stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อัลลิซิน

| --- | --- |


ชื่อ
Preferred IUPAC name S-(Prop-2-en-1-yl) prop-2-ene-1-sulfinothioate
ชื่ออื่น 2-Propene-1-sulfinothioic acid S-2-propenyl ester 3-[(Prop-2-ene-1-sulfinyl)sulfanyl]prop-1-ene S-Allyl prop-2-ene-1-sulfinothioate
เลขทะเบียน
เลขทะเบียน CAS: 539-86-6 Y
3D model (JSmol): รูปภาพแบบโต้ตอบ รูปภาพแบบโต้ตอบ
Beilstein Reference: 1752823
ChEBI: CHEBI:28411 Y
ChEMBL: ChEMBL359965 Y
เคมสไปเดอร์: 58548 Y
ECHA InfoCard: 100.007.935 
EC Number: 208-727-7
IUPHAR/BPS: 2419
KEGG: C07600 Y
MeSH: Allicin
ผับเคม CID: 65036
UNII: 3C39BY17Y6 Y
CompTox Dashboard (EPA): DTXSID6043707 
 InChI InChI=1S/C6H10OS2/c1-3-5-8-9(7)6-4-2/h3-4H,1-2,5-6H2 YKey: JDLKFOPOAOFWQN-UHFFFAOYSA-N Y InChI=1/C6H10OS2/c1-3-5-8-9(7)6-4-2/h3-4H,1-2,5-6H2Key: JDLKFOPOAOFWQN-UHFFFAOYAO 
 SMILES O=S(SC\C=C)C\C=C C=CCSS(=O)CC=C 
คุณสมบัติ
สูตรเคมี: C6H10OS2
มวลโมเลกุล: 162.26 g·mol−1  
ลักษณะทางกายภาพ: ของเหลวที่ไม่มีสี
ความหนาแน่น: 1.112 g cm−3
จุดหลอมเหลว: < 25 องศาเซลเซียส (77 องศาฟาเรนไฮต์; 298 เคลวิน)
จุดเดือด: เกิดปฏิกิริยาแตกตัว
หากมิได้ระบุเป็นอื่น ข้อมูลข้างต้นนี้คือข้อมูลสาร ณ ภาวะมาตรฐานที่ 25 °C, 100 kPa  อ้างอิงกล่องข้อมูล
Chemical compound
อัลลิซิน (อังกฤษ: Allicin) เป็นสารในกลุ่มสารประกอบกำมะถันที่สกัดได้จากกระเทียม เมื่อกระเทียมสดถูกสับหรือบด เอนไซม์ชื่ออัลลิเนสจะเปลี่ยนสารอัลลิอินให้เป็นอัลลิซิน ซึ่งเป็นสารที่ทำให้เกิดกลิ่นหอมของกระเทียมสด อัลลิซินนั้นไม่เสถียรและจะเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วเป็นสารอื่นในกลุ่มสารประกอบกำมะถัน เช่น ไดอัลลิลไดซัลไฟด์ อัลลิซินเป็นสารที่มีฤทธิ์ยับยั้งการกินหรือการทำลายของแมลง กล่าวคือเป็นกลไกการป้องกันแมลงศัตรูพืชโจมตีกระเทียม
อัลลิซินเป็นของเหลวสีเหลืองอ่อน ๆ ที่ทำให้กระเทียมมีกลิ่นเฉพาะตัว ซึ่งกลิ่นนี้มาจากสารกลุ่มไธโอเอสเทอร์ของ กรดซัลฟีนิก มีชื่อเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า อัลลิลไธโอซัลฟีเนต กิจกรรมทางชีวภาพของมันสามารถเกิดจากทั้งคุณสมบัติในการต้านอนุมูลอิสระและปฏิกิริยาของมันกับโปรตีนที่มีไธออล
โครงสร้างและการเกิด

อัลลิซินมีหมู่ฟังก์ชันไธโอซัลฟีเนต ซึ่งมีสูตรโครงสร้าง R-S-(O)-S-R สารประกอบนี้จะไม่มีอยู่ในกระเทียม เว้นแต่เนื้อเยื่อจะได้รับความเสียหาย และเกิดขึ้นจากการทำงานของเอนไซม์อัลลิเนสกับสารอัลลิอิน อัลลิซินเป็นไครัลลิตี แต่การเกิดขึ้นตามธรรมชาติจะอยู่ในรูปแบบสารราซีเมทเท่านั้น รูปแบบสารผสมราซีมิกยังสามารถสร้างขึ้นได้โดยการออกซิเดชันของไดอัลลิลไดซัลไฟด์:
อัลลิเนส (Alliinase) จะถูกทำให้ไม่มีประสิทธิภาพอย่างถาวรเมื่อมีค่า pH ต่ำกว่า 3 ฉะนั้นอัลลิซิน (Allicin) มักจะไม่ถูกผลิตในร่างกายจากการบริโภคกระเทียมสดหรือผงกระเทียม นอกจากนี้อัลลิซินอาจไม่เสถียรโดยสลายตัวภายใน 16 ชั่วโมง ที่อุณหภูมิ 23 องศาเซลเซียส
โครงสร้างและการเกิด > ชีวสังเคราะห์

