stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ฟิเดล ซันเชซ เอร์นันเดซ

| ฟิเดล ซันเชซ เอร์นันเดซ |
| --- | --- |

ประธานาธิบดีเอลซัลวาดอร์คนที่ 32
ดำรงตำแหน่ง 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2510 – 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2515
ก่อนหน้า: ฮูลิโอ อาดัลเบร์โต ริเบรา
ถัดไป: อาร์ตูโร อาร์มันโด โมลินา
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย
ดำรงตำแหน่ง 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2505 – 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2510
ประธานาธิบดี: ฮูลิโอ อาดัลเบร์โต ริเบรา
ถัดไป: ฟรันซิสโก อาร์มันโด อาเรียส
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2460 เอลดิบิซาเดโร เอลซัลวาดอร์
เสียชีวิต: 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2546 (85 ปี) ซานซัลวาดอร์ เอลซัลวาดอร์
เชื้อชาติ: ชาวเอลซัลวาดอร์
พรรคการเมือง: พรรคประนีประนอมแห่งชาติ
คู่สมรส: มารินา อูเรียร์เต
บุตร: 4 คน
อาชีพ: ทหารและนักการเมือง
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้:  เอลซัลวาดอร์
สังกัด:  กองทัพบกเอลซัลวาดอร์
ประจำการ: พ.ศ. 2479–2515
ยศ: พลเอก
ผ่านศึก: สงครามฟุตบอล

ฟิเดล ซันเชซ เอร์นันเดซ (สเปน: Fidel Sánchez Hernández; 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2460 – 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2546) เป็นนักการเมืองชาวเอลซัลวาดอร์และประธานาธิบดีเอลซัลวาดอร์ระหว่าง พ.ศ. 2510–2515 ในช่วงเวลาที่เขาเป็นประธานาธิบดี เขาต้องเผชิญกับสงครามฟุตบอลและความวุ่นวายทางเศรษฐกิจ
ฟอร์โมซาของสเปน

อดีตอาณานิคมของสเปนตั้งแต่ ค.ศ. 1626 ถึง ค.ศ. 1642
ฟอร์โมซาของสเปน (สเปน: Formosa española, Hermosa española) เป็นอาณานิคมขนาดเล็กของจักรวรรดิสเปนที่ก่อตั้งขึ้นทางตอนเหนือสุดของเกาะไต้หวัน หรือที่ชาวยุโรปในเวลานั้นรู้จักกันในชื่อ "ฟอร์โมซา" หรือในภาษาสเปนคือ "อิสลาเอร์โมซา" (Isla Hermosa) ตั้งแต่ ค.ศ. 1626 จนกระทั่งยกให้กับสาธารณรัฐดัตช์เมื่อ ค.ศ. 1642 ในช่วงสงครามแปดสิบปี
โปรตุเกสเป็นยุโรปชาติแรกที่ไปถึงเกาะนี้จากชายฝั่งทางตอนใต้ของจีนใน ค.ศ. 1544 และตั้งชื่อให้กับเกาะนี้ว่า ฟอร์โมซา (ซึ่งแปลว่า "สวยงาม" ในภาษาโปรตุเกส) เนื่องด้วยภูมิทัศน์ที่สวยงามเมื่อมองจากทะเล ต่อมาชาวสเปนได้แปลชื่อเป็นภาษาสเปนว่า เอร์โมซา และใช้ชื่อนี้เรื่อยมาในแผนที่และเอกสารที่เกี่ยวข้องกับอาณานิคมของของสเปน
สเปนได้ก่อตั้งอาณานิคมทางตอนเหนือของเกาะใน ค.ศ. 1626 โดยเป็นส่วนหนึ่งของหมู่เกาะอินเดียตะวันออกของสเปนที่อยู่ในมะนิลา ซึ่งอยู่ภายใต้อาณานิคมนิวสเปน (เม็กซิโก) ในฐานะอาณานิคมของสเปน ฟอร์โมซาเป็นจุดยุทธศาสตร์สำหรับการป้องกันการค้าระดับภูมิภาคของอาณานิคมสเปนในฟิลิปปินส์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการป้องกันเรือสำเภาจากจีนและญี่ปุ่นที่มุ่งหน้ามายังมะนิลาจากการแทรกแซงของบริษัทดัตช์ในฟอร์โมซาของเนเธอร์แลนด์ที่อยู่ทางใต้ของเกาะ อย่างไรก็ตาม อาณานิคมนี้ดำรงอยู่เป็นเวลาสั้น ๆ เนื่องจากสูญเสียความสำคัญเชิงยุทธศาสตร์ ประกอบกับรัฐบาลสเปนในมะนิลาก็ไม่ได้เต็มใจที่จะทุ่มทรัพยากรให้กับการป้องกันมากนัก ภายหลังสงครามสิบเจ็ดปี กองกำลังดัตช์เข้าปิดล้อมป้อมปราการสุดท้ายของสเปนได้สำเร็จ เป็นผลให้เกาะส่วนใหญ่อยู่ในการควบคุมของเนเธอร์แลนด์
บรรณานุกรม

Davidson, James W. (1903). The Island of Formosa, Past and Present: History, People, Resources, and Commercial Prospects: Tea, Camphor, Sugar, Gold, Coal, Sulphur, Economical Plants, and Other Productions. London and New York: Macmillan. OCLC 1887893. OL 6931635M.
พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 8 แห่งกัสติยา

| พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 8 |
| --- | --- |
จุลจิตรกรรมของพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 8 ใน ตุมโบเมนอร์เดกัสติยา
กษัตริย์แห่งเลออนและโตเลโด
ครองราชย์: 31 สิงหาคม ค.ศ. 1158 – 5 ตุลาคม ค.ศ. 1214
รัชกาลถัดไป: พระเจ้าเอนริเกที่ 1 แห่งกัสติยา
ประสูติ: 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 1155 โซเรีย
สิ้นพระชนม์: 5 ตุลาคม ค.ศ. 1214 (58 พรรษา)
ฝังพระศพ: วิหารซานตามาริอาลาเรอัลเดลัสอูเอลกัส
พระมเหสี: เอเลนอร์แห่งอังกฤษ พระราชินีแห่งกัสติยา
พระบุตร: เบเรงเกลาแห่งกัสติยา อูร์รากาแห่งกัสติยา พระราชินีแห่งโปรตุเกส บลังกาแห่งกัสติยา เฟร์นันโด เลโอนอร์แห่งกัสติยา พระเจ้าเอนริเกที่ 1 แห่งกัสติยา
ราชวงศ์: ราชวงศ์บูร์กอญของกัสติยา
พระบิดา: พระเจ้าซันโชที่ 3 แห่งกัสติยา
พระมารดา: บลังกาแห่งนาวาร์ พระราชินีแห่งกัสติยา
พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 8 (สเปน: Alfonso VIII) เป็นกษัตริย์แห่งราชอาณาจักรกัสติยาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1158 จนสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1214 และเป็นกษัตริย์แห่งโตเลโด พระองค์เป็นที่จดจำที่สุดจากบทบาทในเรกองกิสตาและการล่มสลายของอาณาจักรกาหลิบอัลโมฮัด
การสำเร็จราชการแทนและสงครามกลางเมือง

อัลฟอนโซเป็นพระโอรสของพระเจ้าซันโชที่ 3 แห่งกัสติยาและบลังกาแห่งนาวาร์ เสด็จพระราชสมภพในโซเรียเมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 1155 พระองค์ทรงได้รับการตั้งชื่อตามพระอัยกาคือ พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 7 แห่งเลออนและกัสติยา ผู้ทรงแบ่งราชอาณาจักรระหว่างพระโอรส ซึ่งก่อให้เกิดความขัดแย้งภายในราชวงศ์ จนกระทั่งอาณาจักรถูกรวมเป็นหนึ่งอีกครั้งโดยพระเจ้าเฟร์นันโดที่ 3 แห่งกัสติยา (พระนัดดาของพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 8)
ต้นชีวิตของพระองค์คล้ายคลึงกับของกษัตริย์ยุคกลางพระองค์อื่น ๆ พระบิดาของพระองค์สิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1158 พระองค์ทรงได้รับการประกาศให้เป็นกษัตริย์ตอนพระชนมายุเพียง 2 พรรษา พระเจ้าอัลฟอนโซถูกขุนนางที่อยู่เหนือการควบคุมมองว่าเป็นกษัตริย์แต่เพียงในนาม กัสติยาจึงตกสู่ความขัดแย้งระหว่างตระกูลขุนนางหลายตระกูลที่แย่งกันขึ้นมาเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน สมาชิกในครัวเรือนของพระองค์พาพระองค์ที่ยังแบเบาะไปที่ฐานที่มั่นซานเอสเตบันเดกอร์มัซ ช่วยให้พระองค์รอดพ้นจากเงื้อมมือของฝ่ายต่าง ๆ ที่ขับเคี่ยวกัน ตระกูลขุนนางลาราและตระกูลขุนนางกัสโตรต่างอ้างตนเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน เช่นเดียวกับพระปิตุลาของทารกน้อย พระเจ้าเฟร์นันดูที่ 2 แห่งเลออน ในปี ค.ศ. 1160 กัสโตรกับลาราเจอกันที่สมรภูมิโลเบรกัลซึ่งกัสโตรได้รับชัยชนะ แต่การพิทักษ์อัลฟอนโซและการสำเร็จราชการแผ่นดินตกเป็นของมันริเก เปเรซ เด ลารา
อัลฟอนโซถูกส่งไปอยู่ในการดูแลของอาบิลา หมู่บ้านที่จงรักภักดี เมื่อพระชนมายุ 15 พรรษา พระองค์เริ่มการกอบกู้อาณาจักรกลับคืนมา ทรงเอาเมืองหลวงโตเลโดคืนมาจากเงื้อมมือของตระกูลลาราได้
การอภิเษกสมรสและความสัมพันธ์กับต่างแดน

ระหว่างสำเร็จราชการแผ่นดิน พระปิตุลาของพระองค์ พระเจ้าซันโชที่ 6 แห่งนาวาร์อาศัยความอลหม่านและความเยาว์วัยของกษัตริย์ช่วงชิงดินแดนที่ติดพรมแดนมา หนึ่งในนั้นคือพื้นที่ส่วนใหญ่ของลาริโอฆา ในปี ค.ศ. 1170 อัลฟอนโซส่งราชทูตไปหาพระเจ้าเฮนรีที่ 2 แห่งอังกฤษและอาลีเยนอร์แห่งอากีแตนที่บอร์โดเพื่อขอแต่งงานกับพระธิดาของทั้งคู่ เอเลนอร์ สนธิสัญญาแต่งงานช่วยให้อัลฟอนโซได้พันธมิตรผู้ทรงอำนาจมาต่อกรกับพระปิตุลา ในปี ค.ศ. 1176 อัลฟอนโซขอให้พระสสุระตัดสินชี้ขาดเรื่องอาณาเขตชายแดนที่เป็นข้อพิพาท อัลฟอนโซได้ดินแดนที่ถูกพรากเอาไปส่วนใหญ่กลับคืนมาโดยแลกกับเงินชดเชยก้อนโต
ในปี ค.ศ. 1200 พระอนุชาของพระมเหสี พระเจ้าจอห์น ขึ้นครองบัลลังก์อังกฤษ อัลฟอนโซเริ่มการอ้างสิทธิ์ในกัสกอญโดยอ้างว่าเป็นส่วนหนึ่งในสินสอดของเอเลนอร์ แม้จะไม่มีข้อความใดสนธิสัญญาแต่งงานระบุถึงเรื่องนี้ ในปี ค.ศ. 1205 พระองค์รุกรานกัสกอญ ปี ค.ศ. 1208 ทรงล้มเลิกการอ้างสิทธิ์ แม้ทายาทของพระองค์จะกลับมาอ้างสิทธิ์อีกครั้งในรุ่นต่อมา
ทายาท

