stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ประเทศบังกลาเทศ
การเมือง > พัฒนาการทางการเมืองของบังกลาเทศภายหลังเอกราช

ประธานาธิบดี Sheikh Mujibur Rahman ถูกลอบสังหารเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2518 โดยฝีมือนายทหารกลุ่มหนึ่ง การปกครองในระยะแรกนี้มีการก่อรัฐประหารหลายครั้ง และลอบสังหารประธานาธิบดีจนเสียชีวิตหลายคน สถานการณ์ทางการเมืองของบังกลาเทศตกอยู่ในสภาวะระส่ำระสายและเป็นการปกครองโดยผู้นำทางทหารตลอดมากว่า 20 ปี และพลโท Hussain Mohammad Ershad ประธานาธิบดี (ดำรงตำแหน่งระหว่างปี 2525 – 2533) ได้ถูกฝ่ายค้านกดดันให้แก้ไขรัฐธรรมนูญ เพื่อถ่ายโอนอำนาจการบริหารจากประธานาธิบดีไปให้นายกรัฐมนตรี พลโท Ershad ได้ลาออกจากตำแหน่งประธานาธิบดีในปี 2533 และถูกจำคุกในข้อหาฉ้อราษฎร์บังหลวง
ในปี 2533 บังกลาเทศได้จัดการเลือกตั้งทั่วไปภายใต้รัฐธรรมนูญฉบับแก้ไขเป็นครั้งแรก โดยผลการเลือกตั้งปรากฏว่า พรรค Bangladesh Nationalist Party (BNP) นำโดยนาง Khaleda Zia ได้รับชัยชนะ และเมื่อมีการเลือกตั้งทั่วไปอีกครั้งในปี 2535
นาง Khaledia Zia ก็ได้ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีอีกสมัยหนึ่ง และเมื่อวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2539 ประธานาธิบดีบังกลาเทศได้ประกาศยุบสภาและจัดให้มีการเลือกตั้งทั่วไปในวันที่ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2539 ภายหลังความวุ่นวายจากการประท้วงของพรรคฝ่ายค้านซึ่งประกอบด้วยพรรค Awami League พรรค Jatiya Party (JP) และพรรค Jamaat-e-Islami (JI) ที่ต้องการให้นาง Khaleda Zia ลาออก ผลการเลือกตั้งปรากฏว่า พรรคฝ่ายค้านได้รับชัยชนะและนาง Sheikh Hasina หัวหน้าพรรค AL (บุตรสาวของอดีตประธานาธิบดี Sheikh Mujibur Rahman) ได้ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี ภายใต้รัฐบาลผสมครั้งแรกของบังกลาเทศ ระหว่างพรรค AL และพรรค JP ที่มีพลโท Ershad อดีตประธานาธิบดีเป็นหัวหน้าพรรค และได้ปฏิญาณตนเข้ารับตำแหน่งนายรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน 2539 แต่ต่อมาในเดือนกันยายน พ.ศ. 2540 พรรค JP ได้ถอนตัวออกจากรัฐบาลและเข้าเป็นแนวร่วมฝ่ายค้านกับพรรค BNP ตามรัฐธรรมนูญของบังกลาเทศ คณะรัฐมนตรีจะอยู่ในตำแหน่งคราวละ 5 ปี ดังนั้น ในวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2544 รัฐบาลของนาง Sheikh Hasina จึงได้หมดวาระลง และเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2544 ประธานาธิบดี Shahabuddin Ahmed ได้ประกาศยุบสภาตามคำแนะนำของนายกรัฐมนตรี และเมี่อวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2544 รัฐบาลของนาง Sheikh Hasina ได้ถ่ายโอนอำนาจไปยังรัฐบาลรักษาการที่จะต้องมีหน้าที่ จัดให้มีการเลือกตั้งทั่วไปภายใน 90 วัน และในการนี้ประธานาธิบดี Shahabuddin Ahmed ได้แต่งตั้ง Justice Latifur Rahman อดีตหัวหน้าผู้พิพากษาศาลฎีกาให้ดำรงตำแหน่ง Chief Advisor ของรัฐบาลรักษาการหรือเทียบเท่านายกรัฐมนตรีและนาย Latifur Rahman ได้เข้ารับตำแหน่งเมื่อ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2544 นอกจากนี้ ประธานาธิบดี Shahabuddin Ahmed ได้แต่งตั้งคณะที่ปรึกษา (Council of Advisors) จำนวน 10 คน ตามคำแนะนำของนาย Latifur Rahman เพื่อปฏิบัติหน้าที่เทียบเท่ารัฐมนตรีในคณะรัฐบาล ต่อมาในการเลือกตั้งทั่วไปเดือนตุลาคม พ.ศ. 2544 พรรค BNP ได้ชัยชนะในการเลือกตั้งและ นาง Khaleda Zia ได้เข้ารับตำแหน่งนายกรัฐมนตรี เมื่อวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2544 และได้สิ้นสุดวาระลงเมื่อวันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2549
การเมือง > สถานการณ์การเมืองปัจจุบัน

