stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โอสมานี ควนโตเรนา
แหล่งข้อมูลอื่น

LegaVolley Serie A player profile เก็บถาวร 2011-07-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ก่อนหน้า> รางวัล | รางวัล | โอสมานี ควนโตเรนา> รางวัล | รางวัล | ถัดไป> รางวัล |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  ดังชี อมารัล |  | รับลูกเสิร์ฟยอดเยี่ยม  วอลเลย์บอลเวิลด์ลีก  (2005) |  | – |
| – |  | เสิร์ฟยอดเยี่ยม  วอลเลย์บอลชิงแชมป์สโมสรโลก  (2009) |  |  ลูเซียโน เด เชกโก |
|  มาเตย์ คาซีสกี |  | ตบยอดเยี่ยม  วอลเลย์บอลชิงแชมป์สโมสรโลก  (2010) (2011) |  |  ยัน ชตอการา |
|  มาเตย์ คาซีสกี |  | ผู้เล่นทรงคุณค่า  วอลเลย์บอลชิงแชมป์สโมสรโลก  (2010) (2011) (2012) |  |  วอลเลซ จี โซซา |
|  มาเตย์ คาซีสกี |  | ผู้เล่นทรงคุณค่า  ซีอีวีแชมเปียนส์ลีก  (2009/2010) (2010/2011) |  |  มารีอูช วลาซวือ |
| – |  | ตัวตบหัวเสายอดเยี่ยม  เวิลด์คัพ  (2015)  (ร่วมกับ  ยูกิ อิชิกะวะ) |  | TBD |
| ด ค กรายชื่อนักวอลเลย์บอลชายทีมชาติอิตาลี – เวิลด์คัพ 2015 |
| --- | --- | --- |
|  3 ซอตตีเล  4 วีตอรี  5 ควนโตเรนา  6 จานเนลลี  7 รอสซินี  9 ไซเซฟ  10 ลานซา  11 บูติ   14 เปียโน  16 อันตอโนฟ  18 ซาบบิ  19 อันซานี  20 คอลาชี  25 มัสซารี  ผู้ฝึกสอน: บเรนจีนี  |  3 ซอตตีเล  4 วีตอรี  5 ควนโตเรนา  6 จานเนลลี  7 รอสซินี  9 ไซเซฟ  10 ลานซา  11 บูติ   14 เปียโน  16 อันตอโนฟ  18 ซาบบิ  19 อันซานี  20 คอลาชี  25 มัสซารี  ผู้ฝึกสอน: บเรนจีนี  |  |
กองทัพบราซิล

| กองทัพบราซิล |
| --- | --- |
Forças Armadas Brasileiras

ขบวนนักเรียนนายร้อยวิทยาลัยทหารออกุสฮาส เนกราส ในพิธีสำเร็จการศึกษา.
เหล่า:  กองทัพบก   กองทัพเรือ   กองทัพอากาศ
กองบัญชาการ: กระทรวงกลาโหม
ผู้บังคับบัญชา
ผู้บัญชาการทหารสูงสุด: ประธานาธิบดี ฌาอีร์ โบลโซนารู
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม: เฟร์นันโด อาเซเวโด อ ซิลวา
ประธานคณะเสนาธิการทหาร: พลเอก Raul Botelho
กำลังพล
อายุเริ่มบรรจุ: 18–45 years of age for compulsory military service
การเกณฑ์: 9 - 12 เดือน
ประชากร วัยบรรจุ: 53,350,703 ชาย, อายุ 10-19 (2010 est.), 53,433,919 หญิง, อายุ 10-19 (2010 est.)
ประชากร ฉกรรจ์: 38,993,989 ชาย, อายุ 10-19 (2010 est.), 44,841,661 หญิง, อายุ 10-19 (2010 est.)
ประชากรวัยถึงขั้น ประจำการทุกปี: 1,733,168 ชาย (2010 est.), 1,672,477 หญิง (2010 est.)
ยอดประจำการ: 327,710 (ranked 13th)
ยอดสำรอง: 1,340,000 (2006)
รายจ่าย
งบประมาณ: US$28.07 billion (2010) (ranked 11th)
ร้อยละต่อจีดีพี: 1.6% (2009)
อุตสาหกรรม
แหล่งผลิตในประเทศ: Embraer Avibrás Helibrás IMBEL Mectron Taurus Agrale CBC INACE EISA MAN Latin America EMGEPRON
แหล่งผลิตนอกประเทศ:  สหรัฐ  ฝรั่งเศส  เยอรมนี  อิตาลี  สหราชอาณาจักร  สวีเดน  อิสราเอล  เบลเยียม  รัสเซีย  สวิตเซอร์แลนด์  โปรตุเกส  สเปน  แคนาดา
บทความที่เกี่ยวข้อง
ประวัติ: ประวัติศาสตร์ทางทหารของบราซิล
ยศ: ยศทหารในกองทัพบราซิล เครื่องอิสริยาภรณ์
กองทัพบราซิล (โปรตุเกส: Forças Armadas Brasileiras, สัทอักษรสากล: [ˈfoʁsɐz ɐʁˈmadɐz bɾaziˈlejɾɐs]) เป็นกองกำลังทหารของสหพันธ์สาธารณรัฐบราซิล มีหน้าที่ปกป้องในอธิปไตย และ พิทักษ์ผลประโยชน์ของบราซิล กองทัพบราซิลประกอบด้วยกองทัพบก, กองทัพอากาศ กองทัพเรือ และ กองกำลังตำรวจ โดยอยู่ภายใต้การบริหารจัดการของกระทรวงกลาโหม โดยที่ประธานาธิบดี เป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองทัพบราซิล
แหล่งข้อมูลอื่น

