ความดันโลหิตสูง
การวินิจฉัย > ผู้ใหญ่

| การจำแนกประเภทความดันเลือดโดย JNC7> ประเภท.ประเภท | การจำแนกประเภทความดันเลือดโดย JNC7> ความดันช่วงหัวใจบีบ  (Systolic pressure; SBP).มม.ปรอท  (mmHg) | การจำแนกประเภทความดันเลือดโดย JNC7> ความดันช่วงหัวใจบีบ  (Systolic pressure; SBP).กิโลปาสกาล  (kPa) | การจำแนกประเภทความดันเลือดโดย JNC7> ความดันช่วงหัวใจคลาย  (Diastolic pressure; DBP).มม.ปรอท  (mmHg) | การจำแนกประเภทความดันเลือดโดย JNC7> ความดันช่วงหัวใจคลาย  (Diastolic pressure; DBP).กิโลปาสกาล  (kPa) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ปกติ | 90–119 | 12–15.9 | 60–79 | 8.0–10.5 |
| ก่อนความดันโลหิตสูง | 120–139 | 16.0–18.5 | 80–89 | 10.7–11.9 |
| ความดันโลหิตสูงระยะที่ 1 | 140–159 | 18.7–21.2 | 90–99 | 12.0–13.2 |
| ความดันโลหิตสูงระยะที่ 2 | ≥160 | ≥21.3 | ≥100 | ≥13.3 |
| ความดันโลหิตเฉพาะช่วงหัวใจบีบสูง | ≥140 | ≥18.7 | <90 | <12.0 |
| การจำแนกประเภทความดันเลือดโดย ESH-ESC BHS IV และสมาคมความดันโลหิตสูงแห่งประเทศไทย> ประเภท | การจำแนกประเภทความดันเลือดโดย ESH-ESC BHS IV และสมาคมความดันโลหิตสูงแห่งประเทศไทย> ความดันช่วงหัวใจบีบ  (มม.ปรอท) | การจำแนกประเภทความดันเลือดโดย ESH-ESC BHS IV และสมาคมความดันโลหิตสูงแห่งประเทศไทย>  | การจำแนกประเภทความดันเลือดโดย ESH-ESC BHS IV และสมาคมความดันโลหิตสูงแห่งประเทศไทย> ความดันช่วงหัวใจคลาย  (มม.ปรอท) |
| --- | --- | --- | --- |
| เหมาะสม | <120 | และ | <80 |
| ปกติ | 120–129 | และ/หรือ | 80–84 |
| ปกติค่อนสูง | 130–139 | และ/หรือ | 85–89 |
| ความดันโลหิตสูงระยะที่ 1 | 140–159 | และ/หรือ | 90-99 |
| ความดันโลหิตสูงระยะที่ 2 | 160-179 | และ/หรือ | 100-109 |
| ความดันโลหิตสูงระยะที่ 3 | ≥180 | และ/หรือ | ≥110 |
| ความดันโลหิตเฉพาะช่วงหัวใจบีบสูง | ≥140 | และ/หรือ | <90 |
ในผู้ใหญ่อายุตั้งแต่ 18 ปีขึ้นไป ความดันโลหิตสูงหมายถึงภาวะที่มีผลการวัดความดันเลือดช่วงหัวใจบีบ และ/หรือความดันเลือดช่วงหัวใจคลาย มากกว่าค่าความดันเลือดปกติอย่างต่อเนื่อง (ในปัจจุบันถือเอาค่าความดันเลือดปกติคือ ความดันเลือดช่วงหัวใจบีบไม่เกิน 139 มิลลิเมตรปรอท และความดันเลือดช่วงหัวใจคลายไม่เกิน 89 มิลลิเมตรปรอท: ดูตาราง — การจำแนกประเภทความดันเลือดโดย JNC7) หากวัดความดันเลือดโดยใช้เครื่องวัดความดันโลหิตต่อเนื่อง 24 ชั่วโมง หรือเครื่องวัดความดันโลหิตอัตโนมัติที่บ้าน ให้ถือเกณฑ์ความดันเลือดช่วงหัวใจบีบที่ตั้งแต่ 135 มิลลิเมตรขึ้นไป หรือความดันเลือดช่วงหัวใจคลายที่ตั้งแต่ 85 มิลลิเมตรปรอทขึ้นไปเป็นภาวะความดันโลหิตสูง
แนวทางการรักษาความดันโลหิตสูงในปัจจุบันจัดกลุ่มผู้ที่มีความดันเลือดสูงแต่ไม่ถึงเกณฑ์เป็นความดันโลหิตสูงเพื่อบอกถึงความเสี่ยงต่อเนื่องในผู้ที่ความดันโลหิตค่อนข้างสูงแต่ยังอยู่ในค่าปกติ โดย JNC7 (ค.ศ. 2003)  ใช้คำว่า "ก่อนความดันโลหิตสูง" (prehypertension) ในผู้ที่มีความดันเลือดช่วงหัวใจบีบในช่วง 120-139 มิลลิเมตรปรอท และ/หรือความดันเลือดช่วงหัวใจคลาย 80-89 มิลลิเมตรปรอท ในขณะที่ ESH-ESC Guidelines (ค.ศ. 2007)  BHS IV (ค.ศ. 2004) รวมถึงแนวทางการรักษาโดยสมาคมความดันโลหิตสูงแห่งประเทศไทย (พ.ศ. 2555)  แบ่งประเภทผู้ที่ความดันเลือดต่ำกว่า 140/90 มิลลิเมตรปรอทตามค่าความดันมากน้อย โดยใช้จัดเป็นกลุ่ม "เหมาะสม" (optimal) "ปกติ" (normal) และ "ปกติค่อนสูง" (high normal) (ดูตาราง — การจำแนกประเภทความดันเลือดโดย ESH-ESC BHS IV และสมาคมความดันโลหิตสูงแห่งประเทศไทย)
ในช่วงความดันโลหิตสูงก็มีการจัดกลุ่มตามความรุนแรงเช่นเดียวกัน โดย JNC7 แยกกลุ่มที่มีความดันโลหิตสูงกว่า 140/90 มิลลิเมตรปรอทออกเป็น "ความดันโลหิตสูงระยะที่ 1" (hypertension stage I) "ความดันโลหิตสูงระยะที่ 2" (hypertension stage II) และ "ความดันโลหิตเฉพาะช่วงหัวใจบีบสูง" (isolated systolic hypertension) ความดันโลหิตเฉพาะช่วงหัวใจบีบสูงหมายถึงผู้ที่มีความดันโลหิตช่วงหัวใจบีบสูงแต่ความดันโลหิตช่วงหัวใจคลายปกติ มักพบในผู้สูงอายุ ในขณะที่ ESH-ESC Guidelines (ค.ศ. 2007)  BHS IV (ค.ศ. 2004)  และแนวทางการรักษาของประเทศไทย (พ.ศ. 2555)  มีการเพิ่มกลุ่ม "ความดันโลหิตสูงระยะที่ 3" หมายถึงผู้ที่มีความดันเลือดช่วงหัวใจบีบมากกว่า 179 มิลลิเมตรปรอท หรือความดันเลือดช่วงหัวใจคลายมากกว่า 109 มิลลิเมตรปรอท ความดันโลหิตสูง "ชนิดดื้อ" (resistant) หมายถึงการใช้ยาไม่สามารถลดความดันเลือดกลับมาอยู่ในระดับปกติได้