stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โรบิน ฟัน แปร์ซี
สถิติอาชีพ > นานาชาติ

| ทีมชาติ | ปี | ลงแข่ง | ประตู |
| --- | --- | --- | --- |
| เนเธอร์แลนด์ | 2005 | 7 | 1 |
| เนเธอร์แลนด์ | 2006 | 12 | 6 |
| เนเธอร์แลนด์ | 2007 | 4 | 0 |
| เนเธอร์แลนด์ | 2008 | 10 | 5 |
| เนเธอร์แลนด์ | 2009 | 8 | 2 |
| เนเธอร์แลนด์ | 2010 | 11 | 5 |
| เนเธอร์แลนด์ | 2011 | 9 | 6 |
| เนเธอร์แลนด์ | 2012 | 10 | 6 |
| เนเธอร์แลนด์ | 2013 | 10 | 10 |
| เนเธอร์แลนด์ | 2014 | 15 | 8 |
| เนเธอร์แลนด์ | 2015 | 5 | 1 |
| เนเธอร์แลนด์ | 2016 | 0 | 0 |
| เนเธอร์แลนด์ | 2017 | 1 | 0 |
| รวม | รวม | 102 | 50 |
เกียรติประวัติ > สโมสร

ยูฟ่าคัพ (1): 2001–02
KNVB Cup: 2017–18 รองชนะเลิศ: 2002–03
Johan Cruyff Shield: 2018
เอฟเอคัพ (1): 2004–05
เอฟเอคอมมิวนิตีชีลด์ (1): 2004
พรีเมียร์ลีก (1): 2012–13
เอฟเอคอมมิวนิตีชีลด์ (1): 2013
เกียรติประวัติ > ทีมชาติ

ฟุตบอลโลก 2010 รองชนะเลิศ อันดับ 1
ฟุตบอลโลก 2014 รองชนะเลิศ อันดับ 2
เกียรติประวัติ > รางวัลส่วนตัว

KNVB Best Young Talent Award (1): 2000–01
Dutch Football Talent of the Year (1): 2001–02
Premier League Player of the Month (5): November 2005, October 2009, October 2011, December 2012, April 2013
Rotterdam Sportsman of the Year (1): 2006
BBC Goal of the Month (5): September 2006, December 2008, December 2011, August 2012, April 2013
Arsenal Top Goalscorer (4): 2006–07, 2008–09, 2010–11, 2011–12
Arsenal Player of the Year (2): 2008–09, 2011–12
Arsenal Goal of the Season (2): February 2011 vs Barcelona, December 2011 vs Everton
UEFA Euro 2008 Bronze Boot
Premier League Golden Boot Landmark Award (3): 2011–12 (10 goals),[130] 2011–12 (20 goals),[131] 2011–12 (30 goals)
Premier League Golden Boot (2): 2011–12, 2012–13
PFA Players' Player of the Year (1): 2011–12
PFA Fans' Player of the Year (1): 2011–12
Premier League PFA Team of the Year (2): 2011–12, 2012–13
FWA Footballer of the Year (1): 2011–12
ESM Team of the Year (1): 2011–12
Sir Matt Busby Player of the Year (1): 2012–13
Manchester United Goal of the Season (1): April 2013 vs Aston Villa
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
โรบิน ฟัน แปร์ซี – สถิติการลงแข่งจากสหพันธ์ฟุตบอลระหว่างประเทศ (FIFA) (ในภาษาอังกฤษ)
โรบิน ฟัน แปร์ซี ที่ WorldFootball.net
Robin van Persie's statistics for the Netherlands Voetbalstats.NL (ในภาษาดัตช์)
สถิติของ โรบิน ฟัน แปร์ซี ที่ Soccerbase
| ก่อนหน้า |  | โรบิน ฟัน แปร์ซี |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| สก็อต พาร์กเกอร์ |  | นักฟุตบอลยอดเยี่ยมของสมาคมผู้สื่อข่าวอังกฤษ  (พ.ศ. 2554-2555) |  | แกเร็ธ เบล |
| แกเร็ธ เบล |  | นักฟุตบอลยอดเยี่ยมของพีเอฟเอ  (พ.ศ. 2553-2554) |  | แกเร็ธ เบล |
ฟัน แปร์ซี กับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดใน ค.ศ. 2013
ฟัน แปร์ซีขณะฝึกซ้อมร่วมกับทีมชาติเนเธอร์แลนด์
เบรตต์ ยัง (นักร้อง)

| เบรตต์ ยัง |
| --- | --- |
เบรตต์ ยัง ในปี 2015
ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: เบรตต์ ชาลส์ ยัง
เกิด:  (1981-03-23) 23 มีนาคม ค.ศ. 1981 (43 ปี) แอนาไฮม์, ออเรนต์เคาน์ตี รัฐแคลิฟอร์เนีย
แนวเพลง: คันทรีป็อป
อาชีพ: นักร้อง นักแต่งเพลง
ช่วงปี: 2007–ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: BMLG

เว็บไซต์: www.brettyoungmusic.com
นักดนตรี
เบรตต์ ชาลส์ ยัง (อังกฤษ: Brett Charles Young) (เกิด 23 มีนาคม ค.ศ. 1981) เป็นนักร้องและนักแต่งเพลงคันทรีป็อปชาวอเมริกันจากออเรนต์เคาน์ตี รัฐแคลิฟอร์เนีย เขาเคยเป็นพิตเชอร์เบสบอลที่วิทยาลัย และใช้เวลาแต่งเพลงหลังได้รับบาดเจ็บ อีพีชุดแรกของเขาผลิตโดย แดนน์ ฮัฟฟ์ ออกจำหน่ายโดยสังกัดรีพับลิกแนชวิลล์ ในวันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2016 ซิงเกิลเปิดตัว "สลีปวิทเอาต์ยู" ออกจำหน่ายในวันที่ 11 เมษายน
ชีวิตช่วงแรก

