stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เจ้าชายหลุยส์ ดยุกแห่งบูร์กอญ

เจ้าชายหลุยส์ ดยุกแห่งบูร์กอญ (16 สิงหาคม ค.ศ. 1682 – 18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1712) ทรงเป็นพระโอรสในเจ้าชายหลุยส์ โดแฟ็งใหญ่, และเป็นพระราชบิดาในพระเจ้าหลุยส์ที่ 15 แห่งฝรั่งเศส ทรงเริ่มดำรงตำแหน่งเป็น โดแฟ็งแห่งฝรั่งเศสหลังการสิ้นพระชนม์ของพระบิดาในปี ค.ศ. 1711 ซึ่งพระองค์ทรงเรียกขานกันในนามว่า เลอเปอติโดแฟ็ง หรือ โดแฟ็งน้อย (ฝรั่งเศส: Le Petit Dauphin) เพื่อแยกพระนามจากพระบิดาซึ่งเป็นรู้จักกันในฐานะ เลอกร็องโดแฟ็ง หรือ โดแฟ็งใหญ่ (ฝรั่งเศส: Le Grand Dauphin)
| ก่อนหน้า |  | เจ้าชายหลุยส์ ดยุกแห่งบูร์กอญ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| เจ้าชายหลุยส์ เลอกร็องโดแฟ็ง |  |   โดแฟ็งแห่งฝรั่งเศส  (14 เมษายน ค.ศ. 1711 – 18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1712) |  | เจ้าชายหลุยส์ |
| ด ค กเจ้าชายแห่งฝรั่งเศส |
| --- | --- | --- |
เริ่มนับรุ่นที่ 1 จากพระราชโอรสในพระเจ้าอ็องรีที่ 4
| รุ่นที่ 1 |  พระเจ้าหลุยส์ที่ 13 แห่งฝรั่งเศส  เจ้าชายนีกอลา อ็องรี ดยุกแห่งออร์เลอ็อง*  Gaston, Duke of Orléans*  |  |
| รุ่นที่ 2 |  พระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แห่งฝรั่งเศส  เจ้าชายฟิลิป ดยุกแห่งออร์เลอ็อง  Jean Gaston, Duke of Valois*  |  |
| รุ่นที่ 3 |  เจ้าชายหลุยส์ โดแฟ็งแห่งฝรั่งเศส  เจ้าชายฟีลิป ชาร์ล ดยุกแห่งอ็องฌู*  เจ้าชายหลุยส์ ฟร็องซัว ดยุกแห่งอ็องฌู*  เจ้าชายฟีลิป ชาร์ล ดยุกแห่งวาลัว*  เจ้าชายอาแล็กซ็องดร์ หลุยส์ ดยุกแห่งวาลัว*  เจ้าชายฟิลิป ดยุกแห่งออร์เลอ็อง  |  |
| รุ่นที่ 4 |  เจ้าชายหลุยส์ ดยุกแห่งบูร์กอญ  พระเจ้าเฟลิเปที่ 5 แห่งสเปน  Charles, Duke of Berry*  |  |
| รุ่นที่ 5 |  เจ้าชายหลุยส์ ดยุกแห่งเบรอตาญ*  เจ้าชายหลุยส์ ดยุกแห่งเบรอตาญ*  พระเจ้าหลุยส์ที่ 15 แห่งฝรั่งเศส  |  |
| รุ่นที่ 6 |  เจ้าชายหลุยส์ โดแฟ็งแห่งฝรั่งเศส  เจ้าชายฟีลิฟ ดยุกแห่งอ็องฌู*  |  |
| รุ่นที่ 7 |  เจ้าชายหลุยส์ ดยุกแห่งแห่งบูร์กอญ*  เจ้าชายซาวีเย ดยุกแห่งอากีแตง*  พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 แห่งฝรั่งเศส*  พระเจ้าหลุยส์ที่ 18 แห่งฝรั่งเศส*  พระเจ้าชาร์ลที่ 10 แห่งฝรั่งเศส  |  |
| รุ่นที่ 8 |  เจ้าชายหลุยส์-โฌแซ็ฟ โดแฟ็งแห่งฝรั่งเศส*  พระเจ้าหลุยส์ที่ 17 แห่งฝรั่งเศส*  หลุยส์ อ็องตวน ดยุกแห่งอ็องกูแลม (พระเจ้าหลุยส์ที่ 19 แห่งฝรั่งเศส)*  Charles Ferdinand, Duke of Berry  |  |
| รุ่นที่ 9 |  เจ้าชายอ็องรี (พระเจ้าอ็องรีที่ 5 แห่งฝรั่งเศส)*  |  |
* สิ้นพระชนม์โดยไม่มีพระทายาท
เจ้าชายหลุยส์ โดแฟ็งแห่งฝรั่งเศส

| เจ้าชายหลุยส์ โดแฟ็งใหญ่แห่งฝรั่งเศส |
| --- | --- |
โดแฟ็งแห่งฝรั่งเศส
เจ้าชายหลุยส์ โดแฟ็งใหญ่แห่งฝรั่งเศส โดยอียาซ็องต์ รีโก
ประสูติ: 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1661(1661-11-01) พระราชวังฟงแตนโบล ฝรั่งเศส
สิ้นพระชนม์: 14 เมษายน ค.ศ. 1711(1711-04-14) (49 ปี)
ฝังพระศพ: มหาวิหารแซ็ง-เดอนี
คู่อภิเษก: ดัชเชสมาเรีย อันนา วิกตอเรียแห่งบาวาเรีย
พระบุตร: เจ้าชายหลุยส์ ดยุกแห่งบูร์กอญ พระเจ้าเฟลิเปที่ 5 แห่งสเปน เจ้าชายชาร์ลส์ ดยุกแห่งแบล็คเบอร์
ราชวงศ์: ราชวงศ์บูร์บง
พระราชบิดา: พระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แห่งฝรั่งเศส
พระราชมารดา: มาริอา เตเรซาแห่งสเปน
ลายพระอภิไธย: 
เจ้าชายหลุยส์ โดแฟ็งแห่งฝรั่งเศส (ฝรั่งเศส: Louis de France, le Grand Dauphin; 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1661 - 14 เมษายน ค.ศ. 1711) เป็นพระราชโอรสองค์ในพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 และสมเด็จพระราชินีมาริอา เตเรซา ในฐานะทายาทผู้มีสิทธิโดยตรง ทรงดำรงพระอิสริยยศเป็นโดแฟ็งแห่งฝรั่งเศสมาตั้งแต่ประสูติ พระองค์ทรงเริ่มมีนามเรียกกันว่า เลอกร็องโดแฟ็ง หรือ โดแฟ็งใหญ่ (ฝรั่งเศส: le Grand Dauphin) หลังการประสูติกาลของพระโอรสของพระองค์ (เจ้าชายหลุยส์ ดยุกแห่งบูร์กอญ) ที่มีนามเรียกขานกันว่า เลอเปอติโดแฟ็ง หรือ โดแฟ็งน้อย (ฝรั่งเศส: Le Petit Dauphin) พระองค์ไม่ได้มีโอกาสได้เสวยราชสมบัติสืบต่อจากพระราชบิดา เนื่องจากพระองค์สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 14 เมษายน ค.ศ. 1711 สิริพระชนมายุได้ 49 พรรษา โดยพระองค์เองก็มีฐานะเป็นพระอัยกาในพระเจ้าหลุยส์ที่ 15 อีกด้วย
เครป