อัลฟอนโซกับเอเลนอร์แห่งอังกฤษมีพระโอรสธิดาสิบสองคน คือ
เบเรงเกลา พระราชินีแห่งกัสติยา (ค.ศ. 1180–1246) แต่งงานกับ (1) ค็อนราทที่ 2 ดยุคแห่งสเวเบีย ไม่มีทายาท การแต่งงานถูกประกาศเป็นโมฆะ (2) พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 10 แห่งเลออน มีทายาท ทรงเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินให้แก่พระเจ้าเอนริเกที่ 1 พระอนุชาผู้เยาว์วัย จากนั้นเป็นพระราชินีแห่งกัสติยาด้วยสิทธิ์ของพระองค์เองหลังการสิ้นพระชนม์ของเอนริเก ทรงสละราชสมบัติเพื่อหลีกทางให้เฟร์นันโดที่ 3 แห่งกัสติยา พระโอรสผู้ที่จะรวมราชอาณาจักรกัสติยาและเลออนเข้าด้วยกันอีกครั้ง
ซันโช (ประสูติและสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1181)
ซันชา (ค.ศ. 1182–1184)
เอนริเก (ประสูติและสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1184)
อูร์รากาแห่งกัสติยา พระราชินีแห่งโปรตุเกส (ค.ศ. 1186–1220) อภิเษกสมรสกับพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 2 แห่งโปรตุเกส มีทายาท
บลังกา (ค.ศ. 1188–1252) อภิเษกสมรสกับพระเจ้าหลุยส์ที่ 8 แห่งฝรั่งเศส มีทายาท
เฟร์นันโด (ค.ศ. 1189–1211) ไม่แต่งงาน
มาฟัลดา (ค.ศ. 1191–1204) ไม่แต่งงาน
เลโอนอร์ (ค.ศ. 1200–1244) แต่งงานกับพระเจ้าไชเมที่ 1 แห่งอารากอน มีทายาท การแต่งงานถูกประกาศเป็นโมฆะ
กอนส์ตันซา (ค.ศ. 1202–1243) แม่ชีที่อารามนิกายซิสเตอร์เชียน ซานตามาริอาลาเรอัลเดลัสอูเอลกัส
เอนริเกที่ 1 กษัตริย์แห่งกัสติยา (ค.ศ. 1204–1217) ไม่แต่งงาน พระโอรสคนเดียวที่รอดชีวิต สืบทอดต่อจากพระบิดาภายใต้การสำเร็จราชการแผ่นดินของพระมารดาตามด้วยพระเชษฐภคินี สิ้นพระชนม์ในตอนที่กระเบื้องจากหลังคาตกใส่
พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 11 แห่งกัสติยา

| พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 11 |
| --- | --- |
จุลจิตรกรรมยุคกลางของพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 11 ในพงศาวดารของฌ็อง ฟรัวซาร์
กษัตริย์แห่งกัสติยา
ครองราชย์: 7 กันยายน ค.ศ. 1312 – 26 มีนาคม ค.ศ. 1350
ราชาภิเษก: ค.ศ. 1331
รัชกาลก่อนหน้า: พระเจ้าเฟร์นันโดที่ 4 แห่งกัสติยา
รัชกาลถัดไป: พระเจ้าเปโดรแห่งกัสติยา
ประสูติ: 13 กันยายน ค.ศ. 1311 ซาลามังกา ราชบัลลังก์กัสติยา
สวรรคต: 26 มีนาคม ค.ศ. 1350 (38 พรรษา)
พระมเหสี: กอนส์ตันซา มานูเอล สมเด็จพระราชินีแห่งกัสติยา มารีอาแห่งโปรตุเกส สมเด็จพระราชินีแห่งกัสติยา
พระราชบุตร: พระเจ้าเปโดรแห่งกัสติยา พระเจ้าเอนริเกที่ 2 แห่งกัสติยา (นอกสมรส) และคนอื่น ๆ
ราชวงศ์: ราชวงศ์บูร์กอญ
พระราชบิดา: พระเจ้าเฟร์นันโดที่ 4 แห่งกัสติยา
พระราชมารดา: กงส์ตังซาแห่งโปรตุเกส สมเด็จพระราชินีแห่งกัสติยา
ลายพระอภิไธย: 
พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 11 (สเปน: Alfonso XI) หรือ อัลฟอนโซผู้ทรงธรรม (สเปน: Alfonso El Justiciero) เป็นกษัตริย์แห่งกัสติยาตั้งแต่ ค.ศ. 1312 จนถึง ค.ศ. 1350
การขึ้นเป็นกษัตริย์ในช่วงวัยเยาว์

พระเจ้าอัลฟอนโซเสด็จพระราชสมภพที่เมืองซาลามังกาในราชอาณาจักรเลออนในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1331 โดยเป็นพระราชโอรสของพระเจ้าเฟร์นันโดที่ 4 แห่งกัสติยากับพระนางกงส์ตังซาแห่งโปรตุเกส ทรงขึ้นครองบัลลังก์ตั้งแต่พระชนมายุเพียง 1 พรรษาหลังพระราชบิดาเสด็จสวรรคตในวันที่ 7 กันยายน ค.ศ. 1312 โดยในช่วงที่พระองค์ยังอยู่ในวัยเยาว์ได้เกิดความวุ่นวายทางการเมืองขึ้นอย่างต่อเนื่อง พระองค์ถูกพาตัวไปอยู่ที่โบสถ์ซานซัลบาดอร์เดอาบิลาเพื่อความปลอดภัยเมื่อขุนนางของพระองค์แตกออกเป็นสองฝ่าย ซึ่งต่างฝ่ายต่างพยายามตั้งตนเป็นผู้อบรมเลี้ยงดูกษัตริย์น้อย โดยฝ่ายหนึ่งคืออินฟันเดเปโดร พระปิตุลาของกษัตริย์ที่มีพระราชินีกงส์ตังซาให้การสนับสนุน ส่วนอีกฝ่ายคืออินฟันเตฆวน ลุงของอินฟันเตเปโดร พระโอรสของพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 10 แห่งกัสติยา การสิ้นพระชนม์ของพระราชินีกงส์ตังซาทำให้ทั้งสองฝ่ายตกลงกันได้ การเจรจาต่อรองได้รับข้อสรุปในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1314 ที่ปาลาซูเอโลส โดยทั้งสองฝ่ายได้ตกลงให้พระนางมาริอา เด โมลินา พระมเหสีม่ายของพระเจ้าซันโชที่ 4 เป็นผู้ดูแลพระเจ้าอัลฟอนโซผู้เป็นพระนัดดา
หลังอินฟันเตเปโดรและอินฟันเตฆวนสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1319 ขุนนางยังคงแตกเป็นสองฝ่าย โดยฝ่ายหนึ่งคือฆวน มานูเอล พระนัดดาของพระเจ้าเฟร์นันโดที่ 3 (มีศักดิ์เป็นพระปิตุลาชั้นที่สองของกษัตริย์) ส่วนอีกฝ่ายคือมาริอา เด อาโร ชายาม่ายของอินฟันเตฆวนแห่งกัสติยาซึ่งให้การสนับสนุนฆวน เด อาโรผู้เป็นบุตรชายของตน อินฟันเตเฟลิเป พระราชโอรสของพระเจ้าซันโชที่ 4 กับพระนางมาริอา เด โมลินา ซึ่งตอนแรกอยู่ฝ่ายเดียวกับพระมารดาเข้าร่วมเกมแย่งชิงอำนาจตามการชักจูงของฆวน มานูเอล แต่เมื่อพระนางมาริอาให้หลักประกันอันมั่นคงแก่ฆวน มานูเอลด้วยการตั้งเป็นหัวหน้ามหาดเล็กของกษัตริย์ อินฟันเตเฟลิเปจึงหันไปหาฆวน เด อาโร สงครามระหว่างสองฝ่ายอุบัติขึ้นในฤดูใบไม้ผลิของปี ค.ศ. 1320 ส่งผลให้พระนางมาริอาต้องเรียกประชุมสภาผู้แทนในปาเลนเซียในเดือนเมษายน ค.ศ. 1321 ปีต่อมาการประชุมสภาผู้แทนในบายาโดลิดตัดสินให้ทุกฝ่ายเป็นผู้อบรมดูแลกษัตริย์ร่วมกัน กระทั่งพระนางมาริอาสิ้นพระชนม์ในเดือนมิถุนายน ความบาดหมางระหว่างอินฟันเตเฟลิเป, ฆวน เด อาโร และฆวน มานูเอล ทำให้ราชอาณาจักรตกอยู่ในวิกฤตในช่วงปี ค.ศ. 1324
การขึ้นเป็นกษัตริย์อย่างเต็มตัว

