stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ตัวรับรู้สารเคมี
สรีรวิทยา

ต่อมแครอทิด (carotid body) และ Aortic body สามารถตรวจจับการเปลี่ยนแปลงของออกซิเจนได้เป็นหลัก และยังตรวจจับระดับที่สูงขึ้นของคาร์บอนไดออกไซด์และการเพิ่มความเป็นกรดในเลือดได้ด้วย แม้จะในระดับที่ต่ำกว่าออกซิเจน
chemoreceptor trigger zone เป็นบริเวณของก้านสมองส่วนท้าย (medulla) ที่ได้ข้อมูลเกี่ยวกับยาและฮอร์โมนจากเลือด และสื่อสารกับศูนย์ควบคุมการอาเจียน เพื่อให้อาเจียนในสถานการณ์บางอย่าง
สรีรวิทยา > อัตราการหายใจ

ตัวรับเคมีสามารถตรวจจับระดับคาร์บอนไดออกไซด์ในเลือด
โดยเฝ้าตรวจความเข้มข้นของไอออนไฮโดรเจนซึ่งเพิ่มความเป็นกรด
อันเป็นผลโดยตรงของคาร์บอนไดออกไซด์ที่เข้มข้นขึ้น เพราะมันมีปฏิกิริยากับเอนไซม์คาร์โบนิกแอนไฮเดรส (carbonic anhydrase) แล้วสร้างโปรตอนและไอออนไบคาร์บอเนต
ต่อจากนั้น ศูนย์การหายใจในก้านสมองส่วนท้าย (medulla)
ก็จะส่งอิมพัลส์ประสาทไปยังกล้ามเนื้อซี่โครง (intercostal muscles) และกล้ามเนื้อกะบังลม ผ่านเส้นประสาท intercostal nerve และ phrenic nerve ตามลำดับ
เพื่อเพิ่มอัตราการหายใจและปริมาตรของปอดเมื่อหายใจเข้า
ตัวรับเคมีที่มีอิทธิพลต่ออัตราการหายใจแบ่งหมวดได้เป็น 2 หมู่[ต้องการอ้างอิง]
ตัวรับเคมีในระบบประสาทกลาง (central chemoreceptor) อยู่บนผิวข้างด้านล่าง (ventrolateral) ของก้านสมองส่วนท้าย ตรวจจับความเป็นกรดของน้ำหล่อสมองไขสันหลัง และยังพบโดยการทดลองว่า ตอบสนองต่อภาวะ hypercapnic hypoxia (คาร์บอนไดออกไซด์สูง ออกซิเจนต่ำ) แม้ในที่สุดจะตอบสนองน้อยลง (desensitized) ดังนั้นจึงไวต่อทั้งคาร์บอนไดออกไซด์และความเป็นกรด
ตัวรับเคมีนอกระบบประสาทกลาง (peripheral chemoreceptor) ประกอบด้วย aortic bodies และต่อมแครอทิด aortic bodies จะตรวจจับความเปลี่ยนแปลงของออกซิเจนและคาร์บอนไดออกไซด์ในเลือด แต่ไม่ตรวจความเป็นกรด แต่ต่อมแครอทิดจะตรวจจับทั้ง 3 อย่าง และทั้งสองจะไม่ตอบสนองน้อยลง แม้ผลของพวกมันต่ออัตราการหายใจจะน้อยกว่าตัวรับเคมีในระบบประสาทกลาง
สรีรวิทยา > อัตราหัวใจเต้น

ผลของการเร้าตัวรับเคมีต่ออัตราการเต้นหัวใจค่อนข้างจะซับซ้อน
การกระตุ้นตัวรับเคมีนอกประสาทกลางทำให้ส่วน medullary vagal center ในก้านสมองส่วนท้ายทำงานแล้วลดอัตราการเต้นหัวใจ
แต่ก็มีปัจจัยอื่น ๆ ที่เปลี่ยนการตอบสนองทำให้ไม่ชัดเจน
รวมทั้งการทำงานของตัวรับความยืด (stretch receptor) เนื่องจากการหายใจเพิ่มขึ้น และการปล่อยโมโนอะมีน คือ catecholamine ในเลือด
ดังนั้น แม้การกระตุ้นตัวรับสารเคมีนอกประสาทกลางอย่างเดียวจะมีผลเป็นหัวใจเต้นช้า (bradycardia) แต่ผลโดยรวมอาจไม่เป็นเช่นนี้
ดูเพิ่ม

ตัวรับความรู้สึก
เชิงอรรถและอ้างอิง

1 2  Chapman, R. F. (1998). "Chemoreception". The Insects: Structure and Function. Cambridge University Press. pp. 636–654. ISBN 978-0-521-57890-5.
↑  Haupt, S. Shuichi; Sakurai, Takeshi; Namiki, Shigehiro; Kazawa, Tomoki; Kanzaki, Ryohei (2010). "Olfactory information processing in moths". The Neurobiology of Olfaction. CRC Press/Taylor & Francis. ISBN 9781420071979. PMID 21882429.
↑  Satir, Peter; Christensen, Søren T. (2008). "Structure and function of mammalian cilia". Histochemistry and Cell Biology. 129 (6): 687–93. doi:10.1007/s00418-008-0416-9. PMC 2386530. PMID 18365235.
↑  Berk, James L.; Levy, Matthew N. (1977). "Profound Reflex Bradycardia Produced by Transient Hypoxia or Hypercapnia in Man". European Surgical Research. 9 (2): 75–84. doi:10.1159/000127928. PMID 852474.
แหล่งข้อมูลอื่น

