stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ซุน ยัตเซ็น
สถาปนาสาธารณรัฐ > ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีชั่วคราว > รัฐบาลเฉพาะกาลแห่งสาธารณรัฐจีน (1912)

การปฏิวัติซินไฮ่ยังคงดำเนินต่อไปฝ่ายราชวงศ์ชิงเป็นฝ่ายพ่ายแพ้และถอยร่นไปเรื่อยๆ ฝ่ายราชวงศ์ยังคงควบคุมพื้นที่ในภาคเหนือรอบนครหลวงปักกิ่งไว้ได้อย่างเข้มแข็งโดยที่ฝ่ายปฏิวัติยังไม่สามารถบุกเข้าไปได้ มีเพียงยฺเหวียน ชื่อไข่แม่ทัพเพียงคนเดียวที่ค้ำบัลลังก์ราชวงศ์ชิงไว้เท่านั้น ซุนยัตเซ็นพยายามเกลี้ยกล่อมให้ยฺเหวียนชื่อไข่แปรพักตร์จากราชสำนักชิงมาเข้าร่วมการปฏิวัติกับฝ่ายปฏิวัติ โดยยื่นเงื่อนไขว่าจะมอบตำแหน่งประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐให้ หากบังคับให้จักรพรรดิราชวงศ์ชิงสละราชสมบัติได้ ทั้งนี้เป็นเพราะซุนต้องการหลีกเลี่ยงการสูญเสียเลือดเนื้อ ยุติสงครามโดยเร็ว และรีบสถาปนาสาธารณรัฐ
ขณะที่ซุนยัตเซ็นพำนักในเซี่ยงไฮ้ บรรดาคณะปฏิวัติจากมณฑลต่างๆได้เสนอให้ท่านดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีเลย แต่ในใจจริงของซุนยัตเซ็นไม่อยากรับตำแหน่ง ท่านได้เสนอให้ย้ายเมืองหลวงไปที่กรุงหนานจิง เนื่องจากนครปักกิ่งนั้นเป็นเมืองหลวงของราชวงศ์ชิงเต็มไปด้วยพระราชวังสะท้อนซึ่งสัญลักษณ์แห่งระบอบศักดินาเสียดแทงจิตใจของประชาชน ขอให้ย้ายเมืองหลวงไปเมืองหนานจิงแทนและขอให้จัดการเลือกตั้งประธานาธิบดีแบบประชาธิปไตยที่เมืองดังกล่าวพร้อมเตรียมการสถาปนาประเทศแบบสาธารณรัฐ ระหว่างนี้ให้ใช้ธงชาติห้าสีไปพลางๆก่อน
ต่อมาคณะตัวแทนจากมณฑลต่างๆได้เปิดประชุมที่หนานจิงเพื่อจัดรัฐบาล มีตัวแทน 40 คน จาก 17 มณฑลเข้าร่วมประชุม มีการลงคะแนนเลือกตั้งประธานาธิบดีจากการคำนวณคะแนนที่มีผล 17 คะแนนเสียง เมื่อทำการเปิดหีบ เสียงส่วนใหญ่เลือกซุนยัตเซ็น 16 คะแนนเสียงทำให้ซุนยัตเซ็นได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดี แต่อย่างไรซุนยังคงไม่อยากรับตำแหน่งเพราะเกรงจะเป็นที่ครรหา ซุนรับผิดชอบต่อสายตาสาธารณชนมากจึงขอให้เรียก "ประธานาธิบดีชั่วคราว" และ "รัฐบาลเฉพาะกาล" แทน
วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1912 วันขึ้นปีใหม่ ซุนยัตเซ็นเดินทางจากเซี่ยงไฮ้ไปเมืองหนานจิงเพื่อรับตำแหน่งประธานาธิบดีชั่วคราว เมื่อซุนถึงทำเนียบประธานาธิบดีชั่วคราว พิธีเข้ารับตำแหน่งประธานาธิบดีชั่วคราวได้เริ่มชึ้น ซุนกล่าวปาฐกถาเรื่องลัทธิไตรราษฎร์ (สามหลักการแห่งประชาชน) เมื่อจบการปาฐกถา ซุน ยัตเซ็นหันหน้าเข้าหาธงชาติห้าสีพร้อมชูมือขวาอย่างเคร่งขรึม กล่าวคำสาบานต่อประชาชนทั่วประเทศ หลังจากนั้นมีคำแถลงการณ์กำหนดชื่อประเทศ โดยมีการใช้คำว่า "หมินกั๋ว" (民國) ที่แปลว่า "ประเทศของประชาชน" รวมกับคำว่า "จงฮวา" (中華) ที่แปลว่า ประเทศจีน เป็น จงฮวาหมินกั๋ว "中華民國" หรือ "สาธารณรัฐจีน"
คณะรัฐบาลของซุนยัตเซ็น
การประชุมคณะรัฐบาลเฉพาะกาลที่หนานจิง (ซุน ยัตเซ็นนั่งที่หัวโต๊ะ)
ซุนยัตเซ็นเดินนำหน้าเจ้าหน้าที่ทหาร
สถาปนาสาธารณรัฐ > ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีชั่วคราว > เมตตาธรรมต่อราชวงศ์ชิง

การประชุมวุฒิสภาของรัฐบาลเฉพาะกาลหนานจิงได้หารือต่อการดำเนินการต่อราชวงศ์ชิง ที่ประชุมส่วนใหญ่เสนอให้นำบรรดาเชื้อพระวงศ์มาขึ้นศาลและพิจารณาตัดสินโทษ แต่ดร.ซุนไม่เห็นด้วยกับการนำเชื้อพระวงศ์มาขึ้นศาลและได้แย้งต่อข้อเสนอของที่ประชุมว่า "การปฏิวัติไม่จำเป็นต้องมีการนองเลือด" ซุนยังเสนอให้สมาชิกในที่ประชุมคำนึงต่อความเมตตาซึ่งจะเป็น คุณธรรมของสาธารณรัฐ (民國道德) เชื้อพระวงศ์ชิงจึงไม่ถูกสำเร็จโทษในที่สุด
คณะรัฐบาลของดร.ซุน ได้มีนโยบายให้บรรดาเชื้อพระวงศ์และขุนนางของราชวงศ์ชิงมีสิทธิและฐานะเท่าเทียมพลเมืองธรรมดาและอนุญาตให้ประทับอยู่ในพระราชวังต้องห้ามต่อไปได้ รัฐบาลแห่งสาธารณรัฐจะให้การคุ้มครองและถวายเงินเพื่อรักษาพระเกียรติปีละ 4 ล้านตำลึง แต่ต้องเคารพต่อกฎหมายของสาธารณรัฐอย่างเคร่งครัด
สถาปนาสาธารณรัฐ > การลาออกจากตำแหน่งและการถูกทรยศ > รัฐบาลเป่ย์หยาง

