stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ศึกค้นหาเชฟกระทะเหล็ก
รูปแบบรายการ > โจทย์วัตถุดิบปริศนา (Secret Ingredient)

เชฟจะต้องทำอาหาร 1 จานจากวัตถุดิบปริศนาที่ทางรายการกำหนดให้ โดยก่อนเริ่มการแข่งขัน หรือระหว่างการแข่งขัน ผู้ชนะในโจทย์ความคิดสร้างสรรค์และการจัดการเวลา (Bidding Battle) ของตอนก่อนหน้า จะได้รับสิทธิพิเศษ หรือไม่ก็สามารถเลือกเชฟ 3 คน ที่จะต้องทำอาหารภายใต้กติกาพิเศษหรือใช้วัตถุดิบปริศนามาทำเพิ่ม หลังจากทำอาหารเสร็จสิ้น คณะกรรมการจะใช้เกณฑ์การตัดสินเรื่องความอร่อย ความคิดสร้างสรรค์ และการชูวัตถุดิบหลัก เพื่อคัดเลือกอาหารจำนวน 2 จานที่แย่ที่สุด ซึ่งจะต้องไปแข่งขันต่อในโจทย์ความคิดสร้างสรรค์และการจัดการเวลา (Bidding Battle) และเลือกจานที่ดีที่สุดอีก 1 จาน โดยเชฟที่เป็นผู้ชนะในรอบนี้จะได้สิทธิพิเศษในการเลือกเชฟอีก 2 คนเพื่อไปแข่งกับเชฟที่ทำอาหารได้แย่ที่สุด 2 คนดังกล่าว ในรอบความคิดสร้างสรรค์และการจัดการเวลา
รูปแบบรายการ > โจทย์ความคิดสร้างสรรค์และการจัดการเวลา (Bidding Battle)

เชฟที่ทำอาหารในโจทย์วัตถุดิบปริศนาได้แย่ที่สุด 2 คน และเชฟอีก 2 คนที่ถูกผู้ชนะจากโจทย์วัตถุดิบปริศนาเลือกให้มาแข่งขันต่อ จะต้องประมูลสิ่งของในการทำอาหาร โดยแลกกับเวลาในการทำอาหารซึ่งมีเวลามากที่สุดที่ 75 นาที โดยจะประมูลครั้งละ 1 อย่าง เชฟที่ประมูลโดยใช้เวลาที่ต้องการใช้ทำอาหารน้อยที่สุดจะได้สิ่งของที่ประมูลได้ ส่วนเชฟที่แพ้การประมูลจะต้องทำอาหารในโจทย์กล่องสุดท้าย ตามเวลาที่ทางรายการกำหนด ซึ่งส่วนใหญ่จะอยู่ที่ 30 นาที หลังจากเสร็จสิ้นการประมูลแล้ว เชฟทั้ง 4 คนจะต้องทำอาหารตามกติกาที่กำหนดให้ภายในเวลาที่ใช้จากการประมูลจำนวน 2 จาน เชฟที่ประมูลได้เวลาในการทำอาหารมากกว่าจะได้เริ่มทำอาหารก่อนเชฟที่ประมูลได้เวลาในการทำอาหารน้อยกว่า และเชฟที่ทำอาหารได้ดีที่สุดในรอบนี้จะเป็นผู้ชนะและได้รับสิทธิพิเศษในโจทย์วัตถุดิบปริศนาของตอนถัดไป ส่วนเชฟที่ทำอาหารผิดพลาดที่สุดจะต้องออกจากการแข่งขัน
กรรมการ > กรรมการหลัก

| กรรมการ | ฤดูกาลที่> 1 | ฤดูกาลที่> 2 |
| --- | --- | --- |
สมศักดิ์ รารองคำ: ✔
หม่อมหลวงภาสันต์ สวัสดิวัตน์: ✔
| มนตรี วิโรจน์เวชภัณฑ์ | ✔ |  |
พงษ์ธวัช เฉลิมกิตติชัย: ✔
| ณัฐวุฒิ ธรรมพันธุ์ |  | ✔ |
กรรมการ > กรรมการรับเชิญ

| กรรมการ | ฤดูกาลที่มา | ตอนที่มา |
| --- | --- | --- |
| ลลนา พานิช | 1 | ฤดูกาลที่ 1 -> 1, 8, 9, 12 |
| ธนินธร จันทรวรรณ | 1 | ฤดูกาลที่ 1 -> 1 |
| หม่อมหลวงขวัญทิพย์ เทวกุล | 1 | ฤดูกาลที่ 1 -> 6 |
| อนันต์โรจน์ ทังสุพานิช | 1 | ฤดูกาลที่ 1 -> 8, 12 |
| เนตรอำไพ สาระโกเศศ | 1 | ฤดูกาลที่ 1 -> 8, 12 |
| Martin Blunos | 1 | ฤดูกาลที่ 1 -> 8 |
| เกริกพล มัสยวาณิช | 1 | ฤดูกาลที่ 1 -> 12 |
ฤดูกาล

