stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ยุทธการที่เดียนเบียนฟู
ผลที่ตามมา > การเข้าแทรกแซงของสหรัฐอเมริกา

ตามรัฐบัญญัติการช่วยเหลือกันและกันทางทหาร สหรัฐอเมริกาให้ความช่วยเหลือแก่ฝรั่งเศสด้านสิ่งของระหว่างยุทธการ ทั้งอากาศยาน (จัดให้โดยยูเอสเอสไซปัน) อาวุธ ช่างกล นักบินซีไอเอ/ซีเอที 24 คน และลูกเรือบำรุงรักษากองทัพอากาศสหรัฐ อย่างไรก็ดี สหรัฐอเมริกาเจตนาหลีกเลี่ยงการแทรกแซงโดยตรงอย่างชัดเจน ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1954 หลังการยึดครองเดียนเบียนฟูของฝรั่งเศสแต่ก่อนยุทธการ วุฒิสมาชิกประชาธิปไตย ไมเคิล แมนสฟีลด์ ถามรัฐมนตรีกลาโหมสหรัฐ เออร์วิน วิลสัน ว่า สหรัฐอเมริกาจะส่งหน่วยนาวิกหรือทางอากาศหรือไม่ หากฝรั่งเศสถูกแรงกดดันมากขึ้นที่นั่น แต่วิลสันตอบว่า "สำหรับตอนนี้ ไม่มีเหตุผลชอบที่จะเพิ่มการช่วยเหลือของสหรัฐอเมริกาเกินระดับปัจจุบัน" ประธานาธิบดีดไวต์ ดี. ไอเซนฮาวร์ ก็แถลงว่า "ไม่มีใครคัดค้านการแทรกแซงมากไปกว่าข้าพเจ้า" วันที่ 31 มีนาคม หลัง "เบอาทริส", "กาบรีแยล" และ "อาน-มารี" แตก คณะวุฒิสมาชิกและผู้แทนราษฎรสหรัฐได้ตั้งคำถามถึงประธานคณะเสนาธิการทหารร่วมอเมริกา พลเรือเอก อาร์เทอร์ ดับเบิลยู. แรดฟอร์ด ถึงความเป็นไปได้ในการแทรกแซงของสหรัฐ แรดฟอร์ดสรุปว่า สายเกินไปสำหรับกองทัพอากาศสหรัฐที่จะช่วยฝรั่งเศส ข้อเสนอการแทรกแซงโดยตรงถูกออกเสียงคัดค้านอย่างเป็นเอกฉันท์โดยคณะเสนาธิการ ซึ่ง "สรุปว่า การแทรกแซงเป็นเหตุแห่งสงครามเชิงบวก"
สหรัฐอเมริกาได้มีส่วนในยุทธการอย่างลับ ๆ หลังการขอความช่วยเหลือจากอ็องรี นาวาร์ แรดฟอร์ดให้ฝูงอากาศยานทิ้งระเบิด บี-26 อินเวเดอร์ สองฝูงสนับสนุนฝรั่งเศส ในภายหลัง นักบินขนส่งอเมริกัน 37 คน บิน 682 เที่ยวบินตลอดระยะการรบ ก่อนหน้านี้ เพื่อแทนที่ปฏิบัติการกัสตอร์ก่อนเดียนเบียนฟูเมื่อเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1953 พลเอก เชสเตอร์ แมคคาร์ที อนุญาตให้ลูกเรือฝรั่งเศสขับเครื่องบินซี-119 ฟลายอิง บอกซ์คาร์อีก 12 ลำ
นักบินอเมริกันสองคน เจมส์ มักกัฟเวิร์น จูเนียร์ และวอลลัซ บูฟอร์ดเสียชีวิตในหน้าที่ระหว่างการล้อมเดียนเบียนฟู วันที่ 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2005 นักบินอเมริกันเจ็ดคนที่ยังมีชีวิตอยู่ได้รับเครื่องอิสริยาภรณ์เลฌียงดอเนอร์ฝรั่งเศส โดย ฌ็อง-ดาวีด เลอวิต เอกอัครราชทูตฝรั่งเศสประจำสหรัฐอเมริกา บทบาทของนักบินอเมริกันในยุทธการนี้ยังเป็นที่ทราบกันน้อยจน ค.ศ. 2004 "นักประวัติศาสตร์อเมริกัน เอริก เคอร์ซิงเกอร์ วิจัยกรณีนี้กว่าหนึ่งปีเพื่อพิสูจน์ข้อเท็จจริง" นักประพันธ์ฝรั่งเศส ฌูล รัว เสนอว่า พลเรือเอก แรดฟอร์ดอภิปรายกับฝรั่งเศสถึงความเป็นไปได้ในการใช้อาวุธนิวเคลียร์เพื่อสนับสนุนที่มั่นฝรั่งเศส ยิ่งไปกว่านั้น จอห์น ฟอสเตอร์ ดัลลิสมีรายงานว่า กล่าวถงความเป็นไปได้ในการให้ยืมระเบิดอะตอมแก่ฝรั่งเศสเพื่อใช้ที่เดียนเบียนฟู และแหล่งข้อมูลคล้ายกันอ้างว่า รัฐมนตรีต่างประเทศของอังกฤษขณะนั้น เซอร์แอนโทนี อีเดน ตระหนักถึงความเป็นไปได้ของการใช้อาวุธนิวเคลียร์ในภูมิภาคนั้น
ผลที่ตามมา > ยุทธการที่แคซัญ

ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1968 ระหว่างสงครามเวียดนาม กองทัพเวียดนามเหนือ (ซึ่งยังอยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของซ้าป) พยายามอย่างชัดเจนที่จะย้ำความสำเร็จอีกครั้งที่เดียนเบียนฟู โดยการล้อมและการระดมยิงปืนใหญ่ใส่ฐานทหารราบและปืนใหญ่กำลังนาวิกโยธินสหรัฐที่แคซัญ ประเทศเวียดนามใต้ นักประวัติศาสตร์ยังไม่ได้ข้อสรุปว่านี่เป็นความพยายามอย่างแท้จริงที่จะบีบให้ฐานนาวิกโยธินดังกล่าวยอมจำนนหรือไม่ หรือเป็นการแบ่งกำลังบางส่วนจากกำลังของการรุกตรุษญวน หรือเป็นตัวอย่างของกองทัพเวียดนามเหนือที่เปิดทางเลือกให้กับตนเอง
ที่แคซัญ มีปัจจัยหลายอย่างที่มีความแตกต่างจากการล้อมเดียนเบียนฟูอย่างสำคัญ แคซัญอยู่ใกล้กับฐานส่งกำลังบำรุงของสหรัฐมากกว่าฐานส่งกำลังบำรุงของฝรั่งเศสที่เดียนเบียนฟูมาก (45 กิโลเมตรเทียบกับ 200 กิโลเมตรที่เดียนเบียนฟู) ที่แคซัญ นาวิกโยธินสหรัฐเป็นฝ่ายยึดครองที่สูง และปืนใหญ่ของพวกเขาได้บีบให้ทหารเวียดนามเหนือต้องใช้ปืนใหญ่ของตนจากระยะไกลมาก ในอีกแง่หนึ่ง ที่เดียนเบียนฟู ปืนใหญ่ฝรั่งเศส (105 มม. 6 กระบอก ปืนใหญ่กระบอกสั้น 155 มม. 1 กระบอก และปืนครก) สามารถใช้การได้อย่างมีประสิทธิภาพเป็นระยะ ๆ เท่านั้น แคซัญได้รับกำลังบำรุงจากการส่งกำลังทางอากาศกว่า 18,000 ตันในระหว่างการรบซึ่งนาน 30 วัน ในขณะที่ระหว่างการสู้รบ 167 วัน พบว่าทหารฝรั่งเศสที่เดียนเบียนฟูได้รับเสบียงเพียง 4,000 ตันเท่านั้น จนกระทั่งยุทธการยุติ เครื่องบินกองทัพอากาศสหรัฐได้ทำการบินยุทธวิธี 9,691 เที่ยว และสามารถส่งยุทโธปกรณ์ได้กว่า 14,223 ตันตรงเป้าหมายในพื้นที่แคซัญ เครื่องบินกำลังนาวิกโยธินสหรัฐได้บิน 7,098 ภารกิจ และส่งยุทโธปกรณ์ 17,015 ตัน เครื่องบินกองทัพเรือสหรัฐ ซึ่งหลายเครื่องถูกโอนมาจากการทัพทิ้งระเบิดต่อเวียดนามเหนือ ปฏิบัติการโรลลิงทันเดอร์ ได้บินกว่า 5,337 เที่ยว และทิ้งสรรพาวุธใส่ข้าศึกกว่า 7,941 ตัน
บรรณานุกรม

Boylan, Kevin; Olivier, Luc (2018). Valley of the Shadow: The Siege of Dien Bien Phu. Oxford: Osprey Press. ISBN 978-1472824370.
Davidson, Phillip (1988). Vietnam at War: The History, 1946–1975. New York: Oxford University Press. ISBN 0-19-506792-4.
"Ðiên Biên Phú – The "official and historical site" of the battle". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 5 December 2006. สืบค้นเมื่อ 8 December 2006.
Fall, Bernard B. (1967). Hell in a Very Small Place. The Siege of Dien Bien Phu. New York: J.B. Lippincott Company. ISBN 0-306-80231-7.
Forbes, Andrew; Henley, David (2012). Vietnam Past and Present: The North. Chiang Mai: Cognoscenti Books. ASIN B006DCCM9Q.
Grauwin, Paul-Henri (1955). Doctor at Dien-Bien-Phu. London: Hutchinson.
"INDO-CHINA: The Fall of Dienbienphu". Time. 17 May 1954.
Morgan, Ted (2010). Valley of Death: The Tragedy at Dien Bien Phu That Led America Into the Vietnam War. New York: Random House.
Morris, Virginia and Hills, Clive. 2018. Ho Chi Minh's Blueprint for Revolution: In the Words of Vietnamese Strategists and Operatives, McFarland & Co Inc.
Navarre, Henri (1958). Agonie de l'Indochine (ภาษาฝรั่งเศส). Paris: Plon. OCLC 23431451.
Riley, Jonathon (2014). Decisive Battles: From Yorktown to Operation Desert Storm. Bloomsbury Publishing. ISBN 9781441126740.
Rottman, Gordon L. (2005). Khe Sanh (1967–1968): Marines battle for Vietnam's vital hilltop base. Oxford: Osprey Publishing (UK). ISBN 1-84176-863-4.
Roy, Jules; Baldick, Robert (1984). The Battle of Dienbienphu. New York: Harper & Row. ISBN 0-88184-034-3. OCLC 263986.
Roy, Jules (2002). The Battle of Dienbienphu. New York: Carroll & Graf Publishers. ISBN 0-7867-0958-8.
Simpson, Howard (2005). Dien Bien Phu: The Epic Battle America Forgot. University of Nebraska Press. ISBN 978-1574888409.
Stone, David (2004). Dien Bien Phu. London: Brassey's UK. ISBN 1-85753-372-0.
Windrow, Martin (2004). The Last Valley. New York: Da Capo Press. ISBN 0-306-81386-6.
Windrow, Martin (2013). The French Indochina War 1946–54. Osprey.
แหล่งข้อมูลอื่น

