stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อุมัร อัรร็อซซาซ
บรรณานุกรม

Moubayed, Sami M. (2006). Steel & Silk: Men and Women who shaped Syria 1900–2000. Cune Press. ISBN 978-1885942418.
แหล่งข้อมูลอื่น

Prime Ministry of Jordan
Facebook page
Twitter page
อิบน์ รุชด์
ดูเพิ่ม

Baffioni, Carmela (2004), Averroes and the Aristotelian Heritage, Guida Editori, ISBN 978-88-7188-862-0
Campanini, Massimo (2007), Averroè, Bologna: Il Mulino
Kogan, Barry S. (1985), Averroes and the Metaphysics of Causation, SUNY Press, ISBN 978-0-88706-063-2
Kupka, Thomas (2011), "Averroes als Rechtsgelehrter" [Averroes as a Legal Scholar], Rechtsgeschichte (18): 214–216, SSRN 2346808
Leaman, Olivier (1998), Averroes and his philosophy, Routledge, ISBN 978-0-7007-0675-4
Sorabji, Richard (1988), Matter, Space and Motion, Duckworth
Schmidt-Biggemann, Wilhelm (2010), "Sketch of a Cosmic Theory of the Soul from Aristotle to Averroes",  ใน Siegfried Zielinski and Eckhard Fürlus in cooperation with Daniel Irrgang and Franziska Latell (บ.ก.), Variantology 4. On Deep Time Relations of Arts, Sciences and Technologies In the Arabic-Islamic World and Beyond, Cologne: Verlag der Buchhandlung Walther König, pp. 19–42, คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 16 July 2011
แหล่งข้อมูลอื่น > งานของอิบน์ รุชด์

DARE เก็บถาวร 2012-10-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, the Digital Averroes Research Environment, an ongoing effort to collect digital images of all Averroes manuscripts and full texts of all three language-traditions.
Averroes, Islamic Philosophy Online (links to works by and about Averroes in several languages)
The Philosophy and Theology of Averroes: Tractata translated from the Arabic, trans. Mohammad Jamil-ur-Rehman, 1921
The Incoherence of the Incoherence translation by Simon van den Bergh. [N. B. : This also contains a translation of most of the tahafut as the refutations are mostly commentary of al-Ghazali statements that were quoted verbatim.] There is also an Italian translation by Massimo Campanini, Averroè, L'incoerenza dell'incoerenza dei filosofi, Turin, Utet, 1997.
SIEPM Virtual Library, including scanned copies (PDF) of the Editio Juntina of Averroes' works in Latin (Venice 1550–1562)
แหล่งข้อมูลอื่น > ข้อมูลเกี่ยวกับอิบน์ รุชด์

Forcada, Miquel (2007). "Ibn Rushd: Abū al‐Walīd Muḥammad ibn Aḥmad ibn Muḥammad ibn Rushd al‐Ḥafīd".  ใน Thomas Hockey;  และคณะ (บ.ก.). The Biographical Encyclopedia of Astronomers. New York: Springer. pp. 564–5. ISBN 978-0-387-31022-0. (PDF version)
Iskandar, Albert Z. (2008) [1970-80]. "Ibn Rushd, Abū'L-Walīd Muḥammad Ibn Ahmad Ibn Muḥammad". Complete Dictionary of Scientific Biography. Encyclopedia.com.
Fouad Ben Ahmed. "Ibn Rušd: Knowledge, pleasures and analogy" เก็บถาวร 2013-12-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, in: Philosophia: E-Journal of Philosophy and Culture, 4/2013. ISSN 1314-5606
Averroes on In Our Time at the BBC. (listen now)
Chisholm, Hugh, บ.ก. (1911). "Averroes" . สารานุกรมบริตานิกา ค.ศ. 1911 (11 ed.). สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์.
Herbermann, Charles, บ.ก. (1913). "Averroes" . สารานุกรมคาทอลิก. New York: Robert Appleton Company.
DARE Bibliography, a comprehensive overview of the extant bibliography
Averroes Database เก็บถาวร 2007-12-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, including a full bibliography of his works
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  ชิลี  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิตาลี  อิสราเอล  เบลเยียม  สหรัฐ  สวีเดน  ลัตเวีย  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  ออสเตรเลีย  กรีซ  เกาหลี  โครเอเชีย  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์  โปรตุเกส  นครรัฐวาติกัน 
วิชาการ:  CiNii  zbMATH 
ประชาชน:  Deutsche Biographie  Trove 
อื่น ๆ:  SNAC  IdRef  İslâm Ansiklopedisi
ฮัมมัส

| --- | --- |
ฮัมมัสกับน้ำมันมะกอก
มื้อ: เมเซ (meze)
แหล่งกำเนิด: อียิปต์และเลแวนต์
อุณหภูมิเสิร์ฟ: อุณหภูมิห้องหรืออุ่น
ส่วนผสมหลัก: ถั่วหัวช้างกับทาฮีนี
 ตำราอาหาร: ฮัมมัส   สื่อ: ฮัมมัส
ฮัมมัส, ฮุมมุส (อังกฤษ: hummus) หรือ ฮุมมุศ (อาหรับ: حُمُّص) เป็นอาหารประเภทจิ้มหรือใช้ทาจากภูมิภาคลิแวนต์ ทำจากถั่วหัวช้างบด ผสมด้วยทาฮีนี (ซอสงา) น้ำมันมะกอก น้ำมะนาว เกลือ และกระเทียม ปัจจุบันฮัมมัสเป็นที่นิยมทั่วตะวันออกกลาง (รวมทั้งตุรกีและแอฟริกาเหนือ) และในรายการอาหารตะวันออกกลางทั่วโลก
ฮะบีบ อัลอะญะมี

