stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ภาษาโฑครี
ทฤษฎีเกี่ยวกับที่มาของชื่อ

นักปราชญ์ในสมัยพระเจ้ารับบีร สิงห์มหาราชแห่งรัฐชัมมูและกัศมีร์ อธิบายคำว่า Duggar ว่ามาจากคำว่า Dwigart หมายถึงผ่านไปทั้งสอง ซึ่งอาจจะอ้างถึงทะเลสาบมันสัรและสรุอินสัร
มีนักภาษาศาสตร์ได้เชื่อมโยงคำว่า Duggar เข้ากับคำว่า Doonger ในภาษาราชสถาน ซึ่งหมายถึงเนินเขาและ Dogra กับคำว่า Dongar ความเห็นนี้ขาดการสนับสนุนเท่าที่ควรเพราะมีการเปลี่ยนแปลงอย่างชัดเจนระหว่างภาษาราชสถานกับภาษาโฑครี และขาดเหตุผลว่าทำไมจึงเปลี่ยนแปลงไปเช่นนั้น
ข้อสันนิษฐานอีกข้อหนึ่งคือมาจากศัพท์ Durger ซึ่งคำนี้หมายถึงไม่พ่ายแพ้ในหลายภาษาทางอินเดียเหนือ และอาจจะกลายมาเป็นคำที่ชาวโฑครียืมมาใช้ เพื่อสื่อถึงความเข้มแข็งและประวัติศาสตร์ด้านการทหารและการปกครองตนเองในสังคมชาวโฑครี
ใน พ.ศ. 2519 ในการประชุมวิชาการเรื่องอินเดียแห่งตะวันออกทั้งหมด ได้ปฏิเสธสมมติฐาน Dwigart และสมมติฐาน Durger แต่ยอมรับสมมติฐาน Doonger-Duggar ในการประชุมต่อมาใน พ.ศ. 2525 นักภาษาศาสตร์ยอมรับว่าวัฒนธรรม ภาษา และประวัติศาสตร์ของชาวราชสถานและชาวโฑครีมีบางส่วนคล้ายคลึงกัน ศัพท์ Duggar และ Dogra เป็นศัพท์ทั่วไปในภาษาราชสถาน
ประวัติ

การแปลภาษาสันสกฤตเป็นภาษาโฑครี เขียนด้วยอักษรโฑครีเริ่มปรากฏเมื่อ พ.ศ. 1657 ภาษาโฑครีเองมีกวีนิพนธ์ นิยาย และละครพื้นเมืองเป็นของตนเองเช่นกันโดยมีประวัติสืบค้นได้ถึงพุทธศตวรรษที่ 23 มีสถานีวิทยุและโทรทัศน์ออกอากาศเป็นภาษาโฑครีในรัฐชัมมูและกัศมีร์
เมื่อวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2512 ภาษาโฑครีได้รับการยอมรับให้เป็นภาษาเขียนเอกเทศในอินเดีย  เป็นภาษาประจำรัฐภาษาหนึ่งของรัฐชัมมูและกัษมีระ ต่อมาในวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2546 ภาษาโฑครีได้รับการยอมรับให้เป็นภาษาประจำชาติของอินเดีย ในปากีสถาน ภาษานี้มีชื่อว่าภาษาปาหารี ยังมีผู้ใช้อยู่มากแต่ยังไม่ได้รับการยอมรับให้เป็นภาษาราชการ
การเป็นภาษาหรือสำเนียง

ภาษาโฑครี ภาษากัศมีร์ ภาษาปัญจาบ ภาษาอูรดู และภาษาฮินดี ต่างเป็นภาษาที่ใช้พูดในบริเวณที่มีความขัดแย้งสูง ทำให้เกิดปัญหาว่าภาษาเหล่านี้เป็นภาษาเอกเทศหรือสำเนียง ในบางครั้งถือว่าภาษาปาหารีตะวันตกเป็นสำเนียงของภาษาปัญจาบ ภาษาปาหารีตะวันตกบางสำเนียงเช่นรัมบานี เคยถูกจัดเป็นสำเนียงของภาษากัศมีร์ ในบางครั้งภาษาปัญจาบก็เคยถูกจัดเป็นสำเนียงของภาษาฮินดี นักภาษาศาสตร์สมัยใหม่จัดให้ภาษาโฑครี ภาษาแคชเมียร์ ภาษาปัญจาบ ภาษาอูรดู และภาษาฮินดีเป็นภาษาเอกเทศในภาษากลุ่มอินโด-อิเรเนียน ภาษาเหล่านี้จะมีภาษามาตรฐานที่ใช้ในการเขียนและมีสำเนียงย่อย ๆ อีกมาก
ตัวอย่าง

