stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จักรพรรดิจัสติเนียนที่ 2

| จักรพรรดิจัสติเนียนที่ 2 |
| --- | --- |
พระบรมฉายาลักษณ์จักรพรรดิจัสติเนียนที่ 2 แบบโมเสก ที่ มหาวิหาร เซนต์อพอลแนร์ ราเวนนา ประเทศอิตาลี
จักรพรรดิไบแซนไทน์องค์ที่ 30
ครองราชย์: ครั้งแรก กันยายน ค.ศ. 685 – ค.ศ. 695
ก่อนหน้า: จักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 4
ถัดไป: จักรพรรดิลีออนติออส
ครองราชย์: ครั้งที่ 2 สิงหาคม ค.ศ. 705 –ธันวาคม ค.ศ. 711   รวม 16ปี 213วัน  (รวมครั้งแรก)
ก่อนหน้า: จักรพรรดิไทบีเรียสที่ 3
ถัดไป: จักรพรรดิฟิลิปปิคอส

ประสูติ: ค.ศ. 668 หรือ ค.ศ.669 คอนสแตนติโนเปิล   ปัจจุบันเป็น อิสตันบูล ประเทศตุรกี
สวรรคต: 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 711   43 พรรษา ปัจจุบันเป็นซามาดิรา ประเทศตุรกี
พระราชบุตร: อนาตาเซีย   ไทบิเรียส(ที่ 4) 
ราชวงศ์: ราชวงศ์เฮราคลิเอียน
พระราชบิดา: จักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 4
พระราชมารดา: อนาตาเซีย
ศาสนา: ศาสนาคริสต์
จักรพรรดิจัสติเนียนที่ 2 (อังกฤษ: Justinian II; กรีก: Ιουστινιανός Β΄) (ค.ศ. 669 – ธันวาคม ค.ศ. 711) จัสติเนียนทรงเป็นที่รู้จักกันในพระนามว่า “Rinotmetos” หรือ “Rhinotmetus” (กรีก: Ρινότμητος) ทรงเป็นจักรพรรดิองค์สุดท้ายของราชวงศ์เฮราเคลียน
ทรงเป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิไบแซนไทน์สองครั้ง ครั้งแรกระหว่างปี ค.ศ. 685 จนถึงปี ค.ศ. 695 และครั้งที่สองระหว่างปี ค.ศ. 705 จนถูกลอบ​ปลงพระชนม์​​เมื่อเดือน ธันวาคม ค.ศ. 711 โดย​การ​กบฏของ​ทหาร​
ในรัชสมัยของพระองค์ทรงรวมตำแหน่งกงสุลกับจักรพรรดิเข้าด้วยกันซึ่งทำให้ตำแหน่งพระมหาจักรพรรดิเป็นตำแหน่งของประมุขของรัฐที่ไม่แต่จะเป็นตำแหน่งโดยพฤตินัยเท่านั้นแต่ยังเป็นตำแหน่งตามกฎหมายด้วย และเท่ากับเป็นการยุบเลิกสภากงสุลโดยปริยาย พระองค์ทรงได้รับการแต่งตั้งให้เป็นกงสุลในปี ค.ศ. 686  และยังทำสงครามกับชาวอาหรับ แต่สงครามนั้นนานเกินไปทำให้พระองค์ถูกกองทัพกบฏตัดพระนาสิก (จมูก) และถูกเนรเทศไปยังเชอร์ชอน ที่คาบสมุทรไครเมีย ในปี ค.ศ. 695 และทรงได้กลับมาเป็นจักรพรรดิอีกครั้งโดยการสนับสนุนของจักรวรรดิบัลแกเรียที่ 1 ในปี ค.ศ.705 และได้ถูกปลดโดย จักรพรรดิฟิลิปิคอส ในปี ค.ศ.711
ข้อมูลเพิ่มเติม

จักรวรรดิไบแซนไทน์
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ จักรพรรดิจัสติเนียนที่ 2
↑  Catholic Encyclopedia: The Byzantine Empire
↑  Bede, Ecclesiastical History of the English Nation, Book V เก็บถาวร 2014-08-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (Chapter VII)
จักรพรรดิไอแซ็คที่ 2 อันเจลอส

| ไอแซ็คที่ 2 อันเจลอส |
| --- | --- |

ประสูติ: กันยายน ค.ศ. 1156
สวรรคต: มกราคม ค.ศ. 1204
จักรพรรดิไอแซ็คที่ 2 อันเจลอส (อังกฤษ: Isaac II Angelos, กรีก: Ισαάκιος Β’ Άγγελος) (กันยายน ค.ศ. 1156 – มกราคม ค.ศ. 1204) ไอแซ็คที่ 2 อันเจลอสทรงเป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิไบแซนไทน์ของราชวงศ์อันเจลิดสองครั้งๆ แรกระหว่างปี ค.ศ. 1185 ถึงปี ค.ศ. 1195 และครั้งที่สองระหว่างปี ค.ศ. 1203 ถึงปี ค.ศ. 1204
จักรพรรดิไอแซ็คที่ 2 เป็นพระราชโอรสของอันโดรนิคอส ดูคาส อันเจลอสผู้เป็นแม่ทัพคนสำคัญของอานาโตเลีย (ราว ค.ศ. 1122 - หลังจาก ค.ศ. 1185)
ข้อมูลเพิ่มเติม

จักรวรรดิไบแซนไทน์
จักรพรรดิอเล็กซิออสที่ 1 โคมเนนอส

| อเล็กซิออสที่ 1 โคมเนนอส |
| --- | --- |
จักรพรรดิแห่งชาวโรมัน
จักรพรรดิอเล็กซิออสที่ 1 โคมเนนอส
จักรพรรดิไบแซนไทน์
ครองราชย์: 4 เมษายน ค.ศ. 1081 – 15 สิงหาคม ค.ศ. 1118
ก่อนหน้า: จักรพรรดินิเคโฟรอสที่ 3 โบตาเนอาตีส
ถัดไป: จักรพรรดิจอห์นที่ 2 โคมเนนอส

