stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
บริกคอมมิวนิตีสเตเดียม

| --- | --- |

th
ชื่อเต็ม: เดอะบริกคอมมิวนิตีสเตเดียม
ชื่อเดิม: เจเจบีสเตเดียม (1999–2009) ดีดับเบิลยูสเตเดียม (2009–2024)
ที่ตั้ง: ลัวร์ไดรฟ์, โรบินพาร์ก, วีแกน WN5 0UH
พิกัด: 53°32′52″N 2°39′14″W﻿ / ﻿53.54778°N 2.65389°W﻿ / 53.54778; -2.65389
เจ้าของ: ไมค์ แดนสัน
ผู้ดำเนินการ: ไมค์ แดนสัน
ความจุ: 25,133
สถิติผู้ชม: ฟุตบอล: 25,133 พบกับ แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด ใน ค.ศ. 2008 รักบี้ลีก: 25,011  บริเตนใหญ่ พบกับ  ออสเตรเลีย ใน ค.ศ. 2001
ขนาดสนาม: 105 โดย 68 เมตร (115 โดย 74 หลา)
พื้นผิว: หญ้า
การก่อสร้าง
ก่อสร้าง: ค.ศ. 1999
เปิดใช้สนาม: 6 สิงหาคม ค.ศ. 1999
งบประมาณในการก่อสร้าง: 30 ล้านปอนด์
สถาปนิก: อัลเฟรด แม็กอัลพาย
การใช้งาน
วีแกนแอธเลติก (1999–ปัจจุบัน) วีแกนวอร์ริเออส์ (1999–ปัจจุบัน) ออร์เรลล์ (1999–2000)
บริกคอมมิวนิตีสเตเดียม (อังกฤษ: Brick Community Stadium) สนามกีฬาอเนกประสงค์ใน โรบินพาร์ก, วีแกน, เกรตเตอร์แมนเชสเตอร์ ประเทศอังกฤษ เป็นสนามเหย้าของ สโมสรฟุตบอลวีแกนแอธเลติก และสโมสรรักบี้ลีกวีแกนวอร์ริเออส์ สนามกีฬานี้เป็นของนักธุรกิจในท้องถิ่น ไมค์ แดนสัน ซึ่งเป็นเจ้าของทั้งทีมวีแกนแอธเลติกและวีแกนวอร์ริเออส์
ก่อสร้างและเปิดให้บริการใน ค.ศ. 1999 แต่เดิมสนามมีชื่อว่า เจเจบีสเตเดียม โดยตั้งชื่อตามผู้สนับสนุน แต่ในนัดการแข่งขันของยูฟ่า จะเรียกชื่อสนามว่า วีแกนแอธเลติกสเตเดียม เนื่องจากข้อกำหนดของยูฟ่าเกี่ยวกับผู้สนับสนุน สนามเปลี่ยนชื่อเป็น ดีดับเบิลยูสเตเดียม โดยใช้ชื่อนี้ตั้งแต่ ค.ศ. 2009 ถึง 2024 และเปลี่ยนชื่ออีกครั้งในวันที่ 13 พฤษภาคม ค.ศ. 2024 เป็น เดอะบริกคอมมิวนิตีสเตเดียม สะท้อนถึงการเป็นหุ้นส่วนกับองค์กรการกุศลท้องถิ่น
สนามก่อสร้างโดย อัลเฟรด แม็กอัลพาย วีแกนแอธเลติกและวีแกนวอร์ริเออส์ ย้ายมาจากสนามเหย้าของพวกเขา สปริงฟิลด์พาร์ก และเซ็นทรัลพาร์ก ตามลำดับ นอกจากนี้ ยังมีการแข่งขันรักบี้ลีกนานาชาติก็จัดขึ้นที่สถานที่เช่นกัน
สนามมีความจุ 25,133 ที่นั่งในอัฒจันทร์ชั้นเดียวทั้งสี่ด้าน และมีผู้เข้าชมสูงสุดเป็นประวัติการณ์เมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม ค.ศ. 2008 เมื่อมีผู้คน 25,133 คนเข้าชมการแข่งขันระหว่าง วีแกนแอธเลติกกับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด ในนัดสุดท้ายของ พรีเมียร์ลีก ฤดูกาล 2007–08
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
Stadium Guide Article
| ด ค กสนามแข่งขันในพรีเมียร์ลีก |
| --- | --- |
ปัจจุบัน:  กูดิสันพาร์ก  เคนิลเวิร์ทโรด  เครเวนคอตทิจ  ซิตีกราวด์  ซิตีออฟแมนเชสเตอร์  เซนต์เจมส์พาร์ก  เซลเฮิสต์พาร์ก  ดีนคอร์ต  ทอตนัมฮอตสเปอร์  เทิร์ฟมัวร์  บรามอลล์เลน  เบรนต์ฟอร์ดคอมมิวนิตีสเตเดียม  ฟัลเมอร์  มอลินิว  ลอนดอนสเตเดียม  วิลลาพาร์ก  สแตมฟอร์ดบริดจ์  เอมิเรตส์สเตเดียม  แอนฟีลด์  โอลด์แทรฟฟอร์ด 
อดีต:  เบ็ต365 สเตเดียม  Bloomfield Road  Boundary Park  คาร์ดิฟฟ์ซิตีสเตเดียม  แคร์โรว์โรด  County Ground  ดีดับเบิลยูสเตเดียม  อีวุดพาร์ก  Fratton Park  ฮิลส์โบโร  KCOM Stadium  เกิร์กลีส์  ลิเบอร์ตีสเตเดียม  ลอฟตัสโรด  มาเดสกีสเตเดียม  Oakwell  Portman Road  ไพรด์พาร์ก  ริเวอร์ไซด์  สเตเดียมออฟไลต์  เซนต์แอนดรูว์  University of Bolton Stadium  เดอะฮอว์ทอนส์  The Valley  Valley Parade  วิคาริจโรด  เวมบลีย์  คิงเพาเวอร์สเตเดียม  เซนต์แมรีส์สเตเดียม  เอลแลนด์โรด 
ถูกทำลาย:  Ayresome Park  Baseball Ground  บุลินกราวนด์  Burnden Park  The Dell  Filbert Street  ไฮบิวรี  Highfield Road  เมนโรด  Roker Park  ไวต์ฮาร์ตเลน
โลมาแม่น้ำจีน

