stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ประเทศแคนาดาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016

| ประเทศแคนาดา ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016 |
| --- | --- |

รหัสประเทศ: CAN
เอ็นโอซี: คณะกรรมการโอลิมปิกแคนาดา
เว็บไซต์: www.olympic.ca (ในภาษาอังกฤษและฝรั่งเศส)
ณ รีโอเดจาเนโร
นักกีฬา: 314 คน  ใน 27 ชนิดกีฬา
ผู้เชิญธงชาติ (พิธีเปิด): Rosie MacLennan
ผู้เชิญธงชาติ (พิธีปิด): Penny Oleksiak
เหรียญ อันดับ 20:  ทอง 4 เงิน 3 ทองแดง 15 รวม 22 
การเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน (ภาพรวม)
1900 1904 1908 1912 1920 1924 1928 1932 1936 1948 1952 1956 1960 1964 1968 1972 1976 1980 1984 1988 1992 1996 2000 2004 2008 2012 2016 2020 2024
การเข้าร่วมในนามของชาติอื่น
โอลิมปิกซ้อน 1906
ประเทศแคนาดา เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 31 ค.ศ. 2016 (พ.ศ. 2559) ที่กรุงรีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล ระหว่างวันที่ 5-21 สิงหาคม พ.ศ. 2559 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติแคนาดาเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 314 คน ใน 27 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศแคนาดาได้รับเหรียญรางวัลได้แก่ 4 เหรียญทอง 3 เหรียญเงิน และ 15 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 22 เหรียญ
กรีฑา

บทความหลัก: กีฬากรีฑาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016
ผลการแข่งขันดังนี้ :
| นักกีฬา | รายการ | ฮีท> ผล | ฮีท> อันดับ | รอบก่อนรองฯ> ผล | รอบก่อนรองฯ> อันดับ | รอบรองฯ> ผล | รอบรองฯ> อันดับ | ชิงชนะเลิศ> ผล | ชิงชนะเลิศ> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |

| นักกีฬา | รายการ | รอบคัดเลือก> ระยะทาง | รอบคัดเลือก> อันดับ | ชิงชนะเลิศ> ระยะทาง | ชิงชนะเลิศ> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
ดูเพิ่ม

ประเทศแคนาดาในโอลิมปิก
รายชื่อผู้เชิญธงชาติแคนาดาในโอลิมปิก
รายชื่อนักกีฬาแคนาดาที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2016 ที่ รีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล |
| --- | --- | --- |
| แอฟริกา |   แอลจีเรีย   แองโกลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   แอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดานใต้   ซูดาน   สวาซิแลนด์   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว  |  |
| อเมริกา |   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จิน  |  |
| เอเชีย |   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน   คีร์กีซสถาน   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   เกาหลีเหนือ   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   เกาหลีใต้   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน  |  |
| ยุโรป |   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   คอซอวอ   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนีย   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน  |  |
| โอเชียเนีย |   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกินี   ซามัว   หมู่เกาะโซโลมอน   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู  |  |
| อื่นๆ |   นักกีฬาอิสระ   นักกีฬาผู้ลี้ภัย  |  |
แม่น้ำปะซูนดอง

มุมมองทางอากาศของแม่น้ำปะซูนดอง
แม่น้ำปะซูนดอง (พม่า: ပုဇွန်တောင်ချောင်း) เป็นแม่น้ำที่ไหลลงสู่แม่น้ำย่างกุ้งเมืองย่างกุ้ง ซึ่งเมืองย่างกุ้งตั้งขึ้น ณ พื้นที่บรรจบกันของแม่น้ำย่างกุ้งทางทิศตะวันตกและทิศใต้กับแม่น้ำปะซูนดองทางทิศตะวันออก พื้นที่โดยรอบปะซูนดองมีชาวพม่าเชื้อสายอินเดียอาศัยอยู่หนาแน่น ระฆังพระเจ้าธรรมเจดีย์ซึ่งเป็นหนึ่งในระฆังที่ใหญ่ที่สุดในโลกจมลงไปในแม่น้ำใน ค.ศ. 1608 เมื่อฟีลีปึ ดึ บรีตู อี นีโกตึ เจ้าเมืองสิเรียม ขนย้ายระฆังออกจากเจดีย์ชเวดากอง
อักษรมายา

