stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กองทัพบกพม่า
ประวัติโดยย่อ > ยุคหลังได้รับเอกราช

ช่วงที่พม่าได้รับเอกราชในปี พ.ศ. 2491 กองทัพพม่ายังคงอ่อนแอ เล็ก และมีความแตกแยก รอยแตกปรากฏขึ้นตามภูมิหลังทางชาติพันธุ์ ความเกี่ยวข้องทางการเมือง ที่มาขององค์กร และบริการต่าง ๆ ความสามัคคีและประสิทธิภาพการดำเนินงานของกองทัพอ่อนแอลงอีกจากการแทรกแซงของพลเรือนและนักการเมืองในกิจการทหาร และช่องว่างระหว่างนายทหารเสนาธิการและผู้บังคับบัญชาภาคสนาม
ตามข้อตกลงที่บรรลุในการประชุมแคนดี้ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2488 กองทัพพม่าได้รับการจัดระเบียบใหม่โดยผสมผสานกองทัพบริติชพม่าและกองทัพรักชาติพม่า (PBF) เข้าด้วยกัน นายทหารในแต่ละเหล่าจะมาจากอดีตนายทหารกองทัพรักชาติพม่า และนายทหารจากกองทัพบริติชพม่า และกองทัพขององค์การกำลังสำรองพม่า (Army of Burma Reserve Organisation: ARBO) รัฐบาลอาณานิคมในเวลานั้นยังได้ตัดสินใจที่จะจัดตั้งสิ่งที่เรียกว่า "กองพันชนชาติ" ตามเชื้อชาติ ในช่วงเวลาที่ได้รับเอกราชมีกองพันปืนเล็กยาวทั้งหมด 15 กองพัน และสี่กองพันประกอบด้วยอดีตสมาชิกของกองทัพรักชาติพม่า (PBF) ตำแหน่งที่มีอำนาจทั้งหมดภายในสำนักงานสงครามและการบังคับบัญชาได้รับการดูแลจากนายทหารที่ไม่ใช่กองทัพรักชาติพม่า (PBF) บริการทั้งหมดรวมทั้งวิศวกรทหาร การจัดหาและขนส่ง อาวุธยุทโธปกรณ์และบริการทางการแพทย์ กองทัพเรือและกองทัพอากาศ ล้วนได้รับคำสั่งจากอดีตนายทหารจากกองทัพขององค์การกำลังสำรองพม่า (ABRO) และกองทัพบริเตนพม่า
| --- | --- |

กองพัน: การประกอบกำลัง
ปืนเล็กยาวพม่าที่ 1: ชาวพม่า (สารวัตรทหารพม่า)
ปืนเล็กยาวพม่าที่ 2: ชาวกะเหรี่ยงส่วนใหญ่ + ชนชาติอื่นที่ไม่ใช่ชาวพม่า (ได้รับคำสั่งจากพันโทซอ ชิต คิน [นายทหารกะเหรี่ยงจากกองทัพบริติชพม่า])
ปืนเล็กยาวพม่าที่ 3: ชาวพม่า / อดีตสมาชิกของกองกำลังพม่ารักชาติ (Patriotic Burmese Force)
ปืนเล็กยาวพม่าที่ 4: ชาวพม่า / อดีตสมาชิกของกองกำลังพม่ารักชาติ (Patriotic Burmese Force) – ได้รับคำสั่งจากพันโทเนวี่นในขณะนั้น
ปืนเล็กยาวพม่าที่ 5: ชาวพม่า / อดีตสมาชิกของกองกำลังพม่ารักชาติ (Patriotic Burmese Force)
ปืนเล็กยาวพม่าที่ 6: ชาวพม่า / อดีตสมาชิกของกองกำลังพม่ารักชาติ (Patriotic Burmese Force)
ปืนเล็กยาวกะเหรี่ยงที่ 1: ชาวกะเหรี่ยง / อดีตสมาชิกของกองทัพบริติชพม่าและ ABRO
ปืนเล็กยาวกะเหรี่ยงที่ 2: ชาวกะเหรี่ยง / อดีตสมาชิกของกองทัพบริติชพม่าและ ABRO
ปืนเล็กยาวกะเหรี่ยงที่ 3: ชาวกะเหรี่ยง / อดีตสมาชิกของกองทัพบริติชพม่าและ ABRO
ปืนเล็กยาวกะชีนที่ 1: ชาวกะชีน / อดีตสมาชิกของกองทัพบริติชพม่าและ ABRO
ปืนเล็กยาวกะชีนที่ 2: ชาวกะชีน / อดีตสมาชิกของกองทัพบริติชพม่าและ ABRO
ปืนเล็กยาวชีนที่ 1: ชาวชีน / อดีตสมาชิกของกองทัพบริติชพม่าและ ABRO
ปืนเล็กยาวชีนที่ 2: ชาวชีน / อดีตสมาชิกของกองทัพบริติชพม่าและ ABRO
กรมทหารพม่าที่ 4: กูรข่า
กองพันเทือกเขาชีน: ชาวชีน
รูปขบวนและโครงสร้าง

กองทัพบก ถือเป็นกองทัพที่ใหญ่ที่สุดในพม่ามาโดยตลอด และได้รับส่วนแบ่งงบประมาณด้านการป้องกันประเทศสูงมาโดยตลอด กองกำลังนี้มีบทบาทสำคัญในการต่อสู้ของพม่าต่อกลุ่มก่อความไม่สงบ 40 กลุ่ม หรือมากกว่านั้นนับตั้งแต่ปี พ.ศ. 2491 และได้รับชื่อเสียงว่าเป็นกองกำลังที่แข็งแกร่งและมีไหวพริบสูง ในปี พ.ศ. 2524 ได้รับการขนานนามว่าเป็น "กองทัพบกที่ดีที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ นอกเหนือจากเวียดนาม" คำตัดสินดังกล่าวสะท้อนให้เห็นในปี พ.ศ. 2526 เมื่อผู้สังเกตการณ์อีกคนหนึ่งตั้งข้อสังเกตว่า "โดยทั่วไปแล้ว ทหารราบของพม่าถูกจัดว่าเป็นหนึ่งในทหารที่แข็งแกร่งที่สุดและมีประสบการณ์การรบมากที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้" ในปี พ.ศ. 2528 นักข่าวต่างประเทศผู้มีประสบการณ์ได้มีโอกาสเห็นทหารพม่าต่อสู้กับกลุ่มก่อความไม่สงบชาติพันธุ์และกองทัพค้ายาเสพติด "ประทับใจอย่างมากกับทักษะการต่อสู้ ความอดทน และวินัยของพวกเขา" ผู้สังเกตการณ์คนอื่น ๆ ในช่วงเวลานั้นระบุว่ากองทัพบกพม่าเป็น "กองกำลังทหารราบเบาที่แข็งแกร่งที่สุดและมีประสิทธิภาพมากที่สุดที่ปฏิบัติการในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้" แม้แต่คนไทยซึ่งไม่รู้จักกองทัพบกพม่ามากนักยังกล่าวถึงกองทัพบกพม่าว่า "เชี่ยวชาญด้านศิลปะการสงครามในป่า"
รูปขบวนและโครงสร้าง > การจัดหน่วย

