stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
คิม ซ็อน-โฮ (นายพล)

| คิม ซ็อน-โฮ |
| --- | --- |

รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม
รักษาการ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  5 ธันวาคม 2024
ประธานาธิบดี: ยุน ซ็อก-ย็อล
นายกรัฐมนตรี: ฮัน ด็อก-ซู
ก่อนหน้า: คิม ยง-ฮย็อน
ถัดไป: ชเว บย็อง-ฮย็อก
รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงกลาโหม
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  20 ตุลาคม 2023
ประธานาธิบดี: ยุน ซ็อก-ย็อล
นายกรัฐมนตรี: ฮัน ด็อก-ซู
ก่อนหน้า: ชิน บอม-ชอล
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: โซล, เกาหลีใต้
พรรคการเมือง: อิสระ
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้:  เกาหลีใต้
สังกัด: กองทัพบกสาธารณรัฐเกาหลี
ประจำการ: 1987–2020
ยศ: พลโท
บังคับบัญชา: กองบัญชาการป้องกันกรุงโซล

คิม ซ็อน-โฮ เป็นนักการเมืองชาวเกาหลีใต้และนายทหารปลดเกษียณยศ พลโท แห่ง กองทัพสาธารณรัฐเกาหลี ปัจจุบันดำรงตำแหน่ง รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมแห่งชาติของเกาหลีใต้
เมื่อวันที่ 5 ธันวาคม 2024 ในระหว่างการสอบสวนโดย สมัชชาแห่งชาติเกาหลีใต้ คิมได้กล่าวหาอดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม คิม ยง-ฮย็อน ว่าเป็นผู้สั่งการให้ทหารเข้าสู่ที่ประชุมสมัชชาแห่งชาติ เพื่อป้องกันไม่ให้สมาชิกรัฐสภารวมตัวกันลงมติคัดค้าน การประกาศกฎอัยการศึก
อินเดียสมัยกลาง

ป้อมเมหรานครห์สร้างขึ้นในอินเดียสมัยกลางในรัชสมัยโชธแห่งราฐูร
อินเดียสมัยกลาง สื่อถึงยุคสมัยที่ยาวนานของประวัติศาสตร์หลังคลาสสิกของอนุทวีปอินเดียระหว่าง "สมัยโบราณ" กับ "สมัยใหม่" มักถือว่าอยู่ในช่วงประมาณจากการแตกสลายของจักรวรรดิคุปตะในคริสต์ศตวรรษที่ 6 จนถึงจุดเริ่มต้นของสมัยใหม่ตอนต้นใน ค.ศ. 1526 ด้วยการสถาปนาจักรวรรดิโมกุล แม้ว่านักประวัติศาสตร์บางส่วนถือว่าทั้งจุดเริ่มต้นและสิ้นสุดช้ากว่าจุดเหล่านี้ สมัยกลางนั้นแบ่งออกเป็นสมัยกลางตอนต้นและสมัยกลางตอนปลาย
ในสมัยกลางตอนต้น มีรัฐมากกว่า 40 แห่งในอนุทวีปอินเดียที่มีวัฒนธรรม ภาษา ระบบการเขียน และศาสนาที่แตกต่างกัน ในช่วงเริ่มต้นสมัยนี้ ศาสนาพุทธเคยเป็นศาสนาหลักทั่วพื้นที่ ด้วยจักรวรรดิปาละที่ดำรงได้ไม่นานในที่ราบลุ่มแม่น้ำสินธุ-คงคา สนับสนุนสถาบันทางศาสนาพุทธ หนึ่งในสถาบันเหล่านั้นคือนาลันทามหาวิหาร ศูนย์กลางทางการศึกษาและนำเอเชียใต้ที่แบ่งแยกเข้าสู่เวทีปัญญาระดับโลก ในบริเวณรัฐพิหาร ประเทศอินเดียในปัจจุบัน ความสำเร็จอีกอันคือการประดิษฐ์เกม จตุรังคะ ที่ภายหลังนำเข้าสู่ยุโรปและกลายเป็นหมากรุก
ส่วนในอินเดียใต้ อาณาจักรฮินดูโจฬะของทมิฬมีชื่อเสียงจากจักรวรรดิโพ้นทะเลที่ควบคุมส่วนต่าง ๆ ของศรีลังกา มาเลเซีย และอินโดนีเซียปัจจุบันในฐานะดินแดนโพ้นทะเล และช่วยกระจายศาสนาฮินดูและพุทธเข้าไปยังพื้นที่วัฒนธรรมประวัติศาสตร์ของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ในสมัยเดียวกัน ภูมิภาคเพิ่อนบ้านอย่างอัฟกานิสถาน ทิเบต และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้อยู่ภายใต้อิทธิพลเอเชียใต้
ในช่วงสมัยกลางตอนปลาย การรุกรานของอิสลามเป็นระลอกจากบริเวณเอเชียกลาง อัฟกานิสถาน และอิหร่านในปัจจุบัน เข้าพิชิตดินแดนจำนวนมากในอินเดียเหนือ ก่อตั้งรัฐสุลต่านเดลีที่ดำรงอยู่จนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 16 ทำให้ศาสนาพุทธเสื่อมถอยในเอเชียใต้ แต่ศาสนาฮินดูยังคงอยู่รอดและเสริมกำลังตนเองในพื้นที่ที่ถูกจักรวรรดิมุสลิมยึดครอง ส่วนในบริเวณตอนใต้ จักรวรรดิวิชัยนครยืนหยัดต่อการพิชิตของมุสลิม และเริ่มต้นความเป็นศัตรูกับรัฐสุลต่านแบฮ์แมนีเป็นเวลานาน ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 16 นำไปสู่การนำเข้าดินปืน การสถาปนาโมกุล จักรวรรดิมุสลิมใหม่ และการจัดตั้งสถานีการค้าของยุโรปโดยอาณานิคมโปรตุเกส จักรวรรดิโมกุลเป็นหนึ่งในสามจักรวรรดิดินปืนอิสลาม ร่วมกับจักรวรรดิออตโตมันและเปอร์เซียของซาฟาวิด การพัฒนาทางวัฒนธรรมและเทคโนโลยีในเวลาต่อมาได้เปลี่ยนแปลงสังคมอินเดีย ทำให้ช่วงสมัยกลางตอนปลายสิ้นสุดลง และเป็นจุดเริ่มต้นของสมัยใหม่ตอนต้น
คำนิยามและการกำหนดช่วงเวลา

