stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อำเภอวัฒนานคร
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอวัฒนานครมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอครบุรี อำเภอเสิงสาง (จังหวัดนครราชสีมา) และอำเภอโนนดินแดง (จังหวัดบุรีรัมย์)
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอตาพระยา อำเภอโคกสูง และอำเภออรัญประเทศ
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอคลองหาดและอำเภอเขาฉกรรจ์
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอเมืองสระแก้ว
ประวัติ

วัฒนานคร เคยมีฐานะเป็นเมืองเมืองหนึ่ง ตั้งอยู่บริเวณชายแดนด้านตะวันออกของประเทศ มีอาณาเขตติดต่อกับประเทศกัมพูชา มีเจ้าเมืองปลัดเมือง ยกกระบัตรเมือง รับผิดชอบดูแลมาแต่ก่อน จนกระทั่งปี พ.ศ. 2435 (ร.ศ. 111) พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงโปรดเกล้าให้ทำการปฏิรูปการปกครองแผ่นดินครั้งใหญ่ โดยยกเลิกการปกครองแบบจตุสดมภ์ และจัดระเบียบบริหารราชการแผ่นดินใหม่ ตามเยี่ยงอย่างตะวันตก ตั้งกระทรวง ให้มีเสนาบดีรับผิดชอบอย่างเป็นสัดส่วน การจัดการปกครองหัวเมืองก็ได้โปรดเกล้าให้ตั้ง มณฑล จังหวัด อำเภอ ตำบล หมู่บ้านขึ้น ซึ่งเป็นรากฐานในการบริหารการปกครองแผ่นดินตราบเท่าทุกวันนี้ และคงทรงพิจารณาเห็นว่าเมืองวัฒนานคร ในขณะนั้นเป็นเมืองขนาดเล็กที่มีผู้คนอาศัยอยู่ไม่มากนัก จึงโปรดเกล้าให้ยุบเมืองวัฒนานครเป็นอำเภอวัฒนานครใน พ.ศ. 2437
ในขณะที่ยุบเมืองวัฒนานครลงมาเป็นอำเภอวัฒนานครนั้น เจ้าเมืองวัฒนานคร คนสุดท้ายมีบรรดาศักดิ์เป็นที่พระบริบูรณ์เสบียง ปลัดเมืองมีบรรดาศักดิ์เป็นหลวงลำเลียงนิกร และยกกระบัตรเมืองมีบรรดาศักดิ์เป็นที่หลวงกรโภชนา ในปี พ.ศ. 2449 ได้มีการยุบอำเภออรัญประเทศลงเป็นกิ่งอำเภอ และให้ขึ้นการปกครองกับอำเภอวัฒนานคร แต่ต่อมาประชากรของอำเภอวัฒนานครลดลง จึงถูกลดฐานะจากอำเภอวัฒนานครเป็นกิ่งอำเภอ ขึ้นการปกครองกับอำเภออรัญประเทศ ในปี พ.ศ. 2456 และยกฐานะเป็นอำเภออีกครั้งในปี พ.ศ. 2499 ขึ้นกับจังหวัดปราจีนบุรี จนถึงปี พ.ศ. 2536 ทางราชการได้แบ่งแยกบางส่วนของจังหวัดปราจีนบุรี ได้แก่ อำเภอสระแก้ว อำเภอคลองหาด อำเภอตาพระยา อำเภอวังน้ำเย็น อำเภอวัฒนานคร และอำเภออรัญประเทศ จังหวัดปราจีนบุรี มาตั้งเป็น จังหวัดสระแก้ว จนปัจจุบัน
วันที่ 2 พฤศจิกายน 2456 ย้ายที่ว่าการอำเภอวัฒนา ไปตั้งที่ที่ว่าการกิ่งอำเภออรัญ และเปลี่ยนนามอำเภอว่า อำเภออรัญประเทศ และย้ายที่ว่าการกิ่งอำเภออรัญ มาตั้งที่ที่ว่าการอำเภอวัฒนาเก่า และจัดตั้งเป็น กิ่งอำเภอวัฒนา และกำหนดให้ขึ้นการปกครองกับอำเภออรัญประเทศ
วันที่ 3 เมษายน 2494 โอนพื้นที่ตำบลหันทราย กิ่งอำเภอวัฒนานคร ไปขึ้นกับ อำเภออรัญประเทศ
วันที่ 5 มิถุนายน 2499 ยกฐานะจากกิ่งอำเภอวัฒนานคร อำเภออรัญประเทศ เป็น อำเภอวัฒนานคร
วันที่ 7 มกราคม 2500 จัดตั้งสุขาภิบาลวัฒนานคร ในท้องที่บางส่วนของตำบลวัฒนานคร
วันที่ 7 กันยายน 2514 ตั้งตำบลหนองแวง แยกออกจากตำบลโนนหมากเค็ง
วันที่ 1 ตุลาคม 2516 ตั้งตำบลท่าเกวียน แยกออกจากตำบลวัฒนานคร
วันที่ 25 กรกฎาคม 2521 ตั้งตำบลซับมะกรูด แยกออกจากตำบลท่าเกวียน
วันที่ 20 พฤศจิกายน 2522 ตั้งตำบลไทยอุดม แยกออกจากตำบลท่าเกวียน
วันที่ 19 สิงหาคม 2523 ตั้งตำบลไทรเดี่ยว แยกออกจากตำบลท่าเกวียน
วันที่ 29 มิถุนายน 2525 ตั้งตำบลคลองหาด แยกออกจากตำบลซับมะกรูด
วันที่ 4 ตุลาคม 2526 ตั้งตำบลแซร์ออ แยกออกจากตำบลช่องกุ่ม
วันที่ 29 มกราคม 2528 แยกพื้นที่ตำบลคลองหาด ตำบลไทยอุดม ตำบลซับมะกรูด และตำบลไทรเดี่ยว อำเภอวัฒนานคร มาตั้งเป็น กิ่งอำเภอคลองหาด ขึ้นกับอำเภอวัฒนานคร
วันที่ 31 กรกฎาคม 2530 ตั้งตำบลหนองหมากฝ้าย แยกออกจากตำบลหนองน้ำใส
วันที่ 21 ตุลาคม 2531 ตั้งตำบลหนองตะเคียนบอน แยกออกจากตำบลโนนหมากเค็ง ตั้งตำบลเบญจขร แยกออกจากตำบลซับมะกรูด ตั้งตำบลคลองไก่เถื่อน แยกออกจากตำบลไทยอุดม
วันที่ 21 พฤษภาคม 2533 ยกฐานะจากกิ่งอำเภอคลองหาด อำเภอวัฒนานคร เป็น อำเภอคลองหาด
วันที่ 22 ตุลาคม 2534 ตั้งตำบลห้วยโจด แยกออกจากตำบลวัฒนานคร ตำบลโนนหมากเค็ง ตำบลท่าเกวียน
วันที่ 2 กันยายน 2536 แยกพื้นที่อำเภอสระแก้ว อำเภอคลองหาด อำเภอตาพระยา อำเภอวังน้ำเย็น อำเภอวัฒนานคร และอำเภออรัญประเทศ จังหวัดปราจีนบุรี มาตั้งเป็น จังหวัดสระแก้ว
วันที่ 25 พฤษภาคม 2542 ยกฐานะจากสุขาภิบาลวัฒนานคร เป็นเทศบาลตำบลวัฒนานคร
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอวัฒนานครแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 11 ตำบล 115 หมู่บ้าน
| ลำดับ | อักษรไทย | อักษรโรมัน | จำนวนประชากร (ธันวาคม 2565) |
| --- | --- | --- | --- |
| 1. | วัฒนานคร | Watthana Nakhon | 15,306 |
| 2. | ท่าเกวียน | Tha Kwian | 10,616 |
| 3. | ผักขะ | Phak Kha | 5,498 |
| 4. | โนนหมากเค็ง | Non Mak Kheng | 5,666 |
| 5. | หนองน้ำใส | Nong Nam Sai | 6,978 |
| 6. | ช่องกุ่ม | Chong Kum | 6,033 |
| 7. | หนองแวง | Nong Waeng | 3,776 |
| 8. | แซร์ออ | Sae-o | 10,884 |
| 9. | หนองหมากฝ้าย | Nong Mak Fai | 6,166 |
| 10. | หนองตะเคียนบอน | Nong Takhian Bon | 6,571 |
| 11. | ห้วยโจด | Huai Chot | 6,431 |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอวัฒนานครประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 12 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลวัฒนานคร ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลวัฒนานคร
องค์การบริหารส่วนตำบลวัฒนานคร ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวัฒนานคร (นอกเขตเทศบาลตำบลวัฒนานคร)
องค์การบริหารส่วนตำบลท่าเกวียน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลท่าเกวียนทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลผักขะ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลผักขะทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลโนนหมากเค็ง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโนนหมากเค็งทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลหนองน้ำใส ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองน้ำใสทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลช่องกุ่ม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลช่องกุ่มทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลหนองแวง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองแวงทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลแซร์ออ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแซร์ออทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลหนองหมากฝ้าย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองหมากฝ้ายทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลหนองตะเคียนบอน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองตะเคียนบอนทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลห้วยโจด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลห้วยโจดทั้งตำบล
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์วิทยาลัยโพธิวิชชาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
อักษรนำ

