stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เอ็นเอ๊กซ์ที เทคโอเวอร์: รีสเปค
แหล่งข้อมูลอื่น

Official website of WWE NXT
| ด ค กรายการเพย์-เพอร์-วิวและดับเบิลยูดับเบิลยูอี เน็ตเวิร์คของดับเบิลยูดับเบิลยูอี |
| --- | --- |
เอ็นเอ๊กซ์ที เทคโอเวอร์:  เทคโอเวอร์  เฟทัลโฟร์เวย์  อาร์ เอฟโวลูชั่น  ไรวัล  อันสต็อพเพเบิล  บรุกลิน  รีสเปค  ลอนดอน  แดลลัส  ดิเอ็นด์  บรุกลิน II  โทรอนโต  แซนแอนโทนีโอ  ออร์แลนโด  ชิคาโก  บรุกลิน III  วอร์เกมส์  ฟิลาเดลเฟีย  นิวออร์ลีนส์  ชิคาโก II  บรุกลิน 4  วอร์เกมส์ (2018) 
ในปัจจุบัน:  รอยัลรัมเบิล (1988–ปัจจุบัน)  อิลิมิเนชั่น แชมเบอร์ (2010–2015, 2017–ปัจจุบัน)  เรสเซิลเมเนีย (1985–ปัจจุบัน)  แบ็กแลช (1999–2009, 2016–ปัจจุบัน)  ไนท์ออฟแชมเปียนส์ (2008–2015, 2023–ปัจจุบัน)  มันนีอินเดอะแบงก์ (2010–ปัจจุบัน)  ซัมเมอร์สแลม (1988–ปัจจุบัน)  เพย์แบ็ก (2013–2017, 2023–ปัจจุบัน)  ฟาสต์เลน (2015–2019, 2021, 2023–ปัจจุบัน)  คราวน์ จูเอ็ล (2018–ปัจจุบัน)  เซอร์ไวเวอร์ ซีรีส์ (1987–ปัจจุบัน) 
ในอดีต:  เดอะเรสต์ลิงคลาสสิก (1985)  ดิสทิวส์เดย์อินเท็กซัส (1991)  วันไนท์โอนลี (1997)  แคปิทอลคาร์เนจ (1998)  เมย์เฮมอินแมนเชสเตอร์ (1998)  อินยัวร์เฮ้าส์ (1995–1999)  โนเมอร์ซี (1999)  โอเวอร์ดิเอดจ์ (1998–1999)  ฟุลลี่โลดเดด (1998–2000)  อินเวชั่น (2001)  คิงออฟเดอะริง (1993–2002)  รีเบลเลียน (1999–2002)  อินเซอร์เรกซ์ชั่น (2000–2003)  แบดบลัด (1997, 2003–2004)  ดีเซมเบอร์ทูดิสเมมเบอร์ (2006)  นิวเยียร์สเรโวลูชั่น (2005–2007)  วันไนท์สแตนด์ (2005–2008)  อันฟอร์กิฟเว่น (1998–2008)  ไซเบอร์ซันเดย์ (2004–2008)  อาร์มาเกดดอน (1999–2000, 2002–2008)  จัดจ์เมนท์เดย์ (1998, 2000–2009)  เดอะเกรทอเมริกันแบช (2004–2009)  เบรกกิ้งพอยท์ (2009)  ไฟเทอร์โฟร์เวย์ (2010)  แบรกกิ้ง ไรท์ส (2009–2010)  แคปิเทล พูนิชเมนท์ (2011)  เวนเจินส์ (2001–2007, 2011)  โอเวอร์เดอะลิมิต (2010–2012)  โนเวย์เอาท์ (1998, 2000–2009, 2012)  เอ็นเอ๊กซ์ที แอร์ไรวัล (2014)  คิงออฟเดอะริง (1985–1989, 1991, 1993-2002, 2006, 2008, 2010, 2015, 2021)  เดอะบีสอินเดอะอีท (2015)  ไลฟ์ฟรอมเมดิสันสแควร์การ์เดน (2015)  ครุยเซอร์เวทคลาสสิก (2016)  โรดบล็อก (2016)  เกรตบอลส์ออฟไฟร์ (2017)  แบทเทิลกราวด์ (2013–2017)  โนเมอร์ซี (1999–2008, 2016–2017)  แคลชออฟแชมเปียนส์ (2016–2017)  ยูไนเต็ด คิงดอม แชมเปียนชิป ทัวร์นาเมนต์ (2017)  เมยังคลาสสิก (2017–2018)  เกรเทสต์ รอยัลรัมเบิล (2018)  อีโวลูชัน (2018)  ซูเปอร์โชว์-ดาวน์ (2018–2020)  ทีแอลซี: เทเบิลส์แลดเดอส์ & แชส์ (2009–2020)  เอ็นเอ๊กซ์ที เทคโอเวอร์ (2014–2021)  เฮลอินเอเซล (2009–2022)  เอ็กซ์ตรีมรูลส์ (2009–2022)
ลัมโบร์กีนี เรเบนตัน