ยังเกิดในแอนาไฮม์ ออเรนจ์เคาน์ตี เขาเคยเรียนที่แคลวารีแชเพลไฮสกูลในคอสตาเมซา รัฐแคลิฟอร์เนีย และโอลมิส เออร์วินแวลลีย์คอลเลจ และมหาวิทยาลัยเฟรสโนสเตต เขาเริ่มร้องเพลงช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1990 เมื่อเขาได้มาร้องแทนนักร้องนำของวงในระหว่างการประชุมชาวคริสเตียนที่ไฮสกูล
ยังเคยเป็นพิตเชอร์ในทีมกีฬาเบสบอลประจำโรงเรียน และนำทีมจนเป็นแชมป์สหพันธ์นักกีฬาระหว่างโรงเรียนแคลิฟอร์เนีย (CIF) เขาเข้าเรียนที่โอลมิสโดยใช้ทุนนักกีฬาเบสบอลในปี ค.ศ. 1999 หลังจากปฏิเสธข้อเสนอจากทีมแทมพาเดวิลเรส์ และมินนีโซตาทวินส์ ในการแข่งขันกีฬาเบลบอลฤดูกาลเดียวในปี ค.ศ. 2000 เขาได้รับจดหมายให้เป็นตัวแทนนักกีฬ่าและได้รับชัยชนะ 2 ครั้ง เซฟได้ 2 ครั้ง เขาเป็นนักกีฬาให้เออร์วินแวลลีย์อีกหนึ่งฤดูกาลก่อนย้ายไปที่เฟรสโน อย่างไรก็ตาม อาชีพนักกีฬาของเขาจบลงหลังจากข้อศอกได้รับบาดเจ็บขณะอยู่ที่เฟรสโนเมื่อปี ค.ศ. 2003
งานดนตรี

ยังเคยกล่าวว่า เขาได้รับแรงบันดาลใจจากเกวิน เดอกรอว์หลังจากเขาได้ฟังเพลงจากอัลบั้ม แชเรียต และตัดสินใจเข้าวงการดนตรี ยังออกอีพีไร้สังกัด ใช้ชื่อตนเองเป็นชื่ออีพี บรรจุเพลงสี่เพลง ในปี ค.ศ. 2007 ออกอีพีชื่อเมกบีลีฟในปี ค.ศ. 2011 ตามมาด้วยอัลบั้มเบรตต์ ยัง อัลบั้มออนไฟร์ และโบรเคนดาวน์ ในปี ค.ศ. 2012-13
ยังย้ายไปอยู่แนชวิลล์ หลังจากอยู่ในลอสแอนเจลิสนานแปดปี ไม่นานนัก เขาได้เซ็นสัญญากับสังกัดบิกแมชีนเลเบลกรุป ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2015
งานดนตรี > 2016-ปัจจุบัน: เบรตต์ ยัง อีพี และอัลบั้มแรก

ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2016 ยังออกอีพีโดยใช้ชื่อตนเอง บรรจุเพลงหกเพลง "สลีปวิทเอาต์ยู" ออกเป็นซิงเกิลแรกจากอีพีในเดือนเมษายน ค.ศ. 2016 ยังเขียนเพลงร่วมกับจัสติน เอบแบช  และเคลลี อาร์เชอร์ ซิงเกิลที่สอง "อินเคสยูดิดดึนต์โนว์" ออกในวันที่ 9 มกราคม ค.ศ. 2017 ขึ้นอันดับหนึ่งบนชาร์ตคันทรีแอร์เพลย์ ซิงเกิลที่สาม "ไลก์ไอเลิฟด์ยู" ออกสู่คลื่นวิทยุคันทรีในวันที่ 17 กรกฎาคม ค.ศ. 2017
ในวันที่ 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2017 ยังออกสตูดิโออัลบั้มแรกชื่อ เบรตต์ ยัง อัลบั้มผลิตโดยแดนน์ ฮัฟฟ์ และจำหน่ายโดยสังกัดบิกแมชีนเลเบลกรุป อัลบั้มเปิดตัวที่อันดับสองบนชาร์ตท็อปคันทรีอัลบั้ม
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
เสวียนจั้ง

| เสวียนจั้ง (พระถังซัมจั๋ง) |
| --- | --- |
ภาพของเสวียนจั้ง ของญี่ปุ่นสมัยคามาคุระ (ช่วงศตวรรษที่ 14)
ส่วนบุคคล
เกิด: 6 เมษายน พ.ศ. 1145 ลั่วหยาง, มณฑลเหอหนาน, ประเทศจีน
มรณภาพ: 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 1207 (61 ปี) Tongchuan, มณฑลส่านซี, ประเทศจีน
ศาสนา: พุทธ
สำนัก: East Asian Yogācāra
ตำแหน่งชั้นสูง
 ศิษย์ Kuiji 
เสวียนจั้ง ภิกษุ(จีน: 玄奘; พินอิน: Xuánzàng; 6 เมษายน พ.ศ. 1145 – 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 1207) หรือที่รู้จักในนิยายไซอิ๋วว่า ถังซัมจั๋ง (จีน: 唐三藏)
ท่านเป็นชาวเมืองลั่วหยาง มีนามฆราวาสว่า เฉินฮุย เสียงแต้จิ๋วว่า ตั้งฮุย (หรือ ฮุย แซ่ตั้ง) สนใจพุทธศาสนามาแต่เด็ก ผนวชเป็นสามเณรเมื่ออายุ 13 ปี ได้รับสมณฉายาว่า ‘เสวียนจั้ง’ ออกเสียงง่าย ๆ อย่างลิ้นคนไทยว่า สวนจั้ง หรือเสียนจั้ง ก็ได้ เสียงแต้จิ๋วว่า ‘เหี้ยนจัง’ หมายถึง ‘รุ่งเรืองด้วยความลึกซึ้ง’ ตรงกับภาษาบาลีว่า ‘คัมภีรวิโรจน์’
พระธรรมเถราตรีปิฏกาจารยมหาญาณโมกษะเทวะ (สมณศักดิ์ที่ได้รับจากนาลันทาสังฆารามและฉายาภิกษุในภาษาสันสกฤต) แห่งวัดมหากรุณาธิคุณาราม  เป็นพระภิกษุที่บำเพ็ญศีล สมาธิ ปัญญา มาแต่เยาว์ เมื่อเติบใหญ่ขึ้นจึงได้ออกเดินทาง โดยได้เขียนเป็นบันทึกการเดินทางไว้ด้วย ซึ่งเขียนขึ้นในปี พ.ศ. 1183 (ค.ศ. 646) มีชื่อว่า "ต้าถังซีโหยวจี้" (大唐西游记) แปลว่า "จดหมายเหตุการเดินทางสู่ดินแดนตะวันตกของมหาราชวงศ์ถัง" โดยในนั้นเล่าถึงการเดินทางที่ไปพบปะกับภูมิประเทศที่แตกต่างออกไป สภาพผู้คน วัฒนธรรมที่หลากหลาย น่าสนใจ รวมไปถึงการทหารและการเมืองการปกครอง โดยการเดินทางไปศึกษาพุทธศาสนาและศาสตร์ความรู้ต่างๆที่ทวีปอินเดีย เมื่อเดินทางกลับมาประเทศจีน ได้นำพระสูตรทั้งมหายานและเถรวาทกลับมาด้วยกว่า 600 ม้วน เพื่อกลับมาแปลเป็นภาษาจีน
ประวัติ

