stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มหาอำมาตย์ศาลาเหวินหยวน

มหาอำมาตย์ศาลาเหวินหยวน หรือ เหวินหยวนเก๋อต้าเสวียซื่อ (จีน: 文渊阁大学士; พินอิน: Wén yuān gé dàxué shì) คือ ตำแหน่งหนึ่งในคณะรัฐบาลต้าเสวียซื่อ ของราชวงศ์หมิงและราชวงศ์ชิง ปรากฏครั้งแรกในช่วงต้นราชวงศ์หมิง เป็นขุนนางขั้น 5 ชั้นเอก ทำหน้าที่ตรวจฎีกา กลั่นกรอง แล้วลงมติตามสมควร
ในรัชศกหงหวู่ปีที่ 15 (ค.ศ. 1382) หมิงไท่จู่ได้จัดตั้งคณะรัฐบาลต้าเสวียซื่อขึ้นเพื่อช่วยแบ่งเบางานของจักรพรรดิ โดยคัดเลือกบันฑิตจากสำนักฮั่นหลิน ให้ดำรงตำแหน่งในคณะรัฐบาลต้าเสวียซื่อ ซึ่งตอนแรกต้าเสวียซื่อยังไม่มีอำนาจที่มากนัก โดยทำหน้าที่คล้ายกับเลขานุการในปัจจุบัน หลังจากนั้น จักรพรรดิหมิงเฉิ่งจู่ นับแต่สมัยจักรพรรดิหมิงซวนจง เนื่องจากจักรพรรดิเริ่มพึ่งพาต้าเสวียซื่อในการทำงานมากขึ้น ประกอบกับฎีกาทั้งหมดจะต้องผ่านต้าเสวียซื่อก่อนแล้วจึงจะส่งให้จักรพรรดิ จึงทำให้อำนาจของต้าเสวียซื่อเริ่มมีมากขึ้น
ในสมัยราชวงศ์ชิง ได้รับการเลื่อนขั้นจากขุนนางขั้น 5 ชั้นเอก เป็นขุนนางขั้น 1 ชั้นเอก อย่างไรก็ตาม อำนาจและความรับผิดชอบไม่มีมากเท่าของราชวงศ์หมิง เพราะจักรพรรดิหย่งเจิ้งได้ก่อตั้ง สภาความลับทหาร ทำให้มหาอำมาตย์ศาลาเหวินหยวนมีหน้าที่ดูแลกิจการทั่วไปของรัฐและออกประกาศฎีกาเท่านั่น
ยางลบ

ยางลบ
ยางลบ (อเมริกัน: eraser บริติช: rubber) คือเครื่องเขียนชนิดหนึ่ง ใช้สำหรับลบรอยดินสอหรือปากกาที่เขียนบนวัสดุอย่างหนึ่งเช่นกระดาษ โดยใช้ยางลบถูไปมาจนรอยเขียนหายไป และดินสอส่วนมากมักจะมียางลบติดมาด้วยเพื่อใช้ควบคู่กัน ยางลบนั้นทำมาจากยางเป็นหลัก แต่สำหรับยางลบที่ใช้งานเฉพาะทางก็อาจผลิตด้วยไวนิล พลาสติก หรือยางธรรมชาติอื่น ๆ ก็ได้ ส่วนมากจะพบเป็นสีขาว แต่ก็สามารถผลิตให้เป็นสีอื่น ๆ ได้เพื่อความสวยงาม น่าใช้
ประวัติ

ผู้คนในสมัยก่อนที่จะมียางลบ พวกเขาใช้ขนมปังสีขาวที่ไม่มีขอบเพื่อลบรอยดินสอแกรไฟต์และถ่านหิน ซึ่งวิธีนี้บางครั้งยังมีการใช้อยู่โดยศิลปินสมัยใหม่
ในปี ค.ศ. 1770 วิศวกรชาวอังกฤษชื่อ เอดเวิร์ด แนร์น (Edward Nairne) ได้รับการยอมรับว่าเป็นผู้คิดค้นยางลบที่ทำจากยางเป็นคนแรก เหตุที่แนร์นค้นพบยางลบคือเขาไปหยิบก้อนยางแทนที่จะเป็นขนมปังมาถูรอยดินสอโดยไม่ได้ตั้งใจ และค้นพบคุณสมบัติในการลบของยาง จากนั้นจึงเริ่มผลิตยางลบออกขาย และมีการรายงานว่ายางลบของเขามีราคา 3 ชิลลิงต่อครึ่งลูกบาศก์นิ้ว ซึ่งแพงมากในสมัยนั้น
อย่างไรก็ตาม ยางลบก็ไม่ได้ทำให้เกิดความสะดวกสบายไปมากกว่าขนมปัง เนื่องจากยางลบในขณะนั้นสามารถเน่าเสียและย่อยสลายได้เหมือนขนมปัง ต่อมาในปี ค.ศ. 1839 ชาลส์ กู๊ดเยียร์ (Charles Goodyear) ค้นพบกระบวนการวัลคาไนเซชัน (vulcanization) ซึ่งเป็นวิธีการรักษายางและทำให้เป็นวัสดุที่คงทนถาวร ยางลบที่ทำจากยางวัลคาไนซ์จึงเป็นที่นิยมจนถึงปัจจุบัน
เมื่อวันที่ 30 มีนาคม ค.ศ. 1858 ไฮเมน ลิปแมน (Hymen Lipman) จากฟิลาเดลเฟีย รัฐเพนซิลเวเนีย สหรัฐอเมริกา จดสิทธิบัตรในการติดยางลบเข้ากับปลายดินสออีกข้างหนึ่งเป็นครั้งแรก แต่ในภายหลังถูกยกเลิกเนื่องจากเป็นเพียงการนำอุปกรณ์สองชนิดประกอบเข้าด้วยกัน มากกว่าที่จะเป็นผลิตภัณฑ์ตัวใหม่
ยางลบที่ปลายดินสอ
วัดเสนาสนารามราชวรวิหาร