อักษรนำ หมายถึง พยัญชนะสองตัวเดียวไม่เรียงกัน และไม่ผสมในสระเดียวกัน
อักษรนำ คล้ายคลึงกับคำควบกล้ำ แต่คำควบกล้ำแท้จะประสานเสียงที่ออกไม่เท่าอักษรนำ ในขณะที่คำควบกล้ำไม่แท้จะออกเสียงตัวควบกล้ำหรือเปลี่ยนเป็นเสียงอื่นเลย
ข้อบังคับของการใช้อักษรนำต่างๆ

พยัญชนะตัวแรกอาจจะเป็นอักษรสูง อักษรกลาง หรืออักษรต่ำก็ได้ เช่นเดียวกับตัวหลัง แต่ถ้า
อักษรสูงนำ พยัญชนะตัวหลัง อาจจะเป็นอักษรสูง อักษรกลาง หรืออักษรต่ำก็ได้
อักษรกลางนำ พยัญชนะตัวหลัง เป็นอักษรต่ำได้เพียงอย่างเดียว
อักษรต่ำนำ พยัญชนะตัวหลัง เป็นอักษรต่ำได้เพียงอย่างเดียว
การใช้ ห และ อ นำ

ห จะใช้นำได้เฉพาะอัฒสระ (คือ พยัญชนะที่มีเสียงกึ่งสระกึ่งพยัญชนะ ได้แก่ ย ร ล ว) และพยัญชนะตัวสุดท้ายของพยัญชนะวรรคเท่านั้น (ได้แก่ ง ญ ณ น ม แต่ ณ ไม่มีที่ใช้) เช่น หยด หยอก หย่า หรีด หลง หล่อ หวัง หงอก หญ้า หญิง หนู หมา ฯลฯ
ในขณะที่ อ จะใช้นำได้เฉพาะตัว ย และมีอยู่เพียง 4 คำเท่านั้น ได้แก่ อย่า อยู่ อย่าง อยาก โดยมีผู้คิดค้นนีโมนิค (Mnemonic หรือ ข้อความช่วยจำ) ขึ้นว่า อย่าอยู่อย่างอยาก
การเขียน

