stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อเมริกันไอดอล ฤดูกาลที่ 1
รอบสุดท้าย

การแข่งขันในรอบสุดท้ายนั้นเป็นการแสดงสด ต่อผู้ชมทั้งในห้องส่งและทางบ้าน ในรอบสุดท้ายนั้นจะมีการแข่งขันทั้งหมด 8 สัปดาห์ โดยในแต่ละสัปดาห์ ผู้เข้าแข่งขันจะต้องร้องเพลงที่ได้รับ  หรือเลือกเพลงจากหัวข้อที่กำหนดในแต่ละสัปดาห์ ในช่วงสัปดาห์แรกๆนั้นผู้เข้าแข่งขันจะร้องคนละ 1 เพลง จนเข้าสู่ช่วง 4 สัปดาห์สุดท้าย ผู้เข้าแข่งขันจะร้องคนละ 2 เพลง และในสัปดาห์สุดท้าย ผู้เข้าแข่งขันทั้ง 2 คนที่เหลือจะต้องร้องคนละ 3 เพลง
ผลการโหวตจากประชาชนนั้นจะเป็นตัวตัดสิน ซึ่งจะประกาศในคืนหลังจากคืนการแสดง ผู้เข้าแข่งขันที่มีคะแนนน้อยที่สุด 2 หรือ 3 อันดับท้าย จะถูกเรียกชื่อปากเหว 3 คน หรือ ปากเหว 2 คน และจะมีผู้เข้าแข่งขันที่มีคะแนนโหวตน้อยที่สุดในสัปดาห์นั้นที่จะถูกคัดออก
สำหรับการแข่งขันในสัปดาห์สุดท้ายนั้นเป็นการแข่งขันกันระหว่าง เคลลี คลาร์กสัน กับ จัสติน กัวรินี และท้ายที่สุด เคลลี่ คลาร์กสัน ก็ได้เป็นผู้ชนะการแข่งขันในครั้งนี้ โดยมีคะแนนโหวตคิดเป็น 58% จากจำนวนโหวตทั้งหมดถึง 15.5 ล้านโหวต  โดยรวมแล้วในฤดูกาลนี้มีจำนวนโหวตตลอดทั้งฤดูกาลถึง 110 ล้านโหวต
รอบสุดท้าย > 10 คนสุดท้าย – โมทาวน์

| ลำดับ | ผู้เข้าแข่งขัน | เพลง  (ศิลปิน) | ผลการแข่งขัน |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | ไรอัน สตาร์ | "If You Really Love Me" (สตีวี วันเดอร์) | ผ่านเข้ารอบ |
| 2 | อาร์เจ เฮลตัน | "I Can't Help Myself (Sugar Pie Honey Bunch)" (เดอะ โฟร์ ท็อปส์) | ผ่านเข้ารอบ |
| 3 | นิกกี้ แม็คกิบบิน | "Ben" (ไมเคิล แจ็กสัน) | ยืนปากเหว 3 คน |
| 4 | อีเจย์ เดย์ | "My Girl" (เดอะเทมป์เทชันส์) | ออกจากการแข่งขัน |
| 5 | ทาไมร่า เกรย์ | "Touch Me in the Morning" (ไดอาน่า รอสส์) | ผ่านเข้ารอบ |
| 6 | จัสติน กัวรินี | "For Once in My Life" (ฌอน ดูชอน) | ผ่านเข้ารอบ |
| 7 | จิม เวอร์รารอส | "Easy" (เดอะ คอมโมดอร์ส) | ออกจากการแข่งขัน |
| 8 | เคลลี คลาร์กสัน | "You're All I Need to Get By" (มาร์วิน เกย์ & แทมมี เทอร์เรล) | ผ่านเข้ารอบ |
| 9 | เอเจ กิล | "My Cherie Amour" (สตีวี วันเดอร์) | ผ่านเข้ารอบ |
| 10 | คริสติน่า คริสเตียน | "Ain't No Mountain High Enough" (มาร์วิน เกย์ & แทมมี เทอร์เรล) | ผ่านเข้ารอบ |
รอบสุดท้าย > 8 คนสุดท้าย – เพลงในยุค 1960s

| ลำดับ | ผู้เข้าแข่งขัน | เพลง  (ศิลปิน) | ผลการแข่งขัน |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | อาร์เจ เอลตัน | "Under the Boardwalk"  (เดอะ ดริฟท์เตอร์) | ผ่านเข้ารอบ |
| 2 | ทาไมร่า เกรย์ | "A Fool in Love"  (ไอค์ และ ทีนา เทอร์เนอร์) | ผ่านเข้ารอบ |
| 3 | นิกกี้ แม็คกิบบิน | "Piece of My Heart"  (เออร์มา แฟรงคลิน) | ผ่านเข้ารอบ |
| 4 | เอเจ กิล | "How Sweet It Is (To Be Loved by You)"  (มาร์วิน เกย์) | ออกจากการแข่งขัน |
| 5 | เคลลี คลาร์กสัน | "(You Make Me Feel Like) A Natural Woman"  (อารีธา แฟรงคลิน) | ผ่านเข้ารอบ |
| 6 | คริสติน่า คริสเตียน | "When a Man Loves a Woman"  (เพอร์ซี่ สเลดจ์) | ยืนปากเหว 3 คน |
| 7 | จัสติน กัวรินี | "Sunny"  (มิเอโกะ ฮิโรตะ) | ผ่านเข้ารอบ |
| 8 | ไรอัน สตาร์ | "You Really Got Me"  (เดอะ คิงค์ส) | ยืนปากเหว 2 คน |
การแสดงรวม: "California Dreamin'" (เดอะ มามาส์ & เดอะ ปาปาส์)
รอบสุดท้าย > 7 คนสุดท้าย – เพลงในยุค 1970s