คำนิยามหนึ่งรวมช่วงสมัยจากคริสต์ศตวรรษที่ 6 ครึ่งแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 7 หรือคริสต์ศตวรรษที่ 8 จนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 16 ซึ่งโดยพื้นฐานบังเอิญตรงกับสมัยกลางของทวีปยุโรป โดยอาจแบ่งออกเป็นสองช่วง คือ: 'สมัยกลางตอนต้น' ที่อยู่ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 6 ถึง 13 และ 'สมัยกลางตอนปลาย' ที่อยู่ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 13 ถึง 16 ซึ่งสิ้นสุดด้วยจุดเริ่มต้นของจักรวรรดิโมกุลใน ค.ศ. 1526 สมัยโมกุลในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 16 ถึง 18 มักเรียเป็นสมัยใหม่ตอนต้น แต่บางครั้งรวมอยู่ในสมัย 'กลางตอนปลาย'
คำนิยามอีกแบบหนึ่งมักพบในนักเขียนล่าสุดที่ยังคงใช้คำนี้อยู่ นำการเริ่มต้นของสมัยกลางไปข้างหน้า ตั้งแต่ประมาณ ค.ศ. 1,000 หรือในคริสต์ศตวรรษที่ 12 จุดสิ้นสุดอาจย้อนกลับไปถึงคริสต์ศตวรรษที่ 18 ทำให้ช่วงนี้จึงถือได้ว่าเป็นจุดเริ่มต้นของการปกครองของชาวมุสลิมอย่างมีประสิทธิผลจนถึงบริติชราช หรือสมัย "กลางตอนต้น" เริ่มต้นในคริสต์ศตวรรษที่ 8 และสิ้นสุดในคริสต์ศตวรรษที่ 11
การใช้คำว่า "สมัยกลาง" ในฐานะคำที่ใช้เรียกยุคสมัยในประวัติศาสตร์อินเดียมักถูกคัดค้าน และอาจพบได้ยากมากขึ้น (มีการอภิปรายที่คล้ายกันในแง่ของประวัติศาสตร์จีน) เป็นที่โต้แย้งกันว่าทั้งจุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุดของยุคสมัยไม่ได้แสดงถึงการเปลี่ยนแปลงพื้นฐานในประวัติศาสตร์อินเดียจริง ๆ เมื่อเทียบกับช่วงที่เทียบเท่าของยุโรป Burton Stein ยังคงใช้แนวคิดนี้ในหนังสือ A History of India (1998) ของเขา โดยสื่อถึงช่วงสมัยจากคุปตะถึงโมกุล แต่นักเขียนล่าสุดส่วนใหญ่ที่ใช้คำนี้เป็นชาวอินเดีย โดยเป็นที่เข้าใจได้ว่าพวกเขามักระบุระยะเวลาที่ครอบคลุมไว้ในชื่อเรื่อง
ประวัติศาสตร์นิพนธ์

