stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เจ้าชายซังกเย

องค์ชายซังกเย อีดัม (상계군 이담,常溪君 李湛, 1769 - 20 พฤศจิกายน 1786) เป็นองค์ชายแห่งราชวงศ์โชซ็อนมีพระนามแรกประสูติว่า อีจุน (이준,李濬) และมีฐานันดรศักดิ์เป็นพระราชปิตุลาของพระเจ้าช็อลจง กษัตริย์องค์ที่ 25 แห่งโชซ็อน
องค์ชายซังกเยเป็นพระราชปนัดดาองค์โตในพระเจ้าย็องโจและเป็นพระราชนัดดาองค์แรกในเจ้าชายรัชทายาทซาโดโดยเป็นพระโอรสองค์แรกในองค์ชายอึนออนพระโอรสองค์ที่สามของเจ้าชายรัชทายาทซาโด
ฮง กุก-ย็อง ราชเลขาของพระเจ้าช็องโจได้ขอให้พระเจ้าช็องโจ รับองค์ชายซังกเยเป็นพระโอรสบุญธรรมให้แก่พระสนมวอนบิน ตระกูลฮง แห่งพยองซานที่เป็นน้องสาวของตนซึ่งสิ้นพระชนม์ตั้งแต่เข้าวังมาได้เพียง 1 ปีเท่านั้น
พระชนม์ชีพ

เมื่อพระเจ้าช็องโจ รับองค์ชายซังกเยเป็นพระโอรสบุญธรรมให้แก่พระสนมวอนบินใน ค.ศ.1779 แล้วก็พระราชทานพระนามให้ใหม่ว่า องค์ชายวานพุง (완풍군,完豊君) และเปลี่ยนพระนามจาก จุน (준,濬)เป็น ดัม (담,湛) องค์ชายซังกเยเป็นพระโอรสองค์แรกขององค์ชายอึนออนพระอนุชาในพระเจ้าช็องโจกับพระชายาจากตระกูลซงซึ่งเป็นธิดาของซงนักฮยู และอภิเษกกับพระชายาจากตระกูลซิน
หลังจากที่พระสนมวอนบินสิ้นพระชนม์ทำให้ฮงกุกยองคิดว่าน้องสาวของตนถูก พระนางฮโยอึย พระมเหสีของพระเจ้าช็องโจทำให้สิ้นพระชนม์จึงวางแผนลอบปลงพระชนม์พระมเหสีแต่แผนการล้มเหลวทำให้คิมจงซูได้โอกาสแก้แค้นแทนพวกโนรนทูลยุยงให้พระเจ้าช็องโจ ประหารชีวิตฮงกุกยองในข้อหาปลงพระชนม์พระมเหสีและข้อหาก่อกบฏเพื่อยกองค์ชายซังกเยขึ้นครองราชย์แทนแต่ด้วยความที่เป็นคนสนิทและเชื่อใจฮงกุกยองมาโดยตลอดจึงเนรเทศแทนและฮงกุกยองก็เสียชีวิตในปี ค.ศ.1781
องค์ชายซังกเยหลังจากที่ฮงกุกยองโดนเนรเทศและเสียชีวิตไปแล้วก็เสวยยาพิษฆ่าตัวตายในวันที่ 20 พฤศจิกายน ค.ศ.1786 ซึ่งเป็นปีเดียวกับที่องค์ชายรัชทายาทมุนฮโยและพระสนมอึยบินสิ้นพระชนม์รวมพระชนมายุเพียง 17 พรรษา
พระราชวงศ์

พระบิดา : องค์ชายอึนออน (은언군 이인,恩彦君 李䄄, 1754 - 1801)
พระมารดา : พระชายาจากตระกูลซง (상산군부인 송씨,常山郡夫人 宋氏, 1753 - 1801) ธิดาของซงนักฮยู
พระราชบิดาบุญธรรม : พระเจ้าช็องโจ (정조)
พระราชมารดาบุญธรรม : พระสนมวอนบิน ตระกูลฮง แห่งพุงซาน (원빈 홍씨,元嬪洪氏, 1766-5-27 - 1779-5-7)
พระชายา : พระชายาจากตระกูลซิน แห่งพยองซาน (군부인 신씨,郡夫人 申氏) ธิดาของซินโอ
พระโอรสบุญธรรม : องค์ชายอิกพยอง อีฮี (익평군 이희,益平君 李曦, 1824 - 1863)
เครื่องหมายจตุรทิศ

แผนภาพแสดงเครื่องหมายจตุรทิศที่เห็นในตอนกลางวัน พร้อมกับรูปแบบแสง ไฟที่แสดงที่นี่ได้รับการกำหนดค่าเป็น "เร็ว"
เครื่องหมายจตุรทิศ หรือ เครื่องหมายแจ้งสิ่งอันตราย (อังกฤษ: Cardinal mark) คือเครื่องหมายทางทะเล (ในรูปแบบของทุ่น หรือโครงสร้างลอยน้ำ หรือโครงสร้างคงที่อื่น ๆ) ที่ใช้ในการนำร่องทางทะเลเพื่อระบุตำแหน่งสิ่งอันตรายและทิศทางของน่านน้ำที่ปลอดภัย
เครื่องหมายจตุรทิศจะระบุทิศทางของพื้นที่ปลอดภัยในรูปแบบของจุดทิศหลัก (ตามเข็มทิศ) คือ (เหนือ ตะวันออก ใต้ ตะวันตก) ที่สัมพันธ์กับเครื่องหมาย โดยเครื่องหมายนั้นสามารถสื่อสารได้โดยไม่คำนึงถึงทิศทางและตำแหน่งของเรือที่กำลังเข้าใกล้ ซึ่งตรงกันข้ามกับระบบเครื่องหมายทางข้าง (ซึ่งเป็นที่รู้จักมากกว่า)
ลักษณะของเครื่องหมาย

