เรย์ มิลแลนด์ (1945)  เฟรดริก มาร์ช (1946)  โรนัลด์ คอลแมน (1947)  ลอเรนซ์ โอลิวีเอร์ (1948)  บรอเดริก ครอว์ฟอร์ด (1949)  โฮเซ เฟร์เรร์ (1950)  ฮัมฟรีย์ โบการ์ต (1951)  แกรี คูเปอร์ (1952)  วิลเลียม โฮลเดน (1953)  มาร์ลอน แบรนโด (1954)  เออร์เนสต์ บอร์กไนน์ (1955)  ยูล บรีนเนอร์ (1956)  อเล็ก กินเนสส์ (1957)  เดวิด นิเวน (1958)  ชาร์ลตัน เฮสตัน (1959)  เบิร์ต แลนแคสเตอร์ (1960) 
1961–1980:  มักซีมีเลียน เชลล์ (1961)  เกรกอรี เพก (1962)  ซิดนีย์ พอยเทียร์ (1963)  เรกซ์ แฮร์ริสัน (1964)  ลี มาร์วิน (1965)  พอล สโกฟีลด์ (1966)  ร็อด ชไตเกอร์ (1967)  คลิฟฟ์ รอเบิร์ตสัน (1968)  จอห์น เวย์น (1969)  จอร์จ ซี. สกอตต์ (1970)  จีน แฮกแมน (1971)  มาร์ลอน แบรนโด (1972)  แจ็ก เลมมอน (1973)  อาร์ต คาร์นีย์ (1974)  แจ็ก นิโคลสัน (1975)  ปีเตอร์ ฟินช์ (1976)  ริชาร์ด เดรย์ฟัส (1977)  จอน วอยต์ (1978)  ดัสติน ฮอฟแมน (1979)  โรเบิร์ต เดอ นิโร (1980) 
1981–2000:  เฮนรี ฟอนดา (1981)  เบน คิงสลีย์ (1982)  โรเบิร์ต ดูวัล (1983)  เอฟ. เมอร์รีย์ เอบราฮัม (1984)  วิลเลียม เฮิร์ต (1985)  พอล นิวแมน (1986)  ไมเคิล ดักลาส (1987)  ดัสติน ฮอฟแมน (1988)  แดเนียล เดย์-ลูวิส (1989)  เจเรมี ไอเอินส์ (1990)  แอนโทนี ฮ็อปกินส์ (1991)  อัล ปาชิโน (1992)  ทอม แฮงส์ (1993)  ทอม แฮงส์ (1994)  นิโคลัส เคจ (1995)  เจฟฟรีย์ รัช (1996)  แจ็ก นิโคลสัน (1997)  โรแบร์โต เบนิญญี (1998)  เควิน สเปซีย์ (1999)  รัสเซล โครว์ (2000) 
2001–ปัจจุบัน:  เดนเซล วอชิงตัน (2001)  เอเดรียน โบรดี (2002)  ฌอน เพนน์ (2003)  เจมี ฟ็อกซ์ (2004)  ฟิลิป ซีมัวร์ ฮอฟฟ์แมน (2005)  ฟอเรสต์ วิตเทกเกอร์ (2006)  แดเนียล เดย์-ลูวิส (2007)  ฌอน เพนน์ (2008)  เจฟฟ์ บริดเจส (2009)  โคลิน เฟิร์ธ (2010)  ฌ็อง ดูว์ฌาร์แด็ง (2011)  แดเนียล เดย์-ลูวิส (2012)  แมทธิว แม็คคอนาเฮย์ (2013)  เอดดี เรดเมน (2014)  ลีโอนาร์โด ดิแคพรีโอ (2015)  เคซีย์ แอฟเฟล็ก (2016)  แกรี โอลด์แมน (2017)  รามี แมลิก (2018)  วาคีน ฟีนิกซ์ (2019)  แอนโทนี ฮ็อปกินส์ (2020)  วิลล์ สมิธ (2021)  เบรนแดน เฟรเซอร์ (2022)  คิลเลียน เมอร์ฟี (2023) 
| ด ค กผู้ได้รับรางวัลสามมงกุฎแห่งการแสดง |
| --- | --- |
 แจ็ก อัลเบิร์ตสัน  แอนน์ แบนครอฟต์  อิงกริด เบิร์กแมน  เชอร์ลีย์ บูท  เอลเลน เบอร์สติน  ไวโอลา เดวิส  เมลวิน ดักลาส  เฮเลน เฮส์  เจเรมี ไอเอินส์  เกลนดา แจ็กสัน  เจสซิกา แลงจ์  ฟรานเซส แม็คดอร์มานด์  เฮเลน เมียร์เรน  ทอมัส มิตเชลล์  รีตา มอเรโน  อัล ปาชิโน  คริสโตเฟอร์ พลัมเมอร์  วาเนสซา เรดเกรฟ  เจสัน โรบาดส์  เจฟฟรีย์ รัช  พอล สโกฟีลด์  แมกกี สมิธ  มอรีน สเตเปิลตัน  เจสซิกา แทนดี้ 
อัล ปาชิโน ในละครบรอดเวย์เรื่อง The Basic Training of Pavlo Hummel ปี ค.ศ. 1977
ปาชิโน และ เจมส์ คาน ในปี 1972
อี ดง-กุก