ผลงานประวัติศาสตร์สมัยใหม่ที่เขียนเกี่ยวกับอินเดียสมัยกลางได้รับการวิพากษ์วิจารณ์จากนักวิชาการที่ศึกษาประวัติศาสตร์นิพนธ์ของสมัยนั้น E. Sreedharan โต้แย้งว่า ตั้งแต่ช่วงขึ้นศตวรรษใหม่จนถึงคริสต์ทศวรรษ 1960 นักประวัติศาสตร์อินเดียมักได้รับแรงขับเคลื่อนด้วยชาตินิยมอินเดีย ปีเตอร์ ฮาร์ดีสังเกตว่า ผลงานประวัติศาสตร์สมัยใหม่เกี่ยวกับอินเดียสมัยกลางจนถึงตอนนั้นส่วนใหญ่เขียนขึ้นโดยนักประวัติศาสตร์ชาวบริติชและฮินดู ในขณะที่ผลงานของนักประวัติศาสตร์มุสลิมสมัยใหม่กลับมีบทบาทน้อย เขาโต้แย้งว่าประวัติศาสตร์นิพนธ์มุสลิมสมัยใหม่เกี่ยวกับอินเดียสมัยกลางในเวลานั้นบางส่วนได้รับแรงขับเคลื่อนจากการแก้ต่างอิสลาม (Islamic apologetics) ด้วยความพยายามพิสูจน์ "ชีวิตของมุสลิมสมัยกลางให้เข้ากับโลกสมัยใหม่" ("the life of medieval Muslims to the modern world.")
Ram Sharan Sharma ได้วิจารณ์ลักษณะที่เรียบง่ายของประวัติศาสตร์อินเดียที่ถูกแบ่งออกเป็น สมัย "ฮินดู" โบราณ, สมัย "มุสลิม" กลาง และสมัย "บริติช" ใหม่ เขาโต้แย้งว่า ไม่มีความแตกต่างที่ชัดเจนระหว่างช่วงที่สมัยโบราณสิ้นสุดลงและช่วงสมัยกลางเริ่มต้นขึ้น โดยระบุขอบเขตตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 7 ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 13
ข้อมูล

Avari, Burjor, India: The Ancient Past: A History of the Indian Subcontinent from C. 7000 BCE to CE 1200, 2016 (2nd edn), Routledge, ISBN 1317236734, 9781317236733, google books
Berger, Eugene; Israel, George; Miller, Charlotte; Parkinson, Brian; Reeves, Andrew; Williams, Nadejda (2016). World History Cultures, States and Society to 1500 (PDF). University of North Georgia Press. ISBN 978-1-940771-10-6. OCLC 961216293.
Farooqui, Salma Ahmed, A Comprehensive History of Medieval India: From Twelfth to the Mid-Eighteenth Century, 2011, Pearson Education India, ISBN 8131732029, 9788131732021, google books
Harle, J.C., The Art and Architecture of the Indian Subcontinent, 2nd edn. 1994, Yale University Press Pelican History of Art, ISBN 0300062176
Keay, John, India: A History, 2000, HarperCollins, ISBN 0002557177
Michell, George, (1977) The Hindu Temple: An Introduction to its Meaning and Forms, 1977, University of Chicago Press, ISBN 978-0-226-53230-1
Rowland, Benjamin, The Art and Architecture of India: Buddhist, Hindu, Jain, 1967 (3rd edn.), Pelican History of Art, Penguin, ISBN 0140561021
อ่านเพิ่ม

Gopinath Sharma (1954). Mewar & the Mughal Emperors (1526–1707 A.D.) (ภาษาอังกฤษ). S.L. Agarwala. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 3 July 2023. สืบค้นเมื่อ 1 November 2020.
Jadunath Sarkar (1960). Military History of India (ภาษาอังกฤษ). Orient Longmans. ISBN 9780861251551.
Romila Thapar (1990-06-28). A History of India (ภาษาอังกฤษ). Penguin UK. ISBN 978-0-14-194976-5. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 5 February 2024. สืบค้นเมื่อ 1 November 2020.
Satish Chandra; Historiography, Religion and State in Medieval India, Har-Anand Publications, 2010.
Elliot and Dowson: The History of India as told by its own Historians, New Delhi reprint, 1990.
Elliot, Sir H. M., Edited by Dowson, John. The History of India, as Told by Its Own Historians. The Muhammadan Period; published by London Trubner Company 1867–1877. (Online Copy: The History of India, as Told by Its own Historians. The Muhammadan Period; by Sir H. M. Elliot; Edited by John Dowson; London Trubner Company 1867–1877– This online Copy has been posted by: )
Gommans, Jos J. L. (2002), Mughal Warfare: Indian Frontiers and Highroads to Empire, 1500–1700, Routledge, ISBN 0-415-23989-3.
Lal, K. S. (1999). Theory and practice of Muslim state in India. New Delhi: Aditya Prakashan.
Majumdar, Ramesh Chandra; Pusalker, A. D.; Majumdar, A. K., บ.ก. (1960). The History and Culture of the Indian People. Vol. VI. Bombay: Bharatiya Vidya Bhavan.
Majumdar, Ramesh Chandra; Pusalker, A. D.; Majumdar, A. K., บ.ก. (1973). The History and Culture of the Indian People. Vol. VII. Bombay: Bharatiya Vidya Bhavan.
Misra, R. G. (1993). Indian resistance to early Muslim invaders up to 1206 AD. Meerut City: Anu Books.
Sarkar, Jadunath. (1997). Fall of the Mughal Empire: Vol. 1–4. Hyderabad: Orient Longman.
Sarkar, Jadunath. (1975). Studies in economic life in Mughal India. Delhi: Oriental Publishers & Distributors.; (1987). Mughal economy: Organization and working. Calcutta, India: Naya Prokash.
Srivastava, A. L. (1970). The Mughal Empire, 1526-1803 A.D. ... Seventh revised edition. Agra: Shiva Lal Agarwala & Co.
Srivastava, A. L. (1975). Medieval Indian culture. Agra: Agarwala.
Wink, André (2004). Indo-Islamic society: 14th - 15th centuries. Al-Hind Series. Vol. 3. BRILL. ISBN 9004135618. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 5 February 2024. สืบค้นเมื่อ 24 April 2014.
Wink, André (1996). Al-Hind: The Making of the Indo-Islamic Worlds Vol 1. E. J. Brill. ISBN 0-391-04173-8.
Babur, ., & Thackston, W. M. (2002). The Baburnama: Memoirs of Babur, prince and emperor. New York: Modern Library.
Muḥammad, A. K., & Pandit, K. N. (2009). A Muslim missionary in mediaeval Kashmir: Being the English translation of Tohfatu'l-ahbab.
V. S. Bhatnagar (1991). Kānhaḍade Prabandha, India's Greatest Patriotic Saga of Medieval Times: Padmanābha's Epic Account of Kānhaḍade. Aditya Prakashan. ISBN 978-81-85179-54-4.
Jain, M. The India They Saw : Foreign Accounts (4 Volumes) Delhi: Ocean Books, 2011.
แหล่งข้อมูลอื่น

