stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พระธรรมวโรดม (เซ่ง อุตฺตโม)
ประวัติ > อุปสมบท

พ.ศ. 2437 ได้บรรพชาเป็นสามเณร ที่วัดมัชฌิมาวาส (จังหวัดสงขลา) แล้วย้ายไปอยู่วัดคงคาสวัสดิ์ ในจังหวัดพัทลุง เมื่อทราบว่าพระสงฆ์คณะธรรมยุตได้มาตั้งอยู่ที่นั้น ต่อมาท่านลาสิกขาบท จน พ.ศ. 2442 จึงอุปสมบทที่วัดวัง จังหวัดพัทลุง (บางตำราว่าวัดมัชฌิมาวาส จังหวัดสงขลา) โดยมีพระครูวิสุทธิโมลี (จันทร์ จนฺทสิริ) เป็นพระอุปัชฌาย์ พระครูธรรมจักการาม (เทพ ฐิติญาโณ) เป็นพระกรรมวาจาจารย์ อุปสมบทแล้วย้ายกลับมาอยู่วัดคงคาสวัสดิ์ ใน พ.ศ. นั้น พระศิริธรรมมุนี (ม่วง รตนทฺธโช) เจ้าคณะมณฑลนครศรีธรรมราชได้มาตรวจการคณะสงฆ์ ได้คัดเลือกพระภิกษุ 7 รูป ให้ศึกษาที่มหามกุฏราชวิทยาลัย เพื่อจะได้กลับมาสอนเผยแพร่ภาษาไทยที่ภูมิลำเนาของตน พระเซ่งเป็นรูปหนึ่งที่ได้รับคัดเลือกไปด้วย ในช่วงแรกได้จำพรรษาที่วัดมกุฏกษัตริยารามราชวรวิหาร ต่อมาพระเจ้าน้องยาเธอ กรมหมื่นวชิรญาณวโรรส โปรดให้ย้ายมาอยู่วัดบวรนิเวศวิหาร ได้ช่วยเหลืออุปฐากพระองค์จนได้รับแต่งตั้งเป็นพระครูฐานานุกรม
พ.ศ. 2452 ท่านได้ทำทัฬหีกรรมที่วัดบวรนิเวศวิหาร โดยมีสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส เป็นพระอุปัชฌาย์ พระเทพเมธี (จู อิสฺสรญาโณ) เป็นพระกรรมวาจาจารย์ ได้รับฉายาว่า อุตฺตโม
ประวัติ > การศึกษา

พระธรรมวโรดมได้ศึกษาพระปริยัติธรรมในสำนักสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส เป็นหลัก และศึกษากับนายนาถบ้าง แล้วเข้าสอบจนได้เป็นเปรียญตามลำดับดังนี้
พ.ศ. 2446 สอบได้เปรียญธรรม 3 ประโยค
พ.ศ. 2447 สอบได้เปรียญธรรม 4 ประโยค
พ.ศ. 2448 สอบได้เปรียญธรรม 5 ประโยค
นอกจากการศึกษาพระปริยัติธรรมแล้ว พระธรรมวโรดมยังได้รับการศึกษาอบรมงานต่าง ๆ ทั้งที่เป็นธุระส่วนพระองค์และกิจพระศาสนา ตามที่สมเด็จพระมหาสมณเจ้าทรงมอบหมาย ท่านเรียนรู้งานเหล่านั้นได้เป็นอย่างดี เข้าใจการงานทุกอย่าง จนบริหารการวัดให้เรียบร้อยก้าวหน้าเป็นที่พอพระทัยสมเด็จพระมหาสมณเจ้าฯ
ศาสนกิจ > ด้านวิชาการ

พระธรรมวโรดม มีความเชี่ยวชาญด้านปริยัติธรรมอย่างมาก สามารถค้นคว้าคัมภีร์แล้วเรียบเรียงมาเทศนาได้อย่างลึกซึ้ง จับใจผู้ฟัง จนแม้แต่สมเด็จพระมหาสมณเจ้ายังทรงเลื่อมใสและนับถือยกย่องให้เป็นพระธรรมกถึก และพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวได้ทรงแต่งตั้งท่านเป็นพระคณาจารย์โทในทางแสดงธรรม มีตำแหน่งเทียบเท่าเจ้าคณะเมือง มีประกาศเมื่อวันที่ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2456 แล้วเลื่อนเป็นพระคณาจารย์เอก (เทียบเท่าเจ้าคณะมณฑล) มีประกาศเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2458
นอกจากนี้ ท่านยังเป็นผู้ตรวจชำระพระไตรปิฎกและอรรถกถาภาษาบาลี และเป็นกรรมการในการสอบนักธรรมสนามหลวงด้วย
ศาสนกิจ > ด้านการปกครอง

พ.ศ. 2451 เป็นเจ้าคณะมณฑลภูเก็ต
พ.ศ. 2454 เป็นเจ้าอาวาสวัดราชาธิวาสวิหาร
พ.ศ. 2467 เป็นเจ้าคณะมณฑลสุราษฏร์
พ.ศ. 2469 เป็นเจ้าคณะมณฑลภูเก็ต (สมัยที่ 2)
พ.ศ. 2471 เป็นเจ้าคณะมณฑลนครศรีธรรมราช
ศาสนกิจ > ด้านสาธารณูปการ