ข้อความข้างล่างมาจากปฏิญญาสากลว่าด้วยสิทธิมนุษยชนข้อที่ 1
| --- | --- |
โฑครี (อักษรโฑครี): 𑠩𑠬𑠤𑠳 𑠢𑠝𑠯𑠊𑠹𑠋 𑠢𑠴𑠪𑠹𑠢𑠬 𑠙𑠳 𑠪𑠊𑠹𑠊𑠳𑠷 𑠛𑠳 𑠠𑠭𑠧𑠳 𑠏 𑠑𑠝𑠢 𑠚𑠢𑠬𑠷 𑠩𑠯𑠙𑠴𑠷𑠙𑠤 𑠙𑠳 𑠠𑠤𑠬𑠠𑠤 𑠝। 𑠄'𑠝𑠳𑠷 𑠌𑠮 𑠙𑠤𑠹𑠊 𑠙𑠳 𑠑𑠺𑠢𑠮𑠤 𑠛𑠮 𑠩𑠌𑠬𑠙 𑠢𑠭𑠥𑠮 𑠇 𑠙𑠳 𑠄'𑠝𑠳𑠷 𑠌𑠮 𑠁𑠞𑠰𑠷-𑠠𑠭𑠏𑠹𑠏𑠳𑠷 𑠡𑠬𑠃𑠏𑠬𑠤𑠳 𑠛𑠳 𑠡𑠬𑠦 𑠊𑠝𑠹𑠝𑠴 𑠠𑠤𑠙𑠬ऽ 𑠊𑠤𑠝𑠬 𑠏𑠬𑠪𑠭𑠛𑠬 𑠇।
โฑครี (อักษรเทวนาครี): सारे मनुक्ख मैह्‌मा ते हक्कें दे बिशे च जनम थमां सुतैंतर ते बराबर न। उ'नें गी तर्क ते ज़मीर दी सगात मिली ऐ ते उ'नें गी आपूं-बिच्चें भाईचारे दे भाव कन्नै बरताऽ करना चाहिदा ऐ।
โฑครี (อักษรเปอร์เซีย-อาหรับ): سارے منکّھ میہما تے ہکّیں دے بشے چ جنم تھماں ستیںتر تے برابر ن۔ ا'نیں گی ترک تے زمیر دی سگات ملی اے تے ا'نیں گی آپوں-بچّیں بھائیچارے دے بھاو کنّے برتا کرنا چاہدا اے۔
ทับศัพท์โฑครี (ISO 15919): Sārē manukkh maihmā tē hakkēṁ dē biśē ca janam thamāṁ sutaintar tē barābar na. U'nēṁ gī tark tē zamīr dī sagāt milī ai tē u'nēṁ gī āpūṁ-biccēṁ bhāīcārē dē bhāv kannai bartā' karnā cāhidā ai.
สัทอักษรสากลโฑครี: [saːɾeː mənʊkːʰə mɛ́ːmaː t̪eː ə̀kːẽː d̪eː biʃeː ʧə ʤənəm t̪ʰəmãː sut̪ɛːnt̪əɾ t̪eː bəɾaːbəɾ nə ‖ ʊ́nẽː giː t̪əɾk t̪eː zəmiːɾ d̪iː səgaːt̪ mɪliː ɛː t̪eː ʊ́nẽː giː aːpũːbɪʧːẽː pàːiːʧaːɾeː d̪eː pàːv kənːɛː bəɾt̪aː kəɾnaː ʧaːɪ́d̪aː ɛː ‖]
แปลไทย: มนุษย์ทั้งปวงเกิดมามีอิสระและเสมอภาคกันในศักดิ์ศรี และสิทธิ ต่างในตนมีเหตุผลและมโนธรรม และควรปฏิบัติต่อกันด้วยจิตวิญญาณแห่งภราดรภาพ
บรรณานุกรม

Gopal Haldar (2000). Languages of India.  New Delhi: National Book Trust
แหล่งข้อมูลอื่น

ของวิกิพีเดีย ที่วิกิมีเดีย อินคิวเบเตอร์
The Dogri Language, บทความโดย Ved Kumari Ghai
Duggar Times.com, ข้อมูลเพิ่มเติมของภาษาโฑครี, วรรณกรรม และนักเขียน
Dailyexcelsior.com, "One Hundredth Amendment," รายงานข่าวการยอมรับภาษาโฑครีเป็นภาษาประจำชาติ
Modifications to Devanagri to represent Dogri tones
Pahari.org, Alami Pahari Adabi Sangat (Global Pahari Cultural Association)
Ancientscripts.com, อักษรฏากรี
Crulp.org, เอกสารเกี่ยวกับวรรณยุกต์และการออกเสียง ในภาษาปัญจาบ
Dogri computing resources at TDIL (Devanagari Script)
| ด ค กภาษาทางการของประเทศอินเดีย |
| --- | --- |
ระดับสหภาพ:  ฮินดี  อังกฤษ 
ตามรัฐธรรมนูญอินเดีย:  กงกัณ  กันนาดา  กัศมีร์  คุชราต  โดกรี  เตลูกู  ทมิฬ  เนปาล  เบงกอล  โบโด  ปัญจาบ  มณีปุระ  มราฐี  มลยาฬัม  ไมถิลี  สันถาลี  สันสกฤต  สินธ์  อัสสัม  อูรดู  โอริยะ  ฮินดี 
ระดับรัฐ:  อังคิกา  โภชปุระ  ฉัตตีสครห์  กาโร  กูรุง  โฮ  Kamatapuri  Kharia  คาซี  Khortha  กอกบอรอก  Kurmali  Kurukh  เลปชา  ลิมบู  มคธ  มาคัร  มีโซ  มุนดารี  เนวาร์  Rai  รังปุระ  Sadri  เศรปา  สิกขิม  สุนุวาร์  ตามาง
วันหยุดในประเทศมาลาวี

นี่คือรายการวันหยุดในประเทศมาลาวี
| วันที่ | ชื่อวันหยุด |
| --- | --- |
1 มกราคม: New Year's Day
15 มกราคม: วันจอหน์ ชิลิมเว
3 มีนาคม: วันพลีชีพ 
มีนาคม หรือ   เมษายน: วันศุกร์ประเสริฐ
มีนาคม หรือ   เมษายน: อีสเตอร์วันจันทร์
1 พฤษภาคม: วันแรงงาน
14 พฤษภาคม: วันคามูซู
14 มิถุนายน: วันเสรีภาพ
6 กรกฎาคม: วันเอกราช
สัปดาห์ที่สองวันจันทร์  ของเดือนตุลาคม: วันแม่
25 ธันวาคม: คริสต์มาส
26 ธันวาคม: วันเปิดกล่องของขวัญ
วันหยุดในประเทศฝรั่งเศส