ตามที่รัฐบาลบังกลาเทศของนาง Khaleda Zia ได้สิ้นสุดวาระการบริหารประเทศเมื่อวันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2549 รัฐธรรมนูญได้กำหนดให้ประธานาธิบดีแต่งตั้งอดีตประธานศาลฎีกาเป็นหัวหน้ารัฐบาลรักษาการเพื่อจัดการเลือกตั้ง แต่พรรคร่วมฝ่ายค้านได้คัดค้านการแต่งตั้งดังกล่าว เนื่องจากเห็นว่าประธานศาลฎีกามีความใกล้ชิดกับพรรครัฐบาล ประธานาธิบดี Iajuddin Ahmed ได้ตัดสินใจเป็นหัวหน้ารัฐบาลรักษาการเองท่ามกลางเสียงคัดค้านของพรรคฝ่ายค้าน ซึ่งเห็นว่ารัฐบาลรักษาการและคณะกรรมการการเลือกตั้งไม่มีความเป็นกลางทางการเมือง และได้นำไปสู่การชุมนุมประท้วงและการจลาจล และการถอนตัวจากการเลือกตั้งของพรรคร่วมฝ่ายค้าน ในที่สุดประธานาธิบดีจึงได้ตัดสินใจประกาศสถานการณ์ฉุกเฉิน (State of Emergency) และลาออกจากตำแหน่งหัวหน้ารัฐบาลรักษาการเมื่อวันที่ 11 มกราคม พ.ศ. 2550 พร้อมทั้งประกาศเลื่อนการเลือกตั้งซึ่งกำหนดไว้ในวันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2550 ออกไปอย่างไม่มีกำหนด
นาย Fakhruddin Ahmed อดีตผู้ว่าธนาคารแห่งบังกลาเทศได้เข้ารับตำแหน่งหัวหน้าที่ปรึกษารัฐบาลรักษาการต่อจากประธานาธิบดี Iajuddin Ahmed เมื่อวันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2550 โดยมีภารกิจเร่งด่วนของรัฐบาลรักษาการชุดใหม่ คือ การรักษาความสงบเรียบร้อยในประเทศ และจัดการเลือกตั้งที่ บริสุทธิ์ยุติธรรมให้เป็นที่ยอมรับทั้งภายในและนอกประเทศ โดยจะดำเนินการดังนี้
แยกศาลยุติธรรมออกจากฝ่ายการเมือง
ปรับปรุงบัญชีรายชื่อผู้มีสิทธิเลือกตั้งให้ถูกต้อง
ปฏิรูปคณะกรรมการการเลือกตั้ง
ปราบปรามการทุจริตคอรัปชั่นและกลุ่มอิทธิพล
ทำให้ระบบราชการปลอดจากการครอบงำทางการเมือง
ทั้งนี้ คาดว่ารัฐบาลรักษาการของบังกลาเทศจะใช้เวลาในการปฏิรูปการเมืองประมาณ 6 – 9 เดือนก่อนที่จะมีการกำหนดวันเลือกตั้งใหม่
การเมือง > นโยบายรัฐบาลชุดปัจจุบัน

บังกลาเทศปกครองด้วยระบอบประชาธิปไตยแบบรัฐสภา มีประธานาธิบดีเป็นประมุขของประเทศ และมีนายกรัฐมนตรีเป็นหัวหน้าฝ่ายบริหาร โดยมีพรรคสำคัญ 2 พรรคคือพรรค Bangladesh Nationalist Party (BNP) และพรรค Awami League (AL) โดยที่ทั้งสองพรรคได้ผลัดกันขึ้นเป็นรัฐบาลและฝ่ายค้านตลอดมา
การเมือง > ด้านความมั่นคง

รัฐบาลบังกลาเทศที่ผ่านมาให้ความสำคัญกับการดำเนินการเพื่อปราบปรามการก่อการร้าย เช่น การจับกุมการค้าอาวุธที่ผิดกฎหมาย การจับกุมและดำเนินคดีกับผู้ที่ถูกระบุแน่ชัดว่าเป็นผู้ก่อการร้าย การประกาศว่ารัฐบาลจะไม่ให้ที่พักพิงแก่ผู้ก่อการร้าย การปราบปรามกิจกรรมการก่อการร้ายในสถานศึกษา การจัดการประชุมระดับชาติเกี่ยวกับการต่อต้านการก่อการร้าย การสืบสวนเกี่ยวกับเหตุการณ์ลอบวางระเบิดต่าง ๆ และการจัดตั้งการปฏิบัติการ “Operation Clean Heart” ซึ่ง เป็นการรวมกองกำลังทหารร่วมกับตำรวจในการจับกุมผู้ต้องสงสัยเรื่องการก่อการร้ายทั่วประเทศ นอกจากนี้ รัฐบาลชุดที่ผ่านมายังประกาศที่จะยกเลิกกฎหมายต่างๆ ที่ไม่เป็นธรรม ซึ่งออกโดยรัฐบาลในอดีต อย่างไรก็ดี นโยบายการปราบปรามการก่อการร้ายได้ถูกวิพากษ์วิจารย์จากพรรคฝ่ายค้าน นักศึกษา และประชาชนว่าเป็นการละเมิดสิทธิมนุษยชนและกระทำไปเพื่อจำกัดบุคคลที่ไม่เห็นด้วยกับรัฐบาล
การเมือง > ด้านต่างประเทศ

รัฐบาลชุดล่าสุดได้ดำเนินนโยบายต่างประเทศที่มุ่งเสริมสร้างผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจ การดำเนินนโยบายต่างประเทศแบบมุ่งตะวันออก (Look East) โดยการกระชับความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกับจีนและประเทศต่าง ๆ ในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ อาทิ ไทย พม่า และสมาชิกอาเซียน ซึ่งนับเป็นมิติใหม่ของนโยบายต่างประเทศบังกลาเทศ การเดินทางเยือนภูมิภาคเอเชียของนายกรัฐมนตรีบังกลาเทศอย่างต่อเนื่อง นับเป็นประจักษ์พยานที่ดีต่อการเสริมสร้างนโยบายต่างประเทศที่มุ่งสนับสนุนผลประโยชน์ของบังกลาเทศในประเทศใหม่ ๆ เหล่านี้ ซึ่งการดำเนินนโยบายแบบมุ่งตะวันออกของบังกลาเทศนี้ ส่วนหนึ่งเป็นเพราะต้องการลดอิทธิพลของอินเดียที่มีต่อบังกลาเทศลงด้วยนอกจากนี้ บังกลาเทศมุ่งส่งเสริมความสัมพันธ์กับตะวันออกกลาง ซึ่งมีบทบาทสำคัญต่อเศรษฐกิจบังกลาเทศในด้านพลังงาน การส่งออกแรงงาน และความช่วยเหลือเพื่อการพัฒนาประเทศ และในฐานะที่เป็นประเทศ OIC ปัจจุบัน บังกลาเทศเป็นสมาชิก BIMSTEC ACD SAARC NAM และ ARF และเป็นประเทศที่ใหญ่ที่สุดในการสนับสนุนภารกิจการรักษาสันติภาพ มีทหารบังกลาเทศจำนวน 9,758 ราย ปฏิบัติใน 12 ภารกิจทั่วโลก (ร้อยละ 14 ของกองกำลังรักษาสันติภาพทั้งหมด) ซึ่งเป็นการส่งเสริมภาพลักษณ์ของบังกลาเทศในทางที่ดี
เขตการปกครอง

