stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กาเอร์เอ็ล โกมูเตอร์ไลน์
ประวัติ

ใน ค.ศ. 1923 ก่อนที่ประเทศอินโดนีเซียจะประกาศเอกราช บริษัท สตาตส์สโปร์เวเคิน (SS) ของจักรวรรดิดัตช์ ได้สร้างรถไฟฟ้าสายแรกจากตันจุงปรียก ไปยัง เมสเตอร์กอร์เนลิส (สถานีรถไฟจาตีเนอการาในปัจจุบัน) และได้เปิดใช้งานใน ค.ศ. 1925 โดยใช้รถจักรรุ่น 3000 ผลิตโดยเอสแอลเอ็ม-บีบีซี (บริษัทเครื่องจักรและรถจักรสวิส - บราวน์โบเวอรีแอนด์ซี), รถจักรไฟฟ้ารุ่น 3100 ผลิตโดยเออีจีเยอรมนี, รถจักรรุ่น 3200 ผลิตโดยบริษัทแวร์กสโปร์เนเธอร์แลนด์ และตู้โดยสาร ผลิตโดยเวสติงเฮาส์ และเจเนรัลอิเล็กทริก โครงการนี้ยังคงดำเนินการต่อไปใน ค.ศ. 1927 ในส่วนต่อขยายซึ่งให้บริการในเมืองปัตตาเวียและปริมณฑล
หลังจากประกาศเอกราชใน ค.ศ. 1945 การดำเนินงานรถไฟได้ถ่ายโอนไปยังสำนักงานขนส่งทางรางอินโดนีเซีย (ปัจจุบันคือบริษัท รถไฟอินโดนีเซีย จำกัด) และใน ค.ศ. 1976 ได้ปลดประจำการรถจักรและรถโดยสาร และนำเข้ารถไฟฟ้าจากประเทศญี่ปุ่น การให้บริการแบบรถไฟฟ้าชานเมือง เริ่มใน ค.ศ. 2000 อยู่ในเขตพื้นที่ให้บริการรถไฟที่ 1 และเริ่มดำเนินการโดยบริษัท รถไฟชานเมืองอินโดนีเซีย จำกัด ตั้งแต่ ค.ศ. 2008
การปรับระบบให้ทันสมัยเริ่มใน ค.ศ. 2011 โดยการยุบรวมจำนวนสายทั้งหมด 37 สาย ให้เหลือเพียง 6 สายหลัก ยกเลิกการให้บริการแบบรถด่วน และแบ่งชนิดรถเป็น 2 ประเภท คือ รถปรับอากาศ กับรถไม่ปรับอากาศ สำหรับรถไม่ปรับอากาศนั้น ดำเนินการโดยกระทรวงคมนาคม ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2013 ได้เปลี่ยนระบบบัตรมาเป็นระบบ คัมเม็ต (ระบบจำหน่ายบัตรไฟฟ้าชานเมือง) แทนที่ระบบตั๋วกระดาษ และเปลี่ยนระบบค่าโดยสารแบบเก่ามาเป็น ระบบจำหน่ายบัตรโดยสารแบบก้าวหน้า อีกทั้งยังมีการปรับปรุงสถานีรถไฟฟ้า 80 สถานีให้ดียิ่งขึ้น สำหรับรถนั่งไม่ปรับอากาศนั้น ได้รับการดัดแปลงมาเป็นรถนั่งปรับอากาศหมดครบทุกคันแล้ว
สถิติวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 2015 มีรถไฟฟ้า 872 เที่ยวต่อวัน ส่วนใหญ่มาจากเส้นทาง โบโกร์/เดปก และเส้นทาง เบอกาซี เป็นหลัก โดยทั้งสองสายนี้ มีจำนวนเที่ยวรถ 391 และ 153 เที่ยวต่อวัน มีความถี่ทุก ๆ 5 นาที และ 12 นาที ตามลำดับ
ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2015 ระบบรถไฟฟ้าสะสมผู้โดยสารได้มากถึง 850,000 คนต่อวัน คาดว่าใน ค.ศ. 2019 จะสะสมผู้โดยสารได้มากถึง 1.2 ล้านคนต่อวัน
เส้นทาง

หลังจากที่ปรับปรุงโครงข่ายใน ค.ศ. 2011 มีรถไฟฟ้าชานเมืองให้บริการในจาการ์ตาและปริมณฑลอยู่ 6 สาย และจะสร้างสายย่อยระหว่างสถานีจีตายัม ในเมืองเดปกกับสถานีนัมโบในเมืองจีบีนง
| สีของสาย | สาย | สถานีต้นทาง/ปลายทาง | จำนวนสถานี | ระยะทาง | ปีที่เปิดให้บริการครบทั้งสาย |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เหลือง | วงแหวนจาการ์ตา | จาตีเนอการา ไปยัง เดปก/โบโกร์ | 30 | 71.8 กิโลเมตร | ค.ศ. 1987 |
| เหลือง | สายย่อยดูรี - นัมโบ | ดูรี ไปยัง นัมโบ | 20 | 50.8 กิโลเมตร | ค.ศ. 2015 |
| แดง | จาการ์ตา - โบโกร์ | จาการ์ตาโกตา ไปยัง เดปก/โบโกร์ | 25 | 54.6 กิโลเมตร | ค.ศ. 1930 |
| เขียว | จาการ์ตา - ตาเงอรังใต้ | ตานะฮ์อาบัง ไปยัง เซอร์ปง/ปารุงปันจัง/มาจา | 19 | 55.7 กิโลเมตร | ค.ศ. 2013 |
| น้ำเงิน | จาการ์ตา - เบอกาซี | จาการ์ตาโกตา ไปยัง เบอกาซี | 18 | 27.4 กิโลเมตร | ค.ศ. 1987 |
| น้ำตาล | จาการ์ตา - ตาเงอรัง | ดูรี ไปยัง ตาเงอรัง | 9 | 18.9 กิโลเมตร | ค.ศ. 1997 |
| ชมพู | สายตันจุงปรียก | จาการ์ตาโกตา ไปยัง ตันจุงปรียก | 4 | 7.9 กิโลเมตร | ค.ศ. 2015 |
รถไฟฟ้าสายสีเหลืองและสายสีแดงบางขบวน สิ้นสุดการปลายทางที่สถานีรถไฟเดปก โดยมิได้วิ่งต่อไปถึงสถานีรถไฟโบโกร์
รถไฟฟ้าสายสีเขียว มีกำหนดเวลาเดินรถช่วงสถานีรถไฟตานะฮ์อาบัง จนถึงสถานีรถไฟเซอร์ปงเป็นหลัก บางขบวนให้บริการไปจนถึงสถานีรถไฟปารุงปันจัง และสถานีรถไฟมาจา
รถไฟฟ้าชานเมือง มิหยุดรับ-ส่งผู้โดยสารที่สถานีรถไฟกัมบีร์
สถานี > รายชื่อสถานีรถไฟฟ้าทั้งหมด