| ฤดูกาล | ออกอากาศครั้งแรก | ออกอากาศรอบชิงชนะเลิศ | ผู้ชนะเลิศ | รองชนะเลิศ | ผู้เข้าแข่งขัน (เรียงตามลำดับคนออก) | จำนวนผู้แข่งขัน | จำนวนตอน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | 23 มิถุนายน พ.ศ. 2562 | 15 กันยายน พ.ศ. 2562 | ณัฐวุฒิ ธรรมพันธุ์ | พฤกษ์ สัมพันธวรบุตร  | ชาโนชญ์ มาตะพาบ, ภัทรวรินทร์ ทิมกุล (ถอนตัว), ธฤต ตั้งทรงศิริศักดิ์, ภาวิตา แซ่เจ้า, บรรณ บริบูรณ์, นรี บุณยเกียรติ, สุพัตรา สารสิทธิ์, วายุภักษุ์ ม่วงจร, ณัฐพงศ์ หน่อชูเวช, สหรัฐ แตงไทย, ธนภัทร สุยาว, Anthony C.S. Bish, สราวุธ เนียรวิฑูรย์ | 15 | 12 |
| 2 | 9 สิงหาคม พ.ศ. 2563 | 25 ตุลาคม พ.ศ. 2563 | ธีรภัทร ตียาสุนทรานนท์ | กันต์ยรัตน์ เพียรพอดีตน, ราชวัติ วิเชียรรัตน์ | สมิตา ธนะโสภณ, ขวัญชนก ศรีธาวัชร (ถอนตัว), สุทธิเกียรติ คงคติธรรม, ภูวเดช เตชจิรัฐกาล, ธีรกัญญา ตั้งสุวรรณรังษี, พงษ์ธร หินราชา, ปิยะชาติ พุทธวงษ์, โชติพัฒน์ ใหลสุวรรณ์, โมน ธีระธาดา, จารึก ศรีอรุณ,  ปวีณ์นุช ยอดปรีชาวิจิตร, Teo Zheng 'Enoch' Yi | 15 | 12 |
^ ผู้ที่ไม่ใช่ผู้ชนะที่ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นเชฟกระทะเหล็ก
ดูเพิ่ม

เชฟกระทะเหล็ก ประเทศไทย
ยุทธการกระทะเหล็ก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ของรายการ ศึกค้นหาเชฟกระทะเหล็ก
เว็บไซต์แฟนเพจรายการ ศึกค้นหาเชฟกระทะเหล็ก อย่างเป็นทางการ ที่เฟซบุ๊ก
เว็บไซต์ ช่อง 7 เอชดี
ศูนย์ส่งดาวเทียมซีชาง

| ศูนย์ส่งดาวเทียมซีชาง |
| --- | --- |
西昌卫星发射中心
ศูนย์ส่งดาวเทียมซีชาง
ที่ตั้งภายในมณฑลเสฉวน
ชื่ออื่น: Base 27
ข้อมูลทั่วไป
สถานะ: เสร็จสมบูรณ์
เมือง: ซีชาง จังหวัดเหลียงชาน มณฑลเสฉวน
ประเทศ: จีน
พิกัด: 28°14′45.66″N 102°1′35.60″E﻿ / ﻿28.2460167°N 102.0265556°E﻿ / 28.2460167; 102.0265556
เปิดใช้งาน: 1984
ศูนย์ส่งดาวเทียมซีชาง (อังกฤษ: Xichang Satellite Launch Center) มีชื่อย่อว่า XSLC เป็นสถานที่ปล่อยยานอวกาศของประเทศจีนตั้งอยู่ในนครซีชาง จังหวัดปกครองตนเองชนชาติอี๋ เหลียงชาน ในมณฑลเสฉวน
สถานที่ได้ทำการเปิดใน ค.ศ. 1984 และถูกนำมาใช้เป็นหลักในการปล่อยจรวดด้วยแรงผลักดันที่มีประสิทธิภาพและการสื่อสารสถานีภาคพื้นดิน และดาวเทียมสภาพอากาศ เป็นสถานที่มีความร่วมมือด้านอวกาศของชิโน-ยุโรป ด้วยการปล่อยยานครั้งแรกของ 2 ดาวเทียมวิทยาศาสตร์ คือ ดับเบิลสตาร์ ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2003 เจ้าหน้าที่จีนได้แสดงความสนใจในการดำเนินดาวเทียมระหว่างประเทศที่เพิ่มขึ้นจากการปล่อยยานจาก XSLC
ในปี ค.ศ. 1996 อุบัติเหตุร้ายแรงที่เกิดขึ้นเมื่อจรวดบรรทุกดาวเทียมอินเทลแซต 708 ล้มเหลวในการปล่อยยานจากศูนย์ปล่อยดาวเทียมซีชาง นอกจากนี้ใน ค.ศ. 2007 ได้มีการทดสอบขีปนาวุธต่อต้านดาวเทียมที่เกิดขึ้นจากศูนย์นี้
ดูเพิ่ม

โครงการอวกาศจีน
ศูนย์ส่งดาวเทียมจิ่วเฉฺวียน
ศูนย์ส่งดาวเทียมไท่หยวน
ศูนย์ส่งดาวเทียมเหวินชาง
แหล่งข้อมูลอื่น

Aerial Maps from Google Maps
สกูบี้-ดู ตอน มนต์เพลงแวมไพร์

| สกูบี้-ดู ตอน มนต์เพลงแวมไพร์ |
| --- | --- |
กำกับ: David Block
เขียนบท: Tom Sheppard
อำนวยการสร้าง:   Spike Brandt  Tony Cervone 
นักแสดงนำ:   แฟรง เวลเกอร์  แมททิว ลิลลาร์ด  เกรย์ ดีไลต์  มินดี้ คอห์น 
ผู้จัดจำหน่าย: วอร์เนอร์ พรีเมียร์ & Catalyst Alliance (Thailand)
วันฉาย: 5 เมษายน พ.ศ 2555
ความยาว: 76 นาที
ประเทศ: สหรัฐอเมริกา 
ภาษา: Thai 5.1, Spanish 2.0, Portuguese 2.0, French 5.1 and English 5.1
สกูบี้-ดู ตอน มนต์เพลงแวมไพร์ (อังกฤษ: Scooby-Doo! Music of the Vampire) เป็นภาพยนตร์ที่ทำเพื่อลงวิดีโอโดยเฉพาะในชุดสกูปีดู ออกให้เช่าผ่านทางแอมะซอนอินสแตนต์วิดีโอและไอจูนส์เมื่อวันที่ 22 ธันวาคม ค.ศ. 2011
ให้เสียง

| Voice Actors | Characters |
| --- | --- |
แฟรง เวลเกอร์: สคูบี้-ดู และ เฟรด โจนส์
Matthew Lillard: นอร์วิลล์"แชคกี้" โรเจอร์
Grey DeLisle: แดฟนี่ เบลค
Mindy Cohn: เวลม่า ดิงค์ลัย์
Obba Babatunde: Vampire Actor #4
Jeff Bennett: Vincent Van Helsing and ลอร์ด วัลโดรน่า
Julianne Buescher: Vampire Actor #3 and Kelly Smith
Christian Campbell: Bram
Jim Cummings: ทูลีย์ และ แจสเปอร์
Rob Paulsen: Sheriff, Vampire Actor #2, and Teen Vampire
Mindy Sterling: Lita Rutland
Robert Townsend: Vampire Actor #1
Jim Wise: เฮ็นรี่
Bets Malone: เสียงร้องเพลงของเวลม่า
ศูนย์สื่อมวลชนโอลิมปิกลอนดอน

| ศูนย์สื่อมวลชนโอลิมปิกลอนดอน |
| --- | --- |
London Olympics Media Center
ศูนย์สื่อมวลชนโอลิมปิกลอนดอน (ดำเนินการในช่วงฤดูร้อนที่ลอนดอนโอลิมปิก 2012)

