stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พระเจ้าสีหตู

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ สีหตู (แก้ความกำกวม)
| สีหตู   သီဟသူ> กษัตริย์แห่งมยีนไซง์–ปีนยะ |
| --- | --- |
ครองราชย์: 7 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1313 – กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1325
ราชาภิเษก: 7 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1313
ก่อนหน้า: ตำแหน่งใหม่
ถัดไป: พระเจ้าอูซะนาที่ 1 แห่งปี้นยะ  (กษัตริย์แห่งปี้นยะ)    พระเจ้าซอยุน  (กษัตริย์แห่งซะไกง์) 

ประสูติ: ค.ศ. 1265 มยีนไซง์
สวรรคต: ประมาณ กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1325 ปีนยะ
พระราชบุตร: พระเจ้าอูซะนาที่ 1 แห่งปี้นยะ  (พระโอรสบุญธรรม) 
ศาสนา: พุทธเถรวาท
พระเจ้าสีหตู (พม่า: သီဟသူ, ออกเสียง: [θìha̰ðù]; 1265–1325) ผู้ร่วมสถาปนา อาณาจักรมยีนไซง์ และปฐมกษัตริย์แห่ง อาณาจักรปีนยะ ซึ่งปัจจุบันตั้งอยู่ในเขตพม่าตอนกลาง พระเจ้าสีหตูเป็นพระอนุชาองค์เล็กที่โดดเด่นที่สุดในบรรดาเจ้าชายสามพระองค์ซึ่งประสบความสำเร็จจากการป้องกันพม่าตอนกลางให้รอดพ้นจากการรุกรานของมองโกล เมื่อ ค.ศ. 1287 และ ค.ศ. 1300–01
| ด ค ก พระมหากษัตริย์พม่า |
| --- | --- |
ราชวงศ์พุกาม ค.ศ. 849–1297:  ปยีน-บย่า  ตานแนะ  ซะเล  เต้นโค  ญองอู้ ซอยะฮ่าน  กู้นซอจ้องพยู  จีนโซ่  โซะกะเต้  อโนรธามังช่อ  ซอลู  จานซิต้า  ซีตูที่ 1  นะระตู  นรสิงขะ  ซีตูที่ 2  ไชยสิงขะ  นรสิงหอุซะนา1  จะซวา  อุซะนา  นรสีหบดี  กะยอฉะวา2 
อาณาจักรมยีนไซง์และอาณาจักรปี้นยะ ค.ศ. 1297–1364:  อะทินคะยา1, ราซะทินจาน1 และ สีหตู1  สีหตู  อูซะนาที่ 1  สีตู1  กะยอฉะวาที่ 1  กะยอฉะวาที่ 2  นรตู่  อูซะนาที่ 2 
อาณาจักรซะไกง์ ค.ศ. 1315–1364:  ซอยู่น  ตราพระยาที่ 1  อโนรธาที่ 1  จะซวา  อโนรธาที่ 2  ตราพระยาที่ 2  มินบเยาะสีหบดี 
อาณาจักรอังวะ ค.ศ. 1364–1555:  ตะโดมินพญา  ฝรั่งมังศรีชวา  ตราพระยา  ฝรั่งมังฆ้อง  ฝรั่งมังศรี  มี่นละแง  กะเล่เจ้ตองโญ  โม่ญี่นตะโด้  มังรายกะยอฉะวาที่ 1  นรปติที่ 1  สีหสุระ  มังฆ้องที่ 2 และ สีหสุระที่ 2  นรปติที่ 2  ซะโลน3 และ โตฮาน-บว่า3  คอนเมง3  นรปติที่ 33  นรปติที่ 43 
อาณาจักรหงสาวดี ค.ศ. 1287–1539, ค.ศ. 1550–1552:  ฟ้ารั่ว  รามประเดิด  แสนเมือง  รามมะไตย  ชีปอน  อายกำกอง  อายลาว  พระยาอู่  มหาเทวี1  ราชาธิราช  ธรรมราชา  รามที่ 1  พะโร  พญาเกียรติ์  มะมุดตาว  เชงสอบู  ธรรมเจดีย์  รามที่ 2  สการะวุตพี  สมิงสอตุต4  สมิงทอ4 
อาณาจักรมเยาะอู้ ค.ศ. 1429–1785:  นรเมขลา  คะยี  Ba Saw Phyu  Dawlya  Ba Saw Nyo  Ran Aung  Salingathu  ยาซา  จาซาปะติ  ซอโอ  Thazata  มังฆ้อง  มี่นบีน  Dikkha  ซอละ  Sekkya  พะล่อง  ยาซาจี้  Khamaung  สิริสุธรรมมา  สเน่ห์  นรปติ  ตะโด  จันทสุธรรมมา  สิริสุริยา  วรธรรมราชา  มุนีสุธรรมราชา  จันทสุริยาที่ 1  นรธา  Mayuppiya  Kalamandat  นรธิบดีที่ 1  จันทวิมาลาที่ 1  จันทสุริยาที่ 2  Sanda Wizaya  จันทสุริยาที่ 3  นรธิบดี  Narapawara  Sanda Wizala  Madarit  นรอภัย  Thirithu  จันทปรมะ  อภัย  Sanda Thumana  จันทวิมาลาที่ 2  Sanda Thaditha  Maha Thammada 
อาณาจักรแปร ค.ศ. 1482–1542:  ตะโดเมงสอ  บาเยงทเว  นรปติ5  มังฆ้อง5 
ราชวงศ์ตองอู ค.ศ. 1510–1752:  เมงจีโย  ตะเบ็งชะเวตี้  บุเรงนอง  นันทบุเรง  ญองย่าน  อะเนาะเพะลูน  มีนเยเดะบะ  ตาลูน  ปีนดะเล  ปเย  นะราวะระ  มังกะยอดิน  สเน่ห์มิน  ตะนินกันเหว่  มหาธรรมราชาธิบดี 
อาณาจักรหงสาวดีใหม่ ค.ศ. 1740–1757:  สมิงทอพุทธกิตติ  พญาทะละ 
ราชวงศ์โก้นบอง ค.ศ. 1752–1885:  อลองพญา  มังลอก  มังระ  จิงกูจา  หม่องหม่อง  ปดุง  จักกายแมง  แสรกแมง  พุกามแมง  มินดง  สีป่อ 
 1อุปราชหรือผู้สำเร็จราชการแทน  2มองโกลครอบครอง (ค.ศ. 1297)  3สหพันธรัฐชาน (ค.ศ. 1527–55)  4การฟื้นฟูระยะสั้น (ค.ศ. 1550–52)  5สหพันธรัฐฉานครอบครอง (ค.ศ. 1532–42)
พระเจ้ามังฆ้องแห่งแปร

