stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เฉลียง (วงดนตรี)
สิ่งสืบทอด > ละครร้องเพลงเฉลียง

บทความหลัก: เดอะ เลเจนด์ ออฟ เร่ขายฝัน เฉลียง เดอะ มิวสิคัล และ นิทานหิ่งห้อย เดอะ มิวสิคัล
บทเพลงของวงเฉลียงได้ถูกนำมาดัดแปลงใหม่เป็นละครเวทีรูปแบบละครเพลงประเภทตู้เพลง (Jukebox Musical) ถึง 3 ครั้ง ดังนี้
ครั้งแรก ในปี พ.ศ. 2552 ใช้ชื่อว่า เดอะ เลเจนด์ ออฟ เร่ขายฝัน เฉลียง เดอะ มิวสิคัล แสดงโดยนักแสดงจาก ทรู อะคาเดมี่ แฟนเทเชีย
ครั้งที่ 2 ในปี พ.ศ. 2559 - 2560 ใช้ชื่อว่า นิทานหิ่งห้อย เดอะ มิวสิคัล สร้างโดยทีมผู้สร้าง โหมโรง เดอะ มิวสิคัล
ครั้งที่ 3 ในปี พ.ศ. 2567 ใช้ชื่อว่า นิทานหิ่งห้อย เดอะ มิวสิคัล เช่นเดียวกัน แสดงโดยศิลปินจากเอ็กซ์โอเอ็กซ์โอเอนเตอร์เทนเมนต์ และสมาชิกวงเฉลียงบางส่วน
รางวัล

รางวัลโทรทัศน์ทองคำ ครั้งที่ 1 ประจำปี พ.ศ. 2529 มิวสิกวิดีโอดีเด่น จากเพลง "กล้วยไข่"
รางวัลโทรทัศน์ทองคำ ครั้งที่ 2 ประจำปี พ.ศ. 2530 มิวสิกวิดีโอดีเด่น จากเพลง "เร่ขายฝัน"
รางวัลโทรทัศน์ทองคำ ครั้งที่ 4 ประจำปี พ.ศ. 2532 มิวสิกวิดีโอชมเชย จากเพลง "ใจเย็นน้องชาย"
สีสันอะวอร์ดส์ ครั้งที่ 3 ประจำปี พ.ศ. 2533 ศิลปินกลุ่มยอดเยี่ยม จากอัลบั้ม "ตะไคร่น้ำสุดขอบฟ้า"
รางวัลพิเศษ SEED HALL OF FAME รางวัลสำหรับศิลปินคุณภาพระดับตำนานที่สร้างผลงานต่อเนื่อง และสร้างแรงบันดาลใจให้ผู้ฟังได้มีความหวัง สร้างฝันให้กับผู้คน ประสบความสำเร็จสูงสุดและยาวนาน จัดโดย คลื่นซี้ด 97.5 เอฟเอ็ม พ.ศ. 2554
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บวงเฉลียง
เว็บไซต์ เฉลียง แฟนคลับ
เครื่องเคียงข้างจอ : เฉลียง Rare Item บทความโดย วัชระ แวววุฒินันท์
เปิดไทม์ไลน์ของกลุ่มตัวโน้ตอารมณ์ดี "เฉลียง"
เพลงเขียนคน ดนตรีเขียนโลก “เฉลียง Rare Item RESTAGE” บทความโดย กวินพร เจริญศรี
| ด ค กเฉลียง |
| --- | --- |
ประภาส ชลศรานนท์ • วัชระ ปานเอี่ยม • นิติพงษ์ ห่อนาค • ภูษิต ไล้ทอง • ศุ บุญเลี้ยง • เกียรติศักดิ์ เวทีวุฒาจารย์ • ฉัตรชัย ดุริยประณีต  สมชาย ศักดิกุล
อัลบั้ม: ปรากฏการณ์ฝน (2525)  •  อื่น ๆ อีกมากมาย (2529)  •  เอกเขนก (2530) •  เฉลียงหลังบ้าน (2531) • แบ-กบาล (2532) •  ตะไคร่น้ำสุดขอบฟ้า (2533)
อีพีและซิงเกิล: นอกชาน (2543) • เธอหมุนรอบฉัน ฉันหมุนรอบเธอ (2550) • เข้าใจว่าไม่เข้าใจ (2559) • คนแปลกหน้า (2559) • ไม่นานนี้เอง (2559) • ยังคงเอกเขนก (2566)
ผลงานพิเศษ: ขอแค่คิดถึง • น้ำคือชีวิต • ผูกใจ • ครองแผ่นดินโดยธรรม
ดูเพิ่มเติม: รายชื่อคอนเสิร์ตเฉลียง • คีตา เรคคอร์ดส •  คนอื่น ๆ อีกมากมาย • เดอะ เลเจนด์ ออฟ เร่ขายฝัน เฉลียง เดอะ มิวสิคัล • นิทานหิ่งห้อย เดอะ มิวสิคัล
กระทรวงพลังงานและน้ำ

| --- | --- |
ดารี: وزارت انرژی و آب افغانستان   ปาทาน: د افغانستان د انرژۍ او اوبو وزارت