ภาพพิมพ์ชาวฝรั่งเศส ในปี 1789 พรรณนา การทลายคุกบัสตีย์, กล่าวระลึกถึงวันบัสตีย์
วันหยุดราชการอย่างเป็นทางการในประเทศฝรั่งเศส มี 11 วัน
วันหยุดในประเทศฝรั่งเศส :
| วันที่ | ชื่อภาษาไทย | ชื่อท้องถิ่น | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 มกราคม | วันขึ้นปีใหม่ | Nouvel an / Jour de l'an / Premier de l'an |  |
| เปลี่ยนแปลงได้ | วันศุกร์ประเสริฐ | Vendredi saint | วันศุกร์ ก่อน อีสเตอร์วันอาทิตย์  (สังเกตเพียง แคว้นอาลซัส และ จังหวัดมอแซล) |
| เปลี่ยนแปลงได้ | วันจันทร์อีสเตอร์ | Lundi de Pâques | วันจันทร์ หลัง อีสเตอร์วันอาทิตย์ (หนึ่งวัน หลัง อีสเตอร์วันอาทิตย์) |
| 1 พฤษภาคม | เมย์เดย์/วันแรงงาน | Fête du Travail / Fête des Travailleurs |  |
| 8 พฤษภาคม | วันชัยในทวีปยุโรป  | Fête de la Victoire | การสิ้นสุดของสงคราม ทวีปยุโรป ในสงครามโลกครั้งที่ 2i |
| เปลี่ยนแปลงได้ | วันเสด็จขึ้นสู่สวรรค์ | Ascension | วันพฤหัสบดี 39 วัน หลังเทศกาลอีสเตอร์วันอาทิตย์  |
| เปลี่ยนแปลงได้ | วันจันทร์เล็กน้อย | Lundi de Pentecôte | วันจันทร์ หลังMonday afterเทศกาลเฉลิมฉลองของศาสนาคริสต์ตรงกับวันอาทิตย์ที่7หลังวันอีสเตอร์ (50 วัน) |
| 14 กรกฎาคม | วันบัสตีย์  | Fête nationale | เป็นวันชาติของประเทศฝรั่งเศส |
| 15 สิงหาคม | วันแม่พระรับเกียรติยกขึ้นสวรรค์ | L'Assomption de Marie |  |
| 1 พฤศจิกายน | วันสมโภชนักบุญทั้งหลาย | La Toussaint |  |
| 11 พฤศจิกายน | วันสงบศึก | Armistice de 1918 | หลังสงครามโลกครั้งที่ 1 |
| 25  ธันวาคม | วันคริสต์มาส | Noël |  |
| 26 ธันวาคม | วันนักบุญสเทเฟน | Saint-Étienne |  |
วันหยุดในประเทศกาบูเวร์ดี

| --- | --- |
วันที่: ชื่อภาษาไทย
1 มกราคม: วันขึ้นปีใหม่
13 มกราคม: วันประชาธิปไตย
20 มกราคม: วันวีรบุรุษ
กุมภาพันธ์: งานรื่นเริง 
1 พฤษภาคม: วันแรงงาน
1 มิถุนายน: วันเด็ก
5 กรกฎาคม: วันเอกราช
15 สิงหาคม: วันแม่พระรับเกียรติยกขึ้นสวรรค์
12 กันยายน: วันชาติ
1 พฤศจิกายน: วันสมโภชนักบุญทั้งหลาย
25 ธันวาคม: คริสต์มาส
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศเบลารุส

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศเบลารุสทั้งสิ้น 4 แหล่ง  เป็นแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 3 แหล่ง และมรดกโลกทางธรรมชาติอีก 1 แหล่ง
ที่ตั้ง

ป่าเบียวอวีแยชา
กลุ่มปราสาทมีร์
ปราสาทเนสวิจ
ส่วนโค้งฯ ชตรูเวอ
ส่วนโค้งฯ ชตรูเวอ
ส่วนโค้งฯ ชตรูเวอ
ที่ตั้งแหล่งมรดกโลกในประเทศเบลารุส
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก > แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม

| สถานที่ | ภาพ | ที่ตั้ง | ประเภท | พื้นที่  (ha) | ปี (พ> ศ./ค.ศ.) | หมายเหตุ | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |

| กลุ่มปราสาทมีร์ |  | Belarus ! เบลารุส  | วัฒนธรรม:  (ii) (iv) | 27 | 2543/2000 | ปราสาทเริ่มก่อสร้างในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 15 ในศิลปะกอทิก |  |

| กลุ่มสถาปัตยกรรม ที่พำนัก และวัฒนธรรมของตระกูลราจีวิวที่เนสวิจ |  | Belarus ! เบลารุส  | วัฒนธรรม: (ii) (iv) (vi) |  | 2548/2005 |  |  |
| ส่วนโค้งภูมิมาตรศาสตร์ชตรูเวอ   (ร่วมกับนอร์เวย์ มอลโดวา เอสโตเนีย ลัตเวีย ลิทัวเนีย ฟินแลนด์ สวีเดน รัสเซีย และยูเครน)  |  | Belarus ! เบลารุส  | วัฒนธรรม:  (ii) (iii) (vi) |  | 2548/2005 |  |  |
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก > แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ

| สถานที่ | ภาพ | ที่ตั้ง | ประเภท | พื้นที่  (ha) | ปี (พ> ศ./ค.ศ.) | หมายเหตุ | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ป่าเบียวอวีแยชา   (ร่วมกับโปแลนด์)  |  | Belarus ! เบลารุส  | ธรรมชาติ:   (ix) (x) |  | 2522/1979   เพิ่มเติม 2535/1992, 2557/2014 | เป็นที่อยู่อาศัยของควายไบซันสายพันธุ์ยุโรปกลุ่มใหญ่ |  |
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น

ประเทศเบลารุสมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 5 แห่ง
รายชื่อธงในประเทศทาจิกิสถาน

ตารางข้างล่างนี้แสดงภาพธงต่างๆที่ใช้ในประเทศทาจิกิสถาน.
ธงชาติ

| ภาพธง | ระยะเวลาที่ใช้ธง | ชื่อธง | คำอธิบาย |
| --- | --- | --- | --- |
|  | ค.ศ. 1991 - | ธงชาติทาจิกิสถาน | ธงแถบแนวนอน สีแดง-ขาว-เขียว, กลางแถบสีขาวนั้น มีรูปมงกุฎล้อมด้วยดาวห้าแฉก 7 ดวง รูปเหล่านี้เป็นสีทอง. |
ธงประธานาธิบดี

| ภาพธง | ระยะเวลาที่ใช้ธง | ชื่อธง | คำอธิบาย |
| --- | --- | --- | --- |
|  | ค.ศ. 1991 - | ธงประจำตำแหน่งประธานาธิบดี | ลักษณะเดียวกับธงชาติ กลางธงมีตราราชการของประธานาธิบดี |
ธงทหาร

| ภาพธง | ระยะเวลาที่ใช้ธง | ชื่อธง | คำอธิบาย |
| --- | --- | --- | --- |
|  |  | ธงกองทัพบก |  |
|  |  | ธงกองทัพอากาศ |  |
|  |  | ธงหน่วยพิทักษ์ชายแดน |  |
|  |  | ธงกระทรวงสถานการณ์ฉุกเฉิน |  |
ธงในอดีต

บทความหลัก: ประวัติศาสตร์ทาจิกิสถาน และ ธงชาติทาจิกโซเวียต
| ภาพธง | ระยะเวลาที่ใช้ธง | ชื่อธง | คำอธิบาย |
| --- | --- | --- | --- |
|  | 23.02-04.1929 | ธงผืนที่ 1 | ธงพื้นสีแดงมีรูปตราแผ่นดินที่มุมธงด้านคันธง. |
|   | 04.1929 - 24.02.1931 | ธงผืนที่ 2 | ธงพื้นสีแดงมีรูปตราแผ่นดินที่มุมธงด้านคันธง. |
|  | 24.02.1931-04.07.1935 | ธงผืนที่ 3 | ธงพื้นสีแดงที่มุมบนด้านคันธง  มีอักษรย่อนามประเทศเป็นอักษรลาตินสีทอง ภาษาทาจิก ความว่า ÇIS Toç |
|  | 04.07.1935-26.05.1936 | ธงผืนที่ 4 | ธงพื้นสีแดงที่มุมบนด้านคันธง มีอักษรย่อนามประเทศเป็นอักษรลาตินสีทอง ภาษาทาจิก ความว่า ÇSS Toçikiston. |
|  | 26.05.1936-1938 | ธงผืนที่ 5 | อักษรย่อนามประเทศในภาษารัสเซีย เขียนด้วยอักษรซีรีลลิก จึงถูกเพิ่มเข้ามาในธง ในบริเวณตอนล่างของอักษรย่อเดิม ความว่า Таджикская ССР (Tadzhikskaya SSR) โดยเพิ่มรูปค้อนเคียวไว้เหนืออักษรย่อนามประเทศ |
|  | 1938-28.09 1940 | ธงผืนที่ 6 | โดยคำย่อตอนบนซึ่งเป็นอักษรและภาษาละติน มีใจความว่า RSS Toçikiston ส่วนตอนล่างซึ่งเป็นอักษรซีริลลิกยังคงมีลักษณะเดียวกับธงผืนที่แล้ว. |
|  | 28.09 1940-1953 | ธงผืนที่ 7 | ได้เปลี่ยนอักษรย่อนามประเทศในธงทั้งหมดให้เป็นอักษรซีรีลลิกแบบไม่มีเชิง โดยอักษรย่อแถวบนมีข้อความภาษาทาจิก ความว่า РСС Тоҷикистон (RSS Tojikiston) ส่วนตอนล่างเป็นภาษารัสเซีย ความว่า Таджикская ССР (Tadzhikskaya SSR). |
|  | 20.04.1953-09.09.1991 | ธงผืนที่ 8 | ธงชาติสหภาพโซเวียต กลางธงมีแถบใหญ่สีขาวและแถบเล็กสีเขียวพาดผ่านตามแนวนอน. |
|  | 10.9.1991-11.24.1992 | ธงผืนที่ 9 | ลักษณะเดียวกับธงข้างต้น แต่ไม่มีรูปค้อนเคียว. |
ดูเพิ่ม

