stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
นีกอลา ซาร์กอซี
ชีวิตส่วนตัว > ภูมิหลังครอบครัว > ประวัติตระกูลมารดา

อ็องเดร มัลลาฮ์ (Mallah) นักเรียนกฎหมาย ลูกสาวของ เบเนดิกต์ มัลลาฮ์ เศรษฐีผู้เชี่ยวชาญการแพทย์สาขาโรคระบบการขับถ่ายปัสสาวะและโรคติดต่อทางเพศ ผู้มีชื่อเสียงมานานในหมู่ชนชั้นกลาง ในเขตที่ 17 กรุงปารีส
ตามการศึกษาลำดับเครือญาติชาวยิว บรรพบุรุษของครอบครัวมัลลาฮ์แห่งซาโลนิกา มาจากประเทศสเปน อพยพมาตั้งแต่ พ.ศ. 2035 เนื่องจากกษัตริย์คาทอลิกได้ขับไล่ชาวยิวจากประเทศ 
ต่อมาตั้งรกรากที่แถบพรอว็องส์ ตอนใต้ของฝรั่งเศส ประมาณ 100 ปีหลังจากนั้น อพยพมาที่ซาโลนีกา
เบเนดิกต์ มัลลาฮ์ (เดิมชื่อ อารอน มัลลาฮ์ ชื่อเล่น เบนิโก) เกิดเมื่อ พ.ศ. 2433 ในชุมชนเซพาร์ดิกยิว เมืองซาโลนีกา (เทสซาโลนีกี) จักรวรรดิออตโตมัน ซึ่งในขณะนั้นประชากรส่วนมากเป็นชาวยิว เป็นลูกชายเจ้าของร้ายเพชรพลอย ออกจากซาโลนีกากับแม่ของเขาเมื่อ พ.ศ. 2447 ขณะอายุ 14 ปี เข้าเรียนที่ โรงเรียนลากานาล (Lycée Lakanal) โรงเรียนประจำที่มีชื่อเสียงในเมืองสโก (Sceaux) ในชนบททางใต้ของปารีส 
และเรียนต่อสาขาแพทยศาสตร์ หลังจากจบปริญญาตรี กลบไปอาศัยที่ประเทศฝรั่งเศส และเป็นพลเมืองฝรั่งเศสในเวลาต่อมา
เขาเป็นแพทย์ในกองทัพฝรั่งเศสในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 ซึ่งเป็นเหตุให้เขาเจอกับหญิงม่ายจากสงคราม อแดล บูวิเยร์ (พ.ศ. 2434 - พ.ศ. 2499) ซึ่งมาจากครอบครัวชนชั้นกลางในลียง และได้แต่งงานกันเมื่อ พ.ศ. 2460
อาแดล บูวีเย ยายของนีกอลา ซาร์กอซีนับถือคริสต์ศาสนานิกายโรมันคาทอลิก เช่นเดียวกับชาวฝรั่งเศสทั่วไป 
ส่วนเบนิโก มัลลาฮ์ มิได้กล่าวถึงว่าเดิมนับถือศาสนาใด แต่เปลี่ยนมานับถือนิกายโรมันคาทอลิก หลังแต่งงานตามคำขอของพ่อแม่ฝ่ายหญิง พร้อมทั้งเปลี่ยนชื่อ
อย่างไรก็ตาม เขาและครอบครัวยังคงต้องหนีจากปารีส ไปลี้ภัยในจังหวัดกอร์แรซ ช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 เพื่อหลบหลีกการถูกจับควบคุมตัวไปเยอรมนี ในระหว่างการล้างชาติพันธุ์โดยนาซี 
ตระกูลมัลลาฮ์ที่อาศัยในซาโลนีกาหรืออพยพมาฝรั่งเศส ถูกเนรเทศไปยังค่ายกักกัน ซึ่งทราบภายหลังว่า สมาชิกตระกูลมัลลาฮ์เสียชีวิตเพราะนาซีไปทั้งสิ้น 57 คน
ชีวิตส่วนตัว > ภูมิหลังครอบครัว > หลังจากนีกอลาเกิด

ปอล ซาร์กอซี และอ็องเดร มัลลาฮ์ ตั้งถิ่นฐานในเขตที่ 17 กรุงปารีส และมีบุตรด้วยกัน 3 คน ได้แก่
กีโยม ซาร์กอซี (Guillaume Sarkozy) (พ.ศ. 2494 — ) พ่อค้าในอุตสาหกรรมทอผ้า
นีกอลา ซาร์กอซี  (Nicolas Sarkozy) (พ.ศ. 2498 — ) นักการเมืองและประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐฝรั่งเศสคนปัจจุบัน
ฟร็องซัว ซาร์กอซี (François Sarkozy) (พ.ศ. 2500 — ) จบปริญญาโททางบริหารธุรกิจ และบริหารบริษัทที่ให้คำปรึกษาด้านสุขภาพ
เมื่อ พ.ศ. 2502 ปอล ซาร์กอซีได้หย่ากับอ็องเดร มัลลาฮ์ และไปแต่งงานอีก 2 ครั้ง โดยมีลูกอีก 2 คนกับภรรยาคนที่สอง
โอลิวีเย ซาร์กอซี พี่น้องร่วมบิดาของเขาได้ถูกเลือกให้เป็นหัวหน้าบริหารและจัดการร่วมในบริษัทคาร์ลีล เมื่อมีนาคม พ.ศ. 2551
ชีวิตส่วนตัว > ชีวิตวัยเยาว์

