stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ทางพิเศษศรีรัช
ตารางค่าธรมเนียมผ่านทาง

นี่คืออัตราค่าผ่านทางของทางพิเศษ อัตราค่าผ่านทางเป็นสกุลเงินบาท
| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 บางโคล่ - แจ้งวัฒนะ
| ด่านเก็บค่าผ่านทางพิเศษ | 4 ล้อ (บาท/คัน) | 6-10 ล้อ (บาท/คัน) | 10 ล้อขึ้นไป (บาท/คัน) |
| จันทน์ Chan | 50 | 75 | 110 |
| สาทร Sathon | 50 | 75 | 110 |
| สุรวงศ์ Surawong | 50 | 75 | 110 |
| สะพานสว่าง Saphan Sawang | 50 | 75 | 110 |
| หัวลำโพง Hualamphong | 50 | 75 | 110 |
| ยมราช Yommarat | 50 | 75 | 110 |
| คลองประปา Khlong Prapa | 50 | 75 | 110 |
| ย่านพหลโยธิน Phahonyothin | 50 | 75 | 110 |
| บางซื่อ Bangsue | 50 | 75 | 110 |
| รัชดาภิเษก Ratchadaphisek | 50 | 75 | 110 |
| ประชาชื่น (ขาออก) Prachachuen (Outbound) | 10 | 15 | 30 |
| ประชาชื่น 1 Prachachuen 1 | 15 | 20 | 35 |
| ประชาชื่น 2 Prachachuen 2 | 15 | 20 | 35 |
| ประชาชื่น (ขาเข้า) Prachachuen (Inbound) | 60 | 90 | 140 |
งามวงศ์วาน (ขาเข้า) Ngamwongwan: ยกเลิกด่านงามวงศ์วาน (ขาเข้า) รวมชำระเงินด่านประชาชื่น (ขาเข้า)
| งามวงศ์วาน (ขาออก)  Ngamwongwan | 15 | 20 | 35 |
แจ้งวัฒนะ Chaengwatthana: ยกเลิกด่านแจ้งวัฒนะรวมชำระเงินด่านประชาชื่น (ขาเข้า)
 พญาไท - ศรีนครินทร์
| ด่านเก็บค่าผ่านทางพิเศษ | 4 ล้อ (บาท/คัน) | 6-10 ล้อ (บาท/คัน) | 10 ล้อขึ้นไป (บาท/คัน) |
| พหลโยธิน Phahonyothin | 50 | 75 | 110 |
| อโศก 1 Asok 1 | 50 | 75 | 110 |
| อโศก 2 Asok 2 | 50 | 75 | 110 |
| อโศก 4 Asok 4 | 50 | 75 | 110 |
| อโศก 3 Asok 3 | 25 | 55 | 75 |
| พระราม 9 Rama IX | 25 | 55 | 75 |
| พระราม 9-1 Rama IX-1 | 25 | 55 | 75 |
| ศรีนครินทร์ Srinagarindra | 25 | 55 | 75 |
โครงการในอนาคต

ทางเชื่อมทางยกระดับอุตราภิมุขที่ทางแยกต่างระดับรัชวิภา
แหล่งข้อมูลอื่น

การทางพิเศษแห่งประเทศไทย เก็บถาวร 2015-05-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ไอแมป 2009 เก็บถาวร 2015-02-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน การทางพิเศษแห่งประเทศไทย
แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ ทางพิเศษศรีรัช
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
13°47′59″N 100°34′47″E﻿ / ﻿13.799755°N 100.579586°E﻿ / 13.799755; 100.579586
ทางพิเศษศรีรัช ช่วงทางลงอนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ
เจ้ายุติธรรมธร (หยุย ณ จำปาศักดิ์)

| เจ้ายุติธรรมธร (หยุย ณ จำปาศักดิ์) |
| --- | --- |

เจ้าผู้ครองนครจำปาศักดิ์ และผู้ว่าราชการเมืองจำปาศักดิ์
รัชกาลก่อนหน้า: เจ้ายุติธรรมธร (คำสุก ณ จำปาศักดิ์)
รัชกาลถัดไป: สิ้นสุด
ประสูติ: พ.ศ. 2417
พิราลัย: พ.ศ. 2489
พระมเหสี: ไม่ปรากฏพระนาม
เจ้าราชดนัย
พระบุตร: 5 องค์
ราชวงศ์: แสนทิพย์นาบัว
พระบิดา: เจ้ายุติธรรมธร (คำสุก ณ จำปาศักดิ์)
เจ้ายุติธรรมธร (หยุย ณ จำปาศักดิ์) หรือ เสด็จเจ้าย่ำขะหม่อมยุติธรรมธร ดำรงพระยศเดิมเป็นที่ เจ้าราชดนัยแห่งนครจำปาศักดิ์ (พ.ศ. 2440 - 2 มีนาคม พ.ศ. 2489) เจ้าผู้ครองนครจำปาศักดิ์พระองค์ที่ 12 และผู้ว่าราชการเมืองจำปาศักดิ์ในสมัยที่ลาวตกเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศส
ประวัติ