จะเขียนพยัญชนะตัวแรกตามด้วยพยัญชนะตัวที่สอง โดยพยัญชนะตัวแรกอาจจะเป็นอักษรหมู่ใดก็ได้ เช่นเดียวกับพยัญชนะตัวหลัง โดยถ้าตัวหลังเป็นอักษรเดี่ยว พยัญชนะตัวแรกก็จะบังคับให้ผันพยัญชนะตัวที่สองขึ้นเสียงสูง
สระตัวใดที่ใช้เขียนไว้ข้างหน้า ก็ต้องเขียนไว้ข้างหน้าอักษรนำเหมือนอักษรธรรมดา เช่น เขนย แสยง ไฉน ฯลฯ สระตัวใดใช้เขียนคร่อม ก็ต้องเขียนคร่อมอักษรนำเหมือนอักษรธรรมดาด้วย เช่น เฉลียว เขยิบ ฯลฯ สระที่ใช้เขียนไว้ข้างบน ข้างล่าง และหลังพยัญชนะ รวมทั้งรูปวรรณยุกต์ด้วย ให้เขียนไว้ที่ตัวที่ 2 ของอักษรนำ เช่น สระ สมิง ฉลุ ฯลฯ ทั้งนี้แสดงให้เห็นว่า แม้จะเขียนคู่กันเป็น 2 ตัว ก็ต้องถือว่าได้ประสมเป็นตัวเดียวกันแล้ว เพราะเราไม่มีการเขียนพยัญชนะ 2 ตัว ให้เป็นตัวเดียวกันได้เหมือนพยัญชนะบาลีและสันสกฤต
การออกเสียง

การออกเสียง จะออกเสียงพยัญชนะสองตัวผสมกันคนละครึ่ง พอแยกออกได้ว่าพยัญชนะอะไรผสมกัน แต่การผสมนี้จะไม่สนิทเท่าอักษรควบแท้
มียกเว้นอยู่สองกรณี ที่จะไม่ออกเสียงพยัญชนะอีกตัว ได้แก่
ตัว ห เมื่อเป็นตัวนำอักษรเดี่ยว ไม่ต้องออกเสียงคนละครึ่งเหมือนอักษรนำอื่น ๆ แต่ให้ออกเสียงประสมกันสนิทเหมือนอักษรควบแท้ เช่น หนู หมอ ใหญ่ ฯลฯ
ตัว อ เมื่อนำหน้า ตัว ย ไม่ต้องออกเสียงเหมือนอักษรนำธรรมดา ให้ออกเสียงทำนองเดียวกับ ห นำ แต่เป็นเสียงอักษรกลาง คือ อย่า อยู่ อย่าง อยาก มี 4 คำเท่านั้น
ถ้าพยัญชนะข้างหน้าเป็นอักษรกลางหรืออักษรสูง แล้วพยัญชนะข้างหลังเป็นอักษรต่ำที่เป็นอักษรเดี่ยว เวลาอ่านให้ผันเสียงอักษรต่ำนั้นเป็นเสียงสูงตามอักษรที่เป็นตัวนำ แต่ถ้าพยัญชนะข้างหน้าเป็นอักษรต่ำ หรือพยัญชนะข้างหลังไม่ใช่อักษรต่ำที่เป็นอักษรเดี่ยว ให้อ่านออกเสียงพยัญชนะนั้นตามปกติเมื่ออกเสียงจะต้องมีคำควบกล้ำผสมอยู่ด้วย
วิธีสังเกตอักษรนำ

สังเกตเสียง ออกเสียงประสมกันแต่ไม่กล้ำกันสนิทเหมือนอักษรควบแท้ สามารถแยกเป็นสองพยางค์ได้ ยกเว้น ห และ อ ที่เป็นตัวนำ (กล่าวคือ อักษรนำที่ ห และ อ นำนั้นเป็นอักษรนำ แต่ไม่อ่านแบบอักษรนำ )
คำที่มีสระหน้าหรือสระคร่อม (สระหน้า บน-หลัง) คำที่มีอักษรนำส่วนใหญ่จะอยู่ติดกับอักษรหลัก และรูปสระล้อมรอบอยู่ด้านนอก เช่น เฉลย แสลง (สะ-แหลง) ไฉน เสมียน เถลิง เสลา ฯลฯ มีส่วนน้อยที่อักษรแยกจากกันเช่น ขโมย ทแยง สแลง (สะ-แลง)
สังเกตรูปพยัญชนะ คือ ถ้าอักษรนำเป็นอักษรสูง หรืออักษรกลาง อักษรเดี่ยวซึ่งเป็นตัวที่ 2 จะต้องออกเสียงเป็นเสียงสูงหรือกลางตามไปด้วย เช่น กนก ถนน สนิม ขนม ฯลฯ ในที่นี้ นก นน และ นิม ต้องออกเสียงให้เป็น หนก หนน หนิม ซึ่งผิดกับเมื่ออยู่ตามลำพัง
อุทยานแห่งชาติแม่วาง