บทความหลัก: รัฐบาลเป่ย์หยาง
วันที่ 12 กุมภาพันธ์ ปี ค.ศ. 1912 ยฺเหวียน ชื่อไข่บีบบังคับให้จักรพรรดิผู่อี๋สละราชสมบัติได้สำเร็จ ราชวงศ์ชิงที่ปกครองประเทศจีนมาหลายร้อยปีต้องล่มสลาย ยฺเหวียน ชื่อไข่ได้เริ่มเรียกร้องให้ซุนยัตเซ็นลาออกและมอบตำแหน่งประธานาธิบดีตามสัญญา ซุนยัตเซ็นจึงได้เตรียมการลาออกจากตำแหน่งประธานาธิบดีเพื่อให้คำสัตย์แก่สัญญา
แต่ต่อมายฺเหวียน ชื่อไข่สถาปนาตนเองขึ้นเป็นกษัตริย์เสียเอง ซึ่งหยวนก็ได้ตาย แต่ประเทศจีนนั้นก็แตกแยกสาแหรกขาดมีสงครามและขุนศึกตลอดเวลา ต่อมานายแพทย์ ซุน ยัตเซน ได้พบกับเจียงไคเช็ค แล้วตั้งโรงเรียนทหารหวางผู่ขึ้นมาเพื่อสร้างกองทัพพรรคก๊กมินตั๋งของตนเองด้วยความช่วยเหลือทั้งด้านการฝึกทหารและการเงินจากโซเวียต รวบรวมแผ่นดินจีนให้เป็นปึกแผ่นแต่ว่าหลังตั้งโรงเรียนหวางผู่ได้แค่ 11 เดือน ท่านก็เสียชีวิตด้วยวัย 59 ปี ด้วยโรคมะเร็งตับ เมื่อ 12 มีนาคม ค.ศ. 1925
วัฒนธรรมสมัยนิยม

ดร.ซุน ยัตเซ็นได้ถูกสร้างเป็นตัวละครในภาพยนตร์เรื่อง ใหญ่ผ่าใหญ่ ซึ่งเป็นภาพยนตร์อิงประวัติศาสตร์ในช่วงการปฏิวัติซินไฮ่
บทความที่เกี่ยวข้อง

สาธารณรัฐจีน
สาธารณรัฐประชาชนจีน
พรรคก๊กมินตั๋ง
ไต้หวัน
ซุน ยัตเซ็น (แถวหลัง, คนที่ห้าจากซ้าย) และครอบครัว
ซุน ยัตเซ็นในวัย 17 ปี แต่งกายตามแบบแมนจู ช่วงสมัยราชวงศ์ชิง
ภาพของซุน ยัตเซ็น (นั่งคนที่สองจากซ้าย) และสมาชิกปฏิวัติสี่สหาย ได้แก่ ยึงฮกลิง (ซ้าย), ชานซิวบาก (นั่งคนที่สองจากขวา), เยาลิต (ขวา) และ กวน จิงเลี่ยง (จีน: 關景良) (ยืน) ที่วิทยาลัยการแพทย์ในฮ่องกง
"ธงท้องฟ้าสีคราม ตะวันสาดส่อง" ซึ่งใช้เป็นธงของสมาคมซิงจงฮุ่ยในการปฏิวัติที่กว่างโจว
ดร.ซุน ยัตเซ็น ในช่วงขณะทำการเคลื่อนไหวประชาธิปไตย
จดหมายลายมือพร้อมตราประทับของซุน ยัตเซ็น ในการก่อตั้งสมาคมถงเหมิงฮุ่ยในฮ่องกง
ภาพวาด
 ดร.ซุน ยัตเซ็น ขณะกล่าวปราศรัยท่ามกลางบรรดาเหล่านักปฏิวัติ หลังจากที่ประชุมมีฉันทามติลงความเห็นให้จัดตั้งขบวนการถงเหมิงฮุย
ภายในของบ้านพักวาน ชิงหยวน ซึ่งซุน ยัตเซ็นใช้เป็นที่ตั้งของสมาคมถงเหมิงฮุ่ยที่สิงค์โปร์
กองทัพฝ่ายปฏิวัติใน การก่อการกำเริบอู่ชาง กำลังทำการรบในยุทธการหยางเซีย
ซุน ยัตเซ็น (ยืนอยู่หลังโต๊ะ) และ เจียง ไคเช็ค (ยืนบนเวที สวมเครื่องแบบ) ในพิธีเปิดโรงเรียนนายร้อยหวางผู่ในปี ค.ศ. 1924
ซุน ยัตเซ็นในช่วงที่ดำรงแหน่งเป็นประธานาธิบดีชั่วคราวของรัฐบาลเฉพาะกาล
เปลือกสมองส่วนการเห็น