กระทรวงกลาโหมบราซิล
Brazil military profile เก็บถาวร 2015-12-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน from the CIA World Factbook
Brazil military guide from GlobalSecurity.org
แม่แบบ:ประเทศบราซิล
แม่แบบ:กองทัพบราซิล
กิตติชัย ไตรรัตนศิริชัย

| รองศาสตราจารย์กิตติชัย ไตรรัตนศิริชัยม> ป.ช., ม.ว.ม. |
| --- | --- |

สมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ
ดำรงตำแหน่ง 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2557 – 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2562
อธิการบดีมหาวิทยาลัยขอนแก่น
ดำรงตำแหน่ง 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554 – 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2562
ก่อนหน้า: สุมนต์ สกลไชย
ถัดไป: ชาญชัย พานทองวิริยะกุล
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 29 เมษายน พ.ศ. 2499 (68 ปี) จังหวัดขอนแก่น ประเทศไทย
คู่สมรส: จารุวรรณ์ ไตรรัตนศิริชัย

รองศาสตราจารย์ กิตติชัย ไตรรัตนศิริชัย (เกิด 29 เมษายน พ.ศ. 2499) ปัจจุบันดำรงตำแหน่งรองประธานคณะกรรมการการอุดมศึกษา อุปนายกสภามหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา กรรมการสภาสถาบันผู้ทรงคุณวุฒิสถาบันวิทยสิริเมธี กรรมการสภาสถาบันพระบรมราชชนก กรรมการนโยบายและกำกับดูแลสถาบันไทยโคเซน และนายกสมาคมหน่วยบ่มเพาะธุรกิจและอุทยานวิทยาศาสตร์ไทย (Thai-BISPA)
อดีตอธิการบดีมหาวิทยาลัยขอนแก่น คนที่ 10 เป็นศิษย์เก่าคณะวิศวกรรมศาสตร์ รุ่นที่ 11 เป็นศิษย์เก่ามหาวิทยาลัยขอนแก่น รุ่นที่ 11 และเป็นศิษย์เก่ามหาวิทยาลัยขอนแก่นคนแรกที่ได้ดำรงตำแหน่งอธิการบดีมหาวิทยาลัยขอนแก่น ศิษย์เก่าดีเด่น ประจำปี พ.ศ. 2549 โรงเรียนขอนแก่นวิทยายน และรางวัลพระธาตุพนมทองคำ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ประจำปี พ.ศ. 2562
เมื่อหลังรัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2557  ได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ที่ปรึกษาผู้ทรงคุณวุฒิของคณะกรรมการเตรียมการยุทธศาสตร์ชาติ ตามคำสั่งนายกรัฐมนตรีที่ 8/2560 และกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิในคณะกรรมการบริหารโครงการจัดตั้งสถาบันไทยโคเซ็น
ด้านชีวิตครอบครัว กิตติชัย สมรสกับนางจารุวรรณ์ ไตรรัตนศิริชัย มีบุตรี 2 คน ได้แก่ นางสาว กิตติวรรณ์ ไตรรัตนศิริชัย และ นางสาว กิตติมา ไตรรัตนศิริชัย
ประวัติการศึกษา

พ.ศ. 2504 สำเร็จการศึกษาระดับอนุบาล โรงเรียนอนุบาลขอนแก่น
พ.ศ. 2508 สำเร็จการศึกษาระดับประถมศึกษาตอนต้น จากโรงเรียนสนามบินขอนแก่น
พ.ศ. 2511 สำเร็จการศึกษาระดับประถมศึกษาตอนปลาย จากโรงเรียนมหาไถ่ศึกษาภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
พ.ศ. 2517 สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษา จากโรงเรียนขอนแก่นวิทยายน
พ.ศ. 2521 สำเร็จการศึกษาระดับปริญญา วิศวกรรมศาสตรบัณฑิต (วิศวกรรมเครื่องกล) จาก มหาวิทยาลัยขอนแก่น
พ.ศ. 2527 สำเร็จการศึกษา Master of Engineering (Agricultural Machinery) จากสถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเชีย
พ.ศ. 2534 สำเร็จการศึกษา Doctor of Philosophy (Machine Design and Manufacturing) จาก Niigata University ประเทศญี่ปุ่น
ประวัติการรับราชการ

เริ่มรับราชการ 14 พฤศจิกายน 2521 ตำแหน่งอาจารย์ ระดับ 3 คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น
เกษียณอายุราชการ ตำแหน่ง รองศาสตราจารย์ ระดับ 9 คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น
ประวัติทางการบริหารที่สำคัญ