| อุทยานแห่งชาติแม่วาง |
| --- | --- |
ไอยูซีเอ็นกลุ่ม 2 (อุทยานแห่งชาติ)
ผาช่อ อุทยานแห่งชาติแม่วางในปี พ.ศ. 2565
ที่ตั้ง: จังหวัดเชียงใหม่, ประเทศไทย
เมืองใกล้สุด: จังหวัดเชียงใหม่
พื้นที่: 74,766 ไร่ (119.62 ตร.กม.)
จัดตั้ง: 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552
หน่วยราชการ: สำนักอุทยานแห่งชาติ กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพืชพันธุ์
ผาช่อ อุทยานแห่งชาติแม่วาง
อุทยานแห่งชาติแม่วาง เป็นอุทยานแห่งชาติในประเทศไทย ลำดับที่ 112 ได้รับการการประกาศจัดตั้งเป็นอุทยานแห่งชาติเมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 ครอบคลุมพื้นที่ป่าจอมทอง ป่าแม่ขาน และป่าแม่วาง อยู่ในเขตท้องที่ตำบลสันติสุข ตำบลยางคราม ตำบลดอยหล่อ อำเภอดอยหล่อ ตำบลบ้านหลวง ตำบลข่วงเปา อำเภอจอมทอง และตำบลทุ่งปี้ อำเภอแม่วาง จังหวัดเชียงใหม่ มีเนื้อที่ 74,766 ไร่ หรือ 119.6256 ตารางกิโลเมตร
ภูมิประเทศ เป็นเทือกเขาสลับซับซ้อนของทิวเขาถนนธงชัย ที่ทอดตัวตามแนวเหนือ-ใต้ มีความสูงจากระดับน้ำทะเลปานกลางตั้งแต่ 400-1,909 เมตร อุทยานแห่งชาติแม่วางเป็นต้นกำเนิดของแม่น้ำ 3 สายคือ น้ำแม่แจ่ม น้ำแม่วาง น้ำแม่ตื่น ซึ่งไหลลงสู่แม่น้ำปิง
สัตว์ป่าที่พบ ได้แก่ เก้ง หมูป่า เสือปลา ลิงวอก ชะนีมือขาว ชะมดเช็ด หมาไม้ เม่นหางพวง ลิ่นชวา กระต่ายป่า กระรอกท้องแดง ค้างคาวดอย เหยี่ยวรุ้ง นกกระทาทุ่ง ไก่ป่า ไก่ฟ้าหางลายขวาง นกคุ่มอกลาย นกเขาเขียว นกบั้งรอกใหญ่ นกเค้าโมง นกแอ่นตาล นกขุนแผนหัวแดง นกแก๊ก นกโพระดก นกหัวขวานด่างแคระ นกปรอดทอง นกแซงแซวหางปลา นกกินปลีหางยาวคอสีฟ้า เต่าปูลู เต่าเหลือง กิ้งก่าบินปีกแดง แย้ ตะกวด งูเหลือม งูสามเหลี่ยม งูจงอาง อึ่งลาย กบห้วย ปาดบ้าน และคางคกบ้าน เป็นต้น
สภาพป่าในพื้นที่อุทยานแห่งชาติจำแนกได้เป็น 4 ชนิดคือ ป่าเบญจพรรณ พบในพื้นที่ที่มีระดับความสูงระหว่าง 400-1,000 เมตรจากระดับน้ำทะเลปานกลาง ป่าเต็งรัง พบที่ระดับความสูง 400-900 เมตรจากระดับน้ำทะเล ป่าสนเขา พบในพื้นที่ที่มีระดับความสูงระหว่าง 900-1,500 เมตรจากระดับน้ำทะเล และป่าดิบเขา พบโดยทั่วไปในพื้นที่ที่มีความสูงตั้งแต่ 1,000 เมตรขึ้นไป
อเล็กซานเดอร์ เฮลิออส

อเล็กซานเดอร์ เฮลิออส (กรีก: Ἀλέξανδρος Ἥλιος; ประสูติ 40 ปีก่อนคริสตกาล - ไม่ทราบแต่อาจจะเป็นระหว่าง 29 และ 25 ปีก่อนคริสตกาล)  เป็นเจ้าชายแห่งราชวงศ์ปโตเลมีและเป็นพระราชโอรสพระองค์โตของพระนางคลีโอพัตราที่ 7 กับแม่ทัพชาวโรมัน มาร์ค แอนโทนี และมีพระขนิษฐาฝาแฝดนามว่าพระนางคลีโอพัตรา เซเลเนที่ 2 ทำให้ฝาแฝดมีเชื้อสายชาวกรีก - โรมัน และได้มีชื่อที่มาจากพระนามของบรรพบุรุษของพระองค์คือ อเล็กซานเดอร์มหาราช ชื่อที่สองของพระองค์เป็นภาษากรีกโบราณ หมายถึง "อาทิตย์" ส่วนพระขนิษฐาฝาแฝดนามว่า เซเลเน (Σελήνη) หมายถึง "ดวงจันทร์"
อเล็กซานเดอร์ เช็พพัท

| อเล็กซานเดอร์ เช็พพัท |
| --- | --- |

ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 16 เมษายน ค.ศ. 1952(1952-04-16) เบิร์น
เสียชีวิต: 4 พฤษภาคม ค.ศ. 2018(2018-05-04) (66 ปี)
อาชีพ: นักการเมือง

อเล็กซานเดอร์ เช็พพัท (เกิดเมื่อวันที่ 16 เมษายน ค.ศ. 1952 – เสียชีวิตเมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม ค.ศ. 2018) เป็นนักการเมืองชาวสวิตเซอร์แลนด์ สังกัดพรรคสังคมประชาธิปไตย และเคยเป็นสมาชิกสภาแห่งชาติสวิตเซอร์แลนด์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1991 จนถึงปี ค.ศ. 2003 และเป็นอีกครั้่งในปี ค.ศ. 2011 จนถึงปี ค.ศ. 2018 และเคยเป็นผู้ว่าการเมืองเบิร์น ในปี ค.ศ. 2005 จนถึงปี ค.ศ. 2016
อเล็กซานเดอร์ เจมส์ แอนเดอร์สัน

อเล็กซานเดอร์ เจมส์ แอนเดอร์สัน (เกิดเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 1863 – เสียชีวิตเมื่อวันที่ 3 มิถุนายน ค.ศ. 1946) เป็นนักการเมือง ชาวแคนาดา, เนติบัณฑิต และนักกฎหมาย เคยได้รับการเลือกตั้งให้เป็นสภาสามัญชนแห่งแคนาดา as a สังกัดพรรคอนุรักษ์นิยม โดยเป็นผู้แทนราษฎรรัฐโตรอนโต ในปี ค.ศ. 1925 และได้รับการเลือกตั้งซ่อมในปี ค.ศ. 1926 และปี ค.ศ. 1930 และเมืองไฮด์ปาร์คในปี ค.ศ. 1935 และปี ค.ศ. 1940
อเล็กซานเดอร์ เอช. บูเอลล์

| อเล็กซานเดอร์ เอช>  บูเอลล์ |
| --- | --- |

ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 14 กรกฎาคม ค.ศ. 1801(1801-07-14) รัฐนิวยอร์ก , สหรัฐอเมริกา
เสียชีวิต: 29 มกราคม ค.ศ. 1853(1853-01-29) (51 ปี) วอชิงตัน ดี.ซี.
พรรคการเมือง: เดโมแครต

