stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เปียโนโซนาตาหมายเลข 14 (เบทโฮเฟิน)

ตัวอย่างเสียงของ Piano Sonata No. 14 in C♯ minor

1st Movement: Adagio sostenuto
Performed by Juan Felipe Arjona.

1st movement

2nd movement

3rd movement
เปียโนโซนาตาหมายเลข 14 ในบันไดเสียง ซี ชาร์ป ไมเนอร์ (Piano Sonata No. 14 in C # minor, Op. 27 No. 2) ของลูทวิช ฟัน เบทโฮเฟิน หรือ Quasi una fantasia  หรือรู้จักกันในชื่อ มูนไลต์โซนาตา (อังกฤษ: Moonlight Sonata; เยอรมัน: Mondscheinsonate) หรือ "โซนาตาแห่งแสงจันทร์" โดยเป็นผลงานของเบทโฮเฟินที่เผยแพร่เมื่อ ค.ศ. 1801 และกล่าวกันว่าเบทโฮเฟินอุทิศผลงานชิ้นนี้ให้แก่เคาน์เตสจูลีเยตตา กวิชชาร์ดี (Giulietta Guicciardi) ซึ่งเป็นหญิงสาววัย 17 ปี ที่เป็นลูกศิษย์ และเบทโฮเฟินหลงรัก
โซนาตาชิ้นนี้ได้ชื่อว่า "มูนไลต์โซนาตา" จากคำบรรยายของลูทวิช เร็ลชตาพ นักวิจารณ์ดนตรีชาวเยอรมัน ในปี ค.ศ. 1832 ว่ามูฟเมนต์ที่หนึ่งของโซนาตาชิ้นนี้ มีท่วงทำนองเปรียบได้กับแสงจันทร์ที่ส่องสว่างเหนือทะเลสาบลูเซิร์นในเวลากลางคืน
มูนไลต์โซนาตา แบ่งออกเป็น 3 มูฟเมนต์ ได้แก่
I. Adagio sostenuto
II. Allegretto
III. Presto agitato
งานชิ้นนี้เป็นโซนาตาที่ได้รับความนิยมที่สุดชิ้นหนึ่งของเบทโฮเฟิน
แหล่งข้อมูลอื่น

โน้ตเพลงเสรีของ Piano Sonata No. 14 ที่โครงการห้องสมุดดนตรีนานาชาติ (IMSLP)
ฟังผลงาน Sonata No. 14 in C Sharp Minor 'Moonlight', Op. 27 No. 2 ที่ มิวโซเพน
Detailed analysis and recordings review of Beethoven's Moonlight Sonata เก็บถาวร 2011-09-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Beethoven’s Piano Sonata No. 14 in C sharp minor, Op. 27, No. 2, "Moonlight" performed by Artur Schnabel.
For a public domain recording of this sonata, visit Musopen
A Lecture and performance of the work by Andras Schiff
Recording of "Moonlight Sonata" No. 14 in C sharp minor, published by 1stpiano.com
แก้ไข เปียโนโซนาตาหมายเลข 14 (เบทโฮเฟิน) (เฉพาะส่วน)
สโมสรฟุตบอลบาเลนเซีย

สโมสรฟุตบอลบาเลนเซีย (สเปน: Valencia Club de Fútbol, ออกเสียง: [baˈlenθja ˈkluβ ðe ˈfuðβol]; บาเลนเซีย: València Club de Futbol, ออกเสียง: [vaˈlensia ˈklub de fubˈbɔl]) หรือโดยทั่วไปเรียกว่า บาเลนเซีย เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพในประเทศสเปน ตั้งอยู่ในเมืองบาเลนเซีย แคว้นบาเลนเซีย ปัจจุบันลงเล่นอยู่ในลาลิกา ลีกสูงสุดในระบบลีกฟุตบอลสเปน ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1919 พวกเขาใช้สนามกีฬาเม็สตัลยาเป็นสนามเหย้ามาตั้งแต่ ค.ศ. 1923 ซึ่งมีความจุ 49,430 ที่นั่ง
บาเลนเซีย ชนะเลิศลาลิกา 6 สมัย โกปาเดลเรย์ 8 สมัย ซูเปร์โกปาเดเอสปัญญา 1 สมัย และโกปาเอบาดูอาร์เต 1 สมัย ในระดับยุโรป พวกเขาชนะเลิศอินเตอร์-ซิตีส์แฟส์คัพ 2 สมัย ยูฟ่าคัพ ยูฟ่าคัพวินเนอร์คัพ 1 สมัย ยูฟ่าอินเตอร์โตโตคัพ 1 สมัย และยูฟ่าซูเปอร์คัพ 2 สมัย พวกเขายังผ่านเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก 2 ครั้งติดต่อกัน ในปี ค.ศ. 2000 และ 2001 นอกจากนี้ บาเลนเซีย ยังเป็นสมาชิกของกลุ่ม จี-14 ซึ่งเป็นกลุ่มสโมสรฟุตบอลชั้นนำของยุโรป เมื่อกลุ่มนี้สิ้นสุดลงพวกเขาก็ยังคงเป็นสมาชิกในการก่อตั้ง สมาคมสโมสรยุโรป ขึ้นมาทดแทน เมื่อรวมทั้งหมดแล้ว บาเลนเซีย สามารถผ่านเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศการแข่งขันระดับยุโรปรายการหลักได้ 7 ครั้ง โดยชนะเลิศได้ 4 ครั้ง
ประวัติ