Chemoreceptors ในหอสมุดแพทยศาสตร์แห่งชาติอเมริกัน สำหรับหัวข้อเนื้อหาทางการแพทย์ (MeSH)
chemoreceptor จากเว็บไซต์  eMedicine Dictionary
| ด ค กระบบรับความรู้สึก |
| --- | --- |
ประสาทสัมผัสพิเศษ:  การเห็น ระบบการเห็น  การได้ยิน ระบบการได้ยิน  การได้กลิ่น ระบบการได้กลิ่น  การรับรู้รส 
สัมผัสและตำแหน่ง:  ความเจ็บปวด โนซิเซ็ปชัน  อุณหภูมิ การรับรู้ร้อนเย็น  การกำหนดรู้การทรงตัว ระบบการทรงตัว  การรับรู้แรงกล แรงดัน  การสั่น  การรับรู้อากัปกิริยา การรู้ตำแหน่งและการเคลื่อนไหวของส่วนต่าง ๆ ของร่างกาย 
อื่น ๆ:  ตัวรับความรู้สึก  Multisensory integration  Sensory processing  การรับรู้สารเคมี 
| ด ค กตัวรับความรู้สึก |
| --- | --- |
สัมผัส:  ตัวรับแรงกล  แรงสั่น เม็ดพาชีเนียน  สัมผัสเบา เม็ดรู้สัมผัส  แรงดัน ปลายประสาทเมอร์เกิล  แรงยืด ปลายรัฟฟินี 
ความเจ็บปวด:  ปลายประสาทอิสระ  โนซิเซ็ปเตอร์ 
อุณหภูมิ:  ปลายประสาทรับร้อน 
การรับรู้อากัปกิริยา:  Golgi organ  Muscle spindle Intrafusal muscle fiber  Nuclear chain fiber  Nuclear bag fiber 
อื่น ๆ:  เซลล์ขน  Baroreceptor  ตัวรับรู้สารเคมี
ตึกระฟ้า

บุรจญ์เคาะลีฟะฮ์ ตึกระฟ้าที่สูงที่สุดในโลก ก่อสร้างเสร็จสิ้นเมื่อ พ.ศ. 2552
ตึกระฟ้า (อังกฤษ: skyscraper) ในยุโรปจะหมายถึงตึกที่มีความสูง 152.4 เมตรขึ้นไป (แต่กับทวีปอื่น ๆ จะใช้มาตรฐานที่แตกต่างกันไป) โดยตึกระฟ้าส่วนใหญ่จะเป็นสำนักงาน โรงแรม หรือที่อยู่อาศัย ในช่วงเวลาคริสต์ศตวรรษที่ 19 นั้น ยังไม่มีตึกที่สูงเกินกว่า 6 ชั้น เนื่องจากผู้คนไม่ต้องการเดินขึ้นบันไดสูง และไม่สามารถปั๊มน้ำให้สูงเกินกว่า 15 เมตรได้ ตึกระฟ้าเริ่มเป็นไปได้หลังจากความสำเร็จในการพัฒนาเหล็ก คอนกรีตเสริมเหล็ก และปั๊มน้ำ รวมถึงการสร้างลิฟต์
ในปัจจุบันสิ่งก่อสร้างที่สูงที่สุดในโลกคือ ตึกบุรจญ์เคาะลีฟะฮ์ ในสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ มีความสูงทั้งสิ้น 828 เมตร (2,717 ฟุต) มีจำนวน 163 ชั้น โดยมีพิธีเปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2553
สถิติตึกระฟ้าที่สูงที่สุดในโลกตั้งแต่อดีตถึงปัจจุบัน

การเก็บสถิติตึกที่สูงที่สุดในโลกเกิดขึ้นเป็นครั้งแรกใน พ.ศ. 2416 โดยตั้งแต่เก็บสถิติเป็นต้นมามีตึกที่ได้เป็นตึกที่สูงที่สุดในโลกดังต่อไปนี้
| แล้วเสร็จ (พ> ศ.) | ชื่อ | เมือง | ประเทศ | ความสูงถึงหลังคา | ความสูงถึงหลังคา | ชั้น | เสาอากาศ | เสาอากาศ | สถานะในปัจจุบัน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2416 | ตึกอิเควเทเบิลไลฟ์ | นิวยอร์ก |  สหรัฐ | 142 ฟุต | 43 ม. | 8 |  |  | ถูกไฟไหม้ (ค.ศ. 1912) |
| 2432 | ตึกออดิทอเรียม | ชิคาโก |  สหรัฐ | 269 ฟุต | 82 ม. | 17 | 349 ฟุต | 106 ม. | ยังคงอยู่ |
| 2433 | ตึกนิวยอร์กเวิลด์ | นิวยอร์ก |  สหรัฐ | 309 ฟุต | 94 ม. | 20 | 349 ฟุต | 106 ม. | ถูกรื้อถอน (ค.ศ. 1955) |
| 2437 | ตึกแมนฮัตตันไลฟ์ อินชัวแรนซ์ | นิวยอร์ก |  สหรัฐ | 348 ฟุต | 106 ม. | 18 |  |  | ถูกรื้อถอน (ค.ศ. 1963) |
| 2438 | ศาลาว่าการเมืองมิลวอกี | มิลวอกี |  สหรัฐ | 353 ฟุต | 108 ม. | 15 |  |  | ยังคงอยู่ |
| 2442 | ตึกปาร์กโรว | นิวยอร์ก |  สหรัฐ | 391 ฟุต | 119 ม. | 30 |  |  | ยังคงอยู่ |
| 2444 | ศาลาว่าการเมืองฟิลาเดลเฟีย | ฟิลาเดลเฟีย |  สหรัฐ | 511 ฟุต | 155.8 ม. | 39 | 548 ฟุต | 167 ม. | ยังคงอยู่ |
| 2451 | ตึกซิงเกอร์ | นิวยอร์ก |  สหรัฐ | 612 ฟุต | 187 ม. | 47 |  |  | ถูกรื้อถอน (ค.ศ. 1968) |
| 2452 | ตึกเมโทรโพลิแทน ไลฟ์ อินชัวเรนซ์ | นิวยอร์ก |  สหรัฐ | 700 ฟุต | 213 ม. | 50 |  |  | ยังคงอยู่ |
| 2456 | ตึกวูลเวิร์ธ | นิวยอร์ก |  สหรัฐ | 792 ฟุต | 241 ม. | 57 |  |  | ยังคงอยู่ |
| 2473 | ตึก 40 วอลล์ สตรีท | นิวยอร์ก |  สหรัฐ | 925 ฟุต | 282 ม. | 70 | 927 ฟุต | 283 ม. | ยังคงอยู่ |
| 2473 | ตึกไครสเลอร์ | นิวยอร์ก |  สหรัฐ | 1,046 ฟุต | 319 ม. | 77 | 1,046 ฟุต | 319 ม. | ยังคงอยู่ |
| 2474 | เอ็มไพร์สเตต | นิวยอร์ก |  สหรัฐ | 1,250 ฟุต | 381 ม. | 102 | 1,454 ฟุต | 443 ม. | ยังคงอยู่ |
| 2515 | เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ (ตึกเหนือ)  | นิวยอร์ก |  สหรัฐ | 1,368 ฟุต | 417 ม. | 110 | 1,727 ฟุต | 526.3 ม. | ถูกทำลาย (ค.ศ. 2001) |
| 2517 | วิลลิสทาวเวอร์ (เดิมชื่อ เซียร์สทาวเวอร์)  | ชิคาโก |  สหรัฐ | 1,451 ฟุต | 442 ม. | 108 | 1,729 ฟุต | 527 ม. | ยังคงอยู่ |
| 2541 | เปโตรนาสทวินทาวเวอร์ | กัวลาลัมเปอร์ |  มาเลเซีย | 1,483 ฟุต | 451.9 ม. | 88 | 1,483 ฟุต | 452 ม. | ยังคงอยู่ |
| 2547 | ไทเป 101 | ไทเป |  ไต้หวัน | 1,667 ฟุต | 508.2 ม. | 101 | 1,671 ฟุต | 509 ม. | ยังคงอยู่ |
| 2553 | บุรจญ์เคาะลีฟะฮ์ | ดูไบ |  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ | 2,717 ฟุต | 828 ม. | 163 | 2,722 ฟุต | 829.8 ม. | ยังคงอยู่ |
สมุดภาพ