ข้อมูลทั่วไป
ประเภท: กลุ่มอาคาร
เมือง:  กรุงลอนดอน, อังกฤษ
ประเทศ:  สหราชอาณาจักร
เริ่มสร้าง: พ.ศ. 2552
ผู้สร้าง: คณะกรรมการจัดการแข่งขันของลอนดอน
การออกแบบและการก่อสร้าง
สถาปนิก: อัลลายส์แอนด์มอร์ริสัน (Allies and Morrison)
วิศวกร: คาริลเลียน (Carillion)
เว็บไซต์
ศูนย์สื่อมวลชนโอลิมปิกลอนดอน
ภาพถ่ายทางอากาศเมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2554
ศูนย์สื่อมวลชนโอลิมปิกลอนดอน (อังกฤษ: London Olympics Media Center) เป็นสิ่งก่อสร้าง (Complex) ขนาดใหญ่ ตั้งอยู่ทางตะวันออกของกรุงลอนดอน ซึ่งจัดทำขึ้นเป็นพิเศษสำหรับโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 อาคารหลังนี้เป็นศูนย์กลางของสื่อมวลชน ซึ่งเปิดทำการตลอด 24 ชั่วโมง และรองรับเจ้าหน้าที่ของผู้รับสิทธิกระจายเสียงแพร่ภาพการแข่งขัน ช่างภาพและนักข่าว จำนวนมากกว่า 20,000 คน เพื่ออำนวยความสะดวกในการถ่ายทอดวิทยุและโทรทัศน์ สู่ประชาชนทั่วโลกทั้ง 4,000 ล้านคน
อาคารที่มีความยาวถึง 275 เมตรหลังนี้ ตั้งอยู่บริเวณหัวมุมทางตะวันตกเฉียงเหนือของอุทยานโอลิมปิกลอนดอน ใช้ทุนสำหรับการก่อสร้าง 355 ล้านปอนด์ การก่อสร้างเริ่มขึ้นเมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2552 โครงการแล้วเสร็จสมบูรณ์ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2554 (ค.ศ. 2011) โดยมีพิธีเปิดศูนย์อย่างเป็นทางการ เมื่อวันที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2555 (ค.ศ. 2012) นับเป็นสถานที่แรกซึ่งเปิดดำเนินงาน สำหรับกีฬาโอลิมปิกคราวนี้ และให้บริการอย่างต่อเนื่องเป็นเวลา 52 วันระหว่างการแข่งขัน
องค์ประกอบที่สำคัญ

ศูนย์กระจายเสียงแพร่ภาพนานาชาติ (International Broadcast Center; IBC) - แบ่งเป็นห้องส่งโทรทัศน์ 52,000 ตารางเมตร สำหรับผู้ได้รับสิทธิในการถ่ายทอด ร่วมกับพื้นที่สำนักงานอีก 8,000 ตารางเมตร และเพื่อรองรับการทำงานตลอดเวลาของสื่อมวลชนนานาชาติ อาคารแห่งนี้จึงมีที่พักรับรองชั่วคราว พร้อมทั้งห้องแถลงข่าวขนาด 800 ที่นั่ง
ศูนย์สื่อมวลชนหลัก (Main Press Center; MPC) - ประกอบด้วยพื้นที่ปฏิบัติงาน 31,000 ตารางเมตร ซึ่งมีความพร้อมรองรับผู้สื่อข่าวกับช่างภาพ 6,000 คนซึ่งผ่านการลงทะเบียน สำหรับองค์กรที่มิได้ถือสิทธิในการถ่ายทอดระหว่างการแข่งขัน ร่วมกับเจ้าหน้าที่ของไอโอซี และคณะกรรมการจัดการแข่งขันของลอนดอน ซึ่งแบ่งออกเป็น 4 ชั้น
สะพานลอยเชื่อมต่อศูนย์ทั้งสอง - มีความยาว 200 เมตร โดยมีร้านค้าต่างๆ ตั้งอยู่ตลอดแนวเส้นทาง เช่นธนาคาร สำนักข่าว ที่ทำการไปรษณีย์ บริการซักแห้ง ร้านขายยา เป็นต้น และยังมีศูนย์อาหารขนาด 4,000 ที่นั่ง และที่จอดรถจำนวนมาก ตั้งอยู่ในบริเวณพื้นที่ใต้สะพานลอย
แหล่งข้อมูลอื่น

ศูนย์กระจายเสียงแพร่ภาพนานาชาติและศูนย์สื่อมวลชนหลัก เก็บถาวร 2012-07-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ในเว็บไซต์ลอนดอน 2012 เก็บถาวร 2013-02-28 ที่ UK Government Web Archive
ศูนย์ศึกษาวัฒนธรรมร่วมสมัย

ศูนย์ศึกษาวัฒนธรรมร่วมสมัย (อังกฤษ: Centre for Contemporary Cultural Studies) (ย่อว่า:CCCS) เป็นศูนย์วิจัยที่มหาวิทยาลัยเบอร์มิงแฮม อังกฤษ
ก่อตั้งปี 1964 โดย ริชาร์ด ฮอกการ์ท ซึ่งเป็นผู้อำนวยการคนแรก เพื่อศึกษาสาขาวัฒนธรรมศึกษาซึ่งเป็นสาขาใหม่ในขณะนั้น ศูนย์ปิดตัวลงในปี 2002 ท่ามกลางการประท้วงของอาจารย์ นักศึกษา และศิษย์เก่า
ประวัติ