| ฮะบีบ อัลอะญะมี |
| --- | --- |
حبيب العجمي
ส่วนบุคคล
เกิด: ศตวรรษที่ 7 หรือ 8 เปอร์เซีย
มรณภาพ: มีนาคม ฮ.ศ. 738   3 เราะบีอุษษานี ฮ.ศ. 120 แบกแดด, อิรัก
ศาสนา: อิสลาม
นิกาย: ซุนนี
ลัทธิ: อะษะรี
ขบวนการ: ศูฟี
ตำแหน่งชั้นสูง
ผู้ดำรงตำแหน่งก่อนหน้า: ฮะซัน อัลบัศรี
ผู้ดำรงตำแหน่งถัดมา: ดาวูด อัฏฏออี
ฮะบีบ อิบน์ มุฮัมมัด อัลอะญะมี อัลบัศรี (อาหรับ: حبيب بن محمد العجمي البصري) หรือที่รู้จักกันในนาม ฮะบีบ อัลอะญะมี (حبيب العجمي) และ ฮะบีบ อัลฟาริซี (حبيب الفارسي) เป็นชาวมุสลิม ชาวศูฟี นักสมถะ ผู้ใกล้ชิดอัลลอฮ์ และ อะฮ์ลุลอะษารมีเชื้อสายเปอร์เซีย วันที่ท่านเสียชีวิตของท่านมีการระบุไว้แตกต่างกันในแหล่งข้อมูล เช่น ฮ.ศ. 113 (ฮ.ศ. 731), ฮ.ศ. 120 (ค.ศ. 738), ฮ.ศ. 125 (ค.ศ. 743) และ ฮ.ศ. 130 (ค.ศ. 747-48) ฮะบีบ อัลอะญะมี ตั้งรกรากอาศัยอยู่ในบัศเราะฮ์ ซึ่งเป็นที่ฝังศพของท่าน ท่านเป็นลูกศิษย์ของฮะซัน อัลบัศรี ลูกศิษย์ของท่านคือ ดาวูด อัฏฏออี
ตามที่อิบน์ ฮะญัร กล่าวไว้ ฮะบีบเป็นผู้รายงานหะดีษที่มั่นคง ท่านรายงานหะดีษจากฮะซัน อัลบัศรี, อิบน์ ซีรีน, อบูตะมามะฮ์ อัลฮุญัยมี และบะกีร อิบน์ อับดุลลอฮ์ และซุลัยมาน อัตตัยมี, ฮัมมาด อิบน์ ซะละมะฮ์, ญะอ์ฟัร อิบน์ ซุลัยมาน และมุอ์ตะมิร อิบน์ ซุลัยมาน รายงานหะดีษจากท่าน
ชีวประวัติ

มีข้อมูลไม่เพียงพอเกี่ยวกับครอบครัวและชีวประวัติของท่าน แต่เดิมท่านมาจากเปอร์เซีย อะบูลฟัยฎ์ อัลมะนูฟี บันทึกว่าท่านเป็นโอรสของกษัตริย์องค์หนึ่ง แต่ก็ไม่มีการอ้างอิงแหล่งที่มา มีข่าวลือว่าฮะบีบมีส่วนร่วมในการค้าขายและกินดอกเบี้ย ก่อนที่ท่านจะหันไปหาศูฟี (ตะเศาวุฟ)
อุตบะฮ์ อิบน์ ฆ็อซวาน

ผู้บัญชาการมุสลิมและผู้ติดตามของมุฮัมมัด (ป. ค.ศ. 581–638)
อนุสาวรีย์ของอุตบะฮ์ ผู้ก่อตั้งเมือง ที่บัสรา
อุตบะฮ์ อิบน์ ฆ็อซวาน อัลมาซินี (อาหรับ: عُتبة بن غَزْوان المازني, อักษรโรมัน: ʿUtba ibn Ghazwān al-Māzinī; ป. ค.ศ. 581–638) เป็นผู้ติดตามที่เป็นที่รู้จักของศาสดามุฮัมมัด เขาเป็นบุคคลที่ 7 ที่เข้ารับอิสลามและทำการฮิจเราะห์ไปยังอะบิสซีเนีย แต่กลับมาอยู่กับมุฮัมมัดที่มักกะฮ์ก่อนทำการฮิจเราะห์ครั้งที่สองไปยังมะดีนะฮ์ เขาเข้ารบในยุทธการที่บะดัร (ค.ศ. 624) ยุทธการที่อุฮุด (ค.ศ. 625) ยุทธการสนามเพลาะ (ค.ศ. 627) และยุทธการอื่น ๆ ซึ่งรวมถึงยุทธการที่ยะมามะฮ์
ในสมัยรัฐเคาะลีฟะฮ์ของอุมัร (ครองราชย์ ค.ศ. 634–644) อุตบะฮ์นำทัพ 2,000 นายในการทัพต่ออัลอุบุลละฮ์ที่กินระบะเวลาจากมิถุนายนถึงกันยายน ค.ศ. 635 เมื่ออัลอุบุลละฮ์ถูกพิชิตแล้ว อุตบะฮ์จึงส่งกองทัพข้ามแม่น้ำไทกริสที่ิอำเภอฟุรอต ตามมาด้วยมัยซานและ Abarqubaz จากนั้นเขาได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้ว่าการบัสรา (อิรัก) จากเคาะลีฟะฮ์ ใน ค.ศ. 639 อุตบะฮ์เดินทางไปทำฮัจญ์และขอให้ปลดเขาออกจากตำแหน่งผู้ว่าการ อุมัรปฏิเสธ แต่ในขณะที่อุตบะฮ์กำลังเดินทางกลับบัสรา เขากลับตกอูฐและเสียชีวิต ทำให้อัลมุฆีเราะฮ์ อิบน์ ชัวะอ์บะฮ์ขึ้นดำรงตำแหน่งผู้ว่าการต่อจากเขา
ต้นกำเนิดและผู้ติดตามของมุฮัมมัด

