stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ประเทศบุรุนดีในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 ที่ลอนดอน สหราชอาณาจักร |
| --- | --- | --- |
| แอฟริกา |   แอลจีเรีย   แองกวิลลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   แอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดาน   เอสวาตีนี   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว  |  |
| อเมริกา |   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ  |  |
| เอเชีย |   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน   คูเวต   คีร์กีซสถาน   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   เกาหลีเหนือ   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   เกาหลีใต้   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน  |  |
| ยุโรป |   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนีย   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน  |  |
| โอเชียเนีย |   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกีนี   ซามัว   หมู่เกาะโซโลมอน   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู  |  |
| อื่นๆ |   นักกีฬาอิสระ  |  |
มัสยิดหม่าเตียน

มัสยิดในเขตไห่เตี้ยน ปักกิ่ง ประเทศจีน
| มัสยิดหม่าเตียน |
| --- | --- |
马甸清真寺
ศาสนา
ศาสนา: อิสลามนิกายซุนนี
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: หม่าเตียน เขตไห่เตี้ยน ปักกิ่ง ประเทศจีน
ที่ตั้งในเขตศูนย์กลางปักกิ่งแสดงแผนที่เขตศูนย์กลางปักกิ่งมัสยิดหม่าเตียน (ปักกิ่ง)แสดงแผนที่ปักกิ่ง
พิกัดภูมิศาสตร์: 39°58′10.3″N 116°22′42.1″E﻿ / ﻿39.969528°N 116.378361°E﻿ / 39.969528; 116.378361
สถาปัตยกรรม
ประเภท: มัสยิด
รูปแบบ: จีน
ลักษณะจำเพาะ
ความจุ: 200 คน
พื้นที่ทั้งหมด: 3,800 ตารางเมตร
มัสยิดหม่าเตียน (จีน: 马甸清真寺; พินอิน: Mǎdiān Qīngzhēnsì) เป็นมัสยิดที่หม่าเตียน เขตไห่เตี้ยน ปักกิ่ง ประเทศจีน
ประวัติ

มัสยิดนี้ก่อสร้างในระหว่างรัชสมัยจักรพรรดิคังซีแห่งราชวงศ์ชิง หลังจากนั้นในระหว่างการปฏิวัติทางวัฒนธรรม มัสยิดนี้ถูกเปลี่ยนไปเป็นโรงงาน และห้องละหมาดกลายเป็นห้องทำงาน ท้ายที่สุดใน ค.ศ. 1982 โรงงานนี้ได้เคลื่อนย้ายออกไป ทำให้อาคารนี้กลายเป็นมัสยิดอีกครั้ง
สถาปัตยกรรม

มัสยิดนี้มีความจุสำหรับผู้มาละหมาด 200 คน และกินพื้นที่ 3,800 ตารางเมตร มีโครงสร้างเป็นสถาปัตยกรรมจีน โดยอาคารหลักมีห้องละหมาด ห้องบรรยายทิศใต้ ห้องบรรยายทิศเหนือ และอาคารอื่น ๆ
การเดินทาง

มัสยิดนี้สามารถเข้าถึงได้ผ่านการเดินไปทางใต้ของสถานีเจี้ยนเต๋อเหมินในรถไฟใต้ดินปักกิ่ง
มาตราตวง

มาตราตวง เป็นมาตราที่นิยมก่อนการมีมาตราชั่ง และวัด โดยในสมัยโบราณนิยมใช้มาตราที่มีอยู่ในตัวเช่นมือ กำมือ ฟายมือ หรือใช้อุปกรณ์หาได้ง่ายๆ เช่นกะลามะพร้าว กระบุงสานจากไม้ไผ่ ซึ่งขนาดใหญ่เล็กแตกต่างกันไปในแต่ละที่แต่ละคน
ต่อมาสมัยรัชกาลที่ 5 มีความคิดตั้งกระทรวงขึ้นเพื่อจัดการเกี่ยวกับการค้าขาย และจัดการเรื่องมาตรฐานการชั่งตวงวัดให้มีมาตรฐานเดียวกันทั้งในประเทศและการค้าระหว่างประเทศ โดยขอเป็นสมาชิกองค์กรระหว่างประเทศว่าด้วยการชั่งตวงวัดซึ่งได้รับการตอบรับเป็นสมาชิกในปี พ.ศ. 2455 (ค.ศ. 1912) และตราพระราชบัญญัติมาตรชั่งตวงวัด พ.ศ. 2466 เพื่อใช้กำหนดมาตรฐานการชั่ง ตวง วัดในประเทศ ให้สอดคล้องกัน
มาตราตวงในระบบเมตริก