| เปลือกสมองส่วนการเห็น   (Visual cortex) |
| --- | --- |
ภาพของสมองจากด้านหลัง  เขตบร็อดแมนน์  17  (เปลือกสมองส่วนการเห็นปฐมภูมิ)  มีสีแดง; เขตบร็อดแมนน์  18  มีสีส้ม; เขตบร็อดแมนน์  19  มีสีเหลือง
สมองแสดงจากด้านข้าง  สมองด้านหน้าอยู่ทางด้านซ้าย  ภาพบนเป็นภาพมองจากข้างนอก, ภาพล่างเป็นภาพผ่าออกตรงกลาง,  เขตบร็อดแมนน์  17 (เปลือกสมองส่วนการเห็นปฐมภูมิ)  มีสีส้ม
รายละเอียด
ตัวระบุ
ภาษาละติน: Cortex visualis
MeSH: D014793
นิวโรเล็กซ์ ID: nlx_143552
FMA: 242644
ศัพท์ทางกายวิภาคของประสาทกายวิภาคศาสตร์[แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
ทางสัญญาณด้านหลัง (เขียว)  และทางสัญญาณด้านล่าง (ม่วง) เป็นทางสัญญาณเริ่มมาจากเปลือกสมองส่วนการเห็นปฐมภูมิ
เปลือกสมองส่วนการเห็น (อังกฤษ: visual cortex, cortex visualis) ในสมองเป็นส่วนหนึ่งของเปลือกสมอง  ทำหน้าที่ประมวลข้อมูลสายตา  อยู่ในสมองกลีบท้ายทอยด้านหลังของสมอง
คำว่า  เปลือกสมองส่วนการเห็น  หมายถึงคอร์เทกซ์ต่าง ๆ ในสมองรวมทั้ง
เปลือกสมองส่วนการเห็นปฐมภูมิ (อังกฤษ: primary visual cortex)  หรือรู้จักกันว่า  คอร์เทกซ์ลาย  (อังกฤษ: striate cortex)  หรือ  เขตสายตา V1  หรือสั้น ๆ ว่า  V1
เปลือกสมองส่วนการเห็นนอกคอร์เทกซ์ลาย  (อังกฤษ: extrastriate cortex)  ประกอบด้วยเขตสายตาต่าง ๆ เป็นต้นว่า V2,  V3,  V4,  และ  V5 (หรือ MT)
เปลือกสมองส่วนการเห็นปฐมภูมิโดยสรีระแล้วเป็นส่วนเดียวกันกับเขตบร็อดแมนน์  17  หรือ  BA17 เปลือกสมองส่วนการเห็นนอกคอร์เทกซ์ลายประกอบด้วยเขตบร็อดแมนน์ 18   และเขตบร็อดแมนน์ 19
ซีกสมองแต่ละด้านมีเปลือกสมองส่วนการเห็น  เปลือกสมองส่วนการเห็นของซีกสมองด้านซ้ายรับสัญญาณจากลานสายตา  (visual field)  ด้านขวา  และเปลือกสมองส่วนการเห็นของซีกสมองด้านขวารับสัญญาณจากลานสายตาด้านซ้าย
บทความนี้พรรณนาถึงเปลือกสมองส่วนการเห็นในไพรเมต  โดยเฉพาะอย่างยิ่งของมนุษย์
งานวิจัยในปัจจุบัน

ในการทำงานวิจัยเกี่ยวกับเปลือกสมองส่วนการเห็นปฐมภูมิ  นักวิจัยอาจจะบันทึกศักยะงานของเซลล์ประสาทด้วยอิเล็คโทรดที่อยู่ในสมองของสัตว์ทดลอง  เช่น  แมว เฟอเรท  (สัตว์คล้ายพังพอน)  หนู  หรือลิง  หรืออาจจะบันทึกสัญญาณสายตา (optical signals)  โดยตรงจากสัตว์ทดลอง  หรือว่า  อาจจะบันทึกสัญญาณ  EEG,  MEG,  หรือ fMRI จาก V1 ของมนุษย์และลิง
ตัวอย่างต่าง ๆ ของงานวิจัยปัจจุบันเกี่ยวกับเปลือกสมองส่วนการเห็นก็คือ
งานวิจัย  V1  อย่างหนึ่งก็คือเพื่อทำความเข้าใจการเลือกตัวกระตุ้นของนิวรอน (neuronal tuning)  อย่างสมบูรณ์  เพื่อที่จะใช้ V1 นั้นเป็นตัวแบบในการสร้างทฤษฎีเกี่ยวกับวงจรคอร์เทกซ์ที่เป็นมาตรฐาน
แม้ว่า  รอยโรค  (lesion)  ใน V1 โดยปกติย่อมนำไปสู่ภาวะดวงมืดในลานเห็น  (scotoma)  หรือช่องในลานเห็น  แต่เป็นที่น่าสนใจว่า  คนไข้ที่มีดวงมืดในลานเห็นนั้น  บ่อยครั้งสามารถใช้ข้อมูลทางสายตาที่ส่งให้กับดวงมืดในลานเห็นของคนไข้ในการเคลื่อนไหว   แม้ว่าคนไข้จะไม่มีการรับรู้ถึงอารมณ์นั้น   ปรากฏการณ์นี้เรียกว่า  ภาวะเห็นทั้งบอด  (blindsight)  เป็นปรากฏการณ์ที่นักวิทยาศาสตร์ผู้มีความสนใจในเรื่องประสาทสัมพันธ์แห่งการรับรู้อารมณ์  (neural correlates of consciousness)  ศึกษาวิจัยกันอย่างกว้างขวาง
เมื่อเร็ว ๆ นี้  นักวิจัยได้ใช้เทคนิคบันทึกภาพของประสาทหลายชนิด จนทำให้เข้าใจได้ว่า  เปลือกสมองส่วนการเห็นนั้น  มีส่วนในการกำหนดต้นแบบ (prototypes)  ซึ่งทฤษฎีต้นแบบ (Prototype Theory) ในจิตวิทยาแสดงว่า เป็นวิธีหลักในการจัดประเภท  3   วิธีที่มนุษย์จัดประเภทและคิดถึงอารมณ์ต่าง ๆ ในใจ
เปลือกสมองส่วนการเห็นปฐมภูมิ  (V1)

