stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สงครามยุทธหัตถี
ประวัติสงคราม

ในปี พ.ศ. 2135 พระเจ้านันทบุเรงโปรดให้พระมหาอุปราชามังสามเกียดหรือมังกะยอชวานำกองทัพทหารสองแสนสี่หมื่นคน มาตีกรุงศรีอยุธยาหมายจะชนะศึกในครั้งนี้ สมเด็จพระนเรศวรทรงทราบจึงทรงเตรียมไพร่พล มีกำลังหนึ่งแสนคนเดินทางออกจากบ้านป่าโมกไปสุพรรณบุรี ข้ามน้ำตรงท่าท้าวอู่ทอง และตั้งค่ายหลวงบริเวณตำบลหนองสาหร่าย
เช้าของวันจันทร์ แรม 2 ค่ำ เดือนยี่ ปีมะโรง พ.ศ. 2135 ซึ่งตรงกับวันที่ 18 มกราคม พ.ศ. 2135 สมเด็จพระนเรศวรและสมเด็จพระเอกาทศรถทรงเครื่องพิชัยยุทธ สมเด็จพระนเรศวรทรงพระคชาธารนามว่าเจ้าพระยาไชยานุภาพ (พลายภูเขาทอง) ส่วนสมเด็จพระเอกาทศรถทรงพระคชาธารนามว่าเจ้าพระยาปราบไตรจักร (พลายบุญเรือง) ซึ่งช้างทรงของทั้งสองพระองค์นั้นเป็นช้างชนะงา คือช้างมีงาที่ได้รับการฝึกให้รู้จักการต่อสู้มาแล้วหรือเคยผ่านสงครามชนช้างชนะช้างตัวอื่นมาแล้ว และเป็นช้างที่กำลังตกมัน ในระหว่างการรบ ช้างทรงของทั้งสองพระองค์ได้วิ่งฝ่ากองทัพพม่ามาจนหลงเข้าไปในแดนพม่า และเข้าไปจนถึงช่วงกลางของทัพหงสาวดี มีเพียงทหารรักษาพระองค์และจาตุรงค์บาทเท่านั้นที่ติดตามไปทัน
สมเด็จพระนเรศวรทอดพระเนตรเห็นพระมหาอุปราชาทรงพระคชสารอยู่ในร่มไม้กับเหล่าท้าวพระยา จึงทราบได้ว่าช้างทรงของสองพระองค์หลงถลำเข้ามาถึงกลางกองทัพพม่า และตกอยู่ในวงล้อมข้าศึกแล้ว แต่ด้วยพระปฏิภาณไหวพริบของสมเด็จพระนเรศวร ทรงเห็นว่าเป็นการเสียเปรียบข้าศึกจึงไสช้างเข้าไปใกล้ แล้วตรัสถามพระมหาอุปราชาด้วยความคุ้นเคยมาก่อนแต่วัยเยาว์ว่า "พระเจ้าพี่เรา จะยืนอยู่ใยในร่มไม้เล่า เชิญออกมาทำยุทธหัตถีด้วยกัน ให้เป็นเกียรติยศไว้ในแผ่นดินเถิด ภายหน้าไปจะไม่มีพระเจ้าแผ่นดินที่ได้ทำยุทธหัตถีแล้ว"
พระมหาอุปราชาได้ยินดังนั้น จึงไสช้างนามว่า พลายพัทธกอ เข้าทำยุทธหัตถีกับสมเด็จพระนเรศวร พลายพัทธกอซึ่งมีขนาดใหญ่กว่าได้เข้าชนเจ้าพระยาไชยานุภาพจนเสียท่า พระมหาอุปราชาได้จังหวะจึงทรงฟันสมเด็จพระนเรศวรด้วยพระแสงของ้าว แต่สมเด็จพระนเรศวรทรงเบี่ยงหลบทัน จึงฟันถูกพระมาลาหนังขาด จากนั้นเจ้าพระยาไชยานุภาพได้ถูกพลายพัทธกอดันไปจนถึงต้นพุทรา เจ้าพระยาไชยานุภาพได้ใช้เท้าหลังยันโคนต้นพุทราชนพลายพัทธกอจนเสียหลัก สมเด็จพระนเรศวรทรงฟันด้วยพระแสงของ้าวถูกพระมหาอุปราชาเข้าที่พระอังสะขวา สิ้นพระชนม์อยู่บนคอพระคชาธารกลางสนามรบ
ส่วน สมเด็จพระเอกาทศรถได้ทำยุทธหัตถีกับมางจาชโร เจ้าเมืองจาปะโร ซึ่งขี่ช้างนามว่า พลายพัชเนียง สมเด็จพระเอกาทศรถก็ทรงฟันเจ้าเมืองจาปะโรเสียชีวิตเช่นกัน ทหารพม่าเห็นว่าแพ้แน่แล้ว จึงใช้ปืนระดมยิงใส่สมเด็จพระนเรศวรได้รับบาดเจ็บ ทันใดนั้น ทัพหลวงสยามตามมาช่วยทัน จึงรับทั้งสองพระองค์กลับพระนคร พม่าจึงยกทัพกลับกรุงหงสาวดีไป นับแต่นั้นมาก็ไม่มีกองทัพใดกล้ายกมากล้ำกรายกรุงศรีอยุธยาอีกเป็นระยะเวลาอีกยาวนาน
แต่ในมหาราชวงศ์ระบุว่าการยุทธหัตถีครั้งนี้ ช้างทรงของสมเด็จพระนเรศวรบุกเข้าไปในวงล้อมของฝ่ายพม่า ฝ่ายพม่าก็มีการยืนช้างเรียงเป็นหน้ากระดาน มีทั้งช้างของพระมหาอุปราชา ช้างของเจ้าเมืองชามะโรง ทหารฝ่ายสมเด็จพระนเรศวรก็ระดมยิงปืนใส่ฝ่ายพม่า เจ้าเมืองชามะโรงสั่งเปิดผ้าหน้าราหูช้างของตน เพื่อไสช้างเข้ากระทำยุทธหัตถีกับสมเด็จพระนเรศวรเพื่อป้องกันพระมหาอุปราชา แต่ปรากฏว่าช้างของเจ้าของชามะโรงเกิดวิ่งเข้าใส่ช้างของพระมหาอุปราชาเกิดชุลมุนวุ่นวาย กระสุนปืนลูกหนึ่งของทหารฝ่ายสมเด็จพระนเรศวรก็ยิงถูกพระมหาอุปราชาสิ้นพระชนม์
การจัดลำดับทัพ