พระธรรมวโรดม ให้ความสำคัญกับการก่อสร้างและซ่อมแซมถาวรวัตถุอย่างมาก ภายในวัดราชาธิวาสวิหาร ท่านได้บูรณะพระอุโบสถ ศาลาการเปรียญ และตำหนักพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ในต่างจังหวัด ท่านได้ร่วมก่อสร้างวัดหลายแห่งในภาคใต้ เช่น วัดสามแก้วและวัดเสกขาราม จังหวัดชุมพร วัดเขาทอง จังหวัดพัทลุง วัดโภคาจุฑามาตย์ จังหวัดกระบี่ วัดนิกรชนาราม จังหวัดปัตตานี เป็นต้น
ลำดับสมณศักดิ์

พ.ศ. 2445 เป็นพระครูสัญญาบัตรที่ พระครูใบฎีกา ฐานานุกรมในสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส
พ.ศ. 2447 เป็นพระครูสัญญาบัตรที่ พระครูพุทธมนต์ปรีชา พระครูปริตร ฐานานุกรมในพระอัฐิสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาปวเรศวริยาลงกรณ์
พ.ศ. 2449 เป็นพระราชาคณะชั้นสามัญที่ พระอริยกระวี
พ.ศ. 2459 เป็นพระราชาคณะชั้นราชที่ พระราชสุธี ธรรมปรีชาภิมณฑ์ ปริยัติโกศล ยติคณิศร บวรสังฆารามคามวาสี
พ.ศ. 2464 เป็นพระราชาคณะชั้นเทพที่ พระเทพโมลี ตรีปิฎกธาดา มหากถิกสุนทร ยติคณิศร บวรสังฆาราม คามวาสี
พ.ศ. 2466 เป็นพระราชาคณะชั้นธรรมที่ พระธรรมโกศาจารย์ สุนทรญาณดิลก ตรีปิฎกธรรมภูษิต ยติคณิศร บวรสังฆาราม คามวาสี
พ.ศ. 2472 เป็นพระราชาคณะทักษิณคณิศวรานุนายก (เจ้าคณะรองคณะใต้) ที่ พระธรรมวโรดม บรมญาณอดุล สุนทรนายก ตรีปิฎกคุณาลังการภูษิต ทักษิณทิศคณิสสร บวรสังฆาราม คามวาสี
มรณภาพ

พระธรรมวโรดม อาพาธด้วยโรคมะเร็งที่ลำคอ เข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาลศิริราชและโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ โดยสมเด็จพระศรีสวรินทิราบรมราชเทวี พระพันวัสสาอัยยิกาเจ้า ทรงรับเป็นผู้ป่วยในพระราชานุเคราะห์โดยตลอดทั้ง 8 เดือนที่เข้ารับการรักษา แม้จะเกิดทุกขเวทนาอย่างรุนแรง แต่ท่านก็ทรงสติดีโดยตลอด ไม่มีความกระวนกระวาย อาการอาพาธของท่านทรงและทรุดเรื่อยมาจนถึงแก่มรณภาพอย่างสงบเมื่อวันที่ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2485 เวลา 18:15 น. สิริอายุ 63 พรรษา 41
ศิษย์ที่สำคัญ

พระศาสนโศภน (ปลอด อตฺถการี)
สมเด็จพระมหาวีรวงศ์ (วิน ธมฺมสาโร)
พระสุธรรมาธิบดี (เพิ่ม อาภาโค)
พระสุธรรมาธิบดี (แสง ชุตินฺธโร)
พระธรรมปัญญาจารย์ (สุพจน์ ปภสฺสโร)
ขุนพันธรักษ์ราชเดช (บุตร พันธรักษ์)
ปีเอโร เดลลา ฟรันเชสกา

ภาพเหมือนตนเอง รายละเอียดจาก
“พระเยซูคืนชีพ” (Resurrection)
รายละเอียดจากภาพประวัติของสัตยกางเขน
พระเยซูคืนชีพ
เปียโร เดลลา ฟรานเชสกา (ภาษาอังกฤษ: Piero della Francesca) (ราว ค.ศ. 1412 - 12 ตุลาคม ค.ศ. 1492) เป็นจิตรกรยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาอิตาลีคนสำคัญของประเทศอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 15 มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมฝาผนัง นอกจากจะเป็นจิตรกรแล้ว เปียโร เดลลา ฟรานเชสกาก็ยังเป็นนักคณิตศาสตร์และนักเรขาคณิต ลักษณะของภาพเขียนจะสงบและการใช้รูปเรขาคณิตโดยเฉพาะการเขียนแบบทัศนียภาพและการเขียนภาพลึกบนผนังแบนเรียบ (foreshortening) งานส่วนใหญ่ของเดลลา ฟรานเชสกาอยู่ที่เมืองอเรซโซในแคว้นทัสเคนี
เบื้องต้น

