stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เขตพัฒนาเศรษฐกิจอาเซียนด้านตะวันออก (บรูไน–อินโดนีเซีย–มาเลเซีย–ฟิลิปปินส์)
การเชื่อมต่อการขนส่ง

ในการผสานรวมอย่างสมบูรณ์ BIMP-EAGA ต้องการเครือข่ายการขนส่งที่มีประสิทธิภาพและปลอดภัยซึ่งเคลื่อนย้ายสินค้าและผู้คนภายในและข้ามพรมแดนได้อย่างราบรื่น การเชื่อมโยงระหว่างอนุภูมิภาคทั้งทางบก ทางอากาศ และทางน้ำยังเปิดโอกาสการดำรงชีวิตในชุมชนชนบทและปรับปรุงการเข้าถึงบริการต่างๆ
มีความก้าวหน้าที่สำคัญในการยกระดับการเชื่อมต่อในอนุภูมิภาคด้วยข้อตกลงการขนส่งที่ลงนามตั้งแต่ปี 2550 อย่างไรก็ตาม ยังคงต้องทำอีกมากเพื่อสร้างเครือข่ายการขนส่ง ต่อเนื่องหลายรูปแบบ ที่ราบรื่นและปลอดภัย
ดูเพิ่ม

กีฬากระชับมิตรเขตพัฒนาเศรษฐกิจอาเซียนด้านตะวันออก
แหล่งข้อมูลอื่น

BIMP-EAGA จากเว็บไซต์หน่วยงานพัฒนามินดาเนา เก็บถาวร 2016-08-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
BIMP-EAGA จากเว็บไซต์ธนาคารพัฒนาเอเชีย
BIMP-EAGA จากเว็บไซต์กระทรวงการต่างประเทศบรูไนดารุสซาลาม
มัสยิดโอมาร์ อาลี ไซฟุดดีน ในเมืองบันดาร์เสรีเบกาวัน
ภาพมุมสูงของโกตากีนาบาลูจากเปนัมปัง
เดอะฟุลเลอร์ตันโฮเทล สิงคโปร์

| เดอะฟุลเลอร์ตันโฮเทล สิงคโปร์ |
| --- | --- |


ชื่อเดิม: อาคารไปรษณีย์กลาง
ชื่ออื่น: ฟุลเลอร์ตัน
ข้อมูลทั่วไป
สถานะ: เชิงพาณิชย์
ประเภท: โรวแรม
สถาปัตยกรรม: นีโอคลาสสิก
ระดับ: R
ที่ตั้ง: ดาวน์ทาวน์คอร์ สิงคโปร์
ที่อยู่: 1 ฟุลเลอร์ตันสแวคร์ สิงคโปร์ 049178
ประเทศ: สิงคโปร์
พิกัด: 1°17′10″N 103°51′11″E﻿ / ﻿1.28611°N 103.85306°E﻿ / 1.28611; 103.85306
ตั้งชื่อให้: รอเบิร์ต ฟุลเลอร์ตัน
เริ่มสร้าง: กุมภาพันธ์ 1924; 100 ปีที่แล้ว (1924-02)
แล้วเสร็จ: มิถุนายน 1928; 96 ปีที่แล้ว (1928-06)
เปิดใช้งาน: 27 มิถุนายน 1928; 96 ปีก่อน (1928-06-27)
ปรับปรุง: 1982, 1998-2000
เจ้าของ: เพรเชียส เทรเชอร์ ไพรเวต ลิมิเต็ด
ติดต่อ: เดอะฟุลเลอร์ตันแฮรีเทจ
ความสูง: 37 เมตร
ข้อมูลทางเทคนิค
จำนวนชั้น: 9 (รวมใต้ดิน 1 ชั้น)
พื้นที่แต่ละชั้น: 41,100 ตร.ม.
ลิฟต์: 14
การออกแบบและการก่อสร้าง
สถาปนิก: คีส์ แอนด์ ดาวเดิสเวล
ผู้พัฒนาโครงการ: ฟาร์อีสต์ออร์กาไนเซชัน ซีโนแลนด์ คัมปานี ลิมิเต็ด
วิศวกรบริการ: เอกซเพรสลิฟต์ คัมปานี ลิมิเต็ด, กรมสาธารณกิจ
ผู้รับเหมาก่อสร้าง: แพร์รี แอนด์ โค ลิมิเต็ด
ข้อมูลอื่น
จำนวนห้อง: 400
จำนวนร้านอาหาร: 3
จำนวนบาร์: 2
ที่จอดรถ: 350
เว็บไซต์
fullertonhotels.com
โรงแรมเดอะฟุลเลอร์ตัน สิงคโปร์ (อังกฤษ: The Fullerton Hotel Singapore) เป็นโรงแรมหรูระดับห้าดาว ตั้งอยู่ใกล้กับปากแม่น้ำสิงคโปร์ในเขตดาวน์ทาวน์คอร์ เซนทรัลแอเรีย ประเทศสิงคโปร์ ชื่อเดิมคือ อาคารฟุลเลอร์ตัน (Fullerton Building) และ อาคารไปรษณีย์กลาง (General Post Office Building) ชื่ออาคารนั้นตั้งตาม รอเบิร์ต ฟุลเลอร์ตัน ผู้ว่าการนิคมช่องแคบคนที่หนึ่ง (1826–1829) อาคารสร้างขึ้นในปี 1924 ในฐานะส่วนหนึ่งของการเฉลิมฉลองหนึ่งร้อยปีของเจ้าอาณานิคมอังกฤษ โดยออกแบบสร้างเป็นอาคารสำนักงาน โดยเมเจอร์ พร.เอช. คีส์ จากคีส์ แอนด์ ดาวเดิสเวล บริษัทสถาปนิกจากเซี่ยงไฮ้ ซึ่งชนะการประกวดออกแบบอาคาร บริษัทเดียวกันนี้ยังเป็นผู้ออกแบบโรงละครแคปปิตอล, อาคารแคปปิตอล และโรงพยาบาลสิงคโปร์ ในปี 2015 อาคารได้รับการขึ้นทะเบียนอนุสรณ์แห่งชาติสิงคโปร์
เดอะฮอว์ทอนส์

