stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ไลโอเนล ริชชี
ผลงาน > ผลงานเพลงอันดับ 1 ในอเมริกา

1981 "Endless Love" (กับไดอาน่า รอสส์) (9 สัปดาห์)
1982 "Truly" (2 สัปดาห์)
1983 "All Night Long (All Night)" (4 สัปดาห์)
1984 "Hello" (2 สัปดาห์)
1985 "Say You, Say Me" (4 สัปดาห์)
ผลงาน > ผลงานการแสดง

Scott Joplin (1977) (กับวง คอมโมดอร์ส)
Thank God It's Friday (1978) (กับวง คอมโมดอร์ส)
Truth or Dare (1991) (สารคดี)
The Preacher's Wife (1996)
Pariah (1998)
แหล่งข้อมูลอื่น

http://www.lionelrichie.com/
ฟรีดริช วิลเฮ็ล์ม ผู้คัดเลือกแห่งบรันเดินบวร์ค

| ฟรีดริช วิลเฮ็ล์ม |
| --- | --- |

ดยุกแห่งปรัสเซีย เจ้านครรัฐผู้คัดเลือกแห่งบรันเดินบวร์ค
ครองราชย์: 1 ธันวาคม 1640 – 29 เมษายน 1688
ก่อนหน้า: เกออร์ค วิลเฮ็ล์ม
ถัดไป: ฟรีดริชที่ 3

ประสูติ: 16 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1620(1620-02-16) เบอร์ลิน, บรันเดินบวร์ค-ปรัสเซีย
สวรรคต: 29 เมษายน ค.ศ. 1688(1688-04-29) (68 ปี) พ็อทซ์ดัม, บรันเดินบวร์ค-ปรัสเซีย
ชายา: ลุยส์ เฮนริเอทท์ แห่งนัสเซา โซเฟีย โดโรเทีย
พระราชบุตร: วิลเฮ็ล์ม อ็องรี เจ้าผู้คัดเลือกแห่งบรันเดินบวร์ค ชาร์ล เจ้าผู้คัดเลือกแห่งบรันเดินบวร์ค พระเจ้าฟรีดริชที่ 1 แห่งปรัสเซีย ฟรีดริช วิลเฮ็ล์ม มาเกรฟแห่งบรันเดินบวร์ค-ชเวดท์ มารี อมาไล เจ้าหญิงโดยธรรมแห่งเมคเลินบวร์ค-กึสโทรว เจ้าชายมาร์เกรฟ อัลแบร์ต ฟรีดริช เจ้าชายชาร์ล เอลีซาเบธ โซฟี ดัชเชสแห่งซัคเซิน-ไมนิงเงิน เจ้าชายคริสเทียน ลุดวิก
ราชวงศ์: โฮเอินท์ซ็อลเลิร์น
พระราชบิดา: เกออร์ค วิลเฮ็ล์ม
พระราชมารดา: เอลีซาเบธ ชาร์ลอตต์ แห่งพาลาทีน
ศาสนา: ลัทธิคาลวิน
ฟรีดริช วิลเฮ็ล์ม ผู้คัดเลือกแห่งบรันเดินบวร์ค (เยอรมัน: Friedrich Wilhelm; อังกฤษ: Frederick William I, Elector of Brandenburg; 16 กุมภาพันธ์ 1620 – 29 เมษายน 1688) เป็นเจ้าชายผู้คัดเลือกของบรันเดินบวร์ค และดยุกแห่งปรัสเซียตั้งแต่ปี ค.ศ. 1640 จนกระทั่งเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1688
ฟรีดริช วิลเฮ็ล์มมาจากตระกูลโฮเอินท์ซ็อลเลิร์นและเป็นที่รู้จักกันว่าเป็น "ดยุกผู้ยิ่งใหญ่" (เยอรมัน: Der Große Kurfürst) เพราะความสามารถทางการเมืองและทางการทหาร นอกจากนั้นก็ยังเป็นผู้สนับสนุนนิกายคาลวินอย่างแข็งแรงที่เป็นนิกายที่มีความสัมพันธ์กับความรุ่งเรืองของชนชั้นกลาง ฟรีดริชมองเห็นความสำคัญของการค้าและให้การสนับสนุนอย่างเป็นจริงเป็นจัง ความสามารถในการปฏิรูปกิจการภายในของรัฐทำให้ปรัสเซียอยู่ในฐานะอันมีอำนาจทางตอนกลางเหนือของยุโรปหลังจากการตกลงในสนธิสัญญาสันติภาพเวสต์ฟาเลีย ซึ่งเป็นการวางรากฐานในการยกฐานะจากดัชชีขึ้นเป็นราชอาณาจักรในสมัยของผู้ครองดินแดนคนต่อมาผู้ขึ้นครองราชอาณาจักรเป็นพระเจ้าฟรีดริชที่ 1 แห่งปรัสเซีย
ดูเพิ่ม

