stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มายะ โยชิดะ
แหล่งข้อมูลอื่น

สถิติของ มายะ โยชิดะ ที่ Soccerbase
มายะ โยชิดะ – สถิติการลงแข่งจากสหพันธ์ฟุตบอลระหว่างประเทศ (FIFA) (ในภาษาอังกฤษ)
มายะ โยชิดะ ที่ National-Football-Teams.com
Maya Yoshida เก็บถาวร 2009-03-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at Nagoya Grampus official site (2009) (ญี่ปุ่น)
| ด ค กรายชื่อนักกีฬาทีมชาติญี่ปุ่น – ฟุตบอลโลก 2014 |
| --- | --- | --- |
|  1 คาวาชิมะ  2 อูจิดะ  3 ก. ซากาอิ  4 ฮนดะ  5 นากาโตโมะ  6 โมริชิเกะ  7 เอ็นโด  8 คิโยตาเกะ  9 โอกาซากิ  10 คางาวะ  11 คากิตานิ  12 นิชิกาวะ  13 โอกุโบะ  14 อาโอยามะ  15 คนโนะ  16 ยามางูจิ  17 ฮาเซเบะ (c)  18 โอซาโกะ  19 อิโนฮะ  20 ไซโต  21 ฮ. ซากาอิ  22 โยชิดะ  23 กนดะ  ผู้ฝึกสอน: ซักเกโรนี  |  1 คาวาชิมะ  2 อูจิดะ  3 ก. ซากาอิ  4 ฮนดะ  5 นากาโตโมะ  6 โมริชิเกะ  7 เอ็นโด  8 คิโยตาเกะ  9 โอกาซากิ  10 คางาวะ  11 คากิตานิ  12 นิชิกาวะ  13 โอกุโบะ  14 อาโอยามะ  15 คนโนะ  16 ยามางูจิ  17 ฮาเซเบะ (c)  18 โอซาโกะ  19 อิโนฮะ  20 ไซโต  21 ฮ. ซากาอิ  22 โยชิดะ  23 กนดะ  ผู้ฝึกสอน: ซักเกโรนี  |  |
| ด ค กรายชื่อนักกีฬาทีมชาติญี่ปุ่น – ฟุตบอลโลก 2018 |
| --- | --- | --- |
|  1 คาวาชิมะ  2 อูเอดะ  3 โชจิ  4 ฮนดะ  5 นากาโตโมะ  6 เอ็นโด  7 ชิบาซากิ  8 ฮารางูจิ  9 โอกาซากิ  10 คางาวะ  11 อูซามิ  12 ฮิงาชิงูจิ  13 มูโตะ  14 อินูอิ  15 โอซาโกะ  16 ยามางูจิ  17 ฮาเซเบะ (c)  18 โอชิมะ  19 เอช. ซากาอิ  20 มากิโนะ  21 จี. ซากาอิ  22 โยชิดะ  23 นากามูระ  ผู้ฝึกสอน: นิชิโนะ  |  1 คาวาชิมะ  2 อูเอดะ  3 โชจิ  4 ฮนดะ  5 นากาโตโมะ  6 เอ็นโด  7 ชิบาซากิ  8 ฮารางูจิ  9 โอกาซากิ  10 คางาวะ  11 อูซามิ  12 ฮิงาชิงูจิ  13 มูโตะ  14 อินูอิ  15 โอซาโกะ  16 ยามางูจิ  17 ฮาเซเบะ (c)  18 โอชิมะ  19 เอช. ซากาอิ  20 มากิโนะ  21 จี. ซากาอิ  22 โยชิดะ  23 นากามูระ  ผู้ฝึกสอน: นิชิโนะ  |  |
| ด ค กฟุตบอลชายทีมชาติญี่ปุ่น – อันดับที่สี่ โอลิมปิกฤดูร้อน 2020 |
| --- | --- | --- |
|  1 โอซาโกะ  2 ซากาอิ  3 นากายามะ  4 อิตากูระ  5 โยชิดะ (c)  6 เอ็นโด  7 คูโบะ  8 มิโยชิ  9 มาเอดะ  10 โดอัง  11 มิโตมะ  12 ทานิ  13 ฮาตาเตะ  14 โทมิยาซุ  15 ฮาชิโอกะ  16 โซมะ  17 ทานากะ  18 อูเอดะ  19 ฮายาชิ  20 มาจิดะ  21 เซโกะ  22 ซูซูกิ  ผู้ฝึกสอน: โมริยาซุ  |  1 โอซาโกะ  2 ซากาอิ  3 นากายามะ  4 อิตากูระ  5 โยชิดะ (c)  6 เอ็นโด  7 คูโบะ  8 มิโยชิ  9 มาเอดะ  10 โดอัง  11 มิโตมะ  12 ทานิ  13 ฮาตาเตะ  14 โทมิยาซุ  15 ฮาชิโอกะ  16 โซมะ  17 ทานากะ  18 อูเอดะ  19 ฮายาชิ  20 มาจิดะ  21 เซโกะ  22 ซูซูกิ  ผู้ฝึกสอน: โมริยาซุ  |  |
| ด ค กรายชื่อนักกีฬาทีมชาติญี่ปุ่น – ฟุตบอลโลก 2022 |
| --- | --- | --- |
|  1 คาวาชิมะ  2 ยามาเนะ  3 ทานิงูจิ  4 อิตากูระ  5 นางาโตโมะ  6 เอ็นโด  7 ชิบาซากิ  8 โดอัง  9 มิโตมะ  10 มินามิโนะ  11 คูโบะ  12 กนดะ  13 โมริตะ  14 เจ. อิโต  15 คามาดะ  16 โทมิยาซุ  17 ทานากะ  18 อาซาโนะ  19 ซากาอิ  20 มาจิโนะ  21 อูเอดะ  22 โยชิดะ (กัปตัน)  23 ชมิท  24 โซมะ  25 มาเอดะ  26 เอช. อิโต  ผู้ฝึกสอน: โมริยาซุ  |  1 คาวาชิมะ  2 ยามาเนะ  3 ทานิงูจิ  4 อิตากูระ  5 นางาโตโมะ  6 เอ็นโด  7 ชิบาซากิ  8 โดอัง  9 มิโตมะ  10 มินามิโนะ  11 คูโบะ  12 กนดะ  13 โมริตะ  14 เจ. อิโต  15 คามาดะ  16 โทมิยาซุ  17 ทานากะ  18 อาซาโนะ  19 ซากาอิ  20 มาจิโนะ  21 อูเอดะ  22 โยชิดะ (กัปตัน)  23 ชมิท  24 โซมะ  25 มาเอดะ  26 เอช. อิโต  ผู้ฝึกสอน: โมริยาซุ  |  |
มาโกโตะ ฮาเซเบะ