กระทั่งในปี ค.ศ. 1324 เมื่อพระเจ้าอันฟอนโซที่ 11 บรรลุนิติภาวะ พระองค์ขึ้นปกครองในฐานะกษัตริย์อย่างเต็มตัว แต่ที่ปรึกษาของกษัตริย์ส่วนใหญ่ล้วนเป็นคนที่เคยอยู่ฝ่ายเดียวกับอินฟันเตเฟลิเป จึงสร้างความเคลือบแคลงให้แก่ฝ่ายของฆวน เด อาโรและฆวน มานูเอล เพื่อหลีกเลี่ยงสงคราม กษัตริย์กับที่ปรึกษาจึงเสนอต่อฆวนมานูเอลว่าพระองค์จะสมรสกับธิดาคนใดคนหนึ่งของเขา ฆวน มานูเอลตอบตกลง การอภิเษกสมรสระหว่างพระเจ้าอัลฟอนโซกับกอนส์ตันซา ธิดาของฆวน มานูเอล จัดพิธีขึ้นในบายาโดลิดในเดือนกันยายน ค.ศ. 1325 ฆวน เด อาโรพยายามคืนดีกับกษัตริย์ แต่ถูกฆวน มานูเอลขัดขวางจนทำให้กษัตริย์มีคำสั่งประหารชีวิตฆวน เด อาโรใน ค.ศ. 1326 และริบที่ดินของเขามาเป็นรางวัลให้แก่คณะที่ปรึกษาของพระองค์
ไม่นาน ฆวน มานูเอลก็กลับมาเป็นศัตรูกับกษัตริย์อีกครั้งเมื่อรู้ว่ามีความพยายามที่จะทำให้การสมรสของพระองค์กับกอนส์ตันซาถูกประกาศให้เป็นโมฆะ พระเจ้าอัลฟอนโซได้รับข้อเสนอของพระเจ้าอาฟงซูที่ 4 แห่งโปรตุเกสที่ให้พระองค์สมรสกับมารีอา พระราชธิดาของพระองค์ ซึ่งกษัตริย์แห่งกัสติยาได้ตอบตกลง เมื่อฆวน มานูเอลรู้จึงหันไปอยู่ฝ่ายเดียวกับกษัตริย์แห่งกรานาดา ศัตรูของราชอาณาจักรกัสติยา
แม้สมเด็จพระสันตะปาปาจะยังไม่ประกาศให้การสมรสของพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 11 กับกอนส์ตันซาเป็นโมฆะ แต่กษัตริย์ไปเดินทางไปโปรตุเกสเพื่อสมรสกับมารีอาแห่งโปรตุเกสซึ่งมีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องชั้นที่หนึ่งของพระองค์ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1328 ทั้งคู่มีพระราชบุตรด้วยกัน คือ
เฟร์นันโดแห่งกัสติยา (ประสูติ ค.ศ. 1332) สิ้นพระชนม์ในวัยเด็ก
เปโดรแห่งกัสติยา (ประสูติ ค.ศ. 1334) กษัตริย์แห่งกัสติยา
การขยายพระราชอำนาจ