| ลัมโบร์กีนี เรเบนตัน |
| --- | --- |

ภาพรวม
บริษัทผู้ผลิต: ลัมโบร์กีนี
เริ่มผลิตเมื่อ: ค.ศ. 2007 - 2009 คูเป 21 คัน (1 คันสำหรับพิพิธภัณฑ์) โรดสเตอร์ 15 คัน
แหล่งผลิต: Sant'Agata Bolognese, ประเทศอิตาลี
ตัวถังและช่วงล่าง
ประเภท: รถยนต์นั่งสมรรถนะสูง (Sports car)
รูปแบบตัวถัง: 2 ประตู คูเป 2 ประตู โรดสเตอร์
โครงสร้าง: เครื่องยนต์กลางลำหลัง ขับเคลื่อนสี่ล้อ (M4)
จำนวนประตู: 2 แบบลัมโบดอร์ (Lambo doors; คูเป)   2 แบบประตูบานเปิดธรรมดา (โรดสเตอร์)
รุ่นที่คล้ายกัน: ลัมโบร์กีนี มูร์เซียลาโก แอลพี640
ระบบส่งกำลัง
เครื่องยนต์: 6.5 L (400 cu in) V12
ระบบเกียร์: เกียร์ธรรมดา 6 จังหวะ   เกียร์กึ่งอัตโนมัติ อี-เกียร์ 6 จังหวะ
มิติ
ระยะฐานล้อ: 2,665 mm (104.9 in)
ความยาว: 4,700 mm (190 in)
ความกว้าง: 2,058 mm (81.0 in)
ความสูง: 1,135 mm (44.7 in)
น้ำหนัก: 1,665 kg (3,671 lb)
ลัมโบร์กีนี เรเบนตัน (Lamborghini Reventón เสียงอ่านภาษาสเปน: [reβenˈton]) เป็นรถยนต์นั่งสมรรถนะสูง เครื่องยนตร์กลางลำหลัง ขับเคลื่อนสี่ล้อ (AWD) 2 ประตู 2 ที่นั่ง ผลิตโดยบริษัทรถยนต์สัญชาติอิตาลี ลัมโบร์กีนี เปิดตัวในปี ค.ศ. 2007 ที่งานแฟรงค์เฟิร์ตมอเตอร์โชว์ และกลายเป็นรถที่มีมูลค่าสูงที่สุดในงาน ด้วยราคา 1 ล้านยูโร หรือ กว่า 1.5 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เรเบนตัน สามารถทำความเร็วสูงสุดไว้ที่ 356 กม./ชม. (221.2 ไมล์ต่อชั่วโมง) ซึ่งบันทึกไว้ที่ดูไบ บริษัทลัมโบร์กีนี ก็ได้ออกมาประกาศว่า จะจำหน่ายเพียง 20 คันเท่านั้น (แม้ว่าเดิมทีจะมีข่าวลือว่า จะผลิตถึง 100 คันก็ตาม) แบ่งเป็น 10 คันที่สหรัฐอเมริกา 7 คันที่ยุโรป 1 คันที่แคนาดา และ 2 คันที่เอเซียโดยแต่ละคันจะทำเครื่องหมายการค้าเป็น 0/20 ส่วนคันที่ผลิตนอกเหนือจากจำนวนที่กล่าวมาจะนำไปเก็บไว้ที่พิพิธภัณฑ์ลัมโบร์กีนี
ทั้ง ๆ ที่ตัวถังภายนอกได้รับการออกแบบใหม่เกือบทั้งหมด แต่เครื่องยนต์กลับใช้ระบบส่งกำลังทุกอย่าง รวมถึงเครื่องยนต์ V12 จากมูร์เซียลาโก เรเบนตัน ได้รับแรงบันดาลใจการออกแบบมาจาก "เครื่องบินขับไล่ที่เร็วที่สุด"
เรเบนตัน โรดสเตอร์

เรเบนตัน โรดสเตอร์ เป็นรุ่นเสริมเปิดตัวที่แฟรงค์เฟิร์ตมอเตอร์โชว์ในปี ค.ศ. 2009 ใช้เครื่องยนต์จาก Murciélago LP 670-4 SuperVeloce ซึ่งก็คือตัวท็อปของมูร์เซียลาโก โดยจะมีการผลิตน้อยกว่าโฉมคูเป คือเพียง 15 คันเท่านั้น ด้วยราคาคันละกว่า 1,100,000 ยูโร เรเบนตัน โรดสเตอร์มีความเร็วสูงสุดต่ำกว่าเรเบนตันเล็กน้อย ความเร็วสูงสุดของมันคือ 205 ไมล์ต่อชั่วโมง โดยอัตราเร่ง 62 ไมล์ใช้เวลา 3.3 วินาที
ดูเพิ่ม

ลัมโบร์กีนี
ลัมโบร์กีนี มูร์เซียลาโก
เรเบนตัน โรดสเตอร์
วิทยาลัยบัณฑิตสกลนคร

| --- | --- |
ประเภท: เอกชน
ดำเนินงาน: 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2530–4 เมษายน พ.ศ. 2540
ผู้สถาปนา: นิวัทธ์ แจ้งสุข
ที่อยู่: อำเภอเมืองสกลนคร จังหวัดสกลนคร
วิทยาลัยบัณฑิตสกลนคร เป็นสถาบันอุดมศึกษาเอกชนในประเทศไทย ตั้งอยู่ที่อำเภอเมืองสกลนคร จังหวัดสกลนคร ก่อตั้งขึ้นเมื่อปีพ.ศ. 2530 ปัจจุบันเลิกกิจการไปแล้ว โดยการถูกเพิกถอนใบอนุญาตจัดตั้งมหาวิทยาลัยบัณฑิตสกลนคร เมื่อวันที่ 4 เมษายน 2540
ประวัติ

วิทยาลัยบัณฑิตสกลนคร ก่อตั้งในจังหวัดสกลนครในปี 2530 โดยที่ต่อมาในปี 2537 จัดตั้งวิทยาเขตเพิ่มขึ้นในจังหวัดนครศรีธรรมราช เมื่อแรกก่อตั้ง ทบวงมหาวิทยาลัยรับรองมาตรฐานเพียง 2 สาขาวิชา ได้แก่ สาขาวิชาเทคโนโลยีผลิตพืชผล และสาขาวิชาเทคโนโลยีผลิตสัตว์ ต่อมาได้เปิดสอนสาขาวิชาที่มีความต้องการในตลาด เช่นนิติศาสตร์ นิเทศศาสตร์ และวิศวกรรมศาสตร์ รวมทั้งการเปิดสอนระดับมหาบัณฑิตในสาขาวิชาเทคโนโลยีการเกษตร และศิลปศาสตร์ แต่ทั้งหมดนี้ ทบวงมหาวิทยาลัยมิได้รับรอง นอกจากนี้ยังมีการพิสูจน์ได้ว่าวิทยาลัยบัณฑิตสกลนคร มีการซื้อขายประกาศณียบัตรวิชาชีพครู กระทรวงศึกษาธิการจึงได้สอบสวนและสั่งเพิกถอนใบอนุญาตจัดตั้ง เมื่อวันที่ 4 เมษายน 2540
หลักสูตร