เปลือกสมองส่วนการเห็นปฐมภูมิ  (อังกฤษ: primary visual cortex, ชื่อย่อ  V1)  เป็นเขตสายตาที่มีการวิจัยมากที่สุดในสมอง   ในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมทั้งหมดที่ได้รับการวิจัย  V1  อยู่ทางด้านหลังของคอร์เทกซ์ท้ายทอย  (occipital cortex)  ซึ่งมีหน้าที่ประมวลข้อมูลทางสายตา  V1  เป็นเขตเปลือกสมองส่วนการเห็นที่เรียบง่ายที่สุด  และเป็นเขตขั้นแรกสุด  มีกิจเฉพาะในการประมวลข้อมูลของทั้งตัวกระตุ้นที่นิ่ง  และทั้งตัวกระตุ้นที่เคลื่อนไหว  และมีสมรรถภาพในการรู้จำแบบ  (pattern recognition)
คำว่า  เปลือกสมองส่วนการเห็นปฐมภูมิ  ซึ่งเป็นการจำกัดความโดยหน้าที่ของคอร์เทกซ์  เทียบเท่ากับคำว่า  คอร์เทกซ์ลาย  (striate cortex)  ซึ่งเป็นการจำกัดความโดยกายวิภาค  คำว่า  striate cortex   มีกำเนิดมาจากคำว่า  stria of Gennari  (ลายเจ็นนารี)  ซึ่งเป็นลายยาวที่เด่น  เห็นได้โดยตาเปล่า  เป็นลายที่แสดงตัวแอกซอนที่มีปลอกไมอีลินจากนิวเคลียสงอคล้ายเข่าด้านข้าง (lateral geniculate nucleus  ตัวย่อ  LGN)  ที่ดำเนินมาสุดที่ชั้นที่  4  ของ V1
V1 มี  6  ชั้นแบ่งโดยหน้าที่ของแต่ละชั้น  เรียกว่าชั้น  1  ถึง  ชั้น  6  และในชั้นที่  4  ซึ่งรับข้อมูลสายตาจาก  LGN  ยังแบ่งเป็นชั้นย่อยอีก  4  ชั้น  เรียกว่า  ชั้นย่อย  4A  4B  4Cα และ 4Cβ  ชั้นย่อย  4Cα   รับข้อมูลเข้าจากเซลล์  magnocellular  ของ  LGN  (วิถีประสาทเฉพาะกิจจากเรตินาผ่านชั้น magnocellular ของ LGN มายัง V1 เรียกว่า  magnocellular pathway)  ในขณะที่ชั้นย่อย  4Cβ  รับข้อมูลเข้าจากเซลล์  parvocellular  ของ  LGN  (วิถีประสาทเฉพาะกิจจากเรตินาผ่านชั้น parvocellular ของ LGN มายัง V1 เรียกว่า  parvocellular pathway)
จำนวนนิวรอนโดยเฉลี่ยใน V1 ของมนุษย์ผู้ใหญ่  แต่ละซีกสมอง  มีประมาณ  140  ล้านนิวรอน.
V2

เขตสายตา  V2  หรือเรียกกันว่า  คอร์เทกซ์ก่อนคอร์เทกซ์ลาย  (อังกฤษ: prestriate cortex)  เป็นเขตสำคัญที่สองของเปลือกสมองส่วนการเห็น  และเป็นเขตแรกที่อยู่ในเขตสัมพันธ์ทางตา  (visual association area)  โดยกายวิภาค  V2  แบ่งออกเป็น  4  เขต  คือ  เขตด้านหลัง  (dorsal)  และเขตด้านล่างหรือด้านท้อง  (ventral)  ในซีกทั้งสองของสมอง  เขตทั้ง  4  เหล่านี้รวมกันสามารถแสดงแผนภูมิของโลกแห่งการเห็น
V2 > การเชื่อมต่อ

V2  รับสัญญาณจาก V1  (โดยตรง  และโดยอ้อมผ่านนิวเคลียส  pulvinar)  และส่งสัญญาณไปยัง  V3,  V4,  และ  V5  นอกจากนั้นแล้ว  V2  ยังส่งสัญญาณป้อนกลับไปยัง  V1  อีกด้วย  ในสมองของลิง  V2  รับสัญญาณที่มีกำลังจาก V1  และส่งสัญญาณที่มีกำลังไปยังเปลือกสมองส่วนการเห็นในระดับอื่น ๆ  คือ V3,  V4,  และ  V5
V2 > หน้าที่และการทำงาน

โดยการทำงานแล้ว  V2  มีลักษณะหลาย ๆ อย่างเหมือน  V1  คือ
นิวรอนโดยมากใน  V2  เลือกตัวกระตุ้นแบบง่าย ๆ เช่นแนวตั้ง  ความถี่ในปริภูมิ  ขนาด  สี  และรูปร่าง
ปฏิกิริยาของนิวรอนจำนวนมากใน V2 มีการปรับเปลี่ยน (modulated) โดยตัวกระตุ้นที่ซับซ้อนยิ่งขึ้น เช่น
แนวตั้งของเส้นรูปร่างที่ลวงตา (illusory contours)
ความไม่เหมือนกันของสองตา  (binocular disparity)
ความที่ตัวกระตุ้นนั้นเป็นส่วนของรูปหนึ่ง  หรือส่วนของพื้นดิน
นอกจากนี้  งานวิจัยเร็ว ๆ นี้แสดงว่า  เซลล์ใน  V2
สามารถปรับเปลี่ยนได้เล็กน้อยโดยความใส่ใจ  (attentional modulation)   (คือเล็กน้อยแต่มากกว่า  V1  และน้อยกว่า  V4)
มีการเลือกตัวกระตุ้นที่ค่อนข้างซับซ้อน
อาจจะขับได้โดยแนวตั้ง  (orientation)  หลาย ๆ แนวที่มีอยู่ในเขตย่อยต่าง ๆ  ในลานรับสัญญาณเดียว
งานวิจัยโดยกายวิภาคชี้ชั้น  3  ของ  V2  โดยเฉพาะว่าเป็นจุดหนึ่งที่ประมวลข้อมูลทางตา  โดยการเปรียบเทียบกับชั้น  3  แล้ว  ชั้น  6  ของ  เปลือกสมองส่วนการเห็นนั้น  ประกอบด้วยนิวรอนหลายประเภท      และนิวรอนเหล่านั้นมีการตอบสนองที่ซับซ้อนมากกว่าต่อตัวกระตุ้นทางตา
มีการเสนอว่าระบบต่าง ๆ ในทางสัญญาณด้านท้อง  ตั้งแต่สายตาจนไปถึงฮิปโปแคมปัส  ทั้งหมดสำคัญต่อความทรงจำทางตา  ทฤษฎีนี้  ซึ่งต่างจากทฤษฎีที่มีการยอมรับมากกว่า  พยากรณ์ว่า  การเปลี่ยนแปลงความทรงจำที่เกี่ยวข้องกับการรู้จำอารมณ์  (object recognition memory - ตัวย่อว่า  ORM) สามารถทำได้โดยการควบคุม V2 ซึ่งเป็นเขตที่มีการเชื่อมต่ออย่างสูงกับระบบในทางสัญญาณด้านท้อง    ในงานวิจัยเร็ว ๆ นี้งานหนึ่ง  พบว่า  เซลล์ในชั้น  6  ของ  V2  มีบทบาทสำคัญในการเก็บรักษาความจำของการรู้จำอารมณ์  (ORM) และในการเปลี่ยนความจำระยะสั้นไปเป็นความจำระยะยาว
คอมเพล็กซ์สายตาที่สาม  รวมทั้ง  V3