ภาพรวมหน่วยงาน
เขตอำนาจ: รัฐบาลอัฟกานิสถาน
สำนักงานใหญ่: ถนนดะรูล์ อามัน, คาบูล, ประเทศอัฟกานิสถาน
รัฐมนตรี: อับดุล ลาติฟ มะซูน
รัฐมนตรีช่วย: มุจลี-อะร์-เรมาน อุมัร
เว็บไซต์: http://mew.gov.af/en
กระทรวงพลังงานและน้ำ (ดารี: وزارت انرژی و آب افغانستان, ปาทาน: د افغانستان د انرژۍ او اوبو وزارت) เป็นกระทรวงของรัฐบาลอัฟกานิสถาน ภายหลังจากการแทรงแซงภายในประเทศอัฟกานิสถานโดยสหรัฐ กระทรวงมีหน้าที่ประสานงานความพยายามรื้อฟื้นอำนาจบริหารไปยังพื้นที่ของประเทศอัฟกานิสถานไม่มีการเข้าถึงส่วนนั้น พื้นที่ที่ได้รับผลกระทบอย่างมากมายโดยเฉพาะภูมิภาคใต้ - ประเทศปากีสถาน ประเทศอิหร่าน และประเทศอินเดีย ทั้งหมดมีความร่วมมือกันที่จะจัดหาพลังงาน เมื่อวันที่ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2546 ธนาคารพัฒนาเอเชียตกลงที่จะให้เงินกู้จำนวน 50 ล้านเหรียญแก่กระทรวงพลังงานและน้ำของประเทศอัฟกานิสถาน เงินกู้นี้จะใช้เบิกจ่ายในช่วงสามปีถัดไปในโครงการสำหรับการผลิต การจำหน่าย และการส่งกระแสไฟฟ้าในประเทศอัฟกานิสถาน
ก่อนหน้านี้ อิสมาลิน ข่าน ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีตั้งแต่ปี พ.ศ. 2547–ตุลาคม พ.ศ. 2556 มุฮัมมัด อารีฟ นูร์ไซ รับตำแหน่งแทนตั้งแต่วันที่ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2556–พฤศจิกายน พ.ศ. 2557 เมื่อวันที่ 7 กันยายน พ.ศ. 2564 อับดุล ลาติฟ มะซูน ได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งรักษาการรัฐมนตรีของรัฐอิสลามเอมิเรตส์อัฟกานิสถาน
แคว้นนอร์ม็องดี

| แคว้นนอร์ม็องดี |
| --- | --- |
แคว้น
อาสนวิหารรูอ็อง
   ธง ตราอาร์ม

พิกัด: 48°53′N 0°10′E﻿ / ﻿48.88°N 0.17°E﻿ / 48.88; 0.17
ประเทศ:  ฝรั่งเศส
เมืองหลัก: รูอ็อง
จังหวัด:  5 กาลวาโดส เออร์ ม็องช์ ออร์น แซน-มารีตีม 
การปกครอง
 • ประธานสภาแคว้น: แอร์เว มอแร็ง (LC)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 29,906 ตร.กม. (11,547 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: อันดับที่ 11
ประชากร (มกราคม ค.ศ. 2018)
 • ทั้งหมด: 3,327,477 คน
 • ความหนาแน่น: 110 คน/ตร.กม. (290 คน/ตร.ไมล์)
เดมะนิม: ชาวนอร์ม็อง
เขตเวลา: UTC+01:00 (เวลายุโรปกลาง)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+02:00 (เวลาออมแสงยุโรปกลาง)
รหัส ISO 3166: FR-NOR
จีดีพี (2015): อันดับที่ 9
ภูมิภาค NUTS: FRD
เว็บไซต์: www.normandie.fr 
นอร์ม็องดี (ฝรั่งเศส: Normandie [nɔʁmɑ̃di] ( ฟังเสียง); Norman: Normaundie; มาจากคำภาษาฝรั่งเศสเก่าว่า Normanz  รูปพหูพจน์ของ Normant ซึ่งมีรากศัพท์มาจากคำที่แปลว่า "คนจากทางเหนือ" ในภาษาแถบสแกนดิเนเวียหลายภาษา) เป็นหนึ่งในแคว้น 18 แคว้นของประเทศฝรั่งเศส มีอาณาบริเวณสอดคล้องกับดัชชีนอร์ม็องดีในอดีต
ในทางบริหาร แคว้นนอร์ม็องดีแบ่งออกเป็น 5 จังหวัด ได้แก่ กาลวาโดส, แซน-มารีตีม, ม็องช์, ออร์น และเออร์ ครอบคลุมเนื้อที่ 30,627 ตารางกิโลเมตร (11,825 ตารางไมล์) คิดเป็นประมาณร้อยละ 5 ของดินแดนฝรั่งเศสทั้งหมด จำนวนประชากรของแคว้น 3.3 ล้านคนคิดเป็นประมาณร้อยละ 5 ของประชากรฝรั่งเศสทั้งหมด
ภูมิภาคนอร์ม็องดีตามประวัติศาสตร์ประกอบด้วยแคว้นนอร์ม็องดีในปัจจุบัน รวมกับพื้นที่เล็ก ๆ ซึ่งทุกวันนี้เป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดมาแยนและจังหวัดซาร์ตในแคว้นเปอีเดอลาลัวร์ หมู่เกาะแชนเนล (ฝรั่งเศสแผ่นดินใหญ่เรียกว่า "หมู่เกาะอังกฤษ-นอร์ม็องดี") ในอดีตก็เป็นส่วนหนึ่งของนอร์ม็องดีเช่นกัน หมู่เกาะนี้มีเนื้อที่ 194 ตารางกิโลเมตร และประกอบด้วยเขตเจ้าพนักงานศาลสองแห่ง ได้แก่ เกิร์นซีย์และเจอร์ซีย์ ซึ่งเป็นเขตสังกัดราชบัลลังก์สหราชอาณาจักร
ชื่อนอร์ม็องดีมีที่มาจากการตั้งถิ่นฐานในพื้นที่ของชาวไวกิงหรือ "คนเหนือ" จากนอร์เวย์และเดนมาร์กตั้งแต่พุทธศตวรรษที่ 14 (คริสต์ศตวรรษที่ 9) ซึ่งได้รับการยืนยันโดยสนธิสัญญาในพุทธศตวรรษที่ 15 (คริสต์ศตวรรษที่ 10) ระหว่างพระเจ้าชาร์ลที่ 3 แห่งฝรั่งเศส กับรอลโลแห่งอาณาจักรเมอเรอ (ในนอร์เวย์ปัจจุบัน) หลังจากการพิชิตอังกฤษของชาวนอร์มันในปี พ.ศ. 1609 (ค.ศ. 1066) นอร์ม็องดีและอังกฤษก็มีความเกี่ยวดองกันผ่านทางผู้ปกครองชาวนอร์มันและชาวแฟรงก์อยู่หนึ่งศตวรรษครึ่ง
ระหว่างปี พ.ศ. 2499–2558 นอร์ม็องดีถูกแบ่งออกเป็น 2 แคว้นการปกครอง ได้แก่ บัส-นอร์ม็องดี (นอร์ม็องดีตอนล่าง) และโอต-นอร์ม็องดี (นอร์ม็องดีตอนบน) แคว้นทั้งสองถูกยุบรวมเป็นแคว้นเดียวเมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2559
ประวัติศาสตร์