| วัดเสนาสนารามราชวรวิหาร |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดเสนาสนาราม
ที่ตั้ง: 101 หมู่ 10 ตำบลหัวรอ อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา 13000
ประเภท: พระอารามหลวงชั้นเอก ชนิดราชวรวิหาร
นิกาย: เถรวาท ธรรมยุติกนิกาย
พระประธาน: พระสัมพุทธมุนี
พระพุทธรูปสำคัญ: พระอินทร์แปลง
เจ้าอาวาส: พระเทพมงคลโสภณ (โสภณ ปุญญาโสภโณ)
เว็บไซต์: watsenasanaram.blogspot.com
หมายเหตุ: เป็นส่วนหนึ่งของอุทยานประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยา
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดเสนาสนารามราชวรวิหาร เป็นพระอารามหลวงชั้นเอก ชนิดราชวรวิหาร ตั้งอยู่ตำบลหัวรอ อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา สร้างตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา ได้รับการปฏิสังขรณ์โดยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 4 โดยปฏิสังขรณ์ทั้งวัด แล้วเสร็จเมื่อปี พ.ศ. 2406 และพระราชทานนามใหม่ว่า วัดเสนาสนาราม เป็นวัดธรรมยุติกนิกาย โดยได้รวมวัดเสื่อ (วัดท่าเสื่อ) ด้วย ซึ่งมีชื่อในพงศาวดารว่า อุปราชจัน น้องชายขุนวรวงศาธิราช ถูกหมื่นราชเสน่หานอกราชการลอบฆ่าบริเวณวัดท่าเสื่อ ซึ่งในแผนที่อยุธยา พ.ศ. 2503 ได้แสดงว่าวัดเสื่อกับวัดเสนาสนารามเป็นคนละวัด โดยวัดเสื่ออยู่ทางด้านใต้ของวัดเสนาสนาราม อยู่ติดคลองวัดเสื่อซึ่งเชื่อมต่อคลองหอรัตนไชยกับคลองประตูข้าวเปลือก ปัจจุบันวัดเสื่อและคลองวัดเสื่อถูกทำลายจนไม่เห็นสภาพแล้ว
ศาสนสถานที่สำคัญของวัดได้แก่ พระอุโบสถ เป็นสถาปัตยกรรมสมัยอยุธยา หน้าบันด้านหน้าและด้านหลังเป็นไม้แกะสลักปิดทอง ประดับกระจกรูปช้างเอราวัณ ขนาบด้วยฉัตร เหนือเศียรช้างเอราวัณมีพระราชลัญจกรในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว คือรูปพระมหามงกุฏ ภายในพระอุโบสถมีภาพวาดจิตรกรรมฝาผนัง ซึ่งเป็นภาพวาดในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
นอกเหนือจากพระอุโบสถ ยังมีพระวิหารพระพุทธไสยาสน์ และพระวิหารพระอินทร์แปลงซึ่งเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ของวัด ภายในพระวิหาร มีภาพจิตรกรรมฝาผนังสมัยรัชกาลที่ 4 ซึ่งยังคงความงดงามจนถึงปัจจุบัน
พระสัมพุทธมุนี  เป็นพระประธานในพระอุโบสถ ประดิษฐานอยู่ในซุ้มเรือนแก้วยอดพระมหามงกุฎ มีขนาดหน้าตักกว้าง 2 ศอก 2 นิ้ว สูงตลอดพระรัศมี 3 ศอก 1 นิ้ว ที่ซุ้มเรือนแก้วมีอักษรขอมจารึกไว้ รอบๆมีจิตรกรรมฝาผนังรูปเทพชุมนุม
ลำดับเจ้าอาวาส

| ลำดับที่ | รายนาม | เริ่มวาระ | สิ้นสุดวาระ |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | พระพรหมเทพาจารย์ (บุญรอด พฺรหฺมเทโว) | พ.ศ. 2406 | พ.ศ. 2424 |
| 2 | พระธรรมราชานุวัตร (ต่าย วารโณ) | พ.ศ. 2425 | พ.ศ. 2441 |
| 3 | พระพรหมเทพาจารย์ (กล่ำ เหมโก) | พ.ศ. 2441 | พ.ศ. 2464 |
| 4 | พระญาณดิลก (รอด วราสโย) | พ.ศ. 2464 | พ.ศ. 2465 |
| 5 | พระพรหมเทพาจารย์ (เจ๊ก กุสุโม) | พ.ศ. 2465 | พ.ศ. 2378 |
| 6 | พระครูโยคานุกูล (ไสว อมโร)  | พ.ศ. 2478 | พ.ศ. 2497 |
| 7 | พระราชเมธากร (หลี สิกฺขกาโม) | พ.ศ. 2497 | พ.ศ. 2516 |
| 8 | พระเทพสุทธิโมลี (ปาน อิสิญาโณ) | พ.ศ. 2516 | พ.ศ. 2543 |
| 9 | พระราชสุทธิโมลี (พินิจ วราจาโร)  | พ.ศ. 2544 | พ.ศ. 2552 |
| 10 | พระเทพมงคลโสภณ (โสภณ ปุญฺญโสภโณ) | พ.ศ. 2553 | ปัจจุบัน |
แหล่งข้อมูลอื่น

แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ วัดเสนาสนารามราชวรวิหาร
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
14°21′47″N 100°34′23″E﻿ / ﻿14.36310°N 100.57314°E﻿ / 14.36310; 100.57314
| ด ค กพระอารามหลวงชั้นเอก |
| --- | --- | --- |
| ชนิดราชวรมหาวิหาร |  วัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม  วัดพระปฐมเจดีย์  วัดพระพุทธบาท (สระบุรี)  วัดมหาธาตุยุวราชรังสฤษฎิ์  วัดสุทัศนเทพวราราม  วัดอรุณราชวราราม  |  |
| ชนิดราชวรวิหาร |  วัดนิเวศธรรมประวัติ  วัดบวรนิเวศ  วัดเบญจมบพิตรดุสิตวนาราม  วัดพระบรมธาตุไชยา  วัดพระศรีรัตนมหาธาตุ (สุโขทัย)  วัดราชบพิธสถิตมหาสีมาราม  วัดราชประดิษฐสถิตมหาสีมาราม  วัดราชโอรสาราม  วัดสุวรรณดาราราม  วัดเสนาสนาราม  |  |
| ชนิดวรมหาวิหาร |  วัดญาณสังวราราม  วัดพระธาตุพนม  วัดพระธาตุหริภุญชัย  วัดพระมหาธาตุ (นครศรีธรรมราช)  วัดพระศรีมหาธาตุ (บางเขน)  วัดพระศรีรัตนมหาธาตุ (พิษณุโลก)  วัดพระสิงห์ (เชียงใหม่)  |  |
| ด ค กอุทยานประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยา |
| --- | --- | --- |
| ในเกาะเมือง |  วัดพระศรีสรรเพชญ์  พระราชวังโบราณ อยุธยา พระที่นั่งสรรเพชญมหาปราสาท  วัดมหาธาตุ  วัดราชบูรณะ  วิหารพระมงคลบพิตร  วัดพระราม  พระราชวังจันทรเกษม  วัดสุวรรณดารารามราชวรวิหาร  วัดโลกยสุธาราม  วัดธรรมิกราช  วัดเสนาสนารามราชวรวิหาร  วัดสวนหลวงสบสวรรค์  กำแพงและป้อมปราการกรุงเก่า  |  |
| นอกเกาะเมือง |  วัดไชยวัฒนาราม  วัดพุทไธศวรรย์  วัดหน้าพระเมรุ  วัดใหญ่ชัยมงคล  วัดกษัตราธิราชวรวิหาร  วัดพนัญเชิงวรวิหาร  วัดกุฎีดาว  วัดดุสิดาราม  วัดภูเขาทอง  วัดพระยาแมน  วัดวรเชษฐาราม  หมู่บ้านโปรตุเกส  หมู่บ้านฮอลันดา  หมู่บ้านญี่ปุ่น  เพนียดคล้องช้าง  โบสถ์นักบุญยอแซฟ  |  |
| ส่วนอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้อง |  ปราสาทนครหลวง  พระราชวังบางปะอิน  พระนารายณ์ราชนิเวศน์  |  |
  หมวดหมู่:อุทยานประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยา
หลวงปู่พรหม จิรปุญฺโญ

| หลวงปู่พรหม จิรปุญฺโญ> ส่วนบุคคล |
| --- | --- |
เกิด: 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2433 (79 ปี)
มรณภาพ: 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2512
นิกาย: ธรรมยุติกนิกาย
ตำแหน่งชั้นสูง
ที่อยู่: วัดประสิทธิธรรม อุดรธานี
อุปสมบท: พ.ศ. 2469
พรรษา: 43
ตำแหน่ง: เจ้าอาวาสวัดประสิทธิธรรม
หลวงปู่พรหม จิรปุญโญ (6 พฤษภาคม พ.ศ. 2433 - 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2512) พระเกจิอาจารย์แห่งเมืองอุดรธานี และเป็นพระคณาจารย์ศิษย์สายหลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต ในชั่วชีวิตของท่าน จริงอยู่เคยมีชีวิตแบบฆราวาสธรรม แต่พอปลงกับชีวิต เกิด แก่ เจ็บ ตาย ก็เลยปลงได้และเข้าสู่ร่มกาสาวพักตร์ และอยู่ในสมณเพศตลอดชีวิต
ประวัติ