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ มังฆ้อง (แก้ความกำกวม)
พระเจ้ามังฆ้องแห่งแปร (พม่า: မင်းခေါင် (ပြည်), ออกเสียง: [mɪ́ɰ̃.ɡàʊ̯ɰ̃]; ประมาณคริสต์ทศวรรษ 1510 – เมษายน ค.ศ. 1553) กษัตริย์องค์ที่ 4 และองค์สุดท้ายแห่งอาณาจักรแปรครองสิริราชสมบัติระหว่าง ค.ศ. 1539 ถึง 1542 พระองค์ขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อจากพระเชษฐาต่างพระมารดา พระเจ้านรปติ เมื่อ ค.ศ. 1539 โดยพระองค์เริ่มเกณฑ์ทหารทั่วอาณาจักรและทำการจ้างทหารต่างชาติเพื่อต้านทานการรุกรานของ อาณาจักรตองอู
ในปลาย ค.ศ. 1541 กองทัพตองอูภายใต้การนำของบุเรงนองได้ยกมาโจมตีอาณาจักรแปรอีกครั้ง พระเจ้ามังฆ้องจึงส่งสาส์นไปยัง รัฐฉาน และ ราชอาณาจักรมเยาะอู ซึ่งเป็นพันธมิตรของอาณาจักรแปรให้ช่วยส่งทหารมาช่วยหยุดยั้งการล้อมเมืองแปรของกองทัพตองอู แต่บุเรงนองก็สามารถเอาชนะทั้งสองกองทัพได้สำเร็จทำให้ในวันที่ 19 พฤษภาคม ค.ศ. 1542 พระเจ้ามังฆ้องตัดสินพระทัยประกาศยอมแพ้จากนั้นพระเจ้ามังฆ้องและพระมเหสีถูกส่งไปยังตองอู
พระเจ้ามังฆ้องถูกสำเร็จโทษเมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 1553 ตามพระบัญชาของ พระเจ้าบุเรงนอง ส่วนพระมเหสีของพระเจ้ามังฆ้องต่อมาได้เป็นพระมเหสีของพระเจ้าบุเรงนองพระนามว่า พระนางจันทาเทวี
พระเจ้าอุซะนา

พระเจ้าอุซะนา (พม่า: ဥဇနာ, ออกเสียง: [ʔṵzənà]; พ.ศ. 1794-1799) ประวัติศาสตร์บันทึกไว้ว่าพระองค์มิได้มีความสามารถแต่อย่างใด จึงโปรดให้มหาอำมาตย์ ราซะทินจาน (พม่า: ရာဇသင်္ကြန်) ดูแลบ้านเมืองแทนพระองค์เมื่อพระเจ้าอุซะนาเสด็จสวรรคตจากการคล้องช้าง มหาอำมาตย์ราซะทินจานได้เลือกเจ้าชายพระราชโอรสพระองค์เล็กที่สุดของพระเจ้าอุซะนาพระนามว่า พระเจ้านรสีหบดี ขึ้นครองราชย์
พอร์ตกลัง

| พอร์ตกลัง Pelabuhan Klang เปอลาบูฮันกลัง |
| --- | --- |
เมือง

พอร์ตกลังที่ตั้งในคาบสมุทรมลายู
พิกัด: 3°0′0″N 101°24′0″E﻿ / ﻿3.00000°N 101.40000°E﻿ / 3.00000; 101.40000
ประเทศ: มาเลเซีย
รัฐ: เซอลาโงร์
เขต: กลัง
การปกครอง
 • เทศบาล: สภาเทศบาลกลัง
 • ท้องถิ่น: การปกครองส่วนท้องถิ่นพอร์ตกลัง
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 573 ตร.กม. (221 ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+8 (MST)
Postcode: 42000
Dialling code: +60 3
ตำรวจ: พอร์ตกลัง, ปูเลาเกอตัม และปันดามารัน
ดับเพลิง: นอร์ทพอร์ต และพอร์ตกลัง
เว็บไซต์: http://www.pka.gov.my
พอร์ตกลัง (อังกฤษ: Port Klang) หรือ เปอลาบูฮันกลัง (มลายู: Pelabuhan Klang) มีชื่อเดิมว่า พอร์ตสเวตเตนแฮม (อังกฤษ: Port Swettenham) เป็นเมืองและประตูหลักทางทะเลสู่มาเลเซีย ยังเป็นท่าเรือที่ใหญ่และคับคั่งที่สุดของประเทศ เศรษฐกิจของเมืองเกี่ยวข้องกับกิจการด้านท่าเรือ ตั้งอยู่ห่างจากเมืองกลังทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ 6 กม. และห่างจากกัวลาลัมเปอร์ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ 38 กม. อยู่ในรัฐเซอลาโงร์
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติพม่า (ย่างกุ้ง)

