stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ไทม์ไครซิส 4
การตอบรับ

เกมดังกล่าวได้รับการวิจารณ์ที่หลากหลาย ด้วยคะแนนเกมแรงกิงส์เฉลี่ย 60.70 เปอร์เซ็นต์ และเว็บไซต์เมทาคริติกให้คะแนน 60 เต็ม 100 ส่วนเว็บไซต์เกมสปอตให้เกม 5.5 เต็ม 10 ขณะที่เจฟ เฮย์เนส แห่งไอจีเอ็นได้ให้ 8 เต็ม 10 โดยสรุปว่า "เกมที่สนุกสำหรับแฟนเกมยิงที่ต้องการระเบิดด้วยเพลย์สเตชัน 3 ของพวกเขา" แม้กระนั้น แมตต์ มิลเลอร์ จากนิตยสารเกมอินฟอร์เมอร์ มีการวิจารณ์เกี่ยวกับเกมมากกว่า โดยให้คะแนน 4.25 เต็ม 10 โดยวิพากษ์วิจารณ์โหมดเกมยิงมุมมองบุคคลที่หนึ่งนี้ว่า "เค้าโครงเรื่องน่าหัวเราะ" รวมทั้งการยิง นิตยสารเกมโปร จัดให้ไทม์ไครซิส 4 ได้คะแนนเชิงบวกที่ 4 เต็ม 5 โดยบอกว่าเกมเล่นเหมือนอาร์เคด แต่การเล่นซ้ำเป็นปัญหา รวมถึงรายการเอกซ์-เพลย์ ให้คะแนนเกม 4 เต็ม 5 เช่นเดียวกัน
แหล่งข้อมูลอื่น

Time Crisis 4 at Namco Bandai
ไทม์ไครซิส 4 ในระบบเกมอาร์เคด
ขุนส่า

ขุนส่า (17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2477 – 26 ตุลาคม พ.ศ. 2550) มีชื่อจริงว่า จาง ฉีฝู (จีน: 张奇夫; พินอิน: Zhāng Qífú จาง ฉีฝู) และมีชื่อไทยว่า จันทร์ จางตระกูล  เป็นอดีตผู้นำกองทัพเมิงไตซึ่งต่อสู้เพื่อเรียกร้องเอกราชให้แก่ชนกลุ่มน้อยชาวไทใหญ่ในพม่า และเป็นผู้ผลิตและค้าเฮโรอีนและฝิ่นรายใหญ่ของโลก โดยมีที่มั่นอยู่บริเวณสามเหลี่ยมทองคำ มีอิทธิพลอยู่ในเขตรัฐชานและว้า
ขุนส่ามีบิดาเป็นชาวจีน และมีมารดาเป็นชาวไทใหญ่ ชื่อนางแสงคำ ขุนส่าเคยตั้งกองกำลังใหญ่อยู่ที่บ้านหินแตก ในเขตตำบลเทอดไทย อำเภอแม่ฟ้าหลวง จังหวัดเชียงราย ตั้งแต่ พ.ศ. 2506 มีการก่อสร้างสิ่งอำนวยความสะดวกทั้งโรงพยาบาล วัด โรงเรียน และใช้ที่นี้เป็นฐานการผลิตเฮโรอีน จากฝิ่นที่ลักลอบนำเข้ามาจากรัฐชานและรัฐโยนก ส่งขายไปทั่วโลก
ในปี พ.ศ. 2512 ทางการพม่าจับตัวขุนส่าไปจำคุกด้วยข้อหาค้ายาเสพติด และได้รับการปล่อยตัวในปี พ.ศ. 2516 เพื่อแลกกับชีวิตของแพทย์ชาวโซเวียต 2 คน ที่กองกำลังของขุนส่าจับไปเป็นตัวประกัน ที่บ้านหินแตก จากเหตุการณ์ครั้งนั้น รัฐบาลไทยจึงมีนโยบายผลักดันกองกำลังขุนส่าออกนอกประเทศ ตำรวจตระเวนชายแดนของไทยได้เข้ากวาดล้างบ้านหินแตกเมื่อวันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2525
กองกำลังขุนส่าย้ายไปตั้งอยู่ฝั่งพม่า ที่บ้านหัวเมือง ตรงข้ามกับจังหวัดแม่ฮ่องสอน เปลี่ยนชื่อเป็นกองทัพรวมชาน (Shan United Army) และเข้าร่วมเป็นส่วนหนึ่งของสภาปฏิวัติไท (Tai Revolutionary Council) เมื่อ พ.ศ. 2528
ในปี พ.ศ. 2532 ทางการสหรัฐตั้งค่าหัวขุนส่าเป็นเงิน 2 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพื่อนำตัวขุนส่าไปดำเนินคดี หลังจากศาลสหรัฐสั่งฟ้องในข้อหาลักลอบนำเฮโรอีนจำนวน 1,000 ตัน เข้าประเทศ
ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2539 ขุนส่าตกลงสวามิภักดิ์และส่งมอบอาวุธของกองทัพเมิงไตแก่ทางการพม่า เพื่อแลกเปลี่ยนกับการไม่ถูกส่งตัวเป็นผู้ร้ายข้ามแดนให้แก่สหรัฐ ขุนส่าถูกทหารพม่าควบคุมตัวให้อยู่ภายในบ้านพักในย่างกุ้ง ต่อมาได้ล้มป่วยด้วยโรคอัมพฤกษ์ ความดันโลหิตสูง และเบาหวาน จนกระทั่งเสียชีวิต เมื่อคืนวันที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2550 อายุ 73 ปี
แหล่งข้อมูลอื่น