2 ก.ค. 2567 - ปัจจุบัน รองประธานคณะกรรมการการอุดมศึกษา (กกอ.)
18 มิ.ย. 2567 - ปัจจุบัน กรรมการนโยบายและกำกับดูแลสถาบันไทยโคเซน กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม
11 เม.ย. 2567 - ปัจจุบัน กรรมการสภาสถาบันผู้ทรงคุณวุฒิ สถาบันวิทยสิริเมธี
28 ต.ค 2564 - ปัจจุบัน กรรมการสภาสถาบันพระบรมราชชนก
1 ต.ค 2564 - ปัจจุบัน นายกสมาคมหน่วยบ่มเพาะธุรกิจและอุทยานวิทยาศาสตร์ไทย(Thai-BISPA)
2564 - ปัจจุบัน อุปนายกสภามหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา
22 พ.ย.2563 - 7 เม.ย.2564 รักษาราชการแทนอธิการบดีมหาวิทยาลัยนครพนม
ม.ค.2562 - ปัจจุบัน กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิในคณะกรรมการบริหารโครงการจัดตั้งสถาบันไทยโคเซ็น
ก.พ.2554 - ก.พ.2562 อธิการบดีมหาวิทยาลัยขอนแก่น
ก.พ.2550 - ก.พ.2554 รองอธิการบดีฝ่ายวิจัยและถ่ายทอดเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยขอนแก่น
ก.ค.2549 - ก.พ.2554 ผู้อำนวยการสำนักงานอุทยานวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น
มี.ค.2550 - มิ.ย.2550 รักษาการแทนคณบดีคณะวิศวกรรมศาสตร์
ก.พ.2550 - มี.ค.2550 รักษาการแทนรองอธิการบดีฝ่ายวิจัยและถ่ายทอดเทคโนโลยี
ก.พ.2550 - มี.ค.2550 รักษาการแทนผู้อำนวยการสถาบันวิจัยและพัฒนา
2548 - ก.พ.2550 กรรมการสภามหาวิทยาลัยขอนแก่น
มิ.ย.2547 - มี.ค.2550 คณบดีคณะวิศวกรรมศาสตร์
ก.พ.2546 - พ.ค.2547 ผู้ช่วยอธิการบดีฝ่ายบริหาร มหาวิทยาลัยขอนแก่น
ต.ค.2545 - ก.พ.2546 รักษาการรองคณบดีฝ่ายวิชาการ คณะวิศวกรรมศาสตร์
พ.ค.2544 - มี.ค.2546 หัวหน้าภาควิชาวิศวกรรมเครื่องกล คณะวิศวกรรมศาสตร์
มิ.ย.2543 - พ.ค.2544 หัวหน้าภาควิชาวิศวกรรมเครื่องกล คณะวิศวกรรมศาสตร์
ม.ค.2541 - มิ.ย.2543 รองคณบดีฝ่ายบริหาร คณะวิศวกรรมศาสตร์
ก.ค.2537 - ม.ค.2541 กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิประจำคณะวิศวกรรมศาสตร์
ก.ค.2537 - ก.ค.2540 หัวหน้าภาควิชาวิศวกรรมเครื่องกล คณะวิศวกรรมศาสตร์
รางวัลเกียรติยศที่ได้รับ

รางวัลนักศึกษาที่มีความประพฤติดีเด่น รับรางวัลพระราชทานจากสมเด็จพระสังฆราชฯ พ.ศ. 2517
รางวัลศิษย์เก่าดีเด่น โรงเรียนขอนแก่นวิทยายน พ.ศ. 2549
รางวัลศิษย์เก่าวิศวกรรมศาสตร์ดีเด่น รุ่นที่ 11 จากสมาคมศิษย์เก่าวิศวกรรมศาสตร์
รางวัลพระธาตุพนมทองคำ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ประจำปี พ.ศ. 2562
รางวัลวิทยาเพียรวิจิตร ประจำปี 2565 จากสมาคมศิษย์เก่าวิศวกรรมศาสตร์ มข. และคณะวิศวกรรมศาสตร์ มข.
รางวัลนักบริหารทรงคุณค่า ผู้ประกาศนำมหาวิทยาลัยขอนแก่นอุทิศเพื่อสังคม จากสมาคมสื่อมวลชนจังหวัดขอนแก่น เมื่อวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2567
รางวัลเชิดชูเกียรติ ด้านบริหาร ผู้ดำรงตำแหน่งอธิการบดี ในวาระครบ 60 ปี แห่งการสถาปนามหาวิทยาลัยขอนแก่น
ความเชี่ยวชาญ

พลังงานทดแทน
การออกแบบเครื่องจักรกลเกษตร
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

เครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทย
พ.ศ. 2557 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2552 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2546 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ต่างประเทศ
พ.ศ. 2560  รัฐบาลฝรั่งเศส มอบเครื่องอิสริยาภรณ์ ตระกูล Palmes Academiques (ด้านการศึกษา)
กริชตอเวา ฟึไรรา

| กริชตอเวา ฟึไรรา |
| --- | --- |
ฟีไรราร่วมกับเจ้าหน้าที่ญี่ปุ่นในการสอบปากคำชาวดัตช์ ค.ศ. 1643
เกิด: ราว ค.ศ. 1580 โตรึชแวดรัช ราชอาณาจักรโปรตุเกส
เสียชีวิต: ค.ศ. 1650 (ราว 70 ปี) นางาซากิ รัฐบาลเอโดะ
ชื่ออื่น: ซาวาโนะ ชูอัง
อาชีพ: อดีตบาทหลวงและมิชชันนารี
กริชตอเวา ฟึไรรา (โปรตุเกส: Cristóvão Ferreira) หรือ ซาวาโนะ ชูอัง (ญี่ปุ่น: 沢野忠庵; โรมาจิ: Sawano Chūan) เป็นอดีตบาทหลวงในศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกชาวโปรตุเกส และอดีตมิชชันนารีคณะเยสุอิต เขาได้ละทิ้งความเชื่อในศาสนาคริสต์หลังถูกจับกุมและทรมาน ในช่วงการกวาดล้างคริสต์ศาสนิกชนญี่ปุ่นเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 17 ทั้งบาทหลวง มิชชันนารี และศาสนิกชนของศาสนาคริสต์จะถูกจับกุม ข่มเหง หรือประหารชีวิต
หลังฟึไรราละทิ้งศาสนาคริสต์แล้ว เขายังคงใช้ชีวิตอยู่ในประเทศญี่ปุ่นตราบสิ้นอายุขัย เขากลายเป็นที่รู้จักในนาม "นักบวชผู้ตกบาป" (fallen priests) กระนั้นเขาได้อุทิศตนในการช่วยเหลือทางการญี่ปุ่นด้วยความรู้ด้านปรัชญาและวิทยาศาสตร์ตะวันตก
ประวัติ