| อักษรมายา  |
| --- | --- |
หน้า 6, 7 และ 8 ของเดรสเดินโคเดกซ์ แสดงตัวอักษร ตัวเลข และภาพที่มักมีส่วนกับระบบการเขียนมายา
ชนิด:  ตัวหนังสือคำ 
ช่วงยุค: ศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสต์ศักราช – คริสต์ศตวรรษที่ 16
ทิศทาง: ผสม
ภาษาพูด: ตระกูลภาษามายา
ISO 15924
ISO 15924: Maya (090), ​Mayan hieroglyphs
ยูนิโคด
ช่วงยูนิโคด: ไม่มี(tentative range U+15500–U+159FF)
 บทความนี้ประกอบด้วยสัญกรณ์การออกเสียงในสัทอักษรสากล (IPA) สำหรับคำแนะนำเบื้องต้นเกี่ยวกับสัญลักษณ์ IPA โปรดดู วิธีใช้:สัทอักษรสากล  สำหรับความแตกต่างระหว่าง [ ], / / และ ⟨ ⟩ ดูที่ สัทอักษรสากล § วงเล็บเหลี่ยมและทับ
อักษรมายา (อังกฤษ: Maya script) หรือ รูปอักขระมายา (Maya glyphs) เป็นระบบการเขียนในอดีตของอารยธรรมมายาในมีโซอเมริกาและเป็นระบบการเขียนมีโซอเมริกาอันเดียวที่มีการถอกรหัสแล้ว จารึกแรกสุดที่ถูกบันทึกเป็นอักษรมายาอยู่ในช่วงศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสต์ศักราชที่ซันบาร์โตโล ประเทศกัวเตมาลา อักษรมายายังคงมีผู้ใช้งานทั่วมีโซอเมริกาจนกระทั่งการพิชิตมายาของสเปนในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ถึง 17
อักษรมายาใช้ตัวหนังสือคำที่เติมเต็มด้วยชุดรูปอักขระพยางค์ ซึ่งคล้ายกับระบบในอักษรญี่ปุ่นสมัยใหม่ นักสำรวจชาวยุโรปยุคแรกในคริสต์ศตวรรษที่ 18 ถึง 19 เคยเรียกอักษรมายาเป็น "ไฮเออโรกลีฟ" เพราะพบว่ามีรูปร่างทั่วไปที่ทำให้นึกถึงไฮเออโรกลีฟอียิปต์ ถึงแม้ว่าทั้งสองระบบการเขียนจะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใด ๆ ก็ตาม
ถึงแม้ว่าตระกูลภาษามายาสมัยใหม่เกือบทั้งหมดเขียนด้วยอักษรละตินมากกว่าอักษรมายา ในปัจจุบัน มีการพัฒนาและส่งเสริมให้มีการฟื้นฟูรูปอักขระมายาแบบดั้งเดิม
การค้นพบ

อักษรมายารุ่นแรกที่พบอายุราว พ.ศ. 293 แต่อาจพัฒนามาก่อนหน้านี้ การค้นพบของนักโบราณคดีในปัจจุบันพบว่า อารยธรรมมายาน่าจะเริ่มต้นราว 2,457 ปีก่อนพุทธศักราช  ราว พ.ศ. 2109 บิช็อปคนแรกแห่งยูกาตัน ดีโก เด ลันดา เรียบเรียงวิธีเขียนภาษามายาด้วยอักษรละตินแบบสเปน 27 ตัว และรูปอักษรมายาที่มีเสียงเดียวกัน เป็นที่รู้จักในเวลาต่อมาว่าอักษรลันดา และช่วยในการถอดความจารึกภาษามายา
นักวิชาการส่วนใหญ่เชื่อว่าอักษรมายาไม่ใช่ระบบการเขียนที่สมบูรณ์ ต่อมา พ.ศ. 2493 นักชาติพันธุ์วิทยาชาวรัสเซีย ยูริ วาเลนติโนวิช คโนโรซอฟ (Yuri Valentinovich Knorosov) เสนอว่า อักษรมายาใช้เขียนภาษามายายูคาแทซ แนวคิดนี้ไม่ได้รับการยอมรับมากนัก จนช่วง พ.ศ. 2513 – 2532 มีความก้าวหน้าในการถอดความมากขึ้น จนส่วนใหญ่สามารถอ่านได้แล้วในปัจจุบัน
ลักษณะ

อักษรมายามี 550 ตัว (แทนคำทั้งคำ) และ 150 ตัวแทนพยางค์ 100 ตัวแทนชื่อสถานที่และชื่อเทพเจ้า ราว 300 ตัวใช้โดยทั่วไป ตัวอย่างของอักษรพบตามจารึกหินและเขียนบนเปลือกไม้ เครื่องปั้นดินเผา และเอกสารบางส่วนในกัวเตมาลา เม็กซิโก และภาคเหนือของเบลีซ หลายพยางค์เขียนด้วยรูปอักษรมากกว่า 1 ตัว เขียนในคอลัมน์คู่ อ่านจากซ้ายไปขวา และบนลงล่างในแนวซิกแซ็ก
พยางค์

พยางค์มักอยู่ในรูปพยัญชนะ + สระ โดยแนวนอนข้างบนประกอบด้วยรูปสระ ส่วนแนวตั้งซ้ายเป็นรูปพยัญชนะที่มีวิธีการออกเสียง รูปอะพอสทรอฟี (') แสดงเป็นเสียงหยุด เส้นเสียง รูปอักขระในช่องตารางเดียวกันมีรูปเขียนแตกต่างกัน ช่องว่างคือส่วนที่ยังไม่ทราบรูปอักขระ
|  | a | e | i | o | u |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  |     |   |   |  |         |
| b’ |    |  |    |  |   |
| ch  /tš/ |     |  |   |  |  |
| ch’ |   |  |  |  |  |
| h  /h/ |  |  |   |  |  |
| j  /x/ |    |   |    |   |  |
| k |    |   |   |  |   |
| k’ |   |  |  |  |   |
| l |   |  |    |  |  |
| m |     |  |   |  |   |
| n |    |    |   |   |    |
| p |   |  |  |  |  |
| s |      |  |  |  |  |
| t |      |  |   |    |  |
t’: 
| tz  /ts/ |  |  |   |  |  |
| tz’ |  |  |  |  |   |
| w |   |  |  |  |  |
x  /š/: 
| y  /j/ |   |   |  |   |  |
|  | a | e | i | o | u |
ตัวอย่าง

