stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ออวุล
ตำแหน่งของออวุล > การเรียงพลาเซนตา

พลาเซนตาที่ยอด (apical)
พลาเซนตารอบแกนร่วม (axile)
พลาเซนตาที่ฐาน (basal)
พลาเซนตารอบแกน (free central)
พลาเซนตาแนวเดียว (marginal)
พลาเซนตาตามแนวตะเข็บ (parietal)
ส่วนของออวุล > ผนังออวุล

ผนังออวุล (integument) เป็นชั้นปกป้องออวุล พืชเมล็ดเปลือยมีผนังออวุลชั้นเดียว ส่วนพืชดอกมีผนังออวุลสองชั้น มีการเสนอวิวัฒนาการของผนังออวุลชั้นใน (ซึ่งเป็นส่วนสำคัญของการเกิดออวุลจากอับเมกะสปอร์) ว่าเกิดจากการล้อมอับเมกะสปอร์โดยแขนงที่เป็นหมัน อิงจากฟอสซิลของ Elkinsia กลุ่มพืชเมล็ดเปลือยช่วงแรก ๆ จากยุคดีโวเนียนที่มีโครงสร้างเป็นพูเชื่อมกับอับเมกะสปอร์ และด้านบนพูขยายเป็นวงล้อมรอบอับเมกะสปอร์ ขณะที่วิวัฒนาการของผนังออวุลชั้นนอกยังคงเป็นที่ถกเถียง มีการเสนอว่ากาบรูปถ้วย (cupule) ของพืชที่สูญพันธุ์แล้วอาจเป็นที่มาของผนังออวุลชั้นนอก โดยอิงจากฟอสซิลของ Caytoniales และ Glossopteridales ผนังออวุลไม่ได้ล้อมนิวเซลลัสที่อยู่ภายในทั้งหมด แต่มีช่องเปิดที่เรียกว่าไมโครไพล์ (micropyle) เพื่อให้ละอองเรณูหรือเซลล์สืบพันธุ์เพศผู้เข้ามาปฏิสนธิ ซึ่งหลังปฏิสนธิผนังออวุลจะเจริญเป็นเปลือกเมล็ด
ส่วนของออวุล > นิวเซลลัส

นิวเซลลัส (nucellus) เป็นโครงสร้างชั้นในของออวุล เป็นเนื้อเยื่อหุ้มเซลล์ดิพลอยด์ (สปอโรไฟต์) นิวเซลลัสในแง่โครงสร้างหน้าที่นั้นเทียบเท่ากับอับเมกะสปอร์ ในออวุลที่ยังไม่เจริญเต็มที่ นิวเซลลัสมีเมกะสปอไซต์ ซึ่งเป็นเซลล์ดิพลอยด์ที่สร้างเมกะสปอร์ผ่านการแบ่งเซลล์แบบไมโอซิส
ในพืชเมล็ดเปลือย 3 ใน 4 สปอร์แฮพลอยด์มักเสื่อม จึงมีเพียงเมกะสปอร์เดียวภายในนิวเซลลัส ขณะที่พืชดอกมีจำนวนเมกะสปอร์เหลือรอดที่หลากหลาย รูปแบบทั่วไปของการเจริญของแกมีโทไฟต์เพศเมียคือมีเมกะสปอร์เดียว ตามด้วยการแบ่งเซลล์แบบไมโทซิสสามครั้ง ในพืชสกุล Allium และ Hyacinthoides จะเหลือ 2 เมกะสปอร์ ขณะที่พืชสกุล Fritillaria จะเหลือเมกะสปอร์ครบ 4 สปอร์
หลังปฏิสนธินิวเซลลัสอาจเจริญไปเป็นเพอริสเปิร์ม เนื้อเยื่อสะสมอาหารสำหรับเอ็มบริโอ นิวเซลลัสของพืชบางชนิดก่อกำเนิดเอ็มบริโอภายในเมล็ดผ่านกลไกการสืบพันธุ์แบบไม่อาศัยเพศที่เรียกว่า nucellar embryony
ส่วนของออวุล > เมกะแกมีโทไฟต์

เมกะแกมีโทไฟต์ (megagametophyte) เป็นแกมีโทไฟต์เพศเมียที่เกิดจากเมกะสปอร์ภายในนิวเซลลัส
ในพืชเมล็ดเปลือย เมกะแกมีโทไฟต์มีประมาณ 2000 นิวเคลียส และสร้างโครงสร้างหรืออวัยวะสร้างเซลล์ไข่เรียกว่าอาร์คิโกเนียม ในพืชดอกบางครั้งเรียกเมกะแกมีโทไฟต์ว่าถุงเอ็มบริโอ (embryo sac) มีเพียง 7 เซลล์และ 8 นิวเคลียส โดยเจริญมาจากเมกะสปอร์ผ่านการแบ่งเซลล์แบบไมโทซิส 3 ครั้ง โดย 7 เซลล์ประกอบด้วยเซลล์แอนติโพด (antipodal cells) 3 เซลล์ เซลล์กลาง (central cell) 1 เซลล์ เซลล์ไข่ 1 เซลล์ และเซลล์ซิเนอร์จิด (synergid cells) 2 เซลล์ เซลล์แอนติโพดมีหน้าที่หล่อเลี้ยงเอ็มบริโอ ขณะที่เซลล์กลางที่มีโพลาร์นิวเคลียสจะรวมกับนิวเคลียสของละอองเรณูกลายเป็นเอนโดสเปิร์มในเมล็ด ส่วนเซลล์ซิเนอร์จิดทำหน้าที่นำทางละอองเรณูเข้ามาในถุงเอ็มบริโอเพื่อปฏิสนธิกับเซลล์ไข่
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ออวุล
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ แผนภาพออวุล
ออวุลของพืชเมล็ดเปลือย (ซ้าย) และพืชดอก (ขวา)
สาหร่ายสีแดง

| สาหร่ายสีแดง ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: Mesoproterozoic–present     ฟา>     โพรเทอโรโซอิก     อาร์เคียน  เฮด.      |
| --- | --- |

A-D : Chondrus crispus สแต็กเฮาส์,  E-F : Mastocarpus stellatus J.Ag.

