บิกีนี
รูปแบบหลากหลายของบิกีนี > รูปแบบหลัก

| Variant | Image | First | Description |
| --- | --- | --- | --- |
| แบนโดกีนี | noborder | — | แบนโดกีนี (หรือแบนดินี)คือ บิกีนีท่อนล่างโดยมีเกาะอกท่อนบน (ไม่มีสายเหนือบ่า)เป็นที่นิยมอย่างรวดเร็วอีกครั้งในกลุ่มสาวรุ่น แบบเกาะอกส่วนบนมียอดขายมากกว่าแทงกีนีแบบธรรมดา บางครั้งชุดแบบเดียวกันก็เรียกว่า แบนโดกีนี และ แทงกีนี  |
| ไมโครกีนี  |  | 2538 | ไมโครกีนี รวมไปถึง มินิกีนี และ มินิมินี คือชุดบิกีนีชิ้นเล็กสุด ออกแบบสำหรับทั้งผู้หญิงและผู้ชายโดยมากจะมีผ้าขนาดที่พอจะปกปิดอวัยวะเพศได้เท่านั้น และปกปิดหัวนมสำหรับผู้หญิง ถ้ามีสายเพิ่มก็เพียงใช้เพื่อยึดผ้าเข้ากับตัวผู้สวมใส่ รูปแบบอื่นของไมโครกีนีใช้ที่ติดหรือเส้นลวดเพื่อยึดผ้าให้อยู่เหนืออวัยวะเพศ ไมโครกีนีทำให้ผู้สวมใส่อยู่ในขอบเขตที่กฎหมายอนุญาตในแง่ความสุภาพเรียบร้อย และอยู่ในช่องว่างระหว่างชุดว่ายว่ายน้ำที่เปลือยกาย และอนุรักษนิยม |
| โมโนกีนี |  | 2507 | โมโนกีนี (ยูนิกีนีหรือนูโมกีนี) คือ ชุดว่ายน้ำผู้หญิงชิ้นเดียวเหมือนกับท่อนล่าง ปัจจุบันคำว่าโมโนกีนีใช้กับชุดว่ายน้ำแบบใดก็ตามที่เปลือยท่อนบน โดยเฉพาะบิกีนีท่อนล่างที่ไม่มีท่อนบน |
| พิวบิกีนี |  | 2528 | ดีไซเนอร์ รูดิ เกิร์นไรค เผยโฉม พิวบิกีนี ชุดว่ายน้ำซึ่งออกแบบมาเพื่อเปิดเผยบริเวณหัวหน่าวของผู้สวมใส่ ในปี พ.ศ. 2528โดยท่อนล่างมีลักษณะธอง   โดยด้านหน้าของพิวบิกีนีเป็นผ้ารูปทรง V ผืนเล็กที่อยู่ต่ำกว่าหัวหน่าวของผู้หญิง โดยเปิดเผยขนหัวหน่าว และบางส่วนของอวัยวะเพศ. |
| สเกิร์ตตินี  |  | — | สเกิร์ตตินี มีลักษณะบิกีนีท่อนบน และกระโปรงท่อนล่างซึ่งนับเป็นการคิดค้นบิกีนีในรูปแบบใหม่ที่ปกปิดมากขึ้น ชุดว่ายน้ำสองชิ้นที่มีแถบกระโปรงเคยเป็นที่นิยมในอเมริกาก่อนที่รัฐบาลสั่งลดการใช้ผ้าสำหรับตัดชุดว่ายน้ำลงร้อยละ 10 ในปี พ.ศ. 2486 เป็นการปันส่วนในช่วงสงครามในปี พ.ศ. 2554 หนังสือพิมพ์เดลี่กราฟ จัดให้บิกีนีกระโปรงเป็นหนึ่งในสิบแบบของชุดว่ายน้ำแห่งฤดูกาล  |
