stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อัตตะปือ
ดูเพิ่ม

ราชอาณาจักรล้านช้างจำปาศักดิ์
14°48′N 106°50′E﻿ / ﻿14.800°N 106.833°E﻿ / 14.800; 106.833
| ด ค ก เมืองของประเทศลาว |
| --- | --- |
นครหลวงเวียงจันทน์:  เวียงจันทน์ จันทบุรี  ศรีโคตรบอง  ไชยเชษฐา  ศรีสัตตนาค  หาดทรายฟอง  นาทรายทอง  ชัยธานี  สังข์ทอง  ปากงึม 
แขวงพงสาลี:  พงสาลี  ใหม่  ขวา  สัมพันธ์  บุนเหนือ  ยอดอู  บุนใต้ 
แขวงหลวงน้ำทา:  หลวงน้ำทา  สิงห์  ลอง  เวียงภูคา  นาแล 
แขวงอุดมไซ:  ไซ  หลา  นาหม้อ  งา  แบ่ง  ฮุน  ปากแบ่ง 
แขวงบ่อแก้ว:  ห้วยทราย  ต้นผึ้ง  เมิง  ผาอุดม  ปากทา 
แขวงหลวงพระบาง:  หลวงพระบาง  เชียงเงิน  นาน  ปากอู  น้ำบาก  งอย  ปากแซง  โพนชัย  จอมเพชร  เวียงคำ  ภูคูน  โพนทอง 
แขวงหัวพัน:  ซำเหนือ  เชียงค้อ  เวียงทอง  เวียงชัย  หัวเมือง  ซำใต้  สบเบา  แอด 
แขวงไชยบุรี:  ไชยบุรี  คอบ  หงษา  เงิน  เชียงฮ่อน  เพียง  ปากลาย  แก่นท้าว  บ่อแตน  ทุ่งมีชัย 
แขวงเชียงขวาง:  แปก  คำ  หนองแฮด  คูณ  หมอกใหม่  ภูกูด  ผาชัย 
แขวงเวียงจันทน์:  โพนโฮง  ธุรคม  แก้วอุดม  กาสี  วังเวียง  เฟือง  ชนะคาม  แมด  หินเหิบ  เวียงคำ  ฮ่ม  ไชยสมบูรณ์ 
แขวงบอลิคำไซ:  ปากซัน  ท่าพระบาท  ปากกระดิง  บริคัณฑ์  คำเกิด  เวียงทอง  ไชจำพอน 
แขวงคำม่วน:  ท่าแขก  มหาไชย  หนองบก  หินบูรณ์  ยมราช  บูรพา  นากาย  เซบั้งไฟ  ไชยบัวทอง  คูนคำ 
แขวงสุวรรณเขต:  ไกสอน พมวิหาน  อุทุมพร  อาดสะพังทอง  พีน  เซโปน  นอง  ท่าปางทอง  สองคอน  จำพอน  คันธบุรี  ไชยบุรี  วีละบูลี  อาดสะพอน  ไชยภูทอง  พลาญไชย 
แขวงสาละวัน:  สาละวัน  ตะโอ้ย  ตุ้มลาน  ละครเพ็ง  วาปี  คงเซโดน  เล่างาม  สะม้วย 
แขวงเซกอง:  ละมาม  กะลึม  ดักจึง  ท่าแตง 
แขวงจำปาศักดิ์:  ปากเซ  ชนะสมบูรณ์  บาเจียงเจริญสุข  ปากช่อง  ปทุมพร  โพนทอง  จำปาศักดิ์  สุขุมา  มูลปาโมกข์  โขง 
แขวงอัตตะปือ:  ไชยเชษฐา  สามัคคีชัย  สนามชัย  สานไชย  ภูวง 
แขวงไชยสมบูรณ์:  อะนุวง  ล้องแจ้ง  ล้องซาน  ฮ่ม  ท่าโทม
อายัมโกเร็ง

| --- | --- |
อายัมโกเร็งกาลาซัน เสิร์ฟกับเกล็ดแป้งทอดกรอบ
มื้อ: อาหารจานหลัก
ชาติที่มีอาหารประจำชาติที่เกี่ยวข้อง: อินโดนีเซีย, บรูไน, มาเลเซีย, สิงคโปร์
อุณหภูมิเสิร์ฟ: ร้อน
ส่วนผสมหลัก: เนื้อไก่, ขมิ้น, กระเทียม, หอมแดง และเครื่องเทศอื่น ๆ ทอดในน้ำมันมะพร้าว
 ตำราอาหาร: อายัมโกเร็ง   สื่อ: อายัมโกเร็ง
อายัมโกเร็ง (อินโดนีเซีย: ayam goreng) เป็นไก่ทอดอินโดนีเซียและมาเลเซีย ประกอบด้วยเนื้อไก่ที่ทอดในน้ำมัน วลี อายัมโกเร็ง มีความหมายตรงตัวว่า "ไก่ทอด" ในภาษามาเลเซีย ภาษาอินโดนีเซีย และภาษาระดับภูมิภาคต่าง ๆ ในอินโดนีเซีย (เช่น ภาษาชวา)
สูตรต่าง ๆ

อายัมโกเร็ง มีหลายสูตร สูตรที่ได้รับความนิยม เช่น
อายัมโกเร็งเลิงกูวัซ: ไก่ทอดข่า และยังเป็นที่รู้จักกันในชื่อ ฮายัมโกเร็งบันดุง หมายถึง อายัมโกเร็ง แบบบันดุงซุนดา
อายัมโกเร็งปาดัง: ไก่ทอดแบบปาดัง มีหลายแบบ แบบที่ได้รับความนิยมมากที่สุดมีลักษณะใกล้เคียงกับไก่ทอดข่า
อายัมปป: ไก่ทอดไร้หนังแบบปาดัง เสิร์ฟกับซัมบัล
อายัมโกเร็งบาลาโด: ไก่ทอดแบบปาดังหรือมีนัง โดยเนื้อไก่ทอดเคลือบด้วยพริกแกงเผ็ด บาลาโด
อายัมโกเร็งลาโดอีโจ: อีกแบบหนึ่งของ อายัมโกเร็งบาลาโด แต่ใช้พริกเขียว
อายัมโกเร็งจาการ์ตา: ไก่ทอดแบบจาการ์ตา
อายัมโกเร็งกาลาซัน: ไก่ทอดแบบชวาจากหมู่บ้านกาลาซัน ยกยาการ์ตา
อายัมโกเร็ง เสิร์ฟกับข้าวและซัมบัล
อายัมบุมบู ไก่ทอดแบบมีนังในตานะฮ์ดาตาร์
อายัมโกเร็งลาโดอีโจ ไก่ทอดพริกเขียวแบบมีนัง
อายัมโกเร็งจาวา ไก่ทอดแบบชวา
อายัมโกเร็งกาลาซัน
หริหราลัย

