stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จังหวัดบุรีรัมย์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535
ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต > เขตเลือกตั้งที่ 1

เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอลำปลายมาศ, อำเภอพุทไธสง, อำเภอสตึก, อำเภอคูเมือง, อำเภอหนองหงส์ และอำเภอนาโพธิ์
| ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 1 จังหวัดบุรีรัมย์> พรรค | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 1 จังหวัดบุรีรัมย์> พรรค | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 1 จังหวัดบุรีรัมย์> ผู้สมัคร | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 1 จังหวัดบุรีรัมย์> คะแนนเสียง | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 1 จังหวัดบุรีรัมย์> % | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 1 จังหวัดบุรีรัมย์> ± |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | ประชาธิปัตย์   | พรเทพ เตชะไพบูลย์ (16)* | 65,194 |  |  |
|  | สามัคคีธรรม   | ปณวัตร เลี้ยงผ่องพันธุ์ (6)* | 65,103 |  |  |
|  | ชาติไทย  | วุฒิพงษ์ เหลืองอุดมชัย (1)* | 62,250 |  |  |
|  | สามัคคีธรรม   | ชัย ชิดชอบ (4)✔ | 61,970 |  |  |
|  | ความหวังใหม่  | บังอร นพสุวรรณวงศ์ (7) | 43,137 |  |  |
|  | ความหวังใหม่  | วัฒนา คู่กระสังข์ (8) | 25,889 |  |  |
|  | ชาติไทย  | พันตรี ประชิต ชีไธสง (3) | 25,356 |  |  |
|  | กิจสังคม  | ทราย จันทร์สม (10) | 18,259 |  |  |
|  | ความหวังใหม่  | จรรยา แวววุฒินันท์ (9) | 7,398 |  |  |
|  | ชาติไทย  | พิลึก แสงใส (2) | 6,300 |  |  |
|  | สามัคคีธรรม   | สุขสันต์ กีรติพงศ์พิศาล (5) | 2,658 |  |  |
|  | รวมพลังใหม่   | ทองสุก เลิศไธสง (14) | 1,228 |  |  |
|  | มวลชน   | ไพศาล พลวัน (19) | 981 |  |  |
|  | รวมพลังใหม่   | ดาวเรือง เลาะไธสง (15) | 959 |  |  |
|  | กิจสังคม  | สุวิทย์ พรมลี (11) | 942 |  |  |
|  | ประชาธิปัตย์   | ประเสริฐศักดิ์ ชัยชุมพล (17) | 843 |  |  |
|  | กิจสังคม  | อภิชาติ บุญตา (12) | 548 |  |  |
|  | สหประชาธิปไตย   | ตี๋ ยิ้มมะเริง (26) | 506 |  |  |
|  | ราษฎร (พ.ศ. 2529)   | ณรงค์ ปั้นงาม (33) | 472 |  |  |
|  | ประชาธิปัตย์   | สมบัติ อาญาเมือง (18) | 456 |  |  |
|  | มวลชน   | วิทยา ศิริดาพันธ์ (20) | 396 |  |  |
|  | รวมพลังใหม่   | ชาญศักดิ์ ดอกไธสง (13) | 367 |  |  |
|  | ท้องถิ่นก้าวหน้า (พ.ศ. 2535) | ถัง ปัจจัย (24) | 339 |  |  |
|  | สหประชาธิปไตย   | สวัสดิ์ วงศ์ศักดิ์ (25) | 299 |  |  |
|  | ปวงชนชาวไทย (พ.ศ. 2525)   | ศุภฤกษ์ สอนดี (29) | 228 |  |  |
|  | มวลชน   | สุบิน กวางรัมย์ (21) | 220 |  |  |
|  | ท้องถิ่นก้าวหน้า (พ.ศ. 2535) | สมาน จตุเทน (23) | 202 |  |  |
|  | ปวงชนชาวไทย (พ.ศ. 2525)   | อำนวย สุดฉลาด (30) | 202 |  |  |
|  | ปวงชนชาวไทย (พ.ศ. 2525)   | วศิน มโหฬารนรเศรษฐ์ (28) | 195 |  |  |
|  | ท้องถิ่นก้าวหน้า (พ.ศ. 2535) | จำลอง แสนแก้ว (22) | 192 |  |  |
|  | สหประชาธิปไตย   | สุวิทย์ พีรธรรมกุล (27) | 175 |  |  |
|  | ราษฎร (พ.ศ. 2529)   | บัวพันธ์ จอดนอก (31) | 152 |  |  |
|  | ราษฎร (พ.ศ. 2529)   | ประวิทย์ เดื่อไธสง (32) | 130 |  |  |
| บัตรดี | บัตรดี | บัตรดี |  |  | – |
| ไม่ประสงค์ลงคะแนน | ไม่ประสงค์ลงคะแนน | ไม่ประสงค์ลงคะแนน |  |  | – |
| บัตรเสีย | บัตรเสีย | บัตรเสีย |  |  | – |
| ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง |  |  | – |
| ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง |  |  | — |
: ประชาธิปัตย์   รักษาที่นั่ง
: สามัคคีธรรม   ได้ที่นั่งจาก มวลชน  
: ชาติไทย  ได้ที่นั่งจาก เสรีนิยม (ประเทศไทย พ.ศ. 2525)
ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต > เขตเลือกตั้งที่ 2

เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอนางรอง, อำเภอบ้านกรวด, อำเภอละหานทราย, อำเภอปะคำ, อำเภอหนองกี่ และกิ่งอำเภอโนนสุวรรณ
| ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 2 จังหวัดบุรีรัมย์> พรรค | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 2 จังหวัดบุรีรัมย์> พรรค | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 2 จังหวัดบุรีรัมย์> ผู้สมัคร | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 2 จังหวัดบุรีรัมย์> คะแนนเสียง | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 2 จังหวัดบุรีรัมย์> % | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 2 จังหวัดบุรีรัมย์> ± |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | ชาติไทย  | ประกิจ พลเดช (11)* | 63,219 |  |  |
|  | สามัคคีธรรม   | พันตำรวจเอก สุทธี คะสุวรรณ (1) | 58,173 |  |  |
|  | ชาติไทย  | ต่อสู้ ลัทธิกุล (10)* | 56,257 |  |  |
|  | สามัคคีธรรม   | คณิน บุญสุวรรณ (3)✔ | 52,774 |  |  |
|  | ความหวังใหม่  | โสภณ เพชรสว่าง (4)* | 50,032 |  |  |
|  | ความหวังใหม่  | วัชรินทร์ ฉันทะกุล (6) | 36,705 |  |  |
|  | ความหวังใหม่  | ไพบูลย์ มูลศาสตรสาทร (5) | 25,765 |  |  |
|  | พลังธรรม  | ประกาศิต คำนิล (9) | 10,806 |  |  |
|  | พลังธรรม  | ณัฐชัย สมัญญากุล (7) | 9,843 |  |  |
|  | สามัคคีธรรม   | ประจักษ์ ภูมิกอง (2) | 9,766 |  |  |
|  | พลังธรรม  | ไพโรจน์ เภสัชชา (8) | 8,423 |  |  |
|  | ประชาธิปัตย์   | วุฒินันท์ หลอดทอง (16)✔ | 3,059 |  |  |
|  | ประชาธิปัตย์   | วิเชียร สำเร็จกิจ (17) | 1,646 |  |  |
|  | ชาติไทย  | ยงยุทธ อนุรักษากรกุล (12) | 1,203 |  |  |
|  | มวลชน   | กฤษฎา ชูดาลัด (13) | 771 |  |  |
|  | มวลชน   | บุญจันทร์ ประเสริฐสวัสดิ์ (14) | 469 |  |  |
|  | ประชากรไทย  | นิคม ดวงมาลา (19) | 346 |  |  |
|  | มวลชน   | บุญธรรม กองรัมย์ (15) | 336 |  |  |
|  | ท้องถิ่นก้าวหน้า (พ.ศ. 2535) | สมประสงค์ อนุพันธ์ (24) | 327 |  |  |
|  | ประชากรไทย  | กรีฑา ประภานิล (20) | 307 |  |  |
|  | ประชาธิปัตย์   | นพรัตน์ เต็งประวัติ (18) | 288 |  |  |
|  | ท้องถิ่นก้าวหน้า (พ.ศ. 2535) | บล เข็มทอง (22) | 259 |  |  |
|  | เกษตรเสรี | คมเดช ประเสริฐศรี (30) | 258 |  |  |
|  | สหประชาธิปไตย   | พัชรี ธีระปรีชา (25) | 256 |  |  |
|  | ประชากรไทย  | ประรมย์ สุขสำราญ (21) | 250 |  |  |
|  | สหประชาธิปไตย   | สุจิน นิลชนะ (26) | 235 |  |  |
|  | สหประชาธิปไตย   | สมจันทร์ นิลชนะ (27) | 189 |  |  |
|  | ท้องถิ่นก้าวหน้า (พ.ศ. 2535) | มังกร มะลิ (23) | 186 |  |  |
|  | ปวงชนชาวไทย (พ.ศ. 2525)   | สุพิศ นามไพร (33) | 181 |  |  |
|  | เกษตรเสรี | มานะ เริ่มปลูก (28) | 154 |  |  |
|  | ปวงชนชาวไทย (พ.ศ. 2525)   | ประทีป โสขวัญฟ้า (31) | 146 |  |  |
|  | เกษตรเสรี | สมอาจ นาคินทร์ชาติ (29) | 110 |  |  |
|  | ปวงชนชาวไทย (พ.ศ. 2525)   | สวาท ทวีพูน (32) | 76 |  |  |
| บัตรดี | บัตรดี | บัตรดี |  |  | – |
| ไม่ประสงค์ลงคะแนน | ไม่ประสงค์ลงคะแนน | ไม่ประสงค์ลงคะแนน |  |  | – |
| บัตรเสีย | บัตรเสีย | บัตรเสีย |  |  | – |
| ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง |  |  | – |
| ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง |  |  | — |
: ชาติไทย  รักษาที่นั่ง
: สามัคคีธรรม   ได้ที่นั่งจาก มวลชน  
: ชาติไทย  รักษาที่นั่ง
ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต > เขตเลือกตั้งที่ 3