ในระบบเมตริก (เป็นชื่อเก่าของระบบหน่วย SI เปลี่ยนในการประชุมครั้งที่11 ของ CGPM ปี 1960) หน่วยวัดปริมาตรในระบบ SI (The International System of Units, SI) หน่วยแสดงปริมาตรจะใช้หนึ่งในเจ็ดหน่วยหลัก (SI Base Units) ของระบบ SI คือหน่วยแสดงปริมาณความยาวซึ่งมีชื่อว่าเมตร มาประกอบเข้าด้วยกัน ก็จะเป็น ลูกบาศก์เมตร (cubic metre, m^3) เช่น ใช้น้ำประปาไป 12 ลูกบาศก์เมตร (หรือทางประปาเรียกว่าใช้ไป 12 หน่วย) เป็นต้น หน่วยย่อยลงไปที่ใช้มาก คือ ลูกบาศก์เซนติเมตร, ซม^3 หรือ ซี.ซี. (cubic centimetre, cm^3)  เช่น เบียร์กระป๋องมีความจุขนาด 330 ซม^3  เป๊บซี่หรือโค้กขนาด 325 ซม^3  แชมพูขนาด 400 ซี.ซี. น้ำปลา 700 ซม^3 เป็นต้น
สำหรับคำว่าลิตร (litre) เป็นหน่วยที่ใช้อยู่โดยกว้างขวาง ไม่ได้จัดเข้าในระบบหน่วย SI แต่สามารถใช้ร่วมกับระบบนี้ได้โดยใช้เงื่อนใขจากการตกลงกันของสมาชิก CIPM 50 ประเทศดังนี้
ความสัมพันธ์ระหว่างลิตรกับหน่วย SI เหล่านี้ คือ 1 L,l (1 ลิตร) = 1 l=1dm^3 = 10^3 cm^3= 10^-3 m^3
สัญลักษณ์ L และ l ใช้ได้ทั้ง 2แบบ เนื่องจากที่ประชุม CGPM (1979) เห็นว่าตัวเลขหนึ่ง 1 และตัวอักษรแอล l อาจทำให้สับสน
ก็มี ลิตร (litre หรือ liter, อังกฤษใช้ litre อเมริกันใช้ liter) สัญลักษณ์ใช้ l หรือ L (ตัวแอลเล็กหรือตัวแอลใหญ่) ใช้คำนำหน้าจากระบบ SI (SI prefixes) ซึ่งมีอยู่ตอนนี้ 20 ตัว เพื่อแสดงหน่วยใหญ่กว่าและ หน่วยย่อยลงมาของลิตร ตัวอย่างเช่น เดซิลิตร, ดล. (decilitre, dl) , เซนติลิตร, ซล. (centilitre, cl) , มิลลิลิตร, มล. (millilitre, ml) ซึ่งยังคงใช้กันมากในปัจจุบัน เช่น ระบุราคาน้ำมันเบนซิน ดีเซล แก๊สโซฮอล์ ว่าเป็นลิตรละเท่าไร บอกความจุของน้ำอัดลมในขวดเป็น 1.25 ลิตร, 2 ลิตร บอกความจุของวิสกี้ เบียร์ ไวน์ ในขวดเป็น l, dl, ml หรือ cl บอกความจุของแชมพูในขวดเป็น ml เป็นต้น
ความสัมพันธ์ของหน่วยเหล่านี้คือ 1 l (1 ลิตร) = 10 dl = 100 cl = 1000 ml
หน่วยที่ใหญ่กว่าลิตรก็มี เช่น เดคาลิตร, ดคล. (decalitre, dal) ซึ่งเท่ากับ 10 ลิตร  เฮคโตลิตร (hectolitre, hl) ซึ่งเท่ากับ 100 ลิตร เป็นต้น
ระบบอังกฤษมี ลูกบาศก์ฟุต (ft^3) ลูกบาศก์นิ้ว (in^3) ซึ่ง 1 ft^3 = 28.317 l (ลิตร) = 28,317 cm^3 = 0.028317 m^3
1 in^3 = 1.6387 x 10^–5 m^3
หน่วยปริมาตรของต่างประเทศที่เราได้ยินกันยังมี แกลลอน (gallon)  1 แกลลอน = 4.546 ลิตร (British Imperial gallon) ส่วนแกลลอนของสหรัฐอเมริกา (U.S. gallon) ไม่เท่ากับของอังกฤษ กล่าวคือ 1 U.S. gallon = 3.785 ลิตร
สำหรับน้ำมันปิโตรเลียม ยังมีการใช้หน่วย บาร์เรล (barrel) โดยที่ 1 บาร์เรลเท่ากับประมาณ 158.9873  ลิตร และ 1 บาร์เรล = 35 แกลลอนอังกฤษ (เท่ากับ 159.11 ลิตร) ส่วนในสหรัฐอเมริกา 1 บาร์เรล = 42 แกลลอน (เท่ากับ 158.97 ลิตร)
สำหรับการตวงวัดเหล้าในบาร์ ยังมีการใช้ถ้วยตวงที่มีขีดบอกปริมาตรเป็น ออนซ์ (onze) ด้วย (ซึ่ง ออนซ์ มีที่ใช้ทั้งในแบบปริมาตรและแบบน้ำหนัก) และมีการใช้หน่วย ควอต (quart) ซึ่ง 1 ควอต = 32 ออนซ์ และ 1 แกลลอน = 4 ควอต
การตวงยา อาหาร และส่วนผสมในการทำอาหาร ยังอาจมีการใช้ หน่วย ช้อน ด้วย เช่น ให้รับประทานยาครั้งละ 1 ช้อนชา, 1 ช้อนโต๊ะ ซึ่ง 1 ช้อนโต๊ะ = 3 ช้อนชา
ในเรื่องการตวงเหล้า การตวงวัดในบาร์ การตวงวัดในเรื่องเกี่ยวกับการปรุงอาหาร ยังมีหน่วยอื่น ๆ บางอย่างด้วย เช่น ไพนท์ (Pint)  เพค (Peck) บุเชล (Bushel) ถ้วยตวง (Cup) เป็นต้น และมีความสัมพันธ์กับหน่วยตวงอื่น ๆ เช่น 1 เพค = 8 ควอต 4 เพค = 1 บุเชล 1 ถ้วยตวง = 8 ออนซ์ เป็นต้น
มาตราตวงของไทยโบราณ