การต่อสู้ของชนกลุ่มน้อยชายแดนไทย-พม่า จาก สารคดี
คอ (อาหาร)

| --- | --- |
ชื่ออื่น: คอโตะ
แหล่งกำเนิด: เวียดนาม กัมพูชา
ภูมิภาค: ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง
ส่วนผสมหลัก: ปลาต้มรสเค็ม ปรุงรสด้วยน้ำตาลไหม้
ข้อมูลอื่น: คล้ายปลาต้มเค็มของไทย
 ตำราอาหาร: คอร์
คอร์ (เขมร: ខ ឬសម្លខ) หรือ คอโตะ (เวียดนาม: kho tộ) เป็นอาหารกัมพูชาและอาหารเวียดนามประเภทต้มเค็ม เพิ่มการปรุงรสด้วยน้ำตาลที่เคี่ยวให้ข้นเป็นคาราเมล อาหารนี้เป็นอาหารที่พบมากในเวียดนามตอนใต้และกัมพูชา การใส่คาราเมลลงในอาหารนี้ได้รับอิทธิพลมาจากฝรั่งเศส นิยมต้มกับปลาหลายชนิด เช่น ปลาทับทิม ปลาหมอ ปลาช่อน หรือจะเป็นปลาทะเลเช่นปลาอินทรีก็ได้
การปรุงจะนำปลาหั่นเป็นชิ้นหมักกับน้ำปลา น้ำตาล กระเทียม นำไปต้มกับหมูสามชั้นที่รองก้นหม้อ ใส่ขิง ใส่น้ำพอท่วมปรุงรสด้วยน้ำปลา น้ำตาลไหม้ พริกไทย
คะโนนโดะ

| --- | --- |

ประเภท: โหมะน์
แหล่งกำเนิด: ประเทศพม่า
ภูมิภาค: เอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ชาติที่มีอาหารประจำชาติที่เกี่ยวข้อง: พม่า
ส่วนผสมหลัก: ไข่, แป้ง, หัวหอม, เนื้อไก่, กุ้งฝอย
 ตำราอาหาร: 
คะโนนโดะ (พม่า: ခနုံထုပ်) เป็น โหมะน์ หรือขนมพม่าชนิดหนึ่ง ลักษณะเป็นไข่เจียวห่อไส้ไก่หรือกุ้งผัดแบบน้ำมันน้อย (sauté) โดยชื่อ คะโนน เป็นคำไทยคือขนม กับคำพม่า โดะ แปลว่าห่อ มีวัตถุดิบหลัก ได้แก่ ไข่ เนื้อไก่ รากผักชี หอมแดง กระเทียม และเกลือ
คะโนนโดะเป็นอาหารพม่าที่ได้รับอิทธิพลจากอาหารไทยช่วงการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สองในรัชกาลพระเจ้ามังระ ได้รับความนิยมมากในมัณฑะเลย์ ถือเป็นขนมที่ปรากฏในเครื่องเสวยช่วงเวลาน้ำชาหรือช่วงค่ำของเจ้านายในพระราชวังมัณฑะเลย์ยุคก่อน องค์ บรรจุน เปรียบเทียบกับวัตถุดิบในอาหารว่างของในไทยในปัจจุบัน พบว่าใกล้เคียงกับล่าเตียง ซึ่งเป็นเครื่องว่างในราชสำนักอยุธยา หรือหรุ่ม อาหารว่างของชาวไทยมุสลิม แต่ต่างกันตรงที่ทั้งสองอย่างนี้จะใช้กุ้งทำไส้เป็นหลัก
นอกจากคะโนนโดะแล้ว ยังมีขนมหรืออาหารว่างของพม่าที่ได้รับอิทธิพลจากอาหารไทยอีก เช่น ชเวยีนเอ้ (ရွှေရင်အေး), โหมะน์และส้อง (မုန့်လက်ဆောင်း) และโหมะน์ดี (မုန့်တီ)
ไวลีแอนด์ไรต์โนะร็อคบอร์ด: แดตส์พาราไดซ์

วิดีโอเกมจำลองธุรกิจ ค.ศ. 1993 ที่เผยแพร่โดยแคปคอม
| ไวลีแอนด์ไรต์โนะร็อคบอร์ด: แดตส์พาราไดซ์ |
| --- | --- |
งานศิลปะบรรจุภัณฑ์
ผู้พัฒนา: แคปคอม
ผู้จัดจำหน่าย: แคปคอม
ออกแบบ: โยชิโนริ ทาเกนากะ
ศิลปิน: เคจิ อินาฟูเนะ
แต่งเพลง: ยูกิ อิวาอิ
ชุด: ร็อคแมน
เครื่องเล่น: แฟมิคอม
วางจำหน่าย: ญี่ปุ่น: 15 มกราคม ค.ศ. 1993
แนว: จำลองธุรกิจ
รูปแบบ: ผู้เล่นเดี่ยว, หลายผู้เล่น
ไวลีแอนด์ไรต์โนะร็อคบอร์ด: แดตส์พาราไดซ์ (ญี่ปุ่น: ワイリー&ライトのロックボード ザッツ☆パラダイス; อังกฤษ: Wily & Right no RockBoard: That's Paradise) เป็นวิดีโอเกมภาคแยกในซีรี่ส์ร็อคแมนดั้งเดิมจากบริษัทแคปคอม เกมนี้เป็นเกมจำลองธุรกิจที่คล้ายกับเกมกระดานโมนอโพลี ซึ่งผู้เล่นและคอมพิวเตอร์ปัญญาประดิษฐ์จะผลัดกันเดินไปรอบ ๆ ชุดของวงเวียนที่เชื่อมต่อกัน, ซื้อทรัพย์สิน และเรียกเก็บเงินจากคนอื่น ๆ ที่มาเช่าเมื่อพวกเขาลงจอดบนพื้นที่เหล่านั้น
ไวลีแอนด์ไรต์โนะร็อคบอร์ดวางจำหน่ายในวันที่ 15 มกราคม ค.ศ. 1993 สำหรับแฟมิคอมเฉพาะในประเทศญี่ปุ่นเท่านั้น แม้ว่ามีการแปลภาษาอังกฤษที่ไม่ได้เผยแพร่และเวอร์ชันเกมบอยที่อาจมีการพัฒนา ส่วนการตอบรับที่สำคัญสำหรับเกมจากเว็บไซต์เกมฝั่งตะวันตกนั้นแย่มาก
รูปแบบการเล่น