อุตบะฮ์เกิด ป. ค.ศ. 581 โดยเป็นบุตรของฆ็อซวาน อิบน์ อัลฮาริษ อิบน์ ญาบิร เขาอยู่ในตระกูล Banu Mazin ซึ่งเป็นตระกูลย่อยจากสาย Mansur ibn Ikrima ของเผ่าก็อยส์ในฮิญาซ (อาระเบียตะวันตก) อุตบะฮ์อยู่ในสมาพันธ์ตระกูลบะนูเนาฟัลของเผ่ากุร็อยช์แห่งมักกะฮ์ เขาเข้ารับอิสลามในช่วงแรกและเป็นผู้ติดตามของมุฮัมมัด เขาเป็นที่รู้จักจากการเป็นบุคคลที่ 7 ที่เข้ารับอิสลามและเข้าในกลุ่มอพยพ 2 ครั้ง เช่นเดียวกันกับการมีส่วนสู้รบในยุทธการที่บะดัรและการรุกรานที่นำหรือตามคำสั่งของมุฮัมมัด อุตบะฮ์แต่งงานกับลูกสาวของอัลฮาริษ อิบน์ กะละดะฮ์จากบะนูษะกีฟ อัลบะลาษุรีรายงานว่าเธอชื่อ Azda ส่วนอัลมะดาอินีระบุว่าเธอชื่อ Safiyya
การพิชิตอิรัก

ในสมัยรัฐเคาะลีฟะฮ์อะบูบักร์ (ค. 632 – 634) ฝ่ายมุสลิมภายใต้การนำของคอลิด อิบน์ อัลวะลีดอาจเริ่มต้นการทัพแรกต่อซาเซเนียนของเปอร์เซียที่เมโสโปเตเมียตอนล่าง (อิรัก) แต่ผลประโยชน์เหล่านี้ดำรงอยู่ได้ไม่นานหรือจำกัด อุมัร (ค. 634 – 644) ผู้สืบทอดของอะบูบักร์ ส่งอุตบะฮ์ไปยังแนวหน้านี้จากเมืองหลวงที่มะดีนะฮ ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นการพิชิตอิรักขั้นสุดท้าย กองทัพของเขามีขนาดค่อนข้างเล็ก โดยข้อมูลอาหรับสมัยกลางระบุจำนวนที่ 300 ถึง 2,000 นาย
อุตบะฮ์ดำเนินการจู่โจมเมืองอัลอุบุลละฮ์และกองทหารม้าเปอร์เซียที่แข็งแกร่ง 500 นาย เขาตั้งค่ายใกล้หมู่บ้านชื่อ Khurayba เขาแต่งตั้งนาเฟียะอ์ อิบน์ อัลฮาริษ อิบน์ กะละดะฮ์ น้องเขยที่เป็นหนึ่งในร้อยโทของเขา ป้องกันเมืองที่เขาใช้เป็นฐานปฏิบัติการต่อฐานซาเซเนียนอื่น ๆ ในพื้นที่นี้ ภายหลัง ตัวเขาหรืออัลมุฆีเราะฮ์ อิบน์ ชัวะอ์บะฮ์กับMujashi ibn Mas'ud al-Sulami ผู้บัญชาการร้อยโทของเขา เข้ายึดครองเมืองอัลฟุรอตกับมัยซาน และอำเภอ Abazqubadh กับ Dast Maysan ทั้งหมดอยู่ริมแม่น้ำไทกริสตอนล่าง
บรรณานุกรม

Bosworth, C. E. (2000). "ʿUtba b. Ghazwān".  ใน Bearman, P. J.; Bianquis, Th.; Bosworth, C. E.; van Donzel, E. & Heinrichs, W. P. (บ.ก.). The Encyclopaedia of Islam, Second Edition. Volume X: T–U. Leiden: E. J. Brill. p. 944. ISBN 978-90-04-11211-7.
Donner, Fred M. (1981). The Early Islamic Conquests. Princeton: Princeton University Press. ISBN 0-691-05327-8.
Friedmann, Yohanan, บ.ก. (1992). The History of al-Ṭabarī, Volume XII: The Battle of al-Qādisīyyah and the Conquest of Syria and Palestine. SUNY Series in Near Eastern Studies. Albany, New York: State University of New York Press. ISBN 978-0-7914-0733-2.
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน :  İslâm Ansiklopedisi
ฮัมมาม อัลลูห์

ฮัมมาม อัลลูห์ (อาหรับ: همام اللوح; ประมาณ ค.ศ. 1987 – 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 2023) เป็นแพทย์โรคไตชาวปาเลสไตน์ประจำโรงพยาบาลอัชชิฟาอ์ในฉนวนกาซา
ฮัมมาม อัลลูห์ จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาในฉนวนกาซา จากนั้นจบการศึกษาด้านแพทยศาสตร์และศึกษาเฉพาะทางเป็นแพทย์โรคไตจากสถาบันนอกกาซา ซึ่งรวมถึงมหาวิทยาลัยซานาในประเทศเยเมน ก่อนจะเดินทางกลับมายังกาซาใน 14 ปีให้หลัง เมื่อเดินทางกลับมา เขาเป็นแพทย์เฉพาะทางด้านโรคไตคนเดียวในกาซา
นับตั้งแต่ที่อิสราเอลโจมตีทางอากาศใส่กาซาในเดือนตุลาคม 2023 อัลลูห์ได้ให้สัมภาษณ์กับสื่อตะวันตกหลายครั้งเกี่ยวกับสถานการณ์การให้บริการทางการแพทย์ในกาซา ในบทสัมภาษณ์ยาวจากวันที่ 26 ตุลาคม ที่เขาให้สัมภาษณ์กับ จูวิชเคอร์เรินตส์ เขาได้กล่าวแสดงความผิดหวังเกี่ยวกับสถานการณ์ในกาซาว่า "นี่ไม่ใช่การแพทย์ที่เขาคิดว่าเข้าจะได้ให้บริการ" ตลอดจนความเจ็บปวดที่เขา ครอบครัว และโดยเฉพาะลูก ๆ ของเขาต้องเผชิญกับความหวาดกลัวจากการโจมตีทางอากาศของอิสราเอลในทุก ๆ วัน ที่เขาต้อง "เห็นความหวาดกลัวในแววตาของพวกเขา [ลูก ๆ] ที่ผมทำอะไรกับมันไม่ได้ มันเจ็บปวดมากนะ" ในบทสัมภาษณ์หนึ่งจากวันที่ 31 ตุลาคม ที่เขาให้สัมภาษณ์กับ ดิมอคราซีนาว! เกี่ยวกับสถานการณ์ภายในโรงพยาบาลอัชชิฟาอ์ พร้อมทั้งยืนยันว่าเขาตัดสินใจจะทำงานอยู่ที่นี่ต่อไป
อัลลูห์เสียชีวิตในวันที่ 12 พฤศจิกายน 2023 สิริอายุ 36 ปี ขณะอยู่ที่บ้านของภรรยาตอนที่อิสราเอลโจมตีทางอากาศ เป็นผลให้เขาพร้อมทั้งบิดา พ่อตา และน้องภรรยาเสียชีวิต ในขณะที่ภรรยาและลูกของเขาทั้งสองคนซึ่งมีอายุ 4 ปี และ 5 ปี รอดชีวิต
กรณีการเสียชีวิตของอัลลูห์เป็นประเด็นในสื่อทั่วโลก ฮอลลี แคนส์ หัวหน้าพรรคประชาธิปไตยสังคมของประเทศไอร์แลนด์ยกบทสัมภาษณ์สุดท้ายของอัลลูห์มาประกอบระหว่างการอภิปรายในรัฐสภาไอร์แลนด์
อุมัร อิบรอฮีม เฆาะลาวันญี