| --- | --- |
The Shrine

th
ชื่อเต็ม: เดอะฮอว์ทอนส์
ที่ตั้ง: เวสต์บรอมมิช, แซนด์เวลล์, เวสต์มิดแลนด์
พิกัด: 52°30′33″N 1°57′50″W﻿ / ﻿52.50917°N 1.96389°W﻿ / 52.50917; -1.96389
เจ้าของ: สโมสรฟุตบอลเวสต์บรอมมิชอัลเบียน
ผู้ดำเนินการ: เวสต์บรอมมิชอัลเบียน
ความจุ: 26,272 ที่นั่ง
ขนาดสนาม: 105 เมตร x 68 เมตร
พื้นผิว: เดสโซกราสมาสเตอร์
การก่อสร้าง
ก่อสร้าง: ค.ศ. 1900
เปิดใช้สนาม: กันยายน ค.ศ. 1900
ปรับปรุง: ค.ศ. 2008 (สแตนด์ด้านตะวันตก)
งบประมาณในการก่อสร้าง: 7.5 ล้านปอนด์ สำหรับอัฒจันทร์ด้านตะวันออก
การใช้งาน
สโมสรฟุตบอลเวสต์บรอมมิชอัลเบียน (1900–ปัจจุบัน)
เดอะฮอว์ทอนส์ (อังกฤษ: The Hawthorns) เป็นสนามฟุตบอลที่เป็นที่นั่งทั้งหมด ตั้งอยู่ในเมืองเวสต์บรอมมิช เขตนครแซนด์เวลล์ ในอังกฤษ โดยมีความจุผู้ชมทั้งหมด 26,272 คน โดยใช้เป็นสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลเวสต์บรอมมิชอัลเบียนตั้งแต่ปี ค.ศ. 1900 เป็นต้นมา โดยเป็นสนามแห่งที่ 6 ที่สโมสรแห่งนี้ใช้เป็นสนามเหย้านับตั้งแต่ก่อตั้งสโมสร
เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาสอยดาว

| เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาสอยดาว |
| --- | --- |
ไอยูซีเอ็นประเภท 1ก (สงวนธรรมชาติเข้มข้น)
เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาสอยดาว มองจากที่ว่าการอำเภอสอยดาว
ที่ตั้งของเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาสอยดาวแสดงแผนที่ประเทศไทยเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาสอยดาว (ภาคตะวันออก (ประเทศไทย))แสดงแผนที่ภาคตะวันออก (ประเทศไทย)
ที่ตั้ง: ประเทศไทย
เมืองใกล้สุด: จังหวัดจันทบุรี  • อำเภอสอยดาว  • อำเภอโป่งน้ำร้อน
พิกัด: 13°02′03″N 102°10′22″E﻿ / ﻿13.034232°N 102.172713°E﻿ / 13.034232; 102.172713
พื้นที่: 744.96 ตารางกิโลเมตร
จัดตั้ง: 4 กันยายน พ.ศ. 2515
หน่วยราชการ: กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช
เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาสอยดาว (อังกฤษ: Khao Soi Dao Wildlife Sanctuary) เป็นเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าในจังหวัดจันทบุรี มีพื้นที่ครอบคลุมเขาสอยดาวใต้ และเขาสอยดาวเหนือ ที่เป็นจุดสูงสุดสองแห่งในเทือกเขาจันทบุรี ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเทือกเขาคาร์ดามอมซึ่งเป็นเทือกเขาหลักที่ตั้งอยู่ในประเทศกัมพูชา
พื้นที่ของเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าประกอบไปด้วยป่าดิบชื้น ซึ่งเป็นป่าต้นน้ำของแม่น้ำจันทบุรี มีเนื้อที่ติดกับอุทยานแห่งชาติเขาคิชฌกูฏทางทิศใต้ ติดต่อกับอุทยานแห่งชาติเขาสิบห้าชั้น และเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาอ่างฤๅไนทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ
ประวัติ

เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาสอยดาว ตั้งขึ้นเป็นเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเมื่อวันที่ 4 กันยายน พ.ศ. 2515 มีเนื้อที่ประมาณ 744.96 ตารางกิโลเมตร หรือ 465,602 ไร่ ภูมิประเทศส่วนใหญ่ประกอบด้วยภูเขา โดยในปี 2550 เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาสอยดาวถูกประกาศให้เป็น พื้นที่สำคัญเพื่อการอนุรักษ์นก (Important Bird Areas: IBAs) ซึ่งเป็นพื้นที่ที่มีความสำคัญระดับนานาชาติในการอนุรักษ์นก
ภูมิประเทศ

พื้นที่เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาสอยดาวมีความลาดชันน้อย มีลักษณะเป็นแบบลูกคลื่นประกอบกับที่ลาดเชิงเขาต่อเนื่องจากภูเขา มีสายน้ำคือลำธารไหลต่อเนื่องตลอดทั้งปีจำนวน 2 สาย ซึ่งมีต้นน้ำมาจากเทือกเขาสอยดาว
ภูมิอากาศ

พื้นที่เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาสอยดาวเป็นรูปแบบของภูมิอากาศแบบมรสุมเขตร้อน ได้รับอิทธิพลจากลมมรสุมตะวันออกเฉียงเหนือ และลมมรสุมตะวันตกเฉียงใต้ ทำให้ประกอบด้วยฤดูที่โดดเด่นชัดทั้ง 3 ฤดู อุณหภูมิเฉลี่ย 26.8 องศาเซียลเซียส สูงสุดเฉลี่ย 31.6 องศาเซลเซียส
สัตว์ป่า

เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาสอยดาว เป็นเพียง IBA แห่งเดียวในประเทศไทยที่พบ นกกระทาดงจันทบูรณ์ (Chestnut-headed partridge) ซึ่งเป็นสัตว์ในกลุ่ม A2 คือกลุ่มที่มีการแพร่กระจายที่จำกัด (Restricted-range species) รวมถึงเป็นที่อยู่อาศัยของนกที่มีความสำคัญต่อการอนุรักษ์อีกหลายสายพันธุ์ ประกอบไปด้วย ไก่ฟ้าพญาลอ (Lophura diardi), นกกก (Buceros bicornis), นกคัคคูเหยี่ยวเล็ก (Hierococcyx vagans) ซึ่งที่กล่าวมานี้อยู่ในสถานะใกล้ถูกคุกคามในระดับโลก นอกจากนี้ยังมีนกที่มีสีสันสวยงามอย่าง นกแต้วแล้วใหญ่หัวสีน้ำเงิน (Blue-rumped Pittas) ซึ่งมีสถานะใกล้สูญพันธุ์ในประเทศไทย พบอาศัยอยู่เพียงที่นี่เท่านั้นเช่นกัน นอกจากนี้ยังพบนกอีกกว่า 128 ชนิดในพื้นที่เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาสอยดาว อาทิ นกแก๊ก ไก่ป่า นกกระทาดง นกขุนทอง นกพญาปากกว้าง และนกอพยพต่าง ๆ
ในส่วนของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาสอยดาว พบหลากหลายชนิดเช่นกัน อาทิ ช้างป่า เก้ง หมูหริ่ง ชะมด อีเห็น แมวป่า ลิงกัง ลิงลม พญากระรอกดำ รวมไปถึงสัตว์ที่อยู่ในสถานะถูกคุกคามในระดับโลก ประกอบไปด้วย ช้างเอเชีย (Elephas maximus indicus), เสือโคร่ง (Panthera tigris), เสือไฟ (Catopuma temminckii) และกระทิง (Bos gaurus) ก็ถูกพบที่นี่เช่นกัน สำหรับสัตว์ประเภทลิงนั้น ชะนีมงกุฎ (Hylobates pileatus) ถือเป็นสัตว์อีกชนิดที่โดดเล่นสำหรับเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาสอยดาว
สำหรับสัตว์เลื้อยคลานที่พบในเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาสอยดาว ประกอบไปด้ย ตัวเงินตัวทอง ตะกวด งูเหลือม งูหลาม งูจงอาง งูเขียวหางไหม้ เต่หวาย ตะกอง กิ้งก่าหนามเขา สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก อาทิ กบอกหนาม (สัตว์ประจำถิ่น) กบอ๋อง อึ่ง เขียด ปาดอีกหลายชนิด
ทรัพยากรป่าไม้

พื้นที่ป่าเกือบทั้งหมดของเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาสอยดาวเป็นป่าดิบชื้น ประกอบด้วยพันธุ์ไม้มีค่าหลากหลายชนิดขึ้นปะปนกันหนาแน่นพื้นที่ เป็นรูปแบบโครงสร้างป่าหลายชั้นเรือนยอด ประกอบด้วยไม้มีค่าทางเศรษฐกิจกระจายอยู่ทั่วไป
สถานที่ท่องเที่ยว

การเดินทางมาท่องเที่ยวเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาสอยดาว หากเดินทางจากตัวจังหวัดจันทบุรีจะอยู่ห่างจากอำเภอเมืองจันทบุรีประมาณ 70 กิโลเมตร เดินทางมาตามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 317 มุ่งหน้าจังหวัดสระแก้ว โดยเลี้ยวซ้ายที่กิโลเมตรที่ 22 ก่อนถึงตลาดปะตง และเดินทางเข้ามาอีก 4 กิโลเมตร จะถึงที่ทำการสำนักงานเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาสอยดาว
สถานที่ท่องเที่ยว > น้ำตกเขาสอยดาว

น้ำตกเขาสอยดาว อยู่ภายในพื้นที่เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาสอยดาว มีจำนวน 16 ชั้น เหมาะกับการชมผีเสื้อและศึกษาพรรณไม้ เนื่องจากมีพื้นที่ที่มีความหลากหลาย ทั้งป่าเบญจพรรณ ป่าเต็งรัง รวมถึงมีต้นไม้ยักษ์ หรือต้นพระเจ้าห้าพระองค์ อยู่ทางขวาของน้ำตกห่างไปประมาณ 200 เมตรจากน้ำตกชั้นแรก ลำต้นมีขนาดใหญ่ประมาณ 20 คนโอบ
การเยี่ยมชมน้ำตก นักท่องเที่ยวสามารถเดินเท้าขึ้นไปชมได้ถึงชั้นที่ 9 ระยะทางประมาณ 2.5 กิโลเมตร ใช้เวลาประมาณ 2 ชั่วโมง ส่วนชั้นที่ 10 - 16 จะต้องมีเจ้าหน้าที่นำทางขึ้นไป ระยะทางประมาณ 2 กิโลเมตร ใช้เวลาประมาณ 1 ชั่วโมง
การเดินทางมายังน้ำตกเขาสอยดาว ตัวน้ำตกห่างจากที่ทำการเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาสอยดาวประมาณ 4 กิโลเมตร เปิดให้เข้าชมเวลา 09.00 - 16.00 น.
สถานที่ท่องเที่ยว > ศูนย์ศึกษาธรรมชาติและสัตว์ป่าเขาสอยดาว