| --- | --- |
အမျိုးသား ပြတိုက်

ก่อตั้ง: 1952; 72 ปีที่แล้ว (1952)
ที่ตั้ง: 66/74 Pyay Road   อำเภอตะเกิง 11191 ย่างกุ้ง   ภาคย่างกุ้ง ประเทศพม่า
ประเภท: พิพิธภัณฑ์
ขนาดผลงาน: 4112
จำนวนผู้เยี่ยมชม: 98,097 คน (2017–2018)
เจ้าของ: กระทรวงกิจการศาสนาและวัฒนธรรม
พนักงาน: รวม 118 คน
เว็บไซต์: http://asemus.museum/museum/national-museum-yangon
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ (พม่า: အမျိုးသား ပြတိုက်) ที่นครย่างกุ้ง เป็นหนึ่งในสองพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติด้านศิลปะ ประวัติศาสตร์ และวัฒนธรรมของพม่า ตั้งอยู่ในเขตอำเภอตะเกิง สถาปนาขึ้นในปี 1952 ตัวอาคารพิพิธภัณฑ์มีความสูงห้าชั้นและเก็บรักษาโบราณวัตถุที่มีความเกี่ยวข้องกับประวัติศาสตร์ วัฒนธรรม และอารยธรรมของชาวพม่า จุดเด่นสำคัญของพิพิธภัณฑ์คือบัลลังก์สิงห์ของกษัตริย์พม่าของเดิมชิ้นเดียวที่ยังหลงเหลือถึงปัจจุบัน วัตถุในพิพิธภัณฑ์มีจำนวนมากกว่า 4,000 ชิ้น
พิพิธภัณฑ์นี้เป็นพิพิธภัณฑ์ของรัฐและอยู่ภายใต้การดูแลของกระทรวงศาสนกิจและวัฒนธรรม โดยพิพิธภัณฑ์นี้จัดเป็นพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ
อาคารหลังเดิมของพิพิธภัณฑ์อยู่ที่อาคารจูบิลีฮอลล์ (Jubilee Hall) และเปิดให้บริการในปี 1952 ต่อมาจึงย้ายไปเปิดสถานที่ใหญ่กว่าบนถนนป้านโซ่ด้าน ในปี 1970 และย้ายมาที่ปัจจุบันซึ่งเป็นอาคารสูงห้าชั้นในปี 1996 ภายในประกอบไปด้วยโถงจัดแสดงที่แบ่งออกเป็น 14 ส่วน
พิพิธภัณฑ์การกำจัดยาเสพติด ย่างกุ้ง

| --- | --- |
မူးယစ်ဆေးဝါးပပျောက်ရေး အထိမ်းအမှတ်ပြတိုက်
ก่อตั้ง: 21 มิถุนายน 2001; 23 ปีก่อน (2001-06-21)
ที่ตั้ง: เขตกะมายุ ย่างกุ้ง ประเทศพม่า
ได้รับการรับรอง: กระทรวงกิจการศาสนาและวัฒนธรรม
เว็บไซต์: drugmuseum.gov.mm
พิพิธภัณฑ์การกำจัดยาเสพติด (พม่า: မူးယစ်ဆေးဝါးပပျောက်ရေး အထိမ်းအမှတ်ပြတိုက်; Drug Elimination Museum) เป็นพิพิธภัณฑ์ในย่างกุ้ง ประเทศพม่า เปิดให้บริการอย่างเป็นทางการในเดือนมิถุนายน 2001 พิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ในเขตกะมายุในย่างกุ้ง โดยสร้างอยู่บนอดีตสุสานที่ใหญ่ที่สุดของเมือง ซึ่งคือสุสานจานดอ พิพิธภัณฑ์นี้อุทิศเพื่อวันสากลต่อต้านการใช้สารเสพติดและการค้าสารผิดกฎหมาย
พิพิธภัณฑ์มีความสูงสามชั้น และประกอบด้วยนิทรรศการเกี่ยวกับการใช้ยาเพสติดตลอดจนความพยายามของรัฐบาลในการควบคุมปัญหา จุดสนใจของพิพิธภัณฑ์ประกอบด้วยแบบจำลองเหตุการณ์ขนาดย่อส่วน ห้องจัดแสดงที่ต้องใช้การตีความด้วยตนเอง และงานศิลปะน่าสยดสยองที่แสดงให้เห็นผลจากการใช้ยาเสพติด
พรรคประชาธิปไตยสิงคโปร์

พรรคประชาธิปไตยสิงคโปร์ (อังกฤษ: Singapore Democratic Party, SDP; อักษรจีนตัวย่อ: 新加坡民主党; อักษรจีนตัวเต็ม: 新加坡民主黨; ทมิฬ: சிங்கப்பூர் மக்களாட்சி; มลายู: Parti Demokratik Singapura) เป็นพรรคการเมืองในสิงคโปร์ ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2523 โดยเชียม ซีตง ซึ่งได้เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรใน พ.ศ. 2527 พรรคนี้มีสมาชิกสภา 2 คน ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2534 9ต่อมา ใน พ.ศ. 2536 เชียมพลาดจากการเป็นคณะกรรมการสูงสุดของพรรค โดย ดร.ชี ซุนจวนได้เป็นแทน ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2540 ลิงและเชิวแพ้การเลือกตั้งซ่อมและเชียมออกจากพรรคไปอยู่พรรคประชาชนสิงคโปร์ หลังจากนั้นพรรคนี้ก็ไม่ได้รับเลือกตั้งอีก
การก่อตั้ง

พรรคประชาธิปไตยสิงคโปร์ก่อตั้งขึ้นเมื่อ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2523 โดยทนายความ เชียม ซีตง ซึ่งเคยลงสมัครรับเลือกตั้งในนามผู้สมัครอิสระหลายครั้ง เชียมเป็นเลขาธิการพรรคโดยมี ฟก ไตลอยเป็นหัวหน้าพรรค ในวันที่ 19 ตุลาคม พ.ศ. 2523 พรรคประกาศใช้ตราเป็นรูปวงกลมขาวอยู่หลังลูกศรขาวบนพื้นสีแดง และจดทะเบียนอย่างเป็นทางการในวันที่ 21 กันยายน พ.ศ. 2524
พ.ศ. 2524 – 2536

ใน พ.ศ. 2527 เชียมได้รับเลือกตั้ง และเป็นสมาชิกพรรคหนึ่งในสองคนในสภา จนกระทั่งเยยารัตนัมถูกปลดออกเมื่อพ.ศ. 2529 จึงเหลือเขาเพียงคนเดียว เชียมได้รับเลือกตั้งอีกครั้งในพ.ศ. 2531 จน พ.ศ. 2534 พรรคประชาธิปไตยจึงประสบความสำเร็จ ได้รับเลือก 3 ที่นั่งคือ เชียม และอีก 2 คนคือ ลิง เฮาตง และเชิว ไชเชิน
ใน พ.ศ. 2536 ชี ซุนจวน อาจารย์ทางด้านจิตวิทยาจากมหาวิทยาลัยแห่งชาติสิงคโปร์ ได้เข้ามาร่วมกับพรรค แต่หลังจากนั้น 3 เดือน ชีถูกไล่ออกจากมหาวิทยาลัยในข้อหาใช้เงินวิจัยโดยผิดกฎหมาย ชีกล่าวว่าเขาถูกไล่ออกเพราะการเมือง คณะกรรมกลางของพรรคสนับสนุนชี เชียมจึงลาออกจากคณะกรรมการกลางของพรรคและชีเข้ามาเป็นแทน กลุ่มผู้สนับสนุนเชียมออกไปตั้งพรรคประชาชนสิงคโปร์ใน พ.ศ. 2537 เชียมลาออกจากพรรคใน พ.ศ. 2540 และเข้าร่วมกับพรรคประชาชนสิงคโปร์
พ.ศ. 2537 – ปัจจุบัน

