stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สโมสรฟุตบอลประจวบในฤดูกาล 2561
สถิติ > การลงสนาม

| หมายเลข | ตำแหน่ง | ชื่อ | ลีก | เอฟเอคัพ | ลีกคัพ | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | GK |  หัสชัย แสนกล้า | 1 | 1 | 0 | 2 |
| 2 | MF |  รัชพล นาวันโน | 8 | 0 | 0 | 8 |
| 3 | DF |  สมภพ นิลวงษ์ | 7+2 | 1 | 1 | 9+2 |
| 4 | DF |  อนุรักษ์ กมลจิตร | 0 | 0 | 0 | 0 |
| 5 | MF |  ชนินทร์ธร โพธิ์หิรัญ | 0+4 | 1 | 1 | 2+4 |
| 9 | DF |  วันใหม่ เศรษฐนันท์ | 1+4 | 1 | 1 | 3+4 |
| 10 | DF |  ฌูนาตัน เฟร์เรยรา เรอิส | 25+1 | 0 | 0+1 | 25+2 |
| 11 | MF |  จิตปัญญา ทิสุด | 11 | 0 | 0 | 11 |
| 13 | DF |  ใหญ่ นิลวงศ์ | 5+12 | 1 | 0+1 | 6+13 |
| 14 | FW |  นลธวัช รักอก | 0 | 0 | 0 | 0 |
| 15 | DF |  ซีเกต หมาดปูเต๊ะ | 25 | 0 | 0 | 25 |
| 16 | MF |  อภิชัย หมั่นอุตส่าห์ | 1+3 | 0+1 | 1 | 2+4 |
| 17 | FW |  อมร ธรรมนาม | 21+3 | 0 | 0+1 | 21+4 |
| 18 | DF |  อภิชาติ เด็นหมาน | 1+19 | 1 | 0 | 2+19 |
| 19 | DF |  คว็อน แด-ฮี | 26 | 0 | 0 | 26 |
| 20 | MF |  สุธี จันทร | 1 | 0+1 | 0 | 1+1 |
| 21 | FW |  ลอนซานา ดูมบูยา | 19 | 0 | 1 | 20 |
| 22 | DF |  อัดนัน ออราฮอวัช | 25 | 0 | 1 | 26 |
| 23 | MF |  ภานุวัฒน์ จินตะ | 5+3 | 1 | 0 | 6+3 |
| 24 | MF |  สหรัฐ ปั๋นมัชยา | 0 | 0 | 0 | 0 |
| 25 | DF |  อดุลย์ หมื่นสมาน (กัปตันทีม) | 19+1 | 0+1 | 1 | 20+2 |
| 26 | GK |  ขวัญชัย สุขล้อม | 19 | 0 | 0 | 19 |
| 27 | DF |  พีฬาวัช อรรคธรรม | 6+7 | 1 | 0 | 7+7 |
| 28 | MF |  นันดา ลิน จอ ชิต | 0+1 | 1 | 0 | 1+1 |
| 31 | MF |  วันเฉลิม ยิ่งยง | 21+2 | 0 | 0 | 21+2 |
| 33 | MF |  ยศวรรธน์ มนทา | 0 | 1 | 1 | 2 |
| 35 | FW |  สิโรจน์ ฉัตรทอง | 2+3 | 0 | 0 | 2+3 |
| 37 | MF |  กฤษณนน ศรีสุวรรณ | 19+1 | 0 | 1 | 20+1 |
| 39 | GK |  สิวะพงษ์ พานแก้ว | 0 | 0 | 0 | 0 |
| 40 | MF |  อดิศักดิ์ กานู | 1+1 | 0 | 0 | 1+1 |
| 42 | MF |  เดชา สอาดโฉม | 4+7 | 1 | 1 | 6+7 |
| 77 | MF |  ยุทธพิชัย เลิศล้ำ | 0+1 | 0 | 0 | 0+1 |
| 91 | GK |  สมพร ยศ | 6 | 0 | 1 | 7 |
| 99 | DF |  ปิยะชาติ ถามะพันธ์ | 7+1 | 0 | 0 | 7+1 |
ออกจากสโมสรระหว่างฤดูกาล
| 7 | FW |  ณัฐภูมิ มายา | 0+1 | 0 | 0 | 0+1 |
| 8 | MF |  อลงกรณ์ จรนาทอง | 0 | 0 | 0 | 0 |
| 32 | DF |  เอกลักษณ์ ลุงนาม | 0 | 0 | 0 | 0 |
สถิติ > การทำประตู

| หมายเลข | ตำแหน่ง | ชื่อ | ลีก | เอฟเอคัพ | ลีกคัพ | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 10 | FW |  ฌูนาตัน เฟร์เรยรา เรอิส | 26 | 0 | 0 | 26 |
| 11 | MF |  จิตปัญญา ทิสุด | 3 | 0 | 0 | 3 |
| 13 | MF |  ใหญ่ นิลวงศ์ | 1 | 0 | 0 | 1 |
| 17 | FW |  อมร ธรรมนาม | 8 | 0 | 0 | 8 |
| 21 | FW |  ลอนซานา ดูมบูยา | 16 | 0 | 1 | 17 |
| 22 | DF |  อัดนัน ออราฮอวัช | 1 | 0 | 0 | 1 |
| 37 | MF |  กฤษณนน ศรีสุวรรณ | 1 | 0 | 0 | 1 |
ออกจากสโมสรระหว่างฤดูกาล
การซื้อ-ขาย

ตลาดซื้อขายนักเตะฟุตบอลไทยช่วงแรกเปิดเมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน 2560 ถึง 5 กุมภาพันธ์ 2561