ศูนย์ศึกษาธรรมชาติและสัตว์ป่าเขาสอยดาว อยู่ภายในพื้นที่เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาสอยดาว สังกัดอยู่กับส่วนอนุรักษ์สัตว์ป่า สำนักบริหารพื้นที่อนุรักษ์ที่อนุรักษ์ที่ 2 (ศรีราชา) จัดตั้งขึ้นเพื่อเผยแพร่และให้ความรู้เกี่ยวกับการอนุรักษ์ทรัพยากรป่าไม้และสัตว์ป่า ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2533 ในชื่อ ศูนย์ศึกษาธรรมชาติสัตว์ป่าทรายขาว และเปลี่ยนมาใช้ชื่อปัจจุบันในปี พ.ศ. 2556 โดยกิจกรรมของศูนย์ศึกษาธรรมชาติและสัตว์ป่าเขาสอยดาวประกอบไปด้วย กิจกรรมค่ายเยาวชนอนุรักษ์ธรรมชาติ การดูนก การศึกษาค้นคว้าวิจัย และการเดินป่าเพื่อศึกษาธรรมชาติ
การเดินทางมายังศูนย์ศึกษาธรรมชาติและสัตว์ป่าเขาสอยดาว อยู่ห่างจากที่ทำการเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาสอยดาวประมาณ 500 เมตร เปิดทำการทุกวัน ไม้เว้นวันหยุดนักขัตฤกษ์ ตั้งแต่เวลา 08.30 - 17.00 น.
ไก่ฟ้าพญาลอ นกประจำชาติไทยเป็นสัตว์อีกชนิดที่อาศัยอยู่ในเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาสอยดาว
เฉือนเหลี่ยม คนหักคม

| เฉือนเหลี่ยม คนหักคม |
| --- | --- |
ใบปิดภาพยนตร์
กำกับ: เคนเนธ บรานาห์
บทภาพยนตร์: แฮโรลด์ พินเทอร์
สร้างจาก: สลูท โดย แอนโทนี เชฟเฟอร์
อำนวยการสร้าง: เคนเนธ บรานาห์ ไซมอน ฮาลฟอน จู๊ด ลอว์ ไซมอน โมสลีย์ มารียง พีโลสกี้ ทอม สเติร์นเบิร์ก
นักแสดงนำ: ไมเคิล เคน จู๊ด ลอว์
กำกับภาพ: แฮริส แซมบาร์ลูคอส
ตัดต่อ: นีล ฟาร์เรล
ดนตรีประกอบ: แพทริก ดอยล์
บริษัทผู้สร้าง: คาสเซิล ร็อค เอนเตอร์เทนเมนท์ ริฟ ราฟ โปรดักชั่นส์  
ผู้จัดจำหน่าย: โซนี่ พิคเจอร์ส คลาสสิค
วันฉาย: 12 ตุลาคม ค.ศ. 2007 (สหรัฐอเมริกา) 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 2007 (สหราชอาณาจักร)
ความยาว: 88 นาที
ประเทศ: สหราชอาณาจักร สหรัฐอเมริกา
ภาษา: อังกฤษ
ทำเงิน: 4,889,751 ดอลลาร์สหรัฐ
เฉือนเหลี่ยม คนหักคม (อังกฤษ: Sleuth) เป็นภาพยนตร์ระทึกขวัญสัญชาติอังกฤษ-อเมริกันที่ออกฉายในปี ค.ศ. 2007 กำกับโดย เคนเนธ บรานาห์ และนำแสดงโดย จู๊ด ลอว์ และ ไมเคิล เคน บทภาพยนตร์โดย แฮโรลด์ พินเทอร์ เป็นการดัดแปลงบทละครของแอนโทนี เชฟเฟอร์ เรื่อง สลูท ไมเคิลเคนเคยแสดงในเวอร์ชันปี ค.ศ. 1972 ซึ่งเขาแสดงนำร่วมกับลอเรนซ์ โอลิวีเอร์
แหล่งข้อมูลอื่น

เฉือนเหลี่ยม คนหักคม ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
เฉือนเหลี่ยม คนหักคม ที่บ็อกซ์ออฟฟิศโมโจ
เดอะเฮาส์ออฟเดอะไรซิงซัน

เดอะเฮาส์ออฟเดอะไรซิงซัน (อังกฤษ: The House of the Rising Sun)  เป็นเพลงโฟล์กจากสหรัฐอเมริกา  บางครั้งอาจเรียกสั้นๆ ว่า House of the Rising Sun หรือ ไรซิงซันบลูส์ (Rising Sun Blues)  เนื้อเพลงกล่าวถึงชีวิตที่อยู่อย่างยากลำบากในบ้านหลังหนึ่งในนิวออร์ลีนส์ ที่ใครๆ ก็เรียกบ้านหลังนี้ว่า "Rising Sun" เพลงนี้เป็นเพลงพื้นบ้านของสหรัฐอเมริกาที่มีการบันทึกเสียงหลายครั้งมาตั้งแต่ช่วงทศวรรษ 1930  แต่ฉบับที่ได้รับความนิยมที่สุด เป็นผลงานของ ดิแอนิมอลส์ วงดนตรีร็อกสัญชาติอังกฤษที่บันทึกเสียงระหว่างเดินทางมาแสดงร่วมกับชัค เบอร์รีในสหรัฐอเมริกา  วางจำหน่ายเมื่อเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1964  ซิงเกิลฉบับนี้ขึ้นถึงอันดับหนึ่งทั้งในสหรัฐอเมริกา และสหราชอาณาจักร
แอลัน ไพรซ์ นักคีย์บอร์ดของดิแอนิมอลส์กล่าวว่า เฮาส์ออฟเดอะไรซิงซัน มีที่มาจากเพลงพื้นบ้านของอังกฤษในศตวรรษที่ 16 กล่าวถึงชีวิตของหญิงสาวที่ถูกคุมขังในซ่องโสเภณี เมื่อชาวอังกฤษย้ายถิ่นฐานมาตั้งรกรากในสหรัฐจึงดัดแปลงเนื้อเพลงให้เกี่ยวกับนิวออร์ลีนส์   ในขณะที่เอริก เบอร์ดัน นักร้องนำของวงกล่าวว่า ดิแอนิมอลส์ได้ฟังเพลงนี้เป็นครั้งแรกในคลับแห่งหนึ่งในนิวคาสเซิล สหราชอาณาจักร   โดยก่อนหน้าดิแอนิมอลส์ นักดนตรีที่เคยบันทึกเสียงเพลงนี้ ได้แก่ บ็อบ ไดแลน (ปี 1960), โจแอน แบซ (ปี 1960) และนิน่า ซิโมน (ปี 1962)
แหล่งข้อมูลอื่น

เบื้องหลังเพลงดัง House of the rising sun เก็บถาวร 2012-01-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
อุโมงค์