| อุมัร อิบรอฮีม เฆาะลาวันญี |
| --- | --- |
عمر ابراهيم غلاونجي

รักษาการ นายกรัฐมนตรีซีเรีย
ดำรงตำแหน่ง 6 – 9 สิงหาคม 2012
ประธานาธิบดี: บัชชาร อัลอะซัด
ก่อนหน้า: ริยาฎ ฟะรีด ฮิญาบ
ถัดไป: วาอิล นาดิร อัลฮัลกี
รองนายกรัฐมนตรีฝ่ายบริการ
ดำรงตำแหน่ง 23 มิถุนายน 2012 – 22 มิถุนายน 2016
นายกรัฐมนตรี: อาดิล ซะฟัร  ริยาฎ ฟะรีด ฮิญาบ  วาอิล นาดิร อัลฮัลกี
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงบริหารท้องถิ่น
ดำรงตำแหน่ง 14 เมษายน 2011 – 22 มิถุนายน 2016
นายกรัฐมนตรี: อาดิล ซะฟัร ริยาฎ ฟะรีด ฮิญาบ วาอิล นาดิร อัลฮัลกี
ก่อนหน้า: Hammoud al-Hussein
ถัดไป: ฮุซัยน์ มัคลูฟ
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ค.ศ. 1954 (อายุ 69–70 ปี) ฏ็อรฏูส ซีเรีย
พรรคการเมือง: อิสระ
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยติชรีน

อุมัร อิบรอฮีม เฆาะลาวันญี (อาหรับ: عمر ابراهيم غلاونجي, อักษรโรมัน: 'Umar Ibrāhīm Ğalāwanjī; เกิดเมื่อ ค.ศ. 1954) เป็นนักการเมืองชาวซีเรียที่ดำรงตำแหน่งรักษาการนายกรัฐมนตรีซีเรียในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2012 หลังการแปรพักตร์ของริยาฎ ฟะรีด ฮิญาบ
ชีวิตช่วงต้นและการศึกษา

เฆาะลาวันญีเกิดเมื่อ ค.ศ. 1954 จากครอบครัวซุนนีที่เขตผู้ว่าการฏ็อรฏูส เขาได้รับปริญญาสาขาวิศวกรรมโยธาจากมหาวิทยาลัยติชรีนใน ค.ศ. 1978
แหล่งข้อมูลอื่น

Ministry of Local Administration เว็บไซต์รัฐบาลอย่างเป็นทางการ
| ด ค กนายกรัฐมนตรีซีเรีย (รายชื่อ) |
| --- | --- |
ราชอาณาจักรอาหรับซีเรีย (1920): Arab Kingdom of Syria อัรริกาบี  อัลอัตตาซี*  อัดดะรูบี  อัลอุลชี
รัฐซีเรีย (1925–1930): State of Syria บะเราะกาต  อัลฮะซะนี*  นามี  อัลฮะซะนี
สาธารณรัฐซีเรียที่ 1 (1930–1950): First Syrian Republic อัลฮะซะนี  ฮ. อัลอัซม์  อัลฮะซะนี  อ. อัลอัยยูบี  มัรดัม  อัลฮัฟฟาร  อัลบุคอรี  ตำแหน่งว่าง, 1939–41  ค. อัลอัซม์  อัลฮะกีม  ฮ. อัลบะรอซี  อัลอุลชี  อัลญาบิรี  อัลคูรี  อัลญาบิรี  ค. อัลอัซม์*  มัรดัม  ค. อัลอัซม์  อัซซะอีม  ม. อัลบะรอซี  ฮ. อัลอัตตาซี  อัลกุดซี  ค. อัลอัซม์  อัลกุดซี
สาธารณรัฐซีเรียที่ 2 (1950–1958): First Syrian Republic อัลกุดซี  ค. อัลอัซม์  อัลฮะกีม  อัลเคาะตีบ  อัดดะวาลีบี  ซิลู  ชีชักลี  อัลอัสลี  อัลฆ็อสซี  อัลคูรี  อัลอัสลี  อัลฆ็อสซี  อัลอัสลี
สหสาธารณรัฐอาหรับ (1958–1961): United Arab Republic กะฮาละฮ์  อัสซัรรอจญ์
สาธารณรัฐอาหรับซีเรีย (1961–ปัจจุบัน): Syrian Arab Republic อัลกุซบะรี  อันนุศ  อัดดะวาลีบี  อัลอัซมะฮ์  ค. อัลอัซม์  อัลบีฏอร  อัลฮาฟิซ  อัลบีฏอร  อัลฮาฟิซ  ซุอัยยิน  อัลบีฏอร  ซุอัยยิน  น. อัลอัตตาซี  อัลอะซัด  เคาะลีฟาวี  ม. อัลอัยยูบี  เคาะลีฟาวี  อัลฮะละบี  อัลกัสม์  อัซซุอ์บี  มีรู  อัลอุเฏาะรี  ซะฟัร  ฮิญาบ  เฆาะลาวันญี*  อัลฮัลกี  เคาะมีส  อัรนูส
* รักษาการ
ฮะซัน อิบน์ อะลี

