stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โอมายเกิร์ล
รางวัล > Asia Artist Awards

| ปี | รางวัลที่ได้เข้าชิง | รางวัล/สาขา | ผล |
| --- | --- | --- | --- |
| 2016 | Oh My Girl | Most Popular Artists (Singer) - Top 50 | 44th |
รางวัล > SBS Power FM Cultwo Show Awards

| ปี | รางวัลที่ได้เข้าชิง | รางวัล/สาขา | ผล |
| --- | --- | --- | --- |
| 2015 | Oh My Girl | Best New Artist (Female) | ชนะ |
รางวัล > Korea Popular Music Awards

| ปี | รางวัลที่ได้เข้าชิง | รางวัล/สาขา | ผล |
| --- | --- | --- | --- |
| 2018 | Oh My Girl | Bonsang Award | ชนะ |
แหล่งข้อมูลอื่น

Official profile เก็บถาวร 2016-03-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at WM Entertainment
Official page at Daum Cafe
ไข่คน

| --- | --- |
ไข่คน
ส่วนผสมหลัก: ไข่
ส่วนผสมที่มักใช้: เกลือ เนย
 ตำราอาหาร: ไข่คน   สื่อ: ไข่คน
ไข่คน หรือ ไข่กวน (อังกฤษ: scrambled eggs) คืออาหารที่ทำจากไข่ (ปกติจะใช้ไข่ไก่) คนหรือตีให้เข้ากันบนกระทะที่ใช้ความร้อนต่ำ มีส่วนผสมของเกลือ เนยและส่วนผสมอื่นในบางครั้ง
การตระเตรียม

ไข่เป็นสิ่งสำคัญในการทำไข่คน แต่มักจะใส่เกลือและส่วนผสมอื่น ๆ เช่น น้ำ นม เนย ไชฟ์ (chive) ครีมหรือบางสูตรอาจใส่แครมแฟร็ช (crème fraîche) ครีมเปรี้ยวหรือเนยแข็งขูด การโรยด้วยพริกไทยดำถูกใช้เป็นส่วนผสมในบางสูตรไข่จะถูกตอกลงในชาม ใส่เกลือ พริกไทย ผสมเข้าด้วยกันโดยการคนหรือใช้ตะกร้อตีไข่ บางสูตรอาจตอกไข่ลงในกระทะร้อนโดยตรงพร้อมกับตีไข่ขาวและไข่แดงเข้าด้วยกันขณะที่ทำอาหาร เพื่อให้ได้ผลลัพธ์ที่เข้ากันและเสร็จเร็วยิ่งขึ้นจะใส่ส่วนผสมเพิ่มความข้นหนืด เช่น แป้งข้าวโพด แป้งมันฝรั่งหรือแป้งชนิดอื่นทำให้สามารถทำอาหารได้เร็วขึ้นและลดความเสี่ยงจากการใช้เวลาทำอาหารนานเกินไปแม้ว่าจะใช้เนยน้อยลงก็ตาม การใส่นมหรือน้ำลงในส่วนผสมจะทำให้รสชาติจางลงและเป็นสาเหตุที่ทำให้ไข่แห้งเร็วขึ้นเมื่อได้รับความร้อนเพราะนมหรือน้ำทำให้ไข่เจือจางลง
ส่วนผสมสามารถเทลงในกระทะร้อนที่มีเนยละลายหรือน้ำมันซึ่งจะทำให้ส่วนผสมเริ่มจับตัว ลดความร้อนลงและคนไข่ในขณะที่กำลังทำอาหารซึ่งจะทำให้ไข่มีเนื้อละเอียด นุ่มและแทบจะไม่มีรอยไหม้เหมือนกับแพนเค้กหรือไข่เจียว การใช้กระทะท้องแบนจะช่วยให้ไข่ไม่มีรอยไหม้ การตีไข่อย่างต่อเนื่องและไม่ปล่อยให้เนื้อไข่ติดกระทะ ไข่จะกักเก็บอุณหภูมิในกระทะที่ประมาณจุดเดือดของน้ำจนกว่าจะจับตัวเป็นก้อน
เมื่อส่วนผสมที่เป็นของเหลวเริ่มจับตัว ใส่ส่วนผสมเพิ่มเติม เช่น แฮม สมุนไพร ชีสหรือครีม โดยอาจคนด้วยความร้อนต่ำจนผสมเข้าด้วยกัน ไข่จะยังไม่สุกมากเมื่อนำออกจากเตา แต่ไข่ยังคงสุกได้ด้วยความร้อนที่มีอยู่ในตัว ถ้ามีของเหลวใด ๆ ไหลออกจากไข่ (กระบวนการวุ้นหดตัวแยกน้ำ) แสดงว่ายังไม่สุก สุกเกินไปหรือใส่ผักที่มีน้ำอยู่มาก
ไข่คนสามารถทำด้วยเตาไมโครเวฟได้ และสามารถตระเตรียมโดยใช้การทำอาหารแบบซู-วีด (sous-vide) ซึ่งทำให้ได้เนื้อสัมผัสที่นุ่มเหมือนครีมแบบดั้งเดิมและทำในบางช่วงในระหว่างการทำอาหารเท่านั้น  เทคนิคการทำไข่คนเนื้อครีมอีกวิธีคือใช้ท่ออบไข่ด้วยเนยจากก้านปล่อยไอน้ำ (steam wand) ที่อยู่ในเครื่องทำกาแฟ
รูปแบบการเสิร์ฟ

ไข่คนในชุดอาหารเช้ามักจะมาพร้อมกับขนมปังปิ้ง เบคอน แซลมอนรมควัน แฮชบราวน์ ข้าวโพด แพนเค้ก แฮม หรือไส้กรอก เครื่องปรุงอาหารที่นิยมเสิร์ฟพร้อมกับไข่คนคือซอสมะเขือเทศ ซอสร้อน และซอสวุร์สเตอร์เชอร์
ดูเพิ่ม