| --- | --- |

หริหราลัยแสดงที่ตั้งภายในประเทศกัมพูชา
ที่ตั้ง: เสียมราฐ
พิกัด: 13°20′N 103°58′E﻿ / ﻿13.333°N 103.967°E﻿ / 13.333; 103.967
ประเภท: แหล่งโบราณคดี
ความเป็นมา
ผู้สร้าง: พระเจ้าชัยวรมันที่ 2
วัสดุ: หินทราย ศิลาแลง อิฐ
สร้าง: คริสต์ศตวรรษที่ 9
สมัย: ยุคกลาง
หมายเหตุเกี่ยวกับสถานที่
สภาพ: ปรักหักพัง
การเปิดให้เข้าชม: yes
หริหราลัย (เขมร: ហរិហរាល័យ) เป็นเมืองโบราณและเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรขอม ตั้งอยู่ใกล้เสียมราฐ ประเทศกัมพูชา ปัจจุบัน สิ่งที่เหลืออยู่ของเมืองคือซากปรักหักพังของปราสาทหลายแห่ง ได้แก่ ปราสาทพระโค ปราสาทบากอง และปราสาทโลเลย
นิรุกติศาสตร์

ชื่อ "หริหราลัย" มาจากชื่อของพระหริหระ เทพเจ้าในศาสนาฮินดูที่โดดเด่นในยุคก่อนเมืองพระนครของกัมพูชา ชื่อ "พระหริหระ" ประกอบด้วย "หริ" (หนึ่งในนามของพระวิษณุที่อยู่ในพระวิษณุสหัสรนาม) และ "หระ" (หมายถึงพระอิศวร)
ประวัติศาสตร์

ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 8 พระเจ้าชัยวรมันที่ 2 ได้พิชิตดินแดนอันกว้างใหญ่ใกล้กับโตนเลสาบ อย่างน้อยที่สุดในช่วงเวลานี้ พระองค์ได้ตั้งเมืองหลวงของพระองค์ที่หริหราลัย อย่างไรก็ตาม เมื่อพระองค์ประกาศพระองค์เป็นกษัตริย์ของประเทศในปี ค.ศ. 802 พระองค์ไม่ได้เลือกหริหราลัยเป็นเมืองหลวง แต่เลือกมเหนทรบรรพตบนที่ราบสูงพนมกุเลนเป็นเมืองหลวง ต่อมา พระองค์ย้ายกลับเมืองหลวงไปยังหริหราลัย ที่ซึ่งพระองค์เสด็จสวรรคตในปี ค.ศ. 835
พระเจ้าชัยวรมันที่ 2 ถูกสืบราชบัลลังก์ต่อมาโดยพระเจ้าชัยวรมันที่ 3 และต่อมาโดยพระเจ้าอินทรวรมันที่ 1 ซึ่งเป็นผู้สร้างปราสาทบนภูเขาที่เรียกว่าปราสาทบากอง และการสร้างบารายอินทราทาทากะจนสำเร็จ
เชิงอรรถ

↑  Higham, C., 2001, The Civilization of Angkor, London: Weidenfeld & Nicolson, ISBN 9781842125847
↑  Higham, C., 2014, Early Mainland Southeast Asia, Bangkok: River Books Co., Ltd., ISBN 9786167339443
↑  O'Reilly, Dougald J.W. Early Civilizations of Southeast Asia. Rowman & Littlefield Pub Inc. 2006. ISBN 978-0-7591-0279-8. pp.123-124
1 2  Coèdes, George (edited by Walter F. Vella; translated by Susan Brown Cowing). The Indianized states of Southeast Asia. University of Hawai`i Press. 1986. ISBN 978-0-8248-0368-1. p.110ff
↑  Freeman and Jacques, p.9.
อาลี ซัซโตรอามีโจโย

ซัซโตรอามีโจโยเมื่อ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2497
อาลี ซัซโตรอามีโจโย (อินโดนีเซีย: Ali Sastroamidjojo) เป็นนายกรัฐมนตรีอินโดนีเซียระหว่าง พ.ศ. 2496–2508 และ พ.ศ. 2499–2500 เป็นผู้มีบทบาทสำคัญในการเรียกร้องเอกราชและมีแนวคิดแยกศาสนาออกจากการเมืองและไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด
อำเภอโบเน