| --- | --- |
แผ่นแป้งเครป
ชื่ออื่น: แคร็ป
ประเภท: แพนเค้ก
แหล่งกำเนิด: ประเทศฝรั่งเศส
อุณหภูมิเสิร์ฟ: อุ่น, ร้อน หรือเย็น
ส่วนผสมหลัก: แป้งสาลีหรือแป้งบักวีต, นม, ไข่
 ตำราอาหาร: เครป   สื่อ: เครป
เครปแบบหวานพร้อมกับวิปครีมและซอสสตรอว์เบอร์รี
เครปแบบคาวพร้อมกับราตาตูย
วิดีโอสาธิตวิธีการทำเครป
เครป (อังกฤษ: crepe, /kreɪp/ ( ฟังเสียง), /krɛp/) หรือ แคร็ป (ฝรั่งเศส: crêpe, ออกเสียง: [kʁɛp] ( ฟังเสียง)) เป็นแพนเค้กแบบชนิดบาง โดยประเภทของเครปสามารถแบ่งออกได้เป็น 2 ประเภทคือ เครปแบบหวาน (ฝรั่งเศส: crêpe sucrée) หรือ เครปแบบคาว (ฝรั่งเศส: crêpe salée) เครปมักจะเสิร์ฟกับเครื่องโรยหน้าที่หลากหลาย เช่น ชีส, ผลไม้, ผัก, เนื้อสัตว์ หรืออาหารที่ใช้ทา ทั้งนี้เครปอาจจะเสิร์ฟในรูปแบบฟล็องเบ เช่น แคร็ปซูว์แซ็ต
ประเภท

เครปแบบหวานโดยส่วนมากจะทำมาจากแป้งสาลี (ฝรั่งเศส: farine de blé) ซึ่งด้วยรสชาติที่หวานทำให้ส่วนใหญ่เครปชนิดนี้เป็นส่วนหนึ่งของอาหารเช้าหรือของหวาน ในการใส่เครื่องโรยหน้าอาจจะเพิ่มได้ทั้งอาหารแบบทาชนิดเฮเซลนัตโกโก้, แยม, น้ำตาล (ได้ทั้งแบบเม็ดหรือผง), น้ำเชื่อมเมเปิล, วิปครีม, คัสตาร์ด หรือผลไม้หั่นชิ้น
สำหรับเครปแบบคาวสามารถทำจากแป้งที่ไม่ใช้แป้งสาลี เช่น แป้งบักวีต ซึ่งทั้งนี้ก็สามารถใช้แป้งสาลีได้แต่ต้องไม่ใส่น้ำตาล แต่ส่วนผสมที่ทำจากแป้งบักวีตจะไม่มีกลูเตน ซึ่งเหมาะสำหรับผู้ที่มีอาการแพ้แป้งสาลีหรือผู้ที่ไม่รับประทานอาหารที่มีกลูเตนแต่ยังต้องการที่จะรับประทานเครปชนิดนี้ โดยปกติในการใส่เครื่องโรยหน้าจะมีทั้งชีส, แฮม, ไข่, ราตาตูย, เห็ด, อาร์ทิโชก หรือผลิตภัณฑ์จากสัตว์
ทั้งนี้เครปสามารถทำให้กลายเป็นเครปเค้กจากการวางซ้อนแผ่นแป้งเครป โดยระหว่างชั้นอาจจะเพิ่มได้ทั้งผลไม้, ช็อกโกแลต, คุกกี้, มาร์ชแมลโลว์ เป็นต้น เครปเค้กส่วนใหญ่จะมีรสชาติหวานและถือเป็นของหวานชนิดหนึ่ง ซึ่งสามารถใช้แทนเป็นเค้กวันเกิดได้ ซึ่งโดยส่วนมากเครปเค้กจะมีประมาณ 15 ถึง 30 ชั้น และแผ่นแป้งเครปที่นำมาใช้จะมีความบางและนุ่ม
ส่วนผสมของแป้งเครปอาจจะมีวัตถุดิบอื่นได้ทั้งเนย, นม, น้ำ, ไข่, แป้ง, เกลือ และน้ำตาล การเพิ่มเครื่องโรยหน้าโดยส่วนมากจะใส่ลงตรงกลางของแผ่นแป้ง และเสิร์ฟโดยพับขอบด้านข้างไว้ตรงกลาง
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เครป
เกาะนาแวสซา

