stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จักรพรรดิศิวาจี
พิชิตอีกครั้ง

สันติสุขระหว่างโอรังเซบกับศิวาจีสิ้นสุดลงหลังปี ค.ศ. 1670 เมื่อโอรังเซบเกิดสงสัยความสนิทชิดเชื้อระหว่างศิวาจีและเจ้าชายมูอัสสัมซึ่งกำลังถูกเพ่งเล็งว่าคิดจะโค่นล้มบัลลังก์ของพระองค์ และยังเรียกคืนทหารที่อยู่ในแถบทักขินคืนแต่ปรากฎว่าทหารเหล่านั้นกลับเข้ากับพวกมราฐาอย่างรวดเร็ว และยังพยายามเอาชาคีร์เบราร์จากศิวาจีเพื่อชดเชยส่วนที่เสียให้แก่พวกมราฐาไป ด้วยเหตุนี้ ศิวาจีจึงทรงเริ่มไม่พอพระทัยกับพวกมุคัล และขอให้คืนดินแดนที่เสียไปให้แก่พวกมุคัลในช่วงสี่เดือนกลับคืนมา ในช่วงนี้เอง ตานาจี มาลุสเร แม่ทัพของศิวาจี ได้ชนะศึกเมื่อวันที่ 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1670 ที่สิงหคัท แต่ชัยชนะในครั้งนั้นแลกกับชีวิตของตานาจีเอง หลังจากนั้น ศิวาจีจึงได้ทรงเข้าทำลายเมืองสุรัตเป็นครั้งที่ 2 และระหว่างเสด็จกลับก็ถูกดาวูด ข่าน แม่ทัพมุคัลขวางทัพไว้แต่ก็ตีแตกพ่ายไปได้ที่ วานีดินโดรี (ใกล้เมืองนาศิกในปัจจุบัน)
พิชิตอีกครั้ง > ต่อรองกับอังกฤษ

ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1670 ศิวาจีส่งทหารไปก่อกวนอังกฤษที่เมืองมุมไบ เนื่องจากอังกฤษปฏิเสธที่จะขายอาวุธให้แก่มราฐา กองกำลังของมราฐาจึงได้ตัดทางขนไม้ของอังกฤษ ต่อมาเดือนกันยายน ค.ศ. 1671 ศิวาจีส่งทูตไปบัมบาอีเพื่อมองหาอาวุธเพื่อทำศึกกับ ดันดา–ราชปุรี อังกฤษเกิดสงสัยผลประโยชน์ที่ศิวาจีจะได้ในศึกครั้งนี้แต่กลับยังไม่ต้องการชดเชยการทำลายโรงงานผลิตอาวุธของอังกฤษที่ราชปุระ อังกฤษจึงส่งร้อยโทสตีเฟน อุสติก ไปหว่านล้อมกับศิวาจี แต่การเจรจาเพื่อชดเชยกลับล้มเหลว หลังจากนั้น ทั้งสองฝ่ายต่างก็ส่งทูตไปมาซึ่งกันและกันอยู่ต่อเนื่อง โดยเฉพาะการทำข้อตกลงในการซื้อขายอาวุธในปี ค.ศ. 1674 แต่ศิวาจีไม่เคยทรงจ่ายค่าชดเชยใด ๆ เลย จนกระทั่งเสด็จสวรรคตและโรงงานก็ปิดตัวลงหลัง ค.ศ. 1682
เมื่อศิวาจีเสด็จไปตันชาวุระเพื่อทำสงครามกับพระอนุชาต่างพระมารดา พระองค์ได้พบกับพวกอังกฤษที่เมืองมัทราส (ปัจจุบันคือเมือง เจนไน) ในวันที่ 3 ตุลาคม ค.ศ. 1677 ตามที่หลักฐานที่จารึกในแผ่นโลหะที่วัดกาลีกัมบัลระบุไว้ เจ้าหน้าที่ของบริษัทอินเดียตะวันออกซึ่งดูแลป้อมเซนต์จอร์จในเวลานั้นอยู่ได้ระบุว่า ศิวาจีได้มาที่ประตูป้อมมาและถามหาช่างอังกฤษแต่ถูกปฏิเสธอย่างสุภาพ
พิชิตอีกครั้ง > ศึกที่เนสารี

ในปี ค.ศ. 1674 ประตาปราว คุชาร์ แม่ทัพใหญ่ของมราฐาถูกส่งไปตีโต้กองทัพของบาห์โลล์ ข่าน แห่งอทิลศาห์ กองทัพของประตาปราวได้ชัยชนะและจับกุมแม่ทัพฝ่ายตรงข้ามได้ หลังจากที่ได้ตัดเส้นทางส่งน้ำโดยการล้อมรอบทะเลสาบอันเป็นจุดยุทธศาสตร์ โดยบาห์โลล์ ข่าน เรียกร้องขอให้ยุติศึก ประตาปราวเมตตาปล่อยตัวบาห์โลล์ ข่าน ออกไป แม้ว่าศิวาจีจะเตือนเกี่ยวกับเรื่องนี้ก็ตาม ซึ่งหลังจากนั้น บาห์โลล์ ข่าน ก็ได้พยายามคิดจะรุกรานอีกครั้งหนึ่ง
ศิวาจีส่งจดหมายแสดงความไม่พอพระทัยให้แก่ประตาปราว และไม่สนพระทัยคำทัดทานของเขาจนกระทั่งสามารถจับกุมบาห์โลล์ ข่าน ได้อีกครั้งหนึ่ง หลังจากนั้นไม่นาน ศิวาจีจึงได้รู้ว่าบาห์โลล์ ข่าน ตั้งค่ายที่มีทหารกว่า 15,000 นาย ที่เนสารีใกล้เมืองโกลหาปุระ เพื่อไม่ต้องเสี่ยงต่อการสูญเสียกองกำลังของมราฐาอันมีน้อยนิด ประตาปราวและข้ารับใช้ 6 คน จึงเสียสละชีวิตด้วยการเข้าโจมตีค่ายของบาห์โลล์ ข่าน เพื่อถ่วงเวลาให้อนันด์ราว โมหิเต ส่งกองกำลังเข้าช่วยเหลือศิวาจี หลังจากนั้น อนันต์ราวจึงเข้าตีทัพของบาห์โลล์ ข่าน แตกพ่ายออกไป และเข้ายึดชาคีร์ของเขา ศิวาจีเสียพระทัยอย่างมากเมื่อได้รู้ข่าวการตายของประตาปราว จึงได้ให้ราชาราม พระโอรสองค์รอง เข้าอภิเษกสมรสกับลูกสาวของประตาปราว อนันด์ราวได้เปลี่ยนชื่อเป็น ฮัมบีร์ราว และแต่งตั้งให้เป็นแม่ทัพใหญ่คนใหม่ของมราฐา และป้อมรายคัทถูกสร้างใหม่โดยฮิโรจี อินทุลการ์ เพื่อเตรียมเป็นเมืองหลวงของว่าที่อาณาจักรใหม่
ราชาภิเษก