ในทางการชีวสังเคราะห์ของสารอัลลิซินเริ่มต้นด้วยการเปลี่ยนซิสตีอีนให้เป็นเอส-อัลลิล-แอล-ซิสตีอีน (S-allyl-L-cysteine) ซึ่งออกซิเดชันของไธโออีเทอร์จะให้ซัลฟอกไซด์ (อัลลิลิน) โดยเอนไซม์อัลลิอิเนส ซึ่งประกอบด้วยไพริดอกซาลฟอสเฟต (PLP) จะแยกอัลลิอิน ทำให้เกิดกรดอัลลิลซัลฟีนิก (CH2=CHCH2SOH), ไพรูเวต และแอมโมเนียมไอออน ที่อุณหภูมิห้อง โมเลกุลกรดอัลลิลซัลฟีนิก 2 โมเลกุลจะรวมตัวกันเพื่อสร้างเป็นอัลลิซิน
การวิจัย

มีการศึกษาวิจัยเกี่ยวกับสารอัลลิซินในประสิทธิภาพในการรักษาการติดเชื้อแบคทีเรียที่ดื้อยาตั้งแต่ 3 กลุ่มขึ้นไปหลายชนิด รวมถึงการติดเชื้อไวรัสและเชื้อราในสภาพแวดล้อมที่ทำเทียมขึ้น แต่ในปี ค.ศ. 2016 ความปลอดภัยและประสิทธิผลของสารอัลลิซินในการรักษาการติดเชื้อในมนุษย์ยังคงไม่ชัดเจนมากนัก
จากการทดลองทางคลินิกขนาดเล็ก การใช้สารสกัดอัลลิซินในปริมาณสูงรายวัน (มากกว่าปริมาณสารในกลีบกระเทียม 20 เท่า) มีประสิทธิภาพในการป้องกันหวัดธรรมดา การทบทวนของ Cochrane พบว่าข้อมูลนี้ไม่เพียงพอที่จะสรุปผลได้
การศึกษาวิจัยในปี ค.ศ. 2021 แสดงให้เห็นว่า "การผสมผสานของอายุครึ่งชีวิตที่สั้น, ความสามารถในการทำปฏิกิริยาสูง และความไม่จำเพาะเจาะจงต่อโปรตีนบางชนิด เป็นสาเหตุที่ทำให้แบคทีเรียส่วนใหญ่ไม่สามารถรับมือกับกลไกการทำงานของอัลลิซินและพัฒนาเครื่องมือป้องกันที่มีประสิทธิภาพ" และโต้แย้งว่า "นี่อาจเป็นกุญแจสำคัญในการออกแบบยาที่ยั่งยืนเพื่อต่อสู้กับปัญหาที่เกิดจากการเกิดเชื้อแบคทีเรียดื้อยาหลายชนิดที่เพิ่มขึ้น"
ประวัติ

สารอัลลิซินถูกแยกและศึกษาครั้งแรกในห้องปฏิบัติการโดย Chester J. Cavallito และ John Hays Bailey ในปี ค.ศ. 1944 สารอัลลิซินถูกค้นพบเป็นส่วนหนึ่งของความพยายามในการสร้างอนุพันธ์ไทอามีน ในช่วงทศวรรษปี 1940 โดยส่วนใหญ่อยู่ในประเทศญี่ปุ่น อัลลิซินกลายเป็นต้นแบบสำหรับความพยายามทางเภสัชเคมีเพื่อสร้างไทอามีนไดซัลไฟด์ชนิดอื่น ๆ ผลลัพธ์ ได้แก่ ซัลบูไทอามีน, ฟูร์ซัลไทอามีน (ไทอามีน-เตตราไฮโดรเฟอร์ฟูริล-ไดซัลไฟด์) และเบนโฟไทอามีน ซึ่งสารประกอบเหล่านี้มีคุณสมบัติไม่ชอบน้ำ สามารถผ่านจากลำไส้เข้าสู่กระแสเลือดได้ง่าย และจะถูกลดลงเป็นไทอามีนโดยซิสตีอีนหรือกลูตาไธโอน
ฟูจิวาระ โนะ ชิเงโกะ (จักรพรรดิโกะ-โทบะ)

ฟูจิวาระ โนะ ชิเงโกะ (藤原 重子; 1825 – 20 กันยายน 1907) นางสนองพระโอษฐ์และพระราชมารดาในจักรพรรดิญี่ปุ่นโดยเป็นนางสนองพระโอษฐ์ใน จักรพรรดิโกะ-โทบะ จักรพรรดิองค์ที่ 82 และเป็นพระราชมารดาใน จักรพรรดิจุนโตกุ จักรพรรดิองค์ที่ 84
ไอเนอไคลเนอนัคท์มูซีค

