stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ฉลาด ส่งเสริม
ประวัติ

ฉลาด ส่งเสริม หรือ  ป.ฉลาดน้อย มีชื่อเล่นว่า เป ศิลปินแห่งชาติปี พ.ศ. 2548 สาขาศิลปะการแสดง (หมอลำ) เป็นหมอลำเรื่องต่อกลอน ที่มีความโดดเด่นเป็นที่รู้จักในด้านน้ำเสียงที่ก้องกังวาลเป็นแบบฉบับเฉพาะตัว   เกิดเมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2490 ที่บ้านหนองบ่อ ตำบลหนองบ่อ อำเภอเมืองอุบลราชธานี จังหวัดอุบลราชธานี สมรสกับนางสมบูรณ์ ส่งเสริม  มีบุตร 3 คน คือ นายอดิชาติ ส่งเสริม นางสาววาสนา ส่งเสริม และนางสาวจารุวรรณ
ประวัติด้านหมอลำกลอน

นายฉลาด ส่งเสริม เป็นหมอลำเรื่องต่อกลอน ที่มีความโดดเด่นเป็นที่รู้จักในด้านน้ำเสียงที่ก้องกังวาลแจ่มใส คำร้องมีการใช้คำเลียนเสียงธรรมชาติ เป็นแบบฉบับเฉพาะตัว ยากที่คนอื่นจะลอกเลียนแบบได้ โดยเฉพาะความสามารถแต่งกลอนลำทำนองเมืองอุบล จะนำเอาสิ่งแวดล้อม ธรรมชาติตามท้องถิ่น เช่น ดิน ลม ฟ้า อากาศ ต้นไม้ มาแต่งเป็นกลอนลำ กลอนลำแต่ละกลอนจะมีคติสอนใจผู้ฟังอยู่เสมอ ซึ่งถือว่าเป็นภูมิปัญญาท้องถิ่นอย่างแท้จริง และสามารถร้องหมอลำได้หลายประเภท ทั้งลำยาว ลำเพลิน ลำเรื่อง ลำต่อกลอน ผลงานเด่น ได้แก่ นางนกกระยางขาว ท้าวก่ำกาดำ พระเวสสันดรชาดก องคุลีมาลสำนึกบาป พุทธประวัติตอนสิทธัตถะกุมารออกบวช นางนกกระจอกน้อย ผาแดงนางไอ่ ลูกเขยไทยสะใภ้ลาว เพลงรักบุญบั้งไฟ เป็นต้น
รางวัล

ได้รับรางวัลทองคำฝังเพชร ในการประกวดหมอลำเรื่องต่อกลอน เรื่อง "นางนกกระยางขาว" จากกรมประชาสัมพันธ์ ได้รับยกย่องเชิดชูเกียรติเป็นสุดยอดศิลปินอีสาน ในวาระ 40 ปี มหาวิทยาลัยขอนแก่น นายฉลาด ส่งเสริม จึงได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติเป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (หมอลำ) พุทธศักราช 2548
รางวัลและเกียรติคุณที่ได้รับ

พ.ศ. 2515 ได้รับโล่รางวัลทองคำฝังเพชร ในการประกวดหมอลำเรื่องต่อกลอน เรื่อง "นางนกกระยางขาว" ของกรมประชาสัมพันธ์ ณ สถานีโทรทัศน์ ช่อง 4 จังหวัดขอนแก่น 
พ.ศ. 2533 ได้รับโล่รางวัล ตัวประกอบฝ่ายชายยอดเยี่ยม ในการประกวดหมอลำเรื่องต่อกลอน จากสำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ 
พ.ศ. 2534 ได้รับเกียรติบัตร จากกระทรวงสาธารณสุข ในนามสื่อมวลชนและศิลปินท้องถิ่นส่งเสริมโครงการรณรงค์อีสานไม่กินปลาดิบ 17 จังหวัด ในภาคอีสาน และเกียรติบัตรจากจังหวัดอุบลราชธานี ในนามศิลปินผู้สนับสนุนการผลิตเทปเพลงหมอลำอุบลราชธานี 200 ปี 
พ.ศ. 2538 ได้รับเกียรติบัตรจากจังหวัดศรีสะเกษ เป็นผู้สนับสนุนโครงการคาราวานอีสานไม่กินปลาดิบ 
พ.ศ. 2542 ได้รับเกียรติบัตรกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิในงานศิลปกรรมนักเรียน การประกวดแข่งขันวิชาการ วิชาชีพเฉลิมพระเกียรติ เนื่องในวโรกาสเฉลิมพระชนมพรรษา 6 รอบ 
พ.ศ. 2544 ได้รับโล่เชิดชูเกียรติคุณ เป็นศิลปินดีเด่นของจังหวัดอุบลราชธานี สาขา ศิลปะการแสดง ประจำปี 2544 
พ.ศ. 2545 ได้รับโล่ประกาศเกียรติคุณยอดฝีมือหมอลำ ที่คงคุณภาพ ผลงาน และสามารถแก้จน ประสบความสำเร็จ จาก รายการ เกมแก้จน ทางสถานีโทรทัศน์กองทัพบท ช่อง 5 
พ.ศ. 2547 ได้รับ เชิดชูเกียรติสุดยอดศิลปินพื้นบ้านอีสาน ประเภทลำเรื่องต่อกลอน ในโอกาส ฉลอง 40 ปี มหาวิทยาลัยขอนแก่น 
โล่เชิดชูเกียรติผู้สร้างสรรค์ผลงานดีเด่นในด้านศิลปวัฒนธรรม สาขาศิลปะการแสดง ของสถาบันวิจัยศิลปวัฒนธรรมอีสาน มหาวิทยาลัยมหาสารคาม 
โล่ประกาศเกียรติคุณผู้ส่งเสริมอนุรักษ์วัฒนธรรมไทย จากหนังสือพิมพ์สื่อสารธุรกิจ 
เข็มเชิดชูเกียรติ ของมูลนิธิอัฏฐมราชานุสรณ์ในพระบรมราชูปถัมภ์ จากสมเด็จพระบรมโอรสาธิราช สยามบรมราชกุมาร
ประวัติชีวิตและผลงาน