ศิวาจีได้แผ่นดินและทรัพย์สมบัติมากมายจากสงคราม แต่ยังขาดตำแหน่งอย่างเป็นทางการ และโดยทั่วไปยังถือว่าเป็นแค่เจ้าศักดินาของมุคัลหรือยังเป็นบุตรของเจ้าศักดินาอทิลศาห์ โดยไม่มีสิ่งใดรับรองว่าพระองค์ทรงปกครองแผ่นดินเหล่านั้นอย่างเป็นทางการ การเป็นพระเจ้าแผ่นดินคือทางเลือกหนึ่ง และยังสามารถป้องกันการแข็งข้อจากผู้นำมราฐาคนอื่นซึ่งยังมีฐานะเท่าเทียมกันได้ และที่สำคัญ นั้นคือโอกาสในการสถาปนาแผ่นดินฮินดู ขณะที่แผ่นดินรอบข้างเป็นอาณาจักรของมุสลิมไปแล้ว
ศิวาจีทรงขึ้นครองและราชาภิเษก (ราชยภิเษก ในภาษามราฐี) อย่างยิ่งใหญ่ ณ ป้อมรายคัท ในวันที่ 6 มิถุนายน ค.ศ. 1674 ตรงกับวันที่ 13 เดือน 3 ปี 1596 ตามปฏิทินฮินดู บัณฑิต กากา ภัตต์ เป็นผู้ทำพิธี เป็นผู้ถือน้ำพิพัฒน์สัตยาที่มาจาก 7 แม่น้ำศักดิ์สิทธิ์ของฮินดู คือ ยมุนา สินธุ คงคา โคทาวรี กฤษณะ และ กาเวรี นำมารดพระเศียรต่อศิวาจี และทำพิธีสวด หลังจากรับน้ำศักดิ์สิทธิ์แล้ว ศิวาจีทรงกราบเท้าพระมารดาชีชาไบ ผู้คนกว่า 5,000 คน รวมตัวกัน ณ พิธีราชาภิเษกนี้ ศิวาจียังได้ทรงรับมอบสายสิญจน์ พระเวท และลงอาบในบ่อราชาภิเษก ศิวาจีทรงได้รับการเฉลิมพระนามว่า ศากกรตา (ผู้สถาปนายุค) กษัตริยะ กุลาวตานสะ (ผู้นำกษัตริย์) และ ฉัตรปตี (จักรพรรดิ) และยังได้รับพระนามอีกว่า ฮาอินทวา ธรรโมธราอารัก
พระมารดาชีชาบาอี สิ้นพระชนม์ในวันที่ 18 มิถุนายน ค.ศ. 1674 ไม่กี่วันหลังพิธีราชาภิเษก คาดการณ์กันว่าจะเป็นลางร้าย พิธีราชาภิเษกรอบที่ 2 จัดขึ้นในวันที่ 24 กันยายน ค.ศ. 1674 เวลานี้ถูกจัดขึ้นโดยกลุ่มตันตระเบงกอล ของ นิสจาล ปุรี
อาณาจักรของศิวาจีกินพื้นที่ประมาณ 4.1% ของคาบสมุทรอินเดียในช่วงเวลาที่พระองค์เสด็จสวรรคต แต่เมื่อถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 18 อาณาจักรมราฐาก็ได้ขยายอาณาเขตขึ้นเกือบทั่วอินเดีย โดยเฉพาะในช่วงยุคที่ปกครองโดยเปชวาร์และมีพื้นที่ครอบคลุมทั่วภาคเหนือและภาคกลางของอินเดีย
พิชิตอินเดียใต้

ต้นปี ค.ศ. 1674 จักรวรรดิมราฐาเริ่มทำสงครามอย่างแข็งกร้าว โดยเริ่มตีเขตขันเทศ ยึดโปนทา การ์วาร์ และ โกลหาปุระ ของพีชปุระ และเข้าทำยุทธนาวีกับพวกสิททิแห่งจันจิรา และในต้นปี ค.ศ. 1676 เปชวาร์ ปินคาเล ได้ทำสงครามร่วมกับราชาแห่งรามนครที่สุรัต หลังจากนั้นศิวาจีได้เข้าตีอถาณีในเดือนมีนาคม และได้เข้าล้อมเมืองเบฬคาวและวาเยมรายิม เมื่อถึงสิ้นปี ศิวาจีได้เปิดฉากสงครามในอินเดียตอนใต้ ด้วยกองกำลังกว่า 30,000 พลม้า และ 20,000 พลบก พระองค์เข้ายึดป้อมของพวกอทิลศาห์ที่เวลลุร์และชินจีจา ในการขยายดินแดนครั้งนี้ ศิวาจีทรงเรียกร้องปลุกใจให้ชาวทักขินมีจิตใจรักชาติบ้านเมือง เช่น ให้ทักขินเป็นมาตุภูมิที่ควรป้องกันการรุกรานจากคนนอก การเรียกร้องครั้งนี้ค่อนข้างประสบความสำเร็จ กุตาบข่านแห่งรัฐสุลต่านโควฬโกนทาแห่งทักขินตะวันออกเชิญชวนพระองค์ให้มาทำสนธิสัญญากัน การพิชิตดินแดนทางตอนใต้ของศิวาจีถือว่าสำคัญต่อสงครามในอนาคต และชินชีจาก็ถูกเมืองหลวงของพวกมราฐาในระหว่างการทำสงครามเพื่ออิสรภาพ
ศิวาจียังตั้งพระทัยจะกลับมาผูกมิตรกับพระเชษฐาต่างพระมารดาของพระองค์ คือ เอโกจีที่ 1 บุตรของศาหจีกับตุกาบาอี ผู้ครอบครองเมืองตันชาวุระต่อจากศาหจี แต่การผูกมิตรกลับไม่ประสบความสำเร็จ ดังนั้นระหว่างกลับไปป้อมรายคัท ศิวาจีจึงทรงตีทัพของเอโกจีในวันที่ 27 มิถุนายน ค.ศ. 1677 และสามารถยึดครองพื้นที่ที่ราบสูงไมซูร์ได้ ทีปาบาอี มเหสีของเอโกจี ซึ่งเป็นที่เคารพนับถือของศิวาจี ได้ขอเจรจาใหม่กับศิวาจี และยังเชื่อว่าพระสวามียังห่างไกลจากพวกข้ามุสลิม ท้ายที่สุด ศิวาจียินยอมคืนแผ่นดินให้นางและลูกหลานหญิงของนางได้ครอบครองถือสิทธิ์คืนเดิม และ เอโกจียังได้ยินยอมเงื่อนไขในการปกครองแผ่นดินและรักษาอนุสรณ์ของศิวาจีในอนาคต
สวรรคตและการสืบราชสมบัติ