| เซเรเนดหมายเลข 13 |
| --- | --- |
โดยว็อล์ฟกัง อมาเดอุส โมทซาร์ท
ภาพวาดโดยโดรา สต็อก, ค.ศ. 1789
ชื่ออื่น: Eine kleine Nachtmusik
ระดับเสียง: จีเมเจอร์
หมวดหมู่: K. 525
ประพันธ์: 10 สิงหาคม ค.ศ. 1787
ตีพิมพ์: ค.ศ. 1827, อ็อฟเฟินบัคอัมไมน์
ระยะเวลา: ประมาณ 16 นาที
Movements: 4
Scoring: ไวโอลิน 2 ตัว วิโอลา เชลโล ดับเบิลเบส
เซเรเนดหมายเลข 13 สำหรับเครื่องสาย ในบันไดเสียง จี เมเจอร์ (อังกฤษ: Serenade No. 13 for strings in G major, K. 525) เป็นเซเรเนดที่แต่งโดยว็อล์ฟกัง อมาเดอุส โมทซาร์ทเมื่อ ค.ศ. 1787 ผลงานชิ้นนี้เป็นที่รู้จักในชื่อ ไอเนอไคลเนอนัคท์มูซีค (เยอรมัน: Eine kleine Nachtmusik; แปลว่า "a little serenade") แต่งขึ้นสำหรับวงดนตรีแชมเบอร์ที่ประกอบด้วยไวโอลิน 2 ตัว, วิโอลา, เชลโล และดับเบิลเบส แต่มักจะใช้บรรเลงโดยวงออร์เคสตรา
ประพันธ์ เผยแพร่ และคำตอบรับ

โมทซาร์ทแต่งเซเรเนดเสร็จที่เวียนนาในวันที่ 10 สิงหาคม ค.ศ. 1787 ในช่วงระหว่างที่โมทซาร์ทประพันธ์อุปรากร ดอน โจวันนี บทที่ 2 เขาไม่ได้ตั้งชื่อผลงานชิ้นนี้เป็นการเฉพาะ แต่ระบุไว้ในรายการส่วนตัว ขึ้นต้นว่า "Eine kleine Nacht-Musik" จึงกลายเป็นชื่อที่ใช้เรียกผลงานชิ้นนี้โดยทั่วไป
มูฟเมนต์

เซเรเนดชิ้นนี้แบ่งออกเป็น 4 มูฟเมนต์ ได้แก่
Allegro (จีเมเจอร์)
Romanze: Andante (ซีเมเจอร์)
Menuetto: Allegretto (จีเมเจอร์ กับ trio ในดีเมเจอร์)
Finale: Allegro (จีเมเจอร์)
มูฟเมนต์ > I. Allegro

1. Allegro
บรรเลงโดยวงออเคสตรา Advent Chamber Orchestra
มูฟเมนต์ > II. Romanze: Andante

2. Andante
มูฟเมนต์ > IV. Rondo: Allegro

4. Allegro
ฉบับเสียงสังเคราะห์
แหล่งข้อมูลอื่น

Serenade in G. Eine kleine Nachtmusik KV 525: ดนตรี และ รายงานการวิพากษ์ (เยอรมัน) ที่ Neue Mozart-Ausgabe
Eine kleine Nachtmusik: โน้ตเพลงเสรีที่โครงการห้องสมุดดนตรีนานาชาติ
Performance of Eine kleine Nachtmusik by A Far Cry from the Isabella Stewart Gardner Museum in MP3 format
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ออสเตรเลีย 
อื่น ๆ:  มิวสิกเบรนซ์ ผลงาน
วงศ์ผักบุ้ง

| วงศ์ผักบุ้ง |
| --- | --- |

Ipomoea imperati

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
อาณาจักร:: พืช Plantae
เคลด:: พืชมีท่อลำเลียง Tracheophytes
เคลด:: พืชดอก Angiosperms
เคลด:: พืชใบเลี้ยงคู่แท้ Eudicots
เคลด:: แอสเทอริด Asterids
อันดับ:: อันดับมะเขือ Solanales
วงศ์:: วงศ์ผักบุ้ง Convolvulaceae Juss.

สกุลต้นแบบ
Convolvulus L.
Genera
 ดูในเนื้อหา
Jacquemontia paniculata
วงศ์ผักบุ้ง หรือ (Convolvulaceae) เป็นวงศ์ของพืชมีดอก โดยมีสมาชิกที่โดดเด่นคือ มอร์นิงกลอรี ประกอบด้วย 60 สกุลและมากกว่า 1,650 สปีชีส์ ส่วนใหญ่เป็นไม้ล้มลุก ไม้เลื้อย ส่วนน้อยเป็นไม้ยืนต้นและไม้พุ่ม
สกุล

Aniseia Choisy
Iseia O'Donell
Odonellia K.R.Robertson
Tetralocularia O'Donell
Cardiochlamys Oliv.
Cordisepalum Verdc.
Dinetus Buch.-Ham. ex Sweet
Poranopsis Roberty
Tridynamia Gagnep.
Calystegia R.Br. – Bindweed, มอร์นิงกลอรี
Convolvulus L. – bindweed, มอร์นิงกลอรี
Polymeria R.Br.
Bonamia Thouars
Cladostigma Radlk.
Cressa L.
Evolvulus L.
Hildebrandtia Vatke
Itzaea Standl. & Steyerm.
Neuropeltis Wall.
Neuropeltopsis Ooststr.
Sabaudiella Chiov.
Seddera Hochst.
Stylisma Raf.
Wilsonia R.Br.
Cuscuta L. – dodder
Calycobolus Willd. ex Schult.
Dichondra J.R.Forst. & G.Forst.
Dipteropeltis Hallier f.
Falkia Thunb.
Metaporana N.E.Br.
Nephrophyllum A.Rich.
Porana Burm.f.
Rapona Baill.
Ericybe Roxb.
Humbertia
Argyreia Lour. – Hawaiian baby woodrose
Astripomoea A.Meeuse
Blinkworthia Choisy
Ipomoea L. – มอร์นิงกลอรี, มันเทศ
Lepistemon Blume
Lepistemonopsis Dammer
Paralepistemon Lejoly & Lisowski
Rivea Choisy – Rivea corymbosa
Stictocardia Hallier f.
Turbina (genus) Raf.
Jacquemontia Choisy
Dicranostyles Benth.
Lysiostyles Benth.
Maripa Aubl.
Decalobanthus Ooststr.
Hewittia Wight & Arn.
Hyalocystis Hallier f.
Merremia Dennst. ex Endl. – Hawaiian woodrose
Operculina Silva Manso
Xenostegia D.F.Austin & Staples
Pentacrostigma K.Afzel.
ดูเพิ่ม

