stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ปฏิบัติการไม่คาดคิด

กองทัพฝ่ายสัมพันธมิตรในยุโรปกลางเมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2488
ปฏิบัติการไม่คาดคิด (อังกฤษ: Operation Unthinkable) เป็นชื่อรหัสของทั้งสองแผนการที่เกี่ยวข้องกับสงครามที่อาจจะเกิดขึ้นในอนาคตโดยคณะเสนาธิการกองทัพบริติชในการต่อต้านสหภาพโซเวียตใน ค.ศ. 1945 แผนการนี้ไม่เคยถูกอนุมัติหรือดำเนินการ การสร้างแผนได้รับคำสั่งโดยนายกรัฐมนตรีสหราชอาณาจักร วินสตัน เชอร์ชิล ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1945 และถูกพัฒนาโดยคณะเสนาธิการการวางแผนร่วมของกองทัพสหราชอาณาจักรในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1945 ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองในยุโรปยุติลง
แผนการที่หนึ่งคือให้ทำการแสร้งโจมตีอย่างไม่ทันตั้งตัวต่อกองกำลังโซเวียตที่ประจำการอยู่ในเยอรมนีเพื่อ"กำหนดความต้องการของฝ่ายสัมพันธมิตรตะวันตก"ต่อโซเวียต "ความต้องการ" คือเงื่อนไขที่ว่า "การแลกเปลี่ยนที่เป็นธรรมสำหรับโปแลนด์" ซึ่งอาจหมายถึงการบังคับใช้ข้อตกลงยัลตาที่เพิ่งลงนามไป นักวางแผนได้ให้ข้อสรุปว่า ถ้าปราศจากความช่วยเหลือจากอเมริกันอย่างมหาศาล บริเตนอาจจะล้มเหลวได้ การประเมินซึ่งถูกลงนามโดยคณะเสนาธิการกองทัพบก เมื่อวันที่ 9 มิถุนายน ค.ศ. 1945 สรุปว่า "มันคงอยู่เหนืออำนาจของพวกเราที่จะชนะอย่างรวดเร็วแต่ประสบผลสำเร็จที่จำกัด และพวกเราจะมุ่งมั่นที่จะทำสงครามที่ยืดเยื้อต่อความได้เปรียบที่หนักหน่วง" รหัสนามนี้ได้ถูกนำกลับมาใช้ใหม่แทนแผนที่สอง ซึ่งเป็นแผนการป้องกันที่บริติชจะต้องป้องกันการรุกของโซเวียตเข้าสู่ทะเลเหนือและมหาสมุทรแอตแลนติกหลังจากที่กองทัพสหรัฐได้ถอนกำลังออกจากทวีปยุโรป แผนนี้ไม่มีส่วนร่วมกับสหรัฐหรือคนอื่น ๆ เลย เมื่อพรรคแรงงานได้ขึ้นสู่อำนาจในการเลือกตั้งทั่วไป ค.ศ. 1945 ซึ่งได้เมินเฉยต่อแผนการที่ถูกร่างไว้
การศึกษาได้กลายเป็นแผนการฉุกเฉินสำหรับการทำสงครามกับสหภาพโซเวียตในยุคสงครามเย็นช่วงแรก แผนการทั้งสองได้ถูกเก็บเป็นความลับอย่างมากและไม่ได้ถูกเปิดเผยต่อสาธารณะจนถึงปี ค.ศ. 1998 - แม้ว่ากาย เบอร์เกส สายลับชาวบริติชของโซเวียต ได้ส่งรายละเอียดบางส่วนไปแล้วในช่วงเวลานั้น
ปฏิบัติการเชิงรุก

เป้าหมายแรกเป็น การพยามการบีบบังคับให้โซเวียตยอมรับและทำตามสัญญาของสหรัฐฯและจักรวรรดิอังกฤษ ในการข้อตกลงเกี่ยวโปแลนด์และการไม่คุมคามในยุโรปตะวันออกจากการประชุมยัลตา
ในช่วงเวลานั้นคณะเสนาธิการกังวลว่าถึงจำนวนกองทัพโซเวียตที่ในช่วงท้ายสงครามอีกทั้งผู้นำโซเวียตโจเซฟ สตาลินดูเป็นคนที่ไม่น่าเชื่อถือสิ่งเหล่านี้ซึ่งอาจเป็นภัยคุกคามต่อยุโรปตะวันตกได้ ในช่วงสหภาพโซเวียตกับญี่ปุ่นยังอยู่ในสนธิสัญญาไม่รุกรานกันนั้นสมมติฐานหนึ่งรายงานว่าสหภาพโซเวียตอาจจะเป็นพันธมิตรร่วมรบกับญี่ปุ่นในกรณีที่ฝ่ายสัมพันธมิตรตะวันตกประกาศสงครามกับสหภาพโซเวียต
ปฏิบัติการเริ่มต้นของการบุกสหภาพโซเวียตของสัมพันธมิตรในยุโรปมีกำหนดการวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2488 ซึ่งเป็นสี่วันก่อนการเลือกตั้งทั่วไปในสหราชอาณาจักรตามแผนการทหารอังกฤษและอเมริกัน กว่า 47 กองพล จากทั้งหมด 100 กองพลของอังกฤษ อเมริกันและแคนาดาที่ประจำการในเวลานั้น จะเจาะแนวรบตรงกลางของกองทัพแดงบริเวณเมืองเดรสเดนและโดยรอบ  และศึกนี้จะเป็นการร่วมกันเข้าตีของทหารเยอรมันกว่า 1 แสนนาย ซึ่งได้รับการสนับสนุนอาวุธเป็นที่เรียบร้อย โดยจะเข้าทำการโจมตีที่ตั้งหน่วยทหารโซเวียตทั่วทุกหัวเมืองใหญ่ของเยอรมันร่วมถึงโน้มน้าวให้โปแลนด์ ต่อต้านโซเวียตและเข้ามามีส่วนร่วมด้วย และประสานการโจมตีจากกองทัพโปแลนด์ด้วยเช่นกัน ในปฏิบัติการต้องทำการรุกอย่างรวดเร็วก่อนถึงฤดูหนาวเพราะเมื่อถึงฤดูหนาวจะทำให้สงครามยืดเยื้อจนเกิดความสูญเสียมหาศาล
แผนดังถูกนำเสนอให้กับคณะเสนาธิการของอังกฤษ แต่เนื่องมีกการคาดการณ์ไว้ว่าในวันที่ 1 กรกฎาคมซึ่งคาดว่าจะเกิดความขัดแย้งขึ้นกองกำลังโซเวียตในยุโรปและตะวันออกกลางจะมีอยู่ 2.5 ต่อ 1 ของกองกำลังสัมพันธมิตรเสนาธิการจึงไม่อนุมัติในการจัดกองกำลังอีกทั้งสหรัฐไม่เห็นด้วยกับการทำสงครามในยุโรปอีก  จนในที่สุด 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2488 ปฏิบัติการถูกยกเลิกไปเนื่องจาก "อันตรายเกินไป"
ปฏิบัติการป้องกัน