สถานีรถไฟหลัก สถานีเปลี่ยนเส้นทาง และสถานีปลายทาง จะแสดงด้วย ตัวหนา
สถานีรถไฟในอดีต สถานีรถไฟในอนาคต และสถานีรถไฟที่ไม่มีขบวนรถหยุดรับ-ส่งผู้โดยสาร จะแสดงด้วย ตัวเอียง
| สาย | รายชื่อสถานีรถไฟฟ้า |
| --- | --- |
สายสีแดง: จาการ์ตาโกตา → จายาการ์ตา → มังกาเบอซาร์ → ซาวะฮ์เบอซาร์ → จูวันดา → กัมบีร์ → กนดังดียา → จีกีนี → มังกาไร → เตอเบิต → จาวัง → ดูเร็นกาลีบาตา → ปาซาร์มิงกูบารู → ปาซาร์มิงกู → ตันจุงบารัต → เล็นเต็งอากุง → มหาวิทยาลัยปันจาซีลา → มหาวิทยาลัยอินโดนีเซีย → ปนดกจีนา → เดปกบารู → เดปก → จีตายัม → โบจงเกอเด → จีเลอบุต → โบโกร์
สายสีน้ำเงิน: จาการ์ตาโกตา → จายาการ์ตา → มังกาเบอซาร์ → ซาวะฮ์เบอซาร์ → จูวันดา → กัมบีร์ → กนดังดียา → จีกีนี → มังกาไร → จาตีเนอการา → จีปีนัง → เกล็นเดร์ → บูวารัน → เกล็นเดร์บารู → จากุง → ราวาเบเบ็ก → กรันจี → เบอกาซี
สายสีส้ม: จาตีเนอการา → ปนดกจาตี → กรามัต → กังเซินตียง → ปาซาร์เซอเน็น → เกอมาโยรัน → ราจาวาลี → กัมปุงบันดัน → อังเก → ดูรี → ตานะฮ์อาบัง → กาเร็ต → ซูดีร์มัน → มัมปัง → มังกาไร → เตอเบิต → จาวัง → ดูเร็นกาลีบาตา → ปาซาร์มิงกูบารู → ปาซาร์มิงกู → ตันจุงบารัต → เล็นเต็งอากุง → มหาวิทยาลัยปันจาซีลา → มหาวิทยาลัยอินโดนีเซีย → ปนดกจีนา → เดปกบารู → เดปก → จีตายัม → โบจงเกอเด → จีเลอบุต → โบโกร์
สายสีเขียว: ตานะฮ์อาบัง → ปัลเมระฮ์ → เกอบาโยรัน → ปนดกเบตุง → ปนดก-รันจี → จูรังมางู → ซูดีมารา → ราวาบุนตู → เซอร์ปง → จีเซาก์ → จีจายูร์ → ปารุงปันจัง → จีเลอจิต → ดารู → เต็นโจ → ตีการักซา → จีโกยา → มาจา → จีเตอรัซ → รังกัซบีตุง
สายสีน้ำตาล: ดูรี → โกรกล → เปอซิง → ตามันโกตา → โบจงอินดะฮ์ → ราวาบูวายา → กาลีเดอเริซ → โปริซ → บาตูเจเปร์ → ตานะฮ์ติงกี → ตาเงอรัง
สายสีชมพู: จาการ์ตาโกตา → กัมปุงบันดัน → อันจล → ตันจุงปรียก
สายนัมโบ: จีตายัม → ปนดกราเจ็ก → จีบีนง → กูนุงปูตรี → นัมโบ
สถานี > สถานีรถไฟที่สำคัญ