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 ฮาเซเบะขณะเล่นให้กับทีมชาติญี่ปุ่นในฟุตบอลโลก 2018
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  มาโกโตะ ฮาเซเบะ
วันเกิด:  18 มกราคม พ.ศ. 2527 (40 ปี)
สถานที่เกิด:  ฟูจิเอดะ จังหวัดชิซูโอกะ ประเทศญี่ปุ่น
ส่วนสูง:  1.80 m (5 ft 11 in)
ตำแหน่ง:  กองกลางตัวรับ
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  ไอน์ทรัคท์ แฟรค์เฟิร์ท
หมายเลข:  20
สโมสรเยาวชน
1999–2001:  โรงเรียนฟูจิเอดะฮิงาชิ
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2002–2007 |  อูราวะ เรดไดมอนส์ |  149 |  (12) |
| 2008–2013 |  เฟาเอ็ฟเอ็ล ว็อลฟส์บวร์ค |  135 |  (5) |
| 2013–2014 |  แอร์สเทอ เอ็ฟเซ เนือร์นแบร์ค |  14 |  (0) |
| 2014– |  ไอน์ทรัคท์ฟรังค์ฟวร์ท |  209 |  (2) |
ทีมชาติ‡
| 2006–2018 |  ญี่ปุ่น |  114 |  (2) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2022 (UTC) ‡ ข้อมูลการลงเล่นและประตูให้แก่ทีมชาติล่าสุด ณ วันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2561 (UTC)
มาโกโตะ ฮาเซเบะ (ญี่ปุ่น: 長谷部 誠) เป็นนักฟุตบอลชาวญี่ปุ่น ผู้ซึ่งเล่นในตำแหน่งกองกลางตัวรับให้กับไอน์ทรัคท์ฟรังค์ฟวร์ทและทีมชาติญี่ปุ่น โดยเขาเคยเป็นกัปตันทีมชาติญี่ปุ่น
ระดับสโมสร > อูราวะเรดไดมอนส์

หลังจากที่จบการศึกษาจากโรงเรียนฟูจิเอดะฮิงาชิในปี พ.ศ. 2545 เขาเข้าร่วมกับสโมสรอูราวะ เรดไดมอนส์ และกลายเป็นตัวจริงของสโมสรในช่วงฤดูกาล 2003 ในปี พ.ศ. 2547 เขาได้รับรางวัลผู้เล่นดีเด่นประจำเจลีกคัพ และถูกเลือกให้เป็นผู้เล่นในทีมแห่งปีเจลีก เขายังเป็นผู้เล่นยอดเยี่ยมแห่งปีของแฟนคลับอูราวะ ในฤดูกาลเดียวกัน
เดือนตุลาคม พ.ศ. 2550 มีรายงานว่าสโมสรฟุตบอลซีเอนา จากเซเรียอา กำลังพยายามเซ็นสัญญากับเขาในเดือนมกราคมที่จะถึงนี้
ระดับสโมสร > เฟาเอ็ฟเอ็ล ว็อลฟส์บวร์ค

ถึงกระนั้น เขาได้เซ็นสัญญากับเฟาเอ็ฟเอ็ล ว็อลฟส์บวร์ค สโมสรฟุตบอลจากบุนเดิสลีกา ทำให้เขากลายเป็นผู้เล่นชาวญี่ปุ่นคนแรกที่เซ็นสัญญากับสโมสร ในปี พ.ศ. 2552 เขากลายเป็นผู้เล่นชาวญี่ปุ่นคนที่สองที่ชนะเลิศบุนเดิสลีกา
ในวันที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2553 ว็อลฟส์บวร์คประกาศว่าได้ต่อสัญญากับฮาเซเบะออกไปจนถึงปี พ.ศ. 2555
ในวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2554 ฮาเซเบะได้ลงเล่นในเก้านาทีสุดท้ายในนัดที่พบกับเทเอ็สเก 1899 ฮ็อฟเฟินไฮม์ ซึ่งนัดนั้นว็อลฟส์บวร์คแพ้ไป 3–1 และในวันที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2554 เขาลงเล่นเป็นนัดที่ 100 ในบุนเดิสลีกา ในนัดที่พบกับแอร์สเทอ เอ็ฟเอ็สเฟา ไมนทซ์ 05
ระดับสโมสร > แอร์สเทอ เอ็ฟเซ เนือร์นแบร์ค

ในวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2556 ฮาเซเบะเซ็นสัญญากับสโมสรแอร์สเทอ เอ็ฟเซ เนือร์นแบร์ค เป็นระยะเวลา 2 ปี หลังจากที่ลงเล่นให้กับว็อลฟส์บวร์ค 135 นัดและทำประตูไป 5 ประตู
ระดับสโมสร > ไอน์ทรัคท์ฟรังค์ฟวร์ท

ในวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2557 ฮาเซเบะเซ็นสัญญากับสโมสรไอน์ทรัคท์ฟรังค์ฟวร์ท เป็นระยะเวลา 2 ปี
มาริโอปาร์ตี 7

