stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พรมแดนนอร์เวย์–รัสเซีย

| พรมแดนนอร์เวย์–รัสเซีย |
| --- | --- |
เครื่องหมายเขตแดนหมายเลข 299 ที่ชายแดนนอร์เวย์-รัสเซีย
ข้อมูลจำเพาะ
พรมแดนระหว่าง:  นอร์เวย์  รัสเซีย
ความยาว: 195.7 km (121.6 mi)
ประวัติ
มีผลตั้งแต่: 1826 (ทางการ) สนธิสัญญาพรมแดน
พรมแดนปัจจุบัน: ค.ศ. 1826
สนธิสัญญา: สนธิสัญญานอฟโกรอด (1326) สนธิสัญญาเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก (1826) สนธิสัญญาทาร์ตู (1920) สนธิสัญญาสันติภาพปารีส (1947)
เครื่องหมายเขตแดนของนอร์เวย์และรัสเซีย
พรมแดน
พรมแดนนอร์เวย์–สวีเดน                     พรมแดนนอร์เวย์–ฟินแลนด์                     พรมแดนนอร์เวย์–รัสเซีย
พรมแดนนอร์เวย์–รัสเซีย (อังกฤษ: Norway–Russia border; นอร์เวย์: Russergrensen / Russergrensa, รัสเซีย: Российско-норвежская граница, Rossiysko-Norvezhskaya Granitsa ) เป็นพรมแดนรัฐระหว่างประเทศนอร์เวย์และสหพันธรัฐรัสเซีย ประกอบด้วยพรมแดนทางบกยาว 195.7 กิโลเมตร (121.6 ไมล์) ระหว่างเมืองซอร์-วารังเงร์ ประเทศนอร์เวย์และเขตเปเชงสกี ประเทศรัสเซีย และพรมแดนทางทะเลยาว 23.2 กิโลเมตร (14.4 ไมล์) ในวารังเกอร์ฟยอร์ด นอกจากนี้ยังประกอบด้วยพรมแดนระหว่างเขตเศรษฐกิจจำเพาะ (EEZ) ของทั้งสองประเทศในทะเลแบเร็นตส์และมหาสมุทรอาร์กติก พรมแดนนี้เคยเป็นของประเทศนอร์เวย์กับสหภาพโซเวียตระหว่างปี ค.ศ. 1944 และ 1991 โดยมีการข้ามพรมแดนได้ทางเดียวที่ด่านอี105 ซึ่งอยู่ที่สตอร์สโกกในนอร์เวย์ และ โบริโซเกล็บสกี (บอริส เกล็บ) ในรัสเซีย ฝ่ายนอร์เวย์ลาดตระเวนโดยกองทหารรักษาการณ์แห่งเซอร์-วารังเงร์และอยู่ภายใต้การปกครองของกองบัญชาการพรมแดนนอร์เวย์ ในขณะที่ฝ่ายรัสเซียลาดตระเวนโดยหน่วยรักษาชายแดนของรัสเซีย ความยาวสองในสามของพรมแดนอยู่ติดแม่น้ำสองสายคือ แม่น้ำปัสวิเคลวาและยาคอบเซลวา
แหล่งข้อมูลอื่น

Full text of the 2010 maritime border treaty
คู่มือการท่องเที่ยว Kirkenes จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ) and  คู่มือการท่องเที่ยว Murmansk จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ) describe the Kirkenes–Murmansk bus line, and other info like visas.
| ด ค กพรมแดนของประเทศรัสเซีย |
| --- | --- |
ทางบก::  อาเซอร์ไบจาน  เบลารุส  จีน  สหภาพยุโรป เอสโตเนีย  ฟินแลนด์  ลัตเวีย  ลิทัวเนีย  โปแลนด์  จอร์เจีย อับคาเซีย (พิพาท)  เซาท์ออสซีเชีย (พิพาท)  คาซัคสถาน  มองโกเลีย  เกาหลีเหนือ  นอร์เวย์  ยูเครน 
ทางทะเล::  ญี่ปุ่น  อลาสกา (สหรัฐ) 
69°39′52″N 30°07′00″E﻿ / ﻿69.6644°N 30.1167°E﻿ / 69.6644; 30.1167
พรรคเสรีและปฎิรูป

พรรคเสรีและปฎิรูป(ตุรกี: Özgürlük ve Reform Partisi, ÖRP) เป็นพรรคการเมืองแนวคิดเสรีนิยม ของนอร์เทิร์นไซปรัส ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 2006
แหล่งข้อมูลอื่น

Official website เก็บถาวร 2010-01-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ปรีติกา เจาหาน

| ปรีติกา เจาหาน |
| --- | --- |
เกิด: 19 มีนาคม ค.ศ. 1991 มุมไบ, รัฐมหาราษฏระ, ประเทศอินเดีย
สัญชาติ: อินเดีย
อาชีพ: นักแสดง, นางแบบ
ปีปฏิบัติงาน: 2013–ปัจจุบัน
ปรีติกา เจาหาน (ฮินดี: प्रीतिका चौहान; อักษรโรมัน: Preetika Chauhan; เกิดวันที่ 19 มีนาคม ค.ศ. 1991) เป็นนักแสดงชาวอินเดีย มีชื่อเสียงโด่งดังจากบทบาท ซาจี เทพแห่งความหึงหวง จากละครชุด หนุมาน สงครามมหาเทพ และบทพระแม่สุรัสวดี จากละครชุด พิฆเนศ มหาเทพไอยรา
ผลงานด้านการแสดงภาพยนตร์

Jhamela
ผลงานด้านการละครโทรทัศน์

สิมา สะใภ้หัวใจทรนง
หนุมาน สงครามมหาเทพ
พิฆเนศ มหาเทพไอยรา
CID
Hoshiyar… Sahi Waqt, Sahi Kadam
แหล่งข้อมูลอื่น