| โลมาแม่น้ำจีน ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: Late Miocene-Present?  PreꞒ Ꞓ O S D C P T J K Pg N      |
| --- | --- |

ขนาดเมื่อเทียบกับมนุษย์
สถานะการอนุรักษ์
 อาจจะสูญพันธุ์ไปแล้ว  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Mammalia
ชั้นย่อย:: Theria
อันดับ:: Artiodactyla
อันดับฐาน:: Cetacea
อนุอันดับ:: Odontoceti
วงศ์ใหญ่:: Platanistoidea
วงศ์:: Lipotidae
สกุล:: Lipotes Miller, 1918
สปีชีส์:: L.  vexillifer
ชื่อทวินาม
Lipotes vexillifer Miller, 1918


ที่อยู่ตามธรรมชาติของโลมาแม่น้ำจีน
โลมาแม่น้ำจีน หรือ โลมาแม่น้ำแยงซี หรือ โลมาครีบขาว (อังกฤษ: Chinese river dolphin, Yangtze river dolphin, White-flag dolphin; ชื่อวิทยาศาสตร์: Lipotes vexillifer หรือ "ไป๋จี้ถุน" จีน: 白鱀豚, พินอิน: báijìtún) เป็นโลมาน้ำจืด อาศัยอยู่ในแม่น้ำแยงซีตอนกลางและตอนล่างของประเทศจีน รวมทั้งแม่น้ำเฉียนถัง (钱塘江, qián táng jiāng) ที่อยู่ใกล้เคียง จัดเป็นโลมาเพียงชนิดเดียวเท่านั้น ที่อยู่ในสกุล Lipotes
ลักษณะ

โลมาแม่น้ำจีน มีลำตัวสีขาว จะงอยปากแคบและยาว ครีบหลังต่ำ ตัวผู้ยาว 2.3 เมตร ตัวเมียยาว 2.5 เมตร น้ำหนักประมาณ 135-230 กิโลกรัม อายุยืนประมาณ 24 ปี
ชาวจีนเรียกโลมาแม่น้ำจีนว่า "เทพธิดาแห่งแม่น้ำแยงซี" (จีนตัวย่อ: 长江女神; จีนตัวเต็ม: 長江女神; พินอิน: Cháng Jiāng nǚshén)
การสูญพันธุ์

มีผู้เห็นโลมาแม่น้ำจีนครั้งสุดท้ายเมื่อเดือนกันยายน ปี ค.ศ. 2004 ก่อนหน้านั้นโลมาแม่น้ำจีนตัวผู้ชื่อ "ฉีฉี" (淇淇, qíqí) ที่สถาบันไฮโดรไบโอโลยีแห่งอู่ฮั่น เลี้ยงไว้ตายลงเมื่อเดือนกรกฎาคม ปี ค.ศ. 2002 ซึ่งฉีฉีเป็นโลมาแม่น้ำจีนที่ชาวประมงจับได้โดยบังเอิญในเดือนมกราคม ปี ค.ศ. 1980 มีความพยายามของนักวิทยาศาสตร์แห่งสถาบันแห่งนี้ที่จะผสมพันธุ์กับโลมาแม่น้ำจีนตัวเมียหลายต่อหลายครั้ง แต่ยังไม่ประสบความสำเร็จ จนกระทั่งได้มีการเก็บรักษาเซลล์ของฉีฉีไว้เพื่อที่จะทำการโคลน
และเมื่อปี ค.ศ. 2007 มีนักสำรวจกลุ่มหนึ่งได้ล่องเรือสำรวจโลมาแม่น้ำจีน ไม่ปรากฏพบเจอหรือร่องรอยเลย จึงเชื่อว่าได้สูญพันธุ์เป็นที่เรียบร้อยแล้วจากโลกนี้
รูปภาพ