เปียโรอาจจะเกิดและตายที่เมืองซานเซพอลโคร ในทัสเคนี โดยเป็นลูกของเบ็นเนเด็ตโต เดฟรานเชสชิผู้มีอาชีพเป็นพ่อค้าและโรมานา ดิ เปริโน ดา มอนเตร์ชิซึ่งเกี่ยวดองกับขุนนางชั้นรองๆ ในทัสเคนี ของตระกูลฟรานเชสชิ
เปียโรอาจจะร่ำเรียนการเขียนภาพจากจิตรกรหลายคนจากเซียนนาที่มาทำงานที่ซานเซพอลโครเมื่อเปียโรยังเด็ก  ต่อมาเปียโรก็เข้าฝึกงานกับ โดเมนนิโค เวเนเซียโน (Domenico Veneziano) ที่ ฟลอเรนซ์ ต่อมาในปี ค.ศ. 1439 ทั้งสองร่วมงานการเขียนจิตรกรรมฝาผนังสำหรับโรงพยาบาลซานตามาเรีย นูโอวาที่วัดซานเอกิดิโอ ซึ่งปัจจุบันสูญหายไปแล้ว นอกจากนั้นเปียโรก็ยังคุ้นเคยกับฟราอันเจลิโคผู้แนะนำให้รู้จักช่างเขียนชั้นครูคนอื่นๆ ในสมัยนั้นเช่นมาซาชิโอและฟีลิปโป บรูเนลเลสกี .
ในปี ค.ศ. 1442เปียโรก็กลับไปซานเซพอลโคร ซึ่งเมื่อสามปีต่อมาก็ได้รับจ้างให้เขียนแท่นบูชาสำหรับวัดไมเซอริคอร์เดียรวมทั้งภาพ “พระแม่มารีปางกรุณา” ที่เขียนเสร็จเมื่อต้นคริสต์ทศวรรษ 1460 ในปี ค.ศ. 1449 เปียโรเขียนจิตรกรรมฝาผนังหลายภาพในปราสาทเอสเต็นเซ (Castello Estense) และที่วัดซานอันเดรอาที่เฟอร์ราราซึ่งก็หายไปเช่นเดียวกัน เปียโรมีอิทธิพลต่องานการเขียนภาพแบบสัญลักษณ์แฝงคติของโคสิโม ทูรา
สองปีต่อมาเปียโรก็ไปทำงานให้ซิกิสมอนโด แพนดอลโฟ มาลาเทสตา (Sigismondo Pandolfo Malatesta) ที่ริมินิ ที่นี่เปียโรเขียนจิตรกรรมฝาผนังสำคัญหลายชิ้น -- “ซิกิสมอนโด แพนดอลโฟ มาลาเทสตาสวดมนต์ต่อหน้านักบุญซิกิสมุนด์” (Sigismondo Pandolfo Malatesta Praying in Front of St. Sigismund) และภาพเหมือนของซิกิสมอนโด ที่ริมินิเปียโรพบนักคณิตศาสตร์และสถาปนิกคนสำคัญของยุคศิลปะวิทยาลีออน บาตติสตา อัลเบอร์ติ ต่อมาเปียโรก็ย้ายไปอังโคนา, เปซาโร และ โบโลยา
เบื้องต้น > งานเขียนจิตรกรรมฝาผนังในวัดซานฟรานเชสโกและอื่นๆ

ในปี ค.ศ. 1452 เปียโร เดลลา ฟรานเชสกาก็ถูกเรียกตัวไปเมืองอเรซโซเพื่อไปเขียนจิตรกรรมฝาผนังแทนบิชชิ ดิ โลเร็นโซ  (Bicci di Lorenzo) ที่บาซิลิกาซานฟราเชสโก (Basilica di San Francesco) เปียโรเขียนเสร็จก่อน ค.ศ. 1466 และอาจจะเขียนระหว่าง ค.ศ. 1452 - ค.ศ. 1456.
ภาพเขียน “ประวัติของสัตยกางเขน” ซึ่งเป็นภาพเขียนจากตำนานแห่งสัตยกางเขน (Legend of the True Cross) ถือกันว่าเป็นงานชิ้นเอกของเปียโรและของยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา ที่มาของภาพเขียนมาจากตำนานจากยุคกลางที่กล่าวถึงการพบไม้ที่เป็นส่วนหนึ่งของสัตยกางเขน (True Cross) ซึ่งเป็นเรื่องหนึ่งที่บันทึกไว้ในตำนานทองโดยจาโคบัส เด โวราจิเน (Jacobus da Varagine) จากคริสต์ศตวรรษที่ 13
ในปี ค.ศ. 1453 เปียโรก็ย้ายกลับไปซานเซพอลโคร ในปีต่อมาก็ได้รับสัญญาจ้างทำ “บานพับภาพนักบุญออกัสตินแห่งฮิปโป” สำหรับวัดซานออกัสติโน  สองสามปีต่อมาเปียโรก็ถูกเรียกตัวไปโรมโดยสมเด็จพระสันตะปาปานิโคลัสที่ 5 เพื่อไปเขียนจิตรกรรมฝาผนังที่มหาวิหารซานตามาเรียมายอเร แต่ในปัจจุบันเหลืออยู่เพียงเล็กน้อย สองปีต่อมาเปียโรก็ได้รับงานเขียนที่วังวาติกันซึ่งก็ถูกทำลายไปเช่นกัน  งานสำคัญในช่วงนี้ก็ได้แก่:  “พระเยซูถูกเฆี่ยน” (ราว ค.ศ. 1460) ซึ่งเป็นภาพเขียนที่สำคัญและมีข้อถกเถียงกันมากที่สุดในบรรดาภาพจากสมัยยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาตอนต้น ซึ่งขณะที่มีลักษณะเป็นแง่เป็นมุมแต่ก็ดึงดูดผู้ดูอย่างเป็นปริศนาไปยังตัวแบบสามตัวที่ยืนอยู่ทางด้านขวาของรูป  งานที่เด่นอีกชิ้นหนึ่งของเปียโร เดลลา ฟรานเชสกาคืองาน “พระเยซูรับศีลจุ่มไฟ” (Baptism of Fire), “พระเยซูคืนชีพ”  และ “พระแม่มารีแห่งพาร์โต”  ขณะที่ทำงานให้กับเฟเดอริโกที่ 2 แห่งมอนเตเฟลโตร (Federico II da Montefeltro) ที่เออร์บิโน เปียโรก็พบกับเมล็อซโซ ดา ฟอร์ลิ (Melozzo da Forlì) และ ลูคา พาชิโอลิ (Luca Pacioli) ขณะที่อยู่ที่เออร์บิโนเปียโรก็เขียนภาพสำคัญสองสามภาพ “ภาพเหมือนของเฟเดอริโกที่ 2 แห่งมอนเตเฟลโตรและภรรยา” (Portrait of Federico da Montefeltro) ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ยูฟิซิ และ “พระแม่มารีแห่งเซนิกาลเลีย”  และ  “การประสูติของพระเยซู”  ภาพเหมือนของเปียโรมีอิทธิพลมาจากเหรียญโรมัน
เปียโร เดลลา ฟรานเชสกามีหลักฐานบันทึกไว้ที่ริมินิในปี ค.ศ. 1482 และทำพินัยกรรมในปี ค.ศ. 1487 ในบั้นปลายเปียโตร เปรูจิโนและลูคา ซินยอเรลลิก็มักจะมาเยี่ยมที่เวิร์คช็อพ  วาซาริกล่าวว่าเปียโรตาบอดเมื่ออายุมากขึ้น เปียโรเสียชีวิตที่ซานเซพอลโครวันเดียวกับที่คริสโตเฟอร์ โคลัมบัสเหยียบทวีปอเมริกา
งานทางด้านคณิตศาสตร์และเรขาคณิต