ราชอาณาจักรปรัสเซีย
| ด ค กกษัตริย์แห่งปรัสเซีย |
| --- | --- | --- |
| ดัชชีปรัสเซีย | อัลเบร็คท์ (1525–1568) ·  อัลเบร็คท์ ฟรีดริช (1568–1618) ·  โยฮัน ซีกิสมุนท์ (1618–1619) ·  เกออร์ค วิลเฮ็ล์ม (1619–1640) ·  ฟรีดริช วิลเฮ็ล์ม (1640–1688) ·  ฟรีดริช (1688–1701) |  |
| ราชอาณาจักรปรัสเซีย | ฟรีดริชที่ 1 (1701–1713) ·  ฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 1 (1713–1740) ·  ฟรีดริชที่ 2 (1740–1786) ·  ฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 2 (1786–1797) ·  ฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 3 (1797–1840) ·  ฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 4 (1840–1861) ·   วิลเฮ็ล์มที่ 1 (1861–1888) · ฟรีดริชที่ 3 (1888) ·  วิลเฮ็ล์มที่ 2 (1888–1918) |  |
| อ้างสิทธิ | วิลเฮ็ล์มที่ 2 (1918–1941) ·  วิลเฮ็ล์มที่ 3 (1941–1951) ·  ลุยส์ แฟร์ดีนันด์ (1951–1994) ·  เกออร์ค ฟรีดริช (ตั้งแต่ 1994) |  |
ราชอาณาจักรปรัสเซีย · พระมหากษัตริย์ปรัสเซีย · พระมหากษัตริย์เยอรมนี
ทะเลสาบอิรี

| ทะเลสาบอิรี |
| --- | --- |
ทะเลสาบสุพีเรียถ่ายจากดาวเทียมของโนอา
แผนที่ความลึกทะเลสาบอิรี
ที่ตั้ง: อเมริกาเหนือ
กลุ่ม: เกรตเลกส์
พิกัด: 42°12′N 81°12′W﻿ / ﻿42.2°N 81.2°W﻿ / 42.2; -81.2
แหล่งน้ำไหลเข้าหลัก: แม่น้ำดีทรอยต์
แหล่งน้ำไหลออก: แม่น้ำไนแอการา
ประเทศในลุ่มน้ำ: แคนาดา, สหรัฐอเมริกา

ช่วงยาวที่สุด: 241 ไมล์ (388 กิโลเมตร)
ช่วงกว้างที่สุด: 57 ไมล์ (92 กิโลเมตร)
พื้นที่พื้นน้ำ: 9,940 ตารางไมล์ (25,744 ตารางกิโลเมตร)
ความลึกโดยเฉลี่ย: 62 ฟุต (19 เมตร)
ความลึกสูงสุด: 210 ฟุต (64 เมตร)
ปริมาณน้ำ: 116 ลูกบาศก์ไมล์ (480 ลูกบาศก์กิโลเมตร)
เวลาพักน้ำ: 2.6 ปี
ความยาวชายฝั่ง1: 850 ไมล์ (1,370 กิโลเมตร)
ความสูงของพื้นที่: 571 ฟุต (174 เมตร)

เกาะ: 24+ (see list)
เมือง: บัฟฟาโล, รัฐนิวยอร์ก  อีรี, รัฐเพนซิลวาเนีย  โทเลโด, รัฐโอไฮโอ  คลีฟแลนด์, รัฐโอไฮโอ
อ้างอิง: 
1 ความยาวแนวชายฝั่งไม่ได้ถูกวัดอย่างละเอียด
ทะเลสาบอิรี (อังกฤษ: Lake Erie) เป็นทะเลสาบที่มีพื้นที่ผิวน้ำใหญ่เป็นอันดับที่ 4 ในหมู่ทะเลสาบของภูมิภาคเกรตเลกส์ และใหญ่เป็นอันดับที่ 10 ของโลก แต่อย่างไรก็ตามทะเลสาบอิรีก็เป็นทะเลสาบที่ตื้นที่สุดและมีปริมาตรน้ำน้อยที่สุดในหมู่ทะเลสาบทั้งห้า
ในทางภูมิศาสตร์เป็นพรมแดนธรรมชาติระหว่างแคนาดากับสหรัฐอเมริกา โดยทิศเหนือติดกับรัฐออนแทรีโอของแคนาดา ทิศตะวันตกติดกับรัฐมิชิแกน ทิศใต้และทิศตะวันออกติดกับรัฐโอไฮโอ รัฐเพนซิลเวเนีย และรัฐนิวยอร์กของสหรัฐอเมริกา ชื่อของทะเลสาบมาจากชื่อของชนเผ่าอิรี ซึ่งเป็นชาวพื้นเมืองอาศัยอยู่ชายฝั่งทางตอนใต้ของทะเลสาบ
อ่านเพิ่ม

Assel, R.A. (1983). Lake Erie regional ice cover analysis: preliminary results  [NOAA Technical Memorandum ERL GLERL 48]. Ann Arbor, MI: U.S. Department of Commerce, National Oceanic and Atmospheric Administration, Environmental Research Laboratories, Great Lakes Environmental Research Laboratory.
Saylor, J.H. and G.S. Miller. (1983). Investigation of the currents and density structure of Lake Erie [NOAA Technical Memorandum ERL GLERL 49]. Ann Arbor, MI: U.S. Department of Commerce, National Oceanic and Atmospheric Administration, Environmental Research Laboratories, Great Lakes Environmental Research Laboratory.
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ทะเลสาบอิรี
ดูข้อมูลทางภูมิศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับ ทะเลสาบอิรี ที่โอเพินสตรีตแมป
มีจำนวนเกาะเท่าไรในทะเลสาบอิรี?
แผนที่ทะเลสาบโดย EPA
Great Lakes Coast Watch
Lake Erie Bathymetry – ศูนย์ข้อมูลธรณีฟิสิกส์แห่งชาติ
Frozen lighthouse video via Slate Magazine
Explore the Lake Erie Islands
Lake Erie Nautical Chart
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF 2  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส 2  BnF data 2  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 
อื่น ๆ:  NARA
ทะเลสาบออนแทรีโอ