นายฉลาด ส่งเสริม (ป. ฉลาดน้อย) 
ประวัติการศึกษา พ.ศ. 2500 จบการศึกษาชั้นประถมปีที่ 4 โรงเรียนวิจิตรราษฎร์สามัคคี ตำบลหนองบ่อ อำเภอเมืองอุบลราชธานี จังหวัดอุบลราชธานี และบิดาได้นำไปฝากพระครูเจียม วัดบูรพาพิสัย บ้านหนองบ่อ ตำบลหนองบ่อ อำเภอเมือง จังหวัดอุบลราชธานี เพื่อบวชเรียนพระธรรมวินัยบาลีไวยากร อักษรขอม และฝึกเทศน์เสียงตามบุญมหาชาติเกือบทุกหมู่บ้านในตำบลหนองบ่อ  
พ.ศ. 2502 จบการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนสมเด็จ วัดสุปัฏนารามวรวิหาร ตำบลในเมือง อำเภอเมือง จังหวัดอุบลราชธานี  
พ.ศ. 2503 บิดาได้นำไปฝากเจ้าอาวาสวัดบูรพาพิสัย เพื่อเข้าเรียนนักธรรมโท 
พ.ศ. 2504  ศึกษานักธรรมชั้นเอก และในขณะเดียวกันยังเทศน์เสียงในงานบุญมหาชาติในอำเภอเมืองอุบลราชธานีด้วยน้ำเสียงไพเราะ  
พ.ศ. 2505  ขณะที่เป็นสามเณร ได้ฝึกร้องหมอลำตามเสียงทางวิทยุ ว.ป.ก. 6 ในแนวเสียงของหมอลำทองคำ เพ็งดี และหมอลำฉวีวรรณ ดำเนิน โดยเฉพาะลำล่องนิทานนางแตงอ่อน 
พ.ศ. 2506  ลา สิกขาบทจากสามเณร บิดาได้พาไปฝากเป็นศิษย์อาจารย์สุวรรณ ติ่งทอง ให้ฝึกลำกลอน (ลำทางสั้น) และลำคู่ ฝึกได้ 4 เดือน ไม่เกิดความชำนาญ เพราะต้องท่องกลอนยาวซึ่งยาวมากจึงหยุดพักระยะหนึ่ง แล้วหันไปร้องหมอลำหมู่ที่บ้านหนองบ่อ กับคณะ ก.สำราญศิลป์ โดยมีอาจารย์กิ่ง ทิมา เป็นผู้ฝึกสอน
ผลงานวิชาการ

เป็นผู้วางแนวคิดในการแต่งกลอนลำประกอบการแสดงลำเรื่องต่อกลอนทุกเรื่องที่แสดง 
เป็นผู้คิดค้นทำนองลำ "ทำนองเมืองอุบล" ที่มีเอกลักษณ์เฉพาะของจังหวัดอุบลราชธานี โดยเฉพาะสำนวนการ้องที่นำเอาธรรมชาติสิ่งแวดล้อมมาเป็นเนื้อหาประกอบ เช่น การบรรยายถึงลักษณะภูมิอากาศ ฟ้า ลม ฝน น้ำ ซึ่งนักแสดงทั้งหลายโดยเฉพาะนักแสดงตลกชอบนำคำร้องและทำนองลำเมืองอุบลไปล้อเลียน จากทำนองกลอนลำคิดค้นนี้ประชาชนชื่นชอบจนพากันเรียกว่า "ทำนอง ป.ฉลาดน้อย" เขียนกลอนลำ ลำเรื่องต่อกลอน เช่น อยากให้เพิ่นตาย โตตาย (สีโคตรพระตะบอง) ท้าวบัง โฮมบังฮอง (ขุนช้างขุนแผน) พระเวสสันดร (ท้าวกำพร้าปลาหลด) สุทนมโนราห์ ขูลูนางอั้ว จำปาสี่ต้น น้ำตาสาวลาว ผู้บ่าวไทย นางนกกระยางขาว น้ำตาสาวจีน แต่งกลอนลำส่งเสริมรณรงค์การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร สมาชิกวุฒิสภา ฝึกสอนหมอลำให้ กับหมอลำรุ่นหลัง จนมีลูกศิษย์หมอลำที่มีชื่อเสียงมากมาย เช่น ป.ประยุทธ วิไลศรี คณะขวัญอุบล ป.ประหยัด นามศรี คณะศรีอุบล นิคมน้อย อุทะศรี คณะเพชรอุบล สำเภา ภู่ใหญ่ คณะก้องอุบล ขวัญฟ้า ดุลประยูร คณะอุดรมิตรนิยม เป็นต้น ประดิษฐ์ท่ารำ และบทร้องชุด นางนกกระยางขาว ท้าวก่ำกาดำ น้ำตาสาวจีน โดยเฉพาะ ท่ารำนางนกกระยางขาวยังคงใช้เป็นท่าแม่แบบในการแสดง ซึ่งมีลักษณะเฉพาะคือ "กางเขนเหมือนนกถลาบิน ซอยเท้าถี่รุกเร้า สนุกสนาน"
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2549 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นที่ 4 จตุตถดิเรกคุณาภรณ์ (จ.ภ.)
พ.ศ. 2556 –  เหรียญลูกเสือสดุดี ชั้นที่ 3
นางมารกระดูกขาว

นางมารกระดูกขาว หรือ ศพเหล็ก  เดิมชื่อ บ๊วยเถี่ยวฮวง (เหมยเชาฟง) เป็นตัวละครในนวนิยายกำลังภายในของกิมย้ง เรื่องมังกรหยก
ประวัติตามท้องเรื่อง

