stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สาธารณรัฐประชาธิปไตยเยอรมนีในโอลิมปิก

| เยอรมนีตะวันออก ในโอลิมปิก |
| --- | --- |

รหัสประเทศ: GDR
เอ็นโอซี: National Olympic Committee of the GDR
เหรียญ อันดับ 11:  ทอง 192 เงิน 165 ทองแดง 162 รวม 519 
การเข้าร่วมในกีฬาฤดูร้อน
1896 1900 1904 1908 1912 1920 1924 1928 1932 1936 1948 1952 1956 1960 1964 1968 1972 1976 1980 1984 1988 1992 1996 2000 2004 2008 2012 2016 2020 2024
การเข้าร่วมในนามของชาติอื่น
 เยอรมนี (1896–1936, 1992–)  เยอรมนี (1956–1964)
สาธารณรัฐประชาธิปไตยเยอรมนี (GDR) ซึ่งมักเรียกกันว่าเยอรมนีตะวันออกซึ่งเป็นฝ่ายสังคมนิยม ได้ก่อตั้งคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติสำหรับเยอรมนีตะวันออกแยกต่างหากเมื่อวันที่ 22 เมษายน ค.ศ. 1951 ที่อาคารศาลากลางโรเท็ส รัทเทาส์ (Rotes Rathaus) ในเบอร์ลินตะวันออก เป็นคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งเยอรมนีคณะสุดท้ายจากทั้งหมดสามคณะในเวลานั้น โดยคณะกรรมการโอลิมปิกสากลไม่ให้การยอมรับคณะกรรมการชุดนี้นานกว่าทศวรรษ
สรุปเหรียญรางวัล

บทความหลัก: สรุปเหรียญรางวัลโอลิมปิกตลอดกาล
สรุปเหรียญรางวัล > โอลิมปิกฤดูร้อน

| ปีการแข่งขัน | นักกีฬา | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม | อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
1896–1912: ส่วนหนึ่งของ  เยอรมนี (GER)
 แอนต์เวิร์ป 1920: ไม่ได้เข้าร่วม'
 ปารีส 1924: ไม่ได้เข้าร่วม'
1928–1936: ส่วนหนึ่งของ / เยอรมนี (GER)
 ลอนดอน 1948: ไม่ได้เข้าร่วม
 เฮลซิงกิ 1952: ไม่ได้เข้าร่วม
1956–1964: ส่วนหนึ่งของ  เยอรมนี (EUA)
|  เม็กซิโกซิตี 1968 | 226 | 9 | 9 | 7 | 25 | 5 |
|  มิวนิก 1972 | 297 | 20 | 23 | 23 | 66 | 3 |
|  มอนทรีอัล 1976 | 267 | 40 | 25 | 25 | 90 | 2 |
|  มอสโก 1980 | 345 | 47 | 37 | 42 | 126 | 2 |
|  ลอสแอนเจลิส 1984 | ไม่ได้เข้าร่วม |  |  |  |  |  |
|  โซล 1988 | 259 | 37 | 35 | 30 | 102 | 2 |
1992–ปัจจุบัน: ส่วนหนึ่งของ  เยอรมนี (GER)
| รวม | รวม | 153 | 129 | 127 | 409 | 11 |
ประวัติ > ความสำเร็จของเยอรมนีตะวันออก