วิดีโอเกม ค.ศ. 2005
| มาริโอปาร์ตี 7 |
| --- | --- |
งานศิลปะกล่องเวอร์ชันอเมริกาเหนือ
ผู้พัฒนา: ฮัดสันซอฟต์
ผู้จัดจำหน่าย: นินเท็นโด
กำกับ: ชูอิจิโร นิชิยะ
อำนวยการผลิต: ฮิโรชิ ซาโต
แต่งเพลง: ฮิโรโนบุ ยาฮาตะ ชินยะ โอโตเงะ
ชุด: มาริโอปาร์ตี
เครื่องเล่น: เกมคิวบ์
วางจำหน่าย: อเมริกาเหนือ: 7 พฤศจิกายน ค.ศ. 2005 ญี่ปุ่น: 10 พฤศจิกายน ค.ศ. 2005 สหราชอาณาจักร: 27 มกราคม ค.ศ. 2006 ยุโรป: 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2006 ออสตราเลเซีย: 8 มิถุนายน ค.ศ. 2006
แนว: ปาร์ตี
รูปแบบ: ผู้เล่นเดี่ยว, หลายผู้เล่น
มาริโอปาร์ตี 7 (ญี่ปุ่น: マリオパーティ7; อังกฤษ: Mario Party 7) เป็นวิดีโอเกมปาร์ตีที่พัฒนาโดยบริษัทฮัดสันซอฟต์ และเผยแพร่โดยบริษัทนินเท็นโดสำหรับเกมคิวบ์ โดยเป็นภาคหลักที่เจ็ดในซีรีส์มาริโอปาร์ตี ซึ่งเปิดตัวครั้งแรกในทวีปอเมริกาเหนือและประเทศญี่ปุ่นเมื่อเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2005, ในทวีปยุโรปเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2006 และในประเทศออสเตรเลียเมื่อเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2006 เกมนี้ใช้ประโยชน์จากอุปกรณ์ต่อพ่วงไมโครโฟนที่นำมาใช้ในมาริโอปาร์ตี 6 และมีตัวละครสิบสองตัว รวมทั้งตัวละครที่ปลดล็อกได้ใหม่สองตัว ได้แก่ บิรโด และดรายโบนส์ ส่วนกุปปะคิดถูกละเว้นให้เป็นตัวละครที่สามารถเล่นได้ หลังจากเล่นได้ในสองภาคก่อนหน้านี้
ทั้งนี้ มาริโอปาร์ตี 7 เป็นเกมที่สี่และเป็นเกมสุดท้ายในซีรีส์ที่วางจำหน่ายสำหรับเกมคิวบ์ แล้วตามมาด้วยมาริโอปาร์ตี 8 สำหรับเครื่องวีในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2007
รูปแบบการเล่น

เป้าหมายของมาริโอปาร์ตี 7 คือการรวบรวมดาว ทว่าแต่ละกระดานต้องการในวิธีที่ต่างกัน นับเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เปิดตัวครั้งแรกของซีรีส์ใน ค.ศ. 1998 ผู้เล่นแปดคนสามารถเข้าร่วมปาร์ตีครูซ หรือเดอลุกซ์ครูซ (ผู้เล่น 8 คนเทียบเท่ากับมินิเกมครูซ) ผู้เล่นจะได้รับการแบ่งออกเป็นสองทีมและต้องใช้คอนโทรลเลอร์ร่วมกัน โดยผู้เล่นคนแรกจะใช้ปุ่มแอล และคอนโทรลสติกในมินิเกม ในขณะที่ผู้เล่นคนที่สองใช้ปุ่มอาร์ และซี-สติก
แม้ว่าโหมดสำหรับผู้เล่นเดี่ยวจะไม่ใช่เรื่องใหม่สำหรับซีรีส์มาริโอปาร์ตี แต่ภาคนี้แตกต่างจากหกภาคก่อนอย่างมาก ผู้เล่นคนหนึ่งแข่งขันกับอีกคนหนึ่ง (ไม่ว่าจะควบคุมด้วยคอมพิวเตอร์หรือเล่นโดยมนุษย์) โดยพยายามบรรลุวัตถุประสงค์ที่ตั้งไว้บนแผนที่กระดานก่อนที่อีกคนจะทำได้ ภารกิจมีตั้งแต่การรวบรวมดาวตามจำนวนที่กำหนดไปจนถึงการมีจำนวนเหรียญที่กำหนดไว้ในช่องว่าง สามารถเซฟช่องตัวละครต่าง ๆ ที่มีวลีต่างกันได้ถึงสิบช่อง เมื่อผู้เล่นเสร็จครบทั้งหกกระดานแล้ว พวกเขาจะได้รับการเพิ่มไปยังส่วนการจัดอันดับ ซึ่งจะแสดงผู้เล่นที่ใช้เทิร์นน้อยที่สุดเพื่อทำให้เสร็จ
มี 88 เกมในมาริโอปาร์ตี 7 นับเป็นอีกครั้งที่ไม่มีมินิเกมจากภาคก่อนปรากฏ โดยมินิเกมมีเก้ารูปแบบในเกมนี้ ได้แก่ ผู้เล่น 4 คน, 1 ต่อ 3, 2 ต่อ 2, แบตเทิล (ประจัญบาน), ดูเอล (การต่อสู้กันตัวต่อตัว), ผู้เล่น 8 คน, ดองกีคอง, บาวเซอร์ และแรร์ ทั้งนี้ สำหรับผู้เล่น 4 คน และ 1 ต่อ 3 มีมินิเกมเพิ่มเติมห้าเกมที่สามารถเล่นด้วยไมโครโฟน ส่วนในมินิเกมของผู้เล่น 8 คน ผู้เล่นคนหนึ่งใช้คอนโทรลสติกกับปุ่มแอล และผู้เล่นอีกคนใช้ซี-สติก กับปุ่มอาร์ การควบคุมมินิเกมดังกล่าวมีตั้งแต่การกดปุ่มซ้ำ ๆ จนถึงการใช้ก้านควบคุมและหลายปุ่ม นอกจากนี้ มีมินิเกมพิเศษที่ผู้เล่นต้องซื้อในเกมเพื่อปลดล็อก
อีกหนึ่งเกมใหม่ที่เพิ่มเข้ามาคือ "บาวเซอร์ไทม์!" ซึ่งนี่เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทุก ๆ ห้าเทิร์นในระหว่างการแข่งปาร์ตีครูซ หลังจากแต่ละมินิเกม มิเตอร์บนหน้าจอจะเพิ่มขึ้น 20 เปอร์เซ็นต์ และเมื่อมิเตอร์เต็ม บาวเซอร์จะปรากฏขึ้นและขัดขวางผู้เล่นโดยขึ้นอยู่กับกระดานที่ตัวละครกำลังเล่นอยู่ โดยตามกระดานนี้ บาวเซอร์อาจทำลายสะพาน, แย่งดาวจากผู้เล่น หรือเปลี่ยนตำแหน่งดาว ในเกือบทุกกระดานในบางครั้ง บาวเซอร์อาจถ่ายรูปเป็น "ที่ระลึก" ของวันหยุด และนำเหรียญของผู้เล่นไป ส่วนในเวลาอื่น ๆ มันอาจเปิดร้านขายของที่ขายสินค้าไร้ประโยชน์และราคาแพงแก่ผู้เล่น ซึ่งกุปปะคิดก็เอาไป ทั้งนี้ "บาวเซอร์ไทม์!" อาจเกิดขึ้นเพียงครั้งเดียวหรือมากถึงเก้าครั้ง โดยอยู่กับจำนวนเทิร์นที่เล่น
นี่เป็นเกมแรกในซีรีส์มาริโอปาร์ตีที่ยกเลิกความสามารถในการเล่นอัตโนมัติในโหมดปาร์ตี (ซึ่งผู้เล่นทุกคนสามารถตั้งค่าเป็นปัญญาประดิษฐ์ด้วยตนเอง ซึ่งจะทำให้เกมสามารถ "เล่นเอง" ได้โดยไม่ต้องใช้มนุษย์) และเกมนี้จะไม่อนุญาตให้มีผู้เล่นที่เป็นมนุษย์น้อยกว่าหนึ่งคนตลอดเวลา เว้นแต่จะใช้รหัส
โครงเรื่อง