Dien Bien Phu, เว็บไซต์อุทิศอย่างเป็นทางการ
Memorial-Indochine.org (in English)
An Analysis of the French Defeat at Dien Bien Phu
Airlift's Role at Dien Bien Phu and Khe Sanh
An interview with Võ Nguyên Giáp
"Battle of Dien Bien Phu". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 16 December 2007. สืบค้นเมื่อ 2 April 2017., an article by Bernard B. Fall
"Dien Bien Phu: A Battle Assessment" เก็บถาวร 2007-08-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน by David Pennington
"Peace" in a Very Small Place: Dien Bien Phu 50 Years Later เก็บถาวร 2007-08-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, an article by Bob Seals
ANAPI's official website เก็บถาวร 20 กรกฎาคม 2011 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (National Association of Former POWs in Indochina)
Vietnam War Bibliography: The End: Dien Bien Phu and the Geneva Conference Last revised 10 November 2015; archive 2004-09-12
Field Guide to ..Dien Bien Phu for Historians, Wargamers and the More Discerning Type of Tourist by Peter Hunt 2002
ภาพยนตร์สั้น Victory at Dien Bien Phu (1964) สามารถดาวน์โหลดได้โดยไม่เสียค่าใช้จ่ายที่อินเทอร์เน็ตอาร์ไคฟ์
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 
การจัดวางกำลังของฝรั่งเศสที่เดียนเบียนฟู ข้อมูลเมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ. 1954 ฝรั่งเศสได้จัดตั้งตำแหน่งป้องกันบนเนินที่ได้รับการป้องกันหลายแห่ง อีซาแบล ซึ่งตั้งอยู่ทางตอนใต้สุด ถูกโดดเดี่ยวอย่างเป็นอันตราย เวียดมินห์ได้จัดวางกำลังทหาร 5 กองพล (ที่ 304 ที่ 308 ที่ 312 ที่ 316 และที่ 351) ในพื้นที่โดยรอบทั้งทางเหนือและทางตะวันออก จากพื้นที่เหล่านี้ เวียดมินห์สามารถมองเห็นที่ตั้งของฝรั่งเศสได้อย่างชัดเจนและสามารถยิงปืนใหญ่ลงสู่ตำแหน่งของฝรั่งเศสได้อย่างแม่นยำ
ฝ่ายฝรั่งเศสได้วางกำลังรถถังเบา เอ็ม 24 ชัฟฟี จำนวนหนึ่งไว้ทำการรบ ซึ่งพิสูจน์แล้วว่ามีความสำคัญยิ่งในการขับไล่การโจมตีของข้าศึก
กำลังพลฝรั่งเศสมองหาที่กำบังในสนามเพลาะ
กำลังพลเวียดมินห์ปักธงชัยของพวกตนเหนือที่มั่นของฝรั่งเศสที่ถูกยึด
การประชุมเจนีวา
คฤหาสน์สตอแกล

| คฤหาสน์สตอแกล * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
คฤหาสน์สตอแกล
ประเทศ:  เบลเยียม
ประเภท: มรดกทางวัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา: (i) (ii)
อ้างอิง: 1298
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2009 (คณะกรรมการสมัยที่ 33)
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
คฤหาสน์สตอแกล (ฝรั่งเศส: Palais Stoclet; ดัตช์: Stocletpaleis) คือคฤหาสน์ (ออแตลปาร์ตีกูว์ลีเย) ส่วนบุคคลขนาดใหญ่ สร้างโดยสถาปนิกชาวออสเตรีย โยเซฟ ฮอฟมันน์ ในระหว่างปี ค.ศ. 1905-1911 ตั้งอยู่ที่กรุงบรัสเซลส์ ประเทศเบลเยียม สร้างโดยการจ้างของนายธนาคารผู้รักในงานศิลป์ อาดอลฟ์ สตอแกล คฤหาสน์แห่งนี้เป็นผลงานชิ้นเอกของสถาปนิกท่านนี้ โดยถือกันว่าเป็นคฤหาสน์ที่สง่างามและหรูหราที่สุดในคริสต์ศตวรรษที่ 20
คฤหาสน์สตอแกลได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นหนึ่งในมรดกโลกทางวัฒนธรรมโดยองค์การยูเนสโกเมื่อ ค.ศ. 2009 ในปัจจุบันคฤหาสน์หลังนี้ยังคงอยู่ในกรรมสิทธิ์ของตระกูลสตอแกล และไม่ได้เปิดให้บุคคลภายนอกเข้าเยี่ยมชมแต่อย่างใด
แหล่งข้อมูลอื่น