อุโมงค์ในเบลเยียม เดิมเป็นทางรถไฟแต่ปัจจุบันเป็นทางเดินเท้าและจักรยาน
ทางเข้าอุโมงค์ถนนในกวานาคัวโต เม็กซิโก
อุโมงค์สาธารณูปโภคสำหรับท่อความร้อนระหว่าง Rigshospitalet และ Amagerværket ในโคเปนเฮเกน เดนมาร์ก
อุโมงค์รถไฟใต้ดินไทเปในไต้หวัน
ทางเข้าด้านใต้ยาว 421 เมตร (1,381 ฟุต) อุโมงค์คลอง Chirk
อุโมงค์ คือ ทางสัญจรใต้ดิน ใต้น้ำ ที่ขุดลงไปใต้ดินหรือในภูเขา โดยทั่วไปแล้วจะมีความยาวอย่างน้อยมากกว่าความกว้าง 2 เท่า และมีผนังโอบล้อมทุกด้าน โดยมีปลายเปิดในส่วนหัวและส่วนท้าย อุโมงค์อาจเป็นทางเดินเท้าหรือจักรยานลอดใต้ถนนหรือเชื่อมต่ออาคาร แต่โดยทั่วไปเป็นทางสัญจรสำหรับรถยนต์ รถไฟ หรือคลอง บางที่อาจเป็นทางระบายน้ำ ทางส่งน้ำโดยเฉพาะที่ใช้สำหรับไฟฟ้าพลังน้ำหรือท่อระบายน้ำ หรือในวัตถุประสงค์อื่น เช่นงานสาธารณูปโภคได้แก่ท่อประปา ไฟฟ้า เคเบิลสำหรับโทรคมนาคม หรือแม้กระทั่งอุโมงค์ที่ออกแบบสำหรับเป็นทางเดินสัตว์ป่าสำหรับสัตว์ในยุโรป ที่อาจเป็นอันตราย บางอุโมงค์ลับก็ใช้สำหรับเป็นทางออกสำหรับหนีภัย อุโมงค์บางแห่งไม่ได้เป็นทางสัญจรแต่เป็นป้อมปราการก็มี อย่างไรก็ตามท่อที่ใช้ในการขนส่ง (อังกฤษ: transport pipeline) ไม่เรียกว่าเป็นอุโมงค์เนื่องจากบางอุโมงค์สมัยใหม่ได้ใช้เทคนิคการก่อสร้างแบบ immersed tube (ทำท่อสำเร็จเป็นช่วง ๆ บนดินแล้วนำไปจมที่ไซต์งาน) แทนที่จะใช้วิธีขุดเจาะแบบเดิม
ประวัติ

เทคโนโลยีจำนวนมากในช่วงต้นของการขุดอุโมงค์ได้วิวัฒนาการมาจากการทำเหมืองแร่และงานวิศวกรรมทางทหาร รากศัพท์ของคำ "เหมืองแร่" (สำหรับการสกัดแร่หรือการโจมตีโอบล้อม), "วิศวกรรมทางทหาร" และ "วิศวกรรมโยธา" เผยให้เห็นการเชื่อมต่อในส่วนลึกของประวัติศาสตร์เหล่านี้
การตรวจสอบและการออกแบบทางธรณีเทคนิค

โครงการอุโมงค์จะต้องเริ่มต้นด้วยการตรวจสอบที่ครอบคลุมสภาพพื้นดินโดยการจัดเก็บตัวอย่างจากการเจาะรู (อังกฤษ: borehole) และโดยใช้เทคนิคทางธรณีฟิสิกส์อื่น ๆ จากนั้นจะทำการเลือกเครื่องจักรและวิธีการเปิดหน้าดินและการรองรับพื้นดิน ซึ่งจะช่วยลดความเสี่ยงกับสภาพพื้นดินที่ไม่คาดฝัน ในการวางแผนเส้นทางการจัดแถวแนวนอนและแนวตั้งจะใช้ประโยชน์จากสภาพพื้นดินและน้ำที่ดีที่สุด
การศึกษาบนโต๊ะและที่ไซต์งานแบบทั่วไปอาจให้ข้อมูลไม่เพียงพอที่จะประเมินปัจจัยต่าง ๆ เช่นลักษณะการบล็อกของหิน สถานที่ตั้งที่แน่นอนของโซนรอยเลื่อน หรือเวลาตั้งตัว (อังกฤษ: Stand-up time) ของพื้นดินที่อ่อนนุ่ม สิ่งเหล่านี้อาจสร้างความกังวลโดยเฉพาะอย่างยิ่งในงานสร้างอุโมงค์เส้นผ่าศูนย์กลางขนาดใหญ่ เพื่อให้ได้ข้อมูลเพิ่มเติม อุโมงค์นำร่องหรือ drift อาจใช้ดันไปข้างหน้าตัวขุดหลัก อุโมงค์นี้จะง่ายกว่าในการสนับสนุนข้อมูลถ้าสภาพที่ไม่คาดคิดถูกตรวจพบ และจะสามารถควบรวมเข้ากับอุโมงค์จริง อีกทางเลือกหนึ่งคือการเจาะรูทดสอบในแนวนอนบางครั้งอาจจะเจาะนำไปข้างหน้าของเครื่องเจาะอุโมงค์
ปัจจัยธรณีเทคนิคอื่น ๆ ที่สำคัญ ได้แก่ :
เวลาตั้งตัว เป็นระยะเวลาที่อุโมงค์จะสามารถรับน้ำหนักตัวเองได้โดยไม่ต้องมีโครงสร้างใด ๆ มารองรับเพิ่มเติม การรู้ว่าเวลานี้นานเท่าไรจะช่วยให้วิศวกรสามารถกำหนดได้ว่าจะต้องมีการขุดมากน้อยแค่ไหน ก่อนที่การรองรับจะเป็นสิ่งจำเป็น เวลาตั้งตัวยิ่งนานการขุดก็ยิ่งไปได้เร็ว โดยทั่วไปลักษณะบางอย่างของหินและดินเหนียวจะมีเวลาตั้งตัวที่นานมาก ๆ และดินทั่วไปที่เป็นทรายและมีเนื้อละเอียดจะมีเวลาตั้งตัวที่ต่ำกว่ามาก
การควบคุมน้ำบาดาลเป็นสิ่งสำคัญมากในการก่อสร้างอุโมงค์ หากมีน้ำรั่วซึมเข้าไปในอุโมงค์ เวลาตั้งตัวจะลดลงอย่างมาก หากมีน้ำรั่วซึมเข้ามาในเพลาเจาะ มันจะกลายเป็นความไม่แน่นอนและจะไม่มีความปลอดภัยในการทำงาน เพื่อหยุดการรั่วซึมนี้มีวิธีการทั่วไปไม่กี่อย่าง อย่างหนึ่งที่มีประสิทธิภาพมากที่สุดคือการแช่แข็งพื้นดิน ในวิธีนี้ท่อจำนวนมากจะถูกดันลงไปในพื้นดินรอบ ๆ เพลาเจาะและมีการหล่อเย็นจนกว่าท่อเหล่านั้นจะเป็นน้ำแข็ง พื้นดินรอบ ๆ ท่อเหล่านั้นก็จะเป็นน้ำแข็งไปด้วย จนเพลาเจาะทั้งหมดถูกล้อมรอบไปด้วยดินแช่แข็ง เป็นการป้องกันไม่ให้น้ำซึมเข้าไปข้างใน วิธีการที่พบมากที่สุดคือการติดตั้งหลายท่อลงไปในดินและเพียงแค่สูบน้ำออก วิธีนี้จะได้ผลสำหรับอุโมงค์และเพลาเจาะ
รูปร่างของอุโมงค์ก็เป็นสิ่งที่สำคัญมากในการกำหนดเวลาตั้งตัว แรงโน้มถ่วงจะกดลงไปตรง ๆ บนอุโมงค์ ดังนั้นหากอุโมงค์มีความกว้างมากกว่าความสูง มันก็จะลำบากยิ่งขึ้นที่จะต้องรับน้ำหนักตัวเอง นี่เป็นการลดเวลาตั้งตัว หากอุโมงค์มีความสูงมากกว่าความกว้าง เวลาตั้งตัวก็จะเพิ่ม ทำให้โครงการง่ายขึ้น รูปร่างที่ยากที่สุดในการรองรับน้ำหนักตัวเองคืออุโมงค์รูปสี่เหลี่ยมจตุรัสหรือรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า แรงก็ยากที่จะกระจายเปลี่ยนเส้นทางไปรอบอุโมงค์ทำให้มันยากมากที่จะรองรับน้ำหนักตัวเอง สิ่งเหล่านี้แน่นอนว่าขึ้นอยู่กับพื้นดินว่าเป็นวัสดุอะไร
การตรวจสอบและการออกแบบทางธรณีเทคนิค > ทางเลือกของอุโมงค์เมื่อเทียบกับสะพาน

