stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การเกิดอารมณ์เพศจากสิ่งเฉพาะ

| การเกิดอารมณ์เพศจากสิ่งเฉพาะ |
| --- | --- |

บุคคลจากปี 1920 กำลังลูบไล้เรียวขาของหญิงซึ่งเป็นวัตถุเฟทิช นับเป็นอาการความปรารถนาทางเพศกับเรียวขา (leg fetishism)
สาขาวิชา: จิตเวช
การเกิดอารมณ์เพศจากสิ่งเฉพาะ หรือ เฟทิชิซึม (อังกฤษ: fetishism, sexual fetishism) เป็นรสนิยมทางเพศรูปแบบหนึ่งที่เข้าข่ายลักษณะกามวิปริตที่มี วัตถุที่ไม่เกี่ยวข้องกับมนุษย์ (เฟทิช, fetish) เป็นสิ่งเร้าความรู้สึกทางเพศ การเกิดอารมณ์เพศจากสิ่งเฉพาะนั้นมักไม่มองว่าเป็นพยาธิสภาพ หรือเป็น โรคทางจิตเวช
ในบรรดาวัตถุเฟทิชนั้นรวมถึงบางส่วนของร่างกายหรืออวัยวะใดอวัยวะหนึ่งของมนุษย์เป็นเฉพาะส่วน เช่น นิ้วมือเรียว ท้องคนน้ำหนักเกิน หรือ เรียวขา ความปรารถนาทางเพศแบบนี้สามารถแยกย่อยเป็นอีกประเภทที่เรียกว่า ความปรารถนาทางเพศกับร่างกายเฉพาะส่วน (partialism) ในปัจจุบัน การเกิดอารมณ์เพศจากสิ่งเฉพาะสามารถแบ่งออกเป็นประเภทย่อยได้หลายประเภท เช่น ความปรารถนาทางเพศกับเสื้อผ้าและเครื่องนุ่งห่ม (cloth fetish), ความปรารถนาทางเพศกับรองเท้า (shoes fetish), ความปรารถนาทางเพศกับเรียวขา (legs fetish) เป็นต้น
ในประเทศไทย ผู้คนยังไม่ค่อยเป็นที่รู้จักกับนิยามคำว่า "เฟทิชิซึม" หรือ "การเกิดอารมณ์เพศจากสิ่งเฉพาะ"[ต้องการอ้างอิง] และยังถูกมองเป็นเรื่องแปลกประหลาดและขับขันในคนบางกลุ่ม[ต้องการอ้างอิง]
สาเหตุ

การเกิดอารมณ์เพศจากสิ่งเฉพาะมักเป็นที่ปรากฏชัดในช่วงเข้าสู่วัยรุ่น ในปัจจุบันวงการแพทย์และจิตวิทยายังไม่สามารถระบุเหตุผลที่ชัดเจนของรสนิยมทางเพศนี้ได้
บางตำราอาจกล่าวว่าเป็นพฤติกรรมที่เกิดมาจาก การวางเงื่อนไขแบบดั้งเดิม โดยอ้างการทดลองบางชุดที่ให้อาสาสมัครชายถูกผูกพฤติกรรมแบบมีเงื่อนไขกับวัตถุเฟทิช เช่น รองเท้าบู๊ตส์ รูปทรงเรขาคณิต หรือ โหลหยอดเงิน พบว่าเกิดการกระตุ้นเร้าทางเพศในคอนเวนชันนาล เอโรทิคา (conventional erotica) ในระบบประสาท อย่างไรก็ตาม จอห์น บอนครอฟท์ ผู้เชี่ยวชาญด้านเพศศึกษา ปฏิเสธว่าพฤติกรรมแบบการใช้เงื่อนไขอย่างเดียวไม่สามารถทำให้เกิดความปรารถนาทางเพศกับวัตถุได้ เขาเสริมว่าปัจจัยอื่น ๆ อาจส่งผลต่อการแสดงออกของความปรารถนาทางเพศกับวัตถุ เช่น ความผิดปกติระหว่างระยะการเรียนรู้เรื่องเพศ
จากทฤษฎีการเรีบนรู้พฤติกรรมแบบฝังใจ (imprinting) อธิบายไว้ว่ามนุษย์เรียนรู้ที่จะจดจำลักษณะที่ดึงดูดทางเพศขณะที่ยังเป็นเด็ก ดังนั้นความปรารถนาทางเพศกับวัตถุอาจเกิดจากการที่ในวัยเด็กคลุกคลีหรือเกิดการฝังใจ (imprint) ที่ผิดไปว่าวัตถุว่าเป็นสิ่งที่ดึงดูดทางเพศ หรือจำกัดวัตถุที่ดึงดูดทางเพศเป็นวัตถุเฉพาะบางกลุ่มเท่านั้น
ประเภทของการเกิดอารมณ์เพศจากสิ่งเฉพาะ

จากการตรวจสอบกรณีของผู้ได้รับการวินิจฉัยอย่างมีนัยสำคัญทางคลินิกว่ามีการเกิดอารมณ์เพศจากสิ่งเฉพาะ ทั้งหมด 48 กรณี พบว่าประกอบด้วยการเกิดอารมณ์เพศจากสิ่งเฉพาะต่าง ๆ ดังนี้ ความปรารถนาทางเพศกับเสื้อผ้าหรือเครื่องนุ่งห่ม (clothing fetishism) 58.3%, ความปรารถนาทางเพศกับวัตถุที่ทำมาจากยาง (rubber fetishism) 22.9%, ความปรารถนาทางเพศกับรองเท้า (footwear fetishism) 14.6%, ความปรารถนาทางเพศกับอวัยวะหรือส่วนของร่างกายเป็นเฉพาะ (body parts fetishism) 14.6%, ความปรารถนาทางเพศกับเครื่องหนัง (leather fetishism) 10.4% และ ความปรารถนาทางเพศกับเนื้อผ้าหรือของนุ่ม (soft materials fetishism) 6.3%
การเงินธุรกิจ

