stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เปียงยาง

| เปียงยาง 평양시 平壤市 |
| --- | --- |
นครปกครองโดยตรง
นครปกครองโดยตรงเปียงยาง 평양직할시 平壤直轄市
การถอดเสียง 
 • โชซ็อนกึล: 평양직할시
 • ฮันจา: 平壤直轄市
 • เอ็มอาร์: P'yŏngyang Chikhalsi
 • อาร์อาร์: Pyeongyang Jikhalsi
ตามเข็มนาฬิกาจากบน: ตึกระฟ้าเปียงยางและแม่น้ำแทดง; หอคอยชูเช; ประตูโค้งแห่งการรวมประเทศ; รูปหล่อ Chollima; สถานี Puhŭng ในรถไฟใต้ดินเปียงยาง; สุสานพระเจ้าทงมย็อง และประตูชัย
สมญา:  (류경/柳京)  (Korean) "Home of Juche's Spark"
ที่ตั้งของเปียงยางในเกาหลีเหนือ
เปียงยางที่ตั้งของเปียงยางในเกาหลีเหนือแสดงแผนที่เกาหลีเหนือเปียงยางเปียงยาง (ทวีปเอเชีย)แสดงแผนที่ทวีปเอเชีย
พิกัด: 39°1′10″N 125°44′17″E﻿ / ﻿39.01944°N 125.73806°E﻿ / 39.01944; 125.73806
ประเทศ: เกาหลีเหนือ
เขต:  18 เขต, 2 เทศมณฑล เขตชุง เขตพย็องช็อน เขตโพทงกัง เขตโมรันบง เขตซอซ็อง เขตซ็อนกโย เขตทงแดวัน เขตแทดงกัง เขตซาดง เขตแทซ็อง เขตมันกย็องแด เขตฮย็องเจซัน เขตรยงซ็อง เขตซัมซ็อก เขตรย็อกโพ เขตรันกรัง เขตซูนัน เขตอึนจ็อง เขตฮวาซง เทศมณฑลคังดง เทศมณธลคังนัม 
การปกครอง
 • ประธานคณะกรรมการของประชาชนเปียงยาง: Cha Hui-rim
 • เลขาธิการพรรคแรงงานแห่งเกาหลี คณะกรรมการนครเปียงยาง: Kim Yong-hwan
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 2,000 ตร.กม. (800 ตร.ไมล์)
ประชากร (2016)
 • ทั้งหมด: 2,870,000 คน
เขตเวลา: UTC+09:00 (เวลาเปียงยาง)
เปียงยาง (เกาหลี: 평양, ภาษาเกาหลี: /pʲʰʌ̹ŋ.ja̠ŋ/, พย็องยัง) คือเมืองหลวงและเมืองขนาดใหญ่ที่สุดของประเทศเกาหลีเหนือ ตัวนครตั้งอยู่ห่างจากปากแม่น้ำแทดงประมาณ 109 km (68 mi) ตามรายงานจากสำมะโนประชากร ค.ศ. 2008 นครนี้มีประชากร 3,255,288 คน
เปียงยางเป็นหนึ่งในเมืองที่เก่าแก่ที่สุดในเกาหลี ในอดีตนั้นเคยเป็นเมืองหลวงของหลายอาณาจักร เช่น ใน 2333 ปีก่อนคริสต์ศักราชนั้นเคยเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรโชซ็อนโบราณ ในสมัยนั้นมีชื่อว่าเมืองวังก็อมซ็อง ใน ค.ศ. 427 ได้เป็นเมืองหลวงของอาณาจักรโคกูรยอ มีชื่อว่าเมืองเปียงยาง จนถึง ค.ศ. 668 ที่อาณาจักรโคกูรยอล่มสลายลง
ชื่อ

| --- | --- |
เปียงยาง
"เปียงยาง" ใน อักษรโชซ็อนกึล (บน) และ อักษรฮันจา (ล่าง)
ชื่อเกาหลี
โชซ็อนกึล: 평양
ฮันจา: 平壤
อาร์อาร์: Pyeongyang 
เอ็มอาร์: P'yŏngyang 
แปล. "ดินเรียบ"
ชื่อนครในอดีตได้แก่ คีซ็อง, ฮวังซ็อง, รากรัง, ซอ-กยง, โซโด, โฮ-กยง, ชังอัน[ต้องการอ้างอิง] และ เฮโจ (ในสมัยอาณานิคมญี่ปุ่น) ซึ่งมีรูปเขียนหลายแบบ ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 กลุ่มมิชชันนารีรู้จักเปียงยางในฐานะ "เยรูซาเลมตะวันออก" เนื่องจากสถานะในอดีตในฐานะฐานที่มั่นของศาสนาคริสต์นิกายโปรเตสแตนต์ โดยเฉพาะในช่วงการฟื้นฟูเปียงยางใน ค.ศ. 1907
หลังการเสียชีวิตของคิม อิล-ซ็องใน ค.ศ. 1994 สมาชิกบางส่วนจากฝ่ายคิม จ็อง-อิลเสนอให้เปลี่ยนชื่อเปียงยางไปเป็น "นครคิม อิล-ซ็อง" (เกาหลี: 김일성시; ฮันจา: 金日成市) แต่บางส่วนเสนอแนะว่าเกาหลีเหนือควรเริ่มเรียกโซลเป็น "นครคิม อิล-ซ็อง" แทน และให้เปียงยางมีชื่อเล่นเป็น "นครคิม จ็อง-อิล" ท้ายที่สุด ก็ไม่มีการทำข้อเสนอใดทั้งสิ้น
ประวัติศาสตร์