สำหรับการข้ามน้ำ อุโมงค์โดยทั่วไปจะแพงมากกว่าการสร้างสะพาน การพิจารณาเพื่อการเดินเรืออาจจำกัดการใช้สะพานสูง หรือช่วงความยาวสะพานที่ตัดกับสถานีขนส่งทางเรือจึงจำเป็นต้องทำเป็นอุโมงค์
สะพานมักจะต้องใช้พื้นที่บริเวณตีนสะพานบนแต่ละฝั่งที่มีขนาดใหญ่กว่าอุโมงค์ ในหลายพื้นที่ที่อสังหาริมทรัพย์มีราคาแพงเช่นแมนฮัตตันและในเมืองฮ่องกง สิ่งนี้เป็นปัจจัยที่แข็งแกร่งที่จะเลือกอุโมงค์มากกว่า โครงการบอสตันบิ๊กดิกได้แทนที่ถนนยกระดับด้วยระบบอุโมงค์เพื่อเพิ่มความจุการจราจร แอบการจราจร การเวนคืนที่ดิน การตบแต่งใหม่ และรวมตัวของเมืองกับสภาพริมน้ำ ในแฮมป์ตันโรดส์ รัฐเวอร์จิเนีย หลายอ​​ุโมงค์ได้รับการคัดเลือกแทนที่สะพานเมื่อพิจารณาในเชิงกลยุทธ์ ในกรณีที่มีความเสียหายสะพานจะกีดขวางไม่ให้เรือของกองทัพเรือสหรัฐออกจากสถานีทหารเรือนอร์ฟอล์ก
ถนนอุโมงค์ Queensway 1934 ลอดใต้แม่น้ำเมอร์ซีที่ลิเวอร์พูลได้รับการคัดเลือกเหนือสะพานสูงขนาดใหญ่ด้วยเหตุผลด้านการป้องกัน: มีความกลัวว่าเครื่องบินอาจทำลายสะพานในช่วงสงคราม ค่าใช้จ่ายในการบำรุงรักษาสะพานขนาดใหญ่เพื่อให้เรือใหญ่ที่สุดในโลกสามารถที่จะเดินทางลอดไปได้ ได้รับการพิจารณาว่าสูงกว่าอุโมงค์เสียอีก ข้อสรุปที่คล้ายกันก็นำมาใช้กับอุโมงค์ Kingsway 1971 ลอดใต้แม่น้ำเมอร์ซี
อุโมงค์ข้ามน้ำที่ถูกสร้างขึ้นแทนสะพานได้แก่อุโมงค์ฮอลแลนด์และอุโมงค์ลินคอล์น ระหว่างรัฐนิวเจอร์ซีย์กับเมืองแมนฮัตตันในนิวยอร์กซิตี อุโมงค์ควีนมิดทาวน์ระหว่างแมนฮัตตันกับเมืองบอโรของเมืองควีนส์ที่ลองไอแลนด์ และอุโมงค์แม่น้ำเอลิซาเบธระหว่างนอร์ฟอล์กกับพอร์ตสมัท เวอร์จิเนีย อุโมงค์ Queensway 1934 ลอดใต้ถนนแม่น้ำเมอร์ซี  อุโมงค์เวสเทิร์น Scheldt ในเซลันด์ เนเธอร์แลนด์ และอุโมงค์ North Shore Connector ในพิตส์เบิร์ก เพนซิลเวเนีย
เหตุผลอื่น ๆ สำหรับการเลือกอุโมงค์แทนที่จะเป็นสะพานจะรวมถึงการหลีกเลี่ยงปัญหากับคลื่นลม สภาพอากาศและการขนส่งในระหว่างการก่อสร้าง (อย่างเช่นอุโมงค์ลอดช่องแคบอังกฤษยาว 51.5 กิโลเมตร หรือ 32.0 ไมล์) เหตุผลด้านความงาม (รักษามุมมองเหนือพื้นดิน, ภูมิทัศน์และ ทิวทัศน์) และด้วยเหตุผลความจุน้ำหนัก (มันอาจจะเป็นไปได้มากกว่าที่จะสร้างอุโมงค์แทนสะพานที่แข็งแกร่งเพียงพอ)
การข้ามน้ำบางแห่งเป็นส่วนผสมของสะพานและอุโมงค์เช่น สะพานเออเรซุนด์ที่เชื่อมระหว่างเดนมาร์กกับสวีเดน และสะพานอุโมงค์อ่าวเชซาพีกในรัฐเวอร์จิเนีย
มีตัวอย่างของอันตรายกับอุโมงค์โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากการเกิดเพลิงไหม้รถ เมื่อก๊าซเผาไหม้สามารถทำให้ผู้ใช้สำลักควัน อย่างเช่นที่เกิดขึ้นที่อุโมงค์ถนน Gotthard ในสวิตเซอร์แลนด์ในปี ค.ศ. 2001 หนึ่งในภัยพิบัติทางรถไฟที่เลวร้ายที่สุดเท่าที่เคยมีคืออุบัติเหตุรถไฟ Balvano เกิดจากรถไฟติดค้างอยู่ในอุโมงค์ Armi ในอิตาลีในปี ค.ศ. 1944 มีผู้โดยสารผู้เสียชีวิต 426 ราย
การตรวจสอบและการออกแบบทางธรณีเทคนิค > การวางแผนโครงการและประมาณการค่าใช้จ่าย