สาธารณรัฐประชาธิปไตยเยอรมนีได้สร้างกำแพงเบอร์ลินขึ้นในปี ค.ศ. 1961 ระหว่างสงครามเย็น ประเทศได้เปลี่ยนชื่อคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติเป็น Nationales Olympisches Komitee der DDR ในปี ค.ศ. 1965 คณะกรรมการโอลิมปิกสากลได้ยอมรับคณะกรรมการดังกล่าวแยกเป็นอิสระในปี ค.ศ. 1968 หลังจากนั้นเยอรมนีตะวันออกได้หยุดเข้าร่วมทีมรวมเยอรมนีในโอลิมปิก และส่งทีมเยอรมนีตะวันออกเป็นอิสระตั้งแต่ปี ค.ศ. 1968 ถึง 1988 ยกเว้นแต่การเป็นส่วนหนึ่งของการคว่ำบาตรไม่เข้าร่วมในโอลิมปิกฤดูร้อนปี ค.ศ. 1984 ที่นำโดยสหภาพโซเวียต
ในขณะที่เยอรมนีตะวันออกซึ่งเป็นรัฐเล็ก ๆ มีประชากรประมาณ 16 ล้านคนมีประวัติสั้น ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในกีฬาโอลิมปิก แต่ประเทศก็ประสบความสำเร็จอย่างมาก ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1976 ถึงปี 1988 การแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 3 ครั้ง เยอรมนีตะวันออกได้อันดับที่สองรองจากสหภาพโซเวียต และนำหน้าเยอรมนีตะวันตกที่มีพื้นที่ใหญ่กว่า มีการพัฒนาที่ดีกว่าในโอลิมปิกฤดูหนาว 5 ครั้ง โดยเยอรมนีตะวันออกได้อันดับที่สอง 4 ครั้ง และครองอันดับหนึ่งเป็นครั้งแรกในโอลิมปิกฤดูหนาวปี ค.ศ. 1984
เป็นที่เชื่อกันในวงกว้างว่าสารกระตุ้น (ส่วนใหญ่เป็นอะนาบอลิกสเตอรอยด์) ทำให้เยอรมนีตะวันออกซึ่งมีประชากรน้อยกลายเป็นผู้นำระดับโลกในทางกีฬาภายในเวลาสองทศวรรษ โดยได้รับรางวัลเหรียญทองโอลิมปิกและเหรียญทองการแข่งขันระดับโลกจำนวนมากรวมถึงการได้รับบันทึกสถิติ นักกีฬาจำนวนหนึ่งมีผลไม่ผ่านการทดสอบสารกระตุ้นและขณะที่อีกกลุ่มหนึ่งถูกสงสัยว่าใช้ยาที่ช่วยเพิ่มสมรรถภาพ อย่างไรก็ตาม ในหลายกรณีที่มีข้อสงสัย ไม่พบหลักฐานการกระทำผิด ส่งผลให้สถิติและเหรียญรางวัลส่วนใหญ่ที่นักกีฬาชาวเยอรมนีตะวันออกได้รับนั้นยังคงอยู่ นอกเหนือจากโครงการที่กล่าวกันว่าใช้สารกระตุ้นอย่างกว้างขวางแล้ว เยอรมนีตะวันออกยังลงทุนอย่างมากในด้านกีฬา โดยเฉพาะอย่างยิ่งในกีฬาโอลิมปิก ด้วยเหตุผลด้านศักดิ์ศรี การโฆษณาชวนเชื่อ และการแข่งขันกับเยอรมนีตะวันตก มีระบบองค์กรของรัฐที่ครอบคลุมการคัดเลือกและฝึกอบรมทั้งนักกีฬาที่มีแนวโน้มและผู้ฝึกสอนระดับโลก
บุคคลสำคัญในเยอรมนีตะวันออกคือ มันเฟรท เอวัลท์ (Manfred Ewald, ค.ศ. 1926–2002) ซึ่งเป็นสมาชิกของคณะกรรมการกลางพรรคเอกภาพสังคมนิยมเยอรมนี ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1963 เขาเป็นประธานของ "Staatliches Komitee für Körperkultur und Sport" (Stako) ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1952 ถึง 1960 ต่อมาในปี 1961 เขาได้ดำรงตำแหน่งประธานของ "Deutscher Turn- und Sportbund" (DTSB) ซึ่งควบคุมกีฬาทั้งหมดในเยอรมนีตะวันออก และในปี ค.ศ. 1973 ได้รับตำแหน่งประธานคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ เขาได้รับการพิจารณาให้เป็นผู้ดำเนินโครงการ "Sportwunder DDR" ทำให้ต่อมาในช่วงหลังปี ค.ศ. 1990 เขาได้เขียนอัตชีวประวัติโดยใช้ชื่อเรื่องว่า Ich War der Sport เขาหลุดพ้นจากตำแหน่งในปี ค.ศ. 1988 หลังจากถูกปลดออกจากตำแหน่งใน DTSB ในปี ค.ศ. 2001 เขาถูกตัดสินว่ามีความผิดฐานการใช้สารต้องห้ามทางการกีฬา
ดูเพิ่ม

ประเทศเยอรมนีตะวันออกในพาราลิมปิก
หมอ (แก้ความกำกวม)

หมอ สามารถหมายถึง
แพทย์ วิชาชีพของการรักษาโรค
ทันตแพทย์ หรือ หมอฟัน
แพทย์การประหารชีวิต
หมอตำแย ผู้ที่ช่วยทำคลอดให้กับผู้หญิง
หมอดู ผู้ทำนายโชคชะตา
ปลาหมอ ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง
หมอลำ รูปแบบของเพลงลาวโบราณ
สถานีวิทยุแห่งชาติไต้หวัน

| --- | --- |

ประเทศ:  สาธารณรัฐจีน (ไต้หวัน)
เครือข่าย: สถานีวิทยุกระจายเสียง
คำขวัญ: สถานีวิทยุแห่งสาธารณรัฐจีน มอบความรู้ ความสุขและความบันเทิง
ความเป็นเจ้าของ
เจ้าของ: Radio Taiwan International
ประวัติ
เริ่มออกอากาศ: 1 สิงหาคม พ.ศ. 2471
ชื่อเดิม: CBS Voice of Free China Radio Taipei International
ลิงก์
เว็บไซต์: https://th.rti.org.tw/ (ภาษาไทย)
สถานีวิทยุแห่งชาติไต้หวัน Radio Taiwan International (RtI; จีน: 中央廣播電台; พินอิน: Zhōngyāng Guǎngbò Diàntái) คือสถานีวิทยุแห่งชาติของสาธารณรัฐจีน โดย อาร์ทีไอ คือชื่อในภาษาอังกฤษและรหัสเรียกขานสำหรับบริการวิทยุกระจายเสียงระหว่างประเทศ ปัจจุบันส่งกระจายเสียง 13 ภาษา ครอบคลุมพื้นที่ทั่วโลก และส่งกระจายเสียงด้วยวิทยุคลื่นสั้น ภาษาจีนกลาง และภาษาจีนฮกเกี้ยนสำเนียงไต้หวันไปยังจีนแผ่นดินใหญ่
สถานีผลิตรายการที่หลากหลายได้แก่ ข่าวสาร การเมือง เศรษฐกิจ วัฒนธรรม การศึกษา บันเทิง การบริการและสังคม โดยยึดหลักความรวดเร็ว ทันต่อเหตุการณ์ เป็นสากล และเปิดกว้าง
Radio Taiwan International มีห้องบันทึกเสียง 28 ห้อง รวมทั้งอุปกรณ์การส่งกระจายเสียงที่ทันสมัย สถานีมีห้องพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์บนชั้น 3 ที่เก็บรวบรวมวัตถุและอุปกรณ์เครื่องมือทางประวัติศาสตร์ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2471 ตลอดจนจดหมายจากผู้ฟังทั่วโลกและของที่ระลึกต่าง ๆ
ประวัติ