กองทัพบกพม่ามีกำลังประจำการประมาณ 370,000 นายจากทุกยศ ในปี พ.ศ. 2543 มีกองพันทหารราบ 337 กองพัน ซึ่งรวมถึงกองพันทหารราบเบา 266 กองพัน ณ พ.ศ. 2543 แม้ว่าโครงสร้างหน่วยของกองทัพบกพม่าจะอิงตามระบบกรมทหาร แต่การดำเนินกลยุทธ์ขั้นพื้นฐานและหน่วยรบก็อยู่ที่กองพันที่รู้จักกันในชื่อ ตาดยิน (တပ်ရင်း) ในภาษาพม่า ประกอบด้วยกองบัญชาการ กองร้อยปืนเล็กยาวจำนวน 5 กองร้อย เรียกว่า ตาดเขว (တပ်ခွဲ) พร้อมด้วยหมวดปืนเล็กยาว 3 หมวด เรียกว่า ตาดซู (တပ်စု) ในแต่ละกองร้อยบริหาร (administrative company) มีหน่วยการแพทย์, การขนส่ง, การส่งกำลังบำรุง และการสื่อสาร ในกองร้อยอาวุธหนักประกอบไปด้วย ปืนครก, ปืนกล และหมวดปืนไร้แรงสะท้อนถอยหลัง แต่ละกองพันอยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของ พันโท Du Ti Ya Bo Hmu Gyi หรือ Du Bo Hmu Gyi โดยมี พันตรี (bo hmu) เป็นผู้บังคับบัญชาเป็นอันดับสอง มีกำลังนายทหารทั้งหมด 27 นาย และระดับอื่น ๆ อีก 723 นาย กองพันทหารราบเบาในกองทัพบกพม่ามีกำลังการจัดตั้งที่ต่ำกว่ามากประมาณ 500 นาย ทำให้ผู้ตรวจการณ์มักระบุหน่วยเหล่านี้ผิดว่าเป็นกองพันทหารราบที่มีกำลังรบที่ต่ำกว่า
ด้วยจำนวนบุคลากร อาวุธ และความคล่องตัวที่เพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ กองทัพบกพม่า หรือ ทัดมาดอว์ จี (Tatmadaw Kyee, တပ်မတော် (ကြည်း)) ในปัจจุบันจึงเป็นกองกำลังป้องกันประเทศตามแบบที่น่าเกรงขามสำหรับสหภาพพม่า ทหารที่มีความพร้อมรบมีจำนวนสูงขึ้นอย่างน้อยสองเท่านับตั้งแต่ปี พ.ศ. 2531 โครงสร้างพื้นฐานด้านลอจิสติกส์และการสนับสนุนการยิงปืนใหญ่เพิ่มขึ้นอย่างมาก ยุทโธปกรณ์ทางทหารที่ได้มาใหม่นี้ถูกนำมาใช้งานอย่างเปิดเผยในปฏิบัติการช่วงฤดูแล้งของกองทัพพม่าต่อฐานที่มั่นของสหภาพแห่งชาติกะเหรี่ยง (KNU) ในเมืองมาเนอปลอว์และคอมูรา ผู้เสียชีวิตส่วนใหญ่ในการสู้รบเหล่านี้มาจากการโจมตีอย่างของกองทัพบกพม่า ปัจจุบัน กองทัพพม่ามีขนาดใหญ่กว่าก่อนปี พ.ศ. 2531 อย่างมาก มีความคล่องตัวมากขึ้น และมีการปรับปรุงยานเกราะ ปืนใหญ่ และการป้องกันภัยทางอากาศ ระบบ C3I (การบังคับบัญชา, ควบคุม, สื่อสาร, คอมพิวเตอร์ และข่าวกรอง) ได้รับการขยายและปรับปรุง โดยกองทัพบกพม่ากำลังพัฒนารูปแบบที่ใหญ่ขึ้นและบูรณาการมากขึ้น และพึ่งพาตนเองได้ เพื่อปรับปรุงการปฏิบัติการประสานกันด้วยอาวุธต่อสู้ต่าง ๆ กองทัพบกอาจจะมีอาวุธที่ค่อนข้างเรียบง่ายเมื่อเทียบกับประเทศเพื่อนบ้านที่มีขนาดกองทัพใหญ่กว่า แต่กองทัพบกพม่านั้นอยู่ในจุดที่ดีกว่าในการยับยั้งการรุกรานจากภายนอกและตอบสนองต่อภัยคุกคามต่าง ๆ หากเกิดขึ้น แม้ว่าทหารเด็กอาจทำงานได้ไม่ดีนักในการต่อสู้กับศัตรู
รูปขบวนและโครงสร้าง > การขยายตัว

