stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ท่าอากาศยานลอนดอนฮีทโธรว์
ฮีทโธรว์ในวันนี้

ในปัจจุบันท่าอากาศยานลอนดอนฮีทโธรว์ มีอาคารผู้โดยสารทั้งหมด 4 อาคาร (โดยอาคารที่ 5 กำลังก่อสร้าง) อาคารคลังสินค้า 1 อาคาร เดิมทีนั้นฮีทโธรว์จะมีทางวิ่งทั้งหมด 6 เส้นทาง เป็นทางขนานกัน 3 คู่ วางตามแนวทิศทางที่ต่างกัน แต่เนื่องจากความต้องการระยะทางวิ่งที่เพิ่มมากขึ้น ฮีทโธรว์จึงเหลือทางวิ่งเพียงสองเส้น ตั้งตามแนวตะวันออก-ตะวันตก ความยาว 3,901 และ 3,660 เมตร ทั้งนี้ได้มีการศึกษาให้สร้างทางวิ่งอีกหนึ่งเส้นขนานไปกับทางวิ่งเดิม เพื่อรองรับการจราจรที่หนาแน่นในอนาคต
ท่าอากาศยานฮีทโธรว์บริหารโดย BAA มาช้านาน ซึ่งในปัจจุบัน BAA เป็นของบริษัทสัญชาติสเปน Ferrovial Group (Grupo Ferrovial)
รัฐบาลได้ออกข้อบังคับสำหรับเที่ยวบินช่วงเวลากลางคืน ให้ใช้เครื่องบินที่มีเครื่องยนต์ที่มีเสียงเงียบตามข้อกำหนด แต่อาจจะถูกระงับการบินได้ตลอดช่วงเวลากลางคืน หากว่ารัฐบาลไม่รู้สึกพอใจคำตัดสินจาก European Court of Human Rights
เพื่อป้องกันการค้ากำไรเกินควร ค่าธรรมเนียมลงจอดของสายการบินที่ BAA จะได้รับ กำหนดโดยกรมขนส่งทางอากาศของสหราชอาณาจักร (Inited Kingdom Civil Aviation Authority) จนเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2546 ต้นทุนการลงจอดต่อผู้โดยสารหนึ่งคน เพิ่มขึ้นในอัตราเงินเฟ้อลบ 3% ทำให้ต้นทุนในการลงจอดจะลดลงในเชิงราคาสัมบูรณ์ โดยในช่วงเดือนเมษายน พ.ศ. 2546 ต้นทุนการลงจอดเฉลี่ยอยู่ที่ 6.13 ปอนด์ ซึ่งใกล้เคียงกับของท่าอากาศยานแก็ตริคและท่าอากาศยานสแตนสเต็ด แต่เพื่อสะท้อนภาพความเป็นศูนย์กลางการบินที่ได้รับความนิยมเป็นจำนวนมาก กรมขนส่งทางอากาศของสหราชอาณาจักรจึงอนุญาตให้ BAA เพิ่มค่าธรรมเนียมลงจอดที่อัตราเงินเฟ้อบวก 6.5% ต่อปี สำหรับช่วงห้าปีแรก และเมื่ออาคารผู้โดยสาร 5 แล้วเสร็จ ก็คาดว่าจะเพิ่มค่าธรรมเนียมลงจอดเป็น 8.63 ปอนด์ ต่อผู้โดยสารหนึ่งคน
ถึงแม้ว่าค่าธณรมเนียมลงจอดจะกำหนดโดย กรมขนส่งทางอากาศของสหราชอาณาจักร และ BAA ก็ตาม แต่การเก็บค่าธรรมเนียมลงจอดที่ท่าอากาศยานฮีทโธรว์จะจัดเก็บโดย หน่วยงานเอกชนที่ไม่หวังผลกำไร Airport Co-ordination Limited (ACL) ซึ่งกำกับโดยกฎหมายอังกฤษและสหภาพยุโรป รวมทั้งหน่วยงานของ IATA เงินทุนของ ACL มาจาก 10 สายการบินสัญชาติอังกฤษ บริษัทท่องเที่ยว และ BAA
นอกจากนี้ กาารจราจรทางอากาศระหว่างฮีทโธรว์และสหรัฐอมเริกาจะควบคุมอย่างเข้มงวดโดยรัฐบาลของทั้งสองประเทศตามกฎบัตรเบอร์มิวด้าที่ 2 ในแรกเริ่มนั้นจะอนุญาตให้เฉพาะสายการบินบริติชแอร์เวย์ แพนแอม และทรานส์เวิลด์แอร์ไลน์ ที่สามารถบินออกจากฮีทโธรว์เข้าสู่สหรัฐอเมริกาได้ จนในปี พ.ศ. 2534 สายการบินแพนแอม และทรานส์เวิลด์แอร์ไลน์ขายสิทธิ์การบินให้กับ ยูไนเต็ดแอร์ไลน์ กับ อเมริกันแอร์ไลน์ ตามลำดับ ส่วนสายการบินเวอร์จิ้นแอตแลนติกแอร์ไลน์ ได้รับสิทธิการบินภายหลัง กฎบัตรเบอร์มิวด้านี้ไปขัดกับข้อตกลงเรื่องสิทธิการแข่งขันของสหราชอาณาจักรที่ให้ไว้กับประเทศสมาชิกสหภาพยุโรป ดังนั้นสหราชอาณาจักรจึงถูกสั่งให้ระงับกฎบัตรนี้ในปี พ.ศ. 2547
ท่าอากาศยานฮีโธรว์จะสามารถรองรับเครื่องบินแอร์บัส เอ 380 ได้ที่อาคารผู้โดยสาร 5 และที่ท่าจอด 6 ของอาคารผู้โดยสาร 3 โดยเครื่องบินแอร์บัส เอ380 จะให้บริการที่ฮีทโธรว์เป็นครั้งแรกในช่วงปี พ.ศ. 2550 อย่างไรก็ตามได้มีการทดสอบเครื่องเอ380 ที่ฮีทโธรว์แล้วเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2549 [ลิงก์เสีย]
ท่าอากาศยานฮีทโธรว์ถูกจัดอันดับให้เป็นท่าอากาศยานที่แย่ที่สุด ในการจัดการสำรวจของ TripAdvisor จากผู้ตอบในสอบถามกว่า 4,000 คน
อนาคตของฮีทโธรว์ > อาคารผู้โดยสาร 5