Radio Taiwan International ก่อตั้งขึ้นเป็นครั้งแรกโดยใช้ชื่อสถานีวิทยุซีบีเอส (中央廣播電台 The Central Broadcasting System หรือ CBS) ในปี พ.ศ. 2471 โดยเป็นส่วนประชาสัมพันธ์ของรัฐบาลก๊กมินตั๋ง (KMT) ซึ่งตั้งอยู่ในเมืองนานกิง จีนแผ่นดินใหญ่ ในช่วงสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สอง โดยการรุกของกองทัพญี่ปุ่น รัฐบาลก๊กมินตั๋งถูกบังคับให้ย้ายสถานีวิทยุพร้อมกับเมืองหลวงโดยอันดับแรกไปที่ ฮั่นโข่ว (ปัจจุบันคือส่วนหนึ่งของนครอู่ฮั่น) ในตอนกลางของมณฑลหูเป่ย์ จากนั้นไปยังนครจุงกิง ทางภาคกลางตอนใต้ของจีน
หลังจากสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งญี่ปุ่นยอมจำนนและถอนกองกำลังออกจากจีน รัฐบาลก๊กมินตั๋ง และพรรคคอมมิวนิสต์จีนกลับมาทำสงครามกลางเมืองอีกครั้ง ซึ่งก๊กมินตั๋งพ่ายแพ้และได้ล่าถอยไปที่ไต้หวันในปี พ.ศ. 2492 โดยสถานีวิทยุซีบีเอสได้ย้ายไปพร้อมกัน
สถานะปัจจุบัน

หลังจากได้รับการปรับโครงสร้างในช่วง พ.ศ. 2539–2541 ซีบีเอสได้กระจายเสียงไปยังจีนแผ่นดินใหญ่และทั่วโลกภายใต้สัญญาณเรียกขาน Radio Taipei International และ Voice of Asia โดย Radio Taipei International ได้เข้ามาแทนที่บริการวิทยุระหว่างประเทศของ Broadcasting Corporation of China (BCC) ซึ่งเรียกว่า Voice of Free China ซึ่ง Radio Taipei International ออกอากาศไปยังประเทศจีนและผู้ฟังจากต่างประเทศ ในทางตรงกันข้าม Voice of Asia ออกอากาศไปยังภูมิภาคเอเชียแปซิฟิกเท่านั้น และนำเสนอรูปแบบที่เบากว่า RTI ในปี พ.ศ. 2545 สัญญาณเรียกขาน Voice of Asia ได้ถูกยกเลิกเพื่อใช้ชื่อ Radio Taipei International ในการกระจายเสียงเพียงชื่อเดียวสำหรับบริการนี้ และได้เปลี่ยนชื่อเป็น Radio Taiwan International เพื่อหลีกเลี่ยงความสับสนในการเชื่อมโยงระหว่างไทเปกับไต้หวันในส่วนของผู้ฟัง
นอกจากออกอากาศทางวิทยุเอเอ็ม และวิทยุคลื่นสั้นในประเทศ สถานีซีบีเอส ยังออกอากาศ "เครือข่าย" ที่แตกต่างกันสามเครือข่ายในภาษาจีน (ส่วนใหญ่เป็นภาษาจีนกลางและภาษาจีนฮกเกี้ยนสำเนียงไต้หวัน) ไปยังแผ่นดินใหญ่ เครือข่ายเหล่านี้ ได้แก่ News Network (บริการด้านข่าวสารและข้อมูล), Variety Network (บริการที่เน้นเพลงและบริการเฉพาะกลุ่มหรือที่เรียกว่า รายการภาษาจีนกลาง, รายการภาษาจีนฮกเกี้ยนสำเนียงไต้หวัน, รายการ Perspective หรือรายการ the Pop Network) และ เครือข่ายภาษาถิ่น (รายการมุ่งเป้าไปที่ชนกลุ่มน้อยของจีน) ในเวลาต่อมา Variety Network ได้เปลี่ยนชื่อเป็น เครือข่ายทั่วไป ส่วน News Network กลายเป็นเครือข่ายแผ่นดินใหญ่ และในที่สุดเครือข่ายแผ่นดินใหญ่, เครือข่ายทั่วไป และเครือข่ายภาษาถิ่นก็ถูกรวมเข้ากับ Radio Taiwan International ผลที่ตามมาประการหนึ่งคือ CBS ​​ไม่สามารถออกอากาศทางวิทยุ AM ในประเทศได้อีกต่อไป
การกระจายเสียง