หุบเขาแม่น้ำเซนและแม่น้ำเออร์เป็นถิ่นที่อยู่อาศัยมาตั้งแต่ยุคพาเลโอลิธิค ถิ่นที่อยู่อาศัยของชาวเคลติกถูกพิชิตโดยจูเลียส ซีซาร์ใน 56 ปีก่อนคริสตกาล และสุดท้ายแคว้นก็กลายเป็นมณฑลกัลเลียลุกดูเนนซิสเซกุนดาของชาวโรมัน ถิ่นที่อยู่อาศัยดังกล่าวถูกเปลี่ยนเป็นชาวคริสต์ในคริสต์ศตวรรษที่ 3 ถึง 4 และตกอยู่ภายใต้การปกครองของชาวแฟรงก์เมโรวินเจียนในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 5 จนกลายเป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรนูสเตรียของชาวแฟรงก์
ประวัติศาสตร์ > ดัชชีนอร์ม็องดี

ชายฝั่งนอร์ม็องดีถูกทำลายครั้งแล้วครั้งเล่าโดยผู้รุกรานชาวไวกิงหรือชาวนอร์ธตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 8 เป็นต้นมา เมื่อผู้ปกครองการอแล็งเฌียงอ่อนแอลง ชาวไวกิงก็เข้ามาปล้นสะดมบนผืนแผ่นดินได้ สุดท้ายพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 3 ผู้เรียบง่ายแห่งฝรั่งเศสได้ยกอาณาเขตบริเวณรูอ็องและปากแม่น้ำเซนให้รอลโล ผู้นำของกลุ่มไวกิงกลุ่มใหญ่ที่สุด ในสนธิสัญญาแซ็งต์แคลร์ซูร์เอปต์ในปี ค.ศ. 911 เพื่อนร่วมชาติชาวสแกนดิเนเวียของรอลโลย้ายถิ่นเข้ามาเป็นจำนวนมากเพื่อลงหลักปักฐานในดินแดนดังกล่าว และได้รับเอาธรรมเนียม, ภาษา และศาสนาของฝรั่งเศสมา ชาวไวกิงกลุ่มนี้กลายเป็นที่รู้จักในชื่อชาวนอร์มัน และแคว้นที่พวกเขาอาศัยกลายเป็นที่รู้จักในชื่อนอร์ม็องดี
ผู้สืบทอดตำแหน่งของรอลโลที่เปลี่ยนเป็นชาวคริสต์ครองตำแหน่งเป็นดยุคแห่งนอร์ม็องดี ได้อาณาเขตข้างเคียงมาจากการทำสงครามอย่างต่อเนื่อง และทรงอำนาจพอที่จะควบคุมดูแลดินแดนของตนได้อย่างเป็นอิสระจากราชบัลลังก์ฝรั่งเศสในทางปฏิบัติ กีโยมหรือวิลเลียม ดยุคแห่งนอร์ม็องดี ทายาทห่างๆ ของรอลโล ทำการรุกรานอังกฤษในปี ค.ศ. 1066 และกลายเป็นพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 แห่งอังกฤษ (วิลเลียมผู้พิชิต) จึงเป็นการรวมการปกครองของอังกฤษและนอร์ม็องดีเข้าด้วยกัน เมื่อพระเจ้าวิลเลียมสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1087 การรวมกันของนอร์ม็องดีและอังกฤษพังลงเมื่อพระโอรสของพระองค์ขัดแย้งกันเรื่องการสืบทอดตำแหน่ง การทะเลาะเบาะแว้งของพี่น้องสิ้นสุดลงในปี ค.ศ. 1106 เมื่อพระเจ้าเฮนรีที่ 1 กษัตริย์แห่งอังกฤษ พระโอรสคนหนึ่งของพระองค์ปราบพระเชษฐา รอแบต์หรือโรเบิร์ต ดยุคแห่งนอร์ม็องดี ในสมรภูมิตินเชอเบร หลังจากนั้นการสืบทอดตำแหน่งในนอร์ม็องดีก็ตกเป็นของกษัตริย์อังกฤษชั่วคราว ในปี ค.ศ. 1144 จูฟฟรัว แพลนทาเจเนต เคานต์แห่งอ็องฌูพิชิตนอร์ม็องดี ในปี ค.ศ. 1150 เขายกดัชชีให้อองรีหรือเฮนรี บุตรชายที่ต่อมากลายเป็นกษัตริย์แห่งอังกฤษในชื่อพระเจ้าเฮนรีที่ 2 ในปี ค.ศ. 1154
นอร์ม็องดีจึงกลายเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิอ็องฌูแว็ง (มีต้นกำเนิดในอ็องฌู) ที่ขยายอาณาเขตไปไกลอย่างต่อเนื่องโดยพระเจ้าเฮนรีที่ 2 และผู้สืบทอดตำแหน่งกษัตริย์อังกฤษ แต่นอร์ม็องดีได้กลายเป็นเป้าหมายหลักของกษัตริย์กาเปเตียงของฝรั่งเศสในการต่อสู้กับชาวอ็องฌูแว็งแพลนทาเจเนตของอังกฤษ การต่อสู้ทางทหารและทางการทูตของพระมหากษัตริย์กาเปเตียงของฝรั่งเศส คือ พระเจ้าหลุยส์ที่ 7 และพระเจ้าฟิลิปที่ 2 อูกุสต์ ทำให้ได้การควบคุมแคว้นมาจากผู้ปกครองอ็องฌูแว็งของอังกฤษซึ่งส่งผลให้พิชิตมาได้อย่างสมบูรณ์ พระเจ้าฟิลิปได้ผนวกนอร์ม็องดีในปี ค.ศ. 1204 และตามสนธิสัญญาปารีสในปี ค.ศ. 1259 ราชบัลลังก์อังกฤษ คือ พระเจ้าเฮนรีที่ 3 ได้ยอมสละการอ้างสิทธิ์ในนอร์ม็องดีอย่างเป็นทางการ ซึ่งถือเป็นการยอมรับว่าได้เสียดัชชีให้กับฝรั่งเศส ภายหลังอังกฤษพิชิตนอร์ม็องดีกลับคืนมาได้ในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 15 ในช่วงสงครามร้อยปี แต่ฝรั่งเศสก็กอบกู้กลับคืนไปได้อีกครั้ง และได้ควบคุมอย่างถาวรในปี ค.ศ. 1450 หลังได้รับชัยชนะในสมรภูมิโฟร์มิญญี
ประวัติศาสตร์ > จังหวัดของฝรั่งเศส