ตึกนิวยอร์กเวิลด์ (ซ้ายสุด)
ศาลาว่าการเมืองฟิลาเดลเฟีย
ตึกซิงเกอร์
ตึก 40 วอลล์ สตรีท
ตึกวูลเวิร์ธ
ตึกเมโทรโพลิแทน ไลฟ์ อินชัวเรนซ์
ตึกไครส์เลอร์
ตึกเอ็มไพร์สเตต
ตึกเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์
เปโตรนาสทาวเวอร์
ไทเป 101
วิลลิสทาวเวอร์
ดูเพิ่ม

รายชื่อตึกที่สูงที่สุดในโลก
รายชื่ออาคารที่ใหญ่ที่สุดในโลก
รายชื่ออาคารที่สูงที่สุดในประเทศไทย
รายชื่อตึกและสิ่งก่อสร้างที่สูงที่สุดในโลก
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Skyscrapers
รวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับตึกระฟ้า http://www.emporis.com
ศูนย์รวมคนชอบตึกระฟ้า http://www.skyscrapercity.com
ลำดับความสูงตึกระฟ้าในกรุงเทพฯ http://skyscraperpage.com
ภาพแสดงอันดับตึกที่สูงที่สุดในโลก http://www.skyscraperpage.com/diagrams/?1241105
ตุ๊กแกหางใบไม้

| ตุ๊กแกหางใบไม้ |
| --- | --- |

ตุ๊กแกหางใบไม้ซาตานิค (U. phantasticus)

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ไฟลัมย่อย:: Vertebrata
ชั้น:: Reptilia
อันดับ:: Squamata
อันดับย่อย:: Sauria
อันดับฐาน:: Gekkota
วงศ์:: Gekkonidae
วงศ์ย่อย:: Gekkoninae
สกุล:: Uroplatus A.M.C. Duméril, 1806

ชนิด
 14 ชนิด (ดูในเนื้อหา)
ตุ๊กแกหางใบไม้ หรือ ตุ๊กแกหางแบน (อังกฤษ: Leaf-tail gecko, Leaf-tailed gecko, Flat-tailed gecko) เป็นสัตว์เลื้อยคลานจำพวกตุ๊กแก ที่อยู่ในสกุล Uroplatus
โดยที่คำว่า Uroplatus เป็นภาษาละตินมาจากภาษากรีก 2 คำ คือ "ourá" (οὐρά) หมายถึง "หาง" และ "platys" (πλατύς) หมายถึง "แบน"
ตุ๊กแกหางใบไม้ เป็นตุ๊กแกที่มีลักษณะเด่น คือ มีร่างกายที่บิดงอและแบนราบ ทำให้มีลักษณะกลมกลืนไปกับสิ่งแวดล้อมได้อย่างดีเยี่ยม โดยเฉพาะส่วนหางที่แบนราบและมีลักษณะคล้ายกับใบไม้มาก จึงเป็นสัตว์ที่สามารถแฝงตัวตามธรรมชาติได้เป็นอย่างดี เป็นสัตว์ที่หากินในเวลากลางคืน มีดวงตากลมโตจึงสามารถมองเห็นในเวลากลางคืนได้เป็นอย่างดี โดยที่ไม่มีเปลือกตา ตุ๊กแกหางใบไม้มีความสามารถในการมองในที่มืดดีกว่ามนุษย์ถึง 350 เท่า และสามารถเห็นสีต่าง ๆ ได้แม้ในแสงจันทร์สลัว ๆ กินแมลงต่าง ๆ รวมถึงสัตว์ไม่มีกระดูกชนิดต่าง ๆ เป็นอาหารเหมือนตุ๊กแกทั่วไป ที่ฝ่าตีนและนิ้วมีปุ่มสุญญากาศใช้ยึดเกาะติดกับผนังได้เป็นอย่างดี โดยพฤติกรรมมักจะอยู่นิ่ง ๆ ทำตัวกลมกลืนไปกับต้นไม้หรือใบไม้ มีขนาดตั้งแต่ 30 เซนติเมตร รวมทั้งส่วนหาง จนถึง 10 เซนติเมตร ซึ่งเป็นขนาดเล็กสุด ตัวเมียวางไข่ครั้งละ 2-4 ฟอง
จัดเป็นสัตว์เฉพาะถิ่น ที่พบได้บนเกาะมาดากัสการ์ที่เดียวเท่านั้น อาศัยอยู่ในป่าทั่วไปทั้งป่าดิบ หรือป่าเสื่อมโทรม
การจำแนก