สโมสรฟุตบอลบาเลนเซียก่อตั้งเมื่อวันที่ 5 มีนาคม ค.ศ. 1919 และได้รับการอนุมัติอย่างเป็นทางการเมื่อ 18 มีนาคม ค.ศ. 1919 โดยมี Octavio Augusto Milego Díaz เป็นประธานของสโมสรคนแรก สโมสรที่เล่นเกมการแข่งขันอย่างเป็นทางการครั้งแรกออกไปเยือนเมื่อ 21 พฤษภาคม ค.ศ. 1919 โดยนัดแรกชนะ คิมนัสตีโก ไป 1-0
บาเลนเซีย ย้ายเข้ามาอยู่ในสนามกีฬาเม็สตัลยาในปี 1923 หลังจากเล่นแมตช์เหย้าสนามอัลคีโรสตั้งแต่ 7 ธันวาคม ค.ศ. 1919 นัดแรกที่เมสตายา เจอกับกัสเตยอนกัสตาเลีย โดยผลเสมอไป 0-0 ในการแข่งขันวันหลังจากที่อื่นบาเลนเซียชนะฝ่ายค้านเดียวกัน 1-0 วาเลนเซียได้รับรางวัลชนะเลิศระดับภูมิภาคในปี 1923 และเป็นสิทธิ์ที่จะเล่นในประเทศ โกปาเดลเรย์ การแข่งขันถ้วยเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์
ประวัติ > การกลับมาของไอ้ค้างคาวพร้อมกับความสำเร็จครั้งใหม่ของสโมสร

และหลังจากยุคปี 2000 บาเลนเซียยังเป็นทีมระดับหัวแถวของฟุตบอลสเปน โดยได้มีคู่แข่ง 2 สโมสรคือ สโมสรฟุตบอลเรอัลมาดริด และ สโมสรฟุตบอลบาร์เซโลนา ที่ยังเป็นเจ้าของแชมป์ ลาลิกา และ ถ้วยยุโรปต่างๆ มากที่สุดในลีกประเทศสเปน แล้วในปี ค.ศ. 2001
ทางสโมสรบาเลนเซียได้ ให้ ราฟาเอล เบนีเตซ ผู้จัดการทีมชาวสเปน ได้เข้ามารับตำแหน่งผู้จัดการทีม แทน เฮคเตอร์ คูเปอร์ เบนีเตซนำทีมสโมสรฟุตบอลบาเลนเซีย คว้าแชมป์ ลาลิกา ได้ในฤดูกาล 2001-02 ด้วยการมีและซื้อนักฟุตบอลตัวเก่งหลายคนอาทิ ปาโบล ไอมาร์, ซานติอาโก คานิซาเรส, จอห์น คาเรล, อาเมดีโอ คาโบนิ และต่อมาในฤดูกาล 2003-04 ราฟาเอล เบนีเตซนำทีมคว้าแชมป์ได้ถึง 2 สมัย คือ ลาลิกา และ ยูฟ่าคัพ โดยในฤดูกาลนี้เบนีเตซนำลูกทีมฝ่าฝันอุปสรรคต่างๆในการเจอทีมใหญ่ๆใน ยูฟ่าคัพ ทั้ง บอดิอูกซ์ , บียาเรอัล สโมสรเพื่อนบ้านของตน , นิวคาสเซิล ยูไนเต็ด สโมสรฟุตบอลจากพรีเมียร์ลีก อังกฤษ และเข้าไปชิงกับ ออแล็งปิกเดอมาร์แซย์ สโมสรฟุตบอลชื่อดังของ ฝรั่งเศส โดยบาเลนเซียชนะไป 2-0 ซึ่งเป็นความสำเร็จครั้งใหญ่ของสโมสร
สนามเหย้า

บาเลนเซียลงเล่นในปีแรกที่อัลคีโรสสเตเดียม แต่ได้ย้ายไปที่สนามกีฬาเม็สตัลยาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1923 ในช่วงทศวรรษ 1950 นั้น มีการปรับปรุงเม็สตัลยาขึ้นอีกครั้ง โดยเพิ่มจำนวนที่นั่งเป็น 45,000 ที่นั่ง ทุกวันนี้สามารถจุผู้ชมได้ประมาณ 53,000 คน อย่างไรก็ตาม บาเลนเซียมีกำหนดว่าจะย้ายไปยังสนามแห่งใหม่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของเมืองบาเลนเซียในอนาคต โดยนอว์เม็สตัลยาอันเป็นชื่อของสนามแห่งนี้จะจุผู้ชมได้ประมาณ 75,000 คน และจะได้รับการจัดอันดับจากฟีฟ่าให้เป็นสนามระดับ 5 ดาว
เอกลักษณ์ของสโมสร > ชุด