รายการของ Radio Taiwan International ส่งกระจายเสียงผ่านสถานีทวนสัญญาณซึ่งตั้งอยู่ในเขตพื้นที่ต่าง ๆ ของไต้หวัน 9 แห่ง คือ ลู่กั่ง ฝ่างเหลียว ฉางจื่อ ต้านสุ่ย เป่าจง หูเหว่ย ไถหนาน โข่วหู และหมินสง โดยที่สถานีทวนสัญญาณหมินสง ยังมีพิพิธภัณฑ์วิทยุกระจายเสียงซึ่งเป็นแห่งเดียวในไต้หวัน เก็บรวบรวมเครื่องส่งกระจายเสียงสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 นอกจากนี้ เรือน 2 ชั้น ซึ่งสร้างในปี พ.ศ. 2483 สมัยญี่ปุ่นปกครองไต้หวัน ได้ถูกกำหนดให้เป็นโบราณสถาน
Radio Taiwan International มีกำลังส่งสูงถึง 105,000 กิโลวัตต์ และมีความสามารถในการส่งกระจายเสียงเป็นอันดับ 1 ของภูมิภาคเอเชีย และอยู่ในอันดับ 10 ของโลก ประสิทธิภาพในการส่งกระจายเสียงเท่ากับ 2.69 เท่าของสถานีวิทยุอื่น ๆ ทั้งภาครัฐและเอกชนรวมกัน คลื่นกระจายเสียงครอบคลุมภาคกลางและใต้ของไต้หวัน จีนแผ่นดินใหญ่ และทวีปหลัก ๆ ทั่วโลก
โดยสถานีทำการส่งการกระจายเสียงไปยังประเทศและภูมิภาคต่าง ๆ คือ ออสเตรเลียและนิวซีแลนด์, จีนแผ่นดินใหญ่, ยุโรป, อินโดนีเซีย, ญี่ปุ่น, เกาหลี, ฟิลิปปินส์, แอฟริกาใต้, เอเชียใต้ และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ปัจจุบันออกอากาศใน 13 ภาษา ได้แก่ ภาษาจีนกลาง ฮกเกี้ยน จีนแคะ กวางตุ้ง อังกฤษ เยอรมัน ฝรั่งเศส รัสเซีย สเปน ญี่ปุ่น เวียดนาม ไทย และอินโดนีเซีย (ก่อนหน้านี้เคยออกอากาศในภาษาอาหรับ, พม่า, มองโกล และภาษาทิเบต ด้วย)
ตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2556 RTI ได้ยุติการออกอากาศคลื่นสั้นไปยังทวีปอเมริกาเหนือ และอเมริกาใต้ เนื่องจากการตัดงบประมาณที่เกิดจากการปิดสถานี WYFR (ซึ่งเป็นสถานีคลื่นสั้นทางศาสนา) ซึ่ง RTI เช่าเวลาออกอากาศและ RTI ใช้เครื่องส่งสัญญาณจากฟลอริดาสำหรับการออกอากาศไปยังทวีปอเมริกา ซึ่งรายการของ RTI ออกอากาศทาง WYFR ที่ความถี่ 5.95 MHz และ 9.61 MHz ระหว่างเวลา 17:00 น./18:00 น. จนถึง 03:00/04:00 น. (ET/EDT) ต่อมา สถานี Family Radio ได้เป็นผู้ให้บริการกระจายเสียงบริการของ RTI แก่ชุมชนชาวจีนในเขตมหานครนิวยอร์กบนช่องดิจิตอลของสถานีโทรทัศน์ WNYJ-TV ของ Family Radio
ชมรมผู้ฟังอาร์ทีไอ แห่งประเทศไทย

ชมรมผู้ฟังอาร์ทีไอแห่งประเทศไทย ประกาศก่อตั้งชมรมฯ ขึ้นอย่างเป็นทางการในงานนัดพบผู้ฟังอาร์ทีไอ ประเทศไทย ครั้งที่ 1 ณ โรงแรมริเวอร์ไซด์ กรุงเทพมหานคร ในวันพุธที่ 7 มิถุนายน พ.ศ. 2549 โดยมี อ.เกษม ทั่งทอง ดำรงตำแหน่งประธานชมรม และมีสมาชิกชมรมรุ่นบุกเบิกทั้งหมด 55 ท่าน พร้อมทั้งมีการมอบหนังสือรับรองการเข้าเป็นสมาชิกชมรมฯ โดยนายหลิน ฟงเจิ้ง อดีตประธานสถานีวิทยุอาร์ทีไอเป็นผู้มอบให้กับทุกท่านที่เข้าร่วมการประชุม
ดูเพิ่ม

สื่อมวลชนในไต้หวัน [en]
Voice of Free China
แหล่งข้อมูลอื่น

Radio Taiwan International Website เก็บถาวร 2008-02-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ไมโครโฟนของสถานีในปี พ.ศ. 2488
วงศ์ข้าวเย็นเหนือ

| วงศ์ข้าวเย็นเหนือ ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: 55Ma  PreꞒ Ꞓ O S D C P T J K Pg N  ↓   Early Paleogene - Recent |
| --- | --- |

from Koehler (1887)

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Monocots
อันดับ:: Liliales
วงศ์:: Smilacaceae Vent.

สกุล
 Smilax Heterosmilax
วงศ์ข้าวเย็นเหนือ หรือ Smilacaceae เป็นวงศ์ของพืชมีดอก รวมอยู่ในวงศ์ Liliaceae แต่เคยแยกเป็นสปีชีส์ต่างหาก  ลักษณะที่ต่างจากพืชชนิดอื่นในวงศ์ Liliaceae คือมีเซลล์เวสเซลที่แท้จริงในเนื้อเยื่อลำเลียง และมีเส้นใบเรียงแบบร่างแห  ระบบ APG II ยังบันทึกให้วงศ์นี้จัดอยู่ในอันดับ Liliales ในกลุ่มพืชใบเลี้ยงเดี่ยว โดยมีสองสกุลคือ  Heterosmilax และ Smilax
อนุกรมวิธาน

ระบบ APG II ในปี ค.ศ. 2003 (ไม่เปลี่ยนแปลงจากระบบ APG ในปี ค.ศ. 1998) กำหนดให้วงศ์นี้อยู่ในอันดับ Liliales ในเคลดโมโนคอต (พืชใบเลี้ยงเดี่ยว) ก่อนหน้านี้เป็นวงศ์ที่มีสองสกุลคือ Heterosmilax และ Smilax แต่จากการศึกษาดีเอ็นเอแสดงให้เห็นว่า Heterosmilax เกิดขึ้นจาก Smilax และทั้งสองสกุลนี้ได้ถูกรวมเข้าด้วยกันแล้ว ส่งผลให้ Smilax เป็นสกุลเดียวในวงศ์ Smilacaceae ที่มีชนิดที่รู้จักประมาณ 210 สปีชีส์ พืชในวงศ์มีกำเนิดทั่วทั้งเขตร้อนและเขตอบอุ่นของโลก สมาชิกของวงศ์นี้มักจะมีรากที่มีเนื้อไม้และลำต้นแบบเถาวัลย์หรือไม้เถา โดยบางชนิดที่เป็นไม้เถาเนื้อแข็งนั้นมักจะมีหนาม ในขณะที่ชนิดอื่น ๆ เป็นไม้ล้มลุกคลุมพื้นดินและไม่มีหนาม
ลักษณะเฉพาะ