เมื่อ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2546 รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม Stephen Byers ออกแถลงการว่ารัฐบาลอังกฤษลงมติอนุญาตให้สร้างอาคารผู้โดยสารหลังที่ 5 ที่ท่าอากาศยานลอนดอนฮีทโธรว์ได้ โดยอาคารผู้โดยสารหลังใหม่จะสร้างอยู่ภายในบริเวณที่ดินของท่าอากาศยาน ทางฝั่งตะวันตก ซึ่งมีกำหนดการว่าจะเริ่มเปิดใช้ในวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2551 เวลา 04:00 ตามเวลาท้องถิ่น และคาดว่าจะเปิดใช้เต็มประสิทธิภาพได้ในปี พ.ศ. 2558 เมื่อเสร็จสมบูรณ์ ท่าอากาศยานฮีทโธรว์จะมีขีดความสามารถรองรับผู้โดยสารได้ถึง 90 ล้านคนต่อปี จากปัจจุบันที่ 68 ล้านคนต่อปี
โดยอาคารหลังใหม่มีมูลค่ามากกว่า 4 พันล้านปอนด์ และจะมีพนักงานเพิ่นขึ้นอีกประมาณ 20,000 คน ทั้งนี้ยังจะมีการก่อสร้างอาคารผู้โดยสารระยะไกลอีกสองอาคาร ซึ่งจะเชื่อมต่อระบบระหว่างอาคารผู้โดยสาร 5 จากทางใต้ดิน และยังมีการขยายเส้นทางรถไฟใต้ดินให้เชื่อต่อจนถึงอาคารหลังใหม่ รวมถึงการต่อเส้นทางจากทางหลวง M25 เข้าเชื่อมกับอาคาร
อาคารผู้โดยสารหลังนี้ออกแบบโดย Richard Rogers Partnership โดยอาคารหลัก (คอนคอร์ด เอ) จะมี 4 ชั้น อยู่ภายใต้โครงสร้างหลังคาเดียวกัน ซึ่งจะรองรับจำนวนผู้โดยสารถึง 30 ล้านคนต่อปี และจะเป็นอาคารหลักที่บริติชแอร์เวย์ จะย้ายเที่ยวบินทั้งหมดมายังอาคารนี้ ยกเว้นเพียงเส้นทางที่ไป/มาจาก สเปน, ออสเตรเลีย และอิตาลี จากข้อมูลของ BAA นอกจากอาคารหลักแล้ว อาคารผู้โดยสาร 5 จะมีอาคารระยะไกลอีก 2 อาคาร (อาคารที่ 2 จะสร้างแล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2554) จะมีหลุดจอดทั้งหมด 60 หลุดจอด รวมทั้งหอบังคับการบินหลังใหม่ อาคารจอดรถ ความจุ 4,000 คัน โรงแรมขนาด 600 เตียง และการขยายการคมนาคมให้เข้าถึงตัวอาคารผู้โดยสารหลังใหม่
อาคารผู้โดยสาร 5 จะเตรียมหลุดสำหรับ เครื่องบินแอบัส เอ380 ไว้ที่อาคารระยะไกลหลังแรก (คอนคอร์ส บี)
อนาคตของฮีทโธรว์ > ทางวิ่งเส้นที่ 3

สายการบินใหญ่ๆ โดยเฉพาะบริติชแอร์เวย์ ได้เรียกร้องให้มีการสร้างทางวิ่งที่ 3 ขึ้น เพื่อรองรับการใช้งานอาคารผู้โดยสาร 5 โดยในวันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2546 Transport Secretary Alistair Darling ได้ออกหนังสือปกขาว http://www.dft.gov.uk/aviation/whitepaper (อังกฤษ) รายงานการวิเคราะห์อนาคตการบินของสหราชอาณาจักร ประเด็นของรายงานชุดนี้คือควรจะมีการสร้างทางวิ่งเส้นที่ 3 ภายในปี พ.ศ. 2563 และให้ข้อมูลทางด้านผลกระทบทางสิ่งแวดล้อม รวมถึงการสูญเสียโบสถ์เก่าแก่ด้วย
ทั้งนี้มีการเสนอให้สร้างอาคารผู้โดยสารหลังที่ 6 เพื่อขยายขีดความสามารถจากการสร้างทางวิ่งเส้นที่ 3 ซึ่งจะทำให้รองรับผู้โดยสารได้ 115 ล้านคนต่อปี งบประมาณในการก่อสร้างประมาณ  17,600 ล้านปอนด์ หรือ คิดเป็นเงินไทย 760,000 ล้านบาท  คาดว่าหลังจากโครงการแล้วเสร็จ จะสามารถเพิ่มเส้นทางบินตรงจากสนามบินฮีทโธรว์ไปยังเมืองต่าง ๆ ทั่วโลกได้มากถึง 40 เมือง รวมทั้งเมืองอู่ฮั่นในจีน เมืองโอซากาในญี่ปุ่น และกรุงกีโตในเอกวาดอร์ ล่าสุดคณะรัฐมนตรีสหราชอาณาจักรได้อนุมัติให้ก่อสร้างแล้ว  โดยหลังจากนี้ โครงการต้องผ่านขั้นตอนการปรึกษาหารือ เพื่อเปิดโอกาสให้ประชาชนมีส่วนร่วมในการเสนอความคิดเห็น ก่อนจะมีการลงมติในสภาในอีกราว 2 ปีข้างหน้า หากทุกอย่างดำเนินไปตามแผน คาดว่าการก่อสร้างจะเริ่มในปี 2561 หรือ 2562 และรันเวย์ใหม่จะเริ่มเปิดใช้งานได้หลังจากปี 2568
อนาคตของฮีทโธรว์ > ปรับเปลี่ยนการขึ้น-ลง

