stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อักษรฮะนีฟีโรฮีนจา
อักษรและการออกเสียง > สระ

| ตัวอักษร | ชื่อ | ทับศัพท์ | ออกเสียง | ยูนิโคด | ตัวอักษร | ชื่อ | ทับศัพท์ | ประเภท | สัทอักษรสากล | ยูนิโคด |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 𐴝 | aa-for | a | [a] | U+10D1D | 𐴢 | Ttura/Les | ไม่มี | ตัวเก็บเสียงสระ | ไม่มี | U+10D22 |
| 𐴞 | i-for | i | [i] | U+10D1E | 𐴣 | Na-Khonna | ñ (อักษรเต็ม) | สัญลักษณ์ออกเสียงขึ้นจมูก | [◌̃] | U+10D23 |
| 𐴟 | u-for | u | [u] | U+10D1F | ◌𐴤 | Harbai | á (อะคิวต์แอกเซนต์) | เสียงสูงสั้น | [á] | U+10D24 |
| 𐴠 | e-for | e | [e] | U+10D20 | ◌𐴥 | Tela | áa (พยัญชนะซ้อน, ลงน้ำหนักที่ตัวแรก) | เสียงลงต่ำยาว | [âː] | U+10D25 |
| 𐴡 | o-for | o | [o] | U+10D21 | ◌𐴦 | Tana | aá (พยัญชนะซ้อน, ลงน้ำหนักที่ตัวที่สอง) | เสียงขึ้นสูงยาว | [ǎː] | U+10D26 |
|  |  |  |  |  | ◌𐴧 | Tossi | aa (พยัญชนะซ้อน) | สัญลักษณ์ซ้ำเสียง | [ː] | U+10D27 |
ตัวเลข

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ชื่อ | sifír | ek | dui | tin | sair | fañs | só | háñt | añctho | no |
| รูปเลข | 𐴰 | 𐴱 | 𐴲 | 𐴳 | 𐴴 | 𐴵 | 𐴶 | 𐴷 | 𐴸 | 𐴹 |
| ยูนิโคด | U+10D30 | U+10D31 | U+10D32 | U+10D33 | U+10D34 | U+10D35 | U+10D36 | U+10D37 | U+10D38 | U+10D39 |
ฟอนต์

มีการพัฒนาฟอนต์ Noto Sans ของกูเกิลไปเป็นฟอนต์อักษรโรฮีนจาที่มีชื่อว่า Noto Sans Hanifi Rohingya ซึ่งมีให้ใช้ใน GitHub.
แป้นพิมพ์

กูเกิลได้พัฒนาแป้นพิมพ์เสมือนสำหรับภาษาโรฮีนจาใน ค.ศ. 2019 และอนุญาตให้ผู้ใช้พิมพ์อักษรโรฮีนจาได้โดยตรง เค้าโครงแป้นพิมพ์ยูนิโคดโรฮีนจาสามารถพบได้ ที่นี่
เค้าโครงแป้นพิมพ์เสมือนของภาษาโรฮีนจา
เกาะราชาใหญ่

| --- | --- |

ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: ช่องแคบมะละกา
พื้นที่: 4.708 ตารางกิโลเมตร (1.818 ตารางไมล์)
การปกครอง
 ไทย
จังหวัด: จังหวัดภูเก็ต
อำเภอ: อำเภอเมืองภูเก็ต
ตำบล: ตำบลราไวย์
ข้อมูลอื่น ๆ
เขตเวลา: UTC+07:00
รหัสไปรษณีย์: 83130
เกาะราชาใหญ่  หรือที่เรียกกันในแบบภาษาท้องถิ่นว่า เกาะรายาใหญ่ ตั้งอยู่ในตำบลราไวย์ อำเภอเมืองภูเก็ต จังหวัดภูเก็ต มีพื้นที่ 4.708 ตารางกิโลเมตร อยู่ห่างจากเกาะราชาน้อยประมาณ 6 กิโลเมตร  เป็นเกาะซึ่งตั้งอยู่ทางทิศใต้ของเกาะภูเก็ต ห่างจากชายฝั่งเกาะภูเก็ต ท่าเทียบเรืออ่าวฉลองประมาณ 25 กิโลเมตร และแหลมพันวาประมาณ 21 กิโลเมตร การเดินทางโดยเรือหางยาวจากท่าเรืออ่าวฉลองใช้เวลาประมาณ 2 ชั่วโมง และเรือสปีดโบต ประมาณ 45 นาที ถึง 1 ชั่วโมง
เกาะราชาใหญ่ส่วนพื้นที่ราบที่อยู่ติดทะเล ชาวบ้านและนักลงทุนได้พัฒนาบางส่วนเป็นที่พักและร้านอาหารสำหรับรองรับนักท่องเที่ยว เกาะราชาใหญ่ประกอบด้วย อ่าวปะตก อยู่ทางด้านตะวันตกระหว่างหุบเขา เป็นรูปคล้ายเกือกม้า อ่าวสยามเป็นอ่าวที่ยาวที่สุดของเกาะ และอ่าวขอนแค ทางตะวันออกของเกาะ เหมาะแก่การดำน้ำดูปะการัง เช่น ปะการังเขากวาง ประการังอ่อน เป็นจุดดำน้ำดูปะการังที่สมบูรณ์จุดหนึ่ง
เกาะราชาใหญ่มีแนวปะการังก่อตัวหนาแน่น ยกเว้นด้านตะวันตกเฉียงใต้ที่มีลักษณะโขดหินโดยจะพบปะการังบริเวณที่เป็นอ่าว พื้นที่แนวปะการังทั้งหมดประมาณ 267 ไร่ แนวปะการังกว้างประมาณ 200 เมตร และขอบแนวปะการังสิ้นสุดที่ความลึกประมาณ 10 เมตร ปะการังที่มีชนิดเด่นทั้งในด้านโคโลนีและการปกคลุมพื้นที่ ส่วนใหญ่มีรูปทรงเป็นก้อน ได้แก่ ปะการังโขด (Porites lutea) ปะการังโขด (Porites lobata) ปะการังสีน้ำเงิน (Heliopora coeruleaorites) ปะการังช่องเล็ก (Montipora spp.) ปะการังช่องดาว (Asteropora spp.) และปะการังรังผึ้ง (Coeloseris spp.)
เจอาร์ สายเกียวโต