กองพลแรกที่จะจัดตั้งขึ้นหลังจากการรัฐประหาร พ.ศ. 2531 คือ กองพลทหารราบเบาที่ 11 (Light Infantry Division: LID) ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2531 โดยมี พันเอก วิน มี้น เป็นผู้บัญชาการ ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2533 ได้มีการจัดตั้ง กองบัญชาการภูมิภาคทหาร (Regional Military Command: RMC) ใหม่ขึ้นในเมืองโมนยวา โดยมี พลจัตวา จ่อ มิน เป็นผู้บัญชาการ และตั้งชื่อองบัญชาการภูมิภาคทหารภาคตะวันตกเฉียงเหนือ (กองทัพน้อยภาคตะวันตกเฉียงเหนือ) หนึ่งปีต่อมา กองพลทหารราบเบาที่ 101 ได้ก่อตั้งขึ้นที่ปะโคะกู โดยมี พันเอก ซอ ตุน เป็นผู้บัญชาการ มีการจัดตั้ง หน่วยบัญชาการยุทธการภูมิภาค (Regional Operations Commands: ROC) จำนวน 2 หน่วยขึ้นในเมืองมะริดและลอยกอ เพื่อปรับปรุงการบังคับบัญชาและการควบคุม พวกเขาได้รับคำสั่งจาก พลจัตวา โซ ติน และ พลจัตวา หม่องจี ตามลำดับ ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2538 กองทัพพม่ามีการขยายตัวอย่างมาก โดยได้จัดตั้ง หน่วยบัญชาการยุทธการทหาร (Military Operation Command: MOC) ขึ้น 11 หน่วยในเดือนนั้น หน่วยบัญชาการยุทธการทหาร (MOC) มีความคล้ายคลึงกับกองพลทหารราบยานเกราะ (Mechanized infantry division) ในโลกตะวันตก โดยแต่ละหน่วย มีกองพันทหารราบประจำการจำนวน 10 กองพัน (Chay Hlyin Tatyin) โดยมีกองบัญชาการและหน่วยสนับสนุนขึ้นตรงและปืนใหญ่สนามในแต่ละหน่วย ในปี พ.ศ. 2539 มีการก่อตั้งกองบัญชาการภูมิภาคทหาร (RMC) ขึ้นใหม่ 2 แห่ง ได้แก่ กองบัญชาการภูมิภาคทหารภาคชายฝั่ง (กองทัพน้อยชายฝั่ง) ในเมืองมะริด โดยมี พลจัตวา ซิท เมือง เป็นผู้บังคับบัญชา และกองบัญชาการภูมิภาคทหารภาคสามเหลี่ยม (กองทัพน้อยภาคสามเหลี่ยม) ในเมืองเชียงตุง โดยมีนายจัตวา เต้นเซน เป็นผู้บัญชาการ นอกจากนี้หน่วยบัญชาการยุทธการภูมิภาค (ROC) ใหม่ 3 แห่งถูกสร้างขึ้น ในกะเล่, บะมอ, และเมืองสาด ปลายปี พ.ศ. 2541 มีการจัดตั้งหน่วยบัญชาการยุทธการทหาร (MOC) ใหม่ 2 แห่ง ที่เมืองบกเปี้ยนและเมืองสาด
การขยายตัวที่สำคัญที่สุด หลังจากการปรับปรุงระบบทหารราบในกองทัพบกร่วมกับยานเกราะและปืนใหญ่ เริ่มต้นในปี พ.ศ. 2533 กองทัพพม่าได้จัดหารถถังหลัก ไทป์ 69II จำนวน 18 คัน และรถถังเบาสะเทินน้ำสะเทินบก ไทป์ 63 จำนวน 48 คันจากประเทศจีน มีการจัดซื้อเพิ่มเติมรวมทั้งรถลำเลียงพลหุ้มเกราะ ไทป์ 85 และ ไทป์ 92 หลายร้อยคัน เมื่อต้นปี พ.ศ. 2541 กองทัพพม่ามีรถถังหลัก ไทป์ 69II ประมาณ 100 คัน รถถังเบาสะเทินน้ำสะเทินบก ไทป์ 63 จำนวนใกล้เคียงกัน และรถถัง T-59D หลายคัน รถถังและรถหุ้มเกราะเหล่านี้ถูกกระจายไปตามกองพันทหารราบยานเกราะ 5 กองพัน และกองพันรถถัง 5 กองพัน และได้จัดตั้งกองพลยานเกราะชุดแรกของกองทัพพม่าขึ้น เป็นหน่วยบัญชาการยุทธการยานเกราะที่ 71 (71st Armoured Operations Command) โดยมีกองบัญชาการอยู่ที่เมืองปยอ-บแว
รูปขบวนและโครงสร้าง > กองบัญชาการภูมิภาคทหาร (RMC) > ผู้บัญชาการภูมิภาคทหาร