การตั้งคำถามเรื่องรัชทายาทของศิวาจีเป็นเรื่องที่ค่อนข้างซับซ้อนเนื่องจากสัมภาจี พระโอรสองค์โต มีพฤติกรรมที่ไม่ค่อยดีนัก ทั้งยังไร้ความรับผิดชอบและหมกหมุ่นอยู่แต่กับความสุขส่วนตน เพื่อตัดปัญหานี้ ศิวาจีจึงรับสั่งให้คุมขังสัมภาจีอยู่ที่เมืองปันหาฬาในปี 1678 สัมภาจีทรงหนีไปพร้อมกับพระชายาและไปเข้ากับพวกมุคัลประมาณปีหนึ่งก่อนที่จะกลับมาอย่างไม่คิดอะไร และถูกสั่งให้คุมขังอยู่ที่ปันหาฬาอีกครั้งหนึ่ง
ประมาณปลายเดือนมีนาคม 1680 ศิวาจีประชวรด้วยพระโรคไข้และโรคบิด และเสด็จสวรรคตลงในต้นเดือนต่อมาก่อนจะถึงวันหนุมานชยันตี พระมเหสีใหญ่ผู้ทรงไร้พระโอรสได้กระโจนลงกองฟอนของพระองค์สิ้นพระชนม์ตามไป ส่วนพระมเหสีองค์อื่น เช่น สักวาบาอี ไม่ได้รับอนุญาตให้กระทำตาม เนื่องจากยังมีพระธิดาน้อยอยู่ การสวรรคตของศิวาจีมีข่าวลือว่าสวรรคตเพราะถูกนักบวชซูฟีชื่อ จัน มูฮัมหมัด แห่ง ชาลนา สาปแช่งไว้ บ้างก็ว่าถูกพระมเหสีอีกองค์พระนามว่า โสยาราบาอี ทรงวางยาพิษศิวาจี เพื่อจะให้พระโอรสพระนามว่า ราชาราม ขึ้นครองราชย์แทน หลังการเสด็จสวรรคต พระมเหสีโสยาบาอีทรงวางแผนกับกลุ่มเสนาบดีเพื่อพยายามนำเอาราชารามขึ้นครองราชย์แทนสัมภาจี ในวันที่ 21 เมษายน ค.ศ. 1680 ราชารามได้ขึ้นครองราชย์แทนพระบิดา อย่างไรก็ตาม สัมภาจีได้ยึดครองป้อมรายคัทหลังจากที่ได้สังหารผู้บัญชาการป้อมในวันที่ 18 มิถุนายน และขึ้นครองราชย์ในวันที่ 20 กรกฎาคม พร้อมทั้งรับสั่งให้จับกุมโสยาราบาอี ราชาราม และจันกีบาอี (พระมเหสีของราชาราม) และโสยาราบาอีก็ถูกสำเร็จโทษฐานกบฏในเดือนตุลาคม
สวรรคตและการสืบราชสมบัติ > จักรวรรดิมราฐาหลังการสวรรคต

หลังการเสด็จสวรรคตของศิวาจีในปี ค.ศ. 1680 ซึ่งได้ทิ้งความขัดแย้งไว้กับจักรวรรดิมุคัล ปี ค.ศ. 1681 โอรังเซบได้เข้าพิชิตทางตอนใต้ และเข้ายึดแผ่นดินของพวกมราฐา รวมทั้งอาณาจักรอทิลศาห์และโคลโกณทา และสามารถกำจัดอาณาจักรสุลต่านเหล่านั้นได้สำเร็จ แต่กลับไม่สามารถปราบปรามจักรวรรดิมราฐาได้อีกเป็นเวลา 27 ปี ในช่วงเวลานั้น สัมภาจีถูกปลงพระชนม์ลงในสงคราม แต่พวกมราฐายังสามารถสืบทอดความแข็งแกร่งต่อไปด้วยผู้นำถัดมาอย่างราชาราม และ ตาราบาอี พระชายาม่ายของราชาราม แผ่นดินปกครองถูกแย่งชิงไป ๆ มา ๆ ระหว่างมราฐาและมุคัล ท้ายที่สุดจบลงด้วยชัยชนะของพวกมุคัลในปี ค.ศ. 1707
ศาหุจี พระนัดดาของศิวาจีและพระโอรสของสัมภาจี ถูกคุมขังในฐานะนักโทษโดยโอรังเซบเป็นเวลา 27 ปี หลังจากที่โอรังเซบสวรรคต จักรพรรดิองค์ต่อมาก็ได้ปล่อยตัวพระองค์ไป หลังจากที่ได้แย่งชิงอำนาจกับ ตาราบาอี พระมาตุจฉาของพระองค์ ท้ายที่สุด ศาหุก็ได้ปกครองจักรวรรดิมราฐาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1707 จนถึง ค.ศ. 1749 ระหว่างนั้นเอง พระองค์ได้แต่งตั้งบาฬจี วิศวนาถ ขึ้นเป็นเปชวาร์ (ตำแหน่งอัครมหาเสนาบดีของจักรวรรดิมราฐา หรือ ตำแหน่งนายกรัฐมนตรีในปัจจุบัน) ซึ่งลูกหลานของบาฬจีก็ได้ขึ้นเป็นเปชวาร์สืบต่ออีกหลายชั่วคน จักรวรรดิมราฐาจึงได้ยิ่งใหญ่ขึ้นด้วยการปกครองของเปชวาร์และทอดยาวลงถึงแผ่นดินทมิฬในทางตอนใต้ ถึงเมืองเปชวาร์ในทางตอนเหนือ และยาวถึงแผ่นดินบังคลา อย่างไรก็ตาม การรบที่ปานิปัตในครั้งที่ 3 กับจักรพรรดิ อาหมัด ชาห์ ทุรนี ส่งผลให้สูญเสียทหารมราฐาเป็นจำนวนมากและหยุดการขยายดินแดนทางตะวันตกเฉียงเหนือไปสิบปี จนกระทั่งมาถะวราว เปชวาร์หนุ่มได้พิชิตอินเดียเหนืออีกครั้ง
ในการจัดการแผ่นดินอันยิ่งใหญ่ ศาหุและพวกเปชวาร์ได้มอบแผ่นดินในปกครองให้แก่กลุ่มนักรบที่แข็งแกร่งที่สุด และกลายเป็นกลุ่มพระราชาในแคว้นเล็กแคว้นน้อยในจักรวรรดิซึ่งสืบต่อมาจนถึงยุคอาณานิคม ในปี ค.ศ. 1775 พวกอังกฤษได้แทรกแซงและโจมตีที่เมืองปูเนจนกลายเป็นสงครามอังกฤษ-มราฐา ครั้งที่ 1 ซึ่งจักรวรรดิมราฐายังคงมีอำนาจต่อไปในอินเดียจนกระทั่งการพ่ายแพ้ในสงครามกับอังกฤษครั้งที่ 2 และ ครั้งที่ 3 หลังจากนั้นอังกฤษจึงสามารถอินเดียเกือบทั้งหมดได้ในที่สุด
ดูเพิ่ม