อเล็กซานเดอร์ ฮามิลตัน บูเอลล์ (เกิดเมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม ค.ศ. 1801 – เสียชีวิตเมื่อวันที่ 29 มกราคม ค.ศ. 1853) เป็นสมาชิกU.S. Representative จากรัฐนิวยอร์ก เกิดที่เมืองแฟร์ไฟลด์ รัฐนิวยอร์ค ได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกรัฐสภานิวยอร์กในปี ค.ศ. 1845 ต่อมาได้เป็นสมาชิกสภาครองเกรสชุดที่ 32 จากรัฐนิวยอร์ก เขตที่ 17 สังกัดพรรคเดโมแครต เมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1851 จนกระทั่งเสียชีวิตเมื่อวันที่ 29 มกราคม ค.ศ. 1853 ที่วอชิงตัน ดี.ซี.
อักษรโอคัม

อักษรโอคัม
อักษรโอคัมหรืออักษรออกฮัม ตั้งชื่อตามเทพเจ้าของไอริช จารึกอักษรออกฮัมราว 500 ชิ้น พบในไอร์แลนด์ สกอตแลนด์ เวลส์ และอังกฤษ อายุอยู่ในช่วง พ.ศ. 900 – 1200 อักษรแต่ละตัวตั้งชื่อตามต้นไม้ อักษรเชื่อมติดกันด้วยเส้นหนาในแนวนอนทำให้ดูเหมือนการแตกกิ่งของต้นไม้ เขียนในแนวตั้ง จากล่างขึ้นบนหรือแนวนอน จากซ้ายไปขวา เครื่องหมาย Eite และ Eite thuathail ใช้เขียนขึ้นต้นและลงท้ายประโยค
ยูนิโคด

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
โอคัม Unicode.org chart (PDF)
|   | 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | A | B | C | D | E | F |
| U+168x |   | ᚁ | ᚂ | ᚃ | ᚄ | ᚅ | ᚆ | ᚇ | ᚈ | ᚉ | ᚊ | ᚋ | ᚌ | ᚍ | ᚎ | ᚏ |
| U+169x | ᚐ | ᚑ | ᚒ | ᚓ | ᚔ | ᚕ | ᚖ | ᚗ | ᚘ | ᚙ | ᚚ | ᚛ | ᚜ |   |   |   |
อุทกภัยใหญ่ฮันชิง ค.ศ. 1938

ความเสียหายจากน้ำท่วมฮันชิงที่ซันโนะมิยะ
ความเสียหายในอาชิยะ
รถรางเมืองโคเบะได้รับความเสียหายจากน้ำท่วมฮันชิง
อุทกภัยใหญ่ฮันชิง ค.ศ. 1938 หรือ น้ำท่วมใหญ่ฮันชิง (ญี่ปุ่น: 阪神大水害) เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม ถึง 5 กรกฎาคม ค.ศ. 1938 เกิดจากฝนตกหนักซึ่งส่งผลให้เกิดดินถล่มและน้ำท่วมในหลายพื้นที่ของภูเขารกโก ส่งผลกระทบในจังหวัดเฮียวโงะ ประเทศญี่ปุ่น ตามรายงานของรัฐบาลญี่ปุ่นฝนตกหนักก่อให้เกิดน้ำท่วมฉับพลันและตะกอนไหล ซึ่งส่งผลกระทบในพื้นที่ภูเขาร็อกโกะ โคเบะ และนิชิโนมิยะ ทำให้มีผู้เสียชีวิต 715 คน
ดูเพิ่ม

แผ่นดินไหวใหญ่ฮันชิง ค.ศ. 1995
แหล่งข้อมูลอื่น

"阪神大水害 (1938年7月5日)｜災害カレンダー". Yahoo!天気・災害 (ภาษาญี่ปุ่น). สืบค้นเมื่อ 2021-06-22.{{cite web}}:  CS1 maint: url-status (ลิงก์)
"阪神大水害に関するトピックス". 朝日新聞デジタル (ภาษาญี่ปุ่น). สืบค้นเมื่อ 2021-06-22.{{cite web}}:  CS1 maint: url-status (ลิงก์)
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ อุทกภัยใหญ่ฮันชิง ค.ศ. 1938
เขตนิชิเกียว

| เขตนิชิเกียว 西京区 |
| --- | --- |
เขตของนครเกียวโต
ที่ตั้งของเขตนิชิเกียวในนครเกียวโต
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 59.24 ตร.กม. (22.87 ตร.ไมล์)
ประชากร (2018)
 • ทั้งหมด: 149,166 คน
 • ความหนาแน่น: 2,500 คน/ตร.กม. (6,500 คน/ตร.ไมล์)
เว็บไซต์: www.city.kyoto.lg.jp/nisikyo/
เขตนิชิเกียว (ญี่ปุ่น: 西京区; โรมาจิ: Nishikyo-ku) เป็นหนึ่งใน 11 เขตการปกครองในนครเกียวโต จังหวัดเกียวโต ชื่อเขตนี้มีความหมายว่า "เขตตะวันตก" เนื่องจากตั้งอยู่ทางตะวันตกของเมือง แหล่งท่องเที่ยวขึ้นชื่อในเขตนี้คือวัดไซโฮ และย่านอาราชิยามะ
แหล่งข้อมูลอื่น