| ทะเลสาบออนแทรีโอ |
| --- | --- |
ทะเลสาบออนแทรีโอมองเห็นได้จากสถานีอวกาศนานาชาติเมื่อวันที่ 24 สิงหาคม ค.ศ. 2013 สารสีเหลืองขุ่นคือสาหร่ายสะพรั่ง
ทะเลสาบออนแทรีโอ
แผนที่วัดน้ำของทะเลสาบออนแทรีโอ จุดที่ลึกที่สุดจะมีเครื่องหมาย "×"
ที่ตั้ง: อเมริกาเหนือ
กลุ่ม: เกรตเลกส์
พิกัด: 43°42′N 77°54′W﻿ / ﻿43.7°N 77.9°W﻿ / 43.7; -77.9
ชนิดของทะเลสาบ: น้ำแข็ง
ชื่อในภาษาแม่: Niigaani-gichigami (โอจิบเว)
นิรุกติศาสตร์: Ontarí:io, a Huron (Wyandot) คำมีความหมายว่า "great lake"
แหล่งน้ำไหลเข้าหลัก: แม่น้ำไนแอการา
แหล่งน้ำไหลออก: แม่น้ำเซนต์ลอว์เรนซ์
พื้นที่รับน้ำ: 24,720 ตารางไมล์ (64,000 ตารางกิโลเมตร)
ประเทศในลุ่มน้ำ: แคนาดาและสหรัฐ

ช่วงยาวที่สุด: 193 ไมล์ (311 กิโลเมตร)
ช่วงกว้างที่สุด: 53 ไมล์ (85 กิโลเมตร)
พื้นที่พื้นน้ำ: 7,323 ตารางไมล์ (18,970 ตารางกิโลเมตร)
ความลึกโดยเฉลี่ย: 283 ฟุต (86 เมตร)
ความลึกสูงสุด: 802 ฟุต (244 เมตร)
ปริมาณน้ำ: 391.4 ลูกบาศก์ไมล์ (1,631 ลูกบาศก์กิโลเมตร)
เวลาพักน้ำ: 6 ปี
ความยาวชายฝั่ง1: 634 ไมล์ (1,020 กิโลเมตร) บวก 78 ไมล์ (126 กิโลเมตร) สำหรับเกาะ
ความสูงของพื้นที่: 243 ฟุต (74 เมตร)

เมือง: โทรอนโต รัฐออนแทรีโอ  มิสซิสซอกา รัฐออนแทรีโอ ฮามิลตัน รัฐออนแทรีโอ  รอเชสเตอร์ รัฐนิวยอร์ก
อ้างอิง: 
1 ความยาวแนวชายฝั่งไม่ได้ถูกวัดอย่างละเอียด
ทะเลสาบออนแทรีโอ (อังกฤษ: Lake Ontario) เป็นทะเลสาบหนึ่งในจำนวนห้าทะเลสาบในภูมิภาคเกรตเลกส์ ทางด้านทิศเหนือติดกับรัฐออนแทรีโอ ประเทศแคนาดา ส่วนทางด้านใต้ติดกับคาบสมุทรไนแอการาและรัฐนิวยอร์ก ประเทศสหรัฐอเมริกา เป็นทะเลสาบที่เล็กที่สุดและเป็นทะเลสาบเดียวที่ไม่มีพรมแดนติดกับรัฐมิชิแกนของสหรัฐอเมริกา
ลักษณะทางภูมิศาสตร์

ทะเลสาบออนแทรีโอ เป็นทะเลสาบที่มีขนาดเล็กที่สุดในภูมิภาคเกรตเลกส์ โดยมีพื้นที่ประมาณ 19,529 ตารางกิโลเมตร แต่มีปริมาณน้ำมากกว่าทะเลสาบอีรี โดยมีปริมาณทั้งสิ้น 1,640 ลูกบาศก์กิโลเมตร มีความยาวชายฝั่งเป็นอันดับที่ 14 ของโลก คือมีความยาวทั้งสิ้น 1,146 กิโลเมตร
ทะเลสาบออนแทรีโอตั้งอยู่ที่ความสูง  75 เมตร เหนือระดับน้ำทะเล มีความกว้าง 85 กิโลเมตร และมีความยาว 311 กิโลเมตร มีระดับความลึกเฉลี่ย 86 เมตร จุดที่ลึกที่สุดมีความลึก 244 เมตร
มีแม่น้ำไนแอการาไหลเข้ามาจากทะเลสาบอีรี มีแม่น้ำเซนต์ลอว์เรนซ์ไหลออกจากทะเลสาบสู่มหาสมุทรแอตแลนติก นอกจากนี้ยังมีแม่น้ำอื่นๆที่สำคัญ ได้แก่ แม่น้ำดอน แม่น้ำฮัมเมอร์ แม่น้ำเทรนท์ สถานที่ทางภูมิศาสตร์ที่น่าสนใจอีก เช่น อ่าวแฮร์มิลตัน อ่าวควินตี เกาะโทรอนโต เกาะทาวแซนด์ และเกาะวูลฟ ซึ่งเป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดในทะเลสาบออนแทรีโอ ตั้งอยู่ไกล้กับเมืองคิงสตัน ปากแม่น้ำเซนต์ลอว์เรนซ์ ซึ่งเป็นจุดที่มีเรือโดยสารข้ามฝากระหว่างสหรัฐอเมริกาและแคนาดา
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ทะเลสาบออนแทรีโอ
คู่มือการท่องเที่ยว ทะเลสาบออนแทรีโอ จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
ดูข้อมูลทางภูมิศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับ ทะเลสาบออนแทรีโอ ที่โอเพินสตรีตแมป
Lake Ontario NOAA nautical chart #14820 online
แผนที่ภูมิศาสตร์ของ EPA
สำรวจชายฝั่งทะเลสาบ เก็บถาวร 2008-05-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ความลึกทะเลสาบออนแทรีโอ
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF 
ประจำชาติ:  สเปน  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 
อื่น ๆ:  NARA
ทะเลสาบสุพีเรีย