ในวัยเด็กของซาร์กอซีนั้น บิดาของเขาได้ปฏิเสธในการให้เงินสนับสนุนครอบครัวเขา ทั้ง ๆ ที่ปอลได้ก่อตั้งบริษัทโฆษณาและเป็นเศรษฐี ครอบครัวของเขาจึงได้เพียงอาศัยอยู่ในคฤหาสน์เล็ก ๆ ของตาเขา (เบเนดิกต์ มัลลาฮ์) ในเขตที่ 17 เท่านั้น ต่อมาครอบครัวของเขาย้ายไปยังเทศบาลเนอยี-ซูร์-แซน หนึ่งในเทศบาลที่ร่ำรวยที่สุดของแคว้นอีล-เดอ-ฟร็องส์ ซาร์กอซีเคยกล่าวว่า ตาของเขาซึ่งเป็นพวกนิยมกอล มีอิทธิพลต่อเขามากกว่าบิดาเสียอีก ทั้งนี้ก็เพราะซาร์กอซีแทบไม่ได้เจอเขาเลย  ตาของเขาเกิดมาเป็นพวกเซพาร์ดิกยิว ซึ่งต่อมาได้เปลี่ยนมานับถือโรมันคาทอลิก ซาร์กอซีจึงเติบโตมาด้วยการความเชื่อแบบคาทอลิก เขาและพี่น้องได้เข้าพิธีศีลจุ่มและล้างบาป ซึ่งทำให้เขาเป็นคาทอลิกอย่างสมบูรณ์ ซาร์กอซียังเคยกล่าวว่า คนต้นแบบที่เค้าชื่นชอบคนหนึ่งคือ สมเด็จพระสันตะปาปาจอห์น ปอลที่ 2
ปอล ซาร์กอซี พ่อของเขาไม่เคยสอนภาษาฮังการีให้แก่เขาหรือพี่น้องเลย และไม่มีหลักฐานว่ามีการพยายามสั่งสอนเรื่องพื้นหลังของครอบครัวหรือบรรพบุรุษเลย
ซาร์กอซียังเคยกล่าวว่า การที่พ่อทิ้งเขาไปแต่เยาว์ทำให้เขาเป็นอย่างที่เขาเป็นในปัจจุบัน และในฐานะที่เขาเป็นเด็กและวัยรุ่น เขาเคยรู้สึกว่าเขามีปมด้อยเรื่องฐานะกับเพื่อนร่วมห้องที่มีฐานะทางการเงินสูงกว่าเขา เขายังมีความรู้สึกว่าไม่ปลอดภัย (เขาสูงเพียง 1.65 เมตร (5 ฟุต 5 นิ้ว) หรือไม่ก็ฐานะของครอบครัว — อย่างน้อยก็ต่ำกว่าผู้ที่อยู่อาศัยในเขตที่ 17) และได้เก็บความรู้สึกขุ่นเคืองใจที่มีต่อพ่อเขาเป็นอย่างมาก "สิ่งที่สร้างผมขึ้นมาทุกวันนี้คือความอับอายที่ผมได้รับมาในวัยเยาว์" เขากล่าว
ชีวิตส่วนตัว > การศึกษา

ซาร์กอซีสมัครเข้าโรงเรียนชัปตาล (Lycée Chaptal) โรงเรียนมัธยมศึกษาของรัฐในเขตที่ 8 ซึ่งเขาตกในระดับ 6 (Sixième) (เทียบเท่าประถมศึกษาปีที่ 6 ในสหรัฐอเมริกาหรือมัธยมศึกษาปีที่ 1 ในอังกฤษและเวลส์) ครอบครัวเขาจึงส่งเขาไปเรียนที่กูร์ แซงต์-หลุยส์ เดอ มงโซ (Cours Saint-Louis de Monceau) โรงเรียนคาทอลิกเอกชนในเขตที่ 17 ซึ่งเขาได้ถูกรายงานว่าเป็นนักเรียนระดับธรรมดา ซึ่งเขาสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีในปี พ.ศ. 2516 และต่อมาได้สมัครเข้ามหาวิทยาลัยปารีส 10 น็องแตร์ (Université Paris X Nanterre) และเรียนจบปริญญาโทสาขากฎหมาย และที่นี้เองเป็นสถานที่เริ่มต้นและกำลังหลักของเหตุการณ์พฤษภา 2511 (Mai 68) ซึ่งเป็นการเคลื่อนไหวของนักเรียนหัวเอียงซ้าย แม้ว่าเขาจะถูกมองว่าเป็นคนเงียบ แต่เขาก็ได้ร่วมเป็นสมาชิกแนวร่วมปีกขวาของมหาวิทยาลัยซึ่งเขาก็ได้มีความตื่นตัวทางการเมือง หลังจบการศึกษา เขาเข้าศึกษาต่อที่สถาบันวิชาการเมืองปารีส (Institut d'Études Politiques de Paris) (พ.ศ. 2522 - พ.ศ. 2524) แต่ไม่จบเนื่องจากมีความรู้ทางด้านภาษาอังกฤษน้อยเกินไป หลังจากผ่านการสอบแล้ว เขาได้เป็นทนายความกฎหมายด้านธุรกิจและครอบครัว
ชีวิตส่วนตัว > การแต่งงานและการหย่า > มารี-โดมินิก กูลีโยลี

ในวันที่ 23 กันยายน พ.ศ. 2525 ซาร์กอซีได้แต่งงานกับมารี-ดอมีนิก กูลีโยลี (Marie-Dominique Culioli) ลูกสาวเภสัชกรจากวิโก (Vico) (หมู่บ้านทางตอนเหนือของอาฌักซีโย คอร์ซิกา) ทั้งสองมีลูกด้วยกัน 2 คนคือ
ปีแยร์ ซาร์กอซี (Pierre Sarkozy) (พ.ศ. 2528 — )
ฌ็อง ซาร์กอซี (Jean Sarkozy) (พ.ศ. 2530 — )
ผู้ที่เป็นสักขีพยานในการแต่งงานครั้งนี้ที่เด่นสะดุดตาคือนักการเมืองฝ่ายขวา ชาร์ล ปัสกา ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นคู่แข่งทางการเมืองที่สำคัญของซาร์กอซี ซาร์กอซีได้หย่ากับกูลีโยลีในปี พ.ศ. 2539 หลังจากแยกกันอยู่เป็นเวลาหลายปี
ชีวิตส่วนตัว > การแต่งงานและการหย่า > เซซิลียา ซิกาเนร์-อัลเบนิซ