ไข่ดาว
ไข่ดาวน้ำ
แหล่งข้อมูลอื่น

ตำราอาหารของวิกิตำรามีสูตรอาหารเกี่ยวกับ
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ไข่คน
การตระเตรียมในกระทะ
ไข่คนพร้อมกับเบคอนและแพนเค้ก
ไถจง

| นครไถจง 臺中市 |
| --- | --- |
นครปกครองโดยตรง
ตามเข็มนาฬิกาจากบน: ทิวทัศน์เมืองไถจง, สถานีรถไฟไถจง, สนามกีฬาเบสบอลไถจงอินเตอร์คอนติเนนตัล, ทิวเขาหนานหู, ฟาร์มกังหันลมในไถจง, โบสถ์น้อยลูซเมโมเรียล, พิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์ธรรมชาติแห่งชาติ
   ธง ตรา
ที่มาของชื่อ: ญี่ปุ่น: 台中 , โรมาจิ:Taichū ความหมาย: ไต้หวันกลาง
สมญา: เมืองแห่งวัฒนธรรม (文化城)
th

พิกัด: 24°09′N 120°40′E﻿ / ﻿24.150°N 120.667°E﻿ / 24.150; 120.667
รัฐ:  สาธารณรัฐจีน (ไต้หวัน)
จัดตั้งเป็นนครปกครองโดยตรง: พ.ศ. 2553 (ปีสาธารณรัฐที่ 99)
ที่ตั้งศาลาว่าการ: อำเภอซีถุน
อำเภอ:  29 จง ตง หนาน ซี เป่ย์ ซีถุน หนานถุน เป่ย์ถุน เฟิงเอวียน ตงซือ ต้าเจี่ย ชิงสุ่ย ซฺลู่ อู๋ชี โฮ่วหลี่ เสินกัง ถานจื่อ ต้าหย่า ซินเซฺอ ซือกัง ไว่ปู่ ต้าอัน วูหรื่อ ต้าตู้ หลงฉิ่ง วู่เฟิง ไท่ผิง ต้าหลี่ เหอผิง (อำเภอชนพื้นเมืองภูเขา) 
การปกครอง
 • องค์กร: เทศบาลนครไถจง สภานครไถจง
 • นายกเทศมนตรี: หลู เซี่ยวเยี่ยน (盧秀燕) (ก๊กมินตั๋ง)
พื้นที่
 • นครปกครองโดยตรง: 2,214.90 ตร.กม. (855.18 ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง: 492 ตร.กม. (190 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: 6 จาก 22
ประชากร (มกราคม 2023)
 • นครปกครองโดยตรง: 2,819,798 คน
 • อันดับ: 2 จาก 22
 • ความหนาแน่น: 1,300 คน/ตร.กม. (3,300 คน/ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง: 2,635,000 คน
 • ความหนาแน่นเขตเมือง: 5,400 คน/ตร.กม. (14,000 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+8 (เวลามาตรฐานไต้หวัน (國家標準時間))
รหัสไปรษณีย์: 400-439
รหัสพื้นที่: (0)4
รหัส ISO 3166: TW-TXG
นกสัญลักษณ์: นกหางรำแก้มขาว (白耳画眉 , Heterophasia auricularis)
ดอกไม้สัญลักษณ์: เชอร์รีญี่ปุ่น (山樱花 , Prunus serrulata)
ต้นไม้สัญลักษณ์: สนขาวไต้หวัน (台湾五叶松 , Pinus morrisonicola)
เว็บไซต์: english.taichung.gov.tw
นครไถจง (จีนตัวย่อ: 台中市; จีนตัวเต็ม: 臺中市; อังกฤษ: Taichung City) เป็นนครปกครองโดยตรงในภาคกลางของไต้หวัน ตั้งแต่เดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2017 มีประชากรราว 2.8 ล้านคน นับเป็นนครที่มีประชากรมากที่สุดเป็นอันดับที่สองของไต้หวัน ทั้งเป็นแกนกลางของเขตมหานครไถจง–จางฮว่า (台中彰化都會區) ซึ่งเป็นเขตมหานครที่ใหญ่สุดเป็นอันดับสองของประเทศ นครในปัจจุบันนั้นตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม ค.ศ. 2010 ด้วยการรวมเทศมณฑลไถจง (臺中縣) เข้ากับนครไถจงเดิมเพื่อเป็นนครปกครองโดยตรงแห่งใหม่
นครไถจงตั้งอยู่ ณ แอ่งไถจง (臺中盆地) ชื่อ "ไถจง" อันแปลว่า "ไต้หวันกลาง" นั้นตั้งขึ้นในช่วงที่ญี่ปุ่นครองไต้หวัน นครนี้ยังมีสมญาว่า "เกียวโตแห่งฟอร์โมซา" (Kyoto of Formosa) เพราะสงบเงียบและงดงามดั่งนครเกียวโตของญี่ปุ่น เดิมนครไถจงประกอบด้วยหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่ตั้งกระจัดกระจาย แต่ญี่ปุ่นตั้งใจจะรวมเข้าเป็นนครเพื่อพัฒนา ทำให้ท้องที่นี้กลายเป็นศูนย์กลางเศรษฐกิจและวัฒนธรรมหลักในเวลาต่อมา นครนี้ยังเป็นที่ตั้งของสถานที่ทางวัฒนธรรมหลายแห่ง รวมถึงพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์ธรรมชาติแห่งชาติ (國立自然科學博物館), พิพิธภัณฑ์ศิลปากรแห่งชาติไต้หวัน (國立臺灣美術館), โรงละครแห่งชาติไถจง (台中國家歌劇院), หอสมุดข้อมูลข่าวสารสาธารณะแห่งชาติ (國立公共資訊圖書館), วงดุริยางค์ซิมโฟนีแห่งชาติไต้หวัน (國立臺灣交響樂團), สวนสาธารณะไถจง (臺中公園), บ้านสวนอู้เฟิงหลิน (霧峰林家宅園), และวัดมากมาย
เขิงอรรถ > ชื่อในสำเนียงท้องถิ่น

