เรือประจัญบานชั้นไอโอวา
การออกแบบ > การศึกษาเบื้องต้น

การทำงานในสิ่งที่ต่อมาจะกลายเป็นเรือประจัญบานชั้นไอโอวาเริ่มต้นจากการศึกษาครั้งแรกในช่วงต้น  ค.ศ. 1938 ตามคำสั่งของพลเรือเอก ทอมัส ซี. ฮาร์ต หัวหน้าคณะกรรมการทั่วไป สืบเนื่องจากการวางแผนที่จะใช้ "ข้อกำหนดเพิ่มขนาด" ที่อนุญาตให้เรือรบหลักมีระวางขับน้ำมาตรฐานสูงสุด 45,000 ลองตัน (45,700 ตัน) ด้วยการเพิ่มน้ำหนัก 10,000 ลองตัน (10,200 ตัน) จากแบบเรือรุ่นก่อน การศึกษาได้รวมถึงแผนการสำหรับเรือประจัญบาน "ช้า" ที่มีความเร็ว 27 นอต (50 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 31 ไมล์ต่อชั่วโมง) ที่เพิ่มอาวุธยุทโธปกรณ์และการป้องกัน รวมถึงเรือประจัญบาน "เร็ว" ที่มีความสามารถในการแล่นได้ 33 นอต (61 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 38 ไมล์ต่อชั่วโมง) หรือมากกว่า หนึ่งในการออกแบบ "ช้า" คือการขยายขนาดจากเรือชั้นเซาท์ดาโคตา ติดตั้งปืนใหญ่ได้สองแบบคือ ปืนขนาด 16 นิ้ว/45 คาลิเบอร์ Mark 6 จำนวน 12 กระบอก หรือปืนขนาด 18 นิ้ว (457 มิลลิเมตร)/48 จำนวน 9 กระบอก พร้อมเกราะหนาขึ้น และมีเครื่องยนต์ขนาดใหญ่พอจะขับเคลื่อนเรือที่ใหญ่ขึ้นนี้ในน้ำด้วยความเร็วสูงสุด 27 นอต เท่ากับความเร็วสูงสุดของเรือชั้นเซาท์ดาโคตา ขณะที่การศึกษาแบบ "เร็ว" นำไปสู่การสร้างเรือประจัญบานชั้นไอโอวา การศึกษาการออกแบบแบบ "ช้า" ในที่สุดก็สรุปที่การใช้ปืนใหญ่ขนาด 16 นิ้ว 12 กระบอกและพัฒนาไปสู่การออกแบบเรือชั้นมอนแทนาที่มีระวางขับน้ำ 60,500 ลองตัน (61,500 ตัน) หลังข้อจำกัดตามสนธิสัญญาทั้งหมดถูกยกเลิกเมื่อสงครามโลกครั้งที่สองเริ่มต้นขึ้น ลำดับความสำคัญถูกมอบให้กับการออกแบบ "เร็ว" เพื่อต่อต้านและเอาชนะเรือประจัญบานเร็วชั้นคงโงของญี่ปุ่นที่มีความเร็ว 30 นอต (56 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 35 ไมล์ต่อชั่วโมง) ซึ่งความเร็วที่สูงกว่าเรือประจัญบานที่มีอยู่ของสหรัฐอาจทำให้พวกมัน "เจาะทะลวงเรือลาดตระเวนของสหรัฐ ทำให้ 'เปิดฤดูกาลล่า' เรือส่งกำลังบำรุงของสหรัฐ" และจากนั้นก็จะเอาชนะแนวรบญี่ปุ่น ดังนั้นแรงผลักดันหลักในการกำหนดเกณฑ์การออกแบบสำหรับเรือใหม่คือความกังวลนี้ เช่นเดียวกับข้อจำกัดด้านความกว้างของคลองปานามา