เสวียนจั้ง มีชื่อเดิมว่า 陈祎 เฉินอี เป็นชาวมณฑลเหอหนาน เมื่อเยาว์วัยได้ติดตามพี่ชายคนที่สอง ซึ่งบวชเป็นพระภิกษุในเมืองลั่วหยาง และได้รับเลือกให้เป็นนาคหลวง บรรพชาเป็นสามเณรเมื่ออายุ 13 ปี และมีความสามารถในการแสดงธรรมเป็นอย่างมาก  เมื่อสิ้นราชวงศ์สุย และเปลี่ยนเป็นราชวงศ์ถังแล้ว ท่านจึงตัดสินใจเดินทางไปแสวงธรรมในประเทศอินเดีย ได้ออกเดินทางเมื่อปี พ.ศ. 1170
เสวียนจั้ง (พระถังซัมจั๋ง)ได้ศึกษาพระธรรมที่มหาวิทยาลัยนาลันทา และจาริกแสวงบุญในอินเดีย  นานถึง 11 ปี รวมระยะเวลาไปกลับทั้งสิ้น 19 ปี เป็นระยะทางกว่า 5 หมื่นลี้ ส่งให้จดหมายเหตุชิ้นนี้ของท่านนั้นอุดมไปด้วยข้อมูลต่างๆ เกี่ยวกับดินแดนในเอเชียกลางและเอเชียใต้เมื่อพันกว่าปีที่แล้วกว่า 138 แว่นแคว้น โดยในจำนวนนี้มี 110 แคว้นที่ท่านเดินทางไปด้วยตนเอง ขณะที่อีก 28 แคว้นนั้นท่านบันทึกจากคำบอกเล่าของผู้อื่น นับเป็นบันทึกทางประวัติศาสตร์ที่สำคัญยิ่ง
เสวียนจั้ง (พระถังซัมจั๋ง) ได้ศึกษาเล่าเรียนที่วัดนาลันทา ประเทศอินเดียเป็นเวลา 5 ปี ระหว่างที่พำนักอยู่ในอินเดีย เป็นที่เคารพนับถือของพระเจ้าหรรษวรรธนะ (King Harshavardhana) เป็นอย่างมาก พระองค์ได้จัดให้มีการอภิปรายครั้งยิ่งใหญ่เกี่ยวกับพุทธศาสนา  และได้เชิญพระถังซัมจั๋งเป็นองค์ปาฐกคนหนึ่งด้วย ปรากฏว่าไม่มีผู้ใดโต้แย้งคำอภิปรายของพระถังซัมจั๋งเลย  การอภิปรายครั้งนี้ทำให้ชื่อเสียงของพระถังซัมจั๋งเป็นที่เลื่องลือ ได้รับยกย่องว่ามีความรู้ในสุตตันปิฎก วินัยปิฎก และอภิธรรมปิฎกเป็นเลิศ ต่อมาในปี ค.ศ. 645 จึงได้เดินทางกลับประเทศจีนซึ่งเป็นรัชสมัยของฮ่องเต้ถังไท่จง
เสวียนจั้ง (พระถังซัมจั๋ง)เดินทางกลับจีนพร้อมทั้งนำพระไตรปิฎกฉบับภาษาสันสกฤตกลับมาด้วย ท่านเดินทางถึงเมืองหลวงของจีนคือ เมืองฉางอาน ในปี พ.ศ. 1188 ในสมัย พระเจ้าถังไท่จง พระองค์ทรงเป็นปราชญ์ผู้เลื่อมใสในพระพุทธศาสนา จึงทรงอุปถัมภ์การแปลพระไตรปิฎก จากภาษาสันสกฤตเป็นภาษาจีน และ พระเจ้าถังไท่จงได้ทรงอาราธนาพระถังซัมจั๋งให้เขียนบันทึกการเดินทางไปอินเดีย จึงปรากฏหนังสือเรื่อง ต้าถังซีวีจี้ ในรัชกาลต่อมาพระเจ้าถังเกาจง พระองค์ทรงรับอุปถัมภ์งานแปลพระไตรปิฎกต่อ พระถังซัมจั๋งดำเนินงานต่อไปจนมรณภาพในปี พ.ศ. 1207
กล่าวกันว่า กษัตริย์ของ 18 ประเทศในชมพูทวีปรวมทั้งพระเจ้าหรรษวรรธนะอาลัยอาวรณ์พระถังซัมจั๋งมาก ได้จัดงานเลี้ยงส่งให้นานถึง 75 วัน และมีคนมาร่วมงานครั้งนี้เกือบล้านคน  ขณะที่พระถังซัมจั๋งจะออกเดินทาง กษัตริย์ของทั้ง 18 ประเทศและข้าราชการระดับน้อยใหญ่ตามมาส่งเป็นระยะทางไกลถึง 30 ลี้  และหลังจากพระถังซัมจั๋งออกเดินทางได้ 3 วัน พระเจ้าหรรษวรรธนะและกษัตริย์ Kumara Bhaskaravarman ยังควบม้าตามมาส่งถึงกลางทางอีกด้วย
พระถังซัมจั๋งเดินทางถึงเมืองฉางอันในวันที่ 24 มกราคม ค.ศ. 645 ฮ่องเต้ถังไท่จงมีพระราชบัญชาให้ข้าราชการระดับน้อยใหญ่ ภิกษุและภิกษุณีมาให้การต้อนรับนอกเมืองฉางอันในระยะ 10 ลี้ ฮ่องเต้ถังไท่จงเรียกให้เข้าเฝ้า 2 ครั้ง และเชิญชวนให้ลาสิกขาบทเพื่อมาช่วยงานราชการแผ่นดิน แต่พระถังซัมจั๋งปฏิเสธคำเชิญชวนนั้น และได้ใช้เวลาร่วม 20 ปีในการแปลพระไตรปิฎกที่อัญเชิญมาจากประเทศอินเดียจากภาษาบาลี-สันสกฤตเป็นภาษาจีน
พระถังซัมจั๋งถึงแก่มรณภาพเมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 664 รวมอายุได้ 62 ปี 42 พรรษา  ฮ่องเต้ถังเกาจง (ฮ่องเต้องค์ใหม่) ทรงรำพึงว่าพระองค์ได้สูญเสียสมบัติอันมีค่าของชาติไป วันที่ทำพิธีฝังศพพระถังซัมจั๋ง มีประชาชนมาร่วมงานถึงล้านคน และคืนนั้นมีประชาชนอยู่เฝ้าหลุมศพถึง 3 หมื่นคน
พระถังซัมจั๋งในวรรณคดี