ศูนย์ดังกล่าวนี้เป็นจุดสนใจของสิ่งที่ต่อมารู้จักในชื่อ วัฒนธรรมศึกษาสำนักเบอร์มิงแฮม หรือโดยทั่วไปกว่านั้นในชื่อ วัฒนธรรมศึกษาสายบริเตน
นักทฤษฎีสำนักเบอร์มิงแฮม เช่น สจ๊วต ฮอลล์ เน้นถึงความสัมพันธ์ซึ่งกันและกัน ที่ซึ่งตัวบทวัฒนธรรม แม้จะต่อให้เป็นผลิตภัณฑ์ที่ผลิตแบบมวลชนก็ตาม ได้ตั้งคำถามถึงการแบ่งแยกที่ถูกกำหนดขึ้นระหว่าง "ผู้ผลิต" และ "ผู้บริโภค" ซึ่งปรากฏชัดเจนมากในทฤษฎีวัฒนธรรมอย่างทฤษฎีของ เธโอดอร์ อดอร์โน และ สำนักแฟรงค์เฟิร์ต
แหล่งข้อมูลอื่น

Conditions of their Own Making: An Intellectual History of the Centre for Contemporary Cultural Studies at the University of Birmingham by Norma Schulman เก็บถาวร 2006-10-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
CCCS Publications - Stencilled Papers by CCCS เก็บถาวร 2005-02-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Department of Sociology, University of Birmingham เก็บถาวร 2005-02-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เส้นทางความคิดของ สจ๊วต ฮอลล์ และวัฒนธรรมศึกษา ตอนที่ 1 เก็บถาวร 2010-09-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, 2 เก็บถาวร 2010-09-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, 3 เก็บถาวร 2010-09-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, 4 เก็บถาวร 2010-09-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, นันทวัฒน์ ฉัตรอุทัย, ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร
แหล่งข้อมูลอื่น > เกี่ยวกับการปิดตัวของศูนย์

Save Cultural Studies at Birmingham campaign เก็บถาวร 2007-03-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
"Birmingham's cultural studies department given the chop", article in The Guardian newspaper, 27 June 2002
"Cultural elite express opposition to Birmingham closure", article in The Guardian newspaper, 18 July 2002
"The wrong result", article in The Guardian newspaper, 18 July 2002
Cultural Studies and Sociology at, and after, the closure of the Birmingham School[ลิงก์เสีย], Cultural Studies, 18 (6) 2004: 847-62. By Frank Webster (Head of Department in 2002)
สตาร์เกต ทะลุคนทะลุจักรวาล

| สตาร์เกต ทะลุคนทะลุจักรวาล |
| --- | --- |

กำกับ: โรแลนด์ เอมเมอริค
บทภาพยนตร์:   โรแลนด์ เอมเมอริค  ดีน เดฟลิน 
อำนวยการสร้าง:   ดีน เดฟลิน  โอลิเวอร์ อีเบอร์เลอ  โจเอล บี. ไมเคิลส์ 
นักแสดงนำ:   เคิร์ต รัสเซลล์  เจมส์ สเปเดอร์  เจย์ เดวิดสัน  วีเวกา ลินด์ฟอร์ส 
กำกับภาพ: คาร์ล วอลเตอร์ ลินเดนโลป
ตัดต่อ:   เดริก เบรซิน  ไมเคิล เจ. ดัชตี 
ดนตรีประกอบ: เดวิด อาร์โนลด์
บริษัทผู้สร้าง:   StudioCanal  Centropolis Film Productions  Carolco Pictures 
ผู้จัดจำหน่าย: เมโทร-โกลวิน-เมเยอร์
วันฉาย:   28 ตุลาคม ค.ศ. 1994 (1994-10-28) 
ความยาว: 121 นาที
ประเทศ:   สหรัฐอเมริกา  ฝรั่งเศส 
ภาษา:   อังกฤษ  อียิปต์  อาหรับ  นอร์เวย์  สวีเดน 
ทุนสร้าง: 55 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ทำเงิน: 196.6 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
สตาร์เกต ทะลุคนทะลุจักรวาล (อังกฤษ: Stargate) เป็นภาพยนตร์แนวผจญภัยวิทยาศาสตร์ จากฝรั่งเศส-สหรัฐอเมริกาในปี ค.ศ. 1994 กำกับโดย โรแลนด์ เอมเมอริค ร่วมเขียนบทโดยดีน เดฟลิน และนำแสดงโดย เคิร์ต รัสเซลล์, เจมส์ สเปเดอร์, เจย์ เดวิดสัน และวีเวกา ลินด์ฟอร์ส โดยเป็นภาพยนตร์ภาคแรกในแฟรนไชส์สตาร์เกต ที่ประสบความสำเร็จทางรายได้ จนถูกนำมาสร้างใหม่เป็นภาพยนตร์และซีรีส์โทรทัศน์ในเวลาต่อมา
ภาพยนตร์ได้นำเสนอแนวคิดพื้นฐานเกี่ยวกับ "สตาร์เกต" ซึ่งเป็นอุปกรณ์รูปวงแหวนโบราณที่สามารถเดินทางในอวกาศได้ ผ่านทางรูหนอนไปยังอุปกรณ์ที่มีรูปร่างคล้ายกันในจักรวาล ซึ่งมีพล็อตเรื่องเป็นการนำเสนอทฤษฎีเกี่ยวกับสิ่งมีชีวิตนอกโลกที่มีอิทธิพลต่ออารยธรรมมนุษย์
แหล่งข้อมูลอื่น