จำแนกออกได้เป็น 14 ชนิด (แต่ในบางชนิดอาจจะเป็นชื่อพ้องหรือชนิดเดียวกัน โดยแท้จริงอาจจะมีแค่ 11 ชนิด ) โดยนิยมเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงด้วย
Uroplatus alluaudi Mocquard, 1894 - ตุ๊กแกหางใบไม้เหนือ
Uroplatus ebenaui (Boettger, 1879) - ตุ๊กแกหางใบไม้จุดหอก
Uroplatus fimbriatus (Schneider, 1792) - ตุ๊กแกหางใบไม้ธรรมดา
Uroplatus finiavana Ratsoavina, Louis, Crottini, Randrianiaina, Glaw & Vences, 2011
Uroplatus giganteus Glaw, Kosuch, Henkel, Sound & Böhme, 2006 - ตุ๊กแกหางใบไม้ยักษ์
Uroplatus guentheri Mocquard, 1908 - ตุ๊กแกหางใบไม้กึนเธอร์
Uroplatus henkeli Böhme & Ibisch, 1990 - ตุ๊กแกหางใบไม้ครุย
Uroplatus lineatus (Duméril & Bibron, 1836) - ตุ๊กแกหางใบไม้ลาย
Uroplatus malahelo Nussbaum & Raxworthy, 1994
Uroplatus malama Nussbaum & Raxworthy, 1995
Uroplatus phantasticus (Boulenger, 1888) - ตุ๊กแกหางใบไม้ซาตานิค
Uroplatus pietschmanni Böhle & Schönecker, 2003 - ตุ๊กแกหางใบไม้ไม้ก๊อก
Uroplatus sameiti Böhme & Ibisch, 1990
Uroplatus sikorae Boettger, 1913 - ตุ๊กแกหางใบไม้มอสส์
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ ตุ๊กแกหางใบไม้ ที่วิกิสปีชีส์
ต่อมบาร์โทลิน

| ต่อมบาร์โทลิน (Bartholin's gland) |
| --- | --- |
อวัยวะสืบพันธุ์สตรี
รายละเอียด
คัพภกรรม: Urogenital sinus
หลอดเลือดแดง: external pudendal artery
ประสาท: ilioinguinal nerve 
น้ำเหลือง: superficial inguinal lymph nodes
ตัวระบุ
ภาษาละติน: glandula vestibularis major
MeSH: D001472
TA98: A09.2.01.016
TA2: 3563
FMA: 9598
อภิธานศัพท์กายวิภาคศาสตร์[แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
ต่อมบาร์โทลิน (อังกฤษ: Bartholin gland) คือต่อมที่อยู่บริเวณปากช่องคลอด 2 ข้าง มีขนาดประมาณ 0.5-1.5 เซนติเมตร และมีท่อของต่อมยาว 1.5-2 เซนติเมตร เมื่อมีการกระตุ้นทางเพศ จะหลั่งสารเมือกออกมา
ต่อมน้ำลาย

ต่อมน้ำลาย (อังกฤษ: salivary gland) เป็นต่อมที่สร้างน้ำลายอยู่ภายในบริเวณช่องปาก พบได้ในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมและแมลง สำหรับสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมจะผลิตน้ำลายเพื่อเป็นน้ำย่อยและคลุกเคล้าอาหาร ส่วนในแมลงจะใช้สำหรับสร้างกาวหรือใย ต่อมน้ำลายของมนุษย์มีด้วยกัน 3 คู่ คือ
Parotid gland พบได้ที่บริเวณกกหู ผลิตน้ำลายชนิดใสอย่างเดียว
Submaxillary gland หรือ Submandibular gland พบได้ที่บริเวณขากรรไกรล่าง ผลิตน้ำลายทั้งชนิด เหนียว และ ใส แต่ชนิดใสจะมากกว่า เป็นต่อมที่สร้างน้ำลายได้มากที่สุด
Sublingual gland ขนาดเล็กที่สุด พบได้ที่บริเวณใต้ลิ้น ผลิตน้ำลายทั้งชนิด เหนียว และ ใส แต่ชนิดเหนียวจะมากกว่า
ตูโปเลฟ ตู-16

| ตู-16 |
| --- | --- |

ข้อมูลทั่วไป
บทบาท: เครื่องบินทิ้งระเบิดทางยุทธศาสตร์
ชาติกำเนิด:  สหภาพโซเวียต
บริษัทผู้ผลิต: ตูโปเลฟ
สถานะ: ประจำการในชื่อเซียน เอช-6
ผู้ใช้งานหลัก: กองทัพอากาศโซเวียต กองทัพอากาศอียิปต์ กองทัพอากาศอินโดนีเซีย กองทัพอากาศอิรัก
จำนวนที่ผลิต: 1,059 ลำ
ประวัติ
เริ่มใช้งาน: พ.ศ. 2497
เที่ยวบินแรก: 24 เมษายน พ.ศ. 2495
ปลดประจำการ: พ.ศ. 2536 (โซเวียตและรัสเซีย)
สายการผลิต: ตูโปเลฟ ตู-104   ตูโปเลฟ ตู-124   เซียน เอช-6
ตูโปเลฟ ตู-16 (อังกฤษ: Tupolev Tu-16 Badger) (นาโต้ใช้ชื่อรหัสว่าแบดเจอร์) เป็นเครื่องบินทิ้งระเบิดไอพ่นสองเครื่องยนต์ที่ใช้โดยสหภาพโซเวียต มันได้บินมากว่า 50 ปีโดยใช้ชื่อเซียน เอช-6 ที่ยังคงประจำการอยู่ในกองทัพอากาศจีน กองทัพอากาศสหรัฐฯ ใช้ชื่อรหัสว่าไทป์ 39
รายละเอียด ตู-16