| กองบัญชาการภูมิภาคทหาร (RMC) | ก่อตั้ง | ผู้บัญชาการคนแรก | คนปัจจุบัน | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| กองทัพน้อยภาคตะวันออก | 2504 | พลจัตวา ซาน ยู | พลจัตวา นี ลิน อ่อง | ในช่วง พ.ศ. 2504 ซาน ยู ได้รับการแต่งตั้งให้เป็น ผู้บัญชาการกองทัพน้อยภาคตะวันออก แต่ถูกย้ายไปที่ กองทัพน้อยภาคตะวันตกเฉียงเหนือ และถูกแทนที่ด้วย พันเอก หม่อง ฉ่วย |
| กองทัพน้อยภาคตะวันออกเฉียงใต้ | 2504 | พลจัตวา เซน วิน | พลตรี โก โก เมือง | พ.ศ. 2504 เมื่อมีการจัดตั้ง กองทัพน้อยภาคตะวันออกเฉียงใต้ เซน วิน ถูกย้ายจากอดีตกองทัพน้อยภาคใต้ มาประจำการ แต่ต่อมาถูกย้ายไปที่ กองทัพน้อยภาคกลาง และแทนที่ด้วย ตอง ยี ในตอนนั้น |
| กองทัพน้อยภาคกลาง | 2504 | พันเอก ตอง ยี | พลตรี โก โก อู | กองทัพน้อยภาคตะวันตกเฉียงเหนือเดิม ประจำอยู่ที่เมืองมัณฑะเลย์ โดยได้เปลี่ยนชื่อเป็น กองทัพน้อยภาคกลาง ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2533 และ กองทัพน้อยภาคกลางเดิม ได้เปลี่ยนชื่อเป็น กองทัพน้อยภาคใต้ |
| กองทัพน้อยภาคตะวันตกเฉียงเหนือ | 2504 | พลจัตวา จ่อ มิน | พลตรี ธาน ติเก | ส่วนภาคใต้เป็นส่วนหนึ่งของ กองทัพน้อยภาคตะวันตกเฉียงเหนือเดิม ในมัณฑะเลย์ โดยเปลี่ยนชื่อเป็น กองทัพน้อยภาคกลาง ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2533 และส่วนภาคเหนือเป็นส่วนหนึ่งของ กองทัพน้อยภาคตะวันตกเฉียงเหนือเดิม ได้เปลี่ยนชื่อเป็น กองทัพน้อยภาคตะวันตกเฉียงเหนือ ในปี พ.ศ. 2533 |
| กองทัพน้อยภาคตะวันตกเฉียงใต้ | 2504 | พันเอก จี หม่อง | พลตรี ออง ออง | จี หม่อง ถูกไล่ออกในปี พ.ศ. 2506 และถูกจำคุกสองสามครั้ง เขาดำรงตำแหน่งรองประธานพรรคสันนิบาตแห่งชาติเพื่อประชาธิปไตยในคริสต์ทศวรรษ 1990 |
| กองทัพน้อยย่างกุ้ง | 2512 | พันเอก ทูรา จอ ถิ่น | พลตรี ยุ้น วิน ส่วย | ก่อตั้งเป็น กองทัพน้อยภาคเนปยีดอ เมื่อปี พ.ศ. 2506 โดยมีรองผู้บัญชาการและเจ้าหน้าที่บางส่วนจาก กองทัพน้อยภาคกลาง ต่อมาปฏิรูปและเปลี่ยนชื่อเป็น กองทัพน้อยย่างกุ้ง เมื่อวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2512 |
| กองทัพน้อยภาคตะวันตกเฉียงใต้ | 2512 | พันเอก หล่า ตุน | พลตรี ถิ่น ลัตต์ อู |  |
| กองทัพน้อยภาคตะวันออกเฉียงเหนือ | 2515 | พันเอก อาย โก้ | พลจัตวา นาย นาย อู |  |
| กองทัพน้อยภาคเหนือ | 2490 | พลจัตวา เน วิน | พลจัตวา มัต เตต อู | กองทัพน้อยภาคเหนือเดิม แบ่งออกเป็น กองทัพน้อยภาคตะวันออก และ กองทัพน้อยภาคตะวันตกเฉียงเหนือ ในปี พ.ศ. 2504 กองทัพน้อยภาคเหนือ ในปัจจุบัน ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2512 โดยเป็นส่วนหนึ่งของการปรับโครงสร้างองค์กรใหม่ และจัดตั้งขึ้นทางตอนเหนือของอดีตที่ตั้ง กองทัพน้อยภาคตะวันตกเฉียงเหนือ |
| กองทัพน้อยภาคตะวันตกเฉียงใต้ | 2490 | พลจัตวา ซอค ย่า โด้ | พลจัตวา เต็ง วิน | กองทัพน้อยรภาคใต้เดิม ในมัณฑะเลย์ ได้เปลี่ยนชื่อเป็น กองทัพน้อยภาคกลาง ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2533 |
| กองทัพน้อยภาคตะวันออก | 2539 | พลจัตวา เต้นเซน | พลจัตวา เมียว มิน ตุน | ต่อมา เต้นเซน ได้เป็นนายกรัฐมนตรีและได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดีในปี พ.ศ. 2554 |
| กองทัพน้อยชายฝั่ง | 2539 | พลจัตวา ธีฮา ทูรา ทูรา ซิท หม่อง | พลตรี เลื่อย ท่าน หล่าย |  |
| กองทัพน้อยภาคเนปยีดอ | 2548 | พลจัตวา เว่ย ลวิน | พลตรี ซอ ไฮน์ |  |
| กองทัพน้อยภาคตะวันออกกลาง | 2554 | พลจัตวา เมีย ตุน อู | พลจัตวา หล่า โม่ |  |
รูปขบวนและโครงสร้าง > หน่วยบัญชาการยุทธการภูมิภาค (ROC)

หน่วยบัญชาการยุทธการภูมิภาค (Regional Operations Commands: ROC; ဒေသကွပ်ကဲမှု စစ်ဌာနချုပ်) ได้รับคำสั่งจาก พลจัตวา คล้ายกับกองพลน้อยทหารราบในกองทัพตะวันตก แต่ละกองประกอบด้วยกองพันทหารราบ 4 กองพัน (Chay Hlyin Tatyin) กองบัญชาการและหน่วยสนับสนุนขึ้นตรง ผู้บัญชาการหน่วยบัญชาการยุทธการภูมิภาคเป็นตำแหน่งระหว่างผู้บังคับการกองพลทหารราบเบา/ผู้บังคับการหน่วยบัญชาการยุทธการทหาร (LID/MOC) และผู้บังคับการหน่วยบัญชาการยุทธการทางยุทธวิธี (TOC) ซึ่งเป็นผู้บังคับบัญชากองพันทหารราบ 3 กองพัน ผู้บัญชาการหน่วยบัญชาการยุทธการภูมิภาคมีอำนาจทางการเงิน การบริหาร และตุลาการ ในขณะที่ผู้บังคับการหน่วยบัญชาการยุทธการทหาร (MOC) และกองพลทหารราบเบา (LID) ไม่มีอำนาจตุลาการ
| หน่วยบัญชาการยุทธการภูมิภาค (ROC) | กองบัญชาการ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- |
| หน่วยบัญชาการยุทธการภูมิภาคลอยกอ | ลอยกอ (လွိုင်ကော်), รัฐกะยา |  |
| หน่วยบัญชาการยุทธการภูมิภาคเล่าไก่ | เล่าไก่ (လောက်ကိုင်), รัฐฉาน |  |
| หน่วยบัญชาการยุทธการภูมิภาคกะเล่ | กะเล่ (ကလေး), ภาคซะไกง์ |  |
| หน่วยบัญชาการยุทธการภูมิภาคซิตตเว | ซิตตเว (စစ်တွေ), รัฐยะไข่ |  |
| หน่วยบัญชาการยุทธการภูมิภาคแปร | แปร (ပြည်), ภาคพะโค |  |
| หน่วยบัญชาการยุทธการภูมิภาคตะไนง์ | ตะไนง์ (တနိုင်း), รัฐกะชีน | ชื่อเดิม ROC บะมอ |
| หน่วยบัญชาการยุทธการภูมิภาควานห์เซิง | วานห์เซิง, รัฐฉาน | ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2554 |
รูปขบวนและโครงสร้าง > หน่วยขีปนาวุธ ปืนใหญ่ และรถหุ้มเกราะ