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
โดเมน:: Eukaryota
ไม่ได้จัดลำดับ:: Diaphoretickes
ไม่ได้จัดลำดับ:: Archaeplastida
หมวด:: Rhodophyta Wettstein, 1922

สาหร่ายสีแดง หรือ โรโดไฟตา (อังกฤษ: Rhodophyta; มาจากภาษากรีกโบราณ คำว่า ῥόδον (rhodon) แปลว่า กุหลาบ และφυτόν (phyton) แปลว่า พืช)) เป็นหนึ่งในกลุ่มสาหร่ายเซลล์ยูคาริโอตที่เก่าแก่ที่สุด โรโดไฟตายังประกอบด้วยหนึ่งในชนิดสาหร่ายที่ใหญ่ที่สุดในโลก ปัจจุบันมีสาหร่ายสีแดงมากกว่า 7,000 สายพันธุ์ที่ผ่านการจัดจำแนกตามอนุกรมวิธานแล้ว สายพันธุ์ส่วนใหญ่ (6,793) พบในชั้นฟลอริดีอาอี ประกอบไปด้วยสาหร่ายทะเลหลายเซลล์และสาหร่ายทะเลที่มีชื่อเสียง ประมาณร้อยละ 5 ของสาหร่ายสีแดงพบได้ในสภาพแวดล้อมที่เป็นน้ำจืดและมีสภาพอากาศที่อบอุ่น ยกเว้นสองสายพันธุ์ในชั้นไซยานีดีโอไฟซีอาอีที่พบในถ้ำบริเวณชายฝั่ง สาหร่ายในชั้นดังกล่าวไม่พบว่าอาศัยอยู่บนบก ทั้งนี้สันนิษฐานว่าเกิดจากปรากฏการณ์คอขวดที่ทำให้บรรพบุรุษของสายพันธุ์เหล่านี้สูญพันธุ์ไปร้อยละ 25
สาหร่ายสีแดงมีจุดเด่นที่แตกต่างจากสิ่งมีชีวิตอื่น ๆ นั่นคือ มีเซลล์ยูคาริโอตที่ไม่มีแฟลกเจลลาและเซนทริโอล คลอโรพลาสต์ของมันไม่มีร่างแหเอนโดพลาซึมชั้นนอกและบรรจุไทลาคอยด์อย่างไม่เป็นระเบียบ นอกจากนี้ยังมีสารไฟโคบีลีโปรตีนในฐานะรงควัตถุเสริม ทำให้สาหร่ายชนิดนี้มีสีแดง สาหร่ายสีแดงเก็บน้ำตาลในรูปแป้งฟลอริดีอัน ซึ่งเป็นแป้งที่ประกอบด้วยอะไมโลเพกทิน (แต่ไม่มีอะไมโลส) ในฐานะแหล่งเก็บอาหารนอกพลาสติดของมัน สาหร่ายสีแดงส่วนใหญ่มีหลายเซลล์ สืบพันธุ์แบบอาศัยเพศ และมีวงจรสลับ 3 ช่วง
สาหร่ายกัลปังหา ซึ่งขับถ่ายแคลเซียมคาร์บอเนต มีส่วนช่วยในการสร้างแนวปะการัง สาหร่ายสีแดงอื่น ๆ อย่าง ดัลส์ (Palmaria palmata) และ ลาเวอร์ (โนริ/กิม) เป็นต้นกำเนิดของอาหารเอเชียและยุโรป และมักใช้ทำอะการ์ คาร์ราจีนัน และสารปรุงแต่งอาหารอื่น
ดูเพิ่ม

สาหร่ายสีน้ำตาล
สาหร่ายสีเขียว
แหล่งข้อมูลอื่น

AlgaeBase: Rhodophyta
Seaweed Site: Rhodophyta เก็บถาวร 2012-07-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Tree of Life: Rhodophyta
Monterey Bay Flora
เพลแลกรา