ภาพด้านข้างลำตัว
แผนที่แสดงถิ่นกระจายพันธุ์แบบชัดเจนลงไป
ดูเพิ่ม

การสำรวจโลมาน้ำจืดแยงซี พ.ศ. 2549
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์องค์กรอนุรักษ์โลมาแม่น้ำแยงซีเกียง
ฟัลคอน 9 บี1048

| ฟัลคอน 9 บูสเตอร์ B1048  |
| --- | --- |

การลงจอดครั้งที่สองของ บี1048
หน้าที่: บูสเตอร์ของจรวดนำส่งระดับวงโคจร
ประเทศผู้ผลิต: สหรัฐอเมริกา
Type: บูสเตอร์ขั้นแรก ฟัลคอน 9
Manufacturer: สเปซเอ็กซ์
Construction number: B1048
First flight: 25 กรกฎาคม 2018 (อิริเดียม-7)
Last flight: 18 มีนาคม 2020 (สตาร์ลิงก์ แอล5)
Flights: 5
Status: ถูกทำลายระหว่างการลงจอด
ฟัลคอน 9 บี1048 (อังกฤษ: Falcon 9 booster B1048) เป็นบูสเตอร์ขั้นแรก ของ ฟัลคอน 9 บล็อค 5 ที่สามารถนำกลับมาใช้ใหม่ซึ่งผลิตโดย สเปซเอ็กซ์ บี1048 เป็นบูสเตอร์ฟัลคอน 9 ลำที่สามของบล็อค 5 ที่ได้ขึ้นบินและเป็นบูสเตอร์ลำที่สองที่ขึ้นบินได้เป็นครั้งที่สาม และเป็นบูสเตอร์ตัวแรกที่ปล่อยตัวได้สำเร็จห้าครั้ง การบริการ บี1048 ได้สิ้นสุดลงในเที่ยวบินที่ 5 เมื่อเครื่องยนต์บางตัวดับขณะกำลังปล่อยตัว ในขณะที่ภารกิจหลักไม่ได้รับผลกระทบใด ๆ และยังคงสามารถส่ง สตาร์ลิงก์ ขึ้นวงโคจรได้สำเร็จ  B1048 ไม่สามารถลงจอดได้ ภายหลังการสอบสวนพบว่าเกิดจาก ไอโซโพรพานอล ที่ใช้ทำในการความสะอาด นั้นยังคงหลงเหลืออยู่ และเกิดติดไฟขึ้นทำให้เครื่องยนต์เกิดดับลง สเปซเอ็กซ์จึงสรุปว่าเป็นผลจากการกระบวนการทำความสะอาด
ศิลปะดิจิทัล

ผลงานศิลปะดิจิทัล อิเรชันนัลจีโอเมตริกส์' ใน ค.ศ. 2008 โดยพาสคาล ดอมบิส
ศิลปะดิจิทัล (อังกฤษ: digital art) คือรูปแบบงานศิลปะอย่างหนึ่งที่ใช้เทคโนโลยีดิจิทัลเป็นส่วนหนึ่งในกระบวนการสร้างสรรค์และนำเสนอชิ้นงาน นอกจากนี้ยังสามารถหมายถึงศิลปะคอมพิวเตอร์ที่ใช้และมีปฏิสัมพันธ์กับสื่อดิจิทัลได้อีกด้วย
หมวดหมู่ย่อยของศิลปะดิจิทัลจะประกอบด้วยจิตรกรรมดิจิทัล ซึ่งศิลปินจะใช้ซอฟต์แวร์ในการจำลองเทคนิคต่างๆ ที่ใช้ในการวาดภาพจริง ภาพประกอบดิจิทัล ซึ่งเกี่ยวข้องกับการสร้างภาพเร็นเดอร์สำหรับสื่อประเภทต่างๆ และการทำแบบจำลองสามมิติ ซึ่งศิลปินจะจัดทำวัตถุและฉากต่างๆ แบบสามมิติ ส่วนการเก็บรักษางานศิลปะดิจิทัลมักจะเก็บในสื่อกลางทางกายภาพ คลังภาพที่จัดแสดงบนเว็บไซต์ และชุดรวมภาพสำหรับให้ดาวน์โหลดโดยอาจคิดค่าใช้จ่ายหรือไม่ก็ได้
ลุงเงิร์น

| ลุงเงิร์น |
| --- | --- |

   ตราอาร์ม
ประเทศ:  สวิตเซอร์แลนด์
รัฐ: อ็อพวัลเดิน
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 44.99 ตร.กม. (17.37 ตร.ไมล์)
ความสูง: 715 เมตร (2,346 ฟุต)
ประชากร (ธ.ค. 2015)
 • ทั้งหมด: 2,142 คน
 • ความหนาแน่น: 48 คน/ตร.กม. (120 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์: 6078
เลข SFOS: 1405
เว็บไซต์: www.lungern.ch
ลุงเงิร์น (เยอรมัน: Lungern) เป็นเทศบาลในรัฐอ็อพวัลเดิน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ตั้งอยู่ทางใต้ของนครลูเซิร์น เทศบาลแห่งนี้ประกอบด้วยหมู่บ้านสี่แห่ง ได้แก่ หมู่บ้านลุงเงิร์น (Lungern), หมู่บ้านเบือร์กเลิน (Bürglen), หมู่บ้านไคเซอร์ชตูล (Kaiserstuhl) และหมู่บ้านอ็อพเซ (Obsee)
หมู่บ้านลุงเงิร์นตั้งอยู่บนชายฝั่งด้านตะวันออกของทะเลสาบลุงเงิร์น ใกล้ปากทางช่องเขาบรือนิช หมู่บ้านอยู่ที่ความสูง 750 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล ในบริเวณที่มีความสูงที่สุดของรัฐอ็อพวัลเดิน
รามรี