ดูเพิ่ม: ประวัติศาสตร์เกาหลี
ใน ค.ศ. 1955 นักโบราณคดีขุดพบหลักฐานของการดำรงชีวิตสมัยก่อนประวัติศาสตร์ ที่หมู่บ้านโบราณคดีที่ชื่อว่า คึมทัน-นี (Kŭmtan-ni) ซึ่งอยู่ในขอบเขตของเปียงยาง ได้มาจากยุคเครื่องปั้นดินเผาชุลมุนและมูมุน
2,333 ปีก่อนคริสต์ศักราชนั้นเคยเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรโชซ็อนโบราณ ในสมัยนั้นมีชื่อว่า เมืองวังก็อมซ็อง ในปี ค.ศ. 427 ได้เป็นเมืองหลวงของอาณาจักรโคกูรยอจึงมีชื่อว่าเมืองเปียงยาง จนถึงปี ค.ศ. 668 อาณาจักรโคกูรยอล่มสลายลง เปียงยางจึงไม่ได้เป็นเมืองหลวง
กรุงเปียงยางในคริสต์ทศวรรษ 1920
สถานีรถไฟเปียงยาง
ศาลากลางเปียงยาง
รถรางเปียงยาง
เขตซอซ็อง
ภูเขาโมรัน
ภูมิศาสตร์

เปียงยางตั้งอยู่ในภาคตะวันตกตอนกลางของเกาหลีเหนือ นครนี้ตั้งอยู่บนที่ราบทางตะวันออกของอ่าวเกาหลีประมาณ 50 กิโลเมตร (31 ไมล์) แม่น้ำแทดงไหลไปทางตะวันตกเฉียงใต้ผ่านนครไปยังอ่าวเกาหลี ที่ราบเปียงยางเป็นหนึ่งในสองที่ราบขนาดใหญ่ในคาบสมุทรเกาหลีฝั่งตะวันตก ส่วนอีกแห่งหนึ่งคือที่ราบ Chaeryong ทั้งสองที่มีพื้นที่รวมประมาณ 500 ตารางกิโลเมตร
เขตการปกครอง

เปียงยางแบ่งพื้นที่ออกเป็น 20 เขต (ku- หรือ guyŏk) 2 เทศมณฑล (kun หรือ gun) และ 1 ย่าน (dong)
เขตชุง (중구역; 中區域)
เขตพย็องช็อน (평천구역; 平川區域)
เขตโพทงกัง (보통강구역; 普通江區域)
เขตโมรันบง (모란봉구역; 牡丹峰區域)
เขตซอซ็อง (서성구역; 西城區域)
เขตซ็อนกโย (선교구역; 船橋區域)
เขตทงแดวัน (동대원구역; 東大院區域)
เขตแทดงกัง (대동강구역; 大同江區域)
เขตซาดง (사동구역; 寺洞區域)
เขตแทซ็อง (대성구역; 大城區域)
เขตมันกย็องแด (만경대구역; 萬景台區域)
เขตฮย็องเจซัน (형제산구역; 兄弟山區域)
เขตฮวาซ็อง (화성구역; 和盛區域)
เขตรยงซ็อง (룡성구역; 龍城區域)
เขตซัมซ็อก (삼석구역; 三石區域)
เขตรย็อกโพ (력포구역; 力浦區域)
เขตรากรัง (락랑구역; 樂浪區域)
เขตซูนัน (순안구역; 順安區域)
เขตอึนจ็อง (은정구역; 恩情區域)
เทศมณฑลคังดง (강동군; 江東郡)
เทศมณฑลคังนัม (강남군; 江南郡)
Banghyun Dong (방현동; 方峴洞)
รายงานสื่อต่างชาตืใน ค.ศ. 2010 รายงานว่าเทศมณฑลคังนัม, Chunghwa-gun, Sangwŏn-gun และ Sŭngho-guyŏk ถูกเปลี่ยนผ่านไปยังจังหวัดฮวังแฮเหนือ อย่างไรก็ตาม มีการยกเทศมณฑลคังนัมคืนใน ค.ศ. 2011
ฐานขีปนาวุธ Banghyun Dong เคยอยู่ในเขตบริหารของคูซ็อง จังหวัดพย็องอันเหนือ โดยมีการเปลี่ยนผ่านเข้าไปยังเปียงยางในวันที่ 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2018
สถานที่สำคัญ

อนุสรณ์สถานคิม อิล-ซ็อง
ประตูชัย
ภูเขามันกย็องแด (บ้านเกิดของคิม อิล-ซ็อง)
ภูเขามันซู
หอคอยชูเช
สนามกีฬารึงนาโด 1 พฤษภาคม (สนามฟุตบอลที่ใหญ่ที่สุดในโลก)
สนามกีฬาคิม อิล-ซ็อง
หอคอยโทรทัศน์เปียงยาง
สวนสัตว์กลางเกาหลี
อาร์กออฟรียูนิฟิเคชัน
โรงแรมนานาชาติยังกักโด
โรงแรมนานาชาติรยังกัง
จัตุรัสคิม อิล-ซ็อง
สนามกีฬาเอนกประสงค์เปียงยาง อินดอร์สเตเดี้ยม
โรงละครมันซูแด อาร์ทเทียร์เตอร์
ประตูชัย
หอคอยชูเช
สนามเมย์เดย์
อนุสรณ์พรรคแรงงานเกาหลีเหนือ
คิม อิล-ซ็อง สเตเดียม
หอคอยโทรทัศน์เปียงยาง
วัฒนธรรม > อาหาร

เกาหลีเหนือ มีวัฒนธรรมอาหารที่แตกต่างจากเกาหลีใต้อย่างเห็นได้ชัด ตัวอย่างวัฒนธรรมอาหารเกาหลีเหนือ ได้แก่
พย็องยังแร็งมย็อน โซบะเย็นเกาหลีเหนือ
ทงชีมี กิมจิน้ำ
อนดล
แฮจังกุก
แทดงกังซังโกกุก ซุปปลาเทราต์จากแม่น้ำแทดง
สำหรับร้านอาหารที่มีชื่อเสียงที่สุด คือ อกรยูกวันและชงรยูกวัน
วัฒนธรรม > การกีฬา

ในเปียงยาง มีสโสรกีฬาอยู่ 2-3 แห่ง ได้แก่ เอพริลทเวนตีไฟฟ์สปอร์ตคลับ, เปียงยางสปอร์ตคลับ, ฟุตบอลทีมชาติเกาหลีเหนือ
การขนส่ง > รถไฟทางไกล