| สลิงบิกีนี  |  | — | สลิงบิกีนี (รู้จักกันว่า สลิงกีนี บิกีนีสายหรือชุดว่ายน้ำแบบสาย) เป็นชุดต่อกันหรือชุดแบบชิ้นเดียวซึ่งเปิดเผยด้านข้างลำตัว และบั้นท้ายส่วนใหญ่เหมือนกับธองเช่นเดียวกับโมโนกีนี เมื่อออกแบบให้ผู้ชายใส่ โดยปกติสายดึงจะเหมือนบิกีนีชิ้นล่างซึ่งสายด้านข้างดึงขึ้นข้างบนเพื่อปกปิดหน้าอกและดึงขึ้นไปเหนือบ่าหรือคล้องรอบคอ ขณะที่สายคู่ที่สองจะพันรอบกลางลำตัว (รู้จักในชื่อ เพรทเซล บิกีนี หรือ ชุดว่ายน้ำเพรทเซล)  พร้อมกันกับการเกิดขึ้นของไลคร่า ชุดว่ายน้ำสายปรากฏในช่วงต้นยุคปี พ.ศ. 2533 และเป็นที่นิยมมากกว่าในแถบชายหาดยุโรป สลิงบิกีนีเปิดตัวในกระแสหลักในปี พ.ศ. 2537 และหลายเป็นความนิยมทันทีในร้านค้าใหญ่ ๆ ของนครนิวยอร์ก  |
| สตริงบิกีนี |  | 2517 | สตริงบิกีนี (หรือแบบผูกข้าง) ได้ชื่อมาจากรูปแบบชุดที่ประกอบด้วยผ้าสามเหลี่ยมสองชิ้นที่ติดกันตรงส่วนขาหนีบ ไม่ใช่ด้านข้าง โดยมีเส้นบาง ๆ ผูกรอบเอวเชื่อมทั้งสองชิ้นเข้าด้วยกัน การแสดงชุดสตริงบิกีนีครั้งแรกเกิดขึ้นโดย เกล็น โทโรริช นักประชาสัมพันธ์ และภรรยาของเขา เพอเร็ต-ดูฮอน นางแบบแฟชั่น ในงานเปิดตัวของแหล่งช็อปปิ้ง เลอ เปอติส เซ็นเตอร์ ในย่านฝรั่งเศสของนิวออร์ลีนส์ รัฐหลุยเซียน่า ในปี พ.ศ. 2517 สตริงบิกีนีเป็นหนึ่งในแบบชุดบิกีนีที่เป็นที่นิยม |
| แทงกีนี  |  | 2541 | แทงกีนีเป็นชุดว่ายน้ำที่รวมเอาแขนกุด  และบิกีนีท่อนล่าง ในช่วงปลายยุคปี พ.ศ. 2533   ที่ส่วนใหญ่ทำจากสเปนเด็กซ์และผ้าฝ้าย หรือไลคร่ากับไนล่อน อีกรูปแบบคือแคมกีนี ที่มีสายสปาเก็ตตี้แทนสายแขนกุดเหนือบิกีนีท่อนล่าง |
| ไตรกีนี |  | 2510 | ไตรกีนี ปรากฏครั้งแรกสั้น ๆ ในปี พ.ศ. 2510 ถูกนิยามว่าเป็นผ้าเช็ดหน้าและจานรองเล็ก ๆ สองใบ โดยกลับมาอีกครั้งเมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมาในรูปแบบบิกีนีท่อนล่างและสายโยงผ้าสามเหลี่ยมสองชิ้นที่ปกปิดหน้าอก ไตรกีนีชิ้นบนโดยมากจะเป็นผ้าสองส่วนที่แยกกัน ชื่อของชุดว่ายน้ำแบบนี้มาจากคำว่าบิกีนี โดยแทนที่คำว่า “bi” ที่หมายความว่า “สอง” ด้วย “tri” ที่แปลว่า “สาม”  Dolce & Gabbana ออกแบบไตรกีนีในฤดูร้อนปี พ.ศ. 2548 ในแบบโลหะมันวาวสามชิ้นซึ่งแทบจะปกปิดส่วนสำคัญไม่ได้และมีแบบที่ขายสามชิ้นเป็นผ้าที่ต่อกันเป็นผืนเดียว เรียกว่า บิกีนีไร้สาย หรือ บิกีนีไม่มีสาย จากผู้ผลิตหลายราย ชุดว่ายน้ำแบบนี้มักเป็นการรวมกันของชิ้นผ้าที่ปิดหัวนมที่เข้ากับชิ้นผ้าในส่วนล่าง |