คู่มือการท่องเที่ยว Kyoto/Nakagyō จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Nishikyo-ku, Kyoto
เว็บไซต์ทางการ (ญี่ปุ่น)
อำเภออุ้มผาง

| อำเภออุ้มผาง |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Umphang
น้ำตกทีลอซู
คำขวัญ: แมกไม้เขียวสด ดอยหัวหมดชื่นชู  ทีลอซูงามล้ำ ตระหง่านง้ำลอยฟ้า  ล่องธาราแพไผ่ ชายแดนไทยอุ้มผาง
แผนที่จังหวัดตาก เน้นอำเภออุ้มผาง
พิกัด: 16°1′0″N 98°51′46″E﻿ / ﻿16.01667°N 98.86278°E﻿ / 16.01667; 98.86278
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: ตาก
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 4,325.4 ตร.กม. (1,670.0 ตร.ไมล์)
ประชากร (2565)
 • ทั้งหมด: 49,956 คน
 • ความหนาแน่น: 11.54 คน/ตร.กม. (29.9 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 63170
รหัสภูมิศาสตร์: 6308
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภออุ้มผาง หมู่ที่ 1  ถนนสุขุมวัฒนะ 3 ตำบลอุ้มผาง อำเภออุ้มผาง จังหวัดตาก 63170
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
อุ้มผาง เป็นอำเภอหนึ่งทางตอนใต้ของจังหวัดตาก จัดตั้งขึ้นตามพระราชกฤษฎีกาตั้งอำเภออุ้มผาง พ.ศ. 2502 อันมีผลใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2502 อำเภออุ้มผางเป็นอำเภอที่มีพื้นที่ขนาดใหญ่ที่สุดในประเทศไทยและเป็นอำเภอที่อยู่ห่างไกลจากตัวอำเภอเมืองมากที่สุดในประเทศไทย มียอดเขาที่สูงที่สุดในภาคตะวันตกคือ ยอดเขากะเจอลา มีความสูง 2,152 เมตร[ต้องการอ้างอิง] โดยพื้นที่ตอนล่างของอำเภอ ยังเป็นที่ตั้งของ เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่นเรศวรด้านตะวันออก ซึ่งเป็นแหล่งมรดกโลกอีกด้วย
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภออุ้มผางตั้งอยู่ทางตอนใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอพบพระ
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอคลองลาน อำเภอปางศิลาทอง (จังหวัดกำแพงเพชร) อำเภอแม่วงก์ (จังหวัดนครสวรรค์) และอำเภอบ้านไร่ (จังหวัดอุทัยธานี)
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอทองผาภูมิและอำเภอสังขละบุรี (จังหวัดกาญจนบุรี)
ทิศตะวันตก ติดต่อกับรัฐกะเหรี่ยง (ประเทศพม่า)
ที่มาของชื่ออำเภอ

"อุ้มผาง" มีที่มาจากการสันนิษฐานของทางราชการว่ามาจากคำว่า "อุพะ" ที่เป็นคำเรียกกระบอกไม้ไผ่สำหรับเก็บเอกสารเดินทางในภาษาปกากะญอ เนื่องจากภูมิประเทศเป็นป่าเขารกทึบ การเดินทางลำบากและเอกสารฉีกขาดได้ง่าย ดังนั้นการเก็บเอกสารจึงต้องม้วนเก็บในกระบอกไม้ไผ่และมีฝาจุกปิดมิดชิด เมื่อเดินทางมาถึงด่านตรวจก็จะเปิดกระบอกไม้ไผ่เพื่อแสดงเอกสาร ชาวกะเหรี่ยงจะเรียกเอกสารนี้ว่า "อุพะ" ซึ่งต่อมาได้ออกเสียงเพี้ยนมาเป็น "อุ้มผาง" จึงได้กลายมาเป็นชื่ออำเภอในปัจจุบันนี้ ในขณะที่ชาวปกากะญอหลายคนกล่าวว่ามาจากคำว่า "อูกึผะ" แปลว่า ไฟจะไหม้ไปทั่ว โดยได้อธิบายความหมายว่า "สิ่งที่จะเกิดขึ้นก็ต้องเกิดและขยายไปทั่วไป"
ประวัติ