| เกาะนาแวสซา |
| --- | --- |
ดินแดนพิพาท
เกาะนาแวสซา
เกาะนาแวสซาที่ตั้งของเกาะนาแวสซาในทะเลแคริบเบียน
พิกัด: 18°24′10″N 75°0′45″W﻿ / ﻿18.40278°N 75.01250°W﻿ / 18.40278; -75.01250
การปกครอง (พิพาท):  สหรัฐ
สถานะ: ดินแดนที่ยังไม่ได้จัดระเบียบและยังไม่มีเทศบาล
หน่วยงาน: เกาะเล็กรอบนอกของสหรัฐ
การปกครอง (พิพาท):  เฮติ
จังหวัด: กร็องต็องส์
อ้างสิทธิ์โดยเฮติ: ค.ศ. 1697 (โดยปริยาย) ค.ศ. 1874 (อย่างเป็นทางการ)
อ้างสิทธิ์โดยสหรัฐ: 19 กันยายน ค.ศ. 1857
การปกครอง
 • องค์กร: เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าแห่งชาติหมู่เกาะแคริบเบียน (ภายใต้การดูแลขององค์การบริหารปลาและสัตว์ป่าแห่งสหรัฐ)
 • หัวหน้าหน่วยงาน: ซูซาน ไซแลนเดอร์
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 2.1 ตร.ไมล์ (5.4 ตร.กม.)
 • พื้นน้ำ: 0 ตร.ไมล์ (0 ตร.กม.)
ความสูงจุดสูงสุด: 85 ฟุต (26 เมตร)
ความสูงจุดต่ำสุด: 0 ฟุต (0 เมตร)
ประชากร: 0 คน
เขตเวลา: UTC-5 (เขตเวลาตะวันออก)
รหัสไปรษณีย์: 96898
เกาะนาแวสซา (อังกฤษ: Navassa Island) หรือ ลานาวาซ (ฝรั่งเศส: La Navase) เป็นเกาะร้างขนาดเล็กในทะเลแคริบเบียนอยู่ภายใต้การดูแลของสหรัฐผ่านองค์การบริหารปลาและสัตว์ป่าแห่งสหรัฐ (US Fish and Wildlife Service) นอกจากนั้นเฮติได้อ้างกรรมสิทธิ์เหนือเกาะแห่งนี้เช่นเดียวกัน
ลักษณะทางภูมิศาสตร์และภูมิประเทศ

เกาะนาแวสซามีขนาดประมาณ 2 ตารางไมล์ (5.2 ตารางกิโลเมตร) โดยเกาะตั้งอยู่บนจุดยุทธศาสตร์ห่างจากฐานทัพเรือสหรัฐอเมริกาที่อ่าวกวนตานาโม ในคิวบาประมาณ 100 กิโลเมตรหรือ 90 ไมล์ทะเล ซึ่งคิดเป็นหนึ่งในสี่ของระยะทางจากจาเมกาไปยังเฮติ โดยจุดที่สูงที่สุดสูงประมาณ 77 เมตรอยู่ห่างจากประภาคารนาแวสซาไอแลนด์ไลต์ (Navassa Island Light) ไปทางใต้ประมาณ 100 เมตร
ลักษณะภูมิประเทศของเกาะนาแวสซาส่วนใหญ่แล้วจะประกอบไปด้วยหินปูนและยอดของแนวปะการังที่โผล่พ้นน้ำ โดยชายฝั่งของเกาะเป็นหน้าผาสูง 15 เมตร แต่บนเกาะเองก็มีทุ่งหญ้าที่ใหญ่พอที่จะให้ฝูงแพะมาอาศัยอยู่ได้ นอกจากนี้บนเกาะยังมีต้นไม้ตระกูลมะเดื่อและกระบองเพชรขึ้นกระจายอยู่ทั่วไป โดยทั่วไปแล้วลักษณะภูมิประเทศและนิเวศวิทยาของเกาะนาแวสซาคล้ายคลึงกับเกาะโมนา ซึ่งเป็นเกาะหินปูนขนาดเล็กอยู่ในช่องแคบโมนาที่ตั้งอยู่ระหว่างเฮติกับสาธารณรัฐโดมินิกัน นอกจากนี้ประวัติศาสตร์ของทั้งสองเกาะนี้ยังคล้ายคลึงกันมากอีกด้วย กล่าวคือ ทั้งสองเกาะเป็นดินแดนของสหรัฐอเมริกา เคยผ่านการทำเหมืองกัวโนมาแล้ว และปัจจุบันนี้ได้ถูกประกาศให้เป็นเขตคุ้มครองธรรมชาติเหมือนกัน นอกจากชาวประมงเฮติและคนอื่น ๆ ที่มักแวะเวียนมาพักบนเกาะนี้ เกาะนาแวสซาไม่มีผู้คนอาศัยอยู่แต่อย่างใด ดังนั้นบนเกาะจึงไม่มีท่าเรืออยู่เลย ทรัพยากรธรรมชาติอย่างเดียวของเกาะ คือ ปุ๋ยขี้นก (guano) ที่นิยมมาใช้ทำปุ๋ย กิจกรรมทางเศรษฐกิจอื่น ๆ ประกอบไปด้วยการประมงขนาดเล็กและการลากอวนเชิงพาณิชย์เท่านั้น
อ็องตวน-โอกุสแต็ง กูร์โน

| อ็องตวน-โอกุสแต็ง กูร์โน |
| --- | --- |

เกิด: 28 สิงหาคม ค.ศ. 1801(1801-08-28) เกร ประเทศฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 31 มีนาคม ค.ศ. 1877(1877-03-31) (75 ปี) ปารีส ประเทศฝรั่งเศส
สัญชาติ: ฝรั่งเศส
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยซอร์บอน
มีชื่อเสียงจาก: คณิตเศรษฐศาสตร์  การแข่งขันแบบกูร์โน
อ็องตวน-โอกุสแต็ง กูร์โน  (ฝรั่งเศส: Antoine-Augustin Cournot; 1801–1877)  เป็นนักคณิตศาสตร์ นักเศรษฐศาสตร์ และนักปรัชญาชาวฝรั่งเศส กูร์โนเป็นนักวิชาการคนแรกๆ ที่นำหลักคณิตวิเคราะห์มาใช้ในงานทฤษฎีเศรษฐศาสตร์อย่างเป็นระบบ แบบจำลองทางทฤษฎีของกูร์โนในเรื่องการผูกขาดและการผูกขาดโดยผู้ขายน้อยราย ยังคงเป็นแนวคิดสำคัญในเศรษฐศาสตร์จุลภาคสมัยใหม่ โดยเฉพาะแบบจำลองการผูกขาดโดยผู้ขายน้อยรายมีชื่อเรียกในปัจจุบันว่าการแข่งขันแบบกูร์โน
งานของกูร์โนได้รับคำชื่นชมจากและมีอิทธิพลต่อนักคณิตเศรษฐศาสตร์คนสำคัญในยุคหลังหลายคน เช่น วิลเลียม สแตนลีย์ เจวอนส์, เลอง วาลรัส และอัลเฟรด มาร์แชล
ประวัติ

