stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สมัยการบูรณะ
สมัยการบูรณะของประธานาธิบดีแกรนต์ > การดำเนินคดีกลุ่มคูคลักซ์แคลน

กระทรวงยุติธรรมของแกรนต์ทำลายกลุ่มคูคลักซ์แคลน แต่ในระหว่างการดำรงตำแหน่งทั้งสองวาระของเขา คนผิวดำกลับสูญเสียความเข้มแข็งทางการเมืองในภาคใต้ ในเดือนตุลาคม ประธานาธิบดีแกรนต์ระงับอำนาจ ฮาเบอัส คอร์ปุส ในส่วนหนึ่งของรัฐเซาท์แคโรไลนา และเขายังส่งกองทัพของรัฐบาลกลางไปช่วยเหลือเจ้าหน้าที่ตำรวจ ซึ่งกำลังเริ่มดำเนินคดีกับคูคลักซ์แคลน เอเคอร์แมน อัยการสูงสุด ซึ่งมาแทนที่เอเบนีเซอร์ อาร์. ฮอร์ ซึ่งถูกแกรนต์กดดันให้ลาออกไป เอเคอร์แมนมีความกระตือรือร้นที่จะทำลายกลุ่มแคลน เอเคอร์แมนกับเจ้าหน้าที่ตำรวจของเซาท์แคโรไลนาจับกุมสมาชิกแคลนกว่า 470 คน แต่สมาชิกแคลนหลายร้อยคนที่ผู้นำกลุ่มแคลนที่ร่ำรวยได้หลบหนีออกจากรัฐ เอเคอร์แมนส่งคืนคำฟ้องของสมาชิกแคลนมากกว่า 3,000 คำฟ้องทั่วภาคใต้ และได้รับการตัดสินลงโทษ 600 รายการสำหรับผู้ที่กระทำความผิดที่เลวร้ายที่สุด ในปีค.ศ. 1872 แกรนต์บดขยี้กลุ่มแคลน และชาวอเมริกันเชื้อสานแอฟริกาได้ลงคะแนนเสียงอย่างสันติด้วยจำนวนผู้เลือกตั้งตอนใต้ที่มากขึ้นเป็นประวัติการณ์ จอร์จ เฮนรี วิลเลียมส์ อัยการสูงสุดซึ่งมาแทนที่เอเคอร์แมน ซึ่งถูกแกรนต์กดดันให้ลาออกด้วยแรงกดดันบางอย่างในรัฐบาล วิลเลียมส์ได้ระงับการดำเนินคดีกับกลุ่มแคลนในนอร์ธแคโรไลนาและเซาท์แคโรไลนาในฤดูใบไม้ผลิปี ค.ศ. 1873 ก่อนการเลือกตั้งในปีค.ศ. 1874 เขาได้เปลี่ยนแนวทางการดำเนินคดีกับกลุ่มแคลน การดำเนินคดีด้านสิทธิพลเมืองยังคงดำเนินต่อไป แต่มีคดีและการพิพากษาลงโทษน้อยลงทุกปี แม็คฟีลีซึ่งเขียนชีวประวัติเชิงวิจารณ์แกรนต์อธิบายว่า แกรนต์รู้สึกไม่สบายใจกับความกระตือรือร้นที่จะดำเนินคดีต่อกลุ่มแคลนของเอเคอร์แมน และไม่ต้องการที่จะถูกมองว่าเป็นเผด็จการทหารที่บดขยี้ภาคใต้ให้ยอมจำนน โดยเฉพาะอย่างยิ่งช่วงเลือกตั้งที่กำลังจะเกิดขึ้น
สมัยการบูรณะของประธานาธิบดีแกรนต์ > รัฐบัญญัตินิรโทษกรรม ค.ศ. 1872

นอกเหนือจากการต่อสู้เพื่อสิทธิพลเมืองของชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกันแล้ว ประธานาธิบดีแกรนต์พยายามประนีประนอมกับชาวใต้ผิวขาวด้วยจิตวิญญาณของแอพโพมาท็อกซ์ (การต่อสู้ครั้งสุดท้ายของสงครามกลางเมือง) เพื่อให้ชาวใต้สงบลง ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1872 ประธานาธิบดีแกรนต์ได้ลงนามในรัฐบัญญัตินิรโทษกรรม ซึ่งคืนสิทธิทางการเมืองให้แก่อดีตสมาชิกสมาพันธรัฐ ยกเว้นอดีตเจ้าหน้าที่สมาพันธรัฐไม่กี่ร้อยคน แกรนต์ต้องการให้ผู้มีสิทธิลงคะแนนและมีเสรีภาพในการพูด แม้ว่าพวกเขาจะมี "มุมมองด้านสีผิวและชาติกำเนิด" ก็ตาม
สมัยการบูรณะของประธานาธิบดีแกรนต์ > รัฐบัญญัติสิทธิพลเมือง ค.ศ. 1875

รัฐบัญญัติสิทธิพลเมือง ค.ศ. 1875 เป็นหนึ่งในการกระทำครั้งสุดท้ายของรัฐสภาและประธานาธิบดีแกรนต์เพื่อพยายามรักษากระบวนการบูรณะและความเท่าเทียมกันสำหรับชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกา ร่างบัญญัติเริ่มแรกจัดทำโดยวุฒิสมาชิก ชาลส์ ซัมเนอร์ แกรนต์สนับสนุนมาตรการดังกล่าว แม้ว่าเขาจะเคยทะเลาะกับซัมเนอร์มาก่อน โดยได้ลงนามกฎหมายเมื่อวันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 1875 กฎหมายดังกล่าวได้กำหนดไว้ว่าการเลือกปฏิบัติต่อคนผิวดำในสถานที่สาธารณะ โรงเรียน การคมนาคมขนส่งและการคัดเลือกคณะลูกขุนถือเป็นเรื่องผิดกฎหมาย แม้ว่าจะบังคับใช้ได้ไม่มากนัก แต่กฎหมายดังกล่าวก็แพร่กระจายความกลัวในหมู่คนผิวขาวที่ต่อต้านความยุติธรรมระหว่างเชื้อชาติ ซึ่งทำให้เกิดการคว่ำกฎหมายโดยศาลสูงสุดสหรัฐในปีค.ศ. 1883 รัฐบัญญัติสิทธิพลเมือง ค.ศ. 1964 ซึ่งถูกใช้ภายหลังได้ยืมบทบัญญัติหลายมาตราของรัฐบัญญัติสิทธิพลเมือง ค.ศ. 1875 มาใช้
สมัยการบูรณะของประธานาธิบดีแกรนต์ > การปราบการโกงเลือกตั้ง