มีการใช้ ทะนาน ถัง ตวงสิ่งของ ซึ่งเรามักจะคุ้นเคยกับเรื่องการตวงของแข็งมากกว่า เช่น เราคงทราบเรื่องการละเล่นของเด็กไทยอย่างหนึ่งที่มีเนื้อร้องตอนเล่น ว่า
“รีรีข้าวสาร สองทะนานข้าวเปลือก

 เลือกท้องใบลาน เก็บเบี้ยใต้ถุนร้าน

 คดข้าวใส่จาน พานเอาคนข้างหลังไว้”
ทะนาน เป็นเครื่องตวงอย่างหนึ่ง ทำด้วยกะลามะพร้าว  โดยที่ 20 ทะนานเป็น 1 ถัง  แล้วยังมี ทะนานหลวง ซึ่งเท่ากับ 1 ลิตรในระบบเมตริก ด้วย
นอกจาก ถัง แล้ว ยังมีอีกคำคือ สัด ซึ่ง สัด ก็เป็นภาชนะสานที่ใช้ตวงข้าว ส่วนถังนั้นสมัยโบราณทำด้วยไม้ คงมีการใช้ ถัง กับ สัด ปน ๆ กัน แต่ถัง กับ สัด มีขนาดไม่เท่ากัน ไม่ควรใช้แทนกัน ดังมีคำกลอนจากนิราศภูเขาทองของสุนทรภู่  ตอนหนึ่ง ซึ่งนำคำ ถัง กับ สัด ไปเปรียบเทียบกับพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสม ไม่ยุติธรรม ว่า
“ จะยกหยิบธิบดีเป็นที่ตั้ง ก็ใช้ถังแทนสัดเห็นขัดขวาง
จึ่งจำลาอาวาสนิราศร้าง		มาอ้างว้างวิญญาณ์ในสาคร”
เกวียนหลวง    ให้เท่ากับ   สองพันลิตร                        (กว.)
บั้นหลวง         ให้เท่ากับ    พันลิตร                             (บ.)
สัดหลวง         ให้เท่ากับ    ยี่สิบลิตร                            (ส.)
ทะนานหลวง     ให้เท่ากับ    หนึ่งลิตร                             (ท.)
(ทนาน เขียนตามที่ปรากฏใช้ในพระราชบัญญัตินี้ ปัจจุบัน พจนานุกรมใช้ ทะนาน)
ไม่มีระบุเกี่ยวกับถังว่าเป็นเท่าไร
ยังมีหน่วยโบราณอื่น ๆ ที่มีขนาดน้อยกว่า ทะนาน เป็นการวัดโดยประมาณ เช่น
4 กำมือ (มุฏฐิ) = 1 ฟายมือ (กุฑวะ)
2 ฟายมือ  = 1 กอบมือ (ปัตถะ)
2 กอบ = 1 ทะนาน (นาฬี หรือ นาลี)  เป็นต้น
ขนาด “ฟายมือ” คือ เต็มอุ้งมือ หรือ เต็มฝ่ามือที่ห่อเข้าไป
จะเห็นว่า หน่วยสำหรับการตวงก็มีมากพอสมควร ขึ้นอยู่กับความนิยม วัสดุรอบตัว ถัง กระบุง กะลา อวัยวะต่างๆ มือ แขน ซึ่งบางครั้งมีขนาดไม่แน่นอน อาจเกิดความไม่แน่ใจจนเกิดเป็นอุปสรรคในการวัดที่ดีพอสำหรับใช้งาน ควรเลือกใช้มาตราตวงที่มีมาตรฐานน่าเชื่อถือได้เพียงพอสำหรับการใช้งานนั้นๆ
หากจะหาปริมาตรตามหน่วยโบราณ เทียบกับหน่วยหลวง อาจคิดย้อนจาก
1 หยิบมือ = 150 เมล็ดข้าวเปลือก
4 หยิบมือ = 1 กำมือ = 600 เมล็ดข้าวเปลือก
4 กำมือ = 1 ฟายมือ = 2,400 เมล็ดข้าวเปลือก
2 ฟายมือ  = 1 กอบมือ = 4,800 เมล็ดข้าวเปลือก
4 กอบมือ = 1 ทะนาน = 19,200 เมล็ดข้าวเปลือก
20 ทะนาน = 1 สัด = 384,000 เมล็ดข้าวเปลือก
50 สัด = 1 บั้น = 19,200,000 เมล็ดข้าวเปลือก
2 บั้น = 1 เกวียน หรือ 100 ถัง = 38,400,000 เมล็ดข้าวเปลือก
โดยเอาปริมาตรเมล็ดข้าวเปลือกเป็นเกณฑ์ (ไม่ทราบว่าเมล็ดข้าวเปลือกพันธุ์ใดที่โบราณใช้)
พระครูนิทัศน์ธรรมเวที (ปลด ปิยธโร)