บทความหลัก: การรถไฟเกาหลีเหนือ
สถานีรถไฟเปียงยางเป็นสถานีรถไฟหลักของเส้นทางหลายแห่ง รวมทั้งเส้นทางพยองอึยและพยองบู
การรถไฟเกาหลีเหนือได้จัดเส้นทางรถไฟระหว่างประเทศ จุดหมายปลายทางคือปักกิ่งและมอสโก รถไฟปักกิ่งใช้เวลา 25 ชั่วโมง 25 นาที (ขบวน เค 27 - เค 28 เดินรถวันจันทร์ วันพุธ วันพฤหัสบดี และวันเสาร์) ส่วนรถไฟมอสโกนั้นใช้เวลา 6 วัน เชื่อมต่อรถไฟสายทรานส์-ไซบีเรียที่สะพานยูเรเชียน
การขนส่ง > รถไฟฟ้าใต้ดิน

บทความหลัก: รถไฟฟ้าใต้ดินเปียงยาง
รถไฟใต้ดินเปียงยาง (MTR) มี 2 เส้นทาง ได้แก่ สายช็อลลีมา (천리마선) (สถานีพูฮึง (부흥) - สถานีพุลกึนบย็อล (붉은별)) และสายฮย็อกชิน (혁신선) (สถานีควังบก (광복) - สถานีรักว็อน (락원)) ทั้งสองเส้นทาง มีจุดเชื่อมต่อกันที่สถานีชอนู (전우) มีผู้โดยสารประมาณ 300,000-700,000 คนต่อวัน ก่อสร้างตั้งแต่ ค.ศ. 1965 และเริ่มเปิดใช้งานเมื่อประมาณ ค.ศ. 1969-1972 ทำพิธีเปิดโดยประธานาธิบดีคิม อิล-ซ็อง
การขนส่ง > รถโดยสารประจำทาง

บทความหลัก: ทรอลเลย์บัสในเปียงยาง
ทรอลเลย์บัสเปียงยางเป็นรูปแบบขนส่งธารณะ และกำลังวางแผนขยายไปรอบนอกชานเมือง เปิดให้บริการเมื่อ 30 เมษายน ค.ศ. 1962 ความยาวประมาณ 57 กิโลเมตร ทั้งหมด 10 เส้นทาง
การขนส่ง > รถราง

บทความหลัก: รถรางเปียงยาง
ในปัจจุบัน มีอยู่ 3 เส้นทางที่เปิดใช้งาน สำหรับประชาชนเกาหลี ได้แก่
เส้นทางที่ 1 : เปียงยาง-ย็อก (평양역; 平壤驛) - มันกย็องแด (만경대; 萬景臺)
เส้นทางที่ 2 : ทอซง (토성; 土城) - รังรัง (락랑; 樂浪) - มุนซู (문수; 紋繍)
เส้นทางที่ 3 : ซอพย็องยัง (서평양; 西平壤) - รังรัง (락랑; 樂浪)
ใน ค.ศ. 2006 มีการกำหนดค่าโดยสารรถรางอยู่ที่ 5 วอน นอกจากนี้ ยังมีบัตรคูปองอีกด้วย (시내 차표; 市内車票; sinae ch'ap'yo)
ส่วนเส้นทางสำหรับนักท่องเที่ยว มีชื่อว่า "สายคึมซูซัน"
การขนส่ง > อากาศยาน

สายการบินเดียวแห่งเกาหลีเหนือ แอร์โครยอ บินจากท่าอากาศยานนานาชาติเปียงยางซูนัน ไปยังปักกิ่ง, เฉิ่นหยาง, วลาดีวอสตอค, มอสโก, กรุงเทพมหานคร, คาบารอฟสค์, กัวลาลัมเปอร์, เซี่ยงไฮ้ และคูเวตซิตี
สำหรับภายในประเทศ มีเที่ยวบินไปยังฮัมฮุง, ว็อนซัน, ช็องจิน, ฮเยซัน และซัมจีย็อน
โรงแรม

ในเปียงยาง มีโรงแรมหลักที่เปิดบริการอยู่ 2 โรงแรม คือ โรงแรมยังกักโดและโรงแรมโครยอ ส่วนโรงแรมรยูกย็อง มีกำหนดเปิดกลางปี ค.ศ. 2013 โรงแรมรยูกย็องเป็นโรงแรมที่สูงที่สุด รองลงมาเป็นโรงแรมยังกักโด ทั้ง 3 โรงแรมนั้นจัดไว้สำหรับนักท่องเที่ยว โรงแรมอื่น ๆ เช่น โรงแรมแทดงดัง โรงแรมรยังกัง โรงแรมโมรันบง โรงแรมแฮบังซัน และโรงแรมโซซาน
ห้างสรรพสินค้า

เปียงยางมีห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ดังต่อไปนี้ ห้างสรรพสินค้าเปียงยาง สาขา 1 และ 2 ห้างสรรพสินค้าควังบก ห้างสรรพสินค้ารักว็อน ห้างสรรพสินค้าสถานีเปียงยาง และห้างสรรพสินค้าเยาวชนเปียงยาง
ภาพพาโนรามา

ภาพพาโนรามาของกรุงเปียงยาง เมื่อมองจากหอคอยชูเช
เมืองพี่น้อง

เปียงยางเป็นเมืองพี่น้องกับเมืองดังนี้:
แอลเจียร์ ประเทศแอลจีเรีย
แบกแดด ประเทศอิรัก
เชียงใหม่ ประเทศไทย
ดูไบ สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
จาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย
กาฐมาณฑุ ประเทศเนปาล
มอสโก ประเทศรัสเซีย
เทียนจิน ประเทศจีน
แหล่งข้อมูลอื่น