เพื่อตอบโต้การโกงคะแนนเลือกตั้งในฐานที่มั่นของพรรคเดโมแครตที่นครนิวยอร์ก แกรนต์ได้ส่งเจ้าหน้าที่ติดอาวุธในเครื่องแบบของรัฐบาลกลาง และเจ้าหน้าที่เลือกตั้งนับหมื่นคนไปควบคุมการเลือกตั้งตั้งแต่ ค.ศ. 1870 และครั้งต่อๆ มา จากนั้นสมาชิกพรรคเดโมแครตทางเหนือก็ระดมพลปกป้องฐานเสียงของตนและโจมตีนโยบายของประธานาธิบดีแกรนต์ทั้งหมด ในวันที่ 21 ตุลาคม ค.ศ. 1876 ประธานาธิบดีแกรนต์ได้จัดกำลังทหารเพื่อปกป้องผู้มีสิทธิเลือกตั้งของพรรครีพับลิกันทั้งผิวดำและผิวขาวในเมืองปีเตอร์สเบิร์ก รัฐเวอร์จิเนีย
สมัยการบูรณะของประธานาธิบดีแกรนต์ > แรงสนับสนุนการบูรณะในหมู่ประชาชดลดลง

การสนับสนุนแกรนต์จากรัฐสภาและประเทศลดลงเนื่องจากเรื่องอื้อฉาวภายในการบริหารงานของเขาและการฟื้นตัวทางการเมืองของพรรคเดโมแครตในภาคเหนือและภาคใต้ คนผิวขาวที่ต่อต้านการบูรณะอ้างว่าเจ้าของที่ดินผิวขาวที่ร่ำรวยสูญเสียอำนาจและพวกเขาตำหนิเรื่องอื้อฉาวของรัฐบาลในภาคใต้ ในขณะเดียวกันพรรครีพับลิกันทางตอนเหนือ คนผิวขาวเริ่มมีความเป็นอนุรักษ์นิยมมากขึ้นเรื่อยๆ พรรครีพับลิกันและชาวอเมริกันผิวดำสูญเสียอำนาจในภาคใต้ ในปีค.ศ. 1870 พรรครีพับลิกันส่วนใหญ่รู้สึกว่าเป้าหมายของสงครามบรรลุผลแล้ว และพวกเขาหันไปสนใจในประเด็นอื่นๆ เช่น นโยบายด้านเศรษฐกิจ  ชาวอเมริกันผิวขาวเกือบจะควบคุมการเมืองได้อย่างสมบูรณ์ในปีค.ศ. 1900 และไม่ได้บังคับใช้สิทธิในการลงคะแนนเสียงของคนผิวดำ ในที่สุดรัฐบาลสหรัฐ ก็ถอนทหารทั้งหมดออกจากรัฐทางตอนใต้
ปัจจัยทางสังคมและเศรษฐกิจ > เงินสมทบและผลประกอบการการรถไฟ

รัฐทางใต้ทุกแห่งอุดหนุนระบบรถไฟ ซึ่งนักฏิรูปเชื่อว่าจะช่วยให้ภาคใต้หลุดพ้นจากความโดดเดี่ยวและความยากจนได้ พันธบัตรและเงินอุดหนุนมูลค่าหลายล้านดอลลาร์ถูกกลืนหายไปอย่างฉ้อโกง กลุ่มหนึ่งในนอร์ธแคโรไลนาใช้เงิน 200,000 ดอลลาร์ในการติดสินบนสภานิติบัญญัติ และได้รับเงินของรัฐหลายล้านดอลลาร์สำหรับทางรถไฟ แต่แทนที่จะสร้างเส้นทางใหม่ การรถไฟกลับใช้เงินทุนเพื่อเก็งกำไรในพันธบัตร ให้รางวัลแก่พรรคพวก ด้วยค่าธรรมเนียมที่ฟุ่มเฟือย และนำเงินไปเพลิดเพลินกับการท่องเที่ยวสุดหรูหราในยุโรป ภาษีถูกเพิ่มขึ้นสี่เท่าทั่วภาคใต้เพื่อชำระพันธบัตรรถไฟและค่าใช้จ่ายด้านโรงเรียน
มีการร้องเรียนจากผู้เสียภาษีซึ่งแต่เดิมนั้นภาษีถูกเก็บในอัตราต่ำ เนื่องจากชนชั้นเจ้าของไร่ไม่ได้ให้ความสำคัญกับโครงสร้างพื้นฐานสาธารณะหรือการศึกษาของรัฐ ในอดีตภาษีของภาคใต้จะมีอัตราต่ำกว่าภาคเหนือมาก ซึ่งแสดงให้เห็นว่ารัฐบาลไม่ได้ลงทุนในชุมชนต่างๆ เลย อย่างไรก็ตาม ทางรถไฟยาวหลายพันไมล์ถูกสร้างขึ้นเมื่อระบบรางทางภาคใต้ขยายตัวจาก 11,000 ไมล์ (18,000 กิโลเมตร) ค.ศ. 1870 ถึง 29,000 ไมล์ (47,000 กิโลเมตร) ค.ศ. 1890 เส้นทางเหล่านี้มีคนภาคเหนือเป็นเจ้าของและควบคุมโดยส่วนใหญ่ การสร้างทางรถไฟช่วยสร้างกลุ่มช่างฝีมือที่มีทักษะด้านเครื่องจักรและขจัดความโดดเดี่ยวของแต่ละภูมิภาคโดยส่วนใหญ่ แต่ถึงกระนั้น ผู้โดยสารยังมีไม่มากนัก และนอกเหนือจากการบรรทุกฝ้ายหลังเก็บเกี่ยวแล้ว ยังมีการขนส่งสินค้าเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ตามที่แฟลงคลิน อธิบายว่า "ระบบรถไฟจำนวนมากหล่อเลี้ยงสาธารณะโดยการติดสินบนสมาชิกรัฐสภา...และผ่านการใช้และการใช้เงินของรัฐในทางที่ผิด" ตามที่นักธุรกิจรายหนึ่งกล่าวไว้ว่า ผลที่ตามมาคือ"การผลักเงินทุนออกจากรัฐ ทำให้ภาคอุตสาหกรรมหยุดชะงัก และทำให้แรงงานเสื่อมกำลัง"
ปัจจัยทางสังคมและเศรษฐกิจ > ปัญหาทางการเงินระดับชาติ