| เพลแลกรา |
| --- | --- |

อาการทางผิวหนังของเพลแลกรา ผิวหนังลอก, แดง และหนาตัวตรงส่วนที่โดนแดด
สาขาวิชา: ตจวิทยา
อาการ: ผิวหนังอักเสบ, ท้องเสีย, ภาวะสมองเสื่อม, เจ็บปาก
ประเภท: ปฐมภูมิ, ทุติยภูมิ
สาเหตุ: ร่างกายมีไนอาซินไม่เพียงพอ
วิธีวินิจฉัย: Based on symptoms
โรคอื่นที่คล้ายกัน: ควาชิออร์คอร์, เพมฟีกัส, โฟโตเดอร์มาทิทิส, พอร์ฟัยเรีย
การป้องกัน: ขจัดความยากจน
การรักษา: ให้เสริมไนอาซินหรือนิโคทินาไมด์
พยากรณ์โรค: ดี (หากได้รับการรักษา), เสียชีวิตใน ~ 5 ปี (ไม่ได้รับการรักษา)
ความชุก: พบยาก (ประเทศพัฒนาแล้ว), ค่อนข้างทั่วไป (ประเทศกำลังพัฒนา)
เพลแลกรา  หรือ เพลลากรา (อังกฤษ: Pellagra) เป็นโรคที่เกิดจากการขาดไนอาซิน (วิตามิน บี3) อาการประกอบด้วยการอักเสบของผิวหนัง, ท้องเสีย, ภาวะสมองเสื่อม และความเจ็บปวดในปาก โดยผิวหนังส่วนที่เสียดสีบ่อยหรือโดนแดดจะแสดงอาการก่อน เมื่อเวลาผ่านไปผิวหนังอาจเข้มลง หลุดลอก หรือแดงขึ้น
เพลแลกราแบ่งออกเป็นสองชนิด ปฐมภูมิ และ ทุติยภูมิ แบบปฐมภูมิเกิดจากอาหารการกินที่มีไนอาซินกับทริพโทแฟนไม่เพียงพอ แบบทุติยภูมิเกิดจากความสามารถในการเอาไนอาซินจากอาหารออกมาใช้โดยร่างกาย. อาจเป้นผลจากการติดสุรา, ท้องเสียยาวนาน, โรคคาร์ซินอยด์, โรคฮาร์ทนัพ หรือยาเช่นไอโซไนอาซิด การตรวจโรคนั้นประเมินตามอาการแสดงและอาจตรวจปัสสาวะร่วมด้วย
การรักษาสามารถทำด้วยการเสริมไนอาซินหรือนิโคทินาไมด์ อาการจะดีขึ้นได้ในเวลาเพียงไม่กี่วันหรือหนึ่งอาทิตย์ รวมถึงมักแนะนำให้ประบอาหารการกินควบคู่ไปด้วย การลดการเผชิญกับแสดงแดดด้วยการทาครีมกันแดดหรือสวมใส่เสื้อผ้าที่ปกปิดนั้นจำเป็นเพื่อให้ผิวหนังค่อย ๆ รักษาอาการ และเป้นอันตรายถึงชีวิตได้หากไม่ได้รับการรักษา โรคนี้พบได้มากที่สุดในประเทศกำลังพัฒนา โดยเฉพาะในแอฟริกาแถบซับซาฮารา
ระบาดวิทยา

เพลลากราอาจพบได้ทั่วไปในผู้คนที่มีแหล่งพลังงานหลักจากการกินข้าวโพด โดยเฉพาะในแถบอเมริกาใต้ ที่ซึ่งข้าวโพดเป็นอาหารหลัก หากข้าวโพดไม่ได้ถูกนำไปผ่านกระบวนการนิกซ์ทามาไลส์จะทำให้ขาดทริพโทแฟนเช่นเดียวกับไนอาซิน นอกจากนี้ในอดีต เพลลากราเคยเป็นโรคระบาดในรัฐที่ยากจนของสหรัฐ เช่นมิสซิสซิพพี กับ อะลาแบมา ที่ซึ่งปรากฏอาการของเพลลากราเป็นวงจรเสมอ ๆ ทุก ๆ ฤดูใบไม้ร่วงหลังผ่านพ้นฤดูหนาวซึ่งมีแต่เนื้อสัตว์เป็นอาหารหลัก จนโรคนี้เป็นที่รู้จักในเวลานั้นว่า "โรคฤดูใบไม้ร่วง" (spring sickness) รวมถึงในทัณฑสถานและสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า ตามที่ได้ศึกษาโดย ดร. จอเซฟ โกลด์เบอร์เยอร์
แหล่งข้อมูลอื่น

Hampl JS, Hampl WS (1 November 1997). "Pellagra and the origin of a myth: evidence from European literature and folklore". Journal of the Royal Society of Medicine. 90 (11): 636–39. doi:10.1177/014107689709001114. PMC 1296679. PMID 9496281.
"Reports and Resolutions of the General Assembly of the State of South Carolina, Regular Session Commencing January 11, 1916". Annual Report of the State Board of Health (1915–1916). Columbia, S.C.: Gonzales and Bryan, state printers. 4. 1916.
Beardsley E (2006). The Spartanburg Pellagra Hospital. In: The South Carolina Encyclopedia. Columbia, S.C: University of South Carolina Press. ISBN 1-57003-598-9.
Swain CP, Tavill AS, Neale G (September 1976). "Studies of tryptophan and albumin metabolism in a patient with carcinoid syndrome, pellagra, and hypoproteinemia". Gastroenterology. 71 (3): 484–89. doi:10.1016/s0016-5085(76)80460-x. PMID 133045.
Hendrick, Burton J. (April 1916). "The Mastery of Pellagra: The Mysterious Disease, Almost Unknown in This Country Fifteen Years Ago, That Now Claims 7,500 Victims A Year And Is Spreading Rapidly". The World's Work: A History of Our Time. XXXI: 633–39.
Kraut, Alan. "Dr. Joseph Goldberger and the War on Pellagra, By Alan Kraut, Ph.D." Office of History, National Institutes of Health. 3 September 2010.
Crabb, Mary Katherine (1992). "An Epidemic of Pride: Pellagra and the Culture of the American South". Anthropologica. 34 (1): 89–103. doi:10.2307/25605634. JSTOR 25605634.
"Pellagra (Ital. pelle agra, smarting skin)". The Encyclopaedia Britannica; A Dictionary of Arts, Sciences, Literature and General Information. Vol. XXI (PAYN to POLKA) (11th ed.). Cambridge, England and New York: At the University Press. 1911. p. 69. สืบค้นเมื่อ 23 October 2018 – โดยทาง Internet Archive.
Pellagra – Food and Agriculture Organization (FAO)
| --- | --- |
การจำแนกโรค: DICD-10: E52 ICD-9-CM: 265.2 MeSH: D010383 DiseasesDB: 9730 SNOMED CT: 418186002
ทรัพยากรภายนอก: MedlinePlus: 000342 eMedicine: ped/1755 Patient UK: เพลแลกรา Orphanet: 97352
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ลัตเวีย  ญี่ปุ่น
เปอลิงกิฮ์เมรู