| --- | --- |
อี ดง-กุก
ฮันกึล: 이동국
ฮันจา: 李同國
อาร์อาร์: I Dong-guk 
เอ็มอาร์: I Tongguk 
อี ดง-กุก (เกาหลี: 이동국) เกิดเมื่อวันที่ 29 เมษายน ค.ศ. 1979 เป็นนักฟุตบอลชาวเกาหลีใต้ เล่นในตำแหน่งกองหน้า ปัจจุบันเล่นให้กับชอนบุกฮุนไดมอเตอร์ในเคลีก และ ฟุตบอลทีมชาติเกาหลีใต้
เกียรติประวัติ > รางวัลส่วนตัว

เอเอฟซี U-19 แชมเปียนชิพ ดาวซัลโว: 1998
K-League Rookie of the Year: 1998
ดาวซัลโวของเอชียนคัพ: 2000
เคลีกออลสตาร์ซอคเกอร์ MVP: 2003
ดาวซัลโวประจำฤดูกาลของเคลีก: 2009
K-League MVP Award: 2009, 2011
K-League Top Assistor Award: 2011
K-League Best XI: 2009, 2011, 2012
เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก ดาวซัลโว: 2011
เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก MVP: 2011
เกียรติประวัติ > สโมสร

เอฟเอคัพ รองชนะเลิศ: 2001, 2002
เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก ชนะเลิศ: 1998
เอเชียนซูเปอร์คัพ รองชนะเลิศ: 1998
อโฟร-เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก รองชนะเลิศ: 1998
เอทรีแชมเปียนส์ชิพ รองชนะเลิศ: 2005
เคลีก ชนะเลิศ: 2009, 2011
เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก รองชนะเลิศ: 2011
สถิติ

| ประเทศ> ฤดูกาล | ประเทศ> สโมสร | ประเทศ> ลีก | ลีก> Apps | ลีก> Goals | คัพ> Apps | คัพ> Goals | ลีกคัพ> Apps | ลีกคัพ> Goals | สมาพันธ์> Apps | สมาพันธ์> Goals | รวม> Apps | รวม> Goals |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |

| เกาหลีใต้ | เกาหลีใต้ | เกาหลีใต้ | ลีก | ลีก | โคเรียเอฟเอคัพ | โคเรียเอฟเอคัพ | ลีกคัพ | ลีกคัพ | เอเชีย | เอเชีย | รวม | รวม |
| 1998 | โปฮัง สตีลเลอส์ | เคลีก | 15 | 7 |  |  | 9 | 4 |  |  | 24 | 11 |
| 1999 | โปฮัง สตีลเลอส์ | เคลีก | 15 | 7 |  |  | 4 | 1 |  |  | 19 | 8 |
| 2000 | โปฮัง สตีลเลอส์ | เคลีก | 7 | 4 |  |  | 1 | 0 | - | - | 8 | 4 |

| เยอรมนี | เยอรมนี | เยอรมนี | ลีก | ลีก | เดเอ็ฟเบ-โพคาล | เดเอ็ฟเบ-โพคาล | อื่น | อื่น | ยุโรป | ยุโรป | รวม | รวม |
| 2000–01 | แวรเดอร์ เบรเมน | บุนเดิสลีกา | 7 | 0 | 0 | 0 | - | - | 0 | 0 | 7 | 0 |