พระเจ้าหลุยส์ที่ 11 แห่งฝรั่งเศสได้มอบดัชชีนอร์ม็องดีให้แก่ชาร์ลส์ พระอนุชา ในปี ค.ศ. 1465 แต่ไม่นานก็เอากลับคืนมาและสุดท้ายในปี ค.ศ. 1468 ได้ประกาศให้นอร์ม็องดีไม่สามารถแยกออกจากราชบัลลังก์ฝรั่งเศสได้ หลังจากนั้นนอร์ม็องดีก็ถูกปกครองในฐานะมณฑล
พระเจ้าหลุยส์ที่ 14 ได้ควบคุมดูแลการปรับหน่วยงานของนอร์ม็องดีใหม่ให้เป็นเหมือนหน่วยงานของฝรั่งเศส และยกระดับกิจกรรมด้านการค้าและการเดินทะเล การยกเลิกพระบรมราชโองการแห่งน็องต์ในปี ค.ศ. 1685 ทำให้เกิดการย้ายถิ่นของชาวอูกือนูต์ที่มีส่วนสำคัญทั้งด้านเศรษฐกิจและกองทัพเรือ แต่ไม่นานนอร์ม็องดีก็กอบกู้ความสำเร็จกลับคืนมาได้ในคริสต์ศตวรรษที่ 18 ในปี ค.ศ. 1791 รัฐบาลของคณะปฏิวัติฝรั่งเศสแบ่งอดีตมณฑลนอร์ม็องดีเป็นจังหวัดม็องช์, แกลวาโดส, ออร์น, เออร์ และเซนแอ็งเฟริเยอ (ปัจจุบันคือเซนมาริตีม) ชื่อนอร์ม็องดีปรากฏในประวัติศาสตร์สงครามโลกครั้งที่สองในฐานะจุดที่กองทัพพันธมิตรรุกรานเยอรมนีที่ยึดครองฝรั่งเศสในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1944 ในปี ค.ศ. 2016 แคว้นบัสนอร์ม็องดีถูกรวมกับแคว้นอูตนอร์ม็องดี ก่อตั้งการบริราชการใหม่ที่ปกครองนอร์ม็องดีทั้งหมดขึ้นมา
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค ก จังหวัดในประวัติศาสตร์ของฝรั่งเศส |
| --- | --- | --- |
| จังหวัดในปี ค.ศ. 1789 |  กัสกอญ  กุยแยน  คอร์ซิกา  ช็องปาญ  แซ็งตงฌ์  โดฟีเน  ตูแรน  ทรัวเซแวเช  นอร์ม็องดี  นีแวร์แน  บัส-นาวาร์  บูร์กอญ  บูร์บอแน  เบรอตาญ  เบอาร์น  แบรี  โบฌอแล  ปัวตู  ปีการ์ดี  แปร์ช  พรอว็องส์  ฟร็องช์-กงเต  ฟอแร  ฟัว  แฟลนเดอส์และแอโน  มาร์ช  แมน  รูซียง  ลอแรน  ล็องก์ด็อก  ลีมูแซ็ง  ลียอแน  อ็องกูมัว  อ็องฌู  ออร์เลอาแน  อาร์ตัว  อาลซัส  อีล-เดอ-ฟร็องส์  โอนี  โอแวร์ญ  |  |
| หลังจากการปฏิวัติ |  อาวีญง1 และเวอแนแซ็ง1  มงเบลียาร์2  มูว์ลูซ3  นิส4  ซาวอย4  |  |
 1 ค.ศ. 1791  2 ค.ศ. 1793  3 ค.ศ. 1798  4 ค.ศ. 1860 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
อื่น ๆ:  NARA 
รูปปั้นแกะสลักของรอลโลในฟาเลส์ ประเทศฝรั่งเศส
การปิดล้อมรูอ็อง ค.ศ. 1418-19 ภาพวาดของฝรั่งเศส
กองทัพพันธมิตรรุกรานนอร์ม็องดี วันดีเดย์ ค.ศ. 1944
อำเภอนาหมื่น

| อำเภอนาหมื่น |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Na Muen
เรือข้ามฟากในเขื่อนสิริกิติ์
คำขวัญ: กราบพระแก้ว แอ่วปากนาย มากมายมะขามหวาน ไหว้ศาลหลักเมือง ลือเลื่องน้ำตกสวย
แผนที่จังหวัดน่าน เน้นอำเภอนาหมื่น
พิกัด: 18°11′22″N 100°39′32″E﻿ / ﻿18.18944°N 100.65889°E﻿ / 18.18944; 100.65889
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: น่าน
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 785.608 ตร.กม. (303.325 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 14,256 คน
 • ความหนาแน่น: 18.15 คน/ตร.กม. (47.0 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 55180
รหัสภูมิศาสตร์: 5510
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอนาหมื่น ถนนเจ้าฟ้า ตำบลนาทะนุง อำเภอนาหมื่น จังหวัดน่าน 55180
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
นาหมื่น (ไทยถิ่นเหนือ: ) เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดน่าน ซึ่งอยู่ทางตอนใต้สุดของจังหวัด
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอนาหมื่น จังหวัดน่าน มีประชากรตั้งถิ่นฐานทำมาหากินอยู่เป็นระยะเวลาไม่น้อยกว่า ๒๐๐ ปี มาแล้ว อยู่ทางใต้สุดของจังหวัดน่าน ระยะทางห่างจากจังหวัดประมาณ ๘๐ กิโลเมตร   สภาพพื้นที่เป็นภูเขา  และที่ราบบริเวณหุบเขา มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอนาน้อย
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอฟากท่า (จังหวัดอุตรดิตถ์)
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอน้ำปาดและอำเภอท่าปลา (จังหวัดอุตรดิตถ์)
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอเมืองแพร่และอำเภอร้องกวาง (จังหวัดแพร่)
ประวัติ