มีการเสนอให้จัดระบบแบบผสม ที่สามารถให้เครื่องบินขึ้นและลงจอดได้บนทางวิ่งเดียวกัน ซึ่งในทางทฤษฎีจะสามารถเพิ่มประสิทธิภาพจาก 480,000 เที่ยวบินต่อปี ในปัจจุบัน เป็น 550,000 เที่ยวบินต่อปี ได้
อนาคตของฮีทโธรว์ > อาคารผู้โดยสารตะวันออก

BAA ได้ออกแถลงการเมื่อเดือนพฤศจิกายนว่าอาคารผู้โดยสาร 2 จะปิดลงทันทีที่อาคารผู้โดยสาร 5 เปิดใช้งาน เพื่อดำเนินการตามแผนปรับปรุงกลุ่มอาคารผู้โดยสารฝั่งตะวันออก (Heathrow East scheme) จากโครงการนี้จะทำให้ อาคารผู้โดยสาร 2 และ อาคาร Queen ถูกแทนที่ด้วยอาคารผู้โดยสารหลังใหม่ที่สามารถรองรับผู้โดยสารได้ 30 ล้านคนต่อปี โครงการนี้มีกำหนดการเริ่มในปี พ.ศ. 2551 และจะสิ้นสุดในปี พ.ศ. 2555 ปีเดียวกันกับที่กรุงลอนดอนเป็นเจ้าภาพการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก ทั้งนี้ BAA ยังคงรอการอนุมัติที่จะเริ่มโครงการ แต่ก็มีการยืนยันแล้วว่า อาคารผู้โดยสาร 2 จะปิดตัวลงอย่างแน่นอนไม่ว่าโครงการนี้จะได้ดำเนินการหรือไม่  (อังกฤษ)
อนาคตของฮีทโธรว์ > ปรับเปลี่ยนการจัดการอาคารผู้โดยสาร

เมื่ออาคารผู้โดยสาร 5 เปิดใช้งานในปี พ.ศ. 2551 อาคารผู้โดยสารจะเริ่มปรับเปลี่ยนระบบอาคารผู้โดยสารใหม่เพื่อให้ง่ายต่อการจัดการกับการเคลื่อนย้ายผู้โดยสาร โดย:
อาคารผู้โดยสาร 1 - กลุ่มสตาร์อัลไลแอนซ์
อาคารผู้โดยสาร 3 - กลุ่มวันเวิลด์ ยกเว้นบริติชแอร์เวย์ (สเปน ออสเตรเลีย และอิตาลี) จะอยู่อาคารนี้จนกว่าอาคารระยะไกลที่ 2 จะแล้วเสร็จ
อาคารผู้โดยสาร 4 - กลุ่มสกายทีม และสายการบินที่ไม่ได้เข้าร่วมพันธมิตรสายการบินใดๆ
อาคารผู้โดยสาร 5 - บริติช แอร์เวย์
อนาคตของฮีทโธรว์ > ปรับปรุงอาคารผู้โดยสาร 3

เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550 BAA ได้ออกประกาศว่าจะปรับเปลี่ยนอาคารผู้โดยสาร 3 เพื่อลดความคับคั่ง และเพิ่มประสิทธิภาพระบบรักษาความปลอดภัย โดยจะแล้วเสร็จสิ้นปี พ.ศ. 2550
ดูเพิ่ม

ท่าอากาศยานลอนดอนแกตวิก
ท่าอากาศยานลอนดอนสแตนสเต็ด
แหล่งข้อมูลอื่น

ท่าอาศยานลอนดอนฮีทโธรว์ เก็บถาวร 2011-02-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
Heathrow Airport Concultative Committee (อังกฤษ)
ฮีทโธรว์ เมื่อปีพ.ศ. 2503

เครื่องบินที่กำลังรอจะนำเครื่องขึ้น
นกกระเรียนเหนียงคอยาว

| นกกระเรียนเหนียงคอยาว |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ไม่มั่นคง  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Gruiformes
วงศ์:: Gruidae
สกุล:: Bugeranus Gloger,  1842
สปีชีส์:: B.  carunculatus
ชื่อทวินาม
Bugeranus carunculatus (Gmelin, 1789)

นกกระเรียนเหนียงคอยาว (อังกฤษ: Wattled Crane) เป็นนกขนาดใหญ่ในวงศ์นกกระเรียน พบในทวีปแอฟริกา ทางใต้ของทะเลทรายสะฮารา เป็นสปีชีส์เดียวในสกุล
นกกระเรียนชนิดนี้สูงถึง 175 ซม. เป็นนกกระเรียนที่สูงที่สุดในทวีปแอฟริกาและสูงเป็นอันดับสองในวงศ์นกกระเรียน เป็นรองเพียงนกกระเรียนไทยเท่านั้น วงปีกกว้าง 230-260 ซม. ยาว 120 ซม. หนัก 6.4-7.9 กก.ในเพศเมีย 7.5-9 กก.ในเพศผู้ หลังและปีกมีสีเทาขี้เถ้า ขนบางส่วนบนศีรษะเหนือดวงตาและบริเวณกระหม่อมมีสีเทาอมน้ำเงิน ส่วนที่เหลือเป็นสีขาว มีเหนียงคอห้อยลงมาจากลำคอส่วนบน อกและหางสีดำ อกส่วนบนและลำคอจรดบริเวณหน้าสีขาว ผิวบริเวณตาแผ่ออกรอบจะงอยปากและปลายเหนียงคอ มีสีแดง เป็นหนังเปลือย และปกคลุมด้วยปุ่มเล็กๆคล้ายหูด นกกระเรียนเหนียงคอยาวมีปากยาว ขา และเท้าสีดำ ลักษณะต่างเพศสังเกตเห็นได้ยาก แม้ว่าเพศผู้จะมีขนาดใหญ่กว่าเล็กน้อย
นกวัยอ่อนมีขนสีน้ำตาลอ่อนปกคลุม ไม่มีหนังเปลือยบริเวณหน้า และเหนียงคอสังเกตเห็นได้ไม่ชัดเจน
บรรณานุกรม

Johnsgard PA. 1983. Cranes of the world. Bloomington: Indiana University Press. Meine CD, Archibald GW. 1996.
The Cranes: status survey and conservation action plan. Gland, Switzerland: IUCN.
Wattled Crane (Bugeranus carunculatus) from Cranes of the World, by Paul Johnsgard
แหล่งข้อมูลอื่น