ตลาดซื่อขายนักเตะฟุตบอลไทยช่วงที่สองจะเปิดในวันที่ 11 มิถุนายน ถึง 9 กรกฎาคม 2561
การซื้อ-ขาย > เข้า

| วันที่ | ตำแหน่ง | ชื่อ | ย้ายมาจาก | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- |
การซื้อ-ขาย > ออก

| วันที่ | ตำแหน่ง | ชื่อ | ย้ายไป | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- |
การซื้อ-ขาย > ยืมตัว เข้า

| ตั้งแต่ | จนถึง | ตำแหน่ง | ชื่อ | ย้ายมาจาก |
| --- | --- | --- | --- | --- |
การซื้อ-ขาย > ยืมตัว ออก

| วันเริ่มต้น | วันสุดท้าย | ตำแหน่ง | ชื่อ | ย้ายไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ ไทยลีก เก็บถาวร 2019-04-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เดอร์ ออง เกรย์

| เดอร์ ออง เกรย์ |
| --- | --- |
เดอร์ ออง เกรย์แสดงในปารีสในปี ค.ศ. 2007
ข้อมูลพื้นฐาน
ที่เกิด: โอซากะ ญี่ปุ่น
แนวเพลง:  เมทัลล้ำยุค  โพรเกรสซิฟเมทัล  ออลเทอร์นาทิฟเมทัล  เดทเมทัล  กอทิกเมทัล  นูเมทัล 
ช่วงปี: 1997–ปัจจุบัน
ค่ายเพลง:  Firewall Div.  เอสเอ็มอีเจ  โอคามิ  ดิเอ็นด์  Gan-Shin  Warcon Enterprises 

สมาชิก:  คาโอรุ  เคียว  ดาย  ชินยะ  โทชิยะ 

เว็บไซต์: www.direngrey.co.jp
ดีร์ ออง เกรย์ (Dir En Grey) เป็นวงดนตรีเฮฟวีเมทัลของญี่ปุ่น ก่อตั้งขึ้นในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1997 และปัจจุบันเซ็นสัญญากับ Firewall Div. แผนกย่อยของ Free-Will
สมาชิก

เคียว
คาโอรุ
ดาย
โทชิยะ
ชินยะ
ผลงานเพลง

สตูดิโออัลบั้ม
Gauze (1999)
Macabre (2000)
Kisō (2002)
Vulgar (2003)
Withering to Death (2005)
The Marrow of a Bone (2007)
Uroboros (2008)
Dum Spiro Spero (2011)
Arche (2014)
The Insulated World (2018)
Phalaris (2022)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  สหรัฐ 
ศิลปิน:  มิวสิกเบรนซ์
เจ้าหลวงเสือบินฟ้า

สุพินฟ้า หรือ เจ้าหลวงเสือบินฟ้า ทรงเป็นโอรสของสุดทิวฟ้า
ขึ้นครองราชย์ > การแบ่งเมืองขึ้น

ในรัชสมัยของพระองค์ เจ้าหลวงสุพินฟ้าได้แบ่งเมืองขึ้นให้แก่ บาร์ โกฮาอิน และ บุรฮา โกฮาอิน คนละเท่าๆกัน
สิ้นพระชนม์

สุพินฟ้าสิ้นพระชนม์ในปี พ.ศ. ๑๘๓๖ ทรงครองราชย์ได้ ๑๒ ปี
พระบรมวงศานุวงศ์

พระราชบิดา : สุดทิวฟ้า
พระราชโอรส : สุขางฟ้า
ดูเพิ่ม

ราชวงศ์อาหม
| ก่อนหน้า |  | เจ้าหลวงเสือบินฟ้า |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| สุดทิวฟ้า |  | กษัตริย์อาหม   (พ.ศ. 1824 - พ.ศ. 1836) |  | สุขางฟ้า |
อาชิกางะ โยชิมิตสึ

| อาชิกางะ โยชิมิตสึ |
| --- | --- |
อาชิกางะ โยชิมิตสึ
โชกุนแห่งมูโรมาจิ
ค.ศ. 1368 - 1394
ก่อนหน้า: อาชิกางะ โยชิอากิระ
ถัดไป: อาชิกางะ โยชิโมจิ
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 25 กันยายน พ.ศ. 1901
อสัญกรรม: 31 พฤษภาคม พ.ศ. 1951 (49 ปี)
บิดา: อาชิกางะ โยชิอากิระ
มารดา: คิโนะ โยชิโกะ
มิได: ฮิโนะ นาริโกะ
บุตร-ธิดา: อาชิกางะ โยชิโมจิ
ด ค ก
อาชิกางะ โยชิมิตสึ (ญี่ปุ่น: 足利 義満; โรมาจิ: Ashikaga Yoshimitsu) เป็นโชกุนคนที่ 3 แห่ง ตระกูลอาชิกางะ โดยในสมัยโชกุนโยชิมิตสึสามารถรวบรวมราชวงศ์เหนือ-ใต้ให้เป็นหนึ่งเดียวได้สำเร็จ
ประวัติ > วัยเยาว์