ไวลีแอนด์ไรต์โนะร็อคบอร์ด: แดตส์พาราไดซ์ เป็นเกมจำลองธุรกิจที่ผู้เล่นเลือกตัวละครจากหลาย ๆ ตัวในซีรีส์ร็อคแมนดั้งเดิม และแข่งกับผู้เล่นคนอื่น ๆ หรือปัญญาประดิษฐ์ของคอมพิวเตอร์ในการจัดซื้อพื้นที่ของทรัพย์สิน ตัวละครประกอบด้วยโรล, ดร.ไลต์, ดร.ไวลี, ดร.คอสแซก และคาลินกา ผู้เข้าร่วมแต่ละคนจะได้รับเทิร์น ผลัดกันย้ายช่องว่างจำนวนหนึ่งบนกระดาน หากพวกเขาลงจอดบนจัตุรัสทรัพย์สิน พวกเขาจะได้รับตัวเลือกในการซื้อด้วยเงินสกุลเซนนี (สกุลเงินของเกม) จากนั้น พวกเขาสามารถเรียกเก็บค่าเช่าตัวละครอื่น ๆ ได้เมื่อลงจอดที่อาคารนั้น อย่างไรก็ตาม ตัวละครอื่น ๆ ยังสามารถซื้อส่วนของสี่เหลี่ยมเดียวกันได้ ทำให้เจ้าของแต่ละคนสามารถเรียกเก็บค่าเช่าได้น้อยลง สี่เหลี่ยมจัตุรัสบางช่องมีการ์ดที่ก่อให้เกิดผลกระทบต่าง ๆ บนกระดาน เช่น การขึ้นราคาทรัพย์สิน หรือระดับการพัฒนาของอาคาร เงื่อนไขการชนะของเกมอาจแตกต่างกันไปโดยขึ้นอยู่กับกติกาที่ตั้งไว้ ผู้ชนะอาจเป็นตัวละครที่มีพื้นที่ครอบครองมากที่สุด, เงินเซนนีที่เหลืออยู่มากที่สุด หรือมีการพัฒนามากที่สุด
การพัฒนา

ไวลีแอนด์ไรต์โนะร็อคบอร์ด: แดตส์พาราไดซ์ ได้รับการพัฒนาโดยบริษัทแคปคอมในช่วงเวลาที่แฟรนไชส์ร็อคแมนได้รับความนิยมสูงสุด ส่วนเคจิ อินาฟูเนะ ผู้เป็นศิลปินซีรีส์ ได้มีส่วนร่วมเพียงเล็กน้อยในการพัฒนาไวลีแอนด์ไรต์โนะร็อคบอร์ด: แดตส์พาราไดซ์ โดยเพียงแค่ออกแบบหน้าปกและตัวละครใหม่ที่ชื่อเร็กเก เมื่อพัฒนาเกม ทีมงานต้องการรวมบอสจากภาคก่อนหน้าในซีรีส์ให้มากที่สุด อย่างไรก็ตาม ในที่สุดพวกเขาก็ตัดสินใจที่จะปล่อยให้มีที่ว่างสำหรับตัวละครดั้งเดิมที่แฟน ๆ สามารถเชื่อมโยงกับเกมใหม่ได้ ทั้งนี้ เมื่อพูดถึงตัวละครนกที่กล่าวว่าเป็นฟูโกโนะโทริ (フコウノトリ หมายถึง "นกแห่งความโชคร้าย") หนึ่งในสมาชิกในทีมงานได้เข้าใจผิดว่าเป็นโคโนะโทริ (コウノトリ หมายถึง "นกกระสาตะวันออก") ส่งผลให้เร็กเกมีความคล้ายคลึงกับสายพันธุ์ดังกล่าว
นิตยสารเม็กซิโกอย่างคลับนินเท็นโด ฉบับเดือนมกราคม ค.ศ. 1993 ได้นำเสนอไวลีแอนด์ไรต์โนะร็อคบอร์ดในฐานะส่วนหนึ่งของบทความพรีวิวสำหรับงานคันซูเมอร์อิเล็กทรอนิกส์โชว์ ค.ศ. 1993 โดยการตั้งชื่อเกมดังกล่าวในฐานะ "เมกะบอร์ด" ซึ่งบทความนี้ยังมีภาพหน้าจอที่มีข้อความภาษาอังกฤษ และเห็นได้ชัดว่าเวอร์ชันเกมบอยที่ยังไม่ได้เผยแพร่นั้นอยู่ในผลงานโดยบริษัทดูอัลของญี่ปุ่น ซึ่งได้ระบุเกมดังกล่าวไว้ในหน้าเครดิตของเว็บไซต์ทางการ ส่วนฮิโตชิ ซากิโมโตะ เป็นผู้รับผิดชอบเสียงในเวอร์ชันนี้
การตอบรับ

การตอบรับที่สำคัญสำหรับไวลีแอนด์ไรต์โนะร็อคบอร์ด: แดตส์พาราไดซ์ นอกประเทศญี่ปุ่นถือว่าไม่ดี ผู้เขียนเรื่องให้เว็บไซต์เกมสปอตอย่างคริสเตียน นัต และจัสติน สเปียร์ พบว่าเกมที่ค่อนข้างคลุมเครือนั้นไม่น่าสนใจสำหรับใครเลยนอกจากแฟน ๆ ของร็อคแมน ส่วนเจเรมี แพริช จากเว็บไซต์วันอัป.คอม ได้สรุปว่า "เป็นเรื่องแปลกประหลาดของยุคแฟมิคอม ซึ่งเกมนำเข้านี้เป็นเกมกระดานสไตล์ "เกมออฟไลฟ์" ที่เรียบง่ายพร้อมแนวคิดเรื่องร็อคแมน -- นวนิยาย แต่แทบจะไม่จำเป็นเลย" และเบร็ต เอลสตัน ผู้เป็นบรรณาธิการเว็บไซต์เกมส์เรดาร์ ได้กล่าวถึงเกมนี้ว่า "น่าจะดีกว่าถ้าหลงทางไปสู่ความธรรมดาของร็อคแมน" อย่างไรก็ตาม ไม่ใช่ว่าทุกมุมมองของเกมจะเป็นไปในทางลบ เจซี เฟลตเชอร์ แห่งเว็บบล็อกจอยสติค ได้แสดงความปรารถนาที่จะให้เกมวางจำหน่ายในบริการเวอร์ชวลคอนโซลของระบบวี เขาให้ความเห็นว่า "จริง ๆ แล้วไม่มีที่ไหนเลยที่ใกล้จะแย่เท่ากับเกมกระดานร็อคแมนที่ควรจะเป็น" รวมถึงเอฟเฟกต์ต่าง ๆ และเงื่อนไขการชนะทำให้มันเร็วกว่าเกมโมนอโพลีมาก
สถานีย่อยประเทศญี่ปุ่น
สถานีย่อยวิดีโอเกม
แหล่งข้อมูลอื่น