นางมารกระดูกขาวเป็นศิษย์เกาะดอกท้อ  แต่ทำผิดกฎสำนักจึงหนีออกมา เดิม มีฉายา ลมทมิฬคู่พิฆาต  คู่กับศพทองแดงผู้เป็นสามี  หลังจากที่สามีของนางพลาดท่าถูกก๊วยเจ๋งใช้มีดแทงโดนจุดตาย  และนางเองก็ตาบอดเพราะต่อสู้กับเจ็ดประหลาดกังน้ำ  จึงเก็บตัวฝึกวิชากรงเล็บกระดูกขาวเพื่อแก้แค้นให้สามี   นางมารกระดูกขาววรยุทธร้ายกาจ  วิชากรงเล็บเป็นที่เกรงกลัวของคนในยุทธภพ  นางจึงลงมือฆ่าคนอย่างโหดเหี้ยม  แต่มีเพียงสองคนที่นางไม่คิดที่จะฆ่า  คือ  ศพทองแดงผู้เป็นสามี กับมารบูรพาผู้เป็นอาจารย์เท่านั้น  ขอเพียงไม่ใช่สองคนนี้นางสามารถลงมือฆ่าได้อย่างไม่ลังเล  นางมารกระดูกขาวภายหลังตายเพราะเข้ามาขวางฝ่ามือของพิษประจิมเพื่อปกป้องอาจารย์ของตนที่หมู่บ้านงู้เกชุน อย่างไรก็ตามน้อยคนนักที่จะทราบว่า ศพเหล็กมีศิษย์อยู่ 1 คน คือ เอี้ยคัง ซึ่งได้ช่วยชีวิตนางไว้ครั้งหนึ่ง จึงได้ถ่ายทอดวิชา เก้าอิมแปะกุ๊กเหยี่ยว หรือ กงเล็บกระดูกขาว ให้กับเอี้ยคัง
ซันไชน์ (เพลงของแกเบรียล)

"ซันไชน์" (อังกฤษ: Sunshine) คือเพลงของ แกเบรียล นักร้องหญิงชาวอังกฤษ แต่งโดย แกเบรียล และ โจนาธาน ชอร์ตเทน ใช้เป็นซิงเกิลเปิดตัวอัลบั้มที่สามของเธอที่ชื่อว่า ไรส์ (พ.ศ. 2542) เพลงนี้กลายเป็นเพลงที่ติดอันดับท็อป 10 ของเธอ โดยครองอันดับที่ 9 ใน ชาร์ตซิงเกิลแห่งสหราชอาณาจักร
ในปี พ.ศ. 2562 DJ Spoony ร่วมกับ Katie Chatburn และ Ignition Orchestra ได้ร่วมงานกับแกเบรียลโดยนำเวอร์ชัน Wookie remix มาบันทึกเสียงใหม่เป็นเวอร์ชันออเคสตราสำหรับลงอัลบั้มคัฟเวอร์ Garage Classical เป็นอัลบั้มเพลงแนวยูเคการาจ
ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2562 NME ได้เขียนถึงเวอร์ชัน Wookie remix ของ "ซันไชน์" ลงในบทความ "25 essential UK garage anthems"
รายชื่อเพลง

| ลำดับ | ชื่อเพลง | ยาว |
| --- | --- | --- |
| 1. | "Sunshine" (Radio Edit) | 3:39 |
| 2. | "Sunshine" (Frankie Knuckles Classic Club Mix) | 8:51 |
| 3. | "Sunshine" (Frankie Knuckles Mambo Sunset Reprise) | 7:26 |
| ลำดับ | ชื่อเพลง | ยาว |
| --- | --- | --- |
| 1. | "Sunshine" (Radio Edit) | 3:39 |
| 2. | "Sunshine" (K-Gee Edit) | 4:21 |
| 3. | "Sunshine" (Wookie Main Mix) | 5:15 |
| ลำดับ | ชื่อเพลง | ยาว |
| --- | --- | --- |
| 1. | "Sunshine" (Frankie Knuckles Mambo Sunset Reprise) | 7:26 |
| 2. | "Sunshine" (Freezzy Jam Mix) | 7:12 |
| 3. | "Sunshine" (Wookie Main Mix) | 5:15 |
| 4. | "Sunshine" (K-Gee Mix) | 4:31 |
| ลำดับ | ชื่อเพลง | ยาว |
| --- | --- | --- |
| 1. | "Sunshine" (Album Version) | 4:13 |
| 2. | "Sunshine" (Frankie Knuckles Classic Radio) | 4:04 |
ชาร์ต

| ชาร์ต (พ> ศ. 2542-2543) | อันดับสูงสุด |
| --- | --- |
ยุโรป (Eurochart Hot 100): 42
เนเธอร์แลนด์ (Single Top 100): 98
สกอตแลนด์ (OCC): 19
ยูเคซิงเกิลส์ (OCC): 9
ยูเคอาร์แอนด์บี (OCC): 2
การรับรองยอดขาย

| โซน | ระดับยอดขาย | หน่วย/ยอดขาย |
| --- | --- | --- |
| สหราชอาณาจักร (BPI) | เงิน | 200,000  |
 ยอดขาย + จำนวนสตรีมมิ่งที่นับจากการรับรองเพียงอย่างเดียว
ซันโยชิงกันเซ็ง

ซังโยชิงกันเซ็ง (ญี่ปุ่น: 山陽新幹線; โรมาจิ: San'yō Shinkansen) เป็นหนึ่งในเส้นทางให้บริการรถไฟความเร็วสูงชิงกันเซ็งในญี่ปุ่น เชื่อมต่อระหว่างชินโอซากะในเมืองโอซากะกับฮากาตะในเมืองฟูกูโอกะ ซึ่งเป็นสองเมืองที่ใหญ่ที่สุดทางภาคตะวันตกของประเทศญี่ปุ่น นอกจากนั้นยังเชื่อมต่อระหว่างเมืองใหญ่ ๆ ของเกาะฮอนชูและคิวชูเข้าด้วยกัน เช่น โคเบะ ฮิเมจิ โอกายามะ ฮิโรชิมะ และคิตะกีวชู ดำเนินการโดยบริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันตก และยังเชื่อมต่อกับโทไกโดชิงกันเซ็งที่วิ่งจากโอซากะไปยังโตเกียวอีกด้วย ซังโยชิงกันเซ็งนี้เชื่อมต่อระหว่างฮากาตะกับโอซากะโดยใช้เวลาเดินทางเพียง 2.5 ชั่วโมงเท่านั้น นับว่าเป็นหนึ่งในรถไฟโดยสารที่วิ่งเร็วที่สุดในโลกในขณะนี้ด้วยความเร็วประมาณ 300 กิโลเมตรต่อชั่วโมง รถไฟโนโซมิบางขบวนยังให้บริการต่อเนื่องทั้งซังโยและโทไกโดชิงกันเซ็ง ทำให้การเดินทางจากโตเกียวไปยังฮากาตะนั้นใช้เวลาไม่ถึง 5 ชั่วโมงเท่านั้น
ปัจจุบัน สถานีฮากาตะ เป็นสถานีปลายทางของเครือข่ายชิงกันเซ็งทางด้านตะวันตก แต่ถ้าคีวชูชิงกันเซ็งสร้างมาเชื่อมต่อกับซังโยชิงกันเซ็งสำเร็จ ก็จะทำให้สามารถเดินทางจากสถานีฮากาตะต่อไปยังคาโงชิมะได้ คาดว่าจะแล้วเสร็จในฤดูใบไม้ผลิของปี 2011
ประวัติ