หลวงปู่พรหม จิรปุญโญ ท่านเกิดเมื่อ วันวันอังคาร แรม 3 ค่ำ เดือน 6 ปีขาล ตรงกับวันที่ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2433 ตรงกับรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาจุฬาลงกรณ์ฯ พระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 แห่งราชวงศ์จักรี ณ บ้านตาล ตำบล โคกสี อำเภอสว่างแดนดิน จังหวัดสกลนคร บิดาชื่อ นายจันทร์ สุภาพงษ์ และมารดาชื่อ นางวันดี สุภาพงษ์ บิดาและมารดา ของหลวงปู่ท่านเป็นชาวนาชาวไร่มาตั้งแต่ดั้งเดิมสมัยแต่บรรพบุรุษตระกูลนั้นนับถือ ศาสนาพุทธเป็นชีวิตจิตใจมานานมากแล้วหลวงปู่พรหมท่านเป็นบุตรหัวปี ท่านมีน้อง ๆ ที่สืบสายใยสายเลือดอีก 3 คน ท่านเป็นลูกคนโต ต่อมาท่านได้ครองเรือนเมื่อมีอายุได้ 20 ปี หลวงปู่พรหม ได้แต่งงานครั้งแรกกับศรีภรรยาชื่อ พิมพา ต่อมาได้ย้ายมาอยู่ด้วยกันที่บ้านดงเย็นกับศรีภรรยา และอยู่กินกันจนมีลูก 1 คน เป็นลูกชาย พอคลอดออกมา ภรรยาและลูกชายได้เสียชีวิตพร้อมกัน  หลวงปู่พรหม ท่านก็รู้ว่าความสุขของท่านได้หายไปแล้ว แต่ในตอนนั้นท่านก็ยังอยากใช้ชีวิตแบบฆราวาสอีก ก็มีภรรยาคนที่ 2 กับ นางกำแพง อยู่ด้วยกันนานถึง 5 ปี แต่คราวนี้ไม่มีลูก ต่อมาหลวงปู่ท่านก็ได้รบแต่งตั้งให้เป็นผู้ใหญ่ในหมู่บ้านนั้น ท่านเป็นคนนำหมู่เลี้ยงโค กระบือ ในสมัยนั้น ในกาลต่อมา พระอาจารย์สาร ได้มาที่หมู่บ้านดงเย็น และได้สั่งสอนอบรมคนในหมู่บ้านนั้น จนหลวงปู่ท่านก็มีใจที่จะบวช และได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุเมื่อปี พ.ศ. 2469 ที่วัดโพธิ์สมภรณ์ อำเภอเมือง จังหวัดอุดรธานี โดยมีท่านเจ้าคุณพระธรรมเจดีย์ (จูม พนธุโล) เป็นพระอุปัชฌาย์ ท่านพระครูประสาทคุณานุกิจเป็นพระกรรมวาจาจารย์ได้รับฉายาว่า “ จิรปุญโญ” ต่อมาท่านได้ก็แสวงหาหนทางดับทุกข์ และ ได้ออกเดินธุดงค์กับหลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต ธุดงค์มาบ้านดงเย็นแล้วเมตตาแสดงธรรมโปรดท่านและชาวบ้าน ที่สุดทำให้ท่านคิดอยากจะบวช ก่อนบวชท่านได้สละทรัพย์สินสิ่งของให้คนยากจนอยู่นานหลายวันจึงหมด ที่ดินและบ้านอีกสองหลังก็รื้อไปทำเป็นกุฏิถวายวัด ส่วนภรรยาท่านก็ให้บวชเป็นชีก่อนท่านหนึ่งปี เมื่ออุปสมบทแล้วได้เรียนรู้ข้อวัตรปฏิบัติและเดินธุดงค์เท้าเปล่ากับพระอาจารย์สารเป็นเวลา ๓ ปี จากนั้นจึงลาพระอาจารย์เดินธุดงค์ไปทั่วภาคอีสานและในประเทศลาวพร้อมหลานชาย ๑ คน และเมื่อจะธุดงค์ไปภาคเหนือเพื่อแสวงหาหลวงปู่มั่นก็ได้ร่วมเดินทางไปพร้อมกับหลวงปู่ชอบพระสหธรรมิกของท่านซึ่งทั้งสององค์ถือว่าเป็นเพชรน้ำเอก เมื่อได้พบหลวงปู่มั่นแล้วท่านได้รับฟังโอวาทและประพฤติปฏิบัติธรรมกับองค์หลวงปู่มั่นอยู่พักหนึ่งก็ได้ออกธุดงค์ไปกับหลวงปู่ขาว อนาลโยไปทั่วภาคเหนือ  ในกาลต่อมา ท่านได้มาอยู่ที่ วัดป่าสุทธาวาส และศึกษาพระธรรมกับหลวงปู่มั่น จนกระทั่งรู้แจ้งเห็นจริง ท่านถึงแก่มรณภาพเมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2512 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร รัชกาลที่ 9 รวมสิริอายุได้ 79 ปี 44 พรรษา
มหาอำมาตย์พระที่นั่งจงจี้

มหาอำมาตย์พระที่นั่งจงจี้ หรือ จงจี้เตี้ยนต้าเสวียซื่อ (จีน: 中極殿大學士; พินอิน: Zhōng jí diàn dàxué shì) เดิมเรียกว่าฮั่วไกเตี้ยนต้าเสวียซื่อ (華蓋殿大學士) คือ ตำแหน่งหนึ่งในคณะรัฐบาลต้าเสวียซื่อ ของราชวงศ์หมิงและราชวงศ์ชิง ปรากฏครั้งแรกในช่วงต้นราชวงศ์หมิง เป็นขุนนางขั้น 5 ชั้นเอก ทำหน้าที่ตรวจฎีกา กลั่นกรอง แล้วลงมติตามสมควร
ประวัติศาสตร์

ในรัชศกหงหวู่ปีที่ 13 (ค.ศ. 1380) ช่วงต้นราชวงศ์หมิง หมิงไท่จู่เกาหวงตี้สังหารหู เหวย์ยง และยกเลิกตำแหน่งอัครเสนาบดี ที่มีมานานกว่า 2,000 ปี แล้วตั้งให้กระทรวงทั้งหกขึ้นตรงต่อจักรพรรดิอย่างไรก็ตาม เนื่องจากภาระงานที่มากเกินไป ในรัชศกหงหวู่ปีที่ 15  หมิงไท่จู่เกาหวงตี้จึงต้องตั้งต้าเสวียซื่อขึ้นเพื่อช่วยแบ่งเบางานของจักรพรรดิ ในตอนแรกต้าเสวียซื่อยังไม่มีอำนาจที่มากนัก โดยทำหน้าที่คล้ายกับเลขานุการในปัจจุบัน หลังจากนั้น จักรพรรดิหมิงเฉิ่งจู่ นับแต่สมัยจักรพรรดิหมิงซวนจง เนื่องจากจักรพรรดิเริ่มพึ่งพาต้าเสวียซื่อในการทำงานมากขึ้น ประกอบกับฎีกาทั้งหมดจะต้องผ่านต้าเสวียซื่อก่อนแล้วจึงจะส่งให้จักรพรรดิ จึงทำให้อำนาจของต้าเสวียซื่อเริ่มมีมากขึ้น
ในรัชกาลของจักรพรรดิเจียจิ้ง ได้เปลี่ยนชื่อจากฮั่วไกเตี้ยนเป็นจงจี้เตี้ยน และในสมัยราชวงศ์ชิงได้เปลี่ยนชื่อจงจี้เตี้ยนเป็นจงเหอเตี้ยน
ในรัชศกคังซีปีที่ 20 (ค.ศ. 1681) หลังจากถู่ไห่ (圖海) ถึงแก่กรรม ก็ไม่มีใครรับตำแหน่งนี้อีกเลย
ในวันที่ 4 ธันวาคม รัชศกเฉียนหลงปีที่ 13 (22 มกราคม ค.ศ. 1749) คณะรัฐบาลต้าเสวียซื่อ ได้เปลี่ยนจากสี่พระที่นั่งสองศาลา เป็นสามพระที่นั่งสามศาลา และตำแหน่งมหาอำมาตย์พระที่นั่งจงเหอ ถูกยกเลิกอย่างเป็นทางการ
หมู่เกาะเคย์แมนในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020

| หมู่เกาะเคย์แมน ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 |
| --- | --- |