เปียโรมีความสนใจอย่างลึกซึ้งในการศึกษาด้านทฤษฎีเกี่ยวกับการเขียนแบบทัศนียภาพ  ซึ่งจะเห็นได้จากผลงานที่เขียนรวมทั้งงานเขียนภาพแผงสำหรับแท่นบูชาที่วัดซานออกัสติโน
เปียโรเขียนหนังสือสามเล่มที่เป็นที่รู้จักในหมู่นักคณิตศาสตร์สมัยใหม่: “Abacus Treatise (Trattato d'Abaco)”, “Short Book on the Five Regular Solids (Libellus de Quinque Corporibus Regularibus)” และ “On Perspective for Painting (De Prospectiva Pingendi)” เนื้อหาในหนังสือเป็นคณิตศาสตร์ พีชคณิต เรขาคณิต และทฤษฎีทัศนีภาพ งานเขียนของเปียโรมักจะรวมกับงานเขียนของนักเขียนคนอื่นในสมัยต่อมาโดยเฉพาะลูคา ปาชิโอลิ (Luca Pacioli) งานด้าน solid geometry ปรากฏในหนังสือ “De Divina Proportione” ของปาชิโอลิซึ่งมีภาพประกอบโดยเลโอนาร์โด ดา วินชี.
ดูเพิ่ม

ศิลปะยุคกอธิค
ศิลปะเรอเนซองส์
สมุดภาพ

“ภาพเหมือนของเฟเดอริโก”
“พระแม่มารีแห่งพาร์โต”
ที่มอนเตวาร์ชิ  ราว ค.ศ.  1460 เป็นรูปพระแม่มารีทรงครรภ์
บานพับภาพ
“พระแม่มารีปางกรุณา”
(Madonna della Misericordia)  ราว ค.ศ. 1460
“พระแม่มารีแห่งเซนิกาลเลีย”
รายละเอียดจาก
ประวัติของสัตยกางเขน
พระราชินีแห่งชีบาพบ
พระเจ้าโซโลมอน
ราว ค.ศ. 1460 ที่วัด
ซานฟรานเชสโกที่อเรซโซ
| ด ค กจิตรกรรม โดย เปียโร เดลลา ฟรานเชสกา |
| --- | --- |
 พระเยซูถูกเฆี่ยน (ค.ศ. 1455–1460)  ประวัติของสัตยกางเขน (ราว ค.ศ. 1447)  พระเยซูรับศีลจุ่ม (ราว ค.ศ. 1448–1450)  ภาพเหมือนของซิกิสมอนโด แพนดอลโฟ มาลาเทสตา (ราว ค.ศ. 1451)  พระแม่มารีแห่งพาร์โต (หลัง ค.ศ. 1457)  พระเยซูคืนชีพ (ราว ค.ศ. 1460)  พระแม่มารีปางกรุณา (ค.ศ. 1460–1462)  แท่นบูชาเบรรา (ราว ค.ศ. 1470)  บานพับภาพเปรูเจีย (ราว ค.ศ. 1470)  พระแม่มารีแห่งเซนิกาลเลีย (ราว ค.ศ. 1474) 
จิตรกรที่มีบทความเกี่ยวกับภาพเขียน ·  จิตรกรที่มีรายชื่อศิลปะ ·  จิตรกรรมแบ่งตามยุค ·  จิตรกรรมแบ่งตามคริสต์ทศวรรษ  ·  จิตรกรรมแบ่งตามประเภท  ·  จิตรกรรมแบ่งตามหัวเรื่อง 
| ด ค กจิตรกรในศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ทั่วไป:  จิตรกรแบ่งตามสมัย  จิตรกรแบ่งตามคริสต์ศตวรรษ  จิตรกรแบ่งตามสัญชาติ  จิตรกรแบ่งตามประเภท 
สมัย:  สมัยไบแซนไทน์  สมัยกอทิก  สมัยเนเธอร์แลนด์เริ่มแรก  ยุคทองของเนเธอร์แลนด์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในฟลานเดอส์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในเนเธอร์แลนด์  สมัยจริตนิยม  สมัยบาโรก  สมัยโรโกโก  ลัทธิคลาสสิกใหม่  สมัยจินตนิยม  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์  กลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิสัญลักษณ์นิยม  ลัทธิบาศกนิยม  ลัทธิเหนือจริง  สมัยใหม่ 
ศตวรรษ:  คริสต์ศตวรรษที่ 13  คริสต์ศตวรรษที่ 14  คริสต์ศตวรรษที่ 15  คริสต์ศตวรรษที่ 16  คริสต์ศตวรรษที่ 17  คริสต์ศตวรรษที่ 18  คริสต์ศตวรรษที่ 19  คริสต์ศตวรรษที่ 20 
หัวเรื่อง/ประเภท:  ภาพประวัติศาสตร์ (รวมศิลปะศาสนา)  ภาพชีวิตประจำวัน  ภาพเหมือน  ภาพภูมิทัศน์  ภาพนิ่ง   ภาพพิมพ์หิน  ภาพไร้มายา  หนังสือวิจิตร  ภาพประกอบ 
สัญชาติ:  ชาวไทย  ชาวดัตช์  ชาวฝรั่งเศส  ชาวเฟลมิช  ชาวเยอรมัน  ชาวสเปน  ชาวออสเตรีย  ชาวอังกฤษ  ชาวอิตาลี  ชาวกรีก  ชาวอเมริกัน  ชาวสวีเดน  ชาวรัสเซีย  ชาวยูเครน 
 ปรัชญาศิลปะ  จิตรกรรม  จิตรกรที่มีบทความเกี่ยวกับงานเขียน  จิตรกรที่มีรายชื่องานเขียน  จิตรกรรมแบ่งตามสมัย  จิตรกรรมแบ่งตามประเภท  จิตรกรรมแบ่งตามหัวเรื่อง
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าบุษบงเบิกบาน

| พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าบุษบงเบิกบาน |
| --- | --- |
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ ชั้น 4 พระองค์เจ้าชั้นเอก

ประสูติ: 1 มีนาคม พ.ศ. 2403
สิ้นพระชนม์: 6 มิถุนายน พ.ศ. 2419 (16 ปี)
ราชวงศ์: จักรี
พระบิดา: พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
พระมารดา: เจ้าคุณจอมมารดาสำลี ในรัชกาลที่ 4
| ธรรมเนียมพระยศของ พระองค์เจ้าบุษบงเบิกบาน |
| --- | --- |
การทูล: ใต้ฝ่าพระบาท
การแทนตน: ข้าพระพุทธเจ้า
การขานรับ: เพคะ
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าบุษบงเบิกบาน (1 มีนาคม พ.ศ. 2403 — 6 มิถุนายน พ.ศ. 2419) เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่เจ้าคุณจอมมารดาสำลี (สกุลเดิม: บุนนาค) ธิดาสมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาพิไชยญาติ (ทัต บุนนาค) กับหม่อมคล้าย มีพระเชษฐาคือพระองค์เจ้าแดง พระเชษฐภคินีคือพระองค์เจ้าเขียว (หญิงเล็ก)และพระกนิษฐา 2 พระองค์ คือ สมเด็จพระปิตุจฉาเจ้า สุขุมาลมารศรี พระอัครราชเทวี และพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงทิพยรัตนกิริฏกุลินี
เดิมพระนามของพระองค์สะกดว่า บุษบงก์เบิกบาน มาจากคำบาลีว่า ปุสปงฺค (ปุสป+องฺค) แต่สะกดว่า บุษบงเบิกบาน ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
พะล็อก

| ประชากรทั้งหมด |
| --- | --- |
252 คน (พ.ศ. 2556)เฉพาะชาวพะล็อกในหมู่บ้านเมืองก๊ะเท่านั้น
ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ
อำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่  ประเทศไทย
ภาษา
ไทยถิ่นเหนือ อดีต : ภาษาพะล็อก
ศาสนา
พุทธ
กลุ่มชาติพันธุ์ที่เกี่ยวข้อง
ลัวะ 
พะล็อก เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ขนาดเล็กกลุ่มหนึ่ง อาศัยอยู่ที่บ้านเมืองก๊ะ ตำบลสะลวง อำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่ ปรากฏในงานวิจัยของ Gebhard Flatz (พ.ศ. 2513) ระบุว่ามีชาติพันธุ์เรียกตนเองว่า พะล็อก (Phalok) อาศัยอยู่ที่บ้านปางไฮ บ้านคา และบ้านลัก แต่หลังจากนั้นเป็นต้นมาก็ไม่มีงานวิจัยกล่าวถึงชาติพันธุ์นี้อีก และในเวลาต่อมา ลูกหลานของพวกเขาละทิ้งภาษาของตน อาหารประจำกลุ่ม การสร้างบ้านแบบดั้งเดิม และเรียกแทนตนเองว่า ลัวะ ไปพร้อม ๆ กับการสมรสข้ามกลุ่มกับชาวยวน ขมุ หรือลัวะ ปัจจุบันชาวพะล็อกอาศัยอยู่ที่บ้านเมืองก๊ะ มีเพียงผู้อาวุโสในหมู่บ้านที่มีอายุราว 50–80 ปี ที่ทราบว่าตนเองเป็นชาวพะล็อก ส่วนชาวบ้านที่อายุน้อยกว่านี้จะคิดว่าตนเองเป็นลัวะ ครั้น พ.ศ. 2562 ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร ให้ข้อมูลว่าการระบุตัวตนว่าเป็น พะล็อก นั้นเป็นการเข้าใจผิด โดยคำดังกล่าวมีไว้ใช้เรียกเด็กน้อย ไม่ได้ใช้เรียกตนเองแต่อย่างใด
ชาวพะล็อกนับถือศาสนาพุทธปะปนกับการนับถือผี พวกเขาเคยนับถือผีปู่แสะย่าแสะ นับถือผีบรรพบุรุษเรียกว่า จ๊ะพะล็อก นับถือผีเสื้อบ้านเรียกว่า ผีเจ้านาย และเคารพขุนหลวงวิลังคะ เช่นเดียวกับชาวลัวะ แต่หลังการอพยพเข้ามาของชาวยวนและการสร้างวัดในชุมชนเมื่อ พ.ศ. 2502 ทำให้ชาวพะล็อกนับถือศาสนาพุทธอย่างชัดเจนขึ้นกว่าเก่าก่อน ส่วนความเชื่อเรื่องผีก็ค่อย ๆ ลดน้อยลงไป
ปัจจุบันไม่มีชาวพะล็อกคนใดพูดภาษาพะล็อกเป็นประโยคได้อีกต่อไป จำได้เฉพาะคำบางคำเท่านั้น ใน พ.ศ. 2556 มีชาวพะล็อกเพียงสองคนที่พูดเป็นประโยคได้ คือศรี ดอยคำ (87 ปี) กับนวล ดอยคำ (86 ปี) คนแรกความจำเสื่อม และทั้งสองสุขภาพไม่ดีแล้ว ใน พ.ศ. 2562 ยูเนสโกได้จัดให้ภาษาพะล็อกเป็นภาษาสูญแล้ว (Extinct) คือเป็นภาษาที่ไม่มีคนพูดได้อีกแล้ว
ประเทศฟินแลนด์ในโอลิมปิก