กษัตริย์ได้เคลื่อนไหวทางการเมืองครั้งใหญ่จนกอบกู้พระราชอำนาจกลับคืนมาได้สำเร็จ นอกจากนี้พระองค์ยังจัดการกับการคุกคามของราชวงศ์มารินิดจากโมร็อกโกในแอฟริกาเหนือ ความขัดแย้งกับสุลต่านราชวงศ์มารินิดที่ได้ส่งกองทหารเข้ามาในคาบสมุทรไอบีเรียในปี ค.ศ. 1338 ทำให้พระเจ้าอัลฟอนโซจับมือเป็นพันธมิตรกับราชอาณาจักรอารากอนและเจนัว ทั้งสองราชอาณาจักรได้ส่งเรือมาปิดช่องแคบยิบรอลตาร์ตามคำโน้มน้าวของกษัตริย์แห่งกัสติยา นอกจากนี้ยังทรงมีพันธมิตร คือ โปรตุเกสที่เข้ามามีส่วนร่วมในสมรภูมิแม่น้ำซาลาโดใกล้กับเมืองตาริฟา (ค.ศ. 1340) ในการสู้รบครั้งนี้ สมเด็จพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 12 ได้ประกาศสงครามครูเสด กองทหารพันธมิตรซึ่งมีกลุ่มอัศวินต่าง ๆ มาเข้าร่วมด้วยสามารถปราบราชวงศ์มารินิดกับพันธมิตรกรานาดาได้ ชัยชนะดังกล่าวเป็นการยุติการรุกรานคาบสมุทรไอบีเรียของชาวแอฟริกา แม้ปัจจุบันจะยังคงหลงเหลือราชวงศ์มารินิดอยู่ในอัลเชซิรัสและยิบรอลตาร์ก็ตาม ในปี ค.ศ. 1343 พระเจ้าอัลฟอนโซได้พิชิตอัลเฆซิรัส โดยทรงนำเทคโนโลยีปืนใหญ่อันทันสมัยเข้ามาช่วย
เป้าหมายในการปกครองของพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 11 คือการสานต่อนโยบายการปกครองแบบรวมศูนย์ของพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 10 ผู้เป็นพระอัยกา การประกาศใช้ประมวลกฎหมายอัลกาลา (Ordenamiento de Alcalá) ในปี ค.ศ. 1348 เป็นการปฏิรูปกฎหมายและการปกครองครั้งสำคัญ อันนำไปสู่การก่อตั้งกฎหมายศาสจักรโรมันขึ้นในราชอาณาจักร ทรงเพียรพยายามผูกมิตรกับทั้งฝรั่งเศสและอังกฤษด้วยหวังว่าความเป็นพันธมิตรจะทำให้พระองค์ได้รับการสนับสนุนเป็นกองทัพเรืออันทรงอานุภาพ แต่ทรงหลีกเลี่ยงที่จะสร้างพันธะกับทั้งสองประเทศ
แม้จะไม่ได้โหดเหี้ยมอย่างบ้าคลั่ง แต่พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 11 ก็มีความเด็ดขาดไร้ความปรานีเมื่อพระองค์ได้สังหารผู้คนด้วยเหตุผลว่าเป็นการทำเพื่อชาติโดยไม่มีการไต่สวน ทรงทอดทิ้งพระนางมารีอาแห่งโปรตุเกสผู้เป็นพระมเหสีไปอยู่กินกับเลโอนอร์ เด กุซมันจนมีบุตรธิดาด้วยกันสิบคน คือ
เปโดร อัลฟอนโซ (เกิด ค.ศ. 1330) ลอร์ดแห่งอากิลาร์เดกัมโปโอ
ซันโช อัลฟอนโซ (เกิด ค.ศ. 1331) ลอร์ดที่ 1 แห่งเลเดสมา
เอนริเกที่ 2 แห่งกัสติยา (เกิด ค.ศ. 1333) กษัตริย์แห่งกัสติยา
ฟาดริเก อัลฟอนโซ (เกิด ค.ศ. 1333) ฝาแฝดของเอนริเก เป็นอัศวินซานเตียโกและลอร์ดแห่งอาโร
เฟร์นันโด อัลฟอนโซ (เกิด ค.ศ. 1336) ลอร์ดที่ 2 แห่งเลเดสมา
เตโย อัลฟอนโซ (เกิด ค.ศ. 1337) ลอร์ดแห่งอากิลาร์เดกัมโปโอ
ฆวน อัลฟอนโซ (เกิด ค.ศ. 1341) ลอร์ดแห่งบาดาโฆซและเฆเรซเดลาฟรอนเตรา
ฆัวนา อัลฟอนโซ (เกิด ค.ศ. 1342) เลดีแห่งตรัสตามารา
ซันโช อัลฟอนโซ (เกิด ค.ศ. 1343) เคานต์ที่ 1 แห่งอัลบูร์เกร์เก
เปโดร อัลฟอนโซ (เกิด ค.ศ. 1345)
พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 11 เสด็จสวรรคตในวันที่ 26 มีนาคม ค.ศ. 1350 ระหว่างกำลังปิดล้อมยิบรอลตาร์ หลังการสวรรคต พระราชโอรสของพระองค์ที่มีกับพระนางมารีอาแห่งโปรตุเกสได้สืบทอดตำแหน่งต่อจากพระองค์เป็นพระเจ้าเปโดรที่ 1 ผู้โหดเหี้ยม
พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 11 กับขุนนางของพระองค์ จาก หนังสือว่าด้วยพิธีราชาภิเษกของกษัตริย์แห่งกัสติยา
รูปปั้นของพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 11 ในอัลเฆซิรัส
พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 7 แห่งเลออนและกัสติยา

| พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 7 |
| --- | --- |
จุลจิตรกรรมในคริสต์ศตวรรษที่ 13 ของพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 7 แห่งเลออนใน ตุมโบ เอ, อาสนวิหารซันเตียโกเดกอมโปสเตลา
จักรพรรดิแห่งเอสปัญญาทั้งผอง
ครองราชย์: ค.ศ. 1126 – 1157
ราชาภิเษก: ค.ศ. 1135 ในอาสนวิหารเลออน
รัชกาลก่อนหน้า: สมเด็จพระราชินีนาถอูร์รากาที่ 1 แห่งเลออน
รัชกาลถัดไป: พระเจ้าซันโชที่ 3 แห่งกัสติยา (กัสติยา) พระเจ้าเฟร์นันโดที่ 2 แห่งเลออน (เลออน)
ประสูติ: 1 มีนาคม ค.ศ. 1105 กัสดัสเดเรส
สิ้นพระชนม์: 21 สิงหาคม ค.ศ. 1157 (52 พรรษา)
ฝังพระศพ: อาสนวิหารโตเลโด
พระมเหสี: เบเรงเกลาแห่งบาร์เซโลนา ริเชซาแห่งโปแลนด์
พระบุตร: พระเจ้าซันโชที่ 3 แห่งกัสติยา พระเจ้าเฟร์นันโดที่ 2 แห่งเลออน กอนส์ตันซาแห่งกัสติยา ซันชาแห่งกัสติยา สมเด็จพระราชินีแห่งนาวาร์ ซันชาแห่งกัสติยา สมเด็จพระราชินีแห่งอารากอน อูร์รากาแห่งกัสติยา สมเด็จพระราชินีแห่งนาวาร์ (นอกสมรส) เอสเตฟาเนีย อัลฟอนโซแห่งกัสติยา (นอกสมรส)
ราชวงศ์: ราชวงศ์บูร์กอญของกัสติยา
พระบิดา: แรมงแห่งบูร์กอญ
พระมารดา: สมเด็จพระราชินีนาถอูร์รากาที่ 1 แห่งเลออน
พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 7 (สเปน: Alfonso VII; เลออน: Alfonsu VII) หรือ พระเจ้าอัลฟอนโซผู้เป็นจักรพรรดิ (สเปน: Alfonso el Emperador; เลออน: Alfonsu l'Emperador) เสด็จพระราชสมภพ 1 มีนาคม ค.ศ. 1105 สิ้นพระชนม์ 21 สิงหาคม ค.ศ. 1157 ที่เฟรสเนดา ราชอาณาจักรกัสติยา เป็นกษัตริย์เลออนและกัสติยาที่ครองราชย์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1126 ถึงปี ค.ศ. 1157 พระองค์เป็นพระโอรสของพระราชินีอูร์รากากับแรมงแห่งบูร์กอญ และเป็นพระนัดดาของพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 6 ทรงอ้างตนเป็นจักรพรรดิ แม้ว่าในรัชสมัยของพระองค์สเปนในสมัยกลางจะเข้าใกล้การเป็นจักรวรรดิมากที่สุด และแม้ว่าพระองค์จะเอาชนะชาวมัวร์ได้ แต่พระองค์ยังคงถูกมองว่าเป็นบุคคลที่ไม่ค่อยมีบทบาทตัวตน
ชีวิตในวัยเยาว์ของพระองค์ค่อนข้างวุ่นวายด้วยการต่อสู้ระหว่างพระมารดา พระราชินีอูร์รากา กับพระสวามีคนที่สอง พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 1 แห่งอารากอน ที่แย่งชิงกันปกครองกัสติยาและเลออน จนเมื่ออูร์รากาสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1216 พระบิดาเลี้ยงของพระองค์วางมือจากการอ้างสิทธิ์ อัลฟอนโซจึงได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการจากกษัตริย์แห่งอารากอน, กษัตริย์แห่งปัมโปลนา (นาวาร์), เคานต์แห่งบาร์เซโลนา และผู้ปกครองสเปน-มัวร์คนอื่น ๆ ว่าเป็นจักรพรรดิ พระองค์มีชื่อเสียงจากการยึดอัลเมริอามาจากชาวมัวร์ในปี ค.ศ. 1147 รวมถึงชัยชนะครั้งอื่นๆ แต่ก็ขยายอาณาเขตออกไปได้ไม่มาก ทรงเสียอัลเมริอาไปในปี ค.ศ. 1157 และรักษากอร์โดบาไว้ในมือได้เพียง 3 ปี ในปี ค.ศ. 1146 การรุกรานครั้งใหม่ของกลุ่มอัลโมฮัดจากแอฟริกาเหนือเริ่มต้นขึ้น ครั้งนี้อัลฟอนโซหันไปผูกมิตรกับกลุ่มอัลโมราวิดและอุทิศชีวิตที่เหลือให้กับการทำสงครามเพื่อสกัดกั้นการขยายอาณาเขตไปทางใต้ของสเปนของกลุ่มอัลโมฮัด
แม้จะอยู่ในช่วงที่ใกล้จะเป็นจักรวรรดิ แต่ความคิดที่จะแยกตัวออกจากกันยังคงมีอยู่อย่างต่อเนื่องในคาบสมุทรไอบีเรีย พระเจ้าอัลฟอนโซไม่สามารถหยุดยั้งโปรตุเกสจากการสถาปนาตนเป็นราชอาณาจักรอิสระ ในพินัยกรรมพระองค์ได้ทำตามตามธรรมเนียมปฏิบัติของชาวสเปน แบ่งอาณาจักรให้กับพระโอรสทั้งสอง คือ พระเจ้าซันโชที่ 3 แห่งกัสติยาและพระเจ้าเฟร์นันโดที่ 2 แห่งเลออน ซึ่งสุดท้ายแล้วการกระทำนี้ก็ได้ทำลายการเป็นจักรวรรดิของสเปนในสมัยกลาง
สืบทอดสามอาณาจักร

ในปี ค.ศ. 1111 ดิเอโก เฆลมิเรซ บิชอปแห่งกอมโปสเตลาและเคานต์แห่งตราบาได้รับการสวมมงกุฎและทำพิธี เป็นพระเจ้าอัลฟอนโซแห่งกาลิเซียในอาสนวิหารซานเตียโกเดกอมโปสเตลา พระองค์เป็นบุตรคนเดียว พระมารดาของพระองค์ได้สืบทอดต่อบัลลังก์เลออน-กัสติยา-กาลิเซียที่เป็นหนึ่งเดียวกันและต้องการการันตีตำแหน่งให้พระโอรสจึงเตรียมความพร้อมเพื่อให้พระโอรสได้สืบทอดตำแหน่งต่อ ในปี ค.ศ. 1125 พระองค์ได้สืบทอดราชอาณาจักรโตเลโดที่เคยเป็นของชาวมุสลิม ในวันที่ 10 มีนาคม ค.ศ. 1126 หลังการสิ้นพระชนม์ของพระมารดา พระองค์ได้รับการสวมมงกุฎในเลออน และเริ่มการกอบกู้ราชอาณาจักรกัสติยาที่ตอนนั้นตกอยู่ภายใต้อำนาจของอัลฟอนโซเจ้าสมรภูมิกลับคืนมาทันที ตามสนธิสัญญาสันติภาพแตมาราในปี ค.ศ. 1127 เจ้าสมรภูมิให้การยอมรับว่าพระองค์คือพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 7 แห่งกัสติยา ทว่าอาณาเขตที่อยู่ไกลออกไปทางตะวันออกของดินแดนของพระองค์มีอิสรภาพมากขึ้นในช่วงที่พระมารดาของพระองค์ปกครองและมีการก่อกบฏเกิดขึ้นหลายครั้ง หลังได้รับการยอมรับในกัสติยา อัลฟอนโซต่อสู้เพื่อจำกัดอำนาจของบารอนท้องถิ่น
เมื่ออัลฟอนโซเจ้าสมรภูมิ กษัตริย์แห่งนาวาร์และอารากอน สิ้นพระชนม์โดยไร้ทายาทในปี ค.ศ. 1134 พระองค์ทำพินัยกรรมให้อาณาจักรกลายเป็นภาคีทางทหาร ชนชั้นสูงของราชอาณาจักรทั้งสองไม่ยอมรับความคิดนี้ การ์ซิอา รามิเรซ เคานต์แห่งมอนซอนได้รับเลือกเป็นกษัตริย์แห่งนาวาร์ ขณะที่อัลฟอนโซอ้างสิทธิ์ในบัลลังก์อารากอน แต่ขุนนางกลับเลือกผู้ท้าชิงอีกคน คือ รามิโรที่ 2 ซึ่งเป็นพระอนุชาของกษัตริย์ผู้ล่วงลับ อัลฟอนโซตอบโต้ด้วยการกลับมาอ้างสิทธิ์ในลาริโอฆา และ "พยายามผนวกดินแดนบริเวณซาราโกซาและตาราโซนา"
ในการปะทะกันจำนวนหลายครั้ง พระองค์ปราบกองทัพร่วมนาวาร์-อารากอนได้และยึดเอาราชอาณาจักรมาเป็นที่ดินบริวาร พระองค์ได้รับการสนับสนุนอย่างเหนียวแน่นจากเจ้าของที่ดินทางตอนเหนือของเทือกเขาพิรินีที่ครอบครองดินแดนไปจนถึงแม่น้ำโรน ทว่าสุดท้ายกองกำลังผสมของนาวาร์และอารากอนก็มีอำลังมากเกินกว่าที่พระองค์จะควบคุมได้ พระองค์จึงหันไปช่วยราโมน บารังเกที่ 3 เคานต์แห่งบาร์เซโลนาทำสงครามกับอาณาจักรเคานต์กาตาลาอื่น ๆ เพื่อรวมอดีตมาร์กาอิสปานิกาเป็นหนึ่งเดียว
ปกครองเป็นจักรพรรดิ