การก่อสร้างซังโยชิงกันเซ็ง ระหว่างชินโอซากะไปยังชินโอซากะและโอกายามะนั้นมีการลงนามมอบอำนาจเมื่อวันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2508 (ค.ศ. 1965) และเริ่มดำเนินการก่อสร้างเมื่อวันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2510 (ค.ศ. 1967) และการก่อสร้างเชื่อมต่อระหว่างโอกายามะและฮากาตะเริ่มดำเนินการเมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2513 (ค.ศ. 1970)
ส่วนของชินโอซากะไปยังโอกายามะนั้นเปิดให้บริการเมื่อวันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2515 (ค.ศ. 1972) และส่วนที่เหลือนั้นเปิดให้บริการเมื่อวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2518 (ค.ศ. 1975) รถไฟฮิการิขบวนแรกนั้นเป็นรถไฟชิงกันเซ็ง 0 ซีรีส์ ทำให้การเดินทางจากโอซากะไปยังฮากาตะใช้เวลา 3 ชั่วโมง 44 นาที ต่อมาในปี 2529 ลดลงเหลือ 2 ชั่วโมง 59 นาทีเมื่อมีการเพิ่มความเร็วเป็น 220 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ในปี 2532 มีการใช้รถไฟชิงกันเซ็ง 100 ซีรีส์ที่วิ่งด้วยความเร็วสูงสุดถึง 230 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ก็ทำให้การเดินทางใช้เวลาสั้นลงอีกเหลือเพียง 2 ชั่วโมง 49 นาทีเท่านั้น
ส่วนรถไฟโนโซมิ เริ่มนำมาใช้เมื่อวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2536 (ค.ศ. 1993) ซึ่งเป็นรถไฟชิงกันเซ็ง 300 ซีรีส์ การเดินทางจากโอซากะไปยังฮากาตะสามารถร่นระยะเวลาเหลือ 2 ชั่วโมง 32 นาทีเมื่อวิ่งด้วยความเร็วสูงสุด 270 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ต่อมาวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2540 (ค.ศ. 1997) รถไฟชิงกันเซ็ง ซีรีส์ 500ก็นำมาให้บริการเป็นรถไฟโนโซมิ ทำให้การเดินทางจากชินโอซากะไปยังฮากาตะใช้เวลาเพียงแค่ 2 ชั่วโมง 17 นาทีเมื่อวิ่งด้วยความเร็วสูงสุด 300 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
ต่อมา รถไฟชิงกันเซ็ง 700 ซีรีส์ก็ได้นำมาเปิดให้บริการเป็นรถไฟโนโซมิ เมื่อวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2542 (ค.ศ. 1999) เดินทางจากโตเกียวไปยังฮากาตะ โดยเปิดให้บริการพร้อม ๆ กับการเปิดสถานีอาซะ และรถไฟฮิการิ เรล สตาร์ก็ได้นำรถไฟซีรีส์ 700 รุ่นใหม่มาให้บริการบ้างเมื่อวันที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2543 (ค.ศ. 2000)
สถานีโอโกริเปลี่ยนชื่อเป็นสถานีชินยามางูจิ เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2546 (ค.ศ. 2003)
และรถไฟชิงกันเซ็ง ซีรีส์ N700 ก็เปิดให้บริการเป็นรถไฟโนโซมิ เมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 ที่วิ่งด้วยความเร็วสูงสุดถึง 300 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (ขณะที่ซีรีส์ 700 วิ่งได้ด้วยความเร็วสูงสุด 285 กิโลเมตรต่อชั่วโมง)
ทุกวันนี้ ซังโยชิงกันเซ็ง สามารถสร้างรายได้ให้กับบริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันตกคิดเป็นร้อยละ 40 จากรายได้ที่มาจากการคมนาคมทั้งหมด อย่างไรก็ตาม เส้นทางรถไฟนี้ก็ต้องแข่งขันกับสายการบินในประเทศอย่างมาก โดยเฉพาะการเดินทางจากโตเกียวไปยังฟูกูโอกะและจากโอซากะไปยังฟูกูโอกะ จึงมีผลทำให้บริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันตกยอมปรับลดค่าโดยสารหลายครั้งในช่วงทศวรรษที่ผ่านมา เพื่อให้สามารถแข่งขันกับสายการบินได้ เช่น การเพิ่มจำนวนรถไฟขบวนสั้น (ฮิการิขนาด 8 โบกี้) หลายรอบมากขึ้น
รถไฟ

รถไฟที่นำมาใช้ในเส้นทางนี้ ได้แก่
ซีรีส์ 0 โคดามะ
ซีรีส์ 100 โคดามะ
ซีรีส์ 300 ฮิการิ
ซีรีส์ 500 โนโซมิ/ฮิการิ เรล สตาร์
ซีรีส์ 700 โนโซมิ/ฮิการิ เรล สตาร์/โคดามะ
ซีรีส์ N700 โนโซมิ
ดูเพิ่ม

โทไกโดชิงกันเซ็ง
รถไฟฮิการิ เรล สตาร์ ซีรีส์ 700
จิงโจ้

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ จิงโจ้ (แก้ความกำกวม)
| จิงโจ้ ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: สมัยไมโอซีนตอนต้น–ปัจจุบัน |
| --- | --- |

จิงโจ้ตัวเมียและลูกในกระเป๋าหน้าท้อง

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Mammalia
ชั้นย่อย:: Marsupialia
อันดับ:: Diprotodontia
อันดับย่อย:: Macropodiformes
วงศ์:: Macropodidae
สกุล:: Macropus