ตารางด้านล่างนี้แสดงรายชื่อสถานีรถไฟที่มีความสำคัญ ในบางสถานีอาจมีรถไฟระหว่างเมืองให้บริการด้วย
| สถานี | สาย | ปีที่เปิดใช้งาน | รถไฟระหว่างเมือง | ลักษณะ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| จาการ์ตาโกตา |  | ค.ศ. 1926 | มีให้บริการ | สถานีปลายทางของรถไฟชานเมืองและรถไฟระหว่างเมือง |
| จาการ์ตาโกตา |  | ค.ศ. 1926 | มีให้บริการ | สถานีปลายทางของรถไฟชานเมืองและรถไฟระหว่างเมือง |
| จาการ์ตาโกตา |  | ค.ศ. 1926 | มีให้บริการ | สถานีปลายทางของรถไฟชานเมืองและรถไฟระหว่างเมือง |
| กัมบีร์ |  | ค.ศ. 1884 | มีให้บริการ | สถานีปลายทาง/สถานีเปลี่ยนเส้นทางของรถไฟระหว่างเมือง |
| กัมบีร์ |  | ค.ศ. 1884 | มีให้บริการ | สถานีปลายทาง/สถานีเปลี่ยนเส้นทางของรถไฟระหว่างเมือง |
| มังกาไร |  | ค.ศ. 1918 | มีให้บริการ | สถานีเปลี่ยนเส้นทางของรถไฟฟ้าชานเมือง |
| มังกาไร |  | ค.ศ. 1918 | มีให้บริการ | สถานีเปลี่ยนเส้นทางของรถไฟฟ้าชานเมือง |
| มังกาไร |  | ค.ศ. 1918 | มีให้บริการ | สถานีเปลี่ยนเส้นทางของรถไฟฟ้าชานเมือง |
| จาตีเนอการา |  | ค.ศ. 1910 | มีให้บริการ | สถานีปลายทาง/สถานีเปลี่ยนเส้นทางของรถไฟฟ้าชานเมือง |
| จาตีเนอการา |  | ค.ศ. 1910 | มีให้บริการ | สถานีปลายทาง/สถานีเปลี่ยนเส้นทางของรถไฟฟ้าชานเมือง |
| ตานะฮ์อาบัง |  | ค.ศ. 1910 | มีให้บริการ | สถานีปลายทาง/สถานีเปลี่ยนเส้นทางของรถไฟฟ้าชานเมือง |
| ตานะฮ์อาบัง |  | ค.ศ. 1910 | มีให้บริการ | สถานีปลายทาง/สถานีเปลี่ยนเส้นทางของรถไฟฟ้าชานเมือง |
| ดูรี |  | ไม่ทราบปีที่เปิดใช้งาน | มีให้บริการ | สถานีปลายทาง/สถานีเปลี่ยนเส้นทางของรถไฟฟ้าชานเมือง |
| ดูรี |  | ไม่ทราบปีที่เปิดใช้งาน | มีให้บริการ | สถานีปลายทาง/สถานีเปลี่ยนเส้นทางของรถไฟฟ้าชานเมือง |
| กัมปุงบันดัน |  | ไม่ทราบปีที่เปิดใช้งาน | ไม่มีให้บริการ | สถานีเปลี่ยนเส้นทางของรถไฟฟ้าชานเมือง |
| กัมปุงบันดัน |  | ไม่ทราบปีที่เปิดใช้งาน | ไม่มีให้บริการ | สถานีเปลี่ยนเส้นทางของรถไฟฟ้าชานเมือง |
| ปาซาร์เซอเน็น |  | ค.ศ. 1925 | มีให้บริการ | สถานีปลายทางของรถไฟระหว่างเมือง/สถานีเปลี่ยนเส้นทางของรถไฟฟ้าชานเมือง |
| โบโกร์ |  | ค.ศ. 1881 | มีให้บริการ | สถานีปลายทางรถไฟฟ้าชานเมือง |
| โบโกร์ |  | ค.ศ. 1881 | มีให้บริการ | สถานีปลายทางรถไฟฟ้าชานเมือง |
| เบอกาซี |  | ไม่ทราบปีที่เปิดใช้งาน | มีให้บริการ | สถานีปลายทางของรถไฟชานเมืองและรถไฟระหว่างเมือง (เฉพาะเวลากลางคืน) |
บัตรโดยสาร

|  | รูปียะฮ์ |
| --- | --- |
25 กิโลเมตรแรก: 2,000
ทุก ๆ 10 กิโลเมตรถัดไป: 1,000
ระบบฝากบัตร: 10,000 (คืนเงินได้)
บัตรที่ใช้งานได้: คอมเม็ต  บีซีเอ แฟลซซ์  มันดีรี อี-มันนีย์  บีเอ็นไอ แทปแคช  บริซซี
ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2013 ได้มีการเปลี่ยนแปลงระบบบัตรโดยสารและค่าธรรมเนียมครั้งใหญ่ โดยบัตรโดยสารที่กำหนดใช้ขึ้นมาใหม่คือ คัมเม็ต (คัมมิวเตอร์อิเล็กทรอนิกทิกเคตติง; อังกฤษ: Commuter Electronic Ticketing) บัตรมีสองประเภท คือ บัตรโดยสารเที่ยวเดียว สามารถรับบัตรนี้ได้ที่ช่องจำหน่ายบัตรโดยสาร และต้องคืนบัตรนี้ที่สถานีที่ลง กับบัตรโดยสารหลายเที่ยว มีราคาอยู่ที่ 50,000 รูปียะฮ์ (มียอดเงินภายในบัตรอยู่ 30,000 รูปียะฮ์ แต่เนื่องจากมีปัญหาเรื่องบัตรสูญหายอยู่บ่อยครั้ง จนในวันที่ 22 สิงหาคม ค.ศ. 2013 จึงได้มีการใช้งานระบบฝากบัตรประจำวันเป็นครั้งแรก ซึ่งต้องเสียค่าทำบัตร 5,000 รูปียะฮ์ (รวมค่าโดยสารรถไฟฟ้าแล้ว) บัตรฝากมีอายุ 7 วัน นับจากวันที่เติมบัตร ต่อมาวันที่ 9 ธันวาคม ค.ศ. 2013 ได้มีการอนุญาตให้ใช้ บัตรบีซีเอ แฟลซซ์ ของทรานส์จาการ์ตา ขึ้นรถไฟฟ้าได้เป็นครั้งแรก ต่อมาเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2014 ได้มีการอนุญาตให้ใช้บัตรบริซซี, มันดีรี อี-มันนีย์ และบีเอ็นไอ แทปแคช ซึ่งบัตรเหล่านี้สามารถใช้ได้ทั้งรถไฟฟ้าชานเมืองและรถโดยสารประจำทางด่วนพิเศษ ทรานส์จาการ์ตา
ระบบค่าโดยสารแบบใหม่ เรียกว่า ค่าโดยสารแบบก้าวหน้า โดยค่าโดยสารจะแปรผันตามจำนวนสถานีที่ผ่านมา นั่งรถไฟฟ้าผ่านห้าสถานีแรก เสียค่าโดยสารรวม 3,000 รูปียะฮ์ และทุก ๆ สามสถานีถัดไป จะเสียค่าโดยสาร 1,000 รูปียะฮ์ แต่ในช่วงเดือนกรกฎาคม-พฤศจิกายน ค.ศ. 2013 ค่าโดยสารได้ถูกปรับให้น้อยลง ในช่วงสัปดาห์แรกที่มีการลดราคา ได้มีผู้โดยสารมาใช้บริการเพิ่มขึ้นร้อยละ 30 และเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการเดินรถ เดือนสิงหาคม ค.ศ. 2013 บริษัทจึงซื้อรถไฟฟ้าเพิ่มอีก 10 คันในสายโบโกร์ และเพิ่มรถไฟฟ้าอีก 170 คันใน ค.ศ. 2014 หนึ่งปีหลังจากที่ระบบบัตรใหม่เริ่มใช้งาน มีผู้โดยสารมาใช้บริการเพิ่มขึ้นร้อยละ 56.6 และเป็นผู้โดยสารใช้บัตรประมาณร้อยละ 50 ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2014 ระบบได้สะสมผู้โดยสารเพิ่มขึ้นจาก 600,000 เป็น 650,000 คนต่อวัน
วันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 2015 ได้เปลี่ยนระบบค่าโดยสารมาแปรผันตามระยะทาง ในระยะทาง 25 กิโลเมตรแรก เสียค่าโดยสาร 2,000 รูปียะฮ์ และทุก ๆ 10 กิโลเมตรถัดไป เสียค่าโดยสาร 1,000 รูปียะฮ์
ระบบรถไฟฟ้า