| เจอาร์ สายเกียวโต |
| --- | --- |

ขบวนรถไฟเร็วพิเศษรุ่น 223-2000 ซีรีส์ อีเอ็มยู ขณะให้บริการเมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ. 2017
ข้อมูลทั่วไป
ชื่อลำลอง: JR京都線
เจ้าของ: เจอาร์ ตะวันตก
ที่ตั้ง: เกียวโตและโอซากะ
ปลายทาง: เกียวโต (สายโทไกโด) โอซากะ (สายโทไกโด)
จำนวนสถานี: 17
การดำเนินงาน
รูปแบบ: รางหนัก
ระบบ: ขนส่งทางรางในเขตเมือง
ผู้ดำเนินงาน: เจอาร์ ตะวันตก เจอาร์ ขนส่งสินค้า
ประวัติ
เปิดเมื่อ: 6 กรกฎาคม ค.ศ. 1876 (1876-07-06) (148 ปี) (ส่วนหนึ่งของสายหลักโทไกโด) 13 มีนาคม ค.ศ. 1988 (1988-03-13) (36 ปี) (เปลี่ยนชื่อสายเป็น เจอาร์ สายเกียวโต)
ข้อมูลทางเทคนิค
ระยะทาง: 42.8 กิโลเมตร (26.6 ไมล์)
รางกว้าง: 1,067 mm (3 ft 6 in)
ระบบจ่ายไฟ: 1,500 V DC ระบบจ่ายไฟฟ้าเหนือหัว
ความเร็ว: รางนอก: 130 km/h (81 mph)  รางใน: 120 km/h (75 mph)
เจอาร์ สายเกียวโต (ญี่ปุ่น: JR京都線; โรมาจิ: JR Kyōto-sen) เป็นสายขบวนรถไฟชานเมืองที่ดำเนินการให้บริการโดยบริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันตก (เจอาร์ ตะวันตก) ในพื้นที่มหานครเคฮันชิง และเป็นส่วนหนึ่งของทางรถไฟสายหลักโทไกโดระหว่างสถานีรถไฟโอซากะ-เกียวโต
ข้อมูลทั่วไป

ระยะทางทั้งหมด/ผู้ดำเนินงาน: 42.8 กิโลเมตร
บริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันตก
บริษัทขนส่งสินค้าญี่ปุ่น
ทางรถไฟ: ทางรถไฟ 4 ทางตลอดสาย
ระบบอาณัติสัญญาณ: ควบคุมรถไฟอัตโนมัติ
ความเร็วสูงสุด:
รางนอก 130 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
รางใน 120 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
ศูนย์ควบคุมการเดินรถ: ศูนย์ควบคุมการเดินรถโอซากะ
ระบบควบคุมการเดินรถ: ระบบควบคุมการจราจร เจอาร์ เกียวโต-โคเบะ
การให้บริการ

ขบวนรถไฟชานเมืองแบ่งออกเป็น 3 ประเภท ดังนี้
ขบวนรถด่วนพิเศษ (新快速, Shin-Kaisoku)
ให้บริการต่อเนื่องมาจากสายบิวาโกะและสายโคเซ ในพื้นที่ของสายเกียวโต ขบวนรถไฟจอดที่สถานีเกียวโต, ทากัตสึกิ, ชินโอซากะ และโอซากะ จากนั้นจะให้บริการต่อเนื่องในเจอาร์ สายโคเบะ ต่อไป
ขบวนรถด่วน (快速, Kaisoku)
ให้บริการต่อเนื่องมาจากสายบิวาโกะและสายโคเซ ในพื้นที่ของสายเกียวโต ขบวนรถไฟจอดที่สถานีเกียวโต, นางาโอกะเกียว, ทากัตสึกิ, อิบารากิ, ชินโอซากะ และโอซากะ จากนั้นจะให้บริการต่อเนื่องในเจอาร์ สายโคเบะ ต่อไป นอกจากนี้หลังจากช่วงเช้าขบวนรถไฟจะจอดในสถานีอื่นเพิ่มเติมระหว่างเกียวโต - ทากัตสึกิ ในบางครั้งอาจเรียกในขบวนรถไฟนี้เป็นขบวนรถธรรมดา
ขบวนรถธรรมดา (普通, Futsū)
ให้บริการตั้งแต่สถานีเกียวโตถึงนิชิอากาชิ และทากัตสิกิถึงชินซันดะ
นอกจากขบวนรถไฟชานเมืองทั้ง 3 ประเภทดังกล่าว ยังมีขบวนรถไฟด่วนพิเศษฮารูกะ เชื่อมระหว่างพื้นที่เกียวโต-โอซากะ กับท่าอากาศยานนานาชาติคันไซ, ภูมิภาคโฮกูริกุ และพื้นที่อื่น นอกจากนี้ขบวนรถไฟสินค้าก็เดินรถในทางรถไฟสายนี้เช่นกัน ยกเว้นแนวเส้นทางที่ใกล้กับสถานีโอซากะจะแยกแนวเส้นทางออกไป
สถานี