| รามรี ย่าน-บแย |
| --- | --- |
เมือง

รามรีที่ตั้งเมืองรามรีในประเทศพม่า
พิกัด: 19°05′N 93°52′E﻿ / ﻿19.083°N 93.867°E﻿ / 19.083; 93.867
ประเทศ:  พม่า
ภาค:  รัฐยะไข่
จังหวัด: เจาะพยู
อำเภอ: รามรี
ความสูง: 22 ฟุต (7 เมตร)
ประชากร (พ.ศ. 2557)
 • ทั้งหมด: 9,581 คน
 • กลุ่มชาติพันธุ์: ยะไข่, พม่า, ชีน, กะมัน, และอิ่น ๆ
 • ศาสนา: พุทธ, คริสต์, อิสลาม
เดมะนิม: Ram Bray Thar
เขตเวลา: UTC+6.30 (เวลามาตรฐานพม่า)
ภูมิอากาศ: Am
รามรี (อังกฤษ: Ramree) หรือ ย่าน-บแย (พม่า: ရမ်းဗြဲ, ออกเสียง: [jáɰ̃bjɛ́]) เป็นเมืองบนเกาะรามรี จังหวัดเจาะพยู รัฐยะไข่ ประเทศพม่า อยู่ใกล้กับชายฝั่งตะวันออกของเกาะรามรี ห่างจากแม่น้ำทานไปทางเหนือราว 25 กิโลเมตร (16 ไมล์) ประชากรในเขตเมืองรามรีอยู่ที่ 9,581 คน ณ ปี พ.ศ. 2557 ขณะที่ประชากรของตำบลรามรี อยู่ที่ 97,891 คน เมืองนี้ถูกกองทัพยะไข่ยึดครองจากกองทัพพม่าในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2567 ระหว่างสงครามกลางเมืองในพม่าที่ยังคงดำเนินอยู่
ศิลปะพิกเซล

ภาพแมวที่สร้างขึ้นในผ้าใบสำหรับศิลปะพิกเซลขนาด 64x64 พร้อมหน้าต่างขยายอยู่บริเวณมุมซ้ายล่างเพื่อให้เห็นรายละเอียดใบหน้าแมวได้ง่ายขึ้น

ดูภาพฉบับเต็ม
ศิลปะพิกเซล (อังกฤษ: pixel art) เป็นศิลปะดิจิทัลรูปแบบหนึ่งที่วาดด้วยซอฟต์แวร์กราฟิกโดยใช้พิกเซลเป็นองค์ประกอบเพียงอย่างเดียวในการสร้างภาพ ในวงกว้างแล้ว ศิลปะชนิดนี้มักมีความเชื่อมโยงกับกราฟิกความละเอียดต่ำที่พบได้ในคอมพิวเตอร์ เครื่องเล่นเกมตู้ และเครื่องเล่นวิดีโอเกมในยุค 8 บิตและ 16 บิต รวมไปถึงระบบอื่น เช่น จอแสดงผลแบบแอลอีดีและเครื่องคิดเลขกราฟิก ซึ่งมีจำนวนพิกเซลและสีที่สามารถแสดงผลได้อย่างจำกัด ปัจจุบันรูปแบบศิลปะนี้ยังคงถูกนำมาใช้โดยศิลปินพิกเซลและสตูดิโอเกม แม้ว่าข้อจำกัดทางเทคโนโลยีจะถูกก้าวข้ามไปแล้วก็ตาม
ประดู่

บทความนี้เกี่ยวกับพืช สำหรับเพลงสัญลักษณ์ของกองทัพเรือไทย ดูที่ ดอกประดู่ (เพลง)
บทความนี้เกี่ยวกับประดู่ชนิดที่ขึ้นตามป่าทั่วไป สำหรับประดู่ชนิดที่ปลูกเป็นไม้ให้ร่มตามถนน ดูที่ ประดู่บ้าน
| ประดู่ |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ใกล้สูญพันธุ์  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
อาณาจักร:: พืช Plantae
เคลด:: พืชมีท่อลำเลียง Tracheophyta
เคลด:: พืชดอก Angiosperms
เคลด:: พืชใบเลี้ยงคู่แท้ Eudicots
เคลด:: โรสิด Rosids
อันดับ:: ถั่ว Fabales
วงศ์:: ถั่ว Fabaceae
วงศ์ย่อย:: วงศ์ย่อยถั่ว 
สกุล:: Pterocarpus  Kurz
สปีชีส์:: Pterocarpus macrocarpus
ชื่อทวินาม
Pterocarpus macrocarpus Kurz