โทดส์เวิร์ธได้เชิญมาริโอและเพื่อน ๆ ของเขาไปล่องเรือสำราญสุดหรูรอบโลกเนื่องจากการทำงานหนักสารพัน อย่างไรก็ตาม บาวเซอร์ไม่ได้รับเชิญ ด้วยความโกรธแค้นที่ถูกละเลย ราชากุปปะจึงสาบานว่าจะแก้แค้น เมื่อเรือสำราญมาถึงที่หมายแรก ผู้โดยสารพบว่าบาวเซอร์ได้เปลี่ยนสวรรค์แห่งการพักผ่อนของพวกเขาให้กลายเป็นสถานที่ที่บ้าบอซึ่งเต็มไปด้วยความเครียด มาริโอจึงพยายามเก็บดาวให้ได้มากที่สุดเพื่อยุติเรื่องนี้
การตอบรับ

เกมดังกล่าวได้รับการวิจารณ์แบบ "ผสม" ตามเว็บไซต์รวบรวมบทวิจารณ์ เมทาคริติก ส่วนในประเทศญี่ปุ่น นิตยสารแฟมิซือให้แปดคะแนนสองอัน และเจ็ดคะแนนสองอัน รวมเป็น 30 คะแนนจาก 40 คะแนน ขณะที่เว็บไซต์ไอจีเอ็นให้คะแนนเกมนี้ที่ 7 คะแนนเต็ม 10 โดยระบุว่าเป็น "ปาร์ตีนิทรา" เท่านั้น
ทั้งนี้ เกมดังกล่าวมียอดจำหน่าย 1.86 ล้านชุดทั่วโลก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
มาริโอปาร์ตี 7 ที่ MobyGames
| ด ค กชุดเกม มาริโอปาร์ตี |
| --- | --- |
คอนโซล:  มาริโอปาร์ตี  2  3  4  5  6  7  8  9  10  ซูเปอร์  ซูเปอร์สตาร์ 
พกพา:  แอดเวนซ์  ดีเอส  ไอแลนด์ทัวร์  สตาร์รัช  เดอะท็อป 100 
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  ฝรั่งเศส  BnF data 
เกมดังกล่าวมีมินิเกมแปดผู้เล่น โดยแปดคนสามารถแข่งขันกันในสี่ทีม ทีมละสองคน ส่วนมินิเกมในภาพคือ "กรินแอนด์บาร์อิต"
มิไรโทวะและโซเมตี

มิไรโทวะ (ญี่ปุ่น: ミライトワ; อักษรโรมัน: Miraitowa) เป็นมาสคอตอย่างเป็นทางการของโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 และ โซเมตี (ญี่ปุ่น: ソメイティ; อักษรโรมัน: Someity) เป็นมาสคอตอย่างเป็นทางการของพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020 การแข่งขันทั้งสองมีกำหนดจะจัดขึ้นที่กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ในปี พ.ศ. 2564 การออกแบบลายตาหมากรุกบนมาสคอตทั้งสองได้รับแรงบันดาลใจจากสัญลักษณ์ทางการของโตเกียว 2020 ในขณะที่การออกแบบสีชมพูของโซเมตีได้รับแรงบันดาลใจจากดอกซากุระ ตัวละครทั้งสองตัวมีพลังพิเศษมากมาย เช่น เทเลพอร์ต
สร้างโดยศิลปินชาวญี่ปุ่น เรียว ทานิกูชิ มาสคอตได้รับการคัดเลือกจากขั้นตอนการแข่งขันซึ่งจัดขึ้นในปลายปี พ.ศ. 2560 และต้นปี พ.ศ. 2561 มีการส่งแบบของผู้เข้าประกวดทั้งหมด 2,042 แบบไปยังคณะกรรมการจัดการแข่งขันโตเกียว 2020 ซึ่งจากนั้นเลือกการออกแบบมาสคอตที่ไม่มีชื่อสามคู่จากชุดที่จะนำเสนอให้กับนักเรียนระดับประถมศึกษาของญี่ปุ่นเพื่อการตัดสินใจขั้นสุดท้าย ประกาศผลการคัดเลือกเมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561 และมาสคอตได้รับการตั้งชื่อเมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2561 มิไรโทวะได้รับการตั้งชื่อตามคำภาษาญี่ปุ่นหมายถึง "อนาคต" (未来, mirai) และ "นิรันดร" (永久, towa) และโซเมตีตั้งชื่อตาม โซไมโยชิโนะ (someiyoshino) ซึ่งเป็นชนิดของดอกซากุระ ชื่อของโซเมตียังสะท้อนวลีภาษาอังกฤษว่า "so mighty" แปลว่า "มีพลังมาก" มาสคอตเหล่านี้คาดว่าจะช่วยจัดหาเงินทุนให้กับโตเกียวเกมส์ผ่านข้อตกลงการขายสินค้าและใบอนุญาต
ดูเพิ่ม

โอลิมปิกฤดูร้อน 2020
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ – มิไรโทวะ (อังกฤษ)
เว็บไซต์ทางการ – โซเมตี (อังกฤษ)
มิดไนต์เลิฟเวอร์

