stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ลัทธิอาณานิคม
จักรวรรดิทวีปยุโรปในคริสต์ศตวรรษที่ 20 > อาณานิคมและรัฐในอารักขาของเยอรมนี > ทวีปออสเตรเลียและโอเชียเนีย

เยอรมันนิวกินีและไมโครนีเซีย ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1884–1914
กลุ่มเกาะบิสมาร์กและเกาะบูเกนวิลล์ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1888–1919 (บางส่วนของประเทศปาปัวนิวกินี)
หมู่เกาะแคโรไลน์ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1899–1919 (ประเทศไมโครนีเซียและประเทศปาเลา)
เยอรมันหมู่เกาะโซโลมอน ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1885–1899 (หมู่เกาะโซโลมอน)
หมู่เกาะมาเรียนา ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1899–1919 (หมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนา)
หมู่เกาะมาร์แชลล์ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1885–1919
ประเทศนาอูรู ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1888–1919
เยอรมันซามัว ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1899–1914 (ประเทศซามัว)
จักรวรรดิทวีปยุโรปในคริสต์ศตวรรษที่ 20 > อาณานิคมและรัฐในอารักขาของอิตาลี > ทวีปแอฟริกา

อิตาเลียนแอฟริกาตะวันออก ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1936–1941
บริติชโซมาลีแลนด์ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1940–1941 (ภาคเหนือของประเทศโซมาเลีย)
อิตาเลียนเอริเทรีย ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1882–1936 (ประเทศเอริเทรีย)
อิตาเลียนเอธิโอเปีย ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1936–1941 (ประเทศลิเบีย)
อิตาเลียนโซมาลีแลนด์ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1889–1936 (ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ, ภาคกลาง และภาคใต้ของประเทศโซมาเลีย)
อิตาเลียนลิเบีย ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1934–1943 (ประเทศลิเบีย)
จักรวรรดิทวีปยุโรปในคริสต์ศตวรรษที่ 20 > อาณานิคมและรัฐในอารักขาของอิตาลี > ทวีปยุโรป

แอลเบเนียในอารักขา
ประเทศแอลเบเนีย ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1917–1920, 1939–1943
ประเทศคอซอวอ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1939–1943
หมู่เกาะของอิตาลีในทะเลอีเจียน ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1912–1947 (หมู่เกาะในประเทศกรีซ)
ฝรั่งเศสที่ยึดครองโดยอิตาลี ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1940–1943 (ภาคตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศฝรั่งเศส)
ประเทศกรีซ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1940–1944
ประเทศโมนาโก ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1942–1943
อิตาเลียนมอนเตเนโกร ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1941–1943 (พื้นที่ส่วนใหญ่ของประเทศมอนเตเนโกรและบางส่วนของประเทศเซอร์เบีย)
ดินแดนในราชอาณาจักรยูโกสลาเวีย
แดลเมเชีย (บางส่วนของประเทศโครเอเชีย) ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1941–1943
ประเทศสโลวีเนีย
จักรวรรดิทวีปยุโรปในคริสต์ศตวรรษที่ 20 > อาณานิคมและรัฐในอารักขาของอิตาลี > ทวีปเอเชีย

ประเทศจีน ให้เช่าโดยราชวงศ์ชิง
เทียนจิน ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1901–1917
จักรวรรดิทวีปยุโรปในคริสต์ศตวรรษที่ 20 > อาณานิคมและรัฐในอารักขาของเนเธอร์แลนด์ > ทวีปอเมริกา

เนเธอร์แลนด์แอนทิลลีส ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1954–2010
อารูบา ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1637–ปัจจุบัน
โบแนเรอ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1634–ปัจจุบัน
กือราเซา ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1634–ปัจจุบัน
ซาบา ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1640–ปัจจุบัน
ซินต์เอิสตาซียึส ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1636–ปัจจุบัน
ซินต์มาร์เติน ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1618–ปัจจุบัน
ดัตช์บราซิล ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1630–1654 (ทางตอนเหนือของอาณานิคมบราซิลของโปรตุเกส) (ภาคเหนือของประเทศบราซิล)
ดัตช์ชิลี
บัลดิเบีย (เมืองในประเทศชิลี) ปี ค.ศ. 1600
อาณานิคมเกียนา
อาณานิคมเอสเซกวีโบ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1616–1815 (ประเทศกายอานา)
ประเทศซูรินาม ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1667–1975
จักรวรรดิทวีปยุโรปในคริสต์ศตวรรษที่ 20 > อาณานิคมและรัฐในอารักขาของเนเธอร์แลนด์ > ทวีปแอฟริกา

อาณานิคมเคป ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1652–1806 (พื้นที่ส่วนใหญ่ของประเทศแอฟริกาใต้)
จักรวรรดิทวีปยุโรปในคริสต์ศตวรรษที่ 20 > อาณานิคมและรัฐในอารักขาของเนเธอร์แลนด์ > ทวีปเอเชีย

หมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1800–1949 (ประเทศอินโดนีเซีย)
นิวกินีของเนเธอร์แลนด์ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1949–1962
ดัตช์ซีลอน ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1640–1796 (บางส่วนของประเทศศรีลังกา)
ดัตช์ฟอร์โมซา ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1624–1662 (บางส่วนของไต้หวัน)
ดัตซ์อินเดีย ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1605-1825 (บางส่วนของประเทศอินเดีย)
จักรวรรดิทวีปยุโรปในคริสต์ศตวรรษที่ 20 > อาณานิคมของโปรตุเกส