จักรวรรดิมราฐา
จักรพรรดิออรังเซพ
รูปปั้นของศิวาจีในวัยเยาว์และพระมารดา ที่ป้อมศิวเนรี
มรณกรรมของอัฟซาล ข่าน
ชัยสิงห์ เลี้ยงต้อนรับ ศิวาจี
ศิวาจีและโอรังเซบ ณ ท้องพระโรง ค.ศ. 1666
อนุสาวรีย์ศิวาจีตรงข้ามกับประตูอินเดีย
ป้อมรายคัท
พิธีราชาภิเษกของศิวาจี
สัมภาจี ผู้ขึ้นครองราชย์สืบต่อจากศิวาจี
มาริต เบาเมสเตอร์

มาริต เบาเมสเตอร์ (ดัตช์: Marit Bouwmeester; [mɑˈriːt ˈbɑu̯meɪ̯stər]; 17 มิถุนายน ค.ศ. 1988 – ) เป็นนักกีฬาเรือใบจากประเทศเนเธอร์แลนด์
เบาเมสเตอร์ได้รับรางวัลเหรียญทองในประเภทเลเซอร์เรเดียลใน|โอลิมปิกฤดูร้อน 2016 ที่รีโอเดจาเนโร และรางวัลเหรียญเงินในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 ที่เวย์เมาธ์ รวมถึงเธอได้รับรางวัลนักกีฬาเรือใบโลกแห่งปี
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ มาริต เบาเมสเตอร์
มาซิโดเนียนฟุตบอลคัพ

| --- | --- |
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1992
ภูมิภาค:  มาซิโดเนียเหนือ
จำนวนทีม: 32
ผ่านเข้าไปเล่นใน: ยูฟ่ายูโรปาลีก
ทีมชนะเลิศปัจจุบัน: อะกาเดมียา พันเดฟ (สมัยที่ 1)
ทีมที่ประสบความสำเร็จที่สุด: วาร์ดาร์ (5 สมัย)
เว็บไซต์: ffm.mk
มาซิโดเนียนฟุตบอลคัพ (มาซิโดเนีย: Куп на Македонија, Kup na Makedonija) เป็นการแข่งขันฟุตบอลแบบแพ้คัดออกระดับสูงสุดของประเทศนอร์ทมาซิโดเนีย และเป็นการแข่งขันฟุตบอลที่สำคัญเป็นอันดับที่สองของประเทศรองจากมาซิโดเนียนเฟิสต์ลีก ฟุตบอลคัพนี้ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1992 หลังจากการยกเลิกยูโกสลาฟคัพเนื่องจากการล่มสลายของยูโกสลาเวีย
ใน ค.ศ. 2014 มีสโมสรฟุตบอลถึง 16 สโมสรที่เคยเข้าชิงชนะเลิศฟุตบอลคัพนี้ สโมสรที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดคือ วาร์ดาร์ ซึ่งชนะเลิศ 5 สมัย จากการเข้าชิงชนะเลิศ 6 ครั้ง รองลงมาคือ ราบอตนิชกี และ สลอกายูโกมักนัต ซึ่งชนะเลิศทีมละ 4 สมัย
แหล่งข้อมูลอื่น

Football Federation of Macedonia
MacedonianFootball.com
| ด ค ก ฟุตบอลในประเทศมาซิโดเนียเหนือ |
| --- | --- |
สหพันธ์ฟุตบอลมาซิโดเนียเหนือ
ทีมชาติ:  ชาย  หญิง  ฟุตซอล  U-21  U-19  U-17 
ลีก:  เฟิสต์ลีก  เซคันด์ลีก  เทิร์ดลีก (เหนือ, กลาง, ตะวันออกเฉียงใต้, ตะวันตก, ตะวันตกเฉียงใต้)  รีเจียนนัลลีก  ทีมสำรอง  มาซิโดเนียนรีพับบลิกฟุตบอลลีก  มาซิโดเนียนวีเมนส์ฟุตบอลแชมเปียนชิป 
ถ้วย:  มาซิโดเนียนคัพ  มาซิโดเนียนวีเมนส์คัพ  มาซิโดเนียนซูเปอร์คัพ 
 รายชื่อสโมสร  รายชื่อสนาม  นักฟุตบอลแห่งปี  สโมสรในการแข่งขันระดับทวีป 
| ด ค กฟุตบอลคัพแห่งชาติของทวีปยุโรป (ยูฟ่า) |
| --- | --- |
ปัจจุบัน:  กรีซ  คอซอวอ  คาซัคสถาน  โครเอเชีย  จอร์เจีย  เช็กเกีย  ซานมารีโน  เซอร์เบีย  ไซปรัส  เดนมาร์ก  ตุรกี  นอร์ทมาซิโดเนีย  นอร์เทิร์นไอร์แลนด์  นอร์เวย์  บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา  บัลแกเรีย  เบลเยียม  เบลารุส  โปรตุเกส  โปแลนด์  ฝรั่งเศส  ฟินแลนด์  มอลโดวา  มอลตา  มอนเตเนโกร  เนเธอร์แลนด์  ยิบรอลตาร์  ยูเครน  เยอรมนี  รัสเซีย  โรมาเนีย  ลักเซมเบิร์ก  ลัตเวีย  ลีชเทินชไตน์  ลิทัวเนีย  เวลส์  สกอตแลนด์  สเปน  สโลวาเกีย  สโลวีเนีย  สวิตเซอร์แลนด์  สวีเดน  หมู่เกาะแฟโร  ออสเตรีย  อังกฤษ  อันดอร์รา  อาเซอร์ไบจาน  อาร์มีเนีย  อิตาลี  อิสราเอล  เอสโตเนีย  แอลเบเนีย  ไอซ์แลนด์  ไอร์แลนด์  ฮังการี 
อดีต:  เชโกสโลวาเกีย  เซอร์เบียและมอนเตเนโกร  เยอรมนีตะวันออก  ยูโกสลาเวีย  สหภาพโซเวียต 
ไม่รับรอง:  นครรัฐวาติกัน
มาแกดอนีอุม