มิดไนต์เลิฟเวอร์ (อังกฤษ: Midnight Lover ญี่ปุ่น: ミッドナイト・ラヴァー) เป็นอัลบั้มชุดที่สอง ของ ที-สแควร์ ออกวางแผงในปี พ.ศ. 2522 หลังจากอัลบั้มชุดแรก เพียงสามเดือน
รายละเอียดอัลบั้ม

หลังจากอัลบั้มชุดแรกวางขายไปสามเดือน ทางวงก็ได้ทำอัลบั้มชุดใหม่ออกมา โดยยังคงเดิมคอนเซ็ปท์ทางวงอย่างครบถ้วน ผลงานการแต่งเพลงยังคงเป็นหน้าที่ของ อันโดะ เช่นเคย เพียงแต่คราวนี้ มิยางิ จุนโกะ ได้แต่งเพลง Take The Long Road ซึ่งถือว่าเป็นเพลงที่ดุเดือดที่สุดของวงเลยทีเดียว อัลบั้มชุดนี้ เป็นอัลบั้มสุดท้ายที่ ยูจิ มิคุริยะ กีต้าร์คนที่สองของวง อยู่เป็นสมาชิกของวง และอัลบั้มชุดนี้ ชิโร่ ซางิสึ ก็ได้ลดบทบาทตนเองเป็น สมาชิกเสริม (Support Member)
รายชื่อเพลง

LICKIN' IT
WRAPPED AROUND YOUR SOUL
SHOW DANCE
TAKE THE LONG ROAD
MIDNIGHT LOVER
THIS SONG
สมาชิกวง

. มาซาฮิโระ อันโดะ - หัวหน้าวง, กีต้าร์
. ทาเคชิ อิโต้ - แซ็กโซโฟน, ฟลุ้ต
. มิยางิ จุนโกะ - เปียโน, ร้องประสาน
. ยูจิ นากามุระ - เบส
. ยูจิ มิคุริยะ - กีต้าร์
. คิโยฮิโกะ เซมบ้า - เพอร์คัสชั่น
. ไมเคิ่ล เซจิ คาวาอิ - กลอง, ร้องประสาน
. ชิโร่ ซางิสึ - คียบอร์ด (สมาชิกเสริม)
แหล่งข้อมูลอื่น

Sony Music Shop『Midnight Lover』CD
มิยาโกะ มัตสึโมโตะ

| มิยาโกะ มัตสึโมโตะ |
| --- | --- |
เกิด: โอนาจิ  (1985-04-11) 11 เมษายน ค.ศ. 1985 (39 ปี) 
| มิยาโกะ มัตสึโมโตะ |
| --- | --- |
เกิด:  (1985-04-11) 11 เมษายน ค.ศ. 1985 (39 ปี) โอนาจิ
อาชีพ: นักแสดง, นางแบบ, นักมวยปล้ำอาชีพ
มิยาโกะ มัตสึโมโตะ (ญี่ปุ่น: 松本都; อังกฤษ: Miyako Matsumoto) เจ้าของฉายา แดนซิงควีน เกิดวันที่ 11 เมษายน ค.ศ. 1985 ที่โตเกียว เป็นทั้งนักแสดง, นางแบบ และนักมวยปล้ำอาชีพชาวญี่ปุ่น สำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยนิฮง ในสาขาศิลปะการแสดง และได้หันเข้าสู่การเป็นนักมวยปล้ำอาชีพในเวลาต่อมา โดยมีเอมิ ซากุระ ซึ่งเป็นนักมวยปล้ำที่มีชื่อเสียงเป็นผู้ฝึกสอน โดยมิยาโกะ มัตสึโมโตะ ได้ใช้เวลาฝึกฝนอย่างหนักนาน 4 เดือน ก่อนที่เธอจะสามารถชนะชิอิ โทมิยะ ซึ่งนับเป็นชัยชนะครั้งแรกของเธอ ปัจจุบัน เธอเป็นตัวแทนขององค์กรกาเคโนะฟูชิโปรเรสต์ลิง
ประวัติ

แม้ว่าในเบื้องต้น ผลงานด้านมวยปล้ำอาชีพของเธออาจยังไม่โดดเด่นเท่าใดนัก แต่กระแสความนิยมของเธอกลับเพิ่มมากขึ้นจากผลงานด้านอื่น ทั้งทางด้านพิธีกร, การแสดง รวมถึงงานประกวดคอสเพลย์ นอกจากนี้ เธอยังได้ร่วมแสดงในภาพยนตร์ชุด 3 เคาน์ โดยมีฮิการุ ชิดะ ร่วมแสดง
ส่วนในด้านการแข่งขันมวยปล้ำของเธอนั้น เธอมีจุดเด่นที่การเต้นระบำที่สร้างความสนุกสนานให้กับผู้ชม หลังจากนั้น เธอได้ผลักดันตนเองมาเป็นนักมวยปล้ำชั้นนำของไอซ์ริบบอนในระดับทริปเปิลคราวน์ โดยสามารถคว้าเข็มขัดทุกเส้นที่มีอยู่ในค่ายมาครองได้สำเร็จ
ปัจจุบัน เธอร่วมแข่งขันในรายการไอซ์ริบบอนอย่างต่อเนื่อง รวมถึงเข้าร่วมแข่งขันกับค่ายอื่นมากขึ้น ซึ่งเธอได้พัฒนาฝีมือของเธออย่างเห็นได้ชัด
รายการแข่งขัน

ไอซ์ริบบอน (ค.ศ. 2008 – 25 พฤษภาคม ค.ศ. 2011)
กาเคโนะฟูชิโปรเรสต์ (ค.ศ. 2011 – ปัจจุบัน)
ผลงาน > ซีดี

อีสุกะคิทโตะ มัสเคิลวีนัส (5 พฤศจิกายน ค.ศ. 2008)
แหล่งข้อมูลอื่น

มิยาโกะ มัตสึโมโตะ ที่เอกซ์ (ทวิตเตอร์)
Ice Ribbon Introduction : Miyako Matsumoto “The Cutest Wrestler in the world” (ไทย)
松本　都オフィシャルブログ｢Miyacoco in Wonderland☆powered by Ameba｣
アイスリボンオフィシャルホームページ・選手紹介 เก็บถาวร 2010-07-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ยาซูโนริ คาโต