| ลำดับ | ผู้เข้าแข่งขัน | เพลง (ศิลปิน) | ผลการแข่งขัน |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | นิกกี้ แม็คกิบบิน | "Heartbreaker" (แพต เบเนทาร์) | ยืนปากเหว 3 คน |
| 2 | ไรอัน สตาร์ | "Last Dance" (ดอนนา ซัมเมอร์) | ออกจากการแข่งขัน |
| 3 | คริสติน่า คริสเตียน | "Ain't No Sunshine" (บิล วิเทอร์ส) | ผ่านเข้ารอบ |
| 4 | จัสติน กัวรินี | "Someday We'll All Be Free" (ดอนนี ฮาทธาเวย์) | ยืนปากเหว 2 คน |
| 5 | เคลลี คลาร์กสัน | "Don't Play That Song (You Lied)" (เบน อี. คิง) | ผ่านเข้ารอบ |
| 6 | อาร์เจ เฮลตัน | "Superstition" (สตีวี วันเดอร์) | ผ่านเข้ารอบ |
| 7 | ทาไมร่า เกรย์ | "If I Were Your Woman" (กลาดีส ไนท์ & เดอะ ปิปส์) | ผ่านเข้ารอบ |

การแสดงรวม: "Joy to the World" (ทรี ด็อก ไนท์)
รอบสุดท้าย > 6 คนสุดท้าย – บิ๊ก แบนด์

| ลำดับ | ผู้เข้าแข่งขัน | เพลง  (ศิลปิน) | ผลการแข่งขัน |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | ทาไมร่า เกรย์ | "Minnie the Moocher" (แค็บ คอลโลเวย์) | ผ่านเข้ารอบ |
| 2 | จัสติน กัวรินี | "Route 66" (แนท คิง โคล) | ผ่านเข้ารอบ |
| 3 | นิกกี้ แม็คกิบบิน | "Hard-Hearted Hannah" (ดอลลี่ เคย์) | ยืนปากเหว 3 คน |
| 4 | คริสติน่า คริสเตียน | "The Glory of Love" (เบนนี กูดแมน แอนด์ ฮิส ออร์เคสตรา) | ออกจากการแข่งขัน |
| 5 | อาร์เจ เฮลตัน | "I Won't Dance" (เฟรด แอสแตร์ & จิงเจอร์ โรเจอร์ส) | ยืนปากเหว 2 คน |
| 6 | เคลลี คลาร์กสัน | "Stuff Like That There" (เบตตี ฮัตตัน) | ผ่านเข้ารอบ |
การแสดงรวม: "Bandstand Boogie" (แบร์รี แมนิโลว์)
รอบสุดท้าย > 5 คนสุดท้าย – เพลงรัก โดย เบิร์ต แบแคแร็ก

กรรมการพิเศษ - เบิร์ต แบแคแร็ก
| ลำดับ | ผู้เข้าแข่งขัน | เพลง  (ศิลปิน) | ผลการแข่งขัน |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | เคลลี คลาร์กสัน | "Walk On By" (ดิออน วอร์วิค) | ผ่านเข้ารอบ |
| 2 | อาร์เจ เฮลตัน | "Arthur's Theme (Best That You Can Do)" (คริสโตเฟอร์ ครอสส์) | ออกจากการแข่งขัน |
| 3 | ทาไมร่า เกรย์ | "A House is Not a Home" (ดิออน วอร์วิค) | ผ่านเข้ารอบ |
| 4 | จัสติน กัวรินี | "The Look of Love" (ดัสตี สปริงฟิลด์) | ผ่านเข้ารอบ |
| 5 | นิกกี้ แม็คกิบบิน | "(There's) Always Something There to Remind Me" (ลูว จอห์นสัน) | ยืนปากเหว 2 คน |

การแสดงรวม: เมดเลย์เพลงของ เบิร์ต แบแคแร็ก
รอบสุดท้าย > 4 คนสุดท้าย – เพลงในยุค 1980/1990s

ผู้เข้าแข่งขันจะร้องคนละ 2 เพลง
| ลำดับ | ผู้เข้าแข่งขัน | เพลง  (ศิลปิน) | ผลการแข่งขัน |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | ทาไมร่า เกรย์ | "New Attitude" (แพตตี ลาเบลล์) | ออกจากการแข่งขัน |
| 2 | นิกกี้ แม็คกิบบิน | "Mary Jane" (อลานิส มอริสเซตต์) | ยืนปากเหว 2 คน |
| 3 | เคลลี คลาร์กสัน | "It's Raining Men" (เดอะ เวทเธอร์ เกิร์ลส) | ผ่านเข้ารอบ |
| 4 | จัสติน กัวรินี | "Get Here" (เบรนดา รัสเซล) | ผ่านเข้ารอบ |
| 5 | ทาไมร่า เกรย์ | "Feel the Fire" (สเตฟานี มิลล์ส) | ออกจากการแข่งขัน |
| 6 | นิกกี้ แม็คกิบบิน | "I'm the Only One" (เมลิสซา เอเธอริดจ์) | ยืนปากเหว 2 คน |
| 7 | เคลลี คลาร์กสัน | "I Surrender" (เซลีน ดิออน) | ผ่านเข้ารอบ |
| 8 | จัสติน กัวรินี | "P.Y.T. (Pretty Young Thing)" (ไมเคิล แจ็กสัน) | ผ่านเข้ารอบ |

การแสดงรวม: เมดเลย์เพลงของ พอลลา อับดุล
รอบสุดท้าย > 3 คนสุดท้าย – เพลงที่ผู้เข้าแข่งขันเลือกเอง & เพลงที่กรรมการเลือก