เขตการเลือกตั้งที่ 3 ประกอบด้วยอำเภอเมืองบุรีรัมย์, อำเภอประโคนชัย, อำเภอกระสัง, กิ่งอำเภอห้วยราช และกิ่งอำเภอพลับพลาชัย
| ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 3 จังหวัดบุรีรัมย์> พรรค | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 3 จังหวัดบุรีรัมย์> พรรค | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 3 จังหวัดบุรีรัมย์> ผู้สมัคร | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 3 จังหวัดบุรีรัมย์> คะแนนเสียง | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 3 จังหวัดบุรีรัมย์> % | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 3 จังหวัดบุรีรัมย์> ± |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | สามัคคีธรรม   | อนุวรรตน์ วัฒนพงศ์ศิริ (4)* | 81,976 |  |  |
|  | สามัคคีธรรม   | เนวิน ชิดชอบ (6)* | 76,902 |  |  |
|  | สามัคคีธรรม   | ทรงศักดิ์ ทองศรี (5) | 63,005 |  |  |
|  | ประชาธิปัตย์   | การุณ ใสงาม (7)✔ | 62,831 |  |  |
|  | ชาติไทย  | พิชิต ธีระรัชตานนท์ (1)* | 59,435 |  |  |
|  | ความหวังใหม่  | ธีระศักดิ์ หาญประโคน (10) | 34,218 |  |  |
|  | ชาติไทย  | สวง จันทร์อาภาส (3) | 2,566 |  |  |
|  | ชาติไทย  | เรืองฤทธิ์ ศรีทองเติม (2) | 2,360 |  |  |
|  | ความหวังใหม่  | ถนอม สุดฉลาด (11) | 1,391 |  |  |
|  | ประชาธิปัตย์   | บรรเทิง อิดประโคน (8) | 1,360 |  |  |
|  | ประชาธิปัตย์   | สมาน ยินดีรัมย์ (9) | 1,251 |  |  |
|  | ความหวังใหม่  | ฉัตรชัย ดุจจานุทัศน์ (12) | 705 |  |  |
|  | ปวงชนชาวไทย (พ.ศ. 2525)   | วัฒนา ทิพย์อักษร (21) | 474 |  |  |
|  | มวลชน   | อุไร กรอบรัมย์ (13) | 407 |  |  |
|  | มวลชน   | อำนาจ สาระรัมย์ (15) | 351 |  |  |
|  | ปวงชนชาวไทย (พ.ศ. 2525)   | บำเหน็จ ทิพย์อักษร (20) | 351 |  |  |
|  | สหประชาธิปไตย   | สายทอง นวลพะเนา (18) | 339 |  |  |
|  | สหประชาธิปไตย   | ลา จันทะศรี (17) | 298 |  |  |
|  | ปวงชนชาวไทย (พ.ศ. 2525)   | ปิยเทพ สิงห์ทอง (19) | 282 |  |  |
|  | มวลชน   | สมชาติ เล้าสกุล (14) | 265 |  |  |
|  | สหประชาธิปไตย   | สน นิลชนะ (16) | 257 |  |  |
| บัตรดี | บัตรดี | บัตรดี |  |  | – |
| ไม่ประสงค์ลงคะแนน | ไม่ประสงค์ลงคะแนน | ไม่ประสงค์ลงคะแนน |  |  | – |
| บัตรเสีย | บัตรเสีย | บัตรเสีย |  |  | – |
| ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง |  |  | – |
| ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง |  |  | — |
: สามัคคีธรรม   ได้ที่นั่งจาก ชาติไทย 
: สามัคคีธรรม   ได้ที่นั่งจาก สหประชาธิปไตย  
: สามัคคีธรรม   ได้ที่นั่งจาก ชาติไทย
ดูเพิ่ม

จังหวัดบุรีรัมย์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531
จังหวัดบุรีรัมย์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กันยายน พ.ศ. 2535
มกร

ระวังสับสนกับ มังกร
มกรศิลปะล้านนา จัดแสดงที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร
มกร (/มะ-กอน/ หรือ /มะ-กะ-ระ/) เป็นสัตว์ตามความเชื่อของพม่า ล้านนา ไทย และเขมร เรียกอีกอย่างว่า ตัวสำรอก เนื่องจากในงานศิลปะ มกรมักจะคายหรือสำรอกเอาวัตถุใด ๆ ออกมาทุกครั้ง เช่น มกรคายนาค
ในเทววิทยาฮินดู มกร (สันสกฤต: मकर, Makara) จัดเป็นสัตว์ประหลาดในทะเลชนิดหนึ่ง ปกติมักแสดงอยู่ในรูปของสัตว์ผสม ครึ่งหน้าอาจเป็นสัตว์บกอย่างรูปช้าง, จระเข้ หรือกวาง ครึ่งหลังเป็นรูปสัตว์น้ำ (มักเป็นส่วนหาง) เช่น หางเป็นปลา หรือท่อนหลังเป็นแมวน้ำ  บางครั้งอาจปรากฏส่วนหางเป็นรูปนกยูงก็มี
มกรจัดเป็นเทพพาหนะสำหรับพระแม่คงคา เทพเจ้าแห่งแม่น้ำคงคา และพระวรุณ เทพแห่งทะเลและสายฝน ทางความเชื่อของล้านนาจะใช้มกรในพิธีขอฝน  นอกจากนี้ยังเป็นสัญลักษณ์ที่ปรากฏในธงของพระกามเทพอันมีชื่อว่า "การกะธวัช" อีกด้วย  อนึ่ง มกรถูกใช้เป็นสัญลักษณ์ของราศีมกร ซึ่งเป็น 1 ใน 12 ราศีทางโหราศาสตร์  ซึ่งมีลักษณะคล้ายกันเรียกเป็นมกรด้วย ตามทางเข้าเทวสถานในศาสนาฮินดูและศาสนสถานในพุทธศาสนามักทำรูปมกรไว้เป็นอารักษ์ประจำปากทางนั้น ๆ
ในภาษาไทย มีการแผลงคำ "มกร" เป็น "มังกร" เพื่อใช้เรียกสัตว์สมมติอันตรงกับคำว่า "หลง" (อักษรจีนตัวเต็ม: 龍; อักษรจีนตัวย่อ: 龙; พินอิน: lóng; ฮกเกี้ยน: และแต้จิ๋ว: เล่ง) ในภาษาจีนกลาง
ระเบียงภาพ