| มาแกดอนีอุม |
| --- | --- |

ศิลปิน: ยอร์ดัน กราบูลอสกี และอิสกรา กราบูลอสกา
ปี: ค.ศ. 1974 (1974)
ประเภท: ประติมากรรม
สถานที่: กรูแชวอ
พิกัด: 41°22′39″N 21°14′54″E﻿ / ﻿41.3774°N 21.2484°E﻿ / 41.3774; 21.2484
อนุสรณ์สถาน "อีลินแดน" (มาซิโดเนีย: Споменик „Илинден“) หรือ มาแกดอนีอุม (Македониум, Makedonium) เป็นอนุสรณ์สถานในเมืองกรูแชวอ ประเทศมาซิโดเนียเหนือ เปิดอย่างเป็นทางการในปี 1974 ในโอกาสครบรอบ 30 ปีของสมัยประชุมที่สองของสมัชชาต่อต้านฟาสซิสต์เพื่อการปลดแอกแห่งชาติมาซิโดเนีย และ 71 ปีของการก่อการกำเริบอีลินแดน ผลงานออกแบบโดยยอร์ดัน กราบูลอสกี และอิสกรา กราบูลอสกา
มาสทริชท์

| มาสทริชท์ Mestreech |
| --- | --- |
Municipality

   ธง ตราอาร์ม

พิกัด: 50°51′4.47″N 5°41′26.65″E﻿ / ﻿50.8512417°N 5.6907361°E﻿ / 50.8512417; 5.6907361
ประเทศ:  เนเธอร์แลนด์
จังหวัด:  จังหวัดลิมบูร์ก
COROP: South Limburg
พื้นที่(2006)
 • ทั้งหมด: 60.06 ตร.กม. (23.19 ตร.ไมล์)
 • พื้นดิน: 56.80 ตร.กม. (21.93 ตร.ไมล์)
 • พื้นน้ำ: 3.26 ตร.กม. (1.26 ตร.ไมล์)
ประชากร (1 January 2012)
 • ทั้งหมด: 121,050 คน
 • ความหนาแน่น: 1,957 คน/ตร.กม. (5,070 คน/ตร.ไมล์)
 • Demonym: (Dutch) Maastrichtenaar;  (Limb.) Mestreechteneer or Sjeng
 : Source: CBS, Statline.
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
50°51′4.47″N 5°41′26.65″E﻿ / ﻿50.8512417°N 5.6907361°E﻿ / 50.8512417; 5.6907361
มาสทริชท์ หรือ มาสตริคต์ (ดัตช์: Maastricht) เป็นเมืองในประเทศเนเธอร์แลนด์ ตั้งอยู่ทางตอนใต้ในจังหวัดลิมบูร์ก และเป็นเมืองหลวงของจังหวัด ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำมาส ใกล้เขตแดนประเทศเบลเยียม เมืองมาสทริชท์เป็นที่รู้จักในฐานะเมืองแห่งประวัติศาสตร์ วัฒนธรรม ประเพณีพื้นบ้าน และการศึกษา ยังมีชื่อเสียงด้านการค้าขายและพักผ่อนของนักท่องเที่ยว ด้านอุตสาหกรรม มีการผลิตเหล็กกล้า เคมีภัณฑ์ ซีเมนต์ กระดาษ แก้ว เครื่องปั้นเผา ซิการ์ เป็นตลาดค้าธัญพืชและเนยเหลว
การที่อยู่ติดแนวเขตแดนทำให้ถูกปิดล้อมและถูกยึดครองบ่อยครั้ง สเปนได้ยึดครองใน ค.ศ. 1579 ทำให้ชาวเมืองถูกสังหารไปเป็นจำนวนมากจากการลุกขึ้นต่อต้าน ต่อมาใน ค.ศ. 1673 ค.ศ. 1748 และ ค.ศ. 1794 ฝรั่งเศสเข้ายึดครอง ในสงครามโลกครั้งที่สอง เยอรมนีได้เข้ายึดครองระหว่างปี ค.ศ. 1940-1944 ใน ค.ศ. 1992 มีการลงนามในสนธิสัญญาก่อตั้งสหภาพยุโรปขึ้นที่เมืองนี้
มาฬิกัปปุรัตตัมมะ

มาฬิกัปปุรัตตัมมะ (มลยาฬัม: മാളികപ്പുറത്തമ്മ; Maalikapurathamma) เป็นเทวีที่ประดิษฐานภายในเทวาลัยหนึ่งในสพริมละอัยยัปปเกษตรัง (Sabarimala Ayyappa Temple) ในสพริมละ โดยศาสนิกชนจะเดินทางมายังเทวาลัยของพระนางหลังประกอบพิธีทรรศนันเสร็จสิ้น เทวาลัยดังกล่าวตั้งอยู่ทางด้านหน้าของมณีมัณฑปัง (Manimandapam) มาฬิกัปปุรัตตัมมะได้รับการเคารพบูชาในฐานะเทพมารดาโดยสมาชิกของราชสกุลปันตฬัมและผู้เกี่ยวข้อง โดยทั่วไปแล้ว สมาชิกทุกคนของราชสกุลที่เดินทางไปยังสพริมละจะต้องไปพักที่มาฬิกะ (മാളിക; Malika; แปลว่า "ห้องเล็ก") ซึ่งอยู่ด้านหลังของมณีมัณฑปัง ในอดีต มาฬิกะนี้เป็นที่ประดิษฐานของเทวีซึ่งเป็นที่มาของพระนามมาฬิกัปปุรัตตัมมะ โดยเป็นตามธรรมเนียมของเกรละในการตั้งชื่อเทพเจ้าตามสถานที่ประดิษฐาน
เตงไงอุรุฏฏุ (തേങ്ങൈ ഉരുട്ട്; Thengai Urutt) แปลว่า "กลิ้งมะพร้าว" เป็นพิธีกรรมสำคัญของเทวาลัยนี้ มะพร้าวที่จะนำมาถวายเพื่อสักการะเทวีองค์นี้จะต้องนำมากลิ้งไปมาบนพื้นก่อนเท่านั้น เครื่องสักการะอื่น ๆ เช่น หมาก, ผงหญ้าฝรั่น, ผงขมิ้น, กล้วยกล้าย, ไหมแดง และน้ำผึ้ง
มาร์ก ฟัน โบมเมิล