สตาร์เกต ทะลุคนทะลุจักรวาล ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
สตาร์เกต ทะลุคนทะลุจักรวาล ที่บ็อกซ์ออฟฟิศโมโจ
สตาร์เกต ทะลุคนทะลุจักรวาล ที่รอตเทนโทเมโทส์
สตาร์เกต ทะลุคนทะลุจักรวาล ที่เมทาคริติก
ศิลปะดัตช์

| --- | --- |
ศิลปะดัตช์

"งานแต่งงานชาวบ้าน"  (ค.ศ. 1567-1568) โดยปีเตอร์ เบรอเคิล (ผู้พ่อ) จิตรกรสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาของเนเธอร์แลนด์: 
ประวัติศาสตร์ของจิตรกรรม ของเนเธอร์แลนด์และฟลานเดอส์
เนเธอร์แลนด์เริ่มแรก  (ค.ศ. 1400-1500): 
เรอแนซ็องส์แบบดัตช์และฟลานเดอส์  (ค.ศ. 1500-84): 
ยุคทองของเนเธอร์แลนด์  (ค.ศ. 1584-1702): 
บาโรกแบบฟลานเดอส์  (ค.ศ. 1585-1700): 
รายชื่อจิตรกรชาวดัตช์
รายชื่อจิตรกรชาวฟลานเดอส์
ศิลปะดัตช์ (อังกฤษ: Dutch art) เป็นการบรรยายประวัติศาสตร์ทัศนศิลป์ของเนเธอร์แลนด์หลังจากสหพันธ์จังหวัดแยกจากฟลานเดอส์มาเป็นสาธารณรัฐเนเธอร์แลนด์ที่รวมทั้งงานเขียนของสมัยเนเธอร์แลนด์เริ่มแรก, ยุคทองของเนเธอร์แลนด์, จิตรกรรมยุคเนเธอร์แลนด์ตอนต้น และจิตรกรรมในคริสต์ศตวรรษที่ 19 และ 20
สมัยเนเธอร์แลนด์เริ่มแรก

บทความหลัก: จิตรกรรมเนเธอร์แลนด์เริ่มแรก
"ยุคเนเธอร์แลนด์ตอนต้น" เป็นจิตรกรรมที่รุ่งเรืองระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 15 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 16 ของสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาตอนเหนือโดยเฉพาะในบริเวณเมืองบรูชและเกนต์ เริ่มในช่วงเวลาเดียวกับที่ยัน ฟัน ไอก์เริ่มอาชีพเรื่อยมาจนถึงงานเขียนโดยคาเรล ฟาน มานเดอร์ (Karel van Mander) เมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 17 และจบลงด้วยจิตรกรรมที่เขียนโดยเคราร์ด ดาฟิด (Gerard David) ราวค.ศ. 1520
สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา

บทความหลัก: จิตรกรรมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาแบบดัตช์และฟลานเดอส์
"สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา" เป็นจิตรกรรมที่รุ่งเรืองในคริสต์ศตวรรษที่ 16 เป็นศิลปะของกลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำ (Low Countries) ที่โต้ตอบศิลปะยุคเรอเนสซองซ์อิตาลี ศิลปินกลุ่มนี้เริ่มจากจิตรกรแมนเนอริสต์อันท์เวิร์พ และฮีเยโรนีมึส โบสเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษจนถึงปลายสมัยจิตรกรแมนเนอริสต์ เช่นฟรันส์ ฟลอริส (Frans Floris) และคาเรล ฟาน มานเดอร์ (Karel van Mander) ในตอนปลาย ซึ่งเป็นศิลปะที่วิวัฒนาการมาจากการเขียนแบบใหม่ในอิตาลีผสมลักษณะการเขียนแบบท้องถิ่นในเนเธอร์แลนด์ของจิตรกรยุคเนเธอร์แลนด์ตอนต้น อันท์เวิร์พกลายเป็นเมืองศูนย์กลางของศิลปะในบริเวณนั้น ศิลปินเช่นยาน มาบิวส์ (Jan Mabuse), มาร์เต็น ฟาน ฮีมสเคิร์ค (Maarten van Heemskerck), ฟรันส์ ฟลอริส (Frans Floris) ต่างก็มีบทบาทในการนำแบบการวาดของอิตาลีเข้ามาผสมกับลักษณะการเขียนของตนเอง นอกจากนั้นจิตรกรเฟล็มมิชและเนเธอร์แลนด์ก็ยังมีบทบาทในการริเริ่มหัวข้อการวาดใหม่ที่กลายมาเป็นที่นิยมกันเช่นจิตรกรรมภูมิทัศน์ และจิตรกรรมชีวิตประจำวัน ตัวอย่างเช่นงานของโยอาคิม พาติเนร์ (Joachim Patinir) ที่มีบทบาทสำคัญในการวิวัฒนาการการเขียนจิตรกรรมภูมิทัศน์ ขณะเดียวกับที่ปิเอเตอร์ บรูเกล (ผู้พ่อ) และ เปียเตอร์ เอิร์ตเซ็น (Pieter Aertsen) ช่วยทำให้จิตรกรรมชีวิตประจำวันเป็นที่นิยมกันอย่างแพร่หลาย
ยุคทองของเนเธอร์แลนด์