ประเทศฟินแลนด์ เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกในโอลิมปิกฤดูร้อน 1908 และได้ส่งนักกีฬาเข้าร่วมโอลิมปิกฤดูร้อนทุกครั้งตั้งแต่นั้นมา คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติของประเทศฟินแลนด์ คือ เป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิก ภายใต้รหัสประเทศ FIN
นับตั้งแต่ประเทศฟินแลนด์ส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกครั้งแรก นักกีฬาฟินแลนด์ได้รับเหรียญรางวัลรวมทั้งหมด 470 เหรียญ โดยแบ่งเป็น 144 เหรียญทอง 148 เหรียญเงิน และ 178 เหรียญทองแดง
สรุปเหรียญรางวัล

บทความหลัก: สรุปเหรียญรางวัลโอลิมปิกตลอดกาล
สรุปเหรียญรางวัล > โอลิมปิกฤดูร้อน

| ปีการแข่งขัน | นักกีฬา | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม | อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  ลอนดอน 1908 | 67 | 1 | 1 | 3 | 5 | 13 |
|  สต็อกโฮล์ม 1912 | 164 | 9 | 8 | 9 | 26 | 4 |
|  แอนต์เวิร์ป 1920 | 63 | 15 | 10 | 9 | 34 | 4 |
|  ปารีส 1924 | 121 | 14 | 13 | 10 | 37 | 2 |
|  อัมสเตอร์ดัม 1928 | 69 | 8 | 8 | 9 | 25 | 3 |
|  ลอสแอนเจลิส 1932 | 40 | 5 | 8 | 12 | 25 | 7 |
|  เบอร์ลิน 1936 | 108 | 7 | 6 | 6 | 19 | 5 |
|  ลอนดอน 1948 | 129 | 8 | 7 | 5 | 20 | 6 |
|  เฮลซิงกิ 1952 | 258 | 6 | 3 | 13 | 22 | 8 |
|  เมลเบิร์น 1956 | 64 | 3 | 1 | 11 | 15 | 13 |
|  โรม 1960 | 117 | 1 | 1 | 3 | 5 | 17 |
|  โตเกียว 1964 | 89 | 3 | 0 | 2 | 5 | 12 |
|  เม็กซิโกซิตี 1968 | 66 | 1 | 2 | 1 | 4 | 24 |
|  มิวนิก 1972 | 96 | 3 | 1 | 4 | 8 | 14 |
|  มอนทรีอัล 1976 | 83 | 4 | 2 | 0 | 6 | 11 |
|  มอสโก 1980 | 105 | 3 | 1 | 4 | 8 | 12 |
|  ลอสแอนเจลิส 1984 | 86 | 4 | 2 | 6 | 12 | 15 |
|  โซล 1988 | 78 | 1 | 1 | 2 | 4 | 25 |
|  บาร์เซโลนา 1992 | 88 | 1 | 2 | 2 | 5 | 29 |
|  แอตแลนตา 1996 | 76 | 1 | 2 | 1 | 4 | 40 |
|  ซิดนีย์ 2000 | 70 | 2 | 1 | 1 | 4 | 31 |
|  เอเธนส์ 2004 | 62 | 0 | 2 | 0 | 2 | 62 |
|  ปักกิ่ง 2008 | 58 | 1 | 1 | 2 | 4 | 44 |
|  ลอนดอน 2012 | 56 | 0 | 2 | 1 | 3 | 60 |
|  รีโอเดจาเนโร 2016 | 54 | 0 | 0 | 1 | 1 | 78 |
 โตเกียว 2020: เหตุการณ์ในอนาคต
 ปารีส 2024: เหตุการณ์ในอนาคต
 ลอสแอนเจลิส 2028: เหตุการณ์ในอนาคต
| รวม | รวม | 101 | 85 | 117 | 303 | 14 |
ดูเพิ่ม