คำว่า  คอมเพล็กซ์สายตาที่สาม  (อังกฤษ: third visual complex)   หมายถึงเขตคอร์เทกซ์ที่อยู่ข้างหน้าต่อจาก V2  ทันที  และรวมเขตที่เรียกว่า  เขตสายตา  V3  (visual area V3)  ในมนุษย์  และเพราะยังเป็นที่ถกเถียงกันว่า  เขตสายตา  V3  นั้น  จริง ๆ มีขอบเขตขนาดไหน  การใช้คำว่า  "คอมเพล็กซ์"  จึงสมกับความที่ยังไม่มีมติเป็นอันเดียวกันในหมู่นักวิจัย  โดยที่มีนักวิจัยบางพวกเสนอว่า  คอร์เทกซ์ที่อยู่ข้างหน้าของ  V2  อาจจะรวมหน่วยย่อยคอร์เทกซ์ที่มีหน้าที่ต่าง ๆ กัน  2-3  หน่วย  ตัวอย่างเช่น  เดวิด แวน เอสเส็น  และคณะ  (ค.ศ.  1986)  เสนอว่า  มีหน่วยที่เรียกว่า  V3  ด้านหลัง  (dorsal V3)  ในด้านบนของซีกสมอง  ซึ่งต่างจากหน่วยที่เรียกว่า  V3  ด้านท้อง  (ventral V3)  หรือ  เขตข้างหลังด้านท้อง  (ventral posterior area - ตัวย่อ  VP)  ซึ่งอยู่ทางด้านล่างของสมอง  ความแตกต่างกันของ  V3  ด้านหลัง  และ  V3  ด้านท้อง  ก็คือ
มีการเชื่อมต่อกับส่วนต่าง ๆ ของสมองที่ต่างกัน
ปรากฏไม่เหมือนกันเมื่อย้อมสี  (stained)  ด้วยวิธีต่าง ๆ
มีนิวรอนที่มีปฏิกิริยาต่างกันต่อตัวกระตุ้นทางตา  (ตัวอย่างเช่น  นิวรอนที่เลือกตัวกระตุ้นโดยสีมีอยู่ใน  V3  ด้านท้องมากกว่า)
นอกจากนั้นแล้ว  ยังมีงานวิจัยที่แสดงถึงหน่วยย่อยอื่น ๆ  รวมทั้ง  V3A  และ  V3B  ในมนุษย์  หน่วยย่อยเหล่านี้อยู่ใกล้  V3  ด้านหลัง  แต่ไม่อยู่ติดกับ  V2
V3  ด้านท้อง  (VP)  มีการเชื่อมต่อจาก  V1  ที่อ่อน  และมีการเชื่อมต่อกับคอร์เทกซ์ขมับด้านล่าง  (inferior temporal cortex)  ที่เข้มแข็ง.  ในขณะที่งานวิจัยก่อน ๆ เสนอว่า  VP  มีภูมิแผนที่เฉพาะด้านบนของลานสายตา  (เหนือจุดตรึงภาพ  point of fixation)  แต่ว่า  งานวิจัยที่หลังจากนั้นกลับแสดงว่า  VP  นั้นมีขอบเขตที่กว้างขวางกว่าที่คิดไว้ก่อน ๆ และเหมือนกับเขตสายตาอื่น ๆ  V3  อาจจะมีภูมิแผนที่ของลานสายตาทั้งหมด  โรซ่าและทวีเดลเรียก  VP  ที่มีขอบเขตที่ใหญ่ขึ้นนี้ว่า  Ventrolateral Posterior Area (VLP)
V4

