เบลโกรอด
ภูมิศาสตร์ > ผังเมือง

ป้อมปราการเบลโกรอดที่เก่าแก่ที่สุดสร้างขึ้นเมื่อปลายศตวรรษที่ 16 บนภูเขาชอล์ก  การโต้เถียงกันระหว่างนักประวัติศาสตร์เกี่ยวกับช่วงเวลาของการก่อตั้งเมืองนี้ ในปีค.ศ. 1593 หรือ 1596 ยังไม่จบลงและทั้งสองเวอร์ชันมีหลักฐานสำคัญทางวิทยาศาสตร์ หนึ่งในนักวิจัยที่จริงจังคนแรกของประวัติศาสตร์เบลโกรอด เดรเนียกิน ในช่วงครึ่งหลังของศตวรรษที่ 19 ยึดตามปีค.ศ. 1593 ในขณะที่เปิดเผยความพยายามของนักวิทยาศาสตร์บางคนอย่างสมเหตุสมผลแล้วจนถึงวันที่ก่อตั้งของเมืองโดยวลาดิมีร์ในศตวรรษที่ 10 นักประวัติศาสตร์ท้องถิ่นร่วมสมัย ชเมเลฟ พยายามเปิด "หลุมดำ" สามปี จากช่วงเวลาของการตัดสินใจที่จะสร้างไปจนถึงการปรากฏตัวขึ้นมามีอยู่จริงของป้อมปราการ แม้แต่เสนอข้อโต้แย้งเพื่อสนับสนุนการมีอยู่ของ "ป้อมปราการแรก" ที่ไม่รู้จัก ในพื้นที่ที่ถนนเรชนายาอยู่ในปัจจุบัน ถูกกล่าวหาว่าเดิมแล้วสร้างขึ้นบนหนองน้ำและหลังจากนั้นสองสามปี - จึงย้ายไปที่ภูเขา
ไม่มีเอกสารเก็บถาวรจากช่วงเวลาของการก่อตั้งป้อมปราการเบลโกรอดแห่งแรก ซึ่งจะมีการบอกลักษณะของเมือง ข้อมูลแหล่งเดียวที่เป็นแสงสว่างจากกาลเวลาคือ "บันทึกการเดินทางของ วาซีลี ซูเยฟ จากเซนต์ปีเตอร์สเบิร์กไปยังเฮียร์ซอน" ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1781 โดยให้ภาพร่างของป้อมปราการของการตั้งถิ่นฐานโบราณที่สูญหาย เฉพาะในช่วงกลางของยุค 50 ของศตวรรษที่ 20 นักโบราณคดี เอ.วี. นิกิตินดำเนินการขุดค้นบริเวณป้อมปราการแห่งแรก ซึ่งยังคงมองเห็นซากกำแพงและคูน้ำโบราณ แต่ในเวลานี้ป้อมปราการบางส่วนหายไปในยุค 1860 ระหว่างการก่อสร้างทางรถไฟทางตะวันออกของภูเขาชอล์กซึ่งเป็นที่ตั้งของเครมลินได้พังทลายลง ที่ตั้งของป้อมปราการแห่งแรกนั้นใกล้เคียงกับที่ตั้งของตลาดรถยนต์สมัยใหม่บนเบลายาโกรา