กองทัพพม่า แบ่งออกเป็นสี่กองทัพ คือ
กองทัพเมืองแปร อุปราชเมืองแปรเป็นนายทัพ
กองทัพเมืองตองอู อุปราชเมืองตองอูเป็นนายทัพ
กองทัพหงสาวดี พระมหาอุปราชาเป็นนายทัพ และเป็นทัพหลวง
กองทัพเมืองเชียงใหม่
ส่วน กองทัพอยุธยา สมเด็จพระนเรศวรมหาราชทรงจัดทัพเป็นขบวนเบญจเสนา 5 ทัพ ดังนี้
ทัพที่ 1 เป็นกองหน้า
พระยาสีหราชเดโชชัย เป็นนายทัพ
พระยาพิชัยรณฤทธิ์ เป็นปีกขวา
พระยาวิชิตณรงค์ เป็นปีกซ้าย
ทัพที่ 2 เป็นกองเกียกกาย
พระยาเทพอรชุน เป็นนายทัพ
พระยาพิชัยสงคราม เป็นปีกขวา
พระยารามคำแหง เป็นปีกซ้าย
ทัพที่ 3 เป็นกองหลวง
สมเด็จพระนเรศวรมหาราช เป็นจอมทัพ
สมเด็จพระเอกาทศรถ
เจ้าพระยาอัครมหาเสนาธิบดี เป็นปีกขวา
เจ้าพระยาจักรี เป็นปีกซ้าย
ทัพที่ 4 เป็นกองยกกระบัตร
พระยาพระคลัง เป็นนายทัพ
พระราชสงคราม เป็นปีกขวา
พระรามรณภพ เป็นปีกซ้าย
ทัพที่ 5 เป็นกองหลัง
พระยาท้ายน้ำ เป็นนายทัพ
หลวงหฤทัย เป็นปีกขวา
หลวงอภัยสุรินทร์ เป็นปีกซ้าย
ผลกระทบ > การตีเมืองทะวายและตะนาวศรี

ศึก ทะวายและตะนาวศรีนั้น เป็นการรบในระหว่างคนต้องโทษกับคนต้องโทษด้วยกัน กล่าวคือ ทางกรุงศรีอยุธยพาพวกนายทัพที่ตามเสด็จไม่ทันในวันยุทธหัตถีนั้น มีถึง 6 คนคือ พระยาพิชัยสงคราม พระยารามกำแหง เจ้าพระยาจักรี พระยาพระคลัง และพระยาศรีไสยณรงค์ สมเด็จพระนเรศวรรับสั่งให้ปรึกษาโทษ ลูกขุนปรึกษาโทษให้ประหารชีวิต สมเด็จพระพนรัตน์ป่าแก้วมาถวายพระพรว่าการที่แม่ทัพเหล่านั้นตามเสด็จไม่ทัน ก็เพราะบุญญาภินิหารของพระองค์ ที่จะได้รับเกียรติคุณเป็นวีรบุรุษที่แท้จริง ด้วยเหตุว่าถ้าพวกนั้นตามไปทันแล้วถึงจะชนะก็ไม่เป็นชื่อเสียงใหญ่หลวง เหมือนที่เสด็จไปโดยลำพัง เมื่อเห็นว่าสมเด็จพระนเรศวรทรงเลื่อมใสในคำบรรยายข้อนี้แล้ว ก็ทูลขอโทษพวกแม่ทัพเหล่านี้ไว้ สมเด็จพระนเรศวรก็โปรดประทานให้ แต่พวกนี้จะต้องไปตีทะวายและตะนาวศรีเป็นการแก้ตัว จึงให้เจ้าพระยาจักรีเป็นแม่ทัพคุมพลห้าหมื่นไปตีตะนาวศรี พระยาพระคลังคุมกำลังพลหมื่นเหมือนกันไปตีทะวาย ส่วนแม่ทัพอื่นๆ ที่ต้องโทษก็แบ่งกันไปในสองกองทัพนี้คือพระยาพิชัยสงครามกับพระยารามคำแหงไป ตีเมืองทะวายกับพระยาพระคลัง และให้พระยาเทพอรชุนกับพระยาศรีไสยณรงค์ไปตีเมืองตะนาวศรีกับเจ้าพระยาจักรี
ส่วนทางหงสาวดีเมื่อพระเจ้านันทบุเรงเสียพระโอรสรัชทายาทแล้วก็โทมนัส ให้ขังแม่ทัพนายกองไว้ทั้งหมด แต่ภายหลังทรงดำริว่าไทยชนะพม่าในครั้งนี้แล้วก็จะต้องมาตีพม่าโดยไม่ต้องสงสัย ก่อนที่ไทยไปรบพม่าก็จะต้องดำเนินการอย่างเดียวกันกับที่พม่ารบกับไทย กล่าวคือ จะต้องเอามอญไว้ในอำนาจเสียก่อนและเป็นการแน่นอนว่าไทยจะต้องเข้ามาตีทะวาย และตะนาวศรี ด้วยเหตุนี้จึงให้แม่ทัพนายกองที่ไปแพ้สงครามครั้งนี้ไปทำการแก้ตัวรักษา เมืองตะนาวศรีและเมืองทะวาย เป็นอันว่าทั้งผู้รบและผู้รับทั้งสองฝ่าย ตกอยู่ในฐานคนผิดที่จะต้องทำการแก้ตัวทั้งสิ้น
ในการรบทวายและตะนาวศรีครั้ง นี้แม่ทัพทั้งสองคือ เจ้าพระยาจักรีและพระยาคลัง ทำการกลมเกลียวกันเป็นอย่างยิ่ง ถึงแม้สมเด็จพระนเรศวรจะได้แบ่งหน้าที่ให้ตีคนละเมือง ก็ยังมีการติดต่อช่วยเหลือกันและกัน ในที่สุดแม่ทัพทั้งสองก็รบชนะทั้งสองเมืองและบอกเข้ามายังกรุงศรีอยุธยา สมเด็จพระนเรศวรได้โปรดเกล้าฯ ให้พระยาศรีไสยณรงค์อยู่ครองเมืองตะนาวศรี ส่วนทางเมืองทะวายนั้นให้เจ้าเมืองทะวายคนเก่าครองต่อไป ชัยชนะครั้งนี้เป็นอันทำให้แม่ทัพทั้งหลายพ้นโทษ แต่ทางพม่าแม่ทัพกลับถูกทำโทษประการใดไม่ปรากฏ แต่อย่างไรก็ดี การที่ชัยชนะทะวายและตะนาวศรีครั้งนี้ ทำให้อำนาจของไทยแผ่ลงไปทางใต้เท่ากับในรัชสมัยพ่อขุนรามคำแหงมหาราช
ผลกระทบ > การสิ้นพระชนม์ของพระสุพรรณกัลยา