| พระครูนิทัศน์ธรรมเวที (ปลด ปิยธโร) |
| --- | --- |

ส่วนบุคคล
เกิด: 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2470 (4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2470 (96 ปี) ปี)
มรณภาพ: 28 มีนาคม พ.ศ. 2562
นิกาย: มหานิกาย
การศึกษา: ม.3  นักธรรมชั้นเอก
ตำแหน่งชั้นสูง
ที่อยู่: วัดเขาแก้ว นครสวรรค์
อุปสมบท: 5 มิถุนายน พ.ศ. 2491
พรรษา: 76
ตำแหน่ง: รองเจ้าอาวาสวัดเขาแก้ว อดีตเจ้าคณะอำเภอพยุหะคีรี ที่ปรึกษาเจ้าคณะอำเภอพยุหะคีรี
พระครูนิทัศน์ธรรมเวที (ปลด ปิยธโร) (4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2470 – 28 มีนาคม พ.ศ. 2562) เป็นพระเถระชั้นผู้ใหญ่อีกท่านหนึ่งในจังหวัดนครสวรรค์ เป็นอดีตเจ้าคณะอำเภอพยุหะคีรี, อดีตรองเจ้าอาวาสวัดเขาแก้ว และอดีตผู้จัดการโรงเรียนพยุหะวิทยา (วัดเขาแก้ว)
ประวัติ

พระครูนิทัศน์ธรรมเวที (ปลด ปิยธโร) นามเดิม ปลด ศรีพงษ์สุทธิ์ เกิดเมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2470 ตรงกับวันศุกร์ ขึ้น 11 ค่ำ เดือน 12 ปีเถาะ ณ บ้านเลขที่ 75 หมู่ 2 ตำบลเกยไชย อำเภอชุมแสง จังหวัดนครสวรรค์ โยมบิดาชื่อนายเที้ยม โยมมารดา นางสม ศรีพงษ์สุทธิ์
บรรพชา

เมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2486 ตรงกับวันพุธ ขึ้น 9 ค่ำ เดือน 6 ปี มะแม ณ วัดคลองระนง ตำบลเกยไชย อำเภอชุมแสง จังหวัดนครสวรรค์ มี พระครูนิภากรโสภณ วัดชุมแสง เป็นพระอุปัชฌาย์
อุปสมบท

เมื่อวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2491 ตรงกับวันพฤหัสบดี แรม 14 ค่ำ เดือน 7 ปีกุน ณ วัดคลองระนง มี พระครูไกรสรประสิทธิคุณ วัดคลองระนง เป็นพระอุปัชฌาย์ พระครูสังฆวิชัย วัดคลองระนง เป็นกรรมวาจาจารย์ พระอาจารย์สละ กิตติภทโท วัดคลองระนง เป็นพระอนุสาวนาจารย์
วิทยฐานะ

ม.3 โดยการสอบเทียบ อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก
น.ธ. เอก สังกัดสำนักศาสนศึกษาวัดคลองระนง
ป.ธ. 4 สังกัดสำนักศาสนศึกษาวัดพระศรีรัตนมหาธาตุ
การศึกษาพิเศษ ประโยคครูพิเศษ มูล (พ)
ความชำนาญการ สามารถออกแบบแปลนแผนผังงานก่อสร้าง ซ่อมแซมเสนาสนะ
ลำดับสมณศักดิ์

พ.ศ. 2523 ได้รับพระราชทานเป็น พระครูสัญญาบัตร ชั้นโท ที่ พระครูนิทัศน์ธรรมเวที ตำแหน่ง เจ้าคณะอำเภอพยุหะคีรี
พ.ศ. 2532 ได้รับพระราชทานเลื่อนเป็น พระครูสัญญาบัตร เจ้าคณะอำเภอชั้นเอก (จอ.ชอ.) ในราชทินนามเดิม
งานการปกครอง

พ.ศ. 2520 ได้รับการแต่งตั้งเป็นเลขานุการกรรมการคณะสงฆ์ อำเภอพยุหะคีรี จังหวัดนครสวรรค์
พ.ศ. 2513 ได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดเขาแก้ว อำเภอพยุหะคีรี จังหวัดนครสวรรค์
พ.ศ. 2520 ได้รับการแต่งตั้งเป็นรองเจ้าคณะอำเภอพยุหะคีรี
พ.ศ. 2521 ได้รับการแต่งตั้งเป็นพระอุปัชฌาย์
พ.ศ. 2522 ได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้รักษาการแทน เจ้าคณะอำเภอพยุหะคีรี
พ.ศ. 2523 ได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าคณะอำเภอพยุหะคีรี
พ.ศ. 2525 ได้รับการแต่งตั้งเป็นรองเจ้าอาวาสวัดเขาแก้ว
พ.ศ. 2551 ได้รับการแต่งตั้งเป็นที่ปรึกษาเจ้าคณะอำเภอพยุหะคีรี
งานการศึกษา

พ.ศ. 2493 เป็นครูสอนพระปริยัติธรรม แผนกธรรม และแผนกบาลี สำนักศาสนศึกษาวัดพระศรีรัตนมหาธาตุ อำเภอเมือง จังหวัดพิษณุโลก
พ.ศ. 2497 เป็นครูสอนพระปริยัติธรรม แผนกธรรม และแผนกบาลี สำนักศาสนศึกษาวัดเขาแก้ว อำเภอพยุหะคีรี จังหวัดนครสวรรค์
พ.ศ. 2498 เป็นรองเจ้าสำนักเรียนวัดเขาแก้ว
พ.ศ. 2498 เป็นกรรมการตรวจใบสอบธรรมสนามหลวง
พ.ศ. 2503 เป็นกรรมการสงฆ์อำเภอองค์การศึกษา อำเภอพยุหะคีรี
พ.ศ. 2513 ได้รับการแต่งตั้งเป็น ผู้อำนวยการควบคุมการศึกษา โรงเรียนภาษาไทย ประจำโรงเรียนพยุหะวิทยา (วัดเขาแก้ว)
พ.ศ. 2536 ได้รับการแต่งตั้งเป็น พระปริยัตินิเทศ ประจำอำเภอพยุหะคีรี
มรณภาพ