International Crane Foundation's Wattled Crane page เก็บถาวร 2005-10-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ธนา ลวสุต

| ธนา ลวสุต |
| --- | --- |
คอนเสิร์ต จากเพื่อน พี่และน้อง แด่เรวัต พุทธินันทน์ เมื่อวันที่ 5 กันยายน พ.ศ. 2541
ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: ธนา ลวสุต
รู้จักในชื่อ: ปอนด์
เกิด: 17 มีนาคม พ.ศ. 2510 (57 ปี)
แนวเพลง: ป็อปร็อก
อาชีพ: นักดนตรี นักแต่งเพลง โปรดิวเซอร์   นักร้อง
เครื่องดนตรี: กีตาร์ เบส คีย์บอร์ด กลอง
ช่วงปี: พ.ศ. 2527 - ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: นิธิทัศน์ โปรโมชั่น (2527-2535) จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ (2535-2544 ,2551-ปัจจุบัน) อาร์เอส (2544-2551)

สมาชิก: ไฮดร้า
ธนา ลวสุต (เกิด 17 มีนาคม พ.ศ. 2510) ชื่อเล่น ปอนด์ เป็นนักดนตรี นักแต่งเพลง และโปรดิวเซอร์ ที่ได้รับการยอมรับ และประสบความสำเร็จมากที่สุดคนหนึ่ง ของประเทศไทย
ประวัติ

ปอนด์เป็นบุตรชายของ ธานี ลวสุต โปรดิวเซอร์ คนสำคัญของ นิธิทัศน์ โปรโมชั่น เริ่มเป็นนักดนตรีตั้งแต่สมัยเรียนชั้นมัธยมที่ โรงเรียนเซนต์คาเบรียล รวมวงกับเพื่อนตั้งวงดนตรีชื่อ Feed Back ออกอัลบั้มแนวเทคโนป็อป และสามารถออกเทปได้ตั้งแต่เรียนอยู่ชั้น มัธยมศึกษาปีที่ 5 และมีงานเพลงออกมาหนึ่งชุด เมื่อปี พ.ศ. 2527 จากนั้นได้ร่วมงานกับป้าง - นครินทร์ กิ่งศักดิ์ ตั้งวง ไฮดร้า มีผลงานชุด "อัศเจรีย์" สังกัดนิธิทัศน์ โปรโมชั่น ในปี พ.ศ. 2535 เป็นผลงานแรกและผลงานเดียวของวงไฮดร้า จากนั้นก็แยกกันทำงานตามแนวทางที่ถนัด
หลังจากไฮดร้าแยกวง ปอนด์หันไปทำงานกับเต๋อ - เรวัต พุทธินันทน์ ที่จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ ในตำแหน่งนักแต่งเพลง และโปรดิวเซอร์ ต่อมาในปี พ.ศ. 2544 ได้ย้ายไปทำงานกับอาร์เอส และปี พ.ศ. 2551 ได้ย้ายกลับมาทำงานในตำแหน่งโปรดิวเซอร์ของจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ ตามเดิม
การศึกษา

พ.ศ. 2515 - ประกาศนียบัตร คะแนนสอบอันดับ 1 ชั้นอนุบาล 1 โรงเรียนอนุบาลยุคลธร
พ.ศ. 2516 - ประกาศนียบัตร คะแนนสอบอันดับ 1 ชั้นอนุบาล 2 โรงเรียนอนุบาลยุคลธร
พ.ศ. 2517 - ประกาศนียบัตร และเหรียญเงิน คะแนนสอบอันดับ 2 ชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนเซนต์คาเบรียล
พ.ศ. 2519 - คณะประสานเสียง ชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 โรงเรียนเซนต์คาเบรียล
พ.ศ. 2520 - แสดงดนตรีทางโทรทัศน์เป็นครั้งแรก ในรายการ สุขสันต์วันเสาร์ ของดำรง พุฒตาล ทาง ททบ.5
พ.ศ. 2521 -
ศึกษาและดูงานด้านการผลิตเพลง บริษัท ออริจินัลซาวด์ จำกัด (อัลบั้ม เจงกิสข่าน วงรอยัลสไปรท์ส)
ก่อตั้งวงเดอะสเปเชียลบลู
ผลงาน > อัลบั้มรวมฮิต

Best of Pound (2541)
ผลงาน > ผลงานฟีเจอร์ริ่ง

ให้ความคิดถึงได้ทำงาน โบ สุนิตา Feat.ปอนด์ ธนา
ผลงาน > คอนเสิร์ต

คอนเสิร์ต Tata Special Concert ตอน I Love You (26 สิงหาคม 2538)
คอนเสิร์ต จากเพื่อน พี่ และน้อง แด่เรวัต พุทธินันทน์ (5 กันยายน 2541)
คอนเสิร์ต บทเพลงแห่งกาลเวลา 80 ปี พาณิชย์ บัญชี จุฬาฯ (30 มิถุนายน 2561)
คอนเสิร์ต Past Perfect Concert (16 มีนาคม 2562)
ผลงาน > เพลงประกอบละคร

รักเธอไม่รู้ตัว (เพลงประกอบละคร ป๊ะป๋าจำเป็น)
รักน้องคนเดียว (เพลงประกอบละคร ป๊ะป๋าจำเป็น)
ดาวพระศุกร์ (เรียบเรียงเสียงประสาน)เพลงประกอบละครดาวพระศุกร์ 2537
ม่ายค่ะ(เรียบเรียงเสียงประสาน)เพลงประกอบละครม่ายค่ะ 2537
นกกาน้ำเล็ก

| นกกาน้ำเล็ก |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Pelecaniformes
วงศ์:: Phalacrocoracidae
สกุล::  Microcarbo
สปีชีส์:: M.  niger
ชื่อทวินาม
Microcarbo niger (Vieillot, 1817)