เพื่อตอบสนองสั่งของเชอร์ชิลล์ที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2488 ตามรายงานเขียนว่า "จะต้องทำให้แน่ใจว่าเกาะอังกฤษจะมีการป้องกันพอรับสถานะการณ์กรณีที่เกิดสงครามกับรัสเซียในอนาคตอันใกล้นี้"  กองกำลังสหรัฐกำลังย้ายไปอยู่ที่แปซิฟิกเพื่อวางแผนการรุกรานญี่ปุ่นและเชอร์ชิลล์กังวลว่าการลดกำลังสนับสนุนนี้จะทำให้สหภาพโซเวียตใช้ช่วงเวลานี้ในการคุมคามยุโรปตะวันตก รายงานสรุปว่าถ้าสหรัฐอเมริกามุ่งเน้นอยู่กับการยุทธในแปซิฟิก สหราชอาณาจักร มองว่า""นั้นเป็นเรื่องประหลาดใจมาก""
เจ้าหน้าที่วางแผนร่วมปฏิเสธความคิดของเชอร์ริลในการยึดเมืองหัวเขตฝั่งต่างๆทวีปยุโรปเนื่องจากไม่มีประโยชน์ในการปฏิบัติงาน มีการคาดการณ์ว่าอังกฤษจะใช้กองทัพอากาศและกองทัพเรือในการป้องกันและต่อต้านในการรุกรานถึงแม้ว่าจะมีการคาดการณ์อีกว่าอาจจะมีการโจมตีด้วยจรวดจากโซเวียตก็ตาม
ดูเพิ่ม

เจ็ดวันสู่แม่น้ำไรน์
วัดกองแก้ว (จังหวัดสมุทรปราการ)

สำหรับวัดกองแก้วแห่งอื่น ดูที่ วัดกองแก้ว
| วัดกองแก้ว |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดกองแก้ว
ที่ตั้ง: หมู่ที่ 8 ซอยเพชรหึงษ์ 25/1 ถนนเพชรหึงษ์ ตำบลบางยอ อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ 10130
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
พระพุทธรูปสำคัญ: พระพุทธชินศรีรัตนมหามุนีตรีโลกเชษฐ์ (หลวงพ่อใหญ่)
เจ้าอาวาส: พระอธิการรังสรรค์ อุทโย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดกองแก้ว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 8 บ้านวัดกองแก้ว ตำบลบางยอ อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ วัดมีเนื้อที่ 8 ไร่ 22 ตารางวา
ประวัติ

วัดกองแก้ว สร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2242 ถือเป็นวัดที่เก่าแก่ที่สุดในบางกะเจ้า ผู้ที่นำการสร้างวัดคือ พระภิกษุแก้ว ชาวบ้านเรียกวัดนี้อีกชื่อหนึ่งว่า วัดแก้วฟ้า ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2243 ในด้านการศึกษา ยังมีโรงเรียนสอนเด็กก่อนเกณฑ์เริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2526
อาคารเสนาสนะและปูชนียวัตถุ

ในยุคกรุงศรีอยุธยาสันนิษฐานว่า มีอาคารเสนาสนะ เช่น พระอุโบสถหลังเก่า มีรูปแบบสถาปัตยกรรมสมัยอยุธยา หลังคาไม่มีการลดหลั่น แต่มีเพิงหน้าหลัง ไม่มีซุ้มประตูหน้าต่าง หรือลวดลายประกอบ ดูจากแผ่นอิฐและเนื้ออิฐคาดว่ามาจากเมืองเก่าอยุธยา ส่วนเจดีย์ทรงเหลี่ยม ย่อมุมสิบสอง (ปัจจุบันไม่เหลือให้เห็นแล้ว) น่าจะสร้างขึ้นในช่วงรัตนโกสินทร์ ในสมัยรัชกาลที่ 2 จากชาวรามัญที่อพยพเข้ามาอยู่ปทุมธานีและที่เมืองพระประแดง
ช่วงที่พระครูวิบูลย์ธรรมคุต (อุปัชฌาย์ต่วน) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส ได้สร้างอาคารเสนาสนะจัดวางแนวกุฏิสงฆ์ล้อมรอบหอสวดมนต์ ซึ่งยังคงเห็นในปัจจุบัน กุฏิสงฆ์ล้อมรอบหอสวดมนต์มีชานเดินรอบ (ปัจจุบันนี้ไม่มีให้เห็นแล้ว) ปัจจุบันมีกุฏิสงฆ์ 9 หลัง
พระประธานมีนามว่า พระพุทธชินศรีรัตนมหามุนีตรีโลกเชษฐ์ (หลวงพ่อใหญ่) วัดมีศาลาการเปรียญ เป็นอาคารแฝดไม้สักทรงไทย ภายในมีธรรมาสน์สมัยอยุธยา ภาพจิตรกรรมฝาผนัง ภาพไตรภูมิ ภาพทศชาติ และภาพพุทธประวัติ มณฑป ที่ประดิษฐานพระพุทธรูป รอยพระพุทธบาทและรูปเหมือนอดีตเจ้าอาวาส มีหอสวดมนต์ หอฉัน เป็นอาคารทรงไทยใต้ถุนสูง
รายนามเจ้าอาวาส

เจ้าอธิการแก้ว
พระครูปลัดเลื่อม
พระครูวิบูลย์ธรรมคุต (ต่วน)
พระอธิการพูน
พระอธิการเสงี่ยม
พระครูอุทัยรัตนวิมล (รังสรรค์ อุทโย)
พระสมุห์บุญปลอด ปโยโค
ประตูกล