อ็องตวน-โอกุสแต็ง กูร์โน เกิดเมื่อวันที่ 28 สิงหาคม ค.ศ. 1801 ที่เมืองเกร จังหวัดโอต-โซน ประเทศฝรั่งเศส กูร์โนศึกษาที่โรงเรียนในเมืองเกิดจนถึงอายุ 15 ปี หลังจากนั้นเขาได้ศึกษาด้านคณิตศาสตร์ที่โรงเรียนในเมืองเบอซ็องซงในปี 1820 ในหนังสือบันทึกความทรงจำที่กูร์โนเขียนในภายหลัง กูร์โนเล่าว่าเขาได้อ่านงานด้านคณิตศาสตร์ของปีแยร์-ซีมง ลาปลัส และมาร์กี เดอ กงดอร์เซ ซึ่งเป็นหนังสือที่มีอิทธิพลต่อความคิดของเขา
ในปี 1821 กูร์โนย้ายมายังกรุงปารีสเพื่อเข้าเรียนที่เอกอลนอร์มาลซูว์เปรีเยอร์ แต่สถาบันแห่งนี้ถูกปิดลงเพียงหนึ่งปีให้หลังด้วยเหตุผลทางการเมือง กูร์โนจึงย้ายไปศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยซอร์บอนในปารีส จนได้รับปริญญาบัตรในสาขาคณิตศาสตร์ในปี 1823 ในช่วงที่เขาเข้าเรียนที่ซอร์บอน กูร์โนได้พบและเข้าเรียนกับนักคณิตศาสตร์ฝรั่งเศสที่มีชื่อเสียงหลายคน เช่น ลาปลัส, ลากร็องฌ์, ปัวซง, ฟูรีเย, เลอฌ็องดร์ และ โกชี กูร์โนเขียนถึงช่วงเวลาที่เขาศึกษาที่ซอร์บอนว่า เป็นช่วงเวลาที่มีความสุขของเขา
หลังจากจบการศึกษาจากซอร์บอน กูร์โนได้ทำงานให้กับจอมพลโลร็อง เดอ กูวียง แซ็ง-ซีร์ อดีตผู้บัญชาการทหารฝรั่งเศสสมัยสงครามนโปเลียน โดยทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยเขียนหนังสือและเป็นครูสอนหนังสือให้กับบุตรของแซ็ง-ซีร์ ในระยะสิบปีที่กูร์โนทำงานนี้ เขาได้ช่วยแซ็ง-ซีร์เรียบเรียงและตีพิมพ์หนังสือบันทึกความทรงจำของแซ็ง-ซีร์ และในระหว่างนั้นเขาก็ได้ทำงานวิชาการในด้านกลศาสตร์และดาราศาสตร์ จนสำเร็จปริญญาเอกในปี 1829 แซ็ง-ซีร์เสียชีวิตในปี 1930 แต่กูร์โนยังคงทำงานเรียบเรียงและเผยแพร่งานเขียนส่วนที่เหลือของแซ็ง-ซีร์จนถึงปี 1933
งานเขียนด้านคณิตศาสตร์ที่กูร์โนเคยเขียนสมัยเป็นนักศึกษา ทำให้เขาได้รับความสนใจจากซีเมอง เดอนี ปัวซง ในปี 1834 กูร์โนจึงได้เข้าทำงานเป็นอาจารย์ด้านคณิตวิเคราะห์และกลศาสตร์ที่ลียงด้วยคำแนะนำของปัวซง หลังจากกูร์โนทำงานที่ลียงได้เพียงหนึ่งปี ปัวซงก็แนะนำให้กูร์โนรับตำแหน่งอธิการบดีของสำนักวิชาเมืองเกรอนอบล์ในปี 1835 ระหว่างที่ทำงานนี้ที่เกรอนอบล์ กูร์โนยังได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้ตรวจการแผ่นดินขั่วคราวด้านการศึกษาแทนที่อ็องเดร-มารี อ็องแปร์ซึ่งเสียชีวิตอย่างกระทันหันในปี 1836 ก่อนที่เขาจะย้ายมารับตำแหน่งนี้อย่างถาวรในปี 1838 ในปีเดียวกันนี้ กูร์โนได้เข้าพิธีสมรสที่บ้านเกิดกับภรรยา โกล็องบ์- อ็องตัวแน็ต เปอตีกีโย และตีพิมพ์หนังสือเศรษฐศาสตร์ Recherches sur les principes mathématiques de la théorie des richesses (งานวิจัยว่าด้วยหลักคณิตศาสตร์ของทฤษฎีทรัพย์)
กูร์โนได้รับเครื่องอิสริยาภรณ์เลฌียงดอเนอร์ชั้นอัศวินในปี 1838 และชั้นเจ้าพนักงานในปี 1845
หลังจากตีพิมพ์หนังสือทฤษฎีเศรษฐศาสตร์ในปี 1838 เขาตีพิมพ์หนังสือด้านแคลคูลัสและทฤษฎีความน่าจะเป็นในปี 1841 และ 1843 และหนังสือด้านปรัชญาญาณวิทยาในปี 1851 และ 1861 หลังจากนั้น กูร์โนได้ลาออกจากตำแหน่งผู้ตรวจการ และย้ายไปเป็นอธิการบดีของสำนักวิชาเมืองดีฌงในปี 1854 ก่อนจะเกษียณตัวเองจากงานสอนและงานบริหารรัฐกิจต่างๆ ในปี 1862
หลังจากเกษียน เขาย้ายกลับมาอาศัยที่กรุงปารีส และตีพิมพ์หนังสือเพิ่มเติมในสาขาเศรษฐศาสตร์และปรัชญา เขาประสบปัญหาตาบอดเกือบสนิทในช่วงบั้นปลาย ก่อนจะเสียชีวิตในปี 1877 ด้วยอายุ 75 ปี
งานด้านเศรษฐศาสตร์ของกูร์โน

หนังสือ Recherches sur les principes mathématiques de la théorie des richesses (งานวิจัยว่าด้วยหลักคณิตศาสตร์ของทฤษฎีทรัพย์) ที่ได้ตีพิมพ์ในปี 1838 เป็นงานด้านเศรษฐศาสตร์ชิ้นแรกที่นำคณิตวิเคราะห์มาใช้อย่างเป็นระบบ แต่หนังสือเล่มนี้ไม่ได้รับความสนใจหรือการยอมรับจากนักเศรษฐศาสตร์ในยุคนั้นเท่าใดนัก กูร์โนจึงได้เขียนหนังสือด้านเศรษฐศาสตร์อีกสองเล่มเพื่อพยายามนำเสนอแนวคิดของเขา ได้แก่ Principes de la théorie des richesses (หลักทฤษฎีทรัพย์) ตีพิมพ์ในปี 1863 และ Revue sommaire des doctrines économiques (บทปริทัศน์สรุปแนวคิดทางเศรษฐกิจ) ตีพิมพ์ในปี 1877
งานด้านเศรษฐศาสตร์ของกูร์โน > เนื้อหาทฤษฎี