บทความหลัก: ภาคของประเทศบังกลาเทศ
เขตการปกครองของประเทศบังกลาเทศแบ่งออกเป็น 8 ภาค (বিভাগ) ชื่อภาคตั้งตามชื่อเมืองที่เป็นเมืองหลักของฝ่ายบริหาร มีดังต่อไปนี้
ภาคขุลนา (খুলনা)
ภาคจิตตะกอง (চট্টগ্রাম)
ภาคธากา (ঢাকা)
ภาคบอรีชัล (বরিশাল)
ภาคมัยมันสิงห์ (ময়মনসিংহ)
ภาครังปุระ (রংপুর)
ภาคราชชาฮี (রাজশাহী)
ภาคสิเลฏ (সিলেট)
เศรษฐกิจ

สินค้าส่งออก ได้แก่ เสื้อผ้า ปอกระเจา เครื่อแต่งกาย อาหารทะเลและปลาแช่แข็ง ประเทศผู้ค้าสำคัญ ได้แก่ สหรัฐ เยอรมนี สหราชอาณาจักร ฝรั่งเศส เนเธอร์แลนด์ อิตาลี
สินค้านำเข้า ได้แก่ เครื่องจักรกล เคมีภัณฑ์ เหล็กและเหล็กกล้า ปิโตรเลียม ประเทศคู่ค้าที่สำคัญ ได้แก่ อินเดีย สหภาพยุโรป ญี่ปุ่น สิงคโปร์ จีน
สกุลเงินที่ใช้ : คือ ฏากา
แม้บังกลาเทศจะเป็นหนึ่งในบรรดาประเทศที่มีการพัฒนาน้อยที่สุด (LDCs) แต่ก็ถือว่าเป็นประเทศที่มีศักยภาพทางเศรษฐกิจซึ่งไทยไม่ควรมองข้าม โดยเป็นแหล่งทรัพยากรน้ำมัน ก๊าซธรรมชาติ และทรัพยากรทางทะเล พร้อมกันนี้ยังสามารถเป็นตลาดสินค้าต่าง ๆ ของไทย เช่น สินค้าอุปโภคบริโภค และการบริการได้อย่างมีประสิทธิภาพ ถึงแม้ว่าภาคธุรกิจบริการจะทำรายได้ให้กับบังกลาเทศคิดเป็นสัดส่วนถึงร้อยละ 50 ของ GDP แต่ประชาชนบังกลาเทศส่วนใหญ่ยังมีฐานะยากจน และประกอบอาชีพการเกษตร รัฐบาลบังกลาเทศเน้นในเรื่องเสรีภาพทางเศรษฐกิจ (economic freedom) โดยใช้การทูตเชิงเศรษฐกิจ (economic diplomacy) ให้ความสำคัญกับการดึงการลงทุนจากต่างชาติ (อนุญาตให้คนต่างชาติลงทุนถือหุ้นได้ทั้งหมดเช่นเดียวกับชาวบังกลาเทศ) รวมทั้งการเรียกความเชื่อมั่นในการลงทุนในตลาดหุ้นของนักลงทุนทั้งภายในและจากต่างประเทศให้กลับคืนมา กระตุ้นการส่งออกโดยเฉพาะการเพิ่มโควตาการส่งออกเสื้อผ้าสำเร็จรูปไปยังต่างประเทศ การส่งเสริมให้แรงงานบังกลาเทศไปทำงานในต่างประเทศ และการทบทวนเรื่องการให้ visa on arrival กับประเทศต่างๆ เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยว
เศรษฐกิจ > การค้า

บังกลาเทศยึดหลักเศรษฐกิจการตลาด มีนโยบายส่งเสริมการส่งออก อย่างไรก็ดี โดยที่การส่งออกของบังกลาเทศขึ้นอยู่กับสินค้าเพียงไม่กี่ชนิดและมีตลาดส่งออกที่จำกัดเพียงไม่กี่ประเทศ (โดยร้อยละ 76 ของการส่งออกทั้งหมดเป็นสินค้าสิ่งทอที่ส่งไปยุโรป) จึงให้ความสำคัญกับการสร้างความหลากหลายให้กับตัวสินค้าและหาตลาดส่งออกเพิ่มขึ้น ทั้งนี้เพื่อเพิ่มปริมาณการส่งออกให้มากที่สุดและลดการขาดดุลการค้า บังกลาเทศพึ่งพาการนำเข้าจากอินเดียเป็นส่วนใหญ่ มีมูลค่าถึงปีละ 4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ อย่างไรก็ตาม รัฐบาลล่าสุดได้มั่งเน้นนโยบายที่จะหันไปค้าขายกับประเทศอื่นๆ ให้มากขึ้น เพื่อลดการพิ่งพาอินเดียลง สวนปัญหาและอุปสรรคทางการค้า ได้แก่ การห้ามนำเข้าหรือการจำกัดโควตาข้าวและน้ำตาล รวมทั้งปัญหาด้านการขนส่ง เป็นต้น ระบบพิธีการศุลกากรมาตรการที่มิใช่ทางภาษี เช่น การห้ามนำเข้าหรือจำกัดโควตา
เศรษฐกิจ > การลงทุน