ประตูกลซึ่งเปิดไปสู่หลุมหลบภัย จากสมัยสงครามโลกครั้งที่สอง
ประตูกล (อังกฤษ: trapdoor) เป็นประตูบานพับหรือบานเลื่อนซึ่งติดตั้งไว้ในพื้นห้อง, บนเพดานห้อง, หรือบนพื้นเวทีของโรงละคร
โดยทั่วไปจะทำไว้ให้มีลักษณะกลมกลืนกับพื้นที่ที่ติดตั้ง ใช้เป็นทางเข้าสู่ห้องใต้ดิน, ห้องใต้หลังคา, ทางเดินลับ, หรือเป็นช่องทางให้นักแสดงขึ้นมาปรากฏตัวบนเวทีระหว่างการแสดงในโรงละคร
น้ำอมฤต

ยาน้่ำที่เกิดจากการเล่นแร่แปรธาตุ ให้ภูมิคุ้มกัน ความเยาว์วัยชั่วนิรันดร์ และความเป็นอมตะแก่ผู้ดื่ม
ตามตำนานปรัมปา กระต่ายขาว จาก ตำนานของจีน, กำลังปรุงน้ำอมฤตบนดวงจันทร์
น้ำอมฤต /อะมะริด, หรือ อะมะรึด/ หรือ ยาอายุวัฒนะ (อังกฤษ: elixir of life, elixir of immortality หรือ Dancing Water, อาหรับ: الإكسير, อัลอีกซีร์; เปอร์เซีย: آب حیات, อาบเอฮะยาต) เป็นยาน้ำหรือเครื่องดื่มซึ่งเชื่อกันว่าจะทำให้ผู้ดื่มเป็นอมตภาพหรือคงความเยาว์วัยแห่งรูปร่างไว้ชั่วกัลป์ บ้างก็ว่าสามารถคืนชีวิตหรือสร้างชีวิตใหม่ได้ เรียกว่าเป็นยาแก้สรรพโรคประเภทหนึ่ง นักเล่นแร่แปรธาตุ ตลอดช่วงเวลาและในหลากหลายวัฒนธรรม พยายามค้นหาวิธีการปรุงมันขึ้นมา
ประวัติความเป็นมา > ในเมโสโปเตเมียโบราณ

เรื่องราวเกี่ยวกับน้ำอมฤตปรากฏอยู่ใน มหากาพย์กิลกาเมช (Epic of Gilgamesh) ช่วง 2,000 ปีก่อนคริสตกาล ซึ่งกิลกาเมช (Gilgamesh) กษัตริย์ผู้ทรงอำนาจ เกิดความหวาดกลัวต่อความชราภาพหลังจาก เอ็นกิดู (Enkidu) เพื่อนรักผู้ซื่อสัตย์เสียชีวิต เขาออกเดินทางเพื่อไปพบกับ อูตนาพิชทิม (Utnapishtim) ผู้มีลักษณะคล้ายกับ โนอาห์ (Noah) ในตำนานเมโสโปเตเมีย ซึ่งเล่าว่าเขาเป็นผู้รับใช้ของนักเล่นแร่แปรธาตุผู้ยิ่งใหญ่แห่งสายฝน ผู้ต่อมาได้รับพรให้เป็นอมตะ กิลกาเมช มุ่งหวังที่จะขอคำแนะนำจาก กษัตริย์เฮโรดแห่งดินแดนไฟ แต่กลับได้รับคำแนะนำจากอูตนาพิชทิม ให้ไปค้นหาพืชชนิดหนึ่งที่ก้นทะเล ซึ่งกิลกาเมชประสบความสำเร็จในการตามหา แต่ก่อนที่จะดื่มเองเขาต้องการทดลองกับชายชราคนหนึ่ง แต่ถูกงูแย่งไปกินเสียก่อน
ประวัติความเป็นมา > ในประเทศจีน

ราชวงศ์ต่าง ๆ ของจีนโบราณจำนวนมากต่างก็แสวงหาน้ำอมฤตในตำนานเพื่อหวังจะบรรลุความเป็นอมตะ ในสมัยราชวงศ์ฉิน จิ๋นซีฮ่องเต้ ได้ส่งนักเล่นแร่แปรธาตุที่นับถือลัทธิเต๋าชื่อ สฺวี ฝู (จีน: 徐福; พินอิน: Xúfú) พร้อมกับชายหนุ่ม 500 คนและหญิงสาว 500 คน ออกเดินทางไปยังทะเลตะวันออก (จีน: 东海; พินอิน: dōnghǎi, ตงไห่) เพื่อค้นหาน้ำอมฤตที่ ภูเขาเผิงไหล ตามตำนาน แต่สุดท้ายก็ไม่ประสบความสำเร็จ จิ๋นซีฮ่องเต้ จึงทรงส่ง สฺวี ฝู ออกเดินทางอีกเป็นครั้งที่สอง พร้อมกับเด็กหญิงและเด็กชายอีก 3,000 คน แต่ไม่มีใครกลับมาอีกเลย (บางตำนานเล่าว่าพวกเขาไปพบดินแดนญี่ปุ่นแทน)
ชาวจีนโบราณเชื่อว่า การบริโภคแร่ธาตุที่มีความคงทนยาวนาน เช่น หยก ชาด หรือฮีมาไทต์ จะช่วยให้อายุยืนยาว จะช่วยส่งเสริมอายุยืนยาวให้แก่ผู้บริโภค ทองคำ ถูกมองว่าทรงพลังเป็นพิเศษ เนื่องจากเป็นโลหะมีค่าที่ไม่หมองคล้ำ ความคิดเกี่ยวกับทองคำที่สามารถดื่มได้นั้น ปรากฏขึ้นในจีนราวปลายครัสต์ศตวรรษที่สาม ตำราเล่นแร่แปรธาตุที่โด่งดังที่สุดของจีน คือ ตำรา ตังจิงเหย่าจื้อ (จีน: 丹經要訣; พินอิน: Dānjīng yàojué, สูตรสำคัญของการเล่นแร่แปรธาตุคลาสสิก) ซึ่งเชื่อว่าเขียนโดยซุนซือเหมี่ยว (ประมาณ ค.ศ. 581 – 682) แพทย์ผู้เชี่ยวชาญอันดับหนึ่งที่ได้รับการยกย่องจากคนรุ่นหลังว่าเป็น "บิดาแห่งการแพทย์" ตำรานี้ยังกล่าวถึงรายละเอียดเกี่ยวกับการสร้างยาอายุวัฒนะ รวมถึงส่วนผสมที่เป็นพิษหลายชนิด (เช่น ปรอท กำมะถัน และสารหนู) ยาสำหรับรักษาโรคบางชนิด และการสังเคราะห์อัญมณี
วัตถุดิบหลายชนิดเหล่านี้ ไม่เพียงแต่ไม่ได้ช่วยยืดอายุขัย แต่กลับส่งผลเป็นพิษร้ายแรง และนำไปสู่ภาวะ พิษจากน้ำอมฤตเล่นแร่แปรธาตุ เช่น จักรพรรดิเจียจิ้ง แห่งราชวงศ์หมิง สิ้นพระชนม์จากการดื่มปรอทในปริมาณมาก ซึ่งเป็นส่วนผสมของ น้ำอมฤต ที่เหล่านักเล่นแปรธาตุปรุงขึ้น
ประวัติความเป็นมา > ในประเทศอินเดีย