ปรีติกา เจาหาน ที่อินสตาแกรม
ประวัติของเธอจากเว็บ behindtalkies.com (ภาษาอังกฤษ)
ประวัติของเธอจากเว็บ bollywoodcelebfacts.com เก็บถาวร 2018-08-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ภาษาอังกฤษ)
ผลงานของเธอจากเว็บ bookmyshow.com (ภาษาอังกฤษ)
ประวัติของเธอจากเว็บไซต์ starsunfolded.com (ภาษาอังกฤษ)
พรรคเวนสเตร (เดนมาร์ก)

| เวนสเตร พรรคเสรีนิยมแห่งเดนมาร์ก Venstre, Danmarks Liberale Parti  |
| --- | --- |

หัวหน้า: ลารส์ ล็อกเก ราสมุสเซน
ก่อตั้ง: พ.ศ. 2413
อุดมการณ์: อนุรักษนิยมเสรี  เสรีนิยม
จุดยืน: กลาง-ขวา
สี: สีฟ้า
โฟลเกททิง: 47 / 179 
เว็บไซต์
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
การเมืองเดนมาร์ก    รายชื่อพรรคการเมือง การเลือกตั้ง
พรรคเวนสเตร มีชื่อเต็มว่า เวนสเตร พรรคเสรีนิยมแห่งเดนมาร์ก (อังกฤษ: Left, Denmark's Liberal Party, เดนมาร์ก: Venstre, Danmarks Liberale Parti) เป็นพรรคการเมืองในประเทศเดนมาร์ก ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2413 มีนายลารส์ ล็อกเก ราสมุสเซนนายกรัฐมนตรีแห่งเดนมาร์ก และหัวหน้าพรรคคนปัจจุบัน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์พรรคเวนสเตร
พระนางเทราปที

| พระนางเทราปที |
| --- | --- |
รูปปั้นของ พระนางเทราปที ในเนปาล
ข้อมูลตัวละครในเรื่อง
คู่สมรส: ยุธิษฐิระ ภีมะ อรชุน นกุล สหเทพ
บุตร: ประติวินธยะ (บุตรของยุธิษฐิระ) สุตโสม (บุตรของภีมะ) ศรุตกรรมา (บุตรของอรชุน) ศตานีกะ (บุตรของนกุล) ศรุตเสน (บุตรของสหเทพ)
พระนางเทราปที (สันสกฤต: द्रौपदी) (อ่านว่า เทฺรา-ปะ-ที) เป็นธิดาของท้าวทรุบทและเป็นน้องสาวของธฤษฏัทยุมนะ มีต้นกำเนิดมาจากกองไฟยัญญะ ที่ฤๅษีได้ทำพิธีขึ้นมา เนื่องจากท้าวทรุปัทมีความแค้นโทรณาจารย์ที่ได้ให้ลูกศิษย์คือ อรชุน มาแก้แค้นและแพ้สงครามแก่อรชุน จึงแค้นใจตนเองว่าเหตุใดจึงไม่มีบุตรที่เก่งกาจดังเช่นอรชุน จึงให้ฤๅษีกระทำพิธีขอบุตรชายที่รบและเก่งในการทำสงครามและบุตรสาวที่รูปงามเพื่อที่จะมาเป็นภรรยาของอรชุนในภายภาคหน้า ต่อมาท้าวทรุปัทได้ให้ทำพิธีสยุมพรแก่พระนางเทราปที ปรากฏว่าอรชุนได้รับเลือกเป็นสามี แต่ต่อมาอรชุนได้ยกพระนางเทราปทีแก่เหล่าพี่น้อง ได้แก่ 1. ยุธิษฐิระ 2. ภีมะ 3. นกุล 4. สหเทพ ให้มาเป็นสามีร่วมกัน เนื่องจากพระนางกุนตีผู้เป็นพระมารดาของปาณฑพได้กล่าวให้แบ่งกันอย่างเท่าเทียมกันด้วยความไม่ได้ตั้งใจ และพวกปาณฑพเองต่างได้ถือคำพูดของมารดาเป็นวาจาสิทธิ์ นอกจากนั้นพระนางเทราปทียังเป็นชนวนเหตุของสงครามทุ่งกุรุเกษตรอีกด้วย เพราะพระนางเทราปทีได้ถูกทุหศาสันลากมากระทำอนาจารที่กลางสถา ทำให้ฝ่ายปาณฑพแค้นมากจึงประกาศสงครามขึ้น
นางเทราปทีได้ให้กำเนิดพระโอรสแก่พี่น้องปาณฑพทั้งห้า ดังนี้
ประติวินธยะ บุตรของยุธิษฐิระ
ศรุตโสม บุตรของภีมะ
ศรุตกรรมา บุตรของอรชุน
ศตานีกะ บุตรของนกุล
ศรุตเสน บุตรของสหเทพ
นอกจากนี้บางตำนานยังมีกล่าวไว้ว่านางได้มีบุตรีให้กับสวามีทั้ง 5 อีกด้วย ได้แก่
สุฐานุ บุตรีของยุธิษฐีระ
สมยุคธนา บุตรีของภีมะ
ปรากียา และ ปรากาตี บุตรีฝาแฝดของอรชุน
ปรินธา บุตรีของนกุล
สุมิทรา บุตรีของสหเทพ
บุตรทั้งหมดของปาณฑพทั้ง 5 จะถูกเรียกว่า อุปปาณฑพ โดยที่พี่คนโตของอุปปาณฑพ คือ ประติวินธยะ ที่มีอายุ 24 ปี
| ด ค กมหาภารตะ ของ กฤษณะ ไทฺวปายนะ วยาส |
| --- | --- | --- |
| บรรพทั้ง 18 |  อาทิบรรพ  สภาบรรพ  วนบรรพ  วิราฏบรรพ  อุทโยคบรรพ  ภีษมบรรพ  โทรณบรรพ  กรรณบรรพ  ศัลยบรรพ  เสาปติกบรรพ  สตรีบรรพ  ศานติบรรพ  อนุศาสนบรรพ  อัศวเมธิกบรรพ  อาศรมวาสิกบรรพ  เมาสลบรรพ  มหาปรัสถานิกบรรพ  สวรรคโรหณบรรพ  หริวงศ์  |  |
| แคว้นกุรุ |  ท้าวศานตนุ  พระแม่คงคา  ท้าวภีษมะ  สัตยวดี  จิตรางคทะ  วิจิตรวีรยะ  เจ้าหญิงอัมพิกา  เจ้าหญิงอัมพาลิกา  เจ้าหญิงอัมพา  ท้าววิทูร  ท้าวธฤตราษฎร์  พระนางคานธารี  ศกุนิ  เจ้าหญิงสุภัทรา  ท้าวปาณฑุ  พระนางกุนตี  พระนางมาทรี  ยุธิษฐิระ  ภีมะ  อรชุน  นกุล  สหเทพ  ทุรโยธน์  ทุหศาสัน  ยุยุตสุ  นางทุหศาลา  พระนางเทราปที  นางหิฑิมพี  ฆโฎตกัจ  Ahilawati  นางอุตตรา  นางนาคอุลูปี  นางจิตรางคทา  |  |
| ตัวละครอื่น ๆ |  กรรณะ  โทรณาจารย์  วยาส  อภิมันยุ  พระกฤษณะ  สาตยกี  ธฤษฏะทยุมัน  สัญชัยสารถี  อิราวัต  พภรุวาหนะ  ปรีกษีต  ท้าววิราฎ  กิจกะ  กฤปาจารย์  อัศวัตถามา  เอกลัพย์  กฤตวรมา  ชราสันธ์  มายาสูร  ฤๅษีทุรวาส  ชนะเมนชัย  ชัยทรัถ  พระพลราม  ท้าวทรุปัท  หิฑิมพะ  ท้าวศัลยะ  อธิราธาสารถี  ศิขัณทิน  ปรศุราม  |  |
| ข้อมูลอื่น ๆ |  ปาณฑพ  เการพ  หัสตินาปุระ  อินทรปรัสถ์  อาณาจักรในอินเดียโบราณ  สงครามทุ่งกุรุเกษตร  ภควัทคีตา  อัสตระ  |  |
  หมวดหมู่
วัดแสนสุข (จังหวัดเพชรบูรณ์)