| ทะเลสาบสุพีเรีย |
| --- | --- |
ทะเลสาบสุพีเรียถ่ายจากสถานีอวกาศนานาชาติเมื่อวันที่ 6 มิถุนายน ค.ศ. 2019
ทะเลสาบสุพีเรีย
แผนที่ความลึกน้ำของทะเลสาบสุพีเรีย จุดที่ลึกที่สุดเขียนเป็นเครื่องหมาย "×" ร่องลึกทางตะวันออกน่าจะมีต้นกำเนิดจากหุบเขาอุโมงค์
ที่ตั้ง: อเมริกาเหนือ
กลุ่ม: เกรตเลกส์
พิกัด: 47°42′N 87°30′W﻿ / ﻿47.7°N 87.5°W﻿ / 47.7; -87.5﻿ (Lake Superior)
ชนิดของทะเลสาบ: ธารน้ำแข็ง
ชื่อในภาษาแม่: Gitche-Gumee (โอจิบเว)
แหล่งน้ำไหลเข้าหลัก: Nipigon, เซนต์ลุยส์, พิดจัน, พิก, ไวต์, Michipicoten, Kaministiquia, Ontonagon, Tahquamenon Rivers
แหล่งน้ำไหลออก: แม่น้ำเซนต์แมรี
พื้นที่รับน้ำ: 49,300 ตารางไมล์ (128,000 ตารางกิโลเมตร)
ประเทศในลุ่มน้ำ: แคนาดาและสหรัฐ

ช่วงยาวที่สุด: 350 statute mile (560 กิโลเมตร)
ช่วงกว้างที่สุด: 160 statute mile (260 กิโลเมตร)
พื้นที่พื้นน้ำ: 31,700 ตารางไมล์ (82,000 ตารางกิโลเมตร)
ความลึกโดยเฉลี่ย: 483 ฟุต (147 เมตร)
ความลึกสูงสุด: 1,333 ฟุต (406 เมตร)
ปริมาณน้ำ: 2,900 ลูกบาศก์ไมล์ (12,000 ลูกบาศก์กิโลเมตร)
เวลาพักน้ำ: 191 ปี
ความยาวชายฝั่ง1: 1,729 ไมล์ (2,783 กิโลเมตร) + บริเวณเกาะ 997 ไมล์ (1,605 กิโลเมตร)
ความสูงของพื้นที่: 601.71 ฟุต (183 เมตร) (เฉลี่ย ค.ศ. 2013)

เกาะ: ไอล์รอแยล, หมู่เกาะอะพอสเติล, Michipicoten Island, Grand Island,  Slate Islands
เมือง:   ธันเดอร์เบย์ รัฐออนแทริโอ  ดาลูธ รัฐมินนิโซตา  ซูเซนต์มารี รัฐออนแทรีโอ  มาร์แคต รัฐมิชิแกน  ซูพีเรียร์ รัฐวิสคอนซิน  ซูเซนต์มารี รัฐมิชิแกน 
1 ความยาวแนวชายฝั่งไม่ได้ถูกวัดอย่างละเอียด
ทะเลสาบสุพีเรีย (อังกฤษ: Lake Superior) เป็นทะเลสาบในทวีปอเมริกาเหนือ ถือเป็นทะเลสาบน้ำจืดที่ใหญ่ที่สุดในโลกตามขนาดพื้นที่ และมีปริมาณมากเป็นอันดับ 3 โดยบรรจุน้ำจืดบนโลกถึง 10% ทะเลสาบนี้ตั้งอยู่ทางเหนือและตะวันตกสุดของกลุ่มทะเลสาบเกรตเลกส์ เป็นชายแดนแคนาดา–สหรัฐ โดนทางเหนือและตะวันออกติดกับรัฐออนแทริโอของแคนาดา ทางตะวันตกเฉียงเหนือติดกับรัฐมินนิโซตา ส่วนทางใต้ติดกับรัฐวิสคอนซินกับรัฐมิชิแกน น้ำเหล่านี้ไหลไปยังทะเลสาบฮูรอนผ่านแม่น้ำเซนต์แมรี แล้วไปยังเกรตเลดส์ตอนล่าง ถึงแม่น้ำเซนต์ลอเรนซ์ และลงไปสู่มหาสมุทรแอตแลนติก
ลักษณะภูมิประเทศ

