stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เศรษฐกิจของอินเดียใต้

| ตัวชี้วัดทางเศรษฐกิจและประชากร |
| --- | --- | --- |
| ตัวชี้วัด | อินเดียใต้ | ระดับชาติ |
| รายได้ประชาชาติต่อหัว (SDP) | ₹29027.75 (US$ 430)y | ₹23222 (US$350) |
| มีหน่วยเป็นเปอร์เซ็นต์ร่วมในทั้งหมดของ FDI ที่ได้รับการรับรอง(1993-2003) | 5.48 | - |
เฉลี่ยประจำปีของการการเจริญเติบโตของของ SDP: 5.6
| ร้อยละของประชากรต่ำกว่าเส้นความยากจน | 17.41 | 26.10 |
| ร้อยละของประชากรในเมือง | 32.82 | 27.81 |
| ร้อยละของครัวเรือนที่มีไฟฟ้า | 89.32 | 67.4 |
| อัตราการรู้หนังสือ | 72.87 | 61 |
เศรษฐกิจของอินเดียใต้ หลังจากเป็นอิสระภาพในปี 1947 เป็นไปตามกรอบสังคมนิยมที่มีการควบคุมอย่างเข้มงวดของรัฐบาลมากกว่าการมีส่วนร่วมของภาคเอกชนการค้าต่างประเทศและการลงทุนโดยตรงจากต่างประเทศ (FDI) ผ่าน 1960-1990 เศรษฐกิจภาคใต้ของอินเดียประสบการณ์การเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจแบบผสม ในปี 1960, เกรละประสบความสำเร็จดังกล่าวข้างต้นเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจโดยเฉลี่ยแล้วในขณะที่เศรษฐกิจของรัฐอานธรประเทศลดลงในช่วงเวลานี้ ในทำนองเดียวกัน รัฐเกรละ ประสบการณ์ลดลงของเศรษฐกิจในปี 1970 ในขณะที่เศรษฐกิจของรัฐทมิฬนาฑูรัฐอานธรประเทศและ รัฐกรณาฏกะ เกินสม่ำเสมอชาติอัตราการเจริญเติบโตเฉลี่ยปี 1970 หลังจากที่รัฐอานธรประเทศและรัฐทมิฬนาฑูกรณาฏกะได้ระบุไว้โดยบางส่วนจะมีมากขึ้นการปฏิรูปที่มุ่งเน้นในแง่ของเศรษฐกิจ นโยบายเมื่อเทียบกับอินเดียรัฐอื่นๆ[3] กว่าทศวรรษที่ผ่านภาคใต้ของอินเดียมีการเติบโตที่ 8% ต่อปี การเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจในอนาคตจะมีการใส่กุญแจมือตามสัดส่วนที่ค่อนข้างต่ำของประชากรอายุการใช้งานกับจำนวนของผู้อยู่ในอุปการะ
มา 48%ของทางใต้อินเดียเป็นประชากรหมั้นด้วย agriculture ซึ่งเป็น largely ต้องขึ้นอยู่กับ seasonal monsoonsน บางอย่างของหลักของพืชพันธุ์หรส่งน้ำเลี้ยงกันบ้างในตอนใต้อินเดียรวมถึง แพน sorghumน เพิร์ล millet,pulses, sugarcaneนค็อตตอน chilliและ ragiน Arecaกาแฟนชา วนิลา,ยาง, พริกไทยนะ สาคูแล้ว cardamom คือส่งน้ำเลี้ยงกันบ้าอยู่ที่ฮิลล์ในขณะที่มะพร้าวขึ้นใน abundance อยู่ในชายฝั่งแล้วประจำกองได้แล้ว! ข้อมูลของเทคโนโลยีคือกำลังเติบโตอยู่ในสนามทางใต้อินเดีย India. kgm คืออินเดียข้อมูลของฮับเทคโนโลยีและกลับบ้านตั้ง 200 กว่าบริษัทซอฟต์แวร์ได้ มันคือบ่อยครั้งซึ่งอ้างว่าเป็นคน เหมือนน้ำหนักของซิลิกอหุบเขาของอินเดียน สี่คนของประเทศเป็นสุดยอดเจ็ด exporters ของซอฟต์แวร์ viz น India. kgm, india. kgm, india. kgm และ Coimbatore เป็นยังตำแหน่งทางใต้อินเดีย
บ้านเจนไน ยักษ์ใหญ่ในการผลิตรถยนต์ในประเทศ กว่า 65% ของหนักรถที่ผลิตในประเทศเช่นรถยนต์, รถโดยสาร, รถบรรทุกรถไฟและจักรยานที่มีการผลิตในเจนไนและมันจะเรียกว่าเป็นดีทรอยต์แห่งเอเชีย โคอิมบะทอร์ (ยังเป็นที่รู้จักกันในชื่อ "เมืองฝ้าย" และ "แมนเชสเตอร์ทางใต้ของประเทศอินเดีย") ในรัฐทมิฬนาฑูเป็นที่มาของเกือบ 35% ของการผลิตผ้าฝ้ายของอินเดีย เอโรด และ ติรุปุระ เป็นผู้ผลิตที่ใหญ่ที่สุดของเสื้อผ้าฝ้ายและสิ่งทอในประเทศอินเดีย การส่งออกมากของการผลิตของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และประเทศในยุโรป กัดเซาะยังเป็นที่รู้จักในฐานะ "เมืองขมิ้น" เนื่องจากมีตลาดที่ใหญ่ที่สุดของเอเชียสำหรับขมิ้น Gobichettipalayam เป็นหนึ่งในผู้ผลิตที่ใหญ่ที่สุดของผ้าไหมสีขาวที่มีคนแรกของประเทศหน่วยไหมอัตโนมัติหน้ามืดก่อตั้งขึ้นที่นี่ นามักกาล เป็นหนึ่งในผู้ผลิตที่ใหญ่ที่สุดของสัตว์ปีกในประเทศ
เทศบาลตำบลเจดีย์แม่ครัว