↑ • อักษรจีน: 臺中市
ฮั่นยฺหวี่พินอิน: Táizhōng Shì
ฮกเกี้ยนสำเนียงไต้หวัน: Tâi-tiong Tshī
ฮักกาสำเนียงซื่อเสี่ยน: Tǒi-zóng Sii
ฮักกาสำเนียงไห่ลู่: Toi-zhùng Shi+
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ นครไถจง
คู่มือการท่องเที่ยว Taichung จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
Taichung City Government official website – ในภาษาจีน
| ด ค กนครในประเทศไต้หวัน |
| --- | --- |
นครปกครองโดยตรง:  เกาสฺยง  ซินเป่ย์  เถา-ยฺเหวียน  ไถจง  ไถหนาน  ไทเป 
นครภายใต้มณฑล:  จีหลง  เจียอี้  ซินจู๋ 
นครภายใต้เทศมณฑล:  จางฮว่า  จู๋เป่ย์  โต่วลิ่ว  ไถตง  โถวเฟิ่น※  ไท่เป่า  ผิงตง  ผูจื่อ※  ยฺเหวียนหลิน※  หนานโถว  หม่ากง  เหมียวลี่  อี๋หลาน  ฮวาเหลียน 
ศูนย์กลางเทศมณฑลที่ไม่ใช่นคร:  จินเฉิง  หนานกาน 
หมายเหตุ: ※ นครที่ไม่ได้เป็นศูนย์กลางเทศมณฑล
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
ประจำชาติ:  เยอรมนี  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่
ไนน์ ณ สยาม

| ไนน์ ณ สยาม |
| --- | --- |

ประเภท: วัยรุ่น
พัฒนาโดย: บริษัท ครีเอทีฟไมนด์ จำกัด บริษัท สยามพิวรรธน์ จำกัด
พิธีกร: วิชญ์วิสิฐ หิรัญวงษ์กุล (6 เมษายน-10 ธันวาคม 2552)
ประเทศแหล่งกำเนิด:  ไทย
ภาษาต้นฉบับ:  ไทย
การผลิต
สถานที่ถ่ายทำ: สยามเซ็นเตอร์ สยามดิสคัฟเวอรี่เซ็นเตอร์
ความยาวตอน: 30 นาที
ออกอากาศ
เครือข่าย: โมเดิร์นไนน์ทีวี
ออกอากาศ: 6 เมษายน พ.ศ. 2552 – ปัจจุบัน
ไนน์ ณ สยาม (ไนน์ แอต ไซแอม; อังกฤษ: 9@Siam) เป็นรายการโทรทัศน์ ที่ออกอากาศทุกวันหยุดนักขัตฤกษ์ เวลา 09.00-09.30 น. ทางสถานีโทรทัศน์โมเดิร์นไนน์ ดำเนินรายการโดย วิชญ์วิสิฐ หิรัญวงษ์กุล (ชื่อเล่น: พิช) นักร้องนำของบอยแบนด์ออกัส และนักแสดงนำจากภาพยนตร์ไทยเรื่อง “รักแห่งสยาม” (6 เมษายน-10 ธันวาคม พ.ศ. 2552) ผลิตรายการโดย บริษัท ครีเอทีฟ ไมนด์ จำกัด และ บริษัท สยามพิวรรธน์ จำกัด
รายการนี้ออกอากาศเป็นครั้งแรก เมื่อวันจันทร์ที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2552 ซึ่งตรงกับวันที่ระลึกมหาจักรีบรมราชวงศ์, ครั้งที่สอง เมื่อวันอังคารที่ 5 พฤษภาคม (วันฉัตรมงคล), ครั้งที่สาม เมื่อวันศุกร์ที่ 8 พฤษภาคม (วันวิสาขบูชา), ครั้งที่สี่ เมื่อวันอังคารที่ 7 กรกฎาคม (วันอาสาฬหบูชา), ครั้งที่ห้า เมื่อวันศุกร์ที่ 30 ตุลาคม (เลื่อนจากวันแม่แห่งชาติ 12 สิงหาคม อีกครั้งเมื่อวันปิยมหาราช 23 ตุลาคม เนื่องจากถ่ายทอดการประชุมสุดยอดอาเซียน), ครั้งที่หก เมื่อวันพฤหัสบดีที่ 10 ธันวาคม (วันรัฐธรรมนูญ), ครั้งที่เจ็ด เมื่อวันอังคารที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2553 (วันสงกรานต์), ครั้งที่แปด เมื่อวันจันทร์ที่ 3 พฤษภาคม (ชดเชยวันแรงงานแห่งชาติ), ครั้งที่เก้า เมื่อวันพฤหัสบดีที่ 13 พฤษภาคม (วันพืชมงคล) และครั้งที่สิบ เมื่อวันศุกร์ที่ 28 พฤษภาคม (วันวิสาขบูชา)
โดยเนื้อหาของรายการ เป็นการเผยแพร่ความเคลื่อนไหว และกิจกรรมต่าง ๆ ของวัยรุ่นในย่านสยามสแควร์ โดยเฉพาะศูนย์การค้าสยาม และสยามดิสคัฟเวอรี่เซ็นเตอร์ และให้ความสำคัญกับสมาชิกกลุ่มเอสคลับ ของศูนย์การค้าในเครือสยามพิวรรธน์
แหล่งข้อมูลอื่น