เสด็จเจ้ายุติธรรมธร (หยุย ณ จำปาศักดิ์) ประสูติเมื่อ พ.ศ. 2417 เป็นพระราชโอรสพระองค์โตของเสด็จเจ้าย่ำขะหม่อมยุติธรรมธรนครจำปาศักดิ์รักษาประชาธิบดี (คำสุก ณ จำปาศักดิ์) เจ้าผู้ครองนครจำปาศักดิ์พระองค์ที่ 11 ได้รับพระราชทานพระยศจากพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 5) ให้เป็นที่เจ้าราชดนัย ตำแหน่งผู้ช่วยราชการในเจ้านครจำปาศักดิ์เมื่อ พ.ศ. 2440  อนึ่ง ตำแหน่งเจ้าราชดนัยนี้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมพระราชทานแก่พระราชโอรสของเจ้านครประเทศราช ซึ่งรองจากพระยศของเสด็จเจ้าราชบุตรหรือเจ้าราชบุตร แต่มิได้นับเข้าในระบบการปกครองแบบอาญาสี่ซึ่งเป็นระบบการปกครองดั้งเดิมของลาว
ต่อมาเมื่อเสด็จเจ้ายุติธรรมธร (คำสุก ณ จำปาศักดิ์) พิราลัยด้วยพระโรคชราในปี พ.ศ. 2444 ทางราชการสยามได้ให้เสด็จเจ้าอุปราช (เจ้าคำพันธ์) เป็นผู้รักษาราชการเมืองนครจำปาศักดิ์ไปพลาง เนื่องจากยังไม่ทันได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้แต่งตั้งเจ้าผู้ครองนครจำปาศักดิ์พระองค์ใหม่  ต่อมาในปี พ.ศ. 2446 ดินแดนของนครจำปาศักดิ์ได้ตกอยู่ในความปกครองของฝรั่งเศสตามสนธิสัญญาฉบับลงวันที่ 13 กุมภาพันธ์ ร.ศ. 122 ฝ่ายฝรั่งเศสจึงได้เกลี้ยกล่อมให้เจ้าราชดนัย (หยุย) เป็นเจ้าผู้ครองเมืองนครจำปาศักดิ์สืบต่อจากพระราชบิดา พระองค์จึงได้มีหนังสือลับไปทูลปรึกษาสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ (ขณะมีพระอิสริยยศเป็นพระเจ้าน้องยาเธอ กรมหมื่นฯ) เสนาบดีกระทรวงมหาดไทยในเวลานั้น ซึ่งกรมพระยาดำรงฯ ได้ทรงตอบไปว่า "ให้รับตำแหน่งทำการให้ฝรั่งเศสเสีย มิฉะนั้นถ้าฝรั่งเศสเอาพวกอื่นมาตั้งวงศ์ตระกูลเจ้ายุติธรรมจะได้รับความเดือดร้อน" เจ้าราชดนัย (หยุย) จึงตกลงรับเป็นเจ้าผู้ครองนครจำปาศักดิ์นับแต่นั้น โดยฝ่ายฝรั่งเศสได้ตั้งให้เจ้าราชดนัย (หยุย) ขึ้นเป็นเจ้ายุติธรรมธรเช่นเดียวกับเจ้านครจำปาศักดิ์พระองค์ก่อน ๆ และนับเป็นเจ้าผู้ครองนครจำปาศักดิ์ที่ได้รับพระราชทานนามยศประจำที่เจ้ายุติธรรมธรเป็นลำดับที่ 3 ของราชวงศ์จำปาศักดิ์ด้วย
ต่อมารัฐบาลอินโดจีนฝรั่งเศส ได้ยกเลิกฐานะความเป็นเจ้าผู้ครองนครลงเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2447 เสด็จเจ้ายุติธรรมธร (หยุย) จึงมีฐานะเป็นผู้ว่าราชการเมืองจำปาศักดิ์แทนจนกระทั่งทรงเกษียณอายุจากตำแหน่งดังกล่าวเมื่อวันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2477 ขณะมีพระชนม์ได้ 60 ปี แต่ก็ยังทรงดำรงฐานันดรศักดิ์ประมุขแห่งราชวงศ์จำปาศักดิ์มาโดยตลอด จนถึง พ.ศ. 2484 เมื่อประเทศสยามได้ยึดดินแดนนครจำปาศักดิ์กลับคืนมาอีกครั้ง และจัดตั้งขึ้นเป็นจังหวัดนครจัมปาศักดิ์แล้ว ทางราชการไทยก็ได้คงพระเกียรติยศของเสด็จเจ้ายุติธรรมธร (หยุย) ในฐานะเจ้าผู้ครองนครจำปาศักดิ์ไว้ตามเดิม กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ ให้เป็นผู้ว่าราชการจังหวัดที่ตั้งขึ้นมาใหม่นั้นเอง พระองค์ได้ทรงอยู่ในตำแหน่งและฐานันดรศักดิ์นี้ตั้งแต่วันที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2484 จนถึงแก่พิราลัยในตำแหน่งด้วยโรคมะเร็งเมื่อวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2489 ก่อนหน้าที่ดินแดนจำปาศักดิ์จะกลับไปเป็นของฝรั่งเศสอีกครั้งไม่นานนัก
ผู้สืบสกุล

เสด็จเจ้ายุติธรรมธร (หยุย ณ จำปาศักดิ์) ทรงมีราชโอรสพระราชธิดาที่ประสูติแต่พระชายาและหม่อมห้าม 5 พระองค์ ดังนี้
เจ้าเฮือนทองพูน ไม่มีโอรสธิดาด้วยกัน
เจ้าเฮือนสุดสมร มีโอรสธิดา 3 องค์ คือ
เสด็จเจ้าบุญอุ้ม ณ จำปาศักดิ์ (เจ้าผู้ครองนครจำปาศักดิ์พระองค์ที่ 13 และอดีตนายกรัฐมนตรีลาว)
เจ้าสมบูรณ์ ณ จำปาศักดิ์
เจ้าบุญอ้อม ณ จำปาศักดิ์ (อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการลาว ในรัฐบาลพระราชอาณาจักรลาว)
หม่อมนวล มีโอรสธิดา 7 องค์ คือ
เจ้าบุญเอื้อ ณ จำปาศักดิ์
เจ้าเฮือนเนย ณ จำปาศักดิ์
เจ้าเฮือนน้อม ณ จำปาศักดิ์
เจ้าเฮือนบุญล้น ณ จำปาศักดิ์
เจ้าเฮือนบุญหลี ณ จำปาศักดิ์
เจ้าสรรพสิทธิ ณ จำปาศักดิ์
เจ้าเฮือนสีดา ณ จำปาศักดิ์
เจ้าเฮือนจันทร์ มีโอรสธิดา 9 องค์ คือ
เจ้าเฮือนบุญชู ณ จำปาศักดิ์
เจ้าเฮือนสมบูรณ์ ณ จำปาศักดิ์
เจ้าเฮือนเฮียง ณ จำปาศักดิ์
เจ้าเฮือนบุญโฮม ณ จำปาศักดิ์
เจ้าเฮือนบุญเฮือง ณ จำปาศักดิ์
เจ้าศรีโรเม ณ จำปาศักดิ์
เจ้าเฮือนนารี ณ จำปาศักดิ์
เจ้าเฮือนบุญเหลือ ณ จำปาศักดิ์
เจ้าเฮือนสุดาจันทร์ ณ จำปาศักดิ์
นายจันทร์ โพธิ์สอาด (อาชญาจันทร์ โพธิ์สอาด)
หม่อมจูม มีโอรสธิดา 1 องค์ คือ เจ้าจิตประสงค์ ณ จำปาศักดิ์
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2484 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์มงกุฎไทย (ท.ม.)
ตำบลตาลชุม (อำเภอท่าวังผา)