ชื่อพ้อง
  รายการ Lingoum cambodianum Pierre  Lingoum glaucinum Pierre  Lingoum gracile Pierre  Lingoum macrocarpum (Kurz) Kuntze  Lingoum oblongum Pierre  Lingoum parvifolium Pierre  Lingoum pedatum Pierre  Pterocarpus cambodianus (Pierre) Gagnep.  Pterocarpus cambodianus Pierre  Pterocarpus glaucinus Pierre  Pterocarpus gracilis Pierre  Pterocarpus parvifolius (Pierre) Craib  Pterocarpus parvifolius Pierre  Pterocarpus pedatus (Pierre) Gagnep.  Pterocarpus pedatus Pierre  
ประดู่ หรือ ประดู่ป่า มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Pterocarpus macrocarpus เป็นไม้ผลัดใบขนาดใหญ่ชนิดหนึ่งในสกุล Pterocarpus วงศ์ Leguminosae
ถิ่นที่อยู่

ประดู่ชนิดนี้เป็นพรรณไม้พื้นเมืองในอินเดียตะวันออกเฉียงเหนือ, พม่า, ลาว และเวียดนาม และเป็นพรรณไม้พื้นบ้านดั้งเดิมของไทย ในไทยพบตามป่าเบญจพรรณและป่าเต็งรังในทุกภาค ยกเว้นภาคใต้ (ประดู่บ้านจะพบในป่าเบญจพรรณทางภาคใต้ด้วย) โดยขึ้นในที่สูงจากระดับน้ำทะเล 100-600 เมตร ส่วนในพม่าพบขึ้นอยู่ตามพื้นที่ราบหรือเนินสูงต่ำ และพบขึ้นในที่สูงจากระดับน้ำทะเลประมาณ 750 เมตร
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์

ลำต้นสูง 15-30 เมตร หุ้มด้วยเปลือกหนาสีน้ำตาลซึ่งแตกสะเก็ดเป็นร่อง ลึก มีนํ้ายางมาก เรือนยอดเป็นพุ่มกลมทึบ กิ่งก้านมักไม่ห้อยระย้าอย่างประดู่บ้าน
ใบเป็นใบประกอบรูปขนนกเรียงสลับ ใบย่อยเยื้องสลับกัน 4-10 ใบ รูปไข่ถึงรูปขนาน กว้าง 2.5-5 เซนติเมตร ยาว 5-15 เซนติเมตร ปลายเป็นติ่ง โคนมน
ดอกมีสีเหลือง กลิ่นหอม มีกลิ่นคล้ายดอกซ่อนกลิ่น ออกเป็นช่อยาว 10-20 เซนติเมตร ตามง่ามใบ ดอกจะออกช่วงมีนาคม-พฤษภาคม ช่อดอกมีขนาดใหญ่ แต่ไม่แตกกิ่งก้านแขนงมากอย่างประดู่บ้าน(แต่ดอกจะบานแค่หนึ่งถึงสองวันเท่านั้น)
ผลมีลักษณะเหมือนรูปโล่แบนบาง ตรงกลางนูน เส้นผ่าศูนย์กลาง 6-10 เซนติเมตร ผลใหญ่กว่าประดู่บ้านมาก และมีขนปกคลุมทั่วไป การขยายพันธุ์โดยการเพาะเมล็ด
การใช้ประโยชน์

ประดู่มีเนื้อไม้สีแดงอมเหลือง เสี้ยนสนเป็นริ้ว เนื้อละเอียดปานกลาง มีลวดลายสวยงาม ใช้ทำเสา พื้นต่อเรือ เครื่องเรือน เครื่องดนตรี แก่นสีแดงคล้ำใช้ย้อมผ้า และเปลือกให้น้ำฝาดใช้ฟอกหนัง
ประดู่เป็นพันธุ์ไม้ที่สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระราชทานเพื่อปลูกเป็นมงคลประจำจังหวัดชลบุรี เมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2537 ณ ศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิติ์ นอกจากนี้ยังเป็นต้นไม้และดอกไม้ประจำจังหวัดชลบุรีและจังหวัดระยอง
ชื่อเรียกตามท้องถิ่น

ดู่ หรือ ดู่ป่า (ภาคเหนือ)
ฉะนอง (เชียงใหม่)
จิต๊อก (ไทใหญ่-แม่ฮ่องสอน)
เตอะเลอ (กะเหรี่ยง-แม่ฮ่องสอน)
ประดู่ หรือ ประดู่ป่า (ภาคกลาง)
ประดู่เสน (สระบุรี ราชบุรี)
ดูเพิ่ม

ประดู่บ้าน
อุทยานแห่งชาติต้นสักใหญ่

| อุทยานแห่งชาติต้นสักใหญ่ |
| --- | --- |
ไอยูซีเอ็นประเภท 2 (อุทยานแห่งชาติ)