ประเทศฟินแลนด์ในพาราลิมปิก
รายชื่อผู้เชิญธงชาติฟินแลนด์ในโอลิมปิก
รายชื่อนักกีฬาฟินแลนด์ที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค ก ประเทศและดินแดนที่เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิก |
| --- | --- |
 ประเทศที่แข่งโอลิมปิกฤดูร้อน  ประเทศที่แข่งโอลิมปิกฤดูหนาว ประเทศเขตร้อน 
แอฟริกา:   แอลจีเรีย   แองกวิลลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   แอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดานใต้   ซูดาน   เอสวาตีนี   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว 
อเมริกา:   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา (ฤดูร้อน • ฤดูหนาว)   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ (ฤดูร้อน • ฤดูหนาว)   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ 
เอเชีย:   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน  เกาหลี ( เกาหลีเหนือ  •   เกาหลีใต้  •  เกาหลี (รวมชาติ))   คีร์กีซสถาน   คูเวต   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน 
ยุโรป:   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี (ฤดูร้อน • ฤดูหนาว)   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   คอซอวอ   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนียเหนือ   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน 
โอเชียเนีย:   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย (ฤดูหนาว)   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกีนี   ซามัว   หมู่เกาะโซโลมอน   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู 
อื่นๆ:   นักกีฬาอิสระ   นักกีฬาผู้ลี้ภัย 
อดีต:   ออสตราเลเชีย   โบฮีเมีย   อินดีสตะวันตก   ไต้หวัน   เชโกสโลวาเกีย  เยอรมนี ( เยอรมนีตะวันออก •  เยอรมนีตะวันตก •  เยอรมนี)   ทีมผสม   เนเธอร์แลนด์แอนทิลลีส   บอร์เนียวเหนือ  โรดีเชีย  รัสเซีย ( จักรวรรดิรัสเซีย •  สหภาพโซเวียต •  ทีมรวม •  นักกีฬาโอลิมปิกจากรัสเซีย •  อาร์โอซี)   ซาร์   เซอร์เบียและมอนเตเนโกร  เยเมน ( เยเมน •  เยเมนใต้)   ยูโกสลาเวีย
มหพยาธิวิทยา

มหพยาธิวิทยา (Gross pathology) หมายถึงลักษณะแสดงในระดับมหัพภาค (หรือระดับตาเปล่า) ของโรคที่เกิดในอวัยวะ, เนื้อเยื่อ และช่องตัว ศัพท์ดังกล่าวใช้กันทั่วไปในวิชาพยาธิกายวิภาค (anatomical pathology) เพื่อหมายถึงการตรวจเพื่อวินิจฉัยหาข้อมูลในชิ้นเนื้อตัวอย่างหรือการชันสูตรพลิกศพ (autopsy)
พี่น้องมากซ์

โกรโช, กัมโม, มินนี่ (แม่), เซปโป, เฟรนชี (พ่อ), ชิโค และฮาร์โป
พี่น้องมารซ์ (อังกฤษ: Marx Brothers) เป็นกลุ่มนักแสดงตลกชาวอเมริกันที่ประกอบด้วย ชิโค มาร์, ฮาร์โป มาร์, โกรโช มาร์, กัมโม มาร์ และเซปโป มาร์
แหล่งข้อมูลอื่น

พี่น้องมากซ์ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
www.marx-brothers.org
Marxology
The Marx Brothers Museum
Marx Brothers Night at the Opera Treasury เก็บถาวร 2004-05-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Marx Brothers Forum เก็บถาวร 2008-07-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Marx Brothers tribute page
Review of Cocoanuts เก็บถาวร 2008-05-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
มหันตภัยเชื้อนรกถล่มเมือง

28 Weeks Later เป็นภาพยนตร์จากอังกฤษ เป็นภาคต่อของ 28 Days Later ซึ่งเป็นภาพยนตร์แนวสยองขวัญเกี่ยวกับเชื้อไวรัสที่ระบาดในประเทศอังกฤษทำให้ผู้คนกลายเป็น ซอมบี้ ไล่อาละวาดล่าคน ทำให้กองกำลังนาโต้นำโดยประเทศสหรัฐอเมริกาต้องเข้าไปกำจัดเชื้อหลังจากนั้น 24 สัปดาห์กองกำลังนาโต้ประสบความสำเร็จในการปราบเชื้อ และผู้ติดเชื้อ แต่ทว่ายังมีผู้ติดเชื้อที่มีภูมิคุ้มกันพิเศษที่ไม่ทำให้ตนกลายร่างเป็นซอมบี้ แต่ยังคงมีเชื้ออยู่ได้แพร่กระจายไวรัสของตนออกไปอีกครั้ง จนต้องเกิดสงครามกับ ผู้ติดเชื้อรอบใหม่ขึ้น
[[หมวดหมู่:ภาพยนตรดังมากเรื่องนี้
ฟุตบอลหญิงทีมชาติตุรกี