| ตำบลตาลชุม |
| --- | --- |
ตำบล
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Tambon Tan Chum
ประเทศ: ไทย
จังหวัด: น่าน
อำเภอ: อำเภอท่าวังผา
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 104.48 ตร.กม. (40.34 ตร.ไมล์)
ประชากร (2553)
 • ทั้งหมด: 6,520 คน
 • ความหนาแน่น: 62.40 คน/ตร.กม. (161.6 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 55140
รหัสภูมิศาสตร์: 550603
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ตาลชุม (คำเมือง: ) เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอท่าวังผา จังหวัดน่าน ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของตัวอำเภอบนสองฝั่งแม่น้ำน่าน และลำน้ำสาย
ประวัติ

ตำบลตาลชุม เดิมชื่อ “ไชยพรหม” หรือ "ศรีพรหม" มีพญาขันธราชกิจจา เป็นผู้ปกครอง ในตำแหน่ง พ่อเมืองไชยพรหม เริ่มมีการก่อตั้งชุมชน ตั้งแต่ พ.ศ. 2310 พื้นที่นี้แต่เดิมในอดีตก่อนจะมีการก่อตั้งเป็นเมืองไชยพรม สันนิษฐานว่ามีชาวกาว ชาวลวัะ อาศัยอยู่ตั้งแต่สมัยพญาภูคา มีความเจริญรุ่งเรืองมาก่อน แล้วถูกม่าน(พม่า)เข้ามายึดครอง ภายหลังได้ถูกทิ้งร้าง เพราะปรากฏซากปลักหักพัง ของวัดวาอาราม มีพระธาตุ โบสถ์ วิหาร กำแพงหลงเหลือให้เห็นในปัจจุบัน ในพื้นที่ บ้านสบสาย บ้านสบหนอง บ้านป่าเมี่ยง บ้านตาลชุม ราษฎรส่วนใหญ่ย้ายถิ่นฐานมาจาก เมืองเชียงแสน และ เมืองเชียงของ(จังหวัดเชียงราย)เมืองไชยพรหม มีอาณาเขตกว้างขวาง ทิศเหนือจรดเมืองริม ทิศตะวันออกจรดเมืองยม เมืองอวน เมืองพงษ์ ทิศใต้จรดเมืองน่าน ทิศตะวันตกจรด เมืองควร เมืองปง มีผู้ปกครองมาโดยตลอดโดยได้รับการแต่งตั้งจากเจ้าผู้ครองนครน่าน
พ.ศ. 2440 นครน่านแบ่งเขตเมืองไชยพรมให้อยู่ในการปกครอง ของแขวงนครน่าน มีที่ว่าการแขวงอยู่ที่เมืองน่าน มีพื้นที่ปกครองตั้งแต่บ้านผาขวาง บ้านดอนแก่ง บ้านปง บ้านตาลชุม บ้านป่าเมี้ยง บ้านสบหนอง บ้านดอนตัน บ้านนาไฮ-ขอน บ้านดอนมูล บ้านม่วง บ้านหนองม่วง บ้านสบย่าง บ้านก้นต้าง(ฝ่ายมูล) บ้านควัะ บ้านดอนแก้ว บ้านหนองบัว-ต้นฮ่าง ซึ่งครอบคุมใน3ตำบลของอำเภอท่าวังผาในปัจจุบัน ได้แก่ตำบลตาลชุม ตำบลศรีภูมิ และตำบลป่าคา
พ.ศ. 2457 ราชการได้แบ่งแยกอาณาเขตเป็นตำบลศรีพรม อำเภอเมืองน่าน โดยเมืองน่านแต่งตั้ง เจ้าหมวกคำ ณ น่าน มาปกครอง ได้เปลี่ยนชื่อเป็นตำบลตาลชุม อำเภอเมืองน่าน
22 มีนาคม พ.ศ. 2481 ได้โอนตำบลดอนมูล และตำบลตาลชุม อำเภอเมืองน่าน ไปขึ้นกับ อำเภอปัว และโอนบ้านผาขวาง หมู่ที่ 9 ตำบลตาลชุม อำเภอเมืองน่าน ไปขึ้นกับตำบลบ่อ อำเภอเมืองน่าน ในสมัยนั้นมีขุนวิเชษฐ์ตาลชุม เป็นกำนัน
หลังจากนั้นได้โอนตำบลดอนมูล และตำบลตาลชุม ไปรวมกับตำบลป่าคา อำเภอปัว จังหวัดน่าน (เดี๋ยวหาข้อมูลเพิ่มเติม ในประกาศราชกิจานุเบกษาก่อนครับว่าวันไหน)
11 มิถุนายน 2490 แยกตำบลตาลชุม จากตำบลป่าคา จำนวน 13 หมู่บ้าน ได้แก่ บ้านผาขวาง บ้านดอนแก่ง บ้านปง บ้านตาลชุม บ้านป่าเมี้ยง บ้านสบหนอง บ้านสบสาย บ้านดอนตัน บ้านดอนมูล บ้านนาไฮ บ้านดอนมูล บ้านควัะ บ้านม่วง
21 กันยายน พ.ศ. 2505 แบ่งท้องที่อำเภอปัว จังหวัดน่าน ตั้งเป็นกิ่งอำเภอ 1 แห่ง เรียกชื่อว่า “กิ่งอำเภอท่าวังผา” มีเขตการปกครอง รวม 4 ตำบล คือ ตำบลริม ตำบลป่าคา ตำบลตาลชุม และตำบลยม ให้ขึ้นกับอยู่ในเขตการปกครองของอำเภอปัว จังหวัดน่าน
28 กรกฎาคม พ.ศ. 2508 ยกฐานะกิ่งอำเภอท่าวังผา อำเภอปัว จังหวัดน่าน เป็นอำเภอท่าวังผา จังหวัดน่าน
17 เมษายน พ.ศ. 2517 ตั้งและเปลี่ยนแปลงเขตตำบลในท้องที่อำเภอท่าวังผา จังหวัดน่าน ตั้งตำบลศรีภูมิ โดยการโอนบ้านม่วง หมู่ที่1, บ้านดอนมูล หมู่ที่2, บ้านห้วยเดื่อ หมู่ที่3, บ้านดอนตัน หมู่ที่4, บ้านนาไฮ (นาอุดม) หมู่ที่ 5, บ้านควัะ หมู่ที่6, บ้านดอยติ้ว หมู่ที่13, บ้านห้วยม่วง หมู่ที่14 ของตำบลตาลชุม รวม7หมู่บ้านแยกไปอยู่ในเขตการปกครองตำบลศรีภูมิ อำเภอท่าวังผา จังหวัดน่าน
โดยมีหมู่บ้านส่วนใหญ่อยู่บริเวณริมสองฝั่งแม่น้ำน่าน ในช่วงฤดูฝนจะเกิดอุทกภัย มีการคมนาคมไม่สะดวก ต่อมาในปี พ.ศ. 2518 ราษฎรส่วนใหญ่ได้อพยพ
ถิ่นฐานขึ้นมาตั้งบ้านเรือนอยู่บนที่ดอนทางทิศตะวันออกของพื้นที่ตำบลคือ 2 ข้างทาง ถนนสายน่าน – ทุ่งช้าง ได้แก่บ้านดอนแก่ง บ้านปง บ้านตาลชุม บ้านป่าเมี่ยง บ้านสบหนองใหม่(ปัจจุบันเปลี่ยนชื่อเป็นบ้านห้วยแขม)
หมู่บ้าน