สำหรับความหมายอื่นของ "วัดแสนสุข" ดูที่ วัดแสนสุข (แก้ความกำกวม)
| วัดแสนสุข |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: ตำบลวังชมภู อำเภอเมือง จังหวัดเพชรบูรณ์
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดแสนสุข เป็นวัดราษฎร์มหานิกาย ตั้งอยู่บ้านห้วยโป่ง ตำบลวังชมภู อำเภอเมือง จังหวัดเพชรบูรณ์ ได้ประกาศตั้งเป็นวัดเมื่อปี พ.ศ. 2482 ครอบคลุมเนื้อที่ประมาณ 5 ไร่
วัดแสนสุขมีเจ้าอาวาสปกครองตามลำดับดังนี้ (เริ่มจากที่พอสืบทราบได้ เนื่องจากไม่มีบันทึกตั้งแต่ต้นตั้งวัด)
(ไม่ทราบปีที่แน่ชัด)หลวงพ่อสำอาง — (มรณภาพ)
พ.ศ. ?–2521 พระอธิการศรีทัศน์ (ไม่ทราบฉายา) (มรณภาพ)
พ.ศ. 2521–2536 พระอธิการแปลง โกวิโท (มรณภาพ)
พ.ศ. 2537–2545 พระอธิการวิชาญ ปริชาโน (มรณภาพ)
พ.ศ. 2546–2553 พระอธิการชาติชาย อภิปุญฺโญ (ลาสิกขา)
พ.ศ. 2554–2555 พระอธิการทองคำ อคฺคธมฺโม (ลาออก)
พ.ศ. 2555–2558 พระอธิการประมาณ  ชินาสโภ
พ.ศ. 2558-2566 เจ้าอธิการประมาณ  ชินาสโภ(เป็นเจ้าคณะตำบลวังชมภูเขต ๒)
พ.ศ. 2566-ปัจจุบัน พระครูพัชรธรรมเกษม (ประมาณ ชินาสโภ) (ได้รับพระราชทานตั้งเป็นพระครูสัญญาบัตร เจ้าคณะตำบลชั้นโท)
ดูเพิ่ม

รายชื่อวัดในจังหวัดเพชรบูรณ์
พรรคโคณฑวานาคณตันตระ

พรรคโคณฑวานาคณตันตระ (ฮินดี: गोंडवाना गणतन्त्र पार्टी; อังกฤษ: Gondwana Ganatantra Party) ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2534 เพื่อเรียกร้องสิทธิของชาวคอนทิและจัดตั้งรัฐโคณฑวานาในภาคกลางของอินเดีย ผู้นำพรรคคือ สิงห์ มัรกัม ในการเลือกตั้งสภาวิธันในรัฐอุตรประเทศ พ.ศ. 2545 ส่งผู้สมัคร 8 คน ได้รับเลือกตั้ง 1 คน ส่วนการเลือกตั้งสภาวิธัน รัฐอุตรประเทศ พ.ศ. 2546 ส่งผู้สมัคร 61 คน ได้รับเลือกตั้ง 3 คน และในการเลือกตั้งสภาวิธันของรัฐฉัตตีสครห์ ส่งผู้สมัคร 41 คน แต่ไม่ได้รับเลือก
ในการเลือกตั้งโลกสภา พ.ศ. 2547 พรรคส่งผู้สมัครในรัฐมัธยประเทศ ฉัตตีสครห์ พิหาร อุตรประเทศ และ มหาราษฏระ
แหล่งข้อมูลอื่น

GGP Lok Sabha 2004 Election Result
พรรคประชาธิปไตยเสรีนิยม (ประเทศตุรกี)

พรรคเสรีประชาธิปไตย  (ตุรกี: Liberal Demokrat Parti) เป็นพรรคที่มีอุดมการณ์เสรีนิยมคลาสสิก ในประเทศตุรกี ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1994 ในชื่อพรรคเสรีนิยม โดย เบซิม ติบุค
ผลการเลือกตั้ง

| การเลือกตั้งทั่วไป (ค> ศ.) | คะแนนเสียง | ร้อยละ | ที่นั่ง |
| --- | --- | --- | --- |
| 1999 | 127,174 | 0.41% | 0/550 |
| 2002 | 89,177 | 0.28% | 0/550 |
| 2007 | 36,717 | 0.10% | 0/550 |
| 2011 | 15,599 | 0.04% | 0/550 |
| มิถุนายน 2015 | 27,167 | 0.06% | 0/550 |
| พฤศจิกายน 2015 | 26,816 | 0.06% | 0/550 |
แหล่งข้อมูลอื่น