Interactive virtual tour Aerial view of Pyongyang city
Super High Resolution Image Panoramic view of Pyongyang city
22-minute video of bus ride through Pyongyang, DPRK ที่ยูทูบ
North Korea Uncovered, (North Korea Google Earth), a comprehensive mapping of North Korea, including all of the locations mentioned above, on Google Earth
เปียงยาง ที่เว็บไซต์ Curlie
| ด ค กเขตในเปียงยาง |
| --- | --- |
เขต:  ชุง  ฮย็องเจซัน  มันกย็องแด  โมรันบง  โพทงกัง  พย็องช็อน  รังนัง  รย็อกโพ  รยงซ็อง  ซาดง  ซัมซ็อก  ซ็อนกโย  ซอซ็อง  ซูนัน  แทดงกัง  แทซ็อง  ทงแดว็อน  อึนจ็อง 
เทศมณฑล:  คังดง  คังนัม 
| ด ค ก ภูมิภาคและเขตการปกครองของประเทศเกาหลีเหนือ |
| --- | --- | --- |
| ภูมิภาค |  คย็องกี  ควันโซ  ควันดง ย็องซอ  ย็องดง  ทงบุก ควันนัม  ควันบุก  ฮวังแฮ  |  |
| จังหวัด |  คังว็อน  ชากัง  พย็องอันใต้  พย็องอันเหนือ  รยังกัง  ฮวังแฮใต้  ฮวังแฮเหนือ  ฮัมกย็องใต้  ฮัมกย็องเหนือ  |  |
| นครปกครองโดยตรง |  เปียงยาง  |  |
| นครพิเศษ |  แคซ็อง  นัมโพ  ราซ็อน  |  |
| เขตบริหารพิเศษ※ |  เขตท่องเที่ยวเขาคุมกัง  เขตบริหารพิเศษชินอึยจู  เขตอุตสาหกรรมแคซ็อง  |  |
 หมายเหตุ: ※ ถูกยกเลิกแล้ว 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สเปน  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
อื่น ๆ:  NARA 
แผนที่เปียงยาง ค.ศ. 1946
อนุสรณ์สถานคิม อิล-ซ็อง
อนุสาวรีย์ท่านผู้นำคิม อิล-ซ็อง และคิม จ็อง-อิล
สถานีรถไฟเปียงยางในยามค่ำคืน
รถไฟใต้ดินเปียงยาง ที่สถานีพูฮึง
รถรางเปียงยาง บนสะพานข้ามแม่น้ำแทดง
ทรอลเลย์บัสในเปียงยาง
สายการบินแอร์โครยอ ที่ท่าอากาศยานนานาชาติเปียงยางซูนัน
ยาซูดะ เซ็นจิโร

| ยาซูดะ เซ็นจิโร |
| --- | --- |

เกิด: 25 พฤศจิกายน ค.ศ. 1838(1838-11-25) โทยามะ จังหวัดโทยามะ
เสียชีวิต: 28 กันยายน ค.ศ. 1921(1921-09-28) (82 ปี) โออิโซะ, จังหวัดคานางาวะ
สัญชาติ:  ญี่ปุ่น
อาชีพ: ผู้ประกอบการ
มีชื่อเสียงจาก: ยาซูดะ ไซบัตสึ
ยาซูดะ เซ็นจิโร (ญี่ปุ่น: 安田 善次郎; โรมาจิ: Yasuda Zenjirō; 25 พฤศจิกายน ค.ศ. 1838 – 28 กันยายน ค.ศ. 1921) เป็นผู้ประกอบการชาวญี่ปุ่นจากโทยามะ, จังหวัดเอ็ตจู (ปัจจุบันคือจังหวัดโทยามะ) ที่ก่อตั้งยาซูดะ ไซบัตสึ (安田財閥) เขาบริจาคหอประชุมยาซูดะ (ญี่ปุ่น: 安田講堂; โรมาจิ: Yasuda Kōdō) ให้แก่มหาวิทยาลัยโตเกียว และเป็นทวดของโยโกะ โอโนะ
ประวัติ

ยาซูดะ เซ็นจิโร เป็นลูกชายของซามูไรที่ยากจนในจังหวัดเอ็ตจู เขาเป็นสมาชิกของเผ่ายาซูดะ
เซ็นจิโรย้ายไปที่เอโดะตอนอายุ 17 ปีและเริ่มทำงานบ้านแลกเงิน (money changing house) ใน ค.ศ. 1863 เขาเริ่มให้บริการภาษีเกษตรกรรมแก่รัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ หลังจากการฟื้นฟูเมจิ เขาได้ทำบริการเดิมแก่รัฐบาลเมจิ เขาเพิ่มพูนทรัพย์สินโดยการซื้อธนบัตรเมจิราคาถูกที่รัฐบาลแลกเปลี่ยนกับทอง
ยาซูดะเป็นนักการเงินที่ดีที่สุดเท่าที่ญี่ปุ่นเคยมี อย่างไรก็ตาม บ้านอุตสาหกรรม (industrial houses) ส่วนใหญ่ที่เกี่ยวข้องกับยาซูดะเป็นของอาซาโนะ โซอิจิโร (ผู้ก่อตั้งอาซาโนะ ไซบัตสึ) ซึ่งยาซูดะเชื่อมั่นและทำการโอนให้ ดังนั้น สินทรัพย์จึงตกเป็นของอาซาโนะ ไซบัตสึ
ในช่วงท้ายของปี เขาบริจาคหอประชุมยาซูดะให้แก่มหาวิทยาลัยหลวงและห้องโถงฮิบิยะ โคไกโดะ ยาซูดะถูกลอบสังหารใน ค.ศ. 1921 โดยอาซาฮิ เฮโงะ ทนายชาตินิยม เพราะยาซูดะปฏิเสธที่จะบริจาคทางการเงินแก่โรงแรมคนงาน (worker's hotel)
ยาซูดะเป็นทวดทางฝ่ายแม่ของศิลปินและนักร้องกลุ่มล้ำยุค โยโกะ โอโนะ ภรรยาหม้ายของจอห์น เลนนอน มีการอ้างว่า เมื่อเลนนอนเห็นภาพยาซูดะเป็นครั้งแรก เขากล่าวว่า 'นั่นคือตัวผมในชาติที่แล้ว' โอโนะตอบว่า 'อย่าพูดอย่างนั้น เขาถูกลอบสังหาร' ต่อมา เลนนอนถูกยิงเสียชีวิตใน ค.ศ. 1980
นิวพลิมัท