จากการขุดค้นทางวิทยาศาสตร์และข้อมูลที่เก็บถาวรที่ยังหลงเหลืออยู่ ด่านหน้าป้อมปราการแห่งแรกถูกสร้างขึ้นในปีค.ศ. 1596 สถานที่ก่อสร้างศูนย์ป้องกันคือยอดเบลายาโกรา ("ภูเขาสีขาว") นี่คือจุดที่สูงที่สุดทางฝั่งขวาของแม่น้ำเซเวียร์สกีโดเนตส์ เมื่อวันที่ 17 กันยายน ค.ศ. 1650 วาซีลี เปโตรวิช โกโลวิน ได้วางรากฐานสำหรับป้อมปราการเบลโกรอดแห่งที่สามบนฝั่งซ้ายของแม่น้ำเวเซนิตซา ซึ่งไหลลงสู่แม่น้ำเซเวียร์สกีโดเนตส์ ตอนนี้บนที่ตั้งของป้อมปราการดบลโกรอดแห่งที่สามเป็นใจกลางเมืองที่ทันสมัย ในฤดูใบไม้ร่วงปีค.ศ. 1650 ป้อมปราการไม้ที่มีหอคอย 11 ได้ถูกรวมเข้ากับซากของแนวป้อมปราการเบลโกรอด ซึ่งเริ่มต้นจากเมืองป้อมปราการบอลโฮเวตส์ไปจนถึงปากแม่น้ำเวเซลกา ในพื้นที่ตั้งของโรงเบียร์เก่า ต่อมา เรือนจำไม้จะกลายเป็นเครมลิน - เป็นส่วนที่แข็งแกร่งที่สุดของป้อมปราการแห่งใหม่ ซึ่งก็คือป้อมปราการเบลโกรอดแห่งที่สาม และในปี ค.ศ. 1668 ทางตะวันออกของเครมลิน เกือบถึงจตุรัสวอคซัลนายาที่ตั้งอยู่ในปัจจุบัน มีการสร้างป้อมปราการเพิ่มเติม จากทางตอนใต้ เหมือนเครมลิน พวกเขาเชื่อมshaftหลักของแนวเบลโกรอดให้ติดกัน และอีกด้านหนึ่งมีการสร้างกำแพงไม้ ส่วนนี้ของป้อมปราการเรียกว่า "เมืองดิน" ทั้งสองส่วนของเมืองเชื่อมต่อกันด้วยหอคอยทางผ่านนิโคลสกายา ซึ่งตั้งอยู่ในกำแพงด้านตะวันออกของเครมลิน ตำแหน่งของกำแพงด้านตะวันออกของเครมลินสอดคล้องกับถนนสมัยใหม่ในวันครบรอบ 50 ปีของแคว้นเบลโกรอด ด้วยการขยายตัวของพรมแดนของรัฐรัสเซีย ความสำคัญทางทหารของป้อมปราการเบลโกรอดค่อยๆ ลดลง และภายในกลางศตวรรษที่ 18 มีเพียงเครมลินเท่านั้นที่ยังคงหลงเหลืออยู่จากป้อมปราการที่น่าเกรงขาม
ในฤดูใบไม้ร่วงปี ค.ศ. 1766 อันเดรย์ ฟลิเวียร์ค ผู้ว่าราชการคนใหม่ซึ่งเข้ารับตำแหน่งเขียนในรายงานต่อจักรพรรดินีว่า "จะต้องมีสถาปนิกอยู่ที่นี่อย่างแน่นอนซึ่งไม่อยู่ที่นี่และผู้เขียนแผนนั้นเจ้าหน้าที่ปืนใหญ่ ไม่รู้จักศิลปะสถาปัตยกรรม” แผนผังถนนทั่วไปได้รับการพัฒนาและลงนามเมื่อวันที่ 18 เมษายน ค.ศ. 1767 ลายเซ็นของสถาปนิกไม่ชัดเจน แต่อาจได้รับการลงนามโดย อันเดรย์ ควาซอฟ ส่วนกลางของแผนถูกครอบครองโดย "ตลาด" ทรงแปดด้านที่มีร้านค้าที่สร้างด้วยหิน 64 แห่งและโรงนาโกดัง 20 แห่ง ถนนมอสโก เคียฟ โวโรเนจ และคาร์คอฟวิ่งออกจากพื้นที่การค้าในสี่ทิศทาง ตามแผน ควรจะแบ่งเมืองทั้งเมืองออกเป็น 16 ไตรมาส โดย 4 ในนั้นควรสร้างด้วยบ้านหิน ส่วนที่เหลือด้วยไม้และกระท่อม