เดิมที ชุดแข่งของบาเลนเซียประกอบด้วยเสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงขาสั้นสีดำ และถุงเท้าสีเดียวกัน อย่างไรก็ตาม ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เสื้อเขิ้ตสีขาวได้ถูกตกแต่งด้วยลวดลายสีดำด้วย ขณะที่ ชุดเยือนมักจะเป็นสีส้ม ขณะที่ชุดสำรองชุดที่สามมักมีสีจากตราสโมสรมาใช้ ได้แก่ สีเหลือง สีส้มเลือด และสีน้ำเงิน
| From 1980 to present> Period | From 1980 to present> Kit manufacturer | From 1980 to present> Shirt sponsor |
| --- | --- | --- |
| 1980–1982 | Adidas | None |
| 1982–1985 | Ressy | None |
| 1985–1990 | Rasan | Caja Ahorros Valencia |
| 1990–1992 | Puma | Caja Ahorros Valencia |
| 1992–1993 | Puma | Mediterránia |
| 1993–1994 | Luanvi | Mediterránia |
| 1994–1995 | Luanvi | Cip |
| 1995–1998 | Luanvi | Ford |
| 1998–2000 | Luanvi | Terra Mítica |
| 2000–2001 | Nike | Terra Mítica |
| 2001–2002 | Nike | Metrored |
| 2002–2003 | Nike | Terra Mítica |
| 2003–2008 | Nike | Toyota / Panasonic Toyota Racing |
| 2008–2009 | Nike | Valencia Experience |
| 2009–2011 | Kappa | Unibet |
| 2011–2014 | Joma | Jinko Solar |
| 2014–2016 | Adidas | beIN Sports |
| 2016–2017 | Adidas |  |
| 2017–2019 | Adidas | BLU Products |
| 2019–present | Puma | bwin |
ผู้เล่น > ทีมชุดปัจจุบัน

หมายเหตุ: ธงชาติที่ปรากฏบ่งบอกให้ทราบว่าผู้เล่นคนนั้นสามารถเล่นให้กับชาติใดตามกฎของฟีฟ่าตามความเหมาะสม เพราะผู้เล่นบางคนอาจถือสองสัญชาติ
ผู้เล่น > ทีมสำรอง

หมายเหตุ: ธงชาติที่ปรากฏบ่งบอกให้ทราบว่าผู้เล่นคนนั้นสามารถเล่นให้กับชาติใดตามกฎของฟีฟ่าตามความเหมาะสม เพราะผู้เล่นบางคนอาจถือสองสัญชาติ
ผู้เล่น > ยืมตัวออก

หมายเหตุ: ธงชาติที่ปรากฏบ่งบอกให้ทราบว่าผู้เล่นคนนั้นสามารถเล่นให้กับชาติใดตามกฎของฟีฟ่าตามความเหมาะสม เพราะผู้เล่นบางคนอาจถือสองสัญชาติ
ผู้เล่นที่ถูกยืมตัว

หมายเหตุ: ธงชาติที่ปรากฏบ่งบอกให้ทราบว่าผู้เล่นคนนั้นสามารถเล่นให้กับชาติใดตามกฎของฟีฟ่าตามความเหมาะสม เพราะผู้เล่นบางคนอาจถือสองสัญชาติ
เกียรติประวัติ > ระดับประเทศ

ลาลิกา
ชนะเลิศ (6): 1941–42, 1943–44, 1946–47, 1970–71, 2001–02, 2003–04
โกปาเดลเรย์
ชนะเลิศ (8): 1940–41, 1948–49, 1953–54, 1966–67, 1978–79, 1998–99, 2007–08, 2018–19
ซูเปร์โกปาเดเอสปัญญา
ชนะเลิศ (1): 1999
โกปาเอบาดัวร์เต
ชนะเลิศ (1): 1949
เซกุนดาดิบิซิออน
ชนะเลิศ (2): 1930–31, 1986–87
เกียรติประวัติ > ระดับทวีปยุโรป

ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก
รองชนะเลิศ (2): 1999-00, 2000–01
ยูฟ่าคัพวินเนอร์สคัพ
ชนะเลิศ (1): 1979–80
ยูฟ่าคัพ/ยูฟ่ายูโรปาลีก
ชนะเลิศ (1): 2003–04
อินเตอร์-ซิตีส์แฟส์คัพ
ชนะเลิศ (2): 1961–62, 1962–63
รองชนะเลิศ (1): 1963–64
ยูฟ่าซูเปอร์คัพ
ชนะเลิศ (2): 1980, 2004
ยูฟ่าอินเตอร์โตโตคัพ
ชนะเลิศ (1): 1998
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของสโมสรฟุตบอลบาเลนเซีย (สเปน) (อังกฤษ) (ญี่ปุ่น)
เว็บไซต์แฟนคลับสโมสรฟุตบอลบาเลนเซียในอังกฤษ
สนามแห่งใหม่
CF สโมสรฟุตบอลบาเลนเซีย ที่เฟซบุ๊ก
สโมสรฟุตบอลบาเลนเซีย ที่เฟซบุ๊ก
| ด ค กลาลิกา |
| --- | --- | --- |
| สโมสรในฤดูกาล 2022–23 | อัลเมริอา · อัตเลติกเดบิลบาโอ · อัตเลติโกเดมาดริด · บาร์เซโลนา · เบติส · กาดิซ · เซลตาเดบิโก · ราโยบาเยกาโน · อัสปัญญ็อล · เอลเช · เรอัลมาดริด · เรอัลโซซิเอดัด · เซบิยา · เฆตาเฟ · ฌิโรนา · โอซาซูนา · บาเลนเซีย · มายอร์กา · เรอัลบายาโดลิด · บิยาร์เรอัล |  |
| สโมสรที่เคยอยู่ในลาลิกา | กรานาดา · เลบันเต · อาลาเบส · อัลบาเซเต · อัลโกยาโน · อาเด อัลเมริอา · อารีนัสเกซโช · อัตเลตีโกเตโตอูอัน · บูร์โกส · กัสเตยอน · กอมโปสเตลา · กอนดัล · กอร์โดบา · กุลตูรัลเลโอเนซา · เอวโรปา · เอซเตรมาดูรา · ฌิมนัสติก · เดปอร์ติโบลาโกรูญา · เอร์กูเลส · คาเอน · ลัสปัลมัส ·  เลกาเนส · เยย์ดา · เซเด โลโกรเญส · มาลากา · อูเอสกา · เซเป เมริดา · เรอัลมูร์เซีย · นูมันเซีย · เรอัลโอบิเอโด · ปอนเตเบดรา · ราซินเดซันตันเดร์ · เอย์บาร์ · เรอัลบูร์โกส · เรอัลอูนีออน · เรเกรอาตีโบอูเอลบา · ซาบาเดลย์ · ซาลามังกา · เตเนรีเฟ · เคเรซ · ซาราโกซา · อูเอสกา · เอสปอร์ตินเดฆิฆอน |  |
| ด ค กอดีตสมาชิก กลุ่ม 14 (2000–2008) |
| --- | --- |
สมาชิกผู้ร่วมก่อตั้ง:   อายักซ์   บาร์เซโลนา   ไบเอิร์นมิวนิก   โบรุสซีอาดอร์ทมุนท์   อินเตอร์มิลาน   ยูเวนตุส   ลิเวอร์พูล   แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด   มาร์แซย์   เอซี มิลาน   ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง   โปร์ตู   เปเอสเฟ ไอนด์โฮเฟิน   เรอัลมาดริด 
เข้าร่วมใน ค.ศ. 2002:   อาร์เซนอล   ไบเออร์ เลเวอร์คูเซิน   ลียง   บาเลนเซีย 
| ด ค กทีมชนะเลิศ ลาลิกา |
| --- | --- | --- |
| แชมป์ 36 สมัย |  เรอัลมาดริด (1931–32, 1932–33, 1953–54, 1954–55, 1956–57, 1957–58, 1960–61, 1961–62, 1962–63, 1963–64, 1964–65, 1966–67, 1967–68, 1968–69, 1971–72, 1974–75, 1975–76, 1977–78, 1978–79, 1979–80, 1985–86, 1986–87, 1987–88, 1988–89, 1989–90, 1994–95, 1996–97, 2000–01, 2002–03, 2006–07, 2007–08, 2011–12, 2016–17, 2019–20, 2021–22, 2023–24) |  |
| แชมป์ 27 สมัย |  บาร์เซโลนา (1929, 1944–45, 1947–48, 1948–49, 1951–52, 1952–53, 1958–59, 1959–60, 1973–74, 1984–85, 1990–91, 1991–92, 1992–93, 1993–94, 1997–98, 1998–99, 2004–05, 2005–06, 2008–09, 2009–10, 2010–11, 2012–13, 2014–15, 2015–16, 2017–18, 2018–19, 2022–23) |  |
| แชมป์ 11 สมัย |  อัตเลติโกเดมาดริด (1939–40, 1940–41, 1949–50, 1950–51, 1965–66, 1969–70, 1972–73, 1976–77, 1995–96, 2013–14, 2020–21) |  |
| แชมป์ 8 สมัย |  อัตเลติกเดบิลบาโอ (1929–30, 1930–31, 1933–34, 1935–36, 1942–43, 1955–56, 1982–83, 1983–84) |  |
| แชมป์ 6 สมัย |  บาเลนเซีย (1941–42, 1943–44, 1946–47, 1970–71, 2001–02, 2003–04) |  |
| แชมป์ 2 สมัย |  เรอัลโซซิเอดัด (1980–81, 1981–82) |  |
| แชมป์สมัยเดียว |  เซบิยา (1945–46) •  เรอัลเบติส (1934–35) •  เดปอร์ติโบเดลาโกรุญญา (1999–2000) |  |
บรรยากาศในสนามเม็สตัลยา
เพลงล้อไล่ของพัคเค็ลเบิล

โน้ตเพลงล้อไล่ของพัคเค็ลเบิล ช่วงเริ่มต้น

Canon in D (Pachelbel's Canon) (arrangement for solo piano)
Performed by Lee Galloway
Canon and Gigue in D
Performed and realized on synthesizers by Jeffrey Hall.
เพลงล้อไล่และจิ๊กในบันไดเสียง ดี เมเจอร์ (เยอรมัน: Kanon und Gigue in D-Dur) หรือที่รู้จักกันดีในชื่อของ เพลงล้อไล่ของพัคเค็ลเบิล (อังกฤษ: Pachelbel's Canon) หรือ เพลงล้อไล่ในบันไดเสียง ดี เมเจอร์ (อังกฤษ: Canon in D major) (PWC 37, T. 337, PC 358) เป็นผลงานประพันธ์ดนตรีบาโรกที่มีชื่อเสียงที่สุดของโยฮัน พัคเค็ลเบิล คีตกวีชาวเยอรมัน  สกอร์ดนตรีดั้งเดิมแต่งขึ้นสำหรับบรรเลงแบบเพลงล้อไล่ (canon) ด้วยไวโอลินสามตัว โดยมีการเดินเสียงเบสด้วยเครื่องดนตรีเช่นเชลโล ดับเบิลเบส หรือบาสซูน จับคู่กับจังหวะแบบจิ๊ก (jig) ในระดับเสียงเดียวกัน ไวโอลินทั้งสามตัวเล่นด้วยโน้ตและจังหวะเดียวกัน แต่เริ่มต้นบรรเลงไม่พร้อมกัน โดยห่างกัน 4 ห้องเสียงไล่ตามกันไป และประสานออกมาเป็นเพลง
ต้นฉบับผลงานชิ้นนี้สูญหายไปหลายปีเช่นเดียวกับผลงานชิ้นอื่น ๆ ของพัคเค็ลเบิลและศิลปินคนอื่นในคริสต์ศตวรรษที่ 17 เพิ่งถูกค้นพบในคริสต์ศตวรรษที่ 20 และเผยแพร่เป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1919 โดยกุสทัฟ เบ็คมัน ได้รับการบันทึกเสียงเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1940 จากการบรรเลงโดยวงบอสตันป็อปสออร์เคสตรา อำนวยเพลงโดยอาร์เทอร์ ฟีดเลอร์
นักประวัติศาสตร์ตั้งสมมุติฐานว่า ผลงานชิ้นนี้อาจจะแต่งขึ้นสำหรับใช้บรรเลงในงานแต่งงานของโยฮัน คริสท็อฟ บัค พี่ชายคนโตของโยฮัน เซบัสทีอัน บัค เมื่อวันที่ 23 ตุลาคม ค.ศ. 1694
แหล่งข้อมูลอื่น