ฟึไรราเกิดราว ค.ศ. 1580 ที่เมืองโตรึชแวดรัช (Torres Vedras) ราชอาณาจักรโปรตุเกส เขาถูกส่งไปปฏิบัติหน้าที่เป็นมิชชันนารีที่ประเทศญี่ปุ่น ช่วง ค.ศ. 1609 ถึง 1633 ซึ่งในขณะนั้นถูกปกครองโดยรัฐบาลโทกูงาวะ
ค.ศ. 1633 ฟึไรราถูกเจ้าหน้าที่ของทางการญี่ปุ่นจัมกุมตัวไปทรมาน หลังถูกทรมานไปได้ห้าชั่วโมง ฟึไรราก็ได้ละทิ้งศรัทธาในศาสนาคริสต์ และได้รับสมญาเป็น "นักบวชผู้ตกบาป" ไปในที่สุด ฟึไรราเปลี่ยนชื่อเป็น ซาวาโนะ ชูอัง (ญี่ปุ่น: 沢野忠庵; โรมาจิ: Sawano Chūan) และลงทะเบียนอยู่ในสังกัดของวัดพุทธ เขาเรียกตนเองว่า "สาวกของนิกายเซน" ในสิ่งพิมพ์ของเขายืนยันว่าเขายอมรับปรัชญากฎหมายธรรมชาติ (philosophy of natural law)
หลังละทิ้งความเชื่อ เขาสมรสกับหญิงญี่ปุ่นและเขียนหนังสือหลายเล่ม เช่น บทความเกี่ยวกับดาราศาสตร์ และการแพทย์แผนตะวันตก ซึ่งได้รับการเผยแพร่ไปอย่างกว้างขวางในยุคเอโดะ และมีผู้อ้างว่าฟึไรราเขียนหนังสือเกี่ยวกับศาสนาใช้ชื่อว่า "การหลอกลวงอย่างเปิดเผย" (顕偽録) เมื่อ ค.ศ. 1636 แต่ไม่ได้ตีพิมพ์เป็นรูปเล่มเป็นเวลายาวนานถึง 300 ปี ซึ่งก็มีผู้โต้แย้งว่าฟีไรราอาจมิใช่คนเขียนก็เป็นได้ นอกจากนี้ฟึไรรายังเข้าร่วมกับเจ้าหน้าที่รัฐในการพิจารณาคดีกับนักบวชเยสุอิตคนอื่น ๆ ที่ถูกจับ และการให้ผู้ต้องสงสัยว่าเป็นชาวคริสต์เหยียบแผ่นฟูมิเอะเพื่อพิสูจน์ศรัทธา ฟึไรราก็ปรากฏตัวในพิธีดังกล่าวบ่อยครั้ง
ฟึไรราเสียชีวิตใน ค.ศ. 1650 ที่เมืองนางาซากิ เอกสารบางฉบับอ้างว่า เขาถูกทรมานและตายในฐานะมรณสักขี ขณะที่เอกสารฉบับอื่น ๆ ระบุเพียงว่าเขาตายเท่านั้น
ในวัฒนธรรมร่วมสมัย

กริชตอเวา ฟึไรรา ถูกนำมาสร้างเป็นตัวละคร (ฉบับแปลไทยใช้ชื่อว่า คริสโตวาโอ เฟอร์เรร่า) ในนวนิยายเรื่อง ศรัทธาไม่เงียบ (Silence) แต่งโดยชูซากุ เอ็นโด นวนิยายดังกล่าวถูกนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์สองครั้ง เมื่อ ค.ศ. 1971 (เท็ตสึโร ทัมบะ แสดงนำ) และ ค.ศ. 2016 (เลียม นีสัน แสดงนำ) และมีภาพยนตร์โปรตุเกสเรื่อง Os Olhos da Ásia (1996) แสดงโดยฌูเอา เพร์รี (João Perry) รับบทเป็นบาทหลวงฟึไรรา
แหล่งข้อมูลอื่น

The Christian Century in Japan, by Charles Boxer
The case of Christóvão Ferreira, by Hubert Cieslik
ร่างของฟึไรราถูกฝังอยู่ในสุสานประจำตระกูลของซูงิโมโตะ ชูเก ซึ่งเป็นลูกเขย
เถลิง ธำรงนาวาสวัสดิ์

| ศาสตราจารย์พิเศษเถลิง ธำรงนาวาสวัสดิ์ม> ป.ช. ม.ว.ม. ท.จ.ว. ภ.ป.ร. ๓ |
| --- | --- |

รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์
ดำรงตำแหน่ง 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2517 – 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2518 (0 ปี 260 วัน)ดำรงตำแหน่งร่วมกับ พันธุ์เลิศ บูรณะศิลปิน
นายกรัฐมนตรี: สัญญา ธรรมศักดิ์
รัฐมนตรีว่าการ: พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจักรพันธ์เพ็ญศิริ
ก่อนหน้า: พิชัย กุลละวณิชย์
ถัดไป: ไกรสร ตันติพงศ์ สมัคร สุนทรเวช แผน สิริเวชชะพันธ์
สมาชิกวุฒิสภา
ดำรงตำแหน่ง 22 มีนาคม พ.ศ. 2539 – 22 มีนาคม พ.ศ. 2543 (4 ปี 0 วัน)
สมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ
ดำรงตำแหน่ง 16 ธันวาคม พ.ศ. 2515 – 14 ตุลาคม พ.ศ. 2516 (0 ปี 303 วัน)
ดำรงตำแหน่ง 20 ตุลาคม พ.ศ. 2520 – 21 เมษายน พ.ศ. 2522 (1 ปี 183 วัน)
ปลัดกระทรวงเกษตรและสหกรณ์
ดำรงตำแหน่ง 10 มกราคม พ.ศ. 2523 – 5 มกราคม พ.ศ. 2530 (6 ปี 360 วัน)
รัฐมนตรีว่าการ: เกรียงศักดิ์ ชมะนันทน์ บรรหาร ศิลปอาชา อาณัติ อาภาภิรม ชวน หลีกภัย ณรงค์ วงศ์วรรณ หาญ ลีนานนท์
ก่อนหน้า: ปรีดา กรรณสูต
ถัดไป: จุลนภ สนิทวงศ์ ณ อยุธยา
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: เถลิง ธารีสวัสดิ์ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2473 ประเทศสยาม
เสียชีวิต: 24 สิงหาคม พ.ศ. 2551 (77 ปี) ประเทศไทย
สัญชาติ: ไทย
ศาสนา: พุทธเถรวาท
พรรคการเมือง: นำไทย
คู่สมรส: นวลนาถ อัชราชทรงสิริ
บุตร: 3 คน
บุพการี: ถวัลย์ ธำรงนาวาสวัสดิ์ (บิดา) นางธำรงนาวาสวัสดิ์ (แฉล้ม ธารีสวัสดิ์) (มารดา)
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยคอนเนตทิคัต (BS) มหาวิทยาลัยวิสคอนซิน แมดิสัน (ME; DE)
อาชีพ:  นักการเกษตร  นักวิชาการ  นักการเมือง 

ศาสตราจารย์พิเศษ เถลิง ธำรงนาวาสวัสดิ์ เป็นอดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ของไทย ในรัฐบาลของนายสัญญา ธรรมศักดิ์ อดีตสมาชิกวุฒิสภา อดีตสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ อดีตปลัดกระทรวงเกษตรและสหกรณ์
ประวัติ

เถลิง ธำรงนาวาสวัสดิ์ เกิดเมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2473 เป็นบุตรของพลเรือตรีถวัลย์ ธำรงนาวาสวัสดิ์ อดีตนายกรัฐมนตรี กับนางธำรงนาวาสวัสดิ์ (แฉล้ม ธารีสวัสดิ์) เป็นบุตรคนที่ 2 และเขาสมรสกับนวลนาถ (สกุลเดิม อัชราชทรงสิริ) มีบุตรสามคน หนึ่งในนั้นคือ ศาสตราจารย์ ดร. ธรณ์ ธำรงนาวาสวัสดิ์ รองคณบดีฝ่ายกิจการพิเศษ คณะประมง มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
เถลิง เป็นนักเรียนทุนเล่าเรียนหลวงตั้งแต่ปี พ.ศ. 2493 เขาสำเร็จการศึกษาระดัปริญญาตรีสาขาเกษตรศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยคอนเนตทิคัต รัฐคอนเนตทิคัต ประเทศสหรัฐอเมริกา และระดับปริญญาโทและปริญญาเอก สาขาเศรษฐศาสตร์การเกษตร จากมหาวิทยาลัยวิสคอนซิน แมดิสัน รัฐวิสคอนซิน
เถลิง รับราชการในสังกัดกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ เคยได้ดำรงตำแหน่งสูงสุดคือ ปลัดกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ เป็นประธานคณะกรรมการอุทยานแห่งชาติเป็นเวลา 15 ปี ซึ่งตลอดวาระการดำรงตำแหน่ง ดร.เถลิง มีส่วนช่วยจัดตั้งอุทยานแห่งชาติกว่า 80 แห่ง โดยจำนวน 12 แห่งในนั้นเป็นพื้นที่คุ้มครองทางทะเล
ต่อมามีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมให้แต่งตั้งเป็น ศาสตราจารย์พิเศษ คณะเศรษฐศาสตร์และบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
การเมือง

เถลิง ได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ในปี พ.ศ. 2515 ภายหลังการปฏิวัติตัวเองของ จอมพล ถนอม กิตติขจร เมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2514 ต่อมาในปี พ.ศ. 2516 ได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติอีกครั้ง
ในปี พ.ศ. 2517 เถลิงได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภาร่างรัฐธรรมนูญ และเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ในรัฐบาลของนายสัญญา ธรรมศักดิ์ จนถึงเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2518 หลังการเลือกตั้งทั่วไป และมีรัฐบาลใหม่เข้ามาทำหน้าที่แทน
เถลิง ได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติอีกครั้ง ในปี พ.ศ. 2520 และเป็นสมาชิกวุฒิสภา ในปี พ.ศ. 2539
นอกจากนั้น เถลิง ยังเคยได้รับการแต่งตั้งเป็นที่ปรึกษารองนายกรัฐมนตรี ที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ เป็นผู้ทรงคุณวุฒิในคณะกรรมการพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ ในปี พ.ศ. 2535 เป็นกรรมการบริหารพรรคนำไทย ตั้งแต่เริ่มก่อตั้งพรรคเมื่อ พ.ศ. 2537 และเป็นที่ปรึกษาผู้ทรงคุณวุฒิฝนหลวง ในปี พ.ศ. 2548
ถึงแก่อนิจกรรม