รถไฟฟ้าส่วนใหญ่เป็นรถนั่งปรับอากาศมือสองซึ่งเคยใช้งานในประเทศญี่ปุ่น และอีกส่วนน้อยเคยเป็นรถนั่งพัดลมโดยบริษัทผลิตรถไฟอินโดนีเซีย สำหรับรถนั่งพัดลมทุกคันได้ถูกดัดแปลงเป็นรถนั่งปรับอากาศหมดแล้ว ตามนโยบายที่ต้องการให้รถไฟฟ้าชานเมืองทุกขบวนเป็นขบวนรถปรับอากาศหมด รถไฟฟ้า 1 ขบวน จะมีตู้โดยสาร 8-10 คัน (ปัจจุบันกำลังพัฒนาให้ทุกขบวนมี 10 คัน) แต่ละคันจุผู้โดยสารได้ 80-110 คน
นอกจากนี้ยังมีแผนที่จะปลดประจำการรถไฟฟ้ากาเอร์เอ็ล เอโกโนมี และเก็บรักษาไว้ในฐานะรถไฟฟ้าคันแรกของอินโดนีเซียอีกด้วย
ระบบรถไฟฟ้า > รถไฟฟ้าไม่ปรับอากาศ (ปลดประจำการใน ค.ศ. 2013)

กาเอร์เอ็ล เอโกโนมี เบเอ็น-โฮเล็ก (ปลดประจำการ; บางคันกลายเป็นรถดีเซลราง)
กาเอร์เอ็ล เอโกโนมี เรโอสตัต (ปลดประจำการ แล้วถูกเก็บรักษาไว้)
กาเอร์เอ็ล ฮิตาชิ (ปลดประจำการ แล้วถูกเก็บรักษาไว้)
กาเอร์เอ็ล เอบีบี ฮุนได (ปลดประจำการ; บางคันกลายเป็นรถดีเซลราง)
ระบบรถไฟฟ้า > รถไฟฟ้าปรับอากาศ

รุ่น 103 (อดีตรถไฟฟ้าของการรถไฟญี่ปุ่นและกลุ่มบริษัทรถไฟญี่ปุ่น)
รุ่น 203 (อดีตรถไฟฟ้าของการรถไฟญี่ปุ่นและกลุ่มบริษัทรถไฟญี่ปุ่น)
รุ่น 205 (อดีตรถไฟฟ้าของการรถไฟญี่ปุ่นและกลุ่มบริษัทรถไฟญี่ปุ่น)
โทเอ รุ่น 6000 (อดีตรถไฟฟ้าของรถไฟใต้ดินโทเอสายมิตะ)
โทกีว รุ่น 8000 (อดีตรถไฟฟ้าของโทกีว)
โทกีว รุ่น 8500 (อดีตรถไฟฟ้าของโทกีว)
โทโยแรพิด รุ่น 1000 (อดีตรถไฟฟ้าของรถไฟเร็วโทโย)
โตเกียวเมโทร รุ่น 05 (อดีตรถไฟฟ้าของโตเกียวเมโทรสายโทไซ)
โตเกียวเมโทร รุ่น 5000 (อดีตรถไฟฟ้าของโตเกียวเมโทรสายโทไซ)
โตเกียวเมโทร รุ่น 6000 (อดีตรถไฟฟ้าของโตเกียวเมโทรสายชิโยะดะ)
โตเกียวเมโทร รุ่น 7000 (อดีตรถไฟฟ้าของโตเกียวเมโทรสายยูระกุโช)
กาเอร์เอ็ลไอ (ไอเอ็นเคเอ)
กาเอร์เอ็ล ไอ9000 เคเอฟดับบลิว-บอมบาร์ดิเออร์-ไอเอ็นเคเอ
กาเอร์เอ็ล โฮเล็ก เอซี (เคยเป็นรถนั่งพัดลม กาเอร์เอ็ล เอโกโนมี โฮเล็ก ตั้งแต่ ค.ศ. 1994-2011)
สมุดภาพ

รถไฟฟ้ารุ่น ไอ9000 ที่สถานีรถไฟตาเงอรัง
รถไฟฟ้ารุ่น 203 ที่สถานีรถไฟปนดกจีนา
รถไฟฟ้ารุ่น 205 ที่สถานีรถไฟปนดกจีนา
รถไฟฟ้ารุ่น 1000
รถไฟฟ้ารุ่น 05 และรุ่น 6000 ที่สถานีรถไฟเดปก
รถไฟฟ้ารุ่น 6000 (ดัดแปลงห้องขับแล้ว)
ดูเพิ่ม

การขนส่งในประเทศอินโดนีเซีย
การขนส่งระบบรางในประเทศอินโดนีเซีย
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ เก็บถาวร 2021-04-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อินโดนีเซีย)
ข่าวรถไฟจาการ์ตา เก็บถาวร 2007-12-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ญี่ปุ่น)
KRL Jabodetabek (ญี่ปุ่น)
KRL-Mania - KRL Jabotabek community site เก็บถาวร 2008-01-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อินโดนีเซีย)
ขบวนรถด่วน นำขบวนโดยรถไฟฟ้าหมายเลข 5017 ที่สถานีรถไฟจาการ์ตาโกตา
บัตรโดยสารหลายเที่ยว (สีดำ) และเที่ยวบิน (สีขาว) ของกาเอร์เอ็ล จาโบเดตาเบิก
รถไฟฟ้าชานเมืองขบวนหนึ่ง กำลังเข้าสู่สถานีรถไฟกัมบีร์ (อดีตรถไฟฟ้าโทกีว รุ่น 8000)
รถไฟฟ้าขบวนที่ 6115 ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2011
บิลลี่ เกตุแก้วพรหมพร