วิทยาลัยบัณฑิตสกลนคร เคยเปิดทำการเรียนการสอนในระดับปริญญาตรี 2 คณะ 5 หลักสูตร ได้แก่
คณะเกษตรศาสตร์
หลักสูตรเทคโนโลยีการเกษตรบัณฑิต
สาขาการจัดการประมง
สาขาเทคโนโลยีการผลิตพืช
สาขาเทคโนโลยีการผลิตสัตว์
คณะบริหารธุรกิจ
หลักสูตรบริหารธุรกิจบัณฑิต
สาขาการจัดการ
สาขาบัญชี
และระดับปริญญาโท 2 หลักสูตร ได้แก่
บัณฑิตวิทยาลัย
หลักสูตรศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขานโยบายและการวางแผนทางสังคม
หลักสูตรเทคโนโลยีการเกษตรมหาบัณฑิต สาขาส่งเสริมการเกษตร
ศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียง

กิตติศักดิ์ หัตถสงเคราะห์ อดีตรัฐมนตรี อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุดรธานี
สุรชาติ ชำนาญศิลป์ อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุดรธานี
สุรศักดิ์ เทียมประเสริฐ อดีตรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี
กีฬาสถานชาติมรดกเตโช

| --- | --- |
កីឡដ្ឋានជាតិមរតកតេជោ
ภาพถ่ายทางอากาศของสนามในเดือนธันวาคม 2564
th
ที่ตั้ง: ขณฑฺจรอยจังวร พนมเปญ กัมพูชา
พิกัด: 11°40′58.4″N 104°52′34.6″E﻿ / ﻿11.682889°N 104.876278°E﻿ / 11.682889; 104.876278
เจ้าของ: รัฐบาลกัมพูชา
ความจุ: 50,000 ที่นั่ง
พื้นผิว: หญ้า
การก่อสร้าง
ลงเสาเข็ม: เมษายน 2560
เปิดใช้สนาม: สิงหาคม 2564
งบประมาณในการก่อสร้าง: 6.72 ล้านล้านเรียล (168 ล้านดอลลาร์สหรัฐ)
สถาปนิก: 中国中元国际工程有限公司 (China IPPR International Engineering co.,Ltd)
การใช้งาน
ฟุตบอลทีมชาติกัมพูชา
เว็บไซต์
www.mtn-stadium.com.kh
กีฬาสถานชาติมรดกเตโช (เขมร: កីឡដ្ឋានជាតិមរតកតេជោ กีฬฎฺฐานชาติมรตกเตโช) เป็นสนามกีฬาสำหรับแข่งฟุตบอลและกรีฑาในกรุงพนมเปญ ประเทศกัมพูชา เป็นส่วนหนึ่งของพหุกีฬาสถานชาติมรดกเตโช
การก่อสร้าง

พหุกีฬาสถานชาติมรดกเตโช ซึ่งรวมถึงกีฬาสถานชาติมรดกเตโชแห่งนี้ สร้างขึ้นเพื่อการเป็นเจ้าภาพซีเกมส์ 2023 ของประเทศกัมพูชา การก่อสร้างพหุกีฬาสถานเริ่มขึ้นในเดือนเมษายน พ.ศ. 2556 ส่วนการก่อสร้างกีฬาสถานแห่งนี้เริ่มขึ้นในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2560 และวางศิลาฤกษ์ไปก่อนหน้านี้แล้วเมื่อวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2560 รัฐบาลจีนมอบเงินช่วยเหลือ 1.1 พันล้านหยวน (ประมาณ 160 ล้านดอลลาร์) เพื่อก่อสร้างสนามกีฬา โดยมีผู้พัฒนา คือ ไชน่าสเตทคอนสตรัคชั่นเอนยิเนียริ่ง (中国建筑集团有限公司, CSCEC) ประกอบด้วยวิศวกรชาวจีนประมาณ 340 คน และคนงานชาวกัมพูชาราว 240 คน ติดตั้งที่นั่งเสร็จสมบูรณ์ในเดือนมกราคม 2562
สถาปัตยกรรมและการออกแบบ

โครงสร้างของกีฬาสถานแห่งนี้ได้รับการออกแบบให้คล้ายกับเรือใบเพื่อรำลึกถึงความสัมพันธ์ระหว่างกัมพูชากับจีน เนื่องจากชาวจีนเคยเดินทางไปยังกัมพูชาโดยการเดินเรือในสมัยโบราณ กีฬาสถานแห่งนี้ออกแบบให้สูง 39.9 เมตร (131 ฟุต) และมีโครงสร้าง "หัวเรือ" สองโครงสร้างที่สูง 99 เมตร (325 ฟุต) ซึ่งออกแบบให้คล้ายท่าทางการทักทายของเขมรที่คล้ายกับการไหว้ กีฬาสถานแห่งนี้ล้อมรอบด้วยคูน้ำเช่นเดียวกับเมืองพระนคร และประดับประดาด้วยลวดลายดอกลำดวนซึ่งเป็นดอกไม้ประจำชาติของกัมพูชา กีฬาสถานแห่งนี้มีความจุ 60,000 ที่นั่ง
ลานีญา

สภาวะปกติ
ปรากฏการณ์ลานีญา
ลานีญา (สเปน: La Niña) เป็นปรากฏการณ์บรรยากาศมหาสมุทรคู่กันซึ่งเกิดขึ้นคู่กับเอลนีโญอันเป็นส่วนหนึ่งของเอลนีโญ-ความผันแปรของระบบอากาศในซีกโลกใต้ ในช่วงที่เกิดลานีญา อุณหภูมิพื้นผิวน้ำทะเลตลอดมหาสมุทรแปซิฟิกตอนกลางตะวันออกแถบเส้นศูนย์สูตรจะต่ำกว่าปกติ 3-5 °C ชื่อลานีญามาจากภาษาสเปน หมายถึง "เด็กหญิง" คล้ายกับเอลนีโญที่หมายถึง "เด็กชาย"
ลานีญา หรือที่บางทีเรียกอย่างไม่เป็นทางการว่า "แอนติเอลนีโญ" เป็นปรากฏการณ์ตรงกันข้ามกับเอลนีโญ ซึ่งปรากฏการณ์เอลนีโญนี้จะเป็นช่วงที่อุณหภูมิพื้นผิวน้ำทะเลเพิ่มสูงขึ้นอย่างน้อย 0.5 °C และผลกระทบของลานีญามักจะตรงกันข้ามกับของเอลนีโญ เอลนีโญเป็นปรากฏการณ์ที่มีชื่อเสียงเนื่องจากสามารถมีผลกระทบร้ายแรงต่อสภาพอากาศของทั้งชายฝั่งชิลี เปรูและออสเตรเลีย รวมทั้งอีกหลายประเทศ ลานีญามักเกิดขึ้นหลังปรากฏการณ์เอลนีโญรุนแรง
ผลกระทบ