จากสุสานของKʼinich Janaabʼ Pakal:
| แถว | รูปอักขระ> I | รูปอักขระ> J | เสียงอ่าน> I | เสียงอ่าน> J |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 4 | ya k’a wa | ʔu(?) K’UH hu lu | yak’aw | ʔuk’uhul |
| 5 | PIK | 1-WINAAK-ki | pik | juʔn winaak |
| 6 | pi xo ma | ʔu SAK hu na la | pixoʔm | ʔusak hunal |
| 7 | ʔu-ha | YAX K’AHK’ K’UH? | ʔuʔh | Yax K’ahk’ K’uh? |
| 8 | ʔu tu pa | K’UH? ? | ʔutuʔp | k’uh(ul)? ...l |
| 9 | ʔu KOʔHAW wa |  ?[CHAAK] ...m | ʔukoʔhaw | Chaahk (‘GI’) |
| 10 | SAK BALUʔN | - | Sak Baluʔn | - |
ข้อความ: Yak’aw ʔuk’uhul pik juʔn winaak pixoʔm ʔusak hunal ʔuʔh Yax K’ahk’ K’uh(?) ʔutuʔp k’uh(ul)? ...l ʔukoʔhaw Chaahk (‘GI’) Sak Baluʔn.

แปล: «เขาประทานเครื่องแต่งกายแก่เทพเจ้า [ประกอบด้วย] เครื่องสวมศีรษะยี่สิบเก้าอัน, ริบบิ้นสีขาว, สร้อยคอ, ต่างหูของเทพแห่งไฟองค์แรก และหมวกตราทรงสี่เหลี่ยมของเทพเจ้า ให้แก่ Chaahk Sak-Balun»
ดูเพิ่ม

เลขมายา
ระบบการเขียนในอเมริกากลาง
เอเชียตะวันตกเฉียงใต้
คำนิยาม

คำว่า "เอเชียตะวันตก" มีการใช้ในเชิงปฏิบัติและไม่มีคำจำกัดความที่ "ถูกต้อง" หรือเป็นที่ยอมรับโดยทั่วไป คำจำกัดความทั่วไปของคำนี้ทับซ้อนกับคำจำกัดความของตะวันออกกลาง เมดิเตอร์เรเนียนตะวันออก และตะวันออกใกล้ (ในอดีตเป็นที่คุ้นเคย แต่กลับถูกปฏิเสธในปัจจุบันอย่างกว้างขวาง) เกือบทั้งหมด ในคู่มือลักษณะเนชั่นแนล จีโอกราฟฟิกกับThe World Economy: Historical Statistics (2003) ของแมดดิสันจากองค์การเพื่อความร่วมมือทางเศรษฐกิจและการพัฒนา (OECD) นับเฉพาะบาห์เรน อิหร่าน อิรัก อิสราเอล จอร์แดน คูเวต เลบานอน โอมาน กาตาร์ ปาเลสไตน์ (ในตัวอย่างหลังเรียก เวสต์แบงก์และกาซา) ซาอุดีอาระเบีย ซีเรีย ตุรกี สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ และเยเมนเป็นประเทศเอเชียตะวันตก ในทางตรงกันข้าม องค์การพัฒนาอุตสาหกรรมแห่งสหประชาชาติ (UNIDO) ระบุไว้ในหนังสือประจำปี 2015 ว่ารวมอาร์มีเรียและอาเซอร์ไบจาน และไม่รวมอิสราเอล (ระบุไว้ใน อื่น ๆ) และตุรกี (ระบุไว้ใน ยุโรป)
สำนักงานสถิติแห่งสหประชาชาติ (UNSD) ระบุต่างจาก UNIDO ตรงที่ไม่รวมอิหร่านในเอเชียตะวันตก และรวมตุรกี จอร์เจีย และไซปรัสเข้าในภูมิภาคนี้ ในกลุ่มยุโรปตะวันออกทางภูมิรัฐศาสตร์ของสหประชาชาติ อาร์มีเนียและจอร์เจียจัดให้อยู่ในยุโรปตะวันออก ส่วนไซปรัสและเทรซตะวันออกของตุรกีจัดให้อยู่ในยุโรปใต้ ทางยูเนสโกจัดให้สามประเทศนี้อยู่ในกลุ่มยุโรป
สมาชิกระดับชาติของหน่วยงานกำกับดูแลกีฬาแห่งเอเชียตะวันตกจำกัดเฉพาะบาห์เรน อิหร่าน อิรัก จอร์แดน คูเวต เลบานอน ซีเรีย โอมาน ปาเลสไตน์ กาตาร์ ซาอุดีอาระเบีย สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ และเยเมน
ศาสนา