ผู้แข่งขันจะต้องร้องคนละ 2 เพลง
| ลำดับ | ผู้เข้าแข่งขัน | เพลง  (ศิลปิน) | ผลการแข่งขัน |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | นิกกี้ แม็คกิบบิน | "Edge of Seventeen" (สตีวี นิคส์) | ออกจากการแข่งขัน |
| 2 | จัสติน กัวรินี | "Let's Stay Together" (อัล กรีน) | ผ่านเข้ารอบ |
| 3 | เคลลี คลาร์กสัน | "Think Twice" (เซลีน ดิออน) | ผ่านเข้ารอบ |
| 4 | นิกกี้ แม็คกิบบิน | "Black Velvet" (อลันนาห์ ไมล์ส) | ออกจากการแข่งขัน |
| 5 | จัสติน กัวรินี | "Don't Let the Sun Go Down on Me" (เอลตัน จอห์น) | ผ่านเข้ารอบ |
| 6 | เคลลี คลาร์กสัน | "Without You" (แบดฟิงเกอร์) | ผ่านเข้ารอบ |

การแสดงรวม: "Love Will Keep Us Together" (นีล เซดากา)
รอบสุดท้าย > 2 คนสุดท้าย – รอบชิงชนะเลิศ

ผู้เข้าแข่งขันจะต้องร้องคนละ 3 เพลง
| ลำดับ | ผู้เข้าแข่งขัน | เพลง  (ศิลปิน) | ผลการแข่งขัน |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | จัสติน กัวรินี | "Before Your Love" | รองชนะเลิศ |
| 2 | เคลลี คลาร์กสัน | "A Moment Like This" | ชนะเลิศ |
| 3 | จัสติน กัวรินี | "Get Here" (เบรนดา รัสเซล) | รองชนะเลิศ |
| 4 | เคลลี คลาร์กสัน | "Respect" (โอทิส เรดดิง) | ชนะเลิศ |
| 5 | จัสติน กัวรินี | "A Moment Like This" | รองชนะเลิศ |
| 6 | เคลลี คลาร์กสัน | "Before Your Love" | ชนะเลิศ |
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลผู้เข้าแข่งขัน เก็บถาวร 2007-02-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
American Idol (Season 1) ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
–American Idol (Season 1) ที่ทีวีดอตคอม
| ด ค กอเมริกันไอดอล |
| --- | --- |
ฤดูกาล:  1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13 
พิธีกร:  ไรอัน ซีเครสท์  ใบรอัน ดังเคิลแมน (2002) 
กรรมการ:  พอลลา อับดุล (2002–09)  ไซมอน คาวเวลล์ (2002–10)  แรนดี แจ็คสัน (2002–13)  คารา ดิโอกวาร์ดี (2009–10)  เอลเลน เดอเจนเนอเรส (2010)  เจนนิเฟอร์ โลเปซ (2011–12, 2014–)  สตีเวน ไทเลอร์ (2011–12)  มารายห์ แครี (2013)  นิกกี มินาจ (2013)  คีธ เออร์เบิน (2013–)  แฮร์รี คอนนิค จูเนียร์ (2014–) 
ผู้ชนะ:  เคลลี่ คลาร์กสัน  รูเบน สตัดดาร์ด  แฟนตาเซีย บาร์ริโน  แคร์รี อันเดอร์วูด  เทย์เลอร์ ฮิกส์  จอร์ดิน สปาร์คส  เดวิด คุก  คริส อัลเลน  ลี ดิวซ์  สก็อตตี้ แม็คครีรี่  ฟิลลิป ฟิลลิปส์  แคนดิซ โกลเวอร์
โชโพรินโปเช

โชโพรินโปเช ประกิษฐานภายในวัดโชคัง ภาพถ่ายปี 1999
โชโพศากยมุนี (อักษรโรมัน: Jowo Shakyamuni) หรือ โชโพรินโปเช (ทิเบต: ཇོ་བོ་རིན་པོ་ཆེ།, ไวลี: jo bo rin po che, พินอินทิเบต: qo po rin bo qê) เป็นพุทธประติมาขนาดใหญ่ สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 7 ประดิษฐานอยู่ภายในอารามโชคัง ลาซ่า ทิเบต โชโพรินโปเช และพุทธประติมาอีกองค์ คือ โชโพมีเกยอโตเจ (ทิเบต: ཀརྨ་པ་མི་བསྐྱོད་རྡོ་རྗེ་, พินอินทิเบต: qo po mi gyö do jê, Jowo Mikyö Dorje) ในวัดราโมเช เป็นสองพระพุทธรูปที่เป็นที่สักการะสูงสุดในทิเบต
ประวัติศาสตร์