มีทฤษฎีที่กล่าวว่า ภายหลังจากสงครามยุทธหัตถี พระเจ้านันทบุเรงได้ปลงพระชนม์พระสุพรรณกัลยาด้วยโทสะ ซึ่งการสิ้นพระชนม์นั้นในพงศาวดารรวมถึงคำให้การต่าง ๆ ทั้งของไทยและพม่าต่างก็ให้ข้อมูลต่างกันออกไป โดยพงศาวดารของไทยทั้งสองฉบับ (คำให้การชาวกรุงเก่าและคำให้การขุนหลวงหาวัด) ระบุว่า "พระเจ้าหงสาวดีก็ทรงพระพิโรธ จึงเสด็จไปสู่ตำหนักพระสุวรรณกัลยา เอาพระแสงฟันพระนางสุวรรณกัลยากับพระราชธิดา (หรือพระราชโอรสในคำให้การขุนหลวงหาวัด) ของพระองค์สิ้นพระชนม์ทั้ง ๒ พระองค์"
แม้การสิ้นพระชนม์ของพระสุพรรณกัลยานั้นจะเป็นที่ยอมรับกันทั่วไปว่าเกิดจากแรงโทสะของพระเจ้านันทบุเรง ตามหลักฐานประเภทคำให้การของไทย แต่มิกกี้ ฮาร์ท (Myin Hsan Heart) นักประวัติศาสตร์ชาวพม่าได้นำเสนอข้อมูลที่แตกต่างออกไป โดยกล่าวถึงเจ้าภุ้นชิ่หรือเจ้าหญิงพิษณุโลกได้ตามเสด็จพระราชมารดาออกมาประทับนอกพระราชวังกัมโพชธานี โดยเจ้าหญิงเจ้าภุ้นชิ่ได้เสกสมรสกับ เจ้าเกาลัด พระโอรสของเจ้าอสังขยา เจ้าเมืองตะลุป ซึ่งเป็นชาวไทใหญ่ ซึ่งเป็นที่ปรึกษาของพระเจ้ามังรายกะยอชวา โอรสองค์ที่สองของพระเจ้านันทบุเรง และมีพระธิดาด้วยกันคือ เจ้าหญิงจันทร์วดี ซึ่งหมายความว่า ในช่วงสงครามยุทธหัตถี พ.ศ. 2135 พระสุพรรณกัลยามิได้ประทับอยู่ในหงสาวดีแต่ทรงประทับอยู่ในอังวะ จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2137 พระเจ้าตองอู พระเจ้านยองยัน และพระเจ้าเชียงใหม่ ต่างแยกตัวเป็นอิสระจากหงสาวดี พระเจ้านยองยันได้เข้าครองกรุงอังวะที่เจ้าหญิงพิษณุโลก และพระมารดาอาศัยอยู่ อีกทั้งยังเป็นผลดีแก่ทั้งสองพระองค์ด้วย เนื่องจากพระเจ้านยองยันนั้นเป็นพระโอรสองค์หนึ่งของพระเจ้าบุเรงนอง ทั้งยังมีความคุ้นเคยกับเจ้าอสังขยาบิดาของเจ้าเกาลัด จึงคาดได้ว่า ภายใต้การปกครองของพระเจ้านยองยันพระสุพรรณกัลยารวมถึงเจ้าหญิงพิษณุโลกก็ยังทรงประทับในนครอังวะอย่างปกติสุขจนกระทั่งสิ้นพระชนม์ โดยมิได้ถูกปลงพระชนม์แต่อย่างใด
ดูเพิ่ม

สมเด็จพระนเรศวรมหาราช
มังกะยอชวา
เจ้าพระยาปราบหงสาวดี
พระเจ้านันทบุเรง
ยุทธหัตถี
ตราประจำจังหวัดสุพรรณบุรีในปัจจุบัน แสดงถึงสงครามยุทธหัตถีระหว่างสมเด็จพระนเรศวรมหาราชกับพระมหาอุปราชามังกะยอชวา
จิตรกรรมฝาผนังยุทธหัตถี ณ อนุสรณ์สถานแห่งชาติ
อนุสรณ์การสู้รบระหว่างนเรศวรกับมังกะยอชวา ที่หนองสาหร่าย
ลก-ลก

ร้านขายลก-ลก ที่มะละกา
ลก-ลก (อังกฤษ: Lok-lok) อาหารข้างถนนแบบหนึ่งของมาเลเซีย มีลักษณะคล้ายลูกชิ้นเสียบไม้ที่มีหลากหลายรูปแบบ ทั้งเนื้อสัตว์, ผัก, ไส้กรอก, เกี๊ยว หรือเห็ดต่าง ๆ เมื่อจะรับประทานจะนำไปลวกจิ้มที่น้ำร้อนคล้ายกับสุกี้หรือจิ้มจุ่มของไทย และรับประทานกับน้ำจิ้มหลากหลาย เช่น ที่มีรสชาติคล้ายกับน้ำจิ้มหมูสะเต๊ะ, หวานและเปรี้ยวคล้ายซอสพริก รวมถึงแบบที่มีรสชาติหวานอย่างซีอิ๊ว
ลก-ลก พบได้ในปีนัง, กูชิง รวมถึงที่อื่น ๆ
บะหมี่ญี่ปุ่น