| เกาหลีใต้ | เกาหลีใต้ | เกาหลีใต้ | ลีก | ลีก | โคเรียเอฟเอคัพ | โคเรียเอฟเอคัพ | ลีกคัพ | ลีกคัพ | เอเชีย | เอเชีย | รวม | รวม |
| 2001 | โปฮัง สตีลเลอส์ | เคลีก | 17 | 3 |  |  | 0 | 0 | - | - | 17 | 3 |
| 2002 | โปฮัง สตีลเลอส์ | เคลีก | 21 | 7 |  |  | 0 | 0 | - | - | 21 | 7 |
| 2003 | กวางจู ซังมัว | เคลีก | 27 | 11 | 0 | 0 | - | - | - | - | 27 | 11 |
| 2004 | กวางจู ซังมัว | เคลีก | 19 | 1 | 2 | 0 | 4 | 3 | - | - | 25 | 4 |
| 2005 | กวางจู ซังมัว | เคลีก | 0 | 0 | 0 | 0 | 1 | 0 | - | - | 1 | 0 |
| 2005 | โปฮัง สตีลเลอส์ | เคลีก | 17 | 3 | 3 | 0 | 7 | 4 | - | - | 27 | 7 |
| 2006 | โปฮัง สตีลเลอส์ | เคลีก | 10 | 7 | 0 | 0 | 0 | 0 | - | - | 10 | 7 |

| อังกฤษ | อังกฤษ | อังกฤษ | ลีก | ลีก | เอฟเอคัพ | เอฟเอคัพ | ลีกคัพ | ลีกคัพ | ยุโรป | ยุโรป | รวม | รวม |
| 2006–07 | มิดเดิลสโบร | พรีเมียร์ลีก | 9 | 0 | 2 | 0 | 0 | 0 | - | - | 11 | 0 |
| 2007–08 | มิดเดิลสโบร | พรีเมียร์ลีก | 14 | 0 | 2 | 1 | 2 | 1 | - | - | 18 | 2 |

| เกาหลีใต้ | เกาหลีใต้ | เกาหลีใต้ | ลีก | ลีก | โคเรียเอฟเอคัพ | โคเรียเอฟเอคัพ | ลีกคัพ | ลีกคัพ | เอเชีย | เอเชีย | รวม | รวม |
| 2008 | ชองนัมอิลห์วาชอนมา | เคลีก | 10 | 2 | 0 | 0 | 3 | 0 | - | - | 13 | 2 |
| 2009 | ชอนบุกฮุนไดมอเตอร์ | เคลีก | 29 | 21 | 4 | 4 | 3 | 1 | - | - | 36 | 26 |
| 2010 | ชอนบุกฮุนไดมอเตอร์ | เคลีก | 28 | 12 | 0 | 0 | 2 | 1 | 5 | 3 | 35 | 16 |
| 2011 | ชอนบุกฮุนไดมอเตอร์ | เคลีก | 29 | 16 | 1 | 0 | 0 | 0 | 6 | 9 | 34 | 25 |
| 2012 | ชอนบุกฮุนไดมอเตอร์ | เคลีก | 40 | 26 | 1 | 1 | - | - | 6 | 4 | 47 | 31 |
| รวม | เกาหลีใต้ | เกาหลีใต้ | 265 | 114 | 11 | 5 | 34 | 14 | 17 | 16 | 327 | 149 |
| รวม | เยอรมนี | เยอรมนี | 7 | 0 | 0 | 0 | - | - | 0 | 0 | 7 | 0 |
| รวม | อังกฤษ | อังกฤษ | 23 | 0 | 4 | 1 | 2 | 1 | - | - | 29 | 2 |
| รวมทั้งหมด | รวมทั้งหมด | รวมทั้งหมด | 295 | 114 | 15 | 6 | 36 | 15 | 17 | 16 | 363 | 151 |
| ทีมชาติเกาหลีใต้> ปี | ทีมชาติเกาหลีใต้> นัด | ทีมชาติเกาหลีใต้> ประตู |
| --- | --- | --- |

| 1998 | 8 | 0 |
1999: 0
| 2000 | 10 | 8 |
| 2001 | 6 | 1 |
| 2002 | 4 | 0 |
| 2003 | 1 | 0 |
| 2004 | 10 | 8 |
| 2005 | 15 | 4 |
| 2006 | 9 | 1 |
| 2007 | 7 | 0 |
2008: 0
| 2009 | 4 | 0 |
| 2010 | 10 | 3 |
| 2011 | 2 | 0 |
| 2012 | 8 | 5 |
| รวม | 94 | 30 |
ประตูในนามทีมชาติ