พระถังซัมจั๋ง ภาคนิยายไซอิ๋ว (西游记) เป็นผู้มีบุญมาเกิด โดยลอยมาตามน้ำ พระภิกษุรูปหนึ่งเก็บได้ และเลี้ยงให้เติบใหญ่ โดยเป็นผู้ที่ใฝ่ในพระธรรมมาตั้งแต่ยังเล็ก เมื่อเติบใหญ่จึงได้บวชเรียน มีชื่อเสียงทางด้านศีล สมาธิ ปัญญา จนกระทั่งได้รับการอุปถัมภ์จากถังไท่จงฮ่องเต้ กษัตริย์แห่งราชวงศ์ถัง ผู้ที่เลื่อมใสในพุทธศาสนา นับถือเป็นน้องชายบุญธรรม ให้ใช้ชื่อว่า "ถังซัมจั๋ง" และได้รับมอบหมายให้เป็นผู้ไปอัญเชิญพระไตรปิฎก ณ ชมพูทวีป อันห่างไกล
ตลอดระยะเวลาการเดินทาง พระถังซัมจั๋ง ต้องเผชิญกับอุปสรรคนานัปการ เชื่อว่าเนื้อของพระถังซัมจั๋งกินแล้วอายุยืนหมื่นปี พระถังซัมจั๋งจึงมักถูกพวกปีศาจจับตัวบ่อยครั้ง
แหล่งข้อมูลอื่น

หนังสือเส้นทางสายแพรไหม พระถังซัมจั๋ง เก็บถาวร 2007-03-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กบุคคลศักดิ์สิทธิ์ในคติพุทธศาสนาแบบจีน |
| --- | --- | --- |
| พระพุทธเจ้า |  พระศากยมุนีพุทธะ (Shìjiā Fó)  พระอมิตาภพุทธะ (Āmítuó Fó)  พระไภษัชยคุรุฯ (Yàoshī Fó)  พระไวโรจนพุทธะ (Pílú Zhēnǎ Fó)  |  |
| พระโพธิสัตว์ |  พระแม่กวนอิมมหาโพธิสัตว์ (พระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์)  พระมัญชุศรีโพธิสัตว์ (Wénshūshili)  พระสมันตภัทรโพธิสัตว์ (Pǔxián)  พระกษิติครรภโพธิสัตว์ (ตี้จ้างหวัง)  พระมหาสถามปราปต์โพธิสัตว์ (Dàshìzhì)  พระวัชรปาณีโพธิสัตว์ (Jīngāng Shǒu)  ปู๊กุ่ยผู่สัก (พระศรีอริยเมตไตรย)  พระจุนทีโพธิสัตว์ (Zhǔntí)  |  |
| เทพเจ้า |  จตุโลกบาล (ซื่อเทียนหวัง)  กวนอู (สังฆรามโพธิสัตว์, เฉียหลันผูซ่า)  พระเวทโพธิสัตว์, พระสกันทะ (Wéituó)  พระยม (Yán Wáng)  จี้กง  สุธนกุมาร (Shan Cai)  ธิดาพญามังกร (Long Nü)  พระแม่มริจิ (Mólìzhītiān)  เสี่ยอึ้งกง  |  |
| ภิกษุ |  พระมหากัสสปะ  พระอานนท์  พระมหาโมคคัลลานะ  พระโพธิธรรม (ตั๊กม้อ)  An Shigao  พระเสวียนจั๋ง (พระถังซำจั๋ง)  Fǎxiǎn  พระอี้จิง  Shàn Dào  Huìguǒ  จักรพรรดิฮั่นหมิง  จักรพรรดิเหลียงอู่  สิบแปดอรหันต์  |  |
 พุทธศาสนามหายาน  นิกายสุขาวดี  นิกายฉาน (เซ็น)  ลัทธิตันตระ  เทววิทยาจีน  ศาสนาพุทธในประเทศจีน
โสภี พรรณราย

| สุรภี โพธิสมภรณ์ |
| --- | --- |
เกิด: 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2499 (68 ปี) กรุงเทพมหานคร
นามปากกา: โสภี พรรณราย
อาชีพ: นักเขียน
แนว: นวนิยาย
โสภี พรรณราย เป็นนามปากกาของ สุรภี  โพธิสมภรณ์ (นก) นักเขียนนวนิยายไทย มีผลงานที่ถูกนำไปสร้างเป็นละครโทรทัศน์หลายต่อหลายเรื่อง
สุรภีเป็นชาวกรุงเทพมหานคร จบการศึกษาบัญชีจากโรงเรียนพณิชยการพระนคร และด้านการบริหารทั่วไป จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง ผลงานประพันธ์เรื่องแรกคือเรื่อง แฝดสาวเจ้าเสน่ห์ เขียนเป็นตอน ๆ ตีพิมพ์ในนิตยสารดรุณี ในฐานะนักเขียนสมัครเล่น ต่อมาเมื่อนิตยสารดรุณีปิดตัวลง ก็หยุดเขียนไป 1 ปี กระทั่งได้รับคำแนะนำจากคุณบำรุง สำนักพิมพ์รวมสาส์น แนะนำให้ไปเขียนนิตยสารภาพยนตร์บันเทิง จึงเริ่มเขียนนวนิยายเรื่อง "ปิ่นมุก" และเขียนต่อมาอีก 1-2 เรื่อง จากนั้นได้ลาออกจากงานประจำเพื่อนมาเขียนนวนิยายอย่างเดียว
จูราสสิค พาร์ค 3