ตัวละครในบันเทิงคดีชาวญี่ปุ่น
| ยาซูโนริ คาโต |
| --- | --- |
คาโตที่แสดงโดยคีวซากุ ชิมาดะ ในการดัดแปลงของเทโตะโมโนกาตาริเมื่อ ค.ศ. 1988
ปรากฏครั้งแรก: เทโตะโมโนกาตาริ เล่ม 1 (ค.ศ. 1985) (คาโดกาวะโชเต็ง)
ปรากฏครั้งสุดท้าย: เดอะเกรตโยไกวอร์ (ค.ศ. 2005) (คาโดกาวะโชเต็ง)
สร้างโดย: ฮิโรชิ อารามาตะ
แสดงโดย: คีวซากุ ชิมาดะ (โตเกียว: เดอะลาสต์เมกาโลโพลิส, โตเกียว: เดอะลาสต์วอร์, ดูมด์เมกาโลโพลิส) คาซูฮิโกะ นิชิมูระ (เทโตะโมโนกาตาริไกเด็ง) เอ็ตสึชิ โทโยกาวะ (เดอะเกรตโยไกวอร์) เจฟ วิงก์เลส (ดูมด์เมกาโลโพลิส)
ยาซูโนริ คาโต (ญี่ปุ่น: 加藤保憲; อักษรโรมัน: Yasunori Katō) ตัวละครในบันเทิงคดี ซึ่งเป็นตัวเอก ของซีรีส์จินตนิมิตอิงประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นเรื่องเทโตะโมโนกาตาริ ซึ่งสร้างโดยฮิโรชิ อารามาตะ เขาปรากฏตัวครั้งแรกในนิตยสารบันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์ฉบับ ค.ศ. 1983 ที่ตีพิมพ์โดย สำนักพิมพ์คาโดกาวะโชเต็ง แต่ได้รับความสนใจอย่างกว้างขวางมากขึ้นด้วยผลงานตีพิมพ์ที่ต่อเนื่อง ตลอดจนการเปิดตัวภาพยนตร์ของเขา รวมถึงได้รับการอ้างอิงบ่อยครั้งในวัฒนธรรมประชานิยมของญี่ปุ่น ตัวละครของเขามักเกี่ยวข้องกับรหัสยลัทธิองเมียวเนื่องจากเทโตะโมโนกาตาริเป็นหนึ่งในนวนิยายเรื่องแรก ๆ ที่เผยแพร่ศิลปะในบันเทิงคดีญี่ปุ่นสมัยใหม่
ในภาษาญี่ปุ่น เขามักถูกอ้างถึงด้วยคำนำหน้าคือ "มาจิง" (魔人, Majin, มนุษย์ปีศาจ) เนื่องจากความสามารถเหนือมนุษย์ที่เหลือเชื่อ และแทบจะเป็นอมตะ
ประวัติ

คาโตเป็นบุคคลรูปแบบเมลมอธเดอะวันเดอเรอร์เหนือธรรมชาติที่มีอดีตอันลึกลับ มีการพรรณนาว่าเขาเป็นโอนิที่เกิดจากความแค้น 2,000 ปีของประวัติศาสตร์ที่ซ่อนเร้นของญี่ปุ่น ในฐานะคู่ต่อสู้ของเขา ยาซูมาซะ ฮิราอิ ผู้เป็นทายาทอย่างเป็นทางการของอาเบะ โนะ เซเม ในตำนาน และเป็นผู้นำขององเมียวจิที่แท้จริงซึ่งรับใช้จักรพรรดิญี่ปุ่น โดยอธิบายว่า:
จากมุมมองขององเมียวโดสายสึชิมิกาโด โอนิเป็นมารโปร่งแสงที่องเมียวจิจัดการ ซึ่งคำว่าโอนิหมายถึงชนพื้นเมืองแห่งน้ำหรือภูเขา โดยอาจเป็นทายาทของคนจีน, เกาหลี หรือญี่ปุ่นที่แปลงสัญชาติแล้วไม่ได้เทิดทูนราชสำนัก...และเขา [คาโต] เป็นทายาทของผู้ที่กบฏต่อราชสำนักในสมัยโบราณ คาโตคือจอมวายร้ายที่สืบสานความแค้นและความนอกรีตจากพวกนั้น และจะเป็นอันตรายต่อราชวงศ์ญี่ปุ่นอย่างไม่ขาดสาย ซึ่งเขาอาจจะไม่ใช่ประชากรชาวญี่ปุ่น
อย่างไรก็ตาม คาโตยังเป็นหมอผีที่ทรงพลังเช่นกัน เขาเป็นองเมียวจิผู้ใช้โอนิ  ต่อมาในนวนิยายเรื่องนี้ บ้านเกิดของเขาถูกกำหนดให้เป็นหมู่บ้านรีวจิน จังหวัดวากายามะ และมีความสัมพันธ์กันระหว่างเชื้อสายของเขากับตระกูลของอาเบะ โนะ เซเม ความหมายก็คือบรรพบุรุษของคาโตเป็นคนนอกรีตที่ฝึกเวทมนตร์องเมียวโดนอกรัฐบาลที่จัดตั้งขึ้น
ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 เขาสมัครเป็นทหารในกองทัพบกจักรวรรดิญี่ปุ่นภายใต้ลักษณะท่าทางของทหารญี่ปุ่น และก้าวขึ้นสู่ยศร้อยโท
ในเทโตะโมโนกาตาริ คาโตเปิดเผยความตั้งใจที่แท้จริงของเขาที่จะทำลายโตเกียวด้วยทุกวิถีทางที่เป็นไปได้เพื่อทำลายจักรวรรดิญี่ปุ่น เขาร่วมมือกับกลุ่มกดขี่ต่อต้านญี่ปุ่นใต้ดินของจีนและเกาหลี (อย่างเช่นการปฏิวัติของชาวบ้านลัทธิทงฮัก) และยังคงทำงานอยู่เบื้องหลังช่วงเวลาต่าง ๆ ของประวัติศาสตร์คริสต์ศตวรรษที่ 20 เพื่อก่อให้เกิดภัยพิบัติเหนือธรรมชาติซึ่งจะทำให้ญี่ปุ่นอ่อนแอลง เป้าหมายแรกของเขาคือการปลุกวิญญาณที่หลับใหลของไทระ โนะ มาซากาโดะ เพื่อช่วยเขาทำลายประเทศ อย่างไรก็ตาม แผนการของเขาแตกแขนงออกเป็นดินแดนฮวงจุ้ย สร้างความทรมานให้แก่มังกรนภาและปฐพีจนทำให้เกิดแผ่นดินไหวและภัยพิบัติทางธรรมชาติอื่น ๆ ทว่า ใน ค.ศ. 1927 ความพยายามของเขาถูกทำลายลงชั่วคราวโดยมิโกะและนักบวชหญิงผู้ทรงพลังแห่งมาซากาโดะ ผู้มีนามว่าเคโกะ ทัตสึมิยะ
มูลนิธิศูนย์ความร่วมมือระหว่างประเทศญี่ปุ่น