| เทศบาลตำบลเจดีย์แม่ครัว |
| --- | --- |
เทศบาลตำบล
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Thetsaban Tambon Chedie Maekrua
   ตรา
คำขวัญ: เกษตรดี กีฬาเด่น เน้นพัฒนา ประชาอยู่สุข
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: เชียงใหม่
อำเภอ: สันทราย
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: สมเกียรติ พรมเสน
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 58 ตร.กม. (22 ตร.ไมล์)
ประชากร
 • ทั้งหมด: 7,655 คน
 • ความหนาแน่น: 131.98 คน/ตร.กม. (341.8 คน/ตร.ไมล์)
รหัส อปท.: 50141001
ที่อยู่ สำนักงาน: สำนักงานเทศบาลตำบลเจดีย์แม่ครัว เลขที่ 999 หมู่ 1 ตำบลแม่แฝกใหม่ อำเภอสันทราย จังหวัดเชียงใหม่ 50290
โทรศัพท์: (053)-848601
เว็บไซต์: www.jdmaekrua.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
เทศบาลตำบลเจดีย์แม่ครัว  ครอบคลุมพื้นที่ทั้งตำบลของตำบลแม่แฝกใหม่ อำเภอสันทราย จังหวัดเชียงใหม่ เดิมมีเพียง 12 หมู่บ้าน ต่อมาได้มีพระราชบัญญัติเปลี่ยนแปลงฐานะเป็นเทศบาล ยกฐานะเป็นเทศบาลตำบลเจดีย์แม่ครัว เทศบาลให้ความดูแล 14 หมู่บ้าน ซึ่งมีพื้นที่ประมาณ 58  ตารางกิโลเมตร
ประวัติ

เทศบาลตำบลเจดีย์แม่ครัว เป็นที่ราบเชิงเขา แบ่งเป็น พื้นที่ สามารถใช้เพาะปลูกทำการเกษตรกรรมได้ และมีพื้นที่ป่าสงวนซึ่งยังคงมีสภาพป่าที่สมบูรณ์ ก่อนนั้นสำนักงานที่ทำการเทศบาล ตั้งอยู่ติดถนนสายเชียงใหม่-พร้าว ประมาณหลักกิโลเมตร ที่ 19 จากตัวเมืองเชียงใหม่ ต่อมาไม่นาน ปีงบประมาณ พ.ศ .2551 ได้ก่อสร้างที่ทำการแห่งใหม่ที่หลักกิโลเมตรที่ 22 มีบริเวณพื้นที่ประมาณ 14 ไร่
ภูมิศาสตร์

ตำบลเจดีย์แม่ครัวมีลักษณะพื้นที่ในเขตการปกครอง  14  หมู่บ้าน พื้นที่ของตำบลมีแม่น้ำลำคลองล้อมรอบและมีคลองซอยระบบคลองชลประทาน สำหรับนำน้ำไปหล่อเลี้ยงพื้นที่ทางการเกษตร
ภูมิศาสตร์ > อาณาเขตติดต่อ

ทิศเหนือ ติดต่อกับชุมชน ตำบลแม่แฝก
ทิศใต้ ติดต่อกับชุมชน ตำบลหนองหาร
ทิศตะวันออก ติดต่อกับเขตป่าสงวน อำเภอดอยสะเก็ด
ทิศตะวันตก ติดต่อกับแม่น้ำปิง อำเภอแม่ริม
จำนวนหมู่บ้าน

มีจำนวนหมู่บ้าน 14 หมู่บ้าน ดังนี้
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | 1. | บ้านแม่แฝก |  |  |  |  |  | 8. | บ้านห้วยบงใน |  |
|  | 2. | บ้านสบแฝก |  |  |  |  |  | 9. | บ้านกลางพัฒนา |  |
|  | 3. | บ้านเจดีย์แม่ครัว |  |  |  |  |  | 10. | บ้านแพะแม่แฝกใหม่ |  |
|  | 4. | บ้านขัวมุง |  |  |  |  |  | 11. | บ้านเจดีย์พัฒนา |  |
|  | 5. | บ้านห้วยบง |  |  |  |  |  | 12. | บ้านป่าป๋อ |  |
|  | 6. | บ้านแพะเจดีย์ |  |  |  |  |  | 13. | บ้านพระธาตุเจดีย์ |  |
|  | 7. | บ้านวังขุมเงิน |  |  |  |  |  | 14. | บ้านเจดีย์เจริญ |  |
เตียวกี๋

ขุนนางชาวจีน (เสียชีวิต ค.ศ. 223)
| เตียวกี๋ (จาง จี้) |
| --- | --- |
張既

ข้าหลวงมณฑลเลียงจิ๋ว (涼州刺史 เหลียงโจวชื่อฉื่อ)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. 223 (223)
กษัตริย์: โจผี
ข้าหลวงมณฑลยงจิ๋ว (雍州刺史 ยงโจวชื่อฉื่อ)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 213 (213) – ค.ศ. 220 (220)
กษัตริย์: พระเจ้าเหี้ยนเต้
หัวหน้ารัฐบาล: โจโฉ
เจ้าเมืองเกงเตียว (京兆尹 จิงเจ้าอิ่น)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 211 (211) – ค.ศ. 213 (213)
กษัตริย์: พระเจ้าเหี้ยนเต้
หัวหน้ารัฐบาล: โจโฉ
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ไม่ทราบ เขตเกาหลิง นครซีอาน มณฑลฉ่านซี
เสียชีวิต: ค.ศ. 223
บุตร: เตียวอิบ จาง เวิงกุย (張翁歸)
อาชีพ: ขุนนาง
ชื่อรอง: เต๋อหรง (德容)
สมัญญานาม: ซู่โหว (肅侯)
บรรดาศักดิ์: ซีเซียงโหว (西鄉侯)