ชนิด
 Macropus rufus   Macropus giganteus   Macropus fuliginosus   Macropus antilopinus
จิงโจ้ จัดอยู่ในไฟลัมสัตว์มีแกนสันหลัง คลาสสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมประเภทสัตว์มีกระเป๋าหน้าท้องในตัวเมียสำหรับแพร่ขยายพันธุ์และเป็นที่อยู่อาศัยของลูกอ่อน นับเป็นสัตว์ในประเภทนี้ที่มีขนาดใหญ่ และเป็นสัตว์ประจำท้องถิ่นของออสเตรเลีย
จิงโจ้นั้นจัดออกได้เป็นหลากหลายประเภท ในหลายวงศ์, หลายสกุล แต่ทั้งหมดจัดอยู่ในอันดับ Macropodiformes หรือที่เรียกในชื่อสามัญว่า "แมคโครพอด" (Macropod) ที่หมายถึง "ตีนใหญ่" แต่ทั้งหมดก็มีรูปร่างคล้ายกัน (แต่โดยปกติแล้ว จิงโจ้จะหมายถึงแมคโครพอดที่อยู่ในสกุล Macropus) คือ มีขาหลังที่ยาวแข็งแกร่ง ทรงพลัง ใช้ในการกระโดด และมีส่วนหางที่แข็งแรง ใช้ในการทรงตัว และใช้ในการกระโดด
ลักษณะ

จิงโจ้มีขนาดที่หลากหลาย ตั้งแต่มีลำตัวสูงแค่ 30-45 เซนติเมตร จนถึงสูงได้ถึง 6 ฟุต น้ำหนักกว่า 1.5 ปอนด์ ลักษณะขางอเป็นรูป ตัว L กลับหัว มีเท้าแบบคน ทำให้ไม่มีกำลังขาในการแตะ จากศัตรู และไม่สามารถเดินถอยหลังได้
การที่จิงโจ้ต้องมีขาหลังใช้ในการกระโดด เชื่อว่าเป็นผลมาจากการวิวัฒนาการหรือการกลายพันธุ์ให้เหมาะสำหรับสภาพแวดล้อมที่อาศัยที่เปลี่ยนแปลงไปตามสภาพภูมิอากาศของทวีปออสเตรเลีย อันเป็นถิ่นที่อยู่อาศัย จากการศึกษาของนักวิทยาศาสตร์พบว่า การกระโดดนั้นให้ผลในการเดินทางได้ดีกว่าวิ่งเหยาะ ๆ
การที่จิงโจ้กระโดดแต่ละครั้งนั้น จะเริ่มจากนิ้วตีน และได้รับแรงส่งจากกล้ามเนื้อน่องที่แข็งแรง เอ็นร้อยหวายก็ยืดอย่างเต็มที่ ขณะที่ส่วนหางก็ใช้ในการรักษาสมดุล
ศัพทมูลวิทยา

คำว่าจิงโจ้ในภาษาไทย ยังไม่ทราบที่มาที่ไปของศัพท์คำนี้ แต่ในชื่อภาษาอังกฤษที่ว่า "kangaroo" (/แคง-กา-รู/) นั้นมีที่มาจาก เมื่อชาวตะวันตกมีการค้นพบทวีปออสเตรเลียเป็นครั้งแรก ได้พบเห็นจิงโจ้กระโดดไปมามากมาย และมีขน ด้วยไม่รู้ว่าคือสัตว์อะไร จึงถามชาวอะบอริจินส์ ซึ่งเป็นชาวพื้นเมืองของออสเตรเลียด้วยภาษาของตน แต่ชาวอะบอริจินส์รับฟังไม่ออก จึงกล่าวว่า "Kangaroo" ซึ่งแปลว่า "ฉันไม่เข้าใจ" อันเป็นที่มาของชื่อสามัญของจิงโจ้ในภาษาอังกฤษ
วิวัฒนาการ

จิงโจ้นั้นวิวัฒนาการเมื่อกว่า 45 ล้านปีก่อนมาจากสัตว์มีกระเป๋าหน้าท้องชนิดหนึ่ง ที่มีรูปร่างคล้ายหนู ซึ่งปัจจุบันนี้ก็ยังอาศัยอยู่ในแถบตะวันตกเฉียงใต้ของออสเตรเลีย เรียกว่า "จิงโจ้หนูวูยลีย์" แม้ไม่สามารถกระโดดได้ แต่ก็มีขาหลังที่ใหญ่ และสามารถนั่งพักบนหางตัวเองได้เหมือนเช่นจิงโจ้ในปัจจุบัน
ต่อมา 7 ล้านปีก่อน วอลลาบี หรือจิงโจ้แคระก็ได้กำเนิดขึ้นมา ซึ่งบางชนิดก็ได้วิวัฒนาการตัวเองให้เหมาะสมแก่การปีนป่ายอาศัยอยู่ตามโขดหินผาต่าง ๆ และ 5 ล้านปีต่อมา จิงโจ้สีเทา นับเป็นจิงโจ้ชนิดแรกที่ถือกำเนิดขึ้นมา และ 1 ล้านปีต่อมา จิงโจ้แดง ซึ่งเป็นจิงโจ้และสัตว์มีกระเป๋าหน้าท้องชนิดที่ใหญ่ที่สุดก็ถือกำเนิดขึ้นมา
อาหาร

จิงโจ้เป็นสัตว์กินพืชเป็นหลัก เช่น หญ้า และกินแมลงบางชนิดเพื่อเพิ่มโปรตีนให้กล้ามเนื้อด้วย
การจำแนก

เฉพาะจิงโจ้ที่อยู่ในสกุล Macropus มีทั้งหมด 4 ชนิด ได้แก่
Macropus rufus (จิงโจ้แดง)
Macropus giganteus (จิงโจ้เทาตะวันออก)
Macropus fuliginosus (จิงโจ้เทาตะวันตก)
Macropus antilopinus (จิงโจ้แอนทีโลไพน์)
การขยายพันธุ์