บทความหลัก: จิตรกรรมยุคทองของเนเธอร์แลนด์
"ยุคทองของเนเธอร์แลนด์" เป็นสมัยของการเขียนภาพที่รุ่เรืองที่สุดสมัยหนึ่งของจิตรกรรมตะวันตกในคริสต์ศตวรรษที่ 17 ในช่วงนี้มีภาพเขียนออกมาเป็นจำนวนมากจนกระทั่งทำให้ราคาของภาพเขียนตกลงไปมาก ตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1620 จิตรกรรมของเนเธอร์แลนด์มีลักษณะที่แตกต่างอย่างเห็นได้ชัดจากศิลปะบาโรกที่เป็นลักษณะการเขียนแบบเปเตอร์ เปาล์ รือเบินส์ในฟลานเดอส์ที่ไม่ไกลนัก มาเป็นการเขียนที่เป็นความจริงมากขึ้นและมีความคำนึงถึงความเป็นจริงในสิ่งแวดล้อมรอบ ๆ ตัว ประเภทของจิตรกรรมที่เขียนกันก็ได้แก่จิตรกรรมประวัติศาสตร์, ภาพเหมือน, จิตรกรรมภูมิทัศน์, จิตรกรรมภูมิทัศน์เมือง, ภาพนิ่ง และภาพชีวิตประจำวัน ในการวาดภาพสี่อย่างหลังจิตรกรชาวเนเธอร์แลนด์สร้างลักษณะที่เด่นมากจนกลายเป็นผู้นำของจิตรกรรมประเภทนี้ต่อมาอีกถึงสองศตวรรษ นอกจากนั้นภาพเขียนของเนเธอร์แลนด์ก็มักจะเป็นภาพเขียนที่แฝงคำสอน แต่ยุคทองมิได้ฟื้นตัวขึ้นหลังจากการรุกรานของฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1671 แต่ก็มิได้สิ้นสุดลงจนกระทั่งปี ค.ศ. 1710
จิตรกรชาวเนเธอร์แลนด์โดยเฉพาะทางตอนเหนือพยายามกระตุ้นอารมณ์ของผู้ชมภาพโดยการทำให้ผู้ชมมีความรู้สึกใกล้ชิดอย่างลึกซึ้งราวกับเป็นส่วนหนึ่งของผู้ร่วมเหตุการณ์ภายในภาพ
อุปมานิทัศน์ก็เป็นอีกหัวเรื่องหนึ่งที่เป็นนิยมเขียนกัน ซึ่งเป็นภาพที่ใช้สัญลักษณ์ในการสื่อความหมายของภาพ นอกจากนั้นก็เป็นภาพชีวิตประจำวันที่ดูเผินๆ ก็เป็นเพียงภาพที่แสดงกิจการต่างๆ ในชีวิตประจำวันแต่อันที่จริงแล้วเป็นภาพที่มักจะเขียนจากสุภาษิตเนเธอร์แลนด์หรือวลีที่รู้จักกันเพื่อที่จะเป็นการสื่อความหมายทางจริยธรรม ซึ่งบางครั้งก็ยากที่จะตีความหมายในปัจจุบัน
การเขียนภาพเหมือนก็รุ่งเรืองมากในเนเธอร์แลนด์ในคริสต์ศตวรรษที่ 17 ภาพเหมือนมากมายเป็นงานที่จ้างโดยผู้ที่มีฐานะดี นอกจากนั้นก็ยังนิยมการเขียนภาพเหมือนกลุ่มที่มักจะเป็นการจ้างจากสมาคมต่างๆ หรือเจ้าหน้าที่ของรัฐบาล หรือผู้มีตำแหน่งที่ที่นับถือของชุมชน ภาพเขียนกลุ่มส่วนใหญ่จะจ่ายโดยแต่ละบุคคลในภาพ จำนวนที่จ่ายก็ขึ้นอยู่กับตำแหน่งในภาพ ที่อาจจะตั้งแต่หัวถึงเท้าด้านหน้าภาพหรือเพียงใบหน้าข้างหลังภาพ แต่บางครั้งก็จะเฉลี่ยกันจ่ายซึ่งอาจจะทำให้เป็นปัญหาในการวางภาพว่าใครจะเด่นกว่าใคร
คริสต์ศตวรรษที่ 19

ตระกูลการเขียนแบบเฮก (Hague School) เริ่มขึ้นเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 ที่รวมทั้งโยเซฟ อิสราเอลส์ (Jozef Israëls) และเฮนดริค วิลเล็ม เมสดาก (Hendrik Willem Mesdag) การเขียนของยาโคป มอริส (Jacob Maris) แสดงให้เห็นถึงภูมิทัศน์ที่สว่างสดใสแต่อ้างว้างของเนเธอร์แลนด์ที่ฟิลลีป ซิลเค็นกล่าวว่าไม่มีจิตรกรผู้ใดที่ "สามารถแสดงถึงผลของบรรยากาศที่อาบด้วยอากาศและแสงท่ามกลางสายหมอกเบาบาง ...และขอบฟ้าที่ใกลออกไปที่พร่าด้วยด้วยหมอก หรือบรรยากาศทึมในภาพ แต่ก็เรืองด้วยบรรยากาศที่เป็นเนเธอร์แลนด์"
กลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 เป็นสมัยของศิลปะอิมเพรสชันนิสม์อัมสเตอร์ดัม ซึ่งเป็นระยะเวลาเดียวกับศิลปะอิมเพรสชันนิสม์ฝรั่งเศส เป็นสมัยที่จิตรกรแสดงปฏิกิริยาของความรู้สึกทางอารมณ์ต่อสิ่งที่เห็นบนผืนผ้าใบด้วยพู่กัน ศิลปินมักจะเน้นการวาดสิ่งแวดล้อมในชีวิตประจำวันและภาพชีวิตในเมือง
ในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19  อัมสเตอร์ดัมกลายเป็นศูนย์กลางของศิลปะและวรรณกรรม จิตรกรสำคัญของอิมเพรสชันนิสม์อัมสเตอร์ดัมรวมทั้งจอร์จ เฮ็นดริค ไบรท์เนอร์ (George Hendrik Breitner), วิลเล็ม ซวาร์ต (Willem de Zwart), ไอแซ็ค อิสราเอลส์ (Isaac Israëls) และยัน โตโรป (Jan Toorop)
จอร์จ เฮ็นดริค ไบรท์เนอร์เป็นผู้นำการเขียนแบบสัจจะนิยมมาสู่เนเธอร์แลนด์ที่ทำให้เป็นที่ตื่นเต้นกันทั่วไปที่คล้ายคลึงกับกุสตาฟ คอร์แบท์ (Gustave Courbet) และเอดวด มาเนท์ ของฝรั่งเศส ไบรท์เนอร์เป็นผู้มีความสามารถในการเขียนภูมิทัศน์เมืองที่เป็นภาพเช่นไม้ที่กองพะเนินที่ท่าเรือ, การก่อสร้างและรื้อถอนบ้านกลางเมือง, รถรางลากด้วยม้าบน หรือคลองเวลาฝนตก ภาพในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ไบรท์เนอร์ก็มีชื่อเสียงเป็นที่เลื่องลือในเนเธอร์แลนด์ที่จะเห็นได้จากงานแสดงภาพเขียนย้อนหลังในอัมสเตอร์ดัมในปี ค.ศ. 1901 และถ้าอากาศในอัมสเตอร์ดัมมีฝนตกและมัวซัวชาวอัมสเตอร์ดัมก็มักจะกระซิบกันว่า "Echt Breitnerweer" (อย่างกับบรรยากาศของไบรท์เนอร์)
คริสต์ศตวรรษที่ 20