หลังจากได้เป็นผู้นำพรรค ชี ซุนจวนได้เสนอแนวคิดเกี่ยวกับความบกพร่องของประชาธิปไตยในสิงคโปร์ออกสื่อ และเขียนหนังสือทางการเมืองตีพิมพ์ใน พ.ศ. 2539 แต่ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2540 และ พ.ศ. 2544 พรรคประชาธิปไตยไม่ได้รับเลือก ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2548 พรรคได้ออกรายการวิทยุซึ่งออกอากาศทั้งภาษาอังกฤษ ภาษาจีน ภาษาทมิฬและภาษามลายู ในเดือน มีนาคม พ.ศ. 2549 ก่อนการเลือกตั้งในปีนั้น ชี ซุนยวนถูกตัดสินจำคุก ลิง เฮาตงประกาศนำพรรคต่อสู้ต่อไป แต่ก็ไม่ได้รับเลือกตั้งในปีนั้น
แหล่งข้อมูลอื่น

Singapore Democratic Party official site
Press release on podcast เก็บถาวร 2005-11-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
พระเจ้าโตฮาน-บว่า

| พระเจ้าโตฮาน-บว่า> กษัตริย์แห่งอังวะ |
| --- | --- |
ครองราชย์: 14 มีนาคม 1527 – พฤษภาคม 1542
ก่อนหน้า: ชเวนันจอชิน
ถัดไป: คอนเมง
อัครมหาเสนาบดี: ยานนอง

ประสูติ: ค.ศ. 1505
สวรรคต: พฤษภาคม ค.ศ. 1542 อังวะ
ราชวงศ์: โม่ญี่นซะโลน
พระบิดา: เจ้าฟ้าซะโลน
ศาสนา: พุทธ
พระเจ้าโตฮาน-บว่า  (พม่า: သိုဟန်ဘွား, ออกเสียง: [θò.hàɰ̃.bwá]; ค.ศ. 1505 – พฤษภาคม ค.ศ. 1542) หรือในนวนิยายผู้ชนะสิบทิศเรียกชื่อว่า พระเจ้าโสหันพวา เป็นกษัตริย์แห่งอาณาจักรอังวะระหว่าง ค.ศ. 1527–1542 พระโอรสองค์ใหญ่ของเจ้าฟ้าซะโลนแห่งโม่ญี่น เป็นผู้บัญชาการกองทัพโม่ญี่นในการรุกรานพรมแดนของอาณาจักรอังวะ ในช่วงครึ่งแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 16 เดือนมีนาคม ค.ศ. 1527 เจ้าชายเชื้อสายไทใหญ่ได้รับการสถาปนาเป็นกษัตริย์แห่งอังวะโดยซะโลน ภายหลังจากโม่ญี่นนำกองทัพไทใหญ่เอาชนะอังวะได้ใน ค.ศ. 1527 หลังจากเจ้าฟ้าซะโลนถูกปลงพระชนม์ใน ค.ศ. 1533 พระเจ้าโตฮาน-บว่ากลายเป็นผู้นำแห่งอาณาจักรและเป็นกษัตริย์ผู้มีข้อถกเถียงเนื่องจากไม่ได้รับการยอมรับทันทีจากผู้นำเมืองอื่น ๆ ของอาณาจักร
พระองค์เป็นที่จดจำในประวัติศาสตร์พม่าจากการเกิดการนองเลือดตลอดรัชสมัย ทั้งสังหารพระภิกษุผู้มีความรู้ รวมถึงปล้นทรัพย์สมบัติจากพระเจดีย์ตามวัดต่าง ๆ และเผาหนังสือคัมภีร์ ทำให้พระองค์เป็นที่เกลียดชังจากชาวพม่าและชาวไทใหญ่ ทั้งยังเฉยเมยไร้ความสามารถที่จะระดมชาวไทใหญ่ไปต่อสู้กับอาณาจักรตองอูซึ่งเคยเป็นรัฐบรรณาการของอาณาจักรอังวะ ตองอูที่แข็งแกร่งมากขึ้นเริ่มมีความคิดที่จะรวบรวมดินแดนหลังได้รับชัยชนะในการรุกรานอาณาจักรหงสาวดีของชาวมอญในปี ค.ศ. 1534-1539 ระหว่างที่อังวะไม่ได้ดำเนินการอะไร ตองอูได้โจมตีและยึดครองแปร เมืองในอาณัติของอังวะได้ในปี ค.ศ. 1539 พระเจ้าโตฮาน-บว่าและพันธมิตรไทใหญ่เข้าขัดขวางแต่สายเกินไป กองทัพของอังวะพ่ายแพ้ต่อกองทัพของพระเจ้าบุเรงนองแห่งตองอูในเดือนเมษายน ค.ศ. 1542
หลังจากความปราชัยของอังวะ เหล่าข้าราชบริพารเริ่มมีความคิดที่จะพยายามชิงอำนาจ ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1542 พระเจ้าโตฮาน-บว่าถูกลอบปลงประชนม์โดยยานนอง หัวหน้าคณะเสนาบดีของพระองค์
พระเจ้าแสนเมือง

ระวังสับสนกับ พระแสนเมือง หรือ พญาแสนเมืองมา
| พระเจ้าแสนเมือง   စောအို> กษัตริย์แห่งเมาะตะมะ |
| --- | --- |
ครองราชย์: 10 เมษายน 1311 – กันยายน 1323
ก่อนหน้า: พระเจ้ารามประเดิด
ถัดไป: พระเจ้ารามมะไตย