การขยายพันธุ์ของจิงโจ้ นั้นเป็นการเลี้ยงตัวอ่อนด้วยน้ำนม โดนการตั้งท้องประมาณ 30-45 วัน หลังจากนั้น ตัวอ่อนที่ยังไม่มีขนจะคลานมาจนถึงกระเป๋าหน้าท้องแล้วเลี้ยงตัวเองด้วยน้ำนมจนโตประมาณ 1 ปี ถึงจะออกจากกระเป๋าหน้าท้อง
แม้จะมีลูกได้ครั้งละ 1 ตัว แต่จิงโจ้สามารถที่จะมีลูกได้มากกว่า 1 ตัว ในถุงหน้าท้อง โดยลูกจิงโจ้แต่ละตัวจะมีขนาดไม่เท่ากัน เพราะเกิดในช่วงเวลาที่ต่างกัน หรือแม้กระทั่งมีตัวอ่อนในตัวของแม่จิงโจ้ ขณะที่ลูกจิงโจ้แรกคลอดยังคงคลานไปดูดนมอยู่ก็มี จิงโจ้จะมีเต้านมทั้งหมด 4 เต้า 2 เต้าแรกมีความยาวไว้สำหรับลูกจิงโจ้วัยอ่อนใช้ดูดกิน น้ำนมในส่วนนี้ มีคาร์โบไฮเดรตสูง ไขมันต่ำ ขณะที่อีก 2 เต้าจะมีขนาดสั้น ไว้สำหรับลูกจิงโจ้ที่โตแล้วดูดกิน มีคาร์โบไฮเดรตต่ำ ไขมันสูง ขณะที่แม่จิงโจ้มีลูกวัยอ่อน ตัวอ่อนที่ยังไม่คลอดออกมา จะหยุดพัฒนาการเพื่อรอให้ลูกจิงโจ้วัยอ่อนนั้นเติบโตขึ้นมา แล้วจึงมาแทนที่ จิงโจ้จึงเป็นสัตว์ที่ผสมพันธุ์และแพร่ขยายพันธุ์ได้ตลอดเวลา ขณะที่ลูกจิงโจ้โตพอที่จะออกมาอยู่ข้างนอกได้แล้ว และในถุงหน้าท้องมีลูกจิงโจ้อีกตัวที่ยังอาศัยอยู่ แม่จิงโจ้จะไล่ให้ลูกตัวที่โตกว่าไม่ให้เข้ามา อาจจะให้แค่โผล่หัวเข้าไปดูดนม ซึ่งเวลานี้ลูกจิงโจ้ก็ถึงวัยจะที่กินหญ้าเองได้แล้ว แต่ก็มีถึงร้อยละ 80 ที่ลูกจิงโจ้จะตายลงเมื่ออายุได้ 2 ปี เนื่องจากสภาพอากาศที่แห้งแล้ง
ดูเพิ่ม

วอลลาบี
จิงโจ้แดงตัวผู้ในสวนสัตว์
จิงโจ้แดง (Macropus rufus)
ลูกจิงโจ้แรกเกิดที่ยังไม่มีขน และต้องคลานไปยังเต้านมแม่เพื่อดูดนม เรียกกันว่า "โจอี้" (Joey)
ตระกูลทาเกดะ

| ตระกูลทาเกดะ |
| --- | --- |
ตราสัญลักษณ์ของตระกูลทาเกดะ
แคว้นที่ปกครอง: แคว้นคาอิ หรือจังหวัดยามานาชิในปัจจุบัน
เชื้อสาย: ตระกูลมินาโมโตะ
ตำแหน่ง: หลากหลาย
ผู้นำคนแรก: มินาโมโตะ โนะ โยชิกิโยะ
ผู้นำคนสุดท้าย: ทาเกดะ คัตสึโยริ
ปกครองจนถึง: ค.ศ. 1582 พ่ายแพ้ต่อโอดะ โนบูนางะ
ตระกูลย่อย: อากิ
ตระกูลทาเกดะ (ญี่ปุ่น: 武田氏; โรมาจิ: Takeda-shi) เป็นตระกูลซามูไรที่มีบทบาทตั้งแต่ช่วงปลายของยุคเฮอังจนถึงช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 16  ตามประวัติศาสตร์ ตระกูลทาเกดะมีฐานที่มั่นอยู่ที่แคว้นคาอิ ซึ่งปัจจุบันคือจังหวัดยามานาชิ โดยมีมินาโมโตะ โนะ โยชิกิโยะซึ่งแยกตัวออกมาจากตระกูลมินาโมโตะเป็นผู้นำตระกูลคนแรก และสมาชิกของตระกูลทาเกดะที่โดดเด่นและมีชื่อเสียงมากที่สุดคือทาเกดะ ชิงเง็ง
หนังสืออ่านเพิ่มเติม

Ogino, Shozo, The History of Kyushu. Japanese Publishing.
Sansom, George (1961). A History of Japan: 1334–1615. Stanford: Stanford University Press.
Turnbull, Stephen (1998). The Samurai Sourcebook. London: Cassell & Co.
Turnbull, Stephen (2002). War in Japan 1467–1615. Oxford: Osprey Publishing.
ซันโย (อนุภูมิภาค)

| ภาคซันโย 山陽地方 |
| --- | --- |
อนุภูมิภาค
แผนที่แสดงอนุภูมิภาคซันโย
ประเทศ:  ญี่ปุ่น
ภูมิภาค: ชูโงกุ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 20,236.64 ตร.กม. (7,813.41 ตร.ไมล์)
ประชากร (ปี 2006)
 • ทั้งหมด: 6,211,824 คน
 • ความหนาแน่น: 310 คน/ตร.กม. (800 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+9 (เวลามาตรฐานญี่ปุ่น)
ซันโย (ญี่ปุ่น: 山陽 地方; โรมาจิ: San'yō-chihō) เป็นอนุภูมิภาคของประเทศญี่ปุ่น หมายถึงบริเวณภาคใต้ของเกาะฮนชู เกาะหลักของญี่ปุ่น อันประกอบด้วยจังหวัดโอกายามะ จังหวัดฮิโรชิมะ และ จังหวัดยามางูจิ คำว่า "ซันโย" นั้น มีความหมายว่า "ทิวเขาที่แสงแดดสาดส่อง"
ซันโยประกอบด้วยแคว้นก่อนเมจิหลายแห่ง ได้แก่ ฮาริมะ, มิมาซากะ, บิเซ็ง, บิจจู, บิงโงะ, อากิ, ซูโอ และนางาโตะ
ดูเพิ่ม