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  บิลลี เกตุแก้วพรหมพร
เกิด:   (1990-03-24) 24 มีนาคม ค.ศ. 1990 (34 ปี)
เกิดที่:  ช็องปีญี-ซูร์-มาร์น ฝรั่งเศส
สูง:  1.80 เมตร (5 ฟุต 11 นิ้ว)
ตำแหน่ง:  กองหน้า
ชุดเยาวชน
2003–2007:  แกลร์ฟงแตน
2007–2009:  สทราซบูร์
ชุดใหญ่*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น† |  (ประตู)† |
| 2009–2011 |  สทราซบูร์ |  30 |  (3) |
| 2011–2012 |  ซียง |  1 |  (0) |
| 2012–2015 |  ตูร์ |  101 |  (21) |
| 2015–2018 |  อ็องเฌ |  53 |  (6) |
| 2018–2019 |  โอแซร์ |  13 |  (0) |
| 2019–2020 |  โชเล |  12 |  (5) |
| 2020–2021 |  เดิงแกร์ก |  24 |  (3) |
| 2022 |  ศรีปะหัง |  4 |  (0) |
ทีมชาติ
| 2021– |  ลาว |  5 |  (1) |
 จำนวนนัดที่ลงเล่นให้ชุดใหญ่และจำนวนประตูนับเฉพาะลีกท้องถิ่นเท่านั้น และ เป็นข้อมูล ณ วันที่ 06:40, 12 กรกฎาคม 2020 (UTC).  † ลงเล่น (ประตู) 
บิลลี่ เกตุแก้วพรหมพร หรือ บินลี้ เกดแก้วพมพอน (ฝรั่งเศส: Billy Ketkeophomphone; ลาว: ບິນລີ້ ເກດແກ້ວພົມພອນ) เกิดวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2533 ในชุมชนช็องปีญี-ซูร์-มาร์น ประเทศฝรั่งเศส เป็นนักฟุตบอลชาวฝรั่งเศสเชื้อสายลาว ปัจจุบันเล่นในลีกเดอ เล่นให้กับสโมสรDunkerque
สโมสร

บิลลี่เริ่มเล่นฟุตบอลอาชีพใน พ.ศ. 2549 ในระดับเยาวชนกับสทราซบูร์ และในฤดูร้อน พ.ศ. 2551 ได้อยู่ในทีมสำรอง เขาเปิดตัวครั้งแรกในเกมที่พบกับบัสตียา เมื่อวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2552 ในลีกเดอ และเล่นในเกมเป็นเวลา 44 นาที
ในวันที่ 20 พฤษภาคม 2554 เขาได้ไปร่วมทีมซียง แต่ได้ลงเล่นแค่เกมเดียวเท่านั้น
ในวันที่ 31 มกราคม 2555 เขาได้ไปเล่นในลีกเดอกับตูร์ โดยได้ลงเล่นไปกว่า 100 นัด
เมื่อวันที่ 16 มิถุนายน 2558 บิลลี่ได้มาร่วมทีมอ็องเฌ ทีมที่เพิ่งเลื่อนชั้นมาเล่นในลีกเอิงเป็นครั้งแรกในรอบ 21 ปี ทำให้เขากลายเป็นนักเตะเชื้อสายลาวคนแรกที่ได้เล่นในลีกใหญ่ของยุโรป เขาสามารถทำประตูแรกในลีกเอิงได้ในเกมที่ชนะบัสตียา 1-0 ในวันที่ 4 ตุลาคม เขาได้ลงเล่นกับต้นสังกัดในเกมลีกทุกเกม โดยลงเล่นไป 38 นัด ยิงไป 6 ประตู
ในฤดูกาลที่สองบนลีกสูงสุด เขาได้รับอาการบาดเจ็บที่หัวเข่าจนได้ลงเล่นเพียง 5 นัด แต่ก็ยังคงยิงได้ 1 ประตู
ทีมชาติ

บิลลีเคยคิดอยากไปช่วยทีมชาติลาว แต่ติดปัญหาเรื่องสัญชาติเนื่องจากรัฐบาลลาวมีนโยบายกีดกันชาวลาวอพยพ ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นกลุ่มต่อต้านรัฐบาลลาว จึงเป็นเรื่องลำบากที่จะโอนสัญชาติลูกครึ่งมาถือสัญชาติลาว[ต้องการอ้างอิง]
อนึ่ง เขาเคยสัมภาษณ์เอาไว้ว่า ชื่อ "วิไลพร" ที่ผู้คนกล่าวเอาไว้ในอินเทอร์เน็ตไม่ใช่ชื่อจริงของเขา ชื่อจริงของเขาคือ "บิลลี" เท่านั้น
ในปี ค.ศ. 2021 บิลลีได้ลงเล่นให้กับทีมชาติลาวเป็นครั้งแรกในรายการซูซูกิคัพ โดยได้ลงประเดิมสนามเป็นนัดแรกในการแข่งขันกับทีมชาติเวียดนามในวันที่ 6 ธันวาคม ค.ศ. 2021
ปราสาทบากอง

| บากอง |
| --- | --- |
បាគង

ศาสนา
ศาสนา: ศาสนาฮินดู
เทพ: พระศิวะ
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: หริหราลัย Roluos, จังหวัดเสียมราฐ
ประเทศ: ประเทศกัมพูชา
ที่ตั้งในประเทศกัมพูชา
พิกัดภูมิศาสตร์: 13°20′10″N 103°58′27″E﻿ / ﻿13.335987°N 103.974116°E﻿ / 13.335987; 103.974116
สถาปัตยกรรม
ประเภท: เขมร
ผู้สร้าง: พระเจ้าอินทรวรมันที่ 1
เสร็จสมบูรณ์: ค.ศ. 881
ปราสาทบากอง (เขมร: ប្រាសាទបាគង) เป็นปราสาทหินในกลุ่มปราสาทโลเลย นับเป็นปราสาทในยุคแรกๆ ของอาณาจักรขอม เป็นวัดประจำรัชกาลของพระเจ้าอินทรวรมันที่ 1 บากองเป็นวัดบนเขาแห่งแรกๆที่สำคัญ
ลักษณะทางสถาปัตยกรรม มีโครงสร้างหลักเป็นศิลาแลง และตกแต่งด้วยหินทราย ยอดทรงพีระมิด 5 ชั้น จำลองรูปเขาพระสุเมรุ เพื่อสักการะพระศิวะ มีขนาดกว้างราว 700 ม. ยาว 900 ม. ล้อมด้วยคูชั้นนอกลึก 3 ม. ล้อมพื้นที่ราว 15 เฮกเตอร์  และคูชั้นใน ขนาดกว้าง 300 ม. ยาว 400 ม. ซึ่งปัจจุบันตื้นเขิน คงเหลือเพียงขั้นบันได ศูนย์กลางของปราสาทเป็นปิรามิด ขนาด 120 ม. ยาว 160 ม.
ประติมากรรมที่สำคัญในปราสาทนี้คือสิงโตที่เฝ้าบันไดทางขึ้น, ประติมากรรมช้าง ที่หันหน้าออกไปยังปราสาทแม่บุญตะวันออก, รูปสลักนูนต่ำรูปอสูร และรูปสลักเทวทัศลอยตัวที่มุม
แหล่งข้อมูลอื่น

แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ ปราสาทบากอง
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
13°20′10″N 103°58′27″E﻿ / ﻿13.335987°N 103.974116°E﻿ / 13.335987; 103.974116
ปราสาทพระกาฬ

ปราสาทพระกาฬ
ปราสาทพระกาฬ (เขมร: ប្រាសាទក្រោលគោ) ตั้งอยู่ที่ เมืองพระนคร ประเทศกัมพูชา เป็นวัดในพุทธศาสนา สร้างขึ้นในตอนปลายคริสต์ศตวรรษที่ 12 ภายใต้การปกครองของ พระเจ้าชัยวรมันที่ 7 อยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของ ปราสาทนาคพัน
แหล่งข้อมูลอื่น

ปราสาทพระกาฬ - แกลลอรี่และเอกสาร โดย khmer-heritage.de
ปราสาทบันทายกเดย

| ปราสาทบันทายกเดย    ห้องโถงของป้อมปราการ  |
| --- | --- |
บันทายกเดย, เมืองพระนคร
ศาสนา
ศาสนา: ศาสนาฮินดู
เขต: เสียมราฐ
จังหวัด: เสียมราฐ
เทพ: พระอวโลกิเตศวร
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: เมืองพระนคร
ประเทศ: ประเทศกัมพูชา
ที่ตั้งในประเทศกัมพูชา
พิกัดภูมิศาสตร์: 13°25′47″N 103°53′54″E﻿ / ﻿13.42972°N 103.89833°E﻿ / 13.42972; 103.89833
สถาปัตยกรรม
ประเภท: สถาปัตยกรรมบายนและอังกอร์
ผู้สร้าง: พระเจ้าชัยวรมันที่ 7
เสร็จสมบูรณ์: คริสต์ศตวรรษที่ 12 ถึง 13
อนุสรณ์: บางส่วน
บันทายกเดย (เขมร: ប្រាសាទបន្ទាយក្តី; ปราสาทบันทายกเดย, อ่านว่า บัน-ทาย-กะ-เดย) หมายถึง "ห้องโถงของป้อมปราการ" (A Citadel of Chambers) หรือ "ป้อมปราการกุฏิพระ" (Citadel of Monks' cells) เป็นวัดในเมืองพระนคร ประเทศกัมพูชา ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของปราสาทตาพรหมและทางตะวันออกของนครธม สร้างขึ้นในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 12 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 13 ในรัชสมัยพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 (ผู้มีตำแหน่งหลังสวรรคตว่า "มหาบรมสุคตะปะดะ") มีรูปแบบสถาปัตยกรรมบายน ซึ่งคล้ายกับแบบของปราสาทตาพรหมและปราสาทพระขรรค์ แต่ซับซ้อนน้อยกว่าและเล็กกว่า โครงสร้างมีผนังกั้นต่อเนื่องสองอัน และทางเดินมีหลังคาที่มีศูนย์กลางร่วมกันสองอันที่รวมกันที่หอคอย แล้วมีวิหารคดทางตะวันออก
ปัจจุบันอารามนี้อยู่ในสภาพทรุดโทรมเนื่องจากความผิดพลาดทางการก่อสร้างและหินทรายคุณภาพต่ำ และกำลังอยู่ในการบูรณะ พระสงฆ์จากหลายที่เคยประทับที่บันทายกเดยมาหลายศตวรรษจนถึงคริสต์ทศวรรษ 1960
แหล่งข้อมูลอื่น

Angkor digital media archive – Photos, laser scans, panoramas of Angkor Wat and Banteay Kdei from a CyArk/Sophia University/University of California partnership.
ปาไนย์

| --- | --- |
แผนที่เกาะปาไนย์
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: เอเชียตะวันออกเฉียงใต้
พิกัด: 11°09′N 122°29′E﻿ / ﻿11.150°N 122.483°E﻿ / 11.150; 122.483
กลุ่มเกาะ: หมู่เกาะวีซายัน
พื้นที่: 12,011 ตารางกิโลเมตร (4,637 ตารางไมล์)
อันดับพื้นที่: 65th
ระดับสูงสุด: 2,117 ม. (6946 ฟุต)
จุดสูงสุด: Mount Madias
การปกครอง
Philippines
ประชากรศาสตร์
ประชากร: 3,973,877
ความหนาแน่น: 330.85/กม.2 (856.9/ตารางไมล์)
ปาไนย์ (ตากาล็อก: Panay) เป็นเกาะในประเทศฟิลิปปินส์ ตั้งอยู่ตอนกลางของประเทศ ในหมู่เกาะวีซายัน ทิศเหนือจดทะเลซีบูยัน ทิศตะวันออกเฉียงเหนือจดทะเลวีซายัน ทิศตะวันออกจดช่องแคบกีมารัส ทิศใต้จดอ่าวปาไนย์ และทิศตะวันตกจดทะเลซูลู เกาะประกอบด้วย 4 จังหวัด คือ จังหวัดอากลัน จังหวัดอันตีเก จังหวัดกาปิซ และจังหวัดอีโลอีโล
ปูราอูลุนดานูบราตัน