ท้องที่อำเภอนาหมื่นแต่เดิมนั้นเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอนาน้อย ต่อมาเมื่อวันที่ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2521 ได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทยให้แยกตำบลบ่อแก้ว ตำบลนาทะนุง และตำบลเมืองลี ออกจากการปกครองของอำเภอนาน้อย รวมตั้งเป็น กิ่งอำเภอนาหมื่น ต่อมาในวันที่ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2524 ได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทยให้แยกบางหมู่บ้านออกจากการปกครองของตำบลเมืองลี รวมตั้งเป็นตำบลปิงหลวง และในวันที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2537 จึงได้มีพระราชกฤษฎีกาฯ ยกฐานะให้เป็น อำเภอนาหมื่น จนถึงปัจจุบัน
เมืองหิน เมืองลี
ในอดีตนั้นได้แบ่งเป็น ๒ เมืองคือ
๑.เมืองหิน ประกอบด้วยตำบลบ่อแก้ว   
ตำบลนาทะนุง และยังรวมไปถึงตำบลสถาน ที่เป็นส่วนหนึ่งของอำเภอนาน้อยในปัจจุบันด้วย  
๒.เมืองลี ประกอบด้วยตำบลเมืองลีกับตำบลปิงหลวง ซึ่งทั้งสองเมืองนี้เป็นเพียงเมืองเล็กๆที่อยู่ทางตอนใต้ของเมืองน่านเท่านั้นแต่มีความสำคัญคือเป็นเมืองด่านใต้ของเมืองน่านในสมัยที่ยังมีเจ้าเมืองปกครองอยู่ได้มีด่านตรวจคนเข้าเมืองอยู่ที่ บ้านนาทะนุง เมืองหินและในปี พ.ศ. ๒๕๕๕ ข้าศึกพวกเงี้ยวเข้าตีเมืองแพร่นั้น ทางเมืองน่านก็ได้ทำการตั้งด่านอยู่ที่ดอยผาไก่ขัน เมืองลี ดังนั้นเมืองทั้งสองจึงเป็นเมืองด่านใต้ของเมืองน่าน
บ้านหลักหมื่น
ที่มาของคำว่า “อำเภอนาหมื่น”  แต่เดิมหมู่บ้านตั้งอยู่ ตำบลนาทะนุง สาเหตุที่ชื่อบ้านหลักหมื่น ได้มีเล่าสืบต่อกันมาว่า มีเสาหลักกิโลเมตรที่ทางราชการมาปักไว้แต่ไม่ทราบว่า พ.ศ.ใด และยังบอกว่าเสานี้ คือ “เสาแดนเมือง” เป็นหลักที่หนึ่งหมื่น แต่ไม่ทราบว่าเสาต้นที่หนึ่งเริ่มนับมาจากที่ใด  หมู่บ้านดังกล่าวจึงได้ชื่อว่า “บ้านหลักหมื่น” เป็นต้นมา เสาหลักกิโลเมตรที่หนึ่งหมื่นดังกล่าว เป็นเสาไม้เนื้อแข็ง สี่เหลี่ยม  ขนาด ๑๐ x ๑๐ นิ้ว  ยาว  ๓ เมตร รอบฐานมีเสาไม้ขนาด  ๕ x ๕ นิ้ว ยาว  ๑.๕ เมตร ฝังรอบอีก  ๕ ต้น  กาลเวลาล่วงเลยมานาน เสาหลักที่หมื่นได้ล้มลง และต่อมาโดยการนำของท่านนายอำเภอนาหมื่นสมัยนั้น คือ นายดิเรก ถึงฝั่ง  พร้อมราษฎรในอำเภอ นำเสาแดนเมืองมาปักไว้ที่ที่ว่าการกิ่งอำเภอนาหมื่น และตั้งศาลขึ้นมา เรียกกันทั่วไปว่า “ศาลหลักเมือง”  ตั้งอยู่หน้าที่ว่าการอำเภอนาหมื่น และเป็นที่นับถือ ยึดเหนี่ยวรวมน้ำใจของชาวอำเภอนาหมื่นจนถึงปัจจุบันนี้    ชื่ออำเภอนาหมื่นได้มาจากหลักเมืองนาหมื่น ถือว่าเป็นสิริมงคล ทางผู้ใหญ่และชาวบ้านเห็นฟ้องกันว่าต้องการให้สอดคล้องกับอำเภอนาน้อย อันเนื่องจากเคยเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอนาน้อย และเห็นควรให้ชื่อดีเด่นกว่าของเดิม ซึ่ง นาน้อย หมายถึงที่นามีน้อย  
แต่คำว่า นาหมื่น หมายถึงมีที่นามากเป็นหมื่นไร่
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอนาหมื่นแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 4 ตำบล 48 หมู่บ้าน ได้แก่
| ที่ | ชื่อตำบล | ตัวเมือง | อักษรโรมัน | จำนวนหมู่บ้าน | จำนวนประชากร (ธันวาคม 2565) |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | นาทะนุง |  | Na Thanung | 17 | 4,766 |
| 2. | บ่อแก้ว |  | Bo Kaeo | 14 | 4,458 |
| 3. | เมืองลี |  | Mueang Li | 7 | 1,929 |
| 4. | ปิงหลวง |  | Ping Luang | 10 | 2,927 |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอนาหมื่นประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลบ่อแก้ว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ่อแก้วทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลนาทะนุง  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาทะนุงทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลเมืองลี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเมืองลีทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลปิงหลวง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลปิงหลวงทั้งตำบล
การแบ่งเขตการปกครอง > การคมนาคม