ทะเลสาบสุพีเรียตั้งอยู่ระหว่างรัฐมินนิโซตา รัฐมิชิแกน และรัฐวิสคอนซินของสหรัฐอเมริกา กับรัฐออนแทรีโอของประเทศแคนาดา
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ทะเลสาบสุพีเรีย
ดูข้อมูลทางภูมิศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับ ทะเลสาบสุพีเรีย ที่โอเพินสตรีตแมป
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF 
ประจำชาติ:  สเปน  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 
อื่น ๆ:  NARA
แสนซนค้นรัก

| แสนซนค้นรัก |
| --- | --- |
เขียนโดย: ดาวลูกไก่
กำกับโดย: ปกาสิต กิ่งศักดิ์
แสดงนำ: ฌอห์ณ จินดาโชติ ณัฐพิมล นาฏยลักษณ์
ดนตรีแก่นเรื่องเปิด: เพลง Alien Love   ร้องโดย นิต้า ชูการ์ อายส์
ดนตรีแก่นเรื่องปิด: เพลง ไม่สมมติ   ร้องโดย ชูการ์ อายส์
จำนวนตอน: 35 ตอน
การผลิต
ความยาวตอน: 1 ชั่วโมง
ออกอากาศ
เครือข่าย: สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3
ออกอากาศ: 13 มิถุนายน พ.ศ. 2556 – 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2556
แสนซนค้นรัก เป็นละครโทรทัศน์ไทย แนวแฟนตาซี-คอมเมดี เริ่มออกอากาศตอนแรกวันที่ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2556 เวลา 17.45 - 18.45 น. ทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ผลิตโดย บริษัท บีอีซี-เทโร เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด (มหาชน) บทประพันธ์โดย ดาวลูกไก่ กำกับการแสดงโดย ปกาสิต กิ่งศักดิ์
รายชื่อนักแสดง

ฌอห์ณ จินดาโชติ รับบทเป็น โอม
ณัฐพิมล นาฏยลักษณ์ รับบทเป็น วีนัส / เปงกุมปราสเลีย
กฤชพล จารุศักดิ์ รับบทเป็น ยูทูป
ปณิตา ธนโชติธรากร รับบทเป็น อิม
ลักขณา วัธนวงส์ศิริ รับบทเป็น กระถิน / ตีย่าตีย่าแวนคร๊อฟ
เกริก ชิลเลอร์ รับบทเป็น ไอ้ย้อย / ยูบิสมันตุมสล๊าพกีกี้
วสุ แสงสิงแก้ว รับบทเป็น ด็อกเตอร์เอกภพ
ฐรินดา กรรณสูต รับบทเป็น มนวิกา
เปียเชอร์ คริสเตนเซ่น รับบทเป็น ดร.วิชาการ
ณัฐชา วิทยากาศ รับบทเป็น แคท
รัณย์ฑิญา จีราพัชรธานนท์ รับบทเป็น ริสา
ภัคศรุจน์ นาคาฮาร่า รับบทเป็น ฤทธิ์
ด.ญ.วาศินี เครื่องสาย รับบทเป็น อาย
ตรีวรัตถ์ ชุติวัฒน์ขจรชัย รับบทเป็น ขีปนาวุธ / จากีมันร๊อฟฟสิบเจ็ด
แหล่งข้อมูลอื่น

แสนซนค้นรัก ที่สยามโซน
| ไทยทีวีสีช่อง 3: ละครวันจันทร์ - ศุกร์ 17> 45 - 18.45 |
| --- | --- | --- |
| ก่อนหน้า | แสนซนค้นรัก | ถัดไป |
| ยัยบุญกับหมอทึ่ม | แสนซนค้นรัก | กองร้อยกระทะเหล็ก |
โรงพยาบาลมนารมย์

| โรงพยาบาลมนารมย์ |
| --- | --- |

ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: กรุงเทพมหานคร, ประเทศไทย
พิกัด: 13°44′47″N 100°33′09″E﻿ / ﻿13.746325°N 100.552635°E﻿ / 13.746325; 100.552635
หน่วยงาน
ระบบการบริการ: เอกชน
ประเภท: โรงพยาบาลเอกชนด้านสุขภาพจิตและพฤติกรรม
สังกัด: ไม่มี
ประวัติ
เปิดให้บริการ: 1 ตุลาคม พ.ศ. 2549
ลิงก์
เว็บไซต์: http://www.manarom.com โรงพยาบาลมนารมย์
โรงพยาบาลมนารมย์ เป็นโรงพยาบาลเอกชนของประเทศไทยในด้านการดูแลสุขภาพจิตและพฤติกรรม โรงพยาบาลนี้ให้บริการด้านสุขภาพจิตแบบครบวงจรแก่ผู้ป่วยทุกวัยตั้งแต่เด็ก, ผู้ใหญ่ ไปจนถึงผู้สูงอายุ อนึ่ง คำว่า "มนารมย์" ออกเสียงว่า ‘มะ-นา-รม’ แปลว่า "ใจเป็นสุข"
ประวัติ

โรงพยาบาลมนารมย์ได้รับการก่อตั้งใน พ.ศ. 2547 โดยไซคีอะทริกแอสโซซิเอตส์คอร์ปอเรชัน หรือบริษัท พีเอซี (สยาม) จำกัด ด้วยเงินลงทุนรวมสามร้อยล้านบาท ครั้นเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2549 ฯพณฯ องคมนตรี ดร. เกษม วัฒนชัย ทำพิธีเปิดโรงพยาบาลมนารมย์ นับแต่นั้น โรงพยาบาลมนารมย์ได้เปิดให้แก่ประชาชนทั่วไป
ที่ตั้ง