มาร์ก เปเตอร์ แคร์ตรือดา อันเดรอัส ฟัน โบมเมิล (ดัตช์: Mark Peter Gertruda Andreas van Bommel) เกิดเมื่อวันที่ 22 เมษายน ค.ศ. 1977 ในเมืองมาสบรัคต์ จังหวัดลิมบูร์ก เป็นอดีตนักฟุตบอลอาชีพชาวดัตช์ และเป็นลูกเขยของแบร์ต ฟัน มาร์ไวก์ เขาเป็นอดีตผู้จัดการทีมชาติเนเธอร์แลนด์ ปัจจุบันเป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนของรอยัล อันท์เวิร์ป ในเบลเจียนเฟิสต์ดิวิชัน เอ
ในช่วงที่ฟัน โบมเมิลเล่นให้กับไบเอิร์นมิวนิก เขาได้เป็นกัปตันทีมคนแรกที่ไม่ได้เป็นชาวเยอรมัน ระหว่างนี้ เขานำทีมคว้าแชมป์บุนเดิสลีกา 2 ครั้ง และคว้าตำแหน่งรองชนะเลิศในการแข่งขันยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก 2010 นัดชิงชนะเลิศ หลังจากนั้นยังสามารถคว้าแชมป์ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกในฤดูกาล 2005–06 ร่วมกับบาร์เซโลนา และเป็นส่วนหนึ่งของทีมชาติเนเธอร์แลนด์ซึ่งคว้าตำแหน่งรองชนะเลิศในการแข่งขันฟุตบอลโลก 2010
ระหว่างปี ค.ศ. 2000 ถึง ค.ศ. 2011 ฟัน โบมเมิลชนะเลิศการแข่งขันลีกระดับชาติ 8 ครั้งจากการแข่งขัน 4 รายการ โดยครองตำแหน่งแชมป์ร่วมกับเปเอสเฟ ไอนด์โฮเฟิน 4 ครั้ง, ร่วมกับไบเอิร์นมิวนิก 2 ครั้ง, ร่วมกับบาร์เซโลนา 1 ครั้ง และร่วมกับเอ.ซี. มิลาน 1 ครั้ง
แหล่งข้อมูลอื่น

มาร์ก ฟัน โบมเมิล – สถิติการลงแข่งจากสหพันธ์ฟุตบอลระหว่างประเทศ (FIFA) (ในภาษาอังกฤษ)
Mark van Bommel at fcbayern.de
Mark van Bommel เว็บไซต์ fussballdaten.de (เยอรมัน)
| ด ค กรายชื่อนักกีฬาทีมชาติเนเธอร์แลนด์ – รองชนะเลิศ ฟุตบอลโลก 2010 |
| --- | --- | --- |
|  1 สเตเกอเลินบืร์ค  2 ฟัน เดอร์วีล  3 ไฮติงคา  4 มาไตเซิน  5 ฟัน โบรงก์ฮอสต์ (c)  6 ฟัน โบมเมิล  7 เกอวต์  8 เดอ โยง  9 ฟัน แปร์ซี  10 สไนเดอร์  11 โรบเบิน  12 Boulahrouz  13 Ooijer  14 De Zeeuw  15 Braafheid  16 ฟอร์ม  17 Elia  18 Schaars  19 บาเบิล  20 อาเฟิลไล  21 ฮึนเตอลาร์  22 Boschker  23 ฟัน เดอร์ฟาร์ต  ผู้ฝึกสอน: ฟัน มาร์ไวก์  |  1 สเตเกอเลินบืร์ค  2 ฟัน เดอร์วีล  3 ไฮติงคา  4 มาไตเซิน  5 ฟัน โบรงก์ฮอสต์ (c)  6 ฟัน โบมเมิล  7 เกอวต์  8 เดอ โยง  9 ฟัน แปร์ซี  10 สไนเดอร์  11 โรบเบิน  12 Boulahrouz  13 Ooijer  14 De Zeeuw  15 Braafheid  16 ฟอร์ม  17 Elia  18 Schaars  19 บาเบิล  20 อาเฟิลไล  21 ฮึนเตอลาร์  22 Boschker  23 ฟัน เดอร์ฟาร์ต  ผู้ฝึกสอน: ฟัน มาร์ไวก์  |  |
ฟินเซนต์ ฟัน โคค
ประวัติ