สำหรับเรือประจัญบาน "เร็ว" หนึ่งในแบบแผนการออกแบบที่ฝ่ายออกแบบของสำนักก่อสร้างและซ่อมบำรุงดำเนินการนั้นคือ "นักฆ่าเรือลาดตระเวน" (cruiser-killer) เริ่มต้นในวันที่ 17 มกราคม ค.ศ. 1938 ภายใต้การนำของกัปตัน เอ.เจ. แชนทรี คณะได้จัดทำแผนสำหรับเรือที่มีปืนขนาด 16 นิ้ว 12 กระบอกและปืนขนาด 5 นิ้ว (127 มิลลิเมตร) 20 กระบอก มีความสามารถในการผ่านคลองปานามา (Panamax) แต่ไม่มีข้อจำกัดด้านระวางขับน้ำอื่น ๆ มีความเร็วสูงสุด 35 นอต (65 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 40 ไมล์ต่อชั่วโมง) และพิสัยทำการ 20,000 ไมล์ทะเล (37,000 กิโลเมตร; 23,000 ไมล์) เมื่อเดินทางด้วยความเร็วประหยัดที่ 15 นอต (28 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 17 ไมล์ต่อชั่วโมง) แผนของพวกเขาเป็นไปตามข้อกำหนดเหล่านี้ด้วยเรือที่มีระวางขับน้ำมาตรฐาน 50,940 ลองตัน (51,760 ตัน) แต่แชนทรีเชื่อว่าสามารถทำได้มากกว่านี้หากเรือมีขนาดใหญ่เช่นนี้ ด้วยระวางขับน้ำที่มากกว่าเรือประจัญบานส่วนใหญ่ เกราะของมันจะป้องกันได้เฉพาะอาวุธขนาด 8 นิ้ว (200 มิลลิเมตร) ที่บรรทุกโดยเรือลาดตระเวนหนักเท่านั้น
แผนปรับปรุงสามแผน "A", "B" และ "C" ถูกออกแบบในช่วงปลายเดือนมกราคม การเพิ่มระดับกินน้ำลึก การเพิ่มเกราะอย่างมาก และการแทนที่ปืนรองขนาด 6 นิ้ว (152 มิลลิเมตร) จำนวน 12 กระบอกเป็นลักษณะร่วมกันในทั้งสามแผน แผน "A" เป็นแผนขนาดใหญ่ที่สุด โดยมีระวางขับน้ำมาตรฐาน 59,060 ลองตัน (60,010 ตัน) และเป็นเพียงแผนเดียวที่ยังคงบรรทุกปืนใหญ่ขนาด 16 นิ้วจำนวน 12 กระบอกในป้อมปืนสามกระบอกสี่ป้อม (ป้อมปืนสามกระบอกตามมาตรฐานกองทัพเรือสหรัฐ) ต้องใช้กำลัง 277,000 shp (207,000 kW) เพื่อทำความเร็ว 32.5 นอต (60.2 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 37.4 ไมล์ต่อชั่วโมง) แผน "B" มีขนาดเล็กที่สุด โดยมีระวางขับน้ำมาตรฐาน 52,707 ลองตัน (53,553 ตัน) เช่นเดียวกับแผน "A" มันมีความเร็วสูงสุด 32.5 นอต ต้องการกำลังเพียง 225,000 shp (168,000 kW) เพื่อให้ได้ความเร็วนี้ มันยังบรรทุกปืนขนาด 16 นิ้วเพียง 9 กระบอก ในป้อมปืนสามกระบอกสามป้อม แผน "C" มีลักษณะคล้ายกันแต่เพิ่มกำลัง 75,000 shp (56,000 kW) (รวมเป็น 300,000 shp (220,000 kW)) เพื่อให้เป็นไปตามข้อกำหนดเดิมที่ความเร็ว 35 นอต (65 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 40 ไมล์ต่อชั่วโมง) น้ำหนักที่ต้องการสำหรับแผนนี้และเกราะข้างที่ยาวขึ้น –  512 ฟุต (156 เมตร) เมื่อเทียบกับ 496 ฟุต (151 เมตร) สำหรับแผน "B" – หมายความว่าเรือจะมีระวางขับน้ำมาตรฐาน 55,771 ลองตัน (56,666 ตัน)