โยชิมิตสึเกิดเมื่อวันที่ 25 กันยายน ค.ศ. 1358 เป็นบุตรชายของโชกุน อาชิกางะ โยชิอากิระ โชกุนลำดับที่สองแห่งรัฐบาลโชกุนมูโรมาจิ กับนางคิ โนะ โยชิโกะ (ญี่ปุ่น: 紀良子; โรมาจิ: Ki no Yoshiko) ซึ่งเป็นภรรยาน้อยของโยชิอากิระ เดิมโยชิมิตสึในวัยเยาว์มีชื่อว่า ชุงโอ (ญี่ปุ่น: 春王; โรมาจิ: Shun-ō) ในค.ศ. 1367 โชกุนโยชิอากิระผู้เป็นบิดาล้มป่วยลงกระทันหันจนถึงแก่อสัญกรรม ใน ค.ศ. 1368 ชุงโอจึงผ่านพิธีเง็มปูกุได้รับชื่อว่า โยชิมิตสึ และได้สืบทอดตำแหน่งโชกุนต่อจากบิดาด้วยอายุเพียงสิบปีเท่านั้น
เนื่องจากโชกุนโยชิมิตสึขึ้นดำรงตำแหน่งตั้งแต่อายุยังเยาว์ อำนาจการปกครองจึงตกอยู่ที่โฮโซกาวะ โยริยูกิ (ญี่ปุ่น: 細川 頼之; โรมาจิ: Hosokawa Yoriyuki) ซึ่งดำรงตำแหน่งเป็นคันเร (ญี่ปุ่น: 管領; โรมาจิ: Kanrei) หรือผู้สำเร็จราชการแทนโชกุน มาตั้งแต่สมัยของโชกุนโยชิอากิระผู้เป็นบิดา โชกุนโยชิอากิระก่อนจะสิ้นใจ ได้เรียกทั้งโยชิมิตสึและโยริยูกิเข้าพบ โชกุนโยชิอากิระกล่าวแก่โยริยูกิว่า "ข้ามอบบุตรของข้าให้แก่ท่าน" และกล่าวแก่โยชิมิตสึบุตรชายว่า "ข้ามอบบิดาคนใหม่ให้แก่เจ้า" ประเทศญี่ปุ่นในช่วงต้นสมัยของโชกุนโยชิมิตสึนั้นยังคงมีหลายขั้วอำนาจ อยู่ในสมัยราชวงศ์เหนือใต้ (ญี่ปุ่น: 南北朝時代; โรมาจิ: Nanboku-chō jidai) รัฐบาลโชกุนมูโรมาจิซึ่งมีฐานที่มั่นอยู่ที่นครเคียวโตะ ให้การสนับสนุนราชวงศ์ฝ่ายเหนือ ในขณะที่ราชวงศ์ฝ่ายใต้แยกตัวเป็นอิสระประทับอยู่ที่เมืองโยชิโนะ ทางเกาะคีวชูนั้นมีเจ้าชายคเนโยชิ (ญี่ปุ่น: 懐良親王; โรมาจิ: Kaneyoshi shinnō) ควบคุมอยู่ และทางภูมิภาคคันโตที่เมืองคามากูระ คันโตคุโบ (ญี่ปุ่น: 関東公方; โรมาจิ: Kantō kubō) ก็พร้อมที่จะแยกตนเป็นอิสระ
ใน ค.ศ. 1369 คุซูโนกิ มาซาโนริ (ญี่ปุ่น: 楠木 正儀; โรมาจิ: Kusunoki Masanori) แม่ทัพของราชวงศ์ฝ่ายใต้ แปรพักตร์มาเข้ากับฝ่ายรัฐบาลโชกุนฯ ค.ศ. 1370 คันเรโยริยูกิส่งอิมางาวะ ซาดาโยะ (ญี่ปุ่น: 今川 貞世; โรมาจิ: Imagawa Sadayo) นำทัพของรัฐบาลโชกุนฯ ไปปราบเจ้าชายคาเนโยชิที่เกาะคีวชู ใน ค.ศ. 1378 คฤหาสน์แห่งใหม่ของโชกุนโยชิมิตสึสร้างขึ้นแล้วเสร็จ เรียกว่า ฮานะ โนะ โกโชะ (ญี่ปุ่น: 花の御所; โรมาจิ: Hana no Gosho) หรือ มูโรมาจิ โดะโนะ (ญี่ปุ่น: 室町殿; โรมาจิ: Muromachi dono) ซึ่งจะกลายเป็นที่พำนักของโชกุนตระกูลอาชิกางะไปจนตลอดยุคมูโรมาจิ
ประวัติ > ดำรงตำแหน่งโชกุน

ตลอดสิบปีช่วงต้นสมัยของโชกุนโยชิมิตสึ อำนาจในการปกครองตกอยู่ที่คันเรโยริยูกิ จนกระทั่งใน ค.ศ. 1379 คันเรโยริยูกิถูกกดดันให้ลาออกจากตำแหน่ง ทำให้โชกุนโยชิมิตสึมีโอกาสขึ้นมามีอำนาจในการบริหารประเทศอย่างเต็มที่ เนื่องจากรัฐบาลโชกุนฯ ให้การสนับสนุนราชวงศ์ฝ่ายเหนือ ในการต่อสู้กับราชวงศ์ฝ่ายใต้ ทำให้รัฐบาลโชกุนอาชิกางะมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับราชสำนักเกียวโต ใน ค.ศ. 1381 พระจักรพรรดิโกะ-เอ็งยูเสด็จไปทรงเยี่ยมโชกุนโยชิมิตสึที่คฤหาสน์ฮานะโนะโกโชะ เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นที่พระจักรพรรดิเสด็จไปหาโชกุนด้วยพระองค์เอง
การสูญสิ้นอำนาจของคันเรโยริยูกิทำให้ความเปลี่ยนแปลงทางการเมือง ค.ศ. 1382 คุซูโนกิ มาซาโนริ แปรพักตร์กลับไปเข้ากับราชวงศ์ฝ่ายใต้อีกครั้ง และ ค.ศ. 1395 อิมางาวะ ซะดะโยะ ถูกปลดจากการเป็นผู้นำทัพในเกาะคีวชู คุซูโนกิ มาซาโนริ พ่ายแพ้ต่อทัพของรัฐบาลโชกุนฯ ใน ค.ศ. 1385 และมาซาโนริถึงแก่กรรมใน ค.ศ. 1389 ทำให้ราชวงศ์ฝ่ายใต้ขาดแม่ทัพที่เข้มแข็ง ใน ค.ศ. 1391 ตระกูลยามานะ ซึ่งเป็นตระกูลที่มีอำนาจถือครองที่ดินจำนวนมากในภูมิภาคชูโงกุ นำโดยยามานะ อุจิกิโยะ (ญี่ปุ่น: 山名 氏清; โรมาจิ: Yamana Ujikiyo) ถือโอกาสยกทัพเข้าเมืองเกียวโตเพื่อที่จะยึดอำนาจจากรัฐบาลโชกุนฯ ให้แก่ราชวงศ์ฝ่ายใต้ เรียกว่า สงครามปีเมโตกุ (ญี่ปุ่น: 明徳の乱; โรมาจิ: Meitoku no ran) แต่ล้มเหลว
ใน ค.ศ. 1392 โชกุนโยชิมิตสึจัดให้มีการเจรจาข้อตกลงระหว่างราชวงศ์ฝ่ายเหนือและฝ่ายใต้ โดยพระจักรพรรดิโกะ-คาเมยามะแห่งราชวงศ์ฝ่ายใต้ทรงยินยอมมอบเครื่องราชกกุฎภัณฑ์สามอย่าง (Three Sacred Treasures) อันเป็นสัญลักษณ์ของราชสมบัติญี่ปุ่น ให้แก่พระจักรพรรดิโกะ-โคมัตสึแห่งราชวงศ์ฝ่ายเหนือ ภายใต้เงื่อนไขว่าพระราชวงศ์ทั้งสองสายจะผลัดกันขึ้นครองราชสมบัติที่นครเกียวโต เท่ากับเป็นการยอมรับว่าพระจักรพรรดิที่เมืองเกียวโตนั้นเป็นพระจักรพรรดิแห่งญี่ปุ่นแต่เพียงพระองค์เดียว เป็นการยุติยุคราชวงศ์เหนือใต้ อันเป็นยุคสมัยแห่งความขัดแย้งที่ยืดเยื้อมานานเป็นเวลาประมาณหกสิบปี
ประวัติ > ดำรงตำแหน่งโอโงโชะ