อะโซร์ส
อาณานิคมในทวีปแอฟริกา
คาบินดา
มาเดรา
แองโกลาของโปรตุเกส
Portuguese Cape Verde
คองโกของโปรตุเกส
กิเนียของโปรตุเกส
โมซัมบิกของโปรตุเกส
Portuguese São Tomé and Príncipe
Fort of São João Baptista de Ajudá
อาณานิคมในทวีปเอเชีย
เขตปกครองย่อยอินเดียของโปรตุเกส
มาเก๊าของโปรตุเกส
อาณานิคมในโอซีเนีย
ติมอร์ของโปรตุเกส (ปัจจุบันคือประเทศติมอร์-เลสเต)
จักรวรรดิทวีปยุโรปในคริสต์ศตวรรษที่ 20 > อาณานิคมของสเปน

กานาเรียส
Cape Juby
Captaincy General of Cuba
Spanish Florida
Spanish Louisiana
Captaincy General of the Philippines
Caroline Islands
หมู่เกาะมาเรียนา
Palau Islands
Ifni
Río de Oro
Saguia el-Hamra
หมู่เกาะอินเดียตะวันออกของสเปน (ที่ต่อมามีการโอนอำนาจอธิปไตยไปให้แก่ประเทศสหรัฐอเมริกา ในปี 2441 และในปี 2489 จึงประกาศเอกราชในชื่อประเทศฟิลิปปินส์)
โมร็อกโกของสเปน (รวมไปถึงปลาซัสเดโซเบรานีอา)
เนเธอร์แลนด์ของสเปน
Spanish Sahara
Spanish Sardinia
Spanish Sicily
Viceroyalty of Peru
Captaincy General of Chile
Viceroyalty of the Río de la Plata
Spanish Guinea
Annobón
Fernando Po
Río Muni
Viceroyalty of New Granada
Captaincy General of Venezuela
Viceroyalty of New Spain
Captaincy General of Guatemala
Captaincy General of Yucatán
Captaincy General of Santo Domingo
Captaincy General of Puerto Rico
Spanish Formosa
จักรวรรดิทวีปยุโรปในคริสต์ศตวรรษที่ 20 > อาณานิคมของออสเตรีย-ฮังการี

บอสเนียและเฮอร์เซอโกบีนาในอาณัติของออสเตรียและฮังการี
หมู่เกาะนิโคบาร์
เนเธอร์แลนด์ของออสเตรีย
Delagoa Bay
บอร์เนียวเหนือ
แคว้นปกครองตนเองเตรนตีโน-อัลโตอาดีเจ
ทรานซิลเวเนีย
เทียนจิน
จักรวรรดิทวีปยุโรปในคริสต์ศตวรรษที่ 20 > อาณานิคมของเดนมาร์ก

บทความหลัก: จักรวรรดิอาณานิคมเดนมาร์ก
Andaman and Nicobar Islands
Danish West Indies (now United States Virgin Islands)
Danish Norway
หมู่เกาะแฟโร
กรีนแลนด์
ไอซ์แลนด์
Serampore
จักรวรรดิทวีปยุโรปในคริสต์ศตวรรษที่ 20 > อาณานิคมของเบลเยียม

คองโกของเบลเยียม
สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก
รวันดา-บุรุนดี
รวันดา
บุรุนดี
Santo Tomás de Castilla
เทียนจิน
แทนเจียร์
จักรวรรดิทวีปยุโรปในคริสต์ศตวรรษที่ 20 > อาณานิคมของสวีเดน

รัฐบอลติก
ลัตเวีย
ลิทัวเนีย
เอสโตเนีย
กัวเดอลุป
นิวสวีเดน
แซ็ง-บาร์เตเลมี
Swedish Pomerania
จักรวรรดิทวีปยุโรปในคริสต์ศตวรรษที่ 20 > อาณานิคมของโปแลนด์-ลิทัวเนีย

New Courland
Couronian Africa
จักรวรรดิทวีปยุโรปในคริสต์ศตวรรษที่ 20 > อาณานิคมและดินแดนที่ยึดครองของโรมาเนีย

Romanian concession in Sarandë
Transnistria Governorate
จักรวรรดิทวีปยุโรปในคริสต์ศตวรรษที่ 20 > ดินแดนโพ้นทะเลของนอร์เวย์

สฟาลบาร์
ยานไมเอน
เกาะบูเว
ควีนม็อดแลนด์
เกาะปีเตอร์ที่ 1
จักรวรรดินอกทวีปยุโรป

เป็นจักรวรรดิของประเทศต่าง ๆ นอกทวีปยุโรป
จักรวรรดินอกทวีปยุโรป > รัฐในอารักขาของออสเตรเลีย

Papua New Guinea
เกาะคริสต์มาส
หมู่เกาะโคโคส (คีลิง)
หมู่เกาะคอรัลซี
เกาะเฮิร์ดและหมู่เกาะแมกดอนัลด์
เกาะนอร์ฟอล์ก
นาอูรู
ออสเตรเลียนแอนตาร์กติกเทร์ริทอรี
จักรวรรดินอกทวีปยุโรป > เขตสังกัดของนิวซีแลนด์

หมู่เกาะคุก
นีวเว
รอสส์ดีเพนเดนซี
หมู่เกาะเบลเลนี
เกาะโคลมัน
เกาะรอสส์
เกาะสกอตต์
เกาะรูสเวลส์
โตเกเลา
หมู่เกาะเคอร์มาเดค
หมู่เกาะทรีคิงส์
หมู่เกาะในเขตกึ่งแอนตาร์กติกของนิวซีแลนด์
หมู่เกาะแชทัม
จักรวรรดินอกทวีปยุโรป > อาณานิคมของสหรัฐและรัฐในอารักขา