Liberal Democratic Party เก็บถาวร 2012-07-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Official website
พระสตี

| --- | --- |

ตำแหน่ง: เทวีความสุขในการสมรส,  เทวีแห่งการมีอายุยืน
จำพวก: เทวีในศาสนาฮินดู, พระปารวตี, อาทิปราศักติ
วิมาน: เขาไกรลาส, ศักติปีฐ
อาวุธ: ดาบ ตรีศูล เกราะ
บิดา: ทักษะประชาบดี
มารดา: ประศูติ
คู่ครอง: พระศิวะ
ด ค ก
พระแม่สตี (สันสกฤต: सती) หรือ พระทากษายณี (สันสกฤต: दाक्षायणी) เป็นเทวีในศาสนาฮินดู เชื่อว่าเป็นเทวีแห่งการมีอายุยืน เป็นพระชายาองค์แรกของพระศิวะ เมื่อจุติแล้วได้มาเกิดใหม่เป็นพระปารวตี
พระแม่สตี เป็นธิดาของพระทักษะ ได้เป็นชายาของพระศิวะ ที่ทรงอวตารลงมาในภาคของมุนีภพ ไว้ผมหนวดเครารุงรัง นำกระดูกมาร้อยเป็นสังวาลสวมคอ นอนตามป่าช้า มีกลิ่นตัวเหม็นสาบ เป็นที่รังเกียจของพระทักษะ แต่ด้วยบารมีของพระแม่สตี จึงมองเห็นรูปกายที่แท้จริงว่าพระมุนีองค์นี้ ว่าเป็นภาคหนึ่งขององค์พระศิวะ
ด้วยความรังเกียจ พระทักษะจึงได้ลบหลู่เกียรติของพระศิวะในงานพิธี พระสตีจึงทรงเข้าตบะเพื่อขับเพลิงออกมาจากร่าง เพื่อสังหารพระองค์เอง (บางตำรากล่าวว่าพระนางกระโดดเข้ากองไฟ) ด้วยความพิโรธ พระศิวะทรงส่งอสูรชื่อวีรภัทร ไปทำลายงานพิธี และตัดศีรษะพระทักษะประชาบดี  ต่อคืนด้วยหัวแพะที่ใช้บูชายัญในพิธีนั้น พระศิวะทรงเศร้าโศกเสียใจด้วยความรักที่มีต่อพระแม่สตี จึงทรงทรงพาร่างของพระแม่สตีออกไปจนสุดจักรวาล และบำเพ็ญพรตบารมีอยู่เป็นเวลานาน ต่อมาพระนางได้กลับมาเกิดเป็นธิดาของท้าวหิมวัตและพระนางเมนกา และเป็นชายาของพระศิวะอีกครั้งในร่างของพระปารวตี
พิธีสตี
ชาวอินเดียที่นับถือพระศิวะและพระแม่ปารวตี มีพิธีกรรมที่เรียกว่าพิธีสตี เมื่อสามีเสียชีวิต ภรรยาจะฆ่าตัวตายตามโดยกระโดดเข้ากองไฟ เพื่อบูชาความรักและการเสียสละของพระแม่สตี ที่มีต่อพระศิวะ ในบางครั้งภรรยาของผู้ตายไม่ยินยอมเข้าพิธีสตี ก็ยังถูกญาติพี่น้องของสามี บังคับให้เผาตัวตายตาม พิธีบูชายัญนี้ถูกระงับไปเมื่ออินเดียตกอยู่ในการปกครองของอังกฤษ ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18
ป้อมนาหรครห์

| ป้อมนาหรครห์ |
| --- | --- |
नाहरगढ़ का किला  Nahargarh Fort
ด้านบนของกำแพงป้อมและมุขป้อม

ข้อมูลทั่วไป
ประเภท: ป้อมปราการ
สถาปัตยกรรม: ฮินดู, ราชปุต
เมือง: ชัยปุระ รัฐราชสถาน
ประเทศ: อินเดีย
เริ่มสร้าง: ค.ศ. 1734
ปรับปรุง: ค.ศ. 1868
ผู้สร้าง: มหาราชาสะหวายจัย สิงห์ที่ 2
ข้อมูลทางเทคนิค
โครงสร้าง: หินทรายสีแดง
ป้อมนาหรครห์ (ราชสถานและฮินดี: नाहरगढ़ का किला; อังกฤษ: Nahagarh Fort) เป็นป้อมปราการที่ตั้งอยู่บริเวณเชิงเขาของเทือกเขาอะระวัลลี โดยตั้งอยู่สูงตระหง่านเหนือนครชัยปุระ ในรัฐราชสถาน ประเทศอินเดีย
เมื่อร่วมกันกับป้อมอาเมร์และป้อมชยครห์แล้ว ทั้งสามปราการนี้เคยเป็นเสาหลักในการป้องกันการรุกรานจากข้าศึกต่าง ๆ ต่อชัยปุระ โดยแรกป้อมปราการแห่งนี้มีชื่อว่า "สุทรรศนครห์" (Sudarshangarh) แต่ในภายหลังได้กลายมาเป็น "นาหรครห์" ซึ่งหมายความว่า "ถ้ำเสือ" โดยเชื่อกันว่าที่มาของคำว่า "นาหระ" นั้นมาจาก นาหระ สิงห์ โภมิยา (Nahar Singh Bhomia) ซึ่งวิญญาณนั้นได้หลอกหลอนในระหว่างก่อสร้างและเป็นอุปสรรคสำคัญในการก่อสร้างป้อมแห่งนี้ จึงได้มีการสร้างศาลภายในบริเวณวัดเพื่อเป็นที่สถิตวิญญาณภายในป้อมแห่งนี้ ซึ่งเป็นที่มาของชื่อป้อมนาหรครห์
ประวัติ