ลักษณะและความหมายของเครื่องหมายจตุรทิศนั้นเป็นไปตามข้อกำหนดของสมาคมประภาคารและเครื่องหมายทางเรือระหว่างประเทศ (IALA)
เครื่องหมายจตุรทิศระบุทิศทางหลักหนึ่งในสีตามเข็มทิศโดย
ทิศทางของเครื่องหมายยอดทรงกรวยทั้งสองชิ้น หากชี้ขึ้นทั้งสองอันจะเป็นทิศเหนือ หากชี้ลงทั้งสองอันจะเป็นทิศใต้ หากหันหน้าชี้เข้าหากันจะเป็นทิศตะวันตก และหากหันชี้ออกจากกันจะเป็นทิศตะวันออก
ลวดลายสีที่ทาบนเครื่องหมายคือแถบสีดำและสีเหลือง โดยเรียกตามทิศทางของกรวย ซึ่งสีดำจะอยู่ในตำแหน่งที่กรวยชี้ไป เช่น ทิศเหนือสีดำจะอยู่ด้านบน ทิศตะวันตกสีดำจะอยู่ตรงกลาง
อีกทางเลือกคือลำดับการกระพริบไฟวาบ ประกอบไปด้วยลำดับการกระพริบที่เร็วหรือเร็วมากตามทิศทางของหน้าปัดเข็มนาฬิกาที่สอดคล้องกับทิศตามเข็มทิศ เช่น 3 ครั้งสำหรับทิศตะวันออก 9 ครั้งสำหรับทิศตะวันตก ต่อเนื่องกันไม่หยุดสำหรับทิศเหนือ และทิศใต้ที่อาจเสริมด้วยการค้างจังหว่ะยาวจำนวนหนึ่งครั้ง เพื่อแยกความแตกต่างจากทิศตะวันตกในสภาวะที่ทะเลแปรปรวน
| ลักษณะเฉพาะ | เหนือ | ใต้ | ตะวันออก | ตะวันตก |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ด้านบนสุด | ▲ ▲ กรวยทั้งสองชี้ขึ้น | ▼ ▼ กรวยทั้งสองชี้ลง | ▲ ▼ กรวยชี้ออกจากกัน | ▼ ▲ กรวยชี้เข้าหากัน |
| สี | สีดำเหนือสีเหลือง | สีเหลืองเหนือสีดำ | แถบแนวนอนสีเหลืองบนสีดำ | แถบแนวนอนสีดำบนสีเหลือง |
| ไฟ (ถ้ามีติดตั้ง) | กะพริบอย่างต่อเนื่อง | กระพริบ 6 ครั้ง + วาบยาว 1 ครั้ง | กะพริบ 3 ครั้ง | กระพริบ 9 ครั้ง |
อาจจะใช้ลำดับของแสงกระพริบแบบเร็วหรือเร็วมากก็ได้ ซึ่งหากใช้วิธีนี้จะช่วยให้สามารถแยกเครื่องหมายที่อยู่ใกล้เคียงกันในระยะสายตากันได้โดยใช้เพียงแสงกระพริบ
นอกจากนี้ยังอาจใช้เครื่องหมายจตุรทิศในการดำเนินการดังต่อไปนี้
ระบุว่าจุดที่น้ำลึกที่สุดคือบริเวณฝั่งที่ชื่อของเครื่องหมายติดอยู่
ระบุด้านที่ปลอดภัยเพื่อที่จะผ่านอันตรายจุดนั้นไปได้
ดึงความสนใจไปที่ส่วนใดส่วนหนึ่งของร่องน้ำ เช่น ส่วนโค้ง ทางแยก ลำน้ำสาขา หรือจุดสิ้นสุดดอนทรายใต้น้ำ
ดึงความสนใจไปที่อันตรายใหม่ที่พึ่งเกิดขึ้น เช่น เรือที่เกยตื้นอยู่ ในกรณีนี้มักจะวางเครื่องหมายที่เท่ากันไว้สองอันไว้ด้วยกัน เพื่อระบุว่าเป็นอันตรายที่พึ่งทำเครื่องหมายเอาไว้ และยังไม่ได้ตีพิมพ์หรือเผยแพร่บนแผนที่อย่างเป็นทางการ
การใช้งานอื่น ๆ
ในบางครั้งอาจใช้เครื่องหมายจตุรทิศแทนเครื่องหมายพิเศษ เพื่อระบุพื้นที่ทิ้งมูลดินหรือท่อระบายน้ำ เป็นต้น ตัวอย่างบางส่วนสามารถดูได้บนชายฝั่งทางใต้ของอังกฤษและทางตอนเหนือของฝรั่งเศส
เทคนิคการจำ

เครื่องหมายกรวยชี้ที่ติดไว้ด้านบนของทิศเหนือและทิศใต้สามารถสื่อสารได้ชัดเจน (คือกรวยชี้ขึ้นหรือชี้ลงทั้งสองอัน) ซึ่งส่วนที่เป็นปัญหาคือเครื่องหมายในส่วนของฝั่งตะวันออกและตะวันตก
เครื่องหมายด้านบนของทิศตะวันออกและตะวันตก "ตามดวงอาทิตย์" คือกรวยด้านบนชี้ไปในทิศทางที่ดูเหมือนดวงอาทิตย์จะเคลื่อนที่ไป (พระอาทิตย์ขึ้นในทิศตะวันออก หรือพระอาทิตย์ตกในทิศตะวันตก) ในขณะที่กรวยด้านล่างชี้ไปในทิศทางที่ภาพสะท้อนในมหาสมุดเหมือนจะเคลื่อนไหว ดวงอาทิตย์และเงาสะท้อนออกจากกันเมื่อพระอาทิตย์ขึ้น และเข้าหากันอีกครั้งตอนพระอาทิตย์ตก
ทิศตะวันออกดูเหมือนไข่อิสเตอร์ (Easter egg) เครื่องหมายทางทิศตะวันตกดูเหมือนมีเอวคอด (Western women have wasp waists)
ทิศตะวันออกดูเหมือนตัวอักษรคลาสิก E/เอปไซลอน (E/epsilon) เครื่องหมายทางทิศตะวันตกดูเหมือน "W" ที่ด้านข้าง หรือ ขนลมตะวันตก (West winds wool) ซึ่งดูเหมือนกระสวยหลอดด้าย
ทิศตะวันออกมีขนาดใหญ่กว่าตรงกลาง "ขยายเส้นศูนย์สูตร" (Equatorially enlarged) ส่วนตะวันตกคือเอวของผู้หญิง (West is a woman's waist)
ทิศตะวันตกดูเหมือนแก้วไวน์ที่มีก้านแคบและกว้างบนและล่าง
ส่วนของสี สามารถจดจำได้ด้วยวิธีนี้: เครื่องหมายทรงกรวยทั้งสองจะชี้ไปที่สีดำเสมอ
หากเครื่องหมายบนชี้ไปด้านบน สีดำจะอยู่ด้านบน
หากเครื่องหมายด้านบนชี้ไปที่ด้านล่าง สีดำจะอยู่ด้านล่าง
หากเครื่องหมายด้านบนชี้ไปที่ตรงกลาง สีดำจะอยู่ตรงกลาง
หากเครื่องหมายด้านบนชี้ไปด้านนอก สีดำจะอยู่ด้านนอก
ระเบียงภาพ