ผู้สร้าง (โรงงานสร้างอากาศยานแห่งสหภาพโซเวียต) ปัจจุบันคือบริษัทตูโปเลฟ
ประเภท เจ๊ตทิ้งระเบิดขนาดกลางและตรวจการณ์ทางทะเล เจ้าหน้าที่ 9 นาย
เครื่องยนต์ เทอร์โบเจ๊ต มิคูลิน เอเอ็ม-3 เอ็ม ให้แรงขับเครื่องละ 9,511 กิโลกรัม 2 เครื่อง
กางปีก 33.5 เมตร
ยาว 36.5 เมตร
สูง 10.8 เมตร
พื้นที่ปีก 169 ตารางเมตร
น้ำหนักเปล่า 40,000 กิโลกรัม
น้ำหนักวิ่งขึ้นปกติ 68,000 กิโลกรัม
น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด 77,000 กิโลกรัม
อัตราเร็วขั้นสูง 0.9 มัค ที่ระยะ 11,000 เมตร
เพดานบินใช้งาน 13,000 เมตร
พิสัยบินเมื่อบรรทุกลูกระเบิดเต็มที่ 4,800 กิโลเมตร
พิสัยบินเมื่อบรรทุกเชื้อเพลิงเต็มที่ 7,300 กิโลเมตร
อาวุธ ปืนใหญ่อากาศ เอ็นอาร์-23 ขนาด 23 มม. แท่นคู่จำนวน 3 ป้อม บนลำตัว ใต้ลำตัว ท้ายลำตัว และ 1 กระบอกบริเวณส่วนหัว
อาวุธปล่อยกากาศสู่พื้น เอเอส-1 เคนเนล ที่ใต้ปีกข้างละนัด
อาวุธปล่อยปราบเรือรบ เอเอส-5 เคลท 2 นัด
สามารถบรรทุกลูกระเบิดในลำตัวเป็นน้ำหนัก 9,000 กิโลกรัม
ต่อมน้ำเหลือง

| ต่อมน้ำเหลือง |
| --- | --- |
ภาพต่อมน้ำเหลือง แสดงการไหลของน้ำเหลืองผ่านโพรงน้ำเหลือง
รายละเอียด
ระบบ: ระบบภูมิคุ้มกัน (ระบบน้ำเหลือง)
ตัวระบุ
ภาษาละติน: nodus lymphaticus (singular); nodi lymphatici (plural)
MeSH: D008198
TA98: A13.2.03.001
TA2: 5192
FMA: 5034
อภิธานศัพท์กายวิภาคศาสตร์[แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
ต่อมน้ำเหลือง หรือ ปุ่มน้ำเหลือง (อังกฤษ: lymph node) เป็นอวัยวะรูปทรงรีหรือมนของระบบน้ำเหลือง ซึ่งมีอยู่หลายจุดในร่างกายเช่นที่บริเวณรักแร้และกระเพาะโดยเชื่อมอยู่กับท่อน้ำเหลือง ต่อมน้ำเหลืองเป็นที่อยู่ของเซลล์บีและเซลล์ทีตลอดจนเซลล์ภูมิคุ้มกันอื่น ๆ ถือเป็นอวัยวะที่สำคัญและจำเป็นในการทำให้ระบบภูมิคุ้มกันทำงานอย่างเป็นปกติ ทำหน้าที่เป็นตัวกรองอนุภาคแปลกปลอมและเซลล์มะเร็ง อย่างไรก็ตาม ต่อมน้ำเหลืองไม่สามารถจัดการกับสารพิษต่าง ๆ ได้ ซึ่งการจัดการกับพิษต่าง ๆ นั้นเป็นหน้าที่ของตับและไต
ต่อมน้ำเหลืองอาจเกิดการอักเสบหรือโตได้จากการอักเสบและติดเชื้อที่แพร่มาจากคอหอยอักเสบแม้เพียงเล็กน้อยหรือจากการจัดการกับมะเร็ง
ตุ๊กแก

| ตุ๊กแก |
| --- | --- |

ตุ๊กแกบ้าน (G. gecko)

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Reptilia
อันดับ:: Squamata
อันดับย่อย:: Lacertilia
วงศ์:: Gekkonidae
วงศ์ย่อย:: Gekkoninae
สกุล:: Gekko Laurenti, 1768

ชนิด
 มากกว่า 50 ชนิด ดูในเนื้อหา
ตุ๊กแก (อังกฤษ: gecko, calling gecko, true gecko) เป็นสกุลหนึ่งของสัตว์เลื้อยคลาน ในวงศ์ย่อย Gekkoninae ในวงศ์ใหญ่ Gekkonidae ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่าสกุล Gekko (/เก็ก-โค/)
สัตว์ในสกุลนี้ จะอาศัยอยู่ในเขตร้อนของทวีปเอเชีย ส่วนใหญ่มีสีสันและลวดลายบนลำตัว วางไข่ครั้งละ 2 - 7 ฟอง พบได้ทั้งในบ้านเรือนของมนุษย์และในป่าดิบ โดยปกติแล้วจะมีขนาดความยาวมากกว่า 10 เซนติเมตร มีรูปร่างที่แตกต่างกันหลากหลาย ส่วนใหญ่หากินบนต้นไม้และใต้นิ้วเท้ามีแผ่นหนังเรียงต่อกัน ที่มีเส้นขนจำนวนมาก ซึ่งแต่ละเส้นยาวประมาณ 60-90 ไมครอน ส่วนปลายของเส้นขนแตกแขนงและขยายออกเป็นตุ่ม เรียกว่า "เซต้า" ใช้สำหรับยึดเกาะติดกับผนังได้โดยแรงวานเดอร์วาลส์ โดยชนิดที่รู้จักกันดีที่สุดและมีขนาดใหญ่ที่สุด คือ ตุ๊กแกบ้าน (G. gekko)
การจำแนก