เตียวกี๋ (เสียชีวิต ค.ศ. 223) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า จาง จี้ (จีน: 張既; พินอิน: Zhāng Jì) ชื่อรอง เต๋อหรง (จีน: 德容; พินอิน: Déróng) เป็นขุนนางในช่วงปลายยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออกและต้นยุคสามก๊กของจีน ในยุทธการที่ด่านตงก๋วนเมื่อปี ค.ศ. 211 เตียวกี๋ แฮหัวเอี๋ยน และคนอื่น ๆ รักษานครเตียงอั๋นจากการโจมตีของขุนศึกม้าเฉียวและพันธมิตร ตั้งแต่ปี ค.ศ. 213 ถึง ค.ศ. 220 เตียวกี๋ดำรงตำแหน่งเป็นข้าหลวงของมณฑลยงจิ๋ว ในปี ค.ศ. 220 หลังยุคราชวงศ์ฮั่นสิ้นสุดลงและยุคสามก๊กเริ่มต้นขึ้น เตียวกี๋รับราชการในรัฐวุยก๊กในตำแหน่งข้าหลวงของมณฑลเลียงจิ๋ว ในปี ค.ศ. 221 เตียวกี๋มีผลงานปราบกบฏชนเผ่าหลูฉุ่ยหู (盧水胡) ในเส้นทางเหอซี
เตียวอิบบุตรชายของเตียวกี๋ก็รับราชการเป็นขุนนางของรัฐวุยก๊ก
ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
บรรณานุกรม

ตันซิ่ว (คริสต์ศตวรรษที่ 3). สามก๊กจี่ (ซันกั๋วจื้อ).
เผย์ ซงจือ (คริสต์ศตวรรษที่ 5). อรรถาธิบายสามก๊กจี่ (ซันกั๋วจื้อจู้).
| ด ค กบุคคลสำคัญในวุยก๊ก |
| --- | --- |
จักรพรรดิ:  โจผี  โจยอย  โจฮอง  โจมอ  โจฮวน 
จักรพรรดินี:  เปียนซี  เอียนซี  กุยฮุย  มอซือ  กวยทายเฮา  จักรพรรดินีเจิน  เตียวฮองเฮา  จักรพรรดินีหวาง  จักรพรรดินีเปี้ยน (โจมอ)  จักรพรรดินีเปี้ยน (โจฮวน) 
องค์ชายและราชนิกูลชาย:  โจเจียง  โจสิด  โจฮู  เฉา ก้ง  เฉา ก้าน  เฉา กุ่น  เฉา จฺวิ้น  เฉา จฺวี้  เฉา เจี้ยน  เฉา เปียว  เฉา เม่า (อ๋องแห่งเล่อหลิง)  เฉา ยง  เฉา สฺวิน  เฉา เสีย  เฉา เหยี่ยน  เฉา หรุย  เฉา หลิน (อ๋องแห่งตองไฮ)  เฉา หลิน (อ๋องแห่งไพก๊ก)  เฉา หลี่  เฉา ฮุย 
เจ้าหญิงและราชนิกูลหญิง:  โจเฮา  เฉา เซี่ยน  เฉา หฺวา  หลิว ม่าน  เจ้าหญิงตงเซียง  เจ้าหญิงอานหยาง 
ผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน:  โจซอง  สุมาอี้  สุมาสู  สุมาเจียว  สุมาเอี๋ยน 
ขุนนางฝ่ายพลเรือน:  กงซุน หฺว่าง  กว่าน หนิง  กาเซี่ยง  กาอุ้น  โกหยิว  งอก๋ง  งีสง  จงฮิว  จูจ้าน  เจียวเจ้  โจง่าน  โจจุ้น  ชาง ฉือ  ซุนจู  ตังเจี๋ยว  ตังสิม  ตันกุ๋น  ตู้ จี  เตงปิด  เตงเหยียง  เตียวกี๋  เตียวต๋อง  เตียวบ้อ  เตียวอิบ  บู๊ขิวเตี้ยน  ปิดห้วน  เป้า ซฺวิน  เปาต้าน  ลิเตียน  ลิฮอง  เล่าเซียว  เล่าหัว  เลียงกี๋  หลีซิน  หวนแก  หันค่าย  หุยสิว  อองก๋วน  อองเก๋ง  อองซก  อองซิม  อองลอง  อองเหงียบ  อุยก๋วน  เอียวจ๋ง  ฮวนกาย  ฮวนห้อม  ฮัวหิม  ฮูสวน  แฮหัวหุย  แฮหัวฮุย  แฮหัวโฮ  แฮเฮาเหียน  โฮอั๋น 
ขุนนางฝ่ายทหาร:  กองซุนเอี๋ยน  กัว ซิว  กากุ๋ย  กุยห้วย  กุอั๋น  คันห่อง  เคาทู  เค้าอิ๋น  งักจิ้น  งักหลิม  งุยเป๋ง  จงป้า  จงโฮย  จวนตวน  จวนเต๊ก  จิวท่าย  จีนล่ง  จูกัดสู  จูกัดเอี๋ยน  จูเหลง  เจียวปั้น  เจียวอี้  โจจิ๋น  โจเจียง  โจเป๋า  โจหยิน  โจหอง  โจหุ้น  โจอี้  โจฮิว  ซินต๋ำ  ซินเป  ซินหงี  ซิหลง  ซุนเล้  เซงจุย  เซงเจ  ต๋องจู  ตันเกี๋ยน  ต้านท่าย  เตงงาย  เตาอี้  เตียวคับ  เตียวเต๊ก  เตียวเลี้ยว  เตียวอี้  เตียวฮอ  ไต้เหลง  บังเต๊ก  เบ้งตัด  บุนขิม  บุนเพ่ง  บุนเอ๋ง  บุนเฮา  บู๊ขิวเขียม  ปีเอียว  ลิหิม  สุมาปอง  สุมาเล่าจี๋  สุเมา  หมันทอง  หวาง หลิง  อองกี๋  อองซอง  อองสง  อ้าวจุ๋น  อิกิ๋ม  อินต้ายบก  อินเล้  อุยก๋วน  เอียวเก๋า  เอียวฉิว  ฮั่นจ๋ง  เฮ็กเจียว  เฮาหุน  แฮหัวซง  แฮหัวตุ้น  แฮหัวป๋า  แฮหัวหลิม 
สตรีที่มีชื่อเสียงคนอื่น ๆ:  กัว หฺวาย  จาง ชางผู  จาง ชุนหฺวา  เจ้าหญิงฉางชาน  ชุยชื่อ  ซัวเอี๋ยม  ซินเหียนเอ๋ง  เซี่ยโหว ฮุย  ผาง เอ๋อ  เว่ย์ ฮฺวาฉุน  สฺวิน ฉ่าย  สฺวี อี้  หวาง ยฺเหวียนจี  หยาง เยี่ยน  หวาง อี้  หยาง ฮุย-ยฺหวี  แฮฮัวเหลง 
บุคคลที่มีชื่อเสียงคนอื่น ๆ:  กวนลอ  กองซุนสิว  แก่หวน  โจวุนซก  ปีเอี๋ยน  ปู้ตู้เกิน  ม้ากิ้น  ลิวฮู  ลุนติด  ห่อปี  อองเกี๋ยน  เอียวจอ  โอยเอี๋ยน
เส้นขนานที่ 83