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1026 (เวียงสา-นาน้อย-นาหมื่น)
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข  1339 (นาหมื่น-น้ำปาด)
สถานที่ท่องเที่ยว

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| สถานที่ | สถานที่ | สถานที่ | ที่ตั้ง | ติดต่อ |  |
| หน่วยพิทักษ์อุทยานแห่งชาติที่ศน.6(ปากนาย) | หน่วยพิทักษ์อุทยานแห่งชาติที่ศน.6(ปากนาย) | หมู่บ้านประมงปากนาย | ตำบลนาทะนุง อำเภอนาหมื่น น่าน 55180 |  |  |
| หน่วยพิทักษ์อุทยานแห่งชาติที่ศน.6(ปากนาย) | หน่วยพิทักษ์อุทยานแห่งชาติที่ศน.6(ปากนาย) | แพขนส่งยานต์ยนต์ | ตำบลนาทะนุง อำเภอนาหมื่น น่าน 55180 |  |  |
| หน่วยพิทักษ์อุทยานแห่งชาติที่ศน.6(ปากนาย) | หน่วยพิทักษ์อุทยานแห่งชาติที่ศน.6(ปากนาย) | แพอาหารสินไท | ตำบลนาทะนุง อำเภอนาหมื่น น่าน 55180 |  |  |
| หน่วยพิทักษ์อุทยานแห่งชาติที่ศน.6(ปากนาย) | หน่วยพิทักษ์อุทยานแห่งชาติที่ศน.6(ปากนาย) | แพสองบัว | ตำบลนาทะนุง อำเภอนาหมื่น น่าน 55180 |  |  |

| จุดชมวิวพระธาตุเขาแสง | จุดชมวิวพระธาตุเขาแสง | ศาลเจ้าพ่อเขาเผือก | ตำบลบ่อแก้ว อำเภอนาหมื่น น่าน 55180 |  |  |
| จุดชมวิวพระธาตุเขาแสง | จุดชมวิวพระธาตุเขาแสง | เขาแสงอาชญาแก้ว | ตำบลบ่อแก้ว อำเภอนาหมื่น น่าน 55180 |  |  |
| จุดชมวิวพระธาตุเขาแสง | จุดชมวิวพระธาตุเขาแสง |  |  |  |  |
วังเขียว
น้ำตกตาดหมอก
น้ำตกนางวังกวัก
น้ำตกพระง่าง
แคว้นโอดฟร็องส์

| แคว้นโอดฟร็องส์ Région Hauts-de-France (ฝรั่งเศส) |
| --- | --- |
แคว้น
Quai Belu ที่อาเมียง
   ธง ตราอาร์ม

พิกัด: 49°55′14″N 2°42′11″E﻿ / ﻿49.9206°N 2.7030°E﻿ / 49.9206; 2.7030
ประเทศ:  ฝรั่งเศส
เมืองหลัก: ลีล
จังหวัด:  5 ซอม นอร์ ปาดกาแล อวซ แอน 
การปกครอง
 • ประธานสภาแคว้น: Xavier Bertrand (LR)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 31,813 ตร.กม. (12,283 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: อันดับที่ 9
ประชากร (มกราคม ค.ศ. 2018)
 • ทั้งหมด: 6,004,108 คน
 • ความหนาแน่น: 190 คน/ตร.กม. (490 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+01:00 (เวลายุโรปกลาง)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+02:00 (เวลาออมแสงยุโรปกลาง)
รหัส ISO 3166: FR-HDF
จีดีพี (พีพีพี) (2016): อันดับที่ 5(ต่อหัวในอันดับที่ 13)
รวม: 176,000 ล้านยูโร (195,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ)
ต่อหัว: 29,215 ยูโร (32,363 ดอลลาร์สหรัฐ)
ภูมิภาค NUTS: FRE
เว็บไซต์: www.hautsdefrance.fr 
โอดฟร็องส์ (ฝรั่งเศส: Hauts-de-France, ออกเสียง: [o də fʁɑ̃s] ( ฟังเสียง); ปีการ์: Heuts-d'Franche) เป็นหนึ่งในแคว้น 18 แคว้นของประเทศฝรั่งเศส อยู่ทางตอนเหนือสุดของฝรั่งเศสแผ่นดินใหญ่ ตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2559 จากการยุบรวมแคว้นนอร์-ปาดกาแลและแคว้นปีการ์ดีเข้าด้วยกัน ทางสภาแห่งรัฐยอมรับให้ชื่อโอดฟร็องส์เป็นชื่อแคว้นในวันที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2559 โดยมีผลในวันที่ 30 กันยายน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ  (ในภาษาฝรั่งเศส)
Merger of the regions – France 3 เก็บถาวร 2015-06-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
อื่น ๆ:  IdRef
วัดพระสิงห์ (จังหวัดเชียงราย)

| วัดพระสิงห์ |
| --- | --- |
วิหารแก้ว (ขวา) และ อุโบสถ (ซ้าย) วัดพระสิงห์ เชียงราย

ชื่อสามัญ: วัดพระสิงห์
ที่ตั้ง: ถนนสิงหไคล ตำบลเวียง อำเภอเมืองเชียงราย จังหวัดเชียงราย 57000
ประเภท: พระอารามหลวง
พระพุทธรูปสำคัญ: พระพุทธสิหิงค์
การถ่ายภาพ: ไม่ควรใช้แฟลช ในถ่ายภาพจิตรกรรมฝาผนัง
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดพระสิงห์ (ไทยถิ่นเหนือ: ) เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ ตั้งอยู่ที่ ถนนท่าหลวง ตำบลเวียง อำเภอเมือง จังหวัดเชียงราย มีเนื้อที่ 4 ไร่ 2 งาน 52 ตารางวา ทิศเหนือติดถนนสิงหไคล ทิศใต้ติดถนนพระสิงห์ ทิศตะวันออกติดถนนท่าหลวง ทิศตะวันตกติดถนนภักดีณรงค์
ปูชนียวัตถุและถาวรวัตถุที่สำคัญของวัด > พระสิงห์หลวง