แผนดำเนินการอย่างเป็นทางการ โดยไม่คำนึงถึงอาคารที่ยังหลงเหลือรอดจากไฟไหม้ ป้อมปราการเครมลิน และภูมิประเทศ อาจเป็นไปได้ว่ารายงานของผู้ว่าราชการไม่ได้รู้สึกพอใจอย่างสมบูรณ์และสถาปนิกได้จัดทำโครงการโดยไม่ได้เยี่ยมชมพื้นที่ แผนดังกล่าวไม่ได้นำมาใช้และดำเนินการ เนื่องจากการดำเนินการดังกล่าวจำเป็นต้องรื้อถอนอาคารที่มีอยู่ทั้งหมดหรือสร้างเมืองในที่ใหม่โดยสมบูรณ์ อีกหนึ่งปีต่อมา ในวันที่ 28 เมษายน ค.ศ. 1768 แผนใหม่ได้รับการพัฒนาภายใต้การนำของ อันเดรย์ ควาซอฟ:
มีแผนที่รู้จักกันดีสามแผนภายใต้การดูแลของสถาปนิกควาซอฟ แผนขนาดใหญ่ชิ้นแรกในรูปแบบของการซ้อนทับของผังเมืองแบบเก่าและแบบที่ใหม่ อีกสองแผนสร้างขึ้นบนพื้นฐานของแผนแรกที่มีสภาพแวดล้อมใกล้เคียงกัน โดยมีลักษณะและรายละเอียดปลีกย่อยต่างกัน หนึ่งในสองแผนที่ถูกกล่าวถึงทีหลังถูกส่งไปเพื่อขออนุมัติต่อจักรพรรดินีแคทเธอรีนที่ 2 ซึ่งเธอได้จารึกไว้ว่า: "นี่คือสิ่งที่ควรจะเป็น" แผนผังแสดงพื้นที่เผาไหม้ ซึ่งหมายความว่ามีไฟไหม้เกิดขึ้นสองครั้งในเมือง แห่งแรกเกิดขึ้นรอบๆ จตุรัสตลาด ซึ่งตั้งอยู่ในศตวรรษที่ 18 ทางตะวันตกของมหาวิหารสโมเลนสค์ แห่งที่สองอยู่ในนิคมจิลอย และไหม้กว่าในพื้นที่แรก แผนผังรูปแบบใหม่ของควาซอฟ จัดทำขึ้นสำหรับพื้นที่การค้าซึ่งอยู่ทางทิศตะวันตกติดกับป้อมปราการเครมลินและทางทิศตะวันออกสิ้นสุดลงด้วยม้านั่งหินของกอสตีนืยดวอร์ ในรูปแบบของส่วนโค้งสองส่วน แกนการวางแผนส่วนกลางยังถูกเลือกโดยสัมพันธ์กับทิศทางของถนนเป็นเส้นตั้งฉากร่วมกัน แกนนี้เป็นเส้นเชื่อมระหว่างหอคอยนิโคลสกายาของเครมลินและทางออกโคโรชันสกีจากเมือง - สะพานข้ามแม่น้ำเซเวียร์สกีโดเนตส์ การอนุมัติโครงการโดยจักรพรรดินีเองสันนิษฐานว่าการดำเนินการอย่างเข้มงวด แต่เมื่อถ่ายโอนไปยังลักษณะตามธรรมชาติแล้วจำเป็นต้องมีการปรับเปลี่ยน การเปลี่ยนแปลงในโครงการทำให้สามารถติดตามแผนได้ ซึ่งเก็บไว้ใน Russian State Historical Archives ซึ่งวาดขึ้นโดยสถาปนิกซัลคอฟ วันที่รวบรวมไม่ได้ระบุไว้ในแผน แต่จากการปรากฏบนแผนของโบสถ์หินวเวเดนสกายา และปีเตอร์ และโบสถ์พอล สันนิษฐานว่าถูกสร้างขึ้นหลังจากปี 