หอเมรุความสูง 11 ชั้นของปูราบราตัน
ปูราอูลุนดานูบราตัน (อินโดนีเซีย: Pura Ulun Danu Bratan), ปูราอูลุนดานูเบอราตัน (Pura Ulun Danu Beratan) หรือเรียกสั้น ๆ ว่า ปูราบราตัน (Pura Bratan) เป็นปูรา (โบสถ์พราหมณ์แบบบาหลี) ในลัทธิไศวะ ตั้งอยู่บนทะเลสาบบราตันในจังหวัดบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย ใกล้ชุมชนเบอดูกุล ที่ปลายน้ำของทะเลสาบยังมีปูราอื่น ๆ เรียงรายอยู่ตลอดแนวน้ำนอกจากปูราแห่งนี้
ปูราแห่งนี้สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1633 ดั้งเดิมเป็นศาสนสถานประกอบพิธีบูชาเทพเจ้าแห่งน้ำของชาวบาหลีพระนามว่า เดวีดานู (Dewi Danu) เนื่องด้วยพื้นน้ำแห่งนี้จัดเป็นแหล่งชลประทานที่สำคัญของเกาะมาตั้งแต่โบราณ หอเมรุความสูง 11 ชั้นนั้นสร้างขึ้นเพื่ออุทิศแด่พระศิวะ รวมทั้งพระปารวตี นอกจากการเป็นศาสนสถานฮินดู (ปูรา) แล้ว ยังสันนิษฐานว่าเคยใช้เป็นพุทธสถาน ดังพบพระพุทธรูปประดิษฐานภายในวัด
ทะเลสาบบราตันมีชื่อเล่นว่า ทะเลสาบแห่งภูเขาอันศักดิ์สิทธิ์ นอกจากนี้บริเวณนี้ยังตั้งอยู่ที่ความสูง 1,200 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล ทำให้มีสภาพภูมิอากาศแบบร้อนชื้นแบบหนาว
ปูราตีร์ตาเอิมปุล

ผู้คนอาบน้ำอมฤตในตีร์ตาเอิมปุล
ปูราตีร์ตาเอิมปุล (อินโดนีเซีย: Pura Tirta Empul) เป็นโบสถ์พราหมณ์แบบบาหลี (ปูรา) และบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ใกล้กับเมืองตัมปักซีริง บาหลี ประเทศอินโดนีเซีย โครงสร้างหลักของปูราคือ เปอตีร์ตาอัน (petirtaan) หรือบ่อน้ำขนาดใหญ่ เป็นที่รู้จักจากน้ำมนต์จากน้ำพุร้อน ซึ่งชาวฮินดูบาหลีเดินทางมาเพื่อประกอบพิธีชำระล้าง โดยเชื่อกันว่าน้ำจากบ่อยี้เป็นน้ำศักดิ์สิทธิ์หรือ "อมฤต" คำว่า Tirta Empul เป็นภาษาบาหลี แปลว่า "บ่อน้ำพุศักดิ์สิทธิ์" โดยคำว่า Tirta มีรากมาจากคำในภาษาสันสกฤตว่า ตีรถะ ซึ่งหมายถึงสิ่งที่ศักดิ์สิทธิ์หรือได้รับการเคารพมาก
ปูราสร้างขึ้นในราว ค.ศ. 962 ล้อมรอบบ่อน้ำพุธรรมชาติ ในสมัยจักรวรรดิวาร์มาเดวา (คริสต์ศตวรรษที่ 10–14) ชื่อ "ตีร์ตาเอิมปุล" มาจากชื่อเรียกของบ่อน้ำธรรมชาติ ซึ่งเป็นต้นน้ำของแม่น้ำปาเกอรีซัน ปูราแบ่งออกเป็นสามส่วน ได้แก่ จาบาปูรา (Jaba Pura; ลานด้านหน้า), จาบาเตองะฮ์ (Jaba Tengah; ลานตรงกลาง) และจาบาเจอโรอัน (Jaba Jeroan; ลานด้านในสุด) จาบาเตงงาฮ์ประกอบด้วยบ่อน้ำ 2 บ่อ และฝักบัว 30 ฝัก
ปูรานี้สร้างขึ้นถวายบูชาแด่พระวิษณุเป็นองค์หลัก 
บนเขาใกล้กันกับปูรามีวิลลาสมัยใหม่ที่สร้างขึ้นเพื่อเป็นที่พำนักของซูการ์โนซึ่งเดินทางมาที่นี่เมื่อปี 1954 ปัจจุบันวิลลายังคงใช้เป็นครั้งคราวเพื่อรับแขกคนสำคัญ
โคโคนัตส์บาหลีรายงานในปี 2017 ระบุว่าเจ้าหน้าที่ภาครัฐได้เข้ามาตรวจสอบคุณภาพน้ำที่ตีร์ตาเอิมปุล พบว่าน้ำมีความเสี่ยงต่อสุขภาพ รวมถึงพบเชื้อ E. coli ในแหล่งน้ำ
ปราสาทปักษีจำกรุง