ตำบลตาลชุมแต่เดิมมี 26 หมู่บ้าน ปี พ.ศ. 2517 ได้แยกออกเป็นตำบลศรีภูมิ จึงเหลือ 14 หมู่บ้าน ได้แก่
หมู่ที่ 1 บ้านสบหนอง 1
หมู่ที่ 2 บ้านป่าเมี่ยง
หมู่ที่ 3 บ้านตาลชุม 1
หมู่ที่ 4 บ้านสบสาย
หมู่ที่ 5 บ้านปง 1
หมู่ที่ 6 บ้านดอนแก่ง
หมู่ที่ 7 บ้านน้ำป้าก
หมู่ที่ 8 บ้านห้วยโป่ง
หมู่ที่ 9 บ้านห้วยธนู
หมู่ที่ 10 บ้านห้วยแขม
หมู่ที่ 11 บ้านปง 2
หมู่ที่ 12 บ้านสบหนอง 2
หมู่ที่ 13 บ้านปงพัฒนา
หมูที่ 14 บ้านตาลชุม 2
ศาสนสถาน

มีวัด 7 แห่ง ได้แก่
วัดสบหนอง
วัดตาลชุม
วัดจักรวรรณ(ป่าเมี่ยง)
วัดดอนชัย (สบสาย)
วัดสุคันธาราม(ปง)
วัดดอนแก่ง
วัดห้วยแขม
สำนักสงฆ์ 3 แห่ง ได้แก่
สำนักสงฆ์กิตติคุณ(ห้วยโป่ง)
สำนักสงฆ์ห้วยธนู
สำนักสงฆ์น้ำป้าก
ที่ตั้งและอาณาเขต

พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นพื้นที่ราบลุ่มอยู่ทางทิศตะวันตกของตำบล และเป็นที่ราบสูงทางทิศตะวันออก มีพื้นที่ทั้งหมด 63,125 ไร่
ทิศเหนือ ติดกับ ต.ศรีภูมิ, ต.ป่าคา อ.ท่าวังผา จ.น่าน
ทิศตะวันออก ติดกับ ต.ยม, ต.จอมพระ อ.ท่าวังผา จ.น่าน
ทิศใต้ ติดกับ ต.บ่อ อ.เมืองน่าน จ.น่าน
ทิศตะวันตก ติดกับ ต.ศรีภูมิ อ.ท่าวังผา จ.น่าน
ระยะทางห่างจาก อำเภอท่าวังผา ถึง อบต.ตาลชุม 8 กิโลเมตร
ระยะทางห่างจาก อำเภอเมืองน่าน ถึง อบต.ตาลชุม 34 กิโลเมตร
เนื้อที่ทางกายภาพ รวมทั้งหมด 104.48 ตารางกิโลเมตร (64,149 ไร่)
ประชากร

จำนวนหมู่บ้านในเขตพื้นที่ตำบลตาลชุม จำนวน 14 หมู่บ้าน ประชากรทั้งสิ้น 6,422 คน แยกเป็นชาย 3,221 คน หญิง 3,201 คน (ข้อมูลเดือนธันวาคม 2555)
อาชีพ อาชีพหลัก ทำนา ทำสวน ทำไร่ อาชีพเสริม หัตถกรรมในครัวเรือน
แหล่งท่องเที่ยว