การเงินธุรกิจ (อังกฤษ: Corporate finance) เป็นการศึกษาการจัดการทางการเงิน และการตัดสินใจทางการเงินของบริษัท เช่น การวิเคราะห์ผลตอบแทนของโครงการเพื่อตัดสินใจลงทุนในโครงการที่ให้ผลตอบแทนมากกว่าต้นทุนเงินทุน การวิเคราะห์ความเสี่ยงของโครงการ การจัดหาเงินทุนเพื่อให้บริษัทมีโครงสร้างเงินทุนที่เหมาะสม เพื่อเพิ่มมูลค่าของบริษัท และ ความมั่งคั่งของผู้ถือหุ้น
การศึกษาจะแบ่งออกเป็นระยะสั้นและระยะยาว ในระยะยาวจะศึกษาว่าควรลงทุนในโครงการใด ควรใช้แหล่งเงินทุนจากส่วนของผู้ถือหุ้นหรือการกู้ยืม และควรจ่ายเงินปันผลให้แก่ผู้ถือหุ้นหรือไม่ และเมื่อไร ส่วนในระยะสั้นนั้นจะศึกษาเกี่ยวกับการบริหารเงินทุนหมุนเวียนอันได้แก่ สินทรัพย์หมุนเวียน และ หนี้สินหมุนเวียนไม่ให้มากหรือน้อยเกินไป เพื่อให้การดำเนินงานปรกติของกิจการไม่สะดุด
การตัดสินใจลงทุน

ผู้บริหารจำเป็นต้องจัดสรรทรัพยากรที่มีอยู่อย่างจำกัดเพื่อใช้ในโครงการลงทุนต่าง ๆ ของกิจการ ทำให้ต้องมีการจัดลำดับความสำคัญของโครงการ ประเมินมูลค่าของแต่ละโครงการตามขนาดและกระแสเงินสดที่คาดว่าจะได้รับในอนาคต
การประเมินมูลค่าของโครงการ

โดยทั่วไปแล้วมูลค่าของโครงการจะคำนวณโดยใช้กระแสเงินสดคิดลด ตัวอย่างเช่นการหามูลค่าปัจจุบันสุทธิของโครงการ โดยต้องทำการประเมินกระแสเงินสดที่คาดว่าจะได้รับในอนาคต แล้วทำการคิดลดเพื่อหามูลค่าปัจจุบันของกระแสเงินสดเหล่านั้น ผลรวมของมูลค่าปัจจุบันทั้งหมดคือ มูลค่าปัจจุบันสุทธิของโครงการ
ดูเพิ่ม

การจัดการความเสี่ยง
การเคลื่อนถอยหลังปรากฏ

การเคลื่อนที่ปรากฏที่ถอยหลังของดาวเคราะห์
แอนิเมชันอธิบายสาเหตุที่ดาวพุธดูเหมือนเคลื่อนที่ "ถอยหลัง" บนท้องฟ้าของโลก
การเคลื่อนถอยหลังปรากฏ (อังกฤษ: apparent retrograde motion) คือการเคลื่อนที่ปรากฏของดาวเคราะห์ในทิศทางที่ตรงกันข้ามกับทิศทางของวัตถุอื่นในระบบ โดยสังเกตจากตำแหน่งที่มองเห็นได้กว้างโดยเฉพาะ ในขณะที่ "การเคลื่อนไปข้างหน้า" (direct motion หรือ prograde motion) คือความเคลื่อนที่ในทิศทางเดียวกันกับวัตถุอื่น
แม้ว่าคำว่า direct และ prograde จะเทียบเท่ากันในบริบทนี้ แต่คำว่า "direct" เป็นคำศัพท์ดั้งเดิมในทางดาราศาสตร์ บันทึกแรกสุดที่ใช้คำว่า  prograde อยู่ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 18 แม้ว่าปัจจุบันคำนี้ไม่ใช้กันบ่อยนัก
ศัพทมูลและประวัติ

คำว่า retrograde มาจากคำภาษาละติน retrogradus ซึ่งมีความหมายว่า "ก้าวถอยหลัง" หน่วยคำเติม retro- มีความหมายว่า "ถอยหลัง" และ gradus มีความหมายว่า "ก้าว" โดยทั่วไปแล้วคำว่า retrograde เป็นคำคุณศัพท์ที่ใช้ในการอธิบายถึงเส้นทางของดาวเคราะห์ที่เคลื่อนที่ไปบนท้องฟ้าเวลากลางคืน  โดยสัมพันธ์กับจักรราศี ดวงดาว และวัตถุอื่น ๆ บนท้องฟ้า  ในบริบทนี้ คำว่า retrograde หมายถึงการที่ดาวเคราะห์ (เมื่อมองจากโลก) ดูเหมือนหยุดอยู่เป็นเวลาสั้น ๆ  แล้วจึงเคลื่อนที่ย้อนทิศทางในบางช่วงเวลา แม้ว่าในความเป็นจริง ในปัจจุบันเราเข้าใจแล้วว่าดาวเคราะห์เหล่านี้โคจรไปในทิศทางเดียวกันโดยตลอด
ดูเพิ่ม

ฮิปปาร์โคส
ทอเลมี
แหล่งข้อมูลอื่น

NASA Astronomy Picture of the Day: Composite photograph of the 2009/2010 retrograde motion of Mars (13 June 2010)
Animated explanation of the mechanics of a retrograde orbit of a planet เก็บถาวร 2013-10-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, University of South Wales
NASA: Mars retrograde motion
Double sunrises, 3DS Max Animation – illustrating the case of Mercury (the animation of an imaginary apparent retrograde motion of the Sun as seen from Earth begins at 1:35)
Mars Looping – The Retrograde Motion of Mars – 2018
การเคลื่อนถอยหลังปรากฏของดาวอังคารในปี ค.ศ. 2003 เมื่อมองจากโลก
การเจริญเติบโตของหนอนที่พบในศพ