หน่วยขีปนาวุธ ปืนใหญ่ และรถหุ้มเกราะไม่ได้ใช้ถูกใช้งานในบทบาทอิสระ แต่กระทรวงกลาโหมได้นำไปใช้ในการสนับสนุนทหารราบตามการร้องขอ กรมการทหารปืนใหญ่และเหล่ายานเกราะก็ถูกแบ่งออกเป็นเหล่าแยกกันในปี พ.ศ. 2544 กรมการทหารปืนใหญ่และเหล่าทหารขีปนาวุธก็แบ่งออกเป็นเหล่าที่แยกจากกันในปี พ.ศ. 2552 การขยายกำลังภายใต้กรมทหารเหล่านี้ตามมาด้วยอุปกรณ์ที่จัดหาจากจีน รัสเซีย ยูเครนและอินเดีย
รูปขบวนและโครงสร้าง > กรมการทหารขีปนาวุธ (หน่วยปืนใหญ่ขีปนาวุธพม่า) > หน่วยบัญชาการยุทธการขีปนาวุธที่ 1

หน่วยบัญชาการยุทธการขีปนาวุธที่ 1 (Missile Operational Command: MOC) ประกอบไปด้วย
กองบัญชาการกองพันขีปนาวุธ
10 × กองพันขีปนาวุธ
รูปขบวนและโครงสร้าง > กรมการทหารปืนใหญ่ (หน่วยทหารปืนใหญ่พม่า)

กองพันทหารปืนใหญ่ที่ 1 ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2495 โดยมีปืนใหญ่จำนวน 3 กระบอก อยู่ภายใต้กองอำนวยการของเหล่าทหารปืนใหญ่ มีการจัดตั้งกองพันปืนใหญ่อีก 3 กองพันในปลายปี พ.ศ. 2495 รูปแบบนี้ยังคงไม่เปลี่ยนแปลงจนกระทั่ง พ.ศ. 2531 ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2543 กรมการทหารปืนใหญ่ได้ดูแลการขยายหน่วยบัญชาการยุทธการทหารปืนใหญ่ (Artillery Operations Command: AOC) จาก 2 เป็น 10 หน่วย ความตั้งใจที่ระบุไว้ของกองทัพพม่าคือการจัดตั้งหน่วยบัญชาการยุทธการทหารปืนใหญ่ที่ขึ้นตรงต่อทั้ง 12 กองบังคับการกองบัญชาการภูมิภาคทหาร (RMC)
ในปี พ.ศ. 2543 ทหารปืนใหญ่ของกองทัพพม่ามีกองพันประมาณ 60 กองพัน และกองร้อยทหารปืนใหญ่อิสระอีก 37 กองร้อย สังกัดกองบัญชาการภูมิภาคทหาร (RMC) กองพลทหารราบเบา (LID) หน่วยบัญชาการยุทธการทหาร (MOC) และหน่วยบัญชาการยุทธการภูมิภาค (ROC) เช่น กองร้อยทหารปืนใหญ่ที่ 314 อยู่ภายใต้กองพลทหารราบเบาที่ 44, กองร้อยทหารปืนใหญ่ที่ 326 สังกัดหน่วยบัญชาการยุทธการทหารที่ 5, กองร้อยทหารปืนใหญ่ที่ 074 อยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของหน่วยบัญชาการยุทธการภูมิภาค (บะโม) และกองร้อยทหารปืนใหญ่ที่ 076 อยู่ภายใต้บังคับบัญชาของกองทัพน้อยภาคตะวันออกเฉียงเหนือ กองพันทหารปืนใหญ่จำนวน 20 กองพันนี้จัดกลุ่มอยู่ภายใต้หน่วยบัญชาการยุทธการทหารปืนใหญ่ที่ 707 (Artillery Operations Command: AOC) ในเมืองเจาะปะด้อง และหน่วยบัญชาการยุทธการทหารปืนใหญ่ที่ 808 (AOC) ในเมืองโอ๊คทวิน ใกล้เมืองตองอู กองพันที่เหลืออีก 30 กองพัน รวมถึงกองพันทหารปืนใหญ่ต่อต้านอากาศยาน 7 กองพัน อยู่ภายใต้กองอำนวยการกองทัพน้อยทหารปืนใหญ่
รูปขบวนและโครงสร้าง > กรมการทหารปืนใหญ่ (หน่วยทหารปืนใหญ่พม่า) > หน่วยบัญชาการยุทธการทหารปืนใหญ่ (AOC)