พระครูนิทัศน์ธรรมเวที (ปลด ปิยธโร) ได้เข้ารับการรักษาตัวที่โรงพยาบาลสวรรค์ประชารักษ์ตั้งแต่ช่วงต้นเดือนมีนาคม พ.ศ. 2562 และได้ถึงแก่การมรณภาพ ในวันที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2562 ด้วยอาการปอดติดเชื้อ ด้วยอายุ 91 ปี 70 พรรษา
สรีระของท่าน คณะญาติครอบครัวศรีพงษ์สุทธิ์ คณะสงฆ์วัดเขาแก้ว นำโดยพระจักรกฤษณ์ ฐิตวิริโย ผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดเขาแก้ว ผู้แทนผู้รับใบอนุญาตโรงเรียนพยุหะวิทยา (วัดเขาแก้ว) ได้ตั้งบำเพ็ญกุศล ณ ศาลาการเปรียญวัดเขาแก้ว โดยจัดให้มีการสวดพระอภิธรรม 7 คืน และทำบุญสวดมนต์ทุกวันเสาร์ สวดครั้งสุดท้าย ในวันเสาร์ที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2562 ไปจนครบ 100 วัน ในวันศุกร์ที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2562 และจะนำสรีระของท่าน เก็บใส่โลงศพ ประดิษฐานไว้ในวัดเขาแก้วสืบต่อไป
พระราชทานเพลิงศพ

ในวันอาทิตย์ ที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2562 พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดพระราชทานเพลิงศพ พระครูนิทัศน์ธรรมเวที (ปลด ปิยธโร) ณ เมรุชั่วคราว วัดเขาแก้ว เวลา 16.00 น.
ภาพงานสวดพระอภิธรรมในคืนที่ 2
มารีศ

| มารีศ |
| --- | --- |
ตัวละครใน รามเกียรติ์
มารีศ ในเครื่องประกอบพระเมรุในพระราชพิธีพระราชทานเพลิงพระศพสมเด็จพระเจ้าภคินีเธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดี ณ พระเมรุ ท้องสนามหลวง
ข้อมูลตัวละครในเรื่อง
เผ่าพันธุ์: ยักษ์
เพศ: ผู้
ครอบครัว: นางกากนาสูร (มารดา) สวาหุ (พี่ชาย)
คู่สมรส: แก้วเจษฎา
บุตร: นนยวิก และวายุเวก
สีกาย: ขาว
มารีศ หรือ ม้ารีด เป็นยักษ์กายสีขาว เป็นบุตรของนางกากนาสูร เมื่อทศกัณฐ์ได้ฟังคำยอโฉมนางสีดาจากนางสำมนักขา ก็ให้หลงใหลอยากได้นางเป็นชายา จึงบังคับมารีศให้แปลงเป็นกวางทองเดินไปให้นางสีดาเห็น นางสีดาอยากได้กวางทองจึงอ้อนวอนให้พระรามออกไปจับมาให้ พระรามรู้ว่าเป็นยักษ์จึงใช้ศรยิงมารีศล้มลง มารีศแกล้งดัดเสียงเป็นพระรามร้องขึ้นดัง ๆ เหมือนได้รับบาดเจ็บ นางสีดาได้ยินคิดว่าพระรามมีอันตรายขอให้พระลักษมณ์ตามไปช่วย แล้วมารีศก็ขาดใจตาย
มารีศมีภรรยาชื่อแก้วเจษฎา มีบุตรสามคนคือ ชิวหา นนยวิก และวายุเวก
อนึ่งในจิตรกรรมฝาผนังที่วัดพระศรีรัตนศาสดาราม สะกดชื่อมารีศว่า "ม้ารีด" โดยภาพของมารีศมีลักษณะคือตัวเป็นม้า หน้าเป็นยักษ์
ลักษณะหัวโขน

กายสีขาว สวมมงกุฎ 3 กลีบ
พระครูนิทัศนพลธรรม (ต่อ พลธมฺโม)

| พระครูนิทัศนพลธรรม (ต่อ พลธมฺโม) |
| --- | --- |

ส่วนบุคคล
เกิด: 12 มีนาคม พ.ศ. 2462
มรณภาพ: 4 มกราคม พ.ศ. 2563 (100 ปี)
นิกาย: มหานิกาย
การศึกษา: ม.6 นักธรรมชั้นเอก
ตำแหน่งชั้นสูง
ที่อยู่: วัดเขาแก้ว จังหวัดนครสวรรค์
อุปสมบท: 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2483
พรรษา: 84
ตำแหน่ง: เจ้าอาวาส
พระครูนิทัศนพลธรรม (ต่อ พลธมฺโม) (12 มีนาคม พ.ศ. 2462 – 4 มกราคม พ.ศ. 2563) เป็นพระเถระชั้นผู้ใหญ่ในจังหวัดนครสวรรค์ เป็นอดีตเจ้าอาวาสวัดเขาแก้ว  และอดีตผู้รับใบอนุญาตโรงเรียนพยุหะวิทยา (วัดเขาแก้ว)
ประวัติ