บทความหลัก: รายชื่อการครอบครองอาณานิคมของสหรัฐ
อะแลสกา (รับโอนดินแดนมาจากรัสเซีย)
อเมริกันซามัว
คิวบา
สาธารณรัฐโดมินิกัน
กวม
ฮาวาย
ฮอนดูรัส
มิดเวย์
นิการากัว
แพลไมราอะทอลล์
ปานามา
ฟิลิปปินส์ (รับโอนอำนาจอธิปไตยมาจากสเปน ในปี 2441 ก่อนที่จะมอบเอกราชให้แล้วเสร็จในปี 2489 ถือเป็นการสิ้นสุดการเป็นอาณานิคมของฟิลิปปินส์โดยสมบูรณ์)
เปอร์โตริโก
รัฐสุลต่านซูลู (ปัจจุบันอธิปไตยโดยหลักขึ้นอยู่กับฟิลิปปินส์)
เกาะเวก
จักรวรรดินอกทวีปยุโรป > อาณานิคมของออตโตมัน

Sultanate of Aceh (1569–1903)
Yettishar (1873–1877)
มัลดีฟส์
Rumelia
Ottoman North Africa
Ottoman Egypt
Ottoman Tripolitania
Ottoman Tunisia
Ottoman Algeria
Morocco (1526–1544)
Ottoman Northeast Africa
Ottoman Jeddah and Habesh
Ottoman Zeila
Ottoman Arabia
Sharifate of Mecca (1517–1783/1818–1916)
Ottoman Hejaz
Ottoman Lahsa
Ottoman Najd
Ottoman Yemen
Ottoman Serbia
Ottoman Bulgaria
Ottoman Bosnia
Ottoman Albania
Ottoman Hungary
Ottoman Greece
Ottoman North Macedonia
Ottoman Montenegro
Crimean Khanate (1475–1774)
จักรวรรดินอกทวีปยุโรป > อาณานิคมของญี่ปุ่น

บทความหลัก: รายชื่อดินแดนที่จักรวรรดิญี่ปุ่นยึดครอง
หมู่เกาะโบนิน
เกาะซาฮาลินส่วนใต้
เกาหลี (เมื่อสละอธิปไตยแล้ว เกาหลีถูกแบ่งเป็นสองส่วนนับแต่นั้นมา โดยแบ่งเป็นเกาหลีเหนือ ขึ้นอยู่กับรัสเซียในนามสหภาพโซเวียต และเกาหลีใต้ ขึ้นอยู่กับสหรัฐอเมริกา แต่เพียงระยะสั้นก่อนเปลี่ยนเป็นรัฐเอกราช)
หมู่เกาะคูริล
Kwantung Leased Territory
นันโย
หมู่เกาะแคโรไลน์
หมู่เกาะมาร์แชลล์
หมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนา
หมู่เกาะรีวกีว (รวมหมู่เกาะเซ็งกะกุ)
ไต้หวัน
หมู่เกาะภูเขาไฟ
เอเชียอาคเนย์ (ทั้งภูมิภาค ตั้งแต่ ปี ค.ศ.1941-ค.ศ.1945)
จักรวรรดินอกทวีปยุโรป > อาณานิคมของจีน

Amdo
Chinese Turkestan
Guangxi
Hainan
หมู่เกาะหนานชา
หมู่เกาะซีซา
Manchuria
มองโกเลียใน
มองโกเลียนอก
เขตปกครองตนเองทิเบต
สาธารณรัฐตูวา
เวียดนาม
Xinjiang
จักรวรรดินอกทวีปยุโรป > อาณานิคมของอินโดนีเซีย

ติมอร์ตะวันออก (1976-1999)
ปาปัวตะวันตก (1969– ) (claimed by Republic of West Papua)
จักรวรรดินอกทวีปยุโรป > อาณานิคมของพม่า

สยาม (1569–1584, 1767–1776)
อาณาจักรล้านช้างเวียงจันทน์ (1765–1778)
กัมพูชา (1771–1776)
รัฐอัสสัม (1826)
Koshanpye
Shan States
จักรวรรดินอกทวีปยุโรป > อาณานิคมของโอมาน

Swahili coast
แซนซิบาร์
กาตาร์
บาห์เรน
โซมาเลีย
โซโคตร้า
จักรวรรดินอกทวีปยุโรป > อาณานิคมของไทย

ลาว (1778–1893)
อาณาจักรล้านช้างเวียงจันทน์ (1778–1828)
อาณาจักรหลวงพระบาง (1778–1893)
อาณาจักรล้านช้างจำปาศักดิ์ (1778–1893)
กัมพูชา (1771–1907)
กัมพูชาส่วนนอก (1771–1863)
กัมพูชาส่วนใน (1771–1907)
นครเชียงใหม่ (1774–1899)
รัฐเชียงตุง (1802–1885)
รัฐมาลัย (1809–1909)
ไทรบุรี (1821–1909)
กลันตัน (1812–1909)
ตรังกานู (1812–1909)
ปะลิส (1821–1909)
สิบสองจุไท (1778–1888)
จักรวรรดินอกทวีปยุโรป > อาณานิคมของเวียดนาม

เจิ๊นนิญ (1828–1848)
Tây Thành (1834–1847)
Thuận Thành
Principality of Thuận Thành
บิ่ญดิ่ญ
Six Provinces of Southern Vietnam
Tây Thành
จักรวรรดินอกทวีปยุโรป > อาณานิคมของเม็กซิโก

Alta California
รัฐแคลิฟอร์เนีย
รัฐโคโลราโด
รัฐเท็กซัส
รัฐเนวาดา
นิวเม็กซิโก
รัฐยูทาห์
รัฐไวโอมิง
รัฐแอริโซนา
อเมริกากลาง
เกาะกลีแปร์ตอน
จักรวรรดินอกทวีปยุโรป > อาณานิคมของกัวเตมาลา