Capcom Global website
Official Rockman website เก็บถาวร 2012-06-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ญี่ปุ่น)
แม่แบบ:ร็อคแมนซีรีส์
คาบูเกา

| เทศบาลคาบูเกา |
| --- | --- |
เทศบาล
ภูมิลักษณ์ในคาบูเกา
ที่ตั้งในจังหวัดอาปาเยา
ประเทศ:  ฟิลิปปินส์
เขต: เขตบริหารคอร์ดิลเยรา
จังหวัด: จังหวัดอาปาเยา
District: Lone District
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1950
บารังไกย์: 21
การปกครอง 
 • ประเภท: สภาจังหวัด
 • นายกเทศมนตรี: Joseph C. Amid
 • สิทธิ์เลือกตั้ง: 9,998 คน (ค.ศ. 2016)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 935.12 ตร.กม. (361.05 ตร.ไมล์)
ประชากร (ค.ศ. 2015)
 • ทั้งหมด: 15,537 คน
 • ความหนาแน่น: 17 คน/ตร.กม. (43 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+8 (PST)
รหัสไปรษณีย์: 3809
PSGC: 148104000
ไอดีดี : รหัสโทรศัพท์ : +63 (0)74
ภูมิอากาศ: ป่าดิบชื้น
ระดับรายได้: ระดับที่ 1
เทศบาลคาบูเกา  (อีโลกาโน: Ili ti Kabugao; ฟิลิปปินส์: Bayan ng Kabugao) เป็นเทศบาลศูนย์กลางประจำจังหวัดอาปาเยา ประเทศฟิลิปปินส์ ในปี ค.ศ. 2015 มีประชากร 15,537 คน พื้นที่ 935.12 ตารางกิโลเมตร คิดเป็น 21.19% ของทั้งจังหวัดซึ่งมีพื้นที่ 4,413.35 ตารางกิโลเมตร
ไครซิสฟอร์ซ

| ไครซิสฟอร์ซ |
| --- | --- |

ผู้พัฒนา: โคนามิ
ผู้จัดจำหน่าย: โคนามิ
ออกแบบ: มาซากิ คิชิโมโตะ ฟูมิมาซะ คาตากามิ
แต่งเพลง: เค็นอิจิ มัตสึบาระ ยาซูฮิโกะ มันโนะ จุง ชูมะ
เครื่องเล่น: แฟมิคอม
วางจำหน่าย: ญี่ปุ่น: 27 สิงหาคม ค.ศ. 1991
แนว: เกมยิงเลื่อนฉากแนวตั้ง
รูปแบบ: ผู้เล่นเดี่ยว, หลายผู้เล่น
ไครซิสฟอร์ซ (ญี่ปุ่น: クライシスフォース; อังกฤษ: Crisis Force) เป็นเกมยิงแบบเลื่อนฉากแนวตั้งที่วางจำหน่ายโดยโคนามิในประเทศญี่ปุ่นสำหรับระบบแฟมิคอม ผู้เล่นจะควบคุมเครื่องบินขับไล่หนึ่งในสองลำที่ขับโดยอาซูกะ และมายะ สองพี่น้องฝาแฝดที่สืบเชื้อสายมาจากอารยธรรมโบราณของทวีปมู ผู้ซึ่งต้องช่วยโลกให้รอดพ้นจากสายพันธุ์ของสัตว์ประหลาดเทียมจากอารยธรรมที่สาบสูญแห่งแอตแลนติส คุณสมบัติหลักของระบบเกมคือความสามารถของผู้เล่นที่สามารถเปลี่ยนรูปแบบยานรบจากหนึ่งในสามรูปแบบที่ต่างกัน ซึ่งแต่ละแบบจะมีวิธีการโจมตีที่เป็นเอกลักษณ์
รูปแบบการเล่น