พระครูนิทัศนพลธรรม (ต่อ พลธมฺโม) หรือชื่อเดิม ต่อ มากบุญ เกิดเมื่อวันพุธ ขึ้น 11 ค่ำ เดือน 4 ปีมะเมีย ตรงกับวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2462 (นับแบบใหม่) ที่บ้านเลขที่ 265 หมู่ 5 ตำบลพยุหะ อำเภอพยุหะคีรี จังหวัดนครสวรรค์ โยมบิดาชื่อยา มารดาชื่อน้อย มากบุญ
อุปสมบท

พระครูนิทัศนพลธรรม (ต่อ พลธมฺโม)  ได้อุปสมบท เมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2483 ณ พัทธสีมาวัดเขาแก้ว โดยมีพระเทพโมลี (ยอด องฺกวงฺโส) เป็นพระอุปัชฌาย์ พระครูวินัยธรกัน คงฺครตโน เป็นพระกรรมวาจาจารย์ พระครูปลัดบุญธรรม ธมฺมปสาโท เป็นพระอนุสาวนาจารย์
วิทยะฐานะ

นักธรรมชั้นเอก ที่ศูนย์สำนักศึกษาวัดเขาแก้ว
ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 จากโรงเรียนสมัครสอบ จังหวัดนครสวรรค์
การศึกษาพิเศษ ประโยคครูพิเศษมัธยม
ลำดับสมณศักดิ์

พ.ศ. 2418 เป็นพระปลัด ฐานานุกรม เจ้าคณะอำเภอพยุหะคีรี
พ.ศ. 2518 ได้รับพระราชทานเป็นพระครูสัญญาบัตรชั้นตรีที่ พระครูนิทัศนพลธรรม
งานการปกครอง

พ.ศ. 2506-2523 เป็นเลขานุการเจ้าคณะอำเภอพยุหะคีรี
พ.ศ. 2513 เป็นรองเจ้าอาวาส วัดเขาแก้ว
พ.ศ. 2523 เป็นเจ้าอาวาส วัดเขาแก้ว
งานด้านการศึกษา

พ.ศ. 2485 เป็นครูสอนปริยัติธรรม วัดเขาแก้ว
พ.ศ. 2492 เป็นครูสอนในโรงเรียนพยุหะวิทยา (วัดเขาแก้ว)
พ.ศ. 2514 เป็นครูใหญ่ในโรงเรียนพยุหะวิทยา (วัดเขาแก้ว)
พ.ศ. 2519 เป็นผู้ร่วมประสานงานพระธรรมทูต
พ.ศ. 2522 เป็นกรรมการตรวจสอบธรรมสนามหลวง
พ.ศ. 2523 ผู้รับใบอนุญาต โรงเรียนพยุหะวิทยา (วัดเขาแก้ว)
สถานที่อันเนื่องด้วยสมณนาม

หอประชุมนิทัศนพลธรรม หอประชุมใหญ่ของโรงเรียนพยุหะวิทยา (วัดเขาแก้ว)
ห้องประชุมนิทัศนพลธรรม ห้องประชุมคณะกรรมการบริหารโรงเรียนของโรงเรียนพยุหะวิทยา (วัดเขาแก้ว)
ศาลาเอนกประสงค์พระครูนิทัศพลธรรม 96
มรณภาพ

พระครูนิทัศนพลธรรม (ต่อ พลธมฺโม) ได้มีอาการเท้าบวม และไม่ค่อยฉันอาหาร มาตั้งแต่เมื่อต้นปี พ.ศ. 2562 โดยมีพระจักรกฤษณ์ ฐิตวิริโย ผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดเขาแก้ว และพระลูกวัด คอยดูแลรักษาอยู่ไม่ห่าง แต่ถึงแม้จะมีร่างกายที่ไม่ค่อยจะสู้ดี แต่ตัวท่านยังมีสติสัมปชัญญะครบสมบูรณ์ และได้เข้ารับการรักษาตัวอยู่เนือง ๆ จนเมื่อประมาณ กลางเดือน ธันวาคม พ.ศ. 2562 พระครูนิทัศนพลธรรม (ต่อ พลธมฺโม) ได้เข้ารับการรักษาและนอนพักที่โรงพยาบาลรวมแพทย์ โดยมีศิษยานุศิษย์ อุบาสก อุบาสิกา ไปเยี่ยมเยียนไม่ขาดสาย จนเมื่อเวลาประมาณ 00.30 น. ของวันที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2563 บุคลากรของโรงเรียนพยุหะวิทยา (วัดเขาแก้ว) ก็ได้ทำการแจ้งข่าวการมรณภาพของพระครูนิทัศนพลธรรม (ต่อ พลธมฺโม) อย่างสงบ ด้วยอายุ 100 ปี 9 เดือน พรรษา 79
พิธีพระราชทานน้ำหลวงสรงศพ