Daniel F. Austin (1973). "The American Erycibeae (Convolvulaceae): Maripa, Dicranostyles, and Lysiostyles I. Systematics". Annals of the Missouri Botanical Garden. 60: 306–412. JSTOR 2395089.
Austin, D. F. 1997. Convolvulaceae (Morning Glory Family)
Convolvulus plant
Convolvulaceae เก็บถาวร 2010-12-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน in L. Watson and M. J. Dallwitz (1992 onwards). The families of flowering plants. เก็บถาวร 2007-01-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Daniel F. Austin (2000). "Bindweed (Convolvulus arvensis, Convolvulaceae) in North America – from medicine to menace". Journal of the Torrey Botanical Society. 127 (2): 172–177. JSTOR 3088694.
Costea, M. 2007-onwards. Digital Atlas of Cuscuta (Convolvulaceae)
Lyons, K. E. 2001. Element stewardship abstract for Convolvulus arvensis L. field bindweed. เก็บถาวร 2006-09-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน The Nature Conservancy.
Calif. Dept. of Food and Agriculture. Undated. Field bindweed (Convolvulus arvensis L.)
Univ. of Idaho Extension. 1999. Homewise: No matter what we do, our morning glory weeds come back every year. Any advice? Aug. 23 เก็บถาวร 2007-05-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Hodges, L. 2003. Bindweed identification and control options for organic production. เก็บถาวร 2006-01-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน NebFacts. Univ. of Nebraska – Lincoln Cooperative Extension
Univ. of California Agriculture and Natural Resources. 2003. Field Bindweed. Pest Notes. Publ. # 7462
Washington State Univ. Cooperative Extension. Undated. Hortsense: Weeds: Field bindweed (Wild morningglory): Convolvulus arvensis
Sullivan, P. 2004. Field bindweed control alternatives. เก็บถาวร 2011-07-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ATTRA. National Sustainable Agriculture Information Service.
Lanini, W. T. Undated. Organic weed management in vineyards. เก็บถาวร 2008-02-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน University of California, Davis Cooperative Extension.
Cox, H. R. 1915. The eradication of bindweed or wild morning-glory. U.S. Dept. of Agriculture Farmers’ Bulletin 368. Washington, D. C.: Government Printing Office.
J. L. Littlefield (2004). "Bindweeds".  ใน Eric M. Coombs (บ.ก.). Biological Control of Invasive Plants in the United States. Corvallis OR: Oregon State University Press. pp. 150–157. ISBN 978-0-87071-029-2.
New Mexico State Univ. Cooperative Extension Service. 2004. Managing Aceria malherbae gall mites for control of field bindweed. เก็บถาวร 2009-01-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Sue Dockstader (2005). "Coping with field bindweed without using herbicides". Journal of Pesticide Reform. 25 (1): 6–7. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-04-22. สืบค้นเมื่อ 2013-03-28.
แหล่งข้อมูลอื่น

Convolvulaceae Unlimited
Convolvulaceae in Topwalks
Family Convolvulaceae เก็บถาวร 2020-04-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Flowers in Israel
สมิงทอพุทธกิตติ

ระวังสับสนกับ สมิงทอ
สมิงทอพุทธกิตติ (พม่า: သမိန်ထောဗုဒ္ဓကိတ္တိ, ออกเสียง: [θə.mèɪ̯ɰ̃ tʰɔ́ boʊ̯ʔ.da̰ keɪ̯ʔ.tḭ] ตะเมนทอโบะดะเกะติ) เป็นพระเจ้าหงสาวดีระหว่าง ค.ศ. 1740 ถึง 1747 พระองค์รวบรวมชาวมอญโค่นล้มราชวงศ์ตองอู ที่ปกครองพม่าตอนล่างได้สำเร็จ และได้รับการเลือกจากชาวมอญให้ขึ้นเป็นกษัตริย์
พระราชประวัติ