ชื่อพ้อง
 Halietor niger  Phalacrocorax niger  Phalacrocorax javanicus
นกกาน้ำเล็ก (อังกฤษ: Little cormorant, Javanese cormorant; ชื่อวิทยาศาสตร์: Microcarbo niger) เป็นนกชนิดหนึ่ง ในวงศ์นกกาน้ำ (Phalacrocoracidae)
เป็นนกกาน้ำขนาดเล็ก มีความยาวจากปลายปากถึงปลายหาง 51-56 เซนติเมตร น้ำหนัก 360-525 กรัม ความกว้างระหว่างปลายปีกทั้งสอง 90 เซนติเมตร ตัวผู้และตัวเมียมีลักษณะเหมือนกัน ขนตามลำตัวมีสีดำเหลือบน้ำเงิน ตรงปีกมีสีน้ำตาลปน บริเวณรอบตามีจุดสีขาวขนาดเล็ก ใต้คางมีสีครีม แต่ขนชุดนอกและในฤดูผสมพันธุ์แตกต่างกัน นอกฤดูผสมพันธุ์ ปากสีเนื้อแกมเทาหม่น ขนทั่วทั้งหัว, ลำคอ, ลำตัว ปีกและหางสีน้ำตาลแกมดำ แต่ขนบริเวณไหล่และปีกสีค่อนข้างเทา แต่ขอบขนสีดำ คางค่อนข้างขาว ในฤดูผสมพันธุ์ ปากสีค่อนข้างดำ หัว, ลำคอ, อก, ท้อง, สีข้างและขนคลุมใต้โคนหางเปลี่ยนเป็นสีดำเหลือบน้ำเงินและเขียว บนกระหม่อมขนคลุมหู และท้ายทอยมีลายริ้วสีขาว
พบกระจายพันธุ์ในทวีปยุโรป, แอฟริกา และในทวีปเอเชีย ได้แก่ อินเดีย, จีน, พม่า, อินโดจีน, มาเลเซีย, ชวา และในประเทศไทยพบทั่วไปทุกภาค  จัดเป็นนกกาน้ำชนิดที่พบได้บ่อยที่สุด
อาศัยอยู่ตามหนองบึง, แม่น้ำ, ลำคลอง หรือท้องนา จับปลาขนาดเล็กจำพวกปลาตะเพียนกินเป็นอาหาร ส่วนใหญ่ชอบอยู่ตามลำพัง บางครั้งอาจพบอยู่รวมกันเป็นฝูงบ้าง ชอบดำน้ำไล่จับปลาเป็นอาหาร เมื่อขึ้นจากน้ำมักจะยืนกางปีกตากแดดให้ขนแห้ง
นกกาน้ำเล็กผสมพันธุ์ในราวเดือนกรกฎาคม ทำรังอยู่บนต้นไม้ใหญ่รวมกันหลายรังบนต้นเดียวกัน ทำรังด้วยกิ่งไม้เล็ก ๆ ขัดสานไว้อย่างหยาบ ๆ และวางไข่ครั้งละ 2-4 ฟอง  จัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองในประเทศไทย
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Microcarbo niger ที่วิกิสปีชีส์
นกกาภูเขาปากแดง

| นกกาภูเขาปากแดง |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Passeriformes
วงศ์:: Corvidae
สกุล:: Pyrrhocorax
สปีชีส์:: P.  pyrrhocorax
ชื่อทวินาม
Pyrrhocorax pyrrhocorax (Linnaeus, 1758)


แผนที่แสดงการกระจายพันธุ์
Pyrrhocorax pyrrhocorax
นกกาภูเขาปากแดง หรือ นกกาภูเขา (อังกฤษ: Chough, Red-billed chough; /ˈtʃʌf/ chuff; ชื่อวิทยาศาสตร์: Pyrrhocorax pyrrhocorax) เป็นนกชนิดหนึ่ง ในวงศ์นกกา (Corvidae)
เป็นนกที่มีรูปร่างเหมือนกับนกกาทั่วไป แต่มีขนาดใหญ่กว่า กับส่วนหัวที่แหลมชี้ขึ้นและปีกที่เป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าและปลายปีกคม หน้าแข้งสีแดงและจะงอยปากสีแดง จะงอยปากเรียวยาวและคม อันเป็นลักษณะเฉพาะที่ใช้ในการอนุกรมวิธาน
ผสมพันธุ์และวางไข่ในช่วงฤดูหนาว บนหน้าผาสูงหรือบริเวณที่เป็นพื้นหญ้า บางครั้งอาจเข้าไปทำรังในอาคารหรือตึกร้างได้ บางครั้งอาจจะกระโดดเหมือนกับกายกรรมลงมาในแนวดิ่งได้
พบกระจายพันธุ์ทั่วไปในทวีปยุโรป, เอเชียเหนือ, เอเชียกลาง และเอเชียตะวันออก เป็นนกที่แพร่ขยายพันธุ์และมีจำนวนประชากรที่มาก
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Pyrrhocorax pyrrhocorax ที่วิกิสปีชีส์
นกกินปลีคอสีน้ำตาล

| นกกินปลีคอสีน้ำตาล |
| --- | --- |

เพศผู้

เพศเมีย
สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Passeriformes
วงศ์:: Nectariniidae
สกุล:: Anthreptes
สปีชีส์:: A.  malacensis
ชื่อทวินาม
Anthreptes malacensis (Scopoli, 1786)

นกกินปลีคอสีน้ำตาล (อังกฤษ: Brown-throated sunbird, Plain-throated sunbird; ชื่อวิทยาศาสตร์: Anthreptes malacensis) เป็นนกในวงศ์นกกินปลี (Nectariniidae)
เป็นนกที่พบในที่อยู่อาศัยแบบกึ่งเปิดหลากหลายในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ตั้งแต่พม่าไปถึงหมู่เกาะซุนดาน้อยและฟิลิปปินส์ตะวันตก นกกินปลีคอสีเทาที่พบในส่วนที่เหลือของฟิลิปปินส์ บ่อยครั้งถูกถือว่าเป็นชนิดย่อยของนกกินปลีคอสีน้ำตาล แต่ทั้งสองแตกต่างในการขนาดและชุดขน และไม่มีหลักฐานใดที่จะเชื่อมโยงทั้งสองชนิดเข้าด้วยกัน
ในประเทศไทย ถือเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองประเภทนก
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Anthreptes malacensis ที่วิกิสปีชีส์
ท่าอากาศยานนานาชาติฮาร์ตสฟีลด์–แจ็กสัน แอตแลนตา