เมื่อเช้าของวันที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2563 หลังจากที่ได้ทราบข่าวการมรณภาพของพระครูนิทัศนพลธรรม (ต่อ พลธมฺโม) คณะศิษยานุศิษย์ ก็ได้เข้าทำการจัดสถานที่ในศาลาการเปรียญวัดเขาแก้ว โดยมีคณะครู คอยประสานงานเรื่องการขอพระราชทานน้ำหลวงสรงศพ โดยได้กำหนดให้มีการรดน้ำศพโดยเหล่าอุบาสก อุบาสิกา ในเวลาตั้งแต่ 13.00 - 15.00 น. ของวันที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2563 และกำหนดการพิธีพระราชทานน้ำหลวงสรงศพ ในเวลา 16.00 น. โดยมี พระเทพปัญญาภรณ์ (ริด ริตเวที) วัดตากฟ้า พระอารามหลวง จังหวัดนครสวรรค์ เป็นประธานฝ่ายสงฆ์ และมี นาย สมบูรณ์ วงศ์วัชรานนท์ นายอำเภอพยุหะคีรี เป็นประธานฝ่ายฆราวาส
มุมด้านล่างของกระดูกสะบัก

| มุมด้านล่างของกระดูกสะบัก  (Inferior angle of the scapula) |
| --- | --- |
บริเวณที่เกิดการสร้างกระดูกของกระดูกสะบัก มีศุนย์กลางอยู่ 7 บริเวณ (มุมด้านล่างของกระดูกสะบักอยู่ด้านล่างตรงกลางภาพ)
กายวิภาคพื้นผิวของหลัง (มุมด้านล่างของกระดูกสะบักอยู่ตรงกลางภาพด้านขวา)
รายละเอียด
ตัวระบุ
ภาษาละติน: angulus inferior scapulae
TA98: A02.4.01.016
TA2: 1167
FMA: 13315
ศัพท์ทางกายวิภาคของกระดูก[แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
มุมด้านล่างของกระดูกสะบัก เป็นมุมที่มีความหนาและขรุขระ เกิดจากการทำมุมกันของขอบแนวกลางและขอบด้านข้างของกระดูกสะบัก พื้นผิวด้านหลังเป็นที่ยึดเกาะของกล้ามเนื้อเทเรส เมเจอร์ (Teres major) และอาจมีใยบางส่วนของกล้ามเนื้อแลททิสซิมุส ดอร์ไซ (Latissimus dorsi)
แหล่งข้อมูลอื่น

กายวิภาคศาสตร์ของวิทยาลัยดาร์ตมัธ shoulder/bones/bones2
Norman/Georgetown radiographsul (xrayleftshoulder)
ภาษาฟรีเจีย

จารึกภาษาฟริเจียในเมืองมิดัส
ภาษาฟริเจีย เป็นภาษาตระกูลอินโด-ยุโรเปียน ใช้พูดโดยชาวฟริเจีย ซึ่งอาจจะอพยพจากเทรซเข้าสู่เอเชียน้อยในช่วง 657 ปีก่อนพุทธศักราช ภาษาฟริเจียแบ่งเป็นสองกลุ่มคือ ภาษายุคเก่า (257 ปีก่อนพุทธศักราช) และภาษายุคใหม่ เริ่มใช้เมื่อราว พ.ศ. 543 ภาษานี้กลายเป็นภาษาตายเมื่อราว พ.ศ. 1143 . การศึกษาจารึกภาษานี้ทำได้ไม่ยากนักเพราะใช้อักษรใกล้เคียงกับอักษรกรีก
การจัดจำแนก

ภาษาฟรีเจียมีลักษณะใกล้เคียงกับภาษากรีกและภาษาทราเซีย ในหลายแห่งพบว่าภาษาฟรีเจียใช้อักษรที่มีต้นกำเนิดมาจากอักษรฟินิเชียน
ไวยากรณ์

ลักษณะโดยทั่วไปเหมือนภาษาในตระกูลอินโด-ยุโรเปียน คำศัพท์ส่วนใหญ่ใกล้เคียงกับภาษาอินโด-ยุโรเปียนดั้งเดิมที่สร้างขึ้นมา
คำศัพท์

คำศัพท์เกี่ยวกับร่างกายของภาษาฟรีเจียเป็นที่รู้จักในทางทฤษฎี แต่ความหมายและรูปแบบที่ถูกต้องของคำโดยเฉพาะจากจารึกยังเป็นที่โต้เถียง คำภาษาฟรีเจียที่เป็นที่รู้จักกันดีคือ bekos หมายถึงขนมปัง จากบันทึกของเฮโรโดตัส ฟาโรห์เซมเมติอุสที่ 1 ต้องการรู้ว่าภาษาดั้งเดิมของมนุษย์คืออะไร จึงให้นำเด็กสองคนไปเลี้ยงไว้โดยไม่ให้ได้ยินเสียงใดๆ เมือผ่านไป 2 ปี เด็กพูดคำว่า bekos ซึ่งเป็นศัพท์ภาษาฟรีเจียแปลว่าขนมปังสีขาว ชาวอียิปต์จึงเชื่อว่าชาวฟรีเจียเป็นชนชาติที่เก่าแก่กว่าตน คำว่า bekos นี้อาจจะมีที่มาเดียวกันกับคำว่า bukë  "ขนมปัง"ในภาษาอัลเบเนีย และ bake "อบ" ในภาษาอังกฤษ ภาษาที่มีอิทธิพลต่อคำศัพท์ภาษาฟรีเจีย ได้แก่ ภาษาฮิตไตต์ ภาษาลูเวีย ภาษากาลาเทีย และภาษากรีก
คำภาษาฟรีเจียอื่นๆได้แก่
anar, 'สามี', จาก PIE *ner- 'ผู้ชาย';
แหล่งข้อมูลอื่น