ตราแผ่นดินของทาจิกิสถาน
เพลงชาติทาจิกิสถาน
วันหยุดราชการ

วันหยุดราชการ บ้างเรียก วันหยุดสาธารณะ หรือ วันหยุดตามกฎหมาย เป็นวันหยุดซึ่งโดยทั่วไปแล้วกำหนดขึ้นด้วยกฎหมาย ประเทศและดินแดนต่าง ๆ มีวันหยุดสาธารณะหลายประเภท บ้างอิงจากเหตุการณ์สำคัญในประวัติศาสตร์ เช่น วันชาติ ตัวอย่าง คือ ชาวออสเตรเลียฉลองวันชาติออสเตรเลียในวันที่ 26 มกราคม ประเทศเนปาลเป็นประเทศที่มีวันหยุดสาธารณะมากที่สุด คือ 36 วัน แต่เนปาลต้องทำงาน 6 วันต่อสัปดาห์ ประเทศอินเดียเป็นอันดับสอง มีวันหยุดสาธารณะ 21 วัน ตามมาด้วยโคลัมเบียและฟิลิปปินส์ประเทศละ 18 วัน ส่วนจีนและฮ่องกงมีวันหยุดสาธารณะ 17 วันในหนึ่งปี แต่บางประเทศอย่างกัมพูชาที่ทำงานสัปดาห์ละ 6 วัน มีวันหยุดซึ่งรวมวันหยุดสาธารณะแล้ว 28 วัน โดยปกติแล้ว วันหยุดสาธารณะเป็นวันเฉลิมฉลอง เช่น วันครบรอบเหตุการณ์สำคัญในประว้ติศาสตร์ และอาจเป็นวันสำคัญทางศาสนา เช่น ทีปาวลี วันหยุดเหล่านี้อาจเฉพาะเจาะจงว่าเป็นวันใดเดือนใดของปี หรืออาจเป็นวันที่ไม่แน่นอนตามปฏิทินจันทรคติ
วัดสว่างอารมณ์ (อำเภอเมืองสิงห์บุรี)

สำหรับวัดสว่างอารมณ์แห่งอื่น ดูที่ วัดสว่างอารมณ์
| วัดสว่างอารมณ์ |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดสว่างอารมณ์, วัดบางมอญ
ที่ตั้ง: ตำบลต้นโพธิ์ อำเภอเมืองสิงห์บุรี จังหวัดสิงห์บุรี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดสว่างอารมณ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลต้นโพธิ์ อำเภอเมืองสิงห์บุรี จังหวัดสิงห์บุรี
วัดสว่างอารมณ์ เดิมชื่อ วัดบางมอญ เนื่องจากสมัยก่อนบริเวณวัดมีชาวมอญนำสินค้ามาขายตามแม่น้ำเจ้าพระยา ได้แวะพักเรือบริเวณนี้ และเรียกชื่อหมู่บ้านว่า บ้านบางมอญ แม้หมู่บ้านจะไม่มีชาวมอญอาศัยอยู่ ชาวบ้านเรียกชื่อวัดตามหมู่บ้าน วัดสร้างเมื่อ พ.ศ. 2399 โดยพระครูสิงหมุนี หรือ หลวงพ่อเรือง อดีตเจ้าอาวาส ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2505
บริเวณวัดเป็นแหล่งปั้นพระพุทธรูปที่สืบทอดวิชาปั้น พระพุทธรูปมาจากตระกูลช่าง บ้านช่างหล่อธนบุรี และยังเป็นแหล่งเก็บรวบรวมและจัดแสดงตัวหนังใหญ่ โดยมีครูเปีย นายหนังเร่จากพระนครศรีอยุธยา เข้ามาบุกเบิกการเชิดหนังใหญ่ขึ้นที่วัดสว่างอารมณ์เป็นคนแรก ภายหลังวัดได้ก่อตั้งพิพิธภัณฑ์หนังใหญ่ เมื่อ พ.ศ. 2545  โดยใช้พื้นที่ชั้นบนของศาลาการเปรียญจัดแสดงตัวหนังใหญ่
มาสค์ไรเดอร์โอส เดอะมูวี่ WONDERFUL โชกุนและคอร์เมดัลทั้ง 21

| มาสค์ไรเดอร์โอส เดอะมูวี่ WONDERFUL โชกุนและคอร์เมดัลทั้ง 21 |
| --- | --- |
โปสเตอร์โปรโมดภาพยนตร์ทั้งเรื่อง มาสค์ไรเดอร์โอซ์ วันเดอร์ฟูล โชกุน และคอร์เมดัลทั้ง 21 และ ไคโซคุ เซนไท โกไคเจอร์ เดอะมูฟวี่ เรือผีสิงที่ลอยลำบนน่านฟ้า
กำกับ: Takayuki Shibasaki
เขียนบท: Yasuko Kobayashi
อำนวยการสร้าง: Ishimori Productions Toei
นักแสดงนำ: Shu Watanabe Ryosuke Miura Riho Takada Asaya Kimijima Hiroaki Iwanaga Ken Matsudaira Miki Sakai
ผู้บรรยาย: Jōji Nakata
กำกับภาพ: Koji Kurata
ดนตรีประกอบ: Kōtarō Nakagawa
บริษัทผู้สร้าง: Toei 
ผู้จัดจำหน่าย: Toei Co. Ltd
วันฉาย: 6 สิงหาคม ค.ศ. 2011
ความยาว: 65 นาที 73 นาที (ฉบับตัดต่อ)
ประเทศ: ญี่ปุ่น
ภาษา: ญี่ปุ่น
มาสค์ไรเดอร์โอส เดอะมูวี่ วันเดอร์ฟูล โชกุน และคอร์เมดัลทั้ง 21 (ญี่ปุ่น: 劇場版 仮面ライダーオーズ　WONDERFUL　将軍と２１のコアメダル; โรมาจิ: Gekijōban Kamen Raidā Ōzu Wandafuru: Shōgun to Nijū-ichi no Koa Medaru) เป็นภาพยนตร์ซีรีส์มาสค์ไรเดอร์ผลิตโดยโตเอะ คัมปะนี ซีรีส์เรื่องมาสค์ไรเดอร์โอส เริ่มออกฉายในประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 6 สิงหาคม ค.ศ. 2011 ในระบบ3 มิติ พร้อมกับภาพยนตร์เรื่อง ขบวนการโจรสลัด โกไคเจอร์ เดอะมูฟวี่ ผจญเรือผีจากฟากฟ้า
มาสค์ไรเดอร์ที่ปรากฏ > มาสค์ไรเดอร์โอส บราคาวานิคอมโบ

ส่วนสูง: 198 ซม.
น้ำหนัก: 90 กก.
พลังชก: 6 ตัน
พลังเตะ: 15 ตัน
ระดับการกระโดดสูง: 90 เมตร
ระดับการวิ่ง: 100 เมตร / 5.8 วินาที
เพลงประกอบ