รายการ ไนน์ ณ สยาม ย้อนหลัง[ลิงก์เสีย] จากเว็บไซต์ สีสันทีวี
ไนลอน

|  Nylon 6,6  |
| --- | --- |
ความหนาแน่น: 1.15 g/cm3
สภาพนำไฟฟ้า (σ): 10−12 S/m
การนำความร้อน: 0.25 W/(m·K)
จุดหลอมเหลว: 463–624 K  190–350 °C  374–663 °F
ไนลอน (อังกฤษ: nylon) หรือ พอลิเอไมด์ (polyamide, PA) เป็นชื่อเรียกทั่วไปสำหรับกลุ่มพอลิเมอร์สังเคราะห์ที่ได้จากพอลิเอไมด์ชนิดแอลิแฟติกหรือกึ่งอะโรมาติก ไนลอนเป็นเทอร์โมพลาสติกที่สามารถหลอมเป็นเส้นใย ฟิล์ม หรือขึ้นรูปได้ โครงสร้างประกอบด้วยพอลิเมอร์ซ้ำกันหลายหน่วยที่จับกันด้วยพันธะเอไมด์ คล้ายพันธะเปปไทด์ในโปรตีน ไนลอนในเชิงอุตสาหกรรมใช้ผลิตผ้า เส้นใย ฟิล์ม หล่อเป็นวัสดุ และสามารถผสมกับสารเติมแต่งอื่น ๆ เพื่อให้ได้คุณสมบัติที่ต้องการ
ไนลอนถือเป็นพอลิเมอร์เทอร์โมพลาสติกสังเคราะห์ชนิดแรกที่ประสบความสำเร็จในเชิงพาณิชย์ เกิดจากดูปองท์ บริษัทเคมีภัณฑ์สัญชาติอเมริกันที่เคยพัฒนาเรยอน เส้นใยที่ได้จากเซลลูโลสเริ่มต้นโครงการในปี ค.ศ. 1927 โดยว่าจ้างวอลเลซ แคโรเธอส์ อาจารย์จากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดให้ทำการวิจัยเพื่อค้นหาวัสดุสังเคราะห์ ทีมของแคโรเธอส์ประสบความสำเร็จในการคิดค้นนีโอพรีน ยางสังเคราะห์ที่ได้จากคลอโรพรีนในปี ค.ศ. 1930 ก่อนแคโรเธอส์จะนำวิธีลากดึงด้วยความเย็นจากจูเลียน ดับเบิลยู ฮิลล์ เพื่อนร่วมงานมาใช้กับพอลิเอไมด์จนพัฒนาได้ไนลอน ตัวอย่างแรกของไนลอน (ไนลอน 6,6) ถูกผลิตขึ้นในวันที่ 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1935 ผลิตภัณฑ์แรกที่ใช้ไนลอนเป็นส่วนประกอบคือแปรงสีฟัน ก่อนจะได้รับความนิยมอย่างสูงในรูปแบบถุงน่องสตรีในงานนิทรรศการโลกที่นครนิวยอร์กในปี ค.ศ. 1939 อย่างไรก็ตามแม้ไนลอนจะสร้างกระแสตื่นตาตื่นใจในฐานะเส้นใยชนิดแรกที่มนุษย์คิดค้นได้และช่วยลดการนำเข้าเส้นไหมจากประเทศญี่ปุ่นซึ่งในขณะนั้นกำลังมีความสัมพันธ์ตึงเครียดกับสหรัฐ แต่มีประชาชนบางส่วนที่สงสัยและหวาดกลัวไนลอนจากข่าวลือต่าง ๆ นานา จนกระทั่งได้รับการยอมรับทั่วไปเมื่อล่วงเข้าหลังสงครามโลกครั้งที่สองที่ไนลอนได้รับการพัฒนาให้ทนทานและใช้งานได้หลากหลายขึ้น
ไนลอนเป็นพอลิเมอร์แบบควบแน่นหรือโคพอลิเมอร์ เกิดจากการทำปฏิกิริยาระหว่างมอนอเมอร์ที่มีหมู่เอมีนกับกรดคาร์บอกซิลิกอย่างละเท่า ๆ กัน ไนลอนส่วนใหญ่ผลิตได้จากปฏิกิริยาระหว่างไดเอมีนกับกรดไดคาร์บอกซิลิก หรือแลกแทมหรือกรดอะมิโนทำปฏิกิริยากับตัวมันเอง ไนลอนมีหลายประเภท เช่น ไนลอน 66, ไนลอน 6, ไนลอน 510 และไนลอน 1,6 โดยตัวเลขที่ตามท้ายชื่อบ่งชี้ถึงจำนวนอะตอมคาร์บอนในแต่ละหน่วยมอนอเมอร์ เช่น ไนลอน 6 เกิดจากคาโปรแลกแทมที่มีคาร์บอน 6 อะตอมทำปฏิกิริยาพอลิเมอไรเซชันแบบเปิดวงด้วยตัวเอง ขณะที่ไนลอน 66 เกิดจากปฏิกิริยาระหว่างเฮกซะเมทิลีนไดเอมีนกับกรดอะดิพิก ซึ่งทั้งสองมอนอเมอร์มีคาร์บอน 6 อะตอมเหมือนกัน คุณสมบัติทั่วไปของเส้นใยไนลอนได้แก่ มีความทนต่อแรงดึง ความต้านทานการขัดถู และความยืดหยุ่นสูง ผ้าไนลอนมีความไวไฟต่ำเมื่อเทียบกับผ้าฝ้ายและเรยอน แต่เมื่อติดไฟแล้วผ้าไนลอนจะหลอมละลายติดผิวหนังได้
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ไนลอนส่วนใหญ่ถูกนำไปผลิตเป็นร่มชูชีพ ยางรถยนต์ เต็นท์ ปอนโช และเชือก หลังสงครามดูปองท์ร่วมมือกับนักออกแบบที่มีชื่อเสียงอย่างโกโก ชาแนลและคริสตีย็อง ดียอร์ออกแบบเสื้อผ้าที่ทำจากไนลอนจนได้รับความนิยม ปัจจุบันไนลอนสามารถนำไปใช้ประโยชน์ได้หลากหลาย เช่น หล่อเป็นชิ้นส่วนรถยนต์ หรือสกรู เฟือง และปะเก็นที่รองรับความเค้นต่ำถึงปานกลาง ทำเป็นขนแปรงสีฟัน เอ็นตกปลา หรือเอ็นสำหรับเครื่องตัดหญ้า นอกจากนี้ยังทำเป็นฟิล์มบรรจุภัณฑ์และฟิล์มถนอมอาหาร
ไนท์อินไวท์ซาติน