| --- | --- |
ราเม็งสด
แหล่งกำเนิด: ญี่ปุ่น
ส่วนผสมหลัก: ข้าวสาลี, น้ำ
 ตำราอาหาร: บะหมี่ญี่ปุ่น   สื่อ: บะหมี่ญี่ปุ่น
โซะบะ
อุดง
บะหมี่ เป็นอาหารหลักชนิดหนึ่งในตำรับอาหารญี่ปุ่น บะหมี่มักเสิร์ฟเย็นและมีน้ำจิ้ม เสิร์ฟในน้ำซุป หรือเสิร์ฟแบบจานร้อน ที่โดดเด่นคือ บะหมี่ต่อไปนี้ไม่ได้ทำจากข้าว
ราเม็ง เป็นบะหมี่เส้นบาง ๆ ทำจากข้าวสาลี เกลือ น้ำ และคังซุอิ น้ำด่างชนิดหนึ่ง ราเม็งทำโดยทำแป้งโดให้ขึ้นตัวก่อนทำให้แบน ราเม็งนำเข้าจากประเทศจีนในยุคเมจิ บะหมี่ราเม็งมีเนื้อแน่น และมีสีเหลืองอ่อน ๆ บะหมี่ราเม็งอาจมีรูปร่าง ความกว้าง และความยาวแตกต่างกัน บะหมี่มักเสิร์ฟด้วยน้ำซุป
ชิระทะกิ เป็นบะหมี่ทำจากกนเนียะกุ มีลักษณะหนุบหนับคล้ายยาง ชิระทะกิใช้เพิ่มเนื้อสัมผัสให้กับอาหารอย่าง สุกียากี้ และโอเด็ง
โซะบะ เป็นบะหมี่ทำด้วยเมล็ดบักวีตและแป้งสาลี บะหมี่โซะบะมีทั้งแห้งและสด อาจเสิร์ฟด้วยน้ำซุปร้อนหรือเย็นพร้อมน้ำจิ้ม สำหรับยะกิโซะบะ แม้ว่าจะเป็นอาหารญี่ปุ่นที่เป็นที่นิยมและมีชื่อ "โซะบะ" ในชื่อ แต่ทำจากบะหมี่จีน (ชูคาเม็ง)
โซเม็ง เป็นบะหมี่เส้นบาง สีขาว ทำจากข้าวสาลี เสิร์ฟเย็น ๆ ในฤดูร้อนพร้อมน้ำจิ้ม แม้ว่าบางครั้งอาจเสิร์ฟในน้ำซุปหรืออาหารจานร้อนชนิดอื่น ๆ โซเม็งคล้ายกับบะหมี่ฮิยะมุงิ และอุดง แต่มีลักษณะบางกว่า (กว้างประมาณ 1.3 มิลลิเมตร) การผลิตโซเม็งจำเป็นต้องใช้น้ำมัน ในช่วงฤดูร้อน ชาวญี่ปุ่นกิน "โซเม็ง" เย็นเพื่อรักษาความเย็น
ฮิยะมุงิ เป็นบะหมี่ทำจากแป้งสาลีคล้าย ๆ กับโซเม็งและอุดง และมีขนาดความกว้างอยู่ระหว่างบะหมี่ทั้งสองชนิด บะหมี่เหล่านี้เสิร์ฟในฤดูร้อนลักษณะเดียวกับบะหมี่โซเม็งและอุดง แม้ว่าฮิมะยุงิส่วนใหญ่มีสีขาว แต่ก็มีบางแหล่งนำบะหมี่มาผสมกับสีชมพูหรือน้ำตาล
อุดง เป็นบะหมี่ที่หนาที่สุดที่มีเสิร์ฟในญี่ปุ่น อุดงมีสีขาว ทำจากข้าวสาลี ขนาดกว้าง 4-6 มิลลิเมตร บะหมี่อุดงมักเสิร์ฟเย็นพร้อมน้ำจิ้มในฤดูร้อน หรืออาหารจานร้อนและน้ำซุปเมื่ออากาศเย็นลง อย่างไรก็ตาม ซะระอุดง ทำจากบะหมี่กรอบชนิดหนึ่ง
เอแคลร์ รวมเรื่องสั้นในวันที่กลีบลิลี่โปรยปราย

Japanese manga anthology
| --- | --- |
เอแคลร์ รวมเรื่องสั้นในวันที่กลีบลิลี่โปรยปราย
エクレア あなたに響く百合アンソロジー (Éclair: Anata ni Hibiku Yuri Anthology)
ชื่อภาษาอังกฤษ: Éclair: A Girls' Love Anthology That Resonates in Your Heart
แนว: ยูริ
มังงะ
เขียนโดย: หลากหลายผู้เขียน
สำนักพิมพ์: แอสกีเมเดียเวิกส์
สำนักพิมพ์ภาคภาษาไทย: ฟีนิกซ์
วางจำหน่ายตั้งแต่: 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2559 – 26 มีนาคม พ.ศ. 2563
จำนวนเล่ม:  5 + 2 เล่มพิเศษ    5
เอแคลร์ รวมเรื่องสั้นในวันที่กลีบลิลี่โปรยปราย (エクレア あなたに響く百合アンソロジー) เป็นซีรีส์มังงะรวมเรื่องสั้นแนวยูริ เขียนและวาดภาพประกอบโดย ผู้สร้างหลายคน เช่น นิโอะ นากาทานิ, อูตะ อิซากิ, ฮาจิ อิโต, และอาอุริ ฮิราโอะ เป็นต้น มีการเผยแพร่รวมเรื่องหลัก 5 เล่ม และรวมเรื่องพิเศษ 2 เล่ม ระหว่างเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2559 ถึงเดือนมีนาคม พ.ศ. 2563
ภาพรวม

เอแคลร์ ได้รับการประกาศในเดือนกันยายน พ.ศ. 2559 โดยเป็นโปรเจ็กต์ที่ผลิตโดยเด็งเงกิ ไดโอ โดยเล่มแรกวางจำหน่ายในวันที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2559 ฉบับพิมพ์ครั้งแรกได้รับการพิมพ์ซ้ำทันทีหลังจากเผยแพร่ และเนื่องจากความสำเร็จนี้ จึงมีการตัดสินใจที่จะพิมพ์รวมเรื่องสั้นเล่มต่อไป ตั้งแต่เล่มถัดมาได้มีการใช้คำที่แสดงถึงสีในชื่อเรื่อง
มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์ฟีนิกซ์
ในภาษาอังกฤษมังงะมีลิขสิทธิ์โดยสำนักพิมพ์ Yen Press วางจำหน่ายในอเมริกาเหนือ
ภาพรวม > จำนวนเล่ม