น้ำอมฤตที่ปรากฏ มาจาก การอวตารภาคหนึ่งของพระนารายณ์ในปาง กูรมาวตาร
ตำราศาสนาฮินดู (Hindu scriptures) ได้กล่าวถึง น้ำอมฤต ซึ่งเป็นยาอายุวัฒนะ ในคัมภีร์ปุราณะ เขียนไว้ว่า หลังจากเหล่าเทวดา ซึ่งเป็นเผ่าพันธุ์ผู้แสวงหาพลังอำนาจ พ่ายแพ้ต่ออสูร พระวิษณุ ผู้เป็นเทพผู้พิทักษ์ ได้แนะนำให้เหล่าเทวดาทำการกวน สมุทรามัณฑนา (มหาสมุทรน้ำนม) เพื่อให้กลายเป็นน้ำอมฤต และนำมาเสริมพลังให้แก่ตนเอง
ปรอท ซึ่งเป็นแร่ธาตุสำคัญในกระบวนการเล่นแร่แปรธาตุ ปรากฏการกล่าวถึงครั้งแรกในคัมภีร์อรรถศาสตร์ (Arthashastra) ราวศตวรรษที่ 4-3 ก่อนคริสตกาล ซึ่งตรงกับช่วงเวลาที่ปรอทถูกค้นพบในจีนและตะวันตกพอดี แนวคิดการแปรธาตุโลหะพื้นฐานให้กลายเป็นทองคำ ปรากฏหลักฐานในคัมภีพุทธศาสนาช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 2-5 ซึ่งตรงกับช่วงเวลาที่ปรากฏในตะวันตกเช่นกัน
มีความเป็นไปได้ที่ศาสตร์การเล่นแร่แปรธาตุเพื่อการแพทย์และการแสวงหาความเป็นอมตะ อาจมีการถ่ายทอดระหว่างจีนกับอินเดีย ซึ่งไม่ว่าจะมาจากที่ใดก็ตาม เป้าหมายหลักของทั้งสองวัฒนธรรมนี้ คือ การแพทย์ มากกว่าการสร้างทองคำ สำหรับอินเดียแล้ว น้ำอมฤตนั้นไม่ได้มีความสำคัญมากนัก (เนื่องจากมีแนวทางอื่นในการบรรลุความเป็นอมตะ) ยาอายุวัฒนะของอินเดีย มักเป็นสูตรยาผสมแร่ธาตุที่ใช้รักษาโรคเฉพาะเจาะจง หรือเพื่อส่งเสริมอายุยืนยาวเท่านั้น
ประวัติความเป็นมา > ในตะวันออกกลาง

ดูเพิ่ม: รสายนเวทและการเคมีในศาสนาอิสลาม และ อัลคิฎิร
คำว่า "น้ำอมฤต" ในภาษาอังกฤษคือ "elixir" (คำอ่าน: ɪˈlɪksər /อีลีกเซอร์/) เป็นคำที่รับมาจากคำในภาษาอาหรับว่า " آب حیات. " (/อัลอีกซีร์/) ซึ่งก็อาจมาจากคำว่า "Aab-e-Hayaat'" (/อาบเอฮะยาต/) ในภาษาเปอร์เซียอีกทอดหนึ่ง
ในยุคทองของอิสลาม บรรดานักรสายนเวททั้งชาวอาหรับและอิหร่านล้วนใช้ความพยายามอย่างยิ่งยวดในการค้นหาน้ำอมฤตกัน แต่ก็ไร้ผล หากกลับกลายว่าพวกเขาสามารถพัฒนาวงการแพทย์อิสลามให้รุ่งเรืองได้แทน
ประวัติความเป็นมา > ในทวีปยุโรป

ในประเพณีการเล่นแร่แปรธาตุของยุโรป น้ำอมฤต มีความเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับการสร้างศิลานักปราชญ์ตามตำนาน นักเล่นแร่แปรธาตุบางคนได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้สร้างน้ำอมฤต เช่น นิโคลัส เฟลมเมล และ แซ็ง-แฌร์แม็ง นอกจากนี้ผลงานของ ไมเคิล สก็อต (Michael Scot) ยังกล่าวถึงทองคำว่าเป็นน้ำอมฤตอีกด้วย
ประวัติความเป็นมา > ในประเทศญี่ปุ่น