ทฤษฎีในหนังสือ Recherches ครอบคลุมเนื้อหาหลายหัวข้อ ได้แก่ ทฤษฎีมูลค่า กฎอุปสงค์ การผูกขาด การผูกขาดโดยผู้ขายน้อยราย รายได้ประชาชาติ และการค้าระหว่างประเทศ โดยเนื้อหาที่สำคัญที่มีอิทธิพลต่อนักเศรษฐศาสตร์ยุคหลังคือ กฎอุปสงค์ การผูกขาด และการผูกขาดโดยผู้ขายน้อยราย
กูร์โนเป็นนักเศรษฐศาสตร์คนแรกที่เขียนถึงปริมาณอุปสงค์ในรูปของฟังก์ชันของราคา  D=F(p) โดยนิยาม  D เป็นปริมาณความต้องการซื้อสินค้าในแต่ละปี และ  p เป็นราคาเฉลี่ยของสินค้าในปีนั้นๆ กูร์โนตั้งข้อสมมติว่า ฟังก์ชันอุปสงค์นี้มีลักษณะต่อเนื่อง และราคากับปริมาณมีความสัมพันธ์ในลักษณะผกผันกัน การเขียนอุปสงค์ในรูปแบบของฟังก์ชันลักษณะนี้ ทำให้กูร์โนสามารถใช้หลักคณิตวิเคราะห์ในการระบุลักษณะของราคาที่ทำให้ได้รายได้สูงสุด และบรรยายเปรียบเทียบลักษณะของฟังก์ชันอุปสงค์ ในรูปแบบที่รู้จักกันในภายหลังว่าเป็นความยืดหยุ่นอุปสงค์
ด้วยฟังก์ชันอุปสงค์นี้ กูร์โนเสนอทฤษฎีการผูกขาด หากว่า  \phi (D) คือต้นทุนการผลิตสินค้าปริมาณ  D ผู้ขายในตลาดผูกขาดจะได้กำไรเท่ากับ  pF(p)-\phi (D) การกำไรสูงสุดจึงต้องมีลักษณะตามเงื่อนไข 








d

p
D



d

p




−





d

ϕ
(
D
)



d

p




=
0


{\textstyle {\tfrac {\mathrm {d} pD}{\mathrm {d} p}}-{\tfrac {\mathrm {d} \phi (D)}{\mathrm {d} p}}=0}

 ซึ่งมีความหมายว่า รายรับหน่วยท้ายสุด (marginal revenue) จะต้องเท่ากับต้นทุนหน่วยท้ายสุด (marginal cost)
หลังจากทฤษฎีตลาดผูกขาด กูร์โนอธิบายทฤษฎีตลาดที่มีผู้ขายสองราย กูร์โนยกตัวอย่างสถานการณ์สมมติว่า มีเจ้าของบ่อน้ำแร่สองบ่อที่แข่งขันกันในตลาดเดียวกัน กูร์โนเขียนอุปสงค์ในลักษณะที่ราคาเป็นฟังก์ชันของปริมาณ  p=f(D) โดยที่  D=D_{1}+D_{2} คือปริมาณน้ำแร่ทั้งหมดจากทั้งสองบ่อ
รายได้ของเจ้าของน้ำแร่บ่อหนึ่ง จะเท่ากับปริมาณน้ำแร่จากบ่อของตัวเอง คูณกับราคาตลาดที่ขึ้นกับปริมาณน้ำแร่รวม หรือ  D_{1}\times F(D_{1}+D_{2})และรายได้ของเจ้าของน้ำแร่บ่อที่สองก็มีลักษณะเดียวกัน เจ้าของน้ำแร่แต่ละบ่อสามารถตัดสินใจได้ปริมาณสินค้าของตัวเอง แต่ไม่สามารถเลือกปริมาณของคู่แข่งได้ เจ้าของบ่อน้ำแร่แต่ละบ่อจึงต้องตัดสินใจโดยถือเอาว่าปริมาณสินค้าของคู่แข่งเป็นค่าคงตัว ดังนั้นเงื่อนไขการทำรายได้สูงสุดของเจ้าของบ่อน้ำแร่ที่หนึ่งคือ 
 f(D_{1}+D_{2})+D_{1}f'(D_{1}+D_{2})=0 
ในขณะที่เงื่อนไขของเจ้าของบ่อน้ำแร่ที่ 2 ก็มีลักษณะเดียวกัน คือ 
 f(D_{1}+D_{2})+D_{2}f'(D_{1}+D_{2})=0 
จุด  D_{1} และ  D_{2} ที่เป็นคำตอบของระบบสมการข้างต้น จึงเป็นจุดที่ถือว่า "เสถียร" หากนำแต่ละสมการมาเขียนเป็นกราฟความสัมพันธ์ระหว่าง  D_{1} และ  D_{2} จุดตัดของกราฟทั้งสองก็คือจุดที่เป็นคำตอบดังกล่าว วิธีคิดลักษณะนี้ จัดว่าเป็นสมดุลแบบแนชรูปแบบหนึ่ง ทฤษฎีของกูร์โนแสดงให้เห็นว่า ในตลาดที่มีการแข่งขันระหว่างผู้ขายมากกว่าหนึ่งราย ราคาสินค้าจะต่ำกว่าตลาดที่ผูกขาดโดยผู้ขายรายเดียว
กูร์โนใช้วิธีการพิสูจน์ลักษณะเดียวกันนี้วิเคราะห์กรณีที่มีลักษณะทั่วไปกว่าด้วย โดยได้เขียนแบบจำลองสำหรับจำนวนผู้ผลิตใดๆ และสามารถมีฟังก์ชันต้นทุนที่แตกต่างกันระหว่างผู้ผลิตแต่ละรายด้วย
งานด้านเศรษฐศาสตร์ของกูร์โน > อิทธิพลต่อแนวคิดเศรษฐศาสตร์