ตามตำนานของทิเบตว่ากันว่าพระศากยมุนีพุทธเจ้าทนงดำริให้เทวประติมากรสร้างรูปเหมือนของพระองค์เพื่อนำมาประดิษฐานในดินแดนทิเบต พุทธประติมาองค์นี้ต่อมาเป็นสมบัติของกษัตริย์แห่งมคธ ผู้มอบต่อให้กับจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ถัง ลูกสาวของคนใกล้ชิดจักรพรรดิคนหนึ่ง เจ้าหญิงเหวินเฉิง ได้อัญเชิญพระรูปไประดิษฐานที่ลาซ่าในฐานะสินสอดแก่กษัตริย์ทิเบตองค์ที่ 33 พระเจ้าซงแจ็นกัมโป ในรัชสมัยของ พระเจ้ามังซงมังแจ็น (649-676) ภายใต้คำขู่ว่าชาวจีนจากราชวงศ์ถังอาจจะรุกรานและขโมยพระรูปนี้ไป เจ้าหญิงเหวินเฉิงได้นำเอาพระรูปโชโพนี้ไปซ่อนในห้องลับใน Tsuglakhang ในอารามราโมเช ต่อมา เจ้าหญิงอีกนางจากจีนจึงได้นำพระรูปกลับขึ้นมา และประดิษฐานไว้ที่อารามโชคังในช่วงหลังปี 710 เป็นต้นมา ที่อารามราโมเชได้มีการอัญเชิญพุทธประติมานามว่าโชโพมีเกยอโตเจ สร้างจากทองสัมฤทธิ์ ว่ากันว่าเป็นพระรูปแสดงพระพุทธเจ้าขณะพระชนมายุ 8 พรรษา และสร้างขึ้นโดยพระวิศวกรรม และอัญเชิญมายังลาซ่าโดยเจ้าหญิง Bhrikuti แห่งเนปาล พระรูปโชโพมิกเยอดอร์เจถูกทำลายเสียหายอย่างหนักโดยยุวชนแดงในสมัยการปฏิวัติวัฒนธรรม อย่างไรก็ตาม ในช่วงการปฏิวัติทางวัฒนธรรม ราวทศวรรษที่ 60 วิหารราโมเชถูกไฟเผลาผลาญ เสียหายไปส่วนหนึ่ง ขณะที่พระพุทธปฏิมาสูญหายไป กระทั่งในปี 1983 มีผู้พบส่วนครึ่งล่างขององค์พระอีกครั้ง กล่าวกันว่าถูกทิ้งไว้ในกองขยะแห่งหนึ่งในกรุงลาซ่า และต่อมาพบครึ่งองค์ส่วนบนที่กรุงปักกิ่ง จึงนำกลับมาซ่อมแซมในปี 1986 แต่ฝีมือซ่อมไม่ละเอียดนัก จึงยังเห็นร่องรอยของความเสียหายอยู่ จนกระทั่งถึงปี 1993 ปัจจุบัน โจโว รินโปเช ได้รับการซ่อมแซมจนงดงามเกือบดังเดิม
ในช่วงศตวรรษที่ 14 จงคาปา ผู้ก่อตั้งนิกายเกลุก หรือนิกายหมวกเหลืองของพุทธศาสนาฝ่ายวัชรยานแบบทิเบต ได้ถวายเครื่องทรงสัมโภคกายแก่พระพุทธปฏิมา ซึ่งแต่ก่อนทรงจีวรธรรมดา ในภาคนิรมานกาย ทั้งนี้ สัมโภคกาย คือ กายละเอียดเป็นทิพย์ภาวะสูงสุดอันดับ 2 รองจากธรรมกาย ตามความเชื่อของพุทธศาสนาฝ่ายมหายาน/วัรยาน พระพุทธรูปที่ปรากฏพระองค์ในภาคนี้ มักทรงเครื่องทรงอย่างวิจิตรงดงาม ส่วนภาคนิรมานกาย คือภาคที่พระพุทธเจ้าทรงเนรมิตรพระกายเป็นมนุษย์สามัญ มีเกิด แก่ เจ็บ ตายไปตามอนิจลักษณ์
โจรเขาเอ๊งสัน

กลุ่มโจรที่มีฐานในเทือกเขาไท่หาง (ค.ศ. 185-205)
โจรเขาเอ๊งสัน หรือ โจรเขาเฮย์ชาน (จีน: 黑山賊; พินอิน: Hēishān zéi) หรือ โจรภูเขาดำ เป็นกลุ่มโจรในเทือกเขาไท่หางในช่วงปลายยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออกของจีน มีบทบาทในความขัดแย้งและความวุ่นวายภายในดินแดนที่นำไปสู่การเสื่อมของราชวงศ์ฮั่นตะวันออกก่อนเข้าสู่ยุคสามก๊ก ในช่วงเวลานั้นในที่สุดกลุ่มโจรเขาเอ๊งสันก็ยอมจำนนต่อขุนศึกโจโฉ
รายชื่อโจร

เนื่องจากสมาชิกของกลุ่มโจรเป็นคนนอกกฎหมาย หลายคนจึงใช้ฉายาที่ตั้งตามลักษณะเฉพาะตัวของตน แม้ว่าบางชื่อในชื่อเหล่านี้อาจเป็นชื่อจริง แต่ก็มีความพยายามแปลชื่อและพิจารณาเหตุผลที่เป็นไปได้เบื้องหลังชื่อเหล่านี้
กัว ต้าเสียน (郭大賢, กัวมหาคุณธรรม)
ขู่จิว (苦蝤, ตัวอ่อนด้วงแห้ง) - อาจตั้งชื่อตามการมีศีรษะล้าน
จั่ว จือจ้างปา (左髭丈八, จั่วหนวดยาว 1.8 จ้าง)
จั่วเซี่ยว (左校, นายกองซ้าย) - อาจนำชื่อมาจากตำแหน่งข้าราชการผู้รับผิดชอบแรงงานนักโทษในสังกัดของสถาปนิกหลวง
จาง หนิวเจฺว๋ (張牛角, จางเขาวัว)
จาง เหลย์กง (張雷公, จางเจ้าสายฟ้า) - ตั้งชื่อตามเสียงอันดัง
ชิง หนิวเจฺว๋ (青牛角, เขาโคเขียว)
ซือลี่ เยฺวี่ยนเฉิง (司隸掾城, ผู้บังคับการมณฑลราชธานีผู้ปีนกำแพงเมือง)
ซุน ชิง (孫輕)
ซุย กู้ (眭固, มองอย่างแข็งแกร่ง)
เตียวเอี๋ยน (張燕 จาง เยี่ยน) ฉายา จาง เฟย์เยี่ยน (張飛燕, จางนกนางแอ่นบิน) - ตั้งชื่อตามความว่องไว
เถา เชิง (陶升)
ปั๋วเชฺว่ (白雀, นกกระจอกขาว)
ปั๋ว เร่า (白繞, ม้วนสีขาว)
ผิงฮั่น ต้าจี้ (平漢大計, แผนใหญ่สยบฮั่น)
ฝู-ยฺวิน (浮雲, เมฆลอย)
ยฺหวี ตู๋ (于毒, ยฺหวียาพิษ)
ยฺหวี ตีเกิน (于羝根) - อาจตั้งชื่อตามการมีหนวดเคราดกหรือขนองคชาตดก
หยาง เฟิ่ง (楊鳳)
หลัวชื่อ (羅市)
หลิว ฉืิอ (劉石)
หลี่ ต้ามู่ (李大目, หลี่ตาโต)
หวาง ตาง (王當)
หฺวางหลง (黃龍, มังกรเหลือง)
อู๋ลู่ (五鹿, ห้ากวาง) - อาจตั้งชื่อจากการสวมชุดหนังกวาง
บรรณานุกรม