ไนท์อินไวท์ซาติน (อังกฤษ: Nights in White Satin) เป็นเพลงจากอัลบั้ม Days of Future Passed อัลบั้มที่สามของวงเดอะมูดีบลูส์ แต่งโดย จัสติน เฮย์เวิร์ด มือกีตาร์และนักร้องนำของวง  วางจำหน่ายซิงเกิลเมื่อเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1967  เพลงนี้ได้รับการจัดเข้าทำเนียบหอเกียรติยศ ในพิธีประกาศรางวัลแกรมมีประจำปี 1999
อัลบั้ม Days of Future Passed ถือว่าเป็นผลงานในแนวโปรเกรสซีฟร็อกชุดแรกของวง  ก่อนหน้านี้เดอะมูดีบลูส์มีสัญญาอยู่กับเดคคาเรเคิดส์ และได้รับมอบหมายจากต้นสังกัดให้ทำผลงานชุดใหม่ โดยนำซิมโฟนีหมายเลข 9 "From the New World" ของอันโตญีน ดโวฌาก มาตีความในแบบร็อกแอนด์โรล   เพื่อใช้โปรโมตระบบบันทึกเสียงแบบใหม่ Deramic Stereo Sound (DSS) ของค่ายแผ่นเสียง "เดอแรมเรเคิดส์" บริษัทลูกที่ตั้งขึ้นมาใหม่ของเดคคา
เดอะมูดีบลูส์นำผลงานที่แต่งให้เดคคามาพัฒนาเป็นคอนเซปต์อัลบั้ม  Days of Future Passed  ประกอบด้วย 7 แทรค แต่ละแทรคกล่าวถึงชีวิตประจำวันของชายคนหนึ่ง ตั้งแต่ตื่นตอนเช้าจนถึงเข้านอนตอนกลางคืน มีนักดนตรีประกอบด้วย จัสติน เฮย์เวิร์ด (ร้องนำ-กีตาร์โปร่ง), จอห์น ลอดจ์ (กีตาร์เบส), ไมค์ พินเดอร์ (คีย์บอร์ดเมลโลทรอน), เรย์ โทมัส (ฟลูท), แกรม เอดจ์ (กลอง-เพอร์คัชชัน) และวงออเคสตราอำนวยเพลงและเรียบเรียงโดย ปีเตอร์ ไนท์  เพลงไนท์อินไวท์ซาตินนี้เป็นเพลงที่เจ็ด เพลงสุดท้ายของอัลบั้ม
ผลงานชิ้นนี้เกือบไม่ได้วางจำหน่าย เนื่องจากผู้บริหารเดอแรมเรเคิดส์คิดว่าการนำดนตรีคลาสสิกมาผสมผสานกับดนตรีร็อก แบบซิมโฟนิก เป็นเรื่องล้ำสมัย เกรงว่าผลงานจะล้มเหลวหากไม่ได้การยอมรับ
เมื่อซิงเกิลวางจำหน่ายครั้งแรก มีความยาวถึง 7 นาที 38 วินาที ขึ้นได้ถึงอันดับที่ 19 ในชาร์ตซิงเกิลแห่งสหราชอาณาจักร  กล่าวกันว่าซิงเกิลน่าจะมีอันดับดีกว่านี้หากมีความยาวไม่ถึง 7 นาที เพราะสถานีวิทยุต่างๆ จะสามารถเปิดโปรโมตได้บ่อยครั้งกว่า
ในปี ค.ศ. 1972 ทางวงได้วางจำหน่ายซิงเกิลอีกครั้งหนึ่งในสหรัฐอเมริกา หลังจากมีตัวอย่างความสำเร็จของซิงเกิลที่มีความยาวมากๆ เช่น Hey Jude (7 นาที 11 วินาที) ของเดอะบีเทิลส์ และ Layla (7 นาที 2 วินาที) ของอีริก แคลปตัน  การวางจำหน่ายในครั้งที่สองนี้ ซิงเกิลขึ้นได้ถึงอันดับ 2 ของบิลบอร์ดฮอต 100 และอันดับ 1 ของนิตยสารแคชบอกซ์ มียอดจำหน่ายมากกว่าหนึ่งล้านแผ่น  ในปลายปีนั้นซิงเกิลวางจำหน่ายในสหราชอาณาจักร และขึ้นถึงอันดับ 9  ในปี 1979 ได้วางจำหน่ายซิงเกิลอีกครั้งหนึ่ง ขึ้นถึงอันดับ 14
แหล่งข้อมูลอื่น

http://www.bbc.co.uk/radio2/soldonsong/songlibrary/nightsinwhitesatin.shtml
โอลิมปิกฤดูร้อน 2008

