คติชน
ประเภทนิทานพื้นบ้าน > นิทานเด็กและเกม

นิทานพื้นบ้านของเด็ก เป็นสาขาเฉพาะของนิทานพื้นบ้านที่เกี่ยวข้องกับกิจกรรมที่ถ่ายทอดโดยเด็กไปยังเด็กอื่น ๆ โดยห่างจากอิทธิพลหรือการดูแลของผู้ใหญ่ นิทานพื้นบ้านของเด็กประกอบด้วยสิ่งประดิษฐ์จากประเภทนิทานพื้นบ้านมาตรฐานทั้งหมด ได้แก่ ภาษา วัสดุ และประเพณี อย่างไรก็ตาม การส่งต่อจากเด็กสู่เด็ก เป็นสิ่งที่ทำให้สิ่งประดิษฐ์เหล่านี้แตกต่างออกไป เพราะวัยเด็กเป็นกลุ่มสังคมที่เด็กสอน เรียนรู้ และแบ่งปันประเพณีของตนเอง ซึ่งเจริญรุ่งเรืองใน วัฒนธรรมตามท้องถนน นอกเหนือจากขอบเขตของผู้ใหญ่ นี่เป็นสถานที่ที่เหมาะอย่างยิ่งสำหรับการรวบรวมข้อมูล เช่นเดียวกับที่  ไอโอนา และ ปีเตอร์ โอปี ได้แสดงให้เห็นในหนังสือแนวคิดใหม่ของพวกเขา Children's Games in Street and Playground.ที่นี่ กลุ่มสังคมของเด็กจะถูกศึกษาในแง่ของตนเอง ไม่ใช่เป็นผลสืบเนื่องจากกลุ่มสังคมของผู้ใหญ่ แสดงให้เห็นว่า วัฒนธรรมของเด็ก นั้นมีความโดดเด่นมาก โดยทั่วไปจะไม่ได้รับการสังเกตจากโลกผู้ใหญ่ที่ซับซ้อน และได้รับผลกระทบจากโลกผู้ใหญ่นั้นเพียงเล็กน้อย
สิ่งที่นักคติชนวิทยาให้ความสนใจเป็นพิเศษที่นี่คือ วิธีการส่งต่อสิ่งประดิษฐ์เหล่านี้ เรื่องเล่านี้เผยแพร่เฉพาะภายในเครือข่ายเด็กก่อนวัยเรียนหรือกลุ่มพื้นบ้านที่ไม่เป็นทางการ ไม่รวมถึงสิ่งประดิษฐ์ที่ผู้ใหญ่สอนให้เด็ก ๆ อย่างไรก็ตาม เด็ก ๆ สามารถนำสิ่งที่เรียนรู้ไปสอนเด็กคนอื่น ๆ ต่อ ทำให้กลายเป็นเรื่องเล่าของเด็ก ๆ หรือพวกเขาสามารถนำสิ่งประดิษฐ์เหล่านั้นมาเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นได้ ดังนั้นฟาร์มของลุงแมคโดนัลด์จึงเปลี่ยนจากเสียงสัตว์เป็นเสียงอุจจาระของสัตว์ เรื่องเล่าของเด็ก ๆ นี้มีลักษณะเฉพาะคือ "การไม่พึ่งพาวรรณกรรมและรูปแบบที่ตายตัว เด็ก ๆ ... โต้ตอบกันเองในโลกของการสื่อสารที่ไม่เป็นทางการและการสื่อสารด้วยปากเปล่า โดยไม่มีข้อจำกัดจากความจำเป็นในการรักษาและถ่ายทอดข้อมูลด้วยวิธีการเขียน" นี่เป็นสิ่งที่ใกล้เคียงที่สุดที่นักคติชนวิทยาสามารถสังเกตเห็นการถ่ายทอดและหน้าที่ทางสังคมของความรู้พื้นบ้านนี้ได้ก่อนการแพร่กระจายของการรู้หนังสือในช่วงศตวรรษที่ 19