Online Copy: The History of India, as Told by Its Own Historians. The Muhammadan Period; by Sir H. M. Elliot; Edited by John Dowson; London Trubner Company 1867–1877 – This online Copy has been postesd by: The Packard Humanities Institute; Persian Texts in Translation; Also find other historical books: Author List and Title List
นิตเนม

นิตเนม (ปัญจาบ: ਨਿਤਨੇਮ) แปลตรงตัวว่า "กิจวัตประจำวัน" หมายถึงกลุ่มเพลงสวดของศาสนาซิกข์ (คุรบานิ) ที่ศาสนิกชนต้องอ่านวันละอย่างน้อย 3 ครั้ง ในชาวซิกข์ที่เป็นอมฤตธารีทุกคนต้องอ่านนิตเนมเป็นข้อบังคับพื้นฐาน ดังที่ถูกย้ำชัดเจนไว้ในสิกขเรหัตมรรยาท นิตนีมประกอบด้วยหลัก ๆ คือ บทสวดยามเช้าที่ต้องสวดในช่วงอมฤตเวลา (เช้าตรู่ก่อนย่ำรุ่ง) มี 5 บทสวด (บานิทั้งห้า), เรหรัสสาหิบ สำหรับสวดยามเย็น และ กีรตันโสหิล สำหรับสวดยามค่ำคืน ในบทสวดยามเช้าและยามเย็นควรจะตามด้วยการทำอรทาส
บทสวดยามเช้า

จปุจีสาหิบ
จาปสาหิบ
ตวประสาท สวาอิเย
เจาปาอีสาหิบ
อานันทสาหิบ
บทสวดยามเช้า 5 บท เรียกรวมกันว่าบานิทั้งห้า (Five Banis) บทสวดนี้จะท่องตอนย่ำรุ่ง
บทสวดยามเย็น

เรียกว่า เรหรัสสาหิบ บทสวดนี้จะสวดเวลาพลบค่ำ มีความยาวประมาณ 15-25 นาที
บทสวดยามค่ำคืน

เรียกว่า โสหิลสาหิบ บทสวดนี้จะท่องก่อนนอน และมีความยาวประมาณ 5-8 นาที
จิม ไนด์ฮาร์ต

| Jim Neidhart |
| --- | --- |

ชื่อเกิด: James Henry Neidhart
เกิด: 8 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1955(1955-02-08) Montebello, California, U.S.
เสียชีวิต: สิงหาคม 13, 2018(2018-08-13) (63 ปี) Wesley Chapel, Florida, U.S.
สาเหตุ การเสียชีวิต: Head injury caused by a Seizure resulting in a fall
คู่สมรส: Elizabeth Hart (สมรส 1979; หย่า 2001) Elizabeth Hart (สมรส 2010; 2018)
บุตร: 3, including Natalie
ครอบครัว: Hart
ประวัติมวยปล้ำอาชีพ
ชื่อบนสังเวียน: The Anvil Jim Neidhart Who
ส่วนสูง: 6 ฟุต 2 นิ้ว (188 เซนติเมตร)
น้ำหนัก: 281 ปอนด์ (127 กิโลกรัม)
มาจาก: Reno, Nevada "Who Knows Where" (as Who)
ฝึกหัดโดย: Stu Hart
เปิดตัว: 1979
รีไทร์: 2013
เจมส์ เฮนรี ไนด์ฮาร์ต (James Henry Neidhart; 8 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1955 – 13 สิงหาคม ค.ศ. 2018) เป็นนักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกันที่รู้จักในช่วงยุค 1980 และ 1990 กับสมาคม World Wrestling Federation ในนาม จิม "ดิแอนวิล" ไนด์ฮาร์ต (Jim "The Anvil" Neidhart) เป็นแชมป์ WWF Tag Team Champion 2 สมัยร่วมกับ Bret Hart ในนามทีม The Hart Foundation เขายังได้ร่วมปล้ำกับสมาคม Stampede Wrestling, Championship Wrestling from Florida, Mid-South, Memphis และ Mid-Eastern Wrestling Federation เขาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวมวยปล้ำฮาร์ตผ่านการแต่งงานใกล้เคียงกับสมาชิกต่างๆ ตลอดอาชีพของเขาและปรากฏตัวพร้อมกับลูกสาวของเขา Natalya Neidhart ในรายการทีวีเรียลลิตี้ Total Divas
ผลงานแชมป์และรางวัล