| # | ชื่อเล่ม | วันที่ออกจำหน่ายต้นฉบับ | วันที่ออกจำหน่ายภาษาไทย |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | เอแคลร์ รวมเรื่องสั้นในวันที่กลีบลิลี่โปรยปราย エクレア あなたに響く百合アンソロジー | 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2559  978-4-04-892432-0 | 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2561 978-616-464-037-5 |
| 2 | เอแคลร์ blanche รวมเรื่องสั้นในวันที่กลีบลิลี่โปรยปราย エクレア blanche あなたに響く百合アンソロジー | 26 มิถุนายน พ.ศ. 2560  978-4-04-892913-4 | 7 สิงหาคม พ.ศ. 2562 978-616-464-188-4 |
| 3 | เอแคลร์ bleue รวมเรื่องสั้นในวันที่กลีบลิลี่โปรยปราย エクレア bleue あなたに響く百合アンソロジー | 26 มกราคม พ.ศ. 2561  978-4-04-893559-3 | 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2563 978-616-464-343-7 |
| 4 | เอแคลร์ rouge รวมเรื่องสั้นในวันที่กลีบลิลี่โปรยปราย エクレア rouge あなたに響く百合アンソロジー | 27 กันยายน พ.ศ. 2561  978-4-04-912048-6 | 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2564 978-616-464-542-4 |
| Special | Eclair Special: Zassoutan: Yuikawa Kazuno Yuri Sakuhin Kessakusen (エクレアSpecial 好きなのは女の子 北尾タキ百合作品傑作選) | 25 ธันวาคม พ.ศ. 2561  978-4-04-912239-8 | — |
| 5 | เอแคลร์ orange รวมเรื่องสั้นในวันที่กลีบลิลี่โปรยปราย エクレア orange あなたに響く百合アンソロジー | 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2562  978-4-04-912866-6 | 1 ธันวาคม พ.ศ. 2564 978-616-464-628-5 |
| Special | エクレアSpecial 雑草譚 結川カズノ百合作品傑作選 | 26 มีนาคม พ.ศ. 2563  978-4-04-913108-6 | — |
การตอบรับ

เครือข่ายข่าวอนิเมะ ได้ให้บทวิจารณ์ซีรีส์นี้เป็นไปในเชิงบวก ใน "คู่มือมังงะฤดูใบไม้ผลิ 2018" ของพวกเขา Rebecca Silverman ให้คะแนนเล่มแรก 4 จาก 5 คะแนน โดยระบุว่า "คู่รักส่วนใหญ่ในรวมเรื่องต่าง ๆ ล้วนมีความเป็นเพื่อนที่แน่นแฟ้นในความสัมพันธ์ ซึ่งบางทีอาจเป็นเสน่ห์ส่วนหนึ่ง [...] ถือเป็นการตีความแนวโรแมนติกได้ดี ซึ่งมักอาศัยความใคร่ที่กลายมาเป็นความรัก มากกว่าจะเริ่มต้นด้วยความผูกพันทางอารมณ์" Amy McNulty ให้คะแนนหนังสือเล่มนี้ 3.5 จาก 5 คะแนน โดยสรุปว่า "ไม่มีเรื่องราวใดโดยเฉพาะที่จะคงอยู่ในใจของผู้อ่านไปอีกนาน แต่ละเรื่องก็สร้างผลกระทบในแบบของตัวเอง และไม่มีการทับซ้อนที่สำคัญในด้านโทน ฉาก หรือสถานการณ์ในแต่ละหน้า" เอแคลร์ blanche ได้รับคะแนน 3.5 จาก 5 คะแนนจากทั้ง Silverman และ Faye Hopper โดย Hopper กล่าวว่า "เอแคลร์ blanche อาจเป็นนิยายยูริแบบทั่วไป แต่โดยรวมแล้วถือว่าเป็นนิยายยูริแบบทั่วไปที่ดีมาก"
แหล่งข้อมูลอื่น

เอแคลร์ รวมเรื่องสั้นในวันที่กลีบลิลี่โปรยปราย (มังงะ) ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
เทศบาลเมืองสะเดา

บทความนี้เกี่ยวกับเทศบาลเมือง สำหรับอำเภอ ดูที่ อำเภอสะเดา
| เทศบาลเมืองสะเดา |
| --- | --- |
เทศบาลเมือง
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Thetsaban Mueang Sadao
   ตรา
คำขวัญ: ท่องเที่ยวสะเดาก้าวหน้า แหล่งการค้าชายแดน ศูนย์ศึกษานานาชาติ สะอาดทุกมุมเมือง รุ่งเรืองวัฒนธรรม
ทม.สะเดาที่ตั้งของเทศบาลเมืองสะเดา
พิกัด: 6°38′19.5″N 100°25′29″E﻿ / ﻿6.638750°N 100.42472°E﻿ / 6.638750; 100.42472
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: สงขลา
อำเภอ: สะเดา
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: วัชชพล ปริสุทธิ์กุล
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 47 ตร.กม. (18 ตร.ไมล์)
ประชากร (2561)
 • ทั้งหมด: 21,753 คน
 • ความหนาแน่น: 462.82 คน/ตร.กม. (1,198.7 คน/ตร.ไมล์)
รหัส อปท.: 04901001
ที่อยู่ สำนักงาน: สำนักงานเทศบาลเมืองสะเดา ถนนกาญจนวณิชย์ ตำบลสะเดา อำเภอสะเดา จังหวัดสงขลา 90120
เว็บไซต์: www.sadaocity.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
เทศบาลเมืองสะเดา เป็นเทศบาลเมืองแห่งหนึ่งในอำเภอสะเดา จังหวัดสงขลา มีพื้นที่ครอบคลุมตำบลสะเดาทั้งตำบล ชุมชนในเขตเทศบาลเมืองสะเดามีทั้งหมด 18 ชุมชน
ประวัติ