"Catalog of images of the Stoclet Palace". Picture Library. Royal Institute for the Study and Conservation of Belgium's Artistic Heritage. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-03-31. สืบค้นเมื่อ 2009-01-10.
Exhibition of Klimt's work for Stoclet House at MAK.at
Article and large selection of pictures of the Stoclet Palace
| ด ค กแหล่งมรดกโลกในประเทศเบลเยียม |
| --- | --- | --- |
| ทางวัฒนธรรม |  เบกีนาฌในฟลานเดอส์  ลิฟต์ทั้งสี่ในกานาลดูว์ซ็องทร์และบริเวณแวดล้อม ลาลูเวียร์และเลอเริล (จังหวัดแอโน)  ลากร็อง-ปลัส บรัสเซลส์  หอแขวนระฆังแห่งเบลเยียมและฝรั่งเศส  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์บรูช  บ้านแถวในเมืองที่เป็นผลงานหลักของสถาปนิกวิกตอร์ ออร์ตา (บรัสเซลส์)  เหมืองหินเหล็กไฟยุคหินใหม่ที่สเปียน (มงส์)  อาสนวิหารแม่พระในตูร์แน  กลุ่มบ้าน-โรงฝึกงาน-พิพิธภัณฑ์ปล็องแต็ง-โมเรตึส  คฤหาสน์สตอแกล  แหล่งเหมืองหลักแห่งวอลโลเนีย  งานสถาปัตยกรรมของเลอกอร์บูซีเย คุณูปการอันโดดเด่นต่อขบวนการสมัยใหม่  นิคมการกุศล  เมืองสปาใหญ่แห่งยุโรป  แหล่งปลงศพและแหล่งความทรงจำแห่งสงครามโลกครั้งที่ 1 (แนวรบด้านตะวันตก)  |  |
| ทางธรรมชาติ |  ป่าบีชโบราณและป่าบีชปฐมภูมิแห่งเทือกเขาคาร์เพเทียนและภูมิภาคอื่นของยุโรป  |  |
หมายเหตุ: ใช้ชื่อตามที่ได้เสนอขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  เช็กเกีย
อาการกลัวแมงมุม

ในบางครั้ง แม้แต่วัตถุที่คล้ายคลึงกับแมงมุมก็สามารถกระตุ้นอาการตื่นตระหนกในผู้ที่มีอาการนี้ได้ จากภาพการ์ตูนด้านบนคือหนึ่งในตัวละครเรื่อง หนูแจ็คและคุณมัฟเฟท ที่มีอาการกลัวแมงมุม
อาการกลัวแมงมุม หรือ โรคกลัวแมงมุม (อังกฤษ: Arachnophobia หรือ arachnephobia ซึ่งรากศัพท์มาจากภาษากรีกโบราณ: ἀράχνη อาราคเน่ "แมงมุม" และ φόβος โฟบอส "ความกลัว") คือโรคกลัวเฉพาะอย่างชนิดหนึ่ง เป็นอาการกลัวแมงมุมซึ่งรวมไปถึงสัตว์ชนิดอื่นในตระกูลแมง เช่น แมงป่อง
ซึ่งอาจถูกจัดรวมกับอาการกลัวแมลง
อาการและอาการแสดง

ผู้ป่วยโรคกลัวแมงมุมมักจะรู้สึกไม่สบายใจในบริเวณใด ๆ ที่พวกเขาเชื่อว่าอาจมีแมงมุมอาศัยอยู่ หรือบริเวณที่มีสิ่งบ่งบอกถึงการมีอยู่ของแมงมุม เช่น ใยแมงมุม ถ้าหากผู้ป่วยพบเห็นแมงมุม พวกเขาจะไม่สามารถเข้าไปในบริเวณใกล้เคียงนั้นจนกว่าจะเอาชนะอาการตื่นตระหนกที่เกี่ยวข้องกับโรคกลัวแมงมุมได้ เมื่ออยู่ในบริเวณที่ใกล้กับแมงมุมหรือใยแมงมุม ผู้ป่วยบางรายถึงกับกรีดร้อง ร้องไห้ ควบคุมอารมณ์ไม่ได้ หายใจลำบาก เหงื่อออก และมีอัตราการเต้นของหัวใจเพิ่มสูงขึ้น ในกรณีร้ายแรง แม้แต่รูปภาพ ของเล่น หรือภาพวาดแมงมุมที่เหมือนจริงก็อาจกระตุ้นให้เกิดความกลัวอย่างรุนแรงได้ ในบางกรณี อาการกลัวแมงมุมยังถูกกระตุ้นได้เพียงแค่นึกคิดถึงแมงมุมเท่านั้น นอกจากนี้ ผู้ป่วยบางรายจะกระทำการตรวจสอบห้องหรือสถานที่ว่ามีแมงมุมหรือไม่ก่อนที่จะเข้าไปยังสถานที่นั้น หากพบเห็นแล้วก็จะจับตาดูความเคลื่อนไหวอย่างละเอียดถี่ถ้วน ในขณะที่มีอาการอื่น ๆ เช่น เบี่ยงเบนความสนใจตัวเองเพื่อที่จะหลีกเลี่ยงการพบเห็นแมงมุม
สาเหตุ

โรคกลัวแมงมุมอาจเป็นรูปแบบที่สุดโต่งของการตอบสนองตามสัญชาตญาณที่ช่วยให้มนุษย์ยุคแรกมีชีวิตรอด หรือเป็นปรากฏการณ์ทางวัฒนธรรมที่พบได้บ่อยที่สุดในสังคมยุโรปส่วนใหญ่
สาเหตุ > เชิงวัฒนธรรม