เครื่องหมายในทิศเหนือ
เจ้า "อีสท์ แบรมเบิล" เครื่องหมายจตุรทิศในทิศตะวันออก ช่วยให้ สตาฟรอส เอส เนียร์โคส เดินเรืออย่างปลอดภัยในโซลินท์ เมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2551
เครื่องหมายจตุรทิศทั้งสีประเภทที่ใช้ในท่าเรือนาไนโมเพื่อเตือนถึงฐานคอนกรีตเก่า
เครื่องหมายจตุรทิศเบา (ตะวันออก) ท่ามกลางความหนาวเย็นบริเวณหน้าเฮลชิงกิ ฟินแลนด์ ในฤดูหนาว สังเกตว่าไม่มีการใช้สัญลักษณ์ด้านบนทุ่น เนื่องจากถูกฉีกขาดโดยน้ำแข็งที่เคลื่อนที่
ทุ่นเครื่องหมายจตุรทิศในทิศใต้ นอกเมืองเซนต์ มอว์ส สหราชอาณาจักร
ดูเพิ่ม

การเดินเรือ – process of monitoring and directing the movement of a person, craft or vehicle from one place to anotherPages displaying wikidata descriptions as a fallback
เครื่องหมายทางข้าง – เครื่องหมายทางทะเลใช้สำหรับนำร่องทางทะเลและระบุขอบร่องน้ำPages displaying wikidata descriptions as a fallback
เครื่องหมายแสดงที่ปลอดภัย – ประเภทของเครื่องหมายทางทะเลPages displaying wikidata descriptions as a fallback
เครื่องหมายสิ่งอันตรายโดดเดี่ยว – เครื่องหมายทางทะเลบ่งบอกถึงจุดอันตรายPages displaying wikidata descriptions as a fallback
เครื่องหมายพิเศษ – ประเภทของเครื่องหมายทางทะเลPages displaying wikidata descriptions as a fallback
ทุ่นเรืออับปางฉุกเฉิน – ทุ่นเครื่องหมายเตือนเรือที่พึ่งอับปางPages displaying wikidata descriptions as a fallback
บรรณานุกรม

Cunliffe, Tom (2016) [2002], The complete day skipper (fifth ed.), Adlard Coles nautical (an imprint of Bloomsbury), ISBN 978-1-4729-2416-2
IALA, Cardinal Marks (PDF), IALA, คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2007-12-14, สืบค้นเมื่อ 2010-06-01
IALA (2010), Maritime buoyage system and other aids to navigation (PDF), IALA (International association of maritime aids to navigation and lighthouse authorities), สืบค้นเมื่อ 11 August 2019
Noice, Alison (2013) [2007], Day skipper for sail & power (second ed.), Adlard Coles nautical (an imprint of Bloomsbury), ISBN 978-1-4081-9310-5
RYA (1985) [1981], Navigation, an RYA manual (second ed.), Newton Abbot: David & Charles, ISBN 0-7153-8631-X
Sanders, John (2018), "Cardinal Marks", Boatschool, สืบค้นเมื่อ 15 September 2020
อำเภอท่าฉาง

ระวังสับสนกับ อำเภอท่ายาง หรือ อำเภอท่าช้าง
| อำเภอท่าฉาง |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Tha Chang
คำขวัญ: ฟาร์มหอยแครง แหล่งกุ้งกุลาดำ แห่พระน้ำประจำปี ประเพณีแข่งเรือ ล้นเหลือนาข้าว มะพร้าวหมากพลู งามหรูธารน้ำร้อน อนุสรณ์พ่อท่านแบน หมื่นแสนตาลโตนด ของโปรดเคยกุ้ง
แผนที่จังหวัดสุราษฎร์ธานี เน้นอำเภอท่าฉาง
พิกัด: 9°16′51″N 99°12′3″E﻿ / ﻿9.28083°N 99.20083°E﻿ / 9.28083; 99.20083
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: สุราษฎร์ธานี
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 1,167.7 ตร.กม. (450.9 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 34,151 คน
 • ความหนาแน่น: 29.25 คน/ตร.กม. (75.8 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 84150
รหัสภูมิศาสตร์: 8411
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอท่าฉาง หมู่ที่ 2 ตำบลเขาถ่าน อำเภอท่าฉาง จังหวัดสุราษฎร์ธานี 84150
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ท่าฉาง เป็นอำเภอในจังหวัดสุราษฎร์ธานี เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอพุนพิน และอำเภอไชยา
ประวัติ