การเจริญเติบโตของหนอนที่พบในศพ (อังกฤษ: Insect Activity) เป็นการเปลี่ยนแปลงหลังการตายตามธรรมชาติอย่างหนึ่งของร่างกายมนุษย์ เมื่อตายหรือหัวใจหยุดเต้น ร่างกายจะเกิดการเปลี่ยนแปลงหลังการตายตามธรรมชาติ เกิดการเน่าสลายตัวและอาจเกิดการเจริญเติบโตของหนอนที่พบในศพในช่วงระยะเวลาประมาณ 3-4 วันหลังจากตาย ซึ่งการเจริญเติบโตของหนอนที่พบในศพ อาจจะเป็นตัวแปรสำคัญที่ช่วยบ่งบอกระยะเวลาการตายของผู้ตายได้เป็นอย่างดี
การเจริญเติบโตของหนอน

การเจริญเติบโตของหนอนที่พบในศพ แพทย์นิติเวชและพนักงานสอบสวนจะต้องทราบว่าชนิดของตัวหนอนที่พบในศพนั้น เป็นตัวหนอนของแมลงชนิดใด การรู้ถึงชนิดของแมลงและตัวหนอน จะช่วยทำให้ทราบได้ว่าแมลงชนิดนั้นเจริญเติบโตมานานเท่าใด และใช้ระยะเวลากี่วันจึงจะเจริญเติบโตเป็นตัวเต็มวัย ซึ่งเป็นการช่วยบอกระยะเวลาการตายในทางอ้อมได้
แมลงวันเป็นแมลงที่พบได้มากที่สุดในการเป็นตัวหนอนที่พบบนศพที่ยังไม่แห้ง  ในประเทศไทยเคยมีผู้ศึกษาทางด้านแมลงพบว่า ตัวอ่อนของแมลงวันจะฟักออกจากไข่ โดยใช้ระยะเวลาประมาณ 24 ชม.หลังจากนั้น ตัวอ่อนหนอนแมลงวันจะโตเป็นตัวอ่อนระยะที่ 1-3
ระยะที่ตัวอ่อนของแมลงวันเจริญเติบโต จะมีช่วงตัวยาวประมาณ 1 – 1.5 เซนติเมตรในระยะเวลาประมาณ 7 วัน ลำตัวสีขาวขุ่นคล้ายน้ำนมและจะเริ่มคลานยั้วเยี้ยไต่รอบ ๆ ศพ แต่ถ้าพบหนอนแมลงวันในระยะสุดท้าย หนอนแมลงวันอาจจะเจริญเติบโตและยาวขึ้นได้อีกเพียงเล็กน้อย และจะอยู่นิ่งเฉยไม่ค่อยคลานอีกต่อไป เนื่องจากอยู่ในช่วงที่กำลังจะเปลี่ยนเป็นดักแด้ และเริ่มเปลี่ยนเป็นดักแด้ในวันที่ 8 และการสังเกตตัวแก่ที่สุดของแมลงว่าเป็นชนิดใดอาจจะช่วยบอกเวลาการตายได้ แต่อย่างไรก็ตามถ้าศพที่พบไม่มีแมลงวันตอม ก็อาจไม่มีตัวหนอนให้พบในการใช้คำนวณหาระยะเวลาการตายได้
ดูเพิ่ม

การเปลี่ยนแปลงหลังการตาย
รอยเขียวช้ำหลังตาย
สภาพแข็งทื่อหลังตาย
การลดลงของอุณหภูมิร่างกายหลังตาย
การเน่าสลายตัว
การตรวจสอบปริมาณอาหารในกระเพาะ
แมลงวัน ต้นกำเนิดของหนอนแมลงวัน
การเติมอากาศ

การเติมออกซิเจน (อังกฤษ: oxygenation) หรือการเติมอากาศ (Aeration) เป็นหัวใจของการทำงานของระบบบำบัดน้ำเสียแบบใช้ออกซิเจนจากอากาศ เพราะหากระบบบำบัดน้ำเสียขาดออกซิเจน จุลินทรีย์ทั้งหลายก็ไม่สามารถทำงานได้ ถ้ามีปริมาณออกซิเจนละลายน้ำอยู่สูง ระบบก็สามารถบำบัดน้ำได้ดีหรือสามารถรับน้ำเสียได้มากขึ้น แต่เนื่องจากค่าการละลายน้ำของออกซิเจนที่ความดันบรรยากาศมีค่าต่ำย่อมจะทำให้มีแรงขับ (Driving Force) ต่ำตามไปด้วย



ดังนั้น การเพิ่มอัตราการละลายน้ำของออกซิเจนที่ความดันบรรยากาศ จึงได้แก่การเพิ่มผิวสัมผัส (Interfacia Area) ระหว่างอากาศกับน้ำให้มีค่ามากที่สุด



สภาพการทำงานโดยทั่วไปของระบบบำบัดน้ำเสีย จะมีค่าความต้องการออกซิเจนเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลาตามปริมาณความต้องการออกซิเจนของจุลินทรีย์ ซึ่งขึ้นอยู่กับอัตราการไหลของน้ำเสียและความเข้มข้นของมวลสารอินทรีย์ ซึ่งในการออกแบบจะต้องเติมออกซิเจนให้แก่ระบบที่ความต้องการสูงสุดได้อย่างเพียงพอ 
การเติมอากาศให้กับระบบำบัดน้ำเสียสามารถเติมได้โดย


1) เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ ระบบบำบัดน้ำเสียที่ใช้การเติมอากาศแบบนี้ เช่น ระบบบ่อผึ่ง (Oxidation Ponds)ออกซิเจนจากอากาศจึงแพร่ลงบนเฉพาะที่ผิวหน้าของบ่อผึ่งเท่านั้น ถ้าหากอัตราการใช้ออกซิเจนในระบบ มีมากกว่าอัตราการแพร่ของออกซิเจนก็จะทำให้เกิดสภาวะที่เรียกว่าไร้อากาศ (Anaerobic)หรือค่าออกซิเจนที่ละลายอยู่ในน้ำมีค่าเท่ากับ 0 ในสภาวะเช่นนี้ทำให้เกิดกลิ่นเหม็นจากก๊าซไข่เน่าในระบบบำบัดน้ำเสียได้ และน้ำจะมีสีดำ การเติมอากาศวิธีนี้จึงไม่ต้องการพลังงานในการเติมอากาศ