| --- | --- |
เมืองเจ้าภาพ:  ปักกิ่ง จีน
คำขวัญ: หนึ่งโลก หนึ่งความฝัน (同一个世界 同一个梦想; Tóng yīge shìjìe tóng yīge mèngxiǎng)
ประเทศเข้าร่วม: 204
นักกีฬาเข้าร่วม: 10,899 (6,290 ชาย, 4,609 หญิง)
ชนิด: 302 รายการ ใน 28 ชนิดกีฬา (41 สาขา)
พิธีเปิด: 8 สิงหาคม 2008
พิธีปิด: 24 สิงหาคม 2008
ประธานพิธีเปิด: หู จิ่นเทา ประธานาธิบดีจีน
ผู้จุดคบเพลิง: หลี่ หนิง
สนามกีฬา: สนามกีฬาแห่งชาติปักกิ่ง
ฤดูร้อน← เอเธนส์ 2004ลอนดอน 2012 →  ฤดูหนาว← ตูริน 2006แวนคูเวอร์ 2010 →  พาราลิมปิกฤดูร้อน 2008
กีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 (จีน: 2008年夏季奥运会; พินอิน: Èr Líng Líng Bā Nián Xiàjì Àoyùnhuì, เอ้อร์หลิงหลิงปาเหนียน เซี่ยจี้อ้าวหลินผี่เค่อยวื่นต้งฮุ่ย; อังกฤษ: 2008 Summer Olympics) หรือชื่ออย่างเป็นทางการว่า กีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 29 (จีน: 第二十九届夏季奥林匹克运动会; พินอิน: Dì Èrshíjiǔ Jiè Xiàjì Àolínpǐkè Yùndònghuì; อังกฤษ: Games of the XXIX Olympiad) หรือรู้จักกันในชื่อ ปักกิ่ง 2008 (จีน: 北京2008; พินอิน: Běijīng èr líng líng bā; อังกฤษ: Beijing 2008) เป็นการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 29 จัดขึ้น ณ กรุงปักกิ่ง ฮ่องกง ชิงเต่า ชิงหวงเต่า เซี่ยงไฮ้ และเฉิ่นหยาง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 8 สิงหาคม (การแข่งขันฟุตบอลจัดขึ้นในวันที่ 6 สิงหาคม) ถึง 24 สิงหาคม พ.ศ. 2551 ตามมาด้วยพาราลิมปิกฤดูร้อน 2008 ตั้งแต่วันที่ 6 กันยายน ถึงวันที่ 17 กันยายน การแข่งขันโอลิมปิกครั้งนี้ถือเป็นการแข่งขันครั้งที่สามที่มีเจ้าภาพอยู่ในทวีปเอเชีย (ครั้งที่หนึ่ง ณ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ในปี พ.ศ. 2507 และครั้งที่สอง ณ โซล ประเทศเกาหลีใต้ พ.ศ. 2531) โดยพิธีเปิดได้เริ่มขึ้นในเวลา 20 นาฬิกา (8 นาฬิกาตอนกลางคืน) 8 นาทีตามเวลากรุงปักกิ่ง (19 นาฬิกา 8 นาที ตามเวลาแห่งประเทศไทย) โดยเลข 8 นี้เป็นเลขนำโชคของชาวจีนซึ่งเชื่อกันว่าเลข 8 เป็นเลขมงคลมากที่สุด เพราะออกเสียงคล้ายกับคำว่า ฟา (發/发) ที่หมายถึง ร่ำรวย 12 สิงหาคม 2551 - 31 ตุลาคม 2551
นายหวัง ฉีซัน นายกเทศมนตรีนครปักกิ่งกล่าวเสริมว่า หากพิธีเปิดงานสามารถดำเนินไปได้ด้วยดี ก็ถือว่าการจัดงานกีฬาโอลิมปิกในครั้งนี้สำเร็จไปกว่าครึ่งแล้ว  โดยทางจีนมีความพร้อมอย่างเต็มที่ในการจัดการแข่งขันครั้งนี้ เพื่อแสดงศักยภาพของตนให้ปรากฏแก่ชาวโลก ซึ่งอาจเรียกกีฬาโอลิมปิกครั้งนี้ได้ว่าเป็น "อภิมหาโอลิมปิก" เลยก็ว่าได้
กีฬาโอลิมปิก 2008 เริ่มตั้งแต่วันที่ 8 จนถึงวันที่ 24 สิงหาคม ซึ่งคาดการณ์ว่าจะมีนักท่องเที่ยวต่างชาติกว่า 3 ล้านคน รวมถึงนักกีฬาประมาณ 20,000 คนและผู้สื่อข่าวอีกราว 30,000 ชีวิตเดินทางมาร่วมงานนี้
การเสนอตัวเป็นเจ้าภาพ

ปักกิ่งได้รับคัดเลือกให้เป็นเมืองเจ้าภาพจัดมหกรรมกีฬาโอลิมปิกในการประชุมคณะกรรมการโอลิมปิกสากล สมัยที่ 112 ณ กรุงมอสโก สหพันธรัฐรัสเซีย เมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2544
| คะแนนผลการตัดสินคัดเลือกประเทศเจ้าภาพ |
| --- | --- | --- | --- |
| เมือง | ประเทศ | รอบ 1 | รอบ 2 |
| ปักกิ่ง |  สาธารณรัฐประชาชนจีน | 44 | 56 |
| โตรอนโต |  แคนาดา | 20 | 22 |
| ปารีส |  ฝรั่งเศส | 15 | 18 |
| อิสตันบูล |  ตุรกี | 17 | 9 |
| โอซากา |  ญี่ปุ่น | 6 | - |
การพัฒนาและการเตรียมการ > สถานที่

นอกจากการก่อสร้างกลุ่มสนามกีฬา และหมู่บ้านนักกีฬาแล้ว ยังมีการก่อสร้างวนอุทยานโอลิมปิก (Olympic Forest Park) บนพื้นที่ด้านเหนือของกลุ่มสนามกีฬา (Sport Complex) บนพื้นที่ราว 4,000 ไร่ รวมทั้งพื้นที่สวนโอลิมปิกสีเขียว บนแนวแกนเส้นทางรถไฟฟ้าใต้ดินสายสีเขียว อันประกอบด้วยการจัดภูมิทัศน์ เป็นลานเอนกประสงค์, สวนประติมากรรม, สถานีรถไฟฟ้าใต้ดิน, เวทีกลางแจ้ง ฯลฯ
ภูมิทัศน์ริมถนน ได้รับการออกแบบเพิ่มพื้นที่สีเขียวและปลูกต้นไม้ ชุมชนแออัดสองข้างถนนสายหลักมีการรื้อถอน อาคารเก่าๆได้รับการปรับปรุงรวมทั้งทาสีใหม่ เพื่อรองรับการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งนี้
การพัฒนาและการเตรียมการ > สนามกีฬาแห่งชาติปักกิ่ง