อุ้มผางในอดีตเป็นที่อยู่ของชาวเขาเผ่ากะเหรี่ยง ต่อมาก็มีคนไทยจากภาคเหนือคือ เชียงใหม่ ลำปาง ลำพูน แพร่ ได้อพยพหาที่ทำกินใหม่มาบุกเบิกป่าอุ้มผางเป็นที่อยู่อาศัย และเมื่อปี พ.ศ. 2432 ได้ถูกกำหนดให้เป็นเมืองหน้าด่านชายแดนตะวันตกในชื่อ อำเภอแม่กลอง ขึ้นตรงกับจังหวัดอุทัยธานี เป็นจุดตรวจตราชาวพม่าที่เดินทางเข้ามาค้าขายในประเทศไทย โดยมีเจ้าหน้าที่คอยตรวจเอกสารเดินทาง
พ.ศ. 2468 ทางการได้ยุบอำเภออุ้มผางเป็น กิ่งอำเภออุ้มผาง และโอนการปกครองจากจังหวัดกำแพงเพชรให้ไปขึ้นกับจังหวัดตาก ในวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2502 ทางการได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะจากกิ่งอำเภอเป็น อำเภออุ้มผาง และให้ขึ้นกับจังหวัดตาก
พ.ศ. 2514 พรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทยได้เริ่มการเคลื่อนไหวทางการเมือง มีการสู้รบกันบ้างระหว่างเจ้าหน้าที่ของรัฐคือตำรวจตระเวนชายแดน น.ป.พ. และ อ.ส. ช่วง พ.ศ. 2527 เหตุการณ์ได้ยุติลงด้วยการใช้นโยบาย 66/2523 มีมวลชนที่กลับใจและเข้ามามอบตัวเป็นผู้ร่วมพัฒนาชาติไทยประมาณสองพันกว่าคน ความสงบสุขจึงกลับมาสู่ชาวอุ้มผางอีกครั้ง
หลังจากเป็นเมืองปิดมาช้านาน ทางการได้ทำการตัดถนนจากอำเภอแม่สอดสู่อำเภออุ้มผาง ลัดเลาะตามไหล่เขาและสันเขา 164 กิโลเมตร ซึ่งเป็นที่มาของชื่อถนนสายลอยฟ้า ใช้เวลาก่อสร้างกว่า 10 ปี เสร็จสิ้นเมื่อปี พ.ศ. 2526
เมื่อเรื่องราวในอดีตปิดตัวเองลง ประตูแห่งเมืองท่องเที่ยวก็ได้เปิดออกเมื่อนายแพทย์บรรลือ กองไชย ได้เข้ามารับหน้าที่เป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลอุ้มผาง ท่านได้ชักชวนให้นิตยสารการท่องเที่ยวเข้ามาชมและถ่ายทำสกู๊ปลงหนังสือจึงเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้คนภายนอกได้รู้จักอุ้มผาง ในปัจจุบันคนอุ้มผางไม่น้อยที่หันมาทำธุรกิจท่องเที่ยว เริ่มจากการใช้แพไม้ไผ่ล่องแก่งและพัฒนามาเป็นเรือยาง โดยได้รับคำแนะนำในการท่องเที่ยวจากภาครัฐในรูปแบบการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์
วันที่ 24 กันยายน 2454 แยกพื้นตำบลแม่ละมุ้ง ตำบลโมโกร ตำบลอุ้มผาง ตำบลหนองหลวง อำเภอหนองหลวง และตำบลแม่จัน ตำบลแม่กลอง อำเภอแม่กลอง จังหวัดอุทัยธานี รวมหกตำบลและจัดตั้งเป็น อำเภอแม่กลอง และโอนไปขึ้นกับจังหวัดกำแพงเพชร ส่วนอีกสามตำบล ของอำเภอแม่กลองที่เหลืออยู่ คือ ตำบลคอกควายเหนือ ตำบลคอกควายใต้ และตำบลแก่นมะกรูด ให้โอนไปขึ้นกับอำเภอหนองหลวง จังหวัดอุทัยธานี
วันที่ 29 เมษายน 2460 เปลี่ยนชื่ออำเภอแม่กลอง จังหวัดกำแพงเพชร มณฑลนครสวรรค์ เป็น อำเภออุ้มผาง
วันที่ 17 มกราคม 2468 ยุบอำเภออุ้มผาง จังหวัดกำแพงเพชร เป็น กิ่งอำเภออุ้มผาง และโอนไปขึ้นกับอำเภอแม่สอด จังหวัดตาก
วันที่ 10 มิถุนายน 2490 ตั้งตำบลหนองหลวง แยกออกจากตำบลอุ้มผาง และตั้งตำบลแม่ละมุ้ง แยกออกจากตำบลอุ้มผาง
วันที่ 26 มกราคม 2500 จัดตั้งสุขาภิบาลอุ้มผาง ในท้องที่บางส่วนของตำบลอุ้มผาง
วันที่ 5 พฤษภาคม 2502 ยกฐานะกิ่งอำเภออุ้มผาง อำเภอแม่สอด เป็น อำเภออุ้มผาง
วันที่ 15 มกราคม 2536 ตั้งตำบลแม่กลอง แยกออกจากตำบลอุ้มผาง
วันที่ 25 พฤษภาคม 2542 ยกฐานะสุขาภิบาลอุ้มผาง เป็นเทศบาลตำบลอุ้มผาง
วันที่ 15 กันยายน 2547 ยุบองค์การบริหารส่วนตำบลแม่ละมุ้ง รวมกับองค์การบริหารส่วนตำบลอุ้มผาง เรียกชื่อว่า องค์การบริหารส่วนตำบลอุ้มผาง  และยุบสภาตำบลหนองหลวง รวมกับองค์การบริหารส่วนตำบลแม่กลอง
วันที่ 30 มีนาคม 2555 ยกฐานะองค์การบริหารส่วนตำบลแม่กลอง เป็นเทศบาลตำบลแม่กลอง
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภออุ้มผางแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 6 ตำบล 36 หมู่บ้าน ได้แก่
| ลำดับ | อักษรไทย | อักษรโรมัน | จำนวนหมู่บ้าน | จำนวนประชากร (ธันวาคม 2565) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | อุ้มผาง | Umphang | 6 | 7,700 |
| 2. | หนองหลวง | Nong Luang | 3 | 3,475 |
| 3. | โมโกร | Mokro | 7 | 8,803 |
| 4. | แม่จัน | Mae Chan | 12 | 24,195 |
| 5. | แม่ละมุ้ง | Mae Lamung | 4 | 2,129 |
| 6. | แม่กลอง | Mae Klong | 4 | 2,918 |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภออุ้มผางประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลอุ้มผาง ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลอุ้มผาง
เทศบาลตำบลแม่จัน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแม่จันทั้งตำบล
เทศบาลตำบลแม่กลอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองหลวงและตำบลแม่กลองทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลอุ้มผาง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแม่ละมุ้งทั้งตำบลและตำบลอุ้มผาง (นอกเขตเทศบาลตำบลอุ้มผาง)
องค์การบริหารส่วนตำบลโมโกร ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโมโกรทั้งตำบล
กลุ่มชาติพันธุ์