ผลกระทบของลานีญาส่วนใหญ่จะตรงข้ามกับของเอลนีโญ ตัวอย่างเช่น เอลนีโญจะทำให้เกิดช่วงฝนตกในแถบสหรัฐอเมริกาตอนกลางตะวันตก ขณะที่ลานีญาจะทำให้เกิดช่วงแห้งแล้งในพื้นที่เดียวกัน ส่วนอีกด้านหนึ่งของมหาสมุทรแปซิฟิก ลานีญาทำให้เกิดฝนตกหนัก สำหรับอินเดีย เอลนีโญมักเป็นสาเหตุของความกังวลเพราะผลของมันที่ตรงกันข้ามกับมรสุมตะวันตกเฉียงใต้ ซึ่งเคยเกิดขึ้นใน พ.ศ. 2552 แต่ลานีญา มักเป็นประโยชน์สำหรับฤดูมรสุม โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงหลัง แต่ลานีญาซึ่งปรากฏในมหาสมุทรแปซิฟิกยังอาจทำให้ฝนตกหนักในออสเตรเลีย ซึ่งเกิดเป็นภัยพิบัติทางธรรมชาติครั้งร้ายแรงที่สุดครั้งหนึ่งโดยพื้นที่ส่วนใหญ่ของรัฐควีนส์แลนด์จมอยู่ใต้น้ำจากอุทกภัยอันเกิดจากสัดส่วนผิดปกติหรือถูกพายุหมุนเขตร้อนพัดถล่ม ซึ่งรวมไปถึงพายุหมุนเขตร้อนระดับ 5 ไซโคลนยาซี่ นอกจากนี้ยังทำให้เกิดความหายนะแบบเดียวกันในบราซิลตะวันออกเฉียงใต้และมีส่วนทำให้เกิดฝนตกหนักและอุทกภัยตามมาในศรีลังกา
การเกิดล่าสุด

มีช่วงลานีญาเกิดขึ้นรุนแรงระหว่าง ลานีญาจะส่งผลกระทบรุนแรงพ.ศ. 2531-2532 ลานีญายังได้เกิดขึ้นใน พ.ศ. 2538 และใน พ.ศ. 2542-2543 ลานีญาไม่รุนแรงนักเกิดขึ้นใน พ.ศ. 2543-2544 ลานีญาซึ่งเกิดขึ้นในกลาง พ.ศ. 2550 และเกิดขึ้นจนถึงต้น พ.ศ. 2552 นั้น เป็นลานีญาความรุนแรงปานกลาง NOAA คาดว่าลานีญาความรุนแรงปานกลางที่เกิดขึ้นมีแนวโน้มจะเกิดขึ้นต่อไปจนถึง พ.ศ. 2551 ตามข้อมูลของ NOAA "ผลกระทบของลานีญาที่คาดการณ์ระหว่างเดือนพฤศจิกายน-มกราคม รวมถึงการดำเนินไปของหยาดน้ำฟ้าสูงกว่าปกติเหนืออินโดนีเซีย และหยาดน้ำฟ้าต่ำกว่าปกติเหนือมหาสมุทรแปซิฟิกตอนกลางแถบเส้นศูนย์สูตร สำหรับสหรัฐอเมริกาแผ่นดินใหญ่ ผลกระทบที่อาจเกิดขึ้นรวมไปถึงหยาดน้ำฟ้ามากกว่าปกติทางเหนือของเทือกเขาร็อกกี แคลิฟอร์เนียเหนือ และในภูมิภาคใต้และตะวันตกของแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ คาดว่าทางใต้จะมีปริมาณหยาดน้ำฟ้าน้อยกว่าปกติลดหลั่นลงมาทางใต้ โดยเฉพาะในรัฐทางตะวันตกเฉียงใต้และตะวันออกเฉียงใต้"
อย่างไรก็ตาม เอลนีโญย้อนกลับมาเกิดอีกในเดือนพฤษภาคม-มิถุนายน พ.ศ. 2552 ซึ่งดำเนินไปกระทั่งเดือนเมษายน พ.ศ. 2553 ผลกระทบของเอลนีโญเห็นได้ชัดในช่วงฤดูใบไม้ร่วง พ.ศ. 2552 เมื่อพายุหมุนเขตร้อน ไอดา เพิ่มกำลังแรงขึ้นเป็นพายุชายฝั่งอันรุนแรง
ช่วงลานีญาใหม่เกิดขึ้นค่อนข้างรวดเร็วในแปซิฟิกตะวันออกและกลางเขตร้อนในกลาง พ.ศ. 2553  และคงอยู่ถึงต้น พ.ศ. 2554 ลานีญานี้ ประกอบกับอุณหภูมิพื้นผิวมหาสมุทรที่สูงสุดเป็นประวัติการณ์ในมหาสมุทรอินเดียตะวันออกเฉียงเหนือ เป็นปัจจัยสำคัญในอุทกภัยในรัฐควีนส์แลนด์ พ.ศ. 2553-2554 และพายุหิมะรุนแรงในทวีปอเมริกาเหนือที่เริ่มขึ้นตั้งแต่เดือนธันวาคม พ.ศ. 2553 เหตุการณ์ลานีญาเดียวกันนี้ยังมีแนวโน้มว่าจะทำให้เกิดพายุหมุนทอร์นาโดหลายลูกที่มีความรุนแรงสูงผิดปกติซึ่งพัดถล่มสหรัฐอเมริกาตะวันตกและตะวันตกเฉียงเหนือในฤดูใบไม้ผลิ พ.ศ. 2554
เหตุการณ์ลานีญาระหว่าง พ.ศ. 2493 และ 2554 มีดังนี้
ผลกระทบของลานีญาในแต่ละภูมิภาคของโลก
ความผิดปกติของอุณหภูมิพื้นผิวน้ำทะเลในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2550 แสดงปรากฏการณ์ลานีญา
เอ็มบอมเบ

|  เอ็มบอมเบ  |
| --- | --- |
ยานรบหุ้มเกราะเอ็มบอมเบ
ชนิด: รถรบทหารราบหุ้มเกราะ
แหล่งกำเนิด: ประเทศแอฟริกาใต้
ประวัติการผลิต
บริษัทผู้ผลิต: พาราเมาต์กรุป
ช่วงการผลิต: ค.ศ. 2010–ปัจจุบัน
ข้อมูลจำเพาะ
มวล: น้ำหนักเปล่า: 16,000 กก. น้ำหนักพร้อมรบ: 27,000 กก.
ลูกเรือ: 2+1+8 นาย

