อาร์เอ็มเอส คาร์เพเทีย
ประวัติ > ช่วยเหลือผู้รอดชีวิตจากการอับปางของอาร์เอ็มเอส ไททานิก

คาร์เพเทียออกเดินทางจากนครนิวยอร์กในวันที่ 11 เมษายน ค.ศ. 1912 มุ่งหน้าไปยังฟิอูเม จักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี (ปัจจุบันคือริเยกา ประเทศโครเอเชีย) ขณะนั้นบนเรือมีลูกเรือประมาณ 240 คน ซึ่ง 1 ใน 4 เป็นชาวโครเอเชีย ผู้โดยสารชั้นหนึ่งมีจำนวน 128 คน ชั้นสอง 50 คน และชั้นสาม 565 คน
ในบรรดาผู้โดยสารบนเรือลำนี้มีคอลิน แคมป์เบล คูเปอร์ จิตรกรชาวอเมริกัน และเอ็มมา ภรรยา, ฟิลิป เมาโร นักเขียน, ลูอิส พาล์มเมอร์ สกิดมอร์ และคาร์ลอส ฟาเยตต์ เฮิร์ด นักข่าว พร้อมด้วยภรรยาของพวกเขา เอมิลี วินตัน สกิดมอร์ และแคเทอรีน คอร์เดล เฮิร์ด, ดร. แฟรนซิส เอช. แบล็กมาร์ ช่างภาพ และชาลส์ เอช มาร์แชล ซึ่งมีหลานสาวสามคนเดินทางอยู่บนเรือไททานิก นอกจากนี้ยังมีผู้โดยสารคนสำคัญอีกหลายคน ได้แก่ โฮป บราวน์ เชพิน บุตรสาวคนเล็กที่กำลังฮันนีมูนของรัสเซล บราวน์ อดีตผู้ว่าการรัฐโรดไอแลนด์, ชาลส์ เอ็ม. ฮัตชิสัน สถาปนิกชื่อดังจากพิตต์สเบิร์ก พร้อมด้วยซู อีวา รูล ภรรยา น้องสาวของเวอร์จิล รูล ผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์เซนต์หลุยส์ รวมถึงหลุยส์ แมนส์ฟีลด์ อ็อกเดน และ ออกัสตา เดวิส อ็อกเดน ภรรยา ทายาทรุ่นหลานของอเล็กซานเดอร์ เอช. ไรซ์[ต้องการอ้างอิง]
คืนวันที่ 14 เมษายน แฮโรลด์ คอตแทม พนักงานวิทยุโทรเลขของคาร์เพเทียพลาดการรับข้อความก่อนหน้านี้จากไททานิก เนื่องจากขณะนั้นเขากำลังอยู่บนสะพานเดินเรือ หลังสิ้นสุดกะงานในเวลาเที่ยงคืน เขายังคงติดตามสัญญาณวิทยุต่อไปก่อนเข้านอน และได้รับข้อความจากสถานีชายฝั่งเคปค็อด รัฐแมสซาชูเซตส์ ที่ระบุว่ามีการส่งข้อความส่วนตัวถึงไททานิก เขาคิดว่าการกระทำของตนจะเป็นประโยชน์ จึงส่งข้อความไปหาไททานิกในเวลา 00:11 น. ของวันที่ 15 เมษายน ว่าเคปค็อดมีข้อความถึงไททานิก ในการตอบกลับนั้นเขาได้รับสัญญาณขอความช่วยเหลือฉุกเฉินจากไททานิก ซึ่งระบุว่าเรือได้ชนเข้ากับภูเขาน้ำแข็งและต้องการความช่วยเหลืออย่างเร่งด่วนและทันที
คอตแทมนำข้อความและพิกัดไปยังสะพานเดินเรือ ซึ่งในเบื้องต้นเจ้าหน้าที่เวรเรือต่างแสดงความสงสัยในความจริงจังของสัญญาณขอความช่วยเหลือจากไททานิก ด้วยความกังวล คอตแทมจึงรีบวิ่งลงบันไดไปยังห้องพักของกัปตัน และปลุกกัปตันอาร์เทอร์ เฮนรี รอสตรอน ซึ่งได้ตักเตือนคอตแทมอย่างรวดเร็ว แต่เมื่อทราบเรื่องข้อความ กัปตันจึงสั่งให้เปลี่ยนทิศทางเรือทันที และจากนั้นจึงถามคอตแทมว่าแน่ใจหรือไม่ว่าเป็นสัญญาณขอความช่วยเหลือจากไททานิก คอตแทมยืนยันว่าตนได้รับสัญญาณขอความช่วยเหลือจากไททานิก ซึ่งต้องการความช่วยเหลืออย่างเร่งด่วน และคอตแทมได้แจ้งตำแหน่งของไททานิกพร้อมทั้งยืนยันอย่างหนักแน่นว่าข้อความดังกล่าวมีความจริงจัง  ขณะกำลังแต่งกาย รอสตรอนได้กำหนดทิศทางเรือมุ่งหน้าไปยังไททานิก