อัลฮะซัน อิบน์ อะลี อิบน์ อะบี ฏอลิบ (อาหรับ: الحسن بن علي بن أﺑﻲ طالب; อังกฤษ: Al-Hasan ibn ‘Alī ibn Abī Tālib; ค.ศ. 624–669 / ฮ.ศ. 3-50) เป็นพี่ชายของอิมามฮุซัยน์ อิบน์ อะลี และเป็นบุตรของอิมามอะลี กับท่านหญิงฟาฏิมะหฺ(อ) บุตรีนบีมุฮัมมัด
ศาสดามุฮัมมัดได้กล่าวเกี่ยวกับหลานรักทั้งสองอีกว่า "ฮะซันและฮุซัยน์เป็นหัวหน้าชายหนุ่มแห่งสรวงสวรรค์"
อิมามฮะซัน ได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งอิมามตามคำสั่งเสียของท่านศาสดา ซึ่งเหล่าศรัทธาชนก็ได้ให้สัตยาบันกับท่าน ท่านขึ้นปกครองอาณาจักรอิสลามได้เพียงหกเดือนเศษ ในเวลานั้นซีเรียและอียิปต์ที่อยู่ในการปกครองของมุอาวิยะหฺ บุตรอะบูสุฟยาน มิได้ยอมสวามิภักดิ์ต่อการปกครองของอิมามฮะซัน
อิมามฮะซันได้เตรียมกำลังทหารเพื่อปราบปรามมุอาวิยะหฺ ผู้ตั้งตนเป็นกบฏและก่อกวนความสงบสุขของอาณาจักรอิสลามตั้งแต่สมัยอิมามอะลี ผู้เป็นบิดา ทว่าท่านต้องยกเลิกแผนการอันนี้ เพราะทราบว่าทหารของท่านมีใจโอนเอียงฝักใฝ่อยู่กับมุอาวะยะหฺ และรอคำสั่งจากมุอาวิยะหฺ ว่าจะให้จัดการกับท่านอิมามอย่างไร จะสังหารท่านหรือจับกุมส่งท่านไปให้มุอาวิยะหฺ ด้วยเหตุนี้เองอิมามฮะซันจึงต้องจำยอมเลือกวิธีการประนีประนอมด้วยการทำสนธิสัญญาหย่าศึก
แต่ต่อมามุอาวิยะหฺก็บิดพลิ้วสนธิสัญญา เขาได้เดินทางมายังอิรัก แล้วขึ้นมินบัรในมัสยิดกูฟะหฺ เพื่อกล่าวปราศรัยกับประชาชนว่า "โอ้ประชาชน ฉันไม่ต้องการทำสงครามกับพวกท่านในเรื่องของศาสนา ว่าต้องทำนมาซหรือถือศีลอด เพียงแต่ฉันต้องการขึ้นเป็นผู้ปกครองเท่านั้นเองและฉันก็ถึงเป้าหมายของฉันแล้ว ส่วนสัญญาที่ลงนามร่วมกับฮะซันบุตรของอะลีนั้น มันไม่มีความหมายสำหรับฉันเลย ฉันตั้งมันไว้ใต้ฝ่าเท้าของฉัน"
อิมามฮะซันต้องตกอยู่ภายใต้อิทธิพลการปกครองของมุอาวิยะหฺนานถึง 9 ปี
สิ้นชีวิต

ในบางรายงานถูกกล่าวว่า อิมามฮะซันถูกภรรยานามว่า "ญะอฺดะหฺ" ที่ได้รับสินบนจากมุอาวิยะหฺ ลอบวางยาพิษจนท่านเสียชีวิตในปี ฮ.ศ. 50 ศพของท่านฝังที่สุสานอัลบะกีอ์
อิสฮาก

| นบี อิสฮาก إسحاق อิสอัค |
| --- | --- |
ชื่อของนบีอิสฮากในอักษรอาหรับวิจิตร
สุสาน: มัสยิดอิบรอฮีม, เฮโบรน (อัลเคาะลีล)
ผู้ดำรงตำแหน่งก่อน: อิบรอฮีม
ผู้สืบตำแหน่ง: ยะอ์กูบ
คู่สมรส: เราะฟิเกาะฮ์
บุตร: อัลอีศและยะอ์กูบ
บิดามารดา: อิบรอฮีม (บิดา) ซาราห์ (มารดา)
ญาติ: อิสมาอีล (พี่ชายต่างมารดา) วงศ์วานอิสราเอล (บุตรหลานในอนาคต)
อิสฮาก (อาหรับ: إسحاق หรือ إسحٰق, ʾIsḥāq) ชาวมุสลิมได้รับการยอมรับว่าเป็นนบีของอัลลอฮ์  เช่นเดียวกับใน ศาสนายูดาย และ ศาสนาคริสต์ และ อิสลาม ยืนยันว่านบีอิสฮากเป็นบุตรชายของนบีอิบรอฮีม จากภรรยาของท่านซาราห์ ชาวมุสลิมนับถือนบีอิสฮากด้วยความเคารพอย่างลึกซึ้งเพราะพวกเขาเชื่อว่าทั้งนบีอิสฮากและนบีอิสมาอีล พี่ชายต่างมารดาของท่านยังคงสืบทอดมรดกทางจิตวิญญาณของบิดาของพวกท่านผ่านการเทศนาสาส์นของอัลลอฮ์ หลังจากการตายของนบีอิบรอฮีม  มีการกล่าวถึงนบีอิสฮากในสิบห้าครั้งในอัลกุรอาน  นบีอิสฮากได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในนบีของศาสนาอิสลาม
ชีวิตในวัยเด็ก