2) โดยใช้เครื่องกลเติมอากาศ เช่น กังหันชัยพัฒนา เครื่องกลในระบบบำบัดแบบสระเติมอากาศ (Aerated Lagoon)เครื่องกลในระบบตะกอนเร่ง (Activated Sludge)เป็นต้น ซึ่งการเติมอากาศวิธีนี้จำเป็นต้องมีพลังงานมาเกี่ยวข้อง แต่ถ้าไม่มีการควบคุมที่ดี ก็จะเกิดการสูญเสียพลังงานไปโดยเปล่าประโยชน์ เครื่องกลเติมอากาศมีหน้าที่อยู่ 2 ประการ คือ หน้าที่ในการให้ออกซิเจนแก่น้ำในระบบบำบัดน้ำเสียได้อย่างพอเพียง และหน้าที่ในการกวนน้ำเพื่อให้ออกซิเจนที่ละลายน้ำอยู่กระจายออกเสมอทั่วทั้งบริเวณที่ต้องการ พลังงานที่ใช้ในการกวนนี้จะต้องมีค่าพอเหมาะสำหรับการกระจายออกซิเจนในน้ำต่อการเจริญเติบโตของจุลินทรีย์ เพราะถ้ากวนน้อยเกินไปจุลินทรีย์จะไม่ได้รับออกซิเจนอย่างเพียงพอ เป็นผลให้ระบบไม่สามารถทำงานได้ดีเท่าที่ควร แต่ถ้ากวนแรงเกินไปก็จะสิ้นเปลืองพลังงานโดยไม่เกิดประโยชน์ เครื่องกลเติมอากาศแต่ละชนิดมีทั้งข้อดีและข้อเสียในด้านต่างๆ ดังนั้นการออกแบบและประดิษฐ์เครื่องกลเติมอากาศ จะต้องเข้าใจหลักการทำงาน วิธีคำนวณ ตลอดจนเข้าใจถึงวิธีการทดสอบสมรรถนะในการถ่ายเทออกซิเจนลงไปในน้ำต่อพลังงาน (Performance of Oxygen Transfer in Water) หน่วยเป็นกิโลกรัมของออกซิเจน/แรงม้า-ชั่วโมง ปัจจุบันมีการใช้หัวกระจายอากาศ ช่วยในการเพิ่มประสิทธิภาพในระบบบำบัดน้ำเสียแบบต่างๆ
การเฉลิมฉลองสหัสวรรษ

นับถอยหลังเข้าสู่สหัสวรรษใหม่บนหอไอเฟล ที่กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส
การเฉลิมฉลองสหัสวรรษ (อังกฤษ: Millennium celebrations) เป็นกิจกรรมที่ประสานงานกันทั่วโลกเพื่อเฉลิมฉลองและรำลึกถึงสิ้นปี 1999 และต้นปี 2000 ในปฏิทินกริกอเรียน การเฉลิมฉลองนี้จัดขึ้นเพื่อเป็นการสิ้นสุดของคริสต์สหัสวรรษที่ 2, คริสต์ศตวรรษที่ 20 และ คริสต์ทศวรรษที่ 200 และการเริ่มต้นของ คริสต์สหัสวรรษที่ 3, คริสต์ศตวรรษที่ 21 และ คริสต์ทศวรรษที่ 201 (แม้ว่าจุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุดของช่วงเวลาดังกล่าวจะเป็นเช่นนั้นก็ตาม และยังคงเป็นที่ถกเถียงกันอยู่) ประเทศต่าง ๆ ทั่วโลกจัดงานเฉลิมฉลองอย่างเป็นทางการในช่วงสัปดาห์และเดือนก่อนถึงวันที่ดังกล่าว เช่น งานเฉลิมฉลองที่จัดขึ้นในสหรัฐ โดยสภาสหัสวรรษแห่งทำเนียบขาว และเมืองใหญ่ ๆ ส่วนใหญ่จะจัดให้มีการแสดงพลุในเวลาเที่ยงคืน ในทำนองเดียวกัน สถานที่ส่วนตัว ศูนย์วัฒนธรรมและศาสนาหลายแห่งจัดกิจกรรมต่าง ๆ และมีการสร้างของที่ระลึกที่หลากหลาย รวมถึงแสตมป์ที่ระลึกด้วย
เช่นเดียวกับวันส่งท้ายปีเก่าทุกครั้ง กิจกรรมต่างๆ มากมายจะถูกกำหนดเวลาด้วยจังหวะเที่ยงคืนในเขตเวลา ของสถานที่นั้น ๆ นอกจากนี้ยังมีเหตุการณ์ที่เกี่ยวข้องกับรุ่งอรุณของวันที่ 1 มกราคมอีกมากมาย การออกอากาศทางโทรทัศน์ระหว่างประเทศชื่อ 2000 ทูเดย์ ผลิตโดยกลุ่มผู้ออกอากาศ 60 ราย ในขณะที่รายการทางเลือก มิลเลเนียมไลฟ์ ถูกยกเลิกไปในช่วง 2 วันก่อนงาน
หลายประเทศที่อยู่ตรงกลางมหาสมุทรแปซิฟิก และด้วยเหตุนี้จึงใกล้กับเส้นแบ่งเขตวันสากล จึงได้โต้แย้งว่าพวกเขาเป็นประเทศแรกที่เข้าสู่สหัสวรรษใหม่ หมู่เกาะแชทัม ประเทศนิวซีแลนด์ ประเทศตองงา ประเทศฟีจี และประเทศคิริบาส ต่างอ้างสิทธิ์ในสถานะดังกล่าว โดยการย้ายเส้นวันที่ ซึ่งเป็นสถาบันชั่วคราวของเวลาออมแสง และอ้างสิทธิ์ใน "ดินแดนแรก" "ดินแดนที่หนึ่ง" "ดินแดนแรกที่มีคนอาศัย" หรือ "เมืองแรก" ที่เข้าสู่ปีใหม่
ดูเพิ่ม