แนวทางของทฤษฎีการผูกขาดและการผูกขาดโดยผู้ขายน้อยรายในรูปแบบที่กูร์โนเขียน ยังคงเป็นพื้นฐานของทฤษฎีเศรษฐศาสตร์ในปัจจุบัน แต่ในช่วงแรกหลังจากตีพิมพ์ หนังสือ Recherches ของกูร์โนไม่ได้รับความสนใจจากนักเศรษฐศาสตร์ในยุคนั้นมากนัก ในช่วงยี่สิบห้าปีแรกหลังตีพิมพ์ บทวิจารณ์ชื่นชมฉบับเดียวที่พบคือบทวิจารณ์ของเจ. บี. เชอร์รีแมน นักคณิตศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยโทรอนโต ซึ่งเขียนวิจารณ์ชื่นชมหนังสือของกูร์โนในปี 1857 ในวารสารวิชาการในแคนาดา
การตีพิมพ์หนังสือ Principes ในปี 1863 ทำให้งานด้านเศรษฐศาสตร์ของกูร์โนได้รับการอภิปรายกันในวงกว้างมากขึ้น รวมถึงงานชิ้นก่อนหน้าของเขาด้วย แต่ว่างานของกูร์โนก็ยังไม่ได้รับการยอมรับในทันที ในปี 1864 รอเฌ เดอ ฟงต์แน เขียนบทวิจารณ์หนังสือเล่มใหม่ของกูร์โนลงในวารสารด้านเศรษฐศาสตร์ของฝรั่งเศส โดยเขียนถึงเนื้อหาของ Recherches ด้วยในคราวเดียวกัน ถึงแม้ว่าฟงต์แนเห็นด้วยกับการใช้คณิตศาสตร์ในการวิเคราะห์ทางเศรษฐศาสตร์ เขาวิจารณ์แนวทางการใช้คณิตศาสตร์ของกูร์โน โดยมองว่าการศึกษาทางเศรษฐศาสตร์ยังไม่พร้อมสำหรับการใช้คณิตศาสตร์ในลักษณะทั่วไปแบบกูร์โนเพราะยังมีข้อสังเกตจากข้อเท็จจริงไม่เพียงพอ ฟงต์แนยังวิจารณ์ทฤษฎีด้านการค้าระหว่างประเทศของกูร์โนเป็นการเฉพาะ และวิจารณ์ว่าแนวทางทฤษฎีของกูร์โนที่มีมองระบบเศรษฐกิจในลักษณะของกลศาสตร์ เป็นแนวคิดที่มีแนวโน้มไปทางสังคมนิยม ในปีเดียวกันนี้ ปอล-กุสตาฟว์ โฟโว เผยแพร่หนังสือที่มีเนื้อหาส่วนหนึ่งวิจารณ์ทฤษฎีการผูกขาดโดยผู้ขายน้อยรายของกูร์โน ว่าเป็นแบบจำลองที่ผิดจากความเป็นจริง อย่างไรก็ตาม ในช่วงนี้ก็มีบทวิจารณ์งานของกูร์โนในทางบวกด้วย เลอง วาลรัส ผู้ซึ่งเคยได้อ่านหนังสือ Recherches มาในช่วงที่เขาเป็นนักศึกษาในปี 1853-1854 ได้เขียนบทวิจารณ์ชื่นชมงานทฤษฎีเศรษฐศาสตร์ของกูร์โนหลังจากที่ Principes ตีพิมพ์ วาลรัสเป็นนักคณิตเศรษฐศาสตร์ที่มีชื่อเสียงในเวลาต่อมา แต่ขณะนั้นที่เขียนบทวิจารณ์นี้ วาลรัสยังไม่เป็นที่รู้จักในวงกว้าง และบทวิจารณ์นี้ไม่ได้ตีพิมพ์ในวารสารเฉพาะทาง บทวิจารณ์ของวาลรัสในขณะนั้นจึงไม่ได้รับความสนใจจากแวดวงเศรษฐศาสตร์เช่นกัน
งานของกูร์โนมาได้รับการยอมรับอย่างมากจากนักคณิตเศรษฐศาสตร์หลังปี 1870 เป็นต้นมา เช่น เลอง วาลรัส,  วิลเลียม สแตนลีย์ เจวอนส์, อัลเฟรด มาร์แชล และฟรานซิส เอดจ์เวิร์ท ผู้ซึ่งเป็นนักคิดคนสำคัญของเศรษฐศาสตร์แบบนีโอคลาสสิก โดยนักเศรษฐศาสตร์เหล่านี้ได้เขียนยกย่องผลงานหนังสือ Recherches ว่าเป็นงานคณิตเศรษฐศาสตร์ที่มีความสำคัญอย่างยิ่ง แนวทางการวิเคราะห์การผูกขาดโดยผู้ขายน้อยรายของกูร์โน มีลักษณะเป็นตัวอย่างหนึ่งของสมดุลแบบแนชที่นิยามและศึกษาในภายหลัง
ผลงานตีพิมพ์

Recherches sur les principes mathématiques de la théorie de la richesses (งานวิจัยว่าด้วยหลักคณิตศาสตร์ของทฤษฎีทรัพย์; 1838)
Traité élémentaire de la théorie des fonctions et du calcul infinitésimal (ศาสตรนิพนธ์ขั้นต้นเรื่องทฤษฎีฟังก์ชันและแคลคูลัสกณิกนันต์; 1841)
Exposition de la théorie des chances et des probabilités (คำอธิบายทฤษฎีโอกาสและความน่าจะเป็น; 1843)
De l'origine et les limites de la correspondance entre l'algèbre et la géométrie (ที่มาและข้อจำกัดของความสมนัยระหว่างพีชคณิตและเรขาคณิต; 1847)
Essai sur les caractères de la critique philosophique (ความเรียงว่าด้วยลักษณะของปรัชญาวิจารณ์; 1851)
Traité de l'enchaînement des idées fondamentales dans les sciences et dans l'histoire (ศาสตรนิพนธ์เรื่องความเชื่อมโยงของความคิดมูลฐานในวิทยาศาสตร์และประวัติศาสตร์; 1861)
Principes de la théorie des richesses (หลักทฤษฎีทรัพย์; 1863)
Considérations sur la marche des idées et des évènements dans les temps modernes (การพิจารณาว่าด้วยความก้าวหน้าของแนวคิดและเหตุการณ์ในยุคสมัยใหม่; 1872)
Matérialisme, vitalisme, rationalisme: Études des données de la science en philosophie (สสารนิยม ชีวิตนิยม เหตุผลนิยม: การศึกษาการใช้ข้อมูลวิทยาศาสตร์ในวิชาปรัชญา; 1875)
Revue sommaire des doctrines économiques (บทปริทัศน์สรุปแนวคิดทางเศรษฐกิจ; 1877)
Souvenirs 1760-1860 (ความทรงจำ 1760-1860; 1913)
แหล่งข้อมูลอื่น