ในอีกมุมมองหนึ่ง อันตรายต่าง ๆ เช่น อันตรายจากแมงมุมนี้ ถูกประเมินสูงเกินจริงและไม่เพียงพอที่จะมีอิทธิพลต่อวิวัฒนาการ[ต้องการอ้างอิง] ในทางกลับกัน การสืบทอดโรคกลัวทางพันธุกรรมจะส่งผลจำกัดและบั่นทอนการอยู่รอดมากกว่าจะเป็นการช่วยเหลือ สำหรับชุมชนบางแห่ง เช่น ในปาปัวนิวกินีและกัมพูชา แมงมุมจะเป็นส่วนผสมในอาหารดั้งเดิมด้วย สิ่งนี้แสดงให้เห็นว่าอาการกลัวแมงมุมส่วนหนึ่งอาจเป็นลักษณะทางวัฒนธรรมมากกว่าลักษณะทางพันธุกรรม
เรื่องราวเกี่ยวกับแมงมุมในสื่อมักมีข้อผิดพลาดและใช้คำศัพท์ที่เร้าอารมณ์ซึ่งอาจมีส่วนทำให้เกิดความกลัวแมงมุมได้
การรักษา

อาการกลัวแมงมุมสามารถรักษาได้โดยใช้เทคนิคทั่วไปที่แนะนำสำหรับการรักษาโรคกลัวเฉพาะอย่าง (specific phobia) แนวทางการรักษาขั้นแรกคือการลดความวิตกกังวลอย่างเป็นระบบ (systematic desensitization) – หรือเรียกอีกอย่างว่าการบำบัดด้วยการเผชิญหน้ากับสิ่งที่กลัว (exposure therapy) ก่อนที่จะดำเนินการลดความวิตกกังวลอย่างเป็นระบบ มักจะต้องฝึกให้ผู้ที่เป็นโรคกลัวแมงมุมใช้เทคนิคการผ่อนคลายซึ่งจะช่วยให้ผู้ป่วยสงบลง การลดความวิตกกังวลอย่างเป็นระบบสามารถทำได้โดยใช้สิ่งมีชีวิตจริง (ใช้แมงมุมที่มีชีวิต) หรือโดยให้ผู้ป่วยจินตนาการถึงสถานการณ์ต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับแมงมุม จากนั้นจำลองการมีปฏิสัมพันธ์กับแมงมุม และในท้ายที่สุดจึงให้มีปฏิสัมพันธ์กับแมงมุมจริง เทคนิคนี้อาจเห็นผลได้หลังจากทำเพียงครั้งเดียว แม้ว่าโดยทั่วไปจะต้องใช้เวลานานกว่านั้นก็ตาม
ความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีทำให้สามารถใช้แมงมุมเสมือนจริงหรือความเป็นจริงเสมือนในการบำบัดได้ เทคนิคเหล่านี้ได้รับการพิสูจน์แล้วว่ามีประสิทธิผล ทั้งยังมีข้อเสนอแนะว่าการดูคลิปสั้น ๆ จาก ภาพยนตร์ Spider-Man อาจช่วยลดอาการกลัวแมงมุมได้เช่นกัน
ระบาดวิทยา

ประชากรโลกร้อยละ 3.5 ถึง 6.1 เป็นโรคกลัวแมงมุม โดยโรคกลัวแมงมุมเป็นหนึ่งในโรคกลัวเฉพาะอย่างที่พบได้มากที่สุดโรคหนึ่ง ขนาดที่บางสถิติพบว่าร้อยละ 50 ของผู้หญิงและร้อยละ 10 ของผู้ชายมีอาการดังกล่าว
มีมี โรเจอส์

| มีมี โรเจอส์ |
| --- | --- |
โรเจอส์ ในปี ค.ศ. 2009
เกิด: มีเรียม สปิกเลอร์  (1956-01-27) มกราคม 27, 1956 (68 ปี) ฟลอริดา, สหรัฐ
อาชีพ: นักแสดง
ปีปฏิบัติงาน: 1981–ปัจจุบัน
กรรมการใน: World Poker Tour
คู่สมรส: Jim Rogers (สมรส 1976; หย่า 1980) ทอม ครูซ (สมรส 1987; หย่า 1990) Chris Ciaffa  (สมรส 2003)
บุตร: 2
มิเรียม โรเจอส์ (นามสกุลเดิม สปิกเลอร์; เกิด 27 มกราคม ค.ศ. 1956) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน มีผลงานการแสดงในภาพยนตร์ที่เป็นที่รู้จักเช่น มะกัน-ยุ่น วุ่นระเบิด (ค.ศ. 1986), ขอใครสักคนห่วงใยฉัน (ค.ศ. 1987), ชั่วโมงท้านรก (ค.ศ. 1990) โดยเธอได้รับคำชื่นชมกับบทบาทนักแสดงนำในภาพยนตร์เรื่อง เดอะแรปเชอร์ (ค.ศ. 1991) ที่ทำให้เธอได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลอินดิเพนเดนต์สปิริตอะวอดส์ ก่อนจะมีผลงานการแสดงในเรื่องอื่นๆตามมาเช่น ไวท์แซนด์ ล้างเดนทรชน (ค.ศ. 1992), เพื่อนรักแสนรู้ (ค.ศ. 1995), สองดวงใจสะท้อนรัก (ค.ศ. 1996), ออสติน เพาเวอร์ พยัคฆ์ร้ายใต้สะดือ (ค.ศ. 1997), ทะลุโลกหลุดจักรวาล (ค.ศ. 1998), หอนคืนร่าง (ค.ศ. 2000), รักลับ ซ่อนลึก (ค.ศ. 2004), คู่ว้าว...สาวเซ็กซ์โฟน (ค.ศ. 2012) และ วิวาห์ป่วน ก๊วนเพื่อนเก๊ (ค.ศ. 2015) โดยนอกจากผลงานภาพยนตร์แล้วเธอยังมีผลงานทางละครโทรทัศน์ เช่น แฟ้มลับคดีพิศวง (ค.ศ. 1998–1999), สองชายกับหนึ่งนายตัวเล็ก (2011–2015), บอช สืบเก๋า (ค.ศ. 2014–2021) และ บอช: เลกาซี (ค.ศ. 2022)
พญาเกียรติ์ (เสนาบดี)