เขตสายตา  V4  เป็นเขตหนึ่งในเขตเปลือกสมองส่วนการเห็นนอกคอร์เทกซ์ลาย  (extrastriate visual cortex)  ในลิงมาคาก  V4  อยู่ด้านหน้าของ  V2  และอยู่หลังจากคอร์เทกซ์ขมับด้านล่าง  (inferior temporal cortex)  V4  มีหน่วยย่อยอย่างน้อย  4  หน่วย  (V4d  ซ้ายและขวา,  V4v  ซ้ายและขวา)  และนักวิชาการบางพวกรายงานว่า  V4  มีหน่วยย่อยด้านหน้า  (rostral)  และด้านหลัง  (caudal)  เช่นกัน  ปัจจุบันยังไม่มีความแน่ชัดว่า  เขต  V4  ในมนุษย์อยู่ที่ไหน  และเป็นเรื่องที่ได้รับความสนใจจากนักวิชาการเป็นอย่างมาก
V4  เป็นเขตคอร์เทกซ์ที่สามในทางสัญญาณด้านล่าง  (ventral stream)  ซึ่งรับสัญญาณที่ส่งต่อมาจาก  V2  ที่มีกำลัง  และส่งสัญญาณที่มีกำลังต่อไปยังคอร์เทกซ์ขมับด้านล่าง  (inferior temporal cortex)  V4  ยังได้รับสัญญาณโดยตรงจาก  V1  ด้วย   โดยเฉพาะสัญญาณส่วนตรงกลางใกล้รอยบุ๋มจอตา  (fovea)   นอกจากนั้นแล้ว  V4  ยังมีการเชื่อมต่อที่อ่อนไปยัง  V5  และรอยนูนแองกูลาร์  (Angular gyrus)  อีกด้วย
V4  เป็นเขตสายตาแรกในทางสัญญาณด้านล่างของระบบสายตา  ที่มีการปรับเปลี่ยนอย่างชัดเจนเนื่องจากความใส่ใจ  (attentional modulation)  งานวิจัยโดยมากแสดงว่า  ความใส่ใจแบบเลือกสรร  (selective attention)  สามารถเปลี่ยนความถี่การยิงสัญญาณของ  V4  ได้โดยประมาณ  20%  งานวิจัยสำคัญของมอแรนและเดสิโมน  ซึ่งแสดงการปรับเปลี่ยนเนื่องจากการใส่ใจนี้   เป็นงานแรกที่ค้นพบผลเนื่องจากความใส่ใจ   ในเปลือกสมองส่วนการเห็นทั้งระบบ
เหมือนกับ  V1  เขตสายตา  V4  มีการเลือกตัวกระตุ้นโดยแนวตั้ง  โดยความถี่ในปริภูมิ  และโดยสี  แต่ไม่เหมือน  V1  เขตสายตา  V4  มีการเลือกตัวกระตุ้นโดยลักษณะที่ซับซ้อนระดับกลาง ๆ  เช่นรูปร่างเชิงเรขาคณิต  (เช่นมุมของสามเหลี่ยม)   แม้ว่า  ยังไม่มีใครที่อธิบายการเลือกตัวกระตุ้นที่ซับซ้อนของ  V4  ได้อย่างบริบูรณ์   แต่ว่า  V4  ไม่มีการเลือกตัวกระตุ้นโดยรูปใบหน้าต่างจากคอร์เทกซ์บางอย่างอื่นเช่นคอร์เทกซ์ขมับด้านล่าง
เสเมอร์  เซกี  เป็นคนแรกที่อธิบายคุณสมบัติการยิงสัญญาณของ  V4  ไว้ในปลายคริสต์ทศวรรษ  1970  และเซกีนั้นแหละ  เป็นคนตั้งชื่อเขตสายตานี้ไว้  ก่อนหน้านี้  V4  ถูกเรียกตามกายวิภาคว่า  prelunate gyrus  ดั้งเดิมทีเดียว  เซกีแสดงว่า  วัตถุประสงค์ของ  V4  ก็เพื่อรวมบรวมข้อมูลเกี่ยวกับสี  แต่ว่างานวิจัยในต้นคริสต์ทศวรรษ  1980  พิสูจน์ว่า  V4  มีความเกี่ยวข้องโดยตรงในการรู้จำรูปร่าง  (form recognition)  เหมือนกับเขตคอร์เทกซ์ก่อน ๆ  งานวิจัยนี้สนับสนุนทฤษฎีทางสัญญาณสองทาง  (Two Streams hypothesis)  ซึ่งอังเกอร์เลเดอร์และมิชกินเสนอในปี  ค.ศ.  1982
งานวิจัยเร็ว ๆ นี้  แสดงว่า  V4
มีสภาพพลาสติก  (plasticity)  ในระยะยาว
เข้ารหัสความเด่น  (salience)  ของตัวกระตุ้น
จำกัดโดยสัญญาณที่มาจาก  frontal eye fields  (FEF)
ปรับเปลี่ยนภูมิพื้นที่ของลานรับสัญญาณของตนเพราะความใส่ใจ
V5/MT

เขตสายตา  V5  หรือรู้จักกันว่า  เขตสายตา  MT  (อังกฤษ: middle temporal area)  เป็นเขตเปลือกสมองส่วนการเห็นนอกคอร์เทกซ์ลายที่เข้าใจกันว่า  ทำหน้าที่สำคัญในการรับรู้การเคลื่อนไหว  (motion perception) คือ
ประมวลสัญญาณการเคลื่อนไหวเฉพาะที่  จนเกิดการรับรู้
เป็นตัวชี้ทางการเคลื่อนไหวของตา
V5/MT > การเชื่อมต่อ

MT มีการเชื่อมต่อกับเขตต่าง ๆ ในคอร์เทกซ์และใต้คอร์เทกซ์เป็นจำนวนมาก สัญญาณทางเข้าของ MT มาจาก
V1, V2, และ V3 ข้างหลัง (dorsomedial area หรือเรียกว่า V6)
koniocortex หรือ koniocellular region ของนิวเคลียสงอคล้ายเข่าด้านข้าง (LGN)
pulvinar ด้านล่าง
รูปแบบการเชื่อมต่อของสัญญาณจากเรตินามายัง MT เริ่มเปลี่ยนไปต่างจากเขตคอร์เทกซ์ที่ต่ำกว่า คือ สัดส่วนระหว่างนิวรอนที่ประมวลข้อมูลจากรอยบุ๋มจอตา (fovea) กับจากเรตินาส่วนนอก ไม่เหมือนกับเขตคอร์เทกซ์ที่ต่ำกว่า (ดูแผนที่ปริภูมของ V1 ด้านบน)
ความเห็นหลักอย่างหนึ่งก็คือ V1 เป็นตัวส่งสัญญาณทางเข้าที่สำคัญที่สุดของ MTอย่างไรก็ดี งานวิจัยหลายงานได้แสดงว่าเซลล์ประสาทใน MT สามารถตอบสนองต่อข้อมูลทางตา บ่อยครั้งโดยเลือกตัวกระตุ้นโดยทิศทาง แม้ว่า V1 จะถูกทำลายหรือถูกหยุดยั้งไป ยิ่งไปกว่านั้น งานวิจัยของเสเมอร์ เซกี และคณะเสนอว่า ข้อมูลทางตาบางอย่างนั้นมาถึง MT ก่อนถึง V1 ด้วยซ้ำ
MT ส่งสัญญาณออกโดยหลักไปยังเขตที่อยู่ติดกันรอบ ๆ รวมทั้งเขต FST, MST และ V4t (middle temporal crescent) นอกจากนั้นแล้ว เขตอื่นที่รับสัญญาณจาก MT ก็คือเขตที่เกี่ยวข้องกับการเคลื่อนไหวตาของสมองกลีบหน้าและสมองกลีบข้าง (คือเขต frontal eye field และ lateral intraparietal cortex)
V5/MT > หน้าที่