รหัสประเทศ: CAY
เอ็นโอซี: คณะกรรมการโอลิมปิกหมู่เกาะเคย์แมน
เว็บไซต์: www.caymanolympic.org.ky
ณ โตเกียว, ประเทศญี่ปุ่น 23 กรกฎาคม ค.ศ. 2021 (2021-07-23) – 8 สิงหาคม ค.ศ. 2021 (2021-08-08)
นักกีฬา: 5 คน  ใน 3 ชนิดกีฬา
ผู้เชิญธงชาติ (พิธีเปิด): จิลเลียน ครู๊กส์ เบรตต์ เฟรเซอร์
ผู้เชิญธงชาติ (พิธีปิด): N/A
เหรียญ:  ทอง 0 เงิน 0 ทองแดง 0 รวม 0 
การเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน
1976 1980 1984 1988 1992 1996 2000 2004 2008 2012 2016 2020 2024
หมู่เกาะเคย์แมน เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 ที่โตเกียว เดิมกำหนดให้จัดการแข่งขันระหว่างวันที่ 24 กรกฎาคม ถึง 9 สิงหาคม 2020 แต่ถูกเลื่อนออกไปเป็นวันที่ 23 กรกฎาคม ถึง 8 สิงหาคม 2021 เนื่องจากการระบาดทั่วของโควิด-19 ถือเป็นการเข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อนของประเทศนี้เป็นครั้งที่ 11
จำนวนนักกีฬา

| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
| กรีฑา | 1 | 1 | 2 |
| ยิมนาสติก | 0 | 1 | 1 |
| ว่ายน้ำ | 1 | 1 | 2 |
| รวม | 2 | 3 | 5 |
กรีฑา

บทความหลัก: กีฬากรีฑาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 และ กีฬากรีฑาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – รอบคัดเลือก
นักกีฬาเคย์แมนผ่านเกณฑ์การเข้าร่วมการแข่งขันโดยใช้เวลาที่ผ่านการคัดเลือกหรืออันดับโลกในรายการกรีฑาต่อไปนี้ (มีนักกีฬาสูงสุด 3 คนในแต่ละรายการ):
:
หมายเหตุ–อันดับที่กำหนดไว้สำหรับการแข่งขันประเภทลู่จะอยู่ภายในกลุ่มของนักกีฬาเท่านั้น
Q = ผ่านเข้ารอบต่อไป
q = ผ่านเข้ารอบต่อไปในฐานะผู้แพ้ที่เร็วที่สุด หรือ ในการแข่งขันประเภทลาน โดยพิจารณาจากตำแหน่งโดยไม่บรรลุเป้าหมายการผ่านเข้ารอบ
NR = สถิติระดับประเทศ
N/A = รอบที่ไม่สามารถแข่งขันได้
Bye = นักกีฬาไม่จำเป็นต้องแข่งขันในรอบ
| นักกีฬา | รายการ | ฮีท> ผล | ฮีท> อันดับ | ก่อนรองฯ> ผล | ก่อนรองฯ> อันดับ | รอบรองฯ> ผล | รอบรองฯ> อันดับ | ชิงชนะเลิศ> ผล | ชิงชนะเลิศ> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เคมาร์ ไฮแมน | 100 เมตร ชาย | Bye | Bye | 10.41 | 7 | ไม่ได้ผ่านเข้ารอบ | ไม่ได้ผ่านเข้ารอบ | ไม่ได้ผ่านเข้ารอบ | ไม่ได้ผ่านเข้ารอบ |
| ชลีสา วเรย์ | 400 เมตร หญิง | 53.61 | 7 | ไม่ผ่านเข้ารอบรองชนะเลิศ แต่ไม่ได้เข้าชิง | ไม่ผ่านเข้ารอบรองชนะเลิศ แต่ไม่ได้เข้าชิง | ไม่ผ่านเข้ารอบรองชนะเลิศ แต่ไม่ได้เข้าชิง | ไม่ผ่านเข้ารอบรองชนะเลิศ แต่ไม่ได้เข้าชิง | ไม่ผ่านเข้ารอบรองชนะเลิศ แต่ไม่ได้เข้าชิง | ไม่ผ่านเข้ารอบรองชนะเลิศ แต่ไม่ได้เข้าชิง |
ยิมนาสติก

บทความหลัก: กีฬายิมนาสติกในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 และ กีฬายิมนาสติกในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – รอบคัดเลือก
หมู่เกาะเคย์แมนได้รับคำเชิญจากคณะกรรมาธิการไตรภาคีให้ส่งนักยิมนาสติกหญิงไปร่วมการแข่งขัน ซึ่งถือเป็นการเปิดตัวกีฬาประเภทนี้ในโอลิมปิกของประเทศ
| นักกีฬา> นักกีฬา.นักกีฬา | รายการ> รายการ.รายการ | คัดเลือก> เครื่องมือ. VT  | คัดเลือก> เครื่องมือ. UB  | คัดเลือก> เครื่องมือ. BB  | คัดเลือก> เครื่องมือ. FX  | คัดเลือก> รวม.รวม | คัดเลือก> อันดับ.อันดับ | ชิงชนะเลิศ> เครื่องมือ. VT  | ชิงชนะเลิศ> เครื่องมือ. UB  | ชิงชนะเลิศ> เครื่องมือ. BB  | ชิงชนะเลิศ> เครื่องมือ. FX  | ชิงชนะเลิศ> รวม.รวม | ชิงชนะเลิศ> อันดับ.อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เรแกน รัตตี้ | รวมอุปกรณ์ บุคคลหญิง | 12.133 | 8.566 | 8.283 | 10.633 | 39.615 | 80 | ไม่ได้ผ่านเข้ารอบ | ไม่ได้ผ่านเข้ารอบ | ไม่ได้ผ่านเข้ารอบ | ไม่ได้ผ่านเข้ารอบ | ไม่ได้ผ่านเข้ารอบ | ไม่ได้ผ่านเข้ารอบ |
ว่ายน้ำ