ตั้งแต่ต้นปี พ.ศ. 2533 บังกลาเทศได้ปรับเปลี่ยนนโยบายหลายประการเพื่อกระตุ้นและส่งเสริมการลงทุนจากต่างประเทศ เช่น ไม่มีข้อจำกัดเกี่ยวกับการถือหุ้นของต่างชาติ อนุญาตให้ส่งผลกำไรและรายได้ออกไปต่างประเทศได้โดยเสรี และมีมาตรการให้ความสำคัญกับบริษัทต่างชาติที่เข้าไปลงทุนในประเทศ เป็นต้น โดยสหรัฐอเมริกาเป็นนักลงทุนรายใหญ่ที่สุดในบังกลาเทศ รองลงมา คือ มาเลเซีย ญี่ปุ่น และ สหราชอาณาจักร
อุตสาหกรรมที่ควรเข้าไปลงทุน ได้แก่ ด้านการสำรวจแหล่งก๊าซธรรมชาติ ซึ่งมีมากถึง 11 ล้านล้านตารางฟุต ด้านสาธารณูปโภค ด้านประมง (แต่ปัจจุบันรัฐบาลบังกลาเทศยังไม่มีนโยบายที่จะเปิดให้ต่างชาติเข้าไปลงทุนในการจับปลาในบังกลาเทศ) การแปรรูปผลผลิตทางการเกษตรด้านอุตสาหกรรม เช่น เสื้อผ้า เครื่องหนัง อุตสาหกรรมเบา ด้านบริการต่าง ๆ และด้านการผลิตสินค้าอุปโภคและบริโภคขั้นพื้นฐาน
อุปสรรคที่สำคัญที่ขัดขวางการลงทุน ได้แก่ การประสบภัยจากพายุไซโคลนและอุทกภัยบ่อยครั้ง การขาดแคลนโครงสร้างพื้นฐานด้านต่าง ๆ และปัญหาการเมืองภายในประเทศโดยเฉพาะการเดินขบวนประท้วง (hartal) ของพรรคฝ่ายค้านที่มีอยู่เป็นประจำ
เศรษฐกิจ > คมนาคม

Bangladesh Telecom Regulatory Commission กำกับดูแลกิจการรถไฟ มีทางรถไฟความยาว 2,745 กม. ทางหลวง 201,182 กม.
ท่อส่งก๊าซธรรมชาติ (Pipelines) 1,250 กม.
ท่าเรือทางทะเล ตั้งอยู่ที่ Chittagong และ Mongla
ท่าเรือทางน้ำภายในประเทศ ที่สำคัญตั้งอยู่ที่ Dhaka, Chanpur, Barisal
ประชากร

ประชากรมีประมาณ 164 ล้านคน (ค.ศ. 2017) มีอัตราการเติบโต 1.42% ความหนาแนนของประชากร 889 คน ต่อ ตร.กม. ซึ่งหนาแน่นมาก ส่วนใหญ่อาศับอยู่ในชนบท แต่ช่วงทศวรรษที่ผ่านมา อัตราการเกิดของประชากรในพื้นที่เมืองมีมากกว่าในชนบท
พลเมืองมีการศึกษา 65% อ่านออกเขียนได้ 41.1% (ข้อมูลจาก UNESCO ค.ศ. 2000-2004)
ประชากร > ศาสนา

ประชากรบังกลาเทศ นับถือศาสนาอิสลาม 90.5% ศาสนาฮินดู 8.5% ศาสนาคริสต์ 0.4% ศาสนาพุทธส่วนมากอยู่ในจิตตะกอง 0.6% พุทธศาสนาในประเทศบังกลาเทศ ตระกูลชาวพุทธสืบเนื่องมานานคือชาวพุทธที่ราบ ตระกูลบารัว และ ชาวพุทธภูเขา จักมา,กัลมา
ดูเพิ่ม

พุทธศาสนาในประเทศบังกลาเทศ
แหล่งข้อมูลอื่น

รัฐบาล
เว็บไซต์ทางการ
Official Site of Bangladesh Investment Development Authority
ข้อมูลทั่วไป
Bangladesh. The World Factbook. Central Intelligence Agency.
ประเทศบังกลาเทศ ที่เว็บไซต์ Curlie
Bangladesh from the BBC News
Bangladesh from UCB Libraries GovPubs
ดูข้อมูลทางภูมิศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับ ประเทศบังกลาเทศ ที่โอเพินสตรีตแมป
Wikimedia Atlas of Bangladesh
Key Development Forecasts for Bangladesh from International Futures
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส 2  3  BnF data 2  3  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  สวีเดน  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
ประชาชน:  รัฐสภาสหราชอาณาจักร 
อื่น ๆ:  สารานุกรมของยูเครนสมัยใหม่  พจนานุกรมประวัติศาสตร์ของสวิสเซอร์แลนด์  NARA  IdRef  İslâm Ansiklopedisi 
รูปปั้นพระพุทธรูปสมัยศตวรรษที่ 11
ปาฮาร์ปัวร์
ภาพถ่ายดาวเทียม เดือนตุลาคม 2554
Jatiyo Sangshad Bhaban
Jatiyo Sangshad Bhaban
กองทัพเรือบังกลาเทศ
การแบ่งเขตการปกครองของบังกลาเทศ
สะพานจามูนา หนึ่งในสะพานที่ยาวที่สุดในเอเชียใต้
คาร์วานพลาซ่า กรุงธากา
สวนเสรีไทย