ปัญหาปี ค.ศ. 2000
รายชื่อออฟเซตเวลาสากลเชิงพิกัด
แผนลับโจมตีสหัสวรรษ พ.ศ. 2543
แผนที่เขตเวลามาตรฐานใน ค.ศ. 1999 ลำดับการเฉลิมฉลองเกิดขึ้นจากขวาไปซ้าย
การเจริญเรตินาขึ้นมาทดแทน

เซลล์รับแสง (เซลล์รูปแท่งและเซลล์รูปกรวย) และชั้นประสาทต่าง ๆ ในเรตินา
ด้านหน้าของตาอยู่ทางซ้าย
ดังนั้น  แสงจากด้านซ้ายจึงเดินทางผ่านชั้นประสาทใสหลายชั้นไปถึงเซลล์รับแสงทางด้านขวาสุด
ซึ่งก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงทางเคมีในเซลล์รับแสงแล้วเกิดการส่งสัญญาณไปทางเส้นประสาท
เดินทางไปยัง retinal bipolar cell และ horizontal cell (ชั้นสีเหลือง) ก่อน
แล้วจึงไปยัง amacrine cell และ retinal ganglion cell (ชั้นสีม่วง)
แล้วจึงดำเนินไปถึงเส้นประสาทตา 
จะมีกระบวนการประมวลผลในชั้นต่าง ๆ เหล่านี้
คือ  ขั้นต้น  เซลล์รับแสงส่งข้อมูลดิบเป็นจุด ๆ 
และต่อจากนั้น  ชั้นต่าง ๆ เหล่านี้ก็จะทำการระบุรูปร่างแบบง่าย ๆ เช่นจุดสว่างตรงกลางล้อมรอบด้วยจุดมืด  หรือขอบเส้น  หรือการเคลื่อนไหว
(ดัดแปลงจากรูปวาดของซานเตียโก รามอน อี กาฆัล)
รูปตัดผ่านเรตินา
การเจริญเรตินาขึ้นมาทดแทน (อังกฤษ: Retinal regeneration) เป็นการคืนสภาพหน้าที่ของเรตินาในสัตว์มีกระดูกสันหลังที่มีปัญหาเกี่ยวกับเรตินา
ในบทความที่ตีพิมพ์ในวารสาร "Proceedings of the National Academy of Sciences (รายงานการประชุมของบัณฑิตสถานวิทยาศาสตร์แห่งชาติ[ประเทศสหรัฐอเมริกา])"
กลุ่มนักวิจัยของ Nuffield Laboratory of Ophthalmology (แล็บจักษุวิทยานัฟฟิลด์) นำโดย ดร. รอเบิร์ต แม็คลาเร็นของมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด
คืนการเห็นให้กับหนูตาบอดสนิทโดยฉีดเซลล์รับแสงเข้าไปในตา
เดิมหนูไม่มีเซลล์รับแสงในเรตินา
และไม่สามารถแม้จะบอกว่าอยู่ในที่สว่างหรือที่มืด
นอกจากนั้นแล้ว  ผลที่น่าพอใจใช้วิธีรักษาแบบเดียวกันก็ปรากฏด้วยกับหนูที่ตาบอดกลางคืน (night-blind)
แม้ว่าจะยังมีคำถามเกี่ยวกับคุณภาพของการเห็นที่ได้คืนมา
วิธีการรักษานี้ให้ความหวังกับคนไข้ที่มีปัญหาในการเห็นและคนไข้โรคตาเสื่อมเช่นโรคอาร์พี (retinitis pigmentosa)
วิธีการรักษาใช้การฉีดเซลล์ตั้งต้นของเซลล์รูปแท่งที่ได้เกิดสภาพเป็น "ชั้น outer nuclear layer ที่มีสรีรภาพที่เฉพาะเจาะจงและสามารถเกิดสภาพ polarization ได้ตามสมควร" (ดูเพิ่มที่เรตินา)
และหลังจากนั้น 2 อาทิตย์เรตินาก็คืนสภาพการเชื่อมต่อและการเห็น  เป็นข้อพิสูจน์ว่า  เป็นไปได้ที่จะสร้างชั้นเรตินาไวแสงทั้งชั้นขึ้นมาใหม่
นอกจากนั้นแล้ว  นักวิจัยที่โรงพยาบาลจักษุมัวร์ฟิลด์ส (Moorfields Eye Hospital) ได้ใช้เซลล์ต้นกำเนิด (stem cell) ที่อยู่ในระยะเอ็มบริโอเพื่อทดแทนชั้น pigmented layer ของเรตินาในคนไข้โรค Stargardt's disease
อีกอย่างหนึ่ง   ยังมีนักวิจัยที่คืนการเห็นให้กับคนไข้ตาบอดด้วยเรตินาเทียมซึ่งทำงานโดยกระบวนการเดียวกันคือทดแทนการทำงานของเซลล์รับแสงในเรตินา
ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2013 องค์การอาหารและยาประเทศสหรัฐอเมริกาได้อนุมัติการวางตลาดเรตินาเทียมคือ Argus II Retinal Prosthesis System ซึ่งเป็นระบบแรกที่ได้รับการอนุมัติเพื่อรักษาโรคจอตาเสื่อม
ซึ่งสามารถช่วยผู้ใหญ่โรคอาร์พีที่ได้สูญเสียการรับรู้รูปร่างสัณฐานและการเคลื่อนไหว  เพื่อให้สามารถช่วยเหลือตนเองได้ดียิ่งขึ้นในชีวิตประจำวัน
แหล่งข้อมูลอื่น