ตำบลสะเดาซึ่งเป็นที่ตั้งของศูนย์กลางการปกครองและการบริหารของอำเภอสะเดาได้มีการเติบโตขยายตัวของชุมชนมาโดยลำดับ จึงได้มีการตราพระราชบัญญัติจัดตั้ง เทศบาลตำบลสะเดา เมื่อวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2482 (ประกาศราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 56 ลงวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2482) ตั้งอยู่ที่ตำบลสะเดา อำเภอสะเดา จังหวัดสงขลา ห่างจากตัวจังหวัดสงขลา ประมาณ 76 กิโลเมตร มีเนื้อที่ทั้งหมดประมาณ 359 ตารางกิโลเมตร แต่เนื่องจากอาณาเขตตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งเทศบาลตำบลสะเดากว้างขวางมากไม่สามารถบริหารงานต่าง ๆ ได้ทั่วถึง จึงได้มีการเปลี่ยนแปลงเขตเทศบาลเดิมเสียใหม่ เพื่อความสะดวกในการบริหารงาน ตามประกาศในพระราชกฤษฎีกาเปลี่ยนแปลงเขตเทศบาลตำบลสะเดา จังหวัดสงขลา ตราไว้ ณ วันที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2495 คงเหลือเนื้อที่เพียง 47 ตารางกิโลเมตร ต่อมาเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2547 ได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทยเปลี่ยนแปลงฐานะเทศบาลตำบลสะเดาเป็น เทศบาลเมืองสะเดา
อาณาเขต

ทิศเหนือ ติดต่อกับองค์การบริหารส่วนตำบลปริก อำเภอสะเดา
ทิศใต้ ติดต่อกับเทศบาลตำบลสำนักขาม อำเภอสะเดา
ทิศตะวันออก ติดต่อกับองค์การบริหารส่วนตำบลสำนักแต้ว อำเภอสะเดา
ทิศตะวันตก ติดต่อกับเทศบาลเมืองปาดังเบซาร์ อำเภอสะเดา
ประชากร

| ปี | ประชากร | ±% |
| --- | --- | --- |
|  2537  | 15,549 | —     |
|  2538  | 17,643 | +13.5% |
|  2539  | 16,729 | −5.2% |
|  2540  | 16,561 | −1.0% |
|  2541  | 16,822 | +1.6% |
|  2542  | 17,544 | +4.3% |
|  2543  | 17,510 | −0.2% |
|  2544  | 17,687 | +1.0% |
|  2545  | 17,843 | +0.9% |
|  2546  | 18,406 | +3.2% |
|  2547  | 17,530 | −4.8% |
|  2548  | 17,870 | +1.9% |
|  2549  | 18,185 | +1.8% |
|  2550  | 18,537 | +1.9% |
|  2551  | 18,940 | +2.2% |
|  2561  | 21,753 | +14.9% |
อ้างอิง: กรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย
การศึกษา

โรงเรียนเทศบาล 1 บ้านสะเดา
โรงเรียนเทศบาล 2 บ้านสะเดา
โรงเรียนเทศบาล 3 ชุมชนหมู่บ้านตัวอย่าง
โรงเรียนสะเดา"ขรรค์ชัยกัมพลานนท์อนุสรณ์"
โรงเรียนเสนพงศ์
โรงเรียนกฤษณาวิทยา
วัด

วัดปัจจันตารม
วัดอมฤตวราราม (ไทรงาม)
วัดสันติวรคุณ
รางวัลฮิวโก

รางวัลฮิวโก (อังกฤษ: The Hugo Award, Science Fiction Achievement Award) เป็นรางวัลสำหรับนักเขียนนิยายแนววิทยาศาสตร์และแฟนตาซีซึ่งจัดขึ้นเป็นประจำทุกปี ตั้งขึ้นเพื่อเป็นเกียรติตามชื่อ ฮิวโก เจิร์นสแบค ผู้ก่อตั้งนิตยสารนิยายไซไฟในยุคแรกๆ คือ Amazing Stories มีการมอบรางวัลครั้งแรกในปี พ.ศ. 2498
รางวัลนี้มีการมอบให้ทุกปี โดย The World Science Fiction Society (WSFS) โดยพิจารณาการเสนอชื่อ และลงคะแนนนิยมในงาน World Science Fiction Convention (Worldcon) ซึ่งสมาชิกจะพิจารณาจากผลงานที่ปรากฏในปีก่อนหน้าที่จะมีงาน ทั้งนี้สมาชิกสามารถเลือก "ไม่ลงคะแนน" ให้กับผลงานใดเลยก็ได้ ในบางปีจึงไม่มีการมอบรางวัลเนื่องจากไม่มีผลงานที่โดดเด่นเพียงพอ
สำหรับรางวัลฮิวโกประจำปี พ.ศ. 2551 จัดขึ้น ในวันที่ 9 สิงหาคม ที่เมืองเดนเวอร์ รัฐโคโลราโด ประเทศสหรัฐอเมริกา
ในประเทศไทยก็มีนักเขียนไทยที่เคยได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลฮิวโกนี้ คือ คุณสมเถา สุจริตกุล
ราชอาณาจักรอาร์ล

| ราชอาณาจักรอาร์ล Royaume d’Arles (ฝรั่งเศส) |
| --- | --- |
ค.ศ. 933–1378
ราชอาณาจักรอาร์ล/บูร์กอญในคริตส์ศตวรรษที่ 11
สถานะ: อาณาจักรในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์  (ตั้งแต่ ค.ศ. 1032)
เมืองหลวง: อาร์ล
การปกครอง: ราชาธิปไตย
ยุคประวัติศาสตร์: สมัยกลางตอนกลาง