เถลิง ถึงแก่อนิจกรรมในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2551 สิริอายุ 77 ปี
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2522 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2519 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2524 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้าวิเศษ (ท.จ.ว.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ. 2523 –  เหรียญพิทักษ์เสรีชน ชั้นที่ 2 ประเภทที่ 2 (ส.ช.)
พ.ศ. 2523 –  เหรียญราชการชายแดน (ช.ด.)
พ.ศ. 2527 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
พ.ศ. 2527 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 9 ชั้นที่ 3 (ภ.ป.ร.3)
กอปากาบานา

| กอปากาบานา |
| --- | --- |
ย่าน
ทิวทัศน์หาดกอปากาบานา
พิกัด: 22°58′1.32″S 43°10′50.51″W﻿ / ﻿22.9670333°S 43.1806972°W﻿ / -22.9670333; -43.1806972
ประเทศ:  บราซิล
รัฐ: รีโอเดจาเนโร
เทศบาลนคร: รีโอเดจาเนโร
เขต: ใต้
กอปากาบานา (โปรตุเกส: Copacabana) เป็นชื่อย่านและชายหาดที่มีชื่อเสียงระดับโลก หาดมีความยาว 4 กิโลเมตร ตั้งอยู่ในนครรีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล
แหล่งข้อมูลอื่น

History of Copacabana (in English)
กร็องปาแล

| --- | --- |
กร็องปาแล (กลาง) และเปอติต์ปาเลส์ (ขวา) มุมมองจากหอไอเฟล

ก่อตั้ง: งานนิทรรศการโลก 1900
ที่ตั้ง: อเวนิว วินสตัน-เชอร์ชิล ปารีส ประเทศฝรั่งเศส
พิกัดภูมิศาสตร์: 48°51′58″N 2°18′45″E﻿ / ﻿48.86611°N 2.31250°E﻿ / 48.86611; 2.31250
ประเภท: สถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์ ศูนย์ประชุมและนิทรรศการ
จำนวนผู้เยี่ยมชม: 1,412,060 (2017)
ประธาน: ฌ็อง-ปอล กลูว์แซล
ขนส่งมวลชน: ช็องเซลีเซ–แบ็งฌาแม็ง แฟรงคลิน ดี. โรเซอเวลต์    
เว็บไซต์: www.grandpalais.fr
เลอกร็องปาแลเดช็องเซลีเซ (ฝรั่งเศส: Le Grand Palais des Champs-Élysées) หรือนิยมเรียกสั้น ๆ ว่า กร็องปาแล  เป็นสิ่งก่อสร้างที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์แห่งหนึ่งของกรุงปารีส และยังเป็นสถานที่จัดนิทรรศการด้วย ตั้งอยู่ในเขตที่ 8 โดยเริ่มก่อสร้างในช่วงปีค.ศ.1897 ภายหลังจากการรื้ออาคารปาแลเดอแล็งดุสทรี (Palais de l'Industrie) เพื่อเตรียมการจัดงานนิทรรศการโลกในปีค.ศ.1900 (Universal Exposition of 1900) ซึ่งยังรวมถึงการก่อสร้าง เปอติ ปาแล และสะพานอะเลคซันดร์ที่ 3 ที่อยู่ในบริเวณใกล้เคียงด้วย
กร็องปาแล เคยถูกผ่านการใช้งานเป็นโรงพยาบาลทหารในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 และยังเคยเป็นที่จัดแสดงการโฆษณาชวนเชื่อของนาซี ถึง 2 ครั้ง ในช่วงที่ปารีสถูกเยอรมนียึดครองสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2
ตัวอาคารมีลักษณะแบบสถาปัตยกรรมโบซาร์ตามแบบที่มีการสอนในสถาบันวิจิตรศิลป์แห่งฝรั่งเศส โดยมีลักษณะเด่นคือรายละเอียดโดยรอบบนหน้าบันที่สลักจากหิน และการออกแบบพื้นที่ใช้สอยที่ทันสมัย รวมทั้งการใช้นวัตกรรมใหม่ในการก่อสร้าง อาทิเช่น โครงหลังคาเหล็กน้ำหนักเบาประดับกระจก และการใช้คอนกรีตเสริมแรงในการก่อสร้างอีกด้วย
ประวัติ

ห้องหลักภายในอาคารมีความยาวถึง 240 เมตร ซึ่งประกอบด้วยหลังคากระจก ซึ่งทำจากโครงเหล็ก ซึ่งได้รับแรงบรรดาลใจมากจากคริสตัลพาเลส ในกรุงลอนดอน โดยจุดประสงค์หลักคือเพื่อให้แสงสว่าง อันเป็นสิ่งจำเป็นในอาคารขนาดใหญ่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในอาคารนิทรรศการในยุคก่อนการใช้ไฟฟ้าเพื่อให้แสงสว่าง
ด้านนอกอาคารประกอบไปด้วยหน้าบันสลักจากหิน และงานโลหะชั้นเลิศแบบนวศิลป์ และรูปปั้นอีกจำนวนมากโดย Paul Gasq, Camille Lefèvre, Alfred Boucher, Alphonse-Amédée Cordonnier และ Raoul Verlet บริเวณด้านหน้าอาคาร ทั้งมุมซ้ายและขวามีงานสำริดขนาดใหญ่ข้างละ 1 ชุด
กร็องปาแลได้ทำการเปิดอย่างเป็นทางการในวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ.1900 โดยใช้เป็นอาคารจัดแสดงนวัตกรรมยุคใหม่(ในสมัยนั้น) อาทิ รถยนต์ เครื่องบิน เครื่องใช้ในครัวเรือน เป็นต้น ซึ่งมีการจัดงานทุกปีจนกระทั่งปีค.ศ.1947 เป็นปีสุดท้าย และในภายหลังตัวอาคารได้ใช้เป็นที่จัดงานแสดงศิลปะของอ็องรี มาติส ในช่วงเดือนเมษายน ถึงกันยายน ค.ศ.1970
ตัวโครงสร้างอาคารเคยมีปัญหาการทรุดตัวหลายครั้งช่วงขณะการก่อสร้าง จึงต้องมีการเสริมรากฐานเพิ่มเติมในขณะที่การก่อสร้างต้องเป็นไปอย่างรีบเร่ง และเมื่อเวลาผ่านไปโครงสร้างเหล็กต่างๆเริ่มเกิดสนิมในโครงสร้าง ทำให้ในที่สุดหลังคากระจกได้พังทลายลงมาในปีค.ศ.1993 จึงต้องมีการปิดปรับปรุงครั้งใหญ่จนมาเปิดอีกครั้งในปีค.ศ.2007
ในปัจจุบัน กร็องปาแลยังเป็นที่ตั้งของสถานีตำรวจ ที่อยู่ในชั้นใต้ดิน เพื่อช่วยดูแลความเรียบร้อยในยามที่มีงานนิทรรศการต่าง ๆ ในส่วนปีกตะวันตกของอาคาร เป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์ หรือเรียกว่า ปาแลเดอลาเดกูแวร์ต (Palais de la Découverte)
กร็องปาแล มองจากสะพานอะเลคซันดร์ที่ 3
ภายในตัวอาคาร
ภายในตัวอาคารขณะแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2024
แหล่งข้อมูลอื่น