Nuffield Laboratory of Ophthalmology
เชิงอรรถและอ้างอิง

↑  horizontal cell  เป็นนิวรอนที่มีการเชื่อมต่อกันและกันในชั้น Inner nuclear layer ของเรตินาในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม  มีหน้าที่ประสานและควบคุมข้อมูลที่มาจากเซลล์รับแสงหลายตัว ช่วยให้ตาสามารถเห็นได้ทั้งในที่สว่างและที่สลัว
↑  amacrine cell  เป็น interneuron ในเรตินา retinal ganglion cell (ตัวย่อ RGC) รับข้อมูลถึง 70% จาก amacrine cell และ bipolar cell ซึ่งส่งข้อมูล 30% ที่เหลือผ่านการควบคุมโดย amacrine cell
↑  "ศัพท์บัญญัติอังกฤษ-ไทย, ไทย-อังกฤษ ฉบับราชบัณฑิตยสถาน (คอมพิวเตอร์) รุ่น ๑.๑", ให้ความหมายของ  regeneration  ว่า "การงอกใหม่, การเจริญทดแทน, การซ่อม"
↑  Blind Mice Have Sight Restored - Medical News Today
↑  Totally blind mice get sight back - BBC News
↑  "Reversal of end-stage retinal degeneration and restoration of visual function by photoreceptor transplantation - PNAS 2013". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-08-22. สืบค้นเมื่อ 2014-07-18.
↑  Blind man 'excited' at retina implant - BBC News
↑  "FDA approves first retinal implant for adults with rare genetic eye disease". FDA. Feb. 14, 2013. สืบค้นเมื่อ 18 กรกฎาคม 2557. {{cite web}}: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: |accessdate= และ |date= (help)CS1 maint: date and year (ลิงก์)
การเดิมพันของปัสกาล

Blaise Pascal
การเดิมพันของปัสกาล (อังกฤษ: Pascal's wager) เป็นข้อคิดเห็นทางปรัชญาอย่างหนึ่งซึ่งเสนอขึ้นครั้งแรกเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 17 โดยแบลซ ปัสกาล (1623-1662) ซึ่งเป็นนักปรัชญา นักคณิตศาสตร์ และนักฟิสิกส์ชาวฝรั่งเศส โดยได้เสนอไว้ว่า การกระทำของมนุษย์เป็นเหมือนกับการเดิมพันชีวิตหลังความตายไว้กับข้อเท็จจริงที่ว่า พระเจ้ามีจริงหรือไม่มี
ปัสกาลให้ความเห็นไว้ว่า บุคคลผู้มีความคิดเป็นเหตุเป็นผล ควรจะใช้ชีวิตเสมือนว่าพระเจ้ามีอยู่จริง และควรจะเชื่อในพระเจ้า หากพระเจ้าไม่มีอยู่จริงบุคคลนั้นจะสูญเสียผลประโยชน์เพียงระดับหนึ่ง (เช่น ความเพลิดเพลินใจ ความหรูหรา บางประการ เป็นต้น) ในขณะที่หากพระเจ้ามีอยู่จริงบุคคลนั้นจะได้ผลประโยชน์อันมหาศาลเหมือนไม่มีที่สิ้นสุด (ชีวิตนิรันดร์ในสวรรค์) และหลีกเลี่ยงการเสียผลประโยชน์อันมหาศาลเหมือนไม่มีที่สิ้นสุด (ชีวิตนิรันดร์ในนรก) ไปพร้อมๆ กัน
การเดิมพันของปัสกาลมีรากฐานมาจากความเชื่อเรื่องพระเจ้าของศาสนาคริสต์ แต่การใช้ข้อคิดเห็นในลักษณะเดียวกันนี้ก็มีปรากฏอยู่ในศาสนาอื่นๆ ด้วยเช่นกัน ต้นฉบับของความคิดนี้ถูกกล่าวไว้ในส่วนที่ 233 ของหนังสือ "เกร็ดความคิด" (Pensees) ซึ่งตีพิมพ์ขึ้นหลังมรณกรรมของปัสกาล นอกจากนี้ยังมีบันทึกอื่นๆ ที่ไม่เคยได้รับการตีพิมพ์ ถูกนำมารวบรวมเป็นศาสตรนิพนธ์เกี่ยวกับการปกป้องความเชื่อของชาวคริสต์อีกด้วย
การเชื่อมไฮเปอร์บาริก

การเชื่อมไฮเปอร์บาริกใต้น้ำ (เปียก)
การเชื่อมไฮเปอร์บาริก (อังกฤษ: Hyperbaric welding) เป็นกระบวนการเชื่อมโลหะภายใต้ความดันสูง โดยเฉพาะอย่างยิ่งใต้น้ำ การเชื่อมไฮเปอร์บาริกสามารถกระทำได้ทั้งแบบเปียกในน้ำหรือในสภาวะแห้งบนบกซึ่งมีการปิดล้อมความดันบวกโดยเฉพาะ บ่อยครั้ง คำว่า "การเชื่อมไฮเปอร์บาริก" ใช้เมื่อกระทำในสภาวะแห้ง แต่จะเปลี่ยนไปเรียก "การเชื่อมใต้น้ำ" เมื่อกระทำในสภาวะเปียก การประยุกต์ใช้การเชื่อมไฮเปอร์บาริกมีได้หลากหลาย ซึ่งบ่อยครั้งมักจะใช้เพื่อซ่อมเรือ แท่นขุนเจาะน้ำมันนอกชายฝั่ง และท่อส่งน้ำมันหรือก๊าซธรรมชาติ การเชื่อมประเภทนี้มักใช้เหล็กกล้าเป็นวัสดุในการเชื่อม
การเชื่อมไฮเปอร์บาริกแห้งใช้แทนการเชื่อมไฮเปอร์บาริกใต้น้ำเมื่อต้องการโลหะเชื่อมคุณภาพสูง เนื่องจากมีการควบคุมตัวแปรที่เพิ่มมากขึ้น อย่างเช่น ผ่านการใช้การอบชุบโลหะเชื่อมก่อนและหลัง การเชื่อมไฮเปอร์บาริกแห้งมีการควบคุมสภาวะที่ดีกว่าซึ่งนำไปสู่การเพิ่มสมรรถนะของกระบวนการโดยตรงและมักจะให้ผลงานโลหะเชื่อมที่มีคุณภาพมากกว่าเมื่อเปรียบเทียบกับไฮเปอร์บาริกเปียก ปัจจุบัน มีการวิจัยการใช้การเชื่อมไฮเปอร์บาริกที่ความลึกถึง 1,000 เมตรอยู่ในระหว่างการดำเนินงาน โดยทั่วไป ความน่าเชื่อถือของโลหะเชื่อมใต้น้ำมักจะต่ำ (แต่ก็สามารถใช้อุปกรณ์ตรวจสอบแบบไม่ทำลายได้เช่นกัน) โดยเฉพาะอย่างยิ่ง โลหะเชื่อมใต้น้ำเปียก เนื่องจากข้อบกพร่องของโลหะเชื่อมตรวจพบได้ยากหากข้อบกพร่องนั้นเกิดขึ้นใต้ผิวของโลหะเชื่อม
การเชื่อมไฮเปอร์บาริกใต้น้ำได้รับการคิดค้นขึ้นโดยช่างโลหะชาวรัสเซีย คอนสแตนติน ฮเรนอฟ ใน ค.ศ. 1932
ความเสี่ยง