บทความหลัก: กีฬาว่ายน้ำในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020
หมู่เกาะเคย์แมนได้รับคำเชิญจาก FINA ให้ส่งนักว่ายน้ำอันดับต้นๆ สองคน (เพศละคน) ในรายการประเภทบุคคลของตนไปแข่งขันโอลิมปิก โดยยึดตามระบบคะแนนของ FINA เมื่อวันที่ 28 มิถุนายน 2021
| นักกีฬา | รายการ | ฮีท> เวลา | ฮีท> อันดับ | รอบรองฯ> เวลา | รอบรองฯ> อันดับ | ชิงชนะเลิศ> เวลา | ชิงชนะเลิศ> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เบรตต์ เฟรเซอร์ | ฟรีสไตล์ 50 เมตร ชาย | 22.46 | =33 | ไม่ได้ผ่านเข้ารอบ | ไม่ได้ผ่านเข้ารอบ | ไม่ได้ผ่านเข้ารอบ | ไม่ได้ผ่านเข้ารอบ |
| จิลเลียน ครู๊กส์ | ฟรีสไตล์ 100 เมตร หญิง | 57.32 | 41 | ไม่ได้ผ่านเข้ารอบ | ไม่ได้ผ่านเข้ารอบ | ไม่ได้ผ่านเข้ารอบ | ไม่ได้ผ่านเข้ารอบ |
การนวดแผนไทย

| นวดไทย การนวดแผนไทย * |
| --- | --- |
  มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมโดยยูเนสโก
ท่ากดสะโพกในการนวดแผนไทย
ประเทศ:  ไทย
ภูมิภาค **: เอเชียและแปซิฟิก
สาขา: แนวปฏิบัติทางสังคม พิธีกรรม และงานเทศกาล, ความรู้และแนวปฏิบัติเกี่ยวกับธรรมชาติและจักรวาล
เกณฑ์พิจารณา: R.1, R.2, R.4, R.5
อ้างอิง: 01384
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2562 (คณะกรรมการสมัยที่ 14)
รายการ: ตัวแทนมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของมนุษยชาติ
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมและการสงวนรักษาที่ดี ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
นวดไทย การนวดแผนไทย  หรือ การนวดแผนโบราณ เป็นการนวดชนิดหนึ่งในแบบไทย ซึ่งเป็นศาสตร์บำบัดและรักษาโรคแขนงหนึ่งของการแพทย์แผนไทย โดยจะเน้นในลักษณะการกด การคลึง การบีบ การดัด การดึง และการอบ ประคบ ซึ่งรู้จักกันโดยทั่วไปในชื่อ "นวดแผนโบราณ" โดยมีหลักฐานว่านวดแผนไทยนั้นมีประวัติมาจากประเทศอินเดีย โดยเชื่อว่าน่าจะมีการนำการนวดเข้ามาพร้อมกับการเผยแผ่พระพุทธศาสนา และมีการนำเข้ามาในประเทศไทยเมื่อใดนั้นไม่ปรากฏหลักฐานชัดเจน  จากนั้นได้ถูกพัฒนาและปรับปรุงแก้ไขให้เข้ากันกับวัฒนธรรมของสังคมไทย จนเป็นรูปแบบแผนที่เป็นมาตรฐานของไทยและส่งทอดมาจนถึงปัจจุบัน
ในปัจจุบันผู้คนมักจะสับสนระหว่างการนวดแบบรักษา และการนวดเพื่อสุขภาพ(นวดผ่อนคลาย) ซึ่งทั้งสองรูปแบบมีการนวดที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
การนวดแบบรักษา เป็นการกระทำเพื่อการตรวจ วินิจฉัย บำบัด รักษา ป้องกันโรค และส่งเสริมฟื้นฟูร่างกายโดยใช้ศิลปะการนวดไทย รวมไปถึงกรรมวิธีการแพทย์แผนไทยด้วย และเป็นผู้ที่มีใบประกอบวิชาชีพแพทย์แผนไทย ประเภทการนวดไทย (พท.น.) หรือใบประกอบวิชาชีพแพทย์แผนไทย ประเภทเวชกรรมไทย (พท.ว.) ที่ออกโดยสภาการแพทย์แผนไทยเท่านั้น
การนวดรักษาแบ่งเป็น 2 สาย คือ สายราชสำนักและสายเชลยศักดิ์
การนวดแบบราชสำนัก เนื่องจากกลุ่มเป้าหมายของการนวดนี้คือ เจ้านายชั้นผู้ใหญ่ ผู้มียศถาบรรดาศักดิ์ที่อยู่ในรั้วในวัง ฉะนั้นการนวดจึงถูกออกแบบที่เน้นการใช้นิ้วมือและมือเท่านั้น และท่วงท่าที่ใช้ในการนวดมีความสุภาพเรียบร้อย มีข้อกำหนดในการเรียนมากมาย ผู้ที่เชี่ยวชาญทางวิชาชีพด้านนี้ จะได้ทำงานอยู่ในรั้วในวังเป็นหมอหลวง มีเงินเดือนมียศมีตำแหน่ง
การนวดแบบเชลยศักดิ์ เป็นการนวดที่ใช้ในระดับชาวบ้านด้วยท่าทางทั่วไป ไม่มีแบบแผนหรือพิธีรีตองในการนวดมากนัก อีกทั้งยังสามารถใช้อวัยวะอื่น ๆ เช่น เข่า ศอก เท้า เพื่อช่วยทุ่นแรงในการนวดได้ ซึ่งเป็นข้อแตกต่างจากการนวดแบบราชสำนักที่เน้นการใช้มือเพียงอย่างเดียว
การนวดเพื่อสุขภาพ รู้จักการในชื่อ นวดผ่อนคลาย หรือมักเรียกติดปากกันว่า นวดแผนไทย เป็นการนวดเพื่อฟื้นฟูและส่งเสริมสุขภาพเท่านั้น ไม่มีผลกับการบำบัดหรือรักษาโรค โดยผู้นวดอาจจะจบจากการอบรมนวดเพื่อสุขภาพ 150 ชั่วโมง หรือสถาบันอื่น ๆ ที่ไม่มีใบประกอบวิชาชีพการแพทย์แผนไทย
การนวดไทยเป็นทั้งศาสตร์และศิลปะที่มีมาแต่โบราณ เกิดจากสัญชาตญาณเบื้องต้นของการอยู่รอด เมื่อมีอาการปวดเมื่อยหรือเจ็บป่วยตนเองหรือผู้ที่อยู่ใกล้เคียงมักจะลูบไล้บีบนวดบริเวณดังกล่าว ทำให้อาการปวดเมื่อยลดลง เริ่มแรก ๆ ก็เป็นไปโดยมิได้ตั้งใจ ต่อมาเริ่มสังเกตเห็นผลของการบีบนวดในบางจุด หรือบางวิธีที่ได้ผลจึงเก็บไว้เป็นประสบการณ์ และกลายเป็นความรู้ที่สืบทอดกันต่อ ๆ มา จากรุ่นหนึ่งไปสู่อีกรุ่นหนึ่ง ความรู้ที่ได้จึงสะสมจากลักษณะง่าย ๆ ไปสู่ความสลับซับซ้อน จนสามารถสร้างเป็นทฤษฎีการนวด จึงกลายมาเป็นศาสตร์แขนงหนึ่งที่มีบทบาทบำบัดรักษาอาการและโรคบางอย่าง
ประวัติการนวดแผนโบราณ