ประสูติ: ค.ศ. 1048
สวรรคต: 15 สิงหาคม ค.ศ. 1118
คู่อภิเษก: ไอรีน ดูคาอินา
พระราชบุตร: จักรพรรดิจอห์นที่ 2 โคมเนนอส และอื่นๆ
ราชวงศ์: โคมเนนอส
พระราชบิดา: จอห์น โคมเนนอส
พระราชมารดา: อันนา ดาลาสเซนา
จักรพรรดิอเล็กซิออสที่ 1 โคมเนนอส (อังกฤษ: Alexios I Komnenos, กรีก: Ἀλέξιος Α' Κομνηνός) (ค.ศ. 1048 – 15 สิงหาคม ค.ศ. 1118) อเล็กซิออสที่ 1 โคมเนนอสเป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิไบแซนไทน์ผู้ทรงขึ้นครองราชย์ต่อจากจักรพรรดินิเคโฟรอสที่ 3 โบตาเนอาตีสเมื่อวันที่ 4 เมษายน ค.ศ. 1081 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 1118 โดยมีพระราชโอรสจักรพรรดิจอห์นที่ 2 โคมเนนอสเป็นผู้ครองราชย์ต่อมา อเล็กซิออสทรงเป็นปฐมกษัตริย์ของราชวงศ์โคมเนนอส รัชสมัยของอเล็กซิออสเป็นรัชสมัยที่เต็มไปด้วยการสงครามทั้งจากฝ่ายเซลจุคตุรกี (Seljuk Turks) ในเอเชียไมเนอร์และจากนอร์มันทางตะวันตกของคาบสมุทรบอลข่าน พระองค์ทรงสามารถหยุดยั้งความเสื่อมของจักรวรรดิและทรงเริ่มการเปลี่ยนแปลงทางการทหาร, ทางการเศรษฐกิจ และทางการได้ดินแดนคืนที่เรียกว่่าสมัย “การปฏิรูปโคมีเนียน” (Komnenian restoration) อเล็กซิออสทรงยื่นคำร้องไปยังยุโรปตะวันตกให้มาช่วยต่อต้านฝ่ายตุรกีและทรงเป็นผู้มีส่วนในการเริ่มสงครามครูเสด
ข้อมูลเพิ่มเติม

จักรวรรดิไบแซนไทน์
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ จักรพรรดิอเล็กซิออสที่ 1 โคมเนนอส
จักรพรรดิเฮราคลิอัส

จักรพรรดิเฮราคลิอัส หรือ จักรพรรดิเฮราเคลออส (อังกฤษ: Heraclius; ชื่อเต็ม: Flavius Heraclius Augustus, กรีก: Φλάβιος; ราว ค.ศ. 575 – 11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 641) เฮราคลิอัสเป็นจักรพรรดิเชื้อสายอาร์มีเนียแห่งจักรวรรดิไบแซนไทน์ ของราชวงศ์เฮราเคลียน ผู้ทรงครองราชย์เป็นเวลากว่าสามสิบปีระหว่างวันที่ 5 ตุลาคม ค.ศ. 610 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 641 การเรืองอำนาจของพระองค์เริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 608 เมื่อพระองค์และพระราชบิดาเฮราคลิอัสผู้อาวุโสผู้เป็นรองอุปราชแห่งอาณาจักรอุปราชแห่งแอฟริกา (Exarchate of Africa) สามารถนำการปฏิวัติต่อต้านจักรพรรดิโพกัสผู้ไม่เป็นที่นิยมได้สำเร็จ
ในระหว่างรัชสมัยที่ทรงปกครองพระองค์ก็ทรงเข้าทำการรณรงค์หลายครั้ง รวมทั้งในการสงครามกับพระมหากษัตริย์เปอร์เชียคอสเราที่ 2 (Khosrau II) แห่งจักรวรรดิซาสซานิยะห์ (Sassanid Empire) และทรงเป็นจักรพรรดิไบแซนไทน์องค์แรกที่เข้าต่อสู้ในสงครามไบแซนไทน์-อาหรับ (Byzantine-Arab Wars) ที่ต่อเนื่องมาจนกระทั่งปี ค.ศ. 1180
เมื่อสมเด็จพระสันตะปาปาจอห์นที่ 4ทรงขอ จักรพรรดิเฮราคลิอัสก็ทรงส่งครูและผู้สอนศาสนาไปยังบริเวณดาลเมเชีย (Dalmatia) ซึ่งเป็นกลุ่มจังหวัดใหม่ของโครเอเชียที่เป็นตั้งถิ่นฐานของพอร์กาและบรรดาพี่น้องผู้ยังเป็นเพกันสลาฟ พระองค์ทรงเป็นผู้ยกเลิกการใช้ภาษาละตินในหนังสือราชการ และหันไปรับวัฒนธรรมกรีกมาแทนที่ (Hellenisation) นอกจากนั้นแล้วก็ยังทรงได้ชื่อว่าเป็นผู้ก่อตั้งระบบการบริหารแบบธีม (Thematic system) แต่นักประวัติศาสตร์สมัยใหม่ไม่เห็นด้วยและเห็นว่าทรงมีส่วนเกี่ยวข้องในการวิวัฒนาการระบบนี้แต่เพียงเล็กน้อย
ข้อมูลเพิ่มเติม

