ยุทธการที่เบอร์ลิน
การเตรียมความพร้อม

การรุกของโซเวียตเข้าสู่เยอรมนีตอนกลาง ซึ่งต่อมากลายเป็นเยอรมนีตะวันออก มีวัตถุประสงค์สองประการ สตาลินไม่เชื่อว่าฝ่ายสัมพันธมิตรตะวันตกจะยอมมอบดินแดนที่พวกเขายึดครองในเขตของโซเวียตหลังสงคราม ดังนั้นเขาจึงเริ่มต้นการรุกในแนวรบกว้างและเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วเพื่อเผชิญหน้ากับฝ่ายสัมพันธมิตรตะวันตกให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่เป้าหมายที่สำคัญที่สุดคือการยึดครองเบอร์ลิน เป้าหมายทั้งสองนี้ได้ส่งเสริมซึ่งกันและกันเพราะไม่สามารถครอบครองโซนได้อย่างรวดเร็วเว้นแต่จะยึดครองเบอร์ลินมาได้ อีกประเด็นที่ต้องพิจารณาก็คือเบอร์ลินเองก็มีทรัพยากรทางยุทธศาสตร์หลังสงครามที่มีประโยชน์ ซึ่งรวมถึงอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ และโครงการอาวุธนิวเคลียร์ของเยอรมัน (แต่สหภาพโซเวียตไม่ได้รับรู้ เนื่องจากในช่วงยุทธการที่เบอร์ลิน ยูเรเนียมส่วนใหญ่และเหล่านักวิทยาศาสตร์จำนวนมากได้ถูกอพยพไปที่ไฮเกอร์ลอคในป่าดำ) ในวันที่ 6 มีนาคม ฮิตเลอร์ได้แต่งตั้ง พลโท เฮลมุท เรย์มันน์ เป็นผู้บัญชาการพื้นที่ปกป้องเบอร์ลิน เข้ามาแทนที่ พลโท บูรโน ริตเตอร์ ฟอน เฮาเอนชิลด์
ในวันที่ 20 มีนาคม พลเอก กอทธาร์ด ไฮนริชี ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองทัพกลุ่มวิสตูลาเข้ามาแทนที่ฮิมม์เลอร์ ไฮน์ริชีเป็นหนึ่งในนักวางแผนกลยุทธ์ป้องกันที่ดีที่สุดในกองทัพเยอรมัน และเขาได้เริ่มวางแผนป้องกันทันที ไฮน์ริชีประเมินคาดการณ์ได้อย่างถูกต้องว่า การโจมตีหลักของโซเวียตจะอยู่ที่แม่น้ำโอเดอร์และไปตามเส้นทางเอาโทบานสายตะวันออกและตะวันตก เขาได้ตัดสินใจที่จะไม่พยายามป้องกันฝั่งแม่น้ำโอเดอร์ด้วยวิธีอื่นใดมากกว่าการสู้รบปะทะแบบเบา ๆ ดังนั้นไฮน์ริชีได้สั่งการให้วิศวกรสร้างป้อมปราการบนที่ราบสูงซีโลว์ ซึ่งสามารถมองเห็นแม่น้ำโอเดอร์ตรงจุดที่ถนนเอาโทบานตัดผ่าน แนวป้องกันนี้อยู่ห่างจากแม่น้ำโอเดอร์ทางตะวันตก ประมาณ 17 กิโลเมตร (11 ไมล์) และห่างจากเบอร์ลินทางตะวันออกประมาณ 90 กิโลเมตร (56 ไมล์) ไฮน์ริชีได้ลดแนวป้องกันในพื้นที่อื่นเพื่อเพิ่มกำลังคนที่มีอยู่เพื่อปกป้องที่ราบสูง วิศวกรชาวเยอรมันได้เปลี่ยนที่ราบน้ำท่วมของแม่น้ำโอเดอร์ซึ่งเต็มไปด้วยน้ำที่เกิดจากการละลายหิมะในช่วงฤดูใบไม้ผลิให้กลายเป็นที่ลุ่มน้ำขังโดยการปล่อยน้ำจากอ่างเก็บน้ำที่อยู่ต้นน้ำลำธาร ด้านหลังที่ราบบนที่ราบสูง วิศวกรได้สร้างแนวป้องกันสามแนวซึ่งทอดยาวไปทางชานเมืองของเบอร์ลิน (แนวป้องกันที่อยู่ใกล้กับเบอร์ลินที่เรียกว่า ตำแหน่งโวทัน) แนวป้องกันเหล่านี้ประกอบไปด้วยคูต่อต้านรถถัง ฐานที่ตั้งปืนต่อต้านรถถัง และเครือข่ายของสนามเพลาะและบังเกอร์ที่มีจำนวนมากมาย
ในวันที่ 9 เมษายน ภายหลังจากการสู้รบที่ยาวนาน เคอนิชส์แบร์คในปรัสเซียตะวันออกได้ตกอยู่ในเงื้อมมือของกองทัพแดง ทำให้แนวรบเบียโลรัสเซียที่ 2 ของจอมพลโรคอสซอฟสกีสามารถเคลื่อนทัพไปทางตะวันตกสู่ฝั่งตะวันออกของแม่น้ำโอเดอร์ จอมพลเกออร์กี จูคอฟได้รวบรวมแนวรบเบียโลรัสเซียที่ 1 ซึ่งได้ถูกวางกำลังไปตามแม่น้ำโอเดอร์ตั้งแต่เมืองฟรังค์ฟวร์ทอันแดร์โอเดอร์ ในทางใต้ไปจนถึงทะเลบอลติก เข้าสู่พื้นที่แนวหน้าของที่ราบสูงซีโลว์ แนวรบเบียโลรัสเซียที่ 2 เคลื่อนพลไปยังตำแหน่งที่ว่างลงโดยแนวรบเบียโลรัสเซียที่ 2 ในช่วงที่การวางกำลังพลครั้งนี้กำลังดำเนินไป แนวรบต่าง ๆ ยังคงเหลือช่องว่าง และกองทัพเยอรมันที่สองของนายพล ดีทริช ฟอน เซาเคิน ที่หลงเหลืออยู่ ซึ่งถูกปิดล้อมอยู่ในพื้นที่ที่อยู่ใกล้กับดันท์ซิช สามารถหลบหนีเข้าไปในสามเหลี่ยมปากแม่น้ำวิสตูลาได้สำเร็จ ทางตอนใต้ จอมพลโคเนฟได้ย้ายกำลังหลักของแนวรบยูเครนที่ 1 ออกจากไซลีเซียตอนบนและไปทางตะวันตกเฉียงเหนือสู่แม่น้ำไนเซอ
แนวรบทั้งสามของโซเวียตมีกำลังพลทั้งหมด 2.5 ล้านคน (รวมทั้งทหารจากกองทัพโปแลนด์ที่ 1 จำนวน 78,556 นาย) รถถัง 6,250 คัน เครื่องบิน 7,500 ลำ ปืนใหญ่และปืนครก 41,600 กระบอก เครื่องยิงจรวดคัตยูช่าที่ติดตั้งบนรถบรรทุกจำนวน 3,255 คัน (เรียกกันว่า ออร์แกนของสตาลิน) และยานยนต์ 95,383 คันซึ่งหลายคันที่ถูกผลิตขึ้นในสหรัฐอเมริกา