pachelbelcanon.com
เบสบอลทีมชาติเยอรมนี

| --- | --- |
ประเทศ:  เยอรมนี
สมาพันธ์: สมาพันธ์เบสบอลยุโรป
ผู้จัดการ: Erich Kittlaus
ชิงแชมป์ยุโรป
ผลการแข่งที่ดีที่สุด: อันดับที่ 2 (1957)
ผู้เล่นในทีมเบสบอลของเยอรมนี
เบสบอลทีมชาติเยอรมนี (เยอรมัน: Deutsche Baseballnationalmannschaft) เป็นทีมเบสบอลระดับทีมชาติของประเทศเยอรมนี เป็นตัวแทนของประเทศเยอรมนีในการแข่งขันเบสบอลระดับนานาชาติเช่น เบสบอลเวิลด์คัพ เป็นต้น
รายการที่เข้าร่วม > เบสบอลเวิลด์คัพ

1972 : อันดับที่ 16
1973 : อันดับที่ 11
2007 : อันดับที่ 14
2009 : อันดับที่ 17
2011 : อันดับที่ 15
รายการที่เข้าร่วม > ยูโรเปียนเบสบอลแชมเปียนชิป

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  1954 : อันดับที่ 4  1955 :  อันดับที่ 3  1956 : อันดับที่ 5  1957 :  อันดับที่ 2  1958 :  อันดับที่ 3  1960 : ไม่ผ่านรอบคัดเลือก  1962 : อันดับที่ 5  1964 : ไม่ผ่านรอบคัดเลือก  1965 :  อันดับที่ 3  1967 :  อันดับที่ 3 |   |  1969 : อันดับที่ 4  1971 :  อันดับที่ 3  1973 : ไม่ผ่านรอบคัดเลือก  1975 :  อันดับที่ 3  1977 : ไม่ผ่านรอบคัดเลือก  1979 : ไม่ผ่านรอบคัดเลือก  1981 : ไม่ผ่านรอบคัดเลือก  1983 : ไม่ผ่านรอบคัดเลือก  1985 : ไม่ผ่านรอบคัดเลือก  1987 : อันดับที่ 7 |   |  1989 : อันดับที่ 8  1991 : ไม่ผ่านรอบคัดเลือก  1993 : อันดับที่ 7  1995 : อันดับที่ 6  1997 : อันดับที่ 10  1999 : อันดับที่ 10  2001 : อันดับที่ 7  2003 : อันดับที่ 12  2005 : อันดับที่ 4  2007 : อันดับที่ 4 |   |  2010 :  อันดับที่ 3  2012 : อันดับที่ 4  2014 : อันดับที่ 5  2016 : อันดับที่ 4 |
| ด ค กเบสบอลทีมชาติในทวีปยุโรป |
| --- | --- |
ทีมระดับ A:  เบลเยียม  โครเอเชีย  เช็กเกีย  ฝรั่งเศส  เยอรมนี  กรีซ  อิตาลี  เนเธอร์แลนด์  สโลวีเนีย  สเปน  สวีเดน  ยูเครน 
ทีมระดับ B:  ออสเตรีย  เบลารุส  บัลแกเรีย  เกรตบริเตน  ฮังการี  ไอร์แลนด์  อิสราเอล  ลิทัวเนีย  โปแลนด์  รัสเซีย  สโลวาเกีย  สวิตเซอร์แลนด์ 
ทีมระดับ C:  ไซปรัส  เดนมาร์ก  ฟินแลนด์  จอร์เจีย  ลัตเวีย  มอลตา  มอลโดวา  โปรตุเกส  นอร์เวย์  โรมาเนีย  ซานมารีโน  เซอร์เบีย  ตุรกี 
สมาชิกชั่วคราว:  เอสโตเนีย  ไอซ์แลนด์ 
อดีตสมาชิก:  อาร์มีเนีย  เชโกสโลวาเกีย  เซอร์เบียและมอนเตเนโกร  สหภาพโซเวียต  ตูนิเซีย  ยูโกสลาเวีย 
สมาพันธ์เบสบอลยุโรป
เพาล์ เฮาเซอร์