ดังที่เราได้เห็นในประเภทอื่น ๆ คอลเล็กชันเรื่องเล่าและเกมของเด็ก ๆ ในศตวรรษที่ 19 นั้นได้รับแรงผลักดันจากความกลัวว่าวัฒนธรรมของเด็กจะตายไป นักคติชนวิทยารุ่นแรก ๆ ในหมู่พวกเขามี อลิซ กอมเม ในสหราชอาณาจักร และ วิลเลียม เวลส์ นิวเวลล์ ในสหรัฐอเมริกา รู้สึกว่าจำเป็นต้องบันทึกชีวิตและกิจกรรมบนท้องถนนที่ไม่มีโครงสร้างและไม่มีผู้ดูแลของเด็ก ๆ ก่อนที่มันจะสูญหายไป ความกลัวนี้พิสูจน์แล้วว่าไม่มีมูล ในการเปรียบเทียบสนามเด็กเล่นของโรงเรียนสมัยใหม่ในช่วงพักกลางวันกับภาพวาด "เกมสำหรับเด็ก" โดย ปีเตอร์ เบรอเคิล (ผู้พ่อ) เราจะเห็นได้ว่าระดับกิจกรรมนั้นใกล้เคียงกัน และเกมหลายเกมจากภาพวาดใน ค.ศ. 1560 นั้นเป็นที่จดจำได้และเทียบเคียงได้กับรูปแบบสมัยใหม่ที่ยังคงเล่นอยู่ในปัจจุบัน
สิ่งประดิษฐ์เดียวกันเหล่านี้ของเรื่องเล่าของเด็ก ๆ ในรูปแบบที่นับไม่ถ้วน ยังคงทำหน้าที่เดียวกันในการเรียนรู้และฝึกฝนทักษะที่จำเป็นสำหรับการเติบโต ดังนั้นจังหวะและสัมผัสของการกระเด้งและการแกว่งจึงส่งเสริมพัฒนาการของ การทรงตัวและการประสานงาน ในทารกและเด็กเล็ก บทสัมผัสทางวาจาเช่น ปีเตอร์ ไพเพอร์ หยิบ... ช่วยเพิ่มความเฉียบแหลมทั้งทางปากและหูของเด็ก ๆ เพลงและบทสวด ซึ่งเข้าถึงส่วนต่าง ๆ ของสมอง ถูกนำมาใช้เพื่อจดจำลำดับ (เพลงตัวอักษรของภาษาอังกฤษ) นอกจากนี้ยังให้จังหวะที่จำเป็นสำหรับจังหวะและการเคลื่อนไหวทางกายภาพที่ซับซ้อน ไม่ว่าจะเป็นการปรบมือ การกระโดดเชือก หรือการตีลูก ยิ่งไปกว่านั้น เกมที่ต้องเคลื่อนไหวร่างกายหลาย ๆ เกมยังใช้เพื่อพัฒนาความแข็งแกร่ง การประสานงาน และความอดทนของผู้เล่น สำหรับเกมแบบทีม การเจรจาเกี่ยวกับกฎสามารถดำเนินต่อไปได้นานกว่าตัวเกมเอง เนื่องจากมีการฝึกฝนทักษะทางสังคม แม้ว่าเราจะเพิ่งค้นพบ ประสาทวิทยาศาสตร์ ที่อยู่ภายใต้การทำงานของพัฒนาการของเรื่องเล่าของเด็ก ๆ นี้ แต่สิ่งประดิษฐ์เหล่านี้ก็มีบทบาทมานานหลายศตวรรษแล้ว
ด้านล่างนี้เป็นเพียงตัวอย่างเล็ก ๆ น้อย ๆ ของประเภทและตัวอย่างของเรื่องเล่าและเกมของเด็ก ๆ
อุตสาหกรรมการท่องเที่ยว
การนับคำร้องจอง
กลอนเต้นรำ
บทกลอนและเหยี่ยว
เกมนับเลข
เดเดิล
อีนี่มีนี่มินี่โมบายประตู
เกมส์
เกมพื้นบ้าน
ลอนดอนคืนนี้ในรายการฟอลลิงดาวน์
เพลงกล่อมเด็ก
บทกลอนเด็ก
เพลงที่ปรารถนา
กลอนมืด
คำคร้องจอง
ปริศนา
แหวนแห่งดอกกุหลาบ
บทกลอนบินเชือก
สติ๊กบอล
เกมข้างถนน