ในฐานะนายกเทศมนตรีเมืองเนอยี-ซูร์-แซน ซาร์กอซีก็ได้พบกับอดีตนางแบบและผู้บริหารความสัมพันธ์กับรัฐ เซซิลียา ซิกาเนร์-อัลเบนิซ (เหลนของนักประพันธ์เพลง ไอแซค อัลเบนิซโดยมีพ่อเป็นชาวรัสเซีย) เมื่อเข้าร่วมงานแต่งงานของเธอกับฌัก มาแต็ง ในปี พ.ศ. 2531 ซิกาเนร์-อัลเบนิซได้ทิ้งฌัก มาแต็งเพื่อมาอยู่กับซาร์กอซี และได้หย่ากับฌัก มาแต็งหนึ่งปีต่อมา ซาร์กอซีแต่งงานกับเธอในปี พ.ศ. 2539 มีสักขีพยานคือมาร์แต็ง บูอีกส์และแบร์นาร์ด อาร์โนลต์ โดยทั้งสองมีลูก 1 คนคือ
หลุยส์ ซาร์กอซี (Louis Sarkozy) (23 เมษายน พ.ศ. 2540 — )
ระหว่างปี พ.ศ. 2545 ถึง พ.ศ. 2548 ทั้งสองได้ออกงานตามที่สาธารณะเป็นประจำ โดยที่ซิกาเนร์-อัลเบนิซทำหน้าที่เสมือนกับหัวหน้าคนสนิทของซาร์กอซีก็ว่าได้ ในวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2548 หนังสือพิมพ์เลอ มาแต็ง (Le Matin) ของสวิตเซอร์แลนด์ ได้เปิดเผยว่าซิกาเนร์-อัลเบนิซได้ทิ้งซาร์กอซีเพื่อไปอยู่กับชายชาวฝรั่งเศสโมร็อกโกชื่อว่า ริชาร์ด อัตติอัส (Richard Attias) ซึ่งเป็นหัวหน้าบริษัทโฆษณาและการสื่อสารปุบลิซิส (Publicis) สาขานิวยอร์ก ทั้งนี้ยังมีการกล่าวหาเรื่องส่วนตัวอีกหลาย ๆ อย่างซึ่งทำให้ซาร์กอซีฟ้องหนังสือพิมพ์ดังกล่าว ในขณะเดียวกันซาร์กอซีเองก็มีข่าวฉาวกับอานน์ ฟุลดา นักหนังสือพิมพ์เลอ ฟิกาโร
ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2549 การคืนดีกันของทั้งสองได้เกิดขึ้น ต้นปี พ.ศ. 2549 ซาร์กอซีได้กล่าวกับหนังสือพิมพ์ว่า เขาได้ต้อนรับการกลับมาของซิกาเนร์-อัลเบนิซจากสหรัฐอเมริกา แต่อย่างไรก็ตามไม่มีใครทราบว่าสภาวะของการคืนดีเป็นอย่างไร
ในวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2550 สำนักงานประธานาธิบดีฝรั่งเศสได้ประกาศการหย่าของนีกอลา ซาร์กอซี กับเซซิลียา ซิกาเนร์-อัลเบนิซด้วยการยินยอมของทั้งสอง (Divorce par consentement mutuel) ในวันที่ 15 ตุลาคม เป็นที่น่าสนใจว่าเซซีเลียไม่สามารถฟ้องซาร์กอซีได้เนื่องจากมีความคุ้มกันโดยตำแหน่งประธานาธิบดีของซาร์กอซี (Immunity)
ชีวิตส่วนตัว > การแต่งงานและการหย่า > การ์ลา บรูนี

ปลายปี พ.ศ. 2550 ได้มีรายงานว่าการ์ลา บรูนีกำลังมีความสัมพันธ์กับประธานาธิบดีฝรั่งเศส นีกอลา ซาร์กอซี  หลังจากที่ช่างถ่ายภาพถ่ายภาพทั้งคู่กำลังเข้าชมดิสนีย์แลนด์ รีสอร์ท ปารีส และพักผ่อนที่ลูซอร์ ประเทศอียิปต์และเปตรา ประเทศจอร์แดน ระหว่างเทศกาลคริสต์มาส
ในระหว่างการให้สัมภาษณ์แก่นักข่าวและหนังสือพิมพ์ที่เอลิเซ่ในวันที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2551 นั้น ประธานาธิบดีซาร์กอซีได้ยืนยันความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองและพูดเกี่ยวกับความเป็นไปได้ของการแต่งงานของทั้งสอง  ซึ่งทั้งสองได้แต่งงานในวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550 ที่พระราชวังเอลิเซ่ในกรุงปารีส การแต่งงานครั้งนี้เป็นการแต่งงานครั้งแรกของการ์ลา บรูนีและเป็นครั้งที่ 3 ของซาร์กอซี
ชีวิตส่วนตัว > ฐานะการเงินส่วนตัว

ซาร์กอซีได้ประกาศต่อคณะกรรมาธิการรัฐธรรมนูญว่าเขามีทรัพย์สินทั้งหมด 2 ล้านยูโร โดยที่ทรัพย์สินส่วนใหญ่จะมาจากกรมธรรม์ประกันภัยของเขา ในฐานะประธานาธิบดีฝรั่งเศส เขาได้รับเงินจำนวน 101,000 ยูโรต่อปี และเขายังได้เบี้ยบำนาญจากการเป็นนายกเทศมนตรีเมืองเนอยี-ซูร์-แซนจนกระทั่งปี พ.ศ. 2545 และยังได้เบี้ยบำนาญเป็นปีจากการเป็นสมาชิกสภาจังหวัดโอต์-เดอแซนอีกด้วย เงินปีของซาร์กอซีจะได้เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าเป็น 240,000 ยูโร เนื่องจากการแก้ไขงบประมาณในปี พ.ศ. 2551
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร

นักการเมืองทั้งซ้ายและขวาต่างยอมรับว่า ซาร์กอซีเป็นนักการเมืองและนักปราศรัยโจมตีทางการเมืองที่ช่ำชองที่สุดคนหนึ่ง ผู้ที่สนับสนุนเขาในประเทศฝรั่งเศสต่างเล็งไปที่ความสามารถพิเศษของเขาและการนำนวัตกรรมการทางเมืองเข้ามาให้มีบทบาทในประเทศฝรั่งเศสอย่างไม่คาดคิด หลายคนมองว่าเขาต้องการปลีกออกจากสังคมนิยมฝรั่งเศสแบบเดิม ๆ ไปสู่การปฏิรูปเศรษฐกิจแบบอเมริกัน โดยรวมแล้ว เขาถูกจัดว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญเรื่องสหรัฐอเมริกาและอิสราเอลมากกว่านักการเมืองฝรั่งเศสคนอื่น ๆ
ตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2548 ซาร์กอซีเป็นประธานพรรคสหภาพเพื่อขบวนการประชาชน (Union pour un Mouvement Populaire : UMP) ซึ่งเป็นพรรคการเมืองปีกขวาที่สำคัญพรรคหนึ่งและยังได้เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยในคณะรัฐมนตรีของดอมีนิก เดอ วีลแป็ง โดยมีตำแหน่งอันทรงเกียรติคือรัฐมนตรีแห่งรัฐ (Ministre d'État) ซึ่งทำให้เขาอยู่ในอันดับ 3 ของประเทศรองจากประธานาธิบดีฌัก ชีรักและนายกรัฐมนตรีดอมีนิก เดอ วีลแป็ง ภาระหน้าที่ในฐานะรัฐมนตรีของซาร์กอซีนั้นจะต้องดูแลด้านการดำเนินการทางกฎหมายและกระชับความสัมพันธ์ระหว่างรัฐบาลกลางและท้องถิ่น รวมถึงรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศาสนา (เขายังได้ตั้งสภาความเชื่อแห่งมุสลิมฝรั่งเศส (CFCM) อีกด้วย) ก่อนหน้านั้นเขาเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรอีกด้วย ซึ่งเขาถูกบังคับให้ลาออกจากตำแหน่งจากการดำรงตำแหน่งในคณะรัฐบาล เขายังเคยเป็นรัฐมนตรีหลายสมัยซึ่งรวมถึงรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังอีกด้วย
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร > รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยสมัยแรก

ตลอดระยะเวลาการดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยของซาร์กอซีนั้น เขาถูกมองทั้งในด้านบวกและลบหลังการสำรวจในต้นปี พ.ศ. 2547 นโยบายการควบคุมและปราบปรามอาชญากรรมอย่างเข้มงวดของเขา ซึ่งเป็นผลให้มีจำนวนตำรวจบนท้องถนนมากขึ้นกว่าเดิมและจำนวนคดีอาชญากรรมลดลง ทั้งนี้มีทั้งผู้เห็นด้วยและไม่เห็นด้วยจำนวนมากมาย
บางครั้งซาร์กอซียังช่วยบรรเทาความขัดแย้งระหว่างชาวฝรั่งเศสทั่วไปกับชุมชนมุสลิมในประเทศฝรั่งเศส คริสต์ศาสนานิกายคาทอลิกและโปรเตสแตนต์ต่างมีโครงสร้างทางการปกครอง แต่ว่าชุมชมมุสลิมไม่มีโครงสร้างดังกล่าว ซึ่งทำให้เกิดปัญหากับรัฐบาลอยู่เป็นประจำ ซึ่งซาร์กอซีรู้สึกว่าพวกเขาต้องการมูลนิธิหรือองค์กร ซาร์กอซีสนับสนุนสภาศรัทธามุสลิมฝรั่งเศส (Conseil Français du Culte Musulman / CFCM) ซึ่งเป็นองค์กรตัวแทนของชาวฝรั่งเศสมุสลิม และซาร์กอซียังเสนอความเห็นในการแก้ไขกฎหมายการแยกศาสนาออกจากรัฐ พ.ศ. 2448 (Loi du 9 décembre 1905 concernant la séparation des Églises et de l'État) เพื่อให้กองทุนในประเทศสามารถลงทุนสร้างมัสยิดได้ ทำให้ไม่ต้องพึ่งเงินทุนจากต่างประเทศในการดำเนินการ
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร > รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง

ในระยะเวลาสั้น ๆ ที่เขาดำรงตำแหน่งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง เขาได้เสนอและดำเนินนโยบายต่าง ๆ มากมาย ต่อมาเขาลาออกจากการเป็นรัฐมนตรีหลังจากการเขาถูกเลือกให้เป็นประธานพรรคสหภาพเพื่อการเคลื่อนไหวของปวงชน (UMP)
แหล่งข้อมูลอื่น

| --- | --- |
 : สถานีย่อยประเทศฝรั่งเศส
แหล่งข้อมูลอื่น > เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ

President of France (ฝรั่งเศส)
Nicolas Sarkozy Construire Ensemble—Official web site of the presidential campaign เก็บถาวร 2007-06-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ฝรั่งเศส)
Website of the UMP, Sarkozy’s party เก็บถาวร 2015-05-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ฝรั่งเศส)
Nicolas Sarkozy เก็บถาวร 2021-03-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน–Official Website (ฝรั่งเศส)
Supporters de Sarkozy–Official Website of Nicolas Sarkozy’s supporters (ฝรั่งเศส)
Sarkozy’s campaign เก็บถาวร 2007-12-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Humour (ฝรั่งเศส)
แหล่งข้อมูลอื่น > สำนักพิมพ์

“Hosing Sarkozy" เก็บถาวร 2009-10-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน an article in the TLS by Sudhir Hazareesingh, November 28, 2007 (อังกฤษ)
Interview after One Month in Office in Le Figaro, 07.06.2007 เก็บถาวร 2011-12-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
Charlie Rose show 02.02.07 (video interview at Place Beauvau, Paris with PBS journalist Charlie Rose, 30.01.07) (อังกฤษ)
Sarkozy takes over Chirac’s UMP party (BBC) (อังกฤษ)
Profile: Nicolas Sarkozy (BBC) (อังกฤษ)
Nicolas Sarkozy: French Choose the American Way? เก็บถาวร 2016-08-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน by David Storobin (อังกฤษ)
Vive this difference เก็บถาวร 2012-05-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน by Suzanne Fields (อังกฤษ)
France’s chance, The Economist, 12 April 2007 (อังกฤษ)
Letter From Europe- Round 1 เก็บถาวร 2012-12-16 ที่ archive.today Jane Kramer, The New Yorker, April 23, 2007 (อังกฤษ)
On the so-called "rupture" by Sarkozy, Mathieu Potte-Bonneville & Pierre Zaoui, Vacarme n°41, Winter 2007 (อังกฤษ)
แหล่งข้อมูลอื่น > เนื้อหาที่เกี่ยวข้อง