บทความหลัก: สนามกีฬาแห่งชาติปักกิ่ง
ศูนย์กลางการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 อยู่ที่สนามกีฬาแห่งชาติปักกิ่ง ซึ่งมีชื่อเล่นว่า "รังนก" เนื่องจากรูปแบบโครงสร้างที่คล้ายรังนก  การสร้างสนามกีฬาเริ่มขึ้นในวันที่ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2546 เดิมทีทางการจีนมีแผนที่จะใช้สนามกีฬาแห่งชาติกวางตุ้งเป็นสถานที่แข่งขันโอลิมปิก ดังนั้นสนามกีฬาแห่งนี้จึงถูกสร้างขึ้นและเสร็จในปี พ.ศ. 2544 ทว่าทางการจีนเปลี่ยนการตัดสินใจและสร้างสนามกีฬาแห่งชาติใหม่ในปักกิ่ง ต่อมาทางการจีนเปิดการแข่งขันออกแบบสนามกีฬาแห่งชาติที่จะสร้างขึ้นใหม่ในปักกิ่ง บริษัทสัญชาติสวิส Herzog & de Meuron Architekten AG ในความร่วมมือกับกลุ่มออกแบบและค้นคว้าสถาปัตยกรรมจีนชนะการประกวด โดยสนามกีฬามีลักษณะเป็นโครงคอนกรีตคล้ายตาข่ายและจะสามารถจุผู้คนได้ถึง 90,000 คนในระหว่างการแข่งขันโอลิมปิก โดยเดิมสถาปนิกพรรณาถึงลักษณะการออกแบบที่คล้ายคลึงกับรังนกพร้อมด้วยรูโล่งอันใหญ่โตที่มีเพดานสนามที่หดตัวด้วยเหนือสนามกีฬา อย่างไรก็ตามในปี พ.ศ. 2547 ความคิดที่ให้มีเพดานสนามที่หดตัวได้ถูกยกเลิกไปเพราะเหตุผลทางด้านเศรษฐกิจและความปลอดภัย สนามกีฬาแห่งชาติปักกิ่งจะเป็นสถานที่ที่ทำพิธีเปิดและปิดโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 เช่นเดียวกับเป็นสถานที่แข่งขันกรีฑาและฟุตบอลรอบชิงชนะเลิศ ผู้ออกแบบสนามกีฬา อ้าย เหวยเหว่ย ถอนตัวจากการสนับสนุนจีนสำหรับโอลิมปิก พร้อมให้สัมภาษณ์ว่า "เขาไม่ต้องการที่จะยุ่งเกี่ยวกับเรื่องพรรค์นี้อีกแล้ว"
ขณะที่หมู่บ้านโอลิมปิกปักกิ่งเปิดขึ้นแล้ว ณ วันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2551 และเปิดสำหรับสาธารณชนในวันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2551
การพัฒนาและการเตรียมการ > การคมนาคม

การเตรียมการทางด้านการคมนาคมของกรุงปักกิ่งเพื่อรองรับกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 ได้แก่ การก่อสร้างอาคารผู้โดยสาร 3, รถไฟฟ้าใต้ดินสายสีเขียวซึ่งมีจุดหมายปลายทางที่วนอุทยานโอลิมปิก (Olympic Forest Park) และสายรถไฟฟ้าใต้ดินเพื่อเชื่อมต่อไปยังสายเขียว
การพัฒนาและการเตรียมการ > การตลาด

สัญลักษณ์ประจำโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 ถูกเรียกว่า ปักกิ่งร่ายรำ (จีน: 舞动的北京, ‘Dancing Beijing’) สัญลักษณ์รวมตราสัญลักษณ์จีนดั้งเดิมและตัวละครจากพู่กันจีน จิง (京 ที่แปลว่า "เมืองหลวง" ซึ่งอยู่ในคำว่า "เป่ยจิง" ชื่อปักกิ่งภาษาจีน) ในลักษณะของนักกรีฑา แขนที่เปิดอ้าของคำว่า จิง มีความหมายเสมือนการเชื้อเชิญจากประเทศจีนไปทั่วโลกในการที่จะแบ่งปันวัฒนธรรมจีน ประธานของ IOC ฌาคส์ รอกก์ ดีใจมากกับสัญลักษณ์ และให้สัมภาษณ์ว่า "สัญลักษณ์ใหม่ของคุณนำพาไปยังความสวยงามที่ดีเยี่ยมและพลังของประเทศจีนซึ่งอยู่ในมรดกและคนของคุณในทันที"
สโลแกนของโอลิมปิก 2008 คือ "One World One Dream" (จีนตัวย่อ: 同一个世界 同一个梦想; จีนตัวเต็ม: 同一個世界 同一個夢想; พินอิน: tóng yīgè shìjiè tóng yīgè mèngxiǎng, ถงอีเก้อซื่อจีเย่ ถงอีเก้อม่งเสี่ยง)  แปลว่า หนึ่งโลก หนึ่งความฝัน สโลแกนนี้ถูกเลือกจากการเสนอมากกว่า 210,000 รายการจากทั่วโลก มีความหมายเป็นการเรียกร้องให้ทั้งโลกเข้าร่วมจิตวิญญาณแห่งโอลิมปิกและสร้างอนาคตที่ดีขึ้นเพื่อมวลมนุษยชน
การพัฒนาและการเตรียมการ > การตลาด > แมสคอต

บทความหลัก: ฝูหวา
การพัฒนาและการเตรียมการ > การถ่ายทอด

กีฬาเหล่านี้จะมีการถ่ายทอดสดในรูปแบบของโทรทัศน์ความละเอียดสูงทั้งหมดเป็นครั้งแรก และมีตัวเลขประมาณการณ์ผู้เข้าชมมากกว่า 4 สิบล้านคน  ในระหว่างการเสนอตัวเป็นเจ้าภาพโอลิมปิกในปี พ.ศ. 2544 ปักกิ่งยืนยันว่าจะ "ไม่มีการเข้มงวดในการรายงานข่าวและการเคลื่อนไหวของนักข่าวที่เกี่ยวกับโอลิมปิก 2008"  แต่ตามรายงานของ
The New York Times กล่าวว่า "การให้สัญญาดังกล่าวไม่เป็นจริง โดยมีระเบียบวีซ่าที่เข้มงวดมาก กระบวนการสมัครที่ยาวนาน และความกังวลเกี่ยวกับการเซ็นเซอร์ข้อมูล
ปัญหาของเมือง > การเปลี่ยนแปลงกำหนดการจัดงาน