Championship Wrestling from Florida
NWA Southern Heavyweight Championship (Florida version) (1 time)
NWA United States Tag Team Championship (Florida version)  (1 time) – with Krusher Khruschev
Legends Pro Wrestling
Hall of Fame (2011)
Memphis Championship Wrestling
MCW Southern Tag Team Championship (1 time) – with The Blue Meanie
Mid-Eastern Wrestling Federation
MEWF Heavyweight Championship (1 time)
Mid-South Wrestling
Mid-South Tag Team Championship (1 time) – with Butch Reed
New England Pro Wrestling Hall of Fame
Class of 2014
Professional Wrestling Federation
PWF Heavyweight Championship (1 time)
Pro Wrestling Illustrated
Ranked No. 61 of the top 500 singles wrestlers in the PWI 500 in 1994
Ranked No. 189 of the top 500 singles wrestlers of the PWI Years in 2003
Ranked No. 37 of the top 100 tag teams of the PWI Years with Bret Hart in 2003
Pro Wrestling Ohio
PWO Tag Team Championship (1 time) – with Greg Valentine
Stampede Wrestling
Stampede International Tag Team Championship (2 times) – with Hercules Ayala (1) and Mr. Hito (1)
Stampede Wrestling Hall of Fame
Universal Wrestling Alliance
UWA Heavyweight Championship (1 time)
World Wrestling Federation
WWF Tag Team Championship (2 times) – with Bret Hart
WWE Hall of Fame (Class of 2019)
Wrestling Observer Newsletter
Feud of the Year (1997) with The Hart Foundation vs. Stone Cold Steve Austin
Canadian Wrestling Hall of Fame
Individually
With the Hart family
แหล่งข้อมูลอื่น

จิม ไนด์ฮาร์ต ที่ WWE.com
จิม ไนด์ฮาร์ต ที่ไฟน์อะเกรฟ
จดหมายเหตุ

ชั้นวางกล่องระเบียนบรรจุเอกสารจดหมายเหตุ
จดหมายเหตุ (อังกฤษ: archive) หมายถึง รายงานหรือบันทึกเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น หรือสถานที่เก็บและให้บริการเอกสารจดหมายเหตุ เรียกว่า หอจดหมายเหตุ
จดหมายเหตุประกอบด้วยเอกสารข้อมูลปฐมภูมิที่บุคคลหรือองค์กรสะสมมาตลอดชีวิตและเก็บไว้เพื่อแสดงประวัติและหน้าที่ของบุคคลหรือองค์กรนั้น ๆ ผู้เชี่ยวชาญด้านจดหมายเหตุและนักประวัติศาสตร์โดยทั่วไปเข้าใจจดหมายเหตุว่าเป็นบันทึกที่สร้างขึ้นและเป็นผลจากกิจกรรมทางกฎหมาย การค้า การบริหาร หรือสังคมตามปกติ จดหมายเหตุได้รับการนิยามเชิงเปรียบเทียบว่าเป็น "สารคัดหลั่งของสิ่งมีชีวิต" และแตกต่างจากเอกสารที่เขียนหรือสร้างขึ้นเพื่อสื่อสารข้อความเฉพาะแก่ลูกหลาน
โดยทั่วไป จดหมายเหตุประกอบด้วยบันทึกที่ได้รับการคัดเลือกสำหรับการเก็บรักษาถาวรหรือระยะยาว โดยพิจารณาจากคุณค่าทางวัฒนธรรม ประวัติศาสตร์ หรือหลักฐานที่ยั่งยืน บันทึกจดหมายเหตุโดยปกติไม่มีการเผยแพร่และเกือบจะมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวเสมอ ซึ่งต่างจากหนังสือหรือนิตยสารที่อาจมีสำเนาเหมือนกันหลายฉบับ นั่นหมายความว่าจดหมายเหตุค่อนข้างต่างจากห้องสมุดในด้านการใช้งานและการบริหาร แม้ว่าชุดสะสมจดหมายเหตุมักพบได้ในอาคารห้องสมุดก็ตาม
บุคคลที่ทำงานในด้านจดหมายเหตุเรียกว่านักจดหมายเหตุ ส่วนการศึกษาและการปฏิบัติในการจัดการ เก็บรักษา และจัดให้มีการเข้าถึงข้อมูลและสื่อในหอจดหมายเหตุเรียกว่า archival science ผู้บันทึกอาจเป็นส่วนราชการ รัฐวิสาหกิจ หรือบุคคลทั่วไปก็ได้ เพื่อบันทึกไว้สำหรับใช้อ้างอิงในอนาคต
ในประเทศไทย