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ พญาเกียรติ์ (แก้ความกำกวม)
| พญาเกียรติ์ |
| --- | --- |

เสนาบดีผู้ใหญ่แห่ง อาณาจักรหงสาวดี
ดำรงตำแหน่ง 1526–1538
กษัตริย์: พระเจ้าสการะวุตพี
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: พญาเกียรติ์
เสียชีวิต: ค.ศ. 1538 หงสาวดี
ศาสนา: พุทธเถรวาท

พญาเกียรติ์ (พม่า: ဗညားကျန်း, ออกเสียง: [bə.ɲá.d͡ʑáɰ̃]; ถึงแก่กรรม ค.ศ. 1538) เสนาบดีผู้ใหญ่ในราชสำนักของ พระเจ้าสการะวุตพี แห่ง อาณาจักรหงสาวดี เขาและ พญาลอ เสนาบดีชั้นผู้ใหญ่อีกคนหนึ่งสามารถป้องกันการรุกรานจากกองทัพของ อาณาจักรตองอู ที่บุกเข้ามาในหน้าแล้งได้ถึง 3 ครั้ง ระหว่างปี ค.ศ. 1534–1538 ทั้งสองยังเคยเป็นพระอาจารย์ของยุวกษัตริย์พระเจ้าสการะวุตพี ภายหลังทั้งสองกลับถูกประหารตามพระบัญชาของพระเจ้าสการะวุตพีในปี ค.ศ. 1538 โดยพระเจ้าสการะวุตพีหลงเชื่อข้อมูลลวงของตองอู หลังจากสิ้นเสนาบดีทั้งสองท่านแล้ว พระเจ้าสการะวุตพีก็ขาดแม่ทัพผู้มีความสามารถจนนำไปสู่การสูญเสียอาณาจักรหงสาวดีแก่อาณาจักรตองอู ซึ่งนำทัพโดยพระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้และพระเจ้าบุเรงนอง
มะเขือบ้าดอกขาว

| มะเขือบ้าดอกขาว |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Asterids
อันดับ:: Solanales
วงศ์:: Solanaceae
สกุล:: Datura
สปีชีส์:: D.  inoxia
ชื่อทวินาม
Datura inoxia Mill.

ดอกในไฮเดอราบัด อินเดีย
มะเขือบ้าดอกขาว  ชื่อวิทยาศาสตร์:  Datura inoxia เป็นพืชในวงศ์ Solanaceae เป็นพืชฤดูเดียว ดอกเป็นหลอดปลายบานคล้ายแตรสีขาว ผลเป็นแบบกระเปาะ ที่ผิวมีหนาม  มีถิ่นกำเนิดในเม็กซิโก และทางตะวันตกเฉียงใต้ของสหรัฐ มีฤทธิ์หลอนประสาท ทุกส่วนของพืชชนิดนี้มีพิษทั้งต่อคนและสัตว์ ในบางท้องที่ห้ามซื้อขายพืชชนิดนี้ ใช้ปลูกเป็นไม้ประดับได้
ษิมมี

ษิมมี (อาหรับ: ذمي, ḏimmī, ออกเสียง: [ˈðɪmmiː]; โดยรวมเรียกว่า أهل الذمة, อะฮ์ลุษษิมมะฮ์, "ชาว ษิมมะฮ์") เป็นคำเรียกสมัยก่อน ที่ใช้หมายถึงผู้ที่ไม่ใช่มุสลิมที่อาศัยอยู่ในรัฐอิสลามและได้รับการคุ้มครองตามกฎหมาย คำนี้แปลตรงตัวได้ว่า "ผู้ที่ได้รับการคุ้มครอง" หมายถึงข้อผูกพันของรัฐตามกฎหมาย ชะรีอะฮ์ ที่จะต้องคุ้มครองชีวิต ทรัพย์สิน และเสรีภาพทางศาสนาของปัจเจกบุคคลโดยแลกเปลี่ยนกับความภักดีต่อรัฐและการชำระเงิน ญิซยะฮ์ ซึ่งเป็นส่วนเติมเต็มของ ซะกาต ที่มุสลิมจ่าย ษิมมี จะได้รับการยกเว้นหน้าที่บางอย่างที่มอบหมายไว้เฉพาะสำหรับมุสลิม และไม่ได้รับสิทธิพิเศษและเสรีภาพบางอย่างที่สงวนไว้เฉพาะแก่มุสลิม แต่นอกเหนือจากนั้นยังคงมีความเท่าเทียมภายใต้กฎหมายทรัพย์สิน สัญญา และข้อผูกมัด
ภายใต้กฎหมาย ชะรีอะฮ์ ชุมชน ษิมมี มักได้รับการบริหารด้วยกฎหมายของตนแทนกฎหมายบางประการที่บังคับใช้แก่ชุมชนมุสลิม เช่น ชุมชนยิวในมะดีนะฮ์เคยได้รับอนุญาตให้มีสภาฮาลาคาเป็นของตนเอง และระบบมิลเลตของจักรวรรดิออตโตมันอนุญาตให้ชุมชนษิมมีหลายแห่งปกครองตนเองภายใต้ศาลกฎหมายแยกต่างหาก นอกจากนี้ ชุมชน ษิมมี สามารถกระทำกิจบางอย่างที่ชุมชนมุสลิมห้ามได้ เช่น การบริโภคเครื่องดื่มแอลกอฮอล์และเนื้อสุกร
ในอดีต สถานะษิมมีเคยนำไปใช้กับชาวยิว, คริสต์ศาสนิกชน และอัศศอบิอะฮ์ซึ่งถือว่าเป็น "ชาวคัมภีร์" ตามเทววิทยาอิสลาม ต่อมาสถานะนี้ได้รับการนำไปใช้กับผู้นับถือศาสนาโซโรอัสเตอร์, ซิกข์, ฮินดู, เชน และพุทธ
มุสลิมสายกลาง (Moderate Muslim) โดยทั่วไปปฏิเสธระบบ ษิมมี เพราะมองว่าไม่เหมาะสมต่อสมัยรัฐชาติและประชาธิปไตย
ดูเพิ่ม