สงครามกลางเมืองได้รับเงินทุนหลักจากการออกพันธบัตรระยะสั้นและระยะยาวและเงินกู้ กอปรกับภาวะเงินเฟ้อที่เกิดจากการพิมพ์ธนบัตร และการเก็บภาษีแบบใหม่ ราคาสินค้าขายส่งเพิ่มขึ้นมากกว่าสองเท่า และการลดอัตราเงินเฟ้อเป็นเรื่องสำคัญของรัฐมนตรีฮิวจ์ แมคคัลลอช ประเด็นสำคัญอันดับต้นๆ และเป็นที่ถกเถียงกันมากที่สุดก็คือประเด็นเรื่องธนบัตร ธนบัตรเก่าที่ออกโดยธนาคารของรัฐถูกถอนออกจากระบบไปแล้ว และธนบัตรของสมาพันธรัฐก็ไม่มีค่าอีกต่อไป ธนาคารแห่งชาติได้ออกธนบัตรมูลค่า 207 ล้านเหรียญสหรัฐ ซึ่งยึดตามด้วยทองคำและเงิน กระทรวงการคลังของรัฐบาลกลางได้ออกธนบัตรมูลค่า 428 ล้านเหรียญสหรัฐในกรีนแบ็ค ซึ่งถือเป็นเงินที่ชำระหนี้ได้ตามกฎหมายแต่ไม่ได้รับการยึดค่าด้วยทองคำหรือเงิน นอกจากนี้ ยังมีธนบัตรมูลค่าประมาณ 275 ล้านเหรียญสหรัฐที่หมุนเวียนอยู่ในระบบ นโยบายบริหารใหม่ที่ประกาศเดือนตุลาคม ค.ศ. 1865 คือการทำให้กระดาษธนบัตรทุกชนิดสามารถแปลงเป็นเหรียญกษาปณ์ได้ หากรัฐสภาลงมติเห็นชอบ สภาผู้แทนราษฎรได้ผ่านมติอัลเลย์ เมื่อวันที่ 18 ธันวาคม ค.ศ. 1865 ด้วยคะแนนเสียง 144 ต่อ 6 ในวุฒิสภาเป็นกรณีที่แตกต่างกัน เนื่องจากผู้มีบทบาทหลัก คือ วุฒิสมาชิกจอห์น เชอร์แมน ซึ่งกล่าวว่าการลดอัตราเงินเฟ้อไม่ได้สำคัญเท่ากับการชำระหนี้สาธารณะในระยะสั้นและระยะยาว สงครามนั้นได้รับเงินทุนส่วนใหญ่มาจากหนี้สาธารณะนอกเหนือจากการเก็บภาษีและอัตราเงินเฟ้อ หนี้สาธารณะอยู่ที่ 2.8 พันล้านดอลลาร์ เมื่อถึงเดือนตุลาคม ค.ศ. 1865 หนี้ส่วนใหญ่อยู่ในรูปของเงินกู้ระยะสั้นและเงินกู้ชั่วคราว นายธนาคารวอลล์สตรีทซึ่งเป็นตัวอย่างเช่น เจย์ คุก เชื่อว่าเศรษฐกิจกำลังจะเติบโตอย่างรวดเร็ว ซึ่งต้องขอบคุณการพัฒนาเกษตรกรรมผ่านบัญญัติที่ดินทำกิน การขยายเส้นทางรถไฟ โดยเฉพาะการก่อสร้างเส้นทางรถไฟทางใต้ที่ได้รับความเสียหายขึ้นมาใหม่ และการเปิดเส้นทางรถไฟข้ามทวีปไปยังชายฝั่งตะวันตก รวมถึงเฉพาะอย่างยิ่งความเจริญรุ่งเรืองของภาคการผลิตในช่วงสงคราม ค่าบล็อกทอง เงินดอลลาร์สหรัฐอยู่ที่ 145 ดอลลาร์สหรัฐฯ เมื่อเทียบกับทองคำ 100 ดอลลาร์สหรัฐฯ และผู้มองโลกในแง่ดีมองว่าความต้องการเงินธนบัตรที่มีจำนวนมากในยุคที่ความเจริญรุ่งเรืองนี้จะทำให้สัดส่วนกลับไปเป็น 100 ได้มีการบรรลุข้อตกลงประนีประนอมในเดือนเมษายน ค.ศ. 1866 โดยจำกัดการลดสกุลเงินของกระทรวงการคลังให้เหลือเพียง 10 ล้านเหรียญสหรัฐในระยะเวลา 6 เดือน ในขณะเดียวกัน วุฒิสภาได้ชำระหนี้ของชาติทั้งหมด แต่สภาผู้แทนราษฎรกลับไม่ดำเนินการใดๆ ในช่วงต้นปี ค.ศ. 1867 ความเจริญรุ่งเรืองหลังสงครามกลายเป็นความจริงขึ้นมา และกลุ่มผู้มองโลกในแง่ดีต้องการให้ภาวะหดตัวของสกุลเงินยุติลง ซึ่งรัฐสภาได้มีคำสั่งในเดือนมกราคม ค.ศ. 1868 ในขณะเดียวกัน กระทรวงการคลังได้ออกพันธบัตรใหม่ด้วยอัตราดอกเบี้ยที่ต่ำกว่าเพื่อรีไฟแนนซ์การไถ่ถอนหนี้ระยะสั้น ในขณะที่ธนบัตรของรัฐแบบเก่ากำลังหายไปจากการหมุนเวียนในระบบ ธนบัตรของรัฐแบบใหม่ที่รองรับด้วยฝ่ายต่างๆ กลับมีการขยายตัวเพิ่มขึ้น ในปีค.ศ. 1868 อัตราเงินเฟ้ออยู่ในระดับน้อยมาก
จุดสิ้นสุดสมัยการบูรณะ > การสอบสวนของรัฐสภาเกี่ยวกับรัฐที่ได้รับการบูรณะตั้งแต่ค.ศ. 1872