| อำเภอโบเน Kabupaten Bone |
| --- | --- |
อำเภอ
   ตราอาร์ม
ที่ตั้งอำเภอโบเน
อำเภอโบเนที่ตั้งอำเภอโบเน
พิกัด (Watampone): 4°32′19″S 120°19′47″E﻿ / ﻿4.53861°S 120.32972°E﻿ / -4.53861; 120.32972
ประเทศ:  อินโดนีเซีย
จังหวัด: ซูลาเวซีใต้
เมืองหลัก: วาตัมโปเน
การปกครอง
 • นายอำเภอ: A. Fahsar M. Padjalangi
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 4,559.00 ตร.กม. (1,760.24 ตร.ไมล์)
ประชากร (กลางปี 2022)
 • ทั้งหมด: 813,188 คน
 • ความหนาแน่น: 180 คน/ตร.กม. (460 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+8 (เวลาอินโดนีเซียกลาง)
เว็บไซต์: bone.go.id
โบเน (อินโดนีเซีย: Bone) เป็นอำเภอในจังหวัดซูลาเวซีใต้ ประเทศอินโดนีเซีย เดิมทีเป็นราชธานีของรัฐโบเนก่อนจะเข้าร่วมเป็นส่วนหนึ่งของประเทศอินโดนีเซียในปี 1950 อำเภอนี้มีขนาดพื้นที่รวม 4,559.00 ตารางกิโลเมตร และมีประชากร 717,682 คนตามสำมะโนปี 2010 และ 801,775 คนตามสำมะโนปี 2020 ปริมาณคาดการณ์กลางปี 2022 อยู่ที่ 813,188 ประกอบด้วยชาย 397,348 และหญิง 415,840 คน ผลิตภัณฑ์หลักของอำเภอได้แก่สาหร่าย ข้าว ปลา เมืองหลักของอำเภอคือวาตัมโปเน
ในอดีตรัฐโบเนเป็นอาณาจักร อาดัต ของชาวบูกิซ ซึ่งสถาปนาขึ้นโดยมานูรูงุง รีมาตาจัง ในปี 1330 ก่อนจะเข้าร่วมพันธมิตรกับวาโจและซปเป็งเพื่อช่วยเหลือกันในการป้องกันตนเอง ในปี 1605 ระหว่างสมัยของกษัตริย์คนที่สิบของโบเน ศาสนาอิสลามได้เข้ามาที่อิทธิพลต่อวัฒนธรรมท้องถิ่นของโบเนจนเกิดการเปลี่ยนแปลง โบนีมีความเจริญสูงสุดในศตวรรษที่ 17 ในปี 1950  ประท้วงการปกครองของระบบราชาธิปไตยในโบเน ท้ายที่สุดโบเนจึงเข้าร่วมกับประเทศอินโดนีเซียในปีเดียวกันหลังสุลต่านแห่งโบเนยอมสละบัลลังก์
อาสนวิหารพระหฤทัย (เวียงจันทน์)

| อาสนวิหารพระหฤทัย นครเวียงจันทน์ |
| --- | --- |
ວັດກາໂທລິກ ນະຄອນວຽງຈັນ


ที่ตั้ง: บ้านเก้ายอด เมืองศรีสัตตนาค นครหลวงเวียงจันทน์
ประเทศ: ลาว
นิกาย: โรมันคาทอลิก
สถาปัตยกรรม
ประเภทสถาปัตย์: นีโอ-โรมาเนสก์
ปีสร้าง: พ.ศ. 2471
การปกครอง
มุขมณฑล: เวียงจันทน์
นักบวช
มุขนายก: พระคาร์ดินัลหลิ่ง มังคะเนคุน
อาสนวิหารพระหฤทัย บ้างเรียก วัดพระหฤทัย นครเวียงจันทน์ หรือ วัดคาทอลิก นครเวียงจันทน์ (ลาว: ວັດກາໂທລິກ ນະຄອນວຽງຈັນ; ฝรั่งเศส: Cathédrale du Sacré-Cœur de Vientiane) เป็นอาสนวิหารประจำมิสซังโรมันคาทอลิกเวียงจันทน์ ตั้งอยู่ในบ้านเก้ายอด ใกล้สถานทูตฝรั่งเศส กรุงเวียงจันทน์ ประเทศลาว
โบสถ์สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2471 เพื่อรองรับเขตผู้แทนพระสันตะปาปาเวียงจันทน์ (ละติน: Vicariatus Apostolicus Vientianensis; ลาว: ອັກຄະສາວົກແທນຂອງນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ) และสมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 12ทรงยกสถานะเป็นอาสนวิหารเมื่อปี พ.ศ. 2495
ปัจจุบันอาสนวิหารพระหฤทัยอยู่ภายใต้การดูแลของพระคาร์ดินัลหลุย-มารี หลิ่ง มังคะเนคุน ประมุขมิสซังเวียงจันทน์
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ อาสนวิหารพระหฤทัย นครหลวงเวียงจันทน์
อุดม ขัดติยะ

นักการเมืองลาว
| อุดม ขัดติยะ |
| --- | --- |


รองประธานาธิบดีลาว
สมัยที่ 4
ดำรงตำแหน่ง 24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1998 – 9 ธันวาคม ค.ศ. 1999
ประธานาธิบดี: คำไต สีพันดอน
ก่อนหน้า: สีสะหวาด แก้วบุนพัน
ถัดไป: จูมมะลี ไซยะสอน
หัวหน้าคณะกรรมการกลาง LPRP ฝ่ายคณะกรรมการองค์กร
สมัยที่ 4
ดำรงตำแหน่ง 1990–1991
เลขาธิการทั่วไป: ไกสอน พมวิหาน
ก่อนหน้า: ไมจันตาน แสงมะนี
ถัดไป: ทองสิง ทำมะวง
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 3 มีนาคม ค.ศ. 1931(1931-03-03)
เสียชีวิต: 9 ธันวาคม ค.ศ. 1999(1999-12-09) (68 ปี) เวียงจันทน์ ประเทศลาว
พรรคการเมือง: พรรคประชาชนปฏิวัติลาว
อาชีพ: นักการเมือง

อุดม ขัดติยะ (ลาว: ອຸດົມ ຂັດຕິຍະ; 3 มีนาคม พ.ศ. 2473 - 9 ธันวาคม พ.ศ. 2542) เป็นรองประธานาธิบดีลาวตั้งแต่ พ.ศ. 2541 ถึง 2542 เขาเสียชีวิตระหว่างดำรงตำแหน่ง
อีบูเปอร์ตีวี