เบลีซ
รัฐเชียปัส
จักรวรรดินอกทวีปยุโรป > อาณานิคมของเอกวาดอร์

หมู่เกาะกาลาปาโกส
ตุมเบส
Jaén
Maynas
จักรวรรดินอกทวีปยุโรป > อาณานิคมของโคลอมเบีย

ปานามา
เอกวาดอร์
เวเนซุเอลา
จังหวัดซันอันเดรสและโปรบีเดนเซีย
Mosquito Coast
จักรวรรดินอกทวีปยุโรป > อาณานิคมของเวเนซุเอลา

Western part of Guyana
จักรวรรดินอกทวีปยุโรป > อาณานิคมของอาร์เจนตินา

รัฐติเอร์ราเดลฟูเอโก
Patagonia
หมู่เกาะฟอล์กแลนด์ (1829-1831, 1832-1833, 1982)
แอนตาร์กติกาของอาร์เจนตินา
รัฐมิซิโอเนส
Formosa
Puna de Atacama (1839- )
invasion Argentina to Monterey (1818)
จักรวรรดินอกทวีปยุโรป > อาณานิคมของปารากวัย

รัฐมาตูโกรสซูดูซูล
Formosa
ซัลตาตะวันออก
รัฐมิซิโอเนส
Southwestern Paraná
จักรวรรดินอกทวีปยุโรป > อาณานิคมของเปรู

Arica
Tarapacá
รัฐอาครี
จักรวรรดินอกทวีปยุโรป > อาณานิคมของโบลิเวีย

Puna de Atacama (1825-1839 ceded to Argentina) (1825-1879 ceded to Chile)
Atacama
รัฐซัลตา
รัฐฆูฆุย
กาตามาร์กาตะวันตก
รัฐอาครี
จักรวรรดินอกทวีปยุโรป > อาณานิคมของชิลี

เกาะอีสเตอร์
หมู่เกาะควนเฟร์นันเดซ
ดินแดนแอนตาร์กติกาของชิลี
จักรวรรดินอกทวีปยุโรป > อาณานิคมของบราซิล

รัฐอากรี
Cisplatina
Isla de Lobos
Lobos Island
รัฐมิซิโอเนส
รัฐรอนโดเนีย
รัฐมาตูโกรสซูดูซูล
Brazilian Antarctica
จักรวรรดินอกทวีปยุโรป > อาณานิคมของเอธิโอเปีย

สหพันธ์เอธิโอเปียและเอริเทรีย
เยเมน
จักรวรรดินอกทวีปยุโรป > อาณานิคมของแอฟริกาใต้

นามิเบีย
Prince Edward Islands
จักรวรรดินอกทวีปยุโรป > อาณานิคมของโมร็อกโก

เวสเทิร์นสะฮารา
Timbuktu
งานฟุตบอลประเพณี ราชภัฏฯ–ราชมงคลอีสาน

| --- | --- |
    ราชภัฏนครราชสีมา   เทคโนโลยีราชมงคลอีสาน   
ชื่ออื่น: งานฟุตบอลประเพณีชิงโล่พระราชทานพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร
กีฬา: ฟุตบอล
ที่ตั้ง: จังหวัดนครราชสีมา
ทีม: 2
พบกันครั้งแรก: พ.ศ. 2500 วิทยาลัยเทคนิคฯ 2-1 วิทยาลัยครูฯ
พบกันครั้งล่าสุด: 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2568
สนาม: สนามกีฬากลางมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน สนามกีฬามหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา
รางวัล: โล่พระราชทานพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร
สถิติ
การพบกันทั้งหมด: 54 ครั้ง
ชนะสูงสุด: มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา (17 สมัย)
สถิติรวม:   มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา: 17  เสมอ: 22  มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน: 15 
งานฟุตบอลประเพณีชิงโล่พระราชทานพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ระหว่าง มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา - มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน หรือ ศึกสองราช เป็นการแข่งขันฟุตบอลระหว่างมหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมาและมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน จังหวัดนครราชสีมา สร้างความสัมพันธ์ระหว่าง 2 สถาบัน การแข่งขันฟุตบอลระหว่าง 2 สถาบันจัดมามากกว่า 50 ปีแล้ว นอกจากการแข่งขันฟุตบอล มีขบวนพาเหรด และ ยังมีการแปรอักษรของทั้งสองสถาบัน การตกแต่งสแตนเชียร์ และเชียร์ลีดเดอร์ และเพลงพี่น้องสองราช เป็นประจำการแข่งขัน
ขบวนพาเหรดและการแปรอักษร จากทั้งสองสถาบัน
ประวัติ