เปอลิงกิฮ์เมรูความสูง 11 ชั้นด้านหน้า และสูง 9 ชั้นด้านหลัง
เปอลิงกิฮ์เมรู (อินโดนีเซีย: pelinggih meru; แปลตรงตัวว่า "หอคอยเมรุ") คือศาลเจ้าหลักในโบสถ์พราหมณ์แบบบาหลี ส่วนใหญ่สร้างด้วยไม้และมีโครงสร้างคล้ายกับเจดีย์ มีความสูงหลายชั้น หลังคาทำมาจากใบไม้แห้งหรือวัสดุอื่น ๆ สาน ความสูงที่โดดเด่นของเปอลิงกิฮ์เมรูนั้นสื่อถึงเขาพระสุเมรุในคติฮินดู ภายในของเปอลิงกิฮ์เมรูมักเป็นที่ประดิษฐานเทวรูป (มูรติ) ของวัดนั้น ๆ ภายในโถงที่เรียกว่าครรภคฤห์ โครงสร้างที่คล้ายกับเปอลิงกิฮ์เมรูในสถาปัตยกรรมอินเดียเหนือคือศิขร และในอินเดียใต้คือวิมาน
จำนวนชั้นซึ่งสังเกตจากจำนวนหลังคาสานของเปอลิงกิฮ์เมรูแสดงสถานะของเทพองค์นั้น ๆ โดยอย่างเตี้ยที่สุดมีความสูงเพียงสามชั้น และอย่างสูงที่สุดมีความสูงได้ถึงสิบเอ็ดชั้น โดยทั่วไปแล้วความสูงมักจะสร้างดังนี้
หอสูงสามชั้น มักเป็นที่ประดิษฐานของเทพบรรพบุรุษ (คนที่เสียชีวิตไปและได้รับการนับถือเป็นเทพเจ้า) เช่น
ศาลเจ้าหลักของปูราลูฮูร์อูลูวาตู (Pura Luhur Uluwatu) สร้างขึ้นเพื่อสักการะนักบวชผู้พัฒนาศาสนาฮินดูแบบบาหลีในสมัยคริศต์ศตวรรศที่ 12 นามว่า "ดัง ฮียัง นีราร์ตา" (Dang Hyang Nirartha) หรือเรียกพระนามเป็นเทพว่า "เบอตารา ซักตี วาวู เราฮ์" (Betara Sakti Wawu Rauh)
เปในปูราตามันอายุน (Pura Taman Ayun) สร้างขึ้นเพื่อสักการะแด่กษัตริย์องค์ก่อน ๆ ของอาณาจักร Mengwi
หอสูงห้าชั้น มักใช้สักการะเทพพื้นเมือง เช่น หอสูงห้าชั้นของปูราเบอซากิฮ์ที่สักการะเทพบาราตา มหาจายา (Bhatara Mahajaya) เทพแห่งเขาอากุง
หอสูงสิบเอ็ดชั้น ใช้สักการะเทพเจ้าสูงสุดของวัดฮินดูนั้น ๆ เช่น
หอสูงที่สุดของปูราอูลุนดานูบราตัน สักการะพระศิวะและพระปารวตี
หอสามหอที่สร้างเรียงกันในปูราเมรูบนเกาะลมบก สักการะพระตรีมูรติทั้งสามพระองค์
การใช้เหตุผลโดยเข้าข้าง

การใช้เหตุผลโดยเข้าข้าง หรือ การหาเหตุผลโดยเข้าข้าง
(อังกฤษ: rationalization) เป็นกลไกป้องกันตนโดยให้เหตุผลสำหรับพฤติกรรมที่เกิดจากแรงผลักดันทางสัญชาตญาณในจิตไร้สำนึก
เป็นการพยายามหาเหตุผลสำหรับพฤติกรรมต่างๆ โดยเฉพาะที่เป็นของตน
เป็นวิธีการป้องกันตนไม่ให้รู้สึกผิด รักษาความเคารพตน และไม่ให้ถูกวิพากษ์วิจารณ์
การหาเหตุผลโดยเข้าข้างมีสองขั้นตอน คือ
ตัดสินหรือทำอะไรเพราะเหตุผลอย่างหนึ่ง หรือโดยไม่มีเหตุผล (ที่รู้) เลย
หาเหตุผลโดยเข้าข้าง คือให้เหตุผลที่ดูดีหรือสมเหตุสมผล เพื่อพยายามพิสูจน์ว่าถูกต้องหลังจากได้ทำไปแล้ว (ไม่ว่าจะสำหรับตนเองหรือผู้อื่น)
นิยามของ DSM

ตามคู่มือการวินิจฉัยและสถิติสำหรับความผิดปกติทางจิตรุ่น 4 (DSM-IV) การใช้เหตุผลเข้าข้างตนจะเกิด 
"เมื่อบุคคลรับมือกับความขัดแย้งกันทางอารมณ์ หรือกับสิ่งที่ก่อความเครียดไม่ว่าจะเป็นภายในหรือภายนอก 
โดยปิดบังแรงจูงใจที่แท้จริงซึ่งก่อความคิด การกระทำ หรือความรู้สึก ด้วยคำอธิบายที่ทำให้สบายใจหรือเข้าข้างตนเองแต่ไม่ถูกต้อง"
ตัวอย่าง > บุคคล