ศาสนาในเอเชียตะวันตก (2020)
อิสลาม (92.59%)
คริสต์ (3.87%)
ยูดาห์ (2.02%)
ไม่มี (1.16%)
ฮินดู (0.32%)
อื่น ๆ (0.25%)
พุทธ (0.15%)
พื้นเมือง (0.06%)
กลุ่มศาสนาหลัก 4 ศาสนา (ได้แก่ 2 ศาสนาที่มีผู้นับถือมากที่สุดในโลก คือ ศาสนาคริสต์และอิสลาม บวกกับศาสนายูดาห์และดรูซ) มีต้นกำเนิดในเอเชียตะวันตก ศาสนาอิสลามเป็นศาสนาที่มีผู้นับถือมากที่สุดในเอเชียตะวันตก แต่ความเชื่ออื่นๆ ที่มีต้นกำเนิดในบริเวณนี้อย่างศาสนายูดาห์และศาสนาคริสต์ก็มีผู้นับถือเช่นกัน
นอกจากนี้ยังมีศาสนาชนกลุ่มน้อยที่สำคัญด้วย เช่น บาไฮ ยาร์ซาน ยาซิดี โซโรอัสเตอร์ มันดาอี และชะบัก
ศาสนาในเอเชียตะวันตก
ผู้แสวงบุญในพิธีฮัจญ์ที่กะอ์บะฮ์ในมักกะฮ์
อารามนักบุญแอนโทนีแห่ง Qozhaya ที่เลบานอน
อาสนวิหารนักบุญเอลียาห์ อะเลปโป
ชาวยิวสวดมนต์ที่กำแพงประจิม
ผู้สูงศักดิ์ดรูซฉลองเทศกาลซิยาเราะฮ์ อันนะบีชุอัยบ์ในสุสานศาสดาที่ฮิฏฏีน
ผู้แสวงบุญยาซิดีฉลองวันปีใหม่ยาซิดีในวิหารโบราณอันศักดิ์สิทธิ์แห่งลาลิช ประเทศอิรัก
แผนที่

อาร์.
อาเซอร์ไบจาน
บาห์.
ไซปรัส
อียิปต์
จอร์เจีย
อิหร่าน
อิรัก
อิส.
จอร์แดน
คูเวต
เลบ.
(อา.)
โอมาน
ปา.
ปา.
กาตาร์
ซาอุดีอาระเบีย
ซีเรีย
ตุรกี
ยูเออี
เยเมน
อ่านเพิ่ม

| ด ค กภูมิภาคหลักและอนุภูมิภาคของโลก |
| --- | --- |
ทวีปแอฟริกา:  เมดิเตอร์เรเนียน  สะฮารา เหนือ อัลมัฆริบ  ตะวันออกกลาง  ตะวันออกกลางและแอฟริกาเหนือ  อัลมัชริก  ใต้สะฮารา ตะวันตก  ตะวันออก จะงอย  เกรตเลกส์  กลาง  ใต้  เกาะ 
ทวีปอเมริกา:  เหนือ แปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ  ตะวันออกเฉียงเหนือของสหรัฐ  นิวอิงแลนด์  ตะวันตกกลาง  ตอนกลางของแอตแลนติก  ตะวันตกของสหรัฐ  ตะวันตกเฉียงใต้  รัฐแห่งขุนเขา  ใต้ตอนกลางของสหรัฐ  ใต้ของสหรัฐ  ชายฝั่งตะวันออก  ชายฝั่งตะวันตก  ไบเบิลเบลต์  แอปพาเลเชีย  เกรตเลกส์  ตะวันออกของแคนาดา  ตะวันตกของแคนาดา  Canadian Prairies  เหนือของแคนาดา  แอตแลนติกของแคนาดา  เหนือของเม็กซิโก  เอริโดอเมริกา  แคริบเบียน  หมู่เกาะเวสต์อินดีส  กลาง  ตอนกลาง  มีโซอเมริกา  แองโกล  ฝรั่งเศส  ลาติน ไอบีเรีย ฮิสแปนิก  โปรตุเกส  ลาตินอเมริกาและแคริบเบียน 