สมิงทอพุทธกิตติ เคยผนวชเป็นพระภิกษุศึกษาไตรเพทและพยากรณ์จนแตกฉานแล้วสึกออกมารับราชการ มองซวยเยนะระทาเจ้าเมืองหงสาวดีตั้งให้เป็นสมิงทอ ภายหลังธอระแซงมูขุนนางเชื้อสายไทใหญ่ได้จับเจ้าเมืองหงสาวดีฆ่าเสีย แล้วถวายราชสมบัติแก่สมิงทอซึ่งเฉลิมพระนามเป็นพระเจ้าทอพุทธเกษี (อักษรพม่าสะกดว่าพุทธกิตติ) ส่วนธอระแซงมูได้รับแต่งตั้งเป็นพญาทะละ  ใน คำให้การขุนหลวงหาวัด ระบุว่า สมิงทอมีพระมเหสีสองพระองค์ คือนางเทพลิลาบุตรี ธิดาเจ้าเมืองเชียงใหม่เป็นมเหสีฝ่ายซ้าย และนางพังพูเป็นมเหสีฝ่ายขวา ส่วน คำให้การขุนหลวงวัดประดู่ทรงธรรม ว่า มเหสีฝ่ายซ้ายชื่อนางเทพลิลา ธิดาขององค์จันทร์เจ้าเมืองเชียงใหม่ ส่วนมเหสีฝ่ายขวาชื่อนางคุ้ง ธิดากรมช้าง
สมิงทอปรับตัวให้เข้ากับชีวิตของพระมหากษัตริย์ได้ยาก และเนื่องด้วยพระองค์มีเชื้อสายพม่าจึงมักไม่เต็มใจที่จะรับผิดชอบการปกครองหรือเป็นผู้บัญชาการกองทัพ และมักไม่อยู่ในเมืองหลวง ส่วนใหญ่การปกครองจะให้อยู่ในการดูแลของพญาทะละ ทำให้พญาทะละคิดกบฏ
ต่อมาสมิงทอถูกพญาทะละยึดราชสมบัติ เมื่อเดือนมกราคม ค.ศ. 1747 พระองค์จึงเดินทางไปยังแคว้นเชียงใหม่ และหนีเข้ามาในเขตอาณาจักรอยุธยา สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศจึงให้รับตัวมาอยู่กรุงศรีอยุธยา แต่เมื่อสมิงทอเริ่มมีพวกมากขึ้นก็ทรงไม่ไว้พระทัยจึงให้จำคุกไว้ จนกระทั่งพญาทะละส่งพระราชสาส์นมาขอให้ส่งตัวสมิงทอกับพรรคพวกกลับกรุงหงสาวดี แต่พระเจ้าอยู่หัวบรมโกศทรงเห็นว่าสมิงทอหนีตายมาพึ่งพระบารมี ไม่ควรส่งกลับไปตาย แต่เพื่อรักษาพระราชไมตรีจึงให้เนรเทศลงสำเภาไปปล่อยที่เมืองกวางตุ้ง ภายหลังพระองค์ได้เดินทางกลับเมืองเชียงใหม่อีกครั้ง พระเจ้าเชียงใหม่องค์จันทร์โปรดให้สมิงทอประทับกับพระราชบุตรพระราชธิดาดังเดิม แต่ไม่อนุญาตให้ยกทัพไปตีเมืองมอญอีก ภายหลังสมิงทอได้ลาพระเจ้าเชียงใหม่ไปเข้ารับราชการเป็นขุนนางมอญในกรุงศรีอยุธยา ส่วนพระราชธิดาได้เสกสมรสกับหม่อมเจ้าในราชวงศ์บ้านพลูหลวง มีบุตรีทรงพระนามว่าหม่อมทองคำหรือที่รู้จักกันในชื่อท้าวทรงกันดาล (ทองมอญ) พระมารดาของเจ้าจอมมารดาทิม
อูย์เตร์

อูย์เตร์ (รัสเซีย: ОАО «Авиакомпания «ЮТэйр») เป็นสายการบินสัญชาติรัสเซีย โดยมีฐานการบินหลักที่ท่าอากาศยานนานาชาติวนูคาวาในมอสโกและท่าอากาศยานนานาชาติซูร์กุตในซูร์กุต และมีสำนักงานใหญ่ที่ท่าอากาศยานฮันตี-มันซิสค์ อูย์เตร์ให้บริการเที่ยวบินสู่จุดหมายปลายทาง 72 แห่งทั้งภายในและระหว่างประเทศ รวมถึงบริการเฮลิคอปเตอร์และเที่ยวบินเช่าเหมาลำพิเศษที่ให้บริการโดยอากาศยานปีกตรึงและเฮลิคอปเตอร์สนับสนุนการขนส่งทางอากาศให้กับโครงการน้ำมันและก๊าซในไซบีเรีย
ประวัติ

ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1967 ได้มีการจัดตั้งคณะกรรมการแอโรฟลอตทูเมนเพื่อตอบสนองความต้องการด้านการขนส่งของอุตสาหกรรมน้ำมันและก๊าซที่เติบโตอย่างรวดเร็วในไซบีเรียตะวันตก ซึ่งต่อมาจะถูกยุบและทดแทนด้วย ทูเมนาเวียทรานส์เอวิเอชัน (ทีอะที) ในปี 1991  และได้เปลี่ยนชื่อเป็นอูย์เตร์ในปี 2002 สายการบินมีการแบ่งอัตราการถือหุ้นให้กับฝ่ายบริหารเขตฮันตี-มันซิสกี้ (23%), ฝ่ายบริหารเมืองซูร์กุต (19%), ผู้ถือหุ้นและบริษัทในรัสเซีย (33%), สหพันธรัฐรัสเซีย (2%) และนักลงทุนเอกชนต่างชาติ (20%)
ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2010 อูย์เตร์ได้ประกาศแผนการที่จะทดแทนตูโปเลฟ ตู-134 ด้วยเครื่องบินซุคฮอย ซูเปอร์เจ็ต 100 และในเดือนธันวาคมได้สั่งซื้อเป็นจำนวน 24 ลำโดยมีกำหนดเข้าประจำการในปี 2013
ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2014 อูเตร์ประสบปัญหาทางการเงินและไม่สามารถชำระเงินประกันได้ จนได้ประกาศแผนฟื้นฟูกิจการ โดยได้ลดจำนวนฝูงบินกว่า 50 ลำในปี 2015 และได้ยังยกเลิกคำสั่งซื้อซุคฮอยซูเปอร์เจ็ต 100 ทั้งหมดอีกด้วย รวมถึงได้ยุติการให้บริการสายการบินลูกอูย์เตร์เอกซ์เพรส
ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2015 ได้มีการขายอาเซอร์แอร์และอูย์เตร์-ยูเครน ซึ่งเป็นสายการบินลูกของสายการบิน ให้กับบริษัทการท่องเที่ยว Anex Tourism Group สัญชาติตุรกีเมื่อวันที่ 31 ตุลาคม ค.ศ. 2017 อูย์เตร์ได้ประกาศรีแบรนด์เปลี่ยนชื่อจาก อูย์เตร์เอวิเอชัน เป็น อูเตร์
เมื่อวันที่ 8 เมษายน ค.ศ. 2022 กระทรวงพาณิชย์สหรัฐได้จำกัดเที่ยวบินบนเครื่องบินที่ผลิตในสหรัฐอเมริกาสำหรับแอโรฟลอต, อาวิอาสตาร์, อาเซอร์แอร์, เบลาเวีย, รอซิยาห์แอร์ไลน์ และอูย์เตร์ โดยสหรัฐถูกมองว่าต้องการเรียกคืนทรัพย์สินทางปัญญา เมื่อวันที่ 16 มิถุนายน สหรัฐได้ขยายข้อจำกัดกับสายการบินทั้ง 6 สาย หลังจากตรวจพบการละเมิดมาตรการคว่ำบาตร โดยผลกระทบจากข้อจำกัดดังกล่าวคือเครื่องบินที่ผลิตในสหรัฐจะต้องถูกระงับการบินทั้งหมด
จุดหมายปลายทาง

ณ เดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2023 อูย์เตร์ให้บริการเที่ยวบินสู่จุดหมายปลายทาง 72 แห่งในเอเชียและยุโรป
จุดหมายปลายทาง > ข้อตกลงการบินร่วม

ณ เดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2023 อูย์แตร์ได้ทำข้อตกลงการบินร่วมกับสายการบินดังต่อไปนี้::
อาเซอร์ไบจานแอร์ไลน์
ฟลายวัน
นอร์ดสตาร์แอร์ไลน์
รุสไลน์
เตอร์กิชแอร์ไลน์
ฝูงบิน > ฝูงบินปัจจุบัน

ณ เดือนเมษายน ค.ศ. 2024 อูย์เตร์มีเครื่องบินประจำการในฝูงบินดังนี้:
| เครื่องบิน | ประจำการ | คำสั่งซื้อ | ผู้โดยสาร> B | ผู้โดยสาร> E | ผู้โดยสาร> รวม | ผู้โดยสาร> อ้างอิง | หมายเหตุ |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เอทีอาร์ 72-500 | 15 | — | — | 70 | 70 |  |  |  |
| โบอิง 737-400 | 6 | — | 6 | 144 | 150 |  | รวม RA-73069 (MSN 28478) โบอิง 737 คลาสสิกลำสุดท้าย |  |
| โบอิง 737-500 | 19 | — | 8 | 108 | 116 |  |  |  |
| โบอิง 737-500 | 19 | — | — | 126 | 126 |  |  |  |
| โบอิง 737-800 | 15 | — | 8 | 165 | 173 |  |  |  |
| โบอิง 767-200อีอาร์ | 3 | — | – | 249 | 249 |  | หนึ่งในผู้บริการรายใหญ่ที่สุด |  |
| รวม | 58 | — |  |  |  |  |  |  |
อูย์เตร์มีอายุฝูงบินเฉลี่ย 20.4 ปี
ฝูงบิน > ฝูงบินในอดีต

อูย์เตร์เคยให้บริการเครื่องบินดังต่อไปนี้:
| เครื่องบิน | เริ่มประจำการ | ปลดประจำการ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| แอร์บัส เอ321-200 | 2013 | 2015 | อากาศยานแอร์บัสเพียงชนิดเดียวของสายการบิน |
| อานโตนอฟ อาน-24 | 1993 | 2014 |  |
| เอทีอาร์ 42-300 | 2005 | 2014 |  |
| บอมบาร์ดิเอร์ ซีอาร์เจ100แอลอาร์ | 2010 | 2014 |  |
| บอมบาร์ดิเอร์ ซีอาร์เจ200แอลอาร์ | 2010 | 2014 |  |
| โบอิง 757-200 | 2010 | 2015 |  |
| โบอิง 767-300 | 2014 | 2015 |  |
| ตูโปเลฟ ตู-134 | 1999 | 2014 |  |
| ตูโปเลฟ ตู-154เอ็ม | 1992 | 2014 | หนึ่งในผู้ให้บริการสุดท้ายของรัสเซีย |
| ยาโกเลฟ ยัค-40 | 1992 | 2012 |  |
| ยาโกเลฟ ยัค-42 | 2006 | 2013 |  |
บรรณานุกรม