ประสูติ: ค.ศ. 1284 เมาะตะมะ   อาณาจักรพุกาม
สวรรคต: กันยายน ค.ศ. 1323 เมาะตะมะ   อาณาจักรหงสาวดี
คู่อภิเษก: แม่นางตะปี
พระราชบุตร: พระยาอายกำกอง   May Hnin Aw-Kanya
ราชวงศ์: หงสาวดี
พระราชบิดา: สมิงมังละ
พระราชมารดา: นางอุ่นเรือน
ศาสนา: พุทธเถรวาท
พระเจ้าแสนเมือง (พม่า: စောအို, ออกเสียง: [sɔ́ ʔò]; 1284 – 1323) เป็นพระมหากษัตริย์มอญรัชกาลที่ 3 แห่งเมืองเมาะตะมะ ครองราชสมบัติระหว่าง ค.ศ. 1311 ถึง 1323 โดยพระองค์ได้ประกาศเอกราชอย่างเป็นทางการจากอาณาจักรสุโขทัย
หลังจากที่พระบิดาคือสมิงมังละและพระมารดาคือนางอุ่นเรือน พระขนิษฐาในพระเจ้าฟ้ารั่ว ได้ก่อกบฏยึดราชบัลลังก์จากพระเจ้ารามประเดิด ก็ได้เชิญพระองค์ซึ่งขณะนั้นมีพระชนมายุได้ 27 พรรษาขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อมา
ตลอด 12 ปีในรัชสมัยของพระองค์ อาณาจักรหงสาวดีมีแต่ความสงบสุขและพระองค์ยังได้ตัดความสัมพันธ์และประกาศเอกราชอย่างเป็นทางการจากสุโขทัยในราว ค.ศ. 1317/1318 กระทั่งสามารถบุกเข้ายึดลำพูนและตะนาวศรี ซึ่งเป็นเมืองขึ้นของสุโขทัยเมื่อ ค.ศ. 1321
พระเจ้าแสนเมืองเสด็จสวรรคตอย่างกะทันหันเมื่อในกันยายน ค.ศ. 1323 ขณะพระชนมายุได้เพียง 39 พรรษา เจ้าชีพระราชอนุชาของพระเจ้าแสนเมืองได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อมาเป็นพระเจ้ารามมะไตย เนื่องจากพระราชโอรสของพระเจ้าแสนเมืองยังเยาว์อยู่
พระเจ้าไชยสิงขะ

| พระเจ้าไชยสิงขะ   ที่โลมี่นโล   ဇေယျသိင်္ခ ဥဇနာ ထီးလိုမင်းလို |
| --- | --- |
วัดที่โลมี่นโลในพุกาม
กษัตริย์แห่งพม่า
ครองราชย์: 18 สิงหาคม ค.ศ. 1211 – 19 กรกฎาคม ค.ศ. 1235
ก่อนหน้า: พระเจ้านรปติสี่ตู่
ต่อไป: พระเจ้าจะซวา   (หรือนรสิงหอุซะนา)
มุขยมนตรี และผู้บัญชาการทหาร: Ananda Thura

ประสูติ: 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1175   วันอังคาร ขึ้น 14 ค่ำ เดือนTabaung 536 ME พุกาม
สวรรคต: 19 กรกฎาคม ค.ศ. 1235 (60 พรรษา)   วันพฤหัสบดี ขึ้น 4 ค่ำ เดือนWagaung 597 ME พุกาม
ชายา: Pwadawgyi   Myauk Pyinthe   Saw Mi Pyan   Eindawthe
พระราชบุตร: นรสิงหอุซะนา   พระเจ้าจะซวา   Theinpatei   Taya Mun
ราชวงศ์: พุกาม
พระราชบิดา: พระเจ้านรปติสี่ตู่
พระราชมารดา: Saw Mya Kan
ศาสนา: พุทธเถรวาท
พระเจ้าไชยสิงขะ (พม่า: ဇေယျသိင်္ခ) หรือ ที่โลมี่นโล (ထီးလိုမင်းလို, ออกเสียง: [tʰí.lò.mɪ́ɰ̃.lò]; พ.ศ. 1754–1778) หรือ พระเจ้าน่านด้องเมี่ย (နန်းတောင်းများမင်း) เป็นพระเจ้าพุกาม ที่ครองราชย์ต่อจากพระราชบิดา ในรัชกาลนี้แทบไม่มีความวุ่นวายทางการเมืองเลย จึงเป็นยุคสมัยของการสร้างวัดและเจดีย์ขนาดใหญ่เป็นจำนวนมาก เช่น วัดที่โลมี่นโล จนในท้ายรัชกาลเกิดปัญหาจากการกัลปนาที่ดิน และกำลังพลจำนวนมากให้เป็นข้าวัด เนื่องจากข้าวัดเหล่านี้จะไม่ถูกเกณฑ์แรงงานจากหลวง
พระเจ้าโม่ญี่นตะโด้

พระเจ้าโม่ญี่นตะโด้ (พม่า: မိုးညှင်းသတိုး, ออกเสียง: [móɲ̥ɪ́ɰ̃ ðədó]; ค.ศ. 1379–1439) เป็นกษัตริย์พระองค์ที่ 8 แห่งอาณาจักรอังวะ ระหว่าง ค.ศ. 1426–1439 พระองค์เป็นเชื้อสายเจ้าฟ้าจากเมืองโม่ญี่น (ปัจจุบันอยู่ในรัฐกะชีน ประเทศพม่า) พระองค์ขึ้นสู่พระราชอำนาจภายหลังจากโค่นล้มราชบัลลังก์ของพระเจ้ากะเล่เจ้ตองโญ กษัตริย์พระองค์ที่ 7 และพระนางชีนโบ่แม พระมเหสี เมื่อ ค.ศ. 1426 รัชสมัยของพระองค์เป็นจุดเริ่มต้นแห่งการเสื่อมอำนาจของอังวะหลังจากสิ้นสุดสงครามสี่สิบปีกับอาณาจักรหงสาวดีที่อยู่ทางใต้และสงครามที่ดำเนินมาอย่างยาวนานกับไทใหญ่ที่อยู่ทางเหนือ ทำให้อาณาจักรอังวะไม่อาจขยายอาณาเขตออกไปได้ ตลอด 12 ปีในรัชสมัยพระเจ้าโม่ญี่นตะโด้จึงปกครองบริเวณอังวะให้เป็นปึกแผ่นเท่านั้น และพระองค์ไม่เคยได้ปกครองตองอูอย่างเต็มที่ พระองค์มักยอมให้ผู้ปกครองเมืองเหล่านั้นซึ่งอาวุโสกว่าปกครองเมืองอย่างอิสระ ทำให้อาณาจักรหงสาวดีได้สนับสนุนตองอูก่อกบฏขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1426 และยึดครองดินแดนแถบนี้ในปี ค.ศ. 1436 แต่ตองอูและอังวะยังไม่ทำสงครามกันแบบเต็มรูปแบบ
พระเจ้าโม่ญี่นตะโด้สวรรคตเมื่อเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1439 ที่อังวะ ขณะพระชนมายุได้ 59 พรรษา พระเจ้าอลองพญา (ปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์อลองพญา) ได้อ้างว่าพระองค์สืบเชื้อสายจากพระเจ้าโม่ญี่นตะโด้
พระเจ้านรสีหบดี