ทวีปอเมริกาใต้:  กรวยใต้  เหนือ (รัฐเกียนา)  หมู่เกาะเวสต์อินดีส  ปาตาโกเนีย  แอมะซอน  ลาตินอเมริกาและแคริบเบียน 
ทวีปเอเชีย:  กลาง ทะเลอารัล  ทะเลทรายอารัลคุม  ทะเลแคสเปียน  ตะวันออกไกล แปซิฟิกเอเชีย รัสเซียตะวันออกไกล  ตะวันออก ตะวันออกเฉียงเหนือ  เอเชียชั้นใน เกรตเตอร์เอเชียกลาง  ตะวันออกเฉียงใต้ ภาคพื้นทวีป  ภาคพื้นสมุทร  เหนือ ไซบีเรีย  ยูรัล  ใต้ รัฐหิมาลัย  อนุทวีปอินเดีย  ตะวันตก ลิแวนต์ ทะเลเดดซี  เมดิเตอร์เรเนียน  เกรตเตอร์อิหร่าน ที่ราบสูงอิหร่าน  คาบสมุทรอาหรับ  คอเคซัส คอเคซัสใต้  ตะวันออกกลาง ตะวันออกกลางและแอฟริกาเหนือ  ตะวันออกใกล้  อัลมัชริก  เอเชียแปซิฟิก 
ทวีปยุโรป:  กลาง  เหนือ บอลติก  บริติชไอลส์  นอร์ดิก  ตะวันตกเฉียงเหนือ  สแกนดิเนเวีย คาบสมุทรสแกนดิเนเวีย  ตะวันออก ตะวันออกเฉียงใต้  บอลข่าน  คอเคซัส คอเคซัสใต้  คอเคซัสเหนือ  รัสเซียตอนใต้  รัสเซียยุโรป  ใต้ ไอบีเรีย  อิตาลี คาบสมุทรอิตาลี  บอลข่าน  ตะวันออกเฉียงใต้  เมดิเตอร์เรเนียน  ตะวันออกกลาง  ตะวันตก แอตแลนติก  กลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำ  ตะวันตกเฉียงเหนือ  เยอรมัน  โรแมนซ์  เซลติก  สลาฟ 
โอเชียเนีย:  ออสตราเลเชีย ออสเตรเลีย  เกาะนิวกินี  ทวีปซีแลนเดีย  เกาะในแปซิฟิก ประเทศไมโครนีเชีย  เมลานีเชีย  พอลินีเชีย 
ขั้วโลก:  แอนตาร์กติก  อาร์กติก 
มหาสมุทร:  โลก (ทะเล)  แอนตาร์กติก/ใต้ การบรรจบกัน  อาร์กติก  แอตแลนติก  อินเดีย  แปซิฟิก เกรตแบร์ริเออร์รีฟ  ร่องลึกก้นสมุทรมาเรียนา  วงแหวนไฟ  รายชื่อทะเล 
ภูมิภาคโลก ที่ไม่ใช่ทวีป:  โลกเหนือและโลกใต้ ทั่วโลกตะวันตกเฉียงเหนือ  ทั่วโลกตะวันตกเฉียงใต้  โกลบอลตะวันออก ทั่วโลกตะวันออกเฉียงใต้  แผ่นดินและซีกโลกน้ำ โลกตะวันตกเฉียงเหนือ  โลกตะวันตกเฉียงใต้  โลกตะวันออก โลกตะวันออกเฉียงใต้  แผ่นดินและซีกโลกน้ำ 
  ทวีปของโลก / รายชื่อทะเล 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เช็กเกีย 
↑  จำนวนประชากรในประเทศรวมเทรซตะวันออกที่ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของอานาโตเลีย
↑  รัฐสังเกตการณ์สหประชาชาตื
↑  พื้นที่และจำนวนประชากรอียิปต์รวมเฉพาะคาบสมุทรไซนาย
เชอร์แมนไฟร์ฟราย