ดิมมีทูด (Dhimmitude) คำศัพท์ทางการเมืองเชิงดูหมิ่นเกี่ยวกับสถานะของษิมมี
เจนไทล์
เกร์โตชัฟ (Ger toshav) ในศาสนายูดาห์ คือผู้อยู่อาศัยที่ไม่ใช่ชาวยิวในรัฐเทวาธิปไตยยิว
ญิซยะฮ์
มุสตะอ์มิน
ซุนาร
อ่านเพิ่ม

Nabil Luka Babawi: Les droits et les devoirs des chrétiens dans l'état islamique et leurs conséquences sur la sécurité nationale, thèse de doctorat.
Binswanger, Karl (1977). Untersuchungen zum Status der Nichtmuslime im Osmanischen Reich des 16. Jahrhunderts. Diss. Phil. (ภาษาเยอรมัน). München. ISBN 978-3-87828-108-5.
Choksy, Jamsheed (1997). Conflict and Cooperation: Zoroastrian Subalterns and Muslim Elites in Medieval Iranian Society. New York.
Mark. R. Cohen: Under Crescent and Cross: The Jews in the Middle Ages. Princeton University Press, 1994.
Fattal, Antoine (1958). Le statut légal des non-musulmans en pays d'Islam (ภาษาฝรั่งเศส). Beirut.
Maribel Fierro and John Tolan, eds, The legal status of ḏimmī-s in the Islamic West (second/eighth-ninth/fifteenth centuries) (Turnhoult, 2013).
Friedmann, Yohanan (1998). "Classification of Unbelievers in Sunnī Muslim Law and Tradition". Jerusalem Studies in Arabic and Islam (22).
Goitein, S. D. (1967–71). The Mediterranean Society: The Jewish Communities of the Arab World as Portrayed in the Documents of the Cairo Geniza (4 vols.). Berkeley and Los Angeles. ISBN 9780520018679.
Gilbert, Martin (2010). In Ishmael's house: a History of Jews in Muslim Lands. New Haven, Conn.: Yale University Press. ISBN 978-0300167153.
Nicola Melis, "Il concetto di ğihād", in P. Manduchi (a cura di), Dalla penna al mouse. Gli strumenti di diffusione del concetto di ğihād, Angeli, Milano 2006, pp. 23–54.
Nicola Melis, "Lo statuto giuridico degli ebrei dell'Impero Ottomano", in M. Contu – N. Melis – G. Pinna (a cura di), Ebraismo e rapporti con le culture del Mediterraneo nei secoli XVIII–XX, Giuntina, Firenze 2003.
Nicola Melis, Trattato sulla guerra. Il Kitāb al-ğihād di Molla Hüsrev, Aipsa, Cagliari 2002.
Mohammad Amin Al-Midani: "La question des minorités et le statut des non-musulmans en Islam." In: La religion est-elle un obstacle à l'application des droits de l'homme?. colloque tenu les 10–11 décembre 2004 à Lyon.
M. Levy-Rubin: "Shurut 'Umar and its alternatives: the legal debate on the status of the dhimmis." In: Jerusalem Studies in Arabic and Islam. 30/2005
Pessah Shinar: "Some remarks regarding the colours of male Jewish dress in North Africa and their Arabic-Islamic context." In: Jerusalem Studies in Arabic and Islam. 24/2000, pp. 380–395
แหล่งข้อมูลอื่น