de Crespigny, Rafe (1989). "Emperor Huan and Emperor Ling being the Chronicle of the Later Han dynasty for the years 157 to 189 AD as recorded in Chapters 54 to 59 of the Zizhi tongjian of Sima Guang". Volume 2. เก็บถาวร 2008-08-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Faculty of Asian Studies, The Australian National University, Canberra. ISBN 0-7315-0655-3.
de Crespigny, Rafe (1996). "To Establish Peace: being the Chronicle of the Later Han dynasty for the years 189 to 220 AD as recorded in Chapters 59 to 69 of the Zizhi tongjian of Sima Guang". เก็บถาวร 2008-08-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Faculty of Asian Studies, The Australian National University, Canberra. 1996. ISBN 0-7315-2526-4.
de Crespigny, Rafe (2007). A biographical dictionary of Later Han to the Three Kingdoms (23–220 AD). Brill. ISBN 978-90-04-15605-0.
de Crespigny, Rafe (2010). Imperial warlord : a biography of Cao Cao 155-220 AD. Leiden Boston: Brill. ISBN 978-90-04-18522-7.
ซือหม่า กวาง. จือจื้อทงเจี้ยน
โจฮิว

โจฮิว (จีน: 曹休; พินอิน: Cáo Xiū; พ.ศ. 717-771) เป็นขุนพลชาวจีนของรัฐ วุยก๊ก ใน สมัยสามก๊ก ของจีน เป็นหลานชายของขุนศึก โจโฉ โจฮิวเริ่มต้นอาชีพของเขาในปลาย ราชวงศ์ฮั่นตะวันออก เป็นนายทหารภายใต้โจโฉ ในช่วงเริ่มต้นของ ยุทธการที่ฮันต๋ง ในปี ค.ศ. 217-219 เขาเอาชนะสองแม่ทัพศัตรู เตียวหุย และ ม้าเฉียว ต่อมาในอาชีพของเขา เขากลายเป็นผู้บัญชาการทหารระดับจังหวัด และต่อสู้ในศึกต่าง ๆ กับรัฐคู่แข่งของวุยก๊ก ง่อก๊ก เขาถึงแก่กรรมในปี ค.ศ. 228 หลังจากการพ่ายแพ้ของวุยก๊กที่ ศึกเซ็กเต๋ง
ดูเพิ่ม