นับตั้งแต่อดีต การแข่งขันฟุตบอลประเพณีระหว่างวิทยาลัยครูนครราชสีมาและวิทยาลัยเทคนิคภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เริ่มต้นครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2500 โดยการริเริ่มของอาจารย์เตรียม ทิพวงศา และอาจารย์ สุวัฒน์ พินิจพงศ์ ในครั้งแรกๆนั้น ได้จัดแข่งขันฟุตบอลระหว่างอาจารย์ของวิทยาลัยครูและวิทยาลัยเทคนิคภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ตั้งแต่ พ.ศ. 2500  ความมุ่งหมายในขณะนั้นก็เพื่อเป็นการแข่งระหว่างคณาจารย์ของทั้งสองสถาบันซึ่งในอดีตนั้นตั้งบนท้องทุ่งตะโกราย ซึ่งไม่มีรั้วรอบขอบกั้นเช่นสมัยนี้ การแข่งขันในปีนั้นประสบความสำเร็จ คณาจารย์และผู้อำนวนการของทั้งสองสถาบันในสมัยนั้นจึงมีแนวคิดที่จะเชื่อมความสัมพันธ์ของนักศึกษาทั้งสองสถาบันให้เป็นหนึ่งเดียว จึงริเริ่มให้มีการจัดเป็นประจำทุกปี แต่ให้ปรับเปลี่ยนจากการแข่งขันฟุตบอลของคณาจารย์มาเป็นการแข่งขันของนักศึกษาแทน โดยมีการจัดครั้งแรกในปี 2501 การแข่งขันปรากฏว่าวิทยาลัยครูนครราชสีมาชนะวิทยาลัยเทคนิคภาคตะวัน ออกเฉียงเหนือ ผลการการแข่งขันเป็นที่น่าพึงพอใจมาก ผู้ที่เป็นเจ้าภาพจะเลี้ยงอาหารให้กับอีกสถาบันในช่วงเย็น ทั้งสองสถาบันจึงได้ตกลงให้มีการจัดเป็นประจำทุกปี โดยสลับกันเป็นเจ้าภาพ โดยมีข้อยุติในสาระสำคัญอสรุปได้ดังนี้
1. สลับกันเป็นเจ้าภาพสถาบันละปี รายได้เป็นของเจ้าภาพ
2. เจ้าภาพจัดเลี้ยงอาหารหลังการแข่งขัน สถานที่ของเจ้าภาพ
3. มีรายการแสดงรื่นเริงร่วมกันทั้งสองสถาบันหลังการแข่งขัน
4. ให้ทั้งสองสถาบันจัดขบวนพาเหรดเดินโชว์ก่อนการแข่งขัน
5. ให้มีการแข่งขันฟุตบอลหญิงก่อนการแข่งขันฟุตบอลชิงโล่พระราชทาน (ปัจจุบันไม่มีการแข่งขันฟุตบอลหญิง)
6. นักกีฬาผู้เข้าร่วมการแข่งขันประกอบด้วยนักศึกษาปัจจุบันและศิษย์เก่า (ปัจจุบันให้เฉพาะศิษย์ปัจจุบัน)
ในปี  พ.ศ. 2502 ทั้งสองสถาบันได้ร่วมกันขอพระราชทานโล่จากพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เพื่อเป็นรางวัลและเป็นสิริมงคลของทั้งสองสถาบัน จึงได้เริ่มตั้งชื้อนี้ว่า "งานฟุตบอลประเพณี ชิงโล่พระราชทาน" เพราะเป็นการพระราชทานโล่รางวัลแก่ทั้งสองมหาวิทยาลัยเป็นแห่งแรกในภูมิภาค  มีการบันทึกไว้ว่าการได้รับเกียรติยศ ในการได้รับพระมหากรุณาธิคุณของพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรในการแข่งขันกีฬาฟุตบอลประเพณีที่เก่าแก่นั้น มีเพียง 4 สถาบันเท่านั้น ในประเทศไทย นั่นคือ ฟุตบอลประเพณีจุฬาฯ-ธรรมศาสตร์ และ งานฟุตบอลประเพณีมหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา-มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน จากองค์พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯ
ระเบียบการครอบครองโล่พระราชทาน

ในการแข่งขันฟุตบอลประเพณีชิงโล่พระราชทาน ระหว่าง มหาวิทยาลัย ราชภัฏนครราชสีมา และมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน ซึ่งมีการแข่งขัน ติดต่อกันมาหลายปี มีระเบียบการครองโล่ดังนี้
โล่พระราชทาน ซึ่งได้รับพระราชทานจากพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ผู้ที่ได้ครองได้แก่ มหาวิทยาลัยที่ชนะ การแข่งขันในแต่ละครั้ง โดยครองไว้เป็นเวลาหนึ่งปี หรือจนกว่าจะมีการแข่งขันใหม่ ในกรณีที่เสมอกัน ให้ผลัดกันครองสถาบันละครึ่งของเวลาที่ได้ครอง โดยถ้าเสมอกัน 0 : 0 ให้ผู้ชนะในการเสี่ยงครองก่อน ถ้าเสมอกัน 1 : 1 ประตูขึ้นไป ให้ผู้ที่ทําประตูได้ก่อนครองก่อน
การรักษาโล่
1. ให้สถาบันรักษาโล่ที่ชนะเลิศไว้จนกว่าจะมีการแข่งขันฟุตบอลประเพณี ชิงโล่พระราชทาน คราวต่อไป
2. ให้ผู้ที่ต้องครองโล่ ตกแต่ง รักษาความสะอาดให้โล่อยู่ในสภาพเรียบร้อย แล้วนําไปมอบให้ประธานในพิธีในวันที่มีการแข่งขันเพื่อเตรียมมอบให้ผู้ชนะเลิศนําไปครองต่อไป
สถานที่จัดการแข่งขัน