ด้วยความดีความชอบของโชกุนโยชิมิตสึ ทำให้ใน ค.ศ. 1394 โชกุนโยชิมิตสึได้รับการแต่งตั้งให้เป็น ไดโจไดจิง (ญี่ปุ่น: 太政大臣; โรมาจิ: Daijō-daijin) ซึ่งเป็นตำแหน่งที่สูงที่สุดในราชสำนักญี่ปุ่นรองจาก คัมปะกุ และในปีเดียวกันนั้น โชกุนโยชิมิตสึสละตำแหน่งโชกุนให้แก่อาชิกางะ โยชิโมจิผู้เป็นบุตรชาย โยชิมิตสึดำรงตำแหน่งเป็น โอโงโชะ (ญี่ปุ่น: 大御所; โรมาจิ: Ōgosho) หรืออดีตโชกุนแทน พร้อมทั้งบรรพชาเป็นพระภิกษุในพุทธศาสนานิกายเซนได้รับฉายาว่า โดงิ (ญี่ปุ่น: 道義; โรมาจิ: Dōgi) ในปีค.ศ. 1395
แม้ว่าจะสละตำแหน่งโชกุนให้แก่บุตรชายแล้ว แต่อำนาจการปกครองยังคงอยู่ที่โอโงโชะโยชิมิตสึ ใน ค.ศ. 1397 โอโงโชะโยชิมิตสึซื้อที่ดินบนเขาคิตายามะ (ญี่ปุ่น: 北山; โรมาจิ: Kitayama) ทางตะวันตกเฉียงเหนือของนครเกียวโต เพื่อสร้างเป็นคฤหาสน์หลังใหม่ให้แก่ตนเองเรียกว่า คฤหาสน์คิงกากุ (ญี่ปุ่น: 金閣; โรมาจิ: Kinkaku) หรือ คฤหาสน์ศาลาทอง (ปัจจุบันคือวัดคิงกากุ) ค.ศ. 1399 ชูโง(เจ้าครองแคว้น)โออูจิ โยชิฮิโระ (ญี่ปุ่น: 大内 義弘; โรมาจิ: Ōuchi Yoshihiro) ก่อการกบฏต่อรัฐบาลโชกุนฯ และสร้างป้อมปราการขึ้นที่เมืองซากาอิ (ญี่ปุ่น: 堺; โรมาจิ: Sakai อยู่ในเขตเมืองโอซะกะในปัจจุบัน) เรียกว่า สงครามปีโอเอ (ญี่ปุ่น: 応永の乱; โรมาจิ: Ōei no ran) โยชิฮิโระยกทัพมายังเมืองเกียวโตแต่โอโงโชะโยชิมิตสึสามารถป้องกันเมืองได้ โยชิฮิโระล่าถอยทัพไปยังเมืองซากาอิ โยชิมิตสึเข้ายึดเมืองซากาอิได้ และโยชิฮิโระคว้านท้องฆ่าตัวตาย
ใน ค.ศ. 1401 โอโงโชะโยชิมิตสึแต่งคณะทูตเดินทางไปยังนครปักกิ่งเพื่อเจริญสัมพันธไมตรีกับจีนราชวงศ์หมิง ปีต่อมา ค.ศ. 1402 จักรพรรดิเจี้ยนเหวินทรงแต่งตั้งให้โยชิมิตสึดำรงตำแหน่งเป็น "กษัตริย์แห่งญี่ปุ่น" (ญี่ปุ่น: 日本国王; โรมาจิ: Nihon-koku-ō) ในการติดต่อสัมพันธ์กับราชสำนักจีน เป็นการเริ่มต้นนำประเทศญี่ปุ่นเข้าสู่ระบอบบรรณาการจิ้มก้อง
สมัยของโชกุนโยชิมิตสึเป็นสมัยแห่งความรุ่งเรืองทางด้านศิลปะวัฒนธรรมของญี่ปุ่นในสมัยมูโรมาจิ เรียกว่า สมัยวัฒนธรรมคิตายามะ (ญี่ปุ่น: 北山文化; โรมาจิ: Kitayama-bunka) ประกอบกับการติดต่อทางการทูตกับจีนทำให้รัฐบาลโชกุนฯ เปิดรับวัฒนธรรมจีน อันได้แก่ พุทธศาสนานิกายเซน พิธีชงชา ศิลปะการจัดสวน เป็นต้น โยชิมิตสึอุปถัมภ์พุทธศาสนานิกายเซ็น สำนักรินไซ (ญี่ปุ่น: 臨済; โรมาจิ: Rinzai)
โยชิมิตสึถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1408 ขณะอายุได้ 49 ปี หลังจากที่ถึงแก่อสัญกรรมไปแล้ว โยะชิมิตสึได้รับชื่อว่า โรกูอัง-อิง (ญี่ปุ่น: 鹿苑院; โรมาจิ: Rokuan-in) และที่พำนักคฤหาสน์ศาลาทองนั้น ได้รับการยกขึ้นให้เป็นวัดในพุทธศาสนานิกายเซ็น ชื่อว่า วัดโรกูอัง (ญี่ปุ่น: 鹿苑寺; โรมาจิ: Rokuan-ji)
ครอบครัว