“ท่าฉาง” เป็นเมืองเก่าแก่เมืองหนึ่งตามคำบอกเล่าและตำนานเกิดขึ้นในสมัยอาณาจักรศรีวิชัย มีชื่อว่า “เมืองโฉลก” ชาวบ้านเรียกว่า เมืองโละในบริเวณแถบนี้มีเมืองขนอน ท่าทอง เวียงสระ และไชยา เมืองโฉลก (ท่าฉาง) ขึ้นกับเมืองไชยา เมื่ออาณาจักรศรีวิชัยเสื่อมอำนาจลง สุโขทัยมีอำนาจในดินแดนแถบนี้ เมืองโละจึงขึ้นกับเมืองสุโขทัยประมาณปี พ.ศ. 1800 มีฐานะเท่าเทียมกับอยุธยา มีท้าวเป็นผู้ปกครอง
ต่อมาสมัยอยุธยาเมืองโละกลับขึ้นต่อเมืองไชยาอีกครั้งหนึ่ง เมืองโละเป็นเมืองท่าขนส่งข้าวไปสู่เมืองไชยา ต่อมาในสมัยรัชกาลที่ 6 พระยาวจีสัตนารักษ์ เจ้าเมืองไชยาได้เปลี่ยนชื่อเมืองโละมาเป็นท่าฉาง เพราะได้มาตั้งยุ้งฉางที่เมืองโละนี้ เพื่อเป็นที่เก็บข้าวที่ส่งมาทางคลองบ้านท่ามาออกคลองโละ หรือคลองท่าฉาง ผู้คนทั่วไปจึงเรียกเมืองโละ (โฉลกเป็นท่าฉางมาจนทุกวันนี้) ในตอนต้นสมัยรัชกาลที่ 6 เมืองโละได้ยกฐานะจากเมืองโฉลกเป็นอำเภอท่าฉาง มีอาณาเขตขึ้นไปถึงพุมเรียง ทิศใต้จดพุนพิน บริเวณแม่น้ำตาปีในปัจจุบัน
เดิมท้องที่นี้ก่อนยกฐานะเป็น อำเภอขึ้นอยู่ในเขตปกครองของอำเภอไชยา และอำเภอพุนพิน ต่อมาเมื่อประมาณปี พ.ศ .2451 ท้องที่ตำบลเขาถ่าน ตำบลปากฉลุย ตำบลเสวียด อำเภอพุมเรียง และตำบลท่าฉาง ตำบลท่าเคย และตำบลคลองไทร อำเภอพุนพิน ได้ถูกจัดตั้งเป็น "กิ่งอำเภอท่าฉาง" และกิ่งอำเภอท่าฉางได้ยกฐานะเป็นอำเภอเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2481
การเรียกชื่อ “ท่าฉาง” จากการสืบสวนและสอบถามต่อๆ กันมาได้ความว่า ในสมัยที่ราษฎรต้องเสีย “ส่วย” หรือ “อากร” ให้แก่รัฐเป็นสิ่งของแทนเงินนั้น เนื่องจากท้องที่บริเวณนี้ราษฎรส่วนใหญ่มีอาชีพในการทำนา ฉะนั้น “ส่วย” หรือ “อากร” ที่ราษฎร์ต้องเสียเพื่อให้รัฐได้นำไปช่วยเหลือในการทำนุบำรุงบ้านเมืองและป้องกันประเทศชาติ ก็ใช้ข้าวเปลือกที่ได้จากการทำนามาเป็นสวย จากการที่ราษฎรต้องใช้ข้าวเปลือกเป็นส่วย จึงได้สร้างที่เก็บข้าวเปลือกเป็นแหล่งกลางขึ้นเรียกว่า “ยุ้ง” หรือ “ฉาง” สำหรับรับข้าวเปลือกจากราษฎร์ และต้องสร้างขึ้นตามริมคลองเพื่อสะดวกในการลำเลียงขนส่งไปยังเมืองต่าง ๆ ซึ่งส่วนใหญ่อาศัยทางเรือจึงต้องมีท่าเทียบเรือสำหรับรับข้าวจากฉาง เพื่อส่งเป็นการส่งส่วยหรืออากรตามกล่าวมาแล้ว ราษฎรจึงเรียกรวมกันว่า “ท่าฉาง” และเรียกต่อๆ กันมา
วันที่ 9 สิงหาคม 2451 แยกพื้นที่ตำบลเขาถ่าน ตำบลปากฉลุย ตำบลเสวียด อำเภอพุมเรียง และตำบลท่าฉาง ตำบลท่าเคย และตำบลคลองไทร อำเภอพุนพิน มาจัดตั้งเป็น กิ่งอำเภอท่าฉาง ขึ้นกับอำเภอพุมเรียง
วันที่ 1 สิงหาคม 2481 ยกฐานะกิ่งอำเภอท่าฉาง อำเภอไชยา ขึ้นเป็น อำเภอท่าฉาง
วันที่ 20 กันยายน 2499 จัดตั้งสุขาภิบาลท่าฉาง ในท้องที่บางส่วนของตำบลท่าฉาง
วันที่ 1 มีนาคม 2501 จัดตั้งองค์การบริหารส่วนตำบลคลองไทร อำเภอท่าฉาง
วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2514 เปลี่ยนแปลงเขตสุขาภิบาลท่าฉาง ครอบคลุมมาถึงท้องที่บางส่วนของตำบลเขาถ่าน
วันที่ 25 พฤษภาคม 2542 ยกฐานะจากสุขาภิบาลท่าฉาง เป็นเทศบาลตำบลท่าฉาง ด้วยผลของกฎหมาย
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอท่าฉางตั้งอยู่ทางทิศเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอท่าชนะและอำเภอไชยา
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอ่าวไทย
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอพุนพินและอำเภอวิภาวดี
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอสุขสำราญและอำเภอกะเปอร์ (จังหวัดระนอง)
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอท่าฉางแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 6 ตำบล 46 หมู่บ้าน ได้แก่
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอท่าฉางประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลท่าฉาง ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลท่าฉางและตำบลเขาถ่าน
องค์การบริหารส่วนตำบลท่าฉาง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลท่าฉาง (นอกเขตเทศบาลตำบลท่าฉาง)
องค์การบริหารส่วนตำบลท่าเคย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลท่าเคยทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลคลองไทร ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคลองไทรทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลเขาถ่าน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเขาถ่าน (นอกเขตเทศบาลตำบลท่าฉาง)
องค์การบริหารส่วนตำบลเสวียด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเสวียดทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลปากฉลุย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลปากฉลุยทั้งตำบล
แหล่งข้อมูลอื่น