รถถังขนาดกลาง
|  เชอร์แมนไฟร์ฟราย  |
| --- | --- |
เชอร์แมนไฟร์ฟรายในช่วงยุทธการตอกลิ่ม,ปี ค.ศ. 1944
ชนิด: รถถังขนาดกลาง
แหล่งกำเนิด: สหราชอาณาจักร
ประวัติการผลิต
ช่วงการออกแบบ: 1943
จำนวนที่ผลิต: ~2,000
ข้อมูลจำเพาะ
มวล: 34.75 long tons (35.3 tonnes)
ความยาว: 19 ft 4 in (5.89 m); 25 ft 6 in (7.77 m) overall
ความกว้าง: 8 ft 8 in (2.64 m)
ความสูง: 9 ft (2.7 m)
ลูกเรือ: 4 นาย(ผู้บัญชาการ, พลยิง, พลบรรจุกระสุน / พลสื่อสาร และพลขับ)

เกราะ: 89 mm (turret front)
อาวุธหลัก: QF 17-pounder (76.2 mm) gun, 77 rounds
อาวุธรอง: Flexible .50 in (12.7 mm) Browning M2 machine gun (generally not mounted); coaxial .30 in (7.62 mm) Browning M1919 machine gun, 5,000 rounds
เครื่องยนต์: Multibank or radial engine petrol engine depending on chassis used 425 hp
กำลัง/น้ำหนัก: 12 hp (9 kW) / tonne
กันสะเทือน: Vertical volute coil spring
พิสัยปฏิบัติการ: 120 miles (193 km)
ความเร็วสูงสุด: 20 mph (32 km/h) sustained 25 mph (40 km/h) at bursts
เชอร์แมนไฟร์ฟราย เป็นรถถังที่ถูกใช้งานโดยสหราชอาณาจักรและเครือจักรภพอื่นๆและฝ่ายสัมพันธมิตรถูกสร้างขึ้นในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ด้วยบนตัวฐานรถถังของเอ็ม4 เชอร์แมน แต่ติดตั้งเข้ากันพอดีด้วยปืนต่อต้านรถถังของบริติชอย่าง 17-ปอนเดอร์ ขนาด 3 นิ้ว(76.2 มม.) คาลิเบอร์อันทรงพลังเป็นอาวุธหลัก เดิมทีได้คิดว่าเป็นสิ่งที่ได้ถูกชดเชยแล้ว จนกระทั่งการออกแบบรถถังของบริติชในอนาคตได้เข้ามาประจำการ เชอร์แมนไฟร์ฟรายได้กลายเป็นยานพาหนะที่พบบ่อยที่สุดจากการติดตั้ง 17-ปอร์ดเดอร์ในสงคราม
ในช่วงสงคราม กองทัพบกบริติชได้ใช้รถถังเชอร์แมนอย่างกว้างขวาง แม้ว่าพวกเขาจะคาดคิดว่าจะมีการพัฒนาโมเดลรถถังของตัวเองในเร็ว ๆ นี้ ความคิดไอเดียที่ถูกปฏิเสธก่อนหน้านี้ในการติดตั้งด้วยปืนใหญ่ 17-ปอนเดอร์ในรถถังเชอร์แมนที่มีอยู่ ท้ายที่สุดก็ได้รับการยอมรับ แม้ว่าในช่วงแรกจะมีการต่อต้านจากรัฐบาล นี่เป็นความโชคดีในการพิสูจน์มาแล้ว เนื่องจากรถถังที่ถูกออกแบบทั้งครุยเซอร์ เอ็ม 8 ชาลเลนเจอร์ และครุยเซอร์ เอ็มเค 8 ครอมเวลล์ต่างประสบปัญหาและความล่าช้า
หลังจากปัญหาที่ยากลำบากในการหาปืนขนาดใหญ่ที่เข้ากันพอดีกับป้อมปืนของรถถังเชอร์แมนได้ถูกแก้ได้แล้ว ไฟร์ฟรายก็ได้ถูกเข้าสายการผลิตในช่วงต้นปี ค.ศ. 1944 ซึ่งทันเวลาที่จะมีการจัดตั้งกลุ่มกองทัพที่ 21 ของจอมพล เบอร์นาร์ด มอนต์โกเมอรี สำหรับการยกพลขึ้นบกที่นอร์ม็องดี ในไม่ช้า ต้นทุนในการผลิตได้สูงขึ้น เนื่องจากปืนของมันสามารถที่จะเจาะเกราะรถถังอย่างพันเทอร์และทีเกอร์ได้ เมื่อได้เผชิญหน้าในนอร์ม็องดี บางสิ่งที่ไม่มีรถถังของกองทัพบกบริติชคันใดที่จะสามารถทำอย่างไว้ใจได้ในช่วงเวลานั้น ในการรับรู้เรื่องนี้  ทีมพลขับรถถังและทีมพลปืนต่อต้านรถถังของเยอรมันจะได้รับคำสั่งให้โจมตีรถถังไฟร์ฟรายเสียก่อน เนื่องจากรถถังไฟร์ฟรายมีลำกล้องปืนที่ยาวกว่าอย่างเห็นได้ชัด พลขับรถถังได้พยายามที่จะอำพรางตัวให้ดูเหมือนรถถังเชอร์แมนแบบปกติที่มีปืนขนาด 77 มม. จากระยะไกล ระหว่าง 2,100 คัน ถึง 2,200 คัน ได้ถูกผลิตขึ้นก่อนที่การผลิตจะลดลงในปี ค.ศ. 1945
ยอห์นผู้ให้บัพติศมา

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ นักบุญยอห์น
| นักบุญยอห์น |
| --- | --- |
ภาพ John the Baptist Preaching in the Wilderness
ผู้ให้บัพติศมา ผู้เผยพระวจนะ และมรณสักขี
เกิด: ราว 6–2 ปีก่อน ค.ศ.
เสียชีวิต: ราว ค.ศ. 30
นิกาย: ศาสนาคริสต์, ศาสนาอิสลาม, ศาสนาบาไฮ, ศาสนามันดาอี, ดรูซ
วันฉลอง: 24 มิถุนายน (เกิด)
สัญลักษณ์: กางเขน ลูกแกะ ศีรษะของนักบุญยอห์นแบปติสต์เอง
องค์อุปถัมภ์: แคนาดา ฝรั่งเศส เปอร์โตริโก อัศวินฮอสปิทัลเลอร์ ฟลอเรนซ์ เจนัว และที่อื่น ๆ
ยอห์นผู้ให้บัพติศมา (โปรเตสแตนต์เดิมเรียกว่ายอห์นผู้ให้รับบัพติศมา) ยอห์นผู้ทำพิธีล้าง(คาทอลิก) หรือนักบุญยอห์น บัปติสต์(คาทอลิก) (อังกฤษ: John the Baptist; John the Baptizer) เป็นนักเทศน์ชาวยิวในคริสศตวรรษที่ 1 ถือว่าเป็นผู้เผยพระวจนะในสี่ศาสนาคือ ศาสนาคริสต์ ศาสนาอิสลาม ศาสนาบาไฮ และศาสนามันดาอี ท่านถูกกล่าวถึงในพระวรสาร คัมภีร์อัลกุรอาน และคัมภีร์ของศาสนาบาไฮ นักบุญยอห์นบัปติสต์บางทีก็รู้จักกันในชื่อ “ยอห์นผู้มาก่อน” (John the Forerunner) เพราะถือกันว่านักบุญยอห์นเป็นผู้มาล่วงหน้าก่อนพระเยซู
ประวัติ