Researches into the mathematical principles of the theory of wealth ฉบับแปลภาษาอังกฤษ จากอินเทอร์เน็ตอาร์ไคฟ์ (อังกฤษ)
ภาพประกอบจากหนังสือ Recherches ที่แสดงให้เห็นว่า หากนำสมการเงื่อนไขขั้นที่หนึ่งของผู้ผลิตแต่ละรายมาวาดเป็นกราฟแล้ว จุดตัดของกราฟทั้งสองคือจุดสมดุลในทฤษฎีการผูกขาดโดยผู้ขายน้อยรายของกูร์โน
เกลาดิอุสประกาศเป็นจักรพรรดิ

| เกลาดิอุสประกาศเป็นจักรพรรดิ |
| --- | --- |

ศิลปิน: ชาร์ล เลอแบล
ปี: ค.ศ. 1886
สื่อ: ภาพวาดสีน้ำมัน
มิติ: 146.5 cm × 113.4 cm (57.7 นิ้ว × 44.6 นิ้ว)
สถานที่: เอกอลเดโบซาร์ ปารีส
เกลาดิอุสประกาศเป็นจักรพรรดิ (ฝรั่งเศส: Claude proclamé empereur) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันบนผ้าใบวาดโดยชาร์ล เลอแบล ปัจจุบันเก็บรักษาอยู่ที่เอกอลเดโบซาร์หรือโรงเรียนวิจิตรศิลป์ชั้นสูงแห่งชาติในกรุงปารีส
เรื่องกำหนดไว้สำหรับพรีเดอรอมใน ค.ศ. 1886 เป็นเหตุการณ์ที่มีการประกาศให้เกลาดิอุสเป็นจักรพรรดิในคริสตศักราชที่ 41 ตามที่ได้รับการบรรยายไว้ในชีวิตของซีซาร์ (เกลาดิอุส, 10) ของซุเอโตนิอุส เลอแบลชนะผลงานนี้ ทำให้เขาได้รับรางวัลพักที่วิลลาเมดีชีในโรม
บริบททางประวัติศาสตร์

เรื่องที่กำหนดให้ผู้เข้าแข่งขันวาดคือ การประกาศเป็นจักรพรรดิโรมันของเกลาดิอุส ในวันที่ 24 มกราคม ปีที่ 41 ก่อนคริสต์ศักราช อ้างตามคำบรรยายของซุเอโตนิอุส หลังเหตุการณ์ปลงพระชนม์จักรพรรดิกาลิกุลาโดยฝีมือของกองทหารไปรโตริอานี ทหารคนหนึ่งพบเกลาดิอุส สมเด็จอาของจักรพรรดิซ่อนตัวอยู่หลังผ้าม่านโดยเห็นพระบาทของพระองค์ยื่นออกมาจึงดึงตัวพระองค์ออกมา และจำพระองค์ได้ ขณะที่เกลาดิอุสทรงร้องขอชีวิต แต่ทหารก็ประกาศให้พระองค์เป็นจักรพรรดิ
เรื่องช่วงนี้ในมุมมองของโยเซพุสมีความแตกต่างจากซุเอโตนิอุส ที่เย้ยหยันเกลาดิอุสว่าพยายามซ่อนตัวแต่พระบาทยื่นออกมา ในตอนนั้นกาลิกุลาเพิ่งถูกลอบปลงพระชนม์โดยไปรโตริอานีและกำลังเดินทางไปสู่พระราชวังของพระองค์ ท่ามกลางความสับสนวุ่นวาย ชาวเยอรมันซึ่งเป็นราชองครักษ์ของจักรพรรดิกาลิกุลาทราบข่าวการสวรรคตของพระองค์และไม่ได้มีส่วนร่วมในแผนการดังกล่าว ได้บุกเข้ามาและสังหารวุฒิสมาชิกที่เดินเข้ามาในสถานที่เกิดเหตุอย่างไม่เลือกหน้า ในช่วงนี้ เกลาดิอุสยืนอยู่บนที่สูงไม่กี่ขั้นและซ่อนพระองค์เองในความมืด กราตุสหนึ่งในทหารประจำพระราชวังเห็นพระองค์และไม่รู้ว่าเป็นใครเพราะเงามืด ได้จับกุมพระองค์และจำพระองค์ได้"นั่น แกร์มานิกุส" เขาพูดต่อหน้าทหารที่ตามเขามา "ตั้งเขาเป็นประมุขของพวกเรากันเถอะ" เกลาดิอุสหวาดกลัวว่าจะต้องถูกสังหารเหมือนกาลิกุลา พระราชนัดดา จึงร้องขอชีวิต กราตุสจับพระหัตถ์ขวาของพระองค์ไว้ และประกาศต่อพระพักตร์ว่า จักรวรรดิจะกลับมาสู่พระองค์
คำอธิบายงานจิตรกรรม