พระเจ้านรสีหบดี (อังกฤษ: Narathihapate; พม่า: နရသီဟပတေ့, nəɹa̰ θìha̰pətḛ; c. 1238–1287) เป็นกษัตริย์พม่าองค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์พุกาม ครองราชย์ตั้งแต่ปี ค.ศ.1254-1287 มีเรื่องโดดเด่นสองประการที่สร้างพระเจ้านรสีหบดีพระองค์นี้เป็นที่จดจำ คือ ความตะกละตะกลามชอบเสวยอาหาร โดยร่ำลือกันว่าต้องมีอาหารหลากหลายถึงสามร้อยชนิดต่อมื้อพระกระยาหาร และอีกประการคือ ความขลาดกลัวต่อการรุกรานของทัพมองโกล จนเป็นกษัตริย์ที่ได้ฉายาว่า "กษัตริย์ขี้ตะกละผู้หนีทัพจีน"
พระองค์เสด็จสวรรคตด้วยถูกปลงพระชนม์โดยการวางยาพิษจากราชโอรสพระองค์รองนาม สีหตู (พม่า: သီဟသူ) ซึ่งขณะนั้นได้ครองเมืองแปร จากนั้นราชวงศ์พุกามก็ได้ล่มสลายลงพร้อมกับชัยชนะของมองโกลที่มีอำนาจเหนือภูมิภาคตอนบนของพม่า
กว่า 250 ปี ที่ราชวงศ์พุกามปกครองมีอำนาจในพื้นที่ลุ่มน้ำอิรวดี ผืนแผ่นดินอาณาจักรได้กลับไปแตกแยกเป็นแคว้นเล็กเมืองน้อยอีกครั้ง สภาพสุญญากาศทางการปกครอง สภาวะไร้ผู้นำได้ดำเนินต่อไปอีกกว่า 250 ปี จนกระทั่งการขึ้นมาของราชวงศ์ตองอูที่ได้รวบรวมอาณาจักรให้เป็นปึกแผ่นอีกครั้งในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 16
รัชกาล

พระเจ้านรสีหบดีเป็นพระราชโอรสในพระเจ้าอุซะนาและพระนางอะซอหลังการเสด็จสวรรคตของพระเจ้าอุซะนาพระราชบิดาจากอุบัติเหตุในการล่าสัตว์เมื่อปี ค.ศ.1254 พระเจ้านรสีหบดีก็ได้ครองราชบัลลังก์พุกามโดยการแย่งชิงจากพระเชษฐาด้วยความช่วยเหลือบงการของมหาเสนาบดีราซะทินจาน ผู้ซึ่งเชื่อว่าจะสามารถเชิดกษัตริย์องค์ใหม่ที่มาจากเจ้าชายอ่อนพระชันษานี้ได้ แต่กษัตริย์หนุ่มได้แปรเปลี่ยนท่าทีที่หัวอ่อนเป็นกระด้างกระเดื่อง พระองค์สั่งเนรเทศราซะทินจานแทบจะทันทีที่ครองราชย์ แต่ต่อมาไม่นานพระองค์ก็จำพระทัยเรียกกลับมาใช้งานเพื่อปราบกบฏในแคว้นยะไข่และแถบตะนาวศรี ราซะทินจานปราบกบฏสำเร็จแต่ก็มิได้หวนกลับคืนมาราซะทินจานเสียชีวิตระหว่างเดินทัพกลับ
พระเจ้านรสีหบดีเป็นกษัตริย์ผู้ไร้ความสามารถอย่างสมบูรณ์แบบไม่ว่าจะเรื่องการปกครองบริหารภายในราชอาณาจักรหรือกิจการกับต่างชาติเฉกเช่นพระราชบิดาและพระอัยกาบุพกษัตริย์ทั้งสองก่อนหน้าพระองค์ พระองค์ล้มเหลวในการจัดการพระราชทรัพย์และบริหารท้องพระคลังซึ่งร่อยหรอลงทุกปีๆ สืบเนื่องมาจากการยกเว้นภาษีที่ดินให้แก่ธรณีสงฆ์ นอกจากนี้เมื่อเปรียบกับพระอัยกา คือ พระเจ้าจะซวา ที่มักโปรดสร้างพระเจดีย์ขนาดเล็กมากกว่าที่จะบังคับเกณฑ์แรงงานมากมายแล้ว พระเจ้านรสีหบดีกลับมักโปรดที่จะสร้างพระเจดีย์อย่างหรูหราฟุ่มเฟือย เช่น มีนกะลาเซดี ที่บังคับเกณฑ์แรงงานจำนวนมาก จนผู้คนต่างก่นด่าสาปแช่ง โดยมีเสียงร่ำลือว่า "วันที่เจดีย์สร้างสำเร็จสิ้นนั้น จักเป็นวันถึงฆาตของกษัตริย์"
แต่เงาทมิฬที่แท้จริงของราชวงศ์พุกามและพระเจ้านรสีหบดีนั้นมิใช่เงาของเจดีย์ แต่คือเงาของผืนธงกองทัพมองโกลจากทางเหนือ ในช่วงเวลานั้นทัพมองโกลได้เข้ายึดมณฑลยูนนานได้ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1253 เมื่อมาถึงปี ค.ศ. 1271 แม่ทัพเขตยูนนานภายใต้การนำของกุบไลข่านจักรพรรดิมองโกลในขณะนั้นได้ส่งทูตมาเจรจาเรียกร้องเครื่องบรรณาการกับพระเจ้านรสีหบดี แต่พระองค์ปฏิเสธ แม้ทางมองโกลจะส่งทูตมาอีกครั้งในปี ค.ศ. 1273 พระองค์ก็ยังยืนกรานปฏิเสธพร้อมกับสั่งประหารทูตมองโกลผู้นั้นเป็นเครื่องยืนยัน
ปี ค.ศ. 1277 ทัพมองโกลได้เริ่มบุกอาณาจักรพุกามเป็นครั้งแรก ฝ่ายพุกามได้พ่ายแพ้อย่างราบคาบในยุทธการที่งาสะอองยาน สงครามได้ดำเนินต่อไปอีกหลายปี แม้ในปี ค.ศ. 1284 จะมีการพยายามเจรจาทางการทูตจากฝ่ายพุกามโดยส่งราชทูตทิศาปาโมกขะ ไปยังราชสำนักมองโกลของกุบไลข่านก็ตาม ก็ไม่เป็นผลแต่อย่างใด เมื่อล่วงเข้าปี ค.ศ. 1287 กองทัพมองโกลภายใต้การนำโดยพระนัดดาของกุบไลข่าน บุกตะลุยยึดครองทั้งหมดของใจกลางอาณาจักรพุกาม พระเจ้านรสีหบดีเสด็จลี้ภัยไปทางใต้สู่เมืองแปรที่มีราชโอรสพระองค์รอง สีหตู ปกครองอยู่ แต่พระองค์เหลือจะคาดคิดได้ว่า สีหตูได้จับกุมตัวพระองค์ไว้และถวายโอสถพิษให้ เพื่อที่จะมิต้องหลั่งพระโลหิตถึงธรณีด้วยคมดาบ มีคำร่ำลือกันว่า คำอธิษฐานสุดท้ายของพระองค์คือ "เกิดชาติหน้าฉันใด ไม่ขอมีบุตรชายอีก" จากนั้นเสวยโอสถพิษและสวรรคต
พระเจ้ามี่นพะล่อง