พระสิงห์หลวง เป็นพระประธานในพระอุโบสถ ศิลปะล้านนา พุทธศตวรรษที่ 21 ปางมารวิชัย สำริดปิดทอง หน้าตักกว้าง 2.04 เมตร สูงทั้งฐาน 2.84 เมตร ประดิษฐานอยู่ในพระอุโบสถมีพุทธลักษณะสง่างาม ประณีต ที่ฐานมีจารึกอักษรธรรมล้านนาว่า “กุลลา ธมฺมา อกุสลา ธมฺมา อพยากตา ธมฺมา” อันหมายถึง ปริศนาธรรมระดับปรมัตถ์ในทางพระพุทธศาสนาที่ระบุว่า สภาวะธรรมทั้งปวงมี 3 ประเภท คือ
ธรรมทั้งหลายที่เป็น “กุศล” ก็มี
ธรรมทั้งหลายที่เป็น “อกุศล” ก็มี
ธรรมทั้งหลายที่อยู่นอกเหนือจาก “กุศลและอกุศล” ก็มี
ปูชนียวัตถุและถาวรวัตถุที่สำคัญของวัด > พระอุโบสถ

พระอุโบสถ สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2433 สันนิษฐานว่าสร้างบนฐานเดิมของวิหารในยุคล้านนา ซึ่งมีรูปแบบและสถาปัตยกรรมคล้ายกับวิหารของวัดงามเมือง (หลังเก่า) และวัดพระแก้ว สันนิษฐานว่าช่างผู้ออกแบบและก่อสร้างคือช่างคณะเดียวกัน โดยดำริของพระธัมมปัญญา ดังคร่าวร่ำวิหารวัดพระสิงห์ แต่งโดยพ่อหนานนันทาพิทธาจารย์ บ้านโป่งฮึ้ง กล่าวว่า
อสงไข ข้าบ่อาจจักอ่านนับ ข้ามาหันท่านเจ้า มีบุญ ท่านมีวัตต์ แลคลองกับตน อิริยา บ่บิดเบี่ยงส้วย ท่านคึดใดก็สม จาคำใดก็ด้วย บ่มีเฟือน ฅว่างซัด จับถูกด้วย คลองธัมม์ ทุแลพระก็มาฟังคำกัน คันท่านชื่อว่าใด ก็ตามก็ด้วย บ่มีเภทาจากคึด ใจหลิ่งเข้าทางทาน ท่านจักล่ำคึด ยังพระวิหาร ตามคำตำนาน หลังหลวงใหญ่กว้าง เจ้าจิ่งปราไสร เจียรจาปากต้าน กับสิกข์โยมคราน นั่งล้อม ว่าดั่งวิหารแห่งเรา ก็ดูหลุหลิ่งค้อม เราพากันคึด แต่งส้างแถมดีคา สิกข์โยมนบน้อม กราบไหว้ธูลสา ว่าเอาทุพี่ว่าเทอะนา ใผบ่ขัดสักผู้
รูปทรงเป็นสถาปัตยกรรมแบบล้านนา โครงสร้างเดิมเป็นไม้เนื้อแข็ง และได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์ให้มีสภาพสมบูรณ์ และสวยงามยิ่งขึ้นครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2504 และครั้งที่ 2 เมื่อ พ.ศ. 2533 โดยพระเทพสิทธินายก (ชื่น ปญฺญาธโร) เมื่อยังดำรงตำแหน่งเป็นพระราชสิทธินายก
ปูชนียวัตถุและถาวรวัตถุที่สำคัญของวัด > บานประตูหลวง

บานประตูหลวง ทำด้วยไม้แกะสลักจิตกรรมอย่างประณีตวิจิตรบรรจง เป็นปริศนาธรรมระดับปรมัตถ์ ออกแบบโดยศิลปินเอกผู้มีผลงานเป็นที่กล่าวขานในระดับโลก นามว่า อ.ถวัลย์ ดัชนี เป็นเรื่องราวของ ดิน น้ำ ลม ไฟ อันหมายถึง ธาตุทั้ง 4 ที่มีอยู่ในร่างกาย คนเราทุกคน
ดิน คือ เนื้อ หนัง กระดูก
น้ำ คือ ของเหลวต่าง ๆ ที่มีอยู่ในร่างกาย เช่น น้ำ โลหิต ปัสสาวะ
ลม คือ อากาศที่เราหายใจเข้าออก ลมปราณที่ก่อเกื้อให้ชีวิตเป็นไป
ไฟ คือ ความร้อนที่ช่วยในการเผาผลาญอาหารเกิด พลังงาน
แนวคิดของ อ.ถวัลย์ ดัชนี ถ่ายทอดธาตุทั้ง 4 ออกเป็นสัญลักษณ์รูปสัตว์ 4 ชนิด เพื่อการสื่อความหมายโดยให้
ช้าง เป็นสัญลักษณ์ของ ดิน
นาค เป็นสัญลักษณ์ของ น้ำ
ครุฑ เป็นสัญลักษณ์ของ ลม
สิงห์โต เป็นสัญลักษณ์ของ ไฟ
ผสมผสานกันโดยมีลวดลายไทยเป็นส่วนประกอบ ทำให้มีลีลาเฉพาะแบบของ อ.ถวัลย์ ดัชนี งานแกะสลักบานประตูวิหารนี้ พระเทพสิทธินายก (ชื่น ปญฺญาธโร) เมื่อยังดำรงตำแหน่งเป็นพระราชสิทธินายก ได้มอบความไว้วางใจให้สล่าอำนวย บัวงาม หรือ สล่านวย และลูกมืออีกหลายท่านเป็นผู้แกะสลัก ใช้เวลาในการแกะสลักเกือบหนึ่งปี ได้บานประตูมีขนาด กว้าง 2 เมตร 40 เซนติเมตร ยาว 3 เมตร 50 เซนติเมตร และหนา 20 เซนติเมตร ด้วยลวดลายและลีลาการออกแบบและฝีมือการแกะสลักเสลาอย่างประณีตบรรจง นับว่าบานประตูนี้ได้ช่วยส่งเสริมความงดงามของพระวิหารได้โดดเด่นมากขึ้น
ปูชนียวัตถุและถาวรวัตถุที่สำคัญของวัด > พระสิงห์น้อย