เงินของรัฐบาลเป็นปัจจัยสำคัญในการสร้างอุโมงค์ เมื่ออุโมงค์อยู่ในระหว่างการก่อสร้าง เศรษฐกิจและการเมืองจะเป็นปัจจัยขนาดใหญ่ในกระบวนการตัดสินใจ หน่วยบริหารโครงการเป็นส่วนหนึ่งของการบริหารจัดการการก่อสร้าง/การบริหารโครงการด้านงานวิศวกรรมโยธา ระยะเวลาโครงการจะต้องมีการระบุในโครงสร้างงานแยกย่อย (อังกฤษ: work breakdown structure (WBS)) และวิธีการเส้นทางวิกฤต (อังกฤษ: critical path method (CPM)) เพื่อเข้าใจเกี่ยวกับปริมาณเวลาโครงการต้องมีปริมาณของแรงงานและวัสดุที่ต้องใช้เป็นส่วนสำคัญของโครงการ นอกจากนี้ปริมาณของที่ดินที่จะต้องมีการขุดและเครื่องจักรที่เหมาะสมที่จำเป็น ก็ยังเป็นสิ่งสำคัญมากอีกด้วย เนื่องจากโครงสร้างพื้นฐานจำเป็นต้องใช้เงินจำนวนมาก การแสวงหาเงินทุนเหล่านี้เป็นสิ่งที่ท้าทาย
ความจำเป็นสำหรับโครงสร้างพื้นฐานเช่นอุโมงค์จะต้องมีการระบุ ข้อขัดแย้งทางการเมืองมีโอกาสที่จะก่อให้เกิดปัญหาอย่างที่เคยเกิดในปี ค.ศ. 2005 เมื่อสภาผู้แทนราษฎรสหรัฐได้ผ่านร่างกฎหมายอนุมัติงบประมาณของรัฐบาลกลาง 100 ล้านเหรียญสหรัฐในการสร้างอุโมงค์ในท่าเรือนิวยอร์ก อย่างไรก็ตามการท่าเรือแห่งนิวยอร์กและนิวเจอร์ซีย์ได้เพิกเฉยต่อกฎหมายดังกล่าว และไม่เคยขอเงินช่วยเหลือหรือขอให้มีโครงการ สถานะปัจจุบันของเศรษฐกิจได้สะท้อนให้เห็นถึงจำนวนเงินที่รัฐบาลสามารถให้แก่โครงการสาธารณะ  เนื่องจากเงินของผู้เสียภาษีถูกส่งไปที่โครงการต่าง ๆ เช่นการสร้างอุโมงค์หรือโครงสร้างพื้นฐานอื่น ๆ ภาษีที่เพิ่มขึ้นอาจทำให้เกิดปัญหา
งานก่อสร้าง

อุโมงค์จะถูกขุดผ่านประเภทของวัสดุที่แตกต่างตั้งแต่ดินเหนียวนุ่มจนถึงหินแข็ง วิธีการก่อสร้างอุโมงค์ขึ้นอยู่กับปัจจัยต่าง ๆ เช่นสภาพของดิน สภาพของน้ำใต้ดิน ความยาวและขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางของอุโมงค์ ความลึกของอุโมงค์ การจัดส่งเพื่อสนับสนุนการขุดดิน การใช้งานและรูปร่างขั้นสุดท้ายของอุโมงค์ และการจัดการความเสี่ยงที่เหมาะสม
พื้นฐานของการก่อสร้างอุโมงค์ที่มีการใช้กันอยู่ทั่วไปมีสองประเภท คือ
อุโมงค์แบบขุดและกลบ สร้างขึ้นในร่องตื้นแล้วกลบด้านบน
อุโมงค์แบบเจาะ สร้างในไซต์งานโดยไม่ต้องรื้อพื้นดินด้านบนออก พวกมันมักจะมีหน้าตัดเป็นวงกลมหรือเกือกม้า
อนึ่ง ในปัจจุบันมีการสร้างอุโมงค์แบบท่อ (อังกฤษ: Immersed tube tunnel) โดยการสร้างท่อเหมือนหลอดบนฝั่ง แล้วนำไปวางบนพื้นทะเลหรือฝังตื้น ๆ ใต้พื้นทะเล
งานก่อสร้าง > ขุดและกลบ