อำเภอท่าฉาง เก็บถาวร 2005-12-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เทศบาลตำบลสร้างก่อ

| เทศบาลตำบลสร้างก่อ |
| --- | --- |
เทศบาลตำบล
ทต.สร้างก่อที่ตั้งสำนักงานเทศบาลตำบลสร้างก่อ
พิกัด: 17°30′12.5″N 102°30′33.9″E﻿ / ﻿17.503472°N 102.509417°E﻿ / 17.503472; 102.509417
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: อุดรธานี
อำเภอ: กุดจับ
จัดตั้ง:  • 5 พฤษภาคม 2537 (สุขาภิบาลสร้างก่อ)  • 25 พฤษภาคม 2542 (ทต.สร้างก่อ)
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: กรณิศ พระพินิจ  (ปลัดเทศบาลตำบลสร้างก่อ ปฏิบัติหน้าที่นายกเทศมนตรีตำบลสร้างก่อ)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 8.57 ตร.กม. (3.31 ตร.ไมล์)
ประชากร (2562)
 • ทั้งหมด: 4,004 คน
 • ความหนาแน่น: 467.21 คน/ตร.กม. (1,210.1 คน/ตร.ไมล์)
รหัส อปท.: 05410204
ที่อยู่ สำนักงาน: เลขที่ 259 หมู่ที่ 9 ตำบลสร้างก่อ อำเภอกุดจับ จังหวัดอุดรธานี 41250
เว็บไซต์: www.sangko.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
เทศบาลตำบลสร้างก่อ เป็นเทศบาลตำบลซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลสร้างก่อ ในอำเภอกุดจับ จังหวัดอุดรธานี เดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลสร้างก่อ ก่อนที่ต่อมาจะแบ่งแยกพื้นที่สภาตำบลจัดตั้งเป็นสุขาภิบาลสร้างก่อใน พ.ศ. 2537 แล้วได้รับการจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลใน พ.ศ. 2542 นับเป็นเทศบาลตำบลแห่งที่ 3 ของอำเภอกุดจับ ปัจจุบันเขตเทศบาลตำบลสร้างก่อมีประชากร 4,004 คน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์เทศบาลตำบลสร้างก่อ
| ด ค กองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นระดับล่างในจังหวัดอุดรธานี |
| --- | --- | --- |
| เทศบาลนคร |  อุดรธานี  |  |
| เทศบาลเมือง |  โนนสูง-น้ำคำ  บ้านดุง  หนองสำโรง  |  |
| เทศบาลตำบล |  กงพานพันดอน  กลางใหญ่  กุดจับ  กุดหมากไฟ  กุมภวาปี  กู่แก้ว  คอนสาย  คำบง  โคกสูง  จำปี  เชียงเพ็ง  เชียงแหว  แชแล  ไชยวาน  ตาลเลียน  ทุ่งฝน  ทุ่งใหญ่  นาข่า  นางัว  นาดี  นายูง  น้ำโสม  นิคมสงเคราะห์  โนนทอง  โนนสะอาด  โนนหวาย  บะยาว  บ้านโคก  บ้านจั่น  บ้านเชียง  บ้านตาด  บ้านธาตุ  บ้านโปร่ง  บ้านผือ  บ้านยวด  ปะโค  ปะโค  ผักตบ  ผาสุก  พันดอน  เพ็ญ  โพนสูง  ภูผาแดง  เมืองเพีย  ยางชุม  ลำพันชาด  วังสามหมอ  เวียงคำ  ศรีธาตุ  สร้างก่อ  สร้างคอม  แสงสว่าง  หนองขอนกว้าง  หนองบัว  หนองบัวบาน  หนองไผ่ (อำเภอเมืองอุดรธานี)  หนองไผ่ (อำเภอหนองหาน)  หนองเม็ก  หนองวัวซอ  หนองแวงแก้มหอม  หนองแวงโนนสะอาด  หนองหญ้าไซ  หนองหว้า  หนองหาน  ห้วยเกิ้ง  หัวนาคำ  อูบมุง  |  |
| องค์การบริหารส่วนตำบล |  กุดค้า  กุดจับ  กุดสระ  กุมภวาปี  ขอนยูง  ข้าวสาร  เขือน้ำ  ค้อใหญ่  คำโคกสูง  คำด้วง  คำเลาะ  โคกกลาง  โคกกลาง  โคกสะอาด  จอมศรี  จำปาโมง  เชียงดา  เชียงพิน  เชียงยืน  เชียงหวาง  ดงเย็น  ดอนกลอย  ดอนหายโศก  ตาดทอง  ตาลเลียน  ตูมใต้  เตาไห  ถ่อนนาลับ  ทมนางาม  ทับกุง  ท่าลี่  นากว้าง  นาข่า  นาคำ  นาแค  นางัว  นาชุมแสง  นาดี  นาทม  นาทราย  นาบัว  นาพู่  นาม่วง  นายูง  นาสะอาด  นาไหม  น้ำพ่น  น้ำโสม  นิคมสงเคราะห์  โนนทอง  โนนทองอินทร์  โนนสูง  บ้านก้อง  บ้านขาว  บ้านค้อ  บ้านจั่น  บ้านจันทน์  บ้านชัย  บ้านเชียง  บ้านดุง  บ้านแดง  บ้านตาด  บ้านผือ  บ้านม่วง  บ้านยา  บ้านหยวก  บ้านหินโงม  บ้านเหล่า  บุ่งแก้ว  ผาสุก  พังงู  เพ็ญ  โพธิ์ศรีสำราญ  โพนงาม  โพนสูง  เมืองพาน  วังทอง  ศรีธาตุ  ศรีสำราญ  สร้อยพร้าว  สร้างก่อ  สร้างแป้น  สะแบง  สามพร้าว  สามัคคี  สีออ  สุมเส้า  เสอเพลอ  แสงสว่าง  โสมเยี่ยม  หนองกุงทับม้า  หนองกุงศรี  หนองนกเขียน  หนองนาคำ  หนองแวง (อำเภอน้ำโสม)  หนองแวง (อำเภอบ้านผือ)  หนองสระปลา  หนองแสง  หนองหลัก  หนองหัวคู  หนองหาน  หนองอ้อ  หนองไฮ  หมากหญ้า  หมูม่น  ห้วยสามพาด  หายโศก  อ้อมกอ  อุ่มจาน  |  |
รายชื่อองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในจังหวัดอุดรธานี
เครื่องหมายทางทะเล