โจฮิว อาชาพันลี้แห่งสกุลโจ
| ด ค กบุคคลสำคัญในยุคสิ้นราชวงศ์ฮั่น (ค> ศ. 189-220) |
| --- | --- |
จักรพรรดิ:  จักรพรรดิฮั่นหลิง (พระเจ้าเลนเต้)  จักรพรรดิฮั่นเซ่า (หองจูเปียน)  จักรพรรดิฮั่นเซี่ยน (พระเจ้าเหี้ยนเต้/หองจูเหียบ) 
พระมเหสีและพระสนม:  พระนางตังไทฮอ  พระนางโฮเฮา  พระสนมอองบีหยิน  พระสนมถัง  พระนางฮกเฮา  พระสนมตังกุยฮุย  พระนางโจเฮา 
ผู้สำเร็จราชการ:  โฮจิ๋น  ตั๋งโต๊ะ  อ้องอุ้น  ลิฉุย  กุยกี  โจโฉ  โจผี 
ขุนศึก:  กองซุนก๋ง  กองซุนของ  กองซุนจ้าน  กองซุนตู้  กิมสวน  โกกัน  ขงมอ  ขงหยง  เค้าก๋อง  เงียมแปะฮอ  จางหอง  ฉกหยง  ชื่อเซี่ย  ซุนกวน  ซุนเกี๋ยน  ซุนเซ็ก  เต๊งหงวน  เตียวก๊ก  เตียวสิ้ว  เตียวหอม  เตียวฬ่อ  เตียวเอี๋ยง  เตียวเอี๋ยน  โตเกี๋ยม  เปาสิ้น  เปียนจาง  ม้าเฉียว  ม้าเท้ง  ลิโป้  เล่ากี๋  เล่าจ๋อง  เล่าเจี้ยง  เล่าเตา  เล่าปี่  เล่าเปียว  เล่าเอี๋ยน  หลิวสฺวิน  เล่าหงี  เล่าอิ้ว  หันซุย  อ้วนซง  อ้วนถำ  อ้วนสุด  อ้วนเสี้ยว  อ้วนอุ๋ย  อ้วนฮี  อองของ  อองลอง  เอียวฉิว  ฮันเหียน  ฮันฮก 
ขุนนางฝ่ายพลเรือน:  กองซุนอวด  กันหยง  กากุ๋ย  กาเซี่ยง  กัวเต๋า  กุยแก  เก๊งเหลียง  เก๊งอวด  เกียวก๊กโล  โกกัน  เขาเฉียว  เขาฮิว  งอสิด  จงฮิว  จิวยี่  จูกัดกิ๋น  จูกัดเหลียง (ขงเบ้ง)  จูฮี  โจโก๋  ชีสิว  ชีซี  ซัวหยง  ซินเป๋ง  ซินผี  ซุนเขียน  ซุนฮก  ซุนฮิว  ซุยตำ  ตังสิน  ตันก๋ง  เต๊งไก๋  เตียนห้อง  เตียวกั๋ง  เตียวเจียว  เตียวเมา  เตียวสง  เตียวอุ๋น  เตียวเหียน  เทียหยก  บังทอง  บิต๊ก  บิฮอง  มอกาย  ม้าเลี้ยง  ลกซุน  ลิยู  ลิห้อม  ลู่คัง  เล่าจ๋อง  เล่าต้าย  เล่าฮก  โลซก  โลติด  สิมโพย  สุมาหลัง  สุมาหอง  สุมาจุ้น  สุมาอี้  หวดเจ้ง  อ๋องก้าย  อ้วนอิ๋น  อ้วนอุ๋ย  อองสิ้ว  อองซัน  อุยของ  เอียวสิ้ว  ฮองกี๋  ฮัวหิม  แฮหัวอัน 
ขุนนางฝ่ายทหาร:  กวนเป๋ง  กวนอู  กิเหลง  กำเหลง  กุยห้วย  เกียงขิม  โกซุ่น  โกลำ  เคาทู  ชัวมอ  งอเก๋ง  งออี้  งอหลัน  งักจิ้น  งันเหลียง  งิวขิ้ม  งิวฮู  งุยซก  เงียมหงัน  เงียมอี๋  จงป้า  จิวท่าย  จิวซุน  จิวอิ๋น  เจียวขิม  จูล่ง  จูตี  จูหวน  จูเหลง  จูเหียน  โจจิ๋น  โจเจียง  โจซุน  โจป้า  โจเมา  โจเสง  โจหยิน  โจหอง  โจฮิว  ชีเซ่ง  ซงเหียน  ซิหลง  ซีเอ๋ง  ซุนเกียว  ซุนเจ้ง  ซุนเซียง  ซุนเปิน  ซุนฟู่  โซหุย  ตังสิด  ตันเซ็ก  ตันบู  เตงฮอง  เตียนอุย  เตียวคับ  เตียวเจ  เตียวเลี้ยว  เตียวหยิม  เตียวหุย  เตียวอุ๋น  เตียวโอย  เทียเภา  ไทสูจู้  บังเต๊ก  บุนทิว  บุนเพ่ง  เบ้งตัด  เปาจิด  เปาสูหยิน  พัวเจี้ยง  ม้าต๋ง  ม้าเทียด  ม้าฮิว  ลิซก  ลิเงียม  ลิเตียน  ลิกอง  ลิบอง  ลิบ้อง  ลิต้าย  ลิอุยหอง  ลีถอง  เล่งโฉ  เล่งทอง  เล่ากี๋  เล่าชุน  เล่าผวน  เล่าเพ็ก  เล่าฮอง  เลียงหิน  เลียวฮัว  วัวเหลง  หมันทอง  หวนเตียว  หลันเป้ง  หองจอ  หันเซียม  อองเป๋ง  อ่องหอง  อิกิ๋ม  อิเขง  อินเล้  อุยก๋วน  อุยกาย  อุยเอี๋ยน  เอียวฮอง  ฮองตง  ฮองฮูสง  ฮันต๋ง  ฮันโฮ  ฮัวหยง  เฮาเฉีย  เฮาเสง  แฮหัวตุ้น  แฮหัวเอี๋ยน 
สตรีสำคัญ:  กำฮูหยิน  งอฮูหยิน  จาง ชุนหัว  ชัวฮูหยิน  ซัวเอี๋ยม  ซินเหียนเอ๋ง  ซุนฮูหยิน  ไต้เกี้ยว  บิฮูหยิน  เปียนสี  ปู้ฮูหยิน  ลิหลิงฉี  เสียวเกี้ยว  หวังอี้  อุ๋ยซี  เอียนสี 
บุคคลสำคัญอื่น ๆ:  กวนลอ  เกียดเป๋ง  เกียนสิด  จางจ้งจิ่ง  เจียวก้าน  โจงั่ง  โจจู๋  โจฉอง  โจหิม  โจสิด  ชิวลี่จฺวี  ซุนของ  เตียนติ๋ว  ปื่งเหยฺวียน  เป๊กตุ้น  ยีเอ๋ง  สิบขันที  สุมาเต๊กโช  หลิวเป้า  อิเกียด  อุยสิง่าน  ฮัวโต๋ 
↑  de Crespigny (2007), p. 49. harv error: no target: CITEREFde_Crespigny2007 (help)
โจฮันเนส เลวารีซา

โจฮันเนส เลวารีซา (Johannes Lewarisa)  นักมวยสากลชาวอินโดนีเซีย สถิติการชก 9 ครั้ง ชนะ 1 แพ้ 8
ประวัติ

สถิติการชกของริวาริสซาที่บันทึกไว้ใน Boxrec.com ครั้งแรกคือการขึ้นชิงแชมป์อินโดนีเซียรุ่นไลท์ฟลายเวทเมื่อ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2536 ซึ่งริวาริสซาเป็นฝ่ายแพ้คะแนนไฟซัล อักบาร์ไม่ได้แชมป์ จากนั้น ไปชกแพ้คะแนน ชาง ยังซุนที่เกาหลีใต้เมื่อ พ.ศ. 2538 และขึ้นชิงแชมป์อินโดนีเซียรุ่นไลท์ฟลายเวทเมื่อ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2540 แพ้คะแนน ดิโร ริวาริสซา มาชิงแชมป์ PABA รุ่นฟลายเวทในไทยเมื่อ 8 กันยายน พ.ศ. 2543 แพ้น็อค เด่นเก้าแสน เก้าวิชิต ยก 3 แลมาชกนอกรอบเมื่อ พ.ศ. 2544 แพ้น็อค ศรพิชัย พิษณุราชันย์ ยก 4 และชกชนะคะแนน โกศล ส.วรพิน ที่อินโดนีเซียเมื่อ พ.ศ. 2545หลังจากที่ริวาริสซาแพ้น็อค จิมมี่ พีนนตวน ยก 2 เมื่อ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2545 แล้วก็ไม่ได้ขึ้นชกอีกเลย
เกียรติประวัติ

เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
ชิงแชมป์ PABA รุ่นฟลายเวทเมื่อ 8 กันยายน 2543 แพ้น็อค เด่นเก้าแสน เก้าวิชิต ยก 3 ที่ สุราษฎร์ธานี
แองจี้ เพชรรุ่งเรือง

| แองจี้ เพชรรุ่งเรือง |
| --- | --- |
เกิด: พิริยกร แก้วมา 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2528 (39 ปี)
สัญชาติ:  ไทย
แองจี้ เพชรรุ่งเรือง (ชื่อเล่น: แองจี้; 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2528 – ) เป็นนักมวยไทยสาวประเภทสอง ที่มีชื่อเสียงเช่นเดียวกับน้องโรส บ้านเจริญสุข ซึ่งได้รับการผลักดันโดยปริญญา เจริญผล
ทั้งนี้ แองจี้เป็นนักสู้คนแรก ที่เข้าทำศึก ณ เวทีอันทรงเกียรติแห่งสนามมวยเวทีลุมพินี ในฐานะคนข้ามเพศที่สวมสปอร์ตบราและไว้ผมยาว
ประวัติ