●  : รถไฟจอดทุกขบวน
|  : รถไฟวิ่งผ่านทุกขบวน
▲  : รถไฟจอดเฉพาะหลังเวลาเร่งด่วน
ขบวนรถไฟธรรมดาจอดทุกสถานี ขบวนรถไฟด่วนจอดเฉพาะบางสถานีในช่วงเวลาเช้าระหว่างเกียวโต-ทากัตสึกิ
| ชื่อเส้นทางหลัก | หมายเลข | ชื่อสถานี | ภาษาญี่ปุ่น | ระยะทาง (กิโลเมตร) | การจอด> รถด่วน | การจอด> รถด่วนพิเศษ | เปลี่ยนเส้นทาง | ที่ตั้ง> เขต, เมือง | ที่ตั้ง> จังหวัด |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| สายหลักโทไกโด |  JR-A31  | เกียวโต | 京都 | 0.0 | ● | ● |    โทไกโดชิงกันเซ็ง  A สายบิวาโกะ  B สายโคเซ ( B31 )  D สายนาระ ( D01 )  Eสายนางาโนะ( E01 )   รถไฟคินเท็ตสึ สายเกียวโต (B01)   สายคะระซุมะ (K11)  | เขตชิโมเงียว | เกียวโต |
| สายหลักโทไกโด |  JR-A32  | นิชิโอจิ | 西大路 | 2.5 | ▲ | | |  | เขตมินามิ | เกียวโต |
| สายหลักโทไกโด |  JR-A33  | คัตสึรางาวะ | 桂川 (久世) | 5.3 | ▲ | | |  | เขตมินามิ | เกียวโต |
| สายหลักโทไกโด |  JR-A34  | มูโกมาจิ | 向日町 | 6.4 | ▲ | | |  | มูโก | เกียวโต |
| สายหลักโทไกโด |  JR-A35  | นางาโอกะเกียว | 長岡京 | 10.1 | ● | | |  | นางาโอกะเกียว | เกียวโต |
| สายหลักโทไกโด |  JR-A36  | ยามาซากิ | 山崎 | 14.1 | ▲ | | |  | โอยามาซากิ | เกียวโต |
| สายหลักโทไกโด |  JR-A37  | ชิมาโมโตะ | 島本 | 16.3 | ▲ | | |  | ชิมาโมโตะ | โอซากะ |
| สายหลักโทไกโด |  JR-A38  | ทากัตสึกิ | 高槻 | 21.6 | ● | ● |  | ทากัตสึกิ | โอซากะ |
| สายหลักโทไกโด |  JR-A39  | เท็ทสึ-ทงดะ | 摂津富田 | 24.5 | | | | |  | ทากัตสึกิ | โอซากะ |
| สายหลักโทไกโด |  JR-A40  | JR โซจิจิ | JR総持寺 | 26.2 | | | | |  | อิบารากิ | โอซากะ |
| สายหลักโทไกโด |  JR-A41  | อิบารากิ | 茨木 | 28.2 | ● | | |  | อิบารากิ | โอซากะ |
| สายหลักโทไกโด |  JR-A42  | เซ็งริโอกะ | 千里丘 | 31.1 | | | | |  | เซ็ทสึ | โอซากะ |
| สายหลักโทไกโด |  JR-A43  | กิชิเบะ | 岸辺 | 32.8 | | | | |  | ซูอิตะ | โอซากะ |
| สายหลักโทไกโด |  JR-A44  | ซูอิตะ | 吹田 | 35.2 | | | | |  | ซูอิตะ | โอซากะ |
| สายหลักโทไกโด |  JR-A45  | ฮิงาชิ-โยโดงาวะ | 東淀川 | 38.3 | | | | |  | เขตโยโดงาวะ | โอซากะ |
| สายหลักโทไกโด |  JR-A46  | ชินโอซากะ | 新大阪 | 39.0 | ● | ● |    โทไกโดชิงกันเซ็ง   ซันโยชิงกันเซ็ง  F สายโอซากะ ฮิงาชิ ( F02 )  สายมิโดซูจิ (M13)  | เขตโยโดงาวะ | โอซากะ |
| สายหลักโทไกโด |  JR-A47  | โอซากะ | 大阪 | 42.8 | ● | ● |    เจอาร์ สายโคเบะ  G เจอาร์ สายทาการาซูกะ ( G47 )  O สายวงกลมโอซากะ ( O11 )  F สายโอซากะ ฮิงาชิ ( F01 , 2023)  H เจอาร์ สายโทไซ ( H44 : สถานีรถไฟคิตะชินจิ)   สายหลักฮันกีว โคเบะ,  สายหลักฮันกีว ทาการาซูกะ,  สายหลักฮันกีว เกียวโต (HK-01:สถานีโอซากะ-อูเมดะ)   สายหลักฮันชิน (HS 01:สถานีโอซากะ-อูเมดะ)   โอซากะเมโทร:   สายมิโดซูจิ (M16: สถานีรถไฟอูเมดะ)   สายทานิมาจิ (T20: สถานีรถไฟฮิงาชิ-อูเมดะ)   สายยตสึบาชิ (Y11: สถานีรถไฟนิชิ-อูเมดะ)  | เขตคิตะ | โอซากะ |
ประวัติ

เจอาร์ สายเกียวโต เป็นส่วนหนึ่งของทางรถไฟสายหลักโทไกโด เปิดเดินรถเมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม ค.ศ.1876 ระหว่างสถานีโอซากะ-มูโกมาจิ และในวันที่ 9 สิงหาคม ปีเดียวกัน เปิดสถานียามาซากิ, อิบารากิ, ซูอิตะ และในวันที่ 6 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1877 เปิดสถานีเกียวโต ต่อมาเมื่อมีการแปรรูปมาเป็นบริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันตกจึงตั้งชื่อสายนี้ว่า เจอาร์ สายเกียวโต ในวันที่ 13 มีนาคม ค.ศ. 1988
เจิ้ง หลงต้าน

เจิ้ง หลงต้าน (鄭隆亶) เป็จักรพรรดิแห่งอาณาจักรต้าฉางเหอที่ 3 เป็นพระโอรสของเจิ้ง หยินหมิน ทรงครอง ราชย์ช่วงปี พ.ศ. 1469–1471 (ค.ศ. 926–928)
เจ้าหญิงเลอาแห่งเบลเยียม

| เจ้าหญิงเลอา |
| --- | --- |

ประสูติ: 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2494 (73 ปี) บรัสเซลส์ ประเทศเบลเยียม
พระสวามี: เซอร์เก วิกโตโรวิช สเปตชินสกี (พ.ศ. 2518–2523) รอแบร์ บิชารา (พ.ศ. 2525–2530) เจ้าชายอาแล็กซ็องดร์แห่งเบลเยียม (พ.ศ. 2534–2552)
พระบุตร: เลตีเชีย สเปตชินสกี เรอโนด บิชารา
ราชวงศ์: ซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา (เสกสมรส)
พระบิดา: ซีกิสมุนด์ โวลมัน
พระมารดา: ลิซา บอร์นชไตน์
เจ้าหญิงเลอา พระนามเดิม เลอา อิงกา ดอรา โวลมัน (อักษรโรมัน: Léa Inga Dora Wolman; ประสูติ 6 กุมภาพันธ์ 2494) เป็นพระชายาหม้ายในเจ้าชายอาแล็กซ็องดร์แห่งเบลเยียม พระราชโอรสในพระเจ้าเลออปอลที่ 3 กับลิเลียน เจ้าหญิงแห่งเรตี
พระประวัติ

เจ้าหญิงเลอาประสูติเมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2494 เป็นธิดาของซีกิสมุนด์ โวลมัน (Sigismund Wolman) กับลิซา บอร์นชไตน์ (Lisa Bornstein) พระชนนีเป็นชาวเมืองเนือร์นแบร์ก รัฐบาวาเรีย ประเทศเยอรมัน
พระองค์สมรสครั้งแรกกับเซอร์เก วิกโตโรวิช สเปตชินสกี (Serge Victorovich Spetschinsky) ในปี 2518 และมีบุตรหนึ่งคนคือ เลติเชีย สเปตชินสกี (Laetitia Spetschinsky; เกิด 2519) และหย่าในปี 2523 ต่อมาในปี 2525 เลอาได้สมรสใหม่กับรอแบร์ บิชารา (Robert Bichara) และมีบุตรด้วยกันหนึ่งคน คือ เรอโนด บิชารา (Renaud Bichara; เกิด 2526)
หลังจากการหย่ากับรอแบร์ บิชารา เธอได้เสกสมรสอย่างลับกับเจ้าชายอาแล็กซ็องดร์แห่งเบลเยียม เมื่อวันที่ 14 มีนาคม 2534 ที่มณฑลซัฟฟอล์ก สหราชอาณาจักร แต่ความสัมพันธ์ของทั้งสองพระองค์ถูกเปิดเผยตั้งแต่ปี 2529 โดยเลออน มันเดอเลียร์ (Léon Mundeleer) รัฐมนตรีกระทรวงกลาโหมของเบลเยียม ว่าเจ้าชายอาแล็กซ็องดร์ถามถึงการเสด็จไปโรงภาพยนตร์กับเลอา และออกเดทอย่างรื่นรมย์ด้วยการเสวยพระกระยาหาร ซึ่งถือเป็นการออกเดทกับพระชายาในอนาคต
ทั้งสองพระองค์ไม่มีพระโอรสร่วมกัน รวมไปถึงความสัมพันธ์ก็ถูกเก็บเป็นความลับจนถึงหลังปี 2541 ซึ่งดูเหมือนว่าเจ้าชายทรงเกรงว่าลิเลียน เจ้าหญิงแห่งเรตี พระชนนีจะทรงปฏิเสธความสัมพันธ์ของทั้งสอง ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะการเสกสมรสของเจ้าชายอาแล็กซ็องดร์ถือว่าเป็นการละเมิดกฎมนเทียรบาลของราชวงศ์เบลเยียมข้อที่ 85 ว่าด้วยการเสกสมรสของผู้สืบสันดานจากพระเจ้าเลออปอลที่ 1 ที่มิได้รับการอนุญาตจากองค์อธิปัตย์แห่งรัฐ
ในปี 2551 พระองค์ได้ทำการตีพิมพ์หนังสือพระประวัติส่วนพระองค์ของครอบครัวของพระองค์และสวามี ที่มีชื่อว่า Le Prince Alexandre de Belgique เพราะพระสวามีมิไคร่เป็นที่รู้จักกันแพร่หลายในเบลเยียม
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เจ้าหญิงเลอาแห่งเบลเยียม
Royal House of Belgium
"Monarchies of Europe". เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-06-30. สืบค้นเมื่อ 2011-08-12.
"Genealogie Belgisch koningshuis". เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-06-30. สืบค้นเมื่อ 2011-08-12.
| ด ค กเจ้าหญิงแห่งเบลเยียมโดยการเสกสมรส |
| --- | --- |
รุ่นที่ 1:  อาร์ชดัชเชสมารี เฮนรีทเทอแห่งออสเตรีย  เจ้าหญิงมารีแห่งโฮเฮนซอลเลิร์น-ซิกมาริงเงิน 
รุ่นที่ 2:  ดัชเชสเอลิซาเบธแห่งบาวาเรีย 
รุ่นที่ 3:  เจ้าหญิงอัสตริดแห่งสวีเดน  ลิเลียน เบลส์! 
รุ่นที่ 4:  ดอนนาเปาลา รุฟโฟ ดี คาลาเบรีย  เลอา โวลมัน 
รุ่นที่ 5:  เคาน์เตสมาตีลด์ ดูว์เดอแกม ดาโก  แกลร์ คูมบ์ส 
รุ่นที่ 6:  เอลิซาเบตตา มาเรีย รอสบอค ฟอน โวลเคินชไตน์ 
! = เจ้าหญิงพระชายาในพระมหากษัตริย์
เจ้าหญิงมารีอา อันโตนีอาแห่งนาโปลีและซิซิลี

มารีอา อันโตนีอาแห่งนาโปลีและซิซิลี (14 ธันวาคม 1784 – 21 พฤษภาคม 1806) เป็นพระราชธิดาพระองค์เล็กในพระเจ้าแฟร์ดีนันโดที่ 1 แห่งซิซิลีทั้งสอง กับมารีอา คาโรลีนา แห่งออสเตรีย สมเด็จพระราชินีแห่งนาโปลีและซิซิลี เป็นพระชายาพระองค์แรกในอนาคตพระเจ้าเฟร์นันโดที่ 7 แห่งสเปน ขณะทรงเป็นรัชทายาทแห่งราชบัลลังก์สเปน ทำให้เจ้าหญิงมารีอาทรงดำรงพระอิสริยยศ เจ้าหญิงแห่งอัสตูเรียส
พระประวัติ