ตั้งแต่อดีต พระมหากษัตริย์ไทยโปรดเกล้าฯ ให้มีธรรมเนียมการจดบันทึกเหตุการณ์สำคัญของบ้านเมือง วิถีชีวิต ความเป็นอยู่ รวมถึงปรากฏการณ์ธรรมชาติที่เกิดขึ้น โดยผู้มีหน้าที่จดบันทึกดังกล่าวเรียกว่าอาลักษณ์ จดหมายเหตุนี้จะถูกเก็บรักษาไว้อย่างดีในหอจดหมายเหตุหรือหอหลวง เพื่อให้เป็นประโยชน์ทางการศึกษาต่อคนรุ่นหลัง จดหมายเหตุในราชวงศ์นี้ บางทีก็เรียกพงศาวดาร เช่น พระราชพงศาวดารกรุงเก่า และพระราชพงศาวดารเหนือในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช พระราชพงศาวดาร ฉบับพระราชหัตถเลขาในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระราชพงศาวดารกรุงรัตนโกสินทร์ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
จดหมายเหตุที่บันทึกโดยบุคคลในอดีตก็มีความสำคัญไม่น้อย มีทั้งการบันทึกเหตุการณ์ทั่วไป การบันทึกเรื่องราวของตนเองอย่างลักษณะอนุทิน ฯลฯ บางฉบับมีคุณค่าต่อการศึกษาประวัติศาสตร์อย่างมาก เช่น จดหมายเหตุบางกอกของแดน บีช บรัดเลย์ จดหมายเหตุลาลูแบร์ของซีมง เดอ ลา ลูแบร์ จดหมายเหตุเสด็จประพาสยุโรป ร.ศ.116 ของพระยาศรีสหเทพ (เส็ง วิริยศิริ) จดหมายเหตุความทรงจำของกรมหลวงนรินทรเทวี จดหมายเหตุจีนว่าด้วยกรุงสยาม เป็นต้น
จดหมายเหตุในอดีตพบว่ามีการบันทึก โดยการเขียน การพิมพ์ ลงบนวัสดุต่าง ๆ ตามยุคสมัย เช่น แผ่นหิน ใบลาน กระดาษ เป็นต้น
บรรณานุกรม

Bastian, J. A., & Webber, D. (2008). Archival internships: a guide for faculty, supervisors, and students. Society of American Archivists.
Chen, A. (2020). Placing papers: the American literary archives market. University of Massachusetts Press.
Kandiuk, M. (Ed.). (2020). Archives and special collections as sites of contestation. Library Juice Press.
Mitchell, E., Seiden, P., & Taraba, S. (Eds). (2012). Past or portal? : enhancing undergraduate learning through special collections and archives. Association of College and Research Libraries, a division of the American Library Association.
Theimer, K. (Ed.). (2014). Management: Innovative Practices for Archives and Special Collections. Rowman & Littlefield Publishers.
ราชบัณฑิตยสถาน. พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554. พิมพ์ครั้งที่ 2, กรุงเทพฯ : ราชบัณฑิตยสถาน, 2556. 1,544 หน้า.  ISBN 978-616-7073-80-4
แหล่งข้อมูลอื่น

Public Archive library
International Council on Archives
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST 
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย
หนอนมอร์ริส

หนอนมอร์ริส (อังกฤษ: Morris worm) หรือ หนอนอินเทอร์เน็ต 2 พฤศจิกายน ค.ศ. 1988 เป็นหนอนคอมพิวเตอร์ตัวแรก ๆ ที่แพร่กระจายผ่านอินเทอร์เน็ต หนอนมอร์ริสถูกพิจารณาว่าเป็นหนอนตัวแรก และแน่นอนว่าเป็นตัวแรกที่ได้รับความสนใจอย่างสำคัญจากสื่อกระแสหลัก นอกจากนี้ ยังเป็นผลให้เกิดการพิสูจน์ว่ากระทำผิดครั้งแรกในสหรัฐอเมริกาภายใต้รัฐบัญญัติการฉ้อโกงและใช้คอมพิวเตอร์ในทางที่ผิด ค.ศ. 1986 โค้ดถูกเขียนขึ้นโดยนักศึกษามหาวิทยาลัยคอร์เนลล์ โรเบิร์ต แทบแพน มอร์ริส และเริ่มปล่อยเมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน ค.ศ. 1988 จากสถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์ (MIT)
เจตนาของผู้สร้างมิได้ต้องการเขียนขึ้นเพื่อก่อความเสียหาย แต่เพื่อวัดขนาดของอินเทอร์เน็ต ยิ่งไปกว่านั้น หนอนมอร์ริสทำงานโดยอาศัยช่องจุดอ่อนที่ทราบกันใน Unix sendmail, finger และ rsh/rexec เช่นเดียวกับรหัสผ่านที่อ่อนแอ
แผ่นดิสก์ซึ่งบรรจุซอร์สโค้ดของหนอนมอร์ริส เก็บรักษาไว้ที่พิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์บอสตัน
ผล