พระพุทธสิหิงค์ หรือพระสิงห์น้อย เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ศิลปะล้านนา หน้าตักกว้าง 37 เซนติเมตร สูงทั้งฐาน 66 เซนติเมตร สำริดปิดทอง ปัจจุบันประดิษฐานอยู่บนบุษบกภายในวิหารแก้ว พระสิงห์น้อยองค์นี้ พ.ศ. 2386 ครูบาปวรปัญญาได้นำมาจากเมืองเชียงใหม่ หามนำหน้าขบวนราษฎรที่ถูกเกณฑ์มาฟื้นฟูเมืองเชียงราย จดหมายเหตุเมืองเชียงราย ยุคฟื้นฟูเมืองเชียงรายกล่าวว่า
"อันนี้เป็นประวัติเกินมาตั้งเมืองเชียงรายแถม ที่ลุงหนานขัตได้จดจำเอากับผู้เถ้าผู้แก่ต่อมาแต่เดิม เจ้านายเมืองเชียงใหม่ได้จัดเอาเจ้านายนำราสดอรขึ้นมา พายในได้จัดเอาครูบาปวร ได้เอาพระสิงห์องค์หน้อยนี้หามนำราสดอรทังหลาย เข้ามาตั้งวัดพระสิงห์ก่อน"
ปูชนียวัตถุและถาวรวัตถุที่สำคัญของวัด > วิหารแก้ว

เดิมเป็นที่ตั้งของหอพระสิงห์น้อย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2434 โดยพญาอาทิตย์ ต้นตระกูล "บุญทนุวัง" เป็นวิหารไม้แบบไม่มีผนังปิดรอบ มีผนังเฉพาะหลังพระประธาน หลังคาทรงมะนิลาแบบมีจั่วเข้าด้านหน้าสร้างคลุมบันไดทางขึ้น เพื่อเป็นที่ประดิษฐานพระสิงห์น้อย บันทึกของพญาอาทิตย์กล่าวว่า
"สกราชได้ 1253 ตัว สวาธุธัมมปญา แต่งหื้อหนานขัตสล่าตนเคล้ามาส้างแปลงหรอพระสิงห์หน้อยแถม คันว่าแม่นภยาอินทาเจ้าเอาแปลงผาสาทฅำอยู่ ค็หื้อพระสิงห์หน้อยนี้ได้หมั้นได้เพิงว่าสันนี้แท้แล้ว ภยาอาทิตค็ได้ถวายไม้ปลีกไม้ตงกทำมล้างทานสร้างแปลงดีชุเยื้องแล้ว หรอพระสิงห์หน้อย ลวงแปได้ 4 วา ลวงขื่อได้ 2 วาปลาย คันว่าจับไม้บ่ดีงามนั้นค็อย่าได้เอามาเทอะ บ่ดีว่าอั้น อย่าได้ยกทำทานแปลงหรอแปงส้าง ลูนนั้นสธาวัดสิงหรามได้กทำแปลงหอกลอง กุฏิ ขุดน้ำบ่อ ก่อกำแพงแก้วผากซ้วยใต้หื้อแล้ว มีชุเยื้องนี้ ทานกินม่วนเหล้น 3 วัน"
ภายหลังหอพระสิงห์น้อยถูกรื้อออก พ.ศ. 2551 พระเทพสิทธินายก (ชื่น ปญฺญาธโร) เมื่อยังดำรงตำแหน่งเป็นพระราชสิทธินายก ได้ก่อสร้างวิหารแก้วเพื่อประดิษฐานพระสิงห์น้อยใหม่ ตรงตำแหน่งหอพระสิงห์น้อยเก่า เริ่มก่อสร้างวางศิลาฤกษ์เมื่อวันที่ 25 ธันวาคม เป็นวิหารฐานปูน ตัววิหารเป็นไม้ตะเคียนทองทั้งหลัง ภายในมีจิตรกรรมฝาหนังเรื่องตำนานพระพุทธสิหิงค์
ปูชนียวัตถุและถาวรวัตถุที่สำคัญของวัด > พระเจดีย์

พระเจดีย์ เป็นพุทธศิลป์แบบล้านนา สร้างเมื่อ พ.ศ. 2492 โดยพระครูสิกขาลังการ (ทองอินทร์ ปภาโส) เจ้าอาวาสในขณะนั้น และได้รับการบูรณะอีกหลายครั้งในสมัยต่อมา โดยพระเทพสิทธินายก (ชื่น ปญฺญาธโร)
ปูชนียวัตถุและถาวรวัตถุที่สำคัญของวัด > พระพุทธบาทจำลอง

พระพุทธบาทจำลองบนแผ่นศิลาทราย มีขนาดกว้าง 60 เซนติเมตร ยาว 150 เซนติเมตร มีจารึกว่า “กุสลา ธมฺมา อกุสลา ธมฺมา อพยากตา ธมฺมา” เดิมอยู่วัดงามเมือง โฮลต์ ซามูเอล ฮาลเล็ตต์ (Holt Samuel Hallett) ได้กล่าวถึงในบันทึกการเดินทาง เดินทางหนึ่งพันไมล์บนหลังช้างในรัฐฉาน (A Thousand Miles on an Elephant in the Shan States) ว่า
"หลังจากเจ้าเมืองกลับไปแล้วเราจึงไปชมโบราณสถานกัน วัดที่สำคัญก็มีวัดพระสิงห์และวัดงามเมือง (The beautiful temple of the city) ซึ่งในอดีตเรียกว่าพระบาท เพราะมีรอยพระบาทยาว 6 1/2 ฟุต กว้าง 3 ฟุต ลึก 4 นิ้ว ประทับบนแผ่นหิน ปิดทองทึบ ในวัดยังมีรูปพระมหากัจจายนะของจีนตั้งอยู่ท่ามกลางพระพุทธรูปด้วย"
ต่อมาเมื่อวัดงามเมืองร้าง พระครูเมธังกรญาณ (ป๊อก ธมฺมปญฺโญ) ได้เชิญมาประดิษฐานยังวัดพระสิงห์จวบจนปัจจุบัน