งานวิจัยแรก ๆ โดยสรีรวิทยาไฟฟ้าของเซลล์ประสาทใน MT แสดงว่า เซลล์จำนวนมากเลือกตัวกระตุ้นที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่โดยความเร็วและโดยทิศทาง ซึ่งบอกเป็นนัยว่า MT มีหน้าที่สำคัญในการประมวลข้อมูลการเคลื่อนไหวทางตา
งานวิจัยโดยรอยโรค ก็ยังสนับสนุนความคิดเกี่ยวกับหน้าที่ของ MT คือการรู้ความเคลื่อนไหวและการเคลื่อนไหวตา และงานวิจัยทางประสาทจิตวิทยา (Neuropsychology) ของคนไข้ที่ไม่สามารถเห็นการเคลื่อนไหว ผู้เห็นโลกเป็นฉาก ๆ (คือเป็นเฟรม) บอกเป็นนัยว่า MT ในไพรเมต เหมือนกันกับเขต MT/V5 ในมนุษย์
แต่ว่า เพราะว่า เซลล์ประสาทใน V1 ก็เลือกตัวกระตุ้นโดยความเร็วและการเคลื่อนไหวเช่นกัน ผลงานวิจัยเริ่มแรกเหล่านี้จึงไม่ได้ตอบคำถามอย่างชัดเจนว่า MT ทำอะไรได้ที่ V1 ทำไม่ได้ ยังมีงานวิจัยอีกมากอื่นที่เกี่ยวกับเขตนี้เนื่องจากปรากฏว่า MT ทำหน้าที่ประมวลสัญญาณการเคลื่อนไหวเฉพาะที่รวมเป็นข้อมูล การเคลื่อนไหวของตัวกระตุ้นซับซ้อนในภาพรวมทั้งหมด 
ยกตัวอย่างเช่น การทำรอยโรค ที่ MT นำไปสู่ความบกพร่องในการรับรู้การเคลื่อนไหวของตัวกระตุ้นซับซ้อน เพราะ MT มีเซลล์มากมายที่เลือกการเคลื่อนไหวของรูปทางตาที่ซับซ้อน (เช่น ปลายเส้นตรง มุม) เป็นตัวกระตุ้น อีกอย่างหนึ่ง การกระตุ้นแบบละเอียด (Microstimulation) ของนิวรอนใน MT มีผลต่อการรับรู้การเคลื่อนไหว ยกตัวอย่างเช่น ในการทดลองในลิง ถ้าใช้อิเล็คโทรดกระตุ้นนิวรอนที่เลือกการเคลื่อนไหวด้านขึ้นเป็นตัวกระตุ้น เป็นไปได้มากขึ้นที่ ลิงทดลองนั้นจะแจ้งถึงการเคลื่อนไหวด้านขึ้น
ยังมีเรื่องที่ต้องถกเถียงกันอีกมากเกี่ยวกับการประมวลผลที่ MT ทำ เช่น มีงานวิจัยที่เสนอว่า การเคลื่อนไหวหลัก ๆ นั้น ได้รับการประมวลตั้งแต่ในระบบสายตาส่วนล่างเช่น V1
V5/MT > โครงสร้างโดยกิจ

มีงานวิจัยแสดงว่า  เซลล์  MT  อยู่รวมกันเป็นคอลัมน์โดยเซลล์ในคอลัมน์เลือกตัวกระตุ้นที่มีทิศทางเดียวกัน   (คือแบ่งเป็น direction columns)  
เดอแอนเจลิส  เสนออีกอย่างว่า  นิวรอน  MT  ที่เลือกตัวกระตุ้นโดยความไม่เหมือนกันของสองตา  (binocular disparity)  อยู่รวมกันเป็นคอลัมน์
ดูเพิ่ม

ระบบการเห็น
ประสาทวิทยาศาสตร์
สมอง
กลีบสมอง
สมองกลีบขมับ
สมองกลีบข้าง
สมองกลีบหน้า
ศักยะงาน
ประสาทสัมพันธ์แห่งการรับรู้อารมณ์
แหล่งข้อมูลอื่น

The Primary Visual Cortex by Matthew Schmolesky เก็บถาวร 2004-12-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at University of Utah
Architecture of the Visual Cortex, by David Hubel เก็บถาวร 2017-03-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at Harvard University
NeuroNames ancil-415 - striate area 17
NeuroNames ancil-699 - Brodmann area 17 in guenon
ภาพสมองตัดแต่งสีซึ่งรวมส่วน "visual%20cortex" at the BrainMaps project
Simulator for computational modeling of visual cortex maps at topographica.org
ภาพลวงตาเอ็บบิงก์เฮาส์มีวงกลมสีส้ม ๆ ที่มีขนาดเท่ากัน แต่ว่า วงกลมด้านขวากลับปรากฏใหญ่กว่า
เปลือกสมองส่วนการเห็นปฐมภูมิมีสีแดงด้านขวา
รูปไมโครกราฟ (Micrograph) แสดงเปลือกสมองส่วนการเห็น (สีชมพู) .  เยื่อหุ้มสมองชั้นในและเยื่อหุ้มสมองชั้นกลางรวมทั้งหลอดเลือด   อยู่ทางด้านบนสุด  เนื้อขาวใต้เปลือกสมอง  (subcortical white matter)  มีสีน้ำเงิน   อยู่ด้านล่างของภาพ.  ย้อมสี HE-LFB
ฟรันทซ์ คัฟคา