เกราะ: การป้องกันขีปนาวุธ: สตาแนก 4569 ระดับ 4 (การป้องกันลูกเรือจากการโจมตีปืนกลหนัก 14.5) และการป้องกันทุ่นระเบิด: สตาแนก 4569 ระดับ 4 และอาร์พีจี (ทีเอ็นที 10 กก. ใต้ตัวถัง), ทุ่นระเบิดดักรถถัง
เครื่องยนต์: ดีเซลเทอร์โบคัมมินส์ ไอเอสบีอี4 (336 กิโลวัตต์ (450 แรงม้า) และดีเซลเทอร์โบ 16,000 นิวตัน)
ความสูงจากพื้นรถ: 430 มม.
พิสัยปฏิบัติการ: 700 กม. (435 ไมล์)
ความเร็วสูงสุด: 100 กม./ชม.
เอ็มบอมเบ (อังกฤษ: Mbombe) เป็นยานรบหุ้มเกราะความคล่องตัวสูง ป้องกันทุ่นระเบิด ที่ผลิตโดยพาราเมาต์กรุปจากประเทศแอฟริกาใต้ ซึ่งได้รับการเปิดตัวในปี ค.ศ. 2010 ทั้งนี้ "เอ็มบอมเบ" ได้รับการตั้งชื่อตามนักรบแอฟริกัน
ข้อมูลจำเพาะของยานพาหนะ

น้ำหนักที่ไม่ได้รับภาระของเอ็มบอมเบคือ 16 ตัน ส่วนน้ำหนักพร้อมรบสูงสุดคือ 27 ตันโดยมีลูกเรือ 11 นาย มันขับเคลื่อนหกล้อสำหรับใช้กับภูมิประเทศที่แตกต่างกัน มีความเร็วสูงสุดคือ 100 กม./ชม. ช่วงของมันคือ 700 กม.
เอ็มบอมเบมีเครื่องยนต์ดีเซลคัมมินส์ ไอเอสบีอี4 ที่ 300 กิโลวัตต์ และระบบเกียร์อัตโนมัติอัลลิสัน 6 สปีด
ข้อมูลจำเพาะของยานพาหนะ > เกราะ

ตัวถังเอ็มบอมเบตรงตามมาตรฐานสตาแนก 4569 ระดับ 4 ซึ่งหมายความว่ายานพาหนะสามารถทนการระเบิดทีเอ็นที 10 กิโลกรัมภายใต้ตัวถังหรือสถานีล้อใด ๆ ตามมาตรฐาน เอ็มบอมเบสามารถปกป้องลูกเรือของตนจากอาร์พีจี ในขณะที่หน่วยที่นำมาประกอบเพิ่มเติมป้องกันระเบิดแสวงเครื่อง ทีเอ็นทีสูงสุด 50 กิโลกรัมที่ 5 เมตร
ข้อมูลจำเพาะของยานพาหนะ > อาวุธยุทธภัณฑ์

เอ็มบอมเบติดอาวุธด้วยปืนกลหนัก หรือปืนใหญ่อัตโนมัติ นอกจากนี้ เอ็มบอมเบสามารถติดตั้งอุปกรณ์มองกลางวันและกลางคืน
ข้อมูลจำเพาะของยานพาหนะ > ฟังก์ชัน

เอ็มบอมเบสามารถกำหนดให้เป็นรถลำเลียงพลหุ้มเกราะ, ยานรบ, ยานพาหนะบัญชาการ หรือรถพยาบาล
ประจำการ > ประจำการปัจจุบัน

จอร์แดน: ในการสั่งซื้อ 50 คัน
คาซัคสถาน
แผนที่เอ็มบอมเบประจำการเป็นสีน้ำเงิน
วันผู้เสียสละ (จีน)

| วันผู้เสียสละ 烈士纪念日 |
| --- | --- |
จัดขึ้นโดย: รัฐบาลจีน ประเทศจีน
เริ่ม: 30 กันยายน 2014 (10 ปีก่อน) (2014-09-30)
วันที่: 30 กันยายน
ความถี่: ทุกปี
ส่วนเกี่ยวข้อง: วันชาติสาธารณรัฐประชาชนจีน (วันรุ่งขึ้น)
วันผู้เสียสละ (จีนตัวย่อ: 烈士纪念日; จีนตัวเต็ม: 烈士紀念日) เป็นวันที่ประเทศจีนจัดขึ้นเพื่อรำลึกถึงผู้ที่เสียชีวิตในการรับใช้ประเทศ ตรงกับวันที่ 30 กันยายน ก่อนวันชาติของสาธารณรัฐประชาชนจีน วันนี้ถูกกำหนดโดยคณะกรรมาธิการสามัญประจำสภาประชาชนแห่งชาติเมื่อ ค.ศ. 2014
ประวัติ

ตลอดระยะเวลาทางประวัติศาสตร์ต่าง ๆ ของการปฏิวัติในจีน ตั้งแต่ ค.ศ. 1919 เป็นต้นมา ไม่ว่าจะเป็นช่วงการสร้างสังคมนิยม หรือช่วงปฏิรูปและเปิดประเทศ เหล่าผู้เสียสละได้ยอมสละชีวิตเพื่อความเป็นอิสระของชาติ การปลดปล่อยประชาชน ความรุ่งเรืองและความเข้มแข็งของประเทศ และความสุขของประชาชน ตามสถิติที่ไม่ครบถ้วน พบว่ามีผู้สละชีวิตเพื่อชาติราว 20 ล้านคนนับตั้งแต่ ค.ศ. 1927 ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นสงครามกลางเมืองจีน และย้อนกลับไปถึง ค.ศ. 1925 ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของการกรีธาทัพขึ้นเหนือ ด้วยข้อจำกัดข้อจำกัดของสภาวะสงคราม ผู้เสียสละหลายคนจึงมิได้ทิ้งชื่อเอาไว้ ภายใน ค.ศ. 2014 มีผู้เสียสละในประเทศจีนกว่า 1.93 ล้านคนที่สามารถสืบค้นชื่อและระบุในสารบบผู้เสียสละทุกระดับได้ ไม่ใช่เพียงแค่บุคคลเหล่านั้นเท่านั้นที่ได้รับการยกย่องในวันนั้น วันรำลึกผู้เสียสละยังเป็นวันสำหรับการรำลึกถึงวีรชนผู้ล่วงลับของจีนตั้งแต่สมัยจักรวรรดิและสาธารณรัฐมาจนถึงปัจจุบัน ทั้งทหารและพลเรือนที่รับใช้บ้านเกิดเมืองนอนของพวกเขา
กฎหมาย