ที่ตั้ง: อำเภอน้ำปาด จังหวัดอุตรดิตถ์
พื้นที่: 519 ตารางกิโลเมตร (324,000 ไร่)
จัดตั้ง: 4 ธันวาคม พ.ศ. 2546; 21 ปีก่อน (2546-12-04)
ผู้เยี่ยมชม: 4,089 (2562)
หน่วยราชการ: กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช
อุทยานแห่งชาติต้นสักใหญ่ หรือชื่อเดิม อุทยานแห่งชาติคลองตรอน1 ตั้งอยู่ในเขตพื้นที่จังหวัดอุตรดิตถ์  มีพื้นที่ป่าอุดมสมบูรณ์ มีคลองขนาดใหญ่เป็นแหล่งหล่อเลี้ยงชีวิตสัตว์ทั้งหลายของที่นี่ และในพื้นที่อุทยานยังมีสถานที่ท่องเที่ยวทางธรรมชาติหลายแห่ง เช่น ต้นสักใหญ่ ซึ่งประกอบเป็นคำขวัญประจำจังหวัดอุตรดิตถ์ น้ำตกห้วยเนียม น้ำตกกกมอนแก้ว และยังมีถ้ำ ได้แก่ ถ้ำจัน ถ้ำเจดีย์ ถ้ำเสือดาว ถ้ำผาตั้ง และยังมียอดดอยที่คนทั่วไปรู้จักกันดีใน ชื่อยอดดอยภูเมี่ยง ยอดดอยที่สูงเป็นอันดับที่ 5 ของประเทศไทย โดยอุทยานแห่งชาติต้นสักใหญ่ มีพื้นโดยรวมทั้งหมด 324,240.80 ไร่ หรือ 518.80 ตารางกิโลเมตร ได้รับการประกาศเป็นอุทยานแห่งชาติเมื่อวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2546 นับเป็นอุทยานแห่งชาติลำดับที่ 103 ของประเทศไทย
ภูมิประเทศ

ประกอบไปด้วยป่าคลองตรอนฝั่งซ้ายและฝั่งขวา ท้องที่อำเภอน้ำปาด อำเภอท่าปลา อำเภอทองแสนขัน อำเภอเมืองอุตรดิตถ์ จังหวัดอุตรดิตถ์ โดยแบ่งเป็น 2 ส่วน คือ
ป่าคลองตรอนฝั่งซ้าย ลักษณะภูมิประเทศเป็นเทือกเขาสูงต่ำโดย มีแนวเทือกเขาที่สำคัญคือ เขาภูเมี่ยง เขาคว่ำเรือ เขาหงายเรือ เขาสามเหลี่ยม เขาหยวก เขาถนน เขาแดด เขาไม้ผา เขาตักบอน เขาน้ำย้อย เขาผักขวง และเขาจันทร์ ยอดเขาที่สูงที่สุดอยู่ด้านทิศตะวันออกคือ เขาภูเมี่ยง สูง 1,500 เมตรจากระดับน้ำทะเลปานกลาง แหล่งกำเนิดห้วยที่สำคัญไหลจากแนวตะวันออกไปสู่แนวตะวันตกและไหลสู่แม่น้ำน่าน ได้แก่ ห้วยคลองม้ามืด
ป่าคลองตรอนฝั่งขวา เป็นป่าเบญจพรรณผสมป่าเต็งรังบนเนินเขา และมีภูเขาสลับกัน ไม่สูงชันมากนัก บริเวณในวนอุทยานมีสถานที่ท่องเที่ยวและสถานที่ศึกษาธรรมชาติทางป่าไม้มากมาก ในบริเวณวนอุทยานกว้างขวางเต็มไปด้วยป่าที่เขียวขจีมากมาย
ภูมิอากาศ

สภาพภูมิอากาศทั่วไปค่อนข้างร้อน ในฤดูร้อน
ฤดูร้อน เริ่มต้นตั้งแต่เดือนมีนาคม - เดือนเมษายน อากาศร้อนและค่อนข้างร้อนยาวนานที่สุด
ฤดูหนาว เริ่มต้นตั้งแต่เดือนตุลาคม - เดือนกุมภาพันธ์ อากาศหนาวเย็น
ฤดูฝน มีฝนตกชุกปานกลางเป็นระยะสั้น
พืชพันธุ์ และสัตว์ป่า

ป่าคลองตรอนฝั่งซ้าย ป่าไม้ทั่วไปเป็น แบ่งเป็น 5 เขตได้แก่ ป่าดิบแล้ง ป่าดิบเขา ป่าสนเขา ป่าเบญจพรรณ และป่าเต็งรัง พันธุ์ไม้ที่พบได้แก่ กระบก ตะเคียนหิน กระบาก ยอมหอม สมพง ยาง มะขามป้อม จำปีป่า สัก แดง ประดู่ ตะแบก ตระคร้อ ตีนนก สมอไทย เต็ง รัง เหียง พลวง ติ้ว แต้ว เป็นต้น สัตว์ป่าที่พบได้แก่ เลียงผา หมี เก้ง กระจง เสือลายเมฆ เสือปลา อีเห็น กระต่ายป่า หมูป่า ลิง ลิงลม พังพอน กระรอก กระแต และเม่น
ป่าคลองตรอนฝั่งขวา ในส่วนที่เคยเป็นวนอุทยานต้นสักใหญ่ เป็นป่าเบญจพรรณและป่าเต็งรังบริเวณต้นสักใหญ่ ประกอบด้วยไม้สักหลายชั้น อายุมีตั้งแต่ขนาดใหญ่ ขนาดเล็กและลูกไม้ นอกจากนี้มี เต็ง รัง พะยอม แดง ประดู่ ตะแบก เป็นพันธุ์ไม้ที่ขึ้นอยู่ทั่วไปในบริเวณ และนอกจากจะมีพันธุ์ไม้มากมายหลายชนิดยังมีสัตว์ป่าอาศัยอยู่ในบริเวณโดยรอบอีกด้วย
ต้นสักใหญ่