| สวนเสรีไทย |
| --- | --- |


ประเภท: สวนสาธารณะระดับย่าน
ที่ตั้ง: ถนนเสรีไทย แขวงคลองกุ่ม เขตบึงกุ่ม กรุงเทพมหานคร
พิกัดภูมิศาสตร์: 13°47′14″N 100°40′26″E﻿ / ﻿13.787091°N 100.673765°E﻿ / 13.787091; 100.673765
พื้นที่: 350 ไร่
ผู้ดำเนินการ:   กรุงเทพมหานคร
สถานะ: 05.00 - 20.00 น. ทุกวัน
สวนเสรีไทย หรือชื่อเดิมว่า สวนน้ำบึงกุ่ม เป็นสวนสาธารณะระดับย่าน ตั้งอยู่ที่ หมู่บ้านสหกรณ์ ซอยเสรีไทย 57 ถนนเสรีไทย เขตบึงกุ่ม กรุงเทพมหานคร มีพื้นที่ทั้งสิ้นประมาณ 350 ไร่ มีจุดที่น่าสนใจหลายแห่ง ได้แก่
อาคารเสรีไทยอนุสรณ์ ภายในมีพิพิธภัณฑ์เสรีไทยอนุสรณ์, ห้องสมุดประชาชน, ห้องสมุดสำหรับเด็กและเยาวชน และพิพิธภัณฑ์บึงกุ่ม
สวนน้ำ เป็นเอกลักษณ์ของสวนเสรีไทย ประกอบด้วยพรรณไม้ชายน้ำประดับตามขอบบึง, น้ำตก และม่านน้ำพุกลางสระ
เกาะกลางน้ำ บริเวณกลางบึงสร้างเป็นเกาะธรรมชาติ มีศาลาพักผ่อน ปลูกสวนปาล์มพันธุ์ต่างๆ กว่า 10 ชนิด ทั้งพันธุ์ไทยและพันธุ์ต่างประเทศ ซึ่งบางชนิดจะเป็นพันธุ์ที่หายากและเพาะยาก เช่น ปาล์มน้ำพุ, ตาลฟ้า ฯลฯ
สวนป่า มี 3 สวนคือ "สวนป่าทวีสุข" "สวนป่าร่มไทร" และ "สวนป่าเจริญกาญจน์" ปลูกต้นไม้ใหญ่ที่เป็นไม้ยืนต้น เช่น ต้นไทร, หางนกยูง, ขี้เหล็ก กระทิง ฯลฯ
ลานไม้ดอกหอม ไม้ดอกที่ปลูกส่วนใหญ่เป็นไม้ไทย เช่น พิกุล, โมก ฯลฯ
สวนไม้ผล มีต้นส้มโอ, กระท้อน, น้อยหน่า, ขนุน ฯลฯ
ประวัติ

เดิม “ บึงกุ่ม” หรือ “ บึงตาทอง” เป็นบึงสาธารณะเก่าแก่ขนาดใหญ่ที่ถูกรุกล้ำจนมีสภาพตื้นเขิน ในปี พ.ศ. 2528 เริ่มมีการปรับปรุงและพัฒนาบึงกุ่มตามโครงการพระราชดำริของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ในการจัดหาพื้นที่เก็บกักน้ำเพื่อแก้ปัญหาน้ำท่วมกรุงเทพฯ (โครงการแก้มลิง) ให้เป็นบึงรับน้ำจนสามารถรองรับน้ำได้ถึง 1.5 ล้านลูกบาศก์เมตร พร้อมประตูระบายน้ำเพื่อควบคุมระดับน้ำ และระบายสู่คลองบึงกุ่ม ต่อเนื่องสู่คลองแสนแสบต่อไป
ต่อมาได้มีการพัฒนาขยายพื้นที่ สร้างเป็นสวนสาธารณะ และสวนป่าตามโครงการสวนป่า กทม. เฉลิมพระเกียรติในวโรกาสที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ทรงครองสิริราชสมบัติครบ 50 ปี (พระราชพิธีกาญจนาภิเษก พ.ศ. 2539) ในชื่อว่า "สวนน้ำบึงกุ่ม"
ในปี พ.ศ. 2538 สมาชิกขบวนการเสรีไทย ได้ขอสถานที่ส่วนหนึ่งของสวนน้ำบึงกุ่มจัดเป็น “ลานเสรีไทย” และมีพิธีเปิดลานเสรีไทยเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2538 ต่อมาคุณดุษฎี พนมยงค์ ซึ่งเป็นทายาทของหัวหน้าขบวนการเสรีไทย พร้อมคณะ ได้เสนอให้เปลี่ยนชื่อ สวนน้ำบึงกุ่มเป็น “สวนเสรีไทย” เพื่อเป็นอนุสรณ์สถานแก่ขบวนการเสรีไทย และมีพิธีเปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2540 ซึ่งตรง กับวันครบรอบ 52 ปีแห่งการสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่ 2
ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2542 กรุงเทพมหานครร่วมกับคณะกรรมการโครงการฉลองครบรอบ 100 ปีชาตกาล นายปรีดี พนมยงค์ รัฐบุรุษอาวุโส ได้ร่วมจัดงาน "วันสันติภาพไทย" เพื่อเป็นการรำลึกถึงการประกาศสันติภาพไทยในวาระครบรอบ 54 ปี และเป็นการประกาศเกียรติคุณแก่ขบวนการเสรีไทยที่ได้ทำคุณประโยชน์ต่อประเทศชาติ จึงมีการก่อสร้าง "อาคารเสรีไทยอนุสรณ์" โดยจำลองแบบมาจาก "ทำเนียบท่าช้าง" หรือบ้านเลขที่ 19 ถนนพระอาทิตย์ เขตพระนคร กทม. ซึ่งเคยเป็นที่พำนักของนายปรีดี พนมยงค์ ในขณะที่ดำรงตำแหน่งผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ในรัชกาลที่ 8 และหัวหน้าขบวนการเสรีไทย ทำเนียบท่าช้างจึงเป็นเสมือนกองบัญชาการของขบวนการเสรีไทยในสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 มีพิธีเปิด "อาคารเสรีไทยอนุสรณ์" เมื่อวันที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2546
รูปภาพ