โกกิชิจิโด
โทไกโด
โทซันโด
โฮกูริกูโด
ซันอินโด
ซันโยโด
นันไกโด
ไซไกโด
ข้อมูล

Nussbaum, Louis-Frédéric and Käthe Roth. (2005). Japan encyclopedia. Cambridge: Harvard University Press. ISBN 978-0-674-01753-5; OCLC 58053128
Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Odai Ichiran; ou, Annales des empereurs du Japon.  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691.
แหล่งข้อมูลอื่น

Japan Guide.com
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  ญี่ปุ่น
ธนบุรี

ธนบุรี อาจหมายถึง
อาณาจักรธนบุรี อาณาจักรสยามในช่วงปี พ.ศ. 2310-2325
ฝั่งธนบุรี พื้นที่กรุงเทพมหานครที่ตั้งอยู่ทางฝั่งตะวันตกหรือฝั่งขวาของแม่น้ำเจ้าพระยา เดิมมีฐานะเป็นจังหวัดธนบุรี
จังหวัดธนบุรี อดีตจังหวัดหนึ่งของประเทศไทย ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของกรุงเทพมหานคร
เขตธนบุรี เป็น 1 ใน 50 เขตการปกครองในกรุงเทพมหานคร ซึ่งเคยเป็นศูนย์กลางการปกครองของจังหวัดธนบุรีมาก่อน
สถานีรถไฟธนบุรี ชื่อสถานีรถไฟสายใต้ของการรถไฟแห่งประเทศไทย
สถานีกรุงธนบุรี ชื่อสถานีของรถไฟฟ้าบีทีเอส สายสีลม
ถนนกรุงธนบุรี
สะพานกรุงธน สะพานข้ามแม่น้ำเจ้าพระยา เชื่อมระหว่างเขตดุสิตกับเขตบางพลัด
แยกพาณิชยการธนบุรี
มหาวิทยาลัยธนบุรี
มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี
มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี
วิทยาลัยพณิชยการธนบุรี สถาบันการอาชีวศึกษากรุงเทพมหานคร
โรงเรียนเซนต์ปีเตอร์ ธนบุรี
โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย ธนบุรี
โรงเรียนธนบุรีวรเทพีพลารักษ์
ราชวงศ์ธนบุรี
สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี
พระราชวังกรุงธนบุรี
เรือหลวงธนบุรี - เรือรบของราชนาวีไทยซึ่งตั้งชื่อตามนามของอาณาจักรธนบุรี
โรงพยาบาลธนบุรี และโรงพยาบาลธนบุรี 2 สถานพยาบาลเอกชนในกรุงเทพมหานคร
ตลาดธนบุรี
สโมสรฟุตบอลกรุงธนบุรี ชื่อสโมสรฟุตบอลในอดีต (ปัจจุบันไม่ได้ลงแข่งขันแล้ว)
ท่าศาลา

ท่าศาลา อาจหมายถึง
อำเภอท่าศาลา จังหวัดนครศรีธรรมราช
ตำบลท่าศาลา อำเภอมัญจาคีรี จังหวัดขอนแก่น
ตำบลท่าศาลา อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่
ตำบลท่าศาลา อำเภอท่าศาลา จังหวัดนครศรีธรรมราช
ตำบลท่าศาลา อำเภอเมืองลพบุรี จังหวัดลพบุรี
ตำบลท่าศาลา อำเภอภูเรือ จังหวัดเลย
ตระกูลนานา

| นานา |
| --- | --- |
ตระกูลบรรพบุรุษ: สกุลเทปาเดีย
ประเทศ: ประเทศไทย
ถิ่นพำนักปัจจุบัน: กรุงเทพมหานคร
นิรุกติศาสตร์: นา-นา ภาษาคุชราต: નાના (นานา) "เล็ก"
ถิ่นกำเนิด: เมืองแรนเดอร์ รัฐคุชราต ประเทศอินเดีย
ก่อตั้ง: สมัยรัชกาลที่ 5
ต้นตระกูล: อาลีบาย อะหะหมัด เทปาเดีย
ตำแหน่ง: รัฐมนตรีว่าการกระทรวงวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยีและการพลังงาน (พ.ศ. 2528–2529)
ทรัพย์สิน: แรนเดอรีเบอรามาการ
ซอยสุขุมวิท 3 (ซอยนานาเหนือ) ซึ่งเป็นที่ดินของตระกูลนานา
ตระกูลนานา เป็นตระกูลนักธุรกิจชาวไทยเชื้อสายอินเดียสายมุสลิม ที่เข้ามาตั้งรกรากในเมืองไทยนับแต่ช่วงรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทำธุรกิจด้านอสังหาริมทรัพย์ และอยู่ใน 1 ใน 10 ของผู้ถือหุ้นใหญ่บริษัทเครือซีเมนต์ไทย
ประวัติ