ทรงเป็นที่รู้จักในพระนาม มารีอา อันโตนีอา ประสูติ ณ พระราชวังกาแซร์ตาในกาแซร์ตา ราชอาณาจักรนาโปลี ทรงได้รับพระนามตามพระมาตุจฉาของพระองค์ คือ มารี อ็องตัวแน็ต สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส ทรงเป็นหญิงสาวที่มีความฉลาดหลักแหลม มีพระอัจฉริยภาพ โดยทรงเรียนรู้ได้หลายภาษา แม้ขณะมีพระชนมายุเพียง 17 พรรษาเท่านั้น
อภิเษกสมรส

เพื่อทำให้พระราชวงศ์เกี่ยวดองกันเป็นพระญาติ เจ้าหญิงมารีอาทรงหมั้นหมายกับเจ้าชายเฟร์นันโด เจ้าชายแห่งอัสตูเรียส ขณะที่ฟรันซิส พระเชษฐา ทรงหมั้นหมายกับพระขนิษฐาของเจ้าชายเฟร์นันโด คือ อินฟันตามาริอา อิซาเบล แห่งสเปน ในวันที่ 6 ตุลาคม 1802 เจ้าหญิงมารีอาทรงเข้าพิธีอภิเษกสมรสกับ เจ้าชายเฟร์นันโด เจ้าชายแห่งอัสตูเรียส ที่เมืองบาร์เซโลนา ราชอาณาจักรสเปน
ทรงล้มเหลวในการมีพระประสูติกาลพระรัชทายาทสืบราชบัลลังก์ โดยทรงครรภ์ถึง 2 ครั้งในปี 1804 และ 1805 และทรงตกพระโลหิตทั้ง 2 ครั้ง สมเด็จพระราชินีมารีอา คาโรลีนา พระราชมารดาของพระองค์ ทรงเกลียดชังฝรั่งเศสมาก ตั้งแต่การประหารพระเชษฐภคินีและพระเชษฐภาดาของพระราชินีในการปฏิวัติฝรั่งเศส สเปนก็กำลังจะถูกนโปเลียน โบนาปาร์ต ยึดครองได้ง่ายขึ้น มีข่าวลือว่าพระราชินีมารีอา คาโรลีนาทรงต้องการให้พระราชธิดาวางยาพิษสมเด็จพระราชินีแห่งสเปน และ มานูเอล โกดอย นายกรัฐมนตรีสเปน แต่ส่วนใหญ่ไม่เป็นความจริงเนื่องจากเหตุผลหลายประการ แต่พระสัสสุของเจ้าหญิงมารีอา อันโตนีอา คือ สมเด็จพระราชินีมารี ลุยซาแห่งสเปน ไม่โปรดพระสุณิสา และทรงสร้างข่าวลือเรื่องการวางยาพิษภายในราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค แม้แต่การยึดหนังสือ และฉลองพระองค์ไปตรวจสอบเพื่อที่จะทำให้พระสุณิสาเสื่อมเสียพระเกียรติ[ต้องการอ้างอิง]
สิ้นพระชนม์

เจ้าหญิงมารีอา อันโตนีอา เจ้าหญิงแห่งอัสตูเรียส สิ้นพระชนม์ด้วยพระโรควัณโรค เมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม 1806 ที่พระราชวังอารังฆูเอซในเมืองอารังฆูเอซ ราชอาณาจักรสเปน เกิดข่าวลือว่าทรงถูกวางยาพิษโดยพระราชินีมารีอา ลุยซา แห่งสเปน และโกดอย แม้ว่าจะไม่มีพยานหลักฐาน อย่างไรก็ตาม พระราชินีมารีอา คาโรลีนาแห่งนาโปลีและซิซิลี ก็ทรงปักใจเชื่อว่าเกิดขึ้นจริง พระเจ้าแฟร์ดินันโด พระราชบิดาของพระองค์ทรงรวมเนเปิลส์กับซิซิลีเป็นราชอาณาจักรซิซิลีทั้งสอง ได้ในทศวรรษหลังจากการสิ้นพระชนม์ของพระองค์
พระศพถูกฝังที่เอลเอสโกเรียลในสเปน โดยพระสวามีของพระองค์ได้ทรงแต่งงานใหม่อีกถึง 3 ครั้ง
↑  Susan (2015-11-11). "Maria Antonia of Naples and Sicily, Princess of Asturias". Unofficial Royalty (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ 2022-11-16.
เจ้าหญิงมารีอา อันโตนีอา
เจ้าหญิงมารีอา อันโตนีอา (พระองค์ที่ 4 จากทางซ้าย) ทรงพักผ่อนพระอิริยาบถร่วมกับพระบรมวงศานุวงศ์สเปน ขณะเสด็จเยือน มหาวิทยาลัยบาเลนเซีย ค.ศ. 1802 ไม่นานหลังจากทรงอภิเษกสมรส
อิทธิฤทธิ์ภูมิเทวดา

| อิทธิฤทธิ์ภูมิเทวดา |
| --- | --- |

ประเภท: ละครโทรทัศน์
เขียนโดย: หลิน หยูหนาน、เจียง เปียหลิง、หลี่ ปิง、 จาง เหว่ยชาน、หลัว จื้อหยาง、ไค่ เว่นจื้อ、 ไล่ เยี่ยน、เฉิน เว่นกุย、 หวัง เจ้าโบ、ถัง เส้าชาน、เฉิน เฟิ่งหมิน
ประเทศแหล่งกำเนิด:  สาธารณรัฐจีน
ภาษาต้นฉบับ: แมนดาริน、จีน
จำนวนตอน: 168 ตอน
การผลิต
ความยาวตอน: 60 นาที
ออกอากาศ
ออกอากาศ: 8 ธันวาคม พ.ศ. 2541 – 2 สิงหาคม พ.ศ. 2542
อิทธิฤทธิ์ภูมิเทวดา (จีน: 土地公傳奇) เป็นละครโทรทัศน์ไต้หวันกำลังภายในที่กล่าวถึงอานุภาพของภูมิเทวดาจางฝูเต๋อ และยายเจ้าที่เหยียนจื่อ ออกอากาศทางช่อง CTS ในจีน ในปี พ.ศ. 2541 ต่อมาช่อง 3ได้ซื้อลิขสิทธิ์ แล้วก็นำมาออกอากาศทางช่อง 3 ในประเทศไทย นำแสดงโดย จุน เหลียว, เฉิน ย่าหลาน, ชิ หยู, หวง จงหยู, หยาง เสี่ยวหลี่, ลู่ ยี่หลงอิทฤทิธ์ภูมิเทวดาตอนวัน
เนื้อเรื่อง