พระธาตุฉิมพลี วัดสบหนอง
แหล่งน้ำสาธารณะ หนองหลวง บ้านสบหนอง
อนุสาวรีย์เจ้าเมืองไชยพรม อารักษ์ผีเสี้ยวเมือง (ดงหอ) ถนนคึกฤทธิ์  บ้านสบหนอง-ห้วยแขม
อนุเสาวรีย์เจ้าหลวงพญาแก้ว บ้านสบสาย
พระพุทธมหาสุวรรณมงคลศรีศากยมุนี (หลวงพ่อทอง) วัดดอนชัย (สบสาย)
ฝายเก็บน้ำสาย บ้านสบสาย
โครงการปิดทองหลังพระตามแนวพระราชดำริ บ้านน้ำป้าก
พระเพชรตาลชุม วัดตาลชุม
พระธาตุตาลชุมศรีไชยพรม วัดตาลชุม
อนุเสาวรีย์เจ้าหลวงดงมะแหละ บ้านตาลชุม
ลำน้ำสายสำคัญ

แม่น้ำน่าน
ลำน้ำสาย
ลำน้ำยาว
ลำห้วยธนู
ลำห้วยป้าก
ลำห้วยก้าบ
หนองหลวง
ลำห้วยแขม
ลำห้วยโป่ง
ลำห้วยคี่
ลำห้วยเยี่ยว
ลำห้วยม่วง
ล้ำห้วยกึม
ลำห้วยเสี้ยว
แผนที่ตำบลตาลชุม
อำเภอคลองขลุง

| อำเภอคลองขลุง |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Khlong Khlung
ตลาดเก่าคลองขลุง
คำขวัญ: ดินแดนหลวงพ่อปลอดภัย  ผลไม้รสดี มีชื่อไม้ดอกไม้ประดับ
แผนที่จังหวัดกำแพงเพชร เน้นอำเภอคลองขลุง
พิกัด: 16°13′0″N 99°43′12″E﻿ / ﻿16.21667°N 99.72000°E﻿ / 16.21667; 99.72000
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: กำแพงเพชร
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 783.332 ตร.กม. (302.446 ตร.ไมล์)
ประชากร (2566)
 • ทั้งหมด: 67,553 คน
 • ความหนาแน่น: 86.24 คน/ตร.กม. (223.4 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 62120
รหัสภูมิศาสตร์: 6205
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอคลองขลุง ถนนสุขาภิบาล 1 ตำบลคลองขลุง อำเภอคลองขลุง จังหวัดกำแพงเพชร 62120
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
คลองขลุง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดกำแพงเพชร อดีตเป็นอำเภอที่เคยมีอาณาเขตพื้นที่ขนาดใหญ่มาก ซึ่งพื้นที่อำเภอคลองขลุงเดิมครอบคลุมพื้นที่อำเภอขาณุวรลักษบุรี อำเภอทรายทองวัฒนา อำเภอบึงสามัคคี และอำเภอปางศิลาทอง ทั้งหมด ซึ่งแยกการปกครองออกเรื่อยมา เดิมชื่อ "อำเภอขาณุ" ต่อมาในปี พ.ศ. 2482 ก็ได้เปลี่ยนชื่อเป็น "อำเภอคลองขลุง"
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอคลองขลุง มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเมืองกำแพงเพชร
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอทรายทองวัฒนาและอำเภอบึงสามัคคี
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอขาณุวรลักษบุรีและอำเภอปางศิลาทอง
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอเมืองกำแพงเพชร
ประวัติ