ต้นตระกูลนานาคนแรกที่เข้ามาในประเทศไทย คือ อาลีบาย อะหะหมัด เทปาเดีย (Allybhai Thapadia) ซึ่งมีถิ่นกำเนิดที่เมืองแรนเดอร์ รัฐคุชราต ผู้ทำหน้าที่จัดหาสิ่งของต้องพระราชประสงค์จากต่างชาติทูลเกล้าฯ ถวายพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว จนได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์ว่า พระพิเทศาตระพานิช ซึ่งเอกสารบางฉบับเรียกชื่อต่างกันออกไป เช่น พระพิเทศานครพานิช พระพิเทศสันตรพานิช
อาลีบาย มีสกุลเดิมว่า เทปาเดีย ภายหลังใช้ชื่อสกุลว่า "นานา" โดยมีเรื่องเล่าว่า ครั้งหนึ่งได้พาลูกหรือหลานไปเข้าเฝ้าพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และได้ตรัสถามว่าคำเรียกเด็กเล็กในภาษาของอาลีบายเรียกว่าอย่างไร อาลีบานได้กราบบังคมทูลว่าใช้คำว่า "นานา" อันเป็นภาษาท้องถิ่นของคุชราต หมายถึง "เล็ก" พระองค์จึงตรัสว่าจากนี้ไปจะเรียกว่า อาลีบาย นานา ซึ่งอาลีบายได้ถือเป็นเสมือนนามสกุลพระราชทานที่ใช้เรียกชื่อตระกูลสืบต่อมาจนถึงปัจจุบัน อาลีบายมีชื่อปรากฏอยู่ในนจดหมายเหตุพระราชกิจรายวันของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวหลายตอนว่า เป็นเป็นผู้จัดหาสิ่งของต้องพระราชประสงค์ไปถวายในโอกาสต่าง ๆ และในวโรกาสฉลองพระนคร 100 ปี เมื่อ พ.ศ. 2425
เชื่อว่าอาลีบาย นานา ได้กลับไปใช้ชีวิตบั้นปลายและเสียชีวิตที่บ้านเกิดเมืองแรนเดอร์ โดยมีบุตรชายเกิดที่จากชาวอินเดียเป็นผู้สืบทอดธุรกิจโดยยังคงอยู่อาศัยและทำธุรกิจทำการค้าอยู่ในย่านตึกแดงริมแม่น้ำเจ้าพระยา ดังปรากฏรายชื่อในบัญชีสารบาญสำหรับเจ้าพนักงานไปรษณีย์ซึ่งจัดทำขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2426 ระบุชื่ออิบราฮิม อาลีบาย นานา บุตรชายคนโตของ อาลีบาย นานา อาศัยในบริเวณถนนตึกใหม่ริมวัดอนงคารามวรวิหาร และยังปรากฏเอกสารเมื่อ พ.ศ. 2439 กล่าวถึงการซื้อที่ดินของอิสมาอีล อาลีบาย นานา บุตรชายคนที่สองของอาลีบาย
รุ่นที่ 3 ของตระกูลนานายังคงขยายธุรกิจที่ดิน มีอาหมัด อิบราฮีม นานา (Ahmed Ebrahim Nana) หรือ เอ อี นานาผู้พัฒนาที่ดินในย่านสุขุมวิท อาหมัดได้เปิดร้านขายผ้าทอดิ้นเงินดิ้นทองซึ่งอินเดีย เรียกว่า เจอรี (Zeri) และเริ่มต้นธุรกิจที่ดินโดยจัดตั้งบริษัทแรนเดอรีเบอรามาการ (Randery Burah Makan Company) เมื่อ พ.ศ. 2456 ต่อมา พ.ศ. 2458 ได้จัดตั้งบริษัท เอ อี นานาแอนกาปนี เพื่อทำธุรกิจซื้อขายสิ่งของต่าง ๆ ส่งสินค้าไปต่างประเทศและสั่งเข้ามาจากต่างประเทศ พ.ศ. 2459 จัดตั้งบริษัท เอ. แอน. เอ. นานาแอนด์โก เพื่อรับซื้อและขายน้ำอ้อย สำหรับต้มเหล้า และให้ลูกชายนำเข้าน้ำตาลจากกอินโดนีเซีย
นายเอ อี ได้ทำธุรกิจจัดสรรที่ดินย่านบางกะปิซึ่งปัจจุบันคือ ถนนสุขุมวิทตั้งแต่เมื่อราว พ.ศ. 2473 ใกล้ซอยสุขุมวิท 1 ถึงบริเวณแยกวัฒนา ได้ซื้อที่ดินมาจัดสรรและตัดถนนตังแต่ซอยนานาเหนือ นานาใต้ รวมไปถึงซอยรื่นฤดี (ซอย 1) แล้วขยับขยายปถึงซอยอโศกและซอยสันติสุข บางซอยที่จัดสรรในระยะแรกได้ตั้งชื่อตามชื่อลูก ๆ ของนาย เอ อี นานา เช่น ซอยอีสรอฮีม ซอยมะห์มูด เป็นต้น ภายหลังในสมัยจอมพล ป.พิสูลสงครามมีข้อกังวลว่าถนนสุขุมวิทจะเป็นเมืองแขก จึงเปลี่ยนชื่อซอยเหล่านั้นเป็นชื่อไทย เช่น ซอยไชยยศ ซอยปรีดา และซอยใจสมาน เป็นต้น การจัดสรรที่ดินอื่น มีซอยรื่นฤดี ซอยอารีย์ ซอยนานา ซอยสันติสุข สุขุมวิทซอย 4 ซอยประภัสสร ซอยประสานมิตร ซอยแดงอุดม (สุขุมวิท 3) และบริเวณซอยประสานมิตร หรือ สุขุมวิท 23
ปัจจุบันทายาทยังคงดำเนินธุรกิจในนามบริษัทแรนเดอรีเบอรามาการ (Randery Burah Makan Company) ซึ่งเป็นเจ้าของที่ดินแปลงต่าง ๆ ที่เป็นมรดก
รุ่นที่ 4 แม้ไม่มีอะไรโดดเด่นนัก แต่มีเล็ก นานา ที่หันมาเล่นการเมือง รุ่นที่ 5 บุตรชายของเล็ก นานา คือ ยุพ นานา เป็นกรรมการผู้จัดการบริษัทแรนเดอรีเบอรามาการ
เล็ก นานา
กีฬาฟุตบอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – ทีมหญิง – รอบแพ้คัดออก

รอบแพ้คัดออกของการแข่งขันฟุตบอลหญิงในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 จะแข่งขันระหว่างวันที่ 30 กรกฎาคมถึง 6 สิงหาคม ค.ศ. 2021 ทีมที่ผ่านเข้ารอบนี้ประกอบด้วยสองอันดับแรกจากแต่ละกลุ่มและอันดับสามที่ดีที่สุดอีกสองทีม
เวลาทั้งหมดเป็นเวลามาตรฐานญี่ปุ่น (UTC+9)
รูปแบบ

การแข่งขันในรอบแพ้คัดออกจะแข่งขันกันในเวลาปกติ 90 นาที หากเสมอกันจะต้องต่อเวลาพิเศษ 30 นาที โดยแบ่งเป็นครึ่งละ 15 นาที หากยังเสมอกันต้องดวลลูกโทษ เพื่อหาผู้ชนะ