Réunion des Musées Nationaux et du Grand Palais des Champs Elysées (Rmn-GP), Official Grand Palais website
The Grand Palais, current photographs and photographs from the 1900s.
Photos from the rooftops of the Grand Palais
| ด ค กสถานที่ท่องเที่ยวในกรุงปารีส |
| --- | --- | --- |
| ฝั่งขวาของแม่น้ำ |  ประตูชัย  ประตูชัยแห่งการูแซล  โบสถ์ซาเคร-เกอร์  ศูนย์ฌอร์ฌ ปงปีดู  ศาลาว่าการนครปารีส  ถนนช็องเซลีเซ  ทำเนียบประธานาธิบดี (พระราชวังเอลีเซ)  โบสถ์ลามาดแลน  จัตุรัสเดอลากงกอร์ด  จัตุรัสว็องโดม  พระราชวังหลวง (เลอปาแลรัวยาล)  เลอกร็องปาแล  พิพิธภัณฑ์ลูฟวร์  โรงอุปรากรปาแลการ์นีเย  สุสานแปร์-ลาแชซ  สวนตุยเลอรี  ทรอกาเดโร  |  |
| ฝั่งซ้ายของแม่น้ำ |  เลแซ็งวาลีด  พิพิธภัณฑ์ออร์แซ  อนุสรณ์สถานป็องเตอง  สวนและพระราชวังลุกซ็องบูร์  หอไอเฟล  ทำเนียบรัฐบาล  |  |
| อีลเดอลาซีเต, อีลแซ็ง-หลุยส์ และแม่น้ำแซน |  บาโตมุช  กงซีแยร์เฌอรี  อาสนวิหารน็อทร์-ดาม  แซ็งต์-ชาแปล  สะพานอะเลคซันดร์ที่ 3  ปงเนิฟ  ปงดีเยนา  |  |
| สะพาน ถนน และจัตุรัส |  สะพานเนิฟ  สะพานเดซาร์  สะพานอะเลคซันดร์ที่ 3  ถนนช็องเซลีเซ  ช็องเดอมาร์ส  จัตุรัสเดอลากงกอร์ด  จัตุรัสบัสตีย์  |  |
กร็องปาแล
กัสตรูอัลวีส

| กัชตรูอัลวิช |
| --- | --- |
เทศบาล
ประเทศ:  บราซิล
ภูมิภาค: ตะวันออกเฉียงเหนือ
รัฐ: บาเยีย
การปกครอง
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 274,648 ตร.ไมล์ (711,335 ตร.กม.)
ประชากร (2020 )
 • ทั้งหมด: 26,318 คน
เขตเวลา: UTC−3 (เวลาในประเทศบราซิล)
กัชตรูอัลวิช (โปรตุเกส: Castro Alves) เป็นเมืองในรัฐบาเยีย ประเทศบราซิล ตั้งอยู่ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของบราซิล เมืองตั้งชื่อให้เป็นเกียรติแก่ กัสตรู อัลวีส กวีที่เกิดที่เมืองนี้
ไอตอร์ การังกา