แองจี้ เพชรรุ่งเรือง มีชื่อจริงคือ พิริยกร แก้วมา เป็นบุคคลภูมิลำเนาจากตำบลโชคชัย อำเภอดอยหลวง จังหวัดเชียงราย จากนั้น เธอได้ย้ายมาทำงานที่เมืองพัทยา โดยเช่าหน้าร้านขายกาแฟ
และในปี พ.ศ. 2558 เธอได้เข้าเรียนมวยไทยที่ค่ายเพชรรุ่งเรือง ซึ่งเป็นค่ายมวยที่มีนักมวยไทยผู้มีชื่อเสียงอยู่หลายคน ครั้นซ้อมอยู่เป็นเวลาหลายเดือน ทางวิษณุชัย เพชรรุ่งเรือง ซึ่งเป็นเจ้าของค่ายเกิดเห็นแววจึงพาไปชกตามงานวัด โดยการต่อสู้ครั้งแรกเธอเป็นฝ่ายชนะ จึงเกิดติดใจแล้วแข่งขันเรื่อยมา กระทั่งเป็นฝ่ายชนะน็อกเซียนสุ มวยตู้หูจรวด ในยกที่ 3 ที่เวทีเทพประสิทธิ์ พัทยา จากนั้น แองจี้ได้รับการทาบทามให้ปะทะกับเพชรสกล น.เด็กเซียน และเธอเป็นฝ่ายชนะ ที่สนามมวยเวทีลุมพินี
ชีวิตส่วนตัว

แองจี้ มีบิดาชื่อนายคำ แก้วมา มารดาชื่อนางหลง แก้วมา ประกอบอาชีพเกษตร โดยแองจี้เป็นคนสุดท้องในจำนวนพี่น้อง 3 คน และเป็นบุคคลที่ชื่นชอบศิลปะแม่ไม้มวยไทย ทั้งนี้ เธอมีปริญญา เจริญผล เป็นบุคคลต้นแบบ รวมถึงมีนักมวยไทยที่ชื่นชอบคือบัวขาว บัญชาเมฆ
กระแสตอบรับ

แองจี้ เพชรรุ่งเรือง เป็นนักมวยไทยที่ได้รับความสนใจ เธอสามารถสร้างชื่อเสียงอย่างไม่หยุดยั้งเมื่อเป็นฝ่ายชนะน็อกเพชรสกล น.เด็กเซียน ที่เวทีมวยลุมพินี อีกทั้งมีผู้ติดตามเชียร์เป็นจำนวนมาก ซึ่งรวมถึงปริญญา เจริญผล และมักได้รับการวิเคราะห์จากนักวิจารณ์ว่าจะเป็นฝ่ายชนะการแข่ง
นอกจากนี้ แองจี้ยังได้รับเชิญออกรายการโทรทัศน์หลายช่อง อาทิ รายการของ ดร. ปนัดดา วงศ์ผู้ดี และรายการอื่นอีกมาก
ส่วนนิตยสารมวยสยาม ได้ขนานนามให้เธอเป็น “กะเทยเข่าโหดเมืองพัทยา”
สถิติการแข่งขัน

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |

| วันที่ | ผล | คู่ชก | รายการ | สถานที่จัด | วิธีชนะ | ยก |

| 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561 |  |  พละเดช ศักดิ์ศรดี |  | สนามมวยเทพประสิทธิ์พัทยาใต้ |  |  |

| 29 ธันวาคม พ.ศ. 2560 | ชนะ |  เพชรสกล น.เด็กเซียน | ศึกรวมพลคนแปดริ้ว | สนามมวยเวทีลุมพินี | ชนะน็อกทางเทคนิค | 5 |

| 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560 | แพ้ |  เพชรสกล น.เด็กเซียน | ศึกรวมพลคนแปดริ้ว | สนามมวยเวทีลุมพินี | แพ้คะแนน | 5 |

| 19 กันยายน พ.ศ. 2560 | ชนะ |  เพชรสกล น.เด็กเซียน | ศึกพุ่มพันธุ์ม่วง | สนามมวยเวทีลุมพินี | ชนะน็อก | 4 |

| 28 สิงหาคม พ.ศ. 2560 | ชนะ |  เซียนสุ มวยตู้หูจรวด |  | เวทีเทพประสิทธิ์ พัทยา | ชนะน็อก | 3 |

|  | แพ้ |  เพชรดำ ลูกวังชมภู |  | จังหวัดสระบุรี | แพ้น็อก | 3 |

|  | ชนะ |  ยอดซุปเปอร์ ร.ร.กีฬาอ่างทอง |  | จังหวัดพระนครศรีอยุธยา | ชนะน็อก | 2 |

|  | แพ้ |  สตรีไม่ทราบชื่อ |  |  | แพ้คะแนน | 5 |

|  | ชนะ |  สตรีชาวต่างชาติไม่ทราบชื่อ |  | เวทีเทพประสิทธิ์ พัทยา | ชนะน็อก | 1 |
แหล่งข้อมูลอื่น

Sponsored Muay Thai Rising Star – Angie Petchrungruang - Royal Thai Residence เก็บถาวร 2020-08-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
MuayThai Super Fight on Twitter: アンジー・ペットルンルアン (ญี่ปุ่น)
Angie Fights at Thepprasit in Highlight - Petchrungruang เก็บถาวร 2018-03-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
ไมเคิล ดี. โคล