ต้นสักใหญ่ เป็นต้นไม้สักที่โตที่สุดในโลกปัจจุบัน ที่ยังยืนต้นอยู่ และยังได้รับยกย่องให้เป็น 10 สุดยอดต้นไม้มหัศจรรย์ของไทย โดยกรมส่งเสริมวัฒนธรรม มีความสูงจากพื้นดิน 1.30 เมตร ลำต้นโต 9.85 เมตร (วัดเมื่อ 13 ตุลาคม 2525) สูงประมาณ 47 เมตร มีอายุซึ่งประมาณว่าไม่น้อยกว่า 1,500 ปี บริเวณรอบ ๆ ต้นสักใหญ่ประกอบด้วยต้นสักขนาดย่อม ลูกไม้สัก เป็นป่าเบญจพรรณซึ่งมีไม้สักเป็นองค์ประกอบโดยรอบป่าธรรมชาติ บริเวณวนอุทยานต้นสักใหญ่สภาพป่าธรรมชาติโดยทั่วไปสภาพดี ประกอบด้วยป่าเต็งรัง ไม้รัง ไม้เพียง ไม้พลอง เป็นองค์ประกอบและป่าเบญจพรรณ ประกอบด้วย ไม้ประดู่แดง แดง มะค่าโมง พะยอม ป่าธรรมชาติดังกล่าวปรากฏตามเนินเขาสูง ต่ำ ๆ สลับกันไปเป็นทิวทัศน์สวยงามมาก
การเดินทาง

ป่าคลองตรอนฝั่งซ้าย (ภูเมี่ยง)
จากอำเภอเมืองอุตรดิตถ์ เดินทางตามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 11 (พิษณุโลก-เด่นชัย) ระหว่างหลักกิโลเมตรที่ 107-108 (สามแยกบ้านป่าขนุน) แยกไปตามทางหลวงจังหวัดหมายเลข 1047 ระหว่างหลักกิโลเมตรที่ 36-37 สามารถเที่ยวชมถ้ำจัน และเมื่อเดินทางต่อไปตามทางหลวงจังหวัดหมายเลข 1047 อีกประมาณ 11 กิโลเมตร ถึงทางแยกเข้าที่ทำการอุทยานแห่งชาติต้นสักใหญ่ โดยเดินทางตามทางแยกเข้าไปอีก 3 กิโลเมตร ถึงที่ทำการอุทยานแห่งชาติต้นสักใหญ่
ป่าคลองตรอนฝั่งขวา  (ต้นสักใหญ่)
จากทางหลวงสายพิษณุโลก - อุตรดิตถ์ ตรงกิโลเมตรที่ 104 - 110 เข้าไปตามทางหลวงหมายเลข 1047 ไปอีก 53 กิโลเมตร จึงถึงวนอุทยานต้นสักใหญ่
จากทางหลวงสายอุตรดิตถ์ - เขื่อนสิริกิติ์ - น้ำปาด แยกเข้าไปตรงกิโลเมตรที่ 64–65 เข้าไปตามทางหลวงหมายเลข 1047  ไปอีกประมาณ 9 กิโลเมตร จึงถึงวนอุทยานต้นสักใหญ่
สถานที่พัก

มีพื้นที่กางเต็นท์ พร้อมห้องน้ำ-ห้องสุขารวม ไว้ให้บริการ ท่านสามารถนำเต็นท์มากางเอง หรือติดต่อขอใช้บริการเต็นท์ของอุทยานแห่งชาติ ซึ่งมีค่าบริการอยู่หลายอัตราขึ้นอยู่กับชนิด ขนาดของเต็นท์ และอุปกรณ์ประกอบอื่นๆ
แหล่งข้อมูลอื่น