เส้นขนานที่ 83 อาจหมายถึง:
เส้นขนานที่ 83 องศาเหนือ คือ เส้นสมมติในแนวตะวันออก-ตะวันตกของโลก ลากเชื่อมจุดต่างๆ ที่มีพิกัดละติจูดเท่ากัน
เส้นขนานที่ 83 องศาใต้ คือ เส้นสมมติในแนวตะวันออก-ตะวันตกของโลก ลากเชื่อมจุดต่างๆ ที่มีพิกัดละติจูดเท่ากัน
| --- | --- |
83° เส้นขนานที่ 83 องศาเหนือ: 83° เส้นขนานที่ 83 องศาใต้
เส้นขนานที่ 87

เส้นขนานที่ 87 อาจหมายถึง:
เส้นขนานที่ 87 องศาเหนือ คือ เส้นสมมติในแนวตะวันออก-ตะวันตกของโลก ลากเชื่อมจุดต่างๆ ที่มีพิกัดละติจูดเท่ากัน
เส้นขนานที่ 87 องศาใต้ คือ เส้นสมมติในแนวตะวันออก-ตะวันตกของโลก ลากเชื่อมจุดต่างๆ ที่มีพิกัดละติจูดเท่ากัน
| --- | --- |
87° เส้นขนานที่ 87 องศาเหนือ: 87° เส้นขนานที่ 87 องศาใต้
เพลงชาติบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา

| --- | --- |
เพลงชาติบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา

ชื่ออื่น: "อินเทรฺเมโซ" English: "Intermezzo"
เนื้อร้อง: ดูชาน เชสติช และ เบนยามิน อิซอวิช, ค.ศ. 2009
ทำนอง: ดูชาน เชสติช, 1998
รับไปใช้: 10 กุมภาพันธ์ 1998 (โดยพฤตินัย) 25 มิถุนายน ค.ศ. 1999 (1999-06-25) (โดยนิตินัย)
ก่อนหน้า: "เยดนาซีเยดีนา"
เพลงชาติบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา (บอสเนีย: Državna himna Bosne i Hercegovine) ที่ใช้ในปัจจุบันได้ประกาศใช้เมื่อวันที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2542 ตามกฎหมายว่าด้วยเพลงชาติบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา เพื่อใช้แทนเพลงชาติฉบับเดิมซึ่งมีชื่อว่า "เยดนาซีเยดีนา" ซึ่งมีการกล่าวหาว่าเป็นเหตุให้มีการแบ่งแยกชาวเซิร์บ และ ชาวโครแอตในประเทศ
เพลงชาติบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนานี้เดิมไม่มีเนื้อร้อง มีแต่ทำนอง ซึ่งประพันธ์โดยดูชาน เชสติช (Dušan Šestić) ซึ่งทำนองดังกล่าวนี้เขาได้ให้ชื่อไว้ว่า "อินเทรฺเมโซ" (Intermeco) แต่คนทั่วไปมักเข้าใจผิดว่าชื่อทำนองนี้คือชื่อของเพลงชาติบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา ภายหลังในปี ค.ศ. 2009 ดูชาน เชสติช จึงได้ร่วมกับเบนยามิน อิซอวิช (Benjamin Isović) ประพันธ์เนื้อร้องสำหรับเพลงนี้ขึ้น โดยได้ผ่านความเห็นชอบในชั้นคณะกรรมาธิการของรัฐสภาบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2009 ทั้งนี้ยังต้องรอความเห็นชอบจากคณะรัฐมนตรีและรัฐสภาแห่งชาติในอีกชั้นหนึ่งในการรับรองเนื้อร้องอย่างเป็นทางการ  เนื้อหาในบทเพลงนี้ไม่มีการกล่าวถึงชื่อชาติพันธุ์ใดโดยบ่งบอกถึงความเป็นรัฐโดยเฉพาะ แต่ในท่อนท้ายของเพลงได้ลงท้ายด้วยเนื้อร้องที่มีความหมายว่า "เราจะมุ่งหน้าสู่อนาคตด้วยกัน"
เนื้อร้อง

หมายเหตุ: เนื้อร้องต่อไปนี้ยังรอการรับรองอย่างเป็นทางการจากคณะรัฐมนตรีและรัฐสภาแห่งชาติของบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา
| อักษรละติน | อักษรซีริลลิก | แปลเป็นภาษาไทย |
| --- | --- | --- |
| Ti si svjetlost duše  Vječne vatre plam  Majko naša zemljo Bosno  Tebi pripadam    Divno plavo nebo  Hercegovine  U srcu su tvoje rijeke  Tvoje planine    Ponosna i slavna  Krajina predaka  Živjećeš u srcu našem  Dov'jeka    Pokoljenja tvoja  Kazuju jedno  𝄆 Mi idemo u budućnost  Zajedno! 𝄇 | Ти си свјетлост душе  Вјечне ватре плам   Мајко наша земљо Босно  Теби припадам    Дивно плаво небо  Херцеговине  У срцу су твоје ријеке   Твоје планине    Поносна и славна   Крајина предака  Живјећеш у срцу нашем   Дов'јека    Покољења твоја  Казују једно   𝄆 Ми идемо у будућност  Заједно! 𝄇 | ท่านคือแสงแห่งจิตวิญญาณ  ดวงไฟแห่งเปลวเพลิงนิรันดร  แม่ของพวกเรา แผ่นดินบอสเนีย  ข้าเป็นส่วนหนึ่งของท่าน    ในดวงใจนั้นคือ  สายธาร ภูผา  ทะเลสีครามของท่าน  แห่งบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา    ภาคภูมิและมีชื่อเสียง  แผ่นดินแห่งบรรพชน  ท่านจัดอยู่ในใจเรา  ตลอดไป    ลูกหลานของท่าน  จะแสดงให้เห็นว่า  𝄆 เราจะมุ่งหน้าสู่อนาคต  ไปด้วยกัน ! 𝄇 |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์คณะรัฐมนตรีแห่งบอสเนียและเฮอร์เซโกวินา เก็บถาวร 2008-07-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Himna BiH napokon dobila tekst - เพลงชาติบอสเนียและเฮอร์เซโกวินา (ขับร้อง)
แม่แบบ:ประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา
เส้นขนานที่ 85