สมาชิกของวงศ์นี้มีตั้งแต่ไม้ล้มลุกจนกระทั่งไม้เถาเนื้อแข็ง เติบโตจากเหง้าและมักมีหนามบนลำต้นและ/หรือบนใบ ใบไม้เป็นแบบเรียงสลับอย่างง่าย มีลักษณะขอบใบจักหนาม (spinose-serrate) สมาชิกบางพันธุ์ในวงศ์นี้มีใบคล้ายแผ่นหนัง (coriaceous) ลักษณะเส้นใบมีตั้งแต่เส้นใบรูปฝ่ามือจนถึงแบบร่างแห มือเกาะไม้เลื้อยคู่หนึ่งมักปรากฏขึ้นใกล้ฐานของก้านใบ ประเภทของช่อดอกสำหรับพืชในวงศ์นี้เป็นช่อซี่ร่ม ดอกเห็นไม่เด่นชัด สมมาตรตามรัศมี และไม่สมบูรณ์เพศ ประกอบด้วย กลีบรวม 6 กลีบ, เกสรตัวผู้ 6 อัน และเกสรตัวเมีย 3 อัน ผลของสมาชิกทั้งหมดในวงศ์ข้าวเย็นเหนือ (Smilacaceae) เป็นผลมีเนื้อหลายเมล็ด (เบอร์รี) มีจำนวน 1-3 เมล็ดต่อผล ต่อมน้ำต้อยตั้งอยู่ที่ฐานของกลีบรวม
สกุล

สกุลทั้งสองในวงศ์มีดอกแยกเพศอยู่ต่างต้นและเกือบจะจำแนกไม่ออก แต่ดอกมีความแตกต่างกันอย่างชัดเจน ดอกของสกุล Heterosmilax มีลักษณะเชื่อมติดกันเป็นรูปหลอดทรงขวดลึกที่มีต่อมน้ำต้อยที่ยื่นออกมา และเกสรตัวผู้เชื่อมต่อกันที่ฐาน ในขณะที่ดอกของสกุล Smilax มักจะมีขนาดเล็ก ที่มีส่วนดอกที่ไม่ได้เชื่อมติดกัน Smilax เป็นสกุลที่ใหญ่กว่าและกระจายอย่างกว้างขวางกว่า Heterosmilax โดย Heterosmilax มีเพียงสิบสองสายพันธุ์ซึ่งอยู่เฉพาะในบริเวณประเทศจีน, ญี่ปุ่น, เขตร้อนของเอเชีย, สิงคโปร์, มาเลเซีย และหมู่เกาะใกล้เคียง
แหล่งข้อมูลอื่น

Castner, James L. Photographic Atlas of Botany and Guide to Plant Identification. Feline Press. 2004. (ISBN 0-9625150-0-0)
Smilacaceae เก็บถาวร 2006-05-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน in L. Watson and M.J. Dallwitz (1992 onwards). The families of flowering plants เก็บถาวร 2007-01-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน: descriptions, illustrations, identification, information retrieval. Version: 9 March 2006. http://delta-intkey.com เก็บถาวร 2007-01-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน.
links at CSDL, Texas เก็บถาวร 2007-08-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q162141  Wikispecies: Smilacaceae  BOLD: 121700  EoL: 8171  EPPO: 1SMIF  FloraBase: 22766  FNA: 10827  Fossilworks: 55853  GBIF: 7702  GRIN: 1042  iNaturalist: 60747  IPNI: 77126730-1  IRMNG: 119543  ITIS: 43339  NBN: NHMSYS0000066737  NCBI: 4703  NZOR: b1fd9b0c-d441-4a2a-a4cd-892cf044ed6e  POWO: urn:lsid:ipni.org:names:77126730-1  Tropicos: 42000383  VASCAN: 222  Watson & Dallwitz: smilacac  WoRMS: 414888
สถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

| --- | --- |
ตราสัญลักษณ์สถานีวิทยุแห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
พื้นที่กระจายเสียง: กรุงเทพมหานครและปริมณฑล และอีก 16 จังหวัดใกล้เคียง
ความถี่: 101.5 MHz (เมกะเฮิรตซ์)
การเป็นเจ้าของ
เจ้าของ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม
ผู้ประกอบธุรกิจ:  ผู้อำนวยการสถานีวิทยุแห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ประวัติ
เริ่มกระจายเสียง: พ.ศ. 2501
ข้อมูลทางเทคนิค
พิกัดสถานีส่ง: อาคารวิทยพัฒนา ชั้น 7 จุฬาลงกรณ์ ซอย 12 ถนนพญาไท แขวงวังใหม่ เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร ละติจูด 13.74203895123559   ลองติจูด 100.52694416427077
ลิงก์
เว็บไซต์: curadio.chula.ac.th/v2022/
สถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เรียกโดยย่อว่า "วิทยุจุฬาฯ" เป็นสถานีวิทยุกระจายเสียงของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ออกอากาศด้วยคลื่นความถี่ 101.5 เมกะเฮิรตซ์ ในระยะแรกสถานีวิทยุแห่งนี้ป็นสถานที่ทดลองส่งคลื่นวิทยุกระจายเสียงที่นิสิตคณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยพัฒนาขึ้น โดยทดลองทำเครื่องส่งสัญญาณขึ้นเองจนสามารถใช้งานได้จริง ในปัจจุบันวิทยุจุฬาฯ ทำหน้าที่เป็นสถานีวิทยุฯ ทางวิชาการ มีเนื้อหาของรายการที่ให้ความรู้แก่สาธารณะชน เพื่อให้ประชาชนมีช่องทางในการเข้าถึงความรู้อีกช่องทางหนึ่งนอกเหนือจากสื่อสิ่งพิมพ์และวิทยุโทรทัศน์ สถานีกระจายเสียงของวิทยุจุฬาฯ ตั้งอยู่ที่ ชั้น 7 อาคารวิทยพัฒนา ซอยจุฬาลงกรณ์ 12 ในบริเวณพื้นที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยฝั่งตะวันตกของถนนพญาไท แขวงวังใหม่ เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร
ประวัติ

สถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยเกิดจากการทดลองทำเครื่องส่งคลื่นวิทยุกระจายเสียงของนิสิตคณะวิศวกรรมศาสตร์จนสำเร็จ สามารถส่งสัญญาณได้ จนกระทั่งกลายเป็นส่วนหนึ่งของชมรมแสงและเสียงสโมสรนิสิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ดำเนินงานภายใต้องค์การบริหารสโมสรนิสิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย(อบจ.) มีสถานะเป็น “สถานีวิทยุทดลอง” ของนิสิต เป็นสถานีวิทยุที่ไม่ได้อยู่ภายใต้พระราชบัญญัติวิทยุกระจายเสียงและวิทยุโทรทัศน์ พ.ศ. 2498 มีสถานที่ทำการอยู่ที่ตึกจักรพงษ์ชั้น 2 หรือหอประวัติจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยในปัจจุบัน
ในยุคสงครามเวียดนามสถานีวิทยุจุฬาฯ ทำหน้าที่เป็นพื้นที่แสดงจุดยืนทางการเมืองของสโมสรนิสิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย กล่าวคือให้การสนับสนุนสหรัฐอเมริกาในสงคราม ทำให้สามารถขอรับการสนับสนุนอุปกรณ์ในการประกอบกิจการวิทยุจากองค์การบริหารวิเทศกิจแห่งสหรัฐอเมริกา(United States Operation Mission) ได้สำเร็จ โดยหน่วยงานของสหรัฐฯ ที่ให้เช่าอุปกรณ์คือ United States Information Service (USIS) ปัจจุบันรู้จักกันในนาม United States Information Agency (USIA) อุปกรณ์ที่ได้จากหน่วยงานสหรัฐฯ คือ เครื่องส่ง Medium Wave ระบบ AM (Amplitude Modulation) แบบ BC-610 กำลังส่ง 250 วัตต์ ความถี่ 1080 กิโลไซเคิล มาใช้งาน เป็นแบบเดียวกับกองทัพอากาศไทย ด้วยสัญญาเช่าที่มีกำหนดเวลา 99 ปี และค่าเช่าเครื่องปีละ 1 เหรียญสหรัฐ แต่เมื่อวิทยุจุฬาฯ ได้รับความสนใจ มีผู้ฟังมากขึ้นจนเป็นผลต่อการเคลื่อนไหวและความคิดเห็นของสังคมผู้บริหารมหาวิทยาลัยจึงควบคุมให้จำกัดเวลาออกอากาศ จนกระทั่งปิดสถานีในวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2505
3 ปีให้หลังการยุติการกระจายเสียง สถานีวิทยุจุฬาฯ กลับมาเปิดทำการอีกครั้งในวันที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2508 และเปลี่ยนสถานะจากการเป็นสถานีวิทยุของนิสิตเป็นของมหาวิทยาลัย มีวัตถุประสงค์เพื่อการศึกษาและกิจกรรมของมหาวิทยาลัย ตลอดจนความบันเทิง เริ่มมีโครงสร้างการบริหารงานอย่างเป็นทางการ และได้รับการอนุมัติให้ใช้คลื่นความถี่ด้วยความเห็นชอบจากคณะรัฐมนตรี ในระบบ FM (Frequency Modulation) Stereo Multiplex ความถี่ 101.5 MHz. กำลังส่ง 1 กิโลวัตต์ (Kilowatt) เสาอากาศสูง 48 เมตร ตั้งอยู่ที่คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ปี พ.ศ. 2520 เริ่มได้รับรายได้จากการกระจายเสียงโฆษณาและการให้บริการธุรกิจและมีบทบาทเป็นสถานีวิทยุสถาบันการศึกษาที่ให้ความรู้ มีการจัดหาเครื่องส่งใหม่ที่มีกำลังส่ง 5  กิโลวัตต์ (Kilowatts) และปรับปรุงเสาให้สูง 120 เมตร เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการกระจายเสียง ย้ายสถานที่ตั้งมาที่อาคาร วิทยพัฒนา ซึ่งเป็นที่ตั้งสถานีในปัจจุบัน
ปี พ.ศ. 2535 ภายหลังเหตุการณ์พฤษภาทมิฬ วิทยุจุฬาฯ เป็นสื่อนำเสนอข่าวการเมืองอย่างสม่ำเสมอจนได้รับรางวัลสื่อดีเด่นประเภทรายการวิทยุ จากมูลนิธิสื่อสร้างสรรค์ ในยุคนี้วิทยุจุฬาฯ มีความร่วมมือกับสถานีวิทยุต่างประเทศคือ Voice of America (VOA) และปรับปรุงเสาส่งกระจายเสียงให้มีความสูงเพิ่มขึ้นจาก 120 เมตร เป็น 150 เมตร
ปี พ.ศ. 2547 วิทยุจุฬาฯ ได้เพิ่มช่องทางการรับฟังผ่านทางเว็บไซต์ www.curadio.chula.ac.th สถานีวิทยุจุฬาฯ ยังได้ร่วมมือกับ “สถานีวิทยุ CRI ปักกิ่ง ประเทศจีน” ผลิตรายการ “สานสัมพันธ์ไทยจีน” ทำให้สถานีวิทยุจุฬาฯ เป็นสถานีวิทยุการศึกษาแห่งแรกในประเทศไทยที่มีการผลิตและออกอากาศรายการวิทยุร่วมกับสถานีวิทยุแห่งชาติของประเทศสาธารณะรัฐประชาชนจีน
ปี พ.ศ. 2552 วิทยุจุฬาฯ พัฒนาจนผ่านการตรวจรับรองการประยุกต์ใช้มาตรฐาน ISO 9001: 2008 อีกมาตรฐานหนึ่ง ภายหลังจากได้รับมาตราฐานจาก Bureau Veritas หรือ BVQI ประเทศฝรั่งเศสมาแล้วเมื่อ พ.ศ. 2543 และพัฒนาเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน
ทำเนียบนายสถานี / ผู้อำนวยการสถานี ปี 2508 - ปัจจุบัน   สถานีวิทยุแห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