ญี่ปุ่น: "Te o Tsunagou ~Matsuken × Kamen Rider Samba~" ; โรมาจิ: 手をつなごう～マツケン×仮面ライダーサンバ～ ; ทับศัพท์: Te o Tsunagō ~Matsuken × Kamen Raidā Sanba~ ; lit. "Let's Hold Hands"
เนื้อเพลงโดย: Shoko Fujibayashi
ประพันธ์โดย & เรียบเรียงโดย: Shuhei Naruse
ศิลปิน: Ken Matsudaira feat. Eiji & Ankh (Shu Watanabe & Ryosuke Miura)
แหล่งข้อมูลอื่น

Official website for The Shogun and the 21 Core Medals & Gokaiger: The Flying Ghost Ship
The 21 Leading Actors and Core Medals เก็บถาวร 2011-07-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ฟาโรห์โรมัน

ภาพสลักอียิปต์ที่เดนเดรา ซึ่งเป็นภาพสลักที่แสดงภาพของจักรพรรดิตรายานุส (ด้านขวา, ค.ศ. 98 – ค.ศ. 117) ในอาภรณ์แบบฟาโรห์ที่กำลังทรงกำลังเซ่นสังเวยแด่เทพีฮัตฮอร์ และเทพอิฮิ ซึ่งเป็นพระโอรสของพระนาง
ฟาโรห์โรมัน ซึ่งไม่ค่อยนิยมเรียกว่าเป็นราชวงศ์ที่สามสิบสี่แห่งอียิปต์โบราณ เป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันในฐานะผู้ปกครองอียิปต์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในส่วนของไอยคุปต์วิทยา หลังจากที่อียิปต์ถูกผนวกเข้ากับจักรวรรดิโรมันใน 30 ปีก่อนคริสตกาล ผู้คนและโดยเฉพาะอย่างยิ่งฐานะปุโรหิตของอียิปต์ยังคงยอมรับว่าจักรพรรดิโรมันทรงเป็นฟาโรห์ ตามพระราชอิสริยยศของฟาโรห์แบบโบราณราชประเพณี ซึ่งปรากฏภาพในงานศิลปะและและวัดวิหารทั่วอียิปต์
คาร์ทูชของจักรพรรดิติแบริอุส (ค. ค.ศ. 14 – ค.ศ. 37)
ถึงแม้ว่าชาวอียิปต์เองจะถือว่าจักรพรรดิโรมันจะทรงเป็นฟาโรห์และเป็นผู้สืบทอดที่ถูกต้องตามกฎมณเฑียรบาลย่างโบราณราชประเพณี แต่จักรพรรดิเองก็ทรงไม่เคยยอมรับตำแหน่งหรือขนบประเพณีของฟาโรห์ภายนอกนอกดินแดนอียิปต์ เนื่องจากส่วนดังกล่าวนั้นยากที่จะพิสูจน์ในโลกโรมันอันกว้างใหญ่ จักรพรรดิส่วนใหญ่อาจจะทรงให้สถานะตามที่ทรงดูแลโดยชาวอียิปต์เพียงเล็กน้อยและไม่ค่อยได้ไปเยือนมณฑลอียิปต์มากกว่าหนึ่งครั้งในพระชนม์ชีพของพระองค์ บทบาทของพระองค์ในฐานะเทวกษัตริย์ยังคงได้รับการยอมรับอย่างเป็นวงกว้างจากชาวอียิปต์เองเท่านั้น ซึ่งแตกต่างกันอย่างมากกับราชวงศ์ก่อนหน้า คือ ราชวงศ์ทอเลมีแห่งเฮลเลนิสติก ซึ่งผู้ปกครองทรงใช้พระชนม์ชีพส่วนใหญ่ภายในอียิปต์ ฟาโรห์ก่อนที่อียิปต์จะผนวกเข้ากับจักรวรรดิอะคีเมนิดในช่วงสมัยปลายแห่งอียิปต์โบราณต่างก็ทรงปกครองพระราชอาณาจักรจากภายในอียิปต์เช่นกัน อย่างไรก็ตาม อียิปต์ก็มีการปกครองที่แตกต่างจากมณฑลอื่น ๆ ของจักรวรรดิ โดยมีจักรพรรดิเป็นผู้เลือกผู้ว่าการมณฑลและมักจะปฏิบัติกับอียิปต์เหมือนสมบัติส่วนพระองค์มากกว่าที่จะเป็นมณฑล ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่จักรพรรดิทุกพระองค์ที่จะทรงได้รับการยอมรับว่าทรงเป็นฟาโรห์ แต่ศาสนาอียิปต์โบราณจำเป็นต้องให้มีตำแหน่งฟาโรห์เพื่อทรงทำหน้าที่เป็นสื่อกลางระหว่างมนุษย์และเทพเจ้า การที่ให้จักรพรรดิทรงมีบทบาทเทวสัมพันธ์นั้นได้รับการยืนยันแล้วว่าเป็นวิธีแก้ปัญหาในเรื่องดังกล่าวที่ง่ายที่สุด และคล้ายกับวิธีที่ผู้ปกครองชาวเปอร์เซียทรงถูกมองว่าทรงเป็นฟาโรห์เมื่อหลายศตวรรษก่อน (ซึ่งสถาปนาขึ้นเป็นราชวงศ์ที่ยี่สิบเจ็ดและสามสิบเอ็ดแห่งอียิปต์)
อียิปต์จะยังคงเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิโรมันจนกระทั่งถูกพิชิตโดยรัฐเคาะลีฟะฮ์รอชิดูนในปี ค.ศ. 641 จักรพรรดิแห่งโรมันพระองค์สุดท้ายที่ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นฟาโรห์คือจักรพรรดิมักซิมินุส ดาซา (ทรงครองราชย์ระหว่างปี ค.ศ. 311 – 313) เมื่อถึงช่วงเวลาดังกล่าว มุมมองของชาวโรมันที่มีต่อตำแหน่งฟาโรห์ได้ลดลงไประยะหนึ่งแล้ว เนื่องจากอียิปต์อยู่เขตรอบนอกของจักรวรรดิจักรโรมัน (ตรงกันข้ามกับมุมมองของฟาโรห์โบราณที่มองว่าอียิปต์เป็นศูนย์กลางของโลก) การแพร่กระจายของศาสนาคริสต์ไปทั่วจักรวรรดิในคริสต์ศตวรรษที่ 4 และการเปลี่ยนแปลงในเมืองหลวงอเล็กซานเดรียของอียิปต์ให้เป็นศูนย์กลางของศาสนาคริสต์ที่สำคัญ จึงได้ยุติประเพณีนิยมดังกล่าวลงอย่างเด็ดขาด เนื่องจากศาสนาใหม่ไม่สอดคล้องกับความหมายดั้งเดิมของการเป็นฟาโรห์
พระนามของจักรพรรดิได้ถูกเขียนด้วยอักษรอียิปต์โบราณตามการออกเสียงจากการแผลงพระนามในภาษากรีก วิธีการเขียนพระนามดังกล่าวส่งผลให้ฟาโรห์โรมันมีผลกระทบอย่างมีนัยสำคัญต่อการศึกษาไอยคุปต์วิทยาสมัยใหม่ เนื่องจากการอ่านพระนามของพระองค์เป็นขั้นตอนสำคัญในการถอดรหัสของอักษรอียิปต์โบราณ
ผลกระทบต่อการศึกษาไอยคุปต์วิทยา