เส้นขนานที่ 85 อาจหมายถึง:
เส้นขนานที่ 85 องศาเหนือ คือ เส้นสมมติในแนวตะวันออก-ตะวันตกของโลก ลากเชื่อมจุดต่างๆ ที่มีพิกัดละติจูดเท่ากัน
เส้นขนานที่ 85 องศาใต้ คือ เส้นสมมติในแนวตะวันออก-ตะวันตกของโลก ลากเชื่อมจุดต่างๆ ที่มีพิกัดละติจูดเท่ากัน
| --- | --- |
85° เส้นขนานที่ 85 องศาเหนือ: 85° เส้นขนานที่ 85 องศาใต้
เส้นขนานที่ 86

เส้นขนานที่ 86 อาจหมายถึง:
เส้นขนานที่ 86 องศาเหนือ คือ เส้นสมมติในแนวตะวันออก-ตะวันตกของโลก ลากเชื่อมจุดต่างๆ ที่มีพิกัดละติจูดเท่ากัน
เส้นขนานที่ 86 องศาใต้ คือ เส้นสมมติในแนวตะวันออก-ตะวันตกของโลก ลากเชื่อมจุดต่างๆ ที่มีพิกัดละติจูดเท่ากัน
| --- | --- |
86° เส้นขนานที่ 86 องศาเหนือ: 86° เส้นขนานที่ 86 องศาใต้
อักษรปัลลวะ

| อักษรปัลลวะ  |
| --- | --- |
คำว่า ปัลลวะ ในอักษรปัลลวะ
ชนิด:  อักษรสระประกอบ 
ช่วงยุค: พุทธศตวรรษที่ 11 ถึงพุทธศตวรรษที่ 14
ทิศทาง: ซ้ายไปขวา 
ภาษาพูด: ทมิฬ, กันนาดา, มลยาฬัม, สิงหล, บาหลี, เขมรเก่า, มอญเก่า
อักษรที่เกี่ยวข้อง
ระบบแม่: พราหมีทมิฬ-พราหมีอักษรปัลลวะ
ระบบลูก: ครันถะ, มอญ, เขมร, กวิ, จาม
ระบบพี่น้อง: ทมิฬ, วัตเตลุตตุ (Vatteluttu)
 บทความนี้ประกอบด้วยสัญกรณ์การออกเสียงในสัทอักษรสากล (IPA) สำหรับคำแนะนำเบื้องต้นเกี่ยวกับสัญลักษณ์ IPA โปรดดู วิธีใช้:สัทอักษรสากล  สำหรับความแตกต่างระหว่าง [ ], / / และ ⟨ ⟩ ดูที่ สัทอักษรสากล § วงเล็บเหลี่ยมและทับ
อักษรปัลลวะ เป็นอักษรสระประกอบในตระกูลอักษรพราหมี ซึ่งพัฒนาขึ้นในตอนใต้ของอินเดียช่วงที่ราชวงศ์ปัลลวะมีอำนาจประมาณพุทธศตวรรษที่ 11 ซึ่งการกำเนิดขึ้นของอักษรครันถะในอินเดีย และอักษรต่าง ๆ ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เช่น อักษรบาหลี, อักษรชวา, อักษรกวิ, อักษรไบบายิน, อักษรมอญ, อักษรพม่า, อักษรเขมร, อักษรล้านนา, อักษรไทย, อักษรลาว และ อักษรไทลื้อ รวมทั้งอักษรสิงหล ในศรีลังกา ทั้งหมดได้รับอิทธิพลในทางตรงหรือทางอ้อม มาจากอักษรกทัมพะ-ปัลลวะ
ร่างข้อเสนอรหัสยูนิโคดของอักษรปัลลวะได้รับการยอมรับในปี 2561
รูปแบบ

รูปแบบของอักษรในตารางนำมาจากตัวอย่างจารึกในพุทธศตวรรษที่ 12  (* หมายถึง อักษรนั้นไม่ทราบเสียงอ่านที่แน่ชัด เนื่องจากมีหลักฐานปรากฏอยู่น้อยในบริเวณเอเชียตะวันออกเฉียงใต้)
รูปแบบ > พยัญชนะ

พยัญชนะแต่ละตัวจะตามด้วยเสียง อา /a/ ซึ่งจะออกเป็นเสียงนี้เมื่อไม่ได้ตามด้วยสระ ถ้าอักษรสองตัวเขียนตามกันโดยไม่มีสระคั่น อักษรตัวที่สองจะเขียนเป็นแบบลดรูปและซ้อนอยู่ใต้อักษรตัวแรก
| ka | kha | ga | gha | nga |
| --- | --- | --- | --- | --- |

| ca | cha | ja | jha* | nya |

| ṭa | ṭha* | ḍa | ḍha* | ṇa |

| ta | tha | da | dha | na |

| pa | pha | ba | bha | ma |

| ya | ra | la | va |  |

| śa | ṣa | sa | ha |  |
รูปแบบ > รูปสระ

| a | ā | i | ī | u | e | o | ai* | au* |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
อักษร กทัมพะ-ปัลลวะ