พ.ศ. 2500  ใช้สนามวิทยาลัยเทคนิค ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ นครราชสีมา (ม.เทคโนโลยีราชมงคลอีสาน ปัจจุบัน)
พ.ศ. 2502  เป็นปีที่ได้รับพระราชทานโล่ ฯ จึงได้ย้ายมาแข่งขันที่ สนามกีฬาหน้าศาลากลางจังหวัดนครราชสีมา
ประมาณ พ.ศ. 2520 ได้มีการย้ายไปจัดการแข่งที่สนามกีฬาของทั้งสองสถาบัน สลับเปลี่ยนหมุนเวียนกันไปในระยะหนึ่ง (อันเนื่องมาจากสนามฟุตบอลหน้าศาลากลางจังหวัดได้ถูกปรับปรุงให้เป็นลานคนเมือง)
ประมาณ พ.ศ. 2530 มีการย้ายไปจัดการแข่งขันที่ สนามกีฬากลางค่ายสุรนารี
พ.ศ. 2549 สนามกีฬากลางค่ายสุรนารี ทรุดโทรมลงตามระยะเวลาในการใช้งาน จึงได้ย้ายไปจัดการแข่งขันที่ สนามกีฬากลางเทศบาลนครนครราชสีมา
พ.ศ. 2550 งดจัดการแข่งขัน เนื่องจากมหกรรมกีฬาซีเกมส์ ครั้งที่ 24
พ.ศ. 2551 จัดการแข่งขันที่สนามกีฬากลางเทศบาลนครนครราชสีมา อีกครั้ง
พ.ศ. 2553 เนื่องจากเหตุการอุทกภัยใหญ่ ของจังหวัดนครราชสีมา ส่งผลให้สนามกีฬาเทศบาลฯ ชำรุดไม่สามารถใช้จัดกิจกรรมใดๆ ได้ และด้วยคณะกรรมการนักศึกษา ในสมัยนั้นได้เล็งเห็นถึงความไม่ยิ่งใหญ่ของสนามที่ใช้ในการแข่งขัน รวมถึงการเดินทางเข้าไปสนามนั้นอยู่ในมุมอับเกินไป จึงได้สำรวจสนามแข่งขันในจังหวัดและคัดเลือกคือ สนามกีฬาเฉลิมพระเกียรติ 80 พรรษา (สนามกีฬาที่ใช้จัดการแข่งขันกีฬาซีเกมส์) และสนามกีฬาค่ายสุรนารี และได้ตัดสินสินใจเลือกสนามกีฬากลางค่ายสุรนารี เป็นสนามหลักในการแข่งขัน ซึ่งสนามกีฬาแห่งนี้ได้มีการปรับปรุงและเสริมความแข็งแรงของอัฒจรรย์ เพื่อใช้รองรับกองเชียร์ของสองสถาบัน หัวใจหลักของการแข่งขันนั่นเอง
พ.ศ 2562 หรือการแข่งขันครั้งที่ 51 ใช้สนามกีฬากลางมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน เป็นสนามแข่งขัน
พ.ศ 2563 หรือการแข่งขันครั้งที่ 52 ใช้สนามกีฬากลางมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน  เป็นสนามแข่งขัน
พ.ศ 2566 หรือการแข่งขันครั้งที่ 53 ใช้สนามกีฬามหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา เป็นสนามแข่งขัน (มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา ขอเป็นเจ้าภาพเนื่องจาก ฉลองครบรอบ 100 ปี มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา)
พ.ศ. 2567 หรือการแข่งขันครั้งที่ 54 ใช้สนามกีฬากลางมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน เป็นสนามแข่งขัน
เพลงประจำการแข่งขัน

“ พี่น้องสองราช”
เพลงพี่น้องสองราช เป็นเพลงที่ถูกแต่งขึ้นเพื่อใช้ในการแข่งขันฟุตบอลประเพณีชิงโล่พระราชทานฯ ของราชภัฏ-ราชมงคล ซึ่งแต่งโดยอาจารย์สาขาวิชาดนตรี ม.ราชภัฏนครราชสีมา ใช้เป็นเพลงที่ร้องร่วมกันทั้งเปิดการแข่งขันและปิดการแข่งขัน
ตราสัญลักษณ์การแข่งขัน

ในอดีต มีการออกแบบตราสัญลักษณ์ขึ้นมาใช้เป็นประจำทุก ๆ ปีแตกต่างกันไป ซึ่งการออกแบบตราสัญลักษณ์นั้นจะคัดเลือกนักศึกษาหรือคณาจารย์ของแต่ละมหาวิทยาลัยมาร่วมกันออกแบบ จนกระทั่งปี พ.ศ. 2553 เป็นการแข่งขัน ครั้งที่ 43 มีสรุปกันให้มีการออกแบบสัญลักษณ์ฟุตบอลประเพณี ที่เป็นมาตรฐานและให้ใช้เป็นสัญลักษณ์ ถาวร
| --- | --- |
เพลิงที่พันเป็นเกลียว: เพลิงที่พันเป็นเกลียว ถูกจุดขึ้นล้อมรอบลูกฟุตบอลอันสื่อถึงมิตรภาพและความสามัคคีของสถาบันทั้งสองที่ได้ร่วมกันก่อกำเนิดการแข่งขันกีฬาฟุตบอลประเพณีของทั้งสองสถาบัน เหนือสิ่งอื่นใดยังได้รับพระมหากรุณาธิคุณจากพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ที่ทรงพระราชทานโล่รางวัลเป็นมิ่งขวัญมงคลสืบมา
เกลียวสีแสด: เกลียวสีแสด แทน มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน ซึ่งรังสรรค์เป็นรูปดอกแคแสด อันเป็นดอกไม้ประจำสถาบัน ปลายดอกชูรับแสงแห่งดวงอาทิตย์ หมายถึงความเข้มแข็ง ความสามัคคีและเทคโนโลยีที่ทันสมัย ซึ่งต้องการเป็นหนึ่งในมหาวิทยาลัยที่เป็นเลิศในการผลิตบัณฑิตแห่งเทคโนโลยี อันเป็นวิสัยทัศน์และพันธกิจที่สำคัญของมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน
เกลียวสีเขียวและเหลือง: เกลียวสีเขียวและเหลือง แทน มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา ซึ่งรังสรรค์เป็นรูปดอกราชพฤกษ์สีเหลืองแซมใบสีเขียว อันเป็นดอกไม้ประจำสถาบัน ซึ่งมีความหมายถึงที่ตั้งของมหาวิทยาลัยราชภัฏทุกที่ล้วนตั้งอยู่ในบริเวณที่มีความอุดมสมบูรณ์ของทรัพยากรต่างๆ และหมายถึงความดีงามแห่งปราชญ์ของ “คนของราชา ข้าของแผ่น” ที่ประสาทวิชาความรู้ให้กับบัณฑิตนำไปพัฒนาท้องถิ่นได้ตลอดมา
ตัวเลขครั้งที่....สีเทาเข้ม: ตัวเลขครั้งที่....สีเทาเข้ม แทนประวัติอันยาวนานของการแข่งขันฟุตบอลประเพณีชิงโล่พระราชทานที่มีพัฒนาการอย่างต่อเนื่องกลายเป็นความภาคภูมิใจของชาวจังหวัดนครราชสีมา ซึ่งบัดนี้ล่วงเลยมาเป็นครั้งที่ 54 แล้ว แต่กีฬาฟุตบอลประเพณีนี้จะยังคงอยู่เป็นมิตรภาพและความภาคภูมิใจของสองสถาบัน มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสานและมหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา สืบไป ออกแบบร่วมกันสองสถาบัน
ผลการแข่งขัน