วันที่ 26 มีนาคม ค.ศ. 1135 พระเจ้าอัลฟอนโซได้รับการสวมมงกุฎเป็น "จักรพรรดิแห่งสเปน" ในอาสนวิหารเลออน พระองค์อาจหวังที่จะแสดงสิทธิ์ในอำนาจเหนือคาบสมุทรทั้งหมดและเป็นผู้นำอย่างสมบูรณ์ในการทำเรกองกิสตา พระองค์พยายามจะทำให้สเปนเป็นชาติที่เป็นหนึ่งเดียวหลังจากที่แตกออกจากกันหลังการล่มสลายของราชอาณาจักรวิซิกอธ ความอ่อนแอของอารากอนทำให้พระองค์มีประสิทธิภาพเหนือกว่าคนอื่น หลังอาฟงซู เอ็งรีกึชยอมรับพระองค์เป็นเจ้านายในปี ค.ศ. 1137 พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 7 พ่ายแพ้สมรภูมิบัลเดเบซในปี ค.ศ. 1141 ทำให้เอกราชของโปรตุเกสได้รับการรับรองในสนธิสัญญาซาโมรา (ค.ศ. 1143) ในปี ค.ศ. 1143 พระองค์ยอมรับสภาพและยอมรับการแต่งงานของเปโตรนียาแห่งอารากอนกับราโมน บารังเกที่ 4 เคานต์แห่งบาร์เซโลนา ซึ่งเป็นการแต่งงานที่รวมอารากอนกับกาตาลุญญาเข้าด้วยเป็นราชบัลลังก์อารากอน
ครอบครัว

ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1128 พระองค์อภิเษกสมรสกับเบเรงเกลา บุตรสาวของราโมน บารังเกที่ 3 เคานต์แห่งบาร์เซโลนา เบเรงเกลาสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1149 ทั้งคู่มีพระโอรสธิดาด้วยกัน คือ
รามอง สิ้นพระชนม์ในวัยเด็ก
พระเจ้าซันโชที่ 3 แห่งกัสติยา (ค.ศ. 1134–1158)
พระเจ้าเฟร์นันโดที่ 2 แห่งเลออน (ค.ศ. 1137–1188)
กอนส์ตันซา (ค.ศ. 1138–1160) อภิเษกสมรสกับพระเจ้าหลุยส์ที่ 7 แห่งฝรั่งเศส
ซันชา (ค.ศ. 1139–1179) อภิเษกสมรสกับพระเจ้าซันโชที่ 6 แห่งนาวาร์
การ์เซีย (ค.ศ. 1142–1145/6)
อัลฟอนโซ (ค.ศ. 1144/1148 – 1149)
ในปี ค.ศ. 1152 อัลฟอนโซอภิเษกสมรสกับรึกซาแห่งโปแลนด์ บุตรสาวของวาดึสวัฟที่ 2 ผู้ถูกขับไล่ออกจากประเทศ ทั้งคู่มีพระโอรสธิดาด้วยกัน คือ
เฟร์นันโด (ค.ศ. 1153–1157)
ซันชา (ค.ศ. 1155–1208) พระมเหสีของพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 2 แห่งอารากอน
พระเจ้าอัลฟอนโซยังมีภรรยาลับอีกสองคนซึ่งพระองค์มีบุตรกับทั้งคู่ บุตรสาวนอกสมรสของพระองค์กับธิดาขุนนางชาวอัสตูเรียสชื่อกอนโตรโด เปเรซ คืออูร์รากา (ค.ศ. 1132–1664) ที่ต่อมาแต่งงานกับพระเจ้าการ์ซิอา รามิเรซ แห่งนาวาร์ กอนโตรโด เปเรซ เกษียณตัวเข้าคอนแวนต์ในปี ค.ศ. 1133 ในปลายรัชสมัย ทรงมีสัมพันธ์ชู้สาวกับอูร์รากา เฟร์นันเดซ ภรรยาม่ายของเคานต์โรดริโก มาร์ติเนซ จนมีบุตรสาวด้วยกันคือเอสเตฟานิอาผู้โชคร้าย (ค.ศ. 1148–1180) ที่ถูกเฟร์นัน รุยซ์ เด กัสโตร สามีขี้หึง สังหาร
พระบรมวงศานุวงศ์ในพระเจ้าการ์โลสที่ 4