ฟุตบอลหญิงทีมชาติตุรกี เป็นทีมฟุตบอลหญิงตัวแทนของประเทศตุรกี ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1995 และลงเล่นในการแข่งขันรอบคัดเลือกฟุตบอลโลกหญิงและฟุตบอลหญิงชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป
สหพันธ์ฟุตบอลตุรกี (TFF) เป็นหน่วยงานที่มีส่วนช่วยในการก่อตั้งฟุตบอลหญิงทีมชาติตุรกีชุดใหญ่, รุ่นอายุไม่เกิน 19 ปี, รุ่นอายุไม่เกิน 17 ปี และรุ่นอายุไม่เกิน 15 ปี ทีมชาติรุ่นอายุไม่เกิน 19 ปีก่อตั้งใน ค.ศ. 2001 และลงเล่นในรอบคัดเลือกฟุตบอลหญิงชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป รุ่นอายุไม่เกิน 19 ปี ต่อมาใน ค.ศ. 2006 ได้ก่อตั้งทีมชาติรุ่นอายุไม่เกิน 17 ปีสำหรับลงแข่งขันในรอบคัดเลือกฟุตบอลหญิงชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป รุ่นอายุไม่เกิน 17 ปี และใน ค.ศ. 2009 ด้วยวัตถุประสงค์ในการพัฒนาผู้เล่นเยาวชน จึงได้ก่อตั้งทีมชาติรุ่นอายุไม่เกิน 15 ปี สำหรับลงแข่งขันในโอลิมปิกเยาวชนและรายการอื่น ๆ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
FIFA profile เก็บถาวร 2017-07-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กฟุตบอลหญิงทีมชาติของสหภาพสมาคมฟุตบอลยุโรป |
| --- | --- |
ปัจจุบัน:  กรีซ  โครเอเชีย  คอซอวอ  คาซัคสถาน  จอร์เจีย  เช็กเกีย  ซานมารีโน  เซอร์เบีย  ไซปรัส  เดนมาร์ก  ตุรกี  นอร์เวย์  เนเธอร์แลนด์  บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา  บัลแกเรีย  เบลเยียม  เบลารุส  โปรตุเกส  โปแลนด์  ฝรั่งเศส  ฟินแลนด์  หมู่เกาะแฟโร  มอนเตเนโกร  มอลโดวา  มอลตา  นอร์ทมาซิโดเนีย  ยูเครน  เยอรมนี  ยิบรอลตาร์  รัสเซีย  โรมาเนีย  ลักเซมเบิร์ก  ลัตเวีย  ลิกเตนสไตน์  ลิทัวเนีย  สหราชอาณาจักร นอร์เทิร์นไอร์แลนด์  เวลส์  สกอตแลนด์  อังกฤษ  สเปน  สโลวาเกีย  สโลวีเนีย  สวิตเซอร์แลนด์  สวีเดน  สาธารณรัฐไอร์แลนด์  ออสเตรีย  อันดอร์รา  อาเซอร์ไบจาน  อาร์มีเนีย  อิตาลี  อิสราเอล  เอสโตเนีย  แอลเบเนีย  ไอซ์แลนด์  ฮังการี 
อดีต:  เชโกสโลวาเกีย  เยอรมนีตะวันออก  เซอร์เบียและมอนเตเนโกร  สหภาพโซเวียต  ยูโกสลาเวีย 
อื่น:  บริเตนใหญ่  นครรัฐวาติกัน
ฟาโรห์เซเมนเร

เซเมนเร (หรือเรียกอย่างอื่นว่า สเมนเร หรือ เซเมนเอนเร)  เป็นฟาโรห์แห่งอาณาจักรอียิปต์โบราณจากราชวงศ์ที่สิบหก ซึ่งปกครองอยู่ที่เมืองธีบส์ในสมัยช่วงระหว่างกลางครั้งที่ 2 และเป็นผู้สืบทอดพระราชบัลลังก์ต่อจากฟาโรห์เนบอิร์อาวที่ 2 ผู้ซึ่งมีความคลุมเครืออย่างมาก พระองค์ทรงครองราชย์ระหว่าง 1601 ถึง 1600 ปีก่อนคริสตกาล (คิม ริโฮลต์) หรือในช่วง 1580 ปีก่อนคริสตกาล (เดตเลฟ ฟรังเคอ) หรือพระองค์เป็นฟาโรห์จากราชวงศ์ที่สิบหก (รีฮอล์ต) หรือราชวงศ์ที่สิบเจ็ดแห่งอียิปต์ (ฟรังเคอ)
ปรากฏเพียงแค่พระนามครองพระราชบัลลังก์ของพระองค์เท่านั้น โดยสลักอยู่บนหัวขวานทองสัมฤทธิ์ที่ไม่ทราบที่มา ปัจจุบันอยู่ในพิพิธภัณฑ์เพตรี กรุงลอนดอน (UC30079) พระนามของพระองค์อาจจะปรากฏอยู่ในบันทึกพระนามแห่งตูริน (คอลัมน์ที่ 11 บรรทัดที่ 7) ด้วย
หลังจากพระองค์เสด็จสวรรคตก็มีผู้สืบทอดตำแหน่งโดยฟาโรห์เซยูเซอร์เอนเร เบบิอังค์ ที่ทิ้งร่องรอยของการโครงการการสร้างต่างๆ และขุดเหมืองแร่ในรัชสมัยของพระองค์มากกว่าฟาโรห์พระองค์อื่นในราชวงศ์ที่สิบหก ยกเว้นฟาโรห์ดเจฮูติ
ผู้อำนวยการสร้าง

ผู้อำนวยการสร้างฝ่ายบริหาร หรือ ผู้อำนวยการสร้าง (Executive producer หรือ EP) เป็นหนึ่งในตำแหน่งที่สำคัญที่สุดในการผลิตสื่อ ขึ้นอยู่กับประเภทของสื่อที่เกี่ยวข้อง ผู้อำนวยการสร้างอาจเกี่ยวข้องกับ การจัดการบัญชี หรือปัญหาทางกฎหมาย (เช่น ลิขสิทธิ์ หรือ ค่าสิทธิ์) ในภาพยนตร์ ผู้อำนวยการสร้างมักจะมีส่วนในการสนับสนุนงบประมาณของภาพยนตร์ และระดับการมีส่วนร่วมของพวกเขาขึ้นอยู่กับโครงการ บางคนเพียงแค่จัดหาเงินทุน ขณะที่บางคนมีส่วนร่วมในกระบวนการสร้างภาพยนตร์