ประติมากรรมรูปมกรในเอเชียใต้และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
มกรปูนปั้น วัดนันปะยา, พุกาม, พม่า
มกรบนลวดลายทับหลัง, ปราสาทสมโบร์ไพรกุก, กำปงธม, กัมพูชา
มกรหินสลัก สมัยราชวงศ์ฉีเหนือ (ค.ศ 550-577), ประเทศจีน
มกรและเกียรติมุขพิทักษ์ประตูศาสนสถานเชนนาเกสาวา, เบลูร์, อินเดีย
รูปสลักมกรที่จันทิกาลาสัน, อินโดนีเซีย
มกรคายนาคเชิงบันไดพระอุโบสถวัดธาตุฝุ่น, นครหลวงเวียงจันทน์, ประเทศลาว
มกรสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 7, พิพิธภัณฑ์แห่งชาติกัวลาลัมเปอร์, มาเลเซีย
มกรและเกียรติมุขในศาสนสถานฮินดู, กาฐมาณฑุ, เนปาล
รูปสลักมกรคายนาค, วัดสุทัศนเทพวราราม, กรุงเทพ, ประเทศไทย
มกรคายนาคเจ็ดเศียร เชิงบันไดวัดพระธาตุดอยสุเทพ, เชียงใหม่, ประเทศไทย
มกรคายนาค ศิลปะจาม, พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์แห่งชาติเวียดนาม
ดูเพิ่ม

มอม
สุภาพร กำเนิดผล

| สุภาพร กำเนิดผลท> ช., ท.ม. |
| --- | --- |

สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสงขลา
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  16 มกราคม พ.ศ. 2565   (3 ปี 22 วัน)
ก่อนหน้า: ถาวร เสนเนียม
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 17 มกราคม พ.ศ. 2525 (43 ปี) เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร
พรรคการเมือง: ประชาธิปัตย์ (2551–ปัจจุบัน)
คู่สมรส: เดชอิศม์ ขาวทอง
ชื่อเล่น: น้ำหอม

สุภาพร กำเนิดผล (เกิด 17 มกราคม พ.ศ. 2525) เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสงขลา สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ อดีตรองนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดสงขลา
ประวัติ

สุภาพร เกิดเมื่อวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2525 เป็นบุตรนายวีระพนธ์ นางชนานาถ กำเนิดผล สมรสกับเดชอิศม์ ขาวทอง มีธิดา 2 คน
สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี บริหารธุรกิจบัณฑิต สาขาบริหารธุรกิจ จากมหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา
งานการเมือง

สุภาพรเข้าสู่วงการการเมืองด้วยการเป็นเลขานุการของอนุมัติ อาหมัด ขณะดำรงตำแหน่งเป็นสมาชิกวุฒิสภาจังหวัดสงขลา จากนั้นเข้ารับตำแหน่งเป็นรองนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดสงขลาในช่วงปลาย พ.ศ. 2563
ปลาย พ.ศ. 2564 เมื่อถาวร เสนเนียม ต้องพ้นจากตำแหน่งตามคำวินิจฉัยของศาลรัฐธรรมนูญ สุภาพรได้รับคัดเลือกจากพรรคประชาธิปัตย์ให้ลงสมัครรับเลือกตั้งซ่อมแทนถาวรในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสงขลา เขต 6 แทนตำแหน่งที่ว่าง พ.ศ. 2565 และได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในครั้งดังกล่าว ซึ่งสุภาพรเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรสตรีคนแรกของจังหวัดสงขลา
งานการเมือง > สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร

สุภาพร กำเนิดผล ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 2 สมัย คือ
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสงขลา เขต 6 แทนตำแหน่งที่ว่าง พ.ศ. 2565 สังกัดพรรคประชาธิปัตย์
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2566 จังหวัดสงขลา สังกัดพรรคประชาธิปัตย์
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2567 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์ช้างเผือก (ท.ช.)
พ.ศ. 2565 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์มงกุฎไทย (ท.ม.)
บางระจัน