สำนักงานตรวจสอบบัญชีกลางสหรัฐอเมริกาประเมินมูลค่าความเสียหายไว้ระหว่าง 10-100 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
มอร์ริสถูกพิจารณาคดีและตัดสินว่าละเมิดประมวลกฎหมายสหรัฐอเมริกาหมวด 18 มาตรา 1030 รัฐบัญญัติการฉ้อโกงและใช้คอมพิวเตอร์ในทางที่ผิด ในคดีระหว่างพนักงานอัยการ กับมอร์ริส หลังอุทธรณ์ เขาถูกตัดสินโทษคุมประพฤติสามปี บำเพ็ญประโยชน์ต่อสาธารณะ 400 ชั่วโมง และปรับ 10,000 ดอลลาร์สหรัฐ
พอลินีเชีย

โดยทั่วไป พอลินีเชียมักระบุเป็นหมู่เกาะในสามเหี่ยมพอลินีเชีย
สามพื้นที่วัฒนธรรมที่สำคัญในมหาสมุทรแปซิฟิก: เมลานีเชีย, ไมโครนีเชีย และพอลินีเชีย
พอลินีเชีย (อังกฤษ: Polynesia) คืออนุภูมิภาคของโอเชียเนีย ประกอบด้วยเกาะมากกว่า 1,000 เกาะ กระจายทั่วมหาสมุทรแปซิฟิกตอนกลางถึงตอนใต้ ชนพื้นเมืองที่อาศัยอยู่ในหมู่เกาะพอลินีเชียมีชื่อเรียกว่าชาวพอลินีเชีย ทั้งหมดมีความคล้ายกันหลายอย่าง เช่น ภาษา, วัฒนธรรม และความเชื่อพื้นเมือง ในช่วงหลายศตวรรษที่ผ่านมา พวกเขามีประเพณีการเดินเรือที่คล่องแคล่วและการใช้ดาวนำทางในเวลากลางคืน ประเทศที่ใหญ่ที่สุดในพอลินีเชียคือนิวซีแลนด์
ศัพท์ Polynésie ใช้ครั้งแรกใน ค.ศ. 1756 โดยชาร์ล เดอ บรอส นักเขียนชาวฝรั่งเศส ที่เดิมใช้เรียกเกาะในมหาสมุทรแปซิฟิกทั้งหมด ต่อมาใน ค.ศ. 1831 Jules Dumont d'Urville เสนอตำนิยามที่แคบกว่าเดิมในช่วงบรรยายที่ Geographical Society of Paris ตามธรรมเนียม เกาะที่ตั้งอยู่ในแปซิฟิกตอนใต้มักเรียกเป็น หมู่เกาะแปซิฟิกใต้ และผู้ที่อาศัยอยู่ในบริเวณนี้ถูกเรียกเป็นชาวเกาะทะเลใต้ (South Sea Islanders) หมู่เกาะฮาวายมักถูกจัดเป็นส่วนหนึ่งของหมู่เกาะแปซิฟิกใต้ เนื่องจากความใกล้ชิดกับหมู่เกาะแปซิฟิกตอนใต้ ถึงแม้ว่าที่จริงเกาะนี้ตั้งอยู่ในแปซิฟิกตอนเหนือก็ตาม ส่วนอีกคำหนึ่งคือ "สามเหลี่ยมพอลินีเชีย" (รูปทรงที่สร้างขึ้นตามแผนผังของหมู่เกาะในมหาสมุทรแปซิฟิก) มีไว้เพื่อหลีกเลี่ยงความไม่สอดคล้องกัน โดยรวมหมู่เกาะฮาวายที่ตั้งอยู่ทางเหนือของจุดยอดของ "สามเหลี่ยม" นั้น
ภูมิศาสตร์ > ธรณีวิทยา

พอลินีเชียมีลักษณะเป็นพื้นที่เล็ก ๆ แผ่กระจายไปทั่วส่วนใหญ่ของมหาสมุทรแปซิฟิกตอนกลางถึงล่าง ประกอบด้วยส่วนพื้นดินประมาณ 300,000 ถึง 310,000 ตารางกิโลเมตร (117,000 ถึง 118,000 ตารางไมล์) ซึ่งในจำนวนนี้ มากกว่า 270,000 ตารางกิโลเมตร (103,000 ตารางไมล์) อยู่ในนิวซีแลนด์
เกาะและกลุ่มเกาะส่วนใหญ่ของพอลินีเชีย (รวมหมู่เกาะฮาวายและหมู่เกาะซามัว) เป็นเกาะภูเขาไฟที่เกิดจากจุดร้อน (ภูเขาไฟ) ส่วนพื้นดินส่วนอื่นในพอลินีเชีย (นิวซีแลนด์, เกาะนอร์ฟอล์ก และอูเวอา ซึ่งอยู่ใกล้นิวแคลิโดเนีย) เป็นส่วนที่โผล่จากทวีปซีแลนเดียที่จมน้ำเสียส่วนใหญ่
เชื่อกันว่าพื้นที่ซีแลนเดียส่วนใหญ่จมลงใต้ระดับน้ำทะเลเมื่อ 23 ล้านปีก่อน และเพิ่งโผล่ขึ้นมาใหม่บางส่วนเนื่องจากการเปลี่ยนแปลงในการเคลื่อนตัวของแผ่นแปซิฟิกกับแผ่นอินโด-ออสเตรเลีย ในอดีต แผ่นแปซิฟิกเคลื่อนที่ลงไปใต้แผ่นออสเตรเลีย แต่หลังการเปลี่ยนแปลงนั้น จึงก่อให้เกิดพื้นทวีปที่ปัจจุบันคือนิวซีแลนด์
ไหล่ทวีปซีแลนเดียมีพื้นที่รวมประมาณ 3,600,000 ตารางกิโลเมตร (1,400,000 ตารางไมล์) หินที่เก่าแก่ที่สุดในพอลินีเชียเชื่อว่ามีอายุประมาณ 510 ล้านปีก่อน
ภูมิศาสตร์ > กลุ่มเกาะ