กองบัญชาการกองพัน
กองพันทหารปืนใหญ่ 13 กองพัน:
กองพันทหารปืนใหญ่สนามเบา 6 กองพัน ประกอบด้วย ปืนใหญ่วิถีโค้งขนาด 105 มม. 76 มม. 75 มม. ปืนใหญ่สนาม และปืนใหญ่ภูเขา
กองพันทหารปืนใหญ่สนามกลาง 3 กองพัน ประกอบด้วย ปืนใหญ่วิถีโค้งขนาด 155 มม. 130 มม. 122 มม. และปืนใหญ่สนาม
กองพันเครื่องยิงจรวดหลายลำกล้อง 1 กองพัน ประกอบด้วย เครื่องยิงจรวดหลายลำกล้องขนาด 122 มม. และ 240 มม. เครื่องยิงอัตตาจรและแบบลากจูง
กองพันทหารปืนใหญ่ป้องกันภัยทางอากาศ 1 กองพัน ประกอบด้วย ปืนต่อต้านอากาศยานขนาด 37 มม., 57 มม. หรือ SA 18 IGLA) อาวุธปล่อยผิวพื้นสู่อากาศแบบพกพา และ
กองพันทหารปืนใหญ่ค้นหาเป้าหมาย 1 กองพัน
หน่วยสนับสนุน
กองพันทหารปืนใหญ่สนามเบา ประกอบด้วย กองร้อยทหารปืนใหญ่สนาม 3 กองร้อย พร้อมด้วยปืนใหญ่สนามหรือปืนใหญ่วิถีโค้ง 36 กระบอก (12 กระบอกต่อกองร้อย) กองพันทหารปืนใหญ่ขนาดกลาง ประกอบด้วย กองร้อยทหารปืนใหญ่ขนาดกลาง 3 กองร้อย พร้อมด้วยปืนใหญ่สนามหรือปืนใหญ่วิถีโค้ง 18 กระบอก (ปืน 6 กระบอกต่อ 1 กองร้อย) ในปี พ.ศ. 2554 ปืนใหญ่สนามทั้งหมดของกองทัพน้อยทหารปืนใหญ่พม่ากำลังอยู่ระหว่างโครงการเพิ่มประสิทธิภาพ รวมถึงระบบควบคุมการยิงด้วยจีพีเอส
| หน่วยบัญชาการยุทธการทหารปืนใหญ่ (AOC) | กองบัญชาการ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- |
| หน่วยบัญชาการยุทธการทหารปืนใหญ่ที่ 505 | มะริด (မြိတ်) |  |
| หน่วยบัญชาการยุทธการทหารปืนใหญ่ที่ 707 | เจาะปะด้อง (ကျောက်ပန်းတောင်း) |  |
| หน่วยบัญชาการยุทธการทหารปืนใหญ่ที่ 606 | สะเทิม (သထုံ) |  |
| หน่วยบัญชาการยุทธการทหารปืนใหญ่ที่ 808 | ออคทวิน (အုပ်တွင်းမြို့) |  |
| หน่วยบัญชาการยุทธการทหารปืนใหญ่ที่ 909 | มองคอน--เชียงตุง |  |
| หน่วยบัญชาการยุทธการทหารปืนใหญ่ที่ 901 | บอ เน็ท จี (ဘောနက်ကြီး--ပဲခူးတိုင်း) |  |
| หน่วยบัญชาการยุทธการทหารปืนใหญ่ที่ 902 | นุ้งกิ้ว |  |
| หน่วยบัญชาการยุทธการทหารปืนใหญ่ที่ 903 | อองบัน |  |
| หน่วยบัญชาการยุทธการทหารปืนใหญ่ที่ 904 | โม่ญี่น (မိုးညှင်း) |  |
| หน่วยบัญชาการยุทธการทหารปืนใหญ่ที่ 905 | ปาเดอิน-งาเป |  |
รูปขบวนและโครงสร้าง > กรมการทหารยานเกราะ (เหล่ายานเกราะพม่า)

กองร้อยยานเกราะที่ 1 และกองร้อยยานเกราะที่ 2 ก่อตั้งขึ้นในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2493 ภายใต้กองอำนวยการกองทัพน้อยทหารยานเกราะและปืนใหญ่ พร้อมด้วยรถถังเชอร์แมน รถถังเบาสจวร์ต รถสเกาท์ฮัมเบอร์ รถหุ้มเกราะเฟอร์เรต และยูนิเวอร์เซล แคริเออร์ ทั้งสองกองร้อยนี้รวมกันเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2493 กลายเป็นกองพันยานเกราะที่ 1 มีกองบัญชาการอยู่ที่มีนกะลาโดน เมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2495 กองพันรถถังได้ก่อตั้งขึ้นพร้อมกับรถถังคอเมตจำนวน 25 คันที่ได้มาจากสหราชอาณาจักร
กองพลทหารยานเกราะหรือที่เรียกว่า หน่วยบัญชาการยุทธการทหารยานเกราะ (Armoured Operations Command: AROC) ภายใต้การบังคับบัญชาของกองอำนวยการกองทัพน้อยทหารยานเกราะ ได้มีการขยายหน่วยจาก 1 เป็น 2 หน่วย แต่ละหน่วยมีกองพันรบยานเกราะ 4 กองพัน ประกอบไปด้วย รถรบทหารราบ และรถลำเลียงพลหุ้มเกราะ กองพันรถถัง 3 กองพัน ประกอบไปด้ววย รถถังหลัก และกองพันรถถัง 3 กองพัน ประกอบไปด้วย รถถังเบา ในกลางปี พ.ศ. 2546 กองทัพพม่าได้ซื้อรถถังหลักที-72 จำนวน 139 คันจากยูเครน และลงนามในสัญญาสร้างและก่อสร้างโรงงานในพม่าเพื่อผลิตและประกอบรถลำเลียงพลหุ้มเกราะบีทีอาร์ 1,000 คัน ในปี พ.ศ. 2547 ในปี พ.ศ. 2549 รัฐบาลอินเดียได้โอนรถถังหลัก ที-55 ไม่ระบุจำนวนที่กำลังถูกปลดประจำการไปยังกองทัพพม่า พร้อมด้วยปืนใหญ่สนามเบา 105 มม. รถลำเลียงพลหุ้มเกราะ และเฮลิคอปเตอร์รบเบา HAL เพื่อแลกกับการสนับสนุนและความร่วมมือของกองทัพพม่าในการกวาดล้างกลุ่มติดอาวุธอินเดียที่ปฏิบัติการจากฐานในพม่า
รูปขบวนและโครงสร้าง > กรมการทหารยานเกราะ (เหล่ายานเกราะพม่า) > หน่วยบัญชาการยุทธการทหารยานเกราะ (AROC)