• ก่อตั้ง : ค.ศ. 933
• สิ้นสุด : 1378
 
ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของ:  ฝรั่งเศส  สวิตเซอร์แลนด์  อิตาลี
ราชอาณาจักรอาร์ล (อังกฤษ: Kingdom of Arles หรือ Arelat) หรือ ราชอาณาจักรบูร์กอญที่สอง เป็นราชอาณาจักรในแฟรงค์ในบริเวณอาร์ล ที่ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 933 จากดินแดนที่เดิมที่เดิมเป็นทางตอนใต้ของราชอาณาจักรบูร์กอญ ที่ตรงกับบริเวณที่ในปัจจุบันเป็นแคว้นโรนาลป์, พรอว็องซาลป์โกตดาซูร์ และฟร็องช์-กงเต ราชอาณาจักรปกครองเป็นอิสระมาจนกระทั่งเปี ค.ศ. 1032
ในปี ค.ศ. 888 โรดอล์ฟ เคานต์แห่งโอแซร์ก่อตั้งราชอาณาจักรบูร์กอญเหนือ (Bourgogne Transjurane) ในปี ค.ศ. 933 อูกแห่งอาร์ล (Hugh of Italy หรือ "Hugues de Provence") ยกราชอาณาจักรให้แก่รูดอล์ฟที่ 2 แห่งบูร์กอญ ผู้รวบรวมดินแดนทางตอนใต้ของบูร์กอญและก่อตั้งเป็นราชอาณาจักรใหม่ชื่อ “ราชอาณาจักรอาร์ล”   ในปี ค.ศ. 937 คอนราดแห่งบูร์กอญก็ขึ้นครองราชย์ต่อจากรูดอล์ฟ ตามด้วยรูดอล์ฟที่ 3 แห่งบูร์กอญ
ในปี ค.ศ. 1032 เมื่อรูดอล์ฟที่ 3 แห่งบูร์กอญเสด็จสวรรคต ราชอาณาจักรอาร์ลก็ตกไปเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ในรัชสมัยของสมเด็จพระจักรพรรดิคอนราดที่ 2 แม้ว่าผู้ครองราชย์ต่อจากจักรพรรดิคอนราดจะถือพระองค์ว่าเป็นพระมหากษัตริย์แห่งอาร์ล แต่ก็ไม่มีผู้ใดที่เสด็จมาทำพิธีบรมราชาภิเษกในมหาวิหาร ราชอาณาจักรปกครองตนอย่างค่อนข้างอิสระ ยกเว้นแต่สมเด็จพระจักรพรรดิฟรีดริชที่ 1 ผู้มาทำพิธีบรมราชาภิเษกในปี ค.ศ. 1178 เป็นพระมหากษัตริย์แห่งอาร์ลโดยสังฆราชแห่งอาร์ล
ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 11 จนถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 14 หลายส่วนของราชอาณาจักรก็แยกตัวออกไป ได้แก่ พรอว็องส์, วีวาแร, ลียง-แน, โดฟีเน, ซาวอย, ฟร็องช์-กงเต และทางตะวันตกของสวิตเซอร์แลนด์  จากนั้นส่วนใหญ่ของดินแดนบูร์กอญใต้ก็ถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของฝรั่งเศส ขณะที่ทางตะวันออกของบูร์กอญเหนือตกไปเป็นของตระกูลเซริงเงิน (Zähringen) และฮับส์บูร์ก
ในปี ค.ศ. 1361 สมเด็จพระจักรพรรดิคาร์ลที่ 4 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ก็แยกอาณาจักรเคานต์แห่งซาวอยออกจากราชอาณาจักร ในปี ค.ศ. 1365 จักรพรรดิคาร์ลก็ได้รับการสวมมงกุฎเป็นพระมหากษัตริย์แห่งอาร์ล แต่ในปี ค.ศ. 1378 พระองค์ก็ทรงแต่งตั้งมกุฎราชกุมารแห่งฝรั่งเศส (ต่อมาพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 6 แห่งฝรั่งเศส) ให้เป็นอุปราช (Imperial vicar) ถาวรของราชอาณาจักร ตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมาราชอาณาจักรอาร์ลก็เหลือเพียงตัวอักษร
ดูเพิ่ม

ราชอาณาจักรบูร์กอญ
ภูมิภาคบูร์กอญ
ลมเฉือน

ลมเฉือน (อังกฤษ: wind shear, windshear) คือกระแสลมหลายกระแสที่มีความแตกต่างด้านความเร็ว และอาจมีความแตกต่างด้านทิศทางร่วมด้วย เกิดขึ้นเหนือบริเวณใดบริเวณหนึ่งในชั้นบรรยากาศที่กินบริเวณไม่กว้างนัก  ลมเฉือนมีทั้งแบบแนวตั้งและแนวนอน ลมเฉือนแนวตั้งคือการที่ในบริเวณนั้นความเร็วลมที่ระดับความสูงต่าง ๆ มีความแตกต่างกัน ลมเฉือนแนวนอนคือการที่กระแสลม ณ ระดับความสูงใดความสูงหนึ่ง มีความเร็วไม่เท่ากัน ณ ตำแหน่งต่าง ๆ ที่ความสูงนั้น ๆ
ลมเฉือนสร้างผลกระทบต่อการควบคุมการขึ้นบินและลงจอดของอากาศยานอย่างมีนัยสำคัญ และเป็นส่วนหนึ่งของสาเหตุของอุบัติเหตุในการขนส่งทางอากาศ
ราชรัฐมุขนายกเอาคส์บวร์ค

ราชรัฐมุขนายกเอาคส์บวร์ค (อังกฤษ: Prince-Bishopric of Augsburg) เป็นราชรัฐมุขนายกในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ที่ปกครองโดยเจ้าชายบิชอปแห่งเอาคส์บวร์คและเป็นหนึ่งในเครือราชรัฐชวาเบีย (Swabian Circle)
เมืองเอาคส์บวร์คในปัจจุบันปรากฏในสตราโบในชื่อว่า “ดามาเซีย” (Damasia) และเป็นที่มั่นของลิคาติอิ ในปี 14 ก่อนคริสต์ศักราชเอาคส์บวร์คก็กลายเป็นอาณานิคมของโรมันโบราณ ในชื่อ “เอากุสตา วินเดลิโกรัม” (Augusta Vindelicorum) และได้รับฐานะเป็นเมืองจากจักรพรรดิเฮเดรียนที่กลายมาเป็นเมืองสำคัญทางยุทธศาสตร์และศูนย์กลางของเส้นทางการค้า
ประวัติศาสตร์การเผยแพร่คริสต์ศาสนาในบริเวณเอาคส์บวร์คไม่เป็นที่ทราบแน่นอนแต่อาจจะนำมาโดยทหารและพ่อค้า ตามตำนานของนักบุญอัฟราเอาคส์บวร์คก็ก่อตั้งมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 4 ภายใต้การนำของบิชอปนาร์ซิสซัส โดยมีนักบุญดิโอนีซีอุสลุงของนักบุญอัฟราเป็นบิชอปองค์ต่อมา
รัฐมุขนายกเอาคส์บวร์คเดิมก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1007 เพื่อการเผยแพร่คริสต์ศาสนาในบริเวณเอาคส์บวร์คทางตะวันออกของเยอรมนี ในปี ค.ศ. 1250 ราชรัฐมุขนายกเอาคส์บวร์คก็กลายมาเป็นรัฐในเครือจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ และในปี ค.ศ. 1802 ก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของบาวาเรีย
ดูเพิ่ม

จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
เขตมุขนายก
เจ้าชายมุขนายก
ลมฟ้าอากาศ