อำเภอคลองขลุง เป็นอำเภอหนึ่งใน 7 อำเภอ ของจังหวัดกำแพงเพชร แต่เดิมเรียกชื่ออำเภอนี้ว่า "อำเภอขาณุ" ตามประกาศของกระทรวงศึกษาธิการซึ่ง "ขาณุ" มีความหมายว่า "ตอ" ครั้นต่อมา ได้มีพระราชกฤษฏีกาเปลี่ยนแปลงชื่ออำเภอนี้ใหม่ให้เหมาะสมกับสภาพท้องที่ คือ "อำเภอคลองขลุง" เนื่องจากบริเวณที่ตั้งของที่ว่าการอำเภอมีลำคลองขลุงไหลผ่าน
สาเหตุที่เรียกว่า “คลองขลุง” สืบเนื่องมาจาก 3 สาเหตุ คือ สาเหตุแรก ในสมัยก่อนน้ำจากคลองวังไทรไหลมาบรรจบกับแม่น้ำปิง จึงเรียกตรงจุดที่น้ำมาบรรจบกันว่า “คลองคลุ้ง” ชาวบ้านเรียกว่า “บ้านคลองคลุ้ง” สาเหตุที่สองของชื่อ “คลองขลุง” สืบเนื่องมาจากบริเวณที่ตั้งหมู่บ้านคลองขลุงสมัยก่อนจะมีกรเลี้ยงช้างไว้เป็นจำนวนมาก เพื่อชักลากซุง ชาวบ้านจึงเรียกชื่อหมู่บ้านว่า “บ้านคลองโขลง” และอีกสาเหตุหนึ่งที่เป็นที่มาของชื่อ “คลองขลุง” คือ บริเวณที่น้ำคลองวังไทรไหลมาบรรจบกับแม่น้ำปิงสมัยก่อนจะมีจระเข้ และตะโขงเป็นจำนวนมาก ชาวบ้านจึงเรียกหมู่บ้านว่า “บ้านคลองโขง” จากชื่อเรียกตามแหล่งกำเนิดต่างๆ ว่า คลองคลุ้ง, คลองโขลง, คลองโขง ต่อมาจึงเรียกเป็น “คลองขลุง” จนถึงปัจจุบันนี้
วันที่ 1 มกราคม 2450 แยกพื้นที่ตำบลแสนตอ ตำบลสลกบาตร ตำบลบ่อถ้ำ และตำบลยางสูง จากอำเภอขาณุ ไปตั้งเป็น กิ่งอำเภอขาณุ และให้ขึ้นการปกครองกับอำเภอขาณุ
วันที่ 29 เมษายน 2460 เปลี่ยนแปลงชื่อกิ่งอำเภอขาณุ อำเภอขาณุ (อำเภอคลองขลุง) จังหวัดกำแพงเพชร เป็น กิ่งอำเภอแสนตอ
วันที่ 17 เมษายน 2482 เปลี่ยนแปลงชื่อกิ่งอำเภอแสนตอ อำเภอขาณุ เป็น กิ่งอำเภอขาณุวรลักษบุรี และเปลี่ยนแปลงชื่ออำเภอขาณุ จังหวัดกำแพงเพชร เป็น อำเภอคลองขลุง
วันที่ 10 มิถุนายน 2490 ตั้งตำบลวังยาง แยกออกจากตำบลคลองขลุง
วันที่ 16 พฤศจิกายน 2491 ยกฐานะจากกิ่งอำเภอขาณุวรลักษบุรี อำเภอคลองขลุง เป็น อำเภอขาณุวรลักษบุรี
วันที่ 30 พฤษภาคม 2499 จัดตั้งสุขาภิบาลคลองขลุง ในท้องที่บางส่วนของตำบลคลองขลุง
วันที่ 16 เมษายน 2506 จัดตั้งสุขาภิบาลท่าพุทรา ในท้องที่บางส่วนของตำบลท่าพุทรา
วันที่ 31 มกราคม 2510 ตั้งตำบลท่ามะเขือ แยกออกจากตำบลคลองขลุง
วันที่ 28 กรกฎาคม 2513 จัดตั้งสุขาภิบาลท่ามะเขือ ในท้องที่บางส่วนของตำบลท่ามะเขือ
วันที่ 19 กันยายน 2515 ตั้งตำบลทุ่งทราย แยกออกจากตำบลวังยาง
วันที่ 2 ตุลาคม 2522 ตั้งตำบลโพธิ์ทอง แยกออกจากตำบลวังไทร
วันที่ 21 กรกฎาคม 2524 ตั้งตำบลปางตาไว แยกออกจากตำบลโพธิ์ทอง
วันที่ 25 กันยายน 2527 ตั้งตำบลวังบัว แยกออกจากตำบลท่าพุทรา ตั้งตำบลถาวรวัฒนา แยกออกจากตำบลวังแขม และตั้งตำบลทุ่งทอง  แยกออกจากตำบลทุ่งทราย
วันที่ 21 ตุลาคม 2528 ตั้งตำบลหินดาต แยกออกจากตำบลโพธิ์ทอง
วันที่ 12 ธันวาคม 2529 ตั้งตำบลคลองสมบูรณ์ แยกออกจากตำบลหัวถนน
วันที่ 22 เมษายน 2535 แยกพื้นที่ตำบลทุ่งทราย ตำบลทุ่งทอง และตำบลถาวรวัฒนา อำเภอคลองขลุง มาตั้งเป็น กิ่งอำเภอทุ่งทราย และให้ขึ้นการปกครองกับอำเภอคลองขลุง
วันที่ 8 มิถุนายน 2536 แยกพื้นที่ตำบลโพธิ์ทอง ตำบลหินดาต และตำบลปางตาไว อำเภอคลองขลุง มาตั้งเป็น กิ่งอำเภอปางศิลาทอง และให้ขึ้นการปกครองกับอำเภอคลองขลุง
วันที่ 5 มีนาคม 2539 เปลี่ยนแปลงชื่อกิ่งอำเภอทุ่งทราย อำเภอคลองขลุง เป็น กิ่งอำเภอทรายทองวัฒนา
วันที่ 26 กันยายน 2540 ยกฐานะกิ่งอำเภอทรายทองวัฒนา และกิ่งอำเภอปางศิลาทอง อำเภอคลองขลุง เป็น อำเภอทรายทองวัฒนา และ อำเภอปางศิลาทอง
วันที่ 25 พฤษภาคม 2542 ยกฐานะจากสุขาภิบาลคลองขลุง สุขาภิบาลท่าพุทรา และสุขาภิบาลท่ามะเขือ เป็นเทศบาลตำบลคลองขลุง เทศบาลตำบลท่าพุทรา และเทศบาลตำบลท่ามะเขือ ตามลำดับ ด้วยผลของกฎหมาย
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอคลองขลุงแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 10 ตำบล 103 หมู่บ้าน ได้แก่
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | คลองขลุง |  |  | (Khlong Khlung) |  |  | 13 หมู่บ้าน |  |  |  |  |  | 6. | วังแขม |  |  | (Wang Khaem) |  |  | 16 หมู่บ้าน |  |
| 2. | ท่ามะเขือ |  |  | (Tha Makhuea) |  |  | 09 หมู่บ้าน |  |  |  |  |  | 7. | หัวถนน |  |  | (Hua Thanon) |  |  | 09 หมู่บ้าน |  |
| 3. | ท่าพุทรา |  |  | (Tha Phutsa) |  |  | 07 หมู่บ้าน |  |  |  |  |  | 8. | วังไทร |  |  | (Wang Sai) |  |  | 15 หมู่บ้าน |  |
| 4. | แม่ลาด |  |  | (Mae Lat) |  |  | 06 หมู่บ้าน |  |  |  |  |  | 9. | วังบัว |  |  | (Wang Bua) |  |  | 10 หมู่บ้าน |  |
| 5. | วังยาง |  |  | (Wang Yang) |  |  | 09 หมู่บ้าน |  |  |  |  |  | 10. | คลองสมบูรณ์ |  |  | (Khlong Sombun) |  |  | 09 หมู่บ้าน |  |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอคลองขลุงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 13 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลคลองขลุง ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลคลองขลุง
เทศบาลตำบลท่าพุทรา ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลท่าพุทรา
เทศบาลตำบลท่ามะเขือ ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลท่ามะเขือ
เทศบาลตำบลวังยาง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวังยางทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลคลองขลุง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคลองขลุง (นอกเขตเทศบาลตำบลคลองขลุง)
องค์การบริหารส่วนตำบลท่ามะเขือ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลท่ามะเขือ (นอกเขตเทศบาลตำบลท่ามะเขือ)
องค์การบริหารส่วนตำบลท่าพุทรา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลท่าพุทรา (นอกเขตเทศบาลตำบลท่าพุทรา)
องค์การบริหารส่วนตำบลแม่ลาด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแม่ลาดทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลวังแขม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวังแขมทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลหัวถนน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหัวถนนทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลวังไทร ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวังไทรทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลวังบัว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวังบัวทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลคลองสมบูรณ์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคลองสมบูรณ์ทั้งตำบล
สะพานคลองขลุง-ท่ามะเขือ
ภายในเขตเทศบาลตำบลคลองขลุง
บาสเกตบอล