บทความหลัก: การกำเนิดของยอห์นผู้ให้บัพติศมา และ การตัดศีรษะยอห์นผู้ให้บัพติศมา
พระวรสารนักบุญลูกากล่าวว่ายอห์นเป็นบุตรของนักบุญเศคาริยาห์ปุโรหิตและนักบุญเอลีซาเบธจากตระกูลปุโรหิตอาโรน ฉะนั้นยอห์นจึงมีตำแหน่งเป็นปุโรหิตโดยปริยาย ก่อนการกำเนิดของยอห์นผู้ให้บัพติศมา ขณะที่เศคาริยาห์กำลังทำพิธีอยู่ในพระวิหารในกรุงเยรูซาเลม ทูตสวรรค์กาเบรียลได้มาบอกเขาถึงการกำเนิด ชื่อ และงานของยอห์น  ทูตสวรรค์องค์นั้นยังไปบอกมารีย์ว่า “ดูซิ ถึงนางเอลีซาเบธญาติของเธอชราแล้ว ก็ยังตั้งครรภ์มีบุตรเป็นชายด้วย บัดนี้ นางนั้นที่คนเขาถือว่าเป็นหญิงหมัน ก็มีครรภ์ได้หกเดือนแล้ว” (ลก 1:7)  ลูกาผู้นิพนธ์พระวรสารกล่าวว่ายอห์นเกิดก่อนพระเยซูราว 6 เดือนและความตื่นเต้นที่เศคาริยาห์ได้มีลูกจีงทำให้พูดไม่ออกไปจนยอห์นได้ทำพิธีสุหนัต (ลก 1:64)
เมื่อโตขึ้นยอห์นกลายเป็นผู้เผยพระวจนะ และได้วิพากษ์วิจารณ์กษัตริย์เฮโรด อันทีพาส จากการที่ทรงรับนางเฮโรเดียส พระชายาของเจ้าชายฟิลิป พระอนุชา มาเป็นมเหสี นางเฮโรเดียสพยาบาทยอห์นมาก จึงขอให้กษัตริย์เฮโรดมาประหาร พระองค์ก็จับยอห์นมาขังไว้แต่ยังไม่กล้าประหาร เพราะทรงทราบว่ายอห์นเป็นผู้ศักดิ์สิทธิ์และชอบธรรม และทรงโปรดฟังคำสอนของยอห์นด้วย
ในงานฉลองวันคล้ายวันประสูติของกษัตริย์เฮโรด ธิดาของนางเฮโรเดียส (เชื่อกันว่าคือนางสะโลเม) ได้เต้นรำถวายในงานจนเป็นที่พอพระทัย จนตรัสว่าจะให้ทุกสิ่งที่นางปรารถนาเป็นรางวัล นางไปปรึกษามารดาและได้รับคำแนะนำให้ทูลขอศีรษะของยอห์นใส่ถาดมาถวาย เมื่อพระเจ้าเฮโรดทราบก็เสียพระทัยมาก แต่ออกพระโอษฐ์ไปแล้วและไม่อยากเสียหน้ากับแขกที่มาในงาน จึงรับสั่งให้เพชฌฆาตไปตัดศีรษะยอห์นในคุกแล้วใส่ถาดส่งไปให้ตามที่นางขอ นางก็นำไปให้นางเฮโรเดียสต่อ ศิษย์ของยอห์นทราบว่าท่านถูกประหารแล้วก็มารับศพไปฝังไว้ในอุโมงค์
วันฉลอง

ปฏิทินโรมันคาทอลิกกำหนด "วันสมโภชนักบุญยอห์นแบปติสต์บังเกิด" ตรงกับวันที่ 24 มิถุนายนซึ่งเป็นเวลา 6 เดือนก่อนวันคริสต์มาสซึ่งสมมติกันว่าเป็นการประสูติของพระเยซู และกำหนดให้วันที่ 29 สิงหาคม เป็น "วันระลึกถึงนักบุญยอห์นแบปติสต์ถูกตัดศีรษะ"
ข้อวิจารณ์

พระวรสารนักบุญลูการะบุว่าพระเยซูกับยอห์นเป็นญาติกัน โดยกล่าวว่ามารีย์กับเอลีซาเบธเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน (ลก 1:36) แต่ข้อความนี้ไม่มีกล่าวในพระวรสารฉบับอื่น เรมอนด์ อี บราวน์ ผู้เป็นนักวิชาการคัมภีร์ไบเบิลกล่าวว่าความเกี่ยวข้องกันนี้ออกจะเป็นที่น่าสงสัย เกซา เวิรมเมส (Geza Vermes) นักวิชาการทางคริสต์ศาสนากล่าวว่า “ไม่เป็นความจริง, และไม่เป็นที่น่าสงสัยเลยว่าเป็นสิ่งที่ลูกาสร้างขึ้น”
ในศิลปะ