ปัจจุบันพบแล้วกว่า 50 ชนิด
Gekko albofasciolatus Günther, 1867
Gekko athymus W. Brown & Alcala, 1962
Gekko auriverrucosus Zhou & Liu, 1982
Gekko badenii Szczerbak & Nekrasova, 1994
Gekko canaensis Ngo & Gamble, 2011
Gekko canhi Rösler, Nguyen, Doan, Ho, Nguyen & Ziegler, 2010
Gekko carusadensis Linkem, Siler, Diesmos, Sy &  Brown, 2010
Gekko chinensis Gray, 1842
Gekko crombota Brown, Oliveros, Siler & Diesmos, 2008
Gekko ernstkelleri Rösler, Siler, Brown, Demegillo & Gaulke, 2006
ตุ๊กแกบ้าน (Gekko gecko)(Linnaeus, 1758)
Gekko gigante W. Brown & Alcala, 1978
Gekko grossmanni Günther, 1994
Gekko hokouensis Pope, 1928
Gekko japonicus (Schlegel, 1836)
Gekko kikuchii Oshima, 1912
Gekko lauhachindai Panitvong, Sumontha, Konlek & Kunya, 2010
Gekko liboensis Zaho & Li, 1982
Gekko melli Vogt, 1922
Gekko mindorensis Taylor, 1919
ตุ๊กแกลายจุดคู่ (Gekko monarchus) (Schlegel, 1836)
ตุ๊กแกอาจารย์วิโรจน์ (Gekko nutaphandi) Bauer, Sumontha & Pauwels, 2008
Gekko palawanensis Taylor, 1925
Gekko palmatus Boulenger, 1907
Gekko petricolus Taylor, 1962
Gekko porosus Taylor, 1922
Gekko reevesii (Gray, 1831)
Gekko romblon W. Brown & Alcala, 1978
Gekko rossi R. Brown, Oliveros, Siler & Diesmos, 2009
Gekko russelltraini Ngo, Bauer, Wood & Grismer, 2009
Gekko scabridus Liu & Zhou, 1982
Gekko scientiadventura Rösler, Ziegler, Vu, Herrmann & Böhme, 2004
Gekko shibatai Toda, Sengoku, Hikada & Ota, 2008
ตุ๊กแกตาเขียว (Gekko siamensis) Grossmann & Ulber, 1990
Gekko similignum Smith, 1923
ตุ๊กแกบ้านสีเทา (Gekko smithii) Gray, 1842
Gekko subpalmatus Günther, 1864
Gekko swinhonis Günther, 1864
Gekko taibaiensis Song, 1985
Gekko takouensis Ngo & Gamble, 2010
Gekko tawaensis Okada, 1956
Gekko taylori Ota & Nabhitabhata, 1991
Gekko verreauxi Tytler, 1865
Gekko vertebralis Toda, Sengoku, Hikada & Ota, 2008
Gekko vietnamensis Nguyen, 2010
Gekko vittatus Houttuyn, 1782
Gekko wenxianensis Zhou & Wang, 2008
Gekko yakuensis Matsui & Okada, 1968
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Gekko ที่วิกิสปีชีส์
ตี๋ หลง