| --- | --- |
ไมเคิล จอร์แดนกำลังกระโดดสแลมดังก์
สมาพันธ์สูงสุด: FIBA
เล่นครั้งแรก: ค.ศ. 1891 สปริงฟีลด์ รัฐแมตซาชูเซตต์ สหรัฐอเมริกา
ลักษณะเฉพาะ
การปะทะ: มีการปะทะกัน
ผู้เล่นในทีม: 10-20 (5 on court)
แข่งรวมชายหญิง: Single
หมวดหมู่: ในร่ม (เป็นหลัก) หรือกลางแจ้ง (สตรีทบอล)
อุปกรณ์: ลูกบาสเกตบอล
จัดแข่งขัน
โอลิมปิก: Demonstrated in the 1904 and 1924 Summer Olympics Part of the Summer Olympic programme since 1936
การแข่งขันบาสเกตบอลหญิงชิงถ้วยยุโรปของ FIBA ปี พ.ศ. 2548
บาสเกตบอล (อังกฤษ: basketball) เป็นกีฬาชนิดหนึ่งซึ่งแบ่งผู้เล่นเป็น 2 ทีม แต่ละทีมประกอบด้วยผู้เล่น 5 คนพยายามทำคะแนนโดยการโยนลูกเข้าห่วงหรือตะกร้า ภายใต้กติกาการเล่นมาตรฐาน
ตั้งแต่ที่คิดค้นขึ้นในปี พ.ศ. 2434 (ค.ศ. 1891) โดยเจมส์ ไนสมิท บาสเกตบอลได้ถูกพัฒนาขึ้นเป็นกีฬาสากลโลก กีฬานี้มีจุดเริ่มต้นจากในวายเอ็มซีเอ ลีกที่เกิดขึ้นในสมัยแรก ๆ เป็นระดับมหาวิทยาลัย ต่อมากลายเป็นกีฬาอาชีพ[ต้องการอ้างอิง] มีการจัดตั้งลีกเอ็นบีเอ (National Basketball Association, NBA) และเริ่มมีการแข่งขันในกีฬาโอลิมปิกเมื่อ พ.ศ. 2479 (ค.ศ. 1936) ถึงแม้ว่าในระยะแรกยังเป็นกีฬาที่เล่นเฉพาะในสหรัฐอเมริกา กีฬาชนิดนี้แพร่ขยายไปสู่ระดับสากลด้วยความรวดเร็ว ปัจจุบันมีนักกีฬาและทีมที่มีชื่อเสียงตามที่ต่าง ๆ ทั่วโลก
บาสเกตบอลเป็นกีฬาที่เล่นในร่มเป็นหลัก สนามที่ใช้เล่นมีขนาดค่อนข้างเล็ก คะแนนจะได้จากการโยนลูกเข้าห่วงจากด้านบน (ชูต, shoot) ทีมที่มีคะแนนมากกว่าในตอนจบเกมจะเป็นฝ่ายชนะ สามารถนำพาลูกโดยการกระเด้งกับพื้น (เลี้ยงลูก, dribble) หรือส่งลูกกันระหว่างเพื่อนร่วมทีม เกมจะห้ามการกระทบกระแทกที่ทำให้เป็นฝ่ายได้เปรียบ (ฟาวล์, foul) และมีกฎข้อบังคับเกี่ยวกับการครองบอล
เกมบาสเกตบอลมีการพัฒนาเทคนิคการเล่นต่าง ๆ เช่น การชูต การส่ง และการเลี้ยงลูก รวมไปถึงตำแหน่งผู้เล่น (ซึ่งตามกฎแล้วไม่จำเป็นต้องมี) และตำแหน่งการยืนในเกมรุกและเกมรับ ผู้เล่นที่ตัวสูงถือเป็นข้อได้เปรียบ ถึงแม้ว่าในการเล่นแข่งขันจะควบคุมโดยกฎกติกา การเล่นรูปแบบอื่น ๆ สำหรับเล่นผ่อนคลายก็มีการคิดขึ้น บาสเกตบอลก็ยังเป็นกีฬาที่คนนิยมดูอีกด้วย
ประวัติ > ประวัติของบาสเกตบอล