Extended biography by CIDOB Foundation เก็บถาวร 2012-05-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (สเปน)
Sarkozy 2007 เก็บถาวร 2007-05-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน—Website to promote Nicolas Sarkozy’s candidacy in 2007 (ฝรั่งเศส)
Some Nicolas Sarkozy’s quotations (ฝรั่งเศส)
| ก่อนหน้า |  | นีกอลา ซาร์กอซี |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ฌัก ชีรัก |  |   ประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐฝรั่งเศส  (พ.ศ. 2550 — พ.ศ. 2555) |  | ฟร็องซัว ออล็องด์ |
| ฌัก ชีรัก |  |   เจ้าผู้ร่วมครองอันดอร์รา ร่วมกับ ฌูอัน อันริก บิบัส ซิซิลิอา  (พ.ศ. 2550 — พ.ศ. 2555) |  | ฟร็องซัว ออล็องด์ |
| ดอมีนิก เดอ วีลแป็ง |  | รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย รัฐบาลดอมีนิก เดอ วีลแป็ง  (พ.ศ. 2548 - พ.ศ. 2550) |  | ฟร็องซัว บารวง |
| อาแล็ง ฌูว์เป |  | ประธานพรรคอูแอ็มเป (UMP)   (พ.ศ. 2547 - พ.ศ. 2550) |  | ฌ็อง-ปีแยร์ ราฟาแร็ง ฌ็อง-โกลด โกแด็ง ปีแยร์ เมแอเญอรี |
| ฟร็องซิส แมร์ |  | รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเศรษฐกิจ อุตสาหกรรมและการจัดหางาน รัฐบาลฌ็อง-ปีแยร์ ราฟาแร็ง 3  (พ.ศ. 2547) |  | แอร์เว แกมาร์ด |
| ชาร์ล ปัสกวา |  |   ประธานสภาจังหวัดโอ-เดอ-แซน  (พ.ศ. 2547 - พ.ศ. 2550) |  | ปาทริก เดอเวอจีย็อง |
| ดาเนียล วาย็อง |  | รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย รัฐบาลฌ็อง-ปีแยร์ ราฟาแร็ง 1 และ 2  (พ.ศ. 2545 - พ.ศ. 2547) |  | ดอมีนิก เดอ วีลแป็ง |
| ฟีลิป เซแก็ง |  | ประธานพรรคแอร์เปแอร์ (RPR) (ชั่วคราว)  (พ.ศ. 2542) |  | มีแชล อาลีโย-มารี |
| อาแล็ง การีญง |  | รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการสื่อสาร รัฐบาลเอดัวร์ บาลาดูร์  (พ.ศ. 2537 - พ.ศ. 2538) |  | กาเตอรีน โทรต์มันน์ |
| หลุยส์ แมร์มาซ |  | โฆษกรัฐบาลเอดัวร์ บาลาดูร์  (พ.ศ. 2536 - พ.ศ. 2538) |  | ฟิลิปป์ ดูสต์-บลาซี |
| มาร์แต็ง มาลวี |  | รัฐมนตรีว่าการกระทรวงงบประมาณ รัฐบาลเอดัวร์ บาลาดูร์  (พ.ศ. 2536 - พ.ศ. 2538) |  | ฟร็องซัว โดแบร์ |
| อาชีล เปอแรตี |  |   นายกเทศมนตรีเมืองเนอยี-ซูร์-แซน  (พ.ศ. 2526 - พ.ศ. 2545) |  | หลุยส์-ชาร์ล บารี |
| ด ค กประมุขแห่งรัฐของฝรั่งเศส |
| --- | --- |
ตำแหน่ง "ประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐ" ตั้งแต่ 1871 เป็นต้นมา; ยกเว้นตั้งแต่ 1940 - 1944 (ประมุขแห่งรัฐ) และ 1944 - 1947 (ประธานคณะรัฐบาลเฉพาะกาล)
สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 1 1792 – 1804: ที่ประชุมใหญ่แห่งชาติ · คณะดีแร็กตัวร์ · คณะกงสุล
สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 2 1848 - 1852: ฌัก-ชาร์ล ดูว์ปง เดอ เออร์ · คณะมนตรีบริหาร · หลุยส์-เออแฌน กาแวญัก · หลุยส์ นโปเลียน โบนาปาร์ต
คณะรัฐบาลป้องกันแห่งชาติ 1870 - 1871: หลุยส์ ฌูล ทรอชูว์
สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 3 1871 - 1940: อาดอลฟ์ ตีแยร์ · ปาทริส เดอ มัก มาอง · ฌูล เกรวี · มารี ฟร็องซัว ซาดี การ์โน · ฌ็อง กาซีมีร์-แปรีเย · เฟลิกซ์ โฟร์ · เอมีล ลูแบ · อาร์ม็อง ฟาเลียร์ · แรมง ปวงกาเร · ปอล เดชาแนล · อาเล็กซ็องดร์ มีลร็อง · กัสตง ดูแมร์ก · ปอล ดูเม · อาลแบร์ เลอเบริง
ฝรั่งเศสเขตวีชี 1940 – 1944: ฟีลิป เปแต็ง
คณะรัฐบาลเฉพาะกาล 1944 – 1946: ชาร์ล เดอ โกล · เฟลิกซ์ กวง · ฌอร์ฌ บีโด · เลอง บลูม
สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 4 1946 – 1958: แว็งซ็อง โอรียอล · เรอเน กอตี
สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 5 1958 – ปัจจุบัน: ชาร์ล เดอ โกล · อาแล็ง ปอแอร์× · ฌอร์ฌ ปงปีดู · อาแล็ง ปอแอร์× · วาเลรี ฌิสการ์ แด็สแต็ง · ฟร็องซัว มีแตร็อง · ฌัก ชีรัก · นีกอลา ซาร์กอซี · ฟร็องซัว ออล็องด์ · แอมานุแอล มาครง
×รักษาการ
ซาร์กอซีในการประชุมของพรรคในวันที่ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2547
พระเจ้าหลุยส์ที่ 4 แห่งฝรั่งเศส

| พระเจ้าหลุยส์ที่ 4 แห่งฝรั่งเศส |
| --- | --- |

พระมหากษัตริย์แห่งชนแฟรงก์ตะวันตก
ครองราชย์: 936 – 954
ก่อนหน้า: โรดอล์ฟ
ถัดไป: โลแทร์