ภาพของเทวีที่อนุสาวรีย์แห่งชาติอินโดนีเซียที่จาการ์ตา
อีบูเปอร์ตีวี (อินโดนีเซีย: Ibu Pertiwi) หรือโลกมาตา  เป็นสัญลักษณ์ประจำชาติของอินโดนีเซีย ในนิทานเรื่อง ตานะฮ์ไอร์ (แผ่นดินและน้ำ) ในยุคก่อนประวัติศาสตร์ ชนเผ่าในหมู่เกาะอินโดนีเซียมักจะมีนิทานเกี่ยวกับวิญญาณธรรมชาติและแม่ผู้ให้ชีวิต เทวีศักดิ์สิทธิ์ในธรรมชาติ หลังการเข้ามาของศาสนาฮินดู เทวีศักดิ์สิทธิ์นั้นได้กลายเป็นพระแม่ปฤถวี เทวีผู้เป็นแม่ในศาสนาฮินดู เทวีแห่งโลก ต่อมาจึงได้ชื่อว่าเปอร์ตีวีในอินโดนีเซีย
เปอร์ตีวีเป็นชื่อที่นิยมใช้ในเพลงและบทกวีของอินโดนีเซีย เช่นเพลงอีบูเปอร์ตีวี เพลงอินโดเนซียาปูซากา ในเพลงชาติของอินโดนีเซีย (อินโดเนซียารายา) ท่อนที่ว่า จาดี ปันดู อีบูกู เป็นท่อนที่อ้างถึงอีบูเปอร์ตีวีในฐานะแม่ของชาวอินโดนีเซีย แต่รูปปั้นและภาพของเทวีองค์นี้หายากมาก
สากลวิทยาลัยอันตรชาติ

| --- | --- |
សាកលវិទ្យាល័យអន្តរជាតិ

คติพจน์: Excellence in Quality Education & Research   เป็นเลิศทางด้านการศึกษาและการวิจัย
ประเภท: สถาบันอุดมศึกษาเอกชน
สถาปนา: 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 2002 
อธิการบดีมหาวิทยาลัย: H.E. Dr. Sabo Ojano 
รองอธิการบดี: Dr. Seun Sambath 
ที่อยู่: เลขที่ 35-41, ถนน 582, Boeung Kak II, Khan Toulkok, พนมเปญ,  กัมพูชา 11°34′33.98″N 104°53′49.15″E﻿ / ﻿11.5761056°N 104.8969861°E﻿ / 11.5761056; 104.8969861
วิทยาเขต: ในเขตเมืองสองแห่ง 
สี: น้ำเงิน แดง เขียว 
ฉายา: IU
เครือข่าย: CHEA, ACC, AMEA, IIME, ECFMG, IMED, UN World Health Organization (WHO), ASAIHL, FAIMER, ASEF, SEAADE
เว็บไซต์: www.iu.edu.kh

สากลวิทยาลัยอันตรชาติ  (เขมร: សាកលវិទ្យាល័យអន្តរជាតិ สากลวิทฺยาลัยอนฺตรชาติ, อังกฤษ: International University, IU) เป็นสถาบันอุดมศึกษาเอกชนเฉพาะทางด้านการแพทย์และวิทยาศาสตร์การแพทย์ ก่อตั้งเมื่อ 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 2002 โดย Uon Sabo และเป็นสถาบันเอกชนทางด้านการสาธารสุขแห่งเดียวในกัมพูชา  สำหรับนักศึกษาแพทย์มีค่าเล่าเรียนอยู่ที่ประมาณ 3,000 ดอลลาร์สหรัฐต่อปี (ปี 2009) มหาวิทยาลัยมีการเรียนการสอนทั้งภาษาอังกฤษและเขมร
ในปี ค.ศ. 2009 มหาวิทยาลัยได้ตั้งโรงพยาบาล (Sen Sok International University Hospital) ขึ้นเพื่อเป็นโรงพยาบาลสำหรับฝึกหัดนักศึกษาแพทย์ และยังมีศูนย์การเรียนรู้ผ่านดาวเทียม (Bolyno International University College) ในเขตกำปงชนัง ในเดือนกุมภาพัน ค.ศ. 2011 และเปิดวิทยาเขตแห่งที่สองในเดือน เมษายน ค.ศ. 2011
หลักสูตรและคณะ

มหาวิทยาลัยมีหลักสูตร 6 ปี ที่รวมทั้งภาคปฏิบัติและภาคทฤษฎีคลินิค สำหรับหลักสูตรปริญญาตรี (Bachelor in Medical Science) ซึ่งเทียบเท่า MBBS ในต่างประเทศและ 4 ปี สำหรับปริญญา BDS  และนอกจากคณะทางด้านสาธารสุขแล้วมหาวิทยาลัยยังมีคณะอื่นอีกดังนี้
แพทยศาสตร์และกุมารเวชศาสตร์ (Medicine and Pediatrics)
พยาบาลศาสตร์ (Nursing Sciences)
ทันตแพทยศาสตร์ (Dentistry)
มนุษยศาสตร์และภาษา (Humanities and Languages)
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี (Science and Technology)
การเกษตรและการพัฒนาชนบท (Agriculture and Rural Development)
การสาธารณสุข (School of Public Health)
บริหารธุรกิจและเศรษฐศาสตร์ (Business and Economics)
สังคมศาสตร์และวารสารศาสตร์ (Social Sciences and Journalism)
นิติศาสตร์ (Law)
ความร่วมมือทางวิชาการ

Vinayaka Mission's Research Foundation
มหาวิทยาลัยแห่งชาติลาว
มหาวิทยาลัยแห่งชาติมาเลเซีย
Our Lady of Fatima University
Rizal Technological University
ศุนย์วิจัยโสตนาสิกลาริงซ์วิทยา (Otorhinolaryngology Research Center)
มหาวิทยาลัยมิตรภาพแห่งประชาชน (People's Friendship University of Russia)
สถาบันวิจัยโลหิตวิทยากุมารเวช (Research Institute of Pediatric Hematology of Russia)
จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
มหาวิทยาลัยขอนแก่น
มหาวิทยาลัยมหิดล
มหาวิทยาลัยรังสิต
องค์กรที่ให้การรับรอง > ภายในประเทศ

องค์กรอุดมศึกษากัมพูชา (Cambodian Higher Education Association ; CHEA)
คณะกรรมาธิการรับรองการศึกษากัมพุชา (Accreditation Committee of Cambodia ; ACC)
รัฐบาลกัมพูชา
องค์กรที่ให้การรับรอง > ต่างประเทศ