| นิวพลิมัท Ngāmotu (มาวรี) |
| --- | --- |
City

นิวพลิมัทแสดงแผนที่Taranaki Regionนิวพลิมัทแสดงแผนที่นอร์ทไอแลนด์นิวพลิมัทแสดงแผนที่ประเทศนิวซีแลนด์
พิกัด: 39°03′28″S 174°04′27″E﻿ / ﻿39.05778°S 174.07417°E﻿ / -39.05778; 174.07417
ประเทศ: นิวซีแลนด์
ภูมิภาค: ทารานากิ
หน่วยงานปกครองส่วนท้องถิ่น: เขตนิวพลิมัท
ตั้งเมือง: 31 มีนาคม 1841
NZ Parliament: New Plymouth Te Tai Hauāuru (Māori)
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Neil Holdom
 • Deputy Mayor: David Bublitz
 • MPs: Debbie Ngarewa-Packer (Te Pāti Māori) David MacLeod (National)
พื้นที่
 • Territorial: 2,205.6 ตร.กม. (851.6 ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง: 74.79 ตร.กม. (28.88 ตร.ไมล์)
ประชากร
 • Territorial: 90,000 คน
 • ความหนาแน่น: 41 คน/ตร.กม. (110 คน/ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง: 60,100 คน
เขตเวลา: UTC+12 (NZST)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+13 (NZDT)
รหัสไปรษณีย์: 4310, 4312
รหัสพื้นที่: 06
เว็บไซต์: newplymouthnz.com
นิวพลิมัท (อังกฤษ: New Plymouth; มาวรี: Ngāmotu) เป็นเมืองหลักของภูมิภาคทารานากิ บนชายฝั่งตะวันตกของเกาะเหนือของประเทศนิวซีแลนด์ ตั้งชื่อตามเมืองพลิมัทของอังกฤษที่ตั้งอยู่ในเดวอน ซึ่งเป็นที่ที่ผู้ตั้งถิ่นฐานชาวอังกฤษกลุ่มแรกอพยพมายังนิวพลิมัท
เมืองเป็นศูนย์กลางบริการสำหรับกิจกรรมทางเศรษฐกิจหลักของภูมิภาค รวมถึงกิจกรรมการเลี้ยงสัตว์แบบเข้มข้น (ส่วนใหญ่เป็นการทำฟาร์มโคนม) เช่นเดียวกับการสำรวจและผลิตน้ำมัน ก๊าซธรรมชาติ และ ปิโตรเคมี นอกจากนี้ยังเป็นศูนย์กลางการเงินของภูมิภาคเนื่องจากเป็นที่ตั้งของธนาคารทีเอสบีซึ่งเป็นธนาคารที่ไม่ใช่ของรัฐบาลที่ใหญ่ที่สุดที่ดำเนินการอยู่ในนิวซีแลนด์
โพคาฮอนทัส

| โพคาฮอนทัส |
| --- | --- |
ภาพพิมพ์ผลงานของ Simon de Passe ค.ศ. 1616
เกิด: มาโทอาคา/อาโมนูเท ราว ค.ศ. 1596 เวโรโวโคโมโค (ปัจจุบันอยู่ในเทศมณฑลกลอสเตอร์, เวอร์จิเนีย)
เสียชีวิต: มีนาคม 1617 (อายุ 20–21) เกรฟเซนด์, เคนต์, ราชอาณาจักรอังกฤษ
สุสาน: โบสถ์เซนต์จอร์จ
มีชื่อเสียงจาก: ความสัมพันธ์กับอาณาจักรนิคมเจมส์ทาวน์, โดยเฉพาะการช่วยชีวิตจอห์น สมิท และการเข้ารีตเป็นคริสต์
คู่สมรส: จอห์น รอล์ฟ (สมรส 5 เมษายน ค.ศ. 1614)
บุตร: ทอมัส รอล์ฟ
บิดามารดา: พาวฮาทัน (บิดา)
โพคาฮอนทัส (อังกฤษ: Pocahontas; ราว ค.ศ. 1596 – มีนาคม ค.ศ. 1617) ชื่อเกิดว่า มาโทอาคา (Matoaka) ชื่ออื่นว่า อาโมนูเท (Amonute) เป็นหญิงชาวอเมริกันพื้นเมือง มีชื่อเสียงเพราะความสัมพันธ์กับชุมชนอาณานิคมในเจมส์ทาวน์ เวอร์จิเนีย โพคาฮอนทัสเป็นบุตรีของพาวฮาทัน (Powhatan) ผู้เป็นประมุขสูงสุด (paramount chief) ของเครือข่ายชนเผ่าในเซนาคอมมาคาห์ (Tsenacommacah) ซึ่งกินพื้นที่ภูมิภาคไทด์วอเทอร์ (Tidewater region) แห่งเวอร์จิเนีย เกร็ดประวัติศาสตร์ที่รู้จักกันดีระบุว่า ใน ค.ศ. 1607 นางช่วยชีวิตจอห์น สมิธ ชาวอังกฤษซึ่งถูกชนอเมริกันพื้นเมืองจับเป็นเชลย โดยนางวางศีรษะของตนไว้บนแท่นประหารแทนศีรษะของเขาขณะที่บิดาของนางกำลังเงื้อกระบองเพื่อประหารเขา แต่นักประวัติศาสตร์จำนวนมากตั้งข้อสงสัยเกี่ยวกับความเป็นไปได้ของเรื่องดังกล่าว
ใน ค.ศ. 1613 นางถูกชาวอังกฤษจับกุมไปเรียกค่าไถ่ในช่วงที่อังกฤษและชนอเมริกันพื้นเมืองเป็นปฏิปักษ์กัน ระหว่างที่นางถูกจับนั้น นางเข้ารีตเป็นคริสต์ศาสนิกและเปลี่ยนชื่อเป็น รีเบกกา (Rebecca) ต่อมาเมื่อนางมีโอกาสกลับไปหาผู้คนของตน นางกลับเลือกอยู่กับคนอังกฤษ ครั้นเดือนเมษายน ค.ศ. 1614 นางอายุได้ 17 ปี เข้าพิธีสมรสกับจอห์น รอล์ฟ (John Rolfe) คนปลูกใบยาสูบ ต่อมาในเดือนมกราคม ค.ศ. 1615 นางให้กำเนิดบุตรชายของเขานามว่า ทอมัส รอล์ฟ (Thomas Rolfe)
ใน ค.ศ. 1616 ครอบครัวรอล์ฟเดินทางไปลอนดอน มีการนำเสนอนางต่อสังคมอังกฤษว่า เป็นอีกตัวอย่างหนึ่งของคนป่าเถื่อนที่ได้รับการสั่งสอนให้มีอารยะ เพื่อกระตุ้นการลงทุนในชุมชนเจมส์ทาวน์ที่เวอร์จิเนีย นางจึงเกิดมีชื่อเสียงขึ้น ได้รับการเลี้ยงดูปูเสื่อหรูหรา และได้ชมละครหน้ากาก (masque) ที่วังไวต์ฮอล (Whitehall Palace) ด้วย ครั้น ค.ศ. 1617 ครอบครัวรอล์ฟตั้งใจจะเดินทางกลับเวอร์จิเนีย แต่นางเสียชีวิตที่เกรฟเซนด์ (Gravesend) ในอังกฤษไปเสียก่อนโดยไม่ทราบสาเหตุ อายุได้ราว 20 หรือ 21 ปี ศพของนางฝังไว้ที่โบสถ์เซนต์จอร์จ (St George's Church) ณ เกรฟเซนด์นั้น แต่การบูรณะโบสถ์ในภายหลังทำให้ตำแหน่งที่แน่นอนของหลุมศพนางในปัจจุบันนั้นไม่อาจทราบได้อีก
สถานที่และผลิตภัณฑ์มากมายในสหรัฐได้รับการตั้งชื่อตามนาง เรื่องราวของนางยังได้รับการเล่าขานเป็นนิยายรัก กลายเป็นหัวเรื่องยอดนิยมในงานศิลปะ วรรณกรรม และภาพยนตร์ คนดังหลายคนก็อ้างว่า สืบเชื้อสายของนางผ่านทางบุตรของนาง เช่น สมาชิกตระกูลแรกแห่งเวอร์จิเนีย, ตลอดจนอีดิท วิลสัน (Edith Wilson) อดีตสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่ง, เกล็นน์ สเตรนจ์ (Glenn Strange) นักแสดงชาวอเมริกัน, เวย์น นิวตัน (Wayne Newton) นักแสดงในลาสเวกัส, และเพอร์ซิวัล โลเวลล์ (Percival Lowell) นักดาราศาสตร์
รายชื่อประเทศตามระบอบการปกครอง