จาง ฟู๋เต๋อ เป็นข้าหลวงที่ซื่อตรงและซื่อสัตย์ต่อหน้าที่ เมื่อตายไปแล้ว เง็กเซียนฮ่องเต้โปรดให้เข้าเฝ้า และส่งกลับมาเป็นเจ้าที่ (เซียน) ในแดนมนุษย์อีก แต่เพราะจางฟู๋เต๋อเดิมเป็นมนุษย์มาก่อนจึงเป็นเซียนไม่เป็น เง็กเซียนจึงคัดเลือกเทพธิดาที่เฉลียวฉลาดและมีความรู้สูงมาเป็นภรรยา และได้คุณหนูสาม (หนิงจื่อ) ลูกสาวของเจ้าพ่อหลักเมืองโตไห่ ใครใครจึงเรียกว่าคุณหนูสาม ฝ่ายฟู่ไห่พอเห็นคุณหนูสามก็เกิดความพอใจ ส่วนคุณหนูสามก้อรู้ดีว่าฟู่เต๋อเป็นคนดี แม้จะเป็นคนที่มีอายุไปหน่อยแต่ก็เป็นสามีที่ดี แต่ฝ่ายเจ้าพ่อโตไห่ไม่ชอบลูกเขยคนนี้เลย เขารู้สึกว่าจางฟู่เต๋อซื้อบื้อไม่เหมาะสมกับลูกสาวเขาเลย เทพจึงเหว่ยจึงช่วยเกลี้ยกล่อมเขาว่าการที่เง็กเซียนประทานคู่ให้ อันที่จริงแล้วเป็นเกียรติอย่างยิ่ง ทางเจ้าพ่อโตไห่จึงจำใจรับปาก ทั้งสองจึงได้ลงมาดูที่ศาลเทพารักษ์ในเมืองมนุษย์ต่อไป
นักแสดงนำ

| --- | --- |
นักแสดง: บทบาท
จุน เหลียว: ภูมิเทวดา จาง ฝูเต๋อ
เฉิน ย่าหลาน: ยายเจ้าที่เหยียนจื่อ
ชิ หยู: ทูตบุ๋น
หวง จ้งหยู่: ทูตบู๊
หยาง เฉียวหลี่: เสียวหมั่น
ลู่ ยี่หลง: เจ้าพ่อหลักเมืองตงไห่
รายชื่อตอนที่ออกอากาศ > ตอนที่ 1 จิ้งจอกสาว (7 ตอนจบ)

| --- | --- |
นักแสดง: บทบาท
เซี่ย สือวู่ เจิ้ง เจียหยี หลง ซื่อจุน หลี่ เว่ยหยี จาง หลีเว่ย  กง เซี่ยฮัว   กู้ กว้านจง หยาง สือจง   หวัง เผ่ย์หยุน   ไหล่ เซียนหนี่ หลอ หยั่วถิง: เจียง บู่หยุน หยุน ไบ่หลิง หัวกู่   เจียงหมู่  จาง ปู่โหลว   เหลาเหลา   เหยียน เจิ้นเหริน   อู่ ตี้  หงหยู่   ซัน หยีไท่   เหยา เหลาหยี
รายชื่อตอนที่ออกอากาศ > ตอนที่ 2 ชั่วฟ้าดินสลาย (5 ตอนจบ)

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
| นักแสดงนำ | รับบท | ผู้กำกับการแสดง | ผู้เขียนบท |
| เฉิน จวิ่นเชิง เฉิน เต๋อหรง ฟู่ เหลย  โหยว อั่นเฉิน จาง ฝู่เหนียน หยาง เป๋าเหว่ย   หลิว เชี่ยวเหวิน หลิน เซียเหวิน ทั่ง เหิงอู่ | ซุน เชียน สือ หยี่เหลียน สือ ว่านไฉ ไล่ เต๋อเฉิง ไล่ อัน ป่าว จู้ ซุน ต้านเหนียง ป้า หยง ตู๋ เฟย | หลี่ ยิง | เจียง เผ่ย์หลิง |
รายชื่อตอนที่ออกอากาศ > ตอนที่ 13 ศึกสายเลือด (38 ตอนจบ)

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
| นักแสดง | บทบาท | ผู้กำกับการแสดง | ผู้เขียนบท |
| หยาง ฮวายหมิน  หลิว เสวี่ยหัว  ซุย เผี่ยหยี  จาง ฟู่เจียน  เหวิน ซ่วย  เฉิน หงเหลี่ย  ชิว ซินฉื่อ  จาง ซู่ผิง  หวง เฉาฉี   หยาง เป่าเหว่ย  หยาง เสอจง  หลิว เย่ห์ติ  หวัง เห่า  เถียน ผิงชวน  เฉิง ฟง จาง กั๋วตง หู เสียงผิง จาง หลีเว่ย | ฮ่องเต้เจ้า หย่งหยวน ซ่ง หวางโหว  เหยียน เฟย์  เหยียน เจ้าเหลียน  เมิ่ง เสียง  ขันทีซุย เป่าเหนียน  ถัง ห้าวเทียน  มู่ เสี่ยวชิง  เจ้า ซื่อเฉียน  เผิง หยู่หยิง อำมาตย์เผิง ไป่เฉิน  ถัง จงหมิน  หลัว หว้านจง  หลัว ซื่อฉี  เผย์ ชิฟู่ เติ้งกงกง  ไท่ยี  เทพแห่งเขาห้านิ้ว | เฉิน หยี | หลิน โจ่วหยู |
แหล่งข้อมูลอื่น

อิทธิฤทธิภูมิเทวดา ที่ ฺBaidu Baike
เบสซุส

| เบสซุส |
| --- | --- |
จักรพรรดิ มหาราช กษัตริย์แห่งเปอร์เซีย
"กษัตริย์อเล็กซานเดอร์ทรงประหารชีวิตยานุชยาร์และมาห์ยาร์ ผู้สังหารกษัตริย์ดาริอุส"
จักรพรรดิแห่งจักรวรรดิอะคีเมนิด
ครองราชย์: 330–329 ปีก่อนคริสตกาล
ก่อนหน้า: ดาริอุสที่ 3
ถัดไป: อเล็กซานเดอร์มหาราช (จักรวรรดิมาซิโดเนีย)