| เพาล์ เฮาเซอร์ |
| --- | --- |
เพาล์ เฮาเซอร์ ในขณะดำรงยศเป็นเอ็สเอ็ส-กรุพเพินฟือเรอร์ ในปี ค.ศ. 1943
เกิด: 7 ตุลาคม ค.ศ. 1880(1880-10-07) บรันเดินบวร์คอันแดร์ฮาเฟิล, จักรวรรดิเยอรมัน
เสียชีวิต: 21 ธันวาคม ค.ศ. 1972(1972-12-21) (92 ปี) ลุดวิจส์บูร์ก, เยอรมนีตะวันตก
สุสาน: Munich Waldfriedhof
รับใช้:  เยอรมนี  เยอรมนี   ไรช์เยอรมัน
แผนก/สังกัด: กองทัพปรัสเซีย ไรชส์เฮร์  วัฟเฟิน-เอ็สเอ็ส
ประจำการ: 1892–1932 1934–1945
ชั้นยศ: นายกลุ่มใหญ่ (SS-Oberst-Gruppenführer)
เลขประจำตัว: NSDAP #4,138,779 SS #239,795
บังคับบัญชา: กองพลเอ็สเอ็ส ดัสไรช์ เหล่าพันเซอร์เอ็สเอ็สที่ 2 กองทัพที่ 7
การยุทธ์: สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง สงครามโลกครั้งที่สอง การบุกครองโปแลนด์  ยุทธการที่ฝรั่งเศส  การทัพบอลข่าน  การบุกครองยูโกสลาเวีย  แนวรบด้านตะวันตก  แนวรบด้านตะวันออก  ยุทธการที่คูสค์  ปฏิบัติการโอเวอร์ลอร์ด  วงล้อมฟาเลส์ 
บำเหน็จ: กางเขนเหล็กกางเขนอัศวินประดับด้วยใบโอ๊กและดาบ
งานอื่น: ผู้ก่อตั้ง HIAG, กลุ่มล็อบบีวัฟเฟิน-เอ็สเอ็ส
เพาล์ เฮาเซอร์ (เยอรมัน: Paul Hausser; 7 ตุลาคม ค.ศ. 1880 – 21 ธันวาคม ค.ศ. 1972) เป็นผู้บัญชาการระดับยศสูงในหน่วยวัฟเฟิน-เอ็สเอ็สแห่งนาซีเยอรมนี ผู้มีบทบาทสำคัญในช่วงหลังสงครามในความพยายามของเหล่าอดีตสมาชิกของหน่วยวัฟเฟิน-เอ็สเอ็สเพื่อฟื้นฟูประวัติศาสตร์และกฎหมาย
เฮาเซอร์ได้ทำหน้าที่เป็นเจ้าหน้าที่นายทหารในกองทัพปรัสเซียในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่งและได้รับตำแหน่งยศเป็นนายพลในไรชส์เฮร์ในช่วงระหว่างสงคราม ภายหลังจากปลดเกษียณ เขาได้เข้าร่วมหน่วยเอ็สเอ็สแห่งนาซีเยอรมนีและได้สร้างประโยชน์ในการจัดตั้งหน่วยวัฟเฟิน-เอ็สเอ็ส ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เขาได้ก้าวถึงระดับผู้บัญชาการกองทัพกลุ่ม เขาได้นำทหารหน่วยวัฟเฟิน-เอ็สเอ็สในยุทธการที่คาร์คอฟครั้งที่ 3, ยุทธการที่คูสค์ และการทัพนอร์ม็องดี เฮาเซอร์เป็นเจ้าหน้าที่ระดับสูงในหน่วยวัฟเฟิน-เอ็สเอ็สพร้อมกับเซพพ์ ดีทริซ ซึ่งไม่เหมือนกับดีทริซ เฮาเซอร์นั้นเป็นเจ้าหน้าที่นายทหารระดับมืออาชีพก่อนที่จะเข้าร่วมหน่วยวัฟเฟิน-เอ็สเอ็ส
หลังสงคราม เฮาเซอร์ได้กลายเป็นสมาชิกร่วมก่อตั้งและเป็นโฆษกคนแรกของกลุ่ม HIAG กลุ่มล็อบบี้และองค์กรทหารผ่านศึกที่ได้รับการตรวจสอบใหม่ ก่อตั้งโดยเหล่าอดีตเจ้าหน้าที่ระดับสูงในหน่วยวัฟเฟิน-เอ็สเอ็สในเยอรมนีตะวันตกในปี ค.ศ. 1951 ได้รณนงค์เพื่อฟื้นฟูสิทธทางกฎหมายและเศรษฐกิจของหน่วยวัฟเฟิน-เอ็สเอ็สที่ได้ใช้โฆษณาชวนเชื่อการรณรงค์หลายอย่างเพื่อให้บรรลุเป้าหมาย
เฮาเซอร์ได้แต่งหนังสือสองเล่ม ซึ่งได้รับการตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ฝ่ายขวา ได้โต้แย้งกับบทบาททางทหารได้อย่างหมดจดของหน่วยวัฟเฟิน-เอ็สเอ็ส และลงความเห็นว่าทหารของตนนั้นเป็น"ทหารเหมือนคนอื่น" ตามชื่อหนังสือเล่มที่สอง ภายใต้การนำของเฮาเซอร์ กลุ่ม HIAG ได้เปลี่ยนภาพลักษณ์ของหน่วยวัฟเฟิน-เอ็สเอ็สให้ถูกเรียกว่าเป็นกองกำลังรวมของยุโรปที่ได้สู้รบอย่างมีคุณธรรมและไม่ได้มีส่วนร่วมในอาชญากรรมสงครามหรือความโหดร้ายของนาซี ความคิดเหล่านี้ได้รับการปฏิเสธโดยนักประวัติศาสตร์
เพเทอร์ เบล็ชเชอร์