ท่าอากาศยานนานาชาติฮาร์ตสฟีลด์–แจ็กสัน แอตแลนตา (อังกฤษ: Hartsfield–Jackson Atlanta International Airport, (IATA: ATL, ICAO: KATL, FAA LID: ATL)) รู้จักกันในชื่อ ท่าอากาศแอตแลนตา เป็นท่าอากาศยานนานาชาติหลักที่บริการเมืองแอตแลนตา รัฐจอร์เจีย ประเทศสหรัฐ กินพื้นที่ 4,700 เอเคอร์ (1,902 ha) และมีรันเวย์คู่ขนาน 5 แห่ง โดยเคยเป็นท่าอากาศยานที่คึกคักที่สุดตามการเคลื่อนตัวของผู้โดยสารใน ค.ศ. 1998 ถึง 2019 แล้วสูญเสียตำแหน่งใน ค.ศ. 2020 เนื่องจากผลของการระบาดทั่วของโควิด-19ในประเทศสหรัฐและถูกแซงหน้าโดยท่าอากาศยานนานาชาติกว่างโจวไป๋-ยฺหวิน
ฮาร์ตสฟีลด์–แจ็กสันเป็นฮับหลักของเดลตาแอร์ไลน์ และเป็นเมืองโฟกัสของสายการบินราคาประหยัดฟรอนเทียร์แอร์ไลน์และเซาต์เวสต์แอร์ไลน์ ด้วยเที่ยวบินกว่า 1,000 เที่ยวต่อวันและจุดหมายปลายทางทั้งในและต่างประเทศ 225 แห่ง ทำให้เดลตากลายฮับเป็นฮับสายการบินที่ใหญ่ที่สุดในโลก
การเช็คอิน และรับกระเป๋า > อาคารผู้โดยสาร  ฝั่งเหนือ

เตอร์กิชแอร์ไลน์
การบินไทย
กาตาร์แอร์เวย์
โกเรียนแอร์
คอนติเนนตัล เอ็กซ์เพรส ให้บริการโดย เอ็กซ์เพรสเจ็ต แอร์ไลน์
คอนติเนนตัล แอร์ไลน์
เคแอลเอ็ม โรยัลดัชต์ แอร์ไลน์
นอร์ทเวสต์แอร์ไลน์
บริติชแอร์เวย์
ฟรอนเทียแอร์ไลน์
มาเลเซียแอร์ไลน์
มิดเวสต์แอร์ไลน์
ยูไนเต็ด เอ็กซ์เพรส
ยูไนเต็ดแอร์ไลน์
ยูเอสแอร์เวย์
ยูเอสแอร์เวย์ ให้บริการโดย อเมริกันเวสต์แอร์ไลน์
ลุฟต์ฮันซา
สปิริต แอร์ไลน์
อเมริกัน แอร์ไลน์
แอร์แคนาดา
แอร์แคนาดาแจ๊ซ
แอร์เจไมก้า
แอร์ทรานแอร์เวย์
เวียดนามแอร์ไลน์
การเช็คอิน และรับกระเป๋า > อาคารผู้โดยสาร ฝั่งใต้

เดลต้า คอนเนคชั่น ให้บริการโดย แอตแลนติกเซาท์เวสต์แอร์ไลน์ และคอมแอร์
เดลต้า แอร์ไลน์
แอร์ฟรานซ์
การูดาอินโดนีเซีย
การเช็คอิน และรับกระเป๋า > อาคารผู้โดยสารเมย์นาร์ด โฮลบรูค แจ็กสัน จูเนียร์

จะก่อสร้างในปีพ.ศ. 2553+
อาคารหลังนี้จะตั้งอยู่ทางฝั่งตะวันออกของท่าอากาศยาน ใกล้กับโรงเก็บเครื่องบินของสายการบินเดลต้า แอร์ไลน์ ผthe Delta Air Lines Jet Base) ตรงบริเวณที่เป็นอาคารคลังสินค้าและหอบังคับการบิน ระบบเดินทางภายในท่าอากาศยานจะขยายเส้นทางมาถึงพื้นที่อาคารผู้โดยสารใหม่นี้ด้วย
การเช็คอิน และรับกระเป๋า > กลุ่มอาคารเทียบเครื่องบินฝั่งใต้

จะก่อสร้างในปีพ.ศ. 2553+
อาคารเทียบเครื่องบินนี้จะใช้ชื่อเรียก G โดยจะมีหลุดจอด 31 หลุม
อาคารผู้โดยสาร และสายการบิน > อาคารเทียบเครื่องบิน ที