ระหว่างการปกครองของราชวงศ์ปัลลวะ นักบวช, พระ, วิญญูชนและพ่อค้าวาณิช ได้นำอักษรไปเผยแพร่ยังเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ราชวงศ์ปัลลวะพัฒนาอักษรปัลลวะโดยมีพื้นฐานมาจากอักษรทมิฬ-พราหมี ลักษณะของอักษรที่พัฒนาขึ้นทำให้สามารถถ่ายทอดเสียงพยัญชนะได้ตรงและครบถ้วน อักษรที่คล้ายคลึงกับอักษรปัลลวะพบได้ในระบบการเขียนของ ราชวงศ์จาลุกยะ, ราชวงศ์กทัมพะ, เมืองเวงคี ในสมัยของราชวงศ์ อานธรอิกษวากุ 
รูปแบบของอักษรพราหมีถูกนำมาปรับปรุงจนมีความแตกต่างกันเล็กน้อยใน อักษรของราชวงศ์โจฬะ, ราชวงศ์ปัณฑยะ และ ราชวงศ์เจระ อักษรปัลลวะเป็นกระบวนการพัฒนาจากอักษรพราหมีแรกสุดที่สำคัญในอินเดีย มีความระมัดระวังในการรวมเส้นโค้งและมุมเหลี่ยมและเพิ่มเติมรูปแบบของตัวอักษร ซึ่งเหมาะสำหรับจารึกเรื่องทั่วไปและเรื่องศาสนา 
อักษร กทัมพะ-ปัลลวะ พัฒนาต่อมาเป็นรูปแบบเบื้องต้นของอักษรกันนาดา และอักษรเตลูกู ซึ่งตัวอักษรมีความโค้งมนขึ้นและเขียนเชื่อมต่อเนื่องกัน เนื่องจากนำไปใช้จารบนใบปาล์มและเขียนบนกระดาษ
อักษรปัลลวะเป็นอักษรชนิดแรกที่แพร่เข้ามาสู่เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยเป็นอักษรต้นแบบของอักษรมอญโบราณ อักษรขอมโบราณ และอักษรกวิ ซึ่งอักษรทั้งสามเป็นอักษรต้นแบบให้กับอักษรเกือบทั้งหมดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ในเวลาต่อมา
ดูเพิ่ม

ตระกูลอักษรพราหมี
บรรณานุกรม

Sivaramamurti, C (1966). Indian Epigraphy and South Indian Scripts. Chennai, India: Principal Commissioner of Museums, Government Museum. ASIN B0007J48WU.
เทศกาลแห่ลึงค์

35°32′04.35″N 139°43′28.67″E﻿ / ﻿35.5345417°N 139.7246306°E﻿ / 35.5345417; 139.7246306
| เทศกาลแห่ลึงค์   (คานามาระ มัตสึริ) |
| --- | --- |
ฝูงชนแห่ลึงค์เมื่อ ค.ศ. 2007
จัดขึ้นโดย: อารามคานายามะ นครคาวาซากิ  จังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น
ประเภท: ศาสนพิธี
วันที่: first Sunday in April
เทศกาลแห่ลึงค์ (ญี่ปุ่น: かなまら祭り; โรมาจิ: Kanamara Matsuri; ทับศัพท์: คานามาระ มัตสึริ) เป็นศาสนพิธีในศาสนาชินโต จัดขึ้นทุก ๆ วันอาทิตย์แรกของเดือนเมษายน ณ อารามคานายามะ (Kanayama) นครคาวาซากิ จังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น
ในเทศกาลนี้ ผู้คนจะแห่ปลัดขิก โดยตั้งปลัดขิกไว้บนเสลี่ยงแห่ไปเป็นขบวนใหญ่โตอึกทึก ทั้งนี้ เพราะอารามคานายามะนั้นขึ้นชื่อว่าเป็นแหล่งกราบไหว้ของเหล่าโสเภณีให้คุ้มครองป้องกันตนจากโรคส่งผ่านทางเพศสัมพันธ์ อนึ่ง ยังเชื่อกันว่า อารามคานายามะเป็นที่สถิตของเทพพิทักษ์ความรุ่งเรืองทางธุรกิจการค้าและการสืบพันธุ์สร้างครอบครัว โดยเฉพาะช่วยให้คลอดบุตรง่าย และบันดาลให้ชีวิตรักใคร่ของคู่ผัวตัวเมียสงบร่มเย็น ทั้งยังมีเรื่องร่ำลือกันว่า ปิศาจโยนิทันตะ หรือฟันของโยนี (vagina dentata) สิงอยู่ในช่องคลอดหญิงสาววัยรุ่นในตำบลนี้ เมื่อหญิงนั้นสมรส ปิศาจจะออกมากัดกินองคชาตชายผู้ผัวจนสิ้นพันธุ์ หญิงสาวจึงพากันร้องขอให้นายช่างช่วยเหลือ นายช่างก็ทำปลัดขิกโลหะให้ ครั้นปิศาจเห็นปลัดขิกก็สำคัญว่าเป็นองคชาต จึงโผล่ออกมาขบกัดโดยไม่ชักช้า ฟันทั้งนั้นก็หักหมดสิ้น ปลัดขิกจึงเป็นที่นิยมบูชา
มีความเชื่อกันว่า ผู้หญิงที่ผ่านพิธีสมรสแล้วภายในเวลาไม่เกิน 12 เดือน หากได้สวมใส่ชุดเจ้าสาวขึ้นไปขี่คร่อมปลัดขิกขนาดใหญ่ที่ใช้แห่ในเทศกาล จะทำให้ชีวิตสมรสมีความสุข
ปัจจุบัน เทศกาลแห่ลึงค์จัดขึ้นเพื่อประโยชน์ทางการท่องเที่ยวและเรี่ยไรเงินสมทบการวิจัยไวรัสภูมิคุ้มกันเสื่อมในคนมากกว่าเพื่อวัตถุประสงค์ทางศาสนา
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บเทศกาล เก็บถาวร 2009-03-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ในภาษาญี่ปุ่น)
วันหนึ่งในคาวาซากิ (ในภาษาอังกฤษ)
รายงานเทศกาล (ในภาษาอังกฤษ)
รายงานเทศกาล เก็บถาวร 2006-01-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ในภาษาอังกฤษ)
ประวัติเทศกาล (ในภาษาอังกฤษ)
เทศกาลโอลิมปิกฤดูร้อนเยาวชนยุโรป 2007