เนื่องจากพระคุณและพันธสัญญาของอัลลอฮ์ที่ทรงทำกับนบีอิบรอฮีม ซาเราะห์จึงตั้งท้องในวัยชรา
ในอัลกุรอาน

นบีอิสฮากถูกกล่าวชื่อถึงสิบห้าครั้งในอัลกุรอาน โดยมักจะกล่าวถึงบิดาและบุตรชายของท่าน ยะอ์กูบ (ยาโคบ)  อัลกุรอานกล่าวว่า เราได้แจ้งข่าวดีแก่เขาว่า จะได้อิสฮากเป็นนบี ในหมู่คนดีทั้งหลาย  (37:112) “และเราได้แจ้งข่าวดีแก่เขาถึงอิสฮาก นบีในหมู่ผู้ยำเกรง และเราได้อวยพรแก่เขาและอิสฮาก และในหมู่ลูกหลานของพวกเขาคือผู้มีคุณธรรมและผู้ที่อธรรมอย่างชัดเจน"  ในคำอธิบายที่สมบูรณ์ยิ่งขึ้น เมื่อมะลาอิกะฮ์มาหานบีอิบรอฮีม เพื่อบอกเขาเกี่ยวกับการลงโทษในอนาคตที่จะกำหนดต่อเมืองสะดูมและอะมูเราะห์ ซาเราะห์ภรรยาของเขา "หัวเราะ และเราได้แจ้งข่าวดีแก่นางเกี่ยวกับอิสฮากและหลังจากอิสอัคคือยะอ์กูบ (หลานชาย)" (11:71-74) และมีการอธิบายเพิ่มเติมว่าเหตุการณ์นี้จะเกิดขึ้นแม้ว่านบีอิบรอฮีมและนางซาเราะห์จะอายุมากแล้วก็ตาม หลายข้อพูดถึงนบีอิสฮากว่าเป็น "ของขวัญ" แก่นบีอิบรอฮีม (6:84; 19:49-50) และ 29:26-27 เสริมว่าอัลลอฮ์ทรงสร้าง "บรรดานบีและคัมภีร์ให้อยู่ท่ามกลางลูกหลานของเขา" ซึ่งถูกตีความ เพื่ออ้างถึงบุตรชายที่เป็นนบีสองคนของอับราฮัม ยะอ์กูบหลานชายของท่านผู้เป็นนบี และยูสุฟ เหลนของท่านผู้เป็นนบี ในคัมภีร์กุรอาน เล่าในภายหลังว่านบีอิบรอฮีมยังสรรเสริญอัลลอฮ์ที่ให้นบีอิสมาอีลและนบีอิสฮากแก่ท่านในวัยชรา (XIV: 39-41)
ที่อื่นในอัลกุรอานมีการกล่าวถึงนบีอิสฮากใน: นบียูสุฟปฏิบัติตามศาสนาของนบีอิบรอฮีม นบีอิสฮากและนบียะอ์กูบบรรพบุรุษของท่าน (12:38) และกล่าวถึงความโปรดปรานของอัลลอฮ์ต่อพวกเขา (12:6); บุตรชายของยะอ์กูบทุกคนเป็นพยานในความเชื่อและสัญญาว่าจะนมัสการพระเจ้าที่บรรพบุรุษของพวกเขา "อิบรอฮีม อิสมาอีล และอิสฮาก" บูชา (2:127); และอัลกุรอานสั่งให้ชาวมุสลิม เชื่อในการวะฮีย์ที่ประทานแก่ "นบีอิบรอฮีม นบีอิสมาอีล นบีอิสฮาก นบียะอ์กูบ และคนอื่นๆ" (2:136; III:84)
สถานที่ฝังศพ

หลุมฝังศพของท่านและภรรยาของท่าน คือเรเบคคาห์ ถือว่าอยู่ในมัสยิดอิบรอฮีมในเฮโบรน, เวสต์แบงค์  ข้างๆ หลุมฝังศพของนบีอิสฮากคือหลุมฝังศพของนบีในอัลกุรอาน/คัมภีร์ไบเบิล คนอื่นๆ และภรรยาของพวกท่าน ได้แก่ นบีอิบรอฮีม นางซาเราะห์ และนบียะอ์กูบและนางลีอะห์
ดูเพิ่ม

เรื่องเล่าในพระคัมภีร์และอัลกุรอาน
นบี
เรื่องราวของบรรดานบี
หลุมฝังศพของนบีอิสฮาก
อิมรอน