ในวันที่ 20 เมษายน ค.ศ. 1871 ก่อนที่จะมีการผ่านรัฐบัญญัติคูคลักซ์แคลน (รัฐบัญญัติการบังคับใช้ฉบับสุดท้ายจากทั้งหมด 3 ฉบับ) ในวันเดียวกันนั้น รัฐสภาของสหรัฐอเมริกาได้แต่งตั้งคณะกรรมการสอบสวนที่มีสมาชิก 21 คนเกี่ยวกับสถานะของรัฐที่กำลังบูรณะในภาคใต้ ได้แก่ นอร์ทแคโรไลนา เซาท์แคโรไลนา จอร์เจีย มิสซิสซิปปี้ แอละแบมา และฟลอริดา สมาชิกรัฐสภาในคณะกรรมาธิการ ได้แก่ เบนจามิน บัตเลอร์ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร, ซาคารีอาห์ แชนด์เลอร์ วุฒิสมาชิก และฟรานซิส เพรสตัน แบลร์ วุฒิสมาชิก มีสมาชิกคณะอนุกรรมการเดินทางไปทางใต้เพื่อสัมภาษณ์ประชาชนที่อาศัยอยู่ในรัฐของตน ผู้ที่ได้รับการสัมภาษณ์นั้นรวมไปถึงเจ้าหน้าที่ระดับสูง เช่น เวด แฮมป์ตันที่ 3 อดีตวุฒิสมาชิกจากเซาท์แคโรไลนา, เจมส์ ลอว์เรนซ์ ออร์ อดีตผู้ว่าการรัฐ และนาธาน เบดฟอร์ด ฟอร์เรสต์ อดีตนายพลฝ่ายสมาพันธรัฐและเป็นแกนนำของคูคลักซ์แคลน (ฟอร์เรสต์ปฏิเสธในคำให้การต่อรัฐสภาว่าตนเป็นสมาชิกกลุ่มแคลน) ชาวใต้คนอื่นๆ ที่ได้รับการสัมภาษณ์ ได้แก่ เกษตรกร แพทย์ พ่อค้า ครู และนักบวช คณะกรรมการได้รับฟังรายงานมากมายเกี่ยวกับความรุนแรงของคนผิวขาวต่อคนผิวดำ ในขณะที่คนผิวขาวจำนวนมากปฏิเสธว่าไม่ได้เป็นสมาชิกของกลุ่มคูคลักซ์แคลนหรือไม่ทราบถึงความรุนแรงที่เกิดขึ้น รายงานเสียงข้างมากของฝ่ายรีพับลิกันสรุปว่ารัฐบาลจะไม่ยอมให้มี "แผนการสมคบคิด" ใดๆ ของภาคใต้ซึ่งใช้ความรุนแรงในการต่อต้านการบูรณะของรัฐสภา คณะกรรมการได้จัดทำรายงานเล่มที่ 13 เสร็จสิ้นเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1872 ในขณะที่ประธานาธิบดียูลิสซีส เอส. แกรนต์ ปราบปรามกลุ่มแคลนด้วยอำนาจตามรัฐบัญญัติการบังคับใช้ กลุ่มกองกำลังกึ่งทหารซึ่งก่อความไม่สงบได้รวมตัวจัดตั้งขึ้นเป็น สันนิบาตขาวในปีค.ศ. 1874 ออกปฏิบัติการในรัฐลุยเซียนา และกลุ่มเสื้อแดง มีสาขากลุ่มในมิสซิสซิปปีและแคโรไลนาทั้งสอง พวกเขาใช้การข่มขู่และโจมตีโดยตรงเพื่อขับไล่สมาชิกพรรครีพับลิกันออกจากตำแหน่งและปราบปรามการลงคะแนนเสียงของคนผิวสี ส่งผลให้พรรคเดโมแครตผิวขาวกลับมามีอำนาจอีกครั้งในการเลือกตั้งในช่วงกลางจนถึงปลายทศวรรษปี 1870
จุดสิ้นสุดสมัยการบูรณะ > การไถ่บาป ค.ศ.1873-1877

กลุ่มผู้ไถ่เป็นฝ่ายใต้ของพวกบูร์บงเดโมแครต ซึ่งเป็นฝ่ายเสรีนิยมคลาสสิก ที่เป็นฝ่ายสนับสนุนธุรกิจของเดโมแครต พวกเขาเป็นกลุ่มพันธมิตรที่มุ่งหวังที่จะได้อำนาจทางการเมืองกลับคืนมา ฟื้นฟูอำนาจสูงสุดของคนผิวขาว และขับไล่พรรครีพับลิกันหัวรุนแรงออกจากอิทธิพล กลุ่มนี้อยู่ภายใต้การนำของอดีตเจ้าของไร่ นักธุรกิจและฝ่ายสาขาอาชีพที่ร่ำรวย พวกเขามีอิทธิพลทางการเมืองในภาคใต้โดยส่วนใหญ่ตั้งแต่ทศวรรษที่ 1870 ถึง 1910
จุดสิ้นสุดสมัยการบูรณะ > การไถ่บาป ค.ศ.1873-1877 > พรรครีพับลิกันแตกแยกทั่วประเทศ: การเลือกตั้ง ค.ศ. 1872