| เทศกาลโอลิมปิกฤดูร้อนเยาวชนยุโรป ครั้งที่ 9 |
| --- | --- |
เมืองเจ้าภาพ: เบลเกรด
ประเทศ:  เซอร์เบีย
จำนวนประเทศ: --
จำนวนนักกีฬา: --
ประเภทกีฬา: 11 ประเภท
พิธีเปิด: 21 กรกฎาคม ค.ศ. 2007
พิธีปิด: 28 กรกฎาคม ค.ศ. 2007
ประธานพิธีเปิด: ประธานาธิบดีบอริส เทดิค
ประธานพิธีปิด: --
นักกีฬากล่าวนำปฏิญาณตน: --
ผู้ตัดสินกล่าวนำปฏิญาณตน: --
ผู้จุดคบเพลิง: --
สนามกีฬาหลัก: เบลเกรดอาเรนา
← ลิกนาโนซับเบียโดโร 2005 ตัมเปเร 2009 → 
เทศกาลโอลิมปิกฤดูร้อนเยาวชนยุโรป 2007 การแข่งขันนี้จัดขึ้นที่เบลเกรด ประเทศเซอร์เบีย
กีฬาประเภทต่างๆ

| --- | --- |
 กรีฑา  บาสเกตบอล  ขี่จักรยาน  ยิมนาสติก  แฮนด์บอล  ยูโด:  ว่ายน้ำ  ปิงปอง  เทนนิส  วอลเลย์บอล  โปโลน้ำ
เทศบาลตำบลเชิงดอย

| ตำบลเชิงดอย |
| --- | --- |
ตำบล
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Tambon Choengdoi
ลานสักการะพญานาคราช หนองบัวพระเจ้าหลวง
ประเทศ: ไทย
จังหวัด: เชียงใหม่
อำเภอ: ดอยสะเก็ด
ประชากร
 • ทั้งหมด: 8,183 คน
รหัสไปรษณีย์ : 50220
รหัสภูมิศาสตร์: 500501
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
| เทศบาลตำบลเชิงดอย |
| --- | --- |
เทศบาลตำบล
ทต.เชิงดอยที่ตั้งสำนักงานเทศบาลตำบลเชิงดอย
พิกัด: 18°52′14″N 99°09′07″E﻿ / ﻿18.870591°N 99.151864°E﻿ / 18.870591; 99.151864
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: เชียงใหม่
อำเภอ: ดอยสะเก็ด
จัดตั้ง: 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2551
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: มงคล ชัยวุฒิ
ประชากร
 • ทั้งหมด: 7,745 คน
รหัส อปท.: 05500502
ที่อยู่ สำนักงาน: 242/1 ม.12 ต.เชิงดอย อ.ดอยสะเก็ด จ.เชียงใหม่ 50220
เว็บไซต์: http://www.choengdoi.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
เทศบาลตำบลเชิงดอย เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ประเภทเทศบาลตำบล มีที่ตั้งอยู่ในตำบลเชิงดอย อำเภอดอยสะเก็ด จังหวัดเชียงใหม่ มีสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์เช่น หนองบัวพระเจ้าหลวง วัดพระธาตุดอยกู่
ประวัติ

เทศบาลตำบลเชิงดอย ได้รับการยกฐานะจาก องค์การบริหารส่วนตำบลเชิงดอย ตั้งแต่วันที่ 18 กรกฎาคม 2551 เป็นต้นมา มีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่ จำนวน 11 หมู่บ้าน จาก 13 หมู่บ้านของตำบลเชิงดอย โดยมี เทศบาลตำบลดอยสะเก็ดกั้นกลาง แบ่งเป็น พื้นที่ส่วนบน จำนวน 6 หมู่บ้าน ส่วนล่าง 5 หมู่บ้าน มีพื้นที่ประมาณ 63 ตารางกิโลเมตร หรือประมาณ 39,375 ไร่ มีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 7,745 คน 3,694 ครัวเรือน (ข้อมูล ณ 30 กันยายน 2564)
| หมู่ที่ | ชื่อหมู่บ้าน | ขนาดพื้นที่> ตารางกิโลเมตร | ขนาดพื้นที่> ไร่ |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | แม่ดอกแดง | 21.10 | 13,187.50 |
| 2 | โพธิ์ทองเจริญ | 6.42 | 4,012.50 |
| 4 | ป่าคา | 1.00 | 625.00 |
| 5 | บ้านเกาะ | 3.18 | 1,987.50 |
| 6 | สันอุ้ม | 5.26 | 3,287.50 |
| 7 | ร้องขี้เหล็ก | 6.46 | 4,037.50 |
| 9 | ป่าสักน้อย | 4.45 | 2,781.25 |
| 10 | ป่าไผ่ศรีโขง | 2.46 | 1,537.50 |
| 11 | กิ่วแล | 4.77 | 2,981.25 |
| 12 | หนองบัว | 6.35 | 3,968.75 |
| 13 | หนองบัวพัฒนา | 1.55 | 968.75 |
ภูมิศาสตร์

สภาพภูมิประเทศของตำบลเชิงดอย บางส่วนเป็นภูเขาที่มีป่าไม้สมบูรณ์ บางส่วนเป็นที่ราบเชิงเขา และบางส่วนเป็นที่ราบลุ่ม มีคลองส่งน้ำชลประทานจากเขื่อนแม่กวงอุดมธาราไหลผ่าน และมีหนองน้ำธรรมชาติที่สำคัญคือ หนองบัวพระเจ้าหลวง ลำน้ำแม่ดอกแดง และหนองน้ำแดง
มีอาณาเขตติดต่อกับ 5 ตำบล ใน 2 อำเภอของจังหวัดเชียงใหม่
ทิศเหนือ ติดต่อกับ ตำบลลวงเหนือและตำบลป่าเมี่ยง
ทิศตะวันออก ติดต่อกับ ตำบลป่าเมี่ยง
ทิศใต้ ติดต่อกับ ตำบลตลาดขวัญ  ตำบลป่าลาน ตำบลสง่าบ้าน และตำบลป่าป้อง
ทิศตะวันตก ติดต่อกับ ตำบลลวงเหนือและตำบลหนองแหย่ง อำเภอสันทราย
เขตการเลือกตั้งสมาชิกสภาเทศบาล