Wragg, David W. (2007). The World's Major Airlines (ภาษาอังกฤษ). Sutton: Sutton Publishing. pp. 303. ISBN 9780750944816.
Mills, Gordon (2016). The Airline Revolution: Economic analysis of airline performance and public policy (ภาษาอังกฤษ). London: Routledge. p. 382. ISBN 9781317045311.
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ UTair Aviation
เว็บไซต์ทางการ
โบอิง 737-800 ของอูย์เตร์ในลวดลายใหม่
โบอิง 767-200อีอาร์ของอูย์เตร์ในลวดลายเก่า
ซีอาร์เจ200แอลอาร์ของอูย์เตร์
ตูโปเลฟ ตู-154เอ็มของอูย์เตร์
โรคฉี่หนู

| โรคฉี่หนู (Leptospirosis) |
| --- | --- |
ชื่ออื่น: Field fever, rat catcher's yellows, pretibial fever

ภาพจากกล้องจุลทรรศน์แบบดาร์คฟิลด์กำลังขยาย 200 เท่า แสดงให้เห็นเชื้อแบคทีเรีย Leptospira
สาขาวิชา: โรคติดเชื้อ
อาการ: ไม่มีอาการ, ปวดศีรษะ, ปวดกล้ามเนื้อ, มีไข้
ภาวะแทรกซ้อน: ตกเลือดในปอด, เยื่อหุ้มสมองอักเสบ, ไตวาย
สาเหตุ: เชื้อ Leptospira มีหนูเป็นพาหะ
วิธีวินิจฉัย: ตรวจเลือดหาแอนติบอดีต่อเชื้อหรือดีเอ็นเอของเชื้อ
โรคอื่นที่คล้ายกัน: มาลาเรีย, ไข้รากสาดน้อย, ไข้รากสาดใหญ่, ไข้เลือดออกเดงกี
การรักษา: ด็อกซีซัยคลิน, เพนิซิลลิน, เซฟไตรอะโซน
ความชุก: ผู้ป่วยประมาณ 8.5 ล้านคนต่อปี
การเสียชีวิต: ไม่มีข้อมูล
โรคฉี่หนู, ไข้ฉี่หนูหรือโรคเล็ปโตสไปโรซิส (อังกฤษ: leptospirosis) เป็นโรคติดเชื้อในเลือดชนิดรับจากสัตว์ชนิดหนึ่ง เกิดจากการติดเชื้อแบคทีเรีย Leptospira ผู้ป่วยอาจมีอาการเพียงเล็กน้อย เช่น ปวดศีรษะ ปวดกล้ามเนื้อ มีไข้ ไปจนถึงมีอาการรุนแรง เช่น เลือดออกในเนื้อปอด หรือเยื่อหุ้มสมองอักเสบ เป็นต้น โรคฉี่หนูชนิดเฉียบพลันรุนแรงมีชื่อเรียกอีกชื่อว่ากลุ่มอาการเวล (อังกฤษ: Weil's syndrome) สามารถทำให้ผู้ป่วยมีตับวาย ตัวเหลือง ไตวาย และเลือดออกในหลายอวัยวะได้ หากทำให้มีเลือดออกในเนื้อปอดจะมีชื่อเรียกอีกชื่อว่า "กลุ่มอาการเลือดออกในปอดรุนแรง" (อังกฤษ: severe pulmonary haemorrhage syndrome)
เชื้อ Leptospira มีอยู่หลายชนิด เฉพาะชนิดที่ทำให้เกิดโรคในมนุษย์ได้มีมากกว่า 10 ชนิด สามารถติดโรคได้ในสัตว์หลายชนิดทั้งที่เป็นสัตว์ป่าและสัตว์เลี้ยง เช่น สุนัข หนู โค กระบือ สุกร แพะ แกะ เป็นต้น แต่พบมากในสัตว์กลุ่มหนู ซึ่งเป็นแหล่งรังโรค เชื้อจะถูกปล่อยออกมาจากร่างกายสัตว์พร้อมกับปัสสาวะ มนุษย์อาจรับโรคผ่านการสัมผัสปัสสาวะโดยตรง หรือสัมผัสผ่านน้ำหรือดินที่ปนเปื้อนปัสสาวะสัตว์ เข้ากับเนื้อเยื่อตา ปาก จมูก หรือบาดแผลที่ผิวหนัง ในประเทศที่กำลังพัฒนามักพบโรคนี้ในเกษตรกรหรือผู้มีรายได้น้อยที่อาศัยอยู่ในบริเวณที่มีสุขลักษณะไม่ดี ส่วนในประเทศที่พัฒนาแล้วมักพบในช่วงที่มีฝนตกหนัก อาจพบได้ในผู้ที่ทำงานกับน้ำเสียและผู้ที่ทำกิจกรรมกลางแจ้งในที่ร้อนชื้น การวินิจฉัยส่วนใหญ่ทำได้โดยดูจากการตรวจพบแอนติบอดีต่อเชื้อนี้หรือพบสารพันธุกรรมของเชื้อนี้ในเลือดของผู้ป่วย
การป้องกันโรคทำได้โดยการใส่อุปกรณ์ป้องกันเมื่อต้องทำงานสัมผัสกับสัตว์ที่อาจเป็นแหล่งเชื้อ ล้างมือหลังสัมผัสสัตว์ และลดปริมาณหนูในที่ที่มีคนอยู่อาศัยหรือใช้ประโยชน์อื่น ยาปฏิชีวนะอย่างดอกซีซัยคลินสามารถป้องกันโรคได้ วัคซีนมีประโยชน์น้อยในมนุษย์ แต่มีใช้ทั่วไปกับสัตว์ การรักษาทำได้โดยใช้ยาปฏิชีวนะ เช่น ดอกซีซัยคลิน เพนิซิลลิน หรือเซฟไตรอะโซน ผู้ป่วยโรคนี้มีอัตราเสียชีวิตประมาณ 5-10% แต่หากมีอาการทางปอดร่วมด้วยอัตราเสียชีวิตจะเพิ่มเป็น 50-70%
ในแต่ละปีจะมีผู้ป่วยโรคฉี่หนูแบบรุนแรงประมาณ 1 ล้านคน เสียชีวิตปีละประมาณ 58,900 คน พบได้มากในประเทศเขตร้อนแต่ก็พบในประเทศนอกเขตร้อนได้เช่นกัน หลังเกิดฝนตกหนักอาจเกิดการระบาดใหญ่เป็นครั้งๆ โรคนี้ถูกบรรยายไว้ครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1886 โดยแพทย์ชาวเยอรมัน Adolf Weil
ส่วนมากสัตว์ที่ไวต่อการรับเชื้อมักจะเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่มีอายุน้อย หรือลูกสัตว์ที่ไม่เคยได้รับภูมิคุ้มกันจากแม่มาก่อน มักจะพบการระบาดในเดือนตุลาคม และพฤศจิกายน เนื่องจากเป็นฤดูฝนต่อหนาว มีน้ำขัง​​
สาเหตุ