| พระเจ้ามี่นพะล่อง ซิกานดาร์ ชาห์> กษัตริย์แห่งอาระกัน |
| --- | --- |
ครองราชย์: 7 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1572 – 4 กรกฎาคม [ตามปฎิทินเก่า: 24 มิถุนายน] 1593
ก่อนหน้า: Sekkya
ถัดไป: ยาซาที่ 2
อัครมหาเสนาบดี: Maha Pyinnya Kyaw

ประสูติ: 27 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1535   Saturday, 10th waning of Tabaung 896 ME มเยาะอู้
สวรรคต: 4 กรกฎาคม ค.ศ. 1593(1593-07-04) (58 ปี)  Sunday, 6th waxing of Waso 955 ME มเยาะอู้
ชายา: Saw Mi Taw (พระอัครมเหสี)   Saw Thanda   Saw Latt   Saw Oo
พระราชบุตร: ยาซาที่ 2   ตะโดมี่นซอ   Kinzana Dewi (พระราชธิดา)   Shin Ma (พระราชธิดา)   Salat Dewi (พระราชธิดา)
พระราชบิดา: พระเจ้ามี่นบีนแห่งมเยาะอู้
พระราชมารดา: ซอชิน
ศาสนา: พุทธเถรวาท
พระเจ้ามี่นพะล่อง (พม่า: မင်းဖလောင်း; 27 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1535 – 4 กรกฎาคม ค.ศ. 1593) เป็นกษัตริย์แห่งอาระกัน จาก ค.ศ. 1572 ถึง 1593 สืบทอดต่อจากพระเจ้ามี่นบีนแห่งมเยาะอู้ พระราชบิดาของพระองค์ พระองค์ขยายดินแดนของพระองค์ไปยังตริปุระ (ค.ศ. 1575) และเบงกอลตอนเหนือ (ค.ศ. 1585–1587) พระองค์ต้านทานการบุกครั้งใหญ่จากตองอู พม่า พระองค์ตัดขาดความวุ่นวายจากตองอูของพม่าอย่างสมบูรณ์ในปีถัดมา พระองค์ยกอาณาจักรให้แก่ยาซาที่ 2 พระราชโอรสซึ่งสืบราชบัลลังก์ต่อจากพระองค์ใน ค.ศ. 1593
บันทึก

↑  (Sandamala Linkara Vol. 2 1999: 48): He was born on the Saturday during the Portuguese raid on Mrauk-U. (Sandamala Linkara Vol. 2 1999: 31) says the raid reached outskirts of Mrauk-U on Saturday, 10th waxing of Tabaung 896, which translates to Thursday, 11 February 1535. The date was most likely 10th waning (not waxing) of Tabaung 896, which translates to Saturday, 27 February 1535.
พระนางเมงเกงสอ

| พระนางเมงเกงสอ   Min Khin Saw> พระอัครมเหสีแห่งเกตุมะดี |
| --- | --- |
ครองราชย์: ป. กุมภาพันธ์ 1597 - 11 สิงหาคม 1609
ราชาภิเษก: 21 มีนาคม [ตามปฎิทินเก่า: 11 มีนาคม] 1603
ก่อนหน้า: ตำแหน่งใหม่
ถัดไป: ว่าง

ประสูติ: ป. ค.ศ. 1555 หงสาวดี อาณาจักรตองอู
สวรรคต: หลัง สิงหาคม ค.ศ. 1612 ปี้นยะ อาณาจักรตองอูยุคหลัง
พระสวามี: เมงเยสีหตูที่ 2 แห่งตองอู
พระราชบุตร: นะฉิ่นเหน่าง์
ราชวงศ์: ราชวงศ์ตองอู
พระบิดา: พระเจ้าบุเรงนอง
พระมารดา: พระนางจันทาเทวี
พระนางเมงเกงสอ (พม่า: မင်းခင်စော, ออกเสียง: [mɪ́ɰ̃ kʰɪ̀ɰ̃ sɔ́]) หรือ พระนางมินขิ่นสอ ตามพงศาวดารพม่าพระอัครมเหสีแห่ง เมืองตองอู ระหว่าง ค.ศ. 1584 ถึง 1597 และพระพันปีหลวงแห่งเมืองตองอูที่ประกาศแยกตัวจาก หงสาวดี ระหว่าง ค.ศ. 1597 ถึง 1609 พระองค์เป็นพระราชมารดาของ นะฉิ่นเหน่าง์.
พระประวัติ