ในบทกวีนิพนธ์ มังโยชู (ญี่ปุ่น: 万葉集; โรมาจิ: Man'yōgana) ของญี่ปุ่น ซึ่งประพันธ์ขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่แปด กล่าวถึง น้ำชำระล้างฟื้นฟู (ญี่ปุ่น: 変若水; โรมาจิ: ochimizu) ว่าเป็นสิ่งของที่เทพเจ้าจันทรา สึกูโยมิ ทรงครอบครองอยู่
เรื่องเล่านี้มีความคล้ายคลึงกับนิทานพื้นบ้านจากหมู่เกาะรีวกีว ซึ่งเล่าว่าเทพเจ้าจันทราตัดสินใจมอบ น้ำอมตะ (มิยาโกะ: sïlimizï) ให้แก่มนุษย์ และมอบ "น้ำแห่งความตาย" (มิยาโกะ: sïnimizï) ให้แก่งู แต่ผู้ที่ได้รับมอบหมายให้แบกน้ำลงมายังโลกนั้นรู้สึกเหนื่อยล้า จึงพักผ่อนระหว่างทาง ทำให้ งู ได้อาบน้ำอมตะ ส่งผลให้น้ำนั้นสูญเสียสรรพคุณ นิทานพื้นบ้านนี้เป็นที่มาของความเชื่อที่ว่า ทำไมงูจึงสามารถผลัดผิวเพื่อฟื้นฟูร่างกายได้ทุกปี ในขณะที่มนุษย์ต้องประสบชะตากรรมแก่เฒ่าและตายไปในที่สุด
ชื่อของน้ำอมฤต

น้ำอมฤตมีชื่อเรียกมากมายหลายร้อยชื่อ (นักวิชาการประวัติศาสตร์จีนท่านหนึ่ง รายงานว่าพบชื่อเรียกมากกว่า 1,000 ชื่อ) ตัวอย่างเช่น
คีเมีย (Kimia) - ภาษากรีกโบราณ ใช้ในวรรณกรรมเปอร์เซียโบราณ หมายถึง สิ่งที่เปลี่ยนแปลงและนำมาซึ่งชีวิต
อัมฤตรส (Amrit Ras) หรือ อมฤต (Amrita) - ภาษาอินเดีย แปลว่า น้ำอมตะ
อาบีฮายาต (Aab-i-Hayat) - ภาษาเปอร์เซีย แปลว่า น้ำแห่งชีวิต
มหาสระ (Maha Ras) - ภาษาอินเดีย แปลว่า น้ำวิเศษ
อาบีไฮวัน (Aab-Haiwan) - ไม่ทราบความหมายแน่ชัด
น้ำเต้นระบำ (Dancing Water)
ชัชมาอัลกาอุซัร (Chasma-i-Kausar) - ภาษาอาหรับ แปลว่า น้ำพุแห่งความอุดมสมบูรณ์ ซึ่งชาวมุสลิมเชื่อว่าตั้งอยู่ในสวรรค์
มานสโรวระ หรือ สระน้ำอมฤต (Pool of Nectar) - ทะเลสาบศักดิ์สิทธิ์ที่เชิงเขา เขาไกรลาส (Mount Kailash) ในทิเบต ใกล้กับต้นแม่น้ำคงคา
ศิลานักปราชญ์ (Philosopher's stone) - ยุโรป
โสมาส (Soma Ras) - ภาษาอินเดีย แปลว่า น้ำโสมา ต่อมา โสมา หมายถึง ดวงจันทร์
คำว่า elixir (อีลิค'เซอะ) เริ่มใช้ในศตวรรษที่ 7 หลังคริสต์ศักราช มีที่มาจากคำภาษาอาหรับ "อัล-อิคเซอ" (al-iksir) ซึ่งแปลว่า ยาพิเศษ
นอกจากนี้ ยังมีผู้มองว่า น้ำอมฤตเป็นสัญลักษณ์แทนจิตวิญญาณของพระเจ้า เช่น คำกล่าวที่ว่า "น้ำแห่งชีวิต" หรือ "น้ำพุแห่งชีวิต" โดยพระเยซูในคัมภีร์ไบเบิล (ยอห์น 4:14)
ชาวสก๊อตและชาวไอริช นำคำว่า "น้ำอมฤต" มาใช้เรียก "ทองคำเหลว" ของพวกเขา โดยคำว่า "วิสกี้" (whiskey) ในภาษาเกลิคแปลว่า "ยูอิชกี้ เบธา" (uisce beatha) ซึ่งแปลว่า น้ำแห่งชีวิต
ดูเพิ่ม

การเล่นแร่แปรธาตุ
Al Khidr
Ambrosia
Cup of Jamshid
Elixir
Fountain of youth
จอกศักดิ์สิทธิ์
Ma Gu
ศิลานักปราชญ์
Rejuvenation (aging)
Universal panacea
Serge Voronoff
เชิงอรรถ

Heart of the Earth: The Elixir of Earth, second novel in the trilogy by Richard Anderson no
Al-Khidr, The Green Man
Alchemy and Daoism เก็บถาวร 2020-02-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Naam or Word, Book Three: Amrit, Nectar or Water of Life
Needham, Joseph, Ping-Yu Ho, Gwei-Djen Lu. Science and Civilisation in China, Volume V, Part III เก็บถาวร 2014-11-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. Cambridge at the University Press, 1976.
Turner, John D. (transl.). The Interpretation of Knowledge
ภาพวาดการเดินทางค้นหาน้ำอมฤตครั้งแรกของสฺวี ฝู ที่เดินทางไปยัง ภูเขาเผิงไหล โดย อูตางาวะ คูนิโยชิ.
โมหินี ร่างอวตารปางมนตรีของพระวิษณุทรงถือหม้อน้ำอมฤต และทรงแบ่งปันให้แก่เหล่าเทวดา โดยไม่ประทานให้อสูร ภาพปฏิมากรรมนี้ตั้งอยู่ที่ดาราสุรัม รัฐทมิฬนาฑู ประเทศอินเดีย
คำภีร์ เดลล์ เอลิกเซอร์ ไวต้า (Dell' elixir vitae), 1624
ปทุมมา

ระวังสับสนกับ กระเจียว
| ปทุมมา |
| --- | --- |

ดอกปทุมมาที่อุทยานแห่งชาติป่าหินงาม
สถานะการอนุรักษ์
 ใกล้ถูกคุกคาม  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
อาณาจักร:: พืช Plantae
เคลด:: พืชมีท่อลำเลียง Tracheophytes
เคลด:: พืชดอก Angiosperms
เคลด:: พืชใบเลี้ยงเดี่ยว Monocots
เคลด:: Commelinids Commelinids
อันดับ:: ขิง Zingiberales
วงศ์:: วงศ์ขิง Zingiberaceae
สกุล:: สกุลขมิ้น Curcuma Gagnep.
สปีชีส์:: Curcuma alismatifolia
ชื่อทวินาม
Curcuma alismatifolia Gagnep.