บิดา: อาชิกางะ โยชิอากิระ
มารดา: คิ โนะ โยชิโกะ (ญี่ปุ่น: 紀良子; โรมาจิ: Ki no Yoshiko)
มิไดคนที่หนึ่ง: ฮิโนะ นาริโกะ (ญี่ปุ่น: 日野業子; โรมาจิ: Hino Nariko) เสียชีวิตเมื่อ ค.ศ. 1405
มิไดคนที่สอง: ฮิโนะ ยาซูโกะ (ญี่ปุ่น: 日野康子; โรมาจิ: Hino Yasuko)
ภรรยาน้อย: ฟูจิวาระ โนะ โยชิโกะ (ญี่ปุ่น: 藤原 慶子 ; โรมาจิ: Fujiwara no Yoshiko )
บุตรชาย: อาชิกางะ โยชิโมชิ โชกุนลำดับที่สี่
บุตรชาย: อาชิกางะ โยชิโนริ โชกุนลำดับที่หก
บุตรสาว: แม่ชี อิเรโดโนะ เซเซ็ง (ญี่ปุ่น: 入江殿聖仙; โรมาจิ: Iriedono-seisen)
ภรรยาน้อย: คางะ โนะ สึโบเนะ (ญี่ปุ่น: 加賀局 ; โรมาจิ: Kaga no tsubone )
บุตรชาย: พระภิกษุซนมัง (ญี่ปุ่น: 尊満; โรมาจิ: Sonman)
บุตรชาย: โบโดจากุ-โก (ญี่ปุ่น: 宝幢若公; โรมาจิ: Bōdōjaku-kō)
ภรรยาน้อย: คาซูงะ โนะ สึโบเนะ (ญี่ปุ่น: 春日局 ; โรมาจิ: Kasuga no tsubone )
บุตรชาย: อาชิกางะ โยชิตสึงุ (ญี่ปุ่น: 足利 義嗣; โรมาจิ: Ashikaga Yoshitsugu)
ภรรยาน้อย: นาง เนฟูกุ-อิง (ญี่ปุ่น: 寧福院 ; โรมาจิ: Neifuku-in )
บุตรสาว: แม่ชี ไดจิอิง-เซเกียว (ญี่ปุ่น: 大慈院聖久; โรมาจิ: Daijiin-seikyō)
ภรรยาน้อย: ฟูจิวาระ โนะ คาซูโกะ (ญี่ปุ่น: 藤原 量子 ; โรมาจิ: Fujiwara no Kazuko )
บุตรสาว: แม่ชี ไดจิอิง-เซโช (ญี่ปุ่น: 大慈院聖紹; โรมาจิ: Daijiin-seishō)
ภรรยาน้อย: ฟูจิวาระ โนะ โทโมโกะ (ญี่ปุ่น: 藤原 誠子 ; โรมาจิ: Fujiwara no Tomoko )
บุตรชาย: คะจี กิโช (ญี่ปุ่น: 梶井義承; โรมาจิ: Kajii Gishō)
ภรรยาน้อย: เคอุนอันจุ (ญี่ปุ่น: 慶雲庵主 ; โรมาจิ: Keiunanju )
บุตรสาว: แม่ชี โคโชอิง-ซงเกียว (ญี่ปุ่น: 光照院尊久; โรมาจิ: Kōshōin Sonkyō)
ปัจจุบัน

โชกุนโยชิมิตสึปรากฏเป็นตัวละครสำคัญในเรื่อง อิคคิวซัง เณรน้อยเจ้าปัญญา
คฤหาสน์ ฮานะ โนะ โกโชะ
คฤหาสน์คิงกากุ ต่อมาคือ วัดคิงกากุ
เบ๊เต้าเจียง

เบ๊เต้าเจียง เป็นตัวละครในวรรณกรรมเรื่อง "มังกรหยก"
ประวัติตามทั้องเรื่อง

เบ๊เต้าเจียงเป็นนักพรตชวนจินก่าผู้ท่องเที่ยวไปยังแดนมองโกล ครั้งเมื่อได้พบกับก๊วยเจ๋งเมื่อวัย 15 ปี จึงได้แอบสอนวิชาเดินกำลังภายในให้กับก๊วยเจ๋ง โดยที่มิให้ก๊วยเจ๋งบอกความนี้แก่อาจารย์ทั้งหก (ครั้งนั้นเตียวอาแซได้สิ้นไปก่อนแล้วด้วยน้ำมือ ศพทองแดง การสอนวิชากำลังภายใน โดยสอนให้ก๊วยเจ๋งรู้จักการเดินลมปราณ กำหนดลมหายใจ ช่วยให้วิทยายุทธของก๊วยเจ๋งรุดหน้า ต่อมาอาจารย์ทั้งหกได้ออกสะกดรอยตามก๊วยเจ๋งไปยังยอดเขา กลับได้พบกับลานพิธีที่ใช้ฝึกวิชาเก้าอิมแปะกุ๊กเหยี่ยว ซึ่งเป็นวิชาของ ศพเหล็ก(บ๊วยทิวฮอง) จึงเข้าใจผิดไปว่าก๊วยเจ๋งไปรับศพเหล็กเป็นอาจารย์ จึงได้คาดคั้นความจริง และอาจารย์ใหญ่กัวเต็งอักก็หมายสังหารก๊วยเจ๋งในตอนนั้น แต่เนื่องด้วยก๊วยเจ๋ง เกรงว่าอาจารย์ทั้งหก จะเข้าใจผิดไปใหญ่จึงได้อธิบายความจริง และพาไปพบกับเบ๊เต้าเจียง
บนยอดเขาเมื่อทั้งหกประหลาดแห่งกังหนำได้พบกับเบ๊เต้าเจียวแล้ว ก็ได้พบพิธีการฝึกวิชาเก้าอิมโดยบังเอิญ และได้ร่วมกันหลอกบ๊วยทิวฮองว่า ทั้งเจ็ดคนที่มาชุมนุมกันคือ เจ็ดนักพรตแห่งช้วนจินก่า โดยที่ตัวนางบ๊วยทิวฮอง (ศพเหล็ก) พิการตาบอดมองไม่เห็น จึงได้หลงเชื่อโดยสนิทใจ
เทศบาลเมืองชะอำ