รายชื่อประเทศตามระบอบการปกครอง รวบรวมและแบ่งแยกประเทศตามระบอบการดำเนินงานของรัฐบาล โดยประเทศนั้นหมายถึงรัฐปกครองตนเองที่มีเอกราชเป็นของตนเอง และมีรัฐบาลปกครองประชากรจำนวนหนึ่งซึ่งอาศัยอยู่ในประเทศ
แผนที่

สีส้ม – สาธารณรัฐแบบรัฐสภาซึ่งมีประธานาธิบดีเป็นประมุขแห่งรัฐในเชิงพิธีการ ส่วนคณะรัฐมนตรี ขึ้นอยู่กับความไว้วางใจของรัฐสภา
สีเขียว – สาธารณรัฐที่ประธานาธิบดีผู้ใช้อำนาจบริหารมาจากการเสนอชื่อหรือเลือกตั้งของสภานิติบัญญัติ ประธานาธิบดีเป็นประมุขแห่งรัฐและหัวหน้ารัฐบาล โดยคณะรัฐมนตรี และประธานาธิบดีอาจขึ้นอยู่กับความไว้วางใจของรัฐสภาหรือไม่ก็ได้
สีเหลือง – สาธารณรัฐแบบกึ่งประธานาธิบดี: ประธานาธิบดีเป็นประมุขแห่งรัฐซึ่งมีอำนาจบริหารส่วนหนึ่ง และไม่ขึ้นกับฝ่ายนิติบัญญัติ ส่วนอำนาจบริหารที่เหลืออยู่กับคณะรัฐมนตรี โดยขึ้นอยู่กับความไว้วางใจของรัฐสภา
สีน้ำเงิน – สาธารณรัฐแบบประธานาธิบดี: ประธานาธิบดีเป็นประมุขแห่งรัฐและหัวหน้ารัฐบาล และไม่ขึ้นกับฝ่ายนิติบัญญัติ
สีแดง – ราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญแบบรัฐสภา ซึ่งพระมหากษัตริย์ไม่ทรงใช้อำนาจด้วยพระองค์เอง ส่วนคณะรัฐมนตรีขึ้นอยู่กับความไว้วางใจของรัฐสภา
สีม่วงแดง – ราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญซึ่งพระมหากษัตริย์ทรงใช้อำนาจด้วยพระองค์เอง มักร่วมกับรัฐสภาแบบอ่อน
สีม่วง – สมบูรณาญาสิทธิราชย์ พระมหากษัตริย์ทรงเป็นผู้ใช้อำนาจอธิปไตยแต่พระองค์เดียว
สีน้ำตาล – รัฐพรรคการเมืองเดียว ประมุขแห่งรัฐอาจมีอำนาจบริหารหรือเป็นประมุขในเชิงพิธีการก็ได้ ส่วนอำนาจตามรัฐธรรมนูญถุกเชื่อมโยงกับขบวนการการเมืองเดียว (คอมมิวนิสต์)
สีเขียวเข้ม – ประเทศที่บทบัญญัติในรัฐธรรมนูญเกี่ยวกับรัฐบาลถูกระงับ (เช่น เผด็จการทหาร)
สีเทาเข้ม – ระบอบปัจจุบันยังไม่มีนิยามไว้ในรัฐธรรมนูญ (เช่น เป็นรัฐบาลเปลี่ยนผ่าน)
สีเทา – เขตพึ่งพาที่ไม่มีรัฐบาล
หมายเหตุว่าแผนภาพนี้มุ่งแสดงระบอบการปกครองโดยนิตินัย ไม่ได้แสดงระดับประชาธิปไตยโดยพฤตินัย หลายรัฐซึ่งรัฐธรรมนูญบัญญัติว่าเป็นสาธารณรัฐหลายพรรคการเมืองอาจยังอธิบายอย่างกว้าง ๆ เป็นรัฐอำนาจนิยมก็ได้
ระบบวิธีการปกครอง > ระบบรัฐสภาและที่เกี่ยวข้อง > ประมุขแห่งรัฐมาจากการเลือกตั้งโดยตรง