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ราชภัฏ ชนะ | ราชมงคล ชนะ | เสมอ |

หมายเหตุ
วิทยาลัยครูฯ / มรภ. คือ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา
วิทยาลัยเทคนิคฯ /  สถาบันเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน / มทร.อีสาน  คือ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน
โล่พระราชทานพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร
ตราสัญลักษณ์การแข่งขันครั้งที่ 54
โบราณวัตถุ

โบราณวัตถุ เป็นสังหาริมทรัพย์ที่เป็นของโบราณไม่ว่าจะเป็นสิ่งประดิษฐ์หรือเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติ หรือที่เป็นส่วนใดส่วนหนึ่งของโบราณสถาน ซากมนุษย์ หรือซากสัตว์ ซึ่งโดยอายุ หรือโดยลักษณะแห่งการประดิษฐ์หรือโดยหลักฐานเกี่ยวกับประวัติของสังหาริมทรัพย์นั้นเป็นประโยชน์ในทางศิลปะ ประวัติศาสตร์ หรือโบราณคดี
ดูเพิ่ม

โบราณสถาน
ตุนกู อับดุล ระฮ์มัน

ระวังสับสนกับ สมเด็จพระราชาธิบดีอับดุล ระห์มัน
| ฮิสไฮเนสตุนกู อับดุล ระฮ์มัน |
| --- | --- |
تونكو عبد الرحمن‎


นายกรัฐมนตรีมาเลเซีย คนที่ 1
ได้รับเกียรติเป็น บิดาแห่งอิสรภาพ / บิดาแห่งมาเลเซีย Bapa Kemerdekaan / Bapa Malaysia باڤ مليسيا / باڤ کمرديکاءن‎
ดำรงตำแหน่ง 31 สิงหาคม ค.ศ. 1957 – 22 กันยายน ค.ศ. 1970
กษัตริย์: อับดุล ระห์มัน ฮีซามุดดิน ปูตรา อิซมาอิล นาซีรุดดิน อับดุล ฮาลิม
รอง: อับดุล ราซัก ฮุซเซน
ก่อนหน้า: จัดตั้งตำแหน่ง
ถัดไป: อับดุล ราซัก ฮุซเซน
มุขมนตรีมาลายาคนที่ 1
ดำรงตำแหน่ง 1 สิงหาคม ค.ศ. 1955 – 31 สิงหาคม ค.ศ.  1957
กษัตริย์: เอลิซาเบธที่ 2
ข้าหลวงใหญ่: ดอนัลด์ แมคกิลลิฟเรย์
ก่อนหน้า: จัดตั้งตำแหน่ง
ถัดไป: ยุบเลิกตำแหน่ง
ประธานองค์การมลายูรวมแห่งชาติ คนที่ 2
ดำรงตำแหน่ง 25 สิงหาคม ค.ศ. 1951 – 23 กมราคม ค.ศ. 1971
ก่อนหน้า: อน จาฟาร์
ถัดไป: อับดุล ราซัก ฮุซเซน
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ
ดำรงตำแหน่ง 1 กันยายน ค.ศ. 1960 – 22 กันยายน ค.ศ. 1970
กษัตริย์: ฮีซามุดดิน ปูตรา อิซมาอิล นาซีรุดดิน อับดุล ฮาลิม
นายกรัฐมนตรี: ตุนกู อับดุล ระฮ์มัน
ก่อนหน้า: อิซมาอิล อับดุล ระฮ์มัน
ถัดไป: อับดุล ราซัก ฮุซเซน
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเยาวชนและกีฬา
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 1964 – ค.ศ. 1966
กษัตริย์: ปูตรา อิซมาอิล นาซีรุดดิน
นายกรัฐมนตรี: ตุนกู อับดุล ระฮ์มัน
ก่อนหน้า: จัดตั้งตำแหน่ง
ถัดไป: เซอนู อับดุล ระฮ์มัน
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ
ดำรงตำแหน่ง 31 สิงหาคม ค.ศ. 1957 – 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1959
กษัตริย์: อับดุล ระห์มัน
นายกรัฐมนตรี: ตุนกู อับดุล ระฮ์มัน
ก่อนหน้า: จัดตั้งตำแหน่ง
ถัดไป: อิซมาอิล อับดุล ระฮ์มัน
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย
ดำรงตำแหน่ง 9 สิงหาคม ค.ศ. 1955 – 30 สิงหาคม ค.ศ. 1957
กษัตริย์: เอลิซาเบธที่ 2
ข้าหลวงใหญ่: ดอนัลด์ แมคกิลลิฟเรย์
ก่อนหน้า: จัดตั้งตำแหน่ง
ถัดไป: อิซมาอิล อับดุล ระฮ์มัน
เลขาธิการองค์การความร่วมมืออิสลาม คนที่ 1
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 1970 – ค.ศ. 1973
ก่อนหน้า: จัดตั้งตำแหน่ง
ถัดไป: ฮะซัน อัตตุฮามี
ประธานเอเอฟซี คนที่ 5
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 1958 – 11 ธันวาคม ค.ศ. 1977
ก่อนหน้า: Nam Cheong Chan
ถัดไป: คอมบีซ ออทอบอย
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 8 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1903(1903-02-08) อาโลร์เซอตาร์ รัฐสุลต่านเกอดะฮ์ ประเทศสยาม (ปัจจุบันอยู่ในประเทศมาเลเซีย)
เสียชีวิต: 6 ธันวาคม ค.ศ. 1990(1990-12-06) (87 ปี) กัวลาลัมเปอร์ ประเทศมาเลเซีย
ที่ไว้ศพ: สุสานหลวงรัฐเกอดะฮ์
สัญชาติ: มาเลเซีย
พรรคการเมือง:  องค์การมลายูรวมแห่งชาติ (1946–1988)
คู่สมรส:   มาเรียม จง (สมรส 1933; เสียชีวิต 1935)  ไวโอเลต คอลสัน (สมรส 1935; หย่า 1946)  ชารีฟะฮ์ โรเซียะฮ์ บารักบะฮ์ (สมรส 1939)  บีบี จง (สมรส 1963) 
บุตร: 7
บุพการี: สุลต่านอับดุล ฮามิด ฮาลิม ชะฮ์ (บิดา) เนื่อง นนทนาคร (มารดา)
การศึกษา: วิทยาลัยสุลต่านอับดุล ฮามิด โรงเรียนเทพศิรินทร์ ฟรีสกูลปีนัง
ศิษย์เก่า: St Catharine's College, Cambridge (BA สาขากฎหมายและประวัติศาสตร์) Inner Temple
วิชาชีพ: ทนาย
ลายมือชื่อ: 