ภาพถ่ายภายในพื้นที่รอบสวนเสรีไทย
หมี่ฮกเกี้ยน

| --- | --- |

ชื่ออื่น: ฮกเกี้ยนหมี่    หมี่ฮกเกี้ยน
มื้อ: อาหารว่าง
แหล่งกำเนิด: สาธารณรัฐประชาชนจีน
ภูมิภาค: ฮกเกี้ยน มณฑลฝูเจี้ยน  (จีนตัวย่อ: 福建面; จีนตัวเต็ม: 福建麵; พินอิน: Fújiàn miàn
อุณหภูมิเสิร์ฟ: ร้อน
ส่วนผสมหลัก: หอยนางรม : เส้นหมี่ฮกเกี้ยน : หมู : กุ้ง : ผักกวางตุ้ง
 [[b:Special:Search/ตำราอาหาร: ฮกเกี้ยนหมี่ 福建麵|ตำราอาหาร: ฮกเกี้ยนหมี่ 福建麵]]   สื่อ: ฮกเกี้ยนหมี่福建麵
ฮกเกี้ยนหมี่  (จีนตัวย่อ: 福建面; จีนตัวเต็ม: 福建麵; พินอิน: Fújiàn miàn ฝูเจี้ยนเหมี่ยน, ฮกเกี้ยน: ฮกเกี้ยนหมี่) หรือที่คุ้นเคยกันในชื่อ หมี่ฮกเกี้ยน เป็นบะหมี่ผัดปรุงสุกในแบบฮกเกี้ยน
รายชื่อปลัดกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬาของไทย

| ปลัดกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา |
| --- | --- |
เครื่องหมายราชการ
ผู้ดำรงตำแหน่งคนปัจจุบัน นัทรียา ทวีวงศ์ ตั้งแต่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2567
ผู้เสนอชื่อ: รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา
ผู้แต่งตั้ง: พระมหากษัตริย์ไทย
วาระ: จนเกษียณอายุราชการ
ผู้ประเดิมตำแหน่ง: จเด็จ อินสว่าง
สถาปนา: 21 ตุลาคม พ.ศ. 2545; 22 ปีก่อน (2545-10-21)
รอง: รองปลัดกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา
ปลัดกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา เป็นข้าราชการพลเรือนสามัญ ประเภทบริหาร ระดับสูง เป็นตำแหน่งหัวหน้าส่วนราชการระดับกระทรวงของกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา
ปลัดกระทรวงคนหนึ่งมีอำนาจหน้าที่  ดังนี้
รับผิดชอบควบคุมราชการประจำในกระทรวง กำหนดแนวทางและแผน การปฏิบัติราชการของกระทรวง และลำดับความสำคัญของแผนการปฏิบัติราชการประจำปีของ ส่วนราชการในกระทรวงให้เป็นไปตามนโยบายที่รัฐมนตรีกำหนด รวมทั้งกำกับ เร่งรัด ติดตาม และประเมินผลการปฏิบัติราชการของส่วนราชการในกระทรวง
เป็นผู้บังคับบัญชาข้าราชการของส่วนราชการในกระทรวงรองจากรัฐมนตรี
เป็นผู้บังคับบัญชาข้าราชการในสำนักงานปลัดกระทรวง และรับผิดชอบ ในการปฏิบัติราชการของสำนักงานปลัดกระทรวง
รายนาม

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ลำดับ | รูป | รายนาม | เริ่มวาระ | สิ้นสุดวาระ |
| 1 |  | จเด็จ อินสว่าง | 21 ตุลาคม พ.ศ. 2545 | 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2547 |
| 2 |  | ศักดิ์ทิพย์ ไกรฤกษ์ | 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2547 | 30 กันยายน พ.ศ. 2550 |
| 3 |  | ดร.ศศิธารา พิชัยชาญณรงค์ | 1 ตุลาคม พ.ศ. 2550 | 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 |
| 4 |  | อรรถชัย บุรกรรมโกวิท | 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 | 30 กันยายน พ.ศ. 2553 |
| 5 |  | ดร.สมบัติ คุรุพันธ์ | 18 ตุลาคม พ.ศ. 2553 | 30 กันยายน พ.ศ. 2554 |
| 6 |  | ดร.สุวัตร สิทธิหล่อ | 1 ตุลาคม พ.ศ. 2554 | 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2558 |
| 7 |  | ดร.อารีพงศ์ ภู่ชอุ่ม | 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2558 | 30 กันยายน พ.ศ. 2558 |
| 8 |  | พงษ์ภาณุ เศวตรุนทร์ | 1 ตุลาคม พ.ศ. 2558 | 9 ธันวาคม พ.ศ. 2561 |
| 9 |  | โชติ ตราชู | 6 เมษายน พ.ศ. 2562 | 30 กันยายน พ.ศ. 2565 |
| 10 |  | อารัญ บุญชัย | 1 ตุลาคม พ.ศ. 2565 | 30 กันยายน พ.ศ. 2567 |
| 11 |  | นัทรียา ทวีวงศ์ | 1 ตุลาคม พ.ศ. 2567 | ปัจจุบัน |
ดูเพิ่ม

กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา
| ด ค กปลัดกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬาของไทย |
| --- | --- | --- |
|  จเด็จ อินสว่าง  ศักดิ์ทิพย์ ไกรฤกษ์  ศศิธารา พิชัยชาญณรงค์  อรรถชัย บุรกรรมโกวิทย์  สมบัติ คุรุพันธ์  สุวัตร สิทธิหล่อ  อารีพงศ์ ภู่ชอุ่ม  พงษ์ภาณุ เศวตรุนทร์  โชติ ตราชู  อารัญ บุญชัย  นัทรียา ทวีวงศ์   |  จเด็จ อินสว่าง  ศักดิ์ทิพย์ ไกรฤกษ์  ศศิธารา พิชัยชาญณรงค์  อรรถชัย บุรกรรมโกวิทย์  สมบัติ คุรุพันธ์  สุวัตร สิทธิหล่อ  อารีพงศ์ ภู่ชอุ่ม  พงษ์ภาณุ เศวตรุนทร์  โชติ ตราชู  อารัญ บุญชัย  นัทรียา ทวีวงศ์   |  |
สำนักงานปลัดกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา
| ด ค กปลัดกระทรวงในประเทศไทย |
| --- | --- | --- |
| ตำแหน่งในปัจจุบัน |  กระทรวงกลาโหม  กระทรวงการคลัง  กระทรวงการต่างประเทศ  กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา  กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์  กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม  กระทรวงเกษตรและสหกรณ์  กระทรวงคมนาคม  กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม  กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม  กระทรวงพลังงาน  กระทรวงพาณิชย์  กระทรวงมหาดไทย  กระทรวงยุติธรรม  กระทรวงแรงงาน  กระทรวงวัฒนธรรม  กระทรวงศึกษาธิการ  กระทรวงสาธารณสุข  กระทรวงอุตสาหกรรม  สำนักนายกรัฐมนตรี  |  |
| ตำแหน่งในอดีต | กระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี |  |
สโมสรคริกเกตและฟุตบอลเจนัว

เจนัว คริกเก็ต แอนด์ ฟุตบอล คลับ  (อิตาลี: Genoa Cricket and Football Club) หรือเรียกสั้นๆว่า  เจนัว  เป็นสโมสรฟุตบอลในลีก เซเรียอา ที่ตั้งอยู่ในเมือง เจนัว ซึ่งถือได้ว่า
สโมสรแห่งนี้เป็นแชมป์ลีกทีมแรกของ อิตาลี
ประวัติ

สโมสรฟุตบอลเจนัว  ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 7 กันยายน ค.ศ. 1893 ในชื่อของ  เจนัว คริกเก็ต แอนด์ แอธเลติก คลับ  ซึ่งต่อมาทางสโมสรได้
เปลี่ยนเป็นสโมสรฟุตบอลจึงตัดคำว่า  แอธเลติก  ออก เป็นสโมสร ที่ประสบความสำเร็จเป็นอย่างมาก ในช่วงยุคแรก ของลีก เซเรียอา
เกียรติประวัติ > ระดับประเทศ

ลีกอิตาเลียนแชมป์เปียนชิป/เซเรียอา
ชนะเลิศ (9): 1897–98, 1898–99, 1899–00, 1901–02, 1902–03, 1903–04, 1914–15, 1922–23, 1923–24
รองชนะเลิศ (8): 1900–01, 1904–05, 1912–13, 1913–14, 1921–22, 1924–25, 1927–28, 1929–30
โกปปาอีตาเลีย
ชนะเลิศ (1): 1936–37
รองชนะเลิศ (1): 1939–40
เซเรียบี
ชนะเลิศ (6): 1934–35, 1952–53, 1961–62, 1972–73, 1975–76, 1988–89
รองชนะเลิศ (1): 1980–81
เซเรียซี
ชนะเลิศ (1): 1970–71
รองชนะเลิศ (1): 2005–06
แหล่งข้อมูลอื่น

สโมสรคริกเกตและฟุตบอลเจนัว ที่เฟซบุ๊ก
| ด ค กผู้เล่นชุดปัจจุบันของสโมสรฟุตบอลเจนัว  |
| --- | --- |
 1 Perin  2 Zapata  3 Barreca  4 Criscito (c)  5 Goldaniga  8 Lerager  9 Sanabria  10 ฟัลเก  13 Ichazo  14 Biraschi  15 Jagiełło  16 Eriksson  17 Romero  18 Ghiglione  19 ปันแดฟ  20 Schöne  21 Radovanović  22 มาร์เกตตี  23 Destro  25 Vodišek  27 สตูราโร  29 Cassata  30 Favilli  32 Ankersen  33 Pajač  55 Masiello  56 Cleonise  65 Rovella  85 เบห์รามี  92 Soumaoro  99 Pinamonti  ผู้จัดการ: Nicola 
| ด ค กแชมเปียนเซเรียอา |
| --- | --- | --- |
| แชมป์ 36 สมัย |  ยูเวนตุส (1905, 1925-26, 1930-31, 1931-32, 1932-33, 1933-34, 1934-35, 1949-50, 1951-52, 1957-58, 1959-60, 1960-61, 1966-67, 1971-72, 1972-73, 1974-75, 1976-77, 1977-78, 1980-81, 1981-82, 1983-84, 1985-86, 1994-95, 1996-97, 1997-98, 2001-02, 2002-03, 2011-12, 2012-13, 2013-14, 2014-15, 2015-16, 2016-17, 2017-18, 2018-19, 2019-20) |  |
| แชมป์ 20 สมัย |  อินเตอร์มิลาน (1909-10, 1919-20, 1929-30, 1937-38, 1939-40, 1952-53, 1953-54, 1962-63, 1964-65, 1965-66, 1970-71, 1979-80, 1988-89, 2005-06, 2006-07, 2007-08, 2008-09, 2009-10, 2020-21, 2023-24) |  |
| แชมป์ 19 สมัย |  เอซี มิลาน (1901, 1906, 1907, 1950-51, 1954-55, 1956-57, 1958-59, 1961-62, 1967-68, 1978-79, 1987-88, 1991-92, 1992-93, 1993-94, 1995-96, 1998-99, 2003-04, 2010-11, 2021-22) |  |
| แชมป์ 9 สมัย |  เจนัว (1898, 1899, 1900, 1902, 1903, 1904, 1914-15, 1922-23, 1923-24) |  |
| แชมป์ 7 สมัย |  โตรีโน (1927-28, 1942-43, 1945-46, 1946-47, 1947-48, 1948-49, 1975-76) • โบโลญญา (1924-25, 1928-29, 1935-36, 1936-37, 1938-39, 1940-41, 1963-64) •  โปรแวร์เชลลี (1908, 1909, 1910-11, 1911-12, 1912-13, 1920-21, 1921-22) |  |
| แชมป์ 3 สมัย |  โรมา (1941-42, 1982-83, 2000-01) •  นาโปลี (1986-87, 1989-90, 2022-23) |  |
| แชมป์ 2 สมัย |  ลาซีโอ (1973-74, 1999-2000) •  ฟีออเรนตีนา (1955-56, 1968-69) |  |
| แชมป์สมัยเดียว |  เวโรนา (1984-85) •  ซัมป์โดเรีย (1990-91) •  คัลยารี (1969-70) • กาซาเล (1913-14) • โนเวเซ (1921-22) • สเปเซีย (1944) |  |
มักกีโกเร็ง