แบ่งออกเป็น 2 เขต มีจำนวนสมาชิกได้เขตละ 6 คน
| เขตเลือกตั้งที่ 1> หมู่ที่ | เขตเลือกตั้งที่ 1> ชื่อหมู่บ้าน | เขตเลือกตั้งที่ 2> หมู่ที่ | เขตเลือกตั้งที่ 2> ชื่อหมู่บ้าน |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | แม่ดอกแดง | 2 | โพธิ์ทองเจริญ |
| 4 | ป่าคา | 5 | บ้านเกาะ |
| 11 | กิ่วแล | 6 | สันอุ้ม |
| 12 | หนองบัว | 7 | ร้องขี้เหล็ก |
| 13 | หนองบัวพัฒนา | 9 | ป่าสักน้อย |
|  |  | 10 | ป่าไผ่ศรีโขง |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์เทศบาลตำบลเชิงดอย http://www.choengdoi.go.th/
| ด ค กองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นระดับล่างในจังหวัดเชียงใหม่ |
| --- | --- | --- |
| เทศบาลนคร |  เชียงใหม่  |  |
| เทศบาลเมือง |  ต้นเปา  เมืองแกนพัฒนา  แม่โจ้  แม่เหียะ  |  |
| เทศบาลตำบล |  ขัวมุง  ขี้เหล็ก (อำเภอแม่ริม)  จอมแจ้ง  จอมทอง  เจดีย์แม่ครัว  ชมภู  ช้างเผือก  เชิงดอย  เชียงดาว  ไชยปราการ  ไชยสถาน  ดอนแก้ว  ดอยแก้ว  ดอยสะเก็ด  ตลาดขวัญ  ตลาดใหญ่  ท่ากว้าง  ท่าข้าม  ท่าเดื่อ-มืดกา  ท่าผา  ท่าวังตาล  ท่าศาลา  ทุ่งข้าวพวง  ทุ่งต้อม  ทุ่งสะโตก  น้ำแพร่  น้ำแพร่พัฒนา  บวกค้าง  บ่อหลวง  บ้านกลาง  บ้านตาล  บ้านปง  บ้านแปะ  บ้านโป่ง  บ้านแม  บ้านแม่ข่า  บ้านหลวง  บ้านแหวน  ป่าแดด  ป่าตุ้ม  ป่าบง  ป่าป้อง  ป่าไผ่  ป่าเมี่ยง  ป่าไหน่  ปิงโค้ง  พระธาตุปู่ก่ำ  ฟ้าฮ่าม  เมืองงาย  เมืองนะ  เมืองเล็น  แม่ข่า  แม่คือ  แม่แจ่ม  แม่แตง  แม่ท่าช้าง  แม่นะ  แม่ปั๋ง  แม่ปูคา  แม่โป่ง  แม่แฝก  แม่ริม  แม่แรม  แม่วาง  แม่สอย  แม่หอพระ  แม่อาย  แม่ฮ้อยเงิน  ยางคราม  ยางเนิ้ง  ยุหว่า  ริมเหนือ  ลวงเหนือ  เวียงฝาง  เวียงพร้าว  สง่าบ้าน  สบเตี๊ยะ  สองแคว  สะเมิงใต้  สันกลาง  สันกำแพง  สันติสุข  สันทราย  สันทรายมหาวงศ์  สันทรายหลวง  สันนาเม็ง  สันป่าตอง  สันป่าเปา  สันปูเลย  สันโป่ง  สันผักหวาน  สันผีเสื้อ  สันพระเนตร  สันมหาพน  สารภี  สำราญราษฎร์  สุเทพ  แสนไห  หนองแก๋ว  หนองควาย  หนองจ๊อม  หนองตองพัฒนา  หนองบัว  หนองป่าครั่ง  หนองผึ้ง  หนองแฝก  หนองหอย  หนองหาร  หนองแหย่ง  ห้วยทราย  หางดง  หารแก้ว  เหมืองแก้ว  อมก๋อย  ออนใต้  อินทขิล  |  |
| องค์การบริหารส่วนตำบล |  กองแขก  กื้ดช้าง  ข่วงเปา  ขุนคง  เขื่อนผาก  แจ่มหลวง  ช่างเคิ่ง  ช้างเผือก  เชียงดาว  แช่ช้าง  ดอนแก้ว  ดอนเปา  ดอยเต่า  ดอยลาง  ดอยหล่อ  ท่าเดื่อ  ท่าตอน  ท่าวังพร้าว  ทาเหนือ  ทุ่งปี๊  ทุ่งรวงทอง  เทพเสด็จ  นาเกียน  นาคอเรือ  น้ำบ่อหลวง  บงตัน  บ่อแก้ว  บ่อสลี  บ้านกาด  บ้านจันทร์  บ้านช้าง  บ้านทับ  บ้านเป้า  บ้านสหกรณ์  บ้านหลวง  บ้านแอ่น  ปางหินฝน  ป่าแป๋  เปียงหลวง  โปงทุ่ง  โป่งน้ำร้อน  โป่งแยง  ม่อนจอง  ม่อนปิ่น  มะขามหลวง  มะขุนหวาน  เมืองก๋าย  เมืองคอง  เมืองแหง  แม่ก๊า  แม่คะ  แม่งอน  แม่แดด  แม่ตื่น  แม่ทะลบ  แม่ทา  แม่นาจร  แม่นาวาง  แม่วิน  แม่แวน  แม่ศึก  แม่สา  แม่สาบ  แม่สาว  แม่สูน  ยั้งเมิน  ยางเปียง  ร้องวัวแดง  เวียง  เวียงท่ากาน  ศรีดงเย็น  แม่หลอง  สบเปิง  สบแม่ข่า  สะเมิงเหนือ  สะลวง  สันกลาง  สันกำแพง  สันต้นหมื้อ  สันทราย  สันป่ายาง  ห้วยแก้ว  ห้วยทราย  หางดง  โหล่งขอด  อมก๋อย  ออนกลาง  ออนเหนือ  ฮอด  |  |