เพเทอร์ เบล็ชเชอร์ (เยอรมัน: Peter Blecher; เกิด 3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1934) เป็นนักกีฬายิงปืนชาวเยอรมัน เคยเข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 1972 และ โอลิมปิกฤดูร้อน 1984 ที่ประเทศเยอรมนีตะวันตก.
เจ้าชายคาร์ล เอดูอาร์ท ดยุกแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา

เจ้าชายคาร์ล เอดูอาร์ท ดยุกแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา (เยอรมัน: Charles Edward, Duke of Saxe-Coburg and Gotha) หรือพระนามเต็ม เลโอโพลด์ คาร์ล เอดูอาร์ท เกออร์ค อัลแบร์ท (เยอรมัน: Leopold Charles Edward George Albert) หรือพระนามแรกประสูติคือ เจ้าชายชาลส์ เอ็ดเวิร์ด ดยุกแห่งออลบานี (อังกฤษ: Charles Edward, Duke of Albany) ทรงเป็นดยุคแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา องค์ที่สี่และสุดท้าย และในฐานะพระราชนัดดาในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย ผ่านทางสายพระราชโอรส พระองค์ทรงเป็นเจ้าชายแห่งสหราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์ และยังทรงดำรงพระอิสริยยศเป็นดยุคแห่งอัลบานีอีกด้วย
เจ้าชายคาร์ล เอดูอาร์ททรงเป็นบุคคลที่ก่อให้เกิดความขัดแย้งในประเทศอังกฤษ เนื่องจากการมีสถานภาพเป็นศัตรูในฐานะที่ทรงเป็นดยุคครองรัฐแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา อันเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิเยอรมันในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 พระองค์ทรงถูกถอดถอนบรรดาศักดิ์ขุนนางและเครื่องราชอิสริยาภรณ์ต่างๆ ของอังกฤษเมื่อปี ค.ศ. 1919 ในปี ค.ศ. 1919 พระองค์ทรงถูกบังคับให้สละราชสมบัติ และต่อมาได้ทรงเข้าร่วมพรรคนาซีเยอรมัน ยังความเสื่อมเสียที่ใหญ่หลวงมาให้แก่เจ้าหญิงอลิซ เคาน์เตสแห่งแอธโลน ซึ่งเป็นพระภคินีเพียงพระองค์เดียว สมเด็จพระราชินีแมรี พระภคินีในพระเชษฐภรรดา รวมถึงสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 5 ซึ่งเป็นพระญาติชั้นที่หนึ่งด้วย
พระชนม์ชีพในวัยเยาว์

เจ้าชายคาร์ล เอดูอาร์ท ประสูติในวันที่ 19 กรกฎาคม ค.ศ. 1884 ณ ตำหนักแคลร์มอนต์ ใกล้กับเมืองเอสเชอร์ มณฑลเซอร์เรย์ พระชนกของพระองค์คือ เจ้าชายลีโอโพลด์ ดยุกแห่งออลบานี พระราชโอรสองค์ที่สี่ในสมเด็จพระบรมราชินีนาถวิกตอเรีย และ เจ้าฟ้าชายอัลเบิร์ต เจ้าชายพระราชสวามี ส่วนพระชนนีคือ ดัชเชสแห่งออลบานี (พระอิสริยยศเดิม เจ้าหญิงเฮเลนาแห่งวัลเด็คและไพร์มอนต์) พระองค์มีพระนามเรียกเล่นในหมู่พระประยูรญาติว่า "ชาร์ลี"
เนื่องจากว่าพระชนกสิ้นพระชนม์ไปก่อนการประสูติ เจ้าชายจึงทรงสืบพระอิสริยยศทั้งหมดของพระชนกทันทีที่ประสูติและทรงดำรงพระอิสริยยศ สมเด็จเจ้าฟ้าชายดยุคแห่งออลบานี (His Royal Highness The Duke of Albany)
หลังจากการประชวร พระองค์ทรงเข้ารับศีลล้างบาปเป็นส่วนตัวเมื่อวันที่ 4 สิงหาคม ค.ศ. 1884 ณ ตำหนักแคลร์มอนต์ ภายหลังการประสูติได้สองสัปดาห์ และอีกสี่เดือนต่อมาจึงเข้ารับศีลล้างบาปต่อสาธารณชนในวันที่ 4 ธันวาคม ค.ศ. 1884 ณ โบสถ์ประจำเมืองเอสเชอร์ มณฑลเซอร์เรย์ โดยมีพ่อและแม่ทูนหัวคือ สมเด็จพระบรมราชินีนาถวิกตอเรีย เจ้าชายแห่งเวลส์ (ในภายหลังคือ สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7) เจ้าหญิงคริสเตียนแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์ เจ้าหญิงลูอีส มาร์เชเนสแห่งลอร์น เจ้าหญิงเฟรเดริกาแห่งฮันโนเฟอร์ และเจ้าชายจอร์จ วิกเตอร์ เจ้าชายครองรัฐแห่งวัลเด็คและไพร์มอนต์ สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 พระราชปิตุลาได้พระราชทานเครื่องราชอิสรยาภรณ์การ์เตอร์ชั้นอัศวินให้แก่เจ้าชายในปี ค.ศ. 1902
ทั้งนี้พระองค์ยังทรงมีศักดิ์เป็นพระญาติชั้นที่ 1 ใน สมเด็จพระราชินีนาถวิลเฮลมินาแห่งเนเธอร์แลนด์ เนื่องจากพระมารดาทรงเป็นพระขนิษฐาแท้ๆใน เอ็มมาแห่งวัลเด็คและไพร์มอนต์ สมเด็จพระราชินีแห่งเนเธอร์แลนด์
ดยุคแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา

ในปี ค.ศ. 1900 ดยุคแห่งออลบานี ที่มีพระชนมายุ 16 พรรษาได้เสวยราชสมบัติในรัฐดยุคครองนครแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทาสืบต่อเจ้าชายอัลเฟรด ดยุกแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา พระปิตุลาซึ่งเป็นพระราชโอรสพระองค์ที่สองในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย ส่วนเจ้าชายอัลเฟรดแห่งเอดินบะระ (ซึ่งมีพระนามเรียกเล่น "แอฟฟี่หนุ่ม") พระโอรสองค์เดียวในดยุคแห่งเอดินเบอระสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1899 และดยุกแห่งคอนน็อตและสแตรธเอิร์น พระราชโอรสพระองค์ที่สามในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย ทรงสละราชสิทธิ์การสืบราชสมบัติก่อนแล้ว เจ้าชายอาร์เธอร์แห่งคอนน็อต พระโอรสในเจ้าชายอาร์เธอร์ กำลังทรงศึกษาเล่าเรียนอยู่ที่วิทยาลัยอีตันกับเจ้าชายชาร์ลส์ และทรงขู่ที่จะทำร้ายเจ้าชายชาร์ลส์หากไม่ทรงยอมรับการสืบราชสมบัติ เจ้าชายทรงปกครองภายใต้ระบอบผู้สำเร็จราชการโดยเจ้าชายแห่งโฮเฮ็นโลเฮ-แล็งเก็นบูร์กอยู่เป็นเวลาห้าปี เมื่อพระชนมายุครบกำหนดในวันที่ 19 กรกฎาคม ค.ศ. 1905 ดยุกแห่งออลบานีก็ทรงเถลิงอำนาจตามรัฐธรรมนูญอย่างเต็มที่มีพระราชสถานะเป็นดยุคแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา ในฐานะที่เป็นพระราชนัดดาพระองค์หนึ่งในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย พระองค์เป็นพระญาติชั้นที่หนึ่งของแกรนด์ดยุคแอร์นส์ ลุดวิกแห่งเฮสส์และไรน์ เจ้าชายแห่งเวลส์ (ต่อมาคือ สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 5) สมเด็จพระจักรพรรดินี อเล็กซานดรา เฟโอโดรอฟนาแห่งรัสเซีย สมเด็จพระราชินีมารีแห่งโรมาเนีย สมเด็จพระราชินีม็อดแห่งนอร์เวย์ สมเด็จพระราชินีวิกตอเรีย ยูจีเนียแห่งสเปน และสมเด็จพระราชินีนาถวิลเฮลมินาแห่งเนเธอร์แลนด์ นอกจากนี้แล้วยังเป็นพระญาติชั้นที่หนึ่งในสมเด็จพระจักรพรรดิวิลเฮล์มที่ 2 แห่งเยอรมนี แต่จากการดูแลพระญาติหนุ่มพระองค์นี้ของพระจักรพรรดิแสดงให้เห็นว่าเจ้าชายคาร์ล เอดูอาร์ททรงเป็นรู้จักในฐานะพระราชโอรสองค์เจ็ดของพระองค์มากกว่า
สงครามโลกครั้งที่ 1

ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 เจ้าชายคาร์ล เอดูอาร์ททรงสนับสนุนประเทศเยอรมนีและทรงปฏิบัติราชการเป็นนายพลในกองทัพบกเยอรมัน (แม้ว่าจะมิเคยทรงดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการใหญ่) ดังนั้นสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 5 มีพระราชโองการให้ถอดถอนพระนามของเจ้าชายออกจากทะเบียนอัศวินแห่งการ์เตอร์ในปี ค.ศ. 1915 ต่อมาในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1917 เพื่อที่จะออกจากพื้นเพที่เป็นเยอรมันของราชวงศ์ สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 5 ทรงเปลี่ยนชื่อพระราชวงศ์อังกฤษจากราชวงศ์ซัคเซิน-โคบวร์คและโกทาเป็นราชวงศ์วินด์เซอร์ ในปีนั้นรัฐสภาอังกฤษได้ผ่านพระราชบัญญัติการถอดถอนฐานันดรศักดิ์ซึ่งให้อำนาจสภาองคมนตรีที่จะสืบสวน "บุคคลใดก็ตามอันมีศักดิ์เป็นขุนนางหรือเจ้าชายอังกฤษ ซึ่งได้ถืออาวุธต่อต้านพระเจ้าอยู่หัวหรือพันธมิตรของพระองค์ หรือซึ่งร่วมเป็นภาคีกับศัตรูของพระเจ้าอยู่หัว" ภายใต้เงื่อนไขในพระราชบัญญัติฉบับดังกล่าว พระบรมราชโองการตามคำแนะนำของคณะองคมนตรีลงวันที่ 28 มีนาคม ค.ศ. 1919 ได้ถอดถอนบรรดาศักดิ์ขุนนางอังกฤษ ดยุคแห่งออลบานี เอิร์ลแห่งคลาเรนซ์ และบารอนแห่งอาร์คโลว์ของเจ้าชายคาร์ล เอดูอาร์ทออกอย่างเป็นทางการ นอกจากนี้พระองค์และพระโอรสธิดายังทรงสูญเสียฐานันดรศักดิ์เจ้าชายและเจ้าหญิงแห่งสหราชอาณาจักร รวมทั้งพระอิสริยยศในชั้นเจ้าฟ้า (Royal Highness) อีกด้วย