ฟัน โคค เกิดเมื่อวันที่ 30 มีนาคม ค.ศ. 1853 ที่เมืองซึนเดิร์ต (Zundert) ในภูมิภาคบราแบนต์ ประเทศเนเธอร์แลนด์ (เป็นเมืองที่ติดกับชายแดนเบลเยียม) มีพ่อเป็นนักบวชในศาสนาคริสต์ มีพี่น้องด้วยกันทั้งหมด 6 คน เป็นชนชั้นกลางที่มีชีวิตแบบแคบ ๆ ไม่ชอบการเปลี่ยนแปลง เขาเป็นเด็กหนุ่มที่ดูเงอะงะ ไม่คล่องแคล่วเหมือนคนมีปมด้อย ค่อนข้างใจน้อย เขามีนิสัยชอบเก็บตัวและมีอาการของโรควิตกกังวล และยังมีอารมณ์ที่อ่อนไหวง่าย อ่อนโยน มีความเมตตาต่อคนทุกข์ยาก ทำให้ทุกคนมองเขาว่าเป็นคนเจ้าอารมณ์ น่ารำคาญ เมื่ออายุได้ 16 ปี เขาได้เข้าทำงานที่ห้องภาพแห่งหนึ่งที่เดอะเฮก กับญาติที่ทำงานด้านศิลปะ และเมื่อเขามีอายุได้ 18 ปี เขาก็ถูกส่งตัวไปยังห้องภาพที่สาขาปารีส ด้วยความที่เขาเป็นคนซื่อ และความเบื่อหน่ายที่ทางห้องภาพเอารูปเลว ๆ มาหลอกขายกับคนที่ไม่รู้จักศิลปะ เขาถึงกับบอกให้ลูกค้าไม่ให้ซื้อภาพนั้น จนกระทั่งทางร้านไม่พอใจไล่เขาออกจากงานในที่สุด
หลังจากนั้น เขาจึงหันไปศึกษาทางศาสนาอย่างจริงจัง หลังจากสอบเข้าวิทยาลัยศาสนาที่นครอัมสเตอร์ดัมได้ 14 เดือน เขาพบว่าตนเองไม่ได้อะไรอย่างที่ตั้งใจไว้ จึงเลิกเรียนเสียและได้ย้ายไปอยู่ในเหมืองถ่านหินในตำบลบอรีนาฌ เพื่อเทศนาสั่งสอนและช่วยเหลือคนทุกข์ยากในเหมืองนั้นโดยไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เขาอุทิศเงินจำนวนหนึ่งให้กับคนทุกข์ยากโดยที่ตนเองมีเงินใช้อย่างจำกัด และต้องกินเศษขนมปัง ทำให้ร่างกายผอมลงและเป็นพิษไข้ เพราะการบริโภคที่ผิดอนามัยและความหนาวเหน็บจากกองไฟกองเล็กที่ไม่อาจสู้กับความหนาวเย็นของอากาศได้ ทำให้ความงก ๆ เงิ่น ๆ  ของเขามีมากยิ่งขึ้น
ฟัน โคค เป็นคนที่พูดไม่เก่ง ทำให้การเทศนาสั่งสอนของเขาไม่อาจจับจิตชาวเหมืองได้ ประกอบกับความใจบุญของเขาทำให้คนเหล่านั้นมองว่าเขาเป็นคนแปลกแตกต่างจากคนเหมือง ทำให้เขาเศร้าใจมาก และศาลพระก็ไม่ยอมแต่งตั้งให้เขาเป็นนักเทศน์ ในที่สุดชีวิตของเขาต้องเร่ร่อนไปอย่างไร้จุดหมาย เขาไม่ยอมแม้กระทั่งที่จะเขียนจดหมายถึงเตโอ น้องชายคนสนิท
จนกระทั่ง ปี ค.ศ. 1880 เขาได้เขียนจดหมายมาบอกกับเตโอ น้องของเขาว่า เขาค้นพบแล้วว่า ศิลปะคือทุกสิ่งทุกอย่างของเขา และเข้ามาแทนที่สิ่งอื่น ๆ จนหมด เขาใช้เวลาเพื่อศึกษามันด้วยตนเองอย่างจริงจัง ก่อนหน้านั้นเขาเคยเขียนรูปมาบ้างแต่ไม่จริงจังเท่าไหร่ แต่ต่อจากนี้ไปมันคือชีวิตจิตใจของเขา (จดหมายที่ฟัน โคค เขียนถึงน้องชายของเขา ในปัจจุบันก็เป็นที่ต้องการและมีความสำคัญมากต่อการชมงานศิลปะของเขา)
ฟัน โคค ใช้ชีวิตอยู่บนเส้นทางสายศิลปะอย่างลำบากยากแค้น เขายิงตัวเองเข้าทางซี่โครงด้านซ้าย ในวันอาทิตย์ที่ 27 กรกฎาคม ค.ศ. 1890 หลังจากการเขียน "รูปทางสามแพร่ง" (Wheat Field with Crows) (งานชิ้นนี้อาจจะสื่อถึงการหาทางออกให้กับของชีวิตของเขาเอง ที่เปรียบเสมือนทาง 3 สายที่มาบรรจบกันทำให้เลือกไม่ถูกว่าจะไปทางใดต่อ) ซึ่งเป็นงานชิ้นสุดท้ายของเขาที่ทุ่งนา แต่เขาไม่เสียชีวิตทันที โดยเขาได้เอามือกดปากแผลไว้และเดินกลับมาที่ร้านกาแฟที่เขาพัก
ฟัน โคค สิ้นใจในวันอังคารที่ 29 กรกฎาคม ค.ศ. 1890 ท่ามกลางความเศร้าโศกเสียใจของเพื่อน ๆ ศพของเขาถูกฝังไว้ในสุสานเล็ก ๆ ที่เมืองโอแวร์ซูว์รวซ ทางตอนเหนือของประเทศฝรั่งเศส
หลังจากนั้นอีก 1 ปีต่อมา เตโอ น้องชายก็เสียชีวิตตามพี่ชายของเขาไปเนื่องจากความโศกเศร้าและอาการเจ็บป่วยเรื้อรัง ศพของเตโอถูกฝังที่เมืองยูเทรกต์ และในอีก 23 ปีต่อมา ภรรยาของเตโอจึงย้ายศพของเขาบางส่วนมาฝังไว้ใกล้ ๆ ศพของฟัน โคค ในที่สุดพี่น้องที่รักกันมากก็ได้มาอยู่ด้วยกันในสุสานเล็ก ๆ ที่เมืองโอแวร์ซูว์รวซ
ค.ศ. 2013 ได้มีการพบผลงานของเขาอีกชิ้นชื่อ "อาทิตย์อัสดงที่มงมาฌูร์" (Sunset at Montmajour) ที่ห้องใต้หลังคาของนักสะสมชาวนอร์เวย์
ดูเพิ่ม

ลัทธิประทับใจยุคหลัง
ภาพเขียนโดยฟินเซนต์ ฟัน โคค
เชิงอรรถ

↑  คำอ่านในภาษาอังกฤษบริติชมีทั้ง /ˌvæn ˈɡɒx/ แวน โกค หรือบ้าง /ˌvæn ˈɡɒf/ แวน กอฟ พจนานุกรมสหรัฐลงว่า /ˌvæn ˈɡoʊ/ แวน โก
แหล่งข้อมูลอื่น