สร้างในปีค.ศ. 1734 โดยมหาราชาสไว ชัย สิงห์ที่ 2 กษัตริย์ผู้ก่อตั้งนครชัยปุระ ซึ่งเป็นเมืองที่ป้อมตั้งตระหง่านอยู่บนบริเวณยอดหน้าผาด้านบนของตัวเมือง โดยมีการสร้างกำแพงเมืองขนาดใหญ่และมีความยาวครอบคลุมไปถึงเขาลูกใกล้เคียง รวมเป็นป้อมปราการขนาดใหญ่เมื่อเชื่อมกับป้อมชยครห์ ซึ่งตั้งอยู่เหนือเมืองหลวงเก่าที่อาเมร์ ถึงแม้ว่าป้อมปราการแห่งนี้จะไม่ได้ถูกรุกรานโดยศัตรูตลอดประวัติศาสตร์อันยาวนาน แต่ยังมีเหตุการณ์สำคัญ ๆ อาทิเช่น การทำสนธิสัญญาสงบศึกกับจักรวรรดิมราฐาเพื่อยุติสงครามในศตวรรษที่ 18 และในเหตุการณ์กบฏอินเดีย ค.ศ. 1857 ชาวยุโรปที่อยู่อาศัยในแถบนี้รวมทั้งชาวอังกฤษได้ถูกเชิญขึ้นไปลี้ภัยบนป้อมแห่งนี้โดยกษัตริย์แห่งชัยปุระ มหาราชาสะหวาย ราม สิงห์ เพื่อเป็นการป้องกันเพื่อไม่ให้เกิดเหตุร้ายแรง
ต่อมาในปี ค.ศ. 1868 ซึ่งตรงกับรัชสมัยของมหาราชา สะหวาย ราม สิงห์ ได้มีการขยายต่อเติมป้อมปราการแห่งนี้ให้กว้างขวางขึ้นอีก และในปี ค.ศ. 1883–ค.ศ. 1892 ได้มีการสร้างพระตำหนักหลายแห่งภายในป้อม โดยพระบัญชาของมหาราชา สะหวาย มัดโฮ สิงห์ โดยมีมูลค่าการก่อสร้างเกือบ 350,000 รูปี โดยเฉพาะพระตำหนักมธเวนทรภวัน (Madhavendra Bhawan) ซึ่งสร้างโดยมหาราชา สไว มัทโห สิงห์ ประกอบไปด้วยส่วนของพระมเหสีและพระสนม และส่วนสำหรับประทับเป็นการส่วนพระองค์ โดยแต่ละห้องจะเชื่อมต่อกันโดยทางเดินกลางซึ่งตกแต่งด้วยงานเขียนภาพปูนเปียก (fresco) นอกจากจุดประสงค์เพื่อป้องกันการรุกรานแล้ว ป้อมนหาการห์ยังเป็นสถานที่ประทับยามที่มหาราชาเสด็จออกล่าสัตว์อีกด้วย
จนกระทั่งเดือนเมษายน ค.ศ. 1944 รัฐบาลแห่งรัฐราชสถานได้ใช้ป้อมแห่งนี้เป็นสถานที่บอกเวลาที่คำนวณได้จากสัมราฏยันตระ (Samrat Yantra) ซึ่งตั้งอยู่ในชันตระมันตระ และจะมีการยิงปืนใหญ่จากป้อมแห่งนี้เป็นอาณัติสัญญาณอีกด้วย
ระเบียงภาพ

นครชัยปุระเมื่อมองจากบนป้อมนาหรครห์
Stone Railing on Roof Terrace
อาคารและพระตำหนักภายในป้อม
อาคารและพระตำหนักภายในป้อม
อาคารและพระตำหนักภายในป้อม
พระตำหนักมธเวนทรภวัน
พระตำหนักมธเวนทรภวัน
บริเวณหลังคาดาดฟ้าของป้อม
ทิวทัศน์ของเมืองชัยปุระจากด้านบนป้อม
ป้อมแบรสต์

ป้อมแบรสต์
ป้อมแบรสต์ (เบลารุส: Брэсцкая крэпасць, Brestskaya krepasts' ; รัสเซีย: Брестская крепость, Brestskaya krepost' ; โปแลนด์: Twierdza brzeska) เป็นที่รู้จักกันก่อนในชื่อ ป้อมแบรสต์-ลีตอฟสก์ เป็นป้อมปราการรัสเซียในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ในเมืองแบรสต์ ประเทศเบลารุส อดีตสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเบียโลรัสเซีย ในปี 1965 ลำดับเกียรติป้อมวีรชนให้ถูกมอบให้ป้อมนี้เพื่อรำลึกถึงการป้องกันป้อมปราการในช่วงสัปดาห์แรกของมหาสงครามของผู้รักชาติ เมื่อนาซีเยอรมนีรุกรานสหภาพโซเวียตในวันที่ 22 มิถุนายน 1941 กับการเปิดฉากของปฏิบัติการบาร์บารอสซา ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ลำดับเกียรติป้อมวีรชนตรงกับลำดับเกียรติวีรนคร ซึ่งได้มอบให้กับเมืองรวมทั้งสิ้น 12 เมืองในสหภาพโซเวียต
ป้อมแบรสต์ตั้งอยู่ที่ระดับความสูง 135 เมตร
ระเบียงภาพ

สำเนาของจารึกที่พบภายในป้อม "ฉันกำลังจะตาย แต่ฉันจะไม่ยอมแพ้! ลาก่อนมาตุภูมิ 20.VII.41" โดยจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์การป้องกันป้อมแบรสต์
อนุสาวรีย์ "ผู้กระหาย"
ทางเข้าอนุสรณ์
แผ่นโลหะรำลึกถึงทหารจากพลาธิการกิจการภายในประชาชน
แหล่งข้อมูลอื่น