บทความนี้เกี่ยวกับเครื่องหมายโดยรวมที่ใช้งานทางทะเล สำหรับสิ่งที่ใช้ในการนำทางในการเดินเรือ (Navigational aid) ดูที่ เครื่องหมายทางเรือ
เรือ เคตช์ ป๊อปอฟฟ์ (Ketch Popoff) เข้าใกล้ท่าเรือคอนคาร์โน และแล่นผ่านระหว่างทุ่นเครื่องหมายทางทะเลของทางเข้า ขณะที่เรือลากอวนที่แล่นเข้ามาด้านหลังแล่นไปรอบๆ ทุ่นสีแดง
เครื่องหมายทางทะเลบนฝั่งบนแอชชีย์ ดาวน์, ไอล์ออฟไวต์ สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2278 โดยปัจจุบันเป็นอนุสรณ์ทางประวัติศาสตร์
เครื่องหมายทางทะเล (อังกฤษ: Sea mark, Seamark) และ เครื่องหมายเดินเรือ (อังกฤษ: Navigation mark) เป็นรูปแบบหนึ่งของเครื่องหมายทางเรือและการนำร่องที่ระบุตำแหน่งโดยประมาณของร่องน้ำทางทะเล ตำแหน่งของสิ่งอันตราย หรือเขตการปกครอง เพื่อให้เรือและเครื่องบินทะเลสามารถเดินเรือได้อย่างปลอดภัย
เครื่องหมายทางทะเลประกอบด้วยกัน 3 ประเภทด้วยกันคือ กระโจม (Beacon) ทั้งที่ยึดติดกับก้นทะเลหรือบนฝั่ง, ทุ่น (Buoy) ประกอบด้วยวัตถุลอยน้ำที่มักจะทอดสมออยู่ในตำแหน่งเฉพาะที่คือก้นทะเลหรือวัตถุใต้น้ำ และกองหิน (Cairn) ที่สร้างขึ้นมาบนแนวหินโสโครกหรือวัตถุที่จมอยู่ใต้น้ำ โดยเฉพาะในน่านน้ำที่ค่อนข้างสงบ
เครื่องหมายทางทะเลจะใช้สำหรับระบุร่องน้ำ หินหรือสันดอนทรายใต้น้ำที่เป็นอันตราย ตำแหน่งจอดเรือ พื้นที่จำกัดความเร็ว พื้นที่จราจรทางน้ำ ซากเรืออับปางที่จมอยู่ใต้น้ำ และเพื่อวัตถุประสงค์ในการเดินเรืออื่น ๆ อีกหลากหลาย บางส่วนมีจุดประสงค์เพื่อให้มองเห็นได้ในเวลากลางวันเท่านั้น (เครื่องหมายกลางวัน) และส่วนอื่น ๆ มีการผสมผสานระหว่างแสง ตัวสะท้อนแสง ระฆังสัญญาณหมอก แตรสัญญาณหมอก นกหวีดสัญญาณ และตัวสะท้อนเรดาร์ เพื่อให้สามารถใช้งานได้ในเวลากลางคืนและในสภาวะที่มีทัศนวิสัยไม่ดี
เครื่องหมายต่าง ๆ จะแสดงบนแผนที่เดินเรือ โดยใช้สัญลักษณ์ที่ระบุสี รูปร่าง และลักษณะของแสง และมักจะระบุด้วยชื่อหรือหมายเลข
ในความหมายแบบกว้าง วลีว่า "sea mark" หรือ "เครื่องหมายทางทะเล" มักจะเป็นที่เข้าใจว่าหมายรวมไปถึงจุดสังเกต โครงสร้าง และอุปกรณ์ทุกประเภทที่สามารถใช้เพื่อเตือนภัยและแนะนำทางทะเลแกนักเดินเรือ ดังนั้นเครื่องหมายทางทะเลมักจะอยู่บนพื้นที่แห้ง ตัวอย่างของเครื่องหมายทางทะเลบนบก ได้แก่ สัญญาณไฟต่าง ๆ และหลักนำ ซึ่งหลักนำใช้ในการระบุจุดกึ่งกางของแนวที่ปลอดภัยในช่องแคบเป็นหลัก เครื่องหมายทางทะเลบางครั้งอาจถูกใช้เพื่อทำเครื่องหมายขอบเขตของทุ่นระเบิดในการป้องกันทางทะเล หรือในขณะเดียวกันก็กำหนดช่องทางปลอดภัยในการเดินเรือ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสภาวะสงคราม
คำนิยาม