สวรรคต: 329 ปีก่อนคริสตกาล เอคบาทานา
ราชวงศ์: อะคีเมนิด
ศาสนา: โซโรอัสเตอร์
เบสซุส หรือ เบสซอส (เปอร์เซียโบราณ: *Bayaçā; กรีก: Βήσσος) หรือที่รู้จักในพระนามเมื่อครองราชย์แล้วว่า อาร์ตาเซิร์กซีสที่ 5 (เปอร์เซียโบราณ: 𐎠𐎼𐎫𐎧𐏁𐏂𐎠 Artaxšaçāʰ; กรีก: Ἀρταξέρξης; เสด็จสวรรคตในช่วงฤดูร้อน เมื่อ 329 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นข้าหลวงในส่วนตะวันออกของจักรวรรดิอะคีเมนิดของแคว้นแบคเตรีย รวมถึงเป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิอะคีเมนิดที่ทรงประกาศพระองค์เอง ตั้งแต่ระหว่าง 330 ถึง 329 ปีก่อนคริสตกาล
กษัตริย์เบสซุส ซึ่งสมาชิกพระองค์หนึ่งของราชวงศ์อะคีเมนิด ได้ทรงเข้ามามีอำนาจไม่นานหลังจากปลงพระชนม์กษัตริย์ดาริอุสที่ 3 ผู้ซึ่งเป็นผู้ปกครองที่ชอบด้วยกฎมณเฑียรบาล (ทรงครองราชย์ระหว่าง 336 – 330 ปีก่อนคริสตกาล) และต่อมากษัตริย์เบสซุส ก็ทรงพยายามที่จะยึดครองบริเวณตะวันออกของจักรวรรดิเพื่อต่อต้านกษัตริย์แห่งมาซิโดเนียพระนามว่า อเล็กซานเดอร์มหาราช (ทรงครองราชย์ระหว่าง 336 – 323 ปีก่อนคริสตกาล) แต่จักรวรรดิของพระองค์เริ่มแตกสลายอย่างรวดเร็ว รวมถึงแคว้นแบคเตรีย ซึ่งเป็นศูนย์กลางอำนาจหลัก พระองค์ทรงถูกจับกุมโดยขุนนางของพระองค์เอง ขณะที่ทรงหลบหนีเข้าไปในแคว้นซ็อกเดีย และส่งมอบตัวพระองค์ให้กับอเล็กซานเดอร์มหาราช ซึ่งพระองค์จะทรงถูกสำเร็จโทษที่เอคบาทานาในเวลาต่อมา
กษัตริย์เบสซุสได้ปรากฏอยู่ในมหากาพย์ชอฮ์นอเมของเปอร์เซียในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 11 ในชื่อ จานูซีปาร์/จานุสยาร์ ภายในเรื่องเมื่อเห็นว่าพระองค์ทรงอยู่ในตำแหน่งที่สิ้นหวัง ยานุซิพาร์จึงร่วมมือกับมาห์ยาร์ (นาบาร์ซาเนส) ปลงพระชนม์กษัตริย์ดาราที่ 2 (ดาริอุสที่ 3) จากนั้นจึงพยายามเจรจากับอิสกันดาร์ (อเล็กซานเดอร์) ซึ่งในที่สุดก็ได้พบกับพระองค์ หลังจากพิธีพระบรมศพของกษัตริย์ดารา กษัตริย์อิสกันดาร์จึงได้ประหารชีวิตจานูซีปาร์และมาห์ยาร์
บรรณานุกรม

Briant, Pierre (2015), Darius in the Shadow of Alexander, Harvard University Press, ISBN 978-0674493094
เซอร์กิตเดอโมนาโก

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |


| ที่ตั้ง | มอนเตการ์โล โมนาโก |  |
| เขตเวลา | GMT +1 |  |
| เหตุการณ์สำคัญ | FIA Formula One Monaco Grand Prix FIA GP2 Series |  |

Street Course
| พื้นผิว | แอสฟัสต์ |  |
| ความยาว | 3.34 กม. (2.075 ไมล์) |  |
| จำนวนโค้ง | 18 |  |
| สถิติต่อรอบ | 1:14.439 ( มิคาเอล ชูมัคเกอร์, เฟอร์รารี, 2004) |  |
ทัศนียภาพของท่าเรือโมนาโก
เซอร์กิตเดอโมนาโก (Circuit de Monaco) เป็นชื่อเรียกการแข่งรถที่จัดบนถนนในเมืองมอนเตการ์โล และลา กอนดาไมน์ บริเวณท่าเรือของประเทศโมนาโก เป็นที่รู้จักในชื่อ "มอนเตการ์โล" เพราะพื้นที่ส่วนใหญ่อยู่ในเขตเมืองนี้
การแข่งขันรถ รายการเซอร์กิตเดอโมนาโก ฟอร์มูลาวัน จัดขึ้นในช่วงสุดสัปดาห์ของเดือนพฤษภาคมของทุกปี ตั้งแต่ พ.ศ. 2472 (ค.ศ. 1929) โดยใช้เวลาก่อสร้าง 6 สัปดาห์ และรื้อถอนอุปกรณ์อีก 3 สัปดาห์หลังการแข่งขัน
เซอร์กิตเดอโมนาโก ได้ชื่อว่าเป็นสนามที่ขับยาก และอันตรายที่สุดแห่งหนึ่งในโลก
แหล่งข้อมูลอื่น