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ บางระจัน (แก้ความกำกวม)
อนุสาวรีย์ผู้นำทั้งสิบเอ็ดของหมู่บ้านบางระจัน ตามที่ปรากฏบนธงประจำจังหวัดสิงห์บุรี
หมู่บ้านบางระจัน เป็นหมู่บ้านแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ในทางเหนือของกรุงศรีอยุธยา เมืองหลวงเก่าของสยาม รัฐช่วงก่อนหน้าของประเทศไทยในสมัยใหม่ ปัจจุบัน หมู่บ้านแห่งนี้ตั้งอยู่ในอำเภอค่ายบางระจัน จังหวัดสิงห์บุรี หมู่บ้านแห่งนี้เป็นที่จดจำในประวัติศาสตร์ไทยอันลือลั่นสำหรับการสู้รบต่อต้านการรุกรานของพม่าในสงครามพม่า-สยาม (พ.ศ. 2308 - พ.ศ. 2310) เป็นอันจุดจบของอาณาจักรอยุธยา
ตามประวัติศาสตร์ไทย พม่าได้ยกกองทัพบุกมาทางภาคเหนือซึ่งนำโดยเนเมียวสีหบดี ได้ถูกสกัดทัพไว้ที่บางระจันเป็นเวลาห้าเดือน การเล่าเรื่องที่เป็นที่นิยมแพร่หลายนั้นไม่สามารถเป็นจริงได้ทั้งหมดเพราะการทัพภาคเหนือทั้งหมดต้องใช้เวลาเพียงห้าเดือน(ช่วงกลางเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2308 ถึงปลายเดือนมกราคม พ.ศ. 2309) และกองทัพพม่าทางภาคเหนือยังคงติดอยู่ที่พิษณุโลกในภาคเหนือกลางของสยาม ช่วงปลายเดือนธันวาคม พ.ศ. 2308 แหล่งข่าวของพม่าได้กล่าวถึง "petty chiefs" (เทียบเท่ากับ "เมือง") ได้ขัดขวางการรุกของกองทัพพม่าทางภาคเหนือ แต่ก็เป็นช่วงแรกของการทัพตามแนวแม่น้ำวังในภาคเหนือของสยาม(ไม่ได้อยู่ใกล้กับอยุธยา) ในช่วงฤดูฝน (สิงหาคม-ตุลาคม พ.ศ. 2308) แม่ทัพชาวพม่าซึ่งในขณะนั้นที่อยู่ใกล้กับกรุงศรีอยุธยาไม่ใช่เนเมียวสีหบดี  แต่เป็นมังมหานรธาพร้อมกับกองทัพทางภาคใต้ซึ่งกำลังรอให้กองทัพทางภาคเหนือเข้ามาสมทบแล้วเข้าโจมตีกรุงศรีอยุธยา ซึ่งปรากฏว่าเหตุการณ์ที่ได้รับการตรวจสอบแล้วถึง 3 เหตุการณ์ ได้แก่ petty chiefs ได้ต้านทานกองทัพของเนเมียวสีหบดีในภาคเหนือ การทัพของเนเมียวสีหบดีได้กินเป็นเวลาห้าเดือน และมังมหานรธาซึ่งกำลังรอคอยอยู่ ในขณะที่อยู่ใกล้กับกรุงศรีอยุธยา จึงได้รวมตัวเข้าด้วยกันเพื่อสร้างเรื่องเล่าขานตำนานของสยามนี้
การเล่าเรื่องของไทยในปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมสมัยนิยมของไทยที่ถูกปลูกฝังแน่น ภาพยนตร์ไทยเรื่อง บางระจัน ในปี พ.ศ. 2543 ซึ่งได้นำเหตุการณ์นี้มาแสดงเป็นละครภาพยนตร์
ภาพที่ดูโดดเด่นอีกภาพหนึ่งคือ นายทองเหม็น ชายขี้เมาพร้อมกับขี่ควายบ้านตัวใหญ่เข้าต่อสู้รบกับทหารพม่าอย่างดุเดือด ความทรงจำสาธารณะของการสู้รบนั้นเปรียบเสมือนกับการสู้รบในยุทธการที่อลาโมในจิตใจของชาวอเมริกัน
หลักฐานทางประวัติศาสตร์

ใน คำให้การขุนหลวงหาวัด ปรากฏชื่อ "ค่ายบ้านระจัน" ไม่ใช่ "ค่ายบางระจัน" เป็นชื่อค่ายหนึ่งใน 18 ค่ายที่พม่าตั้งอยู่รายล้อมกรุงศรีอยุธยา
เอกสารที่บันทึกเรื่องบางระจันอย่างคร่าว ๆ ได้แก่ พระราชพงศาวดารฉบับบริติชมิวเซียม พระราชพงศาวดาร ฉบับพันจันทนุมาศ (เจิม) พระราชพงศาวดารฉบับสมเด็จพระพนรัตน์ สถานที่ปรากฏชื่อว่า "บ้านระจัน" ส่วนชื่อบุคคลที่ปรากฏในตอนนี้ ได้แก่ พระอาจารย์วัดเขานางบวช นายจันเขียว พระยารัตนาธิเบศ ชาวบ้าน และพม่า
เอกสารที่เล่าเรื่องบางระจันอย่างละเอียด ได้แก่ พระราชพงศาวดาร ฉบับพระราชหัตถเลขา และหนังสือเรื่อง ไทยรบพม่า แต่รายละเอียดเกี่ยวกับตัวบุคคลในพระราชพงศาวดารฉบับนี้แตกต่างจากฉบับอื่น อันได้แก่ชื่อและบทบาทของบุคคลในเรื่อง เหตุการณ์ รวมทั้งการแสดงทรรศนะเกี่ยวกับการศึกสงคราม ส่วน ไทยรบพม่า มีเนื้อหาคล้ายคลึงมากกับพระราชพงศาวดาร ฉบับพระราชหัตถเลขา
เบื้องหลัง