และเรียกหัวหน้าวิศวกรมาสั่งให้เรียกคนตักถ่านหินอีกชุดหนึ่งมาปฏิบัติงาน และให้เร่งเครื่องยนต์ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อมุ่งหน้าไปหาไททานิก เนื่องจากเรือลำดังกล่าวอยู่ในวิกฤต รอสตรอนให้การภายหลังว่าระยะทางไปยังไททานิกนั้นอยู่ที่ 58.22 ไมล์ทะเล (67.00 ไมล์; 107.82 กิโลเมตร) และคาร์เพเทียใช้เวลาเดินทางสามชั่วโมงครึ่งในการไปถึงจุดที่ไททานิกอับปาง ซึ่งเมื่อเดินทางไปถึง ไททานิกก็ได้จมลงมหาสมุทรไปแล้ว
รอสตรอนสั่งให้ปิดระบบทำความร้อนและน้ำร้อนของเรือเพื่อนำไอน้ำไปใช้กับเครื่องจักรให้ได้มากที่สุด และได้เพิ่มจำนวนยามสังเกตการณ์เพื่อเฝ้าระวังภูเขาน้ำแข็ง เขาสั่งให้แพทย์ 3 คนประจำอยู่ในห้องอาหารของแต่ละชั้นเพื่อดูแลผู้รอดชีวิตในแต่ละชั้น และให้จัดเตรียมผ้าห่ม บันได และถุงไปรษณีย์ไว้ที่ประตูทางขึ้นลงเรือของแต่ละชั้นสำหรับผู้รอดชีวิต ขณะเดียวกัน คอตแทมได้ส่งข้อความไปยังไททานิกว่าคาร์เพเทียกำลังมุ่งหน้าไปโดยเร็วที่สุด และคาดว่าจะถึงที่เกิดเหตุภายใน 4 ชั่วโมง หลังจากนี้คอตแทมได้งดส่งสัญญาณใด ๆ เพิ่มเติมอีกเพื่อรักษาเครือข่ายให้โล่งสำหรับสัญญาณขอความช่วยเหลือจากไททานิก คาร์เพเทียมาถึงเขตทุ่งน้ำแข็งในเวลา 02:45 น. และใช้เวลาอีกสองชั่วโมงในการหลบหลีกภูเขาน้ำแข็งขนาดใหญ่ ขณะที่ก้อนน้ำแข็งขนาดเล็กสีกับตัวเรืออย่างต่อเนื่อง คาร์เพเทียมาถึงจุดที่ได้รับสัญญาณขอความช่วยเหลือในเวลา 04:00 น. ประมาณ 1 ชั่วโมงครึ่งหลังไททานิกอับปางไปแล้ว ทำให้มีผู้เสียชีวิต 1,523 คน คาร์เพเทียใช้เวลาประมาณ 4 ชั่วโมงครึ่งในการรับผู้รอดชีวิตจำนวน 705 คนจากเรือชูชีพของไททานิก ผู้รอดชีวิตได้รับผ้าห่มและกาแฟ จากนั้นบริกรจึงพาพวกเขาไปยังห้องอาหาร ผู้รอดชีวิตคนอื่น ๆ ขึ้นไปบนดาดฟ้าเพื่อสำรวจมหาสมุทรเพื่อหาสัญญาณใด ๆ ของคนที่พวกเขารัก ตลอดระยะเวลาการช่วยเหลือ ผู้โดยสารของคาร์เพเทียได้ให้ความช่วยเหลือในทุกวิถีทางที่ทำได้ โดยการมอบอาหารและเครื่องดื่มอุ่น ผ้าห่ม ที่พัก และคำปลอบโยน  เวลา 09:00 น. ผู้รอดชีวิตคนสุดท้ายถูกนำขึ้นมาจากเรือชูชีพ และรอสตรอนได้ออกคำสั่งให้เรือแล่นออกจากบริเวณดังกล่าว เอสเอส เบอร์มา (SS Birma) ที่อยู่ใกล้เคียงเสนอจะส่งเสบียงให้แก่คาร์เพเทีย แต่ถูกผู้ควบคุมวิทยุของคาร์เพเทียบอกให้ "เงียบ" เนื่องจากเบอร์มาไม่ได้ใช้อุปกรณ์วิทยุไร้สายของมาร์โกนี
หลังพิจารณาทางเลือกเกี่ยวกับสถานที่ลงเรือของผู้รอดชีวิต เช่น กลุ่มเกาะอะโซร์ส (ปลายทางที่มีค่าใช้จ่ายน้อยที่สุดสำหรับคูนาร์ด) และแฮลิแฟกซ์ (ท่าเรือที่ใกล้ที่สุดแม้จะอยู่บนเส้นทางที่มีน้ำแข็งมาก) รอสตรอนได้ปรึกษากับบรูซ อิสเมย์ และในที่สุดก็ตัดสินใจให้ผู้รอดชีวิตลงเรือที่นครนิวยอร์ก ปลายทางเดิมของไททานิก ข่าวภัยพิบัติแพร่กระจายไปอย่างรวดเร็วบนฝั่ง และคาร์เพเทียก็กลายเป็นศูนย์กลางความสนใจของสื่อมวลชนอย่างเข้มข้นขณะแล่นด้วยความเร็วเฉลี่ย 14 นอตมุ่งหน้าสู่นิวยอร์ก