ราวระหว่างปี ค.ศ. 1905 ถึงปี ค.ศ. 1910 ลัทธิผสานจุดสีที่ใช้โดยยาน สลุยเตอร์ส (Jan Sluyters), ปีต โมนดรียาน (Piet Mondriaen) และลีดอ เกสเตล (Leo Gestel) ก็เป็นที่นิยมทั่วไป ระหว่างปี ค.ศ. 1911 ถึง ค.ศ. 1914 ขบวนการศิลปะต่างๆ ก็หลั่งไหลกันเข้ามาในเนเธอร์แลนด์ ที่รวมทั้งบาศก์นิยม, อนาคตนิยม และ การแสดงออกทางอารมณ์  หลังสงครามโลกครั้งที่ 1 ลัทธิเดสตีเจล (De Stijl) ก็ถูกนำเข้ามาโดยทีโอ ฟาน เดิสเบิร์ก (Theo van Doesburg) และปีต โมนดรียาน (Piet Mondriaen) ที่เผยแพร่ศิลปะบริสุทธิ์ที่ใช้แต่เส้นนอนและเส้นยืนและสีหลักเท่านั้น
ดูเพิ่ม

ประวัติศาสตร์ของจิตรกรรม
ศิลปะตะวันตก
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ จิตรกรจากเนเธอร์แลนด์
ระเบียงภาพ > ยุคเนเธอร์แลนด์ตอนต้น

"ฉากแท่นบูชาโรแลง"
ราวปี ค.ศ. 1434
ยัน ฟัน ไอก์
"ฉากแท่นบูชาเมรอด"
ราวปี ค.ศ. 1425
โรเบิร์ต กัมปิน
"พระเยซูคืนชีพ"
ราวปี ค.ศ. 1455
ดีร์ก เบาตส์
"พระแม่มารีและพระบุตร"
ราวปี ค.ศ. 
เอเดรียน อิเซ็นบรันดท์
(Adriaen Isenbrandt)
"การชื่นชมของแมไจ"
โรเจียร์ ฟาน เดอ เวย์เด็น
ระเบียงภาพ > ยุคทองของเนเธอร์แลนด์

"บทเรียนกายวิภาคของนายแพทย์ตึลป์"
ราวปี ค.ศ. 1632 
แร็มบรันต์
"สาวใส่ต่างหูมุก"
ค.ศ. 1665
โยฮันเนส เฟอร์เมร์
"ผู้บริหารสมาคมพ่อค้าไวน์"
ราวปี ค.ศ. 1663
เฟอร์ดินันด์ โบล
"As the Old Sing, So Twitter the Young"
ราวปี ค.ศ. 1665
ยัน สเตน
"Les patineurs"
ราวปี ค.ศ. 1645
ยัน ฟัน โคเยิน
ระเบียงภาพ > ยุคเรอเนสซองซ์ของเนเธอร์แลนด์และเฟล็มมิช

"นักเล่นกล"
ราวปี ค.ศ. 1475-1480
ฮีเยโรนีมึส โบส
"ชัยชนะแห่งความตาย"
ปีเตอร์ เบรอเคิล (ผู้พ่อ)
"ภาพเหมือนของแมรีแห่งกีส"
ราวปี ค.ศ. 
คอร์นีลล์ เด ลิออง
"เล่นหมากรุก"
ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 16
ลูคัส ฟาน เลย์เด็น
"โทมนัสกับร่างพระเยซู"
ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 16
แบร์นาร์ด ฟาน โอร์ลีย์
ระเบียงภาพ > คริสต์ศตวรรษที่ 19 และ 20

"ภูมิทัศน์กับชาวนา"
ราวปี ค.ศ. 1889-1810
ฟินเซนต์ ฟัน โคค
"ถนนซิงเกิลในอัมสเตอร์ดัม"
ราวปี ค.ศ. 1897
จอร์จ เฮ็นดริค ไบรท์เนอร์
"Bois de Boulogne"
ค.ศ. ?
ไอแซ็ค อิสราเอลส์
"Delftsche Slaolie"
ค.ศ. 1893 
ยัน โตโรป
"Jodenbuurt in Amsterdam"
ค.ศ. 1889
เอดวด ฮิลเวอร์ดิงค์ (Eduard Hilverdink)
| ด ค กจิตรกรรมในศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ทั่วไป:  ปรัชญาศิลปะ  จิตรกรรมแบ่งตามสมัย  จิตรกรรมแบ่งตามประเภท  จิตรกรรมแบ่งตามหัวเรื่อง  จิตรกรรมแบ่งตามคริสต์ทศวรรษ  งานสะสมของพิพิธภัณฑ์ต่าง ๆ 
ประเภท:  จิตรกรรมฝาผนัง  จิตรกรรมแผง  บานพับภาพ  จิตรกรรมสีน้ำมัน  จิตรกรรมภูมิทัศน์  ฉากแท่นบูชา  หนังสือวิจิตร  ภาพนิ่ง 
หัวเรื่อง:  คริสต์ศาสนา  พระคัมภีร์  นักบุญ  ประวัติศาสตร์  ตำนานเทพ  อุปมานิทัศน์  ชีวิตประจำวัน  ภาพเหมือน  ภาพเหมือนตนเอง  ภูมิทัศน์  ภาพเหมือนตนเอง  จิตรกรรมจากวรรณกรรม  ความตาย 
สมัย:  คริสเตียนเริ่มแรก  กอทิก  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  เนเธอร์แลนด์เริ่มแรก  ยุคทองของเนเธอร์แลนด์  บารอก  จริตนิยม  สถาบัน  ลัทธิคลาสสิกใหม่  แบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  สมัยใหม่ 
คริสต์ทศวรรษ:  1390  1400  1410  1420  1430  1440  1450  1460  1470  1480  1490  1500  1510  1520  1530  1540  1550  1560  1570  1580  1590  1600  1610  1620  1630  1640  1650  1660  1670  1680  1690  1700  1710  1720  1730  1740  1750  1760  1770  1780  1790  1800  1810  1820  1830  1840  1850  1860  1870  1880  1890  1900  1910  1920  1930  1940  1950  1960  1970  1980  1990  2000  2010  2020 
 จิตรกรที่มีบทความเกี่ยวกับภาพเขียน  จิตรกรที่มีรายชื่อศิลปะ  จิตรกรแบ่งตามสมัย  จิตรกรแบ่งตามคริสต์ศตวรรษ  จิตรกรแบ่งตามประเภท  จิตรกรแบ่งตามสัญชาติ งานประติมากรรม  งานศิลปกรรม 
"อาหารเช้ากับกุ้งมังกร" โดยวิลเล็ม เคลสซูน เฮดา (คริสต์ศตวรรษที่ 17)
"The Dam, Amsterdam" (ราว ค.ศ . 1895) โดยจอร์จ เฮ็นดริค ไบรท์เนอร์
สมาคมเภสัชกรรมแห่งไอร์แลนด์