| จูราสสิค พาร์ค 3 |
| --- | --- |

กำกับ: โจ จอห์นสตัน
เขียนบท: ปีเตอร์ บัคห์แมน อเล็กซานเดอร์ เพนย์ จิม เทย์เลอร์
สร้างจาก: วละครที่สร้างขึ้น โดย ไมเคิล ไครช์ตัน
อำนวยการสร้าง: แคทลีน เคนเนดี แลร์รี แฟรนโก
นักแสดงนำ:   แซม นีล  วิลเลียม เอช. เมซี  เทอา เลโอนี  อเล็สซานโดร นิโวลา  เทรเวอร์ มอร์แกน  ไมเคิล เจเตอร์ 
กำกับภาพ: เชลลีย์ จอห์นสัน
ตัดต่อ: โรเบิร์ต ดัลวา
ดนตรีประกอบ: ดอน เดวิส
บริษัทผู้สร้าง: Amblin Entertainment 
ผู้จัดจำหน่าย: ยูนิเวอร์แซลสตูดิโอส์
วันฉาย:   18 กรกฎาคม ค.ศ. 2001 (2001-07-18) 
ความยาว: 93 นาที
ประเทศ: สหรัฐ
ภาษา: อังกฤษ
ทุนสร้าง: $93 ล้านดอลลาร์สหรัฐฯ
ทำเงิน: $368.8 ล้านดอลลาร์สหรัฐฯ
ก่อนหน้านี้: เดอะ ลอสต์ เวิลด์ จูราสสิค พาร์ค
ต่อจากนี้: จูราสสิค เวิลด์
จูราสสิค พาร์ค 3 (อังกฤษ: Jurassic Park III) เป็นภาพยนตร์ในแนววิทยาศาสตร์ในปี 2001 เป็นภาพยนตร์ภาคต่อจาก จูราสสิค พาร์ค: กำเนิดใหม่ไดโนเสาร์ และ เดอะ ลอสต์ เวิลด์: จูราสสิค พาร์ค แฟรนไชส์คลาสสิคของสตีเวน สปีลเบิร์ก ซึ่งในภาคสามนี้ได้ โจ จอห์นสตัน มาเป็นผู้กำกับแทน ภาพยนตร์นำแสดงโดย แซม นีล, อเล็สซานโดร นิโวลา, วิลเลียม เอช. เมซี, เทอา เลโอนี และ เทรเวอร์ มอร์แกน
เรื่องย่อ

การผจญภัยเริ่มต้นสู่ความระทึกเมื่อ ดร.อลัน แกรนท์ (แซม นีล) นักโบราณคดีผู้เชี่ยวชาญเรื่องไดโนเสาร์ ยอมรับข้อเสนอของมหาเศรษฐีนักผจญภัย (วิลเลี่ยม เอช.เมซี่) และภรรยา (เทอา เลโอนี) ให้เป็นไกด์พาพวกเขาบินชมทั่วเกาะอิสลา ชอร์น่า แหล่งเพาะพันธุ์ไดโนเสาร์ของบริษัทอินเจนในอดีต จนเมื่อทั้งหมดตกค้างอยู่บนเกาะอันตรายแห่งนี้ ดร.แกรนด์ จึงได้รู้ว่าคณะผู้ร่วมเดินทางของเขา หาใช่ลูกทัวร์ธรรมดาอย่างที่พวกเขาอ้าง และคราวนี้ จูราสสิค พาร์ค 3 ไดโนเสาร์พันธุ์ดุ เหล่าสัตว์ยุคล้านปีเจ้าของพื้นที่บนเกาะตัวจริงพวกมันฉลาดกว่า ว่องไวกว่า และดุร้ายกว่าที่ใคร ๆ เคยนึกถึง
พฤกษศาสตร์

ผลจันทน์เทศ (Myristica fragrans)
พฤกษศาสตร์ (อังกฤษ: Botany) หรือ ชีววิทยาของพืช (อังกฤษ: Plant Biology) หรือ วิทยาการพืช, พืชศาสตร์ (อังกฤษ: Plant Science) เป็นสาขาวิชาหนึ่งของชีววิทยา ที่ศึกษาเกี่ยวกับพืชและการเจริญเติบโต พฤกษศาสตร์มีขอบเขตการศึกษาที่กว้างขวางครอบคลุมตั้งแต่พืช สาหร่าย และเห็ดรา ศึกษาทั้งในด้านโครงสร้าง การเจริญเติบโต การสืบพันธุ์ เมแทบอลิซึม โรค และคุณสมบัติทางเคมีและความสัมพันธ์ทางวิวัฒนาการระหว่างกลุ่มต่าง ๆ การศึกษาทางด้านพฤกษศาสตร์เริ่มต้นจากความรู้ที่สืบต่อกันมา  จากการจำแนกพืชที่กินได้ พืชสมุนไพรและพืชมีพิษ เป็นศาสตร์ที่เก่าแก่สาขาหนึ่งของวิทยาศาสตร์ จากความสนใจในเรื่องพืชของบรรพบุรษทำให้ปัจจุบันจำแนกสิ่งมีชีวิตในด้านพฤกษศาสตร์มากกว่า 550,000 ชนิดหรือสปีชีส์
ขอบเขตและความสำคัญของพฤกษศาสตร์

