เอสเอส ยูไนเต็ดสเตตส์
เทียบท่าในเวอร์จิเนีย (ค.ศ. 1969–1996)

ขณะที่ยูไนเต็ดสเตตส์กำลังอยู่ที่นิวพอร์ตนิวส์เพื่อการซ่อมบำรุงประจำปีตามกำหนดการ USL ได้ประกาศว่ายูไนเต็ดสเตตส์จะถูกปลดระวางในวันที่ 11 พฤศจิกายน เรือถูกปิดตาย โดยเฟอร์นิเจอร์ เครื่องตกแต่ง และเครื่องแบบลูกเรือทั้งหมดถูกทิ้งไว้ในสภาพเดิม ปล่องไฟของเธอถูกทิ้งไว้ในสภาพทาสีไม่เสร็จครึ่งหนึ่งเมื่อการทำงานหยุดชะงักอย่างกะทันหัน ซึ่งยังคงสามารถเห็นได้ในปัจจุบัน ขณะที่หลายคนมองว่าการปลดระวางเรือเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่การตัดสินใจดังกล่าวกลับสร้างความตกใจให้กับผู้โดยสารและลูกเรือ โดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า ลูกเรือที่เพิ่งตกงานมีเวลาเพียงไม่กี่วันในการสะสางงานให้เสร็จกระเป๋าสัมภาระที่รอการขนส่งของเหล่าผู้โดยสารถูกลำเลียงขึ้นเรือเลโอนาร์โด ดา วินชี (Leonardo da Vinci) เพื่อออกล่องเรือใหม่ ณ เวลาที่ยูไนเต็ดสเตตส์ปลดระวาง เรือได้เดินทางข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก 800 เที่ยว (400 เที่ยวไปกลับ) เดินทางเป็นระยะทาง 2,772,840 ไมล์ทะเล (5,135,300 กิโลเมตร; 3,190,930 ไมล์) และบรรทุกผู้โดยสาร 1,025,691 คน
ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1970 ยูไนเต็ดสเตตส์ถูกย้ายข้ามแม่น้ำเจมส์ไปยังอาคารผู้โดยสารระหว่างประเทศนอร์ฟอล์ก ในนอร์ฟอล์ก รัฐเวอร์จิเนีย ใน ค.ศ. 1973 USL โอนกรรมสิทธิ์ของเรือให้กับสำนักบริหารการเดินเรือสหรัฐ ใน ค.ศ. 1976 มีรายงานว่าบริษัทนอร์วีเจียนแคริบเบียนครูซไลน์ (Norwegian Caribbean Cruise Line; NCL) สนใจซื้อเรือลำนี้และดัดแปลงเป็นเรือสำราญสำหรับล่องทะเลแคริบเบียน แต่สำนักบริหารการเดินเรือสหรัฐปฏิเสธการขายเนื่องจากองค์ประกอบการออกแบบทางทหารของเรือมีลักษณะเป็นความลับ ทำให้ NCL ต้องซื้อเรือฟร็องส์ (France) ลำเดิมแทน กองทัพเรือเปิดเผยข้อมูลการออกแบบของเรือที่เคยเป็นความลับใน ค.ศ. 1977
ปีเดียวกันนั้น กลุ่มที่นำโดยแฮร์รี แคตซ์พยายามซื้อเรือลำนี้และนำไปเทียบท่าที่แอตแลนติกซิตี รัฐนิวเจอร์ซีย์ เพื่อใช้เป็นโรงแรมและกาสิโน แต่แผนการนั้นไม่เคยเกิดขึ้นจริง ภายใน ค.ศ. 1978 สำนักบริการการเดินเรือพิจารณาว่ายูไนเต็ดสเตตส์ไม่มีคุณค่าต่อรัฐบาล และอนุญาตให้ขาย
อย่างไรก็ตาม เอกสารที่เพิ่งถูกค้นพบจากสำนักงานตรวจบัญชีรัฐบาล (GAO) คัดค้านเหตุการณ์ในคริสต์ทศวรรษ 1970 ที่เป็นที่ยอมรับกันอย่างกว้างขวางและถูกนำเสนอไว้ข้างต้น โดยเฉพาะความเชื่อที่ว่าคุณลักษณะการออกแบบที่เป็นความลับเป็นอุปสรรคต่อการขายเรือให้กับผู้สนใจ ตามข้อมูลของ (GAO) สำนักบริหารการเดินเรือสหรัฐ (MARAD) พยายามจะขายหรือให้เช่าเรือแก่ภาคเอกชนทันทีที่ได้รับมอบในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1973
ในตอนแรก "เรือเอสเอส ยูไนเต็ดสเตตส์ถูกเสนอขายให้กับพลเมืองสหรัฐอเมริกาเพื่อดำเนินการภายใต้ธงอเมริกัน" ตามเอกสาร GOA การประมูลถูกจัดขึ้นโดยมีราคาเปิดประมูลที่ 12.1 ล้านดอลลาร์ และต่อมาที่ 7.5 ล้านดอลลาร์ แม้ในระหว่างการประมูลช่วงแรก ๆ จะมีบางฝ่ายแสดงความสนใจอย่างเห็นได้ชัด แต่ข้อเสนอทั้งหมดถูกตัดสิทธิ์เนื่องจากไม่แนบเงินมัดจำร้อยละ 10 มาด้วย
หลังการประมูลขายเรือสามครั้งที่ไม่ประสบความสำเร็จระหว่าง ค.ศ. 1973 ถึง 1975 กฎเกณฑ์เกี่ยวกับการใช้เรือโดยผู้ซื้อที่มีศักยภาพได้รับการขยายใน ค.ศ. 1976 "... เพื่ออนุญาตให้ขายเรือเอสเอส ยูไนเต็ดสเตตส์สำหรับใช้เป็นโรงแรมลอยน้ำในหรือบนน่านน้ำเดินเรือของสหรัฐ" มีการจัดประมูลอีกสองครั้ง (ใน ค.ศ. 1976 และ 1978) ภายใต้เงื่อนไขใหม่และด้วยราคาเปิดประมูลใหม่ที่ต่ำลงเหลือ 5 ล้านดอลลาร์ เช่นเดียวกับการประมูลครั้งก่อน ๆ ไม่มีข้อเสนอการประมูลใด ๆ ที่มาพร้อมกับเงินมัดจำร้อยละ 10 ดังนั้นจึงไม่มีการขายเกิดขึ้น
ผู้ซื้อเรือในที่สุดคือบริษัทยูไนเต็ดสเตตส์ครูซไลน์ (United States Cruise Lines) นำโดยริชาร์ด แฮดลีย์ ได้ทำข้อตกลงกับ MARAD เพื่อซื้อเรือในเดือนกันยายน ค.ศ. 1978 โดยไม่ได้ผ่านกระบวนการประมูลตามปกติ อีกฝ่ายที่สนใจคือบริษัทซีคอนเทนเนอส์ (Sea Containers) โกรธเคืองต่อสิ่งที่พวกเขารู้สึกว่าเป็นการขายเรือแบบลับ ๆ และได้ยื่นเรื่องร้องเรียน ใน ค.ศ. 1979 GAO ตัดสินว่าข้อร้องเรียนของซีคอนเทนเนอส์ไม่มีมูลความจริงและการขายให้กับแฮดลีย์ได้ดำเนินการต่อไป