ขุดและกลบ เป็นวิธีที่ง่ายของการก่อสร้างอุโมงค์ตื้น ๆ โดยการขุดเป็นร่องและปิดเป็นหลังคาด้านบนด้วยโครงสร้างรองรับที่แข็งแรง พอที่จะแบกน้ำหนักของสิ่งที่จะถูกสร้างขึ้นเหนืออุโมงค์นั้น พื้นฐานของการขุดและกลบอุโมงค์มีอยู่สองรูปแบบ ได้แก่
วิธีจากล่างขึ้นบน (อังกฤษ: Bottom-up method): ร่องจะถูกขุดขึ้นเป็นส่วนด้านล่าง อาจต้องตอกเข็มตามความจำเป็น แล้วสร้างเป็นอุโมงค์ขึ้นด้านบน อุโมงค์อาจเทคอนกรีตในไซต์งาน หรือใช้คอนกรีตหล่อสำเร็จ ซุ้มโค้งแบบสำเร็จ หรือโค้งเหล็กลูกฟูก ในยุคแรกจะใช้การก่ออิฐ จากนั้นร่องจะถูกกลบอย่างระมัดระวังและพื้นผิวถูกปรับให้กลับเป็นเหมือนเดิม
วิธีจากบนลงล่าง (อังกฤษ: Top-down method): ตอนแรกจะสร้างโครงสร้างขนาดใหญ่เหมือนกล่องคว่ำหน้า คือมีผนังรองรับด้านข้างโดยรอบและคานเหล็กปิดหัวที่ระดับพื้นดิน โดยวิธีการเช่นกำแพงสารละลายทึบน้ำ (อังกฤษ: slurry wall) (เป็นวิธีการควบคุมการแพร่กระจายของสารปนเปื้อนต่อน้ำใต้ดิน วัสดุที่ใช้ก่อสร้างกำแพงทึบน้ำทำจากดินเหนียวผสมเบนโทไนต์ หรือซีเมนต์ผสมเบนโทไนต์ หรือการอัดฉีดซีเมนต์ โดยจะก่อสร้างกำแพงทึบน้ำในแนวดิ่ง เพื่อควบคุมการแพร่กระจายของสารปนเปื้อนในแนวราบ สามารถก่อสร้างได้ทั้งด้านต้นน้ำและท้ายน้ำ ขึ้นอยู่กับสถานการณ์ของสิ่งแวดล้อม) หรือการปักเสาเข็มเจาะติดกัน (อังกฤษ: contiguous bored piling) จากนั้น ทำการขุดดินตื้นเพื่อสร้างหลังคาอุโมงค์ด้วยคานสำเร็จรูปหรือหล่อในแหล่ง จากนั้น พื้นผิวด้านบนจะถูกคืนสภาพยกเว้นช่องเปิดเพื่อเป็นทางเข้า การทำเช่นนี้จะช่วยให้คืนสภาพของการจราจรได้เร็วขึ้น การบริการและการใช้งานพื้นผิวอื่น ๆ การขุดอุโมงต์จะเกิดขึ้นภายใต้หลังคาอุโมงค์ถาวรและแผ่นพื้นจะถูกสร้างขึ้นเป็นฐาน
อุโมงค์ที่ตื้นมักจะเป็นแบบขุดและกลบ (ถ้าอยู่ใต้น้ำจะเป็นชนิดจุ่มน้ำ) ในขณะที่อุโมงค์ที่ลึกจะเป็นแบบขุด มักจะใช้วิธีโล่อุโมงค์ (อังกฤษ: tunnelling shield) สำหรับอุโมงค์ระดับกลางอาจใช้ได้ทั้งสองวิธี
กล่องแบบขุดและกลบขนาดใหญ่หลายกล่องมักจะใช้สำหรับสร้างสถานีรถไฟใต้ดินในเมือง เช่นสถานีรถไฟใต้ดินคานารีวาร์ฟในกรุงลอนดอน รูปแบบการก่อสร้างนี้โดยทั่วไปมีสองระดับซึ่งจะช่วยให้มีการประหยัดพื้นที่สำหรับห้องโถงขายตั๋ว ชานชาลา ทางเข้าของผู้โดยสารและทางออกฉุกเฉิน การระบายอากาศและการควบคุมควัน ห้องพักเจ้าหน้าที่และห้องอุปกรณ์ ภายในสถ​​านี Canary Wharf ถูกทำให้เหมือนโบสถ์ใต้ดินแห่งหนึ่งเนื่องจากขนาดที่แท้จริงของการขุดดิน การทำเช่นนี้ขัดกับสถานีแบบดั้งเดิมจำนวนมากในรถไฟใต้ดินลอนดอน ในที่ซึ่งอุโมงค์แบบเจาะถูกนำมาใช้สำหรับสถานีและทางเข้าของผู้โดยสาร อย่างไรก็ตามส่วนดั้งเดิมของเครือข่าย 'รถไฟใต้ดินลอนดอน' หรือ 'การรถไฟมหานครและเขต' ถูกสร้างขึ้นโดยใช้แบบขุดและกลบ เส้นทางรถไฟฟ้าระบบรางในยุคแรกและการก่อสร้างที่ใกล้กับผิวดินเหล่านี้ เป็นประโยชน์ในการระบายควันและไอน้ำที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
ข้อเสียที่สำคัญของการขุดและกลบก็คือ การทำให้เกิดการกีดขวางอย่างกว้างขวางในระดับพื้นผิวในระหว่างการก่อสร้าง สิ่งนี้และความพร้อมของไฟฟ้​​าระบบรางได้ทำให้ระบบขนส่งใต้ดินของลอนดอน เปลี่ยนไปใช้วิธีการสร้างอุโมงค์แบบเจาะในระดับที่ลึกกว่าเดิมไปจนถึงช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19