ช่วงต้นปี ค.ศ. 1868 แซลมอน พี.เชส ประธานศาลฎีกา ซึ่งเป็นผู้นำกลุ่มหัวรุนแรงในช่วงสงคราม ได้สรุปว่า
รัฐสภาทำถูกต้องแล้วที่ไม่จำกัดสิทธิการออกเสียงของคนผิวขาวตามรัฐบัญญัติการบูรณะ แต่รัฐสภาทำผิดที่กีดกันสิทธิการออกเสียงของพลเมืองบางกลุ่มและทุกคนที่ไม่สามารถให้สัตย์สาบานย้อนหลังตามกำหนดได้ และยังผิดที่จัดตั้งรัฐบาลเผด็จการทหารขึ้นสู่อำนาจในรัฐต่างๆ อีกทั้งอนุมัติให้จัดตั้งคณะกรรมการทหารเพื่อพิจารณาคดีพลเรือนในยามสงบ จึงควรมีรัฐบาลทหารให้น้อยที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ไม่ควรมีชนชั้นใดที่ถูกยกเว้นสิทธิเลือกตั้ง และไม่ควรมีคำสาบานอื่นใดๆ ยกเว้นคำสาบานที่แสดงถึงการเชื่อฟัง สนับสนุนรัฐธรรมนูญและกฎหมายอย่างซื่อสัตย์ ตลอดจนความผูกพันอย่างจริงใจต่อรัฐบาลตามรัฐธรรมนูญสหรัฐอเมริกา
ในปีค.ศ. 1872 ประธานาธิบดียูลิสซิส เอส. แกรนต์ได้สร้างความไม่พอใจให้กับสมาชิกพรรครีพับลิกันชั้นนำและสมาชิกฝ่ายหัวรุนแรงจำนวนมาก เนื่องจากเกิดการทุจริตในรัฐบาลของเขาและการใช้ทหารของรัฐบาลกลางเพื่อค้ำจุนระบอบการปกครองของรัฐฝ่ายหัวรุนแรงในภาคใต้ ฝ่ายตรงข้ามถูกเรียกว่า พรรครีพับลิกันเสรีนิยม ซึ่งรวมทั้งกลุ่มสมาชิกที่ก่อตั้งพรรคที่ผิดหวังที่พรรคเกิดการทุจริต พวกเขารู้สึกเบื่อหน่ายจากความรุนแรงที่คนขาวทำต่อคนผิวดำในภาคใต้ที่มีมาอย่างต่อเนื่อง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงรอบการเลือกตั้งทุกครั้ง ซึ่งแสดงให้เห็นว่าสงครามยังไม่สิ้นสุดและการเปลี่ยนแปลงยังคงเปราะบาง ชาลส์ ซัมเนอร์รู้สึกผิดหวังกับการทุจริตของรัฐบาลแกรนต์ ได้เข้าร่วมพรรคการเมืองใหม่ซึ่งเสนอชื่อบรรณาธิการหนังสือ ฮอเรซ กรีลีย์ มาชิงตำแหน่งประธานาธิบดี พรรคเดโมแครตที่มีการจัดตั้งอย่างหลวมๆ ก็ยังสนับสนุนกรีลีย์ด้วย
แกรนต์ได้รับคะแนนเสียงชดเชยจากทหารผ่านศึกฝ่ายสหพันธรัฐที่แปรพักตร์ และได้รับการสนับสนุนที่แข็งแกร่งจากกลุ่ม "สทอลเวิร์ท" ฝักฝ่ายภายในพรรคของเขา (ซึ่งเขาอุปถัมภ์) และพรรครีพับลิกันภาคใต้ แกรนต์ชนะด้วยคะแนนเสียง 55.6% เหนือกรีลีย์ที่ได้คะแนน 43.8% พรรครีพับลิกันเสรีนิยมล่มสลาย และอดีตผู้สนับสนุนจำนวนมาก รวมถึงอดีตผู้ต่อต้านการค้าทาส ก็ละทิ้งแนวทางการบูรณะ
จุดสิ้นสุดสมัยการบูรณะ > พรรคเดโมแครตลองกลยุทธ์ "วิถีเดินทางใหม่"

ในปีค.ศ. 1870 ผู้นำพรรคเดโมแครตทางภาคใต้ตัดสินใจว่าจะต้องยุติการต่อต้านกระบวนการบูรณะ และยุติการต่อต้านสิทธิเลือกตั้งของคนผิวดำ เพื่อให้พวกตัวเองอยู่รอดและมุ่งไปที่ประเด็นการเมืองอื่น รัฐบาลของแกรนต์ได้พิสูจน์แล้วว่า การปราบปรามกลุ่มคูคลักซ์แคลนนั้นมีการใช้พลังอำนาจของรัฐบาลกลางเท่าที่จำเป็นเพื่อไม่ให้เกิดความรุนแรงต่อคนผิวดำอย่างเปิดเผย โดยพรรคเดโมแครตทางเหนือเห็นด้วยกับพรรคเดโมแครตทางใต้ พวกเขาต้องการต่อสู้กับพรรครีพับลิกันด้วยเรื่องเศรษฐกิจมากกว่าเรื่องเชื้อชาติ วิถีเดินทางใหม่ได้เสนอโอกาสของการเริ่มต้นใหม่ โดยไม่ต้องสู้รบจนเกิดสงครามกลางเมืองขึ้นมาใหม่ในช่วงแต่ละการเลือกตั้ง นอกจากนี้ เจ้าของที่ดินผู้มั่งคั่งจำนวนมากในภาคใต้คิดว่าพวกเขาสามารถควบคุมกลุ่มผู้มีสิทธิเลือกตั้งคนผิวดำส่วนหนึ่งที่เพิ่งได้รับสิทธิเลือกตั้งเพื่อตอบสนองประโยชน์ของตนเอง
แต่พรรคเดโมแครตบางคนกลับไม่เห็นด้วย ฝ่ายก่อความไม่สงบยังคงต่อต้านกระบวนการบูรณะโดยไม่สนว่าจะเกิดอะไรขึ้นตามมา ในที่สุดกลุ่มที่เรียกว่า "กลุ่มผู้ไถ่" ก็เข้ามาควบคุมพรรคทางใต้ พวกเขาประสานแนวร่วมกับพรรครีพับลิกันฝ่ายอนุรักษ์นิยม ซึ่งรวมทั้งผู้สนับสนุนการบูรณะ โดยเน้นย้ำถึงความจำเป็นในการปรับปรุงเศรษฐกิจให้ทันสมัย การสร้างทางรถไฟเป็นเสมือนยารักษาครอบจักรวาล เนื่องจากจำเป็นต้องให้มีเมืองหลวงอยู่ทางเหนือ กลยุทธ์นี้สำเร็จในรัฐเวอร์จิเนียซึ่งวิลเลียม มาโฮนประสานแนวร่วมจนได้รับชัยชนะการเลือกตั้ง ในรัฐเทนเนสซี กลุ่มผู้ไถ่จัดตั้งรัฐบาลร่วมกับผู้ว่าการรัฐจากพรรครีพับลิกัน คือ เดอวิตต์ คลินตัน เซนเตอร์ ในเขตภาคใต้ พรรคเดโมแครตบางส่วนเปลี่ยนประเด็นจากเรื่องเชื้อชาติมาเป็นเรื่องภาษีและการคอร์รัปชั่น โดยกล่าวหาว่ารัฐบาลพรรครีพับลิกันทุจริตและไม่มีประสิทธิภาพ เนื่องจากราคาฝ้ายลดลงอย่างต่อเนื่อง การเก็บภาษีกลับเป็นการบีบคั้นเกษตรกรที่ขัดสนเงิน ซึ่งแทบจะไม่ได้เงินถึง 20 ดอลลาร์สหรัฐฯ ต่อปี ต้องเสียภาษี หรือไม่เช่นนั้นต้องสูญเสียไร่ของตนไป แต่เจ้าของไร่สวนรายใหญ่ที่ไม่เคยต้องเสียภาษีมาก่อน มักจะได้ทรัพย์สินคืนภายหลังแม้จะถูกยึดไปแล้วก็ตาม
ในรัฐนอร์ทแคโรไลนา วิลเลียม วูดส์ โฮลเดน ผู้ว่าการรัฐจากพรรครีพับลิกัน ใช้ทหารของรัฐปราบปรามกลุ่มแคลน แต่ผู้พิพากษาของรัฐบาลกลางก็ได้พิพากษาปล่อยตัวนักโทษออกไป โฮลเดนกลายเป็นผู้ว่าการรัฐคนแรกของประวัติศาสตร์สหรัฐที่ถูกสั่งฟ้องให้ขับออกจากตำแหน่งและต้องหลุดจากตำแหน่งจริง ความขัดแย้งทางการเมืองของพรรครีพับลิกันในจอร์เจียทำให้พรรคแตกแยกและทำให้กลุ่มผู้ไถ่เข้ามามีอำนาจแทน
ในภาคเหนือ ทัศนคติแบบอยู่ร่วมกันอย่างสันติทำให้การเลือกตั้งเป็นเหมือนการแข่งขันแบบกีฬามากขึ้น แต่ในภาคใต้ตอนล่าง พลเมืองผิวขาวจำนวนมากยังคงไม่ยอมรับความพ่ายแพ้จากสงครามหรือไม่ยอมรับสิทธิพลเมืองของเสรีชน ดังที่ผู้สนับสนุนการฟื้นฟูจากแอละแบมาได้อธิบายว่า "การแข่งขันของเราที่นี่เป็นการแข่งขันเดิมพันถึงชีวิต เพื่อสิทธิในการหาเลี้ยงชีพของเรา...เพื่อให้เกิดความเรียบร้อยเหมาะสมและการเคารพซึ่งกันและกันในฐานะที่เราเป็นมนุษย์และเป็นสมาชิกของสังคม"
จุดสิ้นสุดสมัยการบูรณะ > ความตื่นตระหนกในปี 1873