พระนางเมงเกงสอเป็นพระราชธิดาพระองค์เดียวของ พระนางจันทาเทวี และ พระเจ้าบุเรงนอง. พระนางสืบเชื้อสายจากสายราชวงศ์อังวะจากฝั่งพระมารดาของพระนาง. พระนางอภิเษกกับพระภาดา (ลูกพี่ลูกน้อง) ของพระนาง เมงเยจอทิน, เจ้าเมือง สารวดี, เมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1571.
ทั้งสองพระองค์มีพระโอรสทั้งสิ้น 4 พระองค์:
นะฉิ่นเหน่าง์, กษัตริย์แห่งตองอู (1609-1610); อุปราชแห่งตองอู (1610-1612)
มังรายกะยอชวาแห่งตองอู, รัชทายาทแห่งตองอู (1609-1612)
เมงเยสีหตูที่ 3 แห่งตองอู, เจ้าเมืองปดุง (1612-?)
เมงเยจอทินที่ 2 แห่งตองอู, เจ้าเมืองตอง-ดวี่นจี้ (1612-?)
พระนางเมงเกงสอกลายเป็นพระพันปีหลวงในปี ค.ศ. 1609 เมื่อพระสวามีของพระนางเสด็จสวรรคต เมื่อกองทัพผสมของโปรตุเกส สิเรียม และ เมาะตะมะ โจมตีตองอู. พระเจ้าอะเนาะเพะลูน พระราชทานพระตำหนัก 2 หลังใน ปี้นยะ (ใกล้อังวะ) กับข้าทาสบริวารคอยรับใช้.
บันทึก

↑  (Maha Yazawin Vol. 3 2006: 148): Natshinnaung did not have a queen after the death of Yaza Datu Kalaya. He did not raise any of his concubines to queen. And since Natshinnaung was the last sovereign king of Toungoo, the office of Chief Queen of Toungoo ended with Min Khin Saw.
↑  Sanda Dewi became Bayinnaung's queen only in April 1553. Since she got married in 1570, she was likely born in the mid 1550s.
↑  (Maha Yazawin Vol. 3 2006: 144): Wagaung 974 ME = 28 July to 25 August 1612
พรรคแรงงานมลายา

พรรคแรงงานมลายา (มลายู: Parti Buruh Malaya) เป็นพรรคการเมืองในมาเลเซียที่มีกิจกรรมระหว่าง พ.ศ. 2495 – 2512 โดยเมื่อแรกก่อตั้งนั้นใช้ชื่อว่าพรรคแรงงานมลายาทั้งหมด
ประวัติศาสตร์ > จุดเริ่มต้น

พรรคแรงงานเป็นตัวแทนของแรงงานภายในรัฐ จัดตั้งขึ้นหลังจากที่รัฐบาลอาณานิคมของอังกฤษได้วางแผนจะจัดการเลือกตั้งในท้องถิ่นเมื่อ พ.ศ. 2493  ต่อมา ใน พ.ศ. 2495 ตัวแทนจากพรรคการเมืองระดับรัฐ สหภาพการค้า 21 แห่ง และองค์กรฝ่ายซ้ายของชาวมลายู (SABERKAS) ได้มาประชุมกันในกัวลาลัมเปอร์ และตัดสินใจจัดตั้งพรรคแรงงานมลายาทั้งหมดขึ้นมา ในตอนแรก องค์กรนี้มีฐานะเป็นกลุ่มต่อต้านคอมมิวนิสต์แต่ไม่ได้ต่อต้านระบอบอาณานิคม และเข้าร่วมเป็นสมาชิกสังคมนิยมสากลด้วย
ในตอนแรก ลี โมเกซังเป็นประธานพรรค ต่อมาถูกบีบให้ลาออก  ดี เอส ราเมนทันขึ้นมาเป็นประธานคนใหม่ เมื่อผู้นำพรรคเป็นสังคมนิยมหัวรุนแรง ทำให้พรรคมีแนวคิดต่อต้านสังคมนิยมมากขึ้น พรรคนี้เปลี่ยนชื่อเป็นพรรคแรงงานมลายาในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2497
ประวัติศาสตร์ > พัฒนาการ

เพราะใช้นโยบายที่รุนแรง เมื่อพรรคเข้าร่วมในการเลือกตั้งระดับสหพันธรัฐใน พ.ศ. 2498 จึงไม่ได้รับเลือก ต่อมาเข้าร่วมในการเลือกตั้งระดับรัฐในปีนังเมื่อ พ.ศ. 2499 ได้ 8 ที่นั่ง สมาชิกของพรรคเป็นทั้งชาวมาเลเซียเชื้อสายจีนและมลายู มีชาวมาเลเซียเชื้อสายอินเดียจำนวนน้อย ทำให้พรรคนี้ไม่ได้เป็นตัวแทนของกลุ่มชุมชน สาขาเยาวชนของพรรคเรียกว่าพันธมิตรเยาวชนสังคมนิยมแห่งมลายา
นโยบาย > ก่อนได้รับเอกราช

พรรคแรงงานเรียกร้องรัฐธรรมนูญซึ่งแสดงถึงการปกครองตนเองของมลายา กฎหมายที่รับรองเสรีภาพพลเมือง การวางแผนเศรษฐกิจ พรรคนี้เรียกร้องให้มีการสลายกลุ่มชาติพันธุ์ต่างๆ สร้างสัญชาติที่แสดงถึงความเป็นหนึ่งเดียวกันของรัฐ ใช้ภาษามลายูเป็นภาษาประจำชาติ และให้ภาษาอังกฤษเป็นภาษาที่สอง รวมสิงคโปร์เข้ากับสหพันธ์มลายา จำกัดอำนาจของผู้ปกครองชาวมลายู และเป็นรัฐทางโลก
นโยบาย > หลังได้รับเอกราช

หลังจากที่มลายาได้รับเอกราชใน พ.ศ. 2500 พรรคแรงงานได้ออกมาเรียกร้องอีกครั้งใน พ.ศ. 2502 ให้จัดตั้งรัฐสังคมนิยมประชาธิปไตยแห่งมลายา และให้ความปลอดภัยแก่คนงานทุกระดับ