| วันที่ | สถานที่ | คู่แข่ง | สกอร์ | ผล | รายการ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 17 February 2000 | ลอสแองเจิลลิส |  คอสตาริกา | 1 goal | 2–2 | 2000 CONCACAF Gold Cup |
| 7 October 2000 | ดูไบ |  ออสเตรเลีย | 1 goal | 4–2 | 2000 LG Cup |
| 19 October 2000 | ทริโพลลิ |  อินโดนีเซีย | 3 goals | 3–0 | 2000 AFC Asian Cup |
| 23 October 2000 | ทริโพลลิ |  อิหร่าน | 1 goal | 1–1  (ต่อเวลา) | 2000 AFC Asian Cup |
| 26 October 2000 | เบรุต |  ซาอุดีอาระเบีย | 1 goal | 1–2 | 2000 AFC Asian Cup |
| 29 October 2000 | เบรุต |  จีน | 1 goal | 1–0 | 2000 AFC Asian Cup |
| 16 September 2001 | ปูซาน |  ไนจีเรีย | 1 goal | 2–1 | Friendly |
| 10 July 2004 | กวางจู |  บาห์เรน | 1 goal | 2–0 | Friendly |
| 23 July 2004 | จินาน |  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ | 1 goal | 2–0 | 2004 AFC Asian Cup |
| 27 July 2004 | จินาน |  คูเวต | 2 goals | 4–0 | 2004 AFC Asian Cup |
| 31 July 2004 | จินาน |  อิหร่าน | 1 goal | 3–4 | 2004 AFC Asian Cup |
| 8 September 2004 | นครโฮจิมินห์ |  เวียดนาม | 1 goal | 2–1 | 2006 FIFA World Cup qualification |
| 17 November 2004 | โซล |  มัลดีฟส์ | 1 goal | 2–0 | 2006 FIFA World Cup qualification |
| 19 December 2004 | ปูซาน |  เยอรมนี | 1 goal | 3–1 | Friendly |
| 9 February 2005 | โซล |  คูเวต | 1 goal | 2–0 | 2006 FIFA World Cup qualification |
| 30 March 2005 | โซล |  อุซเบกิสถาน | 1 goal | 2–1 | 2006 FIFA World Cup qualification |
| 8 June 2005 | คูเวตซิตี |  คูเวต | 1 goal | 4–0 | 2006 FIFA World Cup qualification |
| 16 November 2005 | โซล |  เซอร์เบียและมอนเตเนโกร | 1 goal | 2–0 | Friendly |
| 15 February 2006 | ลอสแอนเจลิส |  เม็กซิโก | 1 goal | 1–0 | Friendly |
| 7 February 2010 | โตเกียว |  ฮ่องกง | 1 goal | 5–0 | 2010 EAFF Championship |
| 14 February 2010 | โตเกียว |  ญี่ปุ่น | 1 goal | 3–1 | 2010 EAFF Championship |
| 3 March 2010 | ลอนดอน |  โกตดิวัวร์ | 1 goal | 2–0 | Friendly |
| 25 February 2012 | Jeonju |  อุซเบกิสถาน | 2 goals | 4–2 | Friendly |
| 29 February 2012 | โซล |  คูเวต | 1 goal | 2–0 | 2014 FIFA World Cup qualification |
| 11 September 2012 | ทาซเคนต์ |  อุซเบกิสถาน | 1 goal | 2–2 | 2014 FIFA World Cup qualification |
| 14 November 2012 | ฮวาซอง |  ออสเตรเลีย | 1 goal | 1–2 | Friendly |
แหล่งข้อมูลอื่น

National Team Player Record (เกาหลี)
อี ดง-กุก ที่ kleague.com
อี ดง-กุก – สถิติการลงแข่งจากสหพันธ์ฟุตบอลระหว่างประเทศ (FIFA) (ในภาษาอังกฤษ)
อี ดง-กุก ที่ National-Football-Teams.com
ฟรันซิสโก โรดริเกซ