ใช้เพื่อหลีกเลี่ยงความผิดหวัง เช่น "ผมไม่ได้งานที่สมัคร แต่จริงๆ ก็ไม่อยากได้งานตั้งแต่ต้นแล้ว"
การให้เหตุผลเข้าข้างตนอย่างโต้งๆ โดยโทษคนอื่น อาจจะอยู่ในรูปแบบการโจมตีบุคคลแทนที่จะระบุเหตุผลที่สมควร 
บางอย่างอยู่ในรูปแบบการเปรียบเทียบ 
เพื่อจะลดการถูกมองว่าเลวร้าย เพื่อให้เหตุผลแก่การกระทำ หรือเพื่อจะปฏิเสธความผิด เช่น
"อย่างน้อย [สิ่งที่เกิด] ก็ไม่แย่เท่า [สิ่งที่แย่กว่า]"
เมื่อใช้แก้คำถูกกล่าวหา - "อย่างน้อยก็ไม่ได้ทำ [สิ่งที่แย่กว่า]"
ในรูปแบบของทวิบถเท็จ - "ยังไงการทำ [สิ่งที่ไม่น่าทำ] ก็ยังดีกว่า [การกระทำที่แย่กว่า]"
เมื่อตอบสนองต่อพฤติกรรมที่ไม่ยุติธรรมหรือไม่ดีของคนอื่นหรือกลุ่มอื่นๆ - "ผมน่าจะได้ทำอะไรผิดถ้าพวกเขาทำกับผมแบบนี้"
หลักฐานที่เป็นเรื่องเล่าและการสำรวจอาจแสดงว่า ในสาขาแพทยศาสตร์ มีการให้เหตุผลเข้าข้างตัวเองเพื่อปิดบังการกระทำที่ผิดพลาดมากกว่าสาขาอื่นๆ
ข้อแก้ตัวที่สามัญคือ
"จะเปิดเผยเรื่องที่ผิดพลาดไปทำไม เดี๋ยวคนไข้ก็จะตายอยู่ดี"
"การบอกสิ่งที่ทำผิดพลาดแก่ครอบครัวจะทำให้พวกเขารู้สึกแย่กว่านี้"
"มันเป็นความผิดของคนไข้ ถ้าเขาไม่ได้ (ป่วยเป็นต้น) ถึงขนาดนี้ เรื่องที่ผิดพลาดก็จะไม่เป็นปัญหาถึงขนาดนี้"
"โอ้ย เราทำดีที่สุดแล้ว เรื่องอย่างนี้มันเกิดขึ้นได้"
"ถ้าเราไม่แน่ใจ 100% ว่า สิ่งที่ทำผิดพลาดก่อปัญหา เราก็ไม่จำเป็นต้องบอก"
"คนไข้ตายไปแล้ว จึงไม่จำเป็นต้องโทษใคร"
การให้เหตุผลเข้าข้างตัวเองซึ่งใช้เป็นข้อแก้ตัวสำหรับพฤติกรรมผิดปกติ พบว่ามีส่วนทำให้พฤติกรรมผิดปกติเกิดขึ้นและคงยืน
ตัวอย่าง > กลุ่ม

การให้เหตุผลเข้าข้างพวกตัวเอง ได้ใช้ในการรุกรานทำสงครามเป็นประจำ โดยยกย่องพวกตัวเองแล้วทำให้อีกฝ่ายหนึ่งเป็นผู้ร้าย เช่น "ทหารฝ่ายเราจะดูแลคนจน ทหารฝ่ายศัตรูจะข่มขืนพวกเขา"
ข้อคัดค้าน

นักวิทยาศาสตร์บางท่านวิจารณ์แนวคิดว่า สมองได้วิวัฒนาการขึ้นเพื่อให้เหตุผลแก่การตัดสินใจที่ไม่สมเหตุผล โดยอ้างว่ากระบวนการวิวัฒนาการย่อมคัดเลือกไม่ให้ใช้พลังงานเพิ่มสำหรับกระบวนการทางจิตใจที่ไม่ช่วยให้ตัดสินใจได้ดีขึ้น เช่น การให้เหตุผลแก่การตัดสินใจที่อย่างไรก็จะเกิดอยู่ดี 
และอ้างว่าการให้เหตุผลเข้าข้างตนทำให้เรียนรู้ได้น้อยลงจากการกระทำที่ผิดพลาด 
ไม่ใช่มากขึ้น
ความไม่ลงรอยกันทางประชาน

บทความหลัก: ความไม่ลงรอยกันทางประชาน
ในปี 1957 นักจิตวิทยาชาวอเมริกันได้ชี้ว่า เมื่อคนมีความคิดต่างๆ ที่ไม่สอดคล้องกัน ก็จะรู้สึกไม่สบายใจ
การให้เหตุผลเข้าข้างตนสามารถลดความไม่สบายใจ โดยให้คำอธิบายเพื่อกำจัดความไม่ลงรอยกัน เช่น เมื่อคนกลับมาสูบบุหรี่ใหม่หลังจากที่ได้เลิก โดยชี้ว่าหลักฐานว่ามันเป็นอันตรายหนักแน่นน้อยกว่าที่เคยคิด
ดูเพิ่ม

ความเอนเอียงเพื่อยืนยัน
ปฏิเสธนิยม
ความเหนือกว่าเทียม
สมมติฐานโลกยุติธรรม
การหลอกลวงตัวเอง
การโทษผู้เสียหาย
เชิงอรรถและอ้างอิง

↑  "Rationalization". American Psychological Association.
↑  "Rationalization".
↑  DSM-IV-TR : diagnostic and statistical manual of mental disorders (4TH ed.). United States: AMERICAN PSYCHIATRIC PRESS INC (DC). 2000. p. 812. doi:10.1176/appi.books.9780890420249.dsm-iv-tr. ISBN 978-0-89042-025-6. when the individual deals with emotional conflict or internal or external stressors by concealing the true motivations for their own thoughts, actions, or feelings through the elaboration of reassuring or self serving but incorrect explanations
↑  Banja, John (2004). Medical Errors and Medical Narcissism. Sudbury: Jones and Bartlett. ISBN 0-7637-8361-7.
↑  Kaptein, Muel; van Helvoort, Martien (2019-10-03). "A Model of Neutralization Techniques". Deviant Behavior. 40 (10): 1260–1285. doi:10.1080/01639625.2018.1491696. ISSN 0163-9625.
↑  Smith & Mackie 2007, p. 513.
↑  Perls, Frederick S. (1971). Gestalt Therapy Verbatim. Bantam Books. p. 9. ISBN 978-0-553-20778-1.
↑  Pfeifer, Rolf; Bongard, Josh (2006). How the Body Shapes the Way We Think. Cambridge, Massachusetts London: MIT Press. ISBN 978-0-262-53742-1.
↑  Smith & Mackie 2007, pp. 277–8.
↑  Smith & Mackie 2007, pp. 280–4.
เชิงอรรถและอ้างอิง > แหล่งข้อมูลอื่น