Official homepage of the Brest Hero-Fortress Memorial
Brest Fortress เก็บถาวร 2018-01-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน on official website of the Republic of Belarus เก็บถาวร 2018-01-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
UNESCO publication about the Brest Fortress
Aerial photo from June, 1940 เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Jurkau kutoczak — Юркаў куточак — Yury's Corner. Фартэцыя ў Берасьці 1836-1842 гг. เก็บถาวร 2018-01-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Photo 1024x768
Main fortress 52°04′59″N 23°39′15″E﻿ / ﻿52.082961°N 23.654251°E﻿ / 52.082961; 23.654251﻿ (Main fortress)
External forts
52°02′51″N 23°40′25″E﻿ / ﻿52.047516°N 23.673477°E﻿ / 52.047516; 23.673477
52°02′46″N 23°37′07″E﻿ / ﻿52.046090°N 23.618588°E﻿ / 52.046090; 23.618588
52°04′49″N 23°35′45″E﻿ / ﻿52.080172°N 23.595747°E﻿ / 52.080172; 23.595747
52°03′52″N 23°32′58″E﻿ / ﻿52.064457°N 23.549516°E﻿ / 52.064457; 23.549516
52°02′36″N 23°33′15″E﻿ / ﻿52.043306°N 23.554097°E﻿ / 52.043306; 23.554097
52°01′10″N 23°36′14″E﻿ / ﻿52.019365°N 23.603868°E﻿ / 52.019365; 23.603868
| ด ค กวีรนครแห่งสหภาพโซเวียต |
| --- | --- | --- |
|  เลนินกราด  ออแดซา  เซวัสโตปอล  สตาลินกราด  เคียฟ  ป้อมแบรสต์  มอสโก  เคียร์ช  โนโวรอสซีสค์  มินสค์  ตูลา  มูร์มันสค์  สโมเลนสค์  |  เลนินกราด  ออแดซา  เซวัสโตปอล  สตาลินกราด  เคียฟ  ป้อมแบรสต์  มอสโก  เคียร์ช  โนโวรอสซีสค์  มินสค์  ตูลา  มูร์มันสค์  สโมเลนสค์  |  |
พระฤษภนาถ

| พระฤษภนาถ |
| --- | --- |
ตีรถังกร

ชื่ออื่น: อาทินาถ, อาทิศไชนะ (Adish Jina), อาทิบุรุษ (Adi Purush), อิกศวากุ
สืบทอดตำแหน่งโดย: พระอชิตนาถ
สัญลักษณ์: กระทิง
ความสูง: 800 ศอก (ประมาณ 365 เมตร)
อายุขัย: 8,400,000 ปูรวะ (ประมาณ 592.704 × 1018 ปี)
ต้นไม้: ต้นบันยัน
สีกาย: ทอง
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: อโยธยา
เสียชีวิต: เขาไกรลาศ
คู่ครอง: พระนางสุนันทา และ พระนางสุมังคลา
บุตร - ธิดา: บุตร 100 คน (รวมถึงพระเจ้าภรตจักรพรรดิและพระพาหุพลี) ธิดา 2 คน (คือ สุนทรี และ พราหมี)
บิดา-มารดา: พระเจ้านาภิ (บิดา) พระนางมรุเทวี (มารดา)
พระฤษภเทพ (สันสกฤต: ऋषभदेव) หรือ พระฤษภนาถ (สันสกฤต: ऋषभनाथ) เป็นตีรถังกร (ศาสดา) องค์แรกของศาสนาเชน ในบรรดาตีรถังกรทั้ง 24 องค์ของจักรวาลปัจจุบัน เชื่อกันว่าพระองค์มีชีวิตอยู่เมื่อนับหลายล้านล้านล้านปีก่อน (billions of billions) อีกพระนามของพระองค์คือ อาทินาถ (ที่พึ่งองค์แรก) หรือ อาทีศวร (พระอิศวรองค์แรก)  ยุคาทิเทพ (เทพองค์แรกของยุค) ประถมราชา (ราชาองค์แรก) และ เนเภยะ อันแปลว่า บุตรของพระเจ้านาภิ พระองค์เป็นหนึ่งในสี่ตีรถังกรที่ได้รับการเคารพสูงสุดในศาสนาเชน ได้แก่ พระฤษภนาถ, พระมหาวีระ, พระปารศวนาถ และ 	พระเนมินาถ
ตามเอกสารของเชนเล่าว่า พระฤษภนาถเป็นพระราชโอรสของพระเจ้านาภิและพระนางมรุเทวีแห่งกรุงอโยธยาหรือเมืองวินิตาทางตอนเหนือของอินเดีย ต่อมาอภิเษกสมรสกับพระมเหสีสองพระองค์คือพระนางสุนันทาและพระนางสุมังคลา  มีบุตรกับพระนางสุมังคลาด้วยกัน 99 พระองค์ หนึ่งในนั้นคือพระเจ้าจักรพรรดิองค์แรกคือพระเจ้าภรตจักรพรรดิ และพระราชธิดาหนึ่งพระองค์นามว่าพราหมี และมีบุตรกับพระนางสุนันทาได้แก่พระพาหุพลีพระราชโอรสพระองค์แรก และสุนทรี (Sundari) หลังการเสียชีวิตของนางนิลันชนา (Nilanjana) หนึ่งในนางรำ พระองค์ได้รู้แจ้งถึงธรรมชาติในความเป็นไปของโลก และเกิดประสงค์จะสละราชสมบัติออกผนวช
หลังสละราชสมบัติและออกบวช พระฤษภนาถได้ออกเร่ร่อนโดยปราศจากอาหารเป็นเวลาหนึ่งปีเต็ม ในวันที่พระองค์ได้รับอาหารเป็นวันแรกในรอบปีนั้น ศาสนิกชนฉลองกันเป็นวัน Akshaya Tritiya จากนั้นจึงเข้าสู่โมกษะตามคติเชน บนเขาไกรลาศ (Kailash) คัมภีร์เล่มอาทิปุราณะ (Adi Purana) ของไชนเสนา (Jinasena) คือเอกสารที่บันทึกประวัติชีวิตของพระองค์ การสร้างรูปเคารพและประติมาณวิทยาของพระงอค์ประกอบด้วยรูปเคารพขนาดมหึมา เช่น เทวรูปแห่งอสิงหา และเทวรูปต่าง ๆ ใน เขาโคปชาล (Gopachal hill) สัญลักษณ์ประจำพระองค์คือกระทิง, ต้น Nyagrodha, โคมุขยักษา (Gomukha Yaksha - ยักษ์ที่มีหน้าเป็นกระทิง) และจักเรศวารียักษี (Chakreshvari Yakshi)
พระราชกฤษฎีกานูเอบาปลันตา