ดังเช่นสิ่งมีชีวิตอื่น ๆ พืชก็สามารถศึกษาได้จากหลายแง่มุม ทั้งในด้านโมเลกุล พันธุศาสตร์ หรือชีวเคมี และศึกษาได้ตั้งแต่ระดับออร์แกเนลล์ เซลล์ เนื้อเยื่อ อวัยวะ ต้นพืช ประชากร ไปจนถึงระดับชุมชนหรือสังคมของพืช ในแต่ละระดับเหล่านี้ นักพฤกษศาสตร์อาจสนใจศึกษาได้ทั้งในด้านการจัดหมวดหมู่ (อนุกรมวิธาน) ด้านโครงสร้าง (กายวิภาคศาสตร์) หรือด้านหน้าที่ (สรีรวิทยา) ของส่วนต่าง ๆ ของพืช
ในอดีตนั้น สิ่งมีชีวิตทั้งหมดจะถูกจำแนกให้อยู่ในกลุ่มพืชหรือกลุ่มสัตว์ พฤกษศาสตร์จึงครอบคลุมสิ่งมีชีวิตทั้งหมดที่ไม่ได้ถูกพิจารณาให้อยู่ในกลุ่มสัตว์ สิ่งมีชีวิตบางจำพวกซึ่งครั้งหนึ่งเคยอยู่ในสาขาพฤกษศาสตร์ไม่ได้ถูกจัดอยู่ในอาณาจักรพืชมานานแล้วได้แก่ เห็ดรา (วิทยาเห็ดรา) แบคทีเรีย (วิทยาแบคทีเรีย) ไวรัส (วิทยาไวรัส) และสาหร่ายเซลล์เดียว ซึ่งกลุ่มสาหร่ายเซลล์เดียวถูกจัดส่วนหนึ่งของโพรทิสตาในปัจจุบัน อย่างไรก็ตาม นักพฤกษศาสตร์ยังคงให้ความสำคัญกับสิ่งมีชีวิตเหล่านี้ เห็ดรา ไลเคน แบคทีเรีย และโพรทิสที่มีกระบวนการสังเคราะห์ด้วยแสงยังถูกจัดให้อยู่ในวิชาพฤกษศาสตร์เบื้องต้น
การศึกษาพืชมีความสำคัญมากเพราะพืชเป็นสิ่งมีชีวิตชนิดแรก ๆ บนโลก พืชสร้างแก็สออกซิเจน อาหาร เชื้อเพลิง และยา ซึ่งทำให้สิ่งมีชีวิตชั้นสูงกว่ารวมทั้งมนุษย์สามารถดำรงชีวิตอยู่ได้ พืชยังดูดกลืนแก๊สคาร์บอนไดออกไซด์ในกระบวนการสังเคราะห์ด้วยแสง ซึ่งเป็นแก๊สที่เป็นสาเหตุของปรากฏการณ์เรือนกระจก ความรู้และความเข้าใจเกี่ยวกับพืชมีความสำคัญต่ออนาคตของสังคมมนุษย์ดังต่อไปนี้
การผลิตอาหารให้แก่ประชากรมนุษย์ที่กำลังเพิ่มจำนวนมากขึ้น
ความเข้าใจในกระบวนการพื้นฐานของชีวิต
การผลิตยาและวัสดุต่าง ๆ เพื่อรักษาโรคภัยไข้เจ็บและโรคด้านอื่น ๆ
ความเข้าใจในการเปลี่ยนแปลงของสิ่งแวดล้อม
ขอบเขตและความสำคัญของพฤกษศาสตร์ > การผลิตอาหารให้แก่โลก

ความจริงแล้วอาหารทุกอย่างที่เรารับประทานล้วนมาจากพืช ทั้งโดยตรงจากอาหารหลักจำพวกแป้ง ข้าว รวมทั้งผักและผลไม้ หรือโดยอ้อมผ่านทางปศุสัตว์ซึ่งกินพืชเป็นอาหาร ความหมายอีกนัยหนึ่งคือ พืชเป็นรากฐานของห่วงโซ่อาหารเกือบทุกห่วงโซ่ หรือที่นักนิเวศวิทยาเรียกว่า ลำดับขั้นแรกของอาหาร ความเข้าใจในการผลิตอาหารของพืชมีความสำคัญต่อการผลิตอาหารให้แก่คนทั่วโลก และเก็บรักษาอาหารไว้สำหรับอนาคต แต่พืชไม่ได้มีประโยชน์ต่อมนุษย์ทุกชนิด วัชพืชบางชนิดสร้างปัญหาในการเกษตรกรรม และนักพฤกษศาสตร์ก็พยายามศึกษาเพื่อหาวิธีลดผลกระทบให้น้อยที่สุด
ขอบเขตและความสำคัญของพฤกษศาสตร์ > ความเข้าใจในกระบวนการพื้นฐานของชีวิต

พืชเป็นสิ่งมีชีวิตที่เหมาะสมและสะดวกต่อการศึกษากระบวนการพื้นฐานต่าง ๆ ของสิ่งมีชีวิต (ตัวอย่างเช่นการแบ่งเซลล์และการสังเคราะห์โปรตีน) โดยไม่มีปัญหาทางจริยธรรมจากการศึกษาในสัตว์หรือมนุษย์ กฎการถ่ายทอดทางพันธุกรรมของเกรกอร์ โยฮัน เม็นเดิล ก็ได้รับการค้นพบโดยการศึกษาด้วยวิธีนี้ โดยศึกษาจากการถ่ายทอดลักษณะของถั่วลันเตา
ขอบเขตและความสำคัญของพฤกษศาสตร์ > การผลิตยาและวัสดุต่าง ๆ

ยารักษาโรคและสารที่มีผลต่อประสาทอย่างเช่น กัญชา กาเฟอีน และนิโคติน ส่วนใหญ่แล้วได้มาจากพืชโดยตรง ตัวอย่างเช่น ยาแอสไพริน ซึ่งสกัดจากสารจากเปลือกของต้นหลิว อาจมีวิธีรักษาโรคภัยไข้เจ็บโดยใช้พืชอีกหลายวิธีที่ยังรอการค้นพบอยู่ เครื่องดื่มที่นิยมอย่างกาแฟ ช็อคโกแลต และชา ก็มาจากพืชเช่นกัน เครื่องดื่มแอลกอฮอล์ส่วนใหญ่ก็ได้จากการหมักพืชอย่างเช่นข้าวบาร์เลย์ มอลต์ และองุ่น
นอกจากนี้ พืชยังเป็นแหล่งของวัสดุธรรมชาติมากมาย เช่น ฝ้าย ไม้ กระดาษ ลินิน น้ำมันพืช และยาง ผลิตภัณฑ์ผ้าไหมจะไม่เกิดขึ้นหากไม่มีการเพาะปลูกต้นหม่อน และไม่นานมานี้ อ้อยและพืชอื่น ๆ ก็ถูกใช้เป็นแหล่งของเชื้อเพลิงชีวภาพ ซึ่งเป็นทางเลือกใหม่นอกเหนือไปจากเชื้อเพลิงฟอสซิล
ขอบเขตและความสำคัญของพฤกษศาสตร์ > ความเข้าใจในการเปลี่ยนแปลงของสิ่งแวดล้อม