โรงพยาบาลมนารมย์ตั้งอยู่ ณ ซอยสุขุมวิท 70/3 ใกล้แยกบางนา-ตราด ภายในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล
บริการ

คลินิกผู้ป่วยนอก
โรงพยาบาลมนารมย์ให้การประเมินและการรักษาปัญหาสุขภาพจิต รูปแบบการรักษารวมถึงการให้คำปรึกษา, จิตเภสัชบำบัด, จิตบำบัด, การบำบัดแบบกลุ่ม, การผ่อนคลาย และการฝึกอบรมการบริหารจัดการความโกรธ
การดูแลผู้ป่วยใน
โรงพยาบาลนี้ให้บริการผู้ป่วยใน 32 เตียงในสภาพแวดล้อมที่ปลอดภัย ซึ่งมุ่งเน้นไปที่นิเวศน์บำบัดโดยใช้วิธีการแบบทีมรักษาที่มีสหสาขาวิชาชีพร่วมกับจิตแพทย์ ที่ทำงานร่วมกับผู้ป่วยทุกรายในหน่วย
การบริการบำบัดฟื้นฟู / โปรแกรมกลางวัน
โรงพยาบาลมนารมย์ให้การรักษาในโรงพยาบาลบางส่วนสำหรับการจัดการกลุ่มอาการทางพฤติกรรม, การติดตามการใช้ยา และโปรแกรมการฟื้นฟูสมรรถภาพ
จิตเวชเด็ก-วัยรุ่น และศูนย์บำบัดครอบครัว
โรงพยาบาลตอบสนองความต้องการด้านสุขภาพจิตของเด็กและครอบครัว
บริการผู้สูงอายุและประสาทจิตวิทยา
การประเมินการดูแล และแผนการรักษาสำหรับผู้ป่วยอายุมากกว่า 55 ปี ที่ประสบปัญหาทางอารมณ์, ปัญหาพฤติกรรม หรือการเปลี่ยนแปลงทางปัญญาซึ่งเกี่ยวข้องกับความชรา หรือสุขภาพอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องกับกระบวนการสูงวัย
โปรแกรมบำบัดการพึ่งพาสารเคมี
โปรแกรมการพึ่งพาสารเคมีมีโครงสร้างสำหรับวัยรุ่นและผู้ใหญ่ที่ต้องการการล้างพิษภายใต้การดูแล หรือโปรแกรมการฟื้นฟูสมรรถภาพ
คลินิกความผิดปกติที่เกี่ยวกับการนอนหลับ
การวินิจฉัยและการรักษาผู้ป่วยที่มีปัญหาในการนอนหลับ หรือปัญหาทางการแพทย์อื่น ๆ ที่อาจเกิดขึ้นหรือรุนแรงขึ้นระหว่างการนอนหลับ
การศึกษาและบริการด้านสุขภาพจิต
การส่งเสริมการศึกษาปัญหาสุขภาพจิต และการให้สุขภาพจิตศึกษา แก่โรงเรียนและองค์การของรัฐ
ศูนย์พัฒนามนารมย์ : เอ็มดีซี
โรงพยาบาลมนารมย์ให้บริการด้านจิตวิทยาต่าง ๆ, การฝึกอบรมแก่สาธารณชนและองค์การตามโครงการพัฒนาบุคลิกภาพ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
โรงพยาบาลมนารมย์ ที่เฟซบุ๊ก
Hospital in Bangkok and around Thailand http://www.thaiwebsites.com/hospitals.asp
Ranking web of Word Hospitals https://web.archive.org/web/20110721044549/http://hospitals.webometrics.info/hospital_by_country.asp?country=th&offset=50
การบินลาว เที่ยวบินที่ 301

| --- | --- |
RDPL-34233, ATR 72 เป็นลำที่เกิดอุบัติเหตุ ภาพถ่ายในเดือน ค.ศ.2013
สรุปอุบัติเหตุ
วันที่: 16 ตุลาคม ค.ศ. 2013 (2013-10-16)
สรุป: เครื่องบินตกลงบนพื้นเพราะปัญหาของนักบิน
จุดเกิดเหตุ: เกาะดอนโค, แม่น้ำโขง, ประเทศลาว  15°09′06″N 105°43′59″E﻿ / ﻿15.15167°N 105.73306°E﻿ / 15.15167; 105.73306
อากาศยานลำที่เกิดเหตุ
ประเภทอากาศยาน: เอทีอาร์ 72
ดําเนินการโดย: การบินลาว
หมายเลขเที่ยวบิน IATA: QV301
หมายเลขเที่ยวบิน ICAO: LAO301
รหัสเรียก: LAO 301
ทะเบียน: RDPL-34233
ต้นทาง: ท่าอากาศยานนานาชาติวัตไต, เวียงจันทน์, ประเทศลาว
ปลายทาง: ท่าอากาศยานนานาชาติปากเซ, ประเทศลาว
จำนวนคน: 49
ผู้โดยสาร: 44
ลูกเรือ: 5
เสียชีวิต: 49
รอดชีวิต: 0
ตำแหน่งที่เกิดอุบัติเหตุในลาว
การบินลาว เที่ยวบินที่ 301 เป็นเที่ยวบินตามปกติภายในประเทศลาวที่เดินทางจากเวียงจันทน์ ไปปากเซ ในวันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2556 เครื่องบินรุ่น ATR 72-600ได้ตกลงสู่แม่น้ำโขง ที่ ปากเซ ทำให้ผู้โดยสารและลูกเรือเสียชีวิตทั้งหมด 49 คน อุบัติเหตุนี้เป็นครั้งแรกที่เกิดกับเครื่องบินรุ่น ATR 72-600 เป็นเหตุการณ์เครื่องบินตกที่มีผู้เสียชีวิตมากที่สุดที่เคยเกิดในลาว และเป็นอุบัติเหตุที่มีผู้เสียชีวิตมากเป็นอันดับที่สองที่เคยเกิดกับเครื่องบินรุ่น  ATR 72 โดยที่เสียชีวิตมากที่สุดคือ แอโรแคริบเบียน เที่ยวบินที่ 883 และ อเมริกันอีเกิล เที่ยวบินที่ 4184 ที่เสียชีวิต 68 คน และเป็นเหตุการณ์เครื่องบินตกที่เกี่ยวกับการบินลาวเป็นครั้งแรกนับแต่ พ.ศ. 2543
เครื่องบิน