Smith, Eliot R.; Mackie, Diane M. (2007). Social Psychology (ภาษาอังกฤษ) (3rd ed.). Psychology Press. ISBN 9781841694092.
McLaughlin, Brian P.; Rorty, Amélie, บ.ก. (1988). Perspectives on Self-deception (ภาษาอังกฤษ). University of California Press. ISBN 9780520061231.
Tsang, Jo-Ann (2002). "Moral rationalization and the integration of situational factors and psychological processes in immoral behavior" (PDF). Review of General Psychology. 6 (1): 25–50. doi:10.1037/1089-2680.6.1.25. S2CID 3869738.
พิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่

| --- | --- |

พิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่, นครนิวยอร์ก
th
ก่อตั้ง: 7 พฤศจิกายน 1929; 95 ปีก่อน (1929-11-07)
ที่ตั้ง: 11 ถนน 53 ฝั่งตะวันตก, แมนฮัตตัน นครนิวยอร์ก
พิกัดภูมิศาสตร์: 40°45′42″N 73°58′39″W﻿ / ﻿40.7616°N 73.9776°W﻿ / 40.7616; -73.9776
จำนวนผู้เยี่ยมชม: 706,060 (2020)
ผู้อำนวยการ: เกล็น ดี. โลว์รีย์
ภัณฑารักษ์: แอนน์ เท็มคิน
ขนส่งมวลชน: รถไฟใต้ดิน: Fifth Avenue/53rd Street (แม่แบบ:NYCS trains) บีส: แม่แบบ:NYC bus link
เว็บไซต์: www.moma.org
พิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่ (อังกฤษ: Museum of Modern Art) เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะตั้งอยู่บนถนน 53 ฝั่งตะวันตก, ระหว่าง 5th และ 6th Avenue ย่านมิดทาว์น แมนฮัตตัน ในนครนิวยอร์กซิตี้ MoMA มีส่วนสำคัญในการพัฒนาและเป็นที่เก็บรวบรวมงานศิลปะสมัยใหม่และมักจะได้รับการกล่าวขานว่าเป็นพิพิธภัณฑ์ที่มีอิทธิพลมากที่สุดของศิลปะสมัยใหม่ งานศิลปะซึ่งถูกรวบรวมไว้ที่นี้ มีทั้งศิลปะสมัยใหม่และศิลปะร่วมสมัย เช่น ผลงานสถาปัตยกรรมและการออกแบบ, ภาพวาด, รูปปั้น, ภาพถ่าย, สิ่งพิมพ์และหนังสือแสดงผลงานของศิลปิน, ภาพยนตร์และสื่ออิเล็กทรอนิกส์
ห้องสมุดของที่นี้รวบรวม หนังสือกว่า 300,000 เล่ม หนังสือศิลปินและวารสารรวมทั้งไฟล์แต่ละไฟล์ได้มากกว่า 70,000 ศิลปิน คลังมีเนื้อหาหลักที่เกี่ยวข้องกับแหล่งประวัติศาสตร์ของศิลปะสมัยใหม่และร่วมสมัย นอกจากนี้ MoMA ยังเป็นแหล่งรวมร้านอาหารที่ได้รับรางวัล, ชื่อ “The Modern” ดำเนินการโดยพ่อครัว Gabriel Kreuther
ประวัติ