สมาคมประภาคารและเครื่องหมายทางเรือระหว่างประเทศ (IALA) เป็นผู้กำหนดระบบเครื่องหมายที่ระบุรูปร่าง สี และลักษณะแสงไฟของทุ่นโดยขึ้นอยู่กับวัตถุประสงค์ คือระบบทุ่นลอยทางทะเลของ IALA ซึ่งจากเหตุผลทางประวัติศาสตร์ ทำให้มีการใช้งานเครื่องหมายทางข้างแบ่งเป็น 2 ภูมิภาค คือ
IALA ภูมิภาค B ในพื้นที่ทวีปอเมริกา ฟิลิปปินส์ เกาหลีใต้ และญี่ปุ่น
IALA ภูมิภาค A ในพื้นที่อื่น ๆ นอกเหนือจากภูมิภาค B
ซึ่งทั้งสองภูมิภาคมีความแตกต่างกันในหลักสีที่ใช้แสดงทั้งสองด้านของร่องน้ำ เมื่อเดินเรือเข้าไปสู่ท่าเรือจากทะเล ภูมิภาค A จะวางเครื่องหมายรูปกรวยสีเขียวไว้ที่กราบขวา และกรวยสีแดงไว้ที่กราบซ้าย ในภูมิภาค B จะกลับกันโดยวางเครื่องหมายรูปกรวยสีแดงไว้ที่กราบขวา และกรวยสีเขียวไว้ที่กราบซ้าย สิ่งนี้มีหลักการจำ (ในภูมิภาค B) ด้วยการใช้คำว่า "Red, right, return" (เขียว ขวา ขากลับ)  อีกหลักการจำหนึ่งของ ภูมิภาค B ในการช่วยจำหมายเลขทุ่นคือ "Even Red Left Port" (กราบซ้ายและทางขวาเป็นเลขคู่ เช่นเดียวกับ Eric the Red) มาจากโดยปกติทุ่นเลขคู่จะเป็นสีแดง ทางด้านซ้าย (กราบซ้าย) เมื่ออกจากท่าเรือ ไม่ว่ากรณีใด ๆ ก็ตาม เนื่องจากท่าเรือหลายแห่งมักสังเกตได้ยากว่าทิศทางไหนคือทะเล จึงควรใช้ทุ่นโดยดูควบคู่กับการดูแผนที่เดินเรือ นอกจากนี้อาจมีเครื่องหมายอื่นที่ไม่ได้ใช้งาน เนื่องจากการชนกับเรือ พายุ หรือปัจจัยอื่น ๆ ควรใช้งานด้วยความระมัดระวัง ไม่ใช่เฉพาะกับการเดินเรือเท่านั้น ทั้งสองภูมิภาคมักเรียกกันว่าสองระบบ ซึ่งมาจากการใช้งานดั้งเดิม อย่างไรก็ตาม ในปี พ.ศ. 2523 มีการตัดสินใจที่จะรวมระบบนี้เข้าด้วยกัน และแบ่งการใช้งานออกเป็นสองภูมิภาค
ระเบียงภาพ

ทุ่นสีแดงในท่าเรือซานดิเอโก พร้อมไฟ ตัวเลข และตัวสะท้อนแสงที่มุมเรดาร์
ถังสีเขียว และหมายเลขกำกับว่า 11 ใกล้ปากแม่น้ำเสากาตัค
ถังสีเขียวทางซ้าย บนแผนที่เดินเรือของโนอา
เครื่องหมายทางทะเล ใกล้ฮูร์กาดา อียิปต์
เครื่องหมายกลางวันรูปสามเหลี่ยม ในท่าจอดเรือยิสตัด ปี 2564
ดูเพิ่ม

สถานีย่อยภูมิศาสตร์
ดูเพิ่ม > เครื่องหมาย

เครื่องหมายทางข้าง
เครื่องหมายจตุรทิศ
เครื่องหมายพิเศษ
เครื่องหมายแสดงที่ปลอดภัย
เครื่องหมายสิ่งอันตรายโดดเดี่ยว
หลักไฟนำ
ทุ่นเรืออับปางฉุกเฉิน
ดูเพิ่ม > อื่น ๆ

ทุ่น
เรือทุ่นไฟ
ประภาคาร
ภูมิสัญลักษณ์
เครื่องหมายกลางวัน
กระโจมเรดาร์
เครื่องหมายทางเรือ
เคิร์ต อาร์มบรุสเตอร์

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
ข้อมูลส่วนตัว
วันเกิด:  16 กันยายน ค.ศ. 1934(1934-09-16)
สถานที่เกิด:  ซือริช, สวิตเซอร์แลนด์
วันเสียชีวิต:  14 มีนาคม ค.ศ. 2019(2019-03-14) (84 ปี)
ตำแหน่ง:  กองกลาง
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
|  |  โลซาน–สปอร์ |   |   |
ทีมชาติ
| 1963–1967 |  สวิตเซอร์แลนด์ |  6 |  (0) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
เคิร์ต อาร์มบรุสเตอร์ (เกิดเมื่อวันที่ 16 กันยายน ค.ศ. 1934 ที่เมืองซูริค – เสียชีวิตเมื่อวันที่ 14 มีนาคม ค.ศ. 2019) สูง 169 เซนติเมตร เป็นนักฟุตบอลจากประเทศสวิตเซอร์แลนด์เป็นชาวสวิส โดยเล่นตำแหน่งกองกลาง โดยเล่นให้กับฟุตบอลทีมชาติสวิตเซอร์แลนด์ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1963 จนถึงปี ค.ศ. 1967 และเคยเข้าร่วมการแข่งขันฟุตบอลโลก 1966
อูเมดะ