ชาร์ล เลอแบลจำถึงเหตุการณ์ตามที่ซุเอโตนิอุสกล่าวว่า เกลาดิอุสซ่อนตัวในผ้าม่านไม่มิดชิด ซึ่งเป็นฉากที่ลอว์เรนซ์ อัลมา-ทาเดอมาจิตรกรชาวอังกฤษเคยบรรยายไว้ โดยบรรยายถึงกราตุสที่จำเกลาดิอุสได้และจับพระหัตถ์ของพระองค์ มือที่กำแน่นของพวกเขาวางอยู่บนแกนแนวตั้งตรงกลางของภาพวาด ซึ่งแยก กราตุสกับเกลาดิอุส ออกจากกันเป็นสองทัศนคติที่ตรงกันข้าม ทางด้านขวา เกลาดิอุสหน้าซีดและอ่อนเปลี้ยด้วยความกลัว และดันตัวเองเข้ากับผนัง เสื้อคลุมตอกาถูกปลดออกครึ่งหนึ่งตอกย้ำถึงความหวาดกลัว สายตาเขาเบือนหน้าหนีจากทหาร ทางด้านซ้าย กราตุสกระตือรือร้นและยกแขนขึ้น ตะโกนเรียกทหารคนอื่น ๆ ซึ่งเป็นชาวเยอรมันตัวสูงอยู่เบื้องหน้า และเบื้องหลังมีกลุ่มคนที่สับสนสวมหมวกเกราะเหล็กและมือ ทหารที่นั่งอยู่ที่พื้นขั้นบันไดหันหน้าไปหาเกลาดิอุส โดยวางไว้ที่มุมขวาล่างเพื่อปรับสมดุลองค์ประกอบของภาพวาด การจัดองค์ประกอบแนวตั้งนี้เป็นเรื่องปกติของฉากฆาตกรรมในกรังด์ปรีซ์ ตามคำบรรยายของอเล็กซิส เลอไมสเตร์ ระบุว่าตัวแบบของเกลาดิอุสคือ เกอลอน ผู้มีชื่อเสียงจากการสวมเสื้อคลุมตอกา
เช่นเดียวกับภาพวาดประวัติศาสตร์อื่น ๆ การค้นหาความถูกต้องแม่นยำอยู่ที่การนำเสนอเครื่องแต่งกายและอาวุธอย่างระมัดระวัง เกลาดิอุสสวมเสื้อคลุมตอกาแบบของวุฒิสมาชิก สีขาวแถบสีม่วง เกอลอนเป็นคนที่เลอแบลเอามาเป็นแบบ มีชื่อเสียงด้านการสวมตอกา แต่บางส่วนก็ถูกเอาออกจากภาพวาด กราตุสสวมเสื้อเกราะส่วนบนที่มีเกล็ด (ลอริคา สควอมาตา) และดาบที่สะโพกขวา (การสวมดาบทางด้านซ้ายถือเป็นข้อผิดพลาดทั่วไปในการออกแบบสมัยใหม่) ทหารที่นั่งสวมคาลิกาที่ทำจากแถบหนังและสวมเกราะแบ่งส่วน (ลอริคา เซ็กเมนตาตา) ชาวเยอรมันมีภาพลักษณ์แบบเหมารวมของชาวอนารยชน: ผมยาวสีแดงมัดเป็นหางม้า ลำตัวเปลือยเปล่า ผ้าเตี่ยวหนังสัตว์ ดาบยาวและขวาน
ผลตอบรับ

ผลงานนี้สร้างขึ้นเพื่อชิงรางวัลพรีเดอรอมในการวาดภาพและได้รับรางวัลชนะเลิศ เลอแบลชนะผลงานนี้ ทำให้เขาได้รับรางวัลพักที่วิลลาเมดีชีในโรม
การจัดแสดงนิทรรศการ

ภาพวาดถูกนำเสนอในนิทรรศการ
ธันวาคม ค.ศ. 2018 – มีนาคม ค.ศ. 2019 พิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์ลียง - ภายใต้ชื่อ "เกลาดิอุส จักรพรรดิผู้มีโชคชะตาอันเป็นเอกลักษณ์"
จักรพรรดิเกลาดิอุสผู้มีพระเกศาสีขาวตามคำบรรยายของซุเอโตนิอุส หน้าซีดและอ่อนเปลี้ยด้วยความกลัว
ทหารที่อยู่เบื้องพระบาทของเกลาดิอุส: แสดงรูปแบบเหล็กและการเดรปตอกา
อ็องรี มาติส

| อ็องรี มาติส |
| --- | --- |
ภาพอ็องรี มาติส โดย Carl Van Vechten, 1933.
เกิด: อ็องรี เอมีล เบอนัว มาติส 31 ธันวาคม ค.ศ. 1869(1869-12-31) แคว้นนอร์-ปาดกาแล, ฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1954(1954-11-03) (84 ปี) นิส, ฝรั่งเศส
สัญชาติ: ฝรั่งเศส
ขบวนการ: คติโฟวิสต์, นวยุคนิยม, ลัทธิประทับใจยุคหลัง
อ็องรี เอมีล เบอนัว มาติส (ฝรั่งเศส: Henri-Émile-Benoît Matisse) (31 ธันวาคม ค.ศ. 1869 – 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1954) เป็นจิตรกร ประติมากร และช่างพิมพ์ ชาวฝรั่งเศส ถือกันว่าเขามีฐานะเป็นหัวหน้าและคนที่สำคัญที่สุดของกลุ่มคติโฟวิสต์ ผลงานการวาดรูปของเขาจะโดดเด่นในการที่ใช้สีสันตัดกันอย่างลื่นไหลลงตัว
ประวัติ

อ็องรี มาติส เกิดเมื่อวันที่ 31 ธันวาคม ค.ศ. 1869 ที่เมืองเลอกาโต-ก็องเบรซี (Le Cateau-Cambrésis) แคว้นนอร์-ปาดกาแล (Nord-Pas-de-Calais) ประเทศฝรั่งเศส เติบโตในโบแอ็งน็องแวร์ม็องดัว (Bohain-en-Vermandois) เป็นบุตรชายของพ่อค้ามีฐานะมั่งคั่งคนหนึ่งในฝรั่งเศส บิดาต้องการให้เขาเป็นนักกฎหมาย ซึ่งเป็นอาชีพที่ได้รับการยกย่องว่าเป็นอาชีพที่ดีในสังคมฝรั่งเศสในสมัยนั้น ในตอนแรกมาติสทำตามความปรารถนาของครอบครัวโดยการเข้าศึกษาวิชากฎหมาย จากนั้นเขาได้กลายเป็นจิตรกรโดยบังเอิญ เมื่อเขาล้มป่วยลงในปี ค.ศ.1889 ขณะนั้นเขายังเป็นนักศึกษากฎหมายอยู่ เพื่อนคนหนึ่งได้แนะนำให้เขาหัดวาดรูปเพื่อเป็นการแก้เบื่อหน่าย จนกระทั่งเขาหายป่วยเขาจึงตัดสินใจเลิกเรียนวิชากฎหมายและเข้าศึกษาที่โรงเรียนวิจิตรศิลป์ ในปี ค.ศ. 1895 มาติสได้เป็นศิษย์ของกุสตาฟว์ โมโร อาจารย์ศิลปะคนสำคัญในสมัยนั้น ขณะที่ศึกษาอยู่ในสถาบันสอนศิลปะแห่งนั้นเขาได้พบกับฌอร์ฌ รูโอ, อาลแบร์ มาร์แก ฯลฯ ซึ่งต่อมาเป็นผู้ร่วมคิดค้นคนสำคัญของศิลปะกลุ่มโฟวิสต์