เครื่องบินที่เกิดเหตุเป็นเครื่องบินเอทีอาร์ 72-600 ทะเบียน RDPL-34233 หมายเลขเครื่อง 1071 มีชั่วโมงบินสะสม 758 ชั่วโมง เครื่องบินลำนี้ถูกส่งมายังการบินลาวเมื่อ 29 มีนาคม พ.ศ. 2556
อุบัติเหตุ

เครื่องบินได้ออกจาก ท่าอากาศยานนานาชาติวัตไต เวียงจันทน์ ไปยัง ท่าอากาศยานนานาชาติปากเซ ปากเซ เครื่องบินออกจากเวียงจันทน์เวลา 14:45 ตามเวลาท้องถิ่น (07:45 UTC) และตกลงสู่แม่น้ำโขง เวลา 15:55 ตามเวลาท้องถิ่น (08:55 UTC) ในขณะที่เข้าใกล้ปากเซ ห่างจากสนามบินเพียง 6 กิโลเมตร (3.7 ไมล์) เครื่องบินได้บินวนหนึ่งรอบเพราะสภาพอากาศที่เลวร้าย
มีผู้โดยสาร 44 คนและลูกเรือ 5 คนที่คาดว่าเสียชีวิตทั้งหมด หลักฐานบนพื้นดินแสดงให้เห็นว่าเครื่องบินร่วงลงมาอย่างรวดเร็วก่อนจะลงสู่แม่น้ำ สภาพอากาศเลวร้ายในขณะที่เกิดอุบัติเหตุ เพราะส่วนที่หลงเหลือจาก พายุไต้ฝุ่นนารี พ.ศ. 2556 ซึ่งส่งผลต่อลาวภาคใต้
การค้นหาผู้เสียชีวิตและซากเครื่องบินทำได้ยากเพราะแม่น้ำโขงที่ลึกและไหลเชี่ยว มีนักประดาน้ำจากไทย 50 คนเข้ามาช่วยจาก มูลนิธิฯจีตัมเกาะอุบลราชธานี ซึ่งเป็นจังหวัดชายแดนติดต่อเมืองปาเซ แขวงจำปาศักดิ์ สปป ลาว และจากสุรินทร์ ร้อยเอ็ด นครราชสีมา พบศพผู้เสียชีวิต 18 คน ในวันที่ 18 ตุลาคม ในวันที่ 23 ตุลาคม พบศพผู้เสียชีวิต 44 ศพ จาก 49 ศพละยืนยันเอกลักษณ์บุคคคลได้ 27 คน   ผู้เสียชีวิตบางศพลอยไปตามกระแสน้ำห่างจากจุดตก 19 กิโลเมตร (12 ไมล์)
การสืบสวน

กรมการบินพลเรือของลาวได้จัดให้สืบสวนหาสาเหตุที่เครื่องบินตก  ผู้ผลิตเครื่องบิน ATR และBureau d'Enquêtes et d'Analyses pour la Sécurité de l'Aviation Civile (BEA)จากฝรั่งเศสได้เข้ามาช่วย โดย BEA ส่งทีมสอบสวน 4 คนเข้ามายังลาว
ซากของเครื่องบินถูกยกขึ้นจากแม่น้ำโขงเมื่อ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2556  ต่อมาในวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2556 ได้กู้กล่องดำหรือเครื่องบันทึกเสียงในห้องนักบิน ขึ้นมาจากแม่น้ำโขงได้สำเร็จ  พบบันทึกข้อมูลการบินในอีกสองวันต่อมาคือ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2556
ผู้โดยสารและลูกเรือ