ประชากรในเขตอำเภออุ้มผางประกอบด้วย 4 ชาติพันธุ์ คือ ไทย ม้ง ปกากะญอ และโพล่ว ภาษาไทยเหนือเรียกปกากะญอว่า ยาง ปัจจุบันใช้คำว่ากะเหรี่ยงดอย ส่วนโพล่วปัจจุบันเรียกว่า กะเหรี่ยงน้ำ
ไทย อาศัยอยู่ในราบหุบเขาอุ้มผางในตำบลอุ้มผาง แม่กลองใหม่ และหนองหลวง
ม้ง อาศัยอยู่ที่บ้านแม่ก่องม้ง หรือบ้านแม่กลองใหญ่ในปัจจุบัน อีกส่วนอาศัยอยู่บริเวณบ้านทุ่งนาน้อย ตำบลแม่ละมุ้ง ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของอำเภออุ้มผาง ปัจจุบันถูกอพยพไปอยู่ที่อำเภอพบพระ
ปกากะญอ เป็นคนส่วนใหญ่และดั้งเดิมของที่นี่ ตั้งถิ่นฐานตั้งแต่บ้านหม่องคั๋วะขึ้นมาทางเหนือ ปกากะญอ แปลว่า "คน" คำเรียกชาติพันธุ์ตัวเอง คือ จือก่อ
โพล่ว เป็นคนดั้งเดิม ตั้งถิ่นฐานตั้งแต่บ้านหม่องคั๋วะลงไปทางใต้ โพล่ว แปลว่า "คน" คำเรียกชาติพันธุ์ตัวเอง คือ ฉู
นอกจากนี้ยังมีชาวไทยในพม่าอพยพกลับมาอยู่ที่บ้านเปิ่งเคลิ่ง ภาษาคนกลุ่มนี้ใกล้เคียงกับภาษาลาว
ปกากะญอและโพล่วตั้งถิ่นฐานที่นี่มากว่า 200 ปี สองชาติพันธุ์นี้ใกล้เคียงกันมาก วิถีชีวิต ความเชื่อ ประเพณี และวัฒนธรรมมีจุดร่วมกันเป็นส่วนใหญ่ การแต่งกาย ภาษา และรายละเอียดการปฏิบัติต่างกันเล็กน้อย ในตำนานของเขาบอกว่าพวกเขาเป็นพี่น้องกัน รวมถึงตอซู (ต้องสู้) หรือปะโอ
คำเรียก "กะเหรี่ยง" ชาวปกากะญอจะเรียกตัวเองว่า กะเหรี่ยง และเรียกชาวโพล่วว่า กะหร่าง ในทางตรงข้าม ชาวโพล่วจะเรียกตัวเองว่า กะเหรี่ยง และเรียกชาวปกากะญอว่า กะหร่าง
เดิมปกากะญอและโพล่วในแถบนี้นับถือ เพอเจะ จนกระทั่งประมาณปี พ.ศ. 2535 มีความขัดแย้งระหว่างชาวโพล่วแม่จันทะกับเจ้าหน้าที่จนถึงขั้นปะทะกันด้วยความรุนแรง หลังจากนั้นจึงมีการตั้งสำนักสงฆ์และนิมนต์พระมาจำพรรษาในหลายหมู่บ้าน
สถานที่สำคัญ

น้ำตกทีลอซู
น้ำตกปิตุโกร หรือเปรโต๊ะลอซู
ดอยหัวหมด
โรงเรียนอุ้มผางวิทยาคม
พิพิธภัณฑ์วัฒนธรรมปกากะญอ บ้านกุยต๊ะ
โรงเรียนชุมชนบ้านอุ้มผาง
แหล่งข้อมูลอื่น

ประวัติศาสตร์และความเป็นมาของอุ้มผาง เก็บถาวร 2011-05-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
พิพิธภัณฑ์ในอุ้มผาง  เก็บถาวร 2009-02-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
อินทิรา หินทุชา

| อินทิรา สินธุชา |
| --- | --- |
เกิด:  (1946-08-21) 21 สิงหาคม ค.ศ. 1946 (78 ปี) ศิขรปุระ แคว้นสินธ์ บริติชอินเดีย
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยบอมเบย์
รางวัล: ปัทมศรี (2011)
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: ภาวะมีบุตรยาก
สถาบันที่ทำงาน: โรงพยาบาลเคอีเอ็ม มุมไบ
 
อินทิรา หินทุชา (อักษรโรมัน: Indira Hinduja) เป็นนรีแพทย์, สูติแพทย์ และผู้ชำนาญการพิเศษด้านภาวะมีบุตรยาก ประจำอยู่ในนครมุมไบ เธอเป็นผู้ริเริ่มการทำกิฟต์ (GIFT) จนเกิดทารกคนแรกของอินเดียที่เกิดด้วยวิธีนี้ในวันที่ 4 มกราคม 1988 ก่อนหน้านี้เธอยังเป็นผู้ทำคลอดเด็กหลอดแก้วคนแรกของอินเดียืี่โรงพยาบาลเคอีเอ็มเมื่อวันที่ 6 สิงหาคม 1986 รวมถึงยังได้รับการยอมรับว่าเป็นผู้พัฒนาเทคนิกการบริจาคไข่ให้กับผู้ป่วยที่หมดประจำเดือนแล้ว หรือมีภาวะไข่ฝ่อก่อนวัย และให้กำเนิดทารกคนแดกที่เกิดจากไข่ที่เก็บเกี่ยวด้วยวิธีนี้ในวันที่ 24 มกราคม 1991
รางวัล

ยุวชนอินเดีย (Young Indian Award (1987))
พลเมืองสตรีดีเด่นรัฐมหาราษฏระ ชัยจี (Outstanding Lady Citizen of Maharashtra State Jaycee Award (1987))
ภารตนิรมานสำหรับสตรีที่มีพรสวรรค์ (Bharat Nirman Award for Talented Ladies (1994))
วันสตรีนานาชาติโดยนายกเทศบาลนครบอมเบย์ (International Women's Day Award by the Mayor of Bombay (1995; 2000))
ความสำเร็จตลอดช่วงชีวิตโดยสมาคมสูติศาสตร์นรีเวชวิทยาแห่งอินเดีย (Lifetime Achievement Award by Federation of Obstetrics and Gynaecological Society of India (1999))
พระธันวันตริโดยรัฐบาลรัฐมหาราษฏระ (Dhanvantari Award by The Governor of Maharashtra (2000))
ปัทมศรี โดยรัฐบาลอินเดีย (2011)