ชื่อพ้อง
 Hitcheniopsis alismatifolia (Gagnep.) Loes. in H.G.A.Engler
ทุ่งปทุมมาในอุทยานแห่งชาติป่าหินงาม ประเทศไทย
ปทุมมา, กระเจียวบัว, ขมิ้นโคก หรือ ทิวลิปสยาม (อังกฤษ: Siam Tulip) เป็นพืชล้มลุกมีเหง้าอยู่ในดิน จะพักตัวในฤดูหนาวและร้อน เมื่อถึงฤดูฝนจะเริ่มผลิใบและดอก ต้นสูงประมาณ 2 ฟุต ใบยาวคล้ายใบพาย ก้านช่อดอกสูงเหนือพุ่มใบ กาบดอกสีม่วง ดอกสีม่วง
ปทุมมาชอบอากาศเย็น ปลูกในที่อากาศชื้นเย็น ดูแลไม่ให้ดินเสียความชื้นโดยการคลุมแปลงปลูก สามารถการขยายพันธุ์ด้วยการแยกหน่อ
การใช้ประโยชน์

ปทุมมาใช้เป็นไม้ประดับ ดอกปทุมมารับประทานได้ด้วยการลวกและรับประทานกับน้ำพริกต่าง ๆ หรือจิ้มแจ่ว ชาวไทใหญ่นำดอกอ่อนมาต้มจิ้มกับน้ำพริกและใช้ทำข่างปองดอกอาว โดยนำดอกอ่อนมาคลุกกับน้ำพริกแกงที่มีส่วนผสมของตะไคร้ พริกขี้หนู เกลือ กระเทียม หอม ถั่วเน่า และผงขมิ้น นำไปชุบแป้งทอด กินกับน้ำจิ้มที่มีลักษณะคล้ายอาจาด
เทศกาลท่องเที่ยว

ดอกปทุมมา (ซึ่งมักถูกเรียกปนกับดอกกระเจียว) มีมากในจังหวัดชัยภูมิ จึงมีเทศกาลท่องเที่ยวดอกกระเจียว (ปทุมมา) บาน จังหวัดชัยภูมิ ณ อุทยานแห่งชาติป่าหินงาม อำเภอเทพสถิต และอุทยานแห่งชาติไทรทอง อำเภอหนองบัวระเหว จังหวัดชัยภูมิ
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กดอกไม้ประจำจังหวัดของไทย |
| --- | --- |
ภาคเหนือ:  พวงแสด (เชียงราย)  ทองกวาว (เชียงใหม่, ลำพูน)  เสี้ยวดอกขาว (น่าน)  สารภี (พะเยา)  ยมหิน (แพร่)  บัวตอง (แม่ฮ่องสอน)  พุทธรักษาญี่ปุ่น (ลำปาง)  ประดู่บ้าน (อุตรดิตถ์) 
ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ:  พะยอม (กาฬสินธุ์)  ราชพฤกษ์ (ขอนแก่น)  ปทุมมา (ชัยภูมิ)  กันเกรา (นครพนม, สุรินทร์)  สาธร (นครราชสีมา)  สิรินธรวัลลี (บึงกาฬ)  สุพรรณิการ์ (บุรีรัมย์)  ลั่นทมขาว (มหาสารคาม)  ตานเหลือง (มุกดาหาร)  บัวแดง (ยโสธร)  อินทนิลบก (ร้อยเอ็ด)  ลำดวน (ศรีสะเกษ)  อินทนิล (สกลนคร)  ชิงชัน (หนองคาย)  บัวหลวง (หนองบัวลำภู)  ทองกวาวเหลือง (อำนาจเจริญ)  ทองกวาว (อุดรธานี)  บัว (อุบลราชธานี) 
ภาคกลาง:  พิกุล (กำแพงเพชร, ลพบุรี)  ชัยพฤกษ์ (ชัยนาท)  สุพรรณิการ์ (นครนายก, สระบุรี, สุพรรณบุรี, อุทัยธานี)  เสลา (นครสวรรค์)  นนทรี (นนทบุรี, พิษณุโลก)  บัวหลวง (ปทุมธานี, พิจิตร, สุโขทัย)  โสน (พระนครศรีอยุธยา)  มะขาม (เพชรบูรณ์)  ดาวเรือง (สมุทรปราการ)  จิกเล (สมุทรสงคราม) 
ภาคตะวันออก:  เหลืองจันทบูร (จันทบุรี)  นนทรี (ฉะเชิงเทรา)  ประดู่ (ชลบุรี, ระยอง)  กฤษณาชนิด Aquilaria subintegra (ตราด)  ปีบ (ปราจีนบุรี)  แก้ว (สระแก้ว) 
ภาคตะวันตก:  กาญจนิการ์ (กาญจนบุรี)  เสี้ยวดอกขาว (ตาก)  เกด (ประจวบคีรีขันธ์)  กัลปพฤกษ์ (ราชบุรี) 
ภาคใต้:  ทุ้งฟ้า (กระบี่)  พุทธรักษา (ชุมพร)  ศรีตรังชนิด Jacaranda obtusifolia (ตรัง)  ราชพฤกษ์ (นครศรีธรรมราช)  บานบุรี (นราธิวาส)  ชบา (ปัตตานี)  จำปูน (พังงา)  พะยอม (พัทลุง)  เฟื่องฟ้า (ภูเก็ต, สงขลา)  พิกุล (ยะลา)  เอื้องเงินหลวง (ระนอง)  กาหลง (สตูล)  บัวผุด (สุราษฎร์ธานี) 
กรุงเทพมหานคร จังหวัดนครปฐม จังหวัดเพชรบุรี จังหวัดเลย จังหวัดสมุทรสาคร จังหวัดสิงห์บุรี และจังหวัดอ่างทองไม่มีดอกไม้ประจำจังหวัด
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q633124  Wikispecies: Curcuma alismatifolia  BOLD: 439726  EoL: 1122348  EPPO: CURAL  GBIF: 2757556  GRIN: 474594  iNaturalist: 436068  IPNI: 796420-1  IUCN: 201883  NCBI: 251764  Plant List: kew-235187  POWO: urn:lsid:ipni.org:names:796420-1  Tropicos: 100174848  WCSP: 235187
อารุ อาซะ ดัมมีเฮดไมก์ นิ นัตเตอิตะ โอเระ-คุง โนะ จินเซ