ไครซิสฟอร์ซเป็นเกมยิงแบบเลื่อนฉากมุมมองเหนือศีรษะ เกมดังกล่าวอนุญาตให้ผู้เล่นสองคนเล่นแบบร่วมมือกัน และมียานที่แตกต่างกันให้เลือกสี่ลำ
ไครซิสฟอร์ซมีระบบเพิ่มพลังที่สร้างขึ้นจากยานของผู้เล่น ซึ่งสามารถแปลงร่างเป็นหนึ่งในสามรูปทรงได้
จุดเด่นของไครซิสฟอร์ซ คือผู้เล่นสามารถปรับเปลี่ยนรูปแบบหรือยานรบของพวกเขา และเปลี่ยนวิธีการโจมตี ยานออราวิง (Aurawing) มีสามรูปแบบหลัก "ชนิดโจมตีด้านหน้า" ซึ่งมีความเชี่ยวชาญในการยิงศัตรูในด้านหน้าของยานรบ, "ชนิดโจมตีด้านข้าง" ซึ่งมุ่งเน้นไปที่การโจมตีด้านข้างทั้งซ้ายและขวาได้ในเวลาเดียวกัน และ"ชนิดโจมตีด้านหลัง" ซึ่งมุ่งเน้นไปที่การยิงจากด้านหลัง แต่ละโหมดจะมี "เพาเวอร์-อัป ปกติ" (ลูกกลมสีฟ้า) และ "เพาเวอร์-อัป พิเศษ" (ลูกกลมสีแดง) ที่สามารถหาได้จากการกำจัดศัตรูหรือทำลายภาชนะบรรจุไอเทม เพาเวอร์-อัป "ปกติ" และ"พิเศษ" จะก่อให้เกิดการเปลี่ยนรูปแบบการยิงของแต่ละโหมดและสามารถอัปเกรดได้ถึงสามระดับ ระดับของเพาเวอร์-อัป จะไม่ดำเนินไปตามรูปแบบที่แตกต่างกันของยานรบ และเมื่อผู้เล่นได้รับความเสียหาย ระดับของเพาเวอร์-อัป ก็จะลดลงมาหนึ่งเลเวลโดยการยิงแต่ละครั้งจนกว่าจะถูกทำลาย (ซึ่งผู้เล่นจะสูญเสียยานรบไปหนึ่งลำ)
นอกจากนี้ยังมี "ภาครวมกัน" ที่สามารถเก็บสะสมซึ่งทำให้ยานรบของผู้เล่นเปลี่ยนเป็นรูปแบบใหม่ หรือรวมกับยานรบของผู้เล่นอื่นโดยขึ้นอยู่กับจำนวนของผู้เล่น เมื่อชิ้นส่วนของการรวมกันได้รับการเก็บสะสม ยานรบของผู้เล่น (พร้อมด้วยของผู้เล่นอื่น) จะเปลี่ยนสู่รูปแบบรวมกันในช่วงเวลาที่จำกัด ผู้เล่นที่มีการเก็บรวบรวมชิ้นส่วนมากที่สุด จะควบคุมการยิงหลักของยานรบ ในขณะที่ผู้เล่นอีกคน (ที่มีการเก็บรวบรวมได้น้อยกว่า) จะควบคุมในส่วนของอาวุธรอง เมื่อเวลาหมด หรือยานรบได้รับความเสียหายมากพอสมควร ยานรบของผู้เล่นจะกลับสู่สภาวะปกติ (พร้อมกับผู้เล่นอีกคน)
เพาเวอร์-อัป อื่น ๆ ในภาชนะบรรจุไอเทม ประกอบด้วยระเบิดสำหรับยานรบของผู้เล่น (ที่สามารถบรรจุได้ถึงเก้าหน่วย) ตลอดจนสปีดอัปและสปีดดาวน์ที่สามารถปรับความเร็วของผู้เล่นได้ถึงห้าระดับ ระเบิดที่ยิงออกไปโดยผู้เล่นจะมีลักษณะที่แตกต่างกันโดยขึ้นอยู่กับชนิดของยานรบ
ความยากของเกม, จำนวนชีวิต และการควบคุม สามารถปรับแต่งได้บนหน้าจอปรับแต่งค่าของเกม รวมทั้งมีจุดเด่นในการทดสอบฟังเสียงได้เป็นอย่างดี
โครงเรื่อง

อาซูกะ และมายะ เป็นนักเรียนมัธยมทั่วไปที่อาศัยอยู่ในกรุงโตเกียว แม้ว่าพ่อแม่ของพวกเขาจะเป็นนักโบราณคดี แต่พวกเขาก็ใช้ชีวิตเยี่ยงสามัญชนทั่วไป
ทว่าในวันหนึ่ง ได้เกิดความฝันเหมือนลางไม่ดีขึ้นเหมือนกันทั้งสองพี่น้อง ที่ซึ่งกำลังจะกลายเป็นจริงขึ้นในอีกไม่นาน โดยมอนสเตอร์ทั้งเจ็ดที่จมลงไปในดินแดนแอตแลนติสและอารยธรรมโบราณที่ถูกทำลายลงไปเกือบทั้งหมดเมื่อ 10,000 ปีก่อนได้ฟื้นขึ้นมาในทันใด
อาวุธที่ทันสมัยไม่สามารถใช้ได้กับอาวุธที่แปลกประหลาดแห่งแอตแลนติส โลกทั้งโลกถูกปกคลุมในเปลวเพลิงแห่งสงคราม และแงื้อมมือแห่งความชั่วร้ายของมันได้คืบคลานสู่ประเทศญี่ปุ่นอย่างรวดเร็ว พ่อแม่ของอะซุกะและมายะที่ถูกจับในการโจมตี ได้เปิดเผยความจริงกับลูก ๆ ในช่วงเวลาที่พวกเขากำลังจะสิ้นใจว่าพวกเขาต่างไม่ใช่พ่อแม่ที่แท้จริงของอาซูกะและมายะ โดยในระหว่างการเดินทางเพื่อการสำรวจทางโบราณคดีบนเกาะร้างเมื่อ 17 ปีที่ผ่านมา ทั้งคู่ได้พบกับยานรบออราวิง ซึ่งเป็นเครื่องบินรบที่สร้างขึ้นโดยอารยธรรมโบราณแห่งอาณาจักรมู ที่ภายในยานรบมีระบบฟูมฟักชีวิตของทารกทั้งสอง แท้ที่จริงแล้ว อะซุกะและมายะเป็นเด็กจากกองทหารผู้กล้าแห่งอาณาจักรมู ที่ซึ่งได้ต่อสู้กับพวกแอตแลนติสเมื่อช่วง 10,000 ปีที่ผ่านมา
ทั้งอาซูกะและมายะ ต่างถูกปลุกให้ตื่นขึ้นสู่ชะตากรรมที่แท้จริงของตน พวกเขาเป็นแหล่งความหวังเดียวของมวลหมู่มนุษยชาติในการเผชิญกับกองทัพแห่งแอตแลนติส สองพี่น้องคู่นี้จึงได้ขึ้นยานรบออราวิง ที่แต่ละลำล้วนมีพลังที่ลึกลับ โดยพวกเขาได้บินเข้าสู่ทวีปที่ปกคลุมไปด้วยหมู่เมฆาอันมืดมิด
การพัฒนาและการตลาด