สมาคมเภสัชกรรมแห่งไอร์แลนด์ (อังกฤษ: Pharmaceutical Society of Ireland ;PSI)  คือองค์กรเภสัชกร และชุมชนเภสัชกรรมตามกฎหมายของไอร์แลนด์ นอกจากนี้ยังมีภารกิจพัฒนาเภสัชกรใหม่ในต่างประเทศ การจดทะเบียนกับสมาคมฯ เป็นสิ่งสำคัญในในการปฏิบัติการทางเภสัชกรรมในไอร์แลนด์
แหล่งข้อมูลอื่น

The Pharmaceutical Society of Ireland เก็บถาวร 2010-12-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
พญาเก้าเกื่อน

| พญาเก้าเกื่อน> กษัตริย์น่าน  องค์ที่ 2 แห่งราชวงศ์ภูคา |
| --- | --- |
ราชาภิเษก: พ.ศ. 1846
ครองราชย์: พ.ศ. 1846 - พ.ศ. 1848
รัชกาล: 2 ปี
ก่อนหน้า: พญาขุนฟอง
ถัดไป: นางพญาแม่ท้าวคำปิน

ประสูติ: ราวพุทธศตวรรษที่ 18
พิราลัย: ณ เมืองย่าง
พระราชชายา: พระนางคำปินมหาเทวี
พระราชบุตร: พญาผานอง
ราชวงศ์: ราชวงศ์ภูคา
พระราชบิดา: พญาขุนฟอง
พระราชมารดา: พระนางคำแดงเทวี
พญาเก้าเกื่อน หรือเจ้าเก้าเกื่อน เป็นกษัตริย์น่าน หรือเจ้าผู้ครองเมืองวรนคร (เมืองปัว) องค์ที่ 2 ราชวงศ์ภูคา ต่อจากพระบิดา พญาขุนฟอง และต่อมาได้ไปครองเมืองย่าง ต่อจากเจ้าหลวงพญาภูคา ผู้เป็นปู่
พระประวัติ

ครั้นต่อมาไม่นาน พญาขุนฟอง (พระบิดา) ก็พิราลัย เสนาอำมาตย์ใน เมืองวรนคร (ปัว) ก็อุสาราชาภิเศก เป็น พญาเก้าเกื่อน ครองเมืองวรนคร ต่อมา เจ้าหลวงพญาภูคา (ผู้เป็นปู่) ที่ครองเมืองย่างมานานแล้ว ก็คิดจะสละราชสมบัติ ให้พญาเก้าเกื่อน ผู้เป็นพระนัดดา ครองเมืองย่างต่อ ต่อมาพญาภูคา จึงใช้นางกำนัล 2 คนมาอาราธนา พญาเก้าเกื่อน เจ้าผู้ครองเมืองวรนคร ไปเป็นเจ้าผู้ครองเมืองย่าง ด้วยความเกรงใจพระอัยกา (ปู่) เจ้าหลวงพญาภูคาก็ตอบตกลง แล้วก็ได้มอบให้ นางพญาแม่ท้าวคำปิน ขณะที่ทรงครรถ์ (ท้อง) ผู้เป็นชายา ให้ครองเมืองวรนครต่อ และฝากเสนาอำมาตย์ ให้ดูแลเมืองวรนคร ต่อไป ต่อมาพญาเก้าเกื่อนก็เสด็จถึง เมืองย่าง เจ้าหลวงพญาภูคาและเสนาอำมาตย์ทั้งหลายในเมืองย่างก็ อุสาราชาภิเศก พญาเก้าเกื่อน ให้ครองราชสมบัติเมืองย่าง ส่วนเจ้าหลวงพญาภูคา ที่เสวยเมืองย่างมานาน หลังจากนั้นก็สละราชสมบัติให้ พญาเก้าเกื่อน ครองต่อ ไม่นานท่านก็พิราลัยเมื่อปี พ.ศ. 1880 รวมระยะเวลาปกครองเมืองย่าง 68 ปี
พระอิศริยยศ

กษัตริย์ครองเมืองวรนคร ต่อจากพระบิดา พญาขุนฟอง
กษัตริย์ครองเมืองย่าง ต่อจากพระอัยกา เจ้าหลวงพญาภูคา
ดูเพิ่ม

รายพระนามเจ้าผู้ครองนครน่าน
ศูนย์เรียนรู้

ศูนย์เรียนรู้ (อังกฤษ: information commons) คือการเปลี่ยนแปลงของห้องสมุดหลายแห่งในประเทศไทยที่มีการปรับปรุงบริการ การตกแต่งภายในและภายนอกรวมทั้งมีการเรียกชื่อห้องสมุดเสียใหม่ว่าศูนย์เรียนรู้ หลายแห่งยังใช้ชื่อสำนักหอสมุด สำนักวิทยบริการ หอสมุด)