พระราชสมภพ: 10 กันยายน 920
สวรรคต: 30 กันยายน 954 (พระชนมายุ 34 พรรษา)
ราชวงศ์: ราชวงศ์กาโรแล็งเชียง
พระราชบิดา: พระเจ้าชาร์ลที่ 3 แห่งฝรั่งเศส
พระราชมารดา: เอดกิฟูแห่งอังกฤษ
พระเจ้าหลุยส์ที่ 4 แห่งฝรั่งเศส (ฝรั่งเศส: Louis IV de France) (10 กันยายน 920 - 30 กันยายน 954) ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งชนแฟรงค์ตะวันตก พระองค์เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 13 ในราชวงศ์กาโรแล็งเชียง
พระเจ้าหลุยส์ที่ 4 เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 3 แห่งฝรั่งเศสกับอีดจิฟูแห่งเวสเซ็กซ์
เมื่อพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 3ถูกโค่นล้มราชบัลลังก์ และพระเจ้าโรแบร์ที่ 1สิ้นพระชนม์ในสนามรบ รูดอล์ฟ ดยุกแห่งเบอร์กันดีจึงปกครองฝรั่งเศส แต่พระองค์ปกครองฝรั่งเศสได้ไม่นานก็สิ้นพระชนม์ เมื่อรูดอล์ฟสิ้นพระชนม์เหล่าขุนนางจึงตัดสินในไปทูลเชิญพระเจ้าหลุยส์ที่ 4 ให้มาปกครองฝรั่งเศส พระองค์จึงได้เป็นพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศสในเวลาต่อมา
พระเจ้าฌ็องที่ 2 แห่งฝรั่งเศส

| พระเจ้าฌ็องที่ 2 |
| --- | --- |

พระมหากษัตริย์แห่งฝรั่งเศส
ครองราชย์: 22 สิงหาคม ค.ศ. 1350 - 8 เมษายน ค.ศ. 1364
ราชาภิเษก: 26 กันยายน ค.ศ. 1350
รัชกาลก่อนหน้า: พระเจ้าฟิลิปที่ 6 แห่งฝรั่งเศส
รัชกาลถัดไป: พระเจ้าชาร์ลที่ 5 แห่งฝรั่งเศส

พระราชสมภพ: 16 เมษายน ค.ศ. 1319  เลอมองส์ ในประเทศฝรั่งเศส
สวรรคต: 8 เมษายน ค.ศ. 1364  วังซาวอยในกรุงลอนดอนในราชอาณาจักรอังกฤษ
พระอัครมเหสี: ฌานน์แห่งโอแวร์ญ สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส
พระราชบุตร: พระเจ้าชาร์ลที่ 5 แห่งฝรั่งเศส พระเจ้าหลุยส์ที่ 1 แห่งเนเปิลส์ จอห์น ดยุคแห่งเบร์รี ฟิลลิปเดอะโบลด์ ดยุคแห่งเบอร์กันดี ฌานน์แห่งวาลัว สมเด็จพระราชินีแห่งนาวาร์ อิสซาเบลลาแห่งวาลัว
ราชวงศ์: วาลัว
พระราชบิดา: พระเจ้าฟิลิปที่ 6 แห่งฝรั่งเศส
พระราชมารดา: ฌานน์แห่งเบอร์กันดี สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส
พระเจ้าฌ็องที่ 2 แห่งฝรั่งเศส (อังกฤษ: John II of France หรือ John the Good หรือ ฝรั่งเศส: Jean le Bon) (16 เมษายน ค.ศ. 1319 - 8 เมษายน ค.ศ. 1364) ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งฝรั่งเศสองค์ที่สองของราชวงศ์วาลัว ผู้ทรงครองราชบัลลังก์ฝรั่งเศสระหว่างวันที่ 8 เมษายน ค.ศ. 1364 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 8 เมษายน ค.ศ. 1364 พระองค์ทรงได้รับความพ่ายแพ้ในยุทธการปัวตีเย (Battle of Poitiers) ในสงครามร้อยปีและทรงถูกจับตัวนำไปยังราชอาณาจักรอังกฤษ และเสด็จสวรรคตในอังกฤษหลังจากที่ทรงตัดสินพระทัยกลับไปเป็นนักโทษเป็นครั้งที่สองหลังจากเสด็จกลับไปฝรั่งเศสเพื่อหาทุนในการไถ่พระองค์คืนตามที่ฝ่ายอังกฤษเรียกร้องเป็นจำนวน 3,000,000 คราวน์แต่ไม่ทรงสามารถทำได้
พระเจ้าฌ็องที่ 2 เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 16 เมษายน ค.ศ. 1319 ที่เลอมองส์ในประเทศฝรั่งเศส พระองค์เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าฟิลิปที่ 6 แห่งฝรั่งเศส และฌานน์แห่งเบอร์กันดี ในปี ค.ศ. 1332 ทรงได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นเคานท์แห่งอองชู, เคานท์แห่งแมน และดยุคแห่งนอร์ม็องดี; ต่อมาในปี ค.ศ. 1344 พระองค์ก็ทรงได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นเคานท์แห่งปัวตีเย; ปีต่อมาดยุคแห่งอากีแตน และระหว่างปี ค.ศ. 1361 ถึงปี ค.ศ. 1363 ก็ทรงดำรงตำแหน่งเป็นดยุคแห่งเบอร์กันดี (ในชื่อจอห์นที่ 1) นอกจากนั้นแล้วการเสกสมรสของพระองค์กับฌานน์เคานเทสแห่งโอแวร์ญและบูโลญน์ก็ทำให้ทรงได้เป็นเคานท์แห่งโอแวร์ญและบูโลญน์ระหว่างปี ค.ศ. 1349 ถึงปี ค.ศ. 1360
พระเจ้าจอห์นเสด็จขึ้นครองราชย์ในปี ค.ศ. 1350 ในฐานะพระมหากษัตริย์ทรงล้อมรอบพระองค์ด้วยผู้บริหารที่ไม่มีสมรรถภาพ และพระองค์เองก็พอพระทัยในการหาความสำราญส่วนพระองค์จากเงินในพระคลัง แต่ต่อมาก็ทรงทำหน้าที่การบริหารประเทศด้วยพระองค์เอง
ดูเพิ่ม

ราชวงศ์วาลัว
สงครามร้อยปี
| ด ค กพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศส |
| --- | --- |
 พระราชพงศาวลีอย่างละเอียด  พระราชพงศาวลีอย่างสังเขป  รายพระนามพระมหากษัตริย์แฟรงก์  รายพระนามพระมหากษัตริย์และจักรพรรดิฝรั่งเศส 
ราชวงศ์เมรอแว็งเฌียง (ค.ศ. 509–751):  โคลวิสที่ 1  ชิลเดอแบร์ที่ 1  โคลทาร์ที่ 1  ชาริแบร์ที่ 1  โกลทร็อง  ชิลเพริคที่ 1  ซิกโกแบร์ที่ 1  ชิลเดอแบร์ที่ 2  โคลทาร์ที่ 2  ดาโกแบร์ที่ 1  ซิกโกแบร์ที่ 2  โคลวิสที่ 2  โคลทาร์ที่ 3  ชิลเพริคที่ 2  ทีเดอร์ริกที่ 3  โคลวิสที่ 4  ชิลเดอแบร์ที่ 3  ดาโกแบร์ที่ 3  ชิลเพริคที่ 2  โคลทาร์ที่ 4  ทีเดอร์ริกที่ 4  ชิลเดริกที่ 3 
ราชวงศ์การอแล็งเฌียง รอแบร์เซียง และ โบโซนอยด์ (ค.ศ. 751–987):  เปแป็งพระวรกายเตี้ย  คาร์โลมันที่ 1  ชาร์เลอมาญ (ชาร์ลที่ 1)  หลุยส์ที่ 1  ชาร์ลที่ 2  หลุยส์ที่ 2  หลุยส์ที่ 3  คาร์โลมันที่ 2  ชาร์ลพระวรกายพ่วงพี  โอโดร  ชาร์ลที่ 3  รอแบร์ที่ 1ร  ราอูลบ  หลุยส์ที่ 4  โลแทร์  หลุยส์ที่ 5 
ราชวงศ์กาแป (ค.ศ. 987–1328):  อูก กาแป  รอแบร์ที่ 2  อ็องรีที่ 1  ฟีลิปที่ 1  หลุยส์ที่ 6  หลุยส์ที่ 7  ฟีลิปที่ 2  หลุยส์ที่ 8  หลุยส์ที่ 9  ฟีลิปที่ 3  ฟีลิปที่ 4  หลุยส์ที่ 10  ฌ็องที่ 1  ฟีลิปที่ 5  ชาร์ลที่ 4 
ราชวงศ์วาลัว (ค.ศ. 1328–1589):  ฟีลิปที่ 6  ฌ็องที่ 2  ชาร์ลที่ 5  ชาร์ลที่ 6  ชาร์ลที่ 7  หลุยส์ที่ 11  ชาร์ลที่ 8  หลุยส์ที่ 12  ฟร็องซัวที่ 1  อ็องรีที่ 2  ฟร็องซัวที่ 2  ชาร์ลที่ 9  อ็องรีที่ 3 
ราชวงศ์แลงคัสเตอร์ (ค.ศ. 1422–1453):  เฮนรีที่ 6 แห่งอังกฤษ 
ราชวงศ์บูร์บง (ค.ศ. 1589–1792):  อ็องรีที่ 4  หลุยส์ที่ 13  หลุยส์ที่ 14  หลุยส์ที่ 15  หลุยส์ที่ 16  หลุยส์ที่ 17 
ราชวงศ์โบนาปาร์ต (ค.ศ. 1804–1814; ค.ศ. 1815):  นโปเลียนที่ 1  นโปเลียนที่ 2 
ราชวงศ์บูร์บง (ค.ศ. 1814–1815; 1815–1830):  หลุยส์ที่ 18  ชาร์ลที่ 10  หลุยส์ที่ 19  อ็องรีที่ 5 
ราชวงศ์ออร์เลอ็อง (ค.ศ. 1830–1848):  หลุยส์-ฟีลิปที่ 1 
ราชวงศ์โบนาปาร์ต (ค.ศ. 1852–1870):  นโปเลียนที่ 3 
ผู้ปกครองที่ยังเป็นที่พิพาทกันอยู่แสดงด้วยตัวเอียง ร = ราชวงศ์รอแบร์เซียง บ = ราชวงศ์โบโซนอยด์
| ด ค กดยุกแห่งนอร์ม็องดี |
| --- | --- |
ราชวงศ์นอร์ม็องดี  ค.ศ. 911–1135:  รอลโล*  วิลเลียมที่ 1*  รีชาร์ที่ 1*  รีชาร์ที่ 2  รีชาร์ที่ 3  รอแบร์ที่ 1  วิลเลียมที่ 2**  รอเบิร์ตที่ 2  เฮนรีที่ 1**  วิลเลียมที่ 3 
เคานต์แห่งบลัว  ค.ศ. 1135–1144: สตีเฟน**
ราชวงศ์แพลนแทเจเนต  ค.ศ. 1144–1259:  เจฟฟรีย์  เฮนรีที่ 2**  เฮนรียุวกษัตริย์  รีชาร์ที่ 4**  จอห์น**  เฮนรีที่ 3** 
ราชวงศ์วาลัว  (ส่วนหนึ่งของฝรั่งเศส):  ฌ็อง (1332–1350)  ชาร์ล (1355–1364)  ชาร์ล (1465–1469) 
* ในฐานะเคานต์แห่งรูอ็อง   •  ** ทรงเป็นกษัตริย์แห่งอังกฤษด้วย
พระเจ้าหลุยส์ที่ 5 แห่งฝรั่งเศส

| พระเจ้าหลุยส์ที่ 5 แห่งฝรั่งเศส |
| --- | --- |

พระมหากษัตริย์แห่งชนแฟรงก์ตะวันตก
ครองราชย์: 2 มีนาคม 986 - 21 พฤษภาคม 987
ก่อนหน้า: พระเจ้าโลแทร์แห่งฝรั่งเศส
ถัดไป: พระเจ้าอูก กาแป

พระราชสมภพ: 967
สวรรคต: 21 พฤษภาคม 987 (พระชนมายุ 20 พรรษา)
ราชวงศ์: ราชวงศ์การอแล็งเฌียง
พระราชบิดา: พระเจ้าโลแทร์แห่งฝรั่งเศส
พระราชมารดา: เอ็มมาแห่งอิตาลี
พระเจ้าหลุยส์ที่ 5 แห่งฝรั่งเศส (ฝรั่งเศส: Louis V de France) (967 - 21 พฤษภาคม 987) ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งชนแฟรงค์ตะวันตกพระองค์สุดท้าย โดยที่พระองค์เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 15 และองค์สุดท้ายในราชวงศ์การอแล็งเฌียง
พระเจ้าหลุยส์ที่ 5 เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าโลแทร์แห่งฝรั่งเศสกับเอ็มมาแห่งอิตาลี เสด็จพระราชสมภพเมื่อปีค.ศ. 967
พระองค์ปราบดาภิเษกเป็นพระมหากษัตริย์ตั้งแต่มิถุนายน 978 แต่ทรงได้ปกครองฝรั่งเศสจริง ๆในปี 986 ตลอดระยะเวลาการครองราชย์ของพระองค์พระอง์ไม่มีพระราชกรณียกิจใด ๆ เหล่านักประวัติศาสตร์จึงขนานนามพระองค์ว่า "ผู้เกียจคร้าน"
พระราชวังลุกซ็องบูร์

| พระราชวังลุกซ็องบูร์ Palais du Luxembourg |
| --- | --- |
พระราชวังลุกซ็องบูร์
พิกัด: 48°50′54″N 2°20′14″E﻿ / ﻿48.84833°N 2.33722°E﻿ / 48.84833; 2.33722
ประเภท: สถาปัตยกรรมฟื้นฟูศิลปวิทยา
พื้นที่: กรุงปารีส ฝรั่งเศส
ประวัติศาสตร์
สร้าง: ค.ศ. 1615
สร้างโดย: มารี เดอ เมดิชิ สมเด็จพระราชินีนาถแห่งฝรั่งเศส
สถาปนิก: ซาลอมง เดอ บร็อส
พระราชวังลุกซ็องบูร์ (ฝรั่งเศส: Palais du Luxembourg; อังกฤษ: Luxembourg Palace) เป็นพระราชวังที่ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของสวนลุกซ็องบูร์ในกรุงปารีสในประเทศฝรั่งเศส ในปัจจุบันใช้เป็นที่ทำการของวุฒิสภา (French Senate) สวนลุกซ็องบูร์มีเนื้อที่ทั้งสิ้น 25 เฮ็คตาร์ที่เป็นลานหญ้าและทางเดินกรวดที่มีรูปปั้นตั้งอยู่เป็นระยะ ๆ สลับกับอ่างน้ำ
ประวัติ

พระราชวังลุกซ็องบูร์ได้รับการก่อสร้างขึ้นสำหรับสมเด็จพระราชินีมารี เดอ เมดิชิพระบรมราชชนนีในพระเจ้าหลุยส์ที่ 13 แห่งฝรั่งเศสและกัสตง ดยุคแห่งออร์เลอ็อง (Gaston, Duke of Orleans) ในบริเวณใกล้กับบริเวณที่เดิมเป็นออแตลปาร์ตีกูว์ลีเย (hôtel particulier) ที่เป็นของฟร็องซัว-อ็องรี เดอ มงมอร็องซี ดุ๊กเดอลุกซ็องบูร์ (François-Henri de Montmorency, duc de Luxembourg) ซึ่งเป็นที่มาของชื่อพระราชวัง พระราชินีนาถมารีมีพระประสงค์ที่จะสร้างพระราชวังใหม่ที่ละม้ายวังพิตติในเมืองฟลอเรนซ์ที่เป็นเมืองประสูติของพระองค์ สถาปนิกเอกซาลอมง เดอ บร็อส จึงส่งสถาปนิกเกลม็อง เมเตโซ (Clément Metézeau‎) ไปยังฟลอเรนซ์เพื่อไปนำภาพวาดผังกลับมา พระราชินีนาถมารีทรงทรงซื้อโครงสร้างและสิ่งก่อสร้างที่ค่อนข้างใหญ่โตในปี ค.ศ. 1612 และมีพระราชโองการให้ก่อสร้างสิ่งก่อสร้างใหม่ขึ้นแทนที่ที่ทรงเรียกว่า “วังเมดิชิ” (Palais Médicis) ในปี ค.ศ. 1615
การก่อสร้างพระราชวังและการตกแต่งเป็นพระราชกรณียกิจอันสำคัญทางศิลปะของพระองค์ แต่ในปัจจุบันสิ่งที่ตกแต่งภายในสำหรับพระองค์ไม่มีหลงเหลืออยู่แล้ว นอกไปจากบางส่วนที่ก่อสร้างขึ้นใหม่ใน Salle du Livre d'Or. ภาพชุดพระราชินีมารี เดอ เมดิชิที่ทรงจ้างให้ปีเตอร์ พอล รูเบนส์และภาพเขียนอื่น ๆ ก็กระจัดกระจายไปเป็นของพิพิธภัณฑ์ต่าง ๆ
ดูเพิ่ม

วัง