ปี พ.ศ. 2307 กองทัพพม่าภายใต้การนำของเนเมียวสีหบดียกเข้ามาในขอบคัณธสีมาด้านด่านระแหงแขวงเมืองตาก โดยกวาดต้อนผู้คนตัดกำลังของกรุงศรีอยุธยาทางหัวเมืองเหนือ ในขณะที่มังมหานรธา ตีเข้ามาทางหัวเมืองใต้ สกัดกำลังจากชายทะเลทิศใต้ โดยหมายใจบรรจบเข้าที่กรุงศรีอยุธยา
ต้นเดือนมกราคม พ.ศ. 2308 กองทัพของเนเมียวสีหบดีได้มาหยุดอยู่ที่เมืองวิเศษชัยชาญ และจัดให้ทหารพม่ากองหนึ่งเที่ยวกวาดต้อนทรัพย์สินและผู้คนทางเมืองวิเศษชัยชาญ ราษฎรต่างพากันโกรธแค้นต่อการกดขี่ข่มเหงของทหารพม่า จึงแอบคบคิดกันต่อสู้ ในเดือน 3 พวกชาวเมืองวิเศษชัยชาญ เมืองสิงห์บุรี เมืองสรรคบุรี และชาวบ้านใกล้เคียงพากันคบคิดอุบายเพื่อล่อลวงทหารพม่า ทั้งรวบรวมผู้คนไว้เพื่อทำการต่อไป ในบรรดาชาวบ้านที่ร่วมกันอยู่นี้มีหัวหน้าที่สำคัญคือ นายแท่น นายโชติ นายอิน นายเมือง ซึ่งได้หลอกลวงทหารพม่านำไปหาทรัพย์สิ่งของที่ต้องการ ทหารพม่าหลงเชื่อตามไป ก็ถูกนายโชติและพรรคพวกซุ่มอยู่บุกเข้ามาฆ่าฟันพม่าตายประมาณ 20 คน แล้วจึงพากันหนีไปยังบางระจัน
ในเวลานั้นชาวเมืองต่าง ๆ ที่อยู่ใกล้เคียงต่างก็เข้ามาหลบอาศัยอยู่ที่บางระจันเป็นจำนวนมาก เนื่องจากมีอาหารอุดมสมบูรณ์ ข้าศึกตามเข้าไปได้ยาก ชาวบ้านทั้งหลายจึงพาพรรคพวกครอบครัวอพยพหันมาพึ่งพระอาจารย์ธรรมโชติ ซึ่งมีกิตติศัพท์ว่ามีความเชี่ยวชาญทางวิทยาคมมาก ต่อมานายแท่นและผู้มีชื่ออื่น ๆ ชักชวนชาวบ้านได้อีกประมาณ 400 คนเศษพากันมาอยู่ที่บ้านบางระจัน หลังจากนั้นก็ตั้งค่ายขึ้นล้อมรอบบ้านบางระจัน 2 ค่าย เพื่อป้องกันทหารพม่าที่จะยกติดตามมาและเพื่อจัดหากำลังและศัตราวุธในแถบตำบลนั้น นอกจากนี้มีคนไทยชั้นหัวหน้าที่เข้ามาร่วมด้วยอีก 7 คน คือ ขุนสรรค์ พันเรือง นายทองเหม็น นายจันหนวดเขี้ยว นายทองแสงใหญ่ นายดอกไม้ และนายทองแก้ว  รวมหัวหน้าที่สำคัญของค่ายบางระจันครั้งนั้นรวม 11 คน ตั้งกองสู้กับกองทัพพม่า
อนุสาวรีย์

กองหัตถศิลป กรมศิลปากรเริ่มดำเนินการหล่ออนุสาวรีย์ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2509 จนกระทั่งเสร็จเรียบร้อยพร้อมที่จะนำไปติดตั้งได้ใน พ.ศ. 2512 โดยกรมศิลปากรสร้างอนุสาวรีย์ไว้ตรงกันข้ามวัดโพธิ์เก้าต้น อยู่ห่างจากตัวเมืองสิงห์บุรี ประมาณ 15 กิโลเมตร ไปตามเส้นทางสายสิงห์บุรี-สุพรรณบุรี หมายเลข 3032 พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช เสด็จพระราชดำเนินมาในวโรกาสเปิดอนุสาวรีย์วีรชนค่ายบางระจันเมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2519 มีพระราชดำรัสไว้ว่า "วีรกรรมในครั้งนั้นเป็นของผู้ที่รักแผ่นดินไทย เป็นสิ่งที่ทำให้คนไทยทั้งมวล ทั้งในอดีตและปัจจุบันมีกำลังใจและเตือนสติให้มีความสามัคคีและรักษาจิตใจให้เข้มแข็ง เพื่อรักษาประเทศไทยให้ตนเองและเพื่อความมั่นคงของแผ่นดิน....."[ต้องการอ้างอิง]
ฐานของอนุสาวรีย์มีคำจารึกไว้ว่า "สิงห์บุรีนี่นี้ นามใด สิงห์แห่งต้นตระกูลไทย แน่แท้ ต้นตระกูล ณ กาลไหน วานบอก หน่อยเพื่อน ครั้งพม่ามาล้อมแล้ ทั่วท้องบางระจัน"
จารึกอนุสาวรีย์วีรชนค่ายบางระจัน:
"พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช
เสด็จพระราชดำเนินทรงประกอบพิธีเปิด

ณ วันที่... เดือน... พุทธศักราช ๒๕๑๙



เมื่อเดือนสาม ปีระกา พุทธศักราช ๒๓๐๘

นายจันหนวดเขี้ยว นายโชติ นายดอก นายทองแก้ว

นายทองเหม็น นายทองแสงใหญ่ นายแท่น นายเมือง

พันเรือง ขุนสรรค์ และนายอิน

ได้เป็นหัวหน้ารวบรวมชาวบ้านตั้งค่ายต่อสู้พม่าที่บ้านบางระจัน

มีพระอาจารย์ธรรมโชติเป็นผู้ประสิทธิ์ประสาทวิทยาคมบำรุงขวัญ



ตั้งแต่เดือนสี่ ปีระกา พุทธศักราช ๒๓๐๘ จนถึงเดือนเจ็ด ปีจอ พุทธศักราช ๒๓๐๙

วีรชนค่ายบางระจันได้ต่อสู้พม่าด้วยความกล้าหาญและด้วยกำลังใจอันเด็ดเดี่ยว

ยอมสละแม้เลือดเนื้อและชีวิตเพื่อรักษาแผ่นดินไทย

รบชนะพม่าถึงเจ็ดครั้ง จนพม่าครั่นคร้ามฝีมือ



รัฐบาลและประชาชนชาวไทยจึงพร้อมใจกันสร้างอนุสาวรีย์นี้ขึ้น
เพื่อประกาศเกียรติคุณของวีรชนค่ายบางระจันให้ยั่งยืนชั่วกาลนาน."
ในวรรณกรรมร่วมสมัย