ความเสี่ยงของการเชื่อมโลหะใต้น้ำรวมไปถึงไฟฟ้าช็อตแก่ผู้เชื่อมได้ เพื่อป้องกันเหตุดังกล่าว อุปกรณ์การเชื่อมจึงต้องสามารถใช้ได้ในสภาพแวดล้อมใต้น้ำ โดยหุ้มด้วยฉนวนอย่างรัดกุมและกระแสเชื่อมจะต้องได้รับการควบคุม นักดำน้ำมืออาชีพจะต้องคำนึงถึงความปลอดภัยมากกว่านักดำน้ำธรรมดาอยู่มาก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ความเสี่ยงจากอาการป่วยจากความกดดันที่ลดลง หลังจากการดำน้ำแบบต่อเนื่อง อันเป็นผลมาจากความดันของอากาศที่ใช้ในการหายใจเพิ่มมากขึ้น ความเสี่ยงอีกอย่างหนึ่ง ซึ่งมักเกิดขึ้นกับการเชื่อมใต้น้ำ คือ การเตรียมถังไฮโดรเจนและออกซิเจน เนื่องจากมันสามารถเป็นวัตถุระเบิดได้ นักดำน้ำส่วนใหญ่ได้รายงานว่า รู้สึกรับรสโลหะในปากว่าเกี่ยวข้องกับการเสื่อมของสารอุดฟัน นอกจากนี้ ยังอาจมีการรับรู้ในระยะยาวและผลกระทบต่อกล้ามเนื้อและกระดูกที่เป็นไปได้
การเจาะเยื่อไครโคไทรอยด์

| การเจาะเยื่อไครโคไทรอยด์ (Cricothyrotomy) |
| --- | --- |
หัตถการและการตรวจทางห้องปฏิบัติการ
In cricothyrotomy, the incision or puncture is made through the cricothyroid membrane in between the thyroid cartilage and the cricoid cartilage.
ICD-9-CM: 31.1
MeSH: D014140
การเจาะเยื่อไครโคไทรอยด์ (อังกฤษ: cricothyrotomy, thyrocricotomy, cricothyroidotomy, inferior laryngotomy, intercricothyrotomy, coniotomy, emergency airway puncture) เป็นหัตถการทางการแพทย์อย่างหนึ่งทำโดยผ่าเปิดผิวหนังและเยื่อไครโคไทรอยด์ให้เป็นช่องเพื่อให้อากาศสามารถผ่านเข้าสู่หลอดลมได้ ส่วนใหญ่ทำในภาวะฉุกเฉินที่ผู้ป่วยไม่สามารถหายใจตามทางหายใจปกติเช่นจมูกหรือปากได้ เช่น มีการอุดตันของทางเดินหายใจจากสิ่งแปลกปลอม อาการแพ้จนใบหน้าและปากบวม การบาดเจ็บของใบหน้าอย่างรุนแรง การเจาะเยื่อไครโคไทรอยด์นี้ส่วนใหญ่เกือบทั้งหมดทำเป็นทางเลือกสุดท้ายในการเปิดทางหายใจในกรณีที่การใส่ท่อช่วยหายใจทางปากหรือทางจมูกล้มเหลวหรือมีข้อห้าม นอกจากนี้การเจาะเยื่อไครโคไทรอยด์ยังทำได้เร็วกว่าการเจาะคอ ไม่จำเป็นต้องทำให้เสี่ยงต่อการเกิดการเคลื่อนของกระดูกสันหลังส่วนคอ และมีภาวะแทรกซ้อนน้อยกว่า อย่างไรก็ดีแม้การเจาะเยื่อไครโคไทรอยด์จะสามารถช่วยชีวิตในช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานได้แต่จุดประสงค์ก็ยังคงเป็นไปเพื่อยื้อเวลารักษาชีวิตผู้ป่วยเอาไว้จนกว่าจะสามารถทำช่องทางหายใจที่ถาวรกว่าได้อยู่ดี
ข้อบ่งชี้

ไม่สามารถใส่ท่อช่วยหายใจได้ (can't intubate)
ไม่สามารถช่วยหายใจโดยไม่ต้องใส่ท่อช่วยหายใจได้ (can't ventilate)
มีการบาดเจ็บต่อใบหน้าหรือโพรงจมูกอย่างมาก (จนไม่สามารถใส่ท่อช่วยหายใจทางปากหรือทางจมูกได้)
มีการบาดเจ็บต่อใบหน้าส่วนกลางอย่างมาก
มีเหตุควรสงสัยว่ามีการบาดเจ็บต่อกระดูกสันหลังส่วนคอจนไม่สามารถช่วยหายใจได้อย่างมีประสิทธิภาพ
แพ้รุนแรง
มีการบาดเจ็บจากการสูดสำลักสารเคมี
การเบนเนื่องจากความโน้มถ่วง