| อิมรอน |
| --- | --- |
عمران อัมราม/โยอาคิม
ชื่อ อิมรอน ในการประดิษฐ์ตัวอักษรอิสลาม
เกิด: นาซาเรธ
เสียชีวิต: เยรูซาเล็ม
ผู้ดำรงตำแหน่งก่อน: อุซัยร์
ผู้สืบตำแหน่ง: ซะกะรียา
คู่สมรส: ฮันนะฮ์
บุตร: มัรยัม
อิมรอน (อาหรับ: عمران, อักษรโรมัน: Imrān) ถูกกล่าวถึงในอัลกุรอาน 3 ครั้ง ครั้งแรกในอัลกุรอาน:
แท้จริงอัลลอฮฺได้ทรงคัดเลือก อาดัมและนูหฺ และวงศ์วานของอิบรอฮีม และวงศ์วานของอิมรอนให้เหนือกว่าประชาชาติทั้งหลาย เป็นเผ่าพันธ์ ซึ่งสืบเชื้อสายมาจากกันและกัน และอัลลอฮฺนั้นเป็นผู้ทรงได้ยิน ผู้ทรงรอบรู้
ครั้งที่สอง กล่าวถึงภรรยาของอิมรอน และ บุตรสาวของอิมรอน ในอัลกุรอาน:
จงรำลึกถึงขณะที่ภรรยาของอิมรอน กล่าวว่า โอ้พระผู้เป็นเจ้าของข้าพระองค์! แท้จริงข้าพระองค์ได้บนไว้ว่าให้สิ่งที่อยู่ในครรภ์ของข้าพระองค์ถูกเจาะจงอยู่ในฐานะผู้เคารพอิบาดะฮ์ต่อพระองค์และรับใช้พระองค์เท่านั้น ดังนั้นขอพระองค์ได้โปรดรับจากข้าพระองค์ด้วยเถิด แท้จริงพระองค์ท่านเป็นผู้ทรงได้ยิน ผู้ทรงรอบรู้
และครั้งที่สาม คือบุตรของอิมรอนที่กล่าวถึงในอัลกุรอาน:
และมัรยัมบุตรีอิมรอน ผู้ซึ่งรักษาพรหมจารีของนาง แล้วเราได้เป่าวิญญาณของเราเข้าไปในนาง และนางได้ศรัทธาต่อบัญญัติต่าง ๆ แห่งพระเจ้าของนาง และ (ได้ศรัทธาต่อ) คัมภีร์ต่าง ๆ ของพระองค์ และนางจึงอยู่ในหมู่ผู้นอบน้อมภักดีทั้งหลาย
ชาวยิวกล่าวถึงชื่อของอิมรอนและครอบครัวของท่าน ในพระธรรมอพยพ และท่านเป็นบิดาของนบีมูซา นบีฮารูน และนางมิเรียม  ใน พันธสัญญาเดิม  และท่านเป็นหนึ่งในแรบไบของชาวยิวและเป็นผู้ชอบธรรมของพวกเขา และชื่อกำเนิดของท่านในภาษาฮีบรูคือ อิมรอม (อัมราม) โดยมีมีมต่อท้าย และในคัมภีร์ของชาวคริสต์ ชื่อของท่านคือ ยูฮากีม (โยอาคิม) ดังนั้น บางทีท่านอาจมีสองชื่อ และความคล้ายคลึงกันนี้ทำให้ท่านเป็นชาวยิวและคริสเตียนที่เป็นจุดเริ่มต้นในการท้าทายความถูกต้องของอัลกุรอาน
ใครคือ อิมรอน?

มีสองคนจากลูกหลานของอิสราเอลซึ่งแต่ละคนมีชื่อว่า อิมรอนและมีระยะเวลาระหว่างพวกเขาเป็นระยะเวลานานซึ่งขยายออกไปหลายศตวรรษ นักตัฟซีร กล่าวว่า: ระยะห่างระหว่างทั้งสองคนคือ 1,800 ปี
ใครคือ อิมรอน? > อิมรอน บิดาของมูซา

คนแรกคือ อิมรอน ซึ่งอาศัยอยู่ในอียิปต์ในช่วงเวลาของฟาโรห์ในตอนต้นของประวัติศาสตร์ของชาวอิสราเอล และท่านเป็นบิดาของนบีของอัลลอฮ์ มูซาและฮารูน (อะลัยฮิมัสสะลาม) และนั่นเป็นเพราะท่านนบีมุฮัมมัด (ศ็อลฯ) กล่าวว่า “มูซา อิบน์ อิมรอน (เศาะฟียุลลอฮ์)” และท่านเราะซูล (ศ็อลฯ) กล่าวว่า “ในคืนอิสรออ์ ข้าได้ผ่าน มูซา อิบน์ อิมรอน (อ.)“  มีการกล่าวถึงในอัลกุรอานถึงเรื่องราวของสมาชิกในครอบครัวนี้ คือ อิมรอน, อะยารเคาะฮ์, มิเรียม, นบีฮารูน และนบีมูซา รวมแล้วได้ 5 คน
ใครคือ อิมรอน? > อิมรอน บิดาของมัรยัม

คนทีสองคือ อิมรอน ซึ่งอาศัยอยู่ในกรุงเยรูซาเล็มในช่วงท้ายของประวัติศาสตร์ของชาวอิสราเอล  และท่านเป็นบิดาของมัรยัม และภรรยาของอิมรอนคือ ฮันนะฮ์ บินต์ ฟะกูซ มารดาของมัรยัม และมัรยัมเป็นแม่ของนบีอีซา ดังนั้นอิมรอน จึงเป็นปู่นบีอีซา และภรรยาของอิมรอนคือย่าของท่าน อิมรอนเป็นอิมามนำละหมาดของชาวอิสราเอลในสมัยของท่าน  อัลลอฮ์ทรงให้กำเนิดหญิงหนึ่งชื่อมัรยัม และอัลลอฮ์ทรงมอบหมายให้นางถูกอุปการะ และ ดูแลโดย นบีซะกะรียา ซึ่งเป็นสามีของน้องสาวมารดาของนาง และอิบน์ กะษีร กล่าวว่า: "อิมรอนคือคนที่เป็นบิดาของมัรยัม บินต์ อิมรอน มารดาของนบีอีซา อิบน์ มัรยัม (อะลัยฮิมัสสะลาม)”
เชื้อสายของท่าน

อัฏเฏาะบารีกล่าวถึงในการตีความอายะฮ์: {เมื่อภรรยาของอิมรอนกล่าวว่า…} [อาลิ อิมรอน: 35] ว่าเชื้อสายของอิมรอนคือ: อิมรอน สืบเชื้อสายจาก ยาชฮุม อิบน์ อะมูน อิบน์ มันชา อิบน์ ฮิซกียา อิบน์ อะห์ซีก อิบน์ ยูษัม อิบน์ อะซารียา อิบน์ อัมซียา อิบน์ ยาวุช อิบน์ อะห์ซีฮู ​​อิบน์ ยาร็อม อิบน์ ยะฮ์ชาฟาฏ อิบน์ อะซาบิร อิบน์ อะบียา อิบน์ เราะห์บะอาม อิบน์ สุลัยมาน อิบน์ ดาวูด อิบน์ อัยชา  และเชื้อสายนี้คล้ายกับสายเลือดของโยเซฟในพระกิตติคุณมาก ซึ่งเขาคือ โยเซฟ บุตรยาโคบ บุตรมัตตาน ตามมัทธิว หรือบุตรเฮลี ตามลูกา  สองคนที่อยู่เผ่าเดียวกับนบีดาวูดผ่านทางสายเลือดเดียวกันที่อัฏเฏาะบารีกล่าวถึงตามพันธสัญญาเดิม
อิบน์ ค็อลดูน