Monaco Grand Prix เก็บถาวร 2006-01-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Automobile Club de Monaco
Circuit de Monaco History and Statistics เก็บถาวร 2005-09-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Ciro Pabón's Racetracks 3D views and virtual laps of all F1 circuits, including this one, via Google Earth
แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ เซอร์กิตเดอโมนาโก
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
43°44′05″N 7°25′14″E﻿ / ﻿43.734722°N 7.420556°E﻿ / 43.734722; 7.420556
| ด ค กสนามแข่งรถสูตรหนึ่ง |
| --- | --- |
ซีซั่น 2018:  Austin  Bahrain  Baku  Barcelona  ฮอคเคนไฮม์  Hungaroring  Interlagos  Marina Bay  Melbourne  Mexico City  มอนเตการ์โล  Montreal  Monza  Paul Ricard  เซี่ยงไฮ้  ซิลเวอร์สโตน  Sochi  สปา-ฟรองโกชองส์  Spielberg  ซูซูกะ  Yas Marina 
อดีต:  Adelaide  Aida  Ain-Diab  Aintree  Anderstorp  AVUS  Brands Hatch  Bremgarten  Buddh  Buenos Aires  Caesars Palace  Clermont-Ferrand  Dallas  Detroit  Dijon  ดอนิงตันพาร์ก  East London  Estoril  ฟูจิ  อิโมลา  อินเดียแนโพลิส  Istanbul  Jacarepaguá  Jarama  Jerez  Kyalami  Le Mans  Long Beach  Magny-Cours  Monsanto  Montjuïc  Mont-Tremblant  Mosport Park  Nivelles-Baulers  เนือร์บวร์คริง  Oporto  Pedralbes  Pescara  Phoenix  Reims  Riverside  Rouen  Sebring  เซปัง  Valencia  Watkins Glen  Yeongam  Zandvoort  Zeltweg  Zolder
เจ้าหญิงเรกีนาแห่งซัคเซิน-ไมนิงเงิน

| เจ้าหญิงเรกีนาแห่งซัคเซิน-ไมนิงเงิน |
| --- | --- |
พระนามเดิม: เรกีนา เฮเลเนอ เอลีซาเบท มาร์กาเรเทอ
ประสูติ: 6 มกราคม พ.ศ. 2468
พระราชพิธีอภิเษกสมรส: 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2494
สิ้นพระชนม์: 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 (85 พรรษา)
ฝังพระศพ: 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553
พระสวามี: ออทโท ฟอน ฮาพส์บวร์ค
พระราชบุตร: อันเดรอา ฟอน ฮาพส์บวร์ค โมนีคา ฟอน ฮาพส์บวร์ค มีชาเอลา ฟอน ฮาพส์บวร์ค กาบรีลา ฟอน ฮาพส์บวร์ค วัลบูร์กา ฮาพส์บวร์ค ดักลาส  คาร์ล ฟอน ฮาพส์บวร์ค เกออร์ก ฟอน ฮาพส์บวร์ค
ราชวงศ์: ราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค
พระราชบิดา: เจ้าชายเกออร์ก เจ้าชายแห่งซัคเซิน-ไมนิงเงิน
พระราชมารดา: เคาน์เตส คลารา มาเรียแห่งคอร์ฟ ชมิสซิง-เคอร์เซมบรอค
เจ้าหญิงเรกีนาแห่งซัคเซิน-ไมนิงเงิน (พระนามเต็ม: เจ้าหญิงเรกีนา เฮเลเนอ เอลีซาเบท มาร์กาเรเทอแห่งซัคเซิน-ไมนิงเงิน; Regina Helene Elizabeth Margarete of Habsburg-Lorraine; 6 มกราคม พ.ศ. 2468 — 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553) ทรงเป็นสมาชิกราชวงศ์เวททิน และเป็นมกุฎราชกุมารีแห่งออสเตรีย ฮังการี และโบฮีเมียแต่เพียงในนาม
พระองค์เป็นพระธิดาพระองค์เล็กสุดในเจ้าชายเกออร์ก เจ้าชายแห่งซัคเซิน-ไมนิงเงิน และเคาน์เตส คลารา มาเรียแห่งคอร์ฟ ชมิสซิง-เคอร์เซมบรอค พระองค์เป็นพระองค์เดียวที่มีบุตร เจ้าชายอันโทน อูริชพระเชษฐาของพระองค์ถูกปลงพระชนม์เมื่อพระชนมายุ 20 พรรษาคราวสงครามโลกครั้งที่ 2 ส่วนเจ้าชายฟรีดริช อัลเฟรดทรงบวชเป็นนักพรตคณะคาร์ทูเซียน ส่วนเจ้าหญิงมารี เอลิซาเบธ พระขนิษฐาพระองค์เดียวของพระองค์สิ้นพระชนม์เมื่อพระชนมายุเพียง 3 พรรษา
เมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2494 พระองค์ทรงอภิเษกสมรสกับเจ้าชายออทโท ฟอน ฮาพส์บวร์ค ซึ่งเป็นพระราชโอรสพระองค์ใหญ่ในจักรพรรดิคาร์ลที่ 1 แห่งออสเตรียและเจ้าหญิงซีตาแห่งบูร์บง-ปาร์มา ณ โบสถ์กอร์เดลีแยร์ ประเทศฝรั่งเศส และได้รับประทานพระพรจากสมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 12 หลังจากการอภิเษกสมรส พระองค์ทรงรับพระอิสริยยศเป็น มกุฎราชกุมารีแห่งออสเตรีย
นับตั้งแต่วันอภิเษกสมรส ทั้งสองพระองค์ทรงประทับอยู่ที่วิลล่าออสเตรีย มีชื่อเรียกอย่างเป็นทางการว่า ไกเซอร์วิลล่า (Kaiservilla)  ซึ่งคำว่า Kaiser ในภาษาเยอรมัน แปลว่า จักรพรรดิ ณ ทะเลสาบสตานเบิร์ก บาวาเรีย ประเทศเยอรมนี
เมื่อวันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2548 พระองค์ทรงเข้ารับการรักษาพระอาการสมองที่โรงพยาบาลเมื่องแนนซี ประเทศฝรั่งเศส ทำให้หลายคนสงสัยว่าพระองค์อาจความจำเสื่อม อย่างไรก็ตาม เมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549 พระองค์ก็ยังจำทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นพระราชมารดา พระเชษฐา หรือแม้แต่พระบิดา เป็นต้น[ต้องการอ้างอิง] ในวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 พระองค์ทรงสิ้นพระชนม์ สิริพระชนมายุ 85 พรรษา