แนวคิดริเริ่มสำหรับพิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่ได้รับการพัฒนาในปี ค.ศ. 1928 โดย Abby Aldrich Rockefeller (ภรรยาของ John D. Rockefeller Jr.) และเพื่อนของเธอคือ Lillie P. Bliss และ Mary Quinn Sullivan. พวกเขาเป็นที่รู้จักกันเป็นอย่างหลากหลาย ในนาม"คุณผู้หญิง"หรือ"ผู้หญิงอันเป็นที่รัก"หรือ"ผู้หญิงใจแข็ง" พวกเขาเช่าพิพิธภัณฑ์ใหม่ในช่องว่างให้เช่าในอาคาร Heckscher ที่ 730 Fifth Avenue ในแมนฮัตตันและจะเปิดให้ประชาชนวันที่ 7 พฤศจิกายน 1929, เก้าวันหลังจาก เหตุการณ์ Wall Street Crash . Abby ได้เชิญ invited A. Conger Goodyear, อดีตประธานคณะกรรมการมูลนิธิของ Albright Art Gallery ใน Baffalo, New York, เพื่อเป็นประธานของพิพิธภัณฑ์ใหม่ Abby กลายเป็นเหรัญญิก ในขณะที่MoMAจัดเป็นเป็นพิพิธภัณฑ์ชั้นนำของอเมริกาแห่งเดียวแห่งแรกในแมนฮัตตันที่อุทิศเฉพาะกับศิลปะสมัยใหม่ในยุโรป
A. Conger Goodyear Paul J. Sachsและ Crowninshield เข้าร่วมเขาเป็นผู้ก่อตั้งมูลนิธิฯ Sachs้ ผู้อำนวยการและภัณฑารักษ์ สิ่งพิมพ์และภาพวาดที่ Fogg Art Museum ที่ Harvard University, A. Conger Goodyear ถามเขาเพื่อแนะนำผู้อำนวยการ Moma โดยPaul J. Sachs แนะนำAlfred H. Barr Jr.ภายใต้การแนะนำ เและบริหารของAlfred H. Barr Jr. พิพิธภัณฑ์ขยายตัวได้อย่างรวดเร็วจากแปดภาพพิมพ์และวาดภาพหนึ่ง เงินกู้ก้อรแรกได้รับการอนุมั่ประสบความสำเร็จเป็นครั้งแรกในเดือนพฤศจิกายนปี 1929 ทำให้มีการแสดงกภาพวาดที่วาดโดย Van Gogh, Gauguin, Cézanne และ Seurat.
พิพิธภัณฑ์หอศิลป์แบ่งออกเป็น6 ห้อง และมีสำนักงานอยู่ชั้นที่ 12 ในอาคาร Heckscher และย้ายออกเป็นสามสถานที่ชั่วคราวภายในสิบปีถัดไปตั้งอยู่หกครั้งแรกในห้องพักของและสามีของ Abby John D. Rockefeller Jr.ต่อต้าน พิพิธภัณฑ์ เช่นเดียวกับศิลปะสมัยใหม่และปฏิเสธที่จะปล่อยเงินสำหรับกิจการที่ได้จะได้รับจากแหล่งลงทุนอื่นอื่น และรวมถึงการเปลี่ยนสถานที่ตั้งชั่วคราว ในสุดเขาจึงตัดสินใจบริจาคที่ดินปัจจุบันและอื่นอื่น ซึ่งเพียงพอที่จะทำให้ John D. Rockefeller Jr. เป็นผู้มีพระคุณที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของ The Museum of Modern Art
ในช่วงเวลาที่ผ่านมาพิพิธภัณฑ์ได้มีส่วนร่วมในการการจัดแสดงนิทรรศการของศิลปินที่มีชื่อเสียง เช่นนิทรรศการ Vincent Van Gogh ในวันที่ 4 พฤศจิกายน 1935 ที่มีภาพน้ำมัน60รูปและ50ภาพวาดจากเนเธอร์แลนด์และข้อความจดหมายที่ตัดตอนมาจากตัวอักษรของศิลปิน ซึ่งนิทรรศการนี้ถือว่าประสบความสำเร็จของประชาชนที่สำคัญและได้รับการกล่าวขาญว่า"เป็นตัวแนะนำรอยต่อVincent van Goghเข้ากับศิลปะร่วมสมัย
นอกจากนี้พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ยังได้รับชื่อเสียงระดับประเทศ นิทรรศการย้อนอดีตPicasso  1939-1940จัดขึ้นร่วมกับ Art Institute of Chicago ในช่วงของการทำงานที่นำเสนอเรื่อง reinterpretation สำคัญของ Picasso ในอนาคต สำหรับนักวิชาการและนักประวัติศาสตร์ศิลปะ ทั้งหมดนี้จัดโดย Barrหัวเรือใหญ่ของพิพิธภัณฑ์ ซึ่งต่อมานืทรรศการครั้งนี้ได้เป็นต้นแบบที่พิพิธภัณฑ์อื่นอื่นในยุคหลังหลังยึดเป็นแบบอย่าง
เมื่อบุตรชายของเนลสัน Abby Rockefeller ได้รับเลือกจากคณะกรรมการมูลนิธิที่จะเป็นประธานในปี 1939 เมื่ออายุสามสิบเขาเป็นส่วนสำคัญในการกระตุ้นเผยแพร่และ เป็นแหล่งเงินทุน, ในเข้าซื้อกิจการและการขยายตัวตามมาในสำนักงานใหญ่ใหม่บนถนนสายที่53 ต่อมาน้องชายDavid Rockefelleได้เข้าร่วมเป็นคณะกรรมการของพิพิธภัณฑ์มูลนิธิ, ในปี 1948 และได้เป็นประธานต่อจากNelsonหลังจากNelsonเอาขึ้นตำแหน่งเป็นผู้ว่าราชการรัฐนิวยอร์กในปี 1958
นิทรรศการ

ในช่วงประวัติศาสตร์ที่ผ่านมา, MoMA ได้จัดนิทรรศการชั่วคราที่สามารถอธิบายยุคสมัยของวงการศิลปะได้อย่างดี
1949: exhibition house by Marcel Breuer
1950: exhibition house by Gregory Ain
1955: Japanese exhibition house
2008: Prefabricated houses planned by:
Kieran Timberlake Architects
Lawrence Sass
Jeremy Edmiston and Douglas Gauthier
Leo Kaufmann Architects
Richard Horden
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
MoMA Exhibition History List (1929–Present)
MoMA Audio
MoMA's YouTube Channel
MoMA's free online courses on Coursera
MoMA Learning
MoMA Magazine
Jeffers, Wendy (November 2004). "Abby Aldrich Rockefeller Patron of the modern". Magazine Antiques. 166 (55): 118. 14873617. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-02-06. สืบค้นเมื่อ January 28, 2016 – โดยทาง EBSCOhost.
" MoMA to Close, Then Open Doors to a More Expansive View of Art" New York Times, 2019
ดาเนียล 1