เมื่อวันที่ 31 สิงหาคม ค.ศ. 2014 การประชุมครั้งที่ 10 ของคณะกรรมาธิการสามัญประจำสภาประชาชนแห่งชาติ ชุดที่ 12 ได้มีมติกำหนดให้วันที่ 30 กันยายนของทุกปี ซึ่งเป็นวันวางศิลาฤกษ์ของอนุสาวรีย์วีรชนเป็นวันผู้เสียสละ และกำหนดให้รัฐจัดกิจกรรมรำลึกถึงผู้เสียสละในวันนั้นของทุกปี:
มติของคณะกรรมาธิการสามัญประจำสภาประชาชนแห่งชาติว่าด้วยการจัดตั้งวันรำลึกผู้เสียสละ
(ได้รับการรับรองในการประชุมครั้งที่ 10 ของคณะกรรมาธิการสามัญประจำสภาประชาชนแห่งชาติชุดที่ 12 เมื่อวันที่ 31 สิงหาคม ค.ศ. 2014)
ในสมัยปัจจุบัน วีรชนนับไม่ถ้วนได้สละชีพต่อสู้เพื่อเอกราชของชาติ เสรีภาพและความสุขของประชาชน และเพื่อความเจริญรุ่งเรืองและความเข้มแข็งของประเทศ ผลงานอันกล้าหาญของบรรดาผู้เสียสละได้ทำให้ชื่อเสียงของพวกเขาดังกระฉ่อนไปทั่วประวัติศาสตร์ และจิตวิญญาณของพวกเขาเหล่านั้นจะคงอยู่ชั่วนิรันดร์ เพื่อสืบสานเจตนารมณ์ของผู้เสียสละ รำลึกถึงความสำเร็จของผู้เสียสละ ปลูกฝังจิตสำนึกแห่งความรักชาติ ความสามัคคี และคุณธรรมสังคมนิยมในหมู่ประชาชน ปลูกฝังและปฏิบัติตามค่านิยมหลักของสังคมนิยม เสริมสร้างความสามัคคีของประชาชาติจีน และกระตุ้นการบรรลุความฝันจีนแห่งการฟื้นฟูชาติจีนอันยิ่งใหญ่ด้วยพลังจิตใจอันเข้มแข็ง คณะกรรมาธิการสามัญประจำสภาประชาชนแห่งชาติชุดที่ 12 จึงได้มีมติดังต่อไปนี้:
เพื่อกำหนดให้วันที่ 30 กันยายน เป็นวันผู้เสียสละ ในวันที่ 30 กันยายนของทุกปี รัฐจะจัดกิจกรรมเพื่อรำลึกถึงผู้เสียสละ
ภายหลัง สำนักงานทั่วไปของพรรคคอมมิวนิสต์จีน สำนักงานทั่วไปของคณะมนตรีรัฐกิจ และสำนักงานทั่วไปของคณะกรรมการการทหารส่วนกลางได้ออกประกาศเรื่องวันรำลึกผู้เสียสละ นอกจากนี้ยังกำหนดให้หน่วยงาน องค์กร และทุกภาคส่วนจัดกิจกรรมรำลึกต่าง ๆ อย่างรอบคอบ อาทิ จัดพิธีรำลึกสาธารณะสำหรับผู้เสียสละ วางพวงมาลาที่สุสานผู้เสียสละ จัดกิจกรรมรำลึกผู้เสียสละทางออนไลน์ ดูแลช่วยเหลือครอบครัวของผู้เสียสละ และ "จัดตั้งและพัฒนากลไกการทำงานที่นำโดยพรรคคอมมิวนิสต์จีนอย่างเป็นเอกภาพ การบริหารงานของรัฐบาลอย่างมีประสิทธิภาพ ความร่วมมืออย่างแข็งขันจากทุกภาคส่วน และการมีส่วนร่วมอย่างกว้างขวางจากสังคม"
วันที่ 27 เมษายน ค.ศ. 2018 การประชุมครั้งที่ 2 ของคณะกรรมาธิการสามัญประจำสภาประชาชนแห่งชาติชุดที่ 13 ได้ลงมติเป็นเอกฉันท์ให้รับรองกฎหมายคุ้มครองวีรชนและผู้เสียสละ กฎหมายดังกล่าวกำหนดให้มีการจัดงานวันรำลึกถึงผู้เสียสละในวันที่ 30 กันยายนของทุกปี
การรำลึกถึง

วันที่ 30 กันยายน ค.ศ. 2014 เป็นวันผู้เสียสละครั้งแรกของจีน สี จิ้นผิง และผู้นำจีนคนอื่น ๆ ร่วมกับตัวแทนประชาชรจากทุกภาคส่วนในกรุงปักกิ่งได่ร่วมกันวางดอกไม้บูชาแด่ผู้เสียสละบริเวณหน้าอนุสาวรีย์วีรชน และทุกวันที่ 30 กันยายนต่อมา ผู้นำระดับสูงของจีนก็ได้เข้าร่วมพิธีและวางพวงหรีดที่อนุสาวรีย์แห่งนี้เช่นกัน
ดูเพิ่ม

วันรำลึกการสังหารหมู่ที่หนานจิง
วันรำลึก (สหราชอาณาจักร)
วันรำลึก (สหรัฐ)
เอ็ม61 วัลแคน