| พระบรมวงศานุวงศ์ในพระเจ้าการ์โลสที่ 4 |
| --- | --- |

ศิลปิน: ฟรันซิสโก โกยา
ปี: ค.ศ. 1800–1801
สื่อ: ภาพวาดสีน้ำมัน
มิติ: 280 cm × 336 cm (110 นิ้ว × 132 นิ้ว)
สถานที่: พิพิธภัณฑ์ปราโด มาดริด
พระบรมวงศานุวงศ์ในพระเจ้าการ์โลสที่ 4 (สเปน: La familia de Carlos IV) เป็นจิตรกรรมสีน้ำมันบนผ้าใบโดยฟรันซิสโก โกยา จิตรกรชาวสเปน เขาเริ่มวาดภาพนี้ใน ค.ศ. 1800 ไม่นานหลังจากที่เขาได้เป็นจิตรกรหลวงห้องต้นของพระราชวงศ์ และวาดเสร็จในฤดูร้อน ค.ศ. 1801
ภาพวาดบุคคลนี้แสดงภาพพระเจ้าการ์โลสที่ 4 แห่งสเปนกับพระบรมวงศานุวงศ์ขนาดเท่าจริง ทรงฉลองพระองค์และเครื่องประดับอย่างโอ่อ่า บุคคลหลักในภาพวาดคือพระเจ้าการ์โลสที่ 4 และมาเรีย ลุยซาแห่งปาร์มา สมเด็จพระราชินีพระมเหสีของพระองค์ แวดล้อมไปด้วยพระราชโอรสและพระราชธิดา รวมถึงพระญาติวงศ์ พระราชวงศ์ทรงฉลองพระองค์ด้วยเครื่องแต่งกายร่วมสมัย พร้อมด้วยเครื่องประดับหรูหราและสายสะพายเครื่องราชอิสริยาภรณ์การ์โลสที่ 3
ภาพวาดนี้จำลองมาจากภาพ พระบรมวงศานุวงศ์ในพระเจ้าเฟลิเปที่ 5 (ค.ศ. 1743) ของหลุยส์-มีแชล วาน โล ใน ค.ศ. 1743 และภาพ นางสนองพระโอษฐ์ ของดิเอโก เบลัซเกซ โดยจัดวางเหล่าข้าราชบริพารในสภาพแวดล้อมที่เป็นธรรมชาติคล้าย ๆ กัน ในขณะที่ทุกพระองค์แสดงท่าทางให้จิตรกร มองเห็นได้จากขาตั้งภาพวาดตรงมุมด้านซ้ายของผ้าใบ
คำอธิบายงานจิตรกรรม

ภาพวาดหมู่เสร็จสิ้นหลังจากโกยาได้เป็นจิตรกรหลวงห้องต้นเป็นเวลาหนึ่งปี ตำแหน่งนี้เป็นตำแหน่งสูงสุดสำหรับจิตรกรชาวสเปนและครั้งหนึ่งเคยเป็นของดิเอโก เบลัซเกซ
โกยาไม่ได้บอกว่าเหตุใดเขาจึงเลือกสร้างแบบจำลองผลงานตามอาจารย์ในอดีต แม้ว่าในเวลานั้นยังไม่มีแนวคิดเกี่ยวกับประเพณีการวาดภาพแบบสเปนก็ตาม บางทีโกยาอาจได้รับแรงบันดาลใจจากช่วงเวลาที่ยากลำบาก หลังจากสิบเอ็ดปีผ่านไปสเปนยังคงต้องรับมือกับผลที่ตามมาของการปฏิวัติฝรั่งเศสซึ่งท้ายที่สุดนำมาซึ่งการรุกรานสเปนของจักรพรรดินโปเลียน และพระองค์ได้สถาปนาโฌแซ็ฟ โบนาปาร์ต พระเชษฐาขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์สเปนใน ค.ศ. 1808
เห็นได้ชัดว่าพระราชวงศ์ได้เข้ามาเยี่ยมชมสถานที่ทำงานของจิตรกร โดยสามารถเห็นโกยาทางด้านซ้ายโดยมองออกไปสู่ผู้ชม ดูเหมือนว่าโกยาจะมุ่งความสนใจไปที่บุคคลทั้งสาม ได้แก่ เจ้าชายแห่งอัสตูเรียสหรือพระเจ้าเฟร์นันโดที่ 7 แห่งสเปนในอนาคตซึ่งทรงฉลองพระองค์สีฟ้า พระราชชนนีของพระองค์คือสมเด็จพระราชินีมาเรีย ลุยซา ประทับยืนตรงกลาง และพระเจ้าการ์โลสที่ 4 แม้ว่าภาพนี้จะเป็นภาพที่เป็นทางการ แต่ก็สามารถบ่งบอกถึงความใกล้ชิดระหว่างสมาชิกในพระราชวงศ์ สมเด็จพระราชินีมาเรีย ลุยซาทรงกุมพระหัตถ์พระราชโอรสพระองค์เล็ก แตกต่างจากภาพ นางสนองพระโอษฐ์ ของดิเอโก เบลัซเกซ โดยภาพวาดนี้ไม่ได้แสดงภาพคนรับใช้หรือข้าราชบริพาร ที่สำคัญกว่านั้น โกยาละเว้นโครงสร้างการเล่าเรื่อง เป็นเพียงภาพวาดที่ผู้คนแสดงท่าทางเพื่อให้วาดภาพเท่านั้น
เช่นเดียวกับในภาพ นางสนองพระโอษฐ์ จิตรกรจะแสดงตัวบนผืนผ้าใบซึ่งมองเห็นได้เฉพาะด้านหลังเท่านั้น อย่างไรก็ตามมุมมองบรรยากาศและความอบอุ่นภายในพระราชวังในผลงานของเบลัซเกซกลับถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกที่กาซีเยอธิบายว่า "จวนจะอึดอัดหายใจไม่ออก" ในขณะที่ภาพของราชวงศ์ถูกนำเสนอบน "เวทีที่หันหน้าเข้าหาสาธารณชน ในขณะที่จิตรกรซึ่งอยู่ในเงามืดยิ้มอย่างขรึม ๆ แล้วพูดว่า 'ดูพวกพระองค์เหล่านี้ แล้วคุณตัดสินเองแล้วกัน!'"