ช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1980 และต้นคริสต์ทศวรรษ 1990 เป็นช่วงที่ได้รับความนิยมสูงสุดสำหรับเกมประเภทยิง และไครซิสฟอร์ซได้รับการเปิดตัวในช่วงเวลาเดียวกันกับผลงานอย่างกันเฮด, เซเรเซ็นชิสปริกแกน, โซลเจอร์เบลด และแอ็กซ์เลย์
ไครซิสฟอร์ซเป็นเกมต้นฉบับจากบริษัทโคนามิ และไม่ใช่พอร์ตของเกมอาร์เคด นักแต่งเพลงสามคนสำหรับเกมนี้เป็นส่วนหนึ่งของโคนามิคูเกฮะคลับ และยังเคยทำงานเพลงให้กับเกมอาร์เคดอย่างไทรกอน
ในฐานะเกมยิงสุดท้ายของโคนามิสำหรับแฟมิคอม เกมดังกล่าวได้รับการพัฒนาเพื่อผลักดันข้อกำหนดของฮาร์ดแวร์ให้ถึงขีดจำกัด และใช้ชิปวีอาร์ซี4 แบบกำหนดเองของโคนามิ (ก่อนหน้านี้ใช้สำหรับกราดิอุส II เวอร์ชันแฟมิคอม) เพื่อให้สามารถเลื่อนสี่ทิศทางและบอสขนาดใหญ่ได้ อย่างไรก็ตาม เนื่องจากการเปิดตัวในช่วงปลายของอายุขัยของระบบแฟมิคอม โดยเป็นหนึ่งปีหลังจากซูเปอร์แฟมิคอม ไครซิสฟอร์ซจึงไม่ได้รับความนิยมอย่างที่โคนามิคาดหวังไว้
ทั้งนี้ เกมดังกล่าวมีคุณสมบัติการเลื่อนแบบพารัลแลกซ์
เกมดังกล่าววางจำหน่ายเมื่อวันที่ 27 สิงหาคม ค.ศ. 1991 ในประเทศญี่ปุ่นสำหรับเครื่องแฟมิคอม โดยที่เกมนี้ไม่เคยเปิดตัวนอกประเทศญี่ปุ่น
นอกจากนี้ มีเพลงประกอบเกมโดยเค็นอิจิ มัตสึบาระ อดีตสมาชิกของโคนามิคูเกฮะคลับ ที่ทำงานในคาสเซิลวาเนีย II: ไซมอนส์เควสต์ และคอนทราฟอร์ซ ซึ่งซาวด์แทร็กนี้ได้รวมอยู่ในชุดซีดีของโคนามิชูตติงคอลเลกชันที่วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 22 กันยายน ค.ศ. 2011
การตอบรับและสิ่งสืบทอด

ไครซิสฟอร์ซได้รับการตอบรับที่ดีเป็นส่วนใหญ่จากนักวิจารณ์ การตอบสนองของสาธารณชนก็เป็นไปในเชิงบวกเช่นกัน ผู้อ่านนิตยสารแฟมิลีคอมพิวเตอร์แมกกาซีนชาวญี่ปุ่นโหวตให้เกมนี้ 20.3 คะแนนเต็ม 30 โดยแสดงว่ามีการติดตามความนิยมในฐานผู้ใช้แฟมิคอม ส่วนนักวิจารณ์ทั้งสี่คนของนิตยสารแฟมิซือมองว่าเกมนี้ "น่าทึ่ง" แต่ติเตียนการกระพริบเมื่อมีวัตถุบนหน้าจอและส่วนควบคุมมากเกินไป ขณะที่จอห์น สเชปาเนียก จากนิตยสารรีโทรเกมเมอร์ชื่นชมการใช้การเลื่อนแบบพารัลแลกซ์, ภาพที่สวยงาม, เพลงประกอบ, ระบบอาวุธ และความรวดเร็ว ในทำนองเดียวกัน นีล ซัลเวมีนี จากชมัปส์! (ซึ่งเป็นเน็ตเวิร์กคลาสสิกของเกมสปาย) ได้เสริมรูปแบบการเล่นที่ดุเดือด, การเล่นแบบร่วมมือกัน, กราฟิก และเพลงประกอบที่รวดเร็ว
นอกจากนี้ ออราวิงได้ปรากฏตัวในฐานะเครื่องบินที่สามารถเล่นได้ในซีรีส์แอร์ฟอร์ซเดลตาของโคนามิ
แหล่งข้อมูลอื่น

สถานีย่อยประเทศญี่ปุ่น
สถานีย่อยวิดีโอเกม
Crisis Force at GameFAQs
Crisis Force at Giant Bomb
Crisis Force at MobyGames
การรถไฟแห่งชาติฟิลิปปินส์

| --- | --- |

แผนที่เครือข่าย แสดงทั้งสายที่ให้บริการ (สีส้ม) สายที่ยกเลิก (สีดำ) และสายที่เป็นโครงการ (สีเทา)
ขบวนพีเอ็มอาร์ 8000 คลาส ที่สถานีรถไฟซันตาเมซา
ภาพรวม
สถานีให้บริการ: 138
บริษัทแม่: กรมการขนส่ง
สํานักงานใหญ่: สถานีรถไฟตูตูบัน โตนโด มะนิลา
ที่ตั้ง: เกาะลูซอน
วันที่ให้บริการ: 20 มิถุนายน 1964; 60 ปีก่อน (1964-06-20)–
ก่อนหน้า: บริษัททางรถไฟมะนิลา
ข้อมูลเทคนิค
ช่วงกว้างราง:  1,067 mm (3 ft 6 in)  1,435 mm (4 ft 8 1⁄2 in) สแตนดาร์ดเกจ (โครงการ) 
ระบบการจ่ายไฟฟ้า: NSCR: 1,500 V DC เหนือหัว
ความยาว: 133.09 km (82.70 mi) (ใช้งาน)
ความเร็วให้บริการ: 20–40 km/h (12–25 mph)
อื่น ๆ
เว็บไซต์: pnr.gov.ph
การรถไฟแห่งชาติฟิลิปปินส์ (อังกฤษ: Philippine National Railways: PNR; ฟิลิปปินส์: Pambansang Daambakal ng Pilipinas; สเปน: Ferrocarril Nacional de Filipinas)
เป็นบริษัทรถไฟของรัฐในประเทศฟิลิปปินส์ ดำเนินการให้บริการรถไฟโดยสารหนึ่งเส้นทางระหว่างเมโทรมะนิลาและจังหวัดลากูนา และให้บริการขบวนท้องถิ่นระหว่างซิโปคอต นากา และเลกัซปีในเขตบีโคล เป็นหน่วยงานในสังกัดของกรมการขนส่ง
การรถไฟแห่งชาติฟิลิปปินส์เริ่มดำเนินการเมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน 1892 ในชื่อ ทางรถไฟมะนิลา-ดากูปัน (สเปน: Ferrocarril de Manila-Dagupan) ในช่วงยุคอาณานิคมสเปน และต่อมาได้กลายเป็น บริษัททางรถไฟมะนิลา (Manila Railroad Company; MRR) ในช่วงยุคอาณานิคมของอเมริกา เปลี่ยนชื่อเป็น การรถไฟแห่งชาติฟิลิปปินส์ เมื่อวันที่ 20 มิถุนายน 1964 โดยอาศัยอำนาจตามพระราชบัญญัติสาธารณรัฐหมายเลข 4156 การรถไฟเคยให้บริการเส้นทางมากกว่า 1,100 กิโลเมตร (684 ไมล์) จากลายูเนียนไปยังเขตบีโคล อย่างไรก็ตาม การละเลยการให้บริการทำให้การรถไฟมีขนาดที่ลดลง ปัญหาที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องกับผู้ตั้งถิ่นฐานแบบไม่เป็นทางการในช่วงทศวรรษ 1990 และภัยพิบัติทางธรรมชาติในช่วงทศวรรษ 2000 ส่งผลให้ การรถไฟมีขนาดที่ลดลง ขณะนี้รัฐบาลกำลังอยู่ในขั้นตอนการลงทุนซ้ำในระบบรถไฟผ่านโครงการต่าง ๆ มากมายที่มุ่งฟื้นฟูเส้นทางที่เลิกใช้แล้วและสร้างเส้นทางใหม่
ดูเพิ่ม