ความตื่นตระหนกในปี 1873 (ภาวะเศรษฐกิจตกต่ำ) ได้สร้างความเสียหายอย่างหนักต่อเศรษฐกิจของภาคใต้ และทำให้สมาชิกพรรครีพับลิกันหลายคนผิดหวัง เพราะเคยเดิมพันว่าการสร้างทางรถไฟจะช่วยทำให้ภาคใต้หลุดพ้นจากความยากจน ราคาผลผลิตฝ้ายลดลงครึ่งหนึ่ง เจ้าของที่ดินรายย่อย พ่อค้าในท้องถิ่นและโรงงานผลิตฝ้าย (ผู้ค้าส่ง) จำนวนมากต้องล้มละลาย การเช่าที่ดินโดยแบ่งผลผลิตสำหรับเกษตรกรผิวดำและผิวขาวกลายเป็นเรื่องธรรมดามากขึ้นเพื่อกระจายความเสี่ยงในการเป็นเจ้าของที่ดิน กลุ่มต่อต้านการค้าทาสในภาคเหนือกำลังเสื่อมถอยลง หรือสูญเสียความสนใจจากประชาชน และไม่ได้รับการเสริมพลัง ชาวผิวขาวจำนวนมากจากทางเหนือกลับไปยังภาคเหนือหรือเข้าร่วมกลุ่มผู้ไถ่ คนผิวดำมีสิทธิ์มีเสียงมากขึ้นในพรรครีพับลิกัน แต่ทั่วทั้งภาคใต้ พรรครีพับลิกันกลับแตกแยกกันภายใน และสูญเสียความเป็นอันหนึ่งอันเดียวอย่างรวดเร็ว ผู้นำผิวดำในท้องถิ่นจำนวนมากเริ่มให้ความสำคัญกับความก้าวหน้าทางเศรษฐกิจของแต่ละบุคคลโดยร่วมมือกับชนชั้นนำผิวขาว แทนที่จะให้ความสำคัญกับความก้าวหน้าทางการเมืองด้านเชื้อชาติที่คอยต่อต้านพวกเขา ซึ่งเป็นทัศนคติอนุรักษ์นิยมที่ครอบงำแนวคิดของบูเกอร์ ที. วอชิงตัน
ประธานาธิบดีแกรนต์ถูกตำหนิในระดับประเทศว่าเป็นต้นเหตุทำให้เศรษฐกิจตกต่ำ โดยพรรครีพับลิกันสูญเสียที่นั่งไป 96 ที่นั่งในทุกพื้นที่การเลือกตั้งปี ค.ศ.1874 ฝ่ายบูร์บงเดโมแครตสามารถครองเสียงข้างมากในสภาและมั่นใจว่าจะเลือกซามูเอล เจ. ทิลเดนเป็นประธานาธิบดีในปีค.ศ. 1876 ประธานาธิบดีแกรนต์ไม่ได้ลงสมัครเลือกตั้งใหม่ และดูเหมือนว่าเขาจะสูญเสียความสนใจในภาคใต้ รัฐต่างๆตกอยู่ภายใต้การปกครองของกลุ่มผู้ไถ่ มีเพียง 4 รัฐเท่านั้นที่พรรครีพับลิกันยังคงอำนาจได้ คือ อาร์คันซอ ลุยเซียนา มิสซิสซิปปี และเซาท์แคโรไลนา จากนั้นอาร์คันซอก็ตกอยู่ภายใต้สงครามบรูคส์-แบ็กซ์เตอร์ที่รุนแรงในปีค.ศ. 1874 ทำให้พรรครีพับลิกันแตกแยก
จุดสิ้นสุดสมัยการบูรณะ > การเลือกตั้งปี 1876