บทความนี้เกี่ยวกับเทศบาลเมือง สำหรับอำเภอ ดูที่ อำเภอชะอำ
| เทศบาลเมืองชะอำ |
| --- | --- |
เทศบาลเมือง
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Thetsaban Mueang Cha-am
ซอยร่วมจิต
   ตรา
ทม.ชะอำที่ตั้งของเทศบาลเมืองชะอำ
พิกัด: 12°47′57″N 99°58′06″E﻿ / ﻿12.79917°N 99.96833°E﻿ / 12.79917; 99.96833
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: เพชรบุรี
อำเภอ: ชะอำ
จัดตั้ง:    • ยกฐานะเป็นเทศบาลเมือง พ.ศ. 2547 
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: นุกูล พรสมบูรณ์ศิริ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 110 ตร.กม. (40 ตร.ไมล์)
ประชากร (2561)
 • ทั้งหมด: 38,349 คน
 • ความหนาแน่น: 348.62 คน/ตร.กม. (902.9 คน/ตร.ไมล์)
รหัส อปท.: 04760401
ที่อยู่ สำนักงาน: สำนักงานเทศบาลเมืองชะอำ ตำบลชะอำ อำเภอชะอำ จังหวัดเพชรบุรี 76120
เว็บไซต์: www.cha-amcity.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ชะอำ เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นประเภทเทศบาลเมือง ตั้งอยู่ในอำเภอชะอำ จังหวัดเพชรบุรี เป็นที่ตั้งของสถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียง คือ หาดชะอำ  เดิมเป็นเทศบาลตำบลชะอำ และได้ยกฐานะเป็นเทศบาลเมืองเมื่อ พ.ศ. 2547
ประวัติ

ชะอำเดิมมีชื่อว่า "ชะอาน" ในสมัยกรุงศรีอยุธยาครั้งสมเด็จพระนเรศวรมหาราชและสมเด็จพระเอกาทศรถ ทรงนำทัพมาทางใต้ เมื่อมาถึงเมืองนี้ไพร่พล ช้าง ม้า และได้ชำระล้างอานม้า จึงได้ชื่อว่า "ชะอาน" ต่อมาชื่อนี้จึงเพี้ยนมาเป็นชะอำ[ต้องการอ้างอิง] ชะอำครั้งอดีตเริ่มมีความเจริญทางด้านทางท่องเที่ยว ตั้งแต่ทางรถไฟสายใต้สร้างมาถึงในราวปี พ.ศ. 2459 ชายหาดชะอำเป็นแหล่งท่องเที่ยว ที่รู้จักกันมานานแล้ว แต่ในอดีตยังไม่ได้รับการพัฒนาเท่าที่ควร จนกระทั่งปี พ.ศ. 2464 พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์ และพระบรมวงศานุวงศ์ ข้าราชบริพารในสมัยนั้นได้ออกสำรวจพื้นที่ชายทะเลที่ชะอำ ได้ทรงมาจับจองที่ดินชายทะเลตำบลชะอำ
ชะอำในอดีตเป็นพื้นที่ในความดูแลของเขตอำเภอท่ายาง จังหวัดเพชรบุรี มีสภาพเป็นป่า พื้นที่ส่วนด้านชายทะเลเป็นดงกระบองเพชรป่าหนามเสมาสลับกับต้นมะขามเทศและต้นรัก การประกอบอาชีพในอดีตประกอบอาชีพเกษตรกรรม ทำนา ทำไร่สับปะรด และทำการประมง หมู่บ้านชะอำนั้นตั้งอยู่หลังสถานีรถไฟบ้านชะอำทางทิศตะวันตกของทางรถไฟ หมู่บ้านชายทะเลนี้เป็นเป็นเพียงหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่บ้านปากคลอง และบ้านหนองแจง เมื่อชะอำเริ่มเป็นที่รู้จักว่า เป็นเมืองชายทะเลที่สงบเงียบ ธรรมชาติสวยงาม อีกทั้งมีแหล่งน้ำจืดที่อุดมสมบูรณ์ ทำให้มีราษฎรอพยพมาปลูกสร้างบ้านเรือนอยู่อาศัยเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จากชุมชนเล็ก ๆ ขยายตัวเป็นชุมชนใหญ่ มีการรวมตัวจัดตั้งเป็นหมู่บ้าน ให้ชื่อว่าหมู่บ้าน "สหคาม" โดยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้โปรดเกล้าแต่งตั้งพระเจ้าบรมวงศ์เธอกรมพระนราธิปประพันธ์พงษ์เป็นผู้ใหญ่บ้านคนแรก พระบรมวงศ์เธอ กรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์ ได้ทรงวางผังเมืองชะอำ วางผังเมืองชะอำ วางผังตัดถนน และมีพระประสงค์เพื่อให้ชะอำเป็นที่พักตากอากาศตามแผนพัฒนาชะอำที่พระองค์ได้จัดทำขึ้น โดยมีกรมหมื่นพิทยาลงกรณ์ เจ้าพระยาธรรมศักดิ์มนตรี และพระยามโนปกรณ์ฯ ร่วมเป็นที่ปรึกษา
ชะอำจึงเป็นเมืองตากอากาศที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่งของประเทศไทยที่รู้จักกันในหมู่ชาวต่างประเทศและยังเป็นที่ตั้งของพระราชนิเวศน์มฤคทายวันซึ่งเป็นพระราชวังฤดูร้อน
ภูมิศาสตร์