รายการหมู่เกาะและกลุ่มเกาะข้างล่างนี้อาจเป็นรัฐเอกราชหรือดินแดนของอดีตเจ้าอาณานิคม ซึ่งมีวัฒนธรรมพอลินีเชีนพื้นเมืองหรือมีหลักฐานทางโบราณคดีว่ามีการตั้งถิ่นฐานของชาวพอลินีเชียในอดีต หมู่เกาะบางส่วนที่มีต้นกำเนิดจากชาวพอลินีเชียอยู่นอกสามเหลี่ยมทั้วไปที่ถือเป็นจุดแบ่งภูมิภาค
ภูมิศาสตร์ > กลุ่มเกาะ > พื้นที่ส่วนกลาง

| ประเทศหรือดินแดน | หมายเหตุ |
| --- | --- |
 อเมริกันซามัว: ดินแดนไม่มีการจัดระเบียบของสหรัฐ; ปกครองตนเองภายใต้การดูแลของ Office of Insular Affairs
 หมู่เกาะคุก: รัฐที่เกี่ยวข้องกับนิวซีแลนด์
 เกาะอีสเตอร์: จังหวัดและดินแดนพิเศษของชิลี
 เฟรนช์พอลินีเชีย: ดินแดนโพ้นทะเลของฝรั่งเศส
 รัฐฮาวาย: รัฐของสหรัฐ
 นิวซีแลนด์: รัฐเอกราช
 นีวเว: รัฐที่เกี่ยวข้องกับนิวซีแลนด์
 เกาะนอร์ฟอล์ก: ดินแดนภายนอกของออสเตรเลีย
 หมู่เกาะพิตแคร์น: ดินแดนโพ้นทะเลของอังกฤษ
 โรตูมา: ดินแดนพึ่งพาของฟิจิ
 ซามัว: รัฐเอกราช
 โตเกเลา: ดินแดนที่ไม่ปกครองตนเองของนิวซีแลนด์
 ตองงา: รัฐเอกราช
 ตูวาลู: รัฐเอกราช
 วอลิสและฟูตูนา: อาณานิคมโพ้นทะเลของฝรั่งเศส
หมู่เกาะไลน์กับหมู่เกาะฟีนิกซ์ (ส่วนใหญ่อยู่ในพื้นที่ของคิริบาส) ไม่มีพลเมืองอาศํยถาวรก่อนการล่าอาณานิคมของชาวยุโรป แต่มักจัดเป็นส่วนหนึ่งของสามเหลี่ยมพอลินีเชีย
ชาวพอลินีเชียเคยอาศัยอยู่ในหมู่เกาะออคแลนด์, หมู่เกาะเคอร์แมเด็ก และเกาะนอร์ฟอล์ก แต่ตอนที่นักสำรวจชาวยุโรปมาถึง ก็ไม่มีใครอาศัยอยู่บนเกาะเหล่านี้แล้ว
ในกรณีที่น้อยมาก หมู่เกาะที่อยู่ไกลจากเกาะอีสเตอร์ เช่น เกาะกลีแปร์ตอน, หมู่เกาะกาลาปาโกส และหมู่เกาะฮวน เฟร์นันเดซ ถูกจัดให้อยู่ในพอลินีเชียด้วย เกาะเหล่านี้บางส่วนยังไม่มีผู้อยู่อาศัยถาวร แต่เชื่อว่าไม่มีการติดต่อกับชาวพอลินีเชียหรือชนพื้นเมืองในทวีปอเมริกา
อ่านเพิ่ม

Ellis, William (1829). Polynesian Researches, During a Residence of Nearly Six Years in the South Sea Islands, Volume 1. Fisher, Son & Jackson.
Ellis, William (1829). Polynesian Researches, During a Residence of Nearly Six Years in the South Sea Islands, Volume 2. Fisher, Son & Jackson.
Ellis, William (1832). Polynesian Researches, During a Residence of Nearly Six Years in the South Sea Islands, Volume 3 (Second ed.). Fisher, Son & Jackson.
Gatty, Harold (1999). Finding Your Ways Without Map or Compass. Dover Publications. ISBN 978-0-486-40613-8.