เดลต้า แอร์ไลน์ (กรีนโบโร/ไฮพอยท์/วินส์ตัน-ซาเลม, กรีนวิลล์/สปาร์ตันเบิร์ก (SC), กาลีสเปล (เฉพาะฤดูกาล) (เริ่ม 9 มิถุนายน 2550), กาฮูลุย, โกลาโฮมาซิตี, คลีฟแลนด์, คาลแกรี (เฉพาะฤดูกาล), แคนซัสซิตี, โคลัมบัส (OH), โคลัมบัส (SC), โคโลราโดสปริงส์, แจ็กสัน (MS), แจ็กสันวิลล์, แจ็กสันโฮล (เฉพาะฤดูกาล), ชาร์ลตัน (SC), ชาร์ล็อตต์, ชิคาโก-โอแฮร์, ซอลท์เลกซิตี, ซาคราเมนโต, ซานโจเซ (CA), ซานดิเอโก, ซานฟรานซิสโก, ซานแอนโตนิโอ, ซานฮวน, ซาราโวตา/บราเดนตัน, ซาวันนา, ซินซิเนติ/นอร์ทเทิร์นเคนตักกี, ซีราคูส, ซีแอตเติล/ทาโคมา, ดัลลัส/ฟอร์ทเวิร์ธ, ดีทรอยต์, เดนเวอร์, เดย์ตัน, เดย์โทนาบีช, ทักสัน, ทัลลาแฮสซี, แทมป้า, โทรอนโต-เพียร์สัน, น็อกซ์วิลล์, นอร์ฟอล์ก/เวอร์จิเนียบีช, นิวพอร์ทนิวส์/เวอร์จิเนียบีช, นิวยอร์ก-เจเอฟเค, นิวยอร์ก-ลากวาเดีย, นิววัก, นิวออร์ลีน, แนชวิลล์, บอยส์ (เฉพาะฤดูกาล), บอสตัน, บับฟาโล, บัลติมอร์/วอชิงตัน, เบอร์มิงแฮม (AL), โบซแมน (เฉพาะฤดูกาล), ปาล์มสปริงส์ (เฉพาะฤดูกาล), โปรวิเดนซ์, พอร์ทแลนด์ (OR), พิตส์เบิร์ก, เพนซาโคลา, ฟอร์ทไมเยอร์, ฟอร์ทลัวเดอเดล, ฟอร์ทวอลตันบีช, ฟิลาเดเฟีย, ฟีนิกซ์, เฟรสโน (เฉพาะฤดูกาล) (เริ่ม 8 มิถุนายน 2550), มอนโตส/เทลลูไรด์ (เฉพาะฤดูกาล), มอนทรีอัล, มินนีอาโปลิส/เซนต์ปอล, มิลโวกี, เมมฟิส, เมลเบิร์น, เมียร์เทิลบีช, โมบาย/ปาสคาโกลา, ไมอะมี, ราเลน/เดอร์แฮม, ริชมอนด์, เรโน/ทาโฮ, โรเชสเตอร์ (NY), ลอสแอนเจลิส, ลาส เวกัส, ลิตเติ้ลร็อค, เล็กซิงตัน, วอชิงตัน-ดัลเลส, วอชิงตัน-เรแกน, วิชิตา, เวนต์หลุยส์, เวล (เฉพาะฤดูกาล), เวสต์ปาล์มบีช, แวนคูเวอร์ (เฉพาะฤดูกาล), สโปเคน (เฉพาะฤดูกาล) (เริ่ม 7 มิถุนายน 2550), หลุยส์วิลล์, ออนโตริโอ, ออร์แลนโด, ออเรนจ์เคาน์ตี, ออลบานี (NY), อังโคเรจ (เฉพาะฤดูกาล), อัลเบอร์เควิร์ก, อินเดียนาโปลิส, เอกรอน/แคนตอน, เอลปาโซ, โอ๊คแลนด์, เฮย์เดน/สตีมโบทสปริงส์ (เฉพาะฤดูกาล), ฮอนโนลูลู, ฮันท์วิลล์, ฮาร์ทฟอร์ด, ฮุสตัน-อินเตอร์คอนติเนนตัล)
ยูไนเต็ด แอร์ไลน์ (ชิคาโก-โอแฮร์, ซานฟรานซิสโก, เดนเวอร์)
ยูไนเต็ด เอ็กซ์เพรส ให้บริการโดย ชัทเทิลอเมริกา (ชิคาโก-โอแฮร์, วอชิงตัน-ดัลเลส)
ยูไนเต็ด เอ็กซ์เพรส ให้บริการโดย เมซาแอร์ไลน์ (ชิคาโก-โอแฮร์, เดนเวอร์, วอชิงตัน-ดัลเลส)
อเมริกัน แอร์ไลน์ (ชิคาโก-โฮแฮร์, ดัลลาส/ฟอร์ทเวิร์ธ, นิวยอร์ก-ลากวาเดีย, ไมอะมี)
อเมริกันคอนเนคชั่น ให้บริการโดย โชโตกัวแอร์ไลน์ (เซนต์หลุยส์)
อเมริกันคอนเนคชั่น ให้บริการโดย ทรานสเตทแอร์ไลน์ (เซนต์หลุยส์)
อาคารผู้โดยสาร และสายการบิน > อาคารเทียบเครื่องบิน เอ (เดลต้า)

เดลต้า แอร์ไลน์ (ดูที่คองคอส ที)
เดลต้า คอนเนคชั่น ให้บริการโดย ชัทเทิลอเมริกา (กัลฟ์พอร์ท/บิล็อกซี, คลีฟแลนด์, โคลัมบัส, ชาร์ล๊อตต์, ชิคาโก-มิดเวย์, ชิคาโก-โอแฮร์ (เริ่ม 1 พฤษภาคม 2550), ซานแอนโตนีโอ, ซาราโวตา/บราเดนตัน, ดัลลาส/ฟอร์มเวิร์ธ, น็อกซ์วิลล์, นิวพอร์ทนิวส์, นิวยอร์ก-เจเอฟเค, แนชวิลล์, โมลีน/ควอดซิตี, ออสติน, อินเดียนาโปลิส/เซนต์ปอล, ฮุสตัน-อินเตอร์คอนติเนนตัล, ฮุสตัน-ฮ๊อบบี)
อาคารผู้โดยสาร และสายการบิน > อาคารเทียบเครื่องบิน บี (เดลต้า)

เดลต้า แอร์ไลน์ (ดูที่คองคอส ที)
เดลต้า แอร์ไลน์ ให้บริการโดย ชัทเทิลอเมริกา (ดูที่คองคอส เอ)
เดลต้า แอร์ไลน์ ให้บริการโดย โชโตกัวแอร์ไลน์ (โคลิมบัส (OH))
เดลต้า แอร์ไลน์ ให้บริการโดย สกายเวสต์ (กรีนโบโร/ไฮพอยท์/วินสตัน-ซาเลม, เซนต์หลุยส์, ดีทรอยส์, เบอร์มิงแฮม (AL) (เริ่ม 7 มิถุนายน 2550), พิตส์เบิร์ก, มินนีอาโปลิส/เซนต์ปอล, มิลโวกี, เมมฟิส, ออสติน, ฮาลิแฟก (เฉพาะฤดูกาล) (เริ่ม 9 มิถุนายน 2550), ฮุสตัน-อินเตอร์คอนติเนนตัล)
อาคารผู้โดยสาร และสายการบิน > อาคารเทียบเครื่องบิน ซี