| ตี๋ หลง |
| --- | --- |

สารนิเทศภูมิหลัง
ชื่อเกิด: ถัน ฟู่หรง (譚富榮)
เกิด:  (1946-08-03) 3 สิงหาคม ค.ศ. 1946 (78 ปี) ซินฮุย มณฑลกวางตุ้ง, สาธารณรัฐจีน 
คู่สมรส: เต๋า หมิ่นหมิง (สมรส 1975)
อาชีพ: นักแสดง
ปีที่แสดง: ค.ศ. 1968 - ปัจจุบัน
ผลงานเด่น: บท "บู๊สง" จากชุดภาพยนตร์ ผู้ยิ่งใหญ่แห่งเขาเหลียงซาน (ค.ศ. 1972 และ 1975) บท "หม่า ซินอี้" จากเรื่อง เดชไอ้เปีย (ค.ศ. 1973) บท "ชอลิ้วเฮียง" จากชุดภาพยนตร์ ชอลิ้วเฮียง (ค.ศ. 1977,1978 และ 1982) บท "อาเห่า" จากเรื่อง โหด เลว ดี (ค.ศ. 1986) บท "หวง ฉีอิง" จากเรื่อง ไอ้หนุ่มหมัดเมา ภาค 2 (ค.ศ. 1994) บท "เปาบุ้นจิ้น" จากละครโทรทัศน์ เปาบุ้นจิ้น (ค.ศ. 1995)
ตี๋ หลง (จีนตัวย่อ: 狄龙; จีนตัวเต็ม: 狄龍, อังกฤษ: Ti Lung, Tommy Tam Fu-Wing, Dik Lung, พินอิน: Dí Lóng, เกิดวันที่ 3 สิงหาคม ค.ศ. 1946) มีชื่อจริงว่า ถัน ฟู่หรง (จีน: 譚富榮) เป็นนักแสดงชาวฮ่องกง ผู้เป็นที่รู้จักในฐานะนักแสดงอันดับหนึ่งของค่ายชอว์บราเดอร์สสตูดิโอ ร่วมกับ เดวิด เจียง โดยเขามีผลงานการแสดงภาพยนตร์จีนกำลังภายในที่ประสบความสำเร็จและเป็นที่รู้จักในวงกว้างเช่น เดชไอ้ด้วน ภาค 2 (ค.ศ. 1969), ฤทธิ์ไอ้หนุ่ม (ค.ศ. 1971), เดชไอ้เปีย (ค.ศ. 1973), ชอลิ้วเฮียง ตอน ศึกวังน้ำทิพย์ (ค.ศ. 1977), ฤทธิ์มีดสั้นลี้คิมฮวง ศึกยุทธจักรหงส์บิน (ค.ศ. 1977), ถล่ม 13 เจ้าอินทรี (ค.ศ. 1978), ฤทธิ์มีดสั้นลี้คิมฮวง ภาค 2 (ค.ศ. 1981), ชอลิ้วเฮียง ตอน แผนฟ้าคำรณ (ค.ศ. 1982) และ ถล่มอสูรหอกคู่ (ค.ศ. 1984)
หลังจากที่เขาออกจากค่ายชอว์บราเดอร์สสตูดิโอไปในช่วงกลางยุคคริสต์ทศวรรษ 1980 เขาก็หันไปรับบทบาทการแสดงที่ร่วมสมัยมากขึ้น ซึ่งบทบาทโดดเด่นหลังจากที่เขาออกจากค่ายชอว์บราเดอร์สและทำให้เขาเป็นที่จดจำไปทั่วทั้งทวีปเอเชียคือการแสดงนำร่วมกับ โจว เหวินฟะ ในภาพยนตร์แอ็คชัน-ดรามา เรื่อง โหด เลว ดี (ค.ศ. 1986) ที่ทำให้เขาได้รับรางวัลม้าทองคำ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม, โหด เลว ดี 2 (ค.ศ. 1987), แสดงร่วมกับ หวัง จู่เสียน ในภาพยนตร์แนวผจญภัย-แฟนตาซี เรื่อง ฉก มังกรฉิว (ค.ศ. 1987) , แสดงนำร่วมกับ จาง ม่านอวี้ ในภาพยนตร์แนวอาชญากรรมเรื่อง ถลกหนังคอรัปชั่น จนเห็นเนื้อ (ค.ศ. 1993), แสดงเป็น "หวง ฉีอิน" พ่อของ "หวง เฟยหง" (แสดงนำโดย เฉินหลง) ใน ไอ้หนุ่มหมัดเมา ภาค 2 (ค.ศ. 1994) และแสดงละครโทรทัศน์เรื่อง เปาบุ้นจิ้น ทางช่องทีวีบีในบท เปาบุ้นจิ้น (ค.ศ. 1995) จำนวน 80 ตอน
ปัจจุบัน ตี๋ หลง ยังคงรับงานแสดงอยู่เป็นระยะๆ โดยผลงานในช่วงหลังเช่น พ่อหนูเป็นมาเฟีย (ค.ศ. 2008), รับบทเป็น กวนอู ในภาพยนตร์เรื่อง สามก๊ก ขุนศึกเลือดมังกร (ค.ศ. 2008), มหาสงครามโคตรคนต่างพันธุ์ (ค.ศ. 2010), แสดงละครโทรทัศน์ของเกาหลีใต้เรื่อง สืบ แสบ ซ่า...ล่าครบสูตร (ค.ศ. 2010), 7 เพชฌฆาตทะเลทราย (ค.ศ. 2013) และกลับมารับบทบาทนักแสดงนำอีกครั้งในวัย 70 ปี ในภาพยนตร์แนวครอบครัวเรื่อง คุณหลานสุดซ่า...คุณตาสุดเจ๋ง ภาค 1 และ 2 (ค.ศ. 2015 และ ค.ศ. 2017)
ตี๋ หลงเกิดที่เมืองซินฮุย มณฑลกวางตุ้ง สาธารณรัฐจีน เริ่มฝึกฝนศิลปะการต่อสู้แบบหวิงชุน และได้รับคัดเลือกให้แสดงภาพยนตร์ของชอว์บราเดอร์ส หลังจบมัธยมต้น ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1968 โดยเริ่มจากบทนักแสดงสมทบในภาพยนตร์เรื่อง เดชไอ้ด้วน ภาค 2 (Return of the One-Armed Swordsman) ที่แสดงนำโดย หวัง หยู่  และมีชื่อเสียงเป็นนักแสดงชั้นนำของชอว์บราเดอร์สคู่กับเดวิด เจียง  มีผลงานแสดงกับชอว์บราเดอร์สมากกว่า 70 เรื่อง
ที่มาของชื่อ ตี๋ หลง

ในวัยเด็กเขาชื่นชอบ อาแล็ง เดอลง (Alain Delon) นักแสดงชาวฝรั่งเศสชื่อดังเป็นอย่างมาก เมื่อเข้ามาอยู่กับค่ายชอว์บราเดอร์สสตูดิโอ เขาจึงไปขอให้โปรดิวเซอร์ตั้งชื่อในการแสดงของเขาให้มีตัวสะกดหรือออกเสียงคล้ายกับคำว่า "เดอลง" (Delon) ฟาง อี้หัว โปรดิวเซอร์หญิงของค่ายจึงตั้งชื่อในการแสดงให้เขาว่า "ตี๋ หลง" ซึ่งมีความหมายดี และเขียนเป็นอักษรพินอินว่า Dí Lóng ซึ่งคล้ายกับ Delon
ผลงานการแสดง > ละครโทรทัศน์

| ปี | ช่อง | เรื่อง | บท | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1995 | ทีวีบี | เปาบุ้นจิ้น | เปาบุ้นจิ้น |  |
| 1996 | ทีวีบี | หน่วยล่า ไอซีเอซี 1996 | จาง เทียนเหริน |  |
| 1998 | ทีวีบี | หน่วยล่า ไอซีเอซี 1998 | จาง เทียนเหริน |  |
| 2003 | หูหนาน ทีวี | องค์หญิงกำมะลอ ภาค 3 | จักรพรรดิเฉียนหลง |  |
| 2004 |  | กระบี่คู่ปราบมาร | หวัง ซีจือ |  |
| 2004 | ซีทีวี | ยอดขุนศึกวีรบุรุษตระกูลหยาง | หยาง เย่ |  |
| 2010 | เอ็นบีเอส | ฉิน เซียงเหลียง | เปาบุ้นจิ้น |  |
| 2010 | เคบีเอส | สืบ แสบ ซ่า...ล่าครบสูตร | นายพลเว่ย |  |
| 2013 |  | Team of Sword (刀子队) |  |  |
| 2020 | หูหนาน ทีวี | นาจา ตำนานเทพพิชิตมาร | ไท้อิดจินหยิน |  |
แหล่งข้อมูลอื่น