จักรวรรดิไบแซนไทน์
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ จักรพรรดิเฮราคลิอัส
จักรพรรดิมานูเอลที่ 1 โคมเนนอส

| มานูเอลที่ 1 โคมเนนอส |
| --- | --- |
จุลจิตรกรรมภาพจักรพรรดิมานูเอลที่ 1 โคมเนนอส
ประสูติ: 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 1118
สวรรคต: 24 กันยายน ค.ศ. 1180
พระราชบิดา: จักรพรรดิจอห์นที่ 2 โคมเนนอส
พระราชมารดา: พิโรสคาแห่งฮังการี
จักรพรรดิมานูเอลที่ 1 โคมเนนอส หรือ โคมเนนัส  (อังกฤษ: Manuel I Komnenos หรือ Comnenus, กรีก: Μανουήλ Α' Κομνηνός) (28 พฤศจิกายน ค.ศ. 1118 – 24 กันยายน ค.ศ. 1180) มานูเอลที่ 1 โคมเนนอสเป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิไบแซนไทน์ของราชวงศ์โคมเนนอส ผู้ทรงครองราชย์ระหว่างวันที่ 5 เมษายน ค.ศ. 1143 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 24 กันยายน ค.ศ. 1180 โดยมีจักรพรรดิอเล็กซิออสที่ 2 โคมเนนอสเป็นผู้ครองราชย์ต่อมา มานูเอลที่ 1 โคมเนนอสเสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 1118 เป็นพระราชโอรสในจักรพรรดิจอห์นที่ 2 โคมเนนอส
มานูเอล โคมเนนอสทรงปกครองในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อของจักรวรรดิและของบริเวณเมดิเตอเรเนียน พระองค์มีพระราชประสงค์ที่จะฟื้นฟูจักรวรรดิให้รุ่งเรืองเช่นในอดีตในฐานะมหาอำนาจของบริเวณเมดิเตอเรเนียนโดยทรงดำเนินนโยบายทางการต่างประเทศอันทะเยอทะยาน ที่รวมทั้งการสร้างพันธมิตรกับพระสันตะปาปา, ทรงรุกรานคาบสมุทรอิตาลี, และทรงสามารถดำเนินสงครามครูเสดครั้งที่ 2 ฝ่าอันตรายของจักรวรรดิของพระองค์ได้ และทรงก่อตั้งระบบการพิทักษ์แก่อาณาจักรครูเสดต่างๆ เมื่อฝ่ายมุสลิมนำทัพเข้ามายังดินแดนศักดิ์สิทธิ์พระองค์ก็เข้าร่วมเป็นพันธมิตรกับราชอาณาจักรเยรูซาเลมในไปการรุกรานฟาติมิดอียิปต์ มานูเอล โคมเนนอสทรงมีบทบาทในการเปลี่ยนแปลงแผนที่เขตแดนทางการเมืองของคาบสมุทรบอลข่านและเมดิเตอเรเนียนตะวันออกโดยทรงทำให้ราชอาณาจักรฮังการีและอาณาจักรครูเสดมาอยู่ภายใต้อิทธิพลของพระองค์ และทรงรณรงค์อย่างเอาจริงเอาจังในอาณาจักรที่อยู่ใกล้เคียงทั้งทางด้านตะวันออกและตะวันตก แต่ในปลายรัชสมัยความสำเร็จของพระองค์ทางด้านตะวันออกก็ต้องมาเสียไปกับความพ่ายแพ้ในยุทธการไมริโอเคฟาลอน (Battle of Myriokephalon) ซึ่งเป็นความเพลี่ยงพล้ำของพระองค์เองในการพยายามโจมตีที่มั่นของฝ่ายเซลจุคที่มีการป้องกันอย่างแข็งแรง
มานูเอลทรงได้รับการขนานพระนามว่า “ho Megas” หรือ “มหาราช” (กรีก: ὁ Μέγας) โดยกรีก และทรงเป็นผู้นำผู้ทรงสามารถสร้างความจงรักภักดีจากผู้ตามอย่างเหนียวแน่น นักประวัติศาสตร์จอห์น คินนามอส (John Kinnamos) กล่าวว่ามานูเอลทรงเป็นผู้มีคุณลักษณะสมกับเป็นวีรบุรุษในประวัติศาสตร์ นอกจากนั้นก็ยังทรงเป็นผู้ที่ได้รับความนับถือจากนักรบครูเสดจากตะวันตกว่าเป็นพระมหากษัตริย์ผู้ทรงคุณธรรมแห่งกรุงคอนสแตนติโนเปิล แต่นักประวัติศาสตร์สมัยใหม่ไม่่ค่อยเห็นด้วยกับความเห็นเดิมเท่าใดนัก และกล่าวว่าอำนาจที่ทรงมีมิได้มาจากความสำเร็จของพระองค์เองแต่เป็นอำนาจของราชวงศ์โคมเนนอสที่พระองค์เป็นสมาชิก และยังกล่าวว่าอำนาจของไบแซนไทน์ลดลงอย่างรวดเร็วหลังจากการสวรรคตของพระองค์ซึ่งก็อาจจะเป็นได้ว่าได้เริ่มขึ้นในระหว่างที่ยังมีพระชนมายุอยู่
ข้อมูลเพิ่มเติม

จักรวรรดิไบแซนไทน์
สงครามครูเสดครั้งที่ 2
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ จักรพรรดิมานูเอลที่ 1 โคมเนนอส
| ด ค กพระมหากษัตริย์ที่ได้รับสมัญญานามมหาราช |
| --- | --- |
ทวีปเอเชีย:  พ่อขุนรามคำแหงมหาราช  สมเด็จพระนเรศวรมหาราช  สมเด็จพระนารายณ์มหาราช  สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช  พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช  พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว  พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว  พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช  พระเจ้าควังแกโทมหาราช  พระเจ้าเซจงมหาราช  พระเจ้าอโศกมหาราช  พระเจ้าอโนรธามังช่อมหาราช  พระเจ้าบุเรงนองมหาราช  พระเจ้าอลองพญามหาราช  จักรพรรดิเฉียนหลง  จิ๋นซีฮ่องเต้  เจงกิสข่านมหาราช  จักรพรรดิฮั่นอู่  จักรพรรดิคังซี  พระเจ้ากนิษกะ  พระเจ้าจันทรคุปต์ที่ 2  พระเจ้าสุริยวรมันที่ 2  พระเจ้าชัยวรมันที่ 7  พระเจ้าฟ้างุ้มมหาราช  พระเจ้าไชยเชษฐามหาราช  พระเจ้าราชราช โจฬะที่ 1  จักรพรรดิอักบัร  พระเจ้าอวี่  จักรพรรดิเมจิ  มานูเอลมหาราช  สุลัยมานมหาราช 
ทวีปยุโรป:  อเล็กซานเดอร์มหาราช  นโปเลียนมหาราช  พระเจ้าอัลเฟรดมหาราช  แคทเธอรีนมหาราชินี  ฟรีดริชมหาราช  ปีเตอร์มหาราช  พระเจ้าคนุตมหาราช  พระเจ้าอ็องรีมหาราช  พระเจ้าไทกราเนสมหาราช  เจ้าชายอีวานมหาราช  วลาดีมีร์มหาราช  คอนสแตนตินมหาราช  ธีโอโดเซียสมหาราช  จัสติเนียนมหาราช  ธีโอดอริคมหาราช  อ็อทโทมหาราช  พระเจ้าอัลฟอนโซมหาราช  เอลิซาเบธมหาราชินี  ทามาร์มหาราชินี 
ทวีปแอฟริกา:  ฟาโรห์แรเมซีสมหาราช  แอสเกียมหาราช  ราดามามหาราช 
ตะวันออกกลาง:  เฮโรดมหาราช  ไซรัสมหาราช  ดาไรอัสมหาราช  แอนทิโอคัสมหาราช  มิทริเดทีสมหาราช  ซาปูร์มหาราช  อับบาสมหาราช  เซิร์กซีสมหาราช  กาหลิบอูมัวร์  ชาห์กะรีมข่านมหาราช  ชาห์เรซามหาราช 
ทวีปอเมริกาเหนือ:  ม็อคเตซูมามหาราช  พาคัลมหาราช 
ทวีปอเมริกาใต้:  พาชาคูติมหาราช 
ทวีปโอเชียเนีย:  คาเมฮาเมฮามหาราช
ครอบครัวรูแล็ง

| โฌแซ็ฟ รูแล็ง, ค> ศ. 1841-ค.ศ. 1903 |
| --- | --- |

ศิลปิน: ฟินเซนต์ ฟัน โคค
ปี: ค.ศ. 1888
ประเภท: ภาพเขียนสีน้ำมัน
สถานที่: พิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์ บอสตัน รัฐแมสซาชูเซตส์ สหรัฐอเมริกา
ครอบครัวรูแล็ง (ฝรั่งเศส: la famille Roulin; อังกฤษ: The Roulin Family) เป็นชุดภาพเหมือนที่เขียนขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1888 ถึง ค.ศ. 1889 โดยฟินเซนต์ ฟัน โคค จิตรกรชาวดัตช์คนสำคัญในลัทธิประทับใจยุคหลัง
ที่มา

โฌแซ็ฟ รูแล็งเกิดเมื่อวันที่ 4 เมษายน ค.ศ. 1841 ที่เมืองล็องแบ็สก์ ราว 60 กิโลเมตรทางตะวันออกของเมืองอาร์ล และเสียชีวิตในเดือนกันยายน ค.ศ. 1903 ที่เมืองมาร์แซย์ เมื่อวันที่ 31 สิงหาคม ค.ศ. 1868 โฌแซ็ฟแต่งงานกับโอกุสตีน-อาแล็กซ์ แปลีโก ซึ่งเกิดเมื่อวันที่ 9 ตุลาคม ค.ศ. 1851 และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 5 เมษายน ค.ศ. 1930
โฌแซ็ฟและโอกุสตีน-อาแล็กซ์มีบุตรสามคน ได้แก่ อาร์ม็อง ลูกชายคนโตเกิดเมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม ค.ศ. 1871 และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 1945 ฟัน โคควาดภาพเมื่ออาร์ม็องเมื่ออายุได้ 17 ปี ต่อมาอาร์ม็องก็ทำงานเป็นผู้ฝึกงานตีเหล็กอยู่ที่ล็องแบ็สก์ กามีย์ ลูกสาวคนโตเกิดเมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม ค.ศ. 1877 และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 4 มิถุนายน ค.ศ. 1922 และมาร์แซล เกิดเมื่อวันที่ 31 กรกฎาคม ค.ศ. 1888 และมีอายุเพียงสี่เดือนเมื่อฟัน โคคเขียนภาพเหมือนให้
ที่มา > เบื้องหลัง

จำนวนสมาชิกในครอบครัวรูแล็งพอ ๆ กับครอบครัวฟัน โคคเอง ลูแบงสันนิษฐานตามแนวจิตวิทยาว่าฟัน โคคอาจจะรับครอบครัวรูแล็งเหมือนตัวแทนเป็นครอบครัวของตน
พ่อที่ต้องกระเบียดกระเสียรเพื่อหาเงินมาเลี้ยงปากเลี้ยงท้องครอบครัว ขณะที่แม่ดูแลลูกอยู่ที่บ้าน ครอบครัวรูแล็งเป็นตัวอย่างของผู้ที่มาจาก ชนชั้นแรงงาน ของคริสต์ศตวรรษที่ 19 ของฝรั่งเศส
สิงหาคม ค.ศ. 1888

โฌแซ็ฟ รูแล็ง, เวอร์ชันที่สอง, ค.ศ. 1888, สถาบันศิลปะแห่งดีทรอยต์
ภาพวาดลายเส้นของเวอร์ชันที่สอง, พิพิธภัณฑ์เก็ตตี
ฟัน โคคมีความตื้นตันกับการต้อนรับลูกสาวคนใหม่ที่เพิ่งเกิดของครอบครัวรูแล็ง และนั่งลงดื่มเหล้ากับโฌแซ็ฟ ต่อมาก็เริ่มเขียนภาพเหมือนของโฌแซ็ฟ แต่ก็ไม่แน่ใจในคุณภาพ ฟัน โคคจึงวาดเวอร์ชันที่สองที่มีขนาดเล็กกว่าที่เน้นศีรษะ เขาชอบเวอร์ชันที่สองมากกว่าเวอร์ชันแรก รวมทั้งภาพวาดลายเส้นด้วยปากกาและหมึกหลังจากก๊อบปี้งานแล้ว ให้กับเพื่อนจอห์น ปีเตอร์ รัสเซลล์ และส่งภาพไปให้เตโอน้องชาย เวอร์ชันแรกอยู่ที่อาร์ลมาจนถึงฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 1889
พฤศจิกายน/ธันวาคม ค.ศ. 1888

เมื่อวันที่ 1 ธันวาคม ค.ศ. 1888 ฟินเซนต์เขียนจดหมายถึงเตโอว่า
ฉันได้เขียนภาพเหมือนของ ครอบครัวทั้งครอบครัว ที่เป็นภาพของนายไปรษณีย์ที่เคยเขียนท่อนบนก่อนหน้านี้แล้ว - คือชายที่เขียน, ภรรยา และทารก, เด็กชายและลูกชายอายุสิบหก สมาชิกทุกคนในครอบครัวนี้ต่างก็มีบุคลิกที่เป็นเอกลักษณ์ - ฝรั่งเศสแท้แม้ว่าหน้าตาจะไปทางรัสเซีย ผ้าใบขนาด 15 คุณก็ทราบว่าฉันรู้สึกอย่างไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ ความรู้สึกเกี่ยวกับสภาพของตัวเอง และรู้สึกดีมาจนถึงเดี๋ยวนี้ที่ไม่ได้เป็นหมอ ฉันหวังว่าจะทำการเขียนต่อไป และจะได้เขียนภาพที่มีการวางท่าที่ดีกว่านี้ และถ้าสามารถปรับปรุง ครอบครัวทั้งครอบครัว ได้ ก็จะเท่ากับว่าได้ทำในสิ่งที่ตนเองอยากจะทำและสิ่งที่เป็นเอกลักษณ์ ตอนนี้ฉันก็ได้แต่ท่วมท้นไปด้วยการศึกษาภาพ, การศึกษาภาพ, การศึกษาภาพ และจะคงทำเช่นนี้ต่อไปอีกนาน - ซึ่งก็ทำให้เลอะเทอะเป็นอันมากที่ทำให้ฉันไม่ค่อยสบายใจ และกระนั้นก็จะเป็นสิ่งที่จะช่วยให้มีสมบัติเมื่อฉันจะมีอายุสี่สิบ
ขนาดที่ให้ Toile de 15 คือขนาดประมาณ 65 x 54 เซนติเมตร ภาพทั้งชุดที่ว่าก็ได้แก่
, โฌแซ็ฟ รูแล็ง, พิพิธภัณฑ์ศิลปะวินเทอร์ทัวร์, สวิตเซอร์แลนด์
, อาร์ม็อง รูแล็ง, พิพิธภัณฑ์โบยมันส์ ฟัน เบอนิงเคิน, โรตเตอร์ดัม, เนเธอร์แลนด์
, โอกุสตีน-อาแล็กซ์ รูแล็ง, Oskar Reinhart Collection "Am Römerholz", วินเทอร์ทัวร์
, กามีย์ รูแล็ง, พิพิธภัณฑ์ศิลปะเซาเปาลู, บราซิล
, มาร์แซล รูแล็ง, พิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิทัน, นิวยอร์ก
ธันวาคม ค.ศ. 1888 และต่อมา

อาร์ม็อง, กามีย์ และมาร์แซล รูแล็ง
อาร์ม็อง รูแล็ง
อาร์ม็อง รูแล็ง
กามีย์ รูแล็ง
โอกุสตีน-อาแล็กซ์, ผู้ขับกล่อมทารก
พิพิธภัณฑ์เคริลเลอร์-มึลเลอร์, โอตเตอร์โล, เนเธอร์แลนด์
พิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์, บอสตัน
พิพิธภัณฑ์สเตเดอไลก์, อัมสเตอร์ดัม
โฌแซ็ฟ รูแล็ง
มูลนิธิบานส์, เมริออน, เพนซิลเวเนีย
พิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่, นิวยอร์ก
ดูเพิ่ม

ภาพเหมือนโดยฟินเซนต์ ฟัน โคค
แหล่งข้อมูลอื่น

Pierre Michon, Vie de Joseph Roulin(fr)
ภาพเหมือนของมาดามรูแล็งโดยปอล โกแก็ง
ความน่าสะพรึงกลัว

| --- | --- |
ส่วนหนึ่งของการปฏิวัติฝรั่งเศส
เอมีเกร เก้าคนถูกประหารชีวิตด้วยกิโยตีน ค.ศ. 1793
วันที่: กันยายน 1793 – กรกฎาคม 1794
ที่ตั้ง: สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 1
จัดโดย: คณะกรรมาธิการความปลอดภัยส่วนรวม
สมัยแห่งความน่าสะพรึงกลัว (ฝรั่งเศส: la Terreur) เกิดขึ้นตั้งแต่ปีที่สามของการปฏิวัติฝรั่งเศส โดยถูกกระตุ้นจากความขัดแย้งระหว่างกลุ่มแยกทางการเมืองที่เป็นคู่แข่งกัน คือฌีรงแด็งกับลามงตาญ ซึ่งมีการประหารชีวิต "ศัตรูแห่งการปฏิวัติ" จำนวนมาก ยอดผู้เสียชีวิตอยู่ในหลักหมื่น โดยมีผู้ถูกประหารชีวิตด้วยกิโยตีน 16,594 คน และอีก 25,000 คน ถูกประหารชีวิตอย่างรวบรัดทั่วฝรั่งเศส
กิโยตีนกลายมาเป็นสัญลักษณ์แห่งอุดมการณ์การปฏิวัติ ซึ่งมีการประหารชีวิตบุคคลสำคัญจำนวนมาก เช่น มารี อ็องตัวแน็ตและพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ทั้งผู้สนับสนุนการปฏิวัติ ดยุกแห่งออร์เลอ็อง, มาดามรอล็อง และกลุ่มฌีรงแด็ง นอกจากนี้ยังมีอีกหลายคน มีอ็องตวน ลาวัวซีเย นักเคมีบุกเบิกที่ต้องมาสังเวยชีวิตด้วยเช่นกันเป็นอาทิ ระหว่าง ค.ศ. 1794 ฝรั่งเศสสมัยปฏิวัติถูกรุมเร้าด้วยการคบคิดโดยศัตรูทั้งในและนอกประเทศ สำหรับในประเทศ การปฏิวัติถูกชนชั้นสูงฝรั่งเศสคัดค้าน ซึ่งสูญเสียเอกสิทธิ์ที่ได้รับสืบทอดมา นิกายโรมันคาทอลิกโดยทั่วไปคัดค้านการปฏิวัติ ซึ่งได้เปลี่ยนนักบวชเป็นลูกจ้างของรัฐและบังคับให้ต้องปฏิญาณความจงรักภักดีต่อชาติ นอกเหนือจากนี้ สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 1 ยังต้องสู้รบในสงครามกับประเทศเพื่อนบ้านที่เจตนาทำลายการปฏิวัตินี้เสียเพื่อป้องกันมิให้ลุกลาม
การขยายของสงครามกลางเมืองและการรุกคืบของกองทัพต่างด้าวต่อดินแดนของชาติได้ก่อวิกฤตการณ์การเมืองและเพิ่มการแข่งขันระหว่างฌีรงแด็งกับฌากอแบ็งซึ่งหัวรุนแรงกว่า ฝ่ายหลังนี้ต่อมาได้รวมกลุ่มในกลุ่มแยกรัฐสภา เรียกว่า ลามงตาญ (La Montagne) และพวกเขาได้การสนับสนุนจากประชากรกรุงปารีส สภาฝรั่งเศสตั้งคณะกรรมาธิการความปลอดภัยส่วนรวม ซึ่งแล้วเสร็จเมื่อวันที่ 6 กันยายน ค.ศ. 1793 เพื่อปราบปรามกิจกรรมต่อต้านการปฏิวัติภายในประเทศและเพิ่มกำลังทหารฝรั่งเศสเพิ่มเติม
ผ่านศาลอาญาปฏิวัติ ผู้นำสมัยแห่งความน่าสะพรึงกลัวใช้อำนาจเผด็จการอย่างกว้างขวางและใช้ประหารชีวิตผู้คนเป็นจำนวนมากและการกวาดล้างทางการเมือง การปราบปรามเพิ่มขึ้นในเดือนมิถุนายนและกรกฎาคม ค.ศ. 1794 ซึ่งเป็นสมัยที่เรียกว่า ความน่าสะพรึงกลัวครั้งใหญ่ (la Grande Terreur) และสิ้นสุดลงด้วยรัฐประหารวันที่ 27 กรกฎาคม 1794 ซึ่งนำไปสู่ปฏิกิริยาเดือนแตร์มีดอร์ (Thermidorian Reaction) ซึ่งผู้สนับสนุนสมัยแห่งความน่าสะพรึงกลัวหลายคนถูกประหารชีวิต รวมทั้งมักซีมีเลียง รอแบ็สปีแยร์
ภูมิหลัง

ฤดูร้อน ค.ศ. 1793 การปฏิวัติของฝรั่งเศสส่งผลกระทบทั้งการภายในและจากราชวงศ์ต่าง ๆ ในยุโรป ทำให้เกิดความกลัวว่าการปฏิวัติจะขยายลุกลามสู่ประเทศโดยรอบที่ปกครองด้วยระบอบราชาธิปไตย จึงส่งกองกำลังมาประชิดชายแดนฝรั่งเศส จนเกิดการประทะกันกับทหารของฝ่ายสาธารณรัฐฝรั่งเศส
กองกำลังต่างชาติได้ข่มขู่ฝรั่งเศสให้ปล่อยพระเจ้าหลุยส์และคืนราชสมบัติให้พระองค์ จอมพลดยุกแห่งเบราน์ชไวค์ถึงกับขู่ว่าจะเข้าปล้นกรุงปารีส หากชาวปารีสแตะต้องพระบรมวงศานุวงศ์ และมีกระแสความเชื่อสงสัยว่าพระเจ้าหลุยส์เองอาจเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดกับรัฐบาลต่างชาติ ให้บุกฝรั่งเศสเพื่อเข้ามาฟื้นฟูระบอบกษัตริย์
ชนชั้นสูงของฝรั่งเศสจำนวนมากที่สูญเสียทรัพย์สิน ต่างได้ประโยชน์จากพ่ายแพ้ของฝ่ายปฏิวัติ ฝ่ายศาสนาก็เช่นกัน ต่อต้านฝ่ายปฏิวัติ เพราะมิฉะนั้นพวกพระถูกลดฐานะเป็นเพียงลูกจ้างของรัฐ และยังต้องสาบานตนว่าจะจงรักภักดีต่อรัฐบาล ทำให้บาทหลวงมากกว่าครึ่งหนึ่ง (ส่วนใหญ่อยู่ทางภาคตะวันตก) ปฏิเสธจะสาบานตน และประกาศตนเป็นฝ่ายดื้อดึง (Non-juror) บาทหลวงโรมันคาทอลิก และชนชั้นสูงในภาคตะวันตก รวมตัวก่อกบฏต่อต้านรัฐบาลฝ่ายปฏิวัติ โดยได้รับการสนับสนุนจากบริเตนใหญ่
สงครามกลางเมืองและการประชิดของกองกำลังต่างชาติ สร้างวิกฤติทางการเมืองขึ้นอย่างรุนแรง และเกิดการแตกแยกขึ้นในรัฐสภาเอง
การยุติ

ความพยายามสร้างความสมานฉันท์และความรักชาติให้เกิดขึ้นของฝ่ายปฏิวัติกลับนำมาซึ่งการนองเลือดอย่างต่อเนื่อง หลังการได้รับชัยชนะอย่างเด็ดขาดจากการสู้รบกับฝ่ายออสเตรีย รอแบ็สปีแยร์ผู้ยึดอำนาจและเป็นเผด็จการทางรัฐสภาก็ถูกโค่นอำนาจโดยการสมรู้ร่วมคิดของสมาชิกสภาหลายคนและถูกนำไปตัดศีรษะด้วยกิโยตีนพร้อมกับพวกในกลุ่มหลายคนเมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม ซึ่งเหตุการณ์นี้นำไปสู่ยุคที่เรียกว่า "White Terror" ซึ่งเป็นยุคต่อต้านความโหดเหี้ยมที่นำโดยรอแบ็สปีแยร์ ซึ่งยังคงมีความโหดเหี้ยมเกิดขึ้นประปรายไปอีกระยะหนึ่ง ซึ่งมีการประหารพวกฌากอแบ็งไปอีกหลายร้อยคน
สารานุกรม

Andress, David The Terror: The Merciless War for Freedom in Revolutionary France. New York: Farrar, Straus and Giroux, 2006 (hardcover, ISBN 0-374-27341-3; paperback, ISBN 0-374-53073-4)
Beik, William. "The Absolutism of Louis XIV as Social Collaboration: Review Article", Past and Present, no. 188 (Aug. 2005) , pp. 195–224.
Kerr, Wilfred Brenton. Reign of Terror, 1793–1794. London: Porcupine Press, 1985 (hardcover, ISBN 0-87991-631-1).
Moore, Lucy. Liberty: The Lives and Times of Six Women in Revolutionary France. London: HarperCollins, 2006 (hardcover, ISBN 0007206011).
Steel, Mark. "Vive La Revolution". London: Scribner, 2003 (paperback new edn., ISBN 0743208064).
Reviewed by Adam Thorpe in The Guardian, December 23, 2006
Palmer, R. R. Twelve Who Ruled: The Year of the Terror in the French Revolution. Princeton: Princeton University Press, 2005 (paperback, ISBN 0-691-12187-7)
Jordan, David P. The Revolutionary Career of Maximilien Robespierre. New York, Free Press, 1985, (hardcover; ISBN 0-02-916530-X) pp. 150-164.
Schama, Simon. Citizens - A Chronicle of the French Revolution. New York, Alfred A. Knopf, 1989, (hardcover; ISBN 0-394-55948-7) pp. 714-716. See also pp. 678-847.
Scott, Otto. Robespierre, The Fool as Revolutionary - Inside the French Revolution. Windsor, NY, The Reformer Library, 1974 (softcover; ISBN 9-781887-690058)
Loomis, Stanley. Paris in the Terror. New York, NY, Dorset Press, 1964 (hardcover; ISBN 0-88029-401-9). The dramatic events surrounding the reign of terror and the fall of Robespierre are vividly described in this book.
Hibbert, Christopher. The Days of the French Revolution. New York, Quill-William Morrow, 1981 (softcover: ISBN 9-780688-169787) , pp. 271-304.
แหล่งข้อมูลอื่น

The Terror from In Our Time (BBC Radio 4)
การประหารชีวิตรอแบ็สปีแยร์
จักรพรรดิอเล็กซิออสที่ 5 ดูคาส

| อเล็กซิออสที่ 5 ดูคาส |
| --- | --- |
จักรพรรดิอเล็กซิออสที่ 5 ดูคาส
สวรรคต: ธันวาคม ค.ศ. 1205 กรุงคอนสแตนติโนเปิล
พระราชบิดา: จักรพรรดิไอแซ็คที่ 2 อันเจลอส
จักรพรรดิอเล็กซิออสที่ 5 ดูคาส (อังกฤษ: Alexios V Doukas, กรีก: Ἀλέξιος Δούκας Μούρτζουφλος) ( เสียชีวิต ธันวาคม ค.ศ. 1205) อเล็กซิออสที่ 5 ดูคาสเป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิไบแซนไทน์ ของราชวงศ์อันเจลิด ผู้ทรงครองราชย์ระหว่างวันที่ 5 กุมภาพันธ์ จนถึงวันที่ 12 เมษายน ค.ศ. 1204 ในระหว่างครึ่งหลังของการล้อมเมืองคอนสแตนติโนเปิลโดยผู้เข้าร่วมสงครามครูเสดครั้งที่ 4 อเล็กซิออสทรงมีความเกี่ยวข้องกับตระกูลดูคาส ทรงได้รับการขนานพระนามเล่นว่า “Mourtzouphlos”  ที่อาจจะหมายถึงพระเกศาที่เป็นพุ่มและพระขนงหนา หรืออาจจะเป็นการบ่งพระลักษณะนิสัยที่เป็นผู้ซึมเศร้าที่อาจจะโปรดที่จะขมวดพระขนง
ข้อมูลเพิ่มเติม

จักรวรรดิไบแซนไทน์
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ จักรพรรดิอเล็กซิออสที่ 5 ดูคาส
คฤหาสน์โว-เลอ-วีกงต์

|  คฤหาสน์โว-เลอ-วีกงต์ Château de Vaux-le-Vicomte |
| --- | --- |
คฤหาสน์โว-เลอ-วีกงต์

ข้อมูลทั่วไป
ประเภท: วัง
สถาปัตยกรรม: บาโรก
เมือง: แม็งซี, จังหวัดแซเนมาร์น
ประเทศ: ประเทศฝรั่งเศส
พิกัด: 48°33′53″N 2°42′50″E﻿ / ﻿48.56472°N 2.71389°E﻿ / 48.56472; 2.71389
เริ่มสร้าง: ค.ศ. 1658 - ค.ศ. 1661
เว็บไซต์
คฤหาสน์โว-เลอ-วีกงต์
 อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์
ทางเข้าด้านหน้าอันดูขึงขัง
คฤหาสน์โว-เลอ-วีกงต์ (ฝรั่งเศส: Château de Vaux-le-Vicomte) เป็นคฤหาสน์ที่ตั้งอยู่ที่เมืองแม็งซีไม่ไกลจากเมอเลิงในจังหวัดแซเนมาร์นในแคว้นอีล-เดอ-ฟร็องส์ในประเทศฝรั่งเศส เป็นสถาปัตยกรรมแบบบาโรก
คฤหาสน์โว-เลอ-วีกงต์ก่อสร้างขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1658 ถึงปี ค.ศ. 1661 สำหรับนีกอลา ฟูแก มาร์ควิสแห่งเบลเลออีล, ไวเคานต์แห่งเมอเลิงและโว ผู้เป็นเสนาบดีกระทรวงการคลังในพระเจ้าหลุยส์ที่ 14
คฤหาสน์โว-เลอ-วีกงต์เป็นงานสถาปัตยกรรมที่มีอิทธิพลต่อสิ่งก่อสร้างของกลางคริสต์ศตวรรษที่ 17 ชิ้นหนึ่งของยุโรป และเป็นคฤหาสน์ที่ก่อสร้างอย่างหรูหราโอ่อ่าและยิ่งใหญ่ที่สุดในฝรั่งเศสรองจากพระราชวังแมซง งานก่อสร้างเป็นงานของสถาปนิกหลุยส์ เลอ โว, ภูมิสถาปนิกอ็องเดร เลอ โนทร์ และจิตรกรนักตกแต่งชาร์ล เลอ เบริงที่เพิ่งทำงานร่วมกันเป็นครั้งแรก การร่วมมือกันสร้างงานเป็นการเริ่มต้นวิธีการสร้างงานสถาปัตยกรรมที่เป็นเอกลักษณ์ของงานในสมัยพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 ที่ศิลปินจากสาขาต่างมาทำงานร่วมกันที่อาจจะเป็นโครงสร้าง งานตกแต่งภายใน และการสร้างสวนภูมิทัศน์ การวางผังสวนใช้แกนเส้นแบบบาโรกที่ยืดยาวออกไปอย่างไม่จบไม่สิ้นซึ่งเป็นลักษณะหนึ่งของเอกลักษณ์ของงานในยุคนี้
ประวัติ

คฤหาสน์เดิมที่มีขนาดเล็กตั้งอยู่ระหว่างพระราชวังแว็งแซนและพระราชวังฟงแตนโบล นีกอลา ฟูแกทำการซื้ออสังหาริมทรัพย์และที่ดินชิ้นนี้ในปี ค.ศ. 1641 ในขณะนั้นฟูแกผู้มีอายุ 26 ปี เป็นสมาชิกราชสภาผู้มีความทะเยอทยาน ฟูแกเป็นนักสะสมศิลปะตัวยง และ เป็นที่ดึงดูดของศิลปินหลายคนที่ฟูแกให้การสนับสนุนโดยการให้ของขวัญและกำลังใจ
เมื่อได้แต่งตั้งให้เป็นเสนาบดีกระทรวงการคลังในพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 ในปี ค.ศ. 1657 ฟูแกก็จ้างให้เลอ โว, เลอ เบริง และเลอ โนทร์ ให้ปรับปรุงคฤหาสน์และสวนใหม่ พรสวรรค์และความรู้ทางด้านศิลปะของฟูแกเป็นเครื่องมือที่ช่วยให้ผลงานที่ออกมาจากศิลปินทั้งสามเป็นงานอันมีคุณค่าทางศิลปะเป็นอันมาก
ความต้องการที่จะสร้างคฤหาสน์อันยิ่งใหญ่และงดงามทำให้ฟูแกถึงกับต้องซื้อหมู่บ้านอีกสามหมู่บ้านเพื่อรื้อทิ้งและสร้างเป็นสวนและคฤหาสน์ ชาวบ้านที่ต้องขายบ้านช่องกลายมาเป็นลูกจ้างดูแลสวนของฟูแก กล่าวกันว่าฟูแกจ้างผู้คนถึง 18,000 คน ในราคาราว 16 ล้านลีฟวร์ฝรั่งเศส
คฤหาสน์ของฟูแกกลายเป็นสถานที่พบปะสังสรรค์ของบรรดาผู้คงแก่เรียน นักเขียน และศิลปิน กวีที่รวมทั้งฌ็อง เดอ ลา ฟงแตน และนักเขียนบทละคร มอลีแยร์ผู้สนิทสนมกับฟูแก ในงานเปิดคฤหาสน์ก็ได้มีการแสดงละครที่เขียนโดยมอลีแยร์ และการแสดงดอกไม้ไฟอันน่าประทับใจ
ประวัติ > งานเลี้ยงและการถูกจับ

คฤหาสน์เป็นสถานที่อันหรูหราโอ่อ่าที่เป็นที่น่าประทับใจ แต่สิ่งเหล่านี้กลายเป็นดาบสองคมสำหรับผู้เป็นเจ้าของ ไม่นานหลังจากงานเลี้ยงเมื่อวันที่ 17 สิงหาคม ค.ศ. 1661 พระเจ้าหลุยส์ที่ 14 ก็มีพระบรมราชโองการให้จับฟูแก ในงานเลี้ยงดังกล่าวก็ได้มีการแสดงบทละคร 'Les Fâcheux' โดยมอลีแยร์ ขึ้นเป็นครั้งแรก การแสดงเป็นไปอย่างน่าประทับใจจนเกินตัว และ คฤหาสน์ของเสนาบดีก็ใหญ่โตเกินฐานะ อันที่จริงแล้ววัตถุประสงค์ของฟูแกก็เพื่อเป็นการเอาพระทัยพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 เพราะส่วนหนึ่งของคฤหาสน์สร้างขึ้นโดยเฉพาะสำหรับพระองค์ แต่แผนของฟูแกกลับได้ผลอันตรงกันข้าม ฌ็อง-บาติสต์ กอลแบร์หว่านล้อมให้พระเจ้าหลุยส์ทรงเชื่อว่าคฤหาสน์อันงดงามของฟูแกสร้างขึ้นด้วยเงินที่ยักยอกจากท้องพระคลัง หลังจากการจับกุมคอลแบร์ตก็ได้ขึ้นเป็นเสนาบดีกระทรวงการคลังแทนฟูแก ต่อมาวอลแตร์สรุปถึงงานเลี้ยงอันมีชื่อเสียงที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 17 สิงหาคม ค.ศ. 1661 สั้น ๆ ว่า “คืนนั้นเวลาหกโมงเย็นฟูแกเป็นราชาแห่งฝรั่งเศส เวลาตีสองวันรุ่งขึ้นฟูแกก็เป็นผู้นิรนาม” ฌ็อง เดอ ลา ฟงแตนเขียนบรรยายงานเลี้ยงไม่นานหลังจากนั้นใน “Elégie aux nymphes de Vaux”