การเบนเนื่องจากความโน้มถ่วง (อังกฤษ: gravitropism) เป็นการตอบสนองของพืชต่อความโน้มถ่วง มีสาเหตุมาจากการเจริญเติบโต แบ่งเป็น 2 แบบ ได้แก่
การเคลื่อนไหวเข้าหาแรงโน้มถ่วงของโลก (positive gravitropism) รากของพืชจะเจริญไปในทิศเดียวกับแรงโน้มถ่วงของโลก เมื่อพืชมีลำต้นและรากทอดนอนไปตามพื้น ออกซินจะลำเลียงไปทางด้านล่างมากกว่าทางด้านบนในราก ออกซินในปริมาณสูง ๆ จะยับยั้งการแบ่งเซลล์ ทำให้ด้านล่างแบ่งเซลล์ได้น้อยกว่าด้านบน รากพืชจึงโค้งลงตามแรงโน้มถ่วงของโลกเสมอ
การเคลื่อนไหวหนีแรงโน้มถ่วงของโลก (negative gravitropism) ลำต้นของพืชจะเจริญไปในทิศตรงข้ามกับแรงโน้มถ่วงของโลกเสมอ เมื่อให้ลำต้นพืชทอดนอนไปตามพื้นจะเห็นปลายยอดชูสูงขึ้น ทั้งนี้เนื่องจากทางด้านล่างของลำต้นมีออกซินสูงกว่าด้านบนที่ลำต้นและปลายยอดตอบสนองต่อออกซินในปริมาณสูง โดยเซลล์แบ่งตัวได้ดีกว่าด้านที่มีออกซินน้อยกว่า ทำให้เซลล์แบ่งตัวได้มากกว่าจึงโค้งขึ้นหรือหนีแรงโน้มถ่วงของโลก
การเดินทางของกัลลิเวอร์

กัลลิเวอร์ถูกมนุษย์ตัวเล็กของอาณาจักรลิลลิพุตจับเป็นเชลย ภาพโดย Ferdinand-Philippe d'Orléans (1810-1842)
การเดินทางของกัลลิเวอร์ (อังกฤษ: Gulliver's Travels) เป็นนวนิยายโดยโจนาทาน สวิฟต์ นักเขียนและนักบวชชาวไอริช ตีพิมพ์ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1726 และปรับปรุงแก้ไขในฉบับตีพิมพ์ ค.ศ. 1735 เป็นวรรณกรรมเสียดสีพฤติกรรมมนุษย์ วิจารณ์สังคม การเมืองอังกฤษ  และล้อเลียนวรรณกรรมแนวผจญภัยที่เป็นที่นิยมในขณะนั้น เช่นเรื่อง โรบินสัน ครูโซ (1719)
นวนิยายเรื่องนี้มีชื่อเต็มว่า Travels into Several Remote Nations of the World, in Four Parts. By Lemuel Gulliver, First a Surgeon, and then a Captain of Several Ships แบ่งออกเป็น 4 ภาค กล่าวถึงการผจญภัยของเลอมูเอล กัลลิเวอร์ นายแพทย์ที่ชื่นชอบการเดินทางทางเรือ โดยสารเรือข้ามสมุทรไปยังดินแดนต่างๆ โดยเฉพาะภาคแรกซึ่งเรือของกัลลิเวอร์อัปปางและไปอยู่ในดินแดนของคนแคระ และภาคสองในดินแดนของยักษ์
ภาค 1 การผจญภัยในอาณาจักรลิลลิพุต และเบลฟุสคู
ภาค 2 การผจญภัยในอาณาจักรบรอบ์ดิงแนก
ภาค 3 การผจญภัยในเกาะลาพูตา, อาณาจักรบาลนิบารี, เกาะลักก์แนกก์, เกาะกลับบ์ดับดริบ และญี่ปุ่น
ภาค 4 การผจญภัยในเมืองม้า ฮวินเนม
สวิฟต์เขียนนวนิยายเรื่องนี้โดยใช้นามปากกา เลอมูเอล กัลลิเวอร์ โดยเขียนในลักษณะบันทึกประจำวันของตัวผู้เขียนเอง
แหล่งข้อมูลอื่น

Gulliver's Travels ที่ โครงการกูเทนแบร์ก
Gulliver's Travels (Parts I and II) with illustrations ที่ โครงการกูเทนแบร์ก
Gulliver's Travels เก็บถาวร 2010-03-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, full text and audio.
| ด ค กการเดินทางของกัลลิเวอร์ |
| --- | --- |
ตัวละคร:  เลอมูเอล กัลลิเวอร์  เปโดร ดี เมนเดซ  กลัมดาลคลิช 
สถานที่:  บรอบ์ดิงแนก  กลับดับดริบ  ลากาโด  ลาพุตา  ลิลลิพุดและเบลฟุสคู  ลินดาลิโน  ลักแนก 
อื่น ๆ:  เดอะ เอนจิน  ฮวีนเนม  สตรัดบรูก  ยาฮู 
ภาพยนตร์:  ลี โวยาร์ก ดี กัลลิเวอร์ อะ ลิลลิพุด เอ็ท เช็ซ เลส จีเอนท์ (1902)  เดอะ นิว กัลลิเวอร์ (1935)  กัลลิเวอร์ผจญภัย (1939)  สามโลกของกัลลิเวอร์ (1960)  กัลลิเวอร์ผจญภัย บียอนด์ เดอะ มูน (1965)  กัลลิเวอร์ผจญภัย (1977)  กัลลิเวอร์ผจญภัย (2010) 
โทรทัศน์:  การผจญภัยของกัลลิเวอร์ (1968–1970)  กัลลิเวอร์ผจญภัย (1996)