Ti Lung ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
ตูโปเลฟ ตู-22

| ตูโปเลฟ ตู-22 |
| --- | --- |

ข้อมูลทั่วไป
บทบาท: เครื่องบินทิ้งระเบิดขนาดกลาง
ชาติกำเนิด:  สหภาพโซเวียต
บริษัทผู้ผลิต: ตูโปเลฟ
ผู้ใช้งานหลัก: กองทัพโซเวียต กองทัพอากาศยูเครน กองทัพอากาศลิเบีย กองทัพอากาศอิรัก
จำนวนที่ผลิต: 311 ลำ
ประวัติ
สร้างเมื่อ: พ.ศ. 2503-2512
เริ่มใช้งาน: พ.ศ. 2505
เที่ยวบินแรก: 7 กันยายน พ.ศ. 2502
ปลดประจำการ: พ.ศ. 2533 (รัสเซีย)
สายการผลิต: ตูโปเลฟ ตู-22เอ็ม
ตูโปเลฟ ตู-22  (อังกฤษ: Tupolev Tu-22 Blinder) (นาโต้ใช้ชื่อรหัสว่าไบลน์เดอร์) เป็นเครื่องบินเจ๊ตทิ้งระเบิดความเร็วเหนือเสียงแบบแรกของสหภาพโซเวียต ประกฎตัวครั้งแรกเมื่อวันแสดงการบินที่มอสโคว์ในปี 1961 องค์การนาโตกำหนดรหัสเป็นไบลน์เดอร์
รายละเอียด ตู-22

ผู้สร้าง (โรงงานสร้าอากาศยานแห่งสหภาพโซเวียต) ปัจจุบันคือบริษัทตูโปเลฟ
ประเภท เจ๊ตทิ้งระเบิด ตรวจการณ์ ลาดตะเวน ความเร็วเหนือเสียง
เครื่องยนต์ เทอร์โบเจ๊ต โดเดรนิน อาร์ดี-7เอ็ม-2 ให้แรงขับเมื่อใช้สันดาปท้าย 11,804 กิโลกรัม
กางปีก 23.17 เมตร
ยาว 41.6 เมตร
สูง 10.13
น้ำหนักเปล่า
น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด 92,000 กิโลกรัม
อัตราเร็วขั้นสูง 1.4 มัค
เพดานบินใช้งาน 13,300 เมตร
ต่อมเหงื่อ

| ต่อมเหงื่อ |
| --- | --- |
ภาพตัดของผิวหนังมนุษย์ โดยมีต่อมเหงื่ออยู่ด้านล่าง
รายละเอียด
คัพภกรรม: Ectoderm
ระบบ: ผิวหนัง
ประสาท: Eccrine: cholinergic sympathetic nerves Apocrine: adrenergic nerves
ตัวระบุ
ภาษาละติน: Glandula sudorifera
MeSH: D013545
TA98: A16.0.00.029
TA2: 7079
FMA: 59152
อภิธานศัพท์กายวิภาคศาสตร์[แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
ต่อมเหงื่อ (อังกฤษ: sweat gland) เป็นต่อมมีท่อซึ่งพบได้ตามผิวหนัง ฝ่ามือ ฝ่าเท้า ทำหน้าที่หลั่งเหงื่อ (sweat) ทำงานภายใต้ระบบประสาทซิมพาเทติกซึ่งจะหลั่งสารสื่อประสาทที่มีชื่อว่า อะซิติลโคลีน (Acetylcholene) ออกมาควบคุม
ต่อมหมวกไต

ต่อมหมวกไต อยู่ด้านบนของไตทั้งสองข้าง
ต่อมหมวกไต (อังกฤษ: adrenal gland,suprarenal gland) เป็นต่อมไร้ท่อ (endocrine gland) ผลิตฮอร์โมนสำคัญๆหลายชนิด เช่น อะดรีนาลิน จะอยู่เหนือไตทั้ง2ข้าง  มีหน้าที่ควบคุมการไหลเวียนของโลหิตและการหดตัวของเลือด 
ต่อมหมวกไตแบ่งได้เป็นสองส่วนคือ
ต่อมหมวกไตส่วนนอก (Adrenal cortex) สร้างฮอร์โมนกลุ่มสเตอรอยด์ได้แก่
กลูโคคอร์ติคอยด์ (glucocorticoid) เพิ่มระดับน้ำตาลในเลือด ควบคุมเมแทบอลิซึมของน้ำตาล ไขมัน ต่อต้านการอักเสบ
อัลโดสเตอโรน (aldosterone) เพิ่มการดูดกลับของเกลือในไต
เทสโทสเตอโรน เพิ่มลักษณะของร่างกายที่เป็นเพศชายและการเติบโต
ต่อมหมวกไตส่วนใน (Adrenal medulla) สร้างฮอร์โมนอีพิเนฟฟริน (Epinephrine) และนอร์อีพิเนฟฟริน (norepinephrine) ซึ่งเป็นฮอร์โมนที่เป็นอนุพันธ์ของกรดอะมิโน มีหน้าที่เพิ่มระดับน้ำตาลและกรดไขมันในเลือด เพิ่มอัตราเมแทบอลิซึม เพิ่มการเต้นของหัวใจ เพิ่มการบีบตัวของเส้นเลือด