อดีตประธานาธิบดีปานามา
| ฟรันซิสโก โรดริเกซ |
| --- | --- |

ประธานาธิบดีปานามา   เฉพาะกาล
ดำรงตำแหน่ง 1 กันยายน ค.ศ. 1989 – 20 ธันวาคม ค.ศ. 1989
รองประธานาธิบดี: การ์โลส โอโซเรส
ก่อนหน้า: มานูเอล โซลิส ปัลมา
ถัดไป: กิเยร์โม เอนดารา
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ฟรันซิสโก อันโตนิโอ โรดริเกซ โปเบดา  (1938-11-24) 24 พฤศจิกายน ค.ศ. 1938 (86 ปี) จังหวัดเอร์เรรา ประเทศปานามา
พรรคการเมือง: พรรคปฏิวัติประชาธิปไตย

ฟรันซิสโก อันโตนิโอ โรดริเกซ โปเบดา (สเปน: Francisco Antonio Rodríguez Poveda; เกิดวันที่ 24 พฤศจิกายน ค.ศ. 1938) เป็นนักการเมืองชาวปานามาที่ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีปานามาเฉพาะกาลใน ค.ศ. 1989
ชีวิตช่วงต้น

โรดริเกซเกิดที่จังหวัดเอร์เรรา
ประธานาธิบดีเฉพาะกาล

โรดริเกซขึ้นเป็นประธานาธิบดีปานามาเฉพาะกาลในวันที่ 1 กันยายน ค.ศ. 1989 หลังมานูเอล โซลิส ปัลมา ลาออก เขาสละตำแหน่งในวันที่ 20 ธันวาคม ค.ศ. 1989 หลังการรุกรานปานามาโดยสหรัฐและการจับกุมมานูเอล อันโตนิโอ โนริเอกา ผู้นำโดยพฤตินัย เขาเป็นหนึ่งในผู้นำหุ่นเชิดของโนริเอกา ผู้นำหุ่นเชิดเหล่านั้นได้รับฉายาในปานามาว่าเป็น "ประธานาธิบดีกระดาษทิชชู" เนื่องจาก "เอาไว้ใช้แล้วทิ้ง"
ชีวิตช่วงหลัง

ใน ค.ศ. 1994 โรดริเกซได้รับการอภัยโทษจากประธานาธิบดีกิเยร์โม เอนดารา จากอาชญากรรมใด ๆ ที่ก่อขึ้นในสมัยโนริเอกา เขาอยู่ในพรรคปฏิวัติประชาธิปไตย
วิหารไฟ

| วิหารไฟ |
| --- | --- |
آتشکده
ไฟ (อตาร์) ที่เผาไหม้ในวิหารโซโรอัสเตอร์แห่งแยซด์ ประเทศอิหร่าน
ศาสนา
ศาสนา: ศาสนาโซโรอัสเตอร์
วิหารไฟ (อังกฤษ: Fire temple) เป็นศาสนสถานในศาสนาโซโรอัสเตอร์ หรือชื่ออื่น ๆ เช่น ออแทชแคเดฮ์ (เปอร์เซีย: آتشکده), ออแทชกอฮ์ (آتشگاه), แดเรเมฮร์ (در مهر) หรือ อคียรี (agiyari ในภาษาคุชราต) ในศาสนาโซโรอัสเตอร์นั้นมองไฟ (อตาร์, atar). กับน้ำสะอาด (อบัน, aban) เป็นส่วนประกอบของความบริสุทธิ์ในพิธีกรรม “เถ้าถ่าน (ที่ขาวและสะอาดจากไฟ) สำหรับพิธีการชำระล้างให้บริสุทธิ์นั้น (เป็น) พื้นฐานของชีวิตพิธีกรรม” ([Clean, white] "ash for the purification ceremonies [is] regarded as the basis of ritual life")
ข้อมูลเมื่อ 2019 มีวิหารไฟ 167 แห่งทั่วโลก จำนวนมากที่สุดอยู่ที่เมืองมุมไบจำนวน 45 แห่ง และอีก 105 แห่งในประเทศอินเดียส่วนอื่น ๆ นอกมุมไบ ส่วนอีก 17 แห่งนั้นมีกระจายไปทั่วโลก ในศาสนาโซโรอัสเตอร์แบบอินเดียมีความเชื่อว่าห้ามสตรีเข้าไปภายในวิหารไฟและหอคอยแห่งความเงียบงัน (Tower of Silence) หากสตรีนางนั้นแต่งงานกับบุคคลนอกศาสนาโซโรอัสเตอร์