มูลนิธิศูนย์ความร่วมมือระหว่างประเทศญี่ปุ่น (ญี่ปุ่น: 一般財団法人日本国際協力センター, ฮิรางานะ: にほんこくさいきょうりょくセンター; อังกฤษ: Japan International Cooperation Center, JICE) เป็นมูลนิธิที่ดำเนินโครงการความร่วมมือระหว่างญี่ปุ่นกับประเทศต่าง ๆ ตั้งอยู่ในเขตชิบุยะ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
ภาพรวม

JICE ก่อตั้งขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1977 เพื่อส่งเสริมความร่วมมือระหว่างประเทศในญี่ปุ่น มีสำนักงานใหญตั้งอยู่ที่ 8-14-24 Nishi-Shinjuku มีพนักงานราว 300 คนและงบประมาณต่อปี 7.8 พันล้านเยน (2019) มีสำนักงานภูมิภาค 5 แห่งในญี่ปุ่นที่ฮกไกโด, โทโฮะกุ, ชูบุ, คันไซ และคีวชู มีสำนักงานต่างประเทศใน 14 ประเทศทั่วโลก
มีพันธะกิจหลักในการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นประเทศกำลังพัฒนา JICE มีบทบาทในการประสานงานให้เกิดความร่วมมือระหว่างผู้เชี่ยวชาญและองค์กรเฉพาะทางที่มีความโดดเด่นในประเทศญี่ปุ่นเพื่อแก้ไขปัญหาในต่างประเทศ
โครงการหลักประกอบไปด้วยการอบรม การต้อนรับนักเรียนต่างชาติ และโครงการแลกเปลี่ยนต่างประเทศ ซึ่งเป็นโครงการขององค์การของรัฐบาลญี่ปุ่น องค์กรผู้บริจาค องค์การระหว่างประเทศ และรัฐบาลต่างประเทศ
ดูเพิ่ม

องค์การความร่วมมือระหว่างประเทศแห่งญี่ปุ่น (JICA)
แหล่งข้อมูลอื่น

Japan International Cooperation Center เก็บถาวร 8 กรกฎาคม 2007 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
รายการองค์กรที่เกี่ยวข้องกับกระทรวงการต่างประเทศของญี่ปุ่น
มิโฮะ มิยาฮาระ

นักคาราเต้ชาวญี่ปุ่น
มิโฮะ มิยาฮาระ (ญี่ปุ่น: 宮原美穂; อักษรโรมัน: Miho Miyahara; 3 กันยายน ค.ศ. 1996 – ) เป็นนักคาราเต้ชาวญี่ปุ่น เธอได้เป็นแชมป์ในรายการคูมิเตะหญิงรุ่นน้ำหนัก 50 กก. ของการแข่งคาราเต้ชิงแชมป์โลก 2018 และคาราเต้ชิงแชมป์เอเชีย 2018
นอกจากนี้ เธอได้รับการกำหนดเป็นตัวแทนประเทศญี่ปุ่น ในการแข่งโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 ที่โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ของกีฬาคาราเต้
อาชีพ

เธอได้รับรางวัลเหรียญเงินในรายการ 50 กก. หญิง ของการแข่งคาราเต้ชิงแชมป์โลก 2016 ซึ่งจัดขึ้นที่ลินซ์ ประเทศออสเตรีย
ส่วนในปี ค.ศ. 2017 เธอได้รับรางวัลเหรียญเงินในรายการคูมิเตะหญิง 50 กก. ของการแข่งเวิลด์เกมส์ 2017 ที่วรอตสวัฟ ประเทศโปแลนด์ โดยในรอบชิงชนะเลิศ เธอเป็นฝ่ายแพ้อาแล็กซ็องดรา เรคเคีย จากประเทศฝรั่งเศส
ในการแข่งคาราเต้ชิงแชมป์เอเชีย 2018 ซึ่งจัดขึ้นที่อัมมาน ประเทศจอร์แดน เธอได้รับรางวัลเหรียญทองจากรายการคูมิเตะหญิงรุ่นน้ำหนัก 50 กก. ไม่กี่วันต่อมา เธอได้รับรางวัลเหรียญทองในรายการคูมิเตะหญิงรุ่นน้ำหนัก 50 กก. ของการแข่งคาราเต้ชิงแชมป์มหาวิทยาลัยโลก 2018 ซึ่งจัดขึ้นที่โคเบะ ประเทศญี่ปุ่น หนึ่งเดือนต่อมา เธอได้รับหนึ่งในเหรียญทองแดงในรายการคูมิเตะหญิงรุ่นน้ำหนัก 50 กก. ของการแข่งคาราเต้ในเอเชียนเกมส์ 2018 ซึ่งจัดขึ้นที่จาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย
ในการแข่งคาราเต้ชิงแชมป์เอเชีย 2019 ซึ่งจัดขึ้นที่ทาชเคนต์ ประเทศอุซเบกิสถาน เธอได้รับรางวัลเหรียญเงินจากรายการคูมิเตะหญิงรุ่นน้ำหนัก 50 กก. โดยในรอบชิงชนะเลิศ เธอเป็นฝ่ายแพ้บาครีนีโซ บาเบวา จากประเทศอุซเบกิสถาน
ความสำเร็จ

| ค> ศ. | การแข่ง | สถานที่ | อันดับ | อีเวนต์ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2016 | ชิงแชมป์โลก | ลินซ์ ประเทศออสเตรีย | 2 | คูมิเตะ 50 กก. |
| 2017 | เวิลด์เกมส์ | วรอตสวัฟ ประเทศโปแลนด์ | 2 | คูมิเตะ 50 กก. |
| 2018 | ชิงแชมป์เอเชีย | อัมมาน ประเทศจอร์แดน | 1 | คูมิเตะ 50 กก. |
| 2018 | เอเชียนเกมส์ | จาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย | 3 | คูมิเตะ 50 กก. |
| 2018 | ชิงแชมป์โลก | มาดริด ประเทศสเปน | 1 | คูมิเตะ 50 กก. |
| 2019 | ชิงแชมป์เอเชีย | ทาชเคนต์ ประเทศอุซเบกิสถาน | 2 | คูมิเตะ 50 กก. |
แหล่งข้อมูลอื่น