ออสเตรีย
บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา
บัลแกเรีย
โครเอเชีย
เช็กเกีย
ฟินแลนด์
ไอซ์แลนด์
ไอร์แลนด์
คีร์กีซสถาน
มอลโดวา
มอนเตเนโกร
มาซิโดเนียเหนือ
เซอร์เบีย
สิงคโปร์
สโลวาเกีย
สโลวีเนีย
ระบบวิธีการปกครอง > ระบบรัฐสภาและที่เกี่ยวข้อง > ประมุขแห่งรัฐมาจากการเลือกตั้งโดยตรง > ประมุขแห่งรัฐมาจากการเลือกตั้งโดยอ้อม

แอลเบเนีย
อาร์มีเนีย
บังกลาเทศ
บาร์เบโดส
ดอมินีกา
เอสโตเนีย
เอธิโอเปีย
ฟีจี
จอร์เจีย
เยอรมนี
กรีซ
ฮังการี
อินเดีย
อิรัก
อิสราเอล
อิตาลี
คอซอวอ
ลัตเวีย
เลบานอน
มอลตา
มอริเชียส
เนปาล
ปากีสถาน
ซามัว
โซมาเลีย
ตรินิแดดและโตเบโก
วานูวาตู
ระบบวิธีการปกครอง > ระบบรัฐสภาและที่เกี่ยวข้อง > สาธารณรัฐระบบรัฐสภาโดยมีประธานาธิบดีที่มีอำนาจบริหาร

ประธานาธิบดีที่มีอำนาจบริหารเป็นประมุขแห่งรัฐและหัวหน้ารัฐบาล ประธานาธิบดีมาจากการเสนอชื่อหรือเลือกตั้งของสภานิติบัญญัติ และต้องได้รับความไว้วางใจของรัฐสภาในการดำรงตำแหน่ง
บอตสวานา
คิริบาส
หมู่เกาะมาร์แชลล์
นาอูรู
แอฟริกาใต้
ระบบวิธีการปกครอง > ระบบรัฐสภาและที่เกี่ยวข้อง > ระบบรัฐสภาที่เป็นอิสระจากสภานิติบัญญัติ

ประมุขแห่งรัฐและหัวหน้ารัฐบาลเป็นคนเดียวกัน มาจากการเลือกตั้งของสภานิติบัญญัติ แต่ไม่สามารถพ้นจากตำแหน่งจากมติไม่ไว้วางใจ ซึ่งต่างจากนายกรัฐมนตรี
ไมโครนีเชีย
กายอานา
ซูรินาม
ระบบวิธีการปกครอง > ระบบรัฐสภาและที่เกี่ยวข้อง > ระบบคณะผู้อำนวยการ

คณะผู้อำนวยการ (directory) เป็นประมุขแห่งรัฐและหัวหน้ารัฐบาล ซึ่งมาจากการเลือกตั้งของรัฐสภา แต่ไม่สามารถพ้นจากตำแหน่งจากมติไม่ไว้วางใจ
ซานมารีโน
สวิตเซอร์แลนด์
ระบบวิธีการปกครอง > ระบบประธานาธิบดี > สาธารณรัฐแบบประธานาธิบดีโดยไม่มีนายกรัฐมนตรี

ในการปกครองระบอบประชาธิปไตยแบบนี้ ฝ่ายนิติบัญญัติ (รัฐสภา) ฝ่ายบริหาร (ประธานาธิบดี) และฝ่ายตุลาการ (ศาล) แยกอำนาจออกจากกันอย่างชัดเจน
แองโกลา
อาร์เจนตินา
เบนิน
โบลิเวีย
บราซิล
บุรุนดี
ชิลี
โคลอมเบีย
คอโมโรส
คอสตาริกา
ไซปรัส
สาธารณรัฐโดมินิกัน
เอกวาดอร์
เอลซัลวาดอร์
แกมเบีย
กานา
กัวเตมาลา
ฮอนดูรัส
อินโดนีเซีย
อิหร่าน
เคนยา
ไลบีเรีย
มาลาวี
มัลดีฟส์
เม็กซิโก
นิการากัว
ไนจีเรีย
ปาเลา
ปานามา
ปารากวัย
ฟิลิปปินส์
เซเชลส์
เซียร์ราลีโอน
โซมาลีแลนด์
ซูดานใต้
ตุรกี
เติร์กเมนิสถาน
สหรัฐ
อุรุกวัย
เวเนซุเอลา
แซมเบีย
ซิมบับเว
ระบบวิธีการปกครอง > ระบบประธานาธิบดี > สาธารณรัฐแบบประธานาธิบดีโดยมีนายกรัฐมนตรี

เบลารุส
แคเมอรูน
สาธารณรัฐแอฟริกากลาง
จิบูตี
อิเควทอเรียลกินี
กาบอง
กายอานา
โกตดิวัวร์
คาซัคสถาน
รวันดา
เกาหลีใต้
ทาจิกิสถาน
แทนซาเนีย
โตโก
ยูกันดา
อุซเบกิสถาน
ระบบวิธีการปกครอง > ระบบกึ่งประธานาธิบดี

ระบอบกึ่งประธานาธิบดีมีทั้งประธานาธิบดีและนายกรัฐมนตรี ประธานาธิบดีมีอำนาจบริหารและเป็นประมุขของประเทศ รวมทั้งสามารถแต่งตั้งคณะรัฐมนตรีได้
ระบบวิธีการปกครอง > ระบบกึ่งประธานาธิบดี > ระบบประธานาธิบดี-รัฐสภา