| อิบน์ ค็อลดูน |
| --- | --- |
รูปปั้นครึ่งตัวของอิบน์ ค็อลดูน หน้าทางเข้า the Kasbah of Bejaia, ประเทศแอลจีเรีย
ส่วนบุคคล
เกิด: 27 พฤษภาคม ค.ศ. 1332 ตูนิส, รัฐสุลต่านฮัฟศิด
มรณภาพ: 17 มีนาคม ค.ศ. 1406 (73 ปี) ไคโร, รัฐสุลต่านมัมลูก
ศาสนา: อิสลาม
นิกาย: ซุนนี
สำนักคิด: มาลิกี
ลัทธิ: อัชอะรี 
ความสนใจหลัก: ประวัติศาสตร์นิพนธ์ สังคมวิทยา เศรษฐศาสตร์ ประชากรศาสตร์ รัฐศาสตร์
แนวคิดโดดเด่น:   ทฤษฎีวงจรของจักรวรรดิ  อะเศาะบียะฮ์  ทฤษฎีการเติบโตของเศรษฐกิจ  ทฤษฎีอุปสงค์และอุปทาน 
ตำแหน่งชั้นสูง
 ได้รับอิทธิจาก  อัลเฆาะซาลี  อัฏเฏาะบะรี  อิบน์ ฮัซม์  อัลฟารอบี  อัฏฏุรฏูชี  อิบน์ อะบี ซัรอ์  อิบน์ รุชด์  อิบน์ ซีนา  แอริสตอเติล  อัลญาฮิซ  
 มีอิทธิพลต่อ  อิบน์ อัลเคาะฏีบ  อิบน์ อัลอัซร็อก  นิกโกเลาะ มาเกียเวลลี  อิบน์ อัสซักกาก  อัลมักรีซี  มะฮ์ดี อามิล  อาร์เทอร์ แลเฟอร์  โรนัลด์ เรแกน  
อะบู ซัยด์ อับดุรเราะห์มาน บิน มุฮัมมัด บิน ค็อลดูน อัลฮัฎเราะมี (อาหรับ: أبو زيد عبد الرحمن بن محمد بن خلدون الحضرمي; 27 พฤษภาคม ค.ศ. 1332 – 19 มีนาคม ค.ศ. 1406) 
เป็นนักวิชาการอิสลาม นักสังคมศาสตร์, นักปรัชญา และนักประวัติศาสตร์ชาวอาหรับ ที่เป็นผู้ก่อตั้งศาสตร์สมัยใหม่ของประวัติศาสตร์นิพนธ์, สังคมวิทยา, เศรษฐศาสตร์ และประชากรศาสตร์ นิกโกเลาะ มาเกียเวลลีจากสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา และนักวิชาการชาวยุโรปในศตวรรษที่ 19 ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางจากผลงานของเขาและพิจารณาว่า อิบน์ ค็อลดูนเป็นหนึ่งในนักปรัชญาที่สำคัญที่สุดในยุคกลาง
อิบน์ ค็อลดูน เป็นที่รู้จักมากที่สุดจากผลงานที่มีชื่อว่า อัลมุก็อดดิมะฮ์ ซึ่งใช้เวลาเขียน 6 เดือน พร้อมกล่าวถึงแนวคิดในอัตชีวประวัติของตนเอง มีอิทธิพลต่อนักปรวัติศาสตร์ชาวออตโตมันใน ศตวรรษที่ 17 ได้แก่ Kâtip Çelebi, Ahmed Cevdet Pasha และMustafa Naima ซึ่งอาศัยทฤษฎีของเขาในการวิเคราะห์ความเจริญรุ่งเรืองและความเสื่อมถอยของจักรวรรดิออตโตมัน อิบน์ ค็อลดูน เคยติดต่อกับตีมูร์ ผู้ก่อตั้งจักรวรรดิตีมูร์
ภายหลังในคริสต์ศตวรรษที่ 19 นักวิชาการตะวันตกจึงยอมรับว่าอิบน์ ค็อลดูน เป็นหนึ่งในบรรดานักปรัชญาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดจากโลกมุสลิม
ข้อมูล

Fuad Baali. 2005 The science of human social organization : Conflicting views on Ibn Khaldun's (1332–1406) Ilm al-umran. Mellen studies in sociology. Lewiston/NY: Edwin Mellen Press.
Walter Fischel. 1967 Ibn Khaldun in Egypt : His public functions and his historical research, 1382–1406; a study in Islamic historiography. Berkeley: University of California Press.
Allen Fromherz. 2010 "Ibn Khaldun : Life and Times". Edinburgh University Press, 2010.
Ana Maria C. Minecan, 2012 "El vínculo comunitario y el poder en Ibn Jaldún" in José-Miguel Marinas (Ed.), Pensar lo político: Ensayos sobre comunidad y conflicto, Biblioteca Nueva, Madrid, 2012.
Mahmoud Rabi'. 1967 The political theory of Ibn Khaldun. Leiden: E.J. Brill.
Róbert Simon. 2002 Ibn Khaldūn : History as science and the patrimonial empire. Translated by Klára Pogátsa. Budapest: Akadémiai Kiadó. Original edition, 1999.
อ่านเพิ่ม

Malise Ruthven, "The Otherworldliness of Ibn Khaldun" (review of Robert Irwin, Ibn Khaldun:  An Intellectual Biography, Princeton University Press, 2018, ISBN 9780691174662, 243 pp.), The New York Review of Books, vol. LXVI, no. 2 (February 7, 2019), pp. 23–24, 26.  "More than six centuries after Ibn Khaldun's death the modern world has much to learn from studying him.  After the Muqaddima itself, Irwin's intellectual biography... is an excellent place to begin."