ตุนกู อับดุล ระฮ์มัน ปูตรา อัล-ฮัจ อิบนี อัลมาร์ฮุม ซุลตัน อับดุล ฮามิด ฮาลิม ชะฮ์ (มลายู: Tunku Abdul Rahman Putra Al-Haj ibni Almarhum Sultan Abdul Hamid Halim Shah, ‏ยาวี: تونكو عبد الرحمن ڤوترا الحاج ابن سلطان عبد الحميد حليم شاه) หรือ ตุนกู อับดุล ระฮ์มัน (8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2446 – 6 ธันวาคม พ.ศ. 2533) เป็นผู้นำการเรียกร้องเอกราชและนายกรัฐมนตรีคนแรกของประเทศมาเลเซีย ได้รับยกย่องเป็นบิดาแห่งเอกราช (Bapa Kemerdekaan) หรือบิดาแห่งประเทศมาเลเซีย (Bapa Malaysia)
พระประวัติ

ตุนกู อับดุล ระฮ์มัน ประสูติเมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2446 ที่วังเปอลามิน เมืองอาโลร์เซอตาร์ มณฑลไทรบุรี ประเทศสยาม เป็นพระโอรสในเจ้าพระยาฤทธิสงครามรามภักดีศรีสุลต่าน (อับดุลฮามิด) สุลต่านองค์ที่ 25 แห่งไทรบุรี กับหม่อมชาวไทยเชื้อสายมอญนามว่า หม่อมเนื่อง นนทนาคร หรือมะเจ๊ะเนื่อง หรืออีกชื่อว่า ปะดูกา ซรี เจ๊ะเมินยาราลา (Paduka Seri Cik Menyelara) ชายาองค์ที่ 6 ซึ่งเป็นบุตรีของหลวงนราบริรักษ์ (เกล็บ นนทนาคร) เจ้าเมืองนนทบุรีในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยตุนกู อับดุล ระฮ์มันเป็นพระโอรสพระองค์ที่ 14 จากบรรดาพระบุตร 20 พระองค์ของสุลต่านอับดุลฮามิด
ตุนกู อับดุล ระฮ์มัน มีพระเชษฐาร่วมพระมารดาคือ ร้อยเอกตุนกู ยูซุฟ (รับราชการในกรมตำรวจ) เพื่อนสนิทของพระยาอนุสาสน์พณิชย์การ
ตุนกู อับดุล ระฮ์มัน มีพระเชษฐาต่างพระมารดาคือ สุลต่านบาดิร ชาฮ์ (Sultan Badlishah) สุลต่านแห่งรัฐเกอดะฮ์องค์ที่ 26 (ค.ศ. 1943 – ค.ศ. 1958) ผู้เป็นพระราชบิดาของสมเด็จพระราชาธิบดี อัลมูตัสสิมู บิลลาฮี มูฮิบบุดดิน ตวนกู อัลฮัจญ์ อับดุล ฮาลิม มูฮัซซัม ชาห์ อิบนี อัลมาฮูม สุลต่าน บาดลิชาห์ สมเด็จพระราชาธิบดีแห่งมาเลเซียลำดับที่ 5 และ 14 หรือสุลต่านตวนกู อับดุล ฮาลิม สุลต่านแห่งรัฐเกอดะฮ์องค์ที่ 27