เอ็ม 61 วัลแคน
เอ็ม61 วัลแคน (อังกฤษ: ภาษาอังกฤษ: M61 Vulcan) เป็นปืนที่ทำงานด้วยระบบไฮดรอลิก มีหกลำกล้อง ระบายความร้อนด้วยอากาศ และยิงด้วยระบบแบบปืนกลแกทลิ่งในอัตราการยิงที่สูงอย่างมาก มันเป็นปืนใหญ่หลักที่ใช้กับอากาศยานทางทหารของสหรัฐอเมริกามากว่าห้าทศวรรษ เอ็ม61 เดิมที่ถูกสร้างขึ้นโดยเจเนรัล อิเลคทริคและต่อมาก็เป็นเจเนรัล ไดนามิกส์
ในประเทศไทย กองทัพอากาศไทยรับเข้าประจำการครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2531 [ต้องการอ้างอิง]
การพัฒนา

เมื่อสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง กองทัพบกสหรัฐฯ เริ่มตระหนักถึงปืนสำหรับอากาศยานในอนาคต ความเร็วที่มากขึ้นของเครื่องยนต์เจ็ทหมายถึงการยิงให้โดนเป้านั้นจะยากขึ้นหากไม่เพิ่มอัตราการยิงของปืน ในขณะที่การออกแบบของเยอรมนีที่ถูกยึดได้นั้นแสดงให้เห็นถึงปืนใหญ่ที่มีลำกล้องเดี่ยวซึ่งมันมีข้อจำกัดในการป้อนกระสุน ทางกองทัพต้องการสิ่งที่ดีกว่า โดยผสมอัตราการยิงที่สูงและความไว้ใจได้
ด้วยความต้องการดังกล่าว เจเนรัลอิเลคทริคได้นำความคิดเก่ามาใช้ใหม่ซึ่งนั่นก็คือปืนแกทลิ่งที่มีหลายลำกล้อง แกทลิ่งแบบดั้งเดิมนั้นไม่เป็นที่นิยมก็เพราะมันต้องอาศัยพลังงานจากภายนอกเพื่อหมุนลำกล้อง แต่แบบใหม่ที่นำมาใช้กับเครื่องยนต์เจ็ทนั้นใช้พลังงานไฟฟ้าที่มีประสิทธิภาพแทน และมันให้การทำงานที่ดีกว่าอาวุธที่ใช้ระบบแก๊ส ด้วยการที่มีหลายลำกล้องอัตราการยิงจึงอาจต่ำกว่าแบบลำกล้องเดี่ยวในขณะที่ยังคงให้อัตราการยิงที่โดยรวมแล้วเหนือกว่า
กองทัพประกาศทำสัญญากับเจเนรัล อิเลคทริคในปีพ.ศ. 2489 ในโครงการวัลแคน (Project Vulcan) อาวุธที่มีหกลำกล้องสามารถยิงกระสุนได้ 7,200 นัดต่อนาที ถึงแม้ว่านักออกแบบชาวยุโรปจะใช้ปืนขนาด 30 ม.ม.เพื่อพลังการยิงที่ดีกว่า ทางกองทัพสหรัฐฯ เน้นไปที่กระสุน .60 คาลิเบอร์ที่ทรงพลังโดยคาดว่าความเร็วของกระสุนจะทำให้จัดการกับเป้าหมายที่เคลื่อนที่ได้เร็วง่ายกว่า ต้นแบบแรกของ .60 คาลิเบอรนั้นมีชื่อว่าที45 ใช้ยิงในปีพ.ศ. 2492 มันสามารถทำการยิงได้ 2,500 นัดต่อนาทีซึ่งเพิ่มขึ้นเป็น 4,000 นัดต่อนาทีในปี 2493 ในต้นปีพ.ศ. 2493 กองทัพอากาศสหรัฐฯ ตัดสินใจว่าความเร็วเพียงลำพังอาจไม่เพียงพอใจะทำลายเป้าหมายได้ ในที่สุดกระสุนขนาด 20x12 ม.ม.ถูกกำหนดให้เป็นกระสุนที่สมดุลทั้งการระเบิดและความเร็ว
การพัฒนาเอฟ-104 สตาร์ไฟเตอร์เปิดตัวที171 วัลแคน (ต่อมาถูกเรียกว่าเอ็ม61) ซึ่งมีปัญหากับระบบป้อนกระสุนแบบเชื่อมติดซึ่งมันเสียหายจากสภาพอสกาศและอื่นๆ ระบบเติมกระสุนแบบไร้สายเชื่อมต่อถูกพัฒนาขึ้นให้กับเอ็ม61เอ1 ซึ่งต่อมากลายเป็นปืนใหญ่หลักในอากาศยานของสหรัฐฯ ดูเหมือนว่ามันยัคงเข้าประจำการอย่างน้อยก็ขนถึงทศวรรษถัดไป
ต่อมาเจเนรัล อิเลคทริคได้ขายอาวุธพร้อมการออกแบบและเครื่องมือในการสร้างเอ็ม61 ให้กับมาร์ติน มาเรทต้า หลังจากที่มาร์ตินรวมเข้ากับล็อกฮีดปืนกลแบบหมุนก็ตกอยู่ในความรับผิดชอบของล็อกฮีด มาร์ติน บริษัทระบบอาวุธล็อกฮีด มาร์ตินตกเป็นของของเจเนรัล ไดนาสิกส์ในเวลาต่อมา ผู้ซึ่งในปัจจุบันผลิตเอ็ม61 และแบบต่างๆ ของมัน
คำอธิบาย