| ลำดับ | รายชื่อ หัวหน้าสถานี และ กรรมการผู้อำนวยการ | ตำแหน่ง | ปี พ> ศ |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | ศาสตราจารย์ สำเภา วรางกูร | หัวหน้าสถานี | 2508-2520 |
| 2 | ศาสตราจารย์ อาภรณ์ เก่งพล | หัวหน้าสถานี | 2520-2533 |
| 3 | รองศาสตราจารย์ จุมพล รอดคำดี | กรรมการผู้อำนวยการ | 2534-2559 |
| 4 | ศาสตราจารย์กิตติคุณ ดร.พิรงรอง รามสูตร | รักษาการกรรมการผู้อำนวยการ | 2559-2560 |
| 5 | นางสาวสิริลักษณ์ พัฒนลีลาวงศ์ | กรรมการผู้อำนวยการ | 2561-2562 |
| 6 | อาจารย์ ดร.สุภาพร โพธิ์แก้ว | รักษาการกรรมการผู้อำนวยการ | 2563-2564 |
| 7 | นายตรีเทพ ไทยคุรุภัณฑ์ | กรรมการผู้อำนวยการ | 2564-2565 |
| 8 | รองศาสตราจารย์ ดร.ปรีดา อัครจันทโชติ | รักษาการกรรมการผู้อำนวยการ | 2565-2566 |
| 9 | รองศาสตราจารย์ ดร.อมร เพชรสม | ผู้อำนวยการสถานี | 2566-ปัจจุบัน |
รูปแบบรายการ

ปัจจุบันสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยยังคงออกอากาศผ่านทางคลื่นวิทยุเช่นในอดีต แต่ได้พัฒนาองค์กรให้สามารถผลิตสื่อความรู้สู่สังคมผ่านช่องทางอินเทอร์เน็ต เช่น การถ่ายทอดรายการวิทยุสดผ่านทางอินเทอร์เน็ต และยังผลิตรายการโทรทัศน์เพื่อออกอากาศผ่านสื่อสังคมออนไลน์ (Social Network) เช่น เฟซบุ๊ก ทวิตเตอร์ ยูทูบ เพื่ออำนวยความสะดวกในการเข้าถึงองค์ความรู้ให้แก่ประชาชน
รูปแบบรายการ > รายการ

มีรายการที่ออกอากาศคู่ขนานระหว่างสื่ออินเทอร์เน็ต เช่น ยูทูบ ช่อง CU Radio Channel กับวิทยุกระจายเสียงดังนี้
รายการ Innovative Wisdom เป็นรายการที่นำเสนอความรู้ทางการเงิน การวางแผนการลงทุนและการออม โดยมีแขกรับเชิญเป็นคณาจารย์จากคณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และจากคณะเศรษฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
รายการ ไทยศึกษา เป็นรายการที่นำเสนอความรู้ทางมนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ ประชากรศาสตร์ของประเทศไทย โดยจะยกประเด็นนำเสนอจากเรื่องพื้นฐานของคนไทย เช่น อาหาร ศิลปกรรมท้องถิ่น และวิถีชีวิตชุมชน จัดโดยสถาบันไทยศึกษา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
รายการ พูดจาประสาช่าง เป็นรายการที่นำเสนอความรู้ทางวิศวกรรมศาสตร์ใกล้ตัว แนะนำศาสตร์ใหม่ ๆ ทางด้านวิศวกรรมในประเทศไทย  และนำเสนอนวัตกรรมจากวิศวกรชาวไทยให้ประชาชนไทยได้รับรู้ด้วย จัดโดยคณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
รายการ รัฐศาสตร์สู่สังคม เป็นรายการที่นำเสนอความรู้ทางรัฐศาสตร์ที่ผ่านการเล่าเรื่องและปรับเนื้อหาให้เข้าใจได้ง่าย เพื่อสร้างการตระหนักถึงความสำคัญของวิชารัฐศาสตร์ให้กับประชาชน  จัดโดยคณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
รายการ รอบตัวเรา นำเสนอความรู้เรื่องสิ่งแวดล้อม การเปลี่ยนแปลงทางธรรมชาติและปรากฏการณ์ทางธรรมชาติ ีผู้เชี่ยวชาญทั้งจากคณะวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และคณะสัตวแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
รายการ So เชี่ยว เป็นรายการที่ตอบข้อสงสัย ให้ความกระจ่างกับกระแสข่าวที่ประชาชนส่งต่อกันในสื่อสังคมออนไลน์ ทางอินเทอร์เน็ต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยและสถานีโทรทัศน์ไทยพีบีเอสจึงสร้างความร่วมมือผลิตรายการนี้ เพื่อให้ประชาชนได้รับความรู้ความเข้าใจที่ถูกต้องตามหลักฐานทางวิชาการ
แหล่งข้อมูลอื่น

สถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ที่เฟซบุ๊ก
สถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ที่เอกซ์ (ทวิตเตอร์)
สถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ที่อินสตาแกรม
สถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ที่ยูทูบ
อาคารวิทยพัฒนาและเสาส่งสัญญาณวิทยุ
หม่อมพัด

| หม่อมพัด |
| --- | --- |
เกิด: กรุงศรีอยุธยา อาณาจักรอยุธยา
เสียชีวิต: กรุงศรีอยุธยา อาณาจักรอยุธยา
บุตร: เจ้าพระยาพิษณุโลก (เรือง) พระยาไชยบูรณ์ (จัน)
บิดามารดา: กรมหมื่นอินทรภักดี (บิดา)
หม่อมพัด  เป็นเชื้อพระวงศ์ในราชวงศ์บ้านพลูหลวงเป็นบิดาของเจ้าพระยาพิษณุโลก (เรือง) เป็นพระราชบุตรในกรมหมื่นอินทรภักดี เจ้ากรมพระคชบาล และเป็นพระราชปนัดดาในสมเด็จพระเพทราชา มีตำแหน่งอันเนื่องในกรมพระคชบาลสมัยกรุงศรีอยุธยา
ประวัติ

เมื่อปลายรัชสมัยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ พรานป่าได้พบเห็นลูกช้างเผือกเดินตามแม่ช้างอยู่ในโขลงที่ป่าติดกับกรุงอังวะแถบเมืองเพชรบุรี พระยาเพชรบุรีจึงเกณฑ์คนไปติดตามคล้องช้างถึงสามร้อยยอดแต่ไม่พบร่องรอยลูกช้างเผือก จึงบอกนำความกราบทูลสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศให้ทรงทราบ จึงมีรับสั่งกรมหมื่นอินทรภักดี เจ้ากรมพระคชบาล โปรดให้จัดหม่อมพัด บุตรกรมหมื่นอินทรภักดี สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศจึงมีพระราชดำรัสสั่งเกณฑ์ไพร่พลในกรุงศรีอยุธยา และหัวเมืองทางใต้กำแพงกรุงศรีอยุธยาเป็นไพร่ 500 คนเศษ โปรดเกล้าฯ ตั้งหม่อมพัดเป็นข้าหลวงกรมพระคชบาลถืออาชญาสิทธิ์คุมไพร่ยกไปล้อมลูกช้างเผือกในป่าเขตกรุงอังวะ
หม่อมพัดกราบบังคมทูลลาแล้วเดินทางไปถึงเมืองปราณบุรี แล้วยกไพร่พลไปถึงเมืองตะนาวศรีของกรุงศรีอยุธยาจัดแจงส่งไพร่พลออกล้อมป่าเที่ยวหานานถึง 2 ปีเศษแต่ไม่พบลูกช้างเผือก จึงยกไพร่พลออกกลับไปยังพระนคร
หลักฐานขัดแย้ง

หนังสือ ต้นตระกูลขุนนางไทย ของประยุทธ สิทธิพันธ์ กล่าวคลาดเคลื่อนว่า เหตุการณ์ล้อมลูกช้างเผือกนี้ตรงกับรัชสมัยสมเด็จพระที่นั่งสุริยาศน์อมรินทร์ และกล่าวว่า กรมหมื่นอินทรภักดีสั่งให้หม่อมเจ้าพัฒน์ บุตรกรมหมื่นอินทรภักดีเป็นเจ้าพระยานครศรีธรรมราช (พัฒน์) จากการสอบหลักฐานหลายชิ้นเปรียบเทียบกันพบว่าความในหนังสือไม่ถูกต้อง ดังนี้
หนังสือ วงศ์เจ้าพระยานคร ระบุว่า เจ้าพัฒน์เป็นบุตรปลัดเมืองคนก่อน (ไม่ปรากฏนาม)
กรมหมื่นอินทรภักดีเป็นเจ้ากรมพระคชบาล สิ้นพระชนม์เมื่อปีจุลศักราช ๑๑๑๒ มะเมียโทศก (ตรงกับปี พ.ศ. 2293 ในปัจจุบัน) สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศเสด็จพระราชดำเนินพระราชทานเพลิงศพกรมหมื่นอินทรภักดีอย่างชั้นเจ้าต่างกรม ณ วัดไชยวัฒนาราม ตามความใน พระราชพงศาวดารฉบับพระราชหัตถเลขา หรือ สิ้นพระชนม์เมื่อ พ.ศ. 2275 ตาม คําให้การขุนหลวงหาวัด คราวสงครามแย่งชิงราชสมบัติระหว่างเจ้าฟ้าอภัยกับกรมพระราชวังบวรสถานมงคล (เจ้าฟ้าพร)
ธรรมเนียบตระกูลสังเขปครั้งกรุงเก่า ต้นฉบับลายมือคัดของนายคุ้ม ร.ศ. ๕๓ (พ.ศ. 2378) ระบุว่า หม่อมพัดเป็นบุตรเจ้าพระพิไชยสุรินทร์แต่ครั้งแผ่นดินสมเด็จพระเพทราชา เป็นเชื้อพระวงศ์แต่ไม่ได้สถาปนาขึ้นเป็นหม่อมเจ้าในราชวงศ์ และเป็นบิดาของเจ้าพระยาพิษณุโลก (เรือง) จึงไม่น่ามีอายุถึง พ.ศ. 2357 ตามประวัติของเจ้าพระยานครศรีธรรมราช (พัฒน์)
ดูเพิ่ม

กรมหมื่นอินทรภักดี
เจ้าพระยาพิษณุโลก (เรือง โรจนกุล)