1777 แผนดังกล่าวดำเนินการตามรายงานของผู้ว่าการเบลโกรอดและเสนอให้มีการนำถนนสายใหม่ที่วิ่งจากใต้สู่เหนือและตั้งอยู่ระหว่างถนนสมัยใหม่ของถนนตังคิสตา โปปอฟ และถนนชูมิโชวาในปัจจุบัน ข้อเสนอนี้ถูกปฏิเสธ โดยให้เหตุผลว่า "ไม่จำเป็น" นอกจากนี้ยังมีการเปลี่ยนแปลงการวางผังเมือง สิ่งแรกที่นักวางผังเมืองเบลโกรอดเปลี่ยนไปคือตำแหน่งของศูนย์กลาง - ถนนกรัจดันสกีในปัจจุบัน ความจริงก็คือผังเมืองเก่าของเบลโกรอด มีถนนเป็นเส้นตรงจากทางตอนเหนือของมหาวิหารสโมเลนสค์ไปทางตะวันออก ตำแหน่งของถนนสายนี้ ซึ่งได้รับความเสียหายเล็กน้อยจากไฟไหม้ เกิดขึ้นพร้อมกับถนนสลาวืยใหม่ ดังนั้นเธอจึงกำหนดตำแหน่งของศูนย์กลางการวางแผนและถนนสายอื่นๆ ทั้งหมด จุดประสงค์ของการเปลี่ยนแปลงนี้คือเพื่อประหยัดเงินและใช้อาคารเก่าที่เข้ากับแผนใหม่ให้เกิดประโยชน์สูงสุด ข้อสันนิษฐานนี้อธิบายทางออกของกรัจดันสกีปรอสเปคต์ ไปยังจัตุรัสวอคซัลนายา ไม่ใช่ไปยังสะพานข้ามแม่น้ำเซเวียร์สกีโดเนตส์ การเปลี่ยนแปลงโครงการครั้งที่สองเกิดจากที่ตั้งของพื้นที่ค้าปลีกที่เป็นอัปมงคล
ในศตวรรษที่ 18 ในใจกลางของจัตุรัสโซบอร์นายาที่ทันสมัยมีทะเลสาบขนาดเล็ก ซึ่งตามควาซอฟควรจะผล็อยหลับไป ในกรณีของการดำเนินการตามแผนของควาซอฟ ทะเลสาบที่มีอยู่กลายเป็นศูนย์กลางของจัตุรัสการค้าและโบสถ์หินในชื่อ Elijah the Prophet ที่ออกแบบมาเพื่อให้เล่นกับตำแหน่งที่มีบทบาทสำคัญ กลายเป็นว่ามันอยู่นอกกำแพงของร้านค้ากอสตินืยดวอร์ ส่งผลให้พื้นที่การค้าขยายออกไปทางทิศตะวันออก ในยุค 1780 ระหว่างการสำรวจทั่วไปของดินแดนรัสเซีย หลายแผนของเบลโกรอดบรรลุเป้าหมาย เมื่อจัดทำแผนจะใช้การซ้อนทับของแผนเก่าและใหม่ของควาซอฟ แผนการที่อธิบายข้างต้นทำให้ตำแหน่งที่ดินของโบสถ์บิดเบี้ยวซึ่งได้รับการแก้ไขเมื่อวางเมืองและตามกฎแล้วจะไม่เปลี่ยนแปลง การใช้ภาพซ้อนทับที่ไม่สะท้อนสภาพที่แท้จริงนำไปสู่ตำแหน่งที่ไม่ถูกต้องในแผนของมหาวิหารสโมเลนสค์, วเวเดนสกายา, มิไฮลอฟสกายา, การเปลี่ยนแปลงโบสถ์วลาดีมีร์สกายาและคริสตจักร แผนลงนามโดยที่ตำแหน่งปรึกษาซัลคอฟ เป็นแผนที่แม่นยำที่สุดของเบลโกรอดในช่วงครึ่งหลังของศตวรรษที่ 18