ตำแหน่งฟาโรห์ของจักรพรรดิโรมันมีบทบาทสำคัญอย่างยิ่งในการศึกษาไอยคุปต์วิทยาสมัยใหม่ บุคคลสำคัญในการถอดรหัสอักษรอียิปต์โบราณคือ ฌ็อง-ฟร็องซัว ช็องปอลียง ซึ่งเป็นนักตะวันออกศึกษาชาวฝรั่งเศส (ค.ศ. 1790 – ค.ศ. 1832) โดยที่ จดหมายถึง เอ็ม. ดาซีเอร์ (Lettre à M. Dacier) ของช็องปอลียงในปี ค.ศ. 1822 เป็นสิ่งพิมพ์ที่มีชื่อเสียงที่สุดในไอยคุปต์วิทยาทั้งหมด และบางครั้งถือเป็นจุดเริ่มต้นของการสร้างระเบียบการศึกษาไอยคุปต์วิทยา จดหมายฉบับดังกล่าวรวมการอ่านคาร์ทูชของฟาโรห์จากช่วงสมัยราชวงศ์ทอเลมีและสมัยโรมันโดยช็องปอลียง โดยอ้างอิงจากความพยายามก่อนหน้านี้และการเปรียบเทียบระหว่างคาร์ทูชต่าง ๆ การถอดรหัสตำแหน่งของจักรพรรดิ และโดยเฉพาะอย่างยิ่งการแผลงตำแหน่งในภาษาอียิปต์ เช่น ไกซาร์และเอาตอกราตอร์ ซึ่งเป็นส่วนสำคัญอย่างยิ่งของกระบวนการดังกล่าว
ถึงแม้ว่าจะมีการพัฒนาเพิ่มเติมก่อนที่จะสามารถอ่านข้อความอักษรอียิปต์โบราณแบบเต็มความยาวได้อย่างถูกต้องตามสมควร แต่การค้นพบของช็องปอลียงในอักษรอียิปต์โบราณแบบออกเสียงนั้นได้ส่งผลกระทบอย่างมากต่อการศึกษา เมื่อถึงเวลาตีพิมพ์จดหมาย ซึ่งรวมถึงรายการสัญลักษณ์อักษรอียิปต์โบราณเกี่ยวกับการออกเสียง ช็องปอลียงก็ไม่ได้คาดหวังว่าค่าการออกเสียงที่ค้นพบจะสามารถนำไปใช้กับพระนามของฟาโรห์สมัยก่อนหน้าราชวงศ์ทอเลมีได้เช่นกัน การตระหนักในภายหลังของเขา ณ จุดหนึ่งต่อมาในปี ค.ศ. 1822 หรือ ค.ศ. 1823 ว่าการเขียนอักษรอียิปต์โบราณมักจะเป็นการผสมผสานระหว่างการออกเสียงและตัวหนังสือความคิด (เช่น สัญลักษณ์ของคำหรือความคิด) ซึ่งได้วางรากฐานในความพยายามในการถอดรหัสที่จะประสบความสำเร็จในอนาคต และส่งผลให้ช็องปอลียงเริ่มสนใจไม่เพียงแต่ถอดรหัสสัญลักษณ์เท่านั้นแต่ยังแปลภาษาที่ซ่อนอยู่ด้วย
เชิงอรรถ