วัลแคนเป็นปืนแกทลิ่งโดยที่ปืนแต่ละกระบอกจะมีทั้งหมดหกลำกล้องโดยจะหมุนไปพร้อมๆ กัน ลำกล้องที่มากสร้างอัตราการยิงที่สูงถึง 100 นัดต่อวินาทีและมันยังทำให้มีอายุการใช้งานที่ยาวนานขึ้นเพราะลดการกัดกร่อนและความร้อนลง ด้วยการที่มันอาจขัดข้องหรือล้มเหลวได้หากกระสุนใช้ไปมากถึง 10,000 นัดมันจึงเป็นอาวุธที่ไว้ใจได้อย่างมาก ความสำเร็จของโครงการวัลแคนและแบบต่อๆ มาของมันทำให้เกิดปืนแบบใหญ่ขึ้นมาโดยมีชื่อเรียกว่าปืนใหญ่วัลแคน ซึ่งบางครั้งก็สร้างความสับสน
เอ็ม61 สำหรับเครื่องบินส่วนใหญ่นั้นขับเคลื่อนด้วยไฮดรอลิกและไฟฟ้า การหมุนของปืน ลำกล้องที่รวมกัน และระบบเติมกระสุนจะถูกหมุนโดยมอเตอร์ไฮดรอลิกผ่านทางระบบชาฟท์ที่ยืดหยุ่น กระสุนถูกยิงโดยระบบไฟฟ้าที่ซึ่งกระแสไฟฟ้าจากการยิงนำผ่านทางหมุดเมื่อกระสุนแต่ละนัดถูกหมุนเข้าสู่ตำแหน่งยิง สำหรับรุ่นที่ให้พลังงานตัวเอง จีเอยู-4 (ถูกเรียกว่าเอ็ม130ในทางทหาร) เป็นระบบแก๊สที่ใช้แก๊สจากสามลำกล้องทำให้กลไกทำงาน มันจะมีน้ำหนักมากกว่าแบบไฟฟ้าประมาณ 4.58 กิโลกรัม แต่ไม่ต้องการพลังงานจากภายนอก
ตอนแรกเอ็ม61 ใช้สายกระสุนแบบเชื่อมแต่มันก็มักมีปัญหา อาวุธดั้งเดิมไม่นานก็ถูกแทนที่ด้วยเอ็ม61เอ1 พร้อมระบบที่ไม่มีการเชื่อม มันขึ้นอยู่กับการใช้งาน ระบบเติมป้อนกระสุนสามารถเป็นทั้งแบบปลายเดี่ยวและปลายคู่ ข้อเสียของเอ็ม61 คือความจุของอาวุธ ระบบป้อนกระสุน และกล่องแบบกลมที่ทำให้มากยากที่จะใส่เข้าไปในตัวเครื่องบิน ระบบป้อนกระสุนต้องถูกใช้ให้เหมาะกับงานด้วยการเพิ่มน้ำหนักเข้าไป 140-190 กิโลกรัมเพื่อทำให้อาวุธสมบูรณ์ เครื่องบินส่วนใหญ่จะใช้แบบปลายคู่เพราะว่าการดีดปลอกกระสุนสามารถทำให้เกิดความเสียหายต่อเครื่องยนต์ได้ และเพราะการเก็บรักษาปลอกที่ใช้แล้วช่วยในการคงศูนย์ถ่วงของเครื่องบิน เครื่องบินแบบแรกที่ใช้เอ็ม61เอ1 คือรุ่นดีของเอฟ-104 โดยเริ่มขึ้นในปีพ.ศ. 2492
รุ่นที่เล็กกว่าของวัลแคนถูกสร้างขึ้นเพื่อใช้กับเอฟ-22 แร็พเตอร์โดยเรียกว่าเอ็ม61เอ2 โดยรวมแล้วมันเหมือนกับเอ็ม61เอ1 เพียงแต่มีลำกล้องที่ผอมกว่าเพื่อลดน้ำหนักเป็น 91.6 กิโลกรัม ระบบหมุนยังได้รับการดัดแปลงเพื่อนำเอาชิ้นส่วนใดก็ตามที่ไม่ต้องการออกและแทนที่เหล็กบางชิ้นด้วยวัสดุที่เบากว่า เอฟ/เอ-18อี/เอฟ ซูเปอร์ฮอร์เน็ทก็ใช้วัลแคนรุ่นนี้เช่นกัน
อัตราการยิงของวัลแคนโดยปกติจะอยู่ที่ 6,000 นัดต่อนาที ถึงแม้ว่าบางรุ่น (อย่างที่เครื่องเอเอ็มเอ็กซ์และเอฟ-106 เดลต้า ดาร์ทใช้) จะมีอัตราการยิงที่ต่ำกว่า และรุ่นอื่นๆ ก็มีอัตราการยิงที่เลือกได้ทั้ง 4,000 หรือ 6,000 นัดต่อนาที ลำกล้องขนาดเบากว่าของเอ็ม61เอ2 ทำให้มีอัตราการยิงที่ค่อนข้างมากกว่าประมาณ 6,600 นัดต่อนาที
คำอธิบาย > กระสุน

จนเมื่อปีพ.ศ. 2523 เอ็ม61 ได้ใช้กระสุนแบบเอ็ม50 ตลอดมา โดยปกติแล้วจะยิงกระสุน 100 กรัมที่ความเร็วประมาณ 3,380 ฟุต/วินาที กระสุนแบบอื่นอย่างเจาะเกราะ ระเบิดเพลิง และสำหรับฝึกก็มีให้ใช้เช่นเดียวกัน ประมาณปีพ.ศ. 2531 ได้มีกระสุนใหม่ออกมา มันเป็นกระสุนพีจียู-28/บี ซึ่งปัจจุบันเป็นแบบมาตรฐานสำหรับเครื่องบินของกองทัพเรือและกองทัพอากาศสหรัฐฯ พีจียู-28/บีเป็นกระสุนแรงฉุดต่ำที่ถูกออกแบบมาเพื่อเพิ่มความเร็วที่ปากกระบอก ซึ่งเพิ่มไปถึง 3,450 ฟุต/วินาที มันเป็นกระสุนแบบกึ่งเจาะเกราะและระเบิดเพลิง มันเพิ่มระยะอย่างมีประสิทธิภาพ ทั้งความแม่นยำ และพลังเหนือกว่ากระสุนแบบเอ็ม56เอ3 พีจียู-28/บีก็ใช่ว่าจะไม่มีปัญหาเลย ในปีพ.ศ. 2543 มีการรายความความปลอดของกองทัพอากาศสหรัฐฯ ถึงการจุดชนวนในอุบัติเหตุ 24 ครั้ง (หลายครั้งก็รุนแรง) ใน 12 ปีเทียบกับเพียง 2 ครั้งตลอดเวลาการใช้งานของกระสุนเอ็ม56 รายงานคาดว่าพีจียู-28/บีนั้นมีปัญหามากกว่า 80% ที่กองทัพอากาศสหรัฐฯ อนุญาตให้มีได้ จากปัญหาความปลอดภัยจีงทำให้ถูกจำกัดการใช้เฉพาะเหตุฉุกเฉินในการสงคราม ในปี พ.ศ. 2543