| ฟรันทซ์ คัฟคา |
| --- | --- |
ฟรันทซ์ คัฟคา, 1906
เกิด: 3 กรกฎาคม ค.ศ. 1883 ปราก, สาธารณรัฐเช็ก
เสียชีวิต: 3 มิถุนายน ค.ศ. 1924 (40 ปี) เวียนนา, ออสเตรีย
สัญชาติ: ชาวยิว
อาชีพ: นักเขียน
ผลงานเด่น: The Trial, The Castle, กลาย
แบบแผนการกล่าวถึง: นวนิยาย, เรื่องสั้น
ตำแหน่ง: นักเขียน
นักเขียนชาวยิว
ลายเซ็นของฟรันทซ์ คัฟคา
ฟรันทซ์ คัฟคา (เยอรมัน: Franz Kafka; 3 กรกฎาคม ค.ศ. 1883 – 3 มิถุนายน ค.ศ. 1924) เป็นนักเขียนชาวยิวคนสำคัญของคริสต์ศตวรรษที่ 20 คัฟคาถือกำเนิดมาในครอบครัวที่พูดภาษาเยอรมัน ผู้มีฐานะปานกลางในกรุงปรากในราชอาณาจักรโบฮีเมีย ที่ขณะนั้นเป็นส่วนหนึ่งของออสเตรีย-ฮังการี (ปัจจุบันคือเช็กเกีย) ผลงานเขียนอันเป็นเอกลักษณ์ของคัฟคาที่ส่วนใหญ่เป็นงานที่เขียนค้างไว้ และส่วนใหญ่ตีพิมพ์หลังจากที่เสียชีวิตไปแล้วถือว่าเป็นงานที่มีอิทธิพลต่องานวรรณกรรมตะวันตกมากที่สุด
งานเขียนที่สำคัญของคัฟคาก็ได้แก่ The Metamorphosis (ค.ศ. 1912) และ In the Penal Colony (ค.ศ. 1914), while his novels are The Trial (ค.ศ. 1925), The Castle (1926) และ Amerika (ค.ศ. 1927)
ประวัติ

คัฟคาเกิดในครอบครัวชนชั้นกลางชาวยิวในกรุงปรากซึ่งเป็นเมืองหลวงของราชอาณาจักรโบฮีเมียในขณะนั้น เฮอร์มันน์ บิดาของคัฟคา (ค.ศ. 1852-ค.ศ. 1931) ได้รับการบรรยายว่มี “ร่างใหญ่ เห็นแก่ตัว และเป็นนักธุรกิจผู้มีบุคลิกที่ชอบยกตนข่มท่าน” คัฟคาเองบรรยายบิดาว่า “เป็นคัฟคาแท้ ผู้แข็งแกร่ง สุขภาพดี เสียงดัง สง่า หลงตัว มีอิทธิพลต่อโลก อดทน มีความรู้ดีเกี่ยวกับธรรมชาติของมนุษย์” เฮอร์มันน์เป็นบุตรชายคนที่สี่ของยาคอป คัฟคาผู้มีอาชีพเป็น “shochet” หรือคนฆ่าสัตว์ตามธรรมเนียมของยิวที่กำหนดไว้ ผู้ย้ายมาอยู่ปรากจากโอเซ็คที่เป็นหมู่บ้านที่พูดภาษาเช็กไม่ไกลจาก Písek ทางตอนใต้ของโบฮีเมีย หลังจากทำงานเป็นพนักงานเดินทางค้าขายแล้ว ยาคอปก็ตั้งร้านค้าของตนเองขายสิ่งตกแต่งฟุ่มเฟือยสำหรับบุรุษและสตรี ที่มีลูกจ้างถึง 15 คน และใช้นกแจ็คดอว์ (“jackdaw” หรือ “kavka” ในภาษาเช็ก) เป็นสัญลักษณ์ของธุรกิจ มารดาของคัฟคา จูลี (ค.ศ. 1856—ค.ศ. 1934) เป็นลูกสาวของยาคอป เลิวรีย์ผู้มีอาชีพกลั่นเบียร์ผู้มีฐานะดีใน Poděbrady และมีการศึกษาดีกว่าสามี
คัฟคาเป็นลูกชายคนโตในบรรดาพี่น้องหกคน โดยมีน้องชายสองคนจอร์จและไฮน์ริคผู้ที่เสียชีวิตเมื่ออายุปีครึ่งและหกเดือนตามลำดับก่อนที่คัฟคาจะอายุได้เจ็ดขวบ คัฟคามีน้องสาวสามคน กาเบรียล (“เอลลี”) (ค.ศ. 1889–ค.ศ. 1941), วาเลอรี (“วาลลิ”) (ค.ศ. 1890–ค.ศ. 1942) และ ออตติลี (“ออตลา”) (ค.ศ. 1891–ค.ศ. 1943) ระหว่างวันทำงานทั้งบิดาและมารดาต่างก็ไปทำธุรกิจ จูลีช่วยสามีบริหารธุรกิจและบางครั้งก็ทำงานถึง 12 ชั่วโมงต่อวัน ทิ้งลูก ๆ ไว้ให้อยู่ในการเลี้ยงดูของครูและคนรับใช้ต่อเนื่องกันหลายคน ความสัมพันธ์ระหว่างคัฟคาและบิดาเป็นความสัมพันธ์ที่คับแค้นและกดดันที่เป็นปัญหา คัฟคาอธิบายถึงความสัมพันธ์ที่ว่านี้ในใน Letter to His Father (ไทย: จดหมายถึงพ่อ) ที่กล่าวถึงความทารุณทางจิตใจที่ได้รับจากบิดามาตั้งแต่เด็ก[ต้องการอ้างอิง]
ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สองน้องสาวของคัฟคาพร้อมกับครอบครัวถูกส่งไปบริเวณกักกันโลดซ์ (Łódź Ghetto) และไปเสียชีวิตที่นั่นหรือในค่ายกักกัน ออตลาถูกส่งไปยังค่ายกักกันเทอเรเซียนชตัดท์ (Concentration camp Theresienstadt) แต่ต่อมาเมื่อวันที่ 7 ตุลาคม ค.ศ. 1943 ก็ถูกส่งต่อไปยังค่ายมรณะที่เอาสชวิทซ์ ที่ออตลาพร้อมด้วยเด็กอีก 1,267 คนและผู้ดูแลอีก 51 คนถูกรมแก๊สจนเสียชีวิตในวันที่ถูกส่งตัวไปถึง