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 การังกากับอัตเลติกเดบิลบาโอในปี ค.ศ. 2003
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  ไอตอร์ การังกา เด ลา โอซ
วันเกิด:   (1973-09-18) 18 กันยายน ค.ศ. 1973 (51 ปี)
สถานที่เกิด:  บิโตเรีย สเปน
ส่วนสูง:  1.81 m (5 ft 11 1⁄2 in)
ตำแหน่ง:  กองหลัง
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  กรานาดา (หัวหน้าผู้ฝึกสอน)
สโมสรเยาวชน
:  โกราโซนิสตัส
:  อาลาเบส
1991–1992:  อัตเลติกเดบิลบาโอ
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 1992–1994 |  บิลบาโอแอทเลติก |  53 |  (2) |
| 1993–1997 |  อัตเลติกเดบิลบาโอ |  118 |  (2) |
| 1997–2002 |  เรอัลมาดริด |  93 |  (0) |
| 2002–2006 |  อัตเลติกเดบิลบาโอ |  64 |  (2) |
| 2006 |  โคโลราโดแรพิดส์ |  28 |  (0) |
| รวม |   |  356 |  (6) |
ทีมชาติ
| 1993–1996 |  สเปน รุ่นอายุไม่เกิน 21 ปี |  14 |  (0) |
| 1996 |  สเปน รุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี |  4 |  (0) |
| 1995 |  สเปน |  1 |  (0) |
| 1994–2004 |  ประเทศบาสก์ |  6 |  (0) |
จัดการทีม
2008–2010:  สเปน รุ่นอายุไม่เกิน 16 ปี
2010–2013:  เรอัลมาดริด (ผู้ช่วยผู้จัดการ)
2013–2017:  มิดเดิลส์เบรอ
2018–2019:  นอตทิงแฮมฟอเรสต์
2020–2021:  เบอร์มิงแฮมซิตี
2021–:  กรานาดา
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
ไอตอร์ การังกา เด ลา โอซ (สเปน: Aitor Karanka de la Hoz) เกิดวันที่ 18 กันยายน ค.ศ. 1973 อดีตนักฟุตบอลชาวสเปน โดยมากเล่นในตำแหน่งเซ็นเตอร์แบ็กในบางครั้งเล่นตำแหน่งแบ็กซ้าย และปัจจุบันเป็นผู้จัดการกรานาดาในสเปน
ก่อนที่เขาจะมาค้าแข้งในสหรัฐอเมริกาในช่วงสั้น ๆ เมื่อตอนเขาอายุ 32 ปี เขาได้เล่นกับสโมสรสเปน คือ อัตเลติกเดบิลบาโอและสโมสรฟุตบอลเรอัลมาดริด โดยลงเล่นในลาลิกา 275 นัด ร่วม 13 ฤดูกาล และได้แชมป์สำคัญ 7 ครั้ง
ในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 2000 การังกาเริ่มอาชีพการเป็นผู้จัดการทีม โดยทำงานเป็นผู้ช่วยผู้จัดการทีมให้กับเรอัลมาดริด
เกียรติประวัติ > สโมสร

ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก: 1997–98, 1999–2000, 2001–02
ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรยุโรปและอเมริกาใต้: 1998
ลาลิกา: 2000–01
ซูเปร์โกปาเดเอสปัญญา: 1997, 2001
เกียรติประวัติ > ทีมชาติ

ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป รุ่นอายุต่ำกว่า 21 ปี: รองชนะเลิศ 1996; อันดับที่สาม:1994
เกียรติประวัติ > ผู้จัดการทีม

มิดเดิลส์เบรอ
ฟุตบอลลีกแชมเปียนชิป รองชนะเลิศ: 2015–16
รางวัลส่วนบุคคล
ผู้จัดการทีมยอดเยี่ยมประจำเดือนฟุตบอลลีกแชมเปียนชิป: มกราคม ค.ศ. 2015, กันยายน ค.ศ. 2015, ธันวาคม ค.ศ. 2015
สถิติอาชีพ > สโมสร

| สโมสร | ฤดูกาล | ลีก> ลงเล่น | ลีก> ประตู | ถ้วย> ลงเล่น | ถ้วย> ประตู | ระดับทวีป> ลงเล่น | ระดับทวีป> ประตู | อื่นๆ> ลงเล่น | อื่นๆ> ประตู | รวม> ลงเล่น | รวม> ประตู |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อัตเลติกเดบิลบาโอ | 1993–94 | 18 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 18 | 0 |
| อัตเลติกเดบิลบาโอ | 1994–95 | 32 | 1 | 2 | 0 | 4 | 0 | 0 | 0 | 38 | 1 |
| อัตเลติกเดบิลบาโอ | 1995–96 | 31 | 0 | 3 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 34 | 0 |
| อัตเลติกเดบิลบาโอ | 1996–97 | 37 | 1 | 2 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 39 | 1 |
| อัตเลติกเดบิลบาโอ | รวม | 118 | 2 | 7 | 0 | 4 | 0 | 0 | 0 | 129 | 2 |
| เรอัลมาดริด | 1997–98 | 18 | 0 | 2 | 0 | 5 | 0 | 2 | 0 | 27 | 0 |
| เรอัลมาดริด | 1998–99 | 4 | 0 | 3 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 7 | 0 |
| เรอัลมาดริด | 1999–00 | 22 | 0 | 3 | 0 | 11 | 0 | 4 | 0 | 40 | 0 |
| เรอัลมาดริด | 2000–01 | 35 | 0 | 0 | 0 | 11 | 0 | 2 | 0 | 48 | 0 |
| เรอัลมาดริด | 2001–02 | 14 | 0 | 7 | 0 | 6 | 0 | 0 | 0 | 27 | 0 |
| เรอัลมาดริด | รวม | 93 | 0 | 15 | 0 | 33 | 0 | 8 | 0 | 149 | 0 |
| อัตเลติกเดบิลบาโอ | 2002–03 | 24 | 2 | 1 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 25 | 2 |
| อัตเลติกเดบิลบาโอ | 2003–04 | 34 | 0 | 1 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 35 | 0 |
| อัตเลติกเดบิลบาโอ | 2004–05 | 6 | 0 | 3 | 0 | 3 | 0 | 0 | 0 | 12 | 0 |
| อัตเลติกเดบิลบาโอ | 2005–06 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 |
| อัตเลติกเดบิลบาโอ | รวม | 64 | 2 | 5 | 0 | 3 | 0 | 0 | 0 | 72 | 2 |
| โคโลราโด แรพิดส์ | 2006 | 27 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 27 | 0 |
| โคโลราโด แรพิดส์ | รวม | 27 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 27 | 0 |
| รวมทั้งหมด | รวมทั้งหมด | 302 | 4 | 27 | 0 | 40 | 0 | 8 | 0 | 377 | 4 |