หน่วยบัญชาการยุทธการทหารยานเกราะ (Armoured Operations Command: AROC) เทียบเท่ากับกองพลยานเกราะอิสระในประเทศตะวันตก ปัจจุบันมีหน่วยบัญชาการยุทธการทหารยานเกราะ 5 หน่วย สังกัดกองอำนวยการกองทัพน้อยทหารยานเกราะ ตามทำเนียบกำลังรบของกองทัพพม่า กองทัพพม่าวางแผนที่จะจัดตั้งหน่วยบัญชาการยุทธการทหารยานเกราะ (AROC) ในแต่ละหน่วยใน 7 กองบัญชาการภูมิภาคทหาร ตามรูปแบบของกองพลทหารยานเกราะในกองทัพบกพม่า ประกอบด้วย กองบัญชาการ หน่วยบัญชาการยุทธการทางยุทธวิธียานเกราะ 3 หน่วย – แต่ละหน่วยมีกองพันทหารราบยานเกราะ 1 กองพัน ประกอบไปด้วย บีเอ็มพี-1 จำนวน 44 คัน หรือรถรบทหารราบ เอ็มเอวี-1, กองพันรถถัง 2 กองพัน ประกอบด้วย รถถังหลัก 44 คัน ในแต่ละกองพัน, กองพันลาดตระเวนยานเกราะ 1 กองพัน ประกอบด้วย รถถังเบาสะเทินน้ำสะเทินบก ไทป์-63A จำนวน 32 คัน, กองพันทหารปืนใหญ่สนาม 1 กองพัน และกองพันสนับสนุน 1 กองพัน กองพันสนับสนุนประกอบด้วยกองร้อยทหารช่าง กองร้อยส่งกำลังบำรุง 2 กองร้อย และกองร้อยทหารสื่อสาร 1 กองร้อย
กองทัพบกพม่าได้ซื้อรถหุ้มเกราะ EE-9 Cascavel ที่ได้รับการปรับปรุงใหม่ประมาณ 150 คันจากบริษัทอิสราเอลในปี พ.ศ. 2548 ซึ่งจัดอยู่ในประจำการกองทัพบกว่าเป็นรถถังเบา ปัจจุบัน Cascavel ประจำการอยู่ในรัฐฉานตะวันออกและบริเวณภาคสามเหลี่ยมใกล้กับชายแดนไทย
| หน่วยบัญชาการยุทธการทหารยานเกราะ (ArOC) | กองบัญชาการ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- |
| หน่วยบัญชาการยุทธการทหารยานเกราะที่ 71 | ปยอ-บแว (ပျော်ဘွယ်) |  |
| หน่วยบัญชาการยุทธการทหารยานเกราะที่ 72 | โอนทอว์ (အုန်းတော) |  |
| หน่วยบัญชาการยุทธการทหารยานเกราะที่ 73 | มาลุน (မလွန်) |  |
| หน่วยบัญชาการยุทธการทหารยานเกราะที่ 74 | อินเทง (အင်းတိုင်) |  |
| หน่วยบัญชาการยุทธการทหารยานเกราะที่ 75 | ทาการา (သာဂရ) |  |
รูปขบวนและโครงสร้าง > สำนักงานผู้บัญชาการป้องกันภัยทางอากาศ (ปืนใหญ่ป้องกันภัยทางอากาศพม่า)

สำนักงานผู้บัญชาการป้องกันภัยทางอากาศ (Office of the chief of Air Defence, လေကြောင်းရန်ကာကွယ်ရေးတပ်ဖွဲ့အရာရှိချုပ်ရုံး) เป็นหนึ่งในเหล่าหลักของกองทัพพม่า ก่อตั้งขึ้นเป็นกองบัญชาการป้องกันทางอากาศ (Air Defence Command) ในปี พ.ศ. 2540 แต่ไม่ได้ปฏิบัติการอย่างเต็มรูปแบบจนกระทั่งปลายปี พ.ศ. 2542 ได้เปลี่ยนชื่อเป็นสำนักป้องกันทางอากาศในต้นปี พ.ศ. 2543 กระทั่งในช่วงต้นปี พ.ศ. 2543 กองทัพพม่าได้จัดตั้งระบบป้องกันภัยทางอากาศแบบบูรณาการแห่งพม่า (Myanmar Integrated Air Defence System: MIADS, မြန်မာ့အလွှာစုံပေါင်းစပ်လေကြောင်းရန်ကာကွယ်ရေးစနစ်) ด้วยความช่วยเหลือจากรัสเซียและจีน เป็นสำนักบริการร่วมที่มีหน่วยจากกองทัพทั้งสามเหล่า ยุทโธปกรณ์ป้องกันภัยทางอากาศทั้งหมด ยกเว้นกองพันปืนใหญ่ต่อต้านอากาศยานของกองทัพบก จะรวมอยู่ในระบบป้องกันภัยทางอากาศแบบบูรณาการแห่งพม่า (MIADS)
รูปขบวนและโครงสร้าง > กรมการแพทย์