การบูรณะยังคงดำเนินต่อไปในเซาท์แคโรไลนา ลุยเซียนาและฟลอริดาจนถึงค.ศ. 1877 การเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐ ปี 1876 มาพร้อมกับความรุนแรงที่ทวีเพิ่มมากขึ้นทั่วภาคใต้ตอนล่าง เกิดเหตุการณ์การลงไพ่ไฟ (การที่บุคคลหนึ่งคนยื่นบัตรลงคะแนนหลายใบในระหว่างการลงคะแนน ซึ่งที่จริงแล้วแต่ละบุคคลสามารถลงคะแนนได้เพียงบัตรลงคะแนนหนึ่งใบเท่านั้น) และมีการข่มขู่คนผิวดำไม่ให้ไปใช้สิทธิเลือกตั้งแม้แต่ในเขตที่มีคนผิวดำส่วนใหญ่ก็โดนไปด้วย สันนิบาตขาวออกปฏิบัติการในพื้นที่ลุยเซียนา หลังจากรัทเทอร์ฟอร์ด บี. เฮส์ได้รับชัยชนะเหนือซามูเอล เจ. ทิลเดนในการเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐ ค.ศ. 1876 ซึ่งผลคะแนนเลือกตั้งยังเป็นที่ถกเถียง จึงเกิดเหตุการณ์การประนีประนอม ค.ศ. 1877ขึ้น (การต่อรองที่ทุจริต)
พรรคเดโมแครตผิวขาวทางภาคใต้ตกลงที่จะยอมรับชัยชนะของเฮส์หากเขาถอนทหารของรัฐบาลกลางชุดสุดท้ายออกไป ในตอนนี้ภาคเหนือเริ่มเบื่อหน่ายกับความไม่สงบที่ไม่สิ้นสุดนี้แล้ว ฝ่ายเดโมแครตผิวขาวควบคุมสภานิติบัญญัติของภาคใต้ส่วนใหญ่ และกองกำลังติดอาวุธก็ควบคุมเมืองเล็กๆ รวมถึงพื้นที่ชนบท คนผิวดำมองว่าการบูรณะเป็นความล้มเหลวเนื่องจากรัฐบาลกลางถอนตัวจากการบังคับใช้สิทธิของพวกเขาในฐานะพลเมือง
มรดกและประวัติศาสตร์นิพนธ์

นอกเหนือจากการเลือกตั้งคนผิวดำเข้าดำรงตำแหน่งในคณะรัฐบาลของรัฐและสมาชิกรัฐสภา ความสำเร็จอื่นๆ ของสมัยการบูรณะยังได้แก่ "ระบบโรงเรียนของรัฐแห่งแรกในภาคใต้ที่ได้รับงบประมาณจากรัฐ กฎหมายภาษีที่ยุติธรรมยิ่งขึ้น กฎหมายต่อต้านการเลือกปฏิบัติทางเชื้อชาติในระบบขนส่งสาธารณะและที่พักอาศัย และโครงการพัฒนาเศรษฐกิจที่ทะเยอทะยาน (รวมถึงความช่วยเหลือแก่การรถไฟและบริษัทอื่นๆ)" แม้ว่าก่อให้เกิดความสำเร็จ แต่การอธิบายสมัยการบูรณะนั้นยังคงเป็นที่ถกเถียง เนื่องจากนักประวัติศาสตร์แทบทุกคนมองว่า สมัยการบูรณะสิ้นสุดลงด้วยความล้มเหลว แต่ในเหตุผลที่แตกต่างกัน
นักประวัติศาสตร์ภาคเหนือรุ่นแรกเชื่อว่าอดีตสมาชิกสมาพันธรัฐเป็นพวกทรยศและประธานาธิบดีจอห์นสันเป็นพันธมิตรฝ่ายเหนือที่คุกคามทำลายความสำเร็จตามรัฐธรรมนูญของสหภาพ แต่ในทศวรรษที่ 1880 นักประวัติศาสตร์ทางเหนือได้โต้แย้งว่าจอห์นสันและพันธมิตรของเขาไม่ใช่ผู้ทรยศ แต่เพียงทำความผิดพลาดร้ายแรงโดยการปฏิเสธบทบัญญัติรัฐธรรมนูญเพิ่มเติมครั้งที่ 14 และนั่นนำไปสู่สมัยการบูรณะของพวกหัวรุนแรงที่สุดโต่ง
บูเกอร์ ที. วอชิงตัน ผู้นำคนผิวดำ ซึ่งเติบโตในรัฐเวสต์เวอร์จิเนียช่วงสมัยการบูรณะ สรุปในเวลาต่อมาว่า "การทดลองบูรณะประเทศตามแนวประชาธิปไตยทางเชื้อชาตินั้นล้มเหลว เนื่องจากเริ่มต้นจากจุดจบที่ผิด โดยเน้นที่วิธีการทางการเมืองและกฎหมายด้านสิทธิพลเมือง มากกว่าวิธีการทางเศรษฐกิจและสิทธิในการกำหนดเจตจำนงของตนเอง" วิธีการแก้ปัญหาที่เขาเสนอคือการมุ่งเน้นไปที่การสร้างโครงสร้างพื้นฐานทางเศรษฐกิจของชุมชนผิวดำ โดยส่วนหนึ่งต้องอาศัยความเป็นผู้นำของคนผิวดำนั้นและสถาบันทัสคีจีในภาคใต้
มรดกและประวัติศาสตร์นิพนธ์ > สำนักดันนิง ทศวรรษที่ 1900-1920

ปัญญาชนสำนักดันนิง ซึ่งเป็นกลุ่มคนที่ศึกษาประวัติศาสตร์มาจากมหาวิทยาลัยโคลัมเบียภายใต้ศาสตราจารย์วิลเลียม อาร์ชิบัลด์ ดันนิง ได้วิเคราะห์ว่าสมัยการบูรณะเป็นความล้มเหลวหลังจากปี 1866 ด้วยเหตุผลหลายประการ พวกเขาอ้างว่ารัฐสภาได้เอาเสรีภาพและสิทธิต่างๆ ออกไปจากคนผิวขาวที่มีคุณสมบัติ และมอบให้กับคนผิวดำที่ไม่มีคุณสมบัติ ซึ่งพวกคนผิวดำถูกหลอกโดยกลุ่มคนที่พวกเขาเรียกว่า พวก"คาร์เพทแบ็กเกอร์และสกาลาแวกที่ฉ้อฉล" ตามที่ ที. เฮนรี วิลเลียมส์ (ผู้ซึ่งเป็นนักวิจารณ์ที่เฉียบแหลมของสำนักดันนิง) ได้กล่าวไว้ว่า ปัญญาชนดันนิงได้พรรณนาถึงยุคสมัยนี้ในแง่ที่ชัดเจน ที่ว่า
สมัยการบูรณะเป็นการต่อสู้กันระหว่างสองฝ่ายที่ต่างกันสุดขั้ว พรรคเดโมแครตซึ่งเป็นกลุ่มที่ประกอบด้วยคนผิวขาวส่วนใหญ่ ยืนหยัดเพื่อการปกครองที่เหมาะสมและความเป็นใหญ่ทางเชื้อชาติ ต่อสู้กับพรรครีพับลิกัน พวกนิโกร พวกคนจรคาร์เพทแบ็กเกอร์ และพวกสกาลาแวกทรยศ ยืนหยัดเพื่อรัฐบาลที่ไม่ซื่อสัตย์และแนวคิดแปลกแยก นักประวัติศาสตร์[ดันนิง]เหล่านี้เขียนโดยคำนึงถึงคนขาวและคนดำอย่างแท้จริง
มรดกและประวัติศาสตร์นิพนธ์ > นักประวัติศาสตร์คนผิวดำ