พระราชกฤษฎีกานูเอบาปลันตาแห่งกาตาลุญญา
พระราชกฤษฎีกานูเอบาปลันตา (สเปน: Decretos de Nueva Planta; กาตาลา: Decrets de Nova Planta) เป็นพระราชกฤษฎีกาจำนวนหนึ่งที่พระเจ้าเฟลิเปที่ 5 พระมหากษัตริย์สเปนพระองค์แรกจากราชวงศ์บูร์บง ทรงลงพระปรมาภิไธยในระหว่าง ค.ศ. 1707 ถึง ค.ศ. 1716 ซึ่งอยู่ในช่วงสงครามสืบราชบัลลังก์สเปนและหลังมีสนธิสัญญายูเทรกต์มายุติสงครามนั้นไปแล้วเล็กน้อย
ผลแห่งพระราชกฤษฎีกา

พระราชกฤษฎีกานี้มีผลในทางปฏิบัติเป็นการก่อให้เกิดรัฐสเปนและความเป็นพลเมืองสเปน โดยล้มเลิกการแบ่งแยกทางกฎหมายทั้งหมดระหว่างชาวกัสติยากับชาวอารากอน พระราชกฤษฎีกายังยกเลิกเขตแดนและพิกัดอัตราภาษีทั้งหมดภายในประเทศ ยกเว้นแต่ในดินแดนบาสก์ นอกจากนี้ พระราชกฤษฎีกายังให้พลเมืองของรัฐสเปนที่ก่อตั้งขึ้นใหม่นั้นมีสิทธิค้าขายกับอาณานิคมอเมริกันและเอเชียซึ่งไม่ถือเป็นอาณาเขตเฉพาะของราชบัลลังก์กัสติยาอีกต่อไป อนึ่ง รัฐบาลในมาดริดยังจะได้แต่งตั้งข้าราชการชั้นสูงโดยตรง และสถาบันส่วนใหญ่ในพื้นที่ที่กลายเป็นองค์กรส่วนท้องถิ่นแล้วก็จะต้องถูกยกเลิก ส่วนคดีความนั้นก็จะต้องฟ้องและต่อสู้กันเป็นภาษากัสติยา ซึ่งได้กลายเป็นภาษาหนึ่งเดียวของรัฐบาลแทนภาษาละติน ภาษากาตาลา และภาษาอื่น ๆ ในสเปนแล้ว
ท่าอากาศยานนานาชาติเฮย์แดร์ แอลีเยฟ

ท่าอากาศยานนานาชาติเฮย์แดร์ แอลีเยฟ (อาเซอร์ไบจาน: Heydər Əliyev adına Beynəlxalq Hava Limanı) (IATA: GYD, ICAO: UBBB) เป็นหนึ่งในเจ็ดท่าอากาศยานนานาชาติพาณิชย์ในประเทศอาเซอร์ไบจาน ตั้งอยู่ในบากู เมืองหลวงของประเทศ โดยดำเนินการเป็นท่าอากาศยานหลักของประเทศ ท่าอากาศยานเปิดให้บริการเชิงพาณิชย์เต็มรูปแบบอย่างเป็นทางการในปี 1933 ด้วยชื่อเดิม ท่าอากาศยานนานาติบิลา และได้เปลี่ยนมาใช้ชื่อปัจจุบันในวันที่ 10 เมษายน ค.ศ. 2004 ตั้งชื่อตามอดีตประธานาธิบดีเฮย์แดร์ แอลีเยฟ ท่าอากาศยานเป็นฐานการบินหลักของเอซาล สายการบินประจำชาติ รวมถึงเอซาลเอวิเอคาร์โก และซิลค์เวย์เวสต์แอร์ไลน์ โดยได้เป็นท่าอากาศยานที่ใหญ่ที่สุดและท่าอากาศยานที่มีสายการบินให้บริการมากที่สุดในประเทศ
รายละเอียดท่าอากาศยาน > อาคารผู้โดยสาร

ท่าอากาศยานนานาชาติเฮย์แดร์ แอลีเยฟมีอาคารผู้โดยสาร 2 แห่ง และอาคารคลังสินค้า 2 แห่ง
รายละเอียดท่าอากาศยาน > อาคารผู้โดยสาร > อาคารผู้โดยสารหลังที่ 1

อาคารผู้โดยสารหลังที่ 1 เปิดให้บริการในเดือนเมษายน ค.ศ. 2014 โดยมีพื้นที่ทั้งหมด 65,000 ตารางเมตร (700,000 ตารางฟุต) อาคารผู้โดยสารแห่งนี้ได้รับการออกแบบสำหรับรองรับผู้โดยสาร 6 ล้านคนต่อปี ปัจจุบันให้บริการผู้โดยสารได้มากถึง 3 ล้านคนต่อปี อาคารผู้โดยสาร 1 มีหลุมจอดอากาศยานที่สามารถรับเครื่องบินได้ 12 ลำพร้อมกัน โดยมีสองหลุมที่สามารถรองรับเครื่องบินโดยสารที่ใหญ่ที่สุดในโลกอย่างแอร์บัส เอ380 ได้
ในปี 2010 Arup Group ได้รับมอบหมายในการออกแบบอาคารผู้โดยสารหลังนี้ โดยได้ออกแบบให้มีรูปทรงสามเหลี่ยมและหลังคากึ่งโปร่งใส การตกแต่งภายใน ซึ่งออกแบบโดยบริษัท AUTOBAN สัญชาติตุรกีนั้น มีลักษณะเป็นชุด "รังไหม" ที่ทำจากแผ่นไม้อัดโอ๊ก ภายในอาคารมีการใช้ระบบขนสัมภาระ Vanderlande และอุปกรณ์ L-3 เครื่องสแกนสำหรับการตรวจสอบสัมภาระ และได้มีการติดตั้งบันไดเลื่อนชินด์เลอร์ 30 ตัว และลิฟต์ 21 ตัวในอาคารผู้โดยสาร[ต้องการอ้างอิง] อาคารผู้โดยสาร 1 ติดตั้งระบบการจัดการอาคาร (BMS) ซึ่งได้รับการออกแบบมาเพื่อทำให้กระบวนการและการดำเนินการที่สะดวกและรวดเร็วมากยิ่งขึ้น คล้ายอาคารอัจฉริยะ นอกจากนี้ อาคารผู้โดยสาร 1 ยังติดตั้งระบบสนับสนุนไฟฟ้า แสงสว่าง การระบายอากาศ การทำความร้อน เครื่องปรับอากาศ ประปา และท่อน้ำทิ้งเพิ่มเติมอีกด้วย
รายละเอียดท่าอากาศยาน > อาคารผู้โดยสาร > อาคารผู้โดยสารหลังที่ 2