| อูเมดะ 梅田 |
| --- | --- |
ย่านอูเมดะ
อูเมดะ
พิกัด: 34°42′0″N 135°29′49.2″E﻿ / ﻿34.70000°N 135.497000°E﻿ / 34.70000; 135.497000
ประเทศ:  ญี่ปุ่น
จังหวัด:  โอซากะ
นคร:  โอซากะ
เขต: คิตะ
ประชากร
 • ทั้งหมด: 1,316 คน
เขตเวลา: UTC+9 (เวลามาตรฐานญี่ปุ่น)
รหัสพื้นที่: 530-0001
อูเมดะ (ญี่ปุ่น: 梅田; โรมาจิ: Umeda) เป็นย่านการค้า ธุรกิจ และบันเทิง ในเขตคิตะ นครโอซากะ จังหวัดโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น และเป็นที่ตั้งของชุมทางสถานีรถไฟสายหลักทางทิศเหนือของโอซากะ (สถานีรถไฟโอซากะ และสถานีรถไฟอูเมดะ) คำว่า อูเมดะ มีความหมายว่า "ทุ่งบ๊วย"
อูเมดะเป็นจุดที่มีการคมนาคมสัญจรสูง มีสำนักงาน โรงแรม ตั้งอยู่หลายแห่งในอูเมดะตะวันตก โดจิมะ และนากาโนชิมะ มีตึกระฟ้าตั้งอยู่ในบริเวณนี้กว่า 40 ตึก อูเมดะเป็นที่รู้จักกันในฐานะแหล่งช็อปปิ้ง มีห้างสรรพสินค้าที่ใหญ่ที่สุดของเมืองโอซากะตั้งอยู่ที่นี่ (ห้างฮันคิน ห้างฮันคิว ห้างไดมารุ และห้างอิเซตัน) และมีห้างเล็กอีกมากมาย อาทิ ดิอามอร์โอซากะ HEP Five Hep Navio และวิตตี้ โอซากะ
อูเมดะใต้ ยามค่ำคืน
เศรษฐกิจ

ที่อูเมดะ มีสำนักงานของสายการบินแอร์ฟรานซ์ตั้งอยูที่ตึกชินซะกุระบะชิ มีสำนักงานของสายการบินเจแปนแอร์ไลน์ตั้งอยู่ที่ตึกสโนว์คริสตัล รวมทั้งมีสถานกงสุลใหญ่ของประเทศเบลเยียมตั้งอยู่ที่ตึกไดอิชิเซเม
สถานีรถไฟ > เจอาร์เวสต์

สถานีโอซากะ
สถานีคิตะชินชิ
สถานีรถไฟ > รถไฟฮันกีว

สถานีอูเมดะ
สถานีรถไฟ > รถไฟฮันชิน

สถานีอูเมดะ
สถานีรถไฟ > รถไฟใต้ดินโอซากะ

สถานีอูเมดะ
สถานีนิชิอูเมดะ
สถานีฮิงะชิอูเมดะ
สถานีรถไฟย่านอูเมดะรับส่งผู้โดยสาร 2.3 ล้านคนต่อวัน นับเป็นย่านที่หนาแน่นมากที่สุดอันดับ 4 ของญี่ปุ่น
เคิร์ต แฮเกอร์

เคิร์ต แฮเกอร์
เคิร์ต แฮเกอร์ (24 กรกฎาคม 2455 - 18 กันยายน 2541) เป็นรัฐบุรุษเยอรมันตะวันออกซึ่งเป็นสมาชิกของพรรคเอกภาพพรรคสังคมนิยมแห่งเยอรมนีผู้ซึ่งเป็นที่รู้จักในฐานะหัวหน้านักอุดมการณ์ของพรรคและเป็นผู้ตัดสินใจนโยบายด้านวัฒนธรรมและการศึกษาหลาย ๆเยอรมนีตะวันออก.
สโมสรฟุตบอลสระบุรี ทีอาร์ยู

สโมสรฟุตบอลสระบุรี ทีอาร์ยู หรือชื่อเต็มคือ สโมสรฟุตบอลสระบุรี มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี เป็นสโมสรฟุตบอลในประเทศไทย ตั้งอยู่ที่จังหวัดสระบุรี ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2558 ในชื่อสโมสร แก่งคอย ทีอาร์ยู ก่อนจะเปลี่ยนชื่อสโมสรเป็นสระบุรี ทีอาร์ยู ในปี พ.ศ. 2559 หลังจบการแข่งขันลีกภูมิภาค ดิวิชัน 2 ฤดูกาล 2559 โซนภาคกลาง ได้มีการเปลี่ยนโครงสร้างของฟุตบอลลีก จากลีกภูมิภาค ดิวิชั่น 2 มาเป็น ไทยลีก 4 และสโมสรไม่ผ่านเกณฑ์ที่จะได้รับใบอนุญาตสโมสรฟุตบอล (Club Lincensing) ทำให้ไม่สามารถลงแข่งขันในไทยลีก 4 ได้
สโมสรฟุตบอลสระบุรี ทีอาร์ยู เปลี่ยนแปลงมาจาก สโมสรฟุตบอลมหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี (ทีอาร์ยู เอฟซี) ซึ่งมีที่ตั้งอยู่ที่อำเภอเมืองลพบุรี จังหวัดลพบุรี โดยสามารถคว้ารองแชมป์ฟุตบอลถ้วยพระราชทาน ประเภท ข. ประจำปี 2557 ทำให้เลื่อนชั้นขึ้นสู่ลีกภูมิภาค ดิวิชัน 2 เป็นครั้งแรก แต่ไม่สามารถหาสนามเหย้าที่ได้มาตรฐานในระดับลีกได้ ทำให้ต้องหาสนามเหย้าแห่งใหม่ 
โดยสโมสรเลือกใช้สนามกีฬาเทศบาลเมืองทับกวาง ตั้งอยู่ที่อำเภอแก่งคอย, จังหวัดสระบุรี เป็นสนามเหย้าสำหรับแข่งขันในลีกภูมิภาค ดิวิชัน 2 ฤดูกาล 2558 และเปลี่ยนมาใช้ชื่อสโมสรในการแข่งขันว่า สโมสรฟุตบอลแก่งคอย ทีอาร์ยู
ต่อมาในฤดูกาล 2559 สโมสรได้ย้ายมาใช้สนามกีฬาองค์การบริหารส่วนจังหวัดสระบุรี อำเภอเมืองสระบุรี จังหวัดสระบุรี เป็นสนามเหย้า และเปลี่ยนชื่อสโมสรเป็น สโมสรฟุตบอลสระบุรี ทีอาร์ยู