Corpus of Phrygian inscriptions
Lubotsky's Phrygian Etymological Database (incomplete) เก็บถาวร 2011-08-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Phrygian language-Britannica.com
Translation of Phrygian scripts-maravot.com/
Linguistic Bibliography Online
Dictionary, history and translations of the Phrygian language - www.palaeolexicon.com
มุมด้านบนของกระดูกสะบัก

| มุมด้านบนของกระดูกสะบัก  (Superior angle of scapula) |
| --- | --- |
พื้นผิวด้านหลังของกระดูกสะบักด้านซ้าย (มุมด้านบนของกระดูกสะบักอยู่ทางขวาบนของภาพ)
รายละเอียด
ตัวระบุ
ภาษาละติน: angulus superior scapulae
ศัพท์ทางกายวิภาคของกระดูก[แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
มุมด้านบนของกระดูกสะบัก เป็นมุมที่เกิดจากขอบด้านบนและขอบแนวกลางของกระดูกสะบัก มีลักษณะบาง เรียบ โค้งมน เอนไปทางด้านข้างลำตัว และเป็นที่ยึดเกาะของใยกล้ามเนื้อบางใยของกล้ามเนื้อลีเวเตอร์ สแคปูเล (Levator scapulae)
แหล่งข้อมูลอื่น

superior+angle จากเว็บไซต์  eMedicine Dictionary
มาลาโบ

| มาลาโบ |
| --- | --- |

   ธง
ข้อผิดพลาด Lua ใน มอดูล:Location_map บรรทัดที่ 522: Unable to find the specified location map definition: "Module:Location map/data/Equatorial Guinea Bioko" does not exist
พิกัด: 3°45′7.43″N 8°46′25.32″E﻿ / ﻿3.7520639°N 8.7737000°E﻿ / 3.7520639; 8.7737000
ประเทศ:  อิเควทอเรียลกินี
จังหวัด: Bioko Norte Province
ก่อตั้ง: 1827 (ในชื่อ "Port Clarence")
ชื่อปัจจุบัน: ตั้งแต่ ค.ศ. 1973
ความสูง: 0 เมตร (0 ฟุต)
ประชากร (2005)
 • ทั้งหมด: 155,963 คน
เขตเวลา: UTC+1 (WAT)
มาลาโบ (Malabo) เป็นเมืองหลวงของประเทศอิเควทอเรียลกินี ตั้งอยู่บนชายฝั่งทิศเหนือของเกาะบีโอโก (เดิมเรียกว่า เกาะเฟร์นันโดโป) เมืองมีอัตราการเติบโตของประชากรอย่างรวดเร็ว โดยในปี ค.ศ. 2005 มีประชากร 155,963 คน เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 2 ของประเทศ รองจากเมืองบาตา บนแผ่นดินใหญ่
มาลินี คงทัน

มาลินี คงทัน (เกิด 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2516 —) เป็นนักกีฬาวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติไทย เธอเคยมีโอกาสไปแข่งขันวอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์โลก 1998 ที่ประเทศญี่ปุ่น
ภาษาซำเร

| ภาษาซำเร |
| --- | --- |
ภาษาซัมเร, ภาษาสำเร
ออกเสียง: /samɹeː/ [samˈɹeː³³²~samˈɣeː³³²]
ประเทศที่มีการพูด: ไทย
ภูมิภาค: จังหวัดตราด
ชาติพันธุ์: ชาวซำเร
จำนวนผู้พูด: 20 คน  (2544)
ตระกูลภาษา: ออสโตรเอเชียติก  ปอร์ชองชองกลางภาษาซำเร
สถานภาพทางการ
ภาษาชนกลุ่มน้อยที่รับรองใน:  ไทย
รหัสภาษา
ISO 639-3: ไม่มี (mis)
ภาษาซำเร ภาษาซัมเร หรือ ภาษาสำเร เป็นภาษาใกล้สูญภาษาหนึ่งในกลุ่มภาษาปอร์ของตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก งานวิจัยฉบับหนึ่งใน พ.ศ. 2544 รายงานว่ามีผู้พูดภาษานี้ประมาณ 20 คนในตำบลนนทรีย์ อำเภอบ่อไร่ จังหวัดตราด ประเทศไทย
สัทวิทยา

ระบบเสียงภาษาซำเรมีลักษณะตามแบบฉบับของภาษากลุ่มมอญ-เขมรสมัยใหม่และแสดงให้เห็นถึงอิทธิพลทางสัทวิทยาบางประการจากภาษาเขมรสมัยกลางในคริสต์ศตวรรษที่ 17 เช่นเดียวภาษากลุ่มปอร์ภาษาอื่น ๆ นอกจากนี้ระบบเสียงภาษาซำเรยังแสดงให้เห็นถึงอิทธิพลของภาษาไทยในแง่การพัฒนาระบบวรรณยุกต์ขึ้นมาใช้เพื่อจำแนกความหมายของคำ เช่นเดียวกับภาษาตระกูลออสโตรเอเชียติกอื่น ๆ โดยทั่วไป และภาษากลุ่มปอร์โดยเฉพาะ ผู้พูดภาษาซำเรอาจเปล่งเสียงสระออกมาด้วยคุณภาพเสียงที่แตกต่างกันได้ ซึ่งเป็นระบบที่เรียกว่า "ลักษณะน้ำเสียง" หรือ "ลักษณะเสียงพูด" อย่างไรก็ตาม ความแตกต่างระหว่างเสียงพูดลมแทรกกับเสียงพูดปกตินั้นไม่มีลักษณะเปรียบต่างอีกต่อไป และมีความสำคัญรองลงมาจากเสียงวรรณยุกต์ของคำคำหนึ่ง