พืชสามารถทำให้เราเข้าใจการเปลี่ยนแปลงในสิ่งแวดล้อมได้จากหลายทาง ได้แก่
ความเข้าใจในการทำลายถิ่นที่อยู่อาศัย และการสูญพันธุ์ของสิ่งมีชีวิต มีความสำคัญต่อการจัดหมวดหมู่และการศึกษาอนุกรมวิธานของพืชได้อย่างถูกต้องและสมบูรณ์
พืชมีการตอบสนองต่อรังสีอุลตราไวโอเลต จึงใช้ศึกษาและตรวจสอบการลดลงของโอโซนได้
การศึกษาวิเคราะห์ละอองเกสรจากซากดึกดำบรรพ์ของพืช ช่วยให้นักวิทยาศาสตร์จำลองสภาพภูมิอากาศในอดีต และทำนายสภาพอากาศในอนาคตได้
การบันทึกและวิเคราะห์ช่วงเวลาของวัฎจักรชีวิตของพืช มีความสำคัญต่อการศึกษาปรากฏการณ์และการเปลี่ยนแปลงของภูมิอากาศ
ไลเคน ซึ่งเป็นสิ่งมีชีวิตที่ไวต่อสภาพอากาศ สามารถใช้ตรวจวัดมลภาวะได้
ศัพทมูลวิทยา

พฤกษศาสตร์ตามความหมายของพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542 มีความหมายว่า วิชาว่าด้วยต้นไม้ พฤกษศาสตร์มาจากคำว่า พฤกษ (พฺรึกสะ) หมายถึงต้นไม้ มีรากศัพท์มาจากภาษากึ่งบาลีกึ่งสันสกฤตจาก วฺฤกฺษ ในภาษาสันสกฤตและ รุกฺข ในภาษาบาลี กับคำว่า ศาสตร์ (สาด) หมายถึงระบบวิชาความรู้ มีรากศัพท์มาจากภาษาสันสกฤต
ประวัติศาสตร์ของพฤกษศาสตร์ > พฤกษศาสตร์ยุคแรก

อินเดียโบราณ มีการค้นพบการจำแนกพืชขึ้นเป็นครั้งแรกในคัมภีร์ฤคเวทซึ่งแบ่งพืชออกเป็น ไม้ต้น ไม้ล้มลุกที่มีประโยชน์ต่อมนุษย์ และไม้เลื้อย ซึ่งในภายหลังได้ถูกแบ่งย่อยออกไปอีกเป็น 8 กลุ่มในคัมภีร์เวทอาธารวา คือ ไม้ที่กิ่งแผ่กว้าง ไม้ที่ใบเป็นกระจุกและยาว ไม้พุ่ม ไม้ที่แผ่ราบ ไม้ใบเลี้ยงเดี่ยว ไม้เลื้อย ไม้ที่มีกิ่งก้านมาก ไม้ที่มีปุ่มปมซับซ้อน ผลงานทางด้านสรีรวิทยาของพืชที่สำคัญในสมัยอินเดียตอนกลางประกอบด้วย the Prthviniraparyam of Udayana, Nyayavindutika of Dharmottara, Saddarsana-samuccaya of Gunaratna และ Upaskara of Sankaramisra
จีนโบราณ บันทึกรายชื่อพืชและพืชที่นำมาปรุงยามีมาหลังสงครามระหว่างแคว้น (481-221 ก่อนคริสต์ศักราช) แพทย์จีนจำนวนมากตลอดศตวรรษได้เขียนบันทึกเกี่ยวกับความรู้ทางด้านการปรุงยาสมุนไพร ในสมัยราชวงศ์ฮั่น มีงานเขียนของคัมภีร์หวงตี้เน่ยจิง และแพทย์จีน จาง จงจิ่งที่มีชื่อเสียงมากในคริสต์ศตวรรษที่ 2 ในคริสต์ศตวรรษที่ 11 นักวิทยาศาสตร์และรัฐบุรุษ ซูซ่ง และ เฉิน โค่ว ได้รวบรวมวิธีการรักษาโรคด้วยพืชสมุนไพรรวมกับการใช้แร่ธาตุอีกด้วย
กรีกโรมัน ผลงานทางด้านพฤกษศาสตร์ในแถบยุโรปมีมาราว 300 ปีก่อนคริสต์ศักราช ทีโอฟราตัสมีงานเขียนสองเล่มที่สำคัญคือ On the History of Plants และ On the Causes of Plants หนังสือสองเล่มนี้ส่งผลให้เกิดการศึกษาทางด้านพฤกษศาสตร์มากขึ้น นายแพทย์ชาวโรมันเขียนหนังสือรวบรวมการรักษาด้วยสมุนไพรซึ่งเป็นหลักฐานสำคัญที่แสดงถึงความรู้ทางพฤกษศาสตร์ของกรีกโรมัน
ประวัติศาสตร์ของพฤกษศาสตร์ > พฤกษศาสตร์สมัยกลาง

อัล ดินาวาริ นักพฤกษศาสตร์ชาวเคิร์ด เป็นผู้ก่อตั้งอาหรับพฤกษศาสตร์ ผลงานของเขาคือ หนังสือพืช เขาได้อธิบายถึงลักษณะพืชอย่างน้อย 637 ชนิดและได้อภิปรายเกี่ยวกับพัฒนาการของพืชตั้งแต่การงอกจนกระทั่งตาย อธิบายช่วงระยะเวลาการเจริญเติบโตของพืช การออกดอกและผลของต้นไม้แต่ละชนิด
หนังสือ ฮีสทอเรีย แพลนทารัม ของทีโอฟราตัส เป็นข้อมูลที่ใช้อ้างอิงทางพฤกษศาสตร์ในหลายศตวรรษต่อมา และได้ถูกปรับปรุงขึ้นประมาณปี 1200 โดย Giovanni Bodeo da Stapelio ซึ่งได้เพิ่มข้อคิดเห็นและวาดรูปประกอบ
มหาวิทยาลัยที่มีการเปิดสอนในประเทศไทย