จากหลักฐานทางประวัติศาสตร์ที่บันทึกเรื่องราวเกี่ยวกับการนวดแผนไทยที่เก่าแก่ที่สุด คือ ศิลาจารึกสมัยสุโขทัยที่ขุดพบในป่ามะม่วง ซึ่งตรงกับสมัยพ่อขุนรามคำแหงมหาราช ซึ่งได้จารึกรูปการรักษาโรคด้วยการนวดไว้
ต่อมาในสมัยอยุธยามีหลักฐานที่ปรากฏอย่างชัดเจนเกี่ยวกับการนวดแผนไทยในปี พ.ศ. 1998 ในรัชสมัยของสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถ โดยมีพระราชกฤษฎีกาแบ่งหน้าที่ของแพทย์ตามความชำนาญเฉพาะทาง โดยแยกเป็นกรมต่าง ๆ เช่น กรมแพทยา กรมหมอยา กรมหมอกุมาร กรมหมอนวด กรมหมอตา กรมหมอวัณโรค โรงพระโอสถ นอกจากนี้ยังได้มีการกำหนดศักดินาและดำรงยศตำแหน่งเป็น หลวง ขุนหมื่น พัน และครอบครองที่นาตามยศและศักดินาที่ดำรง ซึ่งปรากฏอยู่ในกฎหมาย "นาพลเรือน" ต่อมาในรัชสมัยของสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ซึ่งเป็นยุคที่การนวดแผนไทยรุ่งเรืองมาก โดยปรากฏในจดหมายเหตุของราชทูตจากประเทศฝรั่งเศสชื่อ ลา ลู แบร์ ในปีพ.ศ. 2230 ว่า
ในกรุงสยามนั้น ถ้าใครป่วยไข้ลง ก็จะเริ่มทำเส้นสายยืด โดยให้ผู้ชำนาญทางนี้ขึ้นไปบนร่างกายของคนไข้ แล้วใช้เท้าเหยียบ กล่าวกันว่าหญิงมีครรภ์มักใช้ให้เด็กเหยียบเพื่อให้คลอดบุตรง่ายไม่พักเจ็บปวดมาก
ต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 3) ราว พ.ศ. 2375 ทรงให้วัดโพธิ์ (วัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหาร ในปัจจุบัน) เป็นมหาวิทยาลัยของปวงชน ทรงให้เลือกสรรและปรับปรุง ตำรายาสมุนไพรรอบพระอาราม และทรงโปรดให้ปั้นรูปฤๅษีดัดตนซึ่งเป็นรูปหล่อด้วยสังกะสีผสมดีบุกเพิ่มเติม จนครบ 80 ท่า พร้อมโปรดให้เขียนโคลงอธิบายท่าเหล่านั้น แก้โรคนั้น จนครบ 80 ท่า และจารึกสรรพวิชาการนวดแผนไทยลงบนแผ่นหินอ่อน 60 ภาพ แสดงถึงจุดนวดอย่างละเอียดประดับบนผนังศาลาราย และบนเสาภายในวัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม หรือ วัดโพธิ์  ถือได้ว่าเป็นการรวบรวมองค์ความรู้ด้านการนวดแผนไทยไว้อย่างเป็นระบบ
ต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 5) ราว พ.ศ. 2449 ทรงให้กรมหมื่นภูบดีราชหฤทัย กรมหมื่นอักษรสาสน์โสภณและหลวงสารประเสริฐ ได้ชำระตำราการนวดแผนไทย และเรียกตำราฉบับนี้ว่า “ตำราแผนนวดฉบับหลวง” ตำรานวดนี้ใช้เรียนในหมู่แพทย์หลวง หรือแพทย์ในพระราชสำนัก และในในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวนั้น ผู้ที่มีชื่อเสียงมากในการนวดในขณะนั้นคือ หมออินเทวดา ซึ่งเป็นหมอนวดในราชสำนัก ได้ถ่ายทอดวิชานวดทั้งหมดให้แก่บุตรชายคือ หมอชิต เดชพันธ์ ซึ่งต่อมาได้ถ่ายทอดความรู้ให้แก่ลูกศิษย์ ความรู้เกี่ยวกับการนวดแผนโบราณนั้นเริ่มแพร่หลายและเปิดกว้างสำหรับบุคคลทั่วไปเมื่อประมาณ 30 ปีมานี้
มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้