↑  ราชวงศ์สุดท้ายที่ระบุด้วยตัวเลขโดยนักไอยคุปต์วิทยาส่วนใหญ่ คือ ราชวงศ์ที่สามสิบเอ็ด (เมื่อชาวเปอร์เซียเข้ามาปกครองอียิปต์เป็นครั้งที่สอง) หากนับชาวโรมันเป็น "ราชวงศ์ที่สามสิบสี่" ราชวงศ์อาร์กีดของอเล็กซานเดอร์มหาราชจะถือเป็นราชวงศ์ที่สามสิบสอง และราชอาณาจักรทอเลมีจะถือเป็นราชวงศ์ที่สามสิบสาม
↑  ตำแหน่งและพระนามตามฟ็อน เบ็คเคอราธระบุได้นั้น (ค.ศ.1984) มาจาก อักษรอียิปต์โบราณ หน้าที่ 296–306 และการทับศัพท์ หน้าที่ 123–127 พระนามของจักรพรรดิเขียนด้วยอักษรอียิปต์โบราณตามการออกเสียงตามพระนามในภาษากรีก เนื่องจากการสะกดเป็นแบบสัทอักษร จักรพรรดิหลายพระองค์จึงเป็นที่รู้จักจากการแผลงพระนามและตำแหน่งต่าง ๆ กัน การแผลงคำที่แตกต่างกันจะรวมไว้ที่นี่เฉพาะในกรณีที่มีความหมายต่างกันเท่านั้น
↑  จักรพรรดิเอากุสตุสทรงไม่ได้ขึ้นเป็นจักรพรรดิแห่งโรมัน จนกระทั่งเมื่อ 27 ปีก่อนคริสตกาล แต่ทรงได้รับการยอมรับว่าทรงเป็นฟาโรห์ในอียิปต์หลังจากสิ้นสุดรัชสมัยของทอเลมีที่ 15 ซีซาเรียน ซึ่งน่าจะทรงเป็นตั้งแต่เมื่อ 30 ปีก่อนคริสตกาลเป็นต้นไป
↑  พระฉายานี้อาจจะแปลเป็น "เอาตอกราตอร์"
↑  "ntj-ḫw" ที่ใช้บ่อยครั้งนั้นคือคำภาษาอียิปต์ของคำภาษากรีก เซบัสทอส (เป็นรูปแผลงภาษากรีกของคำว่า เอากุสตุส ในภาษากรีก)
↑  จากช่วงเวลาดังกล่าวเป็นต้นไป ตามฟ็อน เบ็คเคอราธ (ค.ศ. 1984) ได้หยุดการใช้ตำแหน่งราชวงศ์แบบอียิปต์ดั้งเดิม พระนามที่เหลือทั้งหมดนับจากนี้เป็นเพียง พระนาม (พระนามประสูติ)
↑  "การากัลลา" เป็นพระนามเล่น ส่วนพระนามเต็มของจักรพรรดิคือ มาร์กุส เอาเรลิอุส อันโตนินุส
↑  การอ่านพระนามในคาร์ทูชดังกล่าว ซึ่งอ่านตามตัวอักษรจาก "prʻbwj" ว่า "ปลอบุส" นั้นยังยังไม่ชัด
บรรณานุกรม

Adkins, Lesley; Adkins, Roy (2000). The Keys of Egypt: The Obsession to Decipher Egyptian Hieroglyphs. HarperCollins. ISBN 978-0-06-019439-0.
von Beckerath, Jürgen (1984). Handbuch der ägyptischen Königsnamen. Müncher Ägyptologische Studien (ภาษาเยอรมัน). Munich: Deutscher Kunstverlag. ISBN 3-422-00832-2.
Champollion, Jean-François Champollion (1822). "Relative to the Alphabet of Phonetic Hieroglyphics Used by the Egyptians to Inscribe on their Monuments the Titles, Names and Sobriquets of Greek and Roman Rulers" (PDF). Paris: The Firm of Firmin Didot, Ather & Sons. {{cite journal}}: Cite journal ต้องการ |journal= (help)
Loftie, William John (2017). A Ride in Egypt. Jazzybee Verlag.
Minas-Nerpel, Martina; Pfeiffer, Stefan (2008), "Establishing Roman rule in Egypt: The trilingual stela of C. Cornelius Gallus from Philae", Proceedings of the International Conference, Hildesheim, Roemer- and Plizaeus-Museum: 265–298
O'Neill, Sean J. (2011), "The Emperor as Pharaoh: Provincial Dynamics and Visual Representations of Imperial Authority in Roman Egypt, 30 B.C. - A.D. 69", Dissertions of the University of Cincinnati[ลิงก์เสีย]
Reid, Donald Malcolm (2003). Whose Pharaohs? Archaeology, Museums, and Egyptian National Identity from Napoleon to World War I. University of California Press. ISBN 9780520240698.
Ritner, Robert K. (1998). "Egypt under Roman rule: the legacy of Ancient Egypt" (PDF).  ใน Petry, Carl F. (บ.ก.). The Cambridge History of Egypt. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0521471370.
Robinson, Andrew (2010). Sudden Genius?: The Gradual Path to Creative Breakthroughs. Oxford: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-956995-3.
Rossini, Stéphane (1989). Egyptian Hieroglyphics: How to Read and Write Them. Dover Publications. ISBN 978-0486260136.
Scott, Kenneth (1933), "The Political Propaganda of 44-30 B. C.", Memoirs of the American Academy in Rome, 11: 265–298, doi:10.2307/4238573, JSTOR 4238573
Thompson, Jason (2015). Wonderful Things: A History of Egyptology 1: From Antiquity to 1881. Cairo: The American University in Cairo Press. ISBN 978-977-416-599-3.
Vernus, Pascal; Yoyotte, Jean (2003). The Book of the Pharaohs (ภาษาอังกฤษ). Cornell University Press. ISBN 9780801440502.
แหล่งข้อมูลอื่น

Marinelli, Christina. "Stories in Stone: How an Egyptian Temple Tells Its Story" (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2 August 2019.
Wasson, Donald L. "Roman Egypt - World History Encyclopedia" (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2 August 2019.
จักรพรรดิการากัลลา (ค. ค.ศ. 211 – ค.ศ. 217) ในภาพของฟาโรห์ในวิหารแห่งคอมออมโบ