ประธานาธิบดีเลือกนายกรัฐมนตรีและคณะรัฐมนตรีโดยไม่ต้องได้รับมติไว้วางใจจากรัฐสภา แต่ต้องมีเสียงข้างมากในสภา ประธานาธิบดีและรัฐสภา (ผ่านมติไม่ไว้วางใจ) มีอำนาจปลดคณะรัฐมนตรีได้ทั้งคู่
อาเซอร์ไบจาน
สาธารณรัฐคองโก
กินี-บิสเซา
มอริเตเนีย
โมซัมบิก
นามิเบีย
ปาเลสไตน์
เปรู
รัสเซีย
เซเนกัล
ซีเรีย
ไต้หวัน
ทรานส์นีสเตรีย
ระบบวิธีการปกครอง > ระบบกึ่งประธานาธิบดี > ระบบนายกรัฐมนตรี-ประธานาธิบดี

ประธานาธิบดีเลือกนายกรัฐมนตรีและคณะรัฐมนตรี รัฐสภาสามารถถอดถอนคณะรัฐมนตรีจากมติไม่ไว้วางใจ ส่วนประธานาธิบดีไม่มีสิทธิปลดคณะรัฐมนตรี
แอลจีเรีย
อาร์มีเนีย
บูร์กินาฟาโซ
กาบูเวร์ดี
สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก
ติมอร์-เลสเต
อียิปต์
ฝรั่งเศส
จอร์เจีย
เฮติ
ลิทัวเนีย
มาดากัสการ์
มองโกเลีย
ไนเจอร์
นอร์เทิร์นไซปรัส
โปแลนด์
โปรตุเกส
โรมาเนีย
เซาตูแมอีปริงซีป
ศรีลังกา
ตูนิเซีย
ยูเครน
ระบบวิธีการปกครอง > สมบูรณาญาสิทธิราชย์

พระมหากษัตริย์ทรงเป็นผู้ใช้อำนาจอธิปไตยโดยไม่มีกฎหมายจำกัดพระราชอำนาจ
ระบบวิธีการปกครอง > สมบูรณาญาสิทธิราชย์ > สมบูรณาญาสิทธิราชย์แบบโบราณ

บรูไน
ซาอุดีอาระเบีย
นครรัฐวาติกัน
ระบบวิธีการปกครอง > สมบูรณาญาสิทธิราชย์ > สมบูรณาญาสิทธิราชย์แบบโบราณแต่มีสภานิติบัญญัติจากการเลือกตั้ง

เอสวาตินี
โอมาน
ระบบวิธีการปกครอง > ราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ > ราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญที่ประมุขไม่มีอำนาจบริหาร

อันดอร์รา
แอนทีกาและบาร์บิวดา
ออสเตรเลีย
บาฮามาส
เบลเยียม
เบลีซ
กัมพูชา
แคนาดา
หมู่เกาะคุก
เดนมาร์ก
กรีเนดา
จาเมกา
ญี่ปุ่น
เลโซโท
ลักเซมเบิร์ก
มาเลเซีย
เนเธอร์แลนด์
นิวซีแลนด์
นีวเว
นอร์เวย์
ปาปัวนิวกินี
เซนต์คิตส์และเนวิส
เซนต์ลูเชีย
เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์
หมู่เกาะโซโลมอน
สเปน
สวีเดน
ไทย
ตูวาลู
สหราชอาณาจักร
ระบบวิธีการปกครอง > ราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ > ราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญที่ประมุขมีอำนาจบริหาร

บาห์เรน
ภูฏาน
จอร์แดน
คูเวต
ลีชเทินชไตน์
โมนาโก
โมร็อกโก
กาตาร์
ตองงา
สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
ระบบวิธีการปกครอง > รัฐพรรคการเมืองเดียว

จีน
คิวบา
เอริเทรีย
เกาหลีเหนือ
ลาว
สาธารณรัฐประชาธิปไตยอาหรับซาห์ราวี
เวียดนาม
ระบบวิธีการปกครอง > เผด็จการทหาร

กองทัพเข้าควบคุมองค์การของรัฐบาล และข้าราชการการเมืองระดับสูงเป็นสมาชิกของกองทัพด้วย
ชาด
กินี
มาลี
พม่า
อัฟกานิสถาน
ซูดาน
ระบบวิธีการปกครอง > กำลังเปลี่ยนผ่าน

ประเทศเหล่านี้กำลังอยู่ระหว่างการเปลี่ยนแปลงระบอบการปกครอง และยังไม่สามารถถูกจำแนกอย่างชัดเจนได้
อัฟกานิสถาน
ลิเบีย
เยเมน
ดูเพิ่ม

รายชื่อประเทศ
แหล่งข้อมูลอื่น

http://worldatlas.com/geoquiz/thelist.htm
http://www.internetworldstats.com/list2.htm เก็บถาวร 2017-08-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
แผนที่ระบอบการปกครอง
พจนานุกรมคำใหม่

หน้าปกพจนานุกรมคำใหม่ เล่ม 1 ฉบับราชบัณฑิตยสถาน
พจนานุกรมคำใหม่ เป็นพจนานุกรมภาษาไทยที่ราชบัณฑิตยสถานเรียบเรียงขึ้น มีเนื้อหารวบรวมและให้นิยามคำไทยต่าง ๆ ที่ไม่ปรากฏใน[พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน (พ.ศ. 2542)โดยมักเป็นคำตลาด เช่น ศัพท์วัยรุ่นและสแลง ตลอดจนคำที่มีความหมายต่างจากในพจนานุกรมดังกล่าวด้วย
ราชบัณฑิตยสถานตั้งคณะกรรมการจัดทำพจนานุกรมนี้เป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน 2548 มีเป้าหมายจะเผยแพร่พจนานุกรมคำใหม่ทุก ๆ สองปี ฉบับแรกสุดประกอบด้วยคำที่เกิดขึ้นใหม่ในช่วงปี 2542-2550 ประมาณหนึ่งพันคำ เผยแพร่เมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2550 จำนวนหนึ่งหมื่นเล่ม ส่วนหนึ่งแจกให้สถานศึกษาเปล่า
คำใหม่ที่ราชบัณฑิตยสถานเผยแพร่แล้ว มีดังนี้เป็นต้น กิ๊ก, เกมโชว์, เด็กแว้น, นังกอ, เก็บดอกไม้, อริยะขัดขืน, แอ๊บแบ๊ว  ฯลฯ