| --- | --- |

แหล่งกำเนิด: มาเลเซีย
ภูมิภาค: ทั่วประเทศ
ผู้สร้างสรรค์: ชาวมาเลเซียเชื้อสายอินเดีย
ส่วนผสมหลัก: บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป
 ตำราอาหาร: มักกีโกเร็ง
มักกี โกเร็ง (มลายู: Maggi goreng, ماݢي ݢوريڠ)  เป็นอาหารประเภทเส้นหมี่ในมาเลเซีย ทำจากบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ที่เรียกเป็นภาษาปากว่า มักกี (ทำนองเดียวกับไทยที่เรียกบะหมี่สำเร็จรูปอย่างไม่จำแนกว่า มาม่า) ปรุงสุกโดยการผัดกับผักและไข่ บางครั้งใส่เต้าหู้ ซัมบัล ซีอิ๊วดำ และเพิ่มเนื้อสัตว์ได้ อาจเพิ่มผงกะหรี่เพื่อเพิ่มรสชาติ นิยมกินคู่กับชามะนาว
มีเกอริง

| --- | --- |

มื้อ: ก๋วยเตี๋ยว
แหล่งกำเนิด: อินโดนีเซีย
ผู้สร้างสรรค์: อาหารมากัซซาร์
อุณหภูมิเสิร์ฟ: ร้อน
ส่วนผสมหลัก: บะหมี่, น้ำราดหน้า, ไก่, กุ้ง, เห็ด, ตับ, หมึก
 ตำราอาหาร: มีเกอริง
มีเกอริง (อินโดนีเซีย: mie kering) หรือ หมี่แห้งมากัซซาร์ เป็นอาหารอินโดนีเซียชนิดหนึ่ง มีลักษณะคล้ายอาหารจีน ทำจากบะหมี่เสิร์ฟกับน้ำข้น ๆ อย่างน้ำก๋วยเตี๋ยวราดหน้า ใส่ไก่หั่นบาง กุ้ง เห็ด ตับ และหมึก อาหารนี้เป็นที่นิยมในหมู่ชาวอินโดนีเซียเชื้อสายจีน เป็นอาหารจำพวกเส้นหมี่ที่มีชื่อเสียงในมากัซซาร์เช่นเดียวกับโจโตมากัซซาร์และกนโร
โหม่ง

โหม่ง เป็นเครื่องดนตรีประเภทตีชนิดหนึ่ง  ใช้ตีประกอบจังหวะ โหม่ง คือ ฆ้องคู่ เสียงต่างกันที่เสียงแหลมเรียกว่า "เสียงโหม่ง" ที่เสียงทุ้มเรียกว่า "เสียงหมุ่ง" หรือ บางครั้งอาจจะเรียกว่าลูกอกและลูกทุ้มซึ่งมีเสียงแตกต่างกันเป็นคู่ห้า แต่ปัจจุบันเป็นคู่แปด
วิธีตีโหม่งในวงเครื่องสายหรือปี่พาทย์ ผู้ตีนั่งขัดสมาธิ ให้โหม่งวางอยู่ตรงหน้า จับไม้ตีตีตรง กลางปุ่มด้วยน้ำหนักพอประมาณเนื่องจากโหม่งชนิดนี้มีเสียงดังกังวานยาวนาน จึงนิยมตีห่าง ๆ คือ สองฉิ่งสองฉับต่อการตีโหม่งครั้งหนึ่ง แต่ถ้าเป็นวงกลองยาวหรือวงมังคละ จะนิยมตีลงที่จังหวะหนัก (ฉับ) ตลอดโดยไม่เว้น
หมี่กว๋าง

| --- | --- |
หมี่กว๋างซึ่งมีหมูและกุ้ง
ประเภท: ก๋วยเตี๋ยว
มื้อ: อาหารจานหลัก
แหล่งกำเนิด:  เวียดนาม
ภูมิภาค: จังหวัดกว๋างนาม
ชาติที่มีอาหารประจำชาติที่เกี่ยวข้อง: เวียดนาม
อุณหภูมิเสิร์ฟ: ร้อน
ส่วนผสมหลัก: ก๋วยเตี๋ยว เนื้อสัตว์ และผักสด
ส่วนผสมที่มักใช้: ขมิ้น ถั่วลิสง ข้าวเกรียบงา พริก และมะนาว
 ตำราอาหาร: หมี่กว๋าง   สื่อ: หมี่กว๋าง
หมี่กว๋าง  (เวียดนาม: mì Quảng หรือ mỳ Quảng; แปลว่า ก๋วยเตี๋ยวกว๋าง) เป็นอาหารเวียดนามประเภทก๋วยเตี๋ยวชนิดหนึ่งซึ่งมีต้นกำเนิดจากจังหวัดกว๋างนามทางตอนกลางของประเทศเวียดนาม ซึ่งเป็นอาหารที่ได้รับความนิยมสูงสุดในบริเวณนี้ และนิยมเสิร์ฟในเทศกาลสำคัญเช่นงานเลี้ยงฉลองของครอบครัว งานบุญครอบรอบวันตาย และตรุษญวน เป็นต้น หมี่กว๋างสามารถหารับประทานได้ตามร้านทั่วไปในแถบตอนกลางของประเทศ และนิยมรับประทานเป็นอาหารเช้าและอาหารกลางวัน