ผู้โดยสารและลูกเรือมี 11 สัญชาติ ผู้โดยสาร 44 คนเป็นชาวลาว 16 คน  และลูกเรืออีก 4 คน นักบินเป็นชาวกัมพูชา ที่เหลือเป็นชาวฝรั่งเศส 7 คน  ชาวออสเตรเลีย 6 คน ชาวไทย 5 คน ชาวเกาหลีใต้ 3 คน ชาวเวียดนาม 3 คน และที่เหลือเป็นชาวจีน ไต้หวัน มาเลเซีย และสหรัฐ มีเด็กอย่างน้อย 2 คน เป็นชาวออสเตรเลีย รายงานในช่วงแรกที่กล่าวว่ามีชาวแคนาดาอยู่บนเครื่องด้วยไม่ถูกต้อง และพบภายหลังว่าที่จริงเป็นชาวเวียดนาม
| ประเทศ | ผู้โดยสาร | ลูกเรือ | ทั้งหมด |
| --- | --- | --- | --- |
|  ลาว | 16 | 4 | 20 |
|  ฝรั่งเศส | 7 | - | 7 |
|  ออสเตรเลีย | 6 | - | 6 |
|  ไทย | 5 | - | 5 |
|  เกาหลีใต้ | 3 | - | 3 |
|  เวียดนาม | 3 | - | 3 |
|  กัมพูชา |  | 1 | 1 |
|  จีน | 1 | - | 1 |
|  มาเลเซีย | 1 | - | 1 |
|  ไต้หวัน | 1 | - | 1 |
|  สหรัฐ | 1 | - | 1 |
| ทั้งหมด | 44 | 5 | 49 |
แหล่งข้อมูลอื่น

Aircraft Accident Investigation Committee (AAIC), Ministry of Public Works and Transport
Summary of final report( เก็บถาวร 2015-06-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน) (อังกฤษ)
Summary of final report( เก็บถาวร 2015-06-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน) (ลาว)
Announcement (Archive) – การบินลาว (อังกฤษ ลาว) (Documents available in English and Lao)
โรงเรียนปิยมาตย์

| โรงเรียนปิยมาตย์ Piyamart School |
| --- | --- |

ที่ตั้ง
20 หมู่ 12 ถนนพะเยา-วังเหนือ ตำบลแม่นาเรือ   อำเภอเมืองพะเยา จังหวัดพะเยา 56000
ข้อมูล
ชื่ออื่น: PM. หรือ ปยม.
ประเภท: เอกชน
คำขวัญ: อบรมเสริมคนให้ครบ ประสบธรรมอันสูงส่ง ปัญญาแตกฉานมั่นคง เสริมส่งให้เป็นคนจนสมบูรณ์
สถาปนา: 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2547
รหัส: 1156100069
ผู้อำนวยการ: นางสาวพูลศรี  ไม้ทอง
ระดับปีที่จัดการศึกษา: อนุบาล-ประถมศึกษาปีที่ 6
เว็บไซต์: 
โรงเรียนปิยมาตย์ เป็นโรงเรียนเอกชนสหศึกษาประเภทสามัญศึกษา ของศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก สังกัดคณะนักบวชหญิงอุร์สุลินในประเทศไทย โรงเรียนปิยมาตย์ได้รับอนุญาตให้จัดตั้งโรงเรียน เมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม 2547 เปิดทำการเรียนการสอนระดับชั้นอนุบาลปีที่ 1-3 เมื่อวันที่ 24  พฤษภาคม 2547 มีนักเรียนชายหญิงซึ่งมาจากหมู่บ้านร่องคำ 11 คน ครูผู้สอนจำนวน 5 คน มีอักษรย่อว่า ปยม.
กรมทหารปืนใหญ่ที่ 1 รักษาพระองค์

| กรมทหารปืนใหญ่ที่ 1 รักษาพระองค์ |
| --- | --- |

ประเทศ:  ไทย
รูปแบบ: กรมทหารปืนใหญ่รักษาพระองค์
กองบัญชาการ: เลขที่ 4 ถนนประดิพัทธ์ แขวงถนนนครไชยศรี เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร 10300
อิสริยาภรณ์:  เหรียญรัตนาภรณ์ ชั้นที่ 1 (เฉพาะกองพันที่ 1 และกองพันที่ 11)  
กรมทหารปืนใหญ่ที่ 1 รักษาพระองค์ เป็นหน่วยทหารรักษาพระองค์ในพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ตั้งอยู่ที่แขวงถนนนครชัยศรี เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร
กรมทหารปืนใหญ่ที่ 1 รักษาพระองค์ มีผลงานดีเด่น 3 ประการ คือ
ได้จัดกำลังเข้าร่วมรบในสงครามอินโดจีน
ป้องกันประเทศชาติในจังหวัดปราจีนบุรี
ได้รับจารึกไว้ที่โล่เกียรติยศว่า “ลูกกระสุน ของ ป.พัน.1 รอ. ตกที่ไหน ที่นั่นคือถิ่นไทย”
หน่วยขึ้นตรง

กองพันทหารปืนใหญ่ที่ 1 กรมทหารปืนใหญ่ที่ 1 รักษาพระองค์
กองพันทหารปืนใหญ่ที่ 11 กรมทหารปืนใหญ่ที่ 1 รักษาพระองค์
กองพันทหารปืนใหญ่ที่ 31 กรมทหารปืนใหญ่ที่ 1 รักษาพระองค์
เครื่องแบบเต็มยศทหารรักษาพระองค์

หมวกยอดมีพู่สีดำ ตราครุฑพ่าห์
เสื้อสักหลาดสีเหลือง แผงคอและข้อมือสักหลาดสีดำปักลายกนก
ที่ข้อมือปักรูปอักษรพระปรมาภิไธยย่อ ภปร. อยู่ภายใต้พระมหาพิชัยมงกุฎดิ้นทอง
กางเกงสักหลาดสีดำ แถบสีเหลืองข้างละ 2 แถบ รองเท้าหนังหุ้มข้อสีดำ
ประดับเครื่องหมาย พระปรมาภิไธยย่อ ภปร. ทำด้วยโลหะสีทอง ประดับที่อกเสื้อเบื้องขวา