ในประเทศไทยมีการสร้างรูปประติมากรรมของยอห์นโคลงภาพฤๅษีดัดตนในเขามอ วัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหาร สร้างในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เรียกว่า "โยฮันปริพาชก" อยู่ในส่วน แก้ขัดแข้ง ขัดขา ดังปรากฏความตอนหนึ่งว่า
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ๏ ปริพาชกนี้ชื่อ |  | โยฮัน แลแฮ |
| น้ำพึ่งตั๊กแตนฉัน |  | เช่นเข้า |
| อยู่ยังฝั่งโยระดัน |  | หนังอูฐ ครองนา |
| นั่งดัดหัดถ์ถ่างเท้า |  | ขัดแข้งขาหาย ฯ |
— พระองค์เจ้าทินกร
มีความหมายว่า ปริพาชกโยฮัน ผู้รับประทานน้ำผึ้งตั๊กแตนแทนข้าว จาริกอยู่ ณ ดินแดนแถบแม่น้ำจอร์แดน ดินแดนแห่งอูฐ นั่งถ่างเท้า ถ่างมือ และดีดนิ้วด้วยท่าวิตรรกมุทรา ดัดตนแก้ลมขัดแย้ง ลมขัดขา โดยคำว่าปริพาชกแปลว่า ผู้จาริกไป ผู้ท่องเที่ยวไป แต่คนไทยใช้เรียกนักบวชนอกศาสนาพุทธแทน ส่วนที่นำยอห์นมาแสดงท่าทางดัดตนนี้ เพราะคนไทยในสมัยนั้นถือว่าเป็นการนำบุคคลพิเศษเท่าที่รู้จักมาเรียบเรียงไว้ในจักรวาลวิทยาของไทย
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ยอห์นผู้ให้บัพติศมา
| ด ค กผู้เผยพระวจนะในพันธสัญญาใหม่ |
| --- | --- |
พระวรสารในสารบบ:  อันนา  เอลีซาเบธ  พระเยซู  ยอห์นผู้ให้บัพติศมา  โยเซฟ  มารีย์  สิเมโอน  เศคาริยาห์ 
กิจการของอัครทูต:  อากาบัส  อานาเนียแห่งดามัสกัส  บารนาบัส  ยูดาสบารซับบาส  ลูสิอัสชาวไซรีน  มานาเอน  เปาโล  ฟิลิป  สิลาส  สิเมโอนคนดำ 
บทจดหมายและวิวรณ์:  ยอห์นแห่งปัทมอส  พยานทั้งสอง 
 หมายเหตุ: ตัวเอียงหมายถึงบุคคลที่เฉพาะบางนิกายยอมรับว่าเป็นผู้เผยพระวจนะ
เขตมหานครชูเกียว

| เขตมหานครชูเกียว 中京圏 |
| --- | --- |
เขตมหานคร
การถอดเสียงภาษาญี่ปุ่น
 • ฮิรางานะ: しゅきょうけん
 • คันจิ: 中京圏
นครนาโงยะ
ประเทศ:  ญี่ปุ่น
ภูมิภาค: ชูบุ, โทไก
จังหวัด: ไอจิ
นครใหญ่สุด: นาโงยะ
พื้นที่
 • รวมปริมณฑล: 7,072 ตร.กม. (2,731 ตร.ไมล์)
ประชากร (ค.ศ. 2019)
 • รวมปริมณฑล: 10,110,000 คน
 • ความหนาแน่นรวมปริมณฑล: 1,430 คน/ตร.กม. (3,701 คน/ตร.ไมล์)
เขตชูเกียว (ญี่ปุ่น: 中京圏; โรมาจิ: Chūkyō-ken; ทับศัพท์: ชูเกียว-เก็ง) หรือ ภูมิภาคชูเกียว (ญี่ปุ่น: 中京地方; โรมาจิ: Chūkyō-chihō; ทับศัพท์: ชูเกียว-ชิโฮ) เป็นชื่อของเขตมหานครในประเทศญี่ปุ่น มีศูนย์กลางอยู่ที่นครนาโงยะในจังหวัดไอจิ เชตมหานครนี้ครอบคลุมพื้นที่ส่วนใหญ่ของอนุภูมิภาคโทไก เนื่องจากมีประชากรอาศัยอยู่ในเขตนี้ราว 10 ล้านคน จึงจัดว่าเป็นเขตมหานครที่ใหญ่เป็นอันดับสามของญี่ปุ่น รองจากเขตอภิมหานครโตเกียวและเคฮันชิง และยังเป็นเขตมหานครที่มีประชากรมากเป็นอันดับที่ 28 ของโลก
เทศบาลสมาชิก > จังหวัดไอจิ

คาซูงาอิ
คิตะนาโงยะ
คิโยซุ
โคนัง
โคมากิ
ชิตะ
เซโตะ
โทโกมาเนะ
โทไก
โทโยอาเกะ
นางากูเตะ
นิชชิง
ยาโตมิ
สึชิมะ
อามะ
อิจิโนมิยะ
อินาซาวะ
อินูยามะ
อิวากูยะ
โอบุ
โอวาริอาซาฮิ
ไอไซ
ฮันดะ
กามาโงริ
คาริยะ
ชิรีว
ทากาฮามะ
ทาฮาระ
โทโยกาวะ
โทโยตะ
โทโยฮาชิ
นิชิโอะ
มิโยชิ
อันโจ
โอกาซากิ
เฮกินัง
เทศบาลสมาชิก > จังหวัดกิฟุ

กิฟุ
คากามิงาฮาระ
คานิ
ไคซุ
ทาจิมิ
โทกิ
นากัตสึงาวะ
มิซูโฮะ
มิซูนามิ
มิโนกาโมะ
โมโตซุ
เอนะ
โองากิ
ฮาชิมะ
เทศบาลสมาชิก > จังหวัดมิเอะ

คูวานะ
ยกกาอิจิ
อินาเบะ