มิโฮะ มิยาฮาระ ที่ KarateRec.com (ในภาษาอังกฤษ)
มิโฮะ มิยาฮาระ ที่ Olympics.com (ในภาษาอังกฤษ)
มิโฮะ มิยาฮาระ ที่ Olympedia (ในภาษาอังกฤษ)
มิโฮะ มิยาฮาระ ที่ International World Games Association (ในภาษาอังกฤษ)
ยาเอะ ยอดหญิงซามูไร

| ยะเอะ ยอดหญิงซะมุไร |
| --- | --- |
เขียนโดย: มุสึมิ ยะมะโมะโตะ
แสดงนำ: ฮะรุกะ อะยะเซะ
ประเทศแหล่งกำเนิด: ญี่ปุ่น
ภาษาต้นฉบับ: ญี่ปุ่น
จำนวนตอน: 50
ออกอากาศ
เครือข่าย: สถานีโทรทัศน์เอ็นเอชเค
ออกอากาศ: 6 มกราคม พ.ศ. 2556 – 15 ธันวาคม พ.ศ. 2556
ยะเอะ ยอดหญิงซะมุไร (ญี่ปุ่น: 八重の桜; Yae no Sakura) เป็นละครโทรทัศน์แนวอิงประวัติศาสตร์ของญี่ปุ่น เป็นละครไทกะเรื่องที่ 52 จาก สถานีโทรทัศน์เอ็นเอชเค ออกอากาศระหว่างวันที่ 6 มกราคม – 15 ธันวาคม พ.ศ. 2556 โดยสร้างจากชีวิตจริงของ ยะมะโมะโตะ ยะเอะโกะ หรือ นิอิจิมะ ยะเอะ สตรีชาวญี่ปุ่นผู้มีชีวิตอยู่จริงในช่วงปลายของ ยุคเอะโดะ จนถึงช่วงต้นของ ยุคโชวะ ซึ่งมีความสามารถในการยิงปืนอันผิดแผกจากสตรีชาวญี่ปุ่นในยุคนั้นนำแสดงโดย ฮะรุกะ อะยะเซะ นางเอกชื่อดังของญี่ปุ่นซึ่งเรื่องราวในละครจะดำเนินผ่านการเดินทางของเธอในช่วงที่ญี่ปุ่นกำลังเปิดรับวัฒนธรรมของชาติตะวันตกโดยที่ยะเอะเชื่อว่าผู้หญิงก็สามารถมีสิทธิเทียบเท่ากับผู้ชายได้
สำหรับในประเทศไทยละครโทรทัศน์เรื่องนี้เคยออกอากาศมาแล้วครั้งหนึ่งทางช่อง ทรูเอเชียนซีรีส์ ก่อนที่ช่อง ไทยพีบีเอส จะได้นำละครเรื่องนี้มาออกอากาศอีกครั้งหนึ่งโดยออกอากาศทุกวันเสาร์–อาทิตย์ เวลา 20.15 – 21.00 น.
นักแสดง

ฮะรุกะ อะยะเซะ เป็น ยะมะโมะโตะ ยะเอะโกะ
ริโอะ ซุซุกิ เป็น ยะเอะวัยเด็ก
ยาซูอากิ ไอดะ

| ยาซูอากิ ไอดะ |
| --- | --- |

เกิด: 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1747(1747-02-10)
เสียชีวิต: 26 ตุลาคม ค.ศ. 1817(1817-10-26) (70 ปี)
สัญชาติ: ญี่ปุ่น
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: คณิตศาสตร์
 
ยาสุอากิ ไอดะ (ญี่ปุ่น: 会田 安明; 10 กุมภาพันธ์ 1747 – 26 ตุลาคม 1817) หรืออีกชื่อหนึ่งคือ ไอดะ ซันซาเอมง (ญี่ปุ่น: 会田算左衛門, あいだ さんざえもん) เป็นนักวาซังในยุคเอโดะ
ชีวประวัติ

เกิดเมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ 1747 ในเมืองโมงามิจังหวัดยามางาตะ และได้เรียนเลขคณิตนากานิชิริว แล้วก็ย้ายไปเอโดะ โดยตอนนั้นใช้ชื่อว่า ฮิโกสุเกะ ซูซูกิ (鈴木 彦助) และทำงานเกี่ยวกับ การควบคุมน้ำท่วมที่แม่น้ำโทเนะ ในเวลานั้นสำนักของทากากาซึ เซกิเป็นผู้เป็นใหญ่ในวงการวาซัง ไอดะเองก็ได้พยายามขอเป็นศิษย์ของเซกิด้วย แต่ก็ไม่สำเร็จและเกิดความขัดแย้งขึ้น ในที่สุดเขาก็เลยได้ตั้งสำนักวาซังขอตัวเองขึ้น ชื่อว่า ไซโจริว (最上流, さいじょうりゅう) ซึ่งตั้งตามชื่อแม่น้ำโมงามิ (ซึ่งชื่อเขียนคันจิเป็น 最上 เหมือนกัน แต่อ่านแบบองโยมิ) ที่ไหลผ่านบ้านเกิดของเขา
เขาเสียชีวิตในอาซากูซะ เมื่อวันที่ 26 ตุลาคม 1817
แหล่งข้อมูลอื่น

O'Connor, John J.; Robertson, Edmund F., "ยาซูอากิ ไอดะ", MacTutor History of Mathematics archive, University of St Andrews.
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
วิชาการ:  CiNii  zbMATH 
อื่น ๆ:  SNAC  IdRef