อาคารผู้โดยสารหลังที่ 2 ได้รับการออกแบบโดยสถาปนิก Viktor Denisov ปัจจุบันอาคารนี้ให้บริการทั้งเที่ยวบินภายในประเทศและระหว่างประเทศของสายการบินราคาประหยัด โครงการนี้ได้รับรางวัลชนะเลิศในการแข่งขันในปี 1981 และเปิดให้บริการในปี 1989
รายละเอียดท่าอากาศยาน > อาคารผู้โดยสาร > อาคารคลังสินค้า

อาคารขนส่งสินค้าเปิดทำการเมื่อวันที่ 23 มีนาคม ค.ศ. 2004 โดยเป็นจุดดำเนินงานของสายการบินขนส่งสินค้าหลายสาย เช่น ซิลค์เวย์เวสต์แอร์ไลน์, อิแมร์แอร์คอมปะนี, ยูโรเอเชียนแอร์เซอร์วิส, ลุฟท์ฮันซ่าคาร์โก และปานัลปีนา อาคารคลังสินค้าสามารถรองรับเครื่องบินโบอิง 747 ได้เก้าลำ, อานโตนอฟ อาน-124 หรืออิลยูชิน อิล-76 จำนวน 15 ลำพร้อมกันได้
รายละเอียดท่าอากาศยาน > ทางวิ่ง

ท่าอากาศยานนานาชาติเฮย์แดร์ แอลีเยฟมีทางวิ่งสองเส้นวางตัวในทิศทางใกล้เคียงกัน ทางวิ่งที่ 16/34 มีขนาด 3,995 x 60 ม. (13,106 ฟุต 11 นิ้ว x 196 ฟุต 10 นิ้ว) ในขณะที่ทางวิ่งที่ 17/35 มีขนาด 3,200 x 50 ม. (10,498 ฟุต 8 นิ้ว x 164 ฟุต 1 นิ้ว)
รายละเอียดท่าอากาศยาน > โรงแรม

ท่าอากาศยานมีโรงแรมฟลานอินน์ (อังกฤษ: FlyInn) ซึ่งเป็นโรงแรมขนาด 205 ห้องพักตั้งอยู่ในพื้นที่ของท่าอากาศยาน
รายละเอียดท่าอากาศยาน > การบริการผู้โดยสาร

ในพื้นที่อาคารผู้โดยสารหลังที่ 1 จะมีพื้นที่จอดรถทั้งหมดประมาณ 20,000 ตารางเมตร (220,000 ตารางฟุต) สำหรับรถยนต์ 600 คัน และมีร้านค้า ร้านอาหาร ร้านกาแฟ และร้านค้าปลอดภาษีมากมายทั้งในบริเวณขาออกและขาเข้าของอาคาร และมีห้องรับรอง 5 ห้องและสปา 1 แห่ง
อาคารผู้โดยสารระหว่างประเทศมีห้องดูแลเด็ก โต๊ะเปลี่ยนผ้าอ้อม และพื้นที่เด็กเล่นสำหรับผู้โดยสารที่เดินทางมากับเด็กให้ได้ใช้บริการ
ท่าอากาศยานให้ความช่วยเหลือสำหรับบุคคลที่ต้องการความช่วยเหลือพิเศษเช่นผู้พิการและผู้สูงอายุ โดยได้จัดทำพื้นที่จอดรถพิเศษ โต๊ะประชาสัมพันธ์และเคาน์เตอร์เช็กอินพิเศษแยกจากพื้นที่ของผู้โดยสารทั่วไป และมีบริการศูนย์การแพทย์ตลอด 24 ชั่วโมงทุกวัน และรถพยาบาลสำหรับรับบนเครื่องบินในสถานการณ์ฉุกเฉิน และจะมีเจ้าหน้าที่สนามบินพาผู้โดยสารที่ลงทะเบียนไปที่ห้องรับรองแล้วไปที่ประตูขึ้นเครื่อง
สถิติ

| ปี | ผู้โดยสาร (คน) |
| --- | --- |
2016: 3,260,000
2017: 4,060,000
2018: 4,430,000
2019: 4,730,000
2020: 1,030,700
2021: 3,000,000
2022: 4,400,000
การคมนาคมที่เกี่ยวข้องกับท่าอากาศยาน > รถยนต์

ท่าอากาศยานนานาชาติเฮย์แดร์ แอลีเยฟ เชื่อมต่อกับทางหลวงโบยุก ชอร์ในเมืองบากู เริ่มต้นที่สถานีรถไฟใต้ดินโคโรกลู โดยมีสี่แยกถนนเฮย์แดร์ แอลีเยฟกับทางหลวงดาร์นากุล ทอดยาวไปทางทิศตะวันออกไปยังท่าอากาศยานและมาร์ดากัน ในท่าอากาศยานมีที่จอดรถในอาคารผู้โดยสารแต่ละแห่ง สามารถรองรับรถได้รวม 1,600 คัน