รายชื่อสถานีรถไฟของการรถไฟแห่งชาติฟิลิปปินส์
การขนส่งระบบรางในประเทศฟิลิปปินส์
สตรองรีพับลิกทรานสิตซิสเตม
แหล่งข้อมูลอื่น

Philippine National Railways (official website) เก็บถาวร พฤษภาคม 26, 2021 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
การรถไฟแห่งชาติฟิลิปปินส์ ที่เฟซบุ๊ก
การรถไฟฟิลิปปินส์ ที่เฟซบุ๊ก
การรถไฟฟิลิปปินส์ ที่เอกซ์ (ทวิตเตอร์)
Facebook for Philippine Railway Historical Society
ขบวนการร่วมเพื่อเอกราชปัตตานี

| ขบวนการร่วมเพื่อเอกราชปัตตานี (เบอร์ซาตู)  |
| --- | --- |
ประธาน: วันอับดุลกาเดร์ เจ๊ะมัน
ก่อตั้ง: ค.ศ.1989
ถูกยุบ: กลางทศวรรษที่ 2000
ที่ทำการ: รัฐเกอดะฮ์, ประเทศมาเลเซีย[ต้องการอ้างอิง]
อุดมการณ์: ปาตานี ชาตินิยม ลัทธิแบ่งแยกดินแดน
ธงประจำพรรค

การเมืองไทย   รายชื่อพรรคการเมือง การเลือกตั้ง
ขบวนการร่วมเพื่อเอกราชปัตตานี หรือ เบอร์ซาตู (มลายู: Pertubuhan Pembebasan Bersatu Patani หรือ Bersatu ; อังกฤษ: The United Front for the independent of Pattani) เป็นการรวมตัวขององค์กรที่ต่อสู้เพื่อเอกราชของปัตตานี 4 องค์กรคือ ขบวนการแนวร่วมปลดแอกแห่งชาติปัตตานี ขบวนการแนวร่วมปฏิวัติแห่งชาติมลายูปัตตานี มูจาฮีดีนอิสลามปัตตานีและพูโลใหม่ เมื่อ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2532 เพื่อรวมการต่อสู้ให้เป็นไปในทิศทางเดียวกัน ประธานคนแรกคือ ดร. วาห์ยุดดิน มูฮัมหมัด ส่วนประธานคนปัจจุบันคือ ดร. วันมะเดร์ เจ๊ะเมาะ
โครงสร้างและการต่อสู้

โครงสร้างหลักของเบอร์ซาตูมี 3 ส่วนคือ
สภาสูงสุดหรือสภาซูรอ มีหน้าที่ร่างและกำหนดนโยบายและแต่งตั้งกรรมการบริหาร
คณะกรรมการบริหาร (Majis Eksekutif)มีหน้าที่นำนโยบายมาปฏิบัติและควบคุมการทำงานของคณะทำงาน
คณะทำงาน (Baro baro) ประกอบด้วยหน่วยงานหลายแผนก มีการเปลี่ยนแปลงไปตามสถานการณ์
การเคลื่อนไหวของเบอร์ซาตูเน้นการเคลื่อนไหวทางการเมือง ส่วนการเคลื่อนไหวด้วยอาวุธมักเป็นภาระของพูโลและบีอาร์เอ็น หลักการต่อสู้ของเบอร์ซาตูที่สำคัญมี 6 ข้อคือ
ก่อตั้งรัฐอิสลามมลายู
ใช้หลักการต่อสู้ทางศาสนา (ญิฮาด) ด้วยอาวุธ
ต่อต้านรัฐไทย
เรียกร้องให้ประเทศมุสลิมสนับสนุน
เรียกร้องให้ประเทศและขบวนการต่างๆต่อสู้เพื่อปาตานี
ร่วมมือกับขบวนการปลดแอกทุกกลุ่ม
รัฐเป้าหมาย

กลุ่มเบอร์ซาตูต้องการตั้งประเทศอิสลามมลายูปัตตานี โดยมีการร่างรัฐธรรมนูญของประเทศนี้เมื่อ พ.ศ. 2539 และ ได้แต่งเพลงชาติปัตตานีชื่อ ลากูเกอบังซะอานปาตานี การปกครอง โดยประเทศนี้จะปกครองโดยถือหลักศาสนาอิสลามเป็นกฎหมาย ศาสนาประจำชาติคือศาสนาอิสลาม นิกายซุนนี นับถืออิหม่ามซาฟีอี ระบบเศรษฐกิจใช้แบบอิสลาม
คาตาร์มัน (จังหวัดฮีลากังซามาร์)

| คาตาร์มัน |
| --- | --- |
เทศบาล
ภาพถ่ายทางอากาศของคาตาร์มัน
ที่ตั้งในจังหวัดฮีลากังซามาร์
ประเทศ:  ฟิลิปปินส์
เขต: ซีลางังคาบีซายาอัน
จังหวัด: ฮีลากังซามาร์
District: 1st District
บารังไกย์: 55
การปกครอง
 • ประเภท: Sangguniang Bayan
 • นายกเทศมนตรี: Francisco C. Rosales, Jr.
 • ผู้เลือกตั้ง: 49,124 คน (2016)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 464.43 ตร.กม. (179.32 ตร.ไมล์)
ประชากร (ค.ศ. 2015)
 • ทั้งหมด: 94,037 คน
 • ความหนาแน่น: 200 คน/ตร.กม. (520 คน/ตร.ไมล์)
เดมะนิม: Catarmanon
เขตเวลา: UTC+8 (PST)
รหัสไปรษณีย์: 5400
PSGC: 084805000
ไอดีดี : รหัสโทรศัพท์ : +63 (0)55
ภูมิอากาศ: ภูมิอากาศแบบป่าดิบชื้น
ระดับรายได้: เทศบาลระดับที่ 1
รายได้: 34,122,531.59 เปโซฟิลิปปินส์ (2016)
เว็บไซต์: www.catarman-nsamar.gov.ph
เทศบาลคาตาร์มัน,  (วาไร: Bungto san Catarman; เซบัวโน: Lungsod sa Catarman; ฟิลิปปินส์: Bayan ng Catarman) เป็นเมืองศูนย์กลางประจำจังหวัดฮีลากังซามาร์ ประเทศฟิลิปปินส์ มีประชากร 94,037 คนในปี ค.ศ. 2015 จึงเป็นเมืองที่มีพื้นที่และประชากรมากที่สุดในจังหวัด และเป็นศูนย์กลางของจังหวัดในด้านพาณิชยกรรม การศึกษา การเงิน การเมือง และการปกครอง ตัวเมืองตั้งอยู่ทางภาคเหนือของเกาะซามาร์ โดยติดกับทะเลฟิลิปปินทางทิศเหนือ
แหล่งข้อมูลอื่น

Philippine Standard Geographic Code
Philippine Census Information
Local Governance Performance Management System เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Rizal Pié Artesian
ความเป็นมลายู

มัสยิดโอมาร์ อาลี ไซฟุดดีนที่ประเทศบรูไนในช่วงต้นเดือนเราะมะฎอน ราชอาณาจักรอันร่ำรวยนำเมอลายูอิซลัมเบอราจา (ราชาธิปไตยอิสลามมลายู) มาใช้เป็นปรัชญาแห่งชาติตั้งแต่เป็นเอกราชใน ค.ศ. 1984
ความเป็นมลายู (อังกฤษ: Malayness; มลายู: Kemelayuan, อักษรยาวี: كملايوان‎) เป็นสถานะของความเป็นมลายูหรือลักษณะเฉพาะของมลายู สิ่งนี้อาจรวมถึงสิ่งที่ผูกมัดและแยกแยะชาวมลายูและเป็นพื้นฐานของเอกภาพและอัตลักษณ์ของพวกเขา ผู้ที่เรียกตนเองเป็นมลายูพบได้ในประเทศแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้หลายประเทศที่เป็นอันหนึ่งอันเดียวกันด้วยอัตลักษณ์ร่วมทางความคิด แต่ถูกแบ่งด้วยขอบเขตทางการเมือง ประวัติศาสตร์ที่แตกต่างกัน ภาษาถิ่นที่แตกต่างกัน และลักษณะเฉพาะของประสบการณ์ในท้องถิ่น ในขณะที่ศัพท์ 'มลายู' ใช้กันอย่างแพร่หลายและเข้าใจได้ง่ายในภูมิภาคนี้ แต่ยังคงเปิดกว้างต่อการตีความที่แตกต่างกัน เนื่องจากคุณลักษณะที่หลากหลายและลื่นไหล 'มลายู' ในฐานะอัตลักษณ์หรือสัญชาติจึงถือเป็นหนึ่งในแนวคิดที่ท้าทายและน่าสงสัยที่สุดในโลกที่มีความหลากหลายทางเชื้อชาติของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ลักษณะพื้นฐานทางด้านสังคมที่มีร่วมกันของอัตลักษณ์มลายูส่วนใหญ่คาดว่ามีต้นกำเนิดมาจากการขึ้นครองอำนาจของรัฐสุลต่านมะละกาในคริสต์ศตวรรษที่ 15 หลังการพิชิตมะละกาใน ค.ศ. 1511 แนวคิดเรื่องความเป็นมลายูพัฒนาขึ้นในสองวิธี: วิธีหนึ่งเพื่ออ้างสิทธิ์สายตระกูลของกษัตริย์หรือยอมรับการสืบเชื้อสายจากศรีวิชัยและมะละกา และอีกรูปแบบเพื่อสื่อถึงความเป็นพหุพาณิชพลัดถิ่นรอบนอกของโลกมลายูที่ยังคงไว้ซึ่งภาษามลายู ขนบธรรมเนียม และวิธีปฏิบัติทางการค้าของศูนย์การค้ามะละกา ในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 20 แนวคิดต่อต้านลัทธิล่าอาณานิคมตะวันตกของความเป็นมลายูที่ถูกโรแมนติไซซ์ (romanticize) เป็นองค์ประกอบสำคัญของชาตินิยมมลายูที่ทำให้การปกครองของอังกฤษในมาลายาสิ้นสุดลง
ปัจจุบัน เสาหลักของความเป็นมลายูที่ได้รับการยอมรับมากที่สุดคือ ผู้นำมลายู ภาษาและวัฒนธรรมมลายู และศาสนาอิสลาม ทั้งหมดเป็นสถาบันในประเทศบรูไนและประเทศมาเลเซียที่มีประชากรส่วนใหญ่เป็นมลายูทั้งสองประเทศ โดยบรูไนประกาศให้ราชาธิปไตยอิสลามมลายูเป็นปรัชญาประจำชาติ ส่วนมาเลเซียระบุอัตลักษณ์มลายูในรัฐธรรมนูญมาเลเซีย มาตราที่ 160