โรคเล็ปโตสไปโรซิส มีสาเหตุจากการติดเชื้อแบคทีเรียรูปเกลียว  (spirochete)  ชื่อ เล็บโตสไปร่า อินเทอโรแกนส์  (Leptospira interrogans)  ซึ่งมีความหลากหลายทางซีโรวิทยามากกว่า 200 ซีโรวาร์  (serovars)  เชื้อชนิดนี้อาศัยอยู่ในท่อหลอดไตของสัตว์ได้หลายชนิด โดยมีหนูเป็นแหล่งรังโรคที่สำคัญที่สุด บางซีโรวาร์มีความจำเพาะกับสัตว์บางชนิด เชื้อสามารถมีชีวิตได้นานหลายเดือนหลังจากถูกขับออกทางปัสสาวะจากสัตว์ที่มีเชื้อ สัตว์อื่นๆที่เป็นแหล่งรังโรค ได้แก่ สุกร โค กระบือ สุนัข แรคคูณ โดยที่สัตว์อาจจะไม่มีอาการแต่สามารถปล่อยเชื้อได้เป็นเวลาหลายสัปดาห์หรืออาจจะตลอดชีวิตสัตว์ จากการสำรวจเมื่อปีพ.ศ. 2540 โดยสถาบันสุขภาพสัตว์แห่งชาติ พบภูมิคุ้มกันใน ควาย 31% โค 28.25% แพะแกะ 27.35% สุกร 2.15%
สาเหตุ > การติดต่อ

โรคเล็ปโตสไปโรซิส ติดต่อจากคนสู่คนได้น้อยมาก ส่วนใหญ่ติดต่อกันโดยการสัมผัสกับปัสสาวะ เลือด หรือเนื้อเยื่อของสัตว์ที่มีการติดเชื้อโดยตรง หรือสัมผัสกับสิ่งแวดล้อมที่มีการปนเปื้อนของเชื้อ เช่น
การกินอาหารหรือน้ำที่ปนเปื้อนเชื้ออหิวาต์* การหายใจเอาไอละอองของปัสสาวะ หรือ ของเหลวที่ปนเปื้อนเชื้อเข้าไป
เข้าผ่านเยื่อบุต่างๆ เช่น ตา และปาก
ไชเข้าทางผิวหนังตามรอยแผลและรอยขีดข่วน
ไชเข้าทางผิวหนังปกติที่เปียกชุ่มจากการแช่น้ำนานๆ
ระยะฟักตัวของโรคใช้เวลา1 วันแต่อาจนานได้ถึง 3วัน  แบ่งเป็นระยะมีเชื้อในเลือด  (leptospiremic phase)  ซึ่งจะเริ่มแสดงอาการและส่วนใหญ่จะหายไปเองใน 1 สัปดาห์ หลังจากนั้นอีก 1-3 วันจะเข้าสู่ระยะมีเชื้อในปัสสาวะ  (leptospiruric phase)  ผู้ป่วยบางส่วนจะแสดงอาการอีกครั้ง ประมาณ80-90% ของผู้ติดเชื้อจะมีอาการของโรคเล็ปโตสไปโรซิสรุนแรง
โรคเล็ปโตสไปโรซิสแพร่กระจายและเกิดขึ้นได้ง่ายในช่วงปลายฤดูฝน พบบ่อยในช่วงเดือนมีนาคม-เมษายน เพราะช่วงนี้พื้นดินแฉะ มีน้ำขัง เอื้ออำนวยต่อการเจริญเติบโตและสะสมของเชื้อในธรรมชาติ พบโรคนี้ได้มากตามจังหวัดที่ทำการปลูกข้าว บริเวณที่ต้องย่ำน้ำ หรือแหล่งน้ำขังที่มีพาหะนำโรคชุกชุม อาจรวมถึงบ่อน้ำขนาดใหญ่ด้วย