เดลต้า แอร์ไลน์
เดลต้า คอนเนคชั่น ให้บริการโดย แอตแลนติก เซาท์อีสต์ แอร์ไลน์ (กรีนวิลล์/สปาร์ตันเบิร์ก, กัลฟ์พอร์ท/บิล็อกซี, กัวดาลาจารา, กาลามาซู, กิลลีน, เกนส์วิลล์ (FL), แกรนด์แรปิดส์, คลีฟแลนด์, คอร์ปัส คริสตี, คีย์เวสต์, โคลัมบัส (GA), โคลัมบัส (SC), โคลัมบัส/สตาร์กวิลล์ (MS), จอร์จทาวน์ (บาฮามาส) (เริ่ม 16 มิถุนายน 2550), แจ็กสัน, แจ็กสันวิลล์ (NC), ชาร์ล็อตต์, ชาร์ล็อตต์วิลล์, ชาร์เลสตัน (SC), ชาร์เลสตัน (WV), ชิคาโก-มิดเวย์, เชรฟพอร์ท, แชททานูกา, ซารแอนโตนิโอ, ซินซิเนติ/นอร์ทเทิร์นเคนตักกี, ซีดาร์แรปิดส์/ไอโอวาซิตี, ซีราคูส, ซูกซ์ฟอลส์, เซนต์หลุยส์, ดีทรอยส์, เดสมอนส์, โดธัน, ตูลซา, ทัลลาแฮสซี, โทเพโล, โทรอนโต-เพียร์สัน, โทเลโด, น็อกซ์วิลล์, นอร์ทอีลูเธรา (เริ่ม 16 มิถุนายน 2550, นอร์ฟอร์ก/วิลเลียมเบิร์ก, นิวเบิร์ก (เริ่ม 7 พฤษภาคม 2550), นิวเบิร์น (เริ่ม 6 พฤษภาคม 2550), นิวพอร์ทนิวส์, เนเปิลส์, บรันส์วิก, บังกอร์, บับฟาโล/ไนแองกาลา ฟอลล์, บาตันเราจ์, บิงแฮมตัน, เบอร์มิงแฮม (AL), เบอร์ลิงตัน, ปานามาซิตี, โปรวิเดนเชียล, โปรวิเดนซ์, พอร์ทแลนด์ (ME), พิสต์เบิร์ก, พีโอเรีย, เพนซาโคลา, ไพน์เฮิร์ส/เซาท์เทิร์นไพส์, ฟรีพอร์ท, ฟลอเรนซ์, ฟลินต์, ฟอร์ทวอลตันบีช, ฟอร์ทสมิธ (เริ่ม 7 มิถุนายน 2550), ฟาเย็ตต์วิลล์ (AR), ฟาเย็ตต์วิลล์ (NC), มองต์โกเมอรี, มอนทรีอัล, มอนเทอร์รี, มอนโร, มาคอน, มาราธอน, มินนีอาโปลิส/เซนต์ปอล, มิลโวกี, เมดิสัน, เมมฟิส, เมริเดียน, เมลเบิร์น, เมียร์เทิลบีช, แมคอัลเลน, แมนเชสเตอร์ (NH), โมบาย, โมลีน/ควอดซิตี, รัวโนก, ริชมอนด์, โรเชสเตอร์ (NY), ลองไอสแลนด์/อิสลิป, ลาฟาเย็ตต์, ลิตเติลร็อค, ลินช์เบิร์ก, เล็กซิงตัน, เลวิสเบิร์ก (WV) (เริ่ม 30 เมษายน 2550), วาลโดสตา, วิชิตา, วิลมิงตัน (DE), วิลมิงตัน (NC), ไวค์ส-แบรร์/สแครนตัน, ไวท์เพลนส์, สเตทคอลเลจ (เริ่ม 7 มิถุนายน 2550), สปริงฟิลด์/แบรนสัน, อเล็กซานเดรีย, ออตตาวา, ออลบานี (GA), ออลบานี (NY), ออสติน, อัลเลนทาวน์/เบธเลม, อีรี่, อีแวนวิลล์, อูกัสตา (GA), เอกรอน/แคนตอน, แอชวิลล์, แอตแลนติดซิตี, แอ็ปเปิลตัน, โอกลาโฮมาซิตี, โอมาฮา, ฮันท์วิลล์, ฮิลตัน เฮด ไอส์แลนด์, ฮุสตัน-อินเตอร์คอนติเนนตัน, ฮุสตัน-ฮ็อบบี, แฮริสเบิร์ก)
แอร์ทรานแอร์เวย์ (กัลฟ์พอร์ท/บล็อกซี, แกรนด์บาฮามาส ไอสแลนด์, แคนซัสซิตี, แจ็กสันวิลล์, ชาร์เลสตัน (SC) (เริ่ม 24 พฤษภาคม 2550), ชิคาโก-มิดเวย์, ซานดิเอโก (เฉเพาะฤดูกาล) (เริ่ม 24 พฤษภาคม 2550), ซานฟรานซิสโก, ซาราโซตา/แบรนเดนตัน, ซาวันนา, ซีแอตเติล/ทาโคมา (เฉพาะฤดูกาล), ดัลลาส/ฟอร์ทเวิร์ธ, ดีทรอยส์, เดนเวอร์, เดย์ตัน, เดย์โทนาบีช (เฉพาะฤดูกาล), แทมป้า, นิวเบิร์ก, นิวพอร์ทนิวส์, นิวยอร์ก-ลากวาเดีย, นิววัก, นิวออร์ลีนส์, บลูมมิงตัน, บอสตัน, บับฟาโล, บัลติมอร์/วอชิงตัน, พิตส์เบิร์ก, เพนซาโคลา, ฟลินต์, ฟอร์ทไมเออร์, ฟอร์ทโลเดอร์เดล, ฟิลาเดเฟีย, ฟีนิกซ์, มินนีอาโปลิส/เซนต์ปอล, มิลโวกี, เมมฟิส, โมลีน/ควอดซิตี, ไมอะมี, ราเลน/เดอร์แฮม, ริชมอนด์, โรเชสเตอร์ (NY), ลอสแอนเจลิส, ลาสเวกัส, วองชิงตัน-ดัลเลส, วอชิงตัน-เรแกน, วิชิตา, เวนต์หลุยส์ (เริ่ม 8 พฤษภาคม 2550), เวสต์ปาล์มบีช, ไวท์เพลนส์, ออร์แลนโด, อินเดียนาโปลิส, เอกรอน, ฮุสตัน-ฮ็อบบี)