AVICENNA Directory for medicine
องค์กรการศึกษาการแพทย์เอเซีย (Asian Medical Education Association ; AMEA))
มูลนิธิเอเซัย - ยุโรป (Asia-Europe Foundation ; ASEF)
องค์กรเพื่อการศึกษาขั้นสูงแห่งอุษาคเนย์ (Association of Southeast Asian Institutions of Higher Learning ; ASAIHL)
สถาบันเพื่อการศึกษาทางการแพทย์นานาชาติ (Institute for International Medical Education ; IIME)
International Medical Education Directory
แหล่งข้อมูลอื่น

Official Website (อังกฤษ)
Sen Sok International University Hospital
UN World Health Organization (WHO) Directory of Medical Schools
FAIMER Foundation for the Advancement of International Medical Education and Research (อังกฤษ)
| ด ค กสถาบันอุดมศึกษาในประเทศกัมพูชา |
| --- | --- |
มหาวิทยาลัยรัฐ:  มหาวิทยาลัยภูมินทร์พนมเปญ  มหาวิทยาลัยภูมินทร์นิติศาสตร์และเศรษฐศาสตร์  มหาวิทยาลัยภูมินทร์เกษตรศาสตร์  มหาวิทยาลัยภูมินทร์ศิลปากร  มหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์สุขภาพ-กัมพูชา  สถาบันเทคโนโลยีแห่งกัมพูชา 
มหาวิทยาลัยเอกชน:  มหาวิทยาลัยนานาชาติ (กัมพูชา) 
โครงการ
อุทยานแห่งชาติซาบาเงา

| อุทยานแห่งชาติซาบาเงา |
| --- | --- |
ไอยูซีเอ็นกลุ่ม 2 (อุทยานแห่งชาติ)
Sabangau River and surrounding peat swamp forests
ที่ตั้ง: จังหวัดกาลีมันตันกลาง, อินโดนีเซีย
พิกัด: 2°33′S 113°50′E﻿ / ﻿2.550°S 113.833°E﻿ / -2.550; 113.833
อุทยานแห่งชาติซาบาเงา (อินโดนีเซีย: Taman Nasional Sebangau) เป็นอุทยานแห่งชาติที่ตั้งอยู่ที่จังหวัดกาลีมันตันกลาง บนเกาะบอร์เนียวส่วนของประเทศอินโดนีเซีย ก่อตั้งในปี ค.ศ. 2004 มีเนื้อที่รวม 568,700 เฮกตาร์ (5,687 ตารางกิโลเมตร หรือ 3,554,375 ไร่) ก่อนหน้านี้ระหว่างปี ค.ศ. 1980–1995 พื้นที่แห่งนี้เป็นพื้นที่สัมปทานป่าไม้ ภายหลังมีการลักลอบตัดไม้ทำลายป่าจนทำให้พื้นที่ร้อยละ 85 ของอุทยานได้รับความเสียหาย ในปี ค.ศ. 2012 มีรายงานว่าพื้นที่น้อยกว่าร้อยละ 1 ได้รับการฟื้นฟู มีการประมาณการณ์ว่าต้องใช้เวลาหลายศตวรรษในการฟื้นฟูพื้นที่ป่าทั้งหมดให้เหมือนเดิม
อุทยานแห่งชาติซาบาเงาตั้งอยู่กลางแม่น้ำซาบาเงา ซึ่งไหลผ่านป่าพรุซาบาเงา (Kelompok Hutan Kahayan) ที่อยู่ระหว่างแม่น้ำกาตีงันกับแม่น้ำกาฮายัน ภายในป่าพรุมีชั้นพีตหนาถึง 10–12 เมตร ด้านทิศตะวันออกของป่าถูกใช้เป็นพื้นที่เกษตรกรรม แต่หลังจากโครงการเมกะไรซ์ (Mega Rice Project) ที่เปลี่ยนพื้นที่ป่าเป็นนาข้าวไม่ประสบความสำเร็จ พื้นที่ดังกล่าวก็ไม่ได้รับการปรับปรุงเพิ่มเติม ส่วนป่าด้านทิศตะวันตกถูกประกาศให้เป็นอุทยานแห่งชาติและพื้นที่วิจัยและปฏิบัติการแห่งชาติ จากการศึกษาพบว่าพื้นที่ส่วนนี้ยังคงมีความอุดมสมบูรณ์อยู่มาก
อุทยานแห่งชาติซาบาเงาเป็นพื้นที่ที่มีอุรังอุตังอาศัยอยู่มากที่สุดในโลก ในปี ค.ศ. 2003 พบว่ามีอุรังอุตังอาศัยอยู่ประมาณ 6,910 ตัวและมีชะนีมือดำอาศัยอยู่กว่า 10,000 ตัว แต่ลดจำนวนลงอย่างรวดเร็ว นอกจากนี้ยังพบนกหายากหลายชนิด เช่น นกเปล้าใหญ่ นกกระสาคอขาวปากแดง นกตะกรุม ปัจจุบันมีการวางแผนในการเฝ้าสังเกตระบบนิเวศในป่าแห่งนี้ในระยะยาว
อึง ฮวด

| อึง ฮวด |
| --- | --- |

นายกรัฐมนตรีกัมพูชา
ดำรงตำแหน่ง 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2540 – 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2541
กษัตริย์: พระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุ
ก่อนหน้า: สมเด็จกรมพระนโรดม รณฤทธิ์
ถัดไป: ฮุน เซน
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 1 มกราคม พ.ศ. 2480 (87 ปี) จังหวัดกันดาล ประเทศกัมพูชา
พรรคการเมือง: พรรคฟุนซินเปก
คู่สมรส: อึง มาลิศ อีวอน

อึง ฮวด (เขมร: អ៊ឹង ហួត; 1 มกราคม พ.ศ. 2480) เป็นนักการเมืองชาวกัมพูชาและเป็นนายกรัฐมนตรีของราชอาณาจักรกัมพูชาระหว่าง พ.ศ. 2540 – 2541
อึง ฮวดย้ายไปออสเตรเลียในช่วงต้นปี พ.ศ. 2513 ในขณะที่สงครามกลางเมืองของกัมพูชากำลังเริ่ม เขาตั้งรกรากอยู่ในเมลเบิร์น และประกาศตัวเองเป็นผู้นำของคณะกรรมการชาวกัมพูชาที่อาศัยอยู่ในต่างประเทศ เขาเดินทางกลับไปที่ประเทศกัมพูชาในช่วงปี พ.ศ. 2533 ในขณะที่รัฐบาลคอมมิวนิสต์ล่มสลาย และเขาได้ดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าหน้าที่ระดับสูงในพรรคฟุนซินเปก เขาได้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการศึกษา และในปี พ.ศ. 2537 เขาก็ลาออกจากตำแหน่ง เพื่อที่จะเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงต่างประเทศ
ในเดือนกรกฎาคมปี พ.ศ. 2540 หัวหน้าพรรคฟุนซินเปก เจ้านโรดม รณฤทธิ์ ถูกปลดจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรี ฮุน เซน หัวหน้าพรรคประชาชนกัมพูชาคู่แข่งทางการเมืองของพรรคฟุนซินเปก จึงได้เชิญอึง ฮวด ให้ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีแทนนโรดม รณฤทธิ์ ในตอนแรก แต่พระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุปฏิเสธที่จะยอมรับ อย่างไรก็ตามในที่สุดอึง ฮวดก็ได้เป็นนายกรัฐมนตรีในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2540 หลังจากได้รับการเลือกตั้งโดยรัฐสภา สมาชิกพรรคฟุนซินเปกหลายคนกล่าวว่า อึง ฮวด เป็นหุ่นเชิดจึงบีบบังคับให้อึงฮวดลาออกจากตำแหน่ง และออกจากพรรคฟุนซินเปกไปในที่สุด
อู ชาญฤทธิ์

| อู ชาญฤทธิ์ |
| --- | --- |

สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ประจำจังหวัดกันดาล
ดำรงตำแหน่ง 24 กันยายน ค.ศ.2008 – 16 พฤศจิกายน ค.ศ.2017
คะแนนเสียง: 104,199 (15.91%)
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด:  (1969-02-25) 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1969 (55 ปี) Prey Kabbas, จังหวัดตาแก้ว, ประเทศกัมพูชา
เชื้อชาติ: กัมพูชา
พรรคการเมือง: พรรคสงเคราะห์ชาติ (ค.ศ.2012–17) พรรคสิทธิมนุษยชน (ค.ศ.2007–2012)
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยซีหนาน (M.Sc)  California State University, Fresno (B.Sc)

อู ชาญฤทธิ์ (เขมร: អ៊ូ ច័ន្ទឫទ្ធិ; เกิดเมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1969) เป็นนักการเมืองชาวกัมพูชา เป็นสมาชิกพรรคสงเคราะห์ชาติ และเป็นผู้แทนราษฎรจังหวัดกันดาลและเป็นสมาชิกพรรคสิทธิมนุษยชน ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2007 ถึงปี ค.ศ. 2012
อำเภอบันตุล

| อำเภอบันตุล Kabupaten Bantul |
| --- | --- |
อำเภอ
สถานที่ต่าง ๆ ในอำเภอบันตุล
   ตรา
คำขวัญ: Projotamansari
ที่ตั้งของอำเภอบันตุลในเขตพิเศษยกยาการ์ตา
อำเภอบันตุลที่ตั้งในเกาะชวา และประเทศอินโดนีเซียแสดงแผนที่เกาะชวาอำเภอบันตุลอำเภอบันตุล (ประเทศอินโดนีเซีย)แสดงแผนที่ประเทศอินโดนีเซีย
พิกัด:  07°44′04″S 110°12′34″E﻿ / ﻿7.73444°S 110.20944°E﻿ / -7.73444; 110.20944
ประเทศ: อินโดนีเซีย
จังหวัด: ยกยาการ์ตา
เมืองหลวง: บันตุล
การปกครอง
 • นายอำเภอ: Abdul Halim Muslih
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 508.13 ตร.กม. (196.19 ตร.ไมล์)
ประชากร (2014)
 • ทั้งหมด: 947,568 คน
 • ความหนาแน่น: 1,900 คน/ตร.กม. (4,800 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+7 (WIB)
รหัสไปรษณีย์: 55000
รหัสพื้นที่: 0274
เว็บไซต์: www.bantulkab.go.id
อำเภอบันตุล (อินโดนีเซีย: Kapubaten Bantul) เป็นอำเภอของเขตพิเศษยกยาการ์ตาในประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่ในเกาะชวา การสำมะโนประชากรปี 2010 พบว่ามีประชากรทั้งหมด 911,503 คน ซึ่งเพิ่มขึ้นเป็น 947,568 ในการสำมะโนประชากรปี 2014 เช่นเดียวกับอำเภออื่น ๆ ในเกาะชวา อำเภอนี่มีความหนาแน่นของประชากรมากซึ่งอยู่ที่ 1,865 คนต่อตารางกิโลเมตร ซึ่งอาจเป็นเพราะว่าตอนเหนืออยู่รอบ ๆ เมืองยกยาการ์
หมู่บ้านเกอมูสุกในเขตเซดายุเป็นบ้านเกิดของซูฮาร์โตอดีตประธานาธิบดีอินโดนีเซีย
การแบ่งเขตการปกครอง

อำเภอบันตุลถูกแบ่งย่อยเป็น 17 ตำบล (kapanewon) ตามประชากรในการสำมะโนประชากรปี 2010 ดังนี้
ฮาโญโกรวาตี

สุลต่านฮาโญโกรวาตี (อินโดนีเซีย: Sultan Hanyokrowati) ทรงมี พระนามเดิมว่า มัสโจลัง (Mas Jolang) กษัตริย์แห่งบันตัม บนเกาะชวาตะวันตก พระองค์ทรงขึ้นครองราชย์เมื่อมีพระชนมายุเพียง 11 พรรษา ระหว่างปี 1601-1613 สิ้นพระชนม์ในช่วงการล่าสัตว์
พระองค์ทรงได้รับการบันทึกในประวัติศาสตร์ตะวันตกว่า ได้พระราชทานมะพร้าวแฝดให้แก่กัปตันวอลเฟิร์ท ผู้ซึ่งได้ช่วยชาวเมืองบันตัมต่อสู้ เพื่อขับไล่ทัพเรือโปรตุเกสออกจากบันตัมปี ค.ศ. 1602 แต่บันตัมกลับต้องตกภายใต้ฮอลแลนด์ในเวลาต่อมา
อูเบฮาลายา

| --- | --- |
ขนมอูเบฮาลายาโรยด้วยนมข้นหวาน
ชื่ออื่น: ขนมฮาลายังอูเบ, ขนมมันกวนฟิลิปปินส์
มื้อ: ของหวาน
แหล่งกำเนิด: ฟิลิปปินส์
อุณหภูมิเสิร์ฟ: เย็น
ส่วนผสมหลัก: มันเสากวน, นมข้นหวาน, กะทิ, เนย
 ตำราอาหาร: ขนมอูเบฮาลายา
ขนมอูเบฮาลายา (ตากาล็อก: ube halaya) หรือ ขนมฮาลายังอูเบ (ตากาล็อก: halayang ube) หรือ ขนมมันกวนฟิลิปปินส์ เป็นขนมฟิลิปปินส์ ที่ทำจากมันเสากวน โดยกวนด้วยเนย (หรือมาร์การีน) นมข้นหวานและหัวกะทิ แล้วแช่เย็น บางครั้งอาจโรยหน้าด้วยนมข้นหวาน หรือ มะพร้าวคั่ว ขนมอูเบฮาลายาสามารถนำบริโภคเปล่า ๆ หรือนำบริโภคกับของหวานอื่น ๆ ก็ได้ เช่น ขนมฮาโลฮาโล หรือ ไอศกรีม
สถานีรถไฟจาการ์ตาโกตา

| สถานีรถไฟจาการ์ตาโกตา |
| --- | --- |
ทางเข้าสถานีฝั่งทิศเหนือ ถ่ายใน ค.ศ. 2018
ข้อมูลทั่วไป
ที่ตั้ง: ถนนสตาซียุนโกตา, เลขที่ 1, ปีนังซียา, ตามันซารี, จาการ์ตาตะวันตก, จาการ์ตา  อินโดนีเซีย
ความสูง: +4 m
เจ้าของ: บริษัท รถไฟอินโดนีเซีย จำกัด
ผู้ให้บริการ: บริษัท รถไฟอินโดนีเซีย จำกัด กาเอร์เอ็ล โกมูเตอร์ไลน์
สาย: ตันจุงปรียก–จาการ์ตาโกตา จาการ์ตาโกตา–มังกาไร จาการ์ตาโกตา–จาตีเนอการา
ชานชาลา: ชานชาลายื่น 6 แห่ง
ทางวิ่ง: 12
การเชื่อมต่อ: รถโดยสารประจำทางด่วนพิเศษ ทรานส์จาการ์ตา
ข้อมูลอื่น
รหัสสถานี: JAKK
ประวัติ
เริ่มเปิดให้บริการ: ค.ศ. 1887 (อาคารเดิม); ค.ศ. 1929 (อาคารปัจจุบัน)
สร้างใหม่: ค.ศ. 1926–1929
สถานีรถไฟจาการ์ตาโกตา (อินโดนีเซีย: Stasiun Jakarta Kota, ตัวย่อ: JAKK) หรือชื่อเดิม บาตาฟียาเซยด์ (ปัตตาเวียใต้) เป็นสถานีรถไฟปลายทางในเขตเมืองเก่าของจาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย สถานีรถไฟแห่งนี้รู้จักกันดีในชื่อ สถานีเบโอส ซึ่งย่อมาจากชื่อ บาตาฟียัสเคอ โอสเตอร์ สโปร์เวค มาตสคาไป หรือบริษัทรถไฟปัตตาเวียตะวันออก
สถานีรถไฟจาการ์ตาโกตาทำหน้าที่เป็นสถานีรถไฟแห่งหลักของจาการ์ตาร่วมกับสถานีรถไฟกัมบีร์ สถานีรถไฟจาตีเนอการา และสถานีรถไฟปาซาร์เซอเน็น รองรับรถไฟระหว่างเมืองบนเกาะชวา และรถไฟฟ้าชานเมืองอีก 3 สาย
ประวัติ

สถานีรถไฟจาการ์ตาโกตาสร้างขึ้นใน ค.ศ. 1887 โดยบริษัทรถไฟปัตตาเวียตะวันออก (โบส) ซึ่งเป็นบริษัทเอกชน เมื่อสร้างเสร็จจึงได้รับการตั้งชื่อว่า สถานีรถไฟปัตตาเวียใต้ เพื่อแยกความกำกวมจาก สถานีรถไฟปัตตาเวียเหนือ ต่อมาได้รับดำเนินงานโดยบริษัทเอกชนอีกแห่งหนึ่ง และย้ายตัวสถานีไปตั้งอยู่ด้านหลังศาลาว่าการหลังเก่า ต่อมาบริษัทสตาตส์สโปร์เวเคินได้เข้ามาดำเนินงานสถานีรถไฟปัตตาเวียใต้ใน ค.ศ. 1898 และสถานีรถไฟปัตตาเวียเหนือใน ค.ศ. 1913 ตามลำดับ
สถานีรถไฟปัตตาเวียใต้ปิดทำการชั่วคราวใน ค.ศ. 1923 และได้สร้างอาคารใหม่ขึ้นในช่วง ค.ศ. 1926–1929 โดยให้สถานีรถไฟปัตตาเวียเหนือรับรองขบวนรถไฟแทน อาคารสถานีใหม่ได้รับการออกแบบใน ค.ศ. 1927–1928 โดยสถาปนิกอัสเซิลแบคส์, ไคเซิลส์ และแฮ็ส จากบริษัทไอยาในปัตตาเวีย ระหว่างการสร้างใหม่ ได้ใช้วัสดุคอนกรีตจากบริษัทคอนกรีตดัตช์ ตัวอาคารสถานีแห่งใหม่ มีทางรถไฟ 12 ทาง ซึ่งกำหนดให้เป็นเส้นทางเชื่อมต่อระหว่างปัตตาเวียกับท่าเรือเบยเตินซอร์คและท่าเรือเมอรักซึ่งมีเรือข้ามฟากไปยังเกาะสุมาตรา ทำพิธีเปิดอาคารใหม่ในวันที่ 8 ตุลาคม ค.ศ. 1929 ส่วนสถานีรถไฟปัตตาเวียฝั่งเหนือได้ถูกยกเลิกและรื้อทิ้งเรียบร้อยแล้ว
ตัวอาคารสถานี

อาคารสถานีรถไฟจาการ์ตาโกตาออกแบบโดยฟรันส์ โยฮัน เลาเรินส์ ไคเซิลส์ สถาปนิกชาวดัตช์ (เกิดเมื่อวันที่ 8 กันยายน ค.ศ. 1882) เป็นการนำสถาปัตยกรรมแบบอลังการศิลป์ตะวันตก มาผนวกรวมกับสถาปัตยกรรมท้องถิ่น
สถานีรถไฟจาการ์ตาโกตาเป็นอาคาร 2 ชั้น ล้อมรอบด้วยถนน 3 สาย มีทางเข้าสถานีหลักด้านหน้า 1 ทาง และด้านข้างอีก 2 ทาง ทางเข้าและโถงอาคารมีหลังคารูปโค้ง โปร่งโล่ง ถ่ายเทอากาศได้สะดวก ผนังด้านในฉาบด้ายเซรามิกหยาบสีน้ำตาล ส่วนผนังด้านนอกฉาบด้วยปูนปลาสเตอร์สีเขียวเหลือง พื้นสถานีเป็นไม้สีเทาและเหลือง ส่วนพื้นชานชาลาเป็นไม้สักเหลือง สถานีรถไฟจาการ์ตาโกตามีชานชาลาทั้งหมด 6 แห่ง รองรับทางรถไฟทั้งหมด 12 ทาง
ขบวนรถที่ให้บริการ

มีให้บริการทั้งรถไฟระหว่างเมืองและรถไฟฟ้าชานเมือง
ขบวนรถที่ให้บริการ > รถไฟระหว่างเมือง

รถไฟ อาร์โกจาตี มุ่งหน้า สถานีรถไฟจีเรอบน (บางเที่ยวตั้งต้นทางที่สถานีรถไฟกัมบีร์)
รถไฟ อาร์โกปาราฮียางัน มุ่งหน้า สถานีรถไฟบันดุง (บางเที่ยวตั้งต้นทางที่สถานีรถไฟกัมบีร์)
รถไฟ กายาบารูมาลัมเซอลาตัน มุ่งหน้า สถานีรถไฟซูบารายากูเบ็ง
รถไฟ กูมารัง มุ่งหน้า สถานีรถไฟซูบารายาปาซาร์ตูรี
รถไฟ ปาตัซปูร์วาการ์ตา มุ่งหน้า สถานีรถไฟปูร์วาการ์ตา
รถไฟ เซอรายู มุ่งหน้า สถานีรถไฟโกรยา ผ่านทางสถานีรถไฟกียาราจนดง
รถไฟ เตอกัลอารุม มุ่งหน้า สถานีรถไฟเตอกัล
ขบวนรถที่ให้บริการ > รถไฟฟ้าชานเมือง

สายสีน้ำเงิน มุ่งหน้า สถานีรถไฟเบอกาซี
สายสีแดง มุ่งหน้า สถานีรถไฟเดปกและสถานีรถไฟโบโกร์
สายสีชมพู มุ่งหน้า สถานีรถไฟตันจุงปรียก
ดูเพิ่ม

สถานีรถไฟกัมบีร์
สถานีรถไฟปาซาร์เซอเน็น
การขนส่งระบบรางในประเทศอินโดนีเซีย
แหล่งข้อมูลอื่น

สถานีรถไฟจาการ์ตาโกตาใน ค.ศ. 1938
โถงภายในอาคารสถานี
ฮุน มานี

| ฮุน มานีป> ล |
| --- | --- |
ฮุน มานีในปี 2016

รองนายกรัฐมนตรีกัมพูชา
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  21 กุมภาพันธ์ 2024
นายกรัฐมนตรี: ฮุน มาแณต
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงโยธา
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  22 สิงหาคม 2023
นายกรัฐมนตรี: ฮุน มาแณต
ก่อนหน้า: Prum Sokha
รัฐสภากัมพูชา
ดำรงตำแหน่ง 23 กันยายน 2013 – 24 สิงหาคม 2023
เขตเลือกตั้ง: จังหวัดกำปงสปือ
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด:  (1982-11-27) 27 พฤศจิกายน ค.ศ. 1982 (41 ปี) พนมเปญ, สาธารณรัฐประชาชนกัมพูชา
เชื้อชาติ: เขมร
พรรคการเมือง: พรรคประชาชนกัมพูชา
คู่สมรส: ยิ้ม ชาย ลิน
บุตร: 3
บุพการี: ฮุนเซน   บุน รานี
ความสัมพันธ์: ฮุน มาแณต (พี่ชาย) ฮุน มานิต (น้องชาย) ยิ้ม ชายลี (พ่อตา)
ศิษย์เก่า: Hofstra University (BA) University of Melbourne (MA) National Defense University (MA)

ฮุน มานี PS (เขมร: ហ៊ុន ម៉ានី; เกิดเมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน ค.ศ. 1982) เป็นนักการเมืองจากชาวเขมร โดยเป็นบุตรคนที่ 5 ของนายกรัฐมนตรีสมเด็จอัครมหาเสนาบดีเดโช ฮุน เซน ปัจจุบัน ฮุน มานี เป็นสมาชิกรัฐสภากัมพูชา ผู้แทนราษฎรจากจังหวัดกำปงสปือ ตั้งแต่วันที่ 23 กันยายน ค.ศ. 2013 เป็นต้นมา