| ปราสาทปักษีจำกรุง |
| --- | --- |
ปราสาทปักษีจำกรุง
ศาสนา
ศาสนา: ศาสนาฮินดู
จังหวัด: จังหวัดเสียมราฐ
เทพ: พระศิวะ
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: เมืองพระนคร
ประเทศ:  กัมพูชา
ตำแหน่งของปราสาทปักษีจำกรุง
พิกัดภูมิศาสตร์: 13°25′31″N 103°51′29″E﻿ / ﻿13.4253122°N 103.8581318°E﻿ / 13.4253122; 103.8581318
สถาปัตยกรรม
ประเภท: เขมรโบราณ (สมัยบาเค็งถึงเกาะแกร์)
ผู้สร้าง: พระเจ้าหรรษวรมันที่ 1, บูรณะปฏิสังขรณ์โดยพระเจ้าราเชนทรวรรมันที่ 2
เสร็จสมบูรณ์: 968
ลักษณะจำเพาะ
ความสูงสูงสุด: 13 เมตร
วัด: ปราสาท 1 องค์
ปราสาทปักษีจำกรุง มองจากด้านตะวันออก
ปราสาทปักษีจำกรุง (เขมร: ប្រាសាទបក្សីចាំក្រុង บฺราสาทบกฺสีจำกฺรุง) เป็นปราสาทหินขนาดเล็ก สร้างขึ้นเป็นเทวาลัย ถวายแด่พระศิวะ ปราสาทแห่งนี้เคยมีเทวรูปพระศิวะทองคำประดิษฐานอยู่ด้วย ปราสาทแห่งนี้ตั้งอยู่ด้านซ้ายของนครธมเมื่อเข้าทางประตูด้านใต้ สร้างโดยพระเจ้าหรรษวรมันที่ 1 เพื่ออุทิศถวายพระเจ้ายโศวรมัน ผู้เป็นพระบิดา การก่อสร้างแล้วเสร็จในรัชสมัยพระเจ้าราเชนทรวรรมันที่ 2 (ค.ศ. 944–968) นับว่าสร้างก่อนปราสาทแปรรูป
คำว่า "ปักษีจำกรุง" หมายถึง ปักษีหรือนกอยู่ภายใต้ปีกที่กางออก ด้วยมีตำนานว่า พระราชาทรงพยายามจะหนีข้าศึกที่เข้ามาโจมตีพระนคร แต่พลันมีพญานกตัวมหึมา ร่อนลงมาสยายปีกคุ้มครองพระองค์เอาไว้
ปราสาทแห่งนี้นับเป็นปราสาทสมัยแรกที่สร้างด้วยวัสดุทนทาน เช่นอิฐ และศิลาแลง และมีการประดับตกแต่งด้วยหินทราย ปูนที่ฉาบผิวด้านนอกส่วนใหญ่ชำรุดเสียหายไป และลวดลายที่สลักส่วนใหญ่ก็ชำรุดไปมาก นับเป็นปราสาทแห่งแรก ๆ ที่สร้างเป็นชั้นและสร้างบนเนินเขา แล้วสร้างปรางค์ครอบไว้
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ปราสาทปักษีจำกรุง
แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ ปราสาทปักษีจำกรุง
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
13°25′31″N 103°51′29″E﻿ / ﻿13.4253122°N 103.8581318°E﻿ / 13.4253122; 103.8581318
นาดีน อาเมส

| นาดีน อาเมส  Nadine Alexandra |
| --- | --- |
กำลังแก้ไข นาดีน อาเมส
เกิด: นาดีน อะเล็กซันดรา เดวี อาเมส 23 พฤษภาคม ค.ศ.1991  (33 ปี 166 วัน) วินเชสเตอร์ ประเทศอังกฤษ
สัญชาติ: อินโดนีเซีย-อังกฤษ
ชื่ออื่น: • นาดีน อาเมส • นาดีน อะเล็กซันดรา
การศึกษา: North Jakarta International School Gandhi Memorial International School
อาชีพ: นางแบบ, นางงาม, นักแสดง
ปีปฏิบัติงาน: 2549–ปัจจุบัน
มีชื่อเสียงจาก: ปูเตอรีอินโดเนเซีย 2553 ปูเตอรีอินโดเนเซีย
ส่วนสูง: 1.71 m (5 ft 7 1⁄2 in)
บิดามารดา: Clive Ames  (ไคลฟ์ อาเมส)  Noer Ames(นู อาเมส)
รางวัล: ปูเตอรีอินโดเนเซีย 2553 (ผู้ชนะ)  นางงามจักรวาล 2011 (ไม่ผ่านเข้ารอบ)
นาดีน อะเล็กซันดรา เดวี อาเมส  (อินโดนีเซีย: Nadine Alexandra Dewi Ames, 23 พฤษภาคม ค.ศ.1991  —  ) เป็น นักแสดง นางแบบ นางงาม ชาวอินโดนีเซียเชื้อสายเวลล์  และเป็นผู้ชนะการประกวดความงาม Puteri Indonesia 2010    และเป็นตัวแทนสาวอินโดนีเซียไปประกวด เวที นางงามจักรวาล 2011
ประวัติ

นาดีนเกิดใน วินเชสเตอร์ ประเทศอังกฤษ โดยนาดีนย้ายจาก วินเชสเตอร์ มาอยู่ จาการ์ตา  ชีวิตส่วนตัวนาดีพูดได้สามภาษา อังกฤษ ฝรั่งเศส อินโดนีเซีย[ต้องการอ้างอิง]
ในการประกวด ปูเตอรีอินโดเนเซีย 2553 นาดีนเป็นตัวแทนของ จาการ์ตาเขต 4 นาดีนได้รับชัยชนะในที่สุด นาดีนได้รับการสวมมงกุฎจาก คีเมนา นาบาร์เรเต นางงามจักรวาล 2010 และ โกรี ซันดีโยรีวา ปูเตอรีอินโดเนเซีย 2552 หลังจากที่นาดีนได้รับชนะในการประกวดเธอได้รับการวิจารณ์ว่า เนื่องจากเธอพูดภาษาอินโดนีเซีย เพราะเธออาศัยอยู่ไหนวินเชสเตอร์ ตั้งแต่เกิด หลังจาก 3 ปีต่อมา นาดีนได้ย้ายมาอยู่ที่ จาการ์ตา
นาดีนเป็นตัวแทนของ อินโดนีเซีย ไปประกวด นางงามจักรวาล 2011 ที่ เซาเปาลู บราซิล ในการประกวดครั้งนั้น ผู้ชนะในครั้งคือ ไลลา ลอปึช จาก แองโกลา ส่วนนาดีนไม่ผ่านเข้ารอบ เนื่องจากเธอได้รับคาดกลานเป็นตัวเต็ง ในการประกวดจากหลากหลายโผล  [ต้องการอ้างอิง]
หลังจากที่เธอได้รับตำแหน่ง ปูเตอรีอินโดเนเซีย นาดีนได้รับการแต่งตั้งเป็นทูตเวลส์เซ้าท์ ในการช่วยเหลือน้ำท่วม เนื่องจากภัยพิบัติทางธรรมชาติ น้ำท่วม ที่เมือง เวลส์เซ้าท์ จังหวัดปาปัว
ผลงาน > ละคร

| ปี พ> ศ. | เรื่อง | รับบท |
| --- | --- | --- |
| 2549-2550 | Inikah Cinta? | โมซ่า |
| 2556 |  Love in Paris Season 2 | ปารีส |
| 2557 | Detak Cinta  | เซเลน่า |
ผลงาน > ภาพยนตร์

| ปี พ> ศ. | เรื่อง | รับบท |
| --- | --- | --- |
| 2555 | Sang Martir | เคียซ่า |
| 2555 | Loe Gue End |  |