วีรกรรมของชาวบ้านบางระจันได้ถูกรับรู้ในสำนึกของคนไทยยุคปัจจุบัน ด้วยการกล่าวถึงในวัฒนธรรมร่วมสมัยมากมาย เช่น เพลงศึกบางระจัน ของขุนวิจิตรมาตรา ภาพยนตร์และละครโทรทัศน์ เช่น บางระจัน พ.ศ. 2543 โดย ธนิตย์ จิตนุกูล บางระจัน พ.ศ. 2558 โดย บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น และ อตีตา เขียนบทประพันธ์โดย ทมยันตี ออกอากาศในปี พ.ศ. 2544 และ พ.ศ. 2559 เป็นต้น
การวิเคราะห์

ปัจจุบัน นักวิชาการทางประวัติศาสตร์มีความเชื่อโน้มเอียงไปในทางที่ว่า วีรกรรมของชาวบ้านบางระจันไม่มีอยู่จริง หรือมีอยู่จริง ก็ไม่ใช่วีรกรรมเพื่อชาติ แต่เป็นไปในลักษณะเป็นชุมนุมป้องกันตนเองจากผู้รุกราน และก็มีชุมนุมลักษณะนี้มากมาย ไม่เพียงเฉพาะบ้านบางระจัน และการต่อต้านทัพพม่าของชาวบ้านบางระจันก็ไม่น่ายาวนานถึง 5-6 เดือน น่าจะไม่เกิน 3 เดือน
วีรกรรมของชาวบ้านบางระจันได้รับการสนับสนุนจากหน่วยงานราชการโดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงที่ลัทธิคอมมิวนิสต์ระบาดในประเทศไทย เพื่อเป็นการปลุกใจให้รักและหวงแหนในชาติ เช่น มีการบรรจุในแบบเรียนของกระทรวงศึกษาธิการ บทละครร้อง ฯลฯ ความรับรู้ของคนทั่วไปจะรับรู้ผ่านทางแบบเรียน นิยาย ละคร รวมทั้งภาพยนตร์ และเชื่อตามการนำเสนอนั้นว่าวีรกรรมและตัวละครมีตัวตนจริง[ต้องการอ้างอิง]
ดูเพิ่ม

พระอาจารย์ธรรมโชติ
ตราประจำจังหวัดสิงห์บุรีแบบเดิม ออกแบบโดยกรมศิลปากรเมื่อ พ.ศ. 2483 แสดงภาพวาดค่ายบางระจัน
อนุสาวรีย์วีรชนค่ายบางระจัน จังหวัดสิงห์บุรี
ตราประจำจังหวัดสิงห์บุรีในปัจจุบัน ซึ่งเริ่มใช้มาตั้งแต่ พ.ศ. 2547 แสดงภาพอนุสาวรีย์ชาวบ้านบางระจัน
อีมาน เคาะลีฟ

อีมาน เคาะลีฟ (อาหรับ: إيمان خليف, อักษรโรมัน: ʾĪmān Khalīf, ออกเสียง: [ʔiːˈmaːn xaˈliːf]; เกิดวันที่ 2 พฤษภาคม ค.ศ. 1999) เป็นนักมวยอาชีพชาวแอลจีเรีย เธอชนะเหรียญทองในการแข่งขันมวยเวลเตอร์เวทหญิงที่โอลิมปิกฤดูร้อน 2024.
หลังชัยชนะของเคาะลีฟต่ออันเจลา การีนีจากอิตาลีในการแข่งขันโอลิมปิก 2024 ข้อมูลเท็จเกี่ยวกับเพศของเธอถูกเปิดเผยในสื่อสังคม ข้อกล่าวหาเท็จเกี่ยวกับเพศของเธอได้รับแรงกระตุ้นจากการที่เคาะลีฟถูกตัดสิทธิ์ในมวยสากลหญิงชิงแชมป์โลก 2023 ซึ่งจัดโดยสหพันธ์มวยสากลสมัครเล่นนานาชาติ (ไอบีเอ) ที่นำโดยรัสเซีย หลังเธอไม่ผ่านการทดสอบคุณสมบัติทางเพศที่ไม่ระบุไว้
คณะกรรมการโอลิมปิกสากล (ไอโอซี) และหน่วยมวยปารีสระบุว่าเคาะลีฟมีสิทธิ์เข้าแข่งขันโอลิมปิก และวิจารณ์การตัดสิทธิ์ของไอบีเอครั้งก่อนว่า "กะทันหันและตามอำเภอใจ" และ "ดำเนินการโดยไม่ผ่านกระบวนการตามกฎหมายใด ๆ" ไม่มีหลักฐานทางการแพทย์ที่ผ่านการตีพิมพ์ว่าเคาะลีฟมีโครโมโซมเอ็กซ์วายหรือระดับเทสโทสเตอโรนสูง เคาะลีฟเกิดเป็นเพศหญิง
ชีวิตช่วงต้น