ลมฟ้าอากาศ (อังกฤษ: weather) เป็นสถานะของบรรยากาศ ถึงระดับที่ว่าบรรยากาศร้อนหรือเย็น เปียกหรือแห้ง สงบหรือมีพายุ เปิดหรือมีเมฆ ปรากฏการณ์ลมฟ้าอากาศส่วนมากเกิดขึ้นในชั้นโทรโพสเฟียร์ ใต้ชั้นสตราโทสเฟียร์ ลมฟ้าอากาศโดยทั่วไปหมายถึงอุณหภูมิวันต่อวันและกิจกรรมหยาดน้ำฟ้า ขณะที่ภูมิอากาศ (climate) เป็นคำใช้กับสภาพบรรยากาศโดยเฉลี่ยเป็นระยะเวลานาน
ลมฟ้าอากาศเกิดจากความแตกต่างของแรงดันอากาศ (อุณหภูมิและความชื้น) ระหว่างที่หนึ่งกับอีกที่หนึ่ง ความแตกต่างของความดันและอุณหภูมิเหล่านี้สามารถเกิดขึ้นเนื่องจากมุมของดวงอาทิตย์ที่จุดหนึ่ง ๆ ซึ่งแตกต่างกันโดยละติจูดจากเขตร้อน ความแตกต่างของอุณหภูมิที่มากระหว่างอากาศบริเวณขั้วโลกกับเขตร้อนทำให้เกิดลมกรด ระบบลมฟ้าอากาศในละติจูดกลาง เช่น พายุหมุนนอกเขตร้อน เกิดขึ้นจากความไร้เสถียรภาพของการไหลของลมกรด เพราะแกนของโลกเอียงเมื่อเทียบกับระนาบวงโคจร แสงอาทิตย์จึงตกกระทบที่มุมต่างกันในแต่ละช่วงเวลาของปี บนพื้นผิวโลก ตามปกติอุณหภูมิมีพิสัย ±40 °ซ ต่อปี ในช่วงหลายพันปีที่ผ่านมา การเปลี่ยนแปลงวงโคจรของโลกกระทบต่อปริมาณและการกระจายพลังงานแสงอาทิตย์ที่โลกได้รับและส่งอิทธิพลต่อภูมิอากาศระยะยาวและการเปลี่ยนแปลงภูมิอากาศของโลก
จากนั้น ความแตกต่างของอุณหภูมิพื้นผิวทำให้เกิดความแตกต่างของความดัน ที่ระดับความสูงสูงกว่าจะเย็นกว่าที่ระดับความสูงต่ำกว่าเนื่องจากความแตกต่างของความร้อนจากการบีบอัด การพยากรณ์อากาศเป็นการประยุกต์วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเพื่อพยากรณ์สภาพของบรรยากาศในเวลาอนาคตและในที่ตั้งหนึ่ง ๆ บรรยากาศเป็นระบบอลวน ฉะนั้นการเปลี่ยยแปลงเล็กน้อยต่อส่วนหนึ่งของระบบสามารถพัฒนาไปมีผลกระทบใหญ่หลวงต่อระบบโดยรวมได้ ความพยายามของมนุษย์ในการควบคุมลมฟ้าอากาศมีตลอดประวัติศาสตร์มนุษย์ และมีหลักฐานว่ากิจกรรมของมนุษย์อย่าง เกษตรกรรมและอุตสาหกรรมได้เปลี่ยนแปลงรูปแบบลมฟ้าอากาศโดยมิได้ตั้งใจ
การศึกษาว่าลมฟ้าอากาศทำงานอย่างไรบนดาวเคราะห์ดวงอื่นนั้นมีประโยชน์ในการทำความเข้าใจว่าลมฟ้าอากาศบนโลกทำงานอย่างไร จุดสังเกตที่มีชื่อเสียงในระบบสุริยะ จุดแดงใหญ่บนดาวพฤหัสบดี เป็นพายุแอนติไซโคลนซึ่งรู้จักกันว่ามีมาแล้วอย่างน้อย 300 ปี อย่างไรก็ดี ลมฟ้าอากาศมิได้จำกัดอยู่เฉพาะบนดาวเคราะห์เท่านั้น ชั้นโคโรนาของดาวฤกษ์สูญหายไปในอวกาศอย่างต่อเนื่อง ทำให้เกิดเป็นสิ่งที่เป็นบรรยากาศบาง ๆ ทั่วระบบสุริยะ การเคลื่อนที่ของแก๊สที่พุ่งออกจากดวงอาทิตย์เรียกว่า ลมสุริยะ
กอตอนู

| กอตอนู |
| --- | --- |
เมือง
ทิวทัศน์ย่านกลางเมืองกอตอนูใน พ.ศ. 2562
   ธง ตราอาร์ม
กอตอนูที่ตั้งเมืองกอตอนูในประเทศเบนิน
พิกัด: 6°22′N 2°26′E﻿ / ﻿6.367°N 2.433°E﻿ / 6.367; 2.433
ประเทศ:  เบนิน
จังหวัด: ลีตอราล
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Luc Atrokpo [fr]
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 79 ตร.กม. (31 ตร.ไมล์)
ความสูง: 51 เมตร (167 ฟุต)
ประชากร (สำมะโน พ.ศ. 2556)
 • ทั้งหมด: 679,012 คน
 • ความหนาแน่น: 8,600 คน/ตร.กม. (22,000 คน/ตร.ไมล์)
กอตอนู (ฝรั่งเศส: Cotonou; ฟอน: Kútɔ̀nú) เป็นเมืองใหญ่สุดในประเทศเบนิน มีจำนวนประชากรที่ 679,012 ใน พ.ศ. 2555 อย่างไรก็ตาม มีประชากรอาศัยอยู่ในเขตเมืองมากกว่าสองล้านคน
เขตเมืองยังคงขยายตัวออกไปโดยเฉพาะทางตะวันตก ตัวเมืองตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศ ระหว่างมหาสมุทรแอตแลนติกกับทะเลสาบนอกูเอ
นอกจากจะเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดของเบนินแล้ว กอตอนูยังเป็นที่ตั้งของสถานที่ราชการและหน่วยงานทางการทูตส่วนใหญ่ของประเทศ แม้ว่าปอร์โต-โนโวจะเป็นเมืองหลวงของประเทศอย่างเป็นทางการก็ตาม