คณะกรรมการจัดงานมหกรรมกีฬาโอลิมปิกสากลประกาศเลื่อนการจัดมหกรรมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกในปักกิ่งปี 2008 ออกไปอีก 2 สัปดาห์ เป็นวันที่ 8-24 สิงหาคม
ทางคณะกรรมการโอลิมปิกสากลได้อธิบายถึงสาเหตุที่ทำให้ต้องตัดสินใจเลื่อนการแข่งขันออกไปว่า เนื่องจากกำหนดการแข่งขันเดิมคือ ช่วงปลายเดือนกรกฎาคมถึงต้นเดือนสิงหาคมนั้น นครปักกิ่งจะมีอุณหภูมิสูงมาก จนหลายฝ่ายวิตกว่าจะส่งผลกระทบต่อการแข่งขันของนักกีฬา
ภายหลังจากที่คณะกรรมการโอลิมปิกสากลปรึกษากับคณะกรรมการการแข่งขันกีฬาระหว่างประเทศของแต่ละชาติ และคณะกรรมการการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกแห่งปักกิ่งแล้ว ก็ได้บรรลุข้อตกลงเลื่อนการแข่งขันออกไปอีก 2 สัปดาห์
นายหวัง เหว่ย รองประธานคณะกรรมการโอลิมปิกปักกิ่ง แสดงความพอใจกับผลสรุปครั้งนี้ แต่ก็ชี้ว่า หากมีการเลื่อนการแข่งขันฯออกไปอีก 1 สัปดาห์เป็นราวกลางเดือนสิงหาคมไปถึงต้นกันยายน ก็จะยิ่งเป็นเงื่อนไขที่ดีต่อการแข่งขันของนักกีฬา
สัญลักษณ์โอลิมปิก 2008

สัญลักษณ์ดังกล่าวถูกตั้งชื่อว่า 'ปักกิ่งร่ายรำ'   จำลองรูปแบบจากตราประทับจีนโบราณ ซึ่งตราประทับนี้ส่วนพื้นเป็นสีแดง ส่วนอักษรแกะสลักเป็นตัว ‘จิง’ (京) ซึ่งอยู่ในคำว่า เป่ยจิง (ปักกิ่ง) อีกทั้งมีลักษณะคล้ายตัวอักษร "เหวิน" ซึ่งหมายถึงอารยธรรมที่สืบทอดมายาวนานของชนชาติจีน นอกจากนั้น ตัวอักษรที่ปรากฏยังเป็นลักษณะท่าทางของคนที่วิ่งไปข้างหน้าขณะกำลังยินดีที่ได้รับชัยชนะ
ด้านล่างตราประทับเป็นอักษรภาษาอังกฤษที่เขียนจากปลายพู่กันจีน คำว่า ‘Beijing 2008 ’ถัดลงไปเป็นสัญลักษณ์ 5 ห่วงของโอลิมปิก
ภายหลังที่มีการเปิดตัวสัญลักษณ์โอลิมปิก ปักกิ่งร่ายรำ บรรดาผู้ผลิตต่างใช้สัญลักษณ์ดังกล่าวประทับอยู่บนผลิตภัณฑ์ต่างๆ มากมาย เช่น เสื้อยืด หมวก แสตมป์พวกกุญแจ และเหรียญที่ระลึก เป็นต้น ปัจจุบันสินค้าดังกล่าวกลายเป็นสินค้าที่ชาวเมืองปักกิ่งพากันแย่งเป็นเจ้าของ เพราะมีจำหน่ายในกรุงปักกิ่งแห่งเดียวเท่านั้น
คำขวัญประจำการแข่งขัน

การประกาศสโลแกนมหกรรมกีฬาโลก โอลิมปิกปี 2008 มีขึ้นเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน 2548 ณ สนามกีฬากรรมาชนกรุงปักกิ่ง บรรยากาศเต็มไปด้วยความคึกครื้น สโลแกนที่พิชิตใจกรรมการได้แก่ “One World One Dream” หรือในภาษาจีน 同一个世界  同一个梦想 ถงอีเก้อซื่อจีเย่ ถงอีเก้อม่งเสี่ยง ซึ่งหมายถึง หนึ่งโลก หนึ่งความฝัน
สโลแกนดังกล่าวสะท้อนถึงอุดมคติของชาวจีนในการร่วมแบ่งปันแก่ประชาคมโลก และอารยธรรม และร่วมต่อสู้เพื่อสร้างสรรค์อนาคตอันสดใสของโลก  นอกจากนี้ สโลแกนดังกล่าวยังสอดคล้องกับแนวคิด 3 ประการของโอลิมปิกปี 2008 ได้แก่ เป็นโอลิมปิกสีเขียว เป็นโอลิมปิกที่ทันสมัย และเป็นโอลิมปิกของประชาชน และคุณค่าสากลของความเคลื่อนไหวโอลิมปิก
การวิ่งคบเพลิง

ดูเพิ่ม: การวิ่งคบเพลิงในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008
เส้นทางวิ่งส่งต่อคบเพลิง เริ่มจากกรุงเอเธนส์ สาธารณรัฐเฮเลน เดินทางโดยเครื่องบินถึงกรุงปักกิ่งในเดือนมีนาคม แล้วส่งต่อผ่าน 22 เมือง  5 ทวีป และอีก 113 เมืองของจีนเอง  รวมระยะทาง 137,000 กิโลเมตร นอกจากนี้เส้นทางวิ่งคบเพลิงจะวกเข้าไปในธิเบต และขึ้นสู่ยอดเขา “จูมูลังมา” (เอเวอเรสต์) ซึ่งเป็นยอดเขาที่สูงที่สุดในโลกด้วย
สรุปเหรียญการแข่งขัน

ดูเพิ่ม: สรุปเหรียญโอลิมปิกฤดูร้อน 2008
|  อันดับ  | ประเทศ | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  จีน | 51 | 21 | 28 | 100 |
| 2 |  สหรัฐ | 36 | 38 | 36 | 110 |
| 3 |  รัสเซีย | 23 | 21 | 28 | 72 |
| 4 |  สหราชอาณาจักร | 19 | 13 | 15 | 47 |
| 5 |  เยอรมนี | 16 | 10 | 15 | 41 |
| 6 |  ออสเตรเลีย | 14 | 15 | 17 | 46 |
| 7 |  เกาหลีใต้ | 13 | 10 | 8 | 31 |
| 8 |  ญี่ปุ่น | 9 | 6 | 10 | 25 |
| 9 |  อิตาลี | 8 | 10 | 10 | 28 |
| 10 |  ฝรั่งเศส | 7 | 16 | 17 | 40 |
สรุปเหรียญการแข่งขัน > พิธีเปิด

บทความหลัก: พิธีเปิดโอลิมปิกฤดูร้อน 2008