มีการส่งข้อความวิทยุจำนวนมากจากสถานีเคปเรซและสถานีชายฝั่งอื่น ๆ ถึงกัปตันรอสตรอน ซึ่งมาจากญาติของผู้โดยสารเรือไททานิกและนักข่าวที่ต้องการรายละเอียดต่าง ๆ เพื่อแลกกับเงิน รอสตรอนสั่งห้ามไม่ให้มีการส่งข่าวสารใด ๆ เกี่ยวกับเหตุการณ์นี้ไปยังสื่อมวลชนโดยตรง โดยมอบความรับผิดชอบดังกล่าวให้แก่สำนักงานของไวต์สตาร์ ขณะเดียวกันก็สั่งให้แจ้งรายละเอียดของเหตุการณ์ไปยังอาร์เอ็มเอส โอลิมปิก (RMS Olympic) เรือแฝดของไททานิกผ่านคอตแทม ในวันพุธที่ 17 เมษายน เรือลาดตระเวนเบา ยูเอสเอส เชสเตอร์ (USS Chester) ได้เริ่มปฏิบัติการคุ้มกันเรือคาร์เพเทียมุ่งหน้าสู่นครนิวยอร์ก ต่อมาคอตแทมได้รับความช่วยเหลือจากแฮโรลด์ ไบรด์ พนักงานวิทยุโทรเลขของไททานิกในการส่งรายชื่อผู้รอดชีวิตชั้นสามไปยังเรือเชสเตอร์ เนื่องด้วยสภาพอากาศเลวร้ายจากพายุฝนฟ้าคะนองและหมอกหนาตั้งแต่เช้ามืดของวันอังคารที่ 16 เมษายน คาร์เพเทียจึงล่าช้าในการเดินทาง และสุดท้ายสามารถเดินทางมาถึงนครนิวยอร์กได้ในช่วงเย็นของวันพฤหัสบดีที่ 18 เมษายน ค.ศ. 1912 ท่ามกลางสายฝนตกหนัก
คาร์เพเทียเข้าเทียบท่าที่ท่าเทียบเรือ 59 ของไวต์สตาร์ และได้ทำการหย่อนเรือชูชีพจำนวน 13 ลำของไททานิกลงจากเรือ ก่อนจะแล่นต่อไปยังท่าเทียบเรือ 54 ของคูนาร์ดเพื่อส่งผู้รอดชีวิตที่เหลือขึ้นฝั่ง
ลูกเรือของคาร์เพเทียได้รับเหรียญตราหลายดวงจากผู้รอดชีวิตสำหรับการปฏิบัติการช่วยเหลือผู้ประสบภัย สมาชิกลูกเรือได้รับเหรียญตราทองแดง เจ้าหน้าที่ได้รับเหรียญตราเงิน และกัปตันรอสตรอนได้รับถ้วยเงินและเหรียญทอง ซึ่งมีนางมาร์กาเรต มอลลี บราวน์ เป็นผู้มอบ รอสตรอนได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์อัศวินจากสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 5 และต่อมาได้รับเชิญให้เข้าพบประธานาธิบดีวิลเลียม ฮาวเวิร์ด แทฟต์ ณ ทำเนียบขาว ในโอกาสนั้นเขาได้รับเหรียญทองคำรัฐสภา เกียรติยศสูงสุดที่รัฐสภาสหรัฐจะสามารถมอบให้แก่บุคคลใดบุคคลหนึ่งได้
โยสิป คาร์ สัญชาติโครเอเชีย เกิดที่คริกเวนิกา ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของประเทศโครเอเชีย ในขณะเกิดเหตุการณ์นั้นเขามีอายุ 18 ปี และทำหน้าที่เป็นพนักงานเสิร์ฟบนเรือคาร์เพเทีย หลังเข้าร่วมภารกิจช่วยเหลือ เขาได้เก็บเสื้อชูชีพของไททานิกไว้เป็นที่ระลึก และบริจาคให้แก่พิพิธภัณฑ์การเดินเรือและประวัติศาสตร์ชายฝั่งโครเอเชีย ในริเยกาเมื่อ ค.ศ. 1938 เสื้อตัวนี้เป็นหนึ่งในเสื้อชูชีพเพียง 5 ตัวที่ได้รับการยืนยันว่ามาจากไททานิก และเป็นตัวเดียวที่ได้รับการอนุรักษ์และจัดแสดงอย่างถาวรในทวีปยุโรป
ภูเขาใต้ทะเลคาร์เพเทีย หนึ่งในกลุ่มภูเขาใต้ทะเลโฟโก ทางตะวันออกเฉียงใต้ของแกรนด์แบงส์แห่งนิวฟันด์แลนด์ในมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือ ได้รับการตั้งชื่อตามคาร์เพเทีย เนื่องจากบทบาทสำคัญในการช่วยเหลือผู้ประสบภัยจากเหตุการณ์เรือไททานิกอับปาง