บทที่ 1 ของหนังสือดาเนียลในคัมภีร์ฮีบรู
| ดาเนียล 1 |
| --- | --- |
← เอเสเคียล 48ดาเนียล 2 →
ดาเนียลปฏิเสธที่จะรับประทานอาหารชั้นสูงของกษัตริย์ (ภาพวาดคัมภีร์ไบเบิลช่วงต้นคริสต์ทศวรรษที่ 1900)
หนังสือ: หนังสือดาเนียล
ภาคในคัมภีร์ฮีบรู: เคทูวีม
ภาคในคัมภีร์ไบเบิลคริสต์: พันธสัญญาเดิม
ลำดับในภาคของคัมภีร์ไบเบิลคริสต์: 27
ดาเนียล 1 (อังกฤษ: Daniel 1) เป็นบทแรกของหนังสือดาเนียลในคัมภีร์ฮีบรูหรือพันธสัญญาเดิมในคัมภีร์ไบเบิลของศาสนาคริสต์ เล่าว่าดาเนียลและเพื่อนสามคนถูกเนบูคัดเนสซาร์ที่ 2 จับตัวเป็นเชลยจากเยรูซาเล็มไปยังบาบิโลนและได้รับการศึกษาในเรื่องภาษาและวรรณคดีของบาบิโลน ดาเนียลและเพื่อนปฏิเสธที่จะรับประทานอาหารและสุราจากกษัตริย์ และพระเจ้าก็ประทานความรู้และความเข้าใจเกี่ยวกับความฝันและนิมิตให้พวกเขา หลังผ่านการศึกษาจนสำเร็จแล้ว ปรากฏว่าพวกเขาดีกว่าพวกโหรและพวกหมอดูในอาณาจักรบาบิโลนถึงสิบเท่า
แก่นเรื่องโดยรวมของหนังสือดาเนียลคือพระอำนาจสูงสุดของพระเจ้าเหนือประวัติศาสตร์ บทที่ 1แนะนำพระเจ้าในฐานะบุคคลที่ทรงควบคุมทุกสิ่งที่เกิดขึ้น เป็นผู้ทรงมีพระเจตจำนงและพระอำนาจสูงสุด พระองค์เป็นผู้มอบเยโฮยาคิมไว้ในพระหัตถ์ของเนบูคัดเนสซาร์และนำดาเนียลและเพื่อนให้ตกไปเป็นเชลยในบาบิโลน พระองค์ประทาน "พระคุณและพระเมตตา" แก่ดาเนียล และประทาน "ความรู้และทักษะ" แก่ชายหนุ่มชาวยิวทั้งสี่คน
หนังสือดาเนียลเป็น "ตำราที่ประกอบด้วยประวัติศาสตร์ที่น่าสงสัยจากหลากหลายประเภท" และตัวดาเนียลถือเป็นบุคคลในตำนาน หนังสือดาเนียลที่ตัวดาเนียลเป็นตัวละครเอกแบ่งเป็น 2 ส่วนใหญ่ ๆ ส่วนแรกคือชุดเรื่องราวในบทที่ 1–6 จากช่วงเวลาที่ไม่ไกลไปกว่าสมัยเฮลเลนิสต์ (323–30 ปีก่อนคริสตกาล) ส่วนหลักเป็นชุดนิมิตในบทที่ 7–12 จากสมัยมัคคาบี (กลางศตวรรษที่ 2 ก่อนคริสตกาล) บทที่ 1 น่าจะถูกเพิ่มมาในฐานะบทนำของเรื่องราวเมื่อมีการรวบรวมเรื่องราวเป็นหนังสือดาเนียลเมื่อประมาณช่วงปลายของศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสตกาล
แหล่งข้อมูลอื่น

ดาเนียล 1. ยูเวอร์ชัน
| ด ค กหนังสือดาเนียล |
| --- | --- |
บทในคัมภีร์ไบเบิล:  ดาเนียล 1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12 
ส่วนเพิ่มเติม:  บทเพลงของอาซาริยาห์และชายหนุ่มสามคน  สุสันนาและผู้อาวุโส  เทพเจ้าเบลและมังกร 
สถานที่:  บาบิโลน  สุสา 
บุคคล:  ชัดรัค เมชาค และอาเบดเนโก  ไซรัสมหาราช  ดาเนียล  ดาริอัสคนมีเดีย  เนบูคัดเนสซาร์ที่ 2  เบลชัสซาร์  เยโฮยาคิม 
ทูตสวรรค์:  กาเบรียล  มีคาเอล 
คำศัพท์:  คำพยากรณ์เรื่อง 70 สัปดาห์  งานเลี้ยงของเบลชัสซาร์  ถ้ำสิงโต  ทูตสวรรค์ผู้บริสุทธิ์  บุตรมนุษย์  ผู้หนึ่งซึ่งเจริญด้วยวัยวุฒิ  สิ่งน่าสะอิดสะเอียนที่ทำให้ร้างเปล่า  สี่ราชอาณาจักร  Territorial spirit 
การตีความของศาสนาคริสต์:  Futurism  Historicism  Historicist interpretations  Idealism  Preterism 
สำเนาต้นฉบับ:  พาไพรัส 967  พาไพรัส 62  Codex Chisianus 45 
ต้นฉบับ:  Hebrew Bible  Septuagint  Latin Vulgate  Wycliffe Version  King James Version  American Standard Version  World English Version 
← หนังสือเอเสเคียล (บทที่ 48) ในคัมภีร์ไบเบิลของศาสนาคริสต์  หนังสือเอสเธอร์ (บทที่ 10) ในคัมภีร์ฮีบรูหนังสือโฮเชยา (บทที่ 1) ในคัมภีร์ไบเบิลของศาสนาคริสต์      เอสรา-เนหะมีย์ (เอสรา 1) ในคัมภีร์ฮีบรู →
คอมมอนลอว์
ลักษณะเฉพาะของระบบกฎหมายคอมม่อนลอว์

โดยทั่วไปแล้วระบบกฎหมายคอมมอนลอว์มักจะหมายถึงกฎหมายที่มีเนื้อหา หรือมีที่มาจากคำพิพากษา ซึ่งเรียกว่ากฎหมายจากคดีพิพาท หรือ "case law" เพื่อแสดงความแตกต่างจากกฎหมายลายลักษณ์อักษร (Statutory law) ซึ่งเป็นกฎหมายที่ตราขึ้นโดยฝ่ายนิติบัญญัติ.
ดูเพิ่ม

ซีวิลลอว์