ปัญญาชนคนผิวดำอย่าง ดับเบิลยู. อี. บี. ดูบัวส์ เขียนในหนังสือของเขาชื่อ แบล็ครีคอนสตรัคชันอินอเมริกา (Black Reconstruction in America) ตีพิมพ์ในปี 1935เปรียบเทียบผลลัพธ์ทั่วทั้งรัฐเพื่อแสดงความสำเร็จของสภานิติบัญญัติในการบูรณะ และเพื่อหักล้างข้อเรียกร้องเกี่ยวที่ว่าชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกันเข้าควบคุมรัฐบาลโดยรวม เขาได้แสดงให้เห็นถึงผลงานของคนผิวดำ เช่น การจัดตั้งการศึกษาสาธารณะสากล สถาบันการกุศลและสถาบันทางสังคม และสิทธิออกเสียงเลือกตั้งทั่วไป ซึ่งถือเป็นความสำเร็จที่สำคัญ และเขาได้กล่าวถึงความร่วมมือของพวกคนผิวดำกับคนผิวขาวด้วย เขายังชี้ให้เห็นว่าคนผิวขาวได้รับประโยชน์มากที่สุดจากข้อตกลงทางการเงินที่เกิดขึ้น และเขาได้ใส่ความมุมมองความเห็นที่เกินไปในเรื่องผลที่ตามมาของสงคราม เขาตั้งข้อสังเกตว่าแม้ว่าจะมีการวิพากษ์วิจารณ์ และรัฐหลายแห่งยังคงใช้แบบรัฐธรรมนูญของรัฐในยุคสมัยการบูรณะเรื่อยมาจนถึงต้นศตวรรษที่ 20 แม้ว่างานเขียนของเขาจะได้รับการวิจารณ์ในเชิงบวก แต่ผลงานของเขากลับไม่ได้รับความสนใจจากนักประวัติศาสตร์ผิวขาวในยุคสมัยของเขามากนัก
มรดกและประวัติศาสตร์นิพนธ์ > ช่วงเวลาที่สิ้นสุดสมัยการบูรณะ

ในระดับประเทศ หนังสือแบบเรียนมักจะระบุช่วงเวลาตั้งแต่ ค.ศ. 1865 ถึง 1877 หนังสือเรียนประวัติศาสตร์ชาติเรื่อง กีฟมีลิเบอร์ตี (Give Me Liberty) ของ อีริค โฟเนอร์เป็นตัวอย่าง เอกสารวิชาการของเขาเรื่อง Reconstruction: America's Unfinished Revolution, 1863–1877 (1988) เน้นสถานการณ์ในภาคใต้ระบุครอบคลุมตั้งแต่ ค.ศ. 1863 ถึง 1865 แม้ว่าปกติแล้ว ค.ศ. 1877 จะเป็นวันที่สิ้นสุดสมัยการบูรณะ แต่บรรดานักประวัติศาสตร์อย่าง ออร์วิลล์ เวอร์นอน เบอร์ตัน กลับขยายช่วงเวลาดังกล่าวไปจนถึงช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 1980 ซึ่งรวมทั้งการประกาศใช้กฎการแบ่งแยกเชื้อชาติด้วย
ปี 1877 มักใช้เป็นจุดแบ่งสำหรับหลักสูตรสองภาคเรียนและหนังสือเรียนสองเล่มที่มีจุดมุ่งหมายให้ครอบคลุมประวัติศาสตร์สหรัฐอเมริกาทั้งหมด
มรดกและประวัติศาสตร์นิพนธ์ > บทบาททางเศรษฐกิจของเชื้อชาติ

นักเศรษฐศาสตร์และนักประวัติศาสตร์เศรษฐกิจมีการตีความที่แตกต่างกันเกี่ยวกับผลกระทบทางเศรษฐกิจของเชื้อชาติต่อเศรษฐกิจภาคใต้หลังสงคราม ในค.ศ. 1995 โรเบิร์ต เวเปิลส์ได้ทำการสำรวจแบบสุ่มกับสมาชิกสมาคมประวัติศาสตร์เศรษฐกิจจำนวน 178 คน ซึ่งศึกษาประวัติศาสตร์อเมริกันในทุกช่วงเวลา เขาถามว่าพวกเขาจะยอมรับทั้งหมดหรือบางส่วน หรือจะยอมรับหรือปฏิเสธทั้งหมดหรือบางส่วน ต่อข้อเสนอ 40 ข้อในวรรณกรรมทางวิชาการเกี่ยวกับประวัติศาสตร์เศรษฐกิจอเมริกัน ผลคือ มีความแตกต่างที่ใหญ่ที่สุดระหว่างผู้สำเร็จปริญญาเอกสาขาเศรษฐศาสตร์และผู้สำเร็จปริญญาเอกสาขาประวัติศาสตร์คือคำถามเรื่องการแข่งขันและเชื้อชาติ ยกตัวอย่างเช่น ข้อเสนอที่โรเบิร์ต ฮิกส์เสนอครั้งแรก "ในช่วงหลังสงครามทางเศรษฐกิจในภาคใต้ การแข่งขันระหว่างคนผิวขาวมีส่วนสำคัญในการปกป้องคนผิวดำจากการถูกบีบบังคับทางเชื้อชาติ" ข้อเสนอนี้ได้รับการยอมรับทั้งหมดหรือบางส่วนโดยนักเศรษฐศาสตร์ 66% แต่โดยนักประวัติศาสตร์ยอมรับเพียง 22% เท่านั้น เวเปิลส์เน้นย้ำในสิ่งนี้ว่า "ความแตกต่างที่เกิดขึ้นซ้ำๆ ทำให้เกิดความแตกแยกระหว่างนักประวัติศาสตร์และนักเศรษฐศาสตร์ เห็นได้ว่านักเศรษฐศาสตร์มีความศรัทธาในพลังของตลาดที่มีการแข่งขันมากกว่า ยกตัวอย่างเช่น พวกเขาเห็นว่าตลาดที่มีการแข่งขันจะช่วยปกป้องคนผิวดำที่ไม่ได้รับสิทธิ และมีแนวโน้มน้อยที่จะยอมรับแนวคิดที่ว่าพวกเขาถูกเอารัดเอาเปรียบโดยพ่อค้าผู้ผูกขาด"