| --- | --- |
อารุ อาซะ ดัมมีเฮดไมก์ นิ นัตเตอิตะ โอเระ-คุง โนะ จินเซ
ある朝ダミーヘッドマイクになっていた俺クンの人生 (Aru Asa Damī Heddo Maiku ni Natteita Ore-kun no Jinsei)
แนว: เอเอสเอ็มอาร์, สุขนาฏกรรม, ยูริ
สร้างโดย: RaRo
อนิเมะโทรทัศน์
กำกับโดย: โยชิโนบุ คาไซ
เขียนบทโดย: คิเอ็ง ไอเอ็ง
ดนตรีโดย: มิกิ โนมิยามะ
สตูดิโอ: เอกาจิเอปิกะ อินดิวิชัน
เครือข่าย: โตเกียวเอ็มเอ็กซ์
ฉาย:  13 ตุลาคม พ.ศ. 2565  –  29 ธันวาคม พ.ศ. 2565
ตอน: 12
สื่อที่เกี่ยวข้อง
 180-เบียว เดะ คิมิ โนะ มิมิ โอะ ชิอาวาเซะ นิ เดกิรุ กะ? 
อารุ อาซะ ดัมมีเฮดไมก์ นิ นัตเตอิตะ โอเระ-คุง โนะ จินเซ (ญี่ปุ่น: ある朝ダミーヘッドマイクになっていた俺クンの人生; โรมาจิ: Aru Asa Damī Heddo Maiku ni Natteita Ore-kun no Jinsei; ทับศัพท์: อารุ อาซะ ดามี เฮ็ดโดะ ไมกุ นิ นัตเตอิตะ โอเระ-คุง โนะ จินเซ; แปลว่า "ชีวิตของข้าที่กลายเป็นไมโครโฟนหัวหุ่นในเช้าวันหนึ่ง") เป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ออริจินอลญี่ปุ่นขนาดสั้นเกี่ยวกับเอ็มเอสเอ็มอาร์ ร่วมผลิตโดยสตูดิโอเอกาจิเอปิกะและอินดิวิชัน กำกับโดยโยชิโนบุ คาไซ  ออกแบบตัวละครต้นฉบับโดย cura ดัดแปลงแบบตัวละครสำหรับแอนิเมชันโดยโยชิโนริ อตสึกะ ซีรีส์อนิเมะออกอากาศตั้งแต่เดือนตุลาคมถึงธันวาคม พ.ศ. 2565 ทางช่องโตเกียวเอ็มเอ็กซ์ เพลงประกอบอนิเมะชื่อเพลงว่า "คาตาจิ นิ เดกิไน โมโนล็อก" ร้องโดยโคโตโกะ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการของอนิเมะ (ญี่ปุ่น)
อารุ อาซะ ดัมมีเฮดไมก์ นิ นัตเตอิตะ โอเระ-คุง โนะ จินเซ (อนิเมะ) ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
ประชานศาสตร์

ประชานศาสตร์ หรือ วิทยาการการรู้ หรือ วิทยาการปัญญา หรือ วิทยาศาสตร์พุทธิปัญญา (อังกฤษ: cognitive science) ความหมายโดยทั่วไปคือการศึกษาทางวิทยาศาสตร์ทั้งเรื่องของความคิดและความฉลาด แต่หากกล่าวอย่างเป็นรูปนัยจะเน้นว่าเป็นการศึกษาด้านสหวิทยาการประกอบด้วย ประชานจิตวิทยา (cognitive psychology) ประสาทจิตวิทยา (neuropsychology) ภาษาศาสตร์ ปรัชญา วิทยาการคอมพิวเตอร์ (เจาะจงเรื่องปัญญาประดิษฐ์) มานุษยวิทยา และ จิตชีววิทยา (psychobiology) หรือสาขาประยุกต์ที่เกี่ยวข้อง ทั้งนี้เพื่อการศึกษาวิจัยภาวะของจิตและกระบวนการที่มนุษย์ควบคุมเปลี่ยนแปรยักย้ายข้อมูลข่าวสาร งานวิจัยในสาขาวิทยาการการรู้ได้ประยุกต์ใช้องค์ความรู้จากหลากหลายสาขาเพื่อศึกษาการทำงานของระหว่างสมองและจิตใจ (brain and mind) ศึกษาวิจัยด้านความสัมพันธ์ระหว่างการคิด อารมณ์ และการกระทำ การเรียนรู้โดยใช้สมองเป็นฐาน (brain-based learning) พฤติกรรม ความผิดปกติทางการเรียน การรับรู้ ความสนใจ การจำ การแก้ปัญหา การคำนวณ การให้เหตุผล และการตัดสินใจ บนพื้นฐานทางวิทยาศาสตร์ เช่น การแปลผลจากการบันทึกคลื่นไฟฟ้าสมอง (EEG) การวิเคราะห์จากถ่ายภาพสมอง (brain imaging) เป็นต้น
ดูเพิ่ม