ปัจจุบันในประเทศไทยมีหลักสูตรการศึกษาด้านพฤกษศาสตร์ตั้งแต่ปริญญาตรีไปจนถึงปริญญาเอก และหนึ่งหลักสูตรปริญญาโทนานาชาติ 
ในปีการศึกษา 2553 มีคณาจารย์ในสาขารวมทั้งสิ้น 66 ท่าน และนักศึกษาระดับปริญญาตรีจำนวน 141 คน จาก 3 มหาวิทยาลัย
ภาควิชาพฤกษศาสตร์ คณะวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย คณาจารย์ 30 คน
วิทยาศาสตรบัณฑิต วท.บ (พฤกษศาสตร์), B.Sc (Botany)
วิทยาศาสตร์มหาบัณฑิต วท.ม (พฤกษศาสตร์), M.Sc (Botany)
วิทยาศาสตรดุษฎีบัณฑิต วท.ด (พฤกษศาสตร์), D.Sc (Botany)
ภาควิชาพฤกษศาสตร์ คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ คณาจารย์  19 คน
วิทยาศาสตรบัณฑิต วท.บ (พฤกษศาสตร์), B.Sc (Botany)
วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต วท.ม (พฤกษศาสตร์), M.Sc (Botany)
ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต ปร.ด (พฤกษศาสตร์), Ph.D (Botany)
ภาควิชาพฤกษศาสตร์ คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล คณาจารย์ 12 คน
วิทยาศาสตรบัณฑิต วท.บ (พฤกษศาสตร์), B.Sc (Plant Science)
วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต วท.ม (วิทยาการพืช) หลักสูตรนานาชาติ, M.Sc (Plant Science) international program
ดูเพิ่ม

| --- | --- |
 เกษตรกรรม  เครื่องเทศ  ชีววิทยา  พืช  ไม้ดอก:  ผลไม้  วนศาสตร์  สมุนไพร  สวนพฤกษศาสตร์  
อาหารแทบทุกชนิดที่เรารับประทานมาจากพืชอย่างเช่นข้าว ซึ่งเป็นเหตุผลหนึ่งที่ทำให้สาขาวิชาพฤกษศาสตร์เป็นหัวข้อการศึกษาวิจัยที่สำคัญ
เกรกอร์ โยฮัน เม็นเดิล บิดาแห่งวิชาพันธุศาสตร์ จากการศึกษาต้นถั่วลันเตา
การเรียนการสอนของภาควิชาพฤกษศาสตร์ คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
รัฐเซาท์แคโรไลนา

| รัฐเซาท์แคโรไลนา South Carolina |
| --- | --- |
รัฐ
State of South Carolina
   ธง ตรา
สมญา: The Palmetto State
คำขวัญ: Dum spiro spero* (ละติน, 'ในขณะที่ยังหายใจ ฉันมีความหวัง') Animis opibusque parati† (ละติน, 'พร้อมทั้งจิตวิญญาณและทรัพยากร')
เพลง: "แคโรไลนา"; "เซาท์แคโรไลนาออนมายไมนด์"
แผนที่สหรัฐเน้นรัฐเซาท์แคโรไลนา
ประเทศ: สหรัฐ
สถานะก่อนเป็นรัฐ: Province of South Carolina
เข้าร่วมสหรัฐ: 23 พฤษภาคม ค.ศ. 1788 (รัฐที่ 8)
เมืองหลวง: โคลัมเบีย
เมืองใหญ่สุด: ชาร์ลสตัน
มหานครใหญ่สุด: กรีนวิลล์ (ผสมและปริมณฑล) โคลัมเบีย (ปริมณฑล)
การปกครอง
 • ผู้ว่าการ: เฮนรี แมคมาสเตอร์ (R)
 • รองผู้ว่าการ: พาเมลา อีเวตต์ (R)
สภานิติบัญญัติ: General Assembly
 • สภาสูง: วุฒิสภา
 • สภาล่าง: สภาผู้แทนราษฎร
ฝ่ายตุลาการ: South Carolina Supreme Court
สมาชิกวุฒิสภา: ลินด์ซีย์ เกรแฮม (R) ทิม สก็อตต์ (R)
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร: ริพับลิกัน 6 คน เดโมแครต 1 คน
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 32,020 ตร.ไมล์ (82,932 ตร.กม.)
 • พื้นดิน: 30,109 ตร.ไมล์ (77,982 ตร.กม.)
 • พื้นน้ำ: 1,911 ตร.ไมล์ (4,949 ตร.กม.)  6%
อันดับพื้นที่: อันดับที่ 40
ขนาด
 • ความยาว: 260 ไมล์ (420 กิโลเมตร)
 • ความกว้าง: 200 ไมล์ (320 กิโลเมตร)
ความสูง: 350 ฟุต (110 เมตร)
ความสูงจุดสูงสุด (เขาแซสซาฟราส): 3,560 ฟุต (1,085 เมตร)
ความสูงจุดต่ำสุด (มหาสมุทรแอตแลนติก): 0 ฟุต (0 เมตร)
ประชากร (2021)
 • ทั้งหมด: 5,190,705 คน
 • อันดับ: อันดับที่ 23
 • ความหนาแน่น: 172.4 คน/ตร.ไมล์ (66.6 คน/ตร.กม.)
 • อันดับความหนาแน่น: อันดับที่ 19
 • ค่ามัธยฐานรายได้ครัวเรือน: 50,570 ดอลลาร์สหรัฐ
 • อันดับรายได้: อันดับที่ 41
ภาษา
 • ภาษาทางการ: อังกฤษ
เขตเวลา: UTC−05:00 (ตะวันออก)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC−04:00 (EDT)
อักษรย่อไปรษณีย์: SC
รหัส ISO 3166: US-SC
อักษรย่อเดิม: S.C.
ละติจูด: 32°2′ N ถึง 35°13′ N
ลองจิจูด: 78°32′ W ถึง 83°21′ W
เว็บไซต์: sc.gov
เซาท์แคโรไลนา (อังกฤษ: South Carolina, เสียงอ่านภาษาอังกฤษ: /ˈsaʊθ ˌkær əˈlaɪ nə/) เป็นรัฐของสหรัฐ ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศ ติดต่อกับมหาสมุทรแอตแลนติก ชื่อของรัฐตั้งตั้งตามชื่อของ พระเจ้าชาลส์ที่ 2 แห่งอังกฤษ โดยคำว่า กาโรลุส (Carolus) เป็นภาษาละตินของคำว่า ชาลส์ (Charles) ประชากรในรัฐมี 4,198,068 (ข้อมูล พ.ศ. 2547) เมืองหลวงของรัฐชื่อโคลัมเบีย และเมืองสำคัญอื่นคือชาร์ลสตัน