ในช่วงที่ได้รับเอกราชในปี พ.ศ. 2491 เหล่าทหารแพทย์มีโรงพยาบาลทหารประจำฐานสองแห่ง แต่ละแห่งมีเตียง 300 เตียงในมีนกะลาโดนและปยีนอู้ลวีน ซึ่งเป็นคลังการแพทย์ในย่างกุ้ง หน่วยทันตกรรม 1 แห่ง และสถานีรับรองของค่าย 6 แห่ง ตั้งอยู่ในมยิจีนา, ซิตตเว, ตองอู, ปยี่นมะน่า, พะโค และเมะทีลา ระหว่างปี พ.ศ. 2501 ถึง พ.ศ. 2505 เหล่าทหารแพทย์ได้รับการปรับโครงสร้างใหม่ และสถานีรับรองของค่ายทั้งหมดได้รับการจัดระเบียบใหม่เป็นกองพันทหารเสนารักษ์
ในปี พ.ศ. 2532 กรมการแพทย์ได้ขยายขีดความสามารถไปพร้อมกับทหารราบอย่างมีนัยสำคัญ ในปี พ.ศ. 2550 มีโรงพยาบาลกองทัพ (Defence Services General Hospital) ขนาด 1,000 เตียงจำนวน 2 แห่ง (มีนกะลาโดนและเนปยีดอ), โรงพยาบาลขนาด 700 เตียงจำนวน 2 แห่ง ในเมืองปยีนอู้ลวีนและอองบัน, โรงพยาบาลทหารขนาด 500 เตียงจำนวน 2 แห่ง ในเมืองเมะทีลาและย่างกุ้ง, โรงพยาบาลกองทัพด้านกระดูกและข้อขนาด 500 เตียง 1 แห่ง ในมีนกะลาโดน, โรงพยาบาลกองทัพด้านสูตินรีเวชและเด็ก ขนาด 300 เตียงจำนวน 2 แห่ง (มีนกะลาโดนและเนปยีดอ), โรงพยาบาลทหารขนาด 300 เตียงจำนวน 3 แห่ง (มยิจีนา, แอน และเชียงตุง), โรงพยาบาลทหารขนาด 100 เตียงจำนวน 18 แห่ง (เมืองเพชร, บาน, อินไดง์, บาทู , มะริด, แปร, ลอยกอ, น้ำซำ, ล่าเสี้ยว, กะเล, มองสาด, ทวาย, เกาะสอง, เล่าไก่, ตานดอง, มะกเว, ซิตตเว และหอมมาลิน) กองพันทหารเสนารักษ์สนามจำนวน 14 กองพัน ซึ่งสังกัดกองบัญชาการภูมิภาคทหารต่าง ๆ ทั่วประเทศ กองพันทหารเสนารักษ์สนามแต่ละกองพันประกอบด้วยกองร้อยทหารเสนารักษ์สนาม 3 กองร้อย โดยมีหน่วยทหารเสนารักษ์สนาม 3 หน่วย และทีมผู้เชี่ยวชาญแต่ละหน่วย หน่วยควบคุมโรคและสุขภาพ (HDCU) มีหน้าที่ป้องกัน ควบคุม และขจัดโรค
| หน่วย | กองบัญชาการ | กองบัญชาการภูมิภาคทหาร |
| --- | --- | --- |
| ศูนย์เหล่าทหารแพทย์ | มอบี | กองทัพน้อยย่างกุ้ง |
| กองพันทหารเสนารักษ์สนามที่ 1 | มัณฑะเลย์ | กองบัญชาการภาคกลาง |
| กองพันทหารเสนารักษ์สนามที่ 2 | ตองจี | กองทัพน้อยภาคตะวันออก |
| กองพันทหารเสนารักษ์สนามที่ 3 | ตองอู | กองทัพน้อยภาคตะวันตกเฉียงใต้ |
| กองพันทหารเสนารักษ์สนามที่ 4 | พะสิม | กองทัพน้อยภาคตะวันตกเฉียงใต้ |
| กองพันทหารเสนารักษ์สนามที่ 5 | มอละมไยน์ | กองทัพน้อยภาคตะวันออกเฉียงใต้ |
| กองพันทหารเสนารักษ์สนามที่ 6 | มอบี | กองทัพน้อยย่างกุ้ง |
| กองพันทหารเสนารักษ์สนามที่ 7 | โมนยวา | กองทัพน้อยภาคตะวันตกเฉียงเหนือ |
| กองพันทหารเสนารักษ์สนามที่ 8 | ซิตตเว | กองทัพน้อยภาคตะวันตกเฉียงใต้ |
| กองพันทหารเสนารักษ์สนามที่ 9 | โม่ญี่น | กองทัพน้อยภาคเหนือ |
| กองพันทหารเสนารักษ์สนามที่ 10 | ล่าเสี้ยว | กองทัพน้อยภาคตะวันออกเฉียงเหนือ |
| กองพันทหารเสนารักษ์สนามที่ 11 | บะมอ | กองทัพน้อยภาคเหนือ |
| กองพันทหารเสนารักษ์สนามที่ 12 | เชียงตุง | กองทัพน้อยภาคตะวันออก |
| กองพันทหารเสนารักษ์สนามที่ 13 | มะริด | กองทัพน้อยชายฝั่ง |
| กองพันทหารเสนารักษ์สนามที่ 14 | ไตจี | กองทัพน้อยย่างกุ้ง |
| หน่วยควบคุมโรคและสุขภาพ | มีนกะลาโดน | กองทัพน้อยย่างกุ้ง |
การฝึก > สถาบันและวิทยาลัยป้องกันประเทศ

| สถาบันการศึกษา | ที่ตั้ง |
| --- | --- |
วิทยาลัยป้องกันประเทศ (National Defence College: NDC): เนปยีดอ (နေပြည်တော်)
วิทยาลัยเสนาธิการทหารและกองบัญชาการกลาโหม (Defence Services Command and General Staff College: DSCGSC): กาลอ (ကလော)
สถาบันป้องกันประเทศกลาโหม (Defence Services Academy – DSA): ปยีนอู้ลวีน (ပြင်ဦးလွင်)
สถาบันวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีกลาโหม (Defence Services Technological Academy – DSTA): ปยีนอู้ลวีน (ပြင်ဦးလွင်)
สถาบันการแพทย์กลาโหม (Defence Services Medical Academy – DSMA): ย่างกุ้ง (ရန်ကုန်)
สถาบันการพยาบาลและแพทย์ศาสตร์ทหาร (Military Institute of Nursing and Paramedical Science: MINP): ย่างกุ้ง (ရန်ကုန်)
สถาบันคอมพิวเตอร์และเทคโนโลยีการทหาร (Military Computer And Technological Institute – MCTI) (อดีตวิทยาลัยเทคโนโลยีการทหาร MTC, ปยีนอู้ลวีน): โหโป๊ง (ဟိုပုံး)
การฝึก > โรงเรียนฝึกทหาร

| โรงเรียนฝึกทหาร | ที่ตั้ง |
| --- | --- |
โรงเรียนฝึกนายทหาร (Officer Training School: OTS): ค่ายบาทู
โรงเรียนฝึกการรบขั้นพื้นฐาน: ค่ายบาทู
โรงเรียนกำลังรบทหารบกที่ 1: ค่ายบาทู
โรงเรียนกำลังรบทหารบกที่ 2: ค่ายบุเรงนอง
โรงเรียนฝึกทหารปืนใหญ่: โมนไท
โรงเรียนฝึกทหารยานเกราะ: เมืองเมา
โรงเรียนสงครามอิเล็กทรอนิกส์: ปยีนอู้ลวีน
โรงเรียนทหารช่าง: ปยีนอู้ลวีน
โรงเรียนสงครามสารสนเทศ: ย่างกุ้ง
โรงเรียนฝึกอบรมทางอากาศ ทางบก และพลร่ม: มอบี
โรงเรียนกองกำลังพิเศษ: ค่ายเยมอน
เครื่องหมายยศ

บทความหลัก: ยศทหารพม่า