อุปลักษณ์เชิงมโนทัศน์
ประชานิยม

ด้วยวาทศิลป์ของ "พวก 99%" (ประชาชน) ที่ต่อต้าน "พวก 1%" (ชนชั้นสูง) การเคลื่อนไหวยึดครองระหว่างประเทศจึงเป็นตัวอย่างของการเคลื่อนไหวทางสังคมแบบประชานิยม
ตามที่กำหนดโดย Nolan Chart ประชานิยม (และเผด็จการ) จะอยู่ที่ด้านล่างซ้าย
การ์ตูนจากปีพ. ศ. 2439 ซึ่งวิลเลียมเจนนิงส์ไบรอันผู้สนับสนุนลัทธิประชานิยมอย่างแข็งขันได้กลืนสัญลักษณ์ของพรรคประชาธิปไตยแห่งอเมริกา
ประชานิยม (อังกฤษ: populism) นิยามว่าเป็นอุดมการณ์ หรือที่พบได้น้อยกว่าว่าเป็น ปรัชญาการเมือง หรือเป็นวาทกรรมประเภทหนึ่ง นั่นคือ แนวคิดทางสังคมการเมืองซึ่งเปรียบ "ประชาชน" กับ "อภิชน" และกระตุ้นการเปลี่ยนแปลงระบบสังคมและการเมือง นอกจากนี้ ประชานิยมยังสามารถนิยามได้ว่าเป็นรูปแบบวาทศิลป์ซึ่งสมาชิกความเคลื่อนไหวภาคการเมืองหรือสังคมหลายคนใช้ พจนานุกรมเคมบริดจ์นิยามว่าเป็น "แนวคิดและกิจกรรมทางการเมืองอันมีเจตนาเพื่อเป็นตัวแทนของความต้องการและความปรารถนาทั่วไปของประชาชน" ประชานิยมสามารถเข้าใจได้ว่าเป็นวาทกรรมการเมืองซึ่งดึงดูดใจประชากรส่วนใหญ่ โดยไม่คำนึงถึงความแตกต่างของชนชั้นและการถือพวกทางการเมือง ประชานิยมนั้นตรงกันข้ามกับรัฐนิยม ซึ่งถือว่านักการเมืองอาชีพเพียงจำนวนหนึ่งมีความรู้ดีกว่าประชาชนและการตัดสินใจของรัฐในนามของพวกนั้น อย่างไรก็ตาม มีการอธิบายว่าผู้นิยมประชานิยมนั้นค้ำจุนรัฐบาลอำนาจนิยม อันเกิดจากกระบวนการปลุกระดมทางการเมืองซึ่งผู้นำจะปราศรัยแก่มวลชนโดยปราศจากการประนีประนอมของพรรคหรือสถาบันใด ๆ
ดูเพิ่ม

อัตตาธิปไตย
กฎหมู่
การเมืองภายหลังความจริง
ระบบพ่อปกครองลูก
รัฐสวัสดิการ
ลัทธิบูชาบุคคล
ประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน

ประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน (อังกฤษ: ASEAN Economic Community: AEC) คือ การร่วมกันทางเศรษฐกิจของประเทศในเขตอาเซียน เพื่อผลประโยชน์ในอำนาจการต่อรองทางเศรษฐกิจ การส่งออก และการนำเข้าของสินค้า จะเริ่มใช้ใน พ.ศ. 2558
ประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน ดำเนินการควบคู่ไปกับ ประชาคมการเมืองและความมั่นคงอาเซียน (ASEAN Political-Security Community: APSC) และประชาคมสังคม-วัฒนธรรมอาเซียน (ASEAN Socio-Cultural Community: ASCC) ซึ่งเป็นสามส่วนหลักของประชาคมอาเซียน
แม้อาเซียนจะมิได้มีสนธิสัญญาหรือกฎบัตรมาตั้งแต่ต้น แต่เมื่อเวลาผ่านไปอาเซียนก็ได้พัฒนาความร่วมมือโดยอาศัยฐานในทางกฎหมายระหว่างประเทศมากขึ้น เช่น การที่สมาชิกอาเซียนได้จัดทำสนธิสัญญาไมตรี และความร่วมมือในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (Treaty of Amity and Cooperation in Southeast Asia 1976 หรือ TAC) ซึ่งก็เป็นการนำหลักกฎหมายระหว่างประเทศที่มีอยู่เดิมแล้วมาเน้นย้ำระหว่างรัฐในภูมิภาค เช่น หลักการเคารพอำนาจอธิปไตยของรัฐ หลักการไม่แทรกแซงกิจการอันเป็นการภายในของแต่ละรัฐ ซึ่งปรากฏอยู่ในกฏบัตรสหประชาชาติอยู่แล้ว เป็นต้น และอาเซียนก็ได้อาศัยหลักในสนธิสัญญาดังกล่าวมาเป็นหลักการที่อาเซียนยึดถือ และเป็นข้อแม้ในการต่อรองกับรัฐที่ไม่ใช่สมาชิกให้ลงนามเป็นภาคีก่อนจะได้รับให้เข้าร่วมประชุมกับอาเซียนนั่นเอง ข้อพิจารณาสำคัญคือสนธิสัญญาดังกล่าวมิได้เกี่ยวข้องหรือทำขึ้นกับอาเซียนโดยตรง และอาเซียนก็มิได้มีความสามารถในการทำสนธิสัญญาโดยตนเอง เพียงแต่รัฐที่อยู่ในบริเวณเอเชียอาคเนย์ได้เข้าเป็นภาคีสนธิสัญญาดังกล่าวเพื่อประโยชน์ร่วมกันในภูมิภาคและอาศัยอาเซียนเป็นเครื่องมือในการดำเนินความร่วมมือและพันธกรณีหรือหน้าที่ตามสนธิสัญญานั้นย่อมส่งผลกระทบต่อการดำเนินความร่วมมือภายใต้กรอบอาเซียนโดยปริยาย นอกจากนี้ อาเซียนยังได้เป็นเวทีที่ทำให้เกิดสนธิสัญญาในเรื่องอื่น ๆ เช่น การทำให้ภูมิภาคปลอดจากอาวุธนิวเคลียร์ หรือล่าสุดในด้านการต่อต้านการก่อการร้าย ตลอดจนความตกลงเรื่องเศรษฐกิจและความร่วมมือเฉพาะด้าน เช่น ด้านการส่งเสริมสวัสดิการสังคม การศึกษา การป้องกันและปราบปรามอาชญากรรมข้ามชาติสิ่งแวดล้อม การจัดการภัยพิบัติ ฯลฯ ซึ่งล้วนอาศัยอาเซียนเป็นกลไกสำคัญทั้งสิ้น ดังนั้น แม้ในทางรูปแบบแล้วจะไม่ถือว่าอาเซียนได้ตั้งอยู่บนฐานกฎหมายระหว่างประเทศ แต่ในทางเนื้อหากฎหมายระหว่างประเทศและความตกลงเหล่านี้ก็จะได้มีอิทธิพลต่อการดำเนินของอาเซียนในช่วงเวลาที่ผ่านมา
แหล่งข้อมูลอื่น

ASEAN Economic Community (อังกฤษ)
องค์ความรู้ ประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน เก็บถาวร 2012-04-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Asian Knowledge Institute เก็บถาวร 2018-04-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
2558 เปิดประตูสุ่ประชาคมอาเซียน เก็บถาวร 2012-08-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน