stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โหมโรงเพชรรัตน-สุวัทนา

สมเด็จพระเจ้าภคินีเธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดี และ พระนางเจ้าสุวัทนา พระวรราชเทวี
เพลงโหมโรง เพชรรัตน-สุวัทนา เป็นเพลงไทยเดิม ซึ่งประพันธ์ขึ้นใหม่ใน พ.ศ. ๒๕๔๘ โดยนายณรงค์ฤทธิ์ โตสง่า หรือที่รู้จักกันในนาม "ขุนอิน" แห่งภาพยนตร์เรื่องโหมโรง เพื่อเฉลิมพระเกียรติ สมเด็จพระเจ้าภคินีเธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดี ในโอกาสฉลองพระชนมายุ ๘๐ พรรษา ๒๔ พฤศจิกายน ๒๕๔๘ และเฉลิมพระเกียรติ พระนางเจ้าสุวัทนา พระวรราชเทวี ในรัชกาลที่ ๖ ในโอกาสที่วันคล้ายวันประสูติครบ ๑๐๐ ปี เมื่อวันที่ ๑๕ เมษายน ๒๕๔๘
บรรเลงสู่สาธารณชนครั้งแรก ณ พระราชวังพญาไท (วังพญาไท) เฉพาะพระพักตร์ สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ในงานเพชรรัตน-สุวัทนา สองราชนารีในรัชกาลที่ ๖ ซึ่งจัดขึ้นเฉลิมฉลองในโอกาสสำคัญดังกล่าว เมื่อวันที่ ๒๘ ตุลาคม ๒๕๔๘
บัญชีแดงไอยูซีเอ็น

อัตราความเสี่ยงต่อการสูญพันธุ์ของกลุ่มต่าง ๆ ตามลำดับ (   ใกล้สูญพันธุ์ขั้นวิกฤต,   ใกล้สูญพันธุ์ หรือ   เปราะบางต่อการสูญพันธุ์) ตามที่ระบุในบัญชีแดงไอยูซีเอ็น ค.ศ. 2007
บัญชีแดงไอยูซีเอ็น (อังกฤษ: IUCN Red List) เป็นดัชนีที่เริ่มกำหนดขึ้นเป็นครั้งแรกใน ค.ศ. 1948 เป็นดัชนีรายชื่อที่สมบูรณ์ที่สุดของสถานภาพของชนิดสิ่งมีชีวิตต่าง ๆ ของขบวนการอนุรักษ์ธรรมชาติ องค์การระหว่างประเทศเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติ (ไอยูซีเอ็น) เป็นสถาบันหลักผู้มีอำนาจในการระบุฐานะสถานภาพต่าง ๆ ของชนิดสิ่งมีชีวิต นอกจากบัญชีแดงโดยทั่วไปแล้วก็ยังมีบัญชีแดงระดับท้องถิ่น (Regional Red List) ที่รวบรวมขึ้นโดยประเทศหรือองค์การต่าง ๆ ที่ประเมินระดับความเสี่ยงของชนิดสิ่งมีชีวิตภายในเขตการปกครองของแต่ละท้องถิ่นในความรับผิดชอบ
บัญชีแดงไอยูซีเอ็นกำหนดขึ้นจากเกณฑ์ที่วางไว้อย่างจำเพาะเจาะจงในการประเมินระดับความเสี่ยงของชนิดและชนิดย่อยเป็นจำนวนมาก วัตถุประสงค์ของรวบรวมดัชนีรายชื่อก็เพื่อเป็นการเผยแพร่ข้อมูลอันเร่งด่วนเกี่ยวกับความจำเป็นในการอนุรักษ์แก่สาธารณชน และผู้มีอำนาจในการวางนโยบาย รวมทั้งเพื่อช่วยเหลือประชาคมนานาชาติในการพยายามลดจำนวนการสูญพันธุ์ของชนิดสิ่งมีชีวิตตามที่ระบุในดัชนี
องค์การที่ร่วมในการประเมินระดับความเสี่ยงต่อการสูญพันธุ์ของชนิดสิ่งมีชีวิตหลักก็ได้แก่ องค์การชีวปักษานานาชาติ (BirdLife International), สถาบันสัตวศาสตร์ (Institute of Zoology) (แผนกค้นคว้าของสมาคมสัตวศาสตร์แห่งลอนดอน (Zoological Society of London), องค์การเฝ้าระวังการอนุรักษ์โลก (Conservation Monitoring Centre) และกลุ่มชำนัญพิเศษต่าง ๆ ภายในคณะกรรมการความอยู่รอดของชนิดสิ่งมีชีวิตของไอยูซีเอ็น การประเมินระดับความเสี่ยงจากองค์การต่าง ๆ ดังว่ารวมกันได้เป็นจำนวนเกือบครึ่งหนึ่งของชนิดสิ่งมีชีวิตในบัญชีแดง
บัญชีแดงไอยูซีเอ็นถือกันโดยทั่วไปว่าเป็นดัชนีที่มีความมีจุดมุ่งหมายและมีหลักการที่สุดในการจัดระดับชนิดสิ่งมีชีวิตตามระดับความเสี่ยงต่อการสูญพันธุ์
ไอยูซีเอ็นมีเป้าหมายที่จะประเมินระดับความเสี่ยงของทุกชนิดสิ่งมีชีวิตทุก 5 ปีถ้าทำได้ หรืออย่างน้อยก็ทุก 10 ปี ผ่านกระบวนการพิชญพิจารณ์โดยคณะกรรมการความอยู่รอดของชนิดสิ่งมีชีวิต (Species Survival Commission) ซึ่งเป็นกลุ่มชำนัญพิเศษขององค์การเอง ผู้มีความรับผิดชอบดัชนีรายชือชนิดสิ่งมีชีวิต กลุ่มชนิดสิ่งมีชีวิต หรือกลุ่มชนิดสิ่งมีชีวิตของภูมิภาคใดภูมิภาคหนึ่ง หรือในกรณีขององค์การชีวปักษานานาชาติก็จะตรวจสอบชนิดสิ่งมีชีวิตในอันดับนก
บัญชีแดงไอยูซีเอ็นฉบับล่าสุดออกเมื่อวันที่ 6 ตุลาคม ค.ศ. 2008 ที่เมืองบาร์เซโลนา ประเทศสเปน
ระดับความเสี่ยง

ชนิดสิ่งมีชีวิตแบ่งออกเป็นเก้าระดับตามข้อกำหนดต่าง ๆ เช่น อัตราการลดจำนวนประชากร ขนาดประชากร บริเวณกระจายตามภูมิภาค อัตราการกระจายของประชากร การแตกแยกของกลุ่มประชากร
สูญพันธุ์ (EX - Extinct) – สูญพันธุ์ไปจนหมดสิ้น
สูญพันธุ์ในธรรมชาติ (EW - Extinct in the Wild) – สูญพันธุ์จากที่อาศัยตามธรรมชาติ แต่ยังหลงเหลืออยู่ในสถานที่กักกัน
ใกล้สูญพันธุ์ขั้นวิกฤต (CR - Critically Endangered) – ระดับความเสี่ยงขั้นอันตรายต่อสูญพันธุ์จากที่อาศัยตามธรรมชาติ
ใกล้สูญพันธุ์ (EN - Endangered) – ระดับความเสี่ยงขั้นสูงต่อสูญพันธุ์จากที่อาศัยตามธรรมชาติ
เปราะบางต่อการสูญพันธุ์ (VU - Vulnerable) – ระดับความเสี่ยงขั้นอันตรายต่อความเป็นอันตรายจากการสูญพันธุ์จากที่อาศัยตามธรรมชาติ
ใกล้ถูกคุกคาม (NT - Near Threatened) – ระดับความเสี่ยงขั้นอันตรายต่อสูญพันธุ์ในอนาคตอันใกล้
นอกเกณฑ์สูญพันธุ์ (LC - Least Concern) – ความเสี่ยงต่ำ ไม่อยู่ในข่ายใดข้างต้น ยังมีอยู่โดยทั่วไป
ข้อมูลไม่เพียงพอ (DD - Data Deficient) – ไม่มีข้อมูลเพียงพอต่อการประเมินความเสี่ยงต่อการสูญพันธุ์
รอประเมิน (NE - Not Evaluated) – ยังไม่ได้รับการประเมินความเสี่ยงต่อการสูญพันธุ์
ในการศึกษาและใช้บัญชีแดง ศัพท์ "ชนิดถูกคุกคาม" (threatened species) เป็นกลุ่มที่รวมสามกลุ่มย่อยเอาไว้ ได้แก่ ชนิดใกล้สูญพันธุ์ขั้นวิกฤต, ชนิดใกล้สูญพันธุ์ และชนิดเปราะบางต่อการสูญพันธุ์
ดูเพิ่ม

องค์การระหว่างประเทศเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติ (ไอยูซีเอ็น)
สถานะการอนุรักษ์
แหล่งข้อมูลอื่น

IUCN Red List
http://www.teebweb.org/
บัญชีแดง ค.ศ. 2006
กิกะเพรส

| กิกะเพรส |
| --- | --- |
Classification: การหล่อขึ้นรูปด้วยแรงดันสูง (HPDC)
อุตสาหกรรม: การหล่อโลหะ
Application: การผลิตตัวถังรถยนต์
ขนาด: 19.5 × 5.9 × 5.3 m 64 โดย 19 โดย 17 ฟุต
น้ำหนัก: 410–430 ตัน 900,000–950,000 lb
แหล่งเชื้อเพลิง: ไฟฟ้า
ขับเคลื่อน:   2 × 132kW มอเตอร์  4 × 90kW มอเตอร์ Each machine weighs 410–430 ตัน (900,000–950,000 ปอนด์). 
Invented: ~ค.ศ. 2018
Examples:   12+ (เทสลา)  1 (Glovitech) 
กิกะเพรส (อังกฤษ: Giga Press) เป็นโปรแกรมของเครื่องหล่อขึ้นรูปดายอะลูมิเนียมที่ผลิตสำหรับบริษัทเทสลา โดยเริ่มต้นจากอินทรากรุ้ปในประเทศอิตาลี เครื่องกิกะเพรสของอินทราเป็นเครื่องหล่อขึ้นรูปดายแรงดันสูงที่ใหญ่ที่สุดในปี ค.ศ. 2020 โดยมีแรงหนีบ 55,000 ถึง 61,000 กิโลนิวตัน (5,600 ถึง 6,200 tonne-force) เครื่องแต่ละเครื่องมีน้ำหนัก 410–430 ตัน (900,000–950,000 ปอนด์).
เครื่องกิกะเพรสตามสเปคเบื้องต้นถูกบรรจุในแคตตาล็อกของอินทราในปี ค.ศ. 2018 เทสลาเริ่มใช้งานเครื่องกิกะเพรสรุ่นพิเศษ OL 6100 CS ในปลายปี ค.ศ. 2020 สำหรับการผลิตชิ้นส่วนตัวถังรถยนต์แบบหล่อรวมสำหรับเทสลาโมเดลวาย
การฉีดอะลูมิเนียมหลอมเหลวที่มีน้ำหนัก 80 กิโลกรัม (180 ปอนด์) เข้าไปในแม่พิมพ์หล่อแบบห้องเย็นด้วยความเร็ว 10 เมตรต่อวินาที (22 ไมล์ต่อชั่วโมง; 36 กิโลเมตรต่อชั่วโมง) เวลารอบการผลิต ~80–90 วินาที ทำให้มีอัตราผลิตเริ่มต้นที่ 40‒45 ชิ้นต่อชั่วโมง หรือ ~1,000 ชิ้นต่อวัน
ซ็อนเดิร์สเฮาเซิน

| ซ็อนเดิร์สเฮาเซิน   |
| --- | --- |
เมือง

   ตราอาร์ม
ที่ตั้งของซ็อนเดิร์สเฮาเซิน  ในอำเภอคิฟฮ็อยเซอร์ไครส์  
ซ็อนเดิร์สเฮาเซิน  แสดงแผนที่เยอรมนีซ็อนเดิร์สเฮาเซิน  แสดงแผนที่รัฐทือริงเงิน
พิกัด:  51°22′N 10°52′E﻿ / ﻿51.367°N 10.867°E﻿ / 51.367; 10.867
ประเทศ: เยอรมนี
รัฐ: ทือริงเงิน
อำเภอ: คิฟฮ็อยเซอร์ไครส์
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 201.2 ตร.กม. (77.7 ตร.ไมล์)
ความสูง: 208 เมตร (682 ฟุต)
ประชากร
 • ทั้งหมด: 21,183 คน
 • ความหนาแน่น: 110 คน/ตร.กม. (270 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+01:00 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+02:00 (CEST)
รหัสไปรษณีย์: 99701–99706
รหัสโทรศัพท์: 03632
เว็บไซต์: www.sondershausen.de
ซ็อนเดิร์สเฮาเซิน (เยอรมัน: Sondershausen) เป็นเมืองในรัฐทือริงเงิน ประเทศเยอรมนี ทางตะวันออกเฉียงเหนือจากแฟรงก์เฟิร์ตประมาณ 310 กิโลเมตร
ซ็อนเดิร์สเฮาเซินตั้งอยู่ในแอ่งขนาดเล็ก ซึ่งมีทิวเขาขนาบด้านเหนือและด้านใต้ เคยเป็นศูนย์กลางของราชวงศ์ชวาร์ทบวร์ค-ซ็อนเดอร์เฮาเซิน และเป็นที่ตั้งของปราสาทซ็อนเดอร์เฮาเซิน ซึ่งสะท้อนสถาปัตยกรรมหลายยุค เช่น ฟื้นฟูศิลปวิทยา, บารอก และคลาสสิก นอกจากนี้ยังมีพิพิธภัณฑ์ที่จัดแสดงงานศิลปะและประวัติศาสตร์ท้องถิ่น ทั้งยังมีสวนปราสาทที่ออกแบบแนวบารอกและภูมิทัศน์แบบสวนอังกฤษในยุคต่อมา  ที่นี่เคยมีโรงละครในศตวรรษที่ 19 และยังคงเป็นศูนย์กลางทางวัฒนธรรมด้วยกิจกรรมดนตรีและการแสดงศิลปะจนถึงปัจจุบัน
ออแล็งปิกเดอมาร์แซย์

ออแล็งปิกเดอมาร์แซย์ (ฝรั่งเศส: Olympique de Marseille) เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพฝรั่งเศส ตั้งอยู่ที่เมืองมาร์แซย์ ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1899 ปัจจุบันเล่นอยู่ในลีกเอิง เป็นสโมสรที่ชนะการแข่งขันในลีกเอิงมากที่สุดเป็นอันดับ 2 ในฟุตบอลฝรั่งเศสรองจากแซ็งเตเตียน มาร์แซย์ชนะการแข่งขันในเฟรนช์แชมเปียนส์ 9 ครั้ง และได้รับกุปเดอฟร็องส์ เป็นสถิติ 10 ครั้ง ในปี ค.ศ. 1993 
สนามกีฬาเหย้าของสโมสรคือสตาดเวลอดรอม (Stade Vélodrome) สามารถบรรจุคน 60,031 คน ตั้งอยู่ทางใต้ของเมือง โดยทีมเล่นสนามนี้มาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1937
ประวัติ

มาร์แซย์ เป็นสโมสรแรกและสโมสรเดียวของฝรั่งเศส เคยก้าวขึ้นเป็นหนึ่งในยอดทีมของยุโรป พวกเขาเริ่มต้นจากความพ่ายแพ้ต่อ เซอร์เวน่า ซเวซด้า (หรือที่เราคุ้นเคยในชื่อ เร้ดสตาร์ เบลเกรด) ในการดวลจุดโทษรอบชิงชนะเลิศศึกยูโรเปียนคัพเมื่อปี 1991 ก่อนที่พวกเขาจะคว้าแชมป์รายการนี้ได้สำเร็จในอีก 2 ปีต่อมา ซึ่งได้มีการเปลี่ยนชื่อเป็น ยูฟ่า แชมเปียนส์ลีก จากประตูชัยของ บาซิล โบลี่ ซึ่งช่วยให้ทีมเฉือนชนะ เอซี มิลาน 1-0
ทว่าช่วงเวลาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของพวกเขากลบพังพินาศ หลังมีการเปิดโปงว่า นักเตะของ วาล็องเซียน ทีมร่วมลีกเอิงที่กำลังหนีตกชั้นในตอนนั้น ถูก แบร์กนาร์ ตาปี ประธานสโมสรโอแอ็มในช่วงเวลาดังกล่าวติดสินบน เพื่อให้พวกเขาอ่อนข้อต่อมาร์แซย์ในเกมที่ทั้งคู่พบกัน 1 สัปดาห์ก่อนพบมิลาน ลดความเสี่ยงจากอาการบาดเจ็บก่อนเกมสำคัญ
นั่นทำให้เรื่องนี้กลายเป็นข่าวใหญ่โต มีการสอบสวนครั้งใหญ่ ก่อนที่ตาปีจะไม่รอดต้องโทษจำคุกในปี 1995 นอกจากนี้ ฌอง-ปิแอร์ เบอร์เน่ส์ ผู้จัดการทั่วไปของสโมสร และ ฌอง-ฌักส์ เอเดลี่ กองกลางของทีมที่ตาปีให้เป็นตัวกลางต่างก็โดนโทษจำคุกล่วงหน้า ถึงแม้โทษของรายหลังจะได้รับการลดเหลือเพียงรอลงอาญาก็ตาม
ประวัติ > เรื่องอื้อฉาว

ยิ่งไปกว่านั้น มาร์แซย์ยังถูกตัดสินริบแชมป์ลีกเอิงที่ได้เมื่อปี 1993 ทำให้ตำแหน่งแชมป์ว่างลงหลัง ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง ปฏิเสธที่จะขึ้นเป็นแชมป์แทน พร้อมถูกตัดสิทธิ์ในการป้องกันแชมป์ยูฟ่า แชมเปียนส์ลีก รวมถึงลงแข่งในรายการยูฟ่า ซูเปอร์คัพ กับอินเตอร์คอนติเนตัล คัพ อีกด้วย
และเพียงปีถัดมา ซึ่งพวกเขาจบในตำแหน่งรองแชมป์ถัดจากเปแอสเชและได้ไปเล่นในศึกยูฟ่าคัพ มาร์แซย์ก็ถูกปรับตกชั้นจากปัญหาทางการเงินกับเรื่องอื้อฉาวที่เกิดขึ้นกับตัวของตาปี และแม้พวกเขาจะคว้าแชมป์ลีกเดอซ์ได้ในฤดูกาลต่อมา โอแอ็มก็จำต้องอยู่ลีกรองต่ออีกปีเมื่อสโมสรยื่นขอล้มละลาย
ประวัติ > กลับมาสำเร็จบนลีกเอิงอีกครั้ง

หลังกลับสู่ลีกสูงสุดได้อีกครั้ง มาร์แซย์สามารถคว้าแชมป์ลีกสูงสุดได้เพียงหนเดียวเมื่อปี 2010 เมื่อพวกเขาถูกบดบังรัศมีจาก ลียง ที่คว้าแชมป์ 7 สมัยซ้อน รวมถึงเศรษฐีใหม่อย่างเปแอสเช ซึ่งนอกจากแชมป์ลีกเอิงครั้งนั้นแล้ว ผลงานเมื่อปี 2004 ที่ ดิดิเย่ร์ ดร็อกบา แบกทีมไปถึงรอบชิงชนะเลิศยูฟ่าคัพ ก็ดูจะเป็นแสงสว่างวาบเดียวจากอดีตยักษ์ใหญ่รายนี้
กระทั่งความเปลี่ยนแปลงมาถึงในถิ่น สตาดเวลอดรอม เมื่อ แฟรงค์ แม็คคอร์ท นายทุนชาวอเมริกันเข้ามาซื้อสโมสร มาร์แซย์กลับมามีชีวิตชีวาภายใต้การคุมทีมของ รูดี้ การ์เซีย อดีตนายใหญ่ ลีลล์ และ โรม่า ที่พาทีมมีลุ้นโควต้าแชมเปียนส์ลีกอย่างต่อเนื่อง รวมถึงการปรับปรุงรังเหย้าของพวกเขาให้กลับมาสง่างามน่าเกรงขามอีกครั้ง
แต่ถึงกระนั้น แม้พวกเขาจะมีฤดูกาลน่าประทับใจเมื่อได้ ฟลอรีย็อง โตแว็ง กลับมาแจ้งเกิดใหม่ด้วยการทำไป 22 ประตู 11 แอสซิสต์ในลีก รวมถึง ดิมิทรี ปาเยต
เกียรติประวัติ > ระดับประเทศ

ลีกเอิง
ชนะเลิศ (9): 1936–37, 1947–48, 1970–71, 1971–72, 1988–89, 1989–90, 1990–91, 1991–92, 2009–10
ลีกเดอ
ชนะเลิศ (1): 1994–95
ช็องปียอนาเดอฟร็องซามาเตอร์
ชนะเลิศ (1): 1928–29
กุปเดอฟร็องส์
ชนะเลิศ (10): 1923–24, 1925–26, 1926–27, 1934–35, 1937–38, 1942–43, 1968–69, 1971–72, 1975–76, 1988–89
กุปเดอลาลีก
ชนะเลิศ (3): 2009–10, 2010–11, 2011–12
ทรอเฟเดช็องปียง
ชนะเลิศ (3): 1971, 2010, 2011
กุปชาร์ลดราโก
ชนะเลิศ (1): 1957
เกียรติประวัติ > ระดับทวีปยุโรป

ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก
ชนะเลิศ (1): 1992–93
รองชนะเลิศ (1): 1990–91
ยูฟ่ายูโรปาลีก
รองชนะเลิศ (3): 1998–99, 2003–04, 2017–18
ยูฟ่าอินเตอร์โตโตคัพ
ชนะเลิศ (1): 2005
ผู้เล่น > ผู้เล่นชุดปัจจุบัน

หมายเหตุ: ธงชาติที่ปรากฏบ่งบอกให้ทราบว่าผู้เล่นคนนั้นสามารถเล่นให้กับชาติใดตามกฎของฟีฟ่าตามความเหมาะสม เพราะผู้เล่นบางคนอาจถือสองสัญชาติ
แหล่งข้อมูลอื่น

ออแล็งปิกเดอมาร์แซย์ ที่เฟซบุ๊ก
| ด ค กอดีตสมาชิก กลุ่ม 14 (2000–2008) |
| --- | --- |
สมาชิกผู้ร่วมก่อตั้ง:   อายักซ์   บาร์เซโลนา   ไบเอิร์นมิวนิก   โบรุสซีอาดอร์ทมุนท์   อินเตอร์มิลาน   ยูเวนตุส   ลิเวอร์พูล   แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด   มาร์แซย์   เอซี มิลาน   ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง   โปร์ตู   เปเอสเฟ ไอนด์โฮเฟิน   เรอัลมาดริด 
เข้าร่วมใน ค.ศ. 2002:   อาร์เซนอล   ไบเออร์ เลเวอร์คูเซิน   ลียง   บาเลนเซีย 
| ด ค กแชมเปียนยูโรเปียนคัพและยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก |
| --- | --- | --- |
| แชมป์ 15 สมัย |  เรอัลมาดริด (1955-56, 1956-57, 1957-58, 1958-59, 1959-60, 1965-66, 1997-98, 1999-2000, 2001-02, 2013-14, 2015-16, 2016-17, 2017-18, 2021-22, 2023-24) |  |
| แชมป์ 7 สมัย |  เอซี มิลาน (1962-63, 1968-69, 1988-89, 1989-90, 1993-94, 2002-03, 2006-07) |  |
| แชมป์ 6 สมัย |  ลิเวอร์พูล (1976-77, 1977-78, 1980-81, 1983-84, 2004-05, 2018-19) •  ไบเอิร์นมิวนิก (1973-74, 1974-75, 1975-76, 2000-01, 2012-13, 2019-20) |  |
| แชมป์ 5 สมัย |  บาร์เซโลนา (1991-92, 2005-06, 2008-09, 2010-11, 2014-15) |  |
| แชมป์ 4 สมัย |  อายักซ์ (1970-71, 1971-72, 1972-73, 1994-95) |  |
| แชมป์ 3 สมัย |  แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด (1967-68, 1998-99, 2007-08) •  อินเตอร์มิลาน (1963-64, 1964-65, 2009-10) |  |
| แชมป์ 2 สมัย |  เชลซี (2011-12, 2020-21) •  ยูเวนตุส (1984-85, 1995-96) •  ไบฟีกา (1960-61, 1961-62) •  นอตทิงแฮมฟอเรสต์ (1978-79, 1979-80) •  โปร์ตู (1986-87, 2003-04) |  |
| แชมป์สมัยเดียว |  แมนเชสเตอร์ซิตี (2022-23) •  โบรุสซีอาดอร์ทมุนท์ (1996-97) •  ออแล็งปิกเดอมาร์แซย์ (1992-93) •  ฮัมบวร์ค (1982-83) •  ไฟเยอโนร์ด (1969-70) •  แอสตันวิลลา (1981-82) •  ไอนด์โฮเฟิน (1987-88) •  เซลติก (1966-67) •  สเตวาบูกูเรชต์ (1985-86) •  เรดสตาร์เบลเกรด (1990-91) |  |
| ด ค กแชมเปียนลีกเอิง |
| --- | --- | --- |
| แชมป์ 12 สมัย |  ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง (1985–86, 1993–94, 2012–13, 2013–14, 2014–15, 2015–16, 2017–18, 2018–19, 2019–20, 2021–22, 2022–23, 2023–24) |  |
| แชมป์ 10 สมัย |  แซ็งเตเตียน (1956–57, 1963–64, 1966–67, 1967–68, 1968–69, 1969–70, 1973–74, 1974–75, 1975–76, 1980–81) |  |
| แชมป์ 9 สมัย |  มาร์แซย์ (1936–37, 1947–48, 1970–71, 1971–72, 1988–89, 1989–90, 1990–91, 1991–92, 2009–10) |  |
| แชมป์ 8 สมัย |  มอนาโก (1960–61, 1962–63, 1977–78, 1981–82, 1987–88, 1996–97, 1999–2000, 2016–17) •  น็องต์ (1964–65, 1965–66, 1972–73, 1976–77, 1979–80, 1982–83, 1994–95, 2000–01) |  |
| แชมป์ 7 สมัย |  ลียง (2001–02, 2002–03, 2003–04, 2004–05, 2005–06, 2006–07, 2007–08) |  |
| แชมป์ 6 สมัย |  บอร์โด (1949–50, 1983–84, 1984–85, 1986–87, 1998–99, 2008–09) •  แร็งส์ (1948–49, 1952–53, 1954–55, 1957–58, 1959–60, 1961–62) |  |
| แชมป์ 4 สมัย |  นิส (1950–51, 1951–52, 1955–56, 1958–59) •  ลีล (1945–46, 1953–54, 2010–11, 2020–21) |  |
| แชมป์ 2 สมัย | ซอโช-มงเบลียาร์ (1934–35, 1937–38) • แซ็ต (1933–34, 1938–39) |  |
| แชมป์สมัยเดียว |  มงเปอลีเย (2011–12) • ล็องส์ (1997–98) • แอร์เซ ปารี (1935–36) • สทราซบูร์ (1978–79) • ลีลัว (1932–33) • รูแบ-ตูร์กวง (1946–47) • โอแซร์ (1995–96) |  |
รายชื่อธงในประเทศบราซิล

ตารางข้างล่างนี้แสดงชนิดธงชาติประเภทต่างๆที่ใช้ในบราซิล. โดยสังเขป สำหรับข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับธงชาติ สามารถศึกษาได้จากบทความธงชาติบราซิล
ธงชาติ

จักรวรรดิบราซิล (ศตวรรษที่ 19)
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |

| 18 กันยายน – 1 ธันวาคม 1822 | ค.ศ. 1822 - 1853 | ค.ศ. 1853 - 1899 |
สมัยสาธารณรัฐ (ศตวรรษที่ 20)
| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |

| ค.ศ. 1899 - 1960 | ค.ศ. 1960 - 1968 | ค.ศ. 1968 - 1992 | ค.ศ. 1992 - ปัจจุบัน |
ธงตำแหน่งราชการ

ธงพระอิสริยยศ (Bandeiras Imperiais do Brasil)
| --- | --- |

ธงพระอิสริยยศจักรพรรดิ: ธงพระอิสริยยศมงกุฎราชกุมารี
ประธานาธิบดี (Bandeira do Presidente)
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |

| ค.ศ. 1907 - 1947 | ค.ศ. 1947 - 1968 | ค.ศ. 1968 - 1971 | ค.ศ. 1971 - 1992 | ค.ศ. 1992 - ปัจจุบัน |
รองประธานาธิบดี (Bandeira do Vice-presidente)
| --- | --- |

ค.ศ. 1971 - 1992: ค.ศ. 1992 - ปัจจุบัน
รัฐมนตรีว่าการกระทรวง (Bandeira do Ministro)
ตำแหน่งนักการทูต (Bandeiras de serviços diplomáticos)
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |

| เอกอัครราชทูต (Embaixador) | รัฐทูต (Enviado Extraordinário) | อุปทูต (Encarregados de Negócios) | กงสุลใหญ่ (Cônsul geral) | กงสุล (Cônsul) |
ธงทหาร

ธงประจำเหล่าทัพ
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |

| ธงประธานคณะเสนาธิการทหาร | ธงประจำกองทัพบกบราซิล | ธงประจำกองทัพเรือบราซิล | ธงประจำนาวิกโยธินบราซิล | ธงประจำกองทัพอากาศบราซิล |
โรงเรียน / วิทยาลัยทหาร
| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |

| ธงประจำโรงเรียนเสนาธิการทหารบก | ธงประจำวิทยาลัยทหารแห่งอากูเอส เนกราส | ธงประจำโรงเรียนเตรียมนายร้อยทหารบก | ธงประจำโรงเรียนนายสิบทหารบก |
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |

| ธงประจำวิทยาลัยการทัพเรือ | ธงประจำวิทยาลัยพาณิชยนาวี | ธงประจำโรงเรียนจ่าทหารเรือ |
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |

| ธงประจำวิทยาลัยกองทัพอากาศ | ธงประจำโรงเรียนเตรียมนายเรืออากาศ | ธงประจำโรงเรียนจ่าทหารอากาศ |
ธงฉาน (Jaque naval)
| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |

| ค.ศ. 1847 - 1853 | ค.ศ. 1853 - 1911 | ค.ศ. 1911 - 1990 | ค.ศ. 1990 - ปัจจุบัน |
ธงหมายยศ

กองทัพบก
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |

| รัฐมนตรีว่าการกระทรวงทหารบก (ก่อน ค.ศ. 1999) | ผู้บัญชาการทหารบก | เสนาธิการทหารบก |
กองทัพเรือ
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |

| รัฐมนตรีว่าการกระทรวงทหารเรือ ค.ศ. 1917 | รัฐมนตรีว่าการกระทรวงทหารเรือ ก่อน ค.ศ. 1999 | ผู้บัญชาการทหารเรือ |  | เสนาธิการทหารเรือ |
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |

|  | จอมพลเรือ | พลเรือเอก | พลเรือโท | พลเรือตรี | นาวาเอก |  |
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |

| พลเรือเอก | พลเรือโท ผู้บัญชาการกองเรือ | พลเรือโท | พลเรือตรี | นาวาเอก | นาวาโท - นาวาตรี |
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |

| พลเรือเอก | พลเรือโท | พลเรือตรี | นาวาเอก | นาวาโท - นาวาตรี |
กองทัพอากาศ
| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |

| รัฐมนตรีว่าการกระทรวงทหารอากาศ (ค.ศ.1941 - 1999) | ผู้บัญชาการทหารอากาศ | เสนาธิการทหารอากาศ |  |
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |

| พลอากาศเอก | พลอากาศโท | พลอากาศตรี | พลอากาศจัตวา | นาวาอากาศเอก | นาวาอากาศโท - นาวาอากาศตรี | นายเรืออากาศ |
ธงประจำรัฐ

ภาพในหน้านี้ทั้งหมดเป็นภาพ ธงประจำรัฐในประเทศบราซิล ทั้ง 26 รัฐ และ 1 เขตสหพันธ์
ธงประจำรัฐอาครี
ธงประจำรัฐอาลาโกวัช
ธงประจำรัฐอามาปา
ธงประจำรัฐอามาโซนัช
ธงประจำรัฐบาเยีย
ธงประจำรัฐเซอารา
ธงประจำรัฐเอชปีรีตูซังตู
ธงประจำรัฐโกยาช
ธงประจำรัฐมารันเญา
ธงประจำรัฐมาตูโกรซู
ธงประจำรัฐมาตูโกรซูโดซูล
ธงประจำรัฐมีนัชเจไรช์
ธงประจำรัฐปารา
ธงประจำรัฐปาราอีบา
ธงประจำรัฐปารานา
ธงประจำรัฐเปร์นังบูกู
รัฐปีเอาอี
ธงประจำรัฐรีโอเดจาเนโร
ธงประจำรัฐฮิวกรังจีดูนอร์ชี
ธงประจำรัฐฮิวกรังจีดูซูว
ธงประจำรัฐฮงโดเนีย
ธงประจำรัฐโฮไรมา
ธงประจำรัฐซันตากาตารีนา
ธงประจำรัฐเซาเปาลู
ธงประจำรัฐแซร์จีปี
ธงประจำรัฐโทแคนติน
ธงประจำเขตสหพันธ์ของบราซิล
ดูเพิ่ม

เพลงชาติบราซิล
เพลงสรรเสริญธงชาติบราซิล
คุโรซากิ อิจิโกะ

| คุโรซากิ อิจิโกะ |
| --- | --- |
ตัวละครใน เทพมรณะ
ปรากฏครั้งแรก: เทพมรณะ มังงะตอน 1
สร้างโดย: คูโบะ ไทโตะ
แสดงโดย: ฟุกุชิ โซตะ   ทากามูระ ไคโตะ (เด็ก)
ให้เสียงโดย: ญี่ปุ่น โมริตะ มาซาคาซึ  มัตสึโอกะ ยูกิ (เด็ก) อังกฤษ จอห์นนี ยัง บอสช์  โมนา มาร์แชลล์ (เด็ก) ไทย สัจจะ กาญจน์นิรันดร์ (ทรูวิชันส์)[ต้องการอ้างอิง] สุภาพ ไชยวิสุทธิกุล (โรส มีเดีย)[ต้องการอ้างอิง]
ข้อมูลตัวละครในเรื่อง
ครอบครัว: คุโรซากิ อิชชิน (บิดา) คุโรซากิ มาซากิ (มารดา, เสียชีวิต) คุโรซากิ ยูซุ (น้องสาว) คุโรซากิ คาริน (น้องสาว)
คู่สมรส: อิโนะอุเอะ โอริฮิเมะ (ภรรยา)
บุตร: คุโรซากิ คาสึอิ (ลูกชาย)
ญาติ: อิโนะอุเอะ โซระ (น้องเขย, เสียชีวิต)
คุโรซากิ อิจิโกะ (ญี่ปุ่น: 黒崎 一護; โรมาจิ: Kurosaki Ichigo) เป็นตัวละครจากเรื่องบลีช เทพมรณะ เป็นตัวประกอบ
ลักษณะ/อุปนิสัย

คุโรซากิ อิจิโกะ แม้ภายนอกจะดูเหมือนพวกอันธพาลทั่วๆไป หากแต่ความจริงไม่ได้เป็นเช่นนั้น เขาเป็นคนที่ใจดีและอ่อนโยนลึกๆ แม้จะดูแข็งกร้าวในหลายๆครั้ง แต่ในความเป็นจริงเขาก็เป็นคนดีมากคนหนึ่ง และสาเหตุก็อาจจะมาจากแผลในใจในอดีต ทำให้เป็นคนที่ชอบอมทุกข์ไว้คนเดียวบ่อยๆ และก็ยังมีทักษะในการวิวาทที่ยอดเยี่ยมซะด้วย (ด้วยการฝึกกับพ่อทุกวัน)
ลักษณะภายนอกที่เด่นๆก็คือ ผมสีส้มซึ่งเป็นสีเดิมแท้ๆ ไม่มีย้อม (มีการคาดเดาว่าได้มาจากทางฝ่ายแม่)
เวลาคุยกับวิญญานคนอื่นจะคิดว่าเป็นบ้า 
อิจิโกะฝึกฝนด้วยตนเองอยู่หลายครั้งจนทำให้กลายเป็นยมทูตที่สมบูรณ์แบบ
ความสามารถของคุโรซากิ อิจิโกะ
1.ใช้เก็ทสึกะเท็นโชได้เรื่อยๆ
2.ใช้หน้ากากฮอลโลว์ได้เรื่อยๆ
และมักจะทะเลาะกับลูเคียบ่อยๆ
ประวัติ

พระเอกของเรื่องที่ถูกล้อว่าเป็นตัวประกอบของเรื่อง นักเรียนมัธยมปลายที่มีความสามารถมองเห็นและสื่อสารกับวิญญาณได้และเป็นคนที่มีพลังวิญญาณมหาศาล(แต่ควบคุมไม่เป็น) 
อิจิโกะได้รับถ่ายทอดพลังของยมทูต(ชินิกามิ)จึงต้องทำหน้าที่เป็นยมทูต(ชินิกามิ)แทนจนกว่าลูเคียจะได้พลังของตนกลับคืนมาและได้สู้กับคุจิกิ เบียคุยะจนสูญเสียพลังยมทูตและได้ไปฝึกกับอุราฮาร่า 10 วัน  จนได้พลังกลับคืนมาและได้ดาบฟันวิญญาณใหม่ชื่อซันเงสึ(ผ่าจันทรา)แล้ว ไปช่วยลูเคียและได้ฝึกกับโยรุอิจิจนบังไค(ปลดปล่อยขั้นสวัสดิกะ)ได้และได้ช่วยลูเคียได้สำเร็จ เขาสับสนกับพลังฮอลโลว์ที่อยู่ภายในตัวเอง ทำไมไม่สามารถใช้พลังต่อสู้ได้อย่างเต็มที่และเสียใจที่ไม่สามารถปกป้องคนอื่นๆได้ ภายหลังการต่อสู้กับอารันคาร์แล้วได้ไปฝึกกับเหล่าไวเซิร์ด ทำให้สามารถควบคุมฮอลโลว์ในตัวเองให้สงบลงได้ และยังได้ความสามารถของฮอลโลว์มาอีกด้วย สวัสดิกะของอิจิโกะคือ เท็นสะ ซันเงสึ(โซ่สวรรค์ฟันจันทรา) และท่าที่ชอบใช้บ่อยๆคือ เก็ตสึงะ เท็นโช (เขี้ยวจันทราทะลวงสวรรค์)
อิจิโกะสนิทสนมกับคนใน13หน่วยพิทักษ์เป็นอย่างดี เช่น คุจิกิ ลูเคีย,อาบาราอิ เร็นจิ,ฮิซึกายะ โทชิโร่ รวมถึงคุจิกิ เบียคุยะและซาราคิ เคมปาจิ ซึ่งเป็นสาเหตุให้หัวหน้าและรองหัวหน้ารวมทั้งยมทูตทั้ง13หน่วยพิทักษ์ต่างมีไมตรีกับอิจิโกะไปด้วย
ปัจจุบัน อิจิโกะได้รับความไว้วางใจอย่างมากจากโซลโซไซตี้ ไม่ว่าจะเป็นยมทูต หัวหน้าหน่วย หรือกระทั่งหัวหน้าใหญ่แห่ง13หน่วยพิทักษ์ จากผลงานที่ช่วยเหลือและแก้วิกฤตการณ์ของโซลโซไซตี้ได้หลายต่อหลายครั้ง รวมทั้งประกาศอย่างชัดเจนว่าจะไม่ทรยศต่อโซลโซไซตี้แม้แต่หลังจากรู้ความจริงว่าตัวเองถูกควบคุมผ่านตราตัวแทน จึงสามารถเดินทางเข้าออกได้อย่างอิสระและจัดการเรื่องต่างๆได้ด้วยตัวเองโดยที่โซลโซไซตี้ให้ความสนับสนุนอย่างเต็มกำลัง
แล้วในมังงะเล่มสุดท้าย อิจิโกะ มีลูกชาย ชื่อ คาซุย หรือ คาซุอิ
บทบาท > ภาคโลกมนุษย์

อิจิโกะที่มักจะช่วยเหลือเหล่าวิญญาณเร่ร่อนที่อยู่ตามส่วนต่างๆของเมืองที่เขาอยู่นั้นตลอด แต่วันหนึ่งเขาได้พบกับเหล่าวิญญาณร้ายที่เรียกว่า "ฮอลล์โลว์ (Hollow) " ซึ่งเข้าโจมตีวิญญาณตนหนึ่งในเมือง จนเขาเกือบจะโดนลูกหลงไปด้วย แต่เขาก็ได้รับความช่วยเหลือจากยมทูตจาก "โซลโซไซตี้" นาม คุจิกิ ลูเคีย และหลังจากนั้นเขาได้ก็พบกับลูเคียอีกครั้งที่บ้านของเขา โดยมาเตือนว่าครอบครัวของเขาจะได้รับอันตราย และยังไม่ทันจะขาดคำ ฮอลล์โล่ตนหนึ่งก็เข้าโจมตีครอบครัวของเขาเพราะต้องการพลังวิญญาณของอิจิโกะ ลูเคียที่เข้าช่วยก็พลาดท่า จนเธอต้องถ่ายทอดพลังยมทูตของเธอให้กับอิจิโกะส่วนหนึ่งเพื่อช่วยเหลือ
หากแต่อิจิโกะได้เอาพลังยมทูตทั้งหมดของเธอไปทำให้เขากลายเป็นยมทูตคนใหม่ไปและสามารถช่วยทุกคนรอดพ้นวิกฤติไปได้
ลูเคียที่สูญเสียพลังยมทูตทั้งหมด กลายเป็นร่างมนุษย์ธรรมดา จึงต้องคอยสนับสนุนอิจิโกะที่อยู่บนโลกจนกว่าพลังของตนกลับมา โดยอิจิโกะยิ่งได้ต่อสู้กับฮอลล์โล่ว์มากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งเข้าใจถึงความเป็นไปของมนุษย์ในหลายๆด้านมากยิ่งขึ้น
จนมาถึงศึกที่เขาต้องดวลกับ อิชิดะ อุริว ผู้ที่เป็น ควินชี่ ด้วยการสังหารฮอลล์โลว์ให้มากที่สุด จนเกิดความโกลาหลไปทั้งเมืองเนื่องจากฮอลล์โล่ว์จำนวนนับร้อยได้อาละวาดไปทั่วทั้งเมือง จนแม้กระทั่ง "เมนอส กรังเด้" ที่เป็นอภิมหาฮอลล์โล่ว์ก็ต้องมาปรากฏตัวที่นี่ด้วย ซึ่งแม้ในที่สุดอิจิโกะจะสามารถขับไล่พวกมันไปได้หมดจากความช่วยเหลือจากพรรคพวกคนอื่นๆ แต่มันก็ทำให้ลูเคียที่รับรู้ทุกอย่างนั้นรู้สึกผิดที่ต้องทำให้อิจิโกะต้องมาพัวพันกับเรื่องแบบนี้ เธอจึงตัดสินใจหนีจากอิจิโกะ อิจิโกะเองก็ต้องมาตาม แต่ก็ต้องมาเจอกับ "อาบาราอิ เร็นจิ" รองหัวหน้าหน่วย 6 แห่ง "13 หน่วยพิทักษ์" ซึ่งมาจับตัวลูเคียตามคำสั่งของโซลโซไซตี้ เพื่อนำตัวกลับไปลงโทษในความผิดที่มอบพลังยมทูตให้กับมนุษย์ อิจิโกะได้เข้าต่อสู้อย่างยากลำบากจนกระทั่งปลุกพลังวิญญาณที่แท้จริงของตนเองขึ้นมาได้และเกือบจะเอาชนะเร็นจิได้ แต่ก็ต้องมาพ่ายแพ้ในพริบตาด้วยฝีมือของหัวหน้ายมทูตหน่วย 6 นาม "คุจิกิ เบียคุยะ" ผู้มีศักดิ์เป็นพี่ชายบุญธรรมของลูเคีย จนลูเคียถูกพาไปได้ในทึ่สุด
อิจิโกะ ได้รับการช่วยเหลือจาก "อุราฮาร่า คิสึเกะ"โดยเขาได้รับการฝึกฝนจากอุราฮาร่าจนสามารถปลดปล่อยดาบฟันวิญญาณของเขาสู่ระดับชิไค (ขั้นต้น) ได้สำเร็จ และเขาก็ได้ตัดสินใจที่จะไปช่วยลูเคีย พร้อมกับพรรคพวกผู้มีพลังวิญญาณสูงอย่าง "อิโนะอุเอะ โอริฮิเมะ" "ชาโด ยาสึโทระ (แช็ด) " "อิชิดะ อุริว" และแมวดำพูดได้อย่าง "ชิโฮอิน โยรุอิจิ"