Vincent van Gogh Gallery: The complete works and letters of Vincent van Gogh, vggallery.com;  accessed 20 November 2014.
งานศิลปะ โดย ฟินเซนต์ ฟัน โคค  เก็บถาวร 2015-09-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กลัทธิประทับใจยุคหลัง |
| --- | --- |
ขบวนการใน คริสต์ศตวรรษที่ 19:  ลัทธิประทับใจใหม่   วิภาคนิยม  ลัทธิผสานจุดสี  คตินิยมเส้นกั้นสี  กลุ่มนาบี  ศิลปะสังเคราะห์นิยม  ลัทธิสัญลักษณ์นิยม  นวศิลป์ 
จิตรกร:  อ็องรี รูโซ  เอ็ดวัด มุงก์  ปอล เซซาน  ปอล โกแก็ง  อ็องรี เดอ ตูลูซ-โลแทร็ก  ออดีลง เรอดง  ฌอร์ฌ-ปีแยร์ เซอรา  ปอล ซีญัก  ฟินเซนต์ ฟัน โคค 
ขบวนการใน คริสต์ศตวรรษที่ 20:  คติโฟวิสต์  กลุ่มบรึคเคอ  กลุ่มเบลาเออไรเทอร์  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แนวนามธรรม  ลัทธิบาศกนิยม 
จิตรกร:  อ็องรี มาติส  อ็องเดร เดอแร็ง  แอนสท์ ลูทวิช เคียร์ชเนอร์  คาร์ล ชมิดท์-รอทท์ลุฟฟ์  วาซีลี คันดินสกี  ฟรันซ์ มาร์ค  ปาโบล ปีกัสโซ  ฌอร์ฌ บรัก 
งานแสดงศิลปะ:  สมาคมศิลปินอิสระ  Les XX  The Volpini Exhibition, 1889  Le Barc de Boutteville  La Libre Esthétique  Ambroise Vollard  Salon d'Automne 
นักวิจารณ์ศิลปะ:  เฟลิกซ์ เฟเนอง  อาลแบร์ โอรีเย 
 ดูเพิ่ม จิตรกรลัทธิประทับใจยุคหลัง จิตรกรรมลัทธิประทับใจยุคหลัง ลัทธิประทับใจ นวยุคนิยม ศิลปะสมัยใหม่ ลัทธิการแยกตัว 
| ด ค กจิตรกรในศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ทั่วไป:  จิตรกรแบ่งตามสมัย  จิตรกรแบ่งตามคริสต์ศตวรรษ  จิตรกรแบ่งตามสัญชาติ  จิตรกรแบ่งตามประเภท 
สมัย:  สมัยไบแซนไทน์  สมัยกอทิก  สมัยเนเธอร์แลนด์เริ่มแรก  ยุคทองของเนเธอร์แลนด์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในฟลานเดอส์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในเนเธอร์แลนด์  สมัยจริตนิยม  สมัยบาโรก  สมัยโรโกโก  ลัทธิคลาสสิกใหม่  สมัยจินตนิยม  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์  กลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิสัญลักษณ์นิยม  ลัทธิบาศกนิยม  ลัทธิเหนือจริง  สมัยใหม่ 
ศตวรรษ:  คริสต์ศตวรรษที่ 13  คริสต์ศตวรรษที่ 14  คริสต์ศตวรรษที่ 15  คริสต์ศตวรรษที่ 16  คริสต์ศตวรรษที่ 17  คริสต์ศตวรรษที่ 18  คริสต์ศตวรรษที่ 19  คริสต์ศตวรรษที่ 20 
หัวเรื่อง/ประเภท:  ภาพประวัติศาสตร์ (รวมศิลปะศาสนา)  ภาพชีวิตประจำวัน  ภาพเหมือน  ภาพภูมิทัศน์  ภาพนิ่ง   ภาพพิมพ์หิน  ภาพไร้มายา  หนังสือวิจิตร  ภาพประกอบ 
สัญชาติ:  ชาวไทย  ชาวดัตช์  ชาวฝรั่งเศส  ชาวเฟลมิช  ชาวเยอรมัน  ชาวสเปน  ชาวออสเตรีย  ชาวอังกฤษ  ชาวอิตาลี  ชาวกรีก  ชาวอเมริกัน  ชาวสวีเดน  ชาวรัสเซีย  ชาวยูเครน 
 ปรัชญาศิลปะ  จิตรกรรม  จิตรกรที่มีบทความเกี่ยวกับงานเขียน  จิตรกรที่มีรายชื่องานเขียน  จิตรกรรมแบ่งตามสมัย  จิตรกรรมแบ่งตามประเภท  จิตรกรรมแบ่งตามหัวเรื่อง 
"ภาพเขียนตัวเอง" โดยฟินเซนต์ ฟัน โคค (1887)
"รูปทางสามแพร่ง"
"ราตรีประดับดาว" หนึ่งในผลงานที่รู้จักกันมากที่สุดของฟัน โคค
มิตเชิลล์ กัปเปินแบร์ค

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  มิตเชิลล์ กัปเปินแบร์ค
วันเกิด:   (1986-05-05) 5 พฤษภาคม ค.ศ. 1986 (38 ปี)
สถานที่เกิด:  ฮาร์เลม, เนเธอร์แลนด์
ส่วนสูง:  1.76 m (5 ft 9 1⁄2 in)
ตำแหน่ง:  กองกลาง
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  เตอร์เลเดอ
สโมสรเยาวชน
:  อาเอสเซ วาเตอร์ไวก์
:  สวาร์เตอสคาเปิน
:  สปอร์ติงเฟลโฟลันด์
2005:  เอฟเซ โครนิงเงิน
2005-2006:  อาเซต อัลก์มาร์
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2006-2007 |  อาเซต อัลก์มาร์ |  0 |  (0) |
| 2007-2010 |  เอฟเซ โอมนีเวิลด์ |  62 |  (6) |
| 2010-2011 |  ฮาฮาเซ ฮาร์เดินแบร์ค |  1 |  (0) |
| 2011-2013 |  อัลเมเรอซิตี |  48 |  (2) |
| 2013 |  เชียงราย ยูไนเต็ด |  10 |  (0) |
| 2014- |  เตอร์เลเดอ |  8 |  (2) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 31 มีนาคม 2014 (UTC)
มิตเชิลล์ กัปเปินแบร์ค (ดัตช์: Mitchell Kappenberg; 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2529) เป็นนักฟุตบอลชาวดัตช์ที่เล่นในตำแหน่งกองกลาง ปัจจุบันสังกัดสโมสรเตอร์เลเดอ (Ter Leede) ในประเทศเนเธอร์แลนด์