ไมเคิล ดี. โคล (เกิด ค.ศ. 1929) เป็นนักโบราณคดี นักมานุษยวิทยา นักภาษาศาสตร์จารึกและนักประพันธ์ เป็นที่รู้จักกันดีในผลงานวิจัยในสาขาวิชาการศึกษาเมโสอเมริกันยุคก่อนโคลัมเบียน (และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง สำหรับผลงานเกี่ยวกับอารยธรรมมายา โดยเขาถูกจัดให้เป็นหนึ่งในนักวิชาการมายันนิสต์ที่สำคัญที่สุดในช่วงครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 20) นอกจากนี้ โคลยังได้ทำการขุดค้นอย่างกว้างขวางในแหล่งโบราณคดีอีกหลายแห่งในทวีปอเมริกาเหนือและทวีปอเมริกาใต้ เขายังมีความเชี่ยวชาญในการศึกษาร่วมสมัยของอารยธรรมป่าร้อนชื้นโบราณ อย่างเช่น ในอเมริกากลางและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ปัจจุบัน (ค.ศ. 2005) โคลดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์อุปารการคุณชาร์ลส์ เจ. แม็กเคอร์ดี แห่งสาขาวิชามานุษยวิทยา มหาวิทยาลัยเยล และเป็นภัณฑารักษ์อุปารการคุณของงานแสดงด้านมานุษยวิทยาในพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติพีบอดี ซึ่งเขาเริ่มดำรงตำแหน่งภัณฑารักษ์ตั้งแต่ ค.ศ. 1968 ถึง ค.ศ. 1994
โคลยังได้เคยทำงานกับซีไอเอ ในฐานะเป็นส่วนหนึ่งของบริษัทข้ามชาติตะวันตกบังหน้าในไต้หวันซึ่งจัดตั้งขึ้นเพื่อพยายามล้มล้างสาธารณรัฐประชาชนจีนของเหมา เจ๋อตุง
ด้วยประสบการณ์การวิจัยอย่างต่อเนื่องมานานกว่าสี่ทศวรรษ โคลเป็นนักประพันธ์ทางด้านวิทยาศาสตร์ที่มีผลงานออกมาเป็นจำนวนมาก ครอบคลุมหลายสาขาวิชา ทั้งโบราณคดี มานุษยวิทยาและประวัติศาสตร์เชื้อชาติ เขายังได้ประพันธ์ผลงานที่มีชื่อเสียงอีกจำนวนหนึ่งสำหรับผู้อ่านที่มิได้เป็นผู้เชี่ยวชาญเฉพาะทาง โดยผลงานหลายเล่มติดอันดับหนังสือขายดีและต้องได้รับการตีพิมพ์เป็นจำนวนมาก อย่างเช่น เดอะมายา (1966) และเบรกกิงเดอะมายาโค้ด (1992) เขายังได้เขียนหนังสือ เม็กซิโก: ฟรอมโอลเมกทูแอซเท็ค ร่วมกับเร็กซ์ คูอนทซ์
โคลสำเร็จปริญญาเอกด้านมานุษยวิทยาจากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1950 ไม่นานนักหลังจากสำเร็จการศึกษา ในปี ค.ศ. 1955 เขาได้แต่งงานกับลูกสาวของนักชีววิทยาวิวัฒนาการและผู้อพยพชาวรัสเซีย ธีโอโดซีอุส โดบแซนสกี โซฟี ผู้ซึ่งในเวลาต่อมาได้เป็นนักศึกษาระดับปริญญาตรีที่วิทยาลัยแรดคลิฟต์
บรรณานุกรม

Coe, Michael D. (1992). Breaking the Maya Code. London: Thames & Hudson. ISBN 0-500-05061-9. OCLC 26605966.{{cite book}}:  CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
Museo Popol Vuh staff (n.d.). "Dr. Michael D. Coe - Orden del Pop 2006". Orden del Pop. Guatemala City: Museo Popol Vuh, Universidad Francisco Marroquín. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-07-19. สืบค้นเมื่อ 2007-02-12.{{cite web}}:  CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์) (สเปน)
Peabody Museum of Natural History staff (2005). "Anthropology - Michael D. Coe". The Collections. New Haven, CT: Peabody Museum of Natural History, Yale University. สืบค้นเมื่อ 2007-02-12.{{cite web}}:  CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
ไดอานา ครอลล์

| ไดอานา ครอลล์ |
| --- | --- |

ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: Diana Jean Krall
เกิด:  (1964-11-16) 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 1964 (59 ปี)
ที่เกิด: บริทิชโคลัมเบีย แคนาดา
แนวเพลง: แจ๊ส
เครื่องดนตรี: ร้อง, เปียโน
ช่วงปี: 1990 - ปัจจุบัน
คู่สมรส: เอลวิส คอสเทลโล
ไดอานา ยีน ครอลล์ (Diana Jean Krall) เป็นนักร้อง นักเปียโน และนักแต่งเพลงแจ๊สชาวแคนาดา มีผลงานยอดขายอัลบัมในสหรัฐอเมริกามากกว่า 6 ล้านแผ่น และมากกว่า 15 ล้านแผ่นทั่วโลก เธอได้รับการจัดอันดับโดยนิตยสารบิลบอร์ด เป็นศิลปินแจ๊สที่มียอดขายสูงสุดเป็นอันดับสองในรอบทศวรรษ 2000 รองจาก นอราห์ โจนส์  เธอสมรสกับเอลวิส คอสเทลโล นักดนตรีร็อกชาวอังกฤษ ตั้งแต่ปี 2003 และปัจจุบันยังเป็นผู้แต่งคำร้องให้กับผลงานใหม่ของสามีและของตัวเธอเองด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น

Diana Krall's official website
"The State of Jazz Vocals Today" เก็บถาวร 2008-03-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน by Ted Gioia, Jazz.com เก็บถาวร 2015-10-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ไดอานา ครอลล์ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
Diana Krall ที่เอกซ์ (ทวิตเตอร์)