เคาะลีฟเกิดที่อัยน์ซีดีอะลี จังหวัดอัลอัฆวาฏ เมื่อเธออายุ 2 เดือน ครอบครัวของเธอย้ายไปที่ Biban Mesbah หมู่บ้านในจังหวัดติยาร็อต ซึ่งเธอเติบโตที่นั่น
พ่อของเธอให้สัมภาษณ์กับรอยเตอร์ว่า "อีมานเป็นเด็กหญิงตัวน้อยที่รักกีฬามาตั้งแต่เธออายุ 6 ขวบ" ตอนแรกเธอเล่นฟุตบอลก่อนเปลี่ยนไปเล่นมวย ในช่วงแรก เธอต้องเดินทางไปฝึกซ้อมที่ติยาร็อต และขายขนมปังกับเศษเหล็กเพื่อนำเงินไปจ่ายค่ารถเมล์ เธอกล่าวว่าตอนแรกพ่อเธอไม่อนุญาตให้เล่นกีฬาเนื่องจากว่า "เขาไม่เห็นด้วยกับการชกมวยสำหรับเด็กผู้หญิง"
ดูเพิ่ม

หลิน อฺวี่ถิง
แหล่งข้อมูลอื่น

อีมาน เคาะลีฟ ที่ BoxRec (ในภาษาอังกฤษ) (registration required)
อีมาน เคาะลีฟ ที่ Olympics.com (ในภาษาอังกฤษ)
อีมาน เคาะลีฟ ที่ Olympedia (ในภาษาอังกฤษ)
เหตุระเบิดในโมกาดิชู 14 ตุลาคม พ.ศ. 2560

| เหตุระเบิดในโมกาดิชู 14 ตุลาคม พ> ศ. 2560 |
| --- | --- |
เป็นส่วนหนึ่งของ สงครามในโซมาเลีย (พ.ศ. 2552–ปัจจุบัน)
สภาพความเสียหายหลังเกิดเหตุระเบิด
โมกาดิชูโมกาดิชู (โซมาเลีย)
สถานที่: โมกาดิชู, โซมาเลีย
พิกัด: 2°01′57″N 45°18′16″E﻿ / ﻿2.0325338°N 45.3045756°E﻿ / 2.0325338; 45.3045756
วันที่: 14 ตุลาคม 2560  (UTC+03:00)
ประเภท: ระเบิดติดรถบรรทุก
ตาย: 587 คน
เจ็บ: ประมาณ 316 คน
เมื่อวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2560 แรงระเบิดครั้งใหญ่จากระเบิดติดรถบรรทุกในกรุงโมกาดิชู เมืองหลวงของประเทศโซมาเลีย ได้ทำให้มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 587 คน และบาดเจ็บประมาณ 316 คน
แม้ว่ายังไม่มีกลุ่มใดออกมาอ้างความรับผิดชอบ แต่เจ้าหน้าที่ของโซมาเลียก็เชื่อว่าการโจมตีครั้งนี้เป็นฝีมือของกลุ่มย่อยกลุ่มหนึ่งของกลุ่มติดอาวุธอัชชะบาบ จากคำให้การอย่างภาคภูมิใจของสมาชิกสำคัญคนหนึ่งซึ่งถูกจับกุมในขณะขับพาหนะอีกคันที่ซุกซ่อนระเบิดเข้าไปในกรุงโมกาดิชูในวันเกิดเหตุ
เพื่อเป็นการไว้อาลัยเหตุระเบิด โมฮัมเหม็ด อับดุลลาฮี โมฮัมเหม็ด ประธานาธิบดีโซมาเลีย ประกาศไว้ทุกข์ทั่วประเทศเป็นเวลา 3 วัน
ภูมิหลัง

ในช่วงฤดูร้อนปี พ.ศ. 2554 ภูมิภาคแอฟริกาตะวันออกเผชิญกับภัยแล้งและการขาดแคลนอาหาร โดยเฉพาะอย่างยิ่งในโซมาเลียตอนใต้ ทำให้ผู้คนนับหมื่นคนข้ามพรมแดนไปยังเอธิโอเปียและเคนยาเพื่อหลบภัย กลุ่มอัชชะบาบขู่ว่าจะขับไล่กลุ่มช่วยเหลือที่ปฏิบัติงานอยู่ในพื้นที่ก่อนที่กองกำลังภารกิจสหภาพแอฟริกาในโซมาเลีย (African Union Mission in Somalia) จะดำเนินการผลักดันให้นักรบกลุ่มดังกล่าวออกไปจากพื้นที่
ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2553 อัชชะบาบอ้างความรับผิดชอบต่อเหตุระเบิดครั้งหนึ่งในกรุงกัมปาลาของยูกันดา เพื่อตอบโต้การสนับสนุนและการปรากฏของยูกันดาในภารกิจสหภาพแอฟริกาในโซมาเลีย
ในปี พ.ศ. 2560 โซมาเลียยังคงประสบภัยแล้งที่เลวร้ายที่สุดในรอบ 40 ปี ด้วยมหันตภัยจากสภาพอากาศประกอบกับสงครามและการปกครองที่ไม่ดี อัชชะบาบสั่งห้ามความช่วยเหลือด้านมนุษยธรรมในพื้นที่ที่กลุ่มควบคุมอยู่ โดยบังคับให้ผู้คนหลายแสนคนเลือกระหว่างความอดอยากกับการลงโทษอย่างรุนแรง
สหรัฐอเมริกามีส่วนเกี่ยวข้องทางการทหารในโซมาเลียจนถึงปี พ.ศ. 2537 และได้ถอนตัวออกไปหลังจากนั้น ก่อนหน้านี้ในปี พ.ศ. 2560 สหรัฐอเมริกาได้กำหนดให้โซมาเลียเป็น "พื้นที่ที่มีความเป็นศัตรูกันอย่างต่อเนื่อง" และอนุมัติให้ส่งทหารของตนไปปฏิบัติการในโซมาเลียอีกครั้ง