ทิศเหนือ ติดเขตตำบลเขาใหญ่ ตำบลบางเก่า อำเภอชะอำ จังหวัดเพชรบุรี
ทิศใต้ ติดเขตเทศบาลเมืองหัวหิน อำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์
ทิศตะวันออก ติดชายฝั่งทะเลอ่าวไทยตลอดแนวเขตเทศบาล
ทิศตะวนตก ติดทางรถไฟสายใต้ เป็นแนวตั้งฉากกับทางรถไฟเป็นระยะทาง 3 กิโลเมตร โดยขนานกับทางรถไฟสายใต้ตลอดแนวเขต
การศึกษา

มหาวิทยาลัยเวบสเตอร์
มหาวิทยาลัยนานาชาติสแตมฟอร์ด
มหาวิทยาลัยศิลปากร วิทยาเขตสารสนเทศเพชรบุรี
โรงเรียนเทศบาล 9 โรงเรียน
โรงเรียนแก่นจันทร์วิทยา
พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชเสด็จเยี่ยมราษฎร ณ สำนักงานเทศบาลตำบลชะอำในอดีต
เส้นขนานที่ 34

เส้นขนานที่ 34 อาจหมายถึง:
เส้นขนานที่ 34 องศาเหนือ คือ เส้นสมมติในแนวตะวันออก-ตะวันตกของโลก ลากเชื่อมจุดต่างๆ ที่มีพิกัดละติจูดเท่ากัน
เส้นขนานที่ 34 องศาใต้ คือ เส้นสมมติในแนวตะวันออก-ตะวันตกของโลก ลากเชื่อมจุดต่างๆ ที่มีพิกัดละติจูดเท่ากัน
| --- | --- |
34° เส้นขนานที่ 34 องศาเหนือ: 34° เส้นขนานที่ 34 องศาใต้
เส้นขนานที่ 36

เส้นขนานที่ 36 อาจหมายถึง:
เส้นขนานที่ 36 องศาเหนือ คือ เส้นสมมติในแนวตะวันออก-ตะวันตกของโลก ลากเชื่อมจุดต่างๆ ที่มีพิกัดละติจูดเท่ากัน
เส้นขนานที่ 36 องศาใต้ คือ เส้นสมมติในแนวตะวันออก-ตะวันตกของโลก ลากเชื่อมจุดต่างๆ ที่มีพิกัดละติจูดเท่ากัน
| --- | --- |
36° เส้นขนานที่ 36 องศาเหนือ: 36° เส้นขนานที่ 36 องศาใต้
เจ้าชายหลุยส์แห่งลักเซมเบิร์ก

เจ้าชายหลุยส์ กซาวีเย มารี กีโยม แห่งลักเซมเบิร์ก (ประสูติ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2529) เป็นพระโอรสองค์ที่ 3 ในแกรนด์ดยุกอ็องรีแห่งลักเซมเบิร์กกับแกรนด์ดัชเชสมาเรีย เตเรซาแห่งลักเซมเบิร์ก  มีพ่อแม่ทูนหัวคือ ซาเวียร์ ซานส์ และเจ้าหญิงมาร์กาเรธาแห่งลิกเตนสไตน์
เจ้าชายหลุยส์มีพระเชษฐา 2 พระองค์คือเจ้าชายกีโยม แกรนด์ดยุกรัชทายาทแห่งลักเซมเบิร์กและเจ้าชายเฟลิกซ์แห่งลักเซมเบิร์ก มีพระกนิษฐาและพระอนุชารวม 2 พระองค์คือ เจ้าหญิงอาแล็กซ็องดราแห่งลักเซมเบิร์กและเจ้าชายเซบัสเตียงแห่งลักเซมเบิร์ก
พระองค์อภิเษกสมรสกับเทสซี แอนโทนี ทั้งคู่มีพระโอรส 2 พระองค์คือเจ้าชายกาบรีแยลแห่งนัสเซา และเจ้าชายโนอาแห่งนัสเซา
พระองค์ทรงศึกษาที่โรงเรียนนานาชาติลักเซมเบิร์กและโรงเรียนอัลปินนานาชาติโบโซริลที่สวิตเซอร์แลนด์
เสกสมรส

เจ้าชายหลุยส์อภิเษกสมรสกับเทสซี แอนโทนีในวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2549 ที่เมืองกิลสดอฟ เหนือการอภิเษกสมรสพระองค์ได้รักษาพระยศเจ้าชายแห่งลักเซมเบิร์ก ยศเจ้าชาย ในขณะที่เทสซีและคาเบรียลได้รับนามสกุล เดอ นัสเซา แต่ไม่มีพระยศ
ในวันชาติลักเซมเบิร์ก วันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2552 แกรนด์ดยุกอ็องรีทรงพระราชทานพระอิสริยยศของเทสซีเป็นเจ้าหญิงแห่งลักเซมเบิร์ก และพระยศชั้น รอยัลไฮนิส แก่พระโอรสของทั้งสอง
วันที่ 18 มกราคม พ.ศ. 2560 ศาลได้ประกาศการแยกกันอยู่และการหย่าร้างระหว่างเจ้าชายหลุยส์กับเจ้าหญิงเทสซี เนื่องจากเจ้าชายหลุยส์ "ทรงมีพฤติกรรมที่ไม่พึงประสงค์"
เฟ็นรีร์