Islamic and Christian Spain in the early Middle Ages. Thomas F. Glick: Chapter 5: Ethnic relations
Islam and its tolerance level เก็บถาวร 8 มกราคม 2009 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Islamic Teaching On Dhimmi Status Creates An Atmosphere Of Intolerance เก็บถาวร 2015-07-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน from the Religious Freedom Packet เก็บถาวร 2014-09-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน of the Order of Saint Andrew the Apostle
Bernard Lewis, Race and Slavery in the Middle East เก็บถาวร 2001-04-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Jihad, the Arab Conquests and the Position of Non-Muslim Subjects
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี 
อื่น ๆ:  IdRef  İslâm Ansiklopedisi
การสังหารหมู่ที่ศะบราและชาตีลา

| การสังหารหมู่ที่ศะบราและชาตีลา |
| --- | --- |
เป็นส่วนหนึ่งของ สงครามกลางเมืองเลบานอน
อนุสรณ์ในศะบรา บนป้ายแสดงภาพถ่ายร่างของเหยื่อจากการสังหารหมู่บนท้องถนน หนึ่งในนั้นได้รางวัลภาพข่าวโลกแห่งปี
ศะบราและชาตีลา
สถานที่: เบรุต ประเทศเลบานอน
พิกัด: 33°51′46″N 35°29′54″E﻿ / ﻿33.8628°N 35.4984°E﻿ / 33.8628; 35.4984
วันที่: 16–18 กันยายน 1982
เป้าหมาย: ศะบราและชาตีลา
ประเภท: การสังหารหมู่
ตาย: 1,300 ถึง 3,500+
ผู้เสียหาย: ชาวปาเลสไตน์, ชาวชีอะฮ์เลบานอน
ผู้ก่อเหตุ:  กองกำลังเลบานอน,  กองทัพเลบานอนใต้ (โจมตี)  กองทัพอิสราเอล (สนับสนุน) 
การสังหารหมู่ที่ศะบราและชาตีลา (อาหรับ: مجزرة صبرا وشاتيلا; ฮีบรู: טבח סברה ושתילה; Sabra and Shatila massacre) ระหว่างวันที่ 16–18 กันยายน ค.ศ. 1982 เป็นเหตุการณ์การสังหารหมู่พลเมือง 1,300 ถึง 3,500 คน ที่ส่วนใหญ่เป็นชาวปาเลสไตน์และชีอะฮ์เลบานอนในนครเบรุตระหว่างสงครามกลางเมืองเลบานอน โดยมีผู้ก่อเหตุคือกองกำลังเลบานอน ส่วนหนึ่งของกองกำลังกึ่งกองทัพของชาวคริสต์ในเลบานอน และได้รับการสนับสนุนจากกองกำลังป้องกันอิสราเอล (IDF) ซึ่งเข้าปิดล้อมพื้นที่เขตศะบราและค่ายผู้ลี้ภัยชาตีลาที่อยู่ติดกัน
ในเดือนมิถุนายน 1982 อิสราเอลบุกรุกเข้าเลบานอนโดยวัตถุประสงค์ในการถอนรากถอนโคน PLO และในวันที่ 30 สิงหาคม 1982 ภายใต้การดูแลของ กองกำลังนานาชาติ PLO ถอนตัวออกจากเบรุตไม่นานก่อนการสังหารหมู่นี้จะเกิดขึ้น กองกำลังหลายฝ่าย ทั้งของอิสราเอล เลบานอน และเป็นไปได้ว่ารวมถึงกองทัพเลบานอนใต้ (SLA) ประจำการณ์อยู่ไม่ไกลจากศะบราและชาตีลาในขณะที่เกิดเหตุ และใช้โอกาสที่กองกำลังนานาชาติรื้อถอนเอารั้วและระเบิดทุ่นที่ล้อมรอบย่านชุมชนชาวมุสลิมส่วนใหญ่ของเบรุตออก ทุ่นระเบิดและรั้วกั้นเหล่านี้กั้นไม่ให้กองกำลังอิสราเอลบุกเข้ามาได้ในระหว่างการยึดเบรุต อิสราเอลเดินทางเข้าสู่เบรุตตะวันตกหลัง PLO ถอนกำลังออก และยินยอมให้กองกำลังเลบานอนเข้าบุกรุกบริเวณ แม้จะมีข้อตกลงหยุดยิงของกองกำลังที่ปะทะกันก่อนหน้าบังคับใช้อยู่ก็ตาม
การสังหารพลเมืองเป็นที่เข้าใจว่าอยู่ภายใต้คำสั่งของนักการเมืองชาวเลบานอน เอลี ฮอเบกา ผู้ซึ่งครอบครัวและคู่หมั้นถูกกองกำลังปาเลสไตน์และกองกำลังกึ่งกองทัพเลบานอนฝ่ายซ้ายฆาตกรรมระหว่างการสังหารหมู่ดามัวร์ในปี 1976 ซึ่งเป็นการตอบโต้การสังหารหมู่การันตีนาที่กองกำลังคริสต์สังหารชาวปาเลสไตน์และชีอะฮ์เลบานอน มีทหารรวม 300 ถึง 400 คน ที่มีส่วนร่วมในการสังหารหมู่ ขณะเกิดการสังหารหมู่ IDF ได้รับรายงานถึงความเลวร้ายและการละเมิดสิทธิมนุษยชนที่เกิดขึ้น กระนั้นไม่ได้ดำเนินการใด ๆ เพื่อหยุดยั้งการกระทำเหล่านี้ แต่กลับสั่งการให้ทหารประจำการตามจุดทางเข้าออกต่าง ๆ ของพื้นที่ เพื่อกั้นไม่ให้ผู้อยู่อาศัยของศะบราและชาตีลาหลบหนีออกได้ ว่ากันว่าแสงวาบจากพลุแฟลร์ขณะก่อสังหารผู้อยู่อาศัยในศะบราและชาตีลาจุดให้ค่ำคืนของการสังหารหมู่สว่างไปด้วยแสงไฟ