เมื่อวันที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2562 เวลาประมาณ 1.00 น. ตามเวลาประเทศไทย ในการประชุมคณะกรรมการอนุสัญญาฯ ครั้งที่ 14 ที่กรุงโบโกตา ประเทศโคลอมเบีย องค์การยูเนสโก (UNESCO) ประกาศขึ้นทะเบียนการนวดแผนไทย ภายใต้ชื่อภาษาอังกฤษว่า "Nuad Thai, traditional Thai massage" เป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ ในประเภท "รายการตัวแทนมรดกทางวัฒนธรรมของมนุษยชาติ (Representative List of the Intangible Cultural Heritage of Humanity" นับเป็นการขึ้นทะเบียนมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้รายการที่สองของประเทศไทย
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของชาติ สาขาความรู้และแนวปฏิบัติเกี่ยวกับธรรมชาติและจักรวาล โดยกระทรวงวัฒนธรรม |
| --- | --- |
อาหารและโภชนาการ:  น้ำปลาไทย  ต้มยำ ต้มยำกุ้ง  ผัดไทย  สำรับอาหารไทย  แกงเผ็ด  แกงเขียวหวาน  ส้มตำ  น้ำพริก  ปลาร้า  อาหารบาบ๋า  กระยาสารท  ขนมเบื้อง  ข้าวยำ  ข้าวหลาม  ข้าวต้มมัด  เมี่ยงคำ  มังคุดคัด  แกงพุงปลา  น้ำตาลมะพร้าว  ทุเรียนนนท์  ปลาสลิดบางบ่อ  บ่อเกลือ  นาเกลือ  น้ำผักสะทอน 
การแพทย์แผนไทย   และการแพทย์พื้นบ้าน:  ฤๅษีดัดตน  การนวดแผนไทย  ลูกประคบ  ยาหอม  หมอพื้นบ้านรักษากระดูกหัก  ยาหม่อง  การย่างไฟ  การสักยา 
การจัดการทรัพยากรธรรมชาติ:  คชศาสตร์ชาวกูย  ดอนปู่ตา  คึฉื่ยของกะเหรี่ยง  ข้าวหอมมะลิ  ปลากัดไทย  ไก่ชนไทย  แมวไทย  หม้อดินเผาเกาะเกร็ด 
โหราศาสตร์และดาราศาสตร์: โหราศาสตร์ไทย
 ศิลปะการแสดง  ช่างฝีมือดั่งเดิม  วรรณกรรมพื้นบ้าน  กีฬาภูมิปัญญาไทย  แนวปฏิบัติทางสังคม พิธีกรรมและงานเทศกาล  ความรู้และแนวปฏิบัติเกี่ยวกับธรรมชาติและจักรวาล  ภาษา  มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม 
| ด ค กมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของประเทศไทย |
| --- | --- | --- |
| มรดกภูมิปัญญาทาง วัฒนธรรมของมนุษยชาติ |  โขน  นวดไทย  โนรา  สงกรานต์ไทย  ต้มยำกุ้ง  เกอบายา§  |  |
| กำลังพิจารณา |  ผ้าขาวม้า  มวยไทย  ชุดไทยพระราชนิยม  |  |
ระดับประเทศ : อุทยานประวัติศาสตร์ ·  อุทยานแห่งชาติ ·  เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า ·  เขตห้ามล่าสัตว์ป่า  ระดับโลก : แหล่งมรดกโลกในไทย ·  ความทรงจำแห่งโลกของไทย ·  พื้นที่ชุ่มน้ำแรมซาร์ในไทย ·  พื้นที่สงวนชีวมณฑลโลกในไทย ·  อุทยานธรณีโลกในไทย  § - ขึ้นทะเบียนร่วมกับ บรูไน, อินโดนีเซีย, มาเลเซีย และสิงคโปร์
แผนผังการกดจุดต่าง ๆ ในร่างกาย ที่วัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามหรือวัดโพธิ์
หูตง-จงหัว ชิปบิลดิง

31°16′39″N 121°34′10″E﻿ / ﻿31.27750°N 121.56944°E﻿ / 31.27750; 121.56944
| --- | --- |

ประตูหลักของหูตง-จงหัว ชิปบิลดิง
ชื่อท้องถิ่น: 沪东中华造船 (集团) 有限公司
ประเภท: รัฐวิสาหกิจ
อุตสาหกรรม: การต่อเรือ, ป้องกันประเทศ
ก่อตั้ง: พ.ศ. 2544
สำนักงานใหญ่: เซี่ยงไฮ้, จีน
บริษัทแม่: ไชน่าสเตท ชิปบิลดิง คอร์ปอเรชั่น
เว็บไซต์: hz-shipgroup.cssc.net.cn
หูตง-จงหัว ชิปบิลดิง (อังกฤษ: Hudong–Zhonghua Shipbuilding) หรือ อู่ต่อเรือหูตง-จงหัว เป็นบริษัทในเครือของ ไชน่าสเตท ชิปบิลดิง คอร์ปอเรชั่น (China State Shipbuilding Corporation: CSSC) ซึ่งผลิตเรือสำหรับพลเรือนและทางทหาร โดยหูตง-จงหัว ชิปบิลดิง อ้างว่าตนเป็น "แหล่งกำเนิดเรือฟริเกตและเรือยกพลขึ้นบกของจีน" จากผลงานที่บริษัทต่อเรือให้กับกองทัพเรือกองทัพปลดปล่อยประชาชน