เฟ็นรีร์กำลังต่อสู้กับโอดินน์ในภาพ Kampf der untergehenden Götter หรือ การยุทธ์ของเทพผู้ถูกตัดสินไว้แล้ว
ในตำนานเทพเจ้าสแกนดิเนเวีย เฟ็นรีร์ (นอร์สเก่า: Fenrir; "ผู้อาศัยในบึงเลน") เฟ็นริซูลเฟอร์ (Fenrisúlfr; "หมาป่าเฟ็นรีร์") โรดวิตนีร์ (Hróðvitnir; "หมาป่าที่เลื่องลือ") หรือ วานากันเดอร์ (Vánagandr; "อสุรกายแห่งแม่น้ำวาน") เป็นหมาป่าขนาดมหึมา มีตัวตนอยู่ในบทกวี เอ็ดดาร้อยกรอง (Poetic Edda) ที่เรียบเรียงในคริสต์ศตวรรษที่ 13 จากต้นฉบับโบราณ และบทกวี เอ็ดดาร้อยแก้ว (Prose Edda) และ เฮมส์คริงลา (Heimskringla) ที่เขียนขึ้นในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 13 โดยสนอรี สตืร์ตลือซอน (Snorri Sturluson) ทั้งใน เอ็ดดาร้อยกรอง และ เอ็ดดาร้อยกรอง เฟ็นรีร์เป็นหนึ่งในบุตรของโลกี เป็นบิดาแห่งหมาป่าสก็อลล์ (Skǫll) และฮาตี โรดวิตนิสซ็อน (Hati Hróðvitnisson) เป็นหนึ่งในลางบอกเหตุที่จะทำให้เกิดวันรักนาร็อก
หมาป่าตนนี้เจริญเติบโตขึ้นทุกวันกลายเป็นหมาป่าที่ดุร้ายและมีกำลังมหาศาล โอดินน์จึงสั่งให้พันธนาการเฟ็นรีร์ไว้ด้วยริบบิ้นไกลพ์นิร์ของเหล่าคนแคระที่แข็งแกร่งเหนือสิ่งอื่นใด เมื่อเหล่าเทพแอซีร์จะหลอกพันธนาการเฟ็นรีร์ มันเรียกร้องให้เหล่าเทพพิสูจน์ความบริสุทธิ์ใจโดยการวางมือลงในปากของมัน เทพทอร์อาสาทำหน้าที่นี้ เมื่อเฟ็นรีร์เห็นว่าตนเองโดนหลอกและไม่สามารถดิ้นหลุดจากโซ่ได้จึงกัดมือของทอร์ขาด จากคำทำนายในวันรักนาร็อก เฟ็นรีร์จะหลุดออกมาได้ และสังหารโอดินน์ แต่ในเวลาต่อมาเฟ็นรีร์จะถูกวีดาร์ หนึ่งในบุตรของโอดินน์สังหาร หมาป่าเฟ็นรีร์เป็นการสะท้อนความเชื่อ และความรู้สึกอย่างหนึ่งของชาวไวกิงที่มองเห็นเหล่าหมาป่าเป็นศัตรูเป็นปีศาจร้าย นอกเหนือจากเหล่ายักษ์น้ำแข็ง (หิมะและหน้าหนาว) และยักษ์เพลิง (ภูเขาไฟ)
บรรณานุกรม

Meyer Schapiro, "Cain's Jaw-Bone that Did the First Murder", Selected Papers, volume 3, Late Antique, Early Christian and Mediaeval Art, 1980, pp. 264, note 66, Chatto & Windus, London, ISBN 0701125144 JSTOR
Dronke, Ursula (Trans.) (1997). The Poetic Edda: Volume II: Mythological Poems. Oxford University Press. ISBN 0198111819
Faulkes, Anthony (Trans.) (1995). Edda. Everyman. ISBN 0-4608-7616-3
Hollander, Lee Milton (Trans.) (2007). Heimskringla: History of the Kings of Norway. University of Texas Press ISBN 978-0-292-73061-8
Larrington, Carolyne (Trans.) (1999). The Poetic Edda. Oxford World's Classics. ISBN 0192839462
Lindow, John (2001). Norse Mythology: A Guide to the Gods, Heroes, Rituals, and Beliefs. Oxford University Press. ISBN 0-19-515382-0
Macleod, Mindy. Mees, Bernard (2006). Runic Amulets and Magic Objects. Boydell Press. ISBN 1843832054
Orchard, Andy (1997). Dictionary of Norse Myth and Legend. Cassell. ISBN 0-304-34520-2
Pluskowski, Aleks (2004). "Apocalyptic Monsters: Animal Inspirations for the Iconography of Medieval Northern Devourers".  ใน Bildhauer, Bettina; Mills, Robert (บ.ก.). The Monstrous Middle Ages. University of Toronto Press. pp. 155–176. ISBN 0-8020-8667-5.
Puhvel, Jaan (1998). Comparative Mythology. The Johns Hopkins University Press. ISBN 0-8018-3413-9
Richards, Julian D. (1999). "The Scandinavian Presence".  ใน Hunter, John; Ralston, Ian (บ.ก.). The Archaeology of Britain: An Introduction from the Upper Palaeolithic to the Industrial Revolution. Routledge. pp. 194–209. ISBN 0-415-13587-7.
Rundata 2.0 for Windows.
Schapiro, Meyer (1980). Cain's Jaw-Bone that Did the First Murder, Selected Papers, volume 3, Late Antique, Early Christian and Mediaeval Art. Chatto & Windus, London, ISBN 0701125144.
Simek, Rudolf (2007) translated by Angela Hall. Dictionary of Northern Mythology. D.S. Brewer. ISBN 0859915131
เดียร์ค กาลูบา

เดียร์ค กาลูบา (เกิด 28 สิงหาคม ค.ศ. 1940) เป็นนักแสดงโทรทัศน์ชายชาวเยอรมัน
ผลงานที่ได้รับการคัดเลือก

1972 Und der Regen verwischt jede Spur (The Rain Erases Everything)
1976 Derrick - Season 3, Episode 5: "Schock"
1977 Derrick - Season 4, Episode 9: "Inkasso"
1978 Der Schimmelreiter (de)
1979 Derrick - Season 6, Episode 6: "Tandem"
1979 Derrick - Season 6, Episode 9: "Ein Kongreß in Berlin"
1980 Derrick - Season 7, Episode 11: "Pricker"
1981 Lili Marleen
1982 Derrick - Season 9, Episode 7: "Hausmusik"
1985 Derrick - Season 12, Episode 7: "Ein unheimlicher Abgang"
1999/2001 Die rote Meile TV series
2001 Band of Brothers TV series
2003 Rosamunde Pilcher: Paradies der Träume (TV episode)
2005 Sturm der Liebe TV series
2006 Die Wolke
แหล่งข้อมูลอื่น

เดียร์ค กาลูบา ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
Marc Rosenberg Management เก็บถาวร 2016-03-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (German)