ความพิเศษอย่างหนึ่งของบาสเกตบอล คือถูกคิดขึ้นโดยคนเพียงคนเดียว ต่างจากกีฬาส่วนใหญ่ที่วิวัฒนาการมาจากกีฬาอีกชนิด ช่วงต้นเดือนธันวาคม พ.ศ. 2434 ดร. เจมส์ ไนสมิท ครูสอนพละศึกษาชาวอเมริกันที่เกิดในแคนาดา และเป็นผู้ดูแลสถานที่ของวิทยาลัยแห่งหนึ่งของสมาคมวายเอ็มซีเอ (ปัจจุบันคือ วิทยาลัยสปริงฟีลด์) ในเมืองสปริงฟีลด์ รัฐแมสซาชูเซตส์ ค้นหาเกมในร่มที่ช่วยให้คนมีกิจกรรมทำระหว่างฤดูหนาวในแถบนิวอิงแลนด์ ว่ากันว่า หลังจากเขาไตร่ตรองหากิจกรรมที่ไม่รุนแรงเกินไปและเหมาะสมกับโรงยิม เขาเขียนกฎพื้นฐานและตอกตะปูติดตะกร้าใส่ลูกพีชเข้ากับผนังในโรงยิม เกมแรกที่เล่นเป็นทางการเล่นในโรงยิมวายเอ็มซีเอในเดือนถัดมา คือเมื่อ 20 มกราคม พ.ศ. 2435 (ค.ศ. 1892) ในสมัยนั้น เล่นโดยใช้ผู้เล่นเก้าคน สนามที่ใช้ก็มีขนาดประมาณครึ่งหนึ่งของสนามเอ็นบีเอในปัจจุบัน ชื่อ บาสเกตบอล เป็นชื่อที่เสนอโดยนักเรียนคนหนึ่ง และก็เป็นชื่อที่นิยมมาตั้งแต่ตอนต้น เกมแพร่ขยายไปยังวายเอ็มซีเอที่อื่นทั่วสหรัฐอเมริกา ไม่นานนักก็มีเล่นกันทั่วประเทศ
แต่ที่น่าสนใจคือ ถึงแม้ว่าวายเอ็มซีเอจะเป็นผู้ที่พัฒนาและเผยแพร่เกมในตอนแรก ภายในหนึ่งทศวรรษสมาคมก็ไม่สนับสนุนกีฬานี้อีก เนื่องจากการเล่นที่ทำให้รุนแรงและผู้ชมที่ไม่สุภาพ สมาคมกีฬาสมัครเล่นอื่น ๆ มหาวิทยาลัย และทีมอาชีพก็เข้ามาแทนที่ ก่อนช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง สหภาพการกีฬาสมัครเล่น (Amateur Athletic Union) และ สมาคมการแข่งขันกีฬาระหว่างวิทยาลัย (Intercollegiate Athletic Association) (ซึ่งปัจจุบันคือเอ็นซีดับเบิลเอ, NCAA) ได้แข่งกันเพื่อจะเป็นผู้กำหนดกติกาของเกม
เดิมนั้นการเล่นบาสเกตบอลจะใช้ลูกฟุตบอล ลูกบอลที่ทำขึ้นสำหรับบาสเกตบอลโดยเฉพาะในตอนแรกมีสีน้ำตาล ช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1950 จึงเปลี่ยนมาใช้ลูกสีส้มเพื่อให้ผู้เล่นและผู้ชมมองเห็นลูกได้ง่ายขึ้น และก็ใช้ต่อเนื่องจนถึงปัจจุบัน ผู้ที่ริเริ่มใช้ลูกบาสเกตบอลสีส้มคือนาย โทนี ฮิงเคิล (Tony Hinkle) โค้ชมหาวิทยาลัยบัตเลอร์ (Butler University)
ประวัติ > ลีกระดับมหาวิทยาลัยในสหรัฐอเมริกา และลีกอื่น ๆ

ไนสมิทเป็นตัวตั้งตัวตีในการเริ่มบาสเกตบอลระดับมหาวิทยาลัย[ต้องการอ้างอิง] โดยเป็นโค้ชให้กับมหาวิทยาลัยแคนซัส (University of Kansas) เป็นเวลาหกปี ลีกระดับมหาวิทยาลัยถือกำเนิดในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1920 และเริ่มทัวร์นาเมนต์ที่ชื่อเอ็นไอที (National Invitation Tournament, NIT) ในนิวยอร์กเมื่อปี พ.ศ. 2481 (ค.ศ. 1938) ช่วง พ.ศ. 2491 ถึง 2494 บาสเกตบอลระดับมหาวิทยาลัยประสบปัญหานักกีฬาโดนซื้อเพื่อผลทางการพนัน เนื่องจากกลุ่มคนที่โกงนี้เกี่ยวข้องกับเอ็นไอที ทำให้อีกทัวร์นาเมนต์ซึ่งเป็นของเอ็นซีเอเอ (NCAA) ขึ้นแซงเอ็นไอทีในแง่ความสำคัญ[ต้องการอ้างอิง] ปัจจุบันทัวร์นาเมนต์เอ็นซีดับเบิลเอ หรือที่นิยมเรียกกันว่า มาร์ชแมดเนส (March Madness ซึ่งแข่งในช่วงเดือนมีนาคมของทุกปี) ถือเป็นรายการแข่งขันระดับต้น ๆ ในสหรัฐเป็นรองแค่เพียงซูเปอร์โบลของกีฬาอเมริกันฟุตบอล และเวิลด์ซีรีส์ของกีฬาเบสบอลเท่านั้น
ในคริสต์ทศวรรษ 1920 มีทีมบาสเกตบอลอาชีพเกิดขึ้นเป็นร้อยทีมตามเมืองต่าง ๆ ในสหรัฐอเมริกา ไม่มีการจัดระบบเกมอาชีพ เช่น นักกีฬาย้ายทีมไปมา ทีมแข่งกันในโรงเก็บอาวุธและโรงเต้นรำ มีลีกเกิดใหม่และล้มไป บางทีมเล่นถึงสองร้อยเกมในปีหนึ่งก็มี[ต้องการอ้างอิง]
ส่วนระดับไฮสกูล (มัธยมปลาย) ของสหรัฐก็เป็นที่นิยมเช่นเดียวกัน ปัจจุบันเกือบทุกโรงเรียนจะมีทีมบาสเกตบอลประจำโรงเรียน ในฤดูกาล ทั่วทั้งสหรัฐมีนักเรียนชายหญิงรวมกันถึง 1,002,797 คนเล่นเป็นตัวแทนในการแข่งขันระหว่างโรงเรียน[ต้องการอ้างอิง] รัฐอินดีแอนาและเคนทักกีเป็นสองรัฐที่คนให้ความสนใจบาสเกตบอลระดับไฮสกูลมากเป็นพิเศษ[ต้องการอ้างอิง]