อุทยานแห่งชาติต้นสักใหญ่. ส่วนศึกษาและวิจัยอุทยานแห่งชาติ กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่าและพันธุ์พืชสำนักอุทยานแห่งชาติ
คลองตรอน สำนักอุทยานแห่งชาติ
| ด ค กอุทยานแห่งชาติในประเทศไทย |
| --- | --- | --- |
| ภาคเหนือ |  ขุนขาน  ขุนแจ  ขุนน่าน  ขุนพะวอ  ขุนสถาน  เขลางค์บรรพต  เขาค้อ  คลองลาน  คลองวังเจ้า  แควน้อย  แจ้ซ้อน  ผาแดง  ดอยขุนตาล  ดอยจง  ดอยผากลอง  ดอยผ้าห่มปก  ดอยภูคา  ดอยภูนาง  ดอยเวียงผา  ดอยสอยมาลัย  ดอยสุเทพ-ปุย  ดอยหลวง  ดอยอินทนนท์  ต้นสักใหญ่  ตากสินมหาราช  ตาดหมอก  ถ้ำปลา–น้ำตกผาเสื่อ  ถ้ำผาไท  ถ้ำสะเกิน  ถ้ำหลวง-ขุนน้ำนางนอน  ทุ่งแสลงหลวง  นันทบุรี  น้ำตกชาติตระการ  น้ำตกบัวตอง–น้ำพุเจ็ดสี  น้ำตกพาเจริญ  น้ำตกแม่สุรินทร์  น้ำหนาว  ภูชี้ฟ้า  ภูซาง  ภูสอยดาว  ภูหินร่องกล้า  แม่เงา  แม่จริม  แม่ตะไคร้  แม่โถ  แม่ปิง  แม่ปืม  แม่เมย  แม่ยม  แม่วงก์  แม่วะ  แม่วาง  แม่สะเรียง  รามคำแหง  ลานสาง  ลำน้ำกก  ลำน้ำน่าน  เวียงโกศัย  ศรีน่าน  ศรีลานนา  ศรีสัชนาลัย  สาละวิน  ห้วยน้ำดัง  ออบขาน  ออบหลวง  |  |
| ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ |  แก่งตะนะ  เขาพระวิหาร  เขาใหญ่  ตาดโตน  ตาพระยา  ทับลาน  ไทรทอง  นายูง-น้ำโสม  น้ำพอง  ป่าหินงาม  ผาแต้ม  ภูกระดึง  ภูเก้า-ภูพานคำ  ภูจองนายอย  ภูเรือ  ภูแลนคา  ภูเวียง  ภูผาเทิบ  ภูผาม่าน  ภูผายล  ภูผาเหล็ก  ภูพาน  ภูลังกา  ภูสระดอกบัว  ภูสวนทราย  ภูหินจอมธาตุ–ภูพระบาท  |  |
| ภาคกลาง |  น้ำตกเจ็ดสาวน้อย  น้ำตกสามหลั่น  พุเตย  |  |
| ภาคตะวันออก |  เขาคิชฌกูฏ  เขาชะเมา-เขาวง  เขาสิบห้าชั้น  เขาแหลมหญ้า-หมู่เกาะเสม็ด  น้ำตกคลองแก้ว  น้ำตกพลิ้ว  ปางสีดา  หมู่เกาะช้าง  |  |
| ภาคตะวันตก |  กุยบุรี  แก่งกระจาน  เขาสามร้อยยอด  เขาแหลม  เขื่อนศรีนครินทร์  เฉลิมพระเกียรติไทยประจัน  เฉลิมรัตนโกสินทร์  ทองผาภูมิ  ไทรโยค  น้ำตกห้วยยาง  ลำคลองงู  หาดวนกร  เอราวัณ  |  |
| ภาคใต้ |  แก่งกรุง  เขานัน  เขาน้ำค้าง  เขาปู่-เขาย่า  เขาพนมเบญจา  เขาลำปี-หาดท้ายเหมือง  เขาสก  เขาหลวง  เขาหลัก-ลำรู่  คลองพนม  ตะรุเตา  ใต้ร่มเย็น  ทะเลบัน  ธารเสด็จ-เกาะพะงัน  ธารโบกขรณี  น้ำตกซีโป  น้ำตกทรายขาว  น้ำตกโยง  น้ำตกสี่ขีด  น้ำตกหงาว  บางลาง  บูโด-สุไหงปาดี  ลำน้ำกระบุรี  ศรีพังงา  สันกาลาคีรี  สิรินาถ  หมู่เกาะเภตรา  หมู่เกาะชุมพร  หมู่เกาะระนอง  หมู่เกาะลันตา  หมู่เกาะสิมิลัน  หมู่เกาะสุรินทร์  หมู่เกาะอ่างทอง  หาดขนอม-หมู่เกาะทะเลใต้  หาดเจ้าไหม  หาดนพรัตน์ธารา-หมู่เกาะพีพี  แหลมสน  อ่าวพังงา  อ่าวมะนาว-เขาตันหยง  อ่าวสยาม  |  |
 ระดับประเทศ อุทยานประวัติศาสตร์ เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า เขตห้ามล่าสัตว์ป่า ระดับโลก แหล่งมรดกโลกในไทย ความทรงจำแห่งโลกของไทย มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของไทย พื้นที่ชุ่มน้ำแรมซาร์ในไทย พื้นที่สงวนชีวมณฑลโลกในไทย อุทยานธรณีโลกในไทย 
ต้นสักใหญ่ภายในอุทยานแห่งชาติต้นสักใหญ่ ซึ่งประกอบเป็นคำขวัญประจำจังหวัดอุตรดิตถ์
ป้ายประวัติต้นสักใหญ่ที่สุดในโลก ในจังหวัดอุตรดิตถ์
วังรื่นฤดี

ระวังสับสนกับ พระตำหนักสวนรื่นฤดี
| วังรื่นฤดี |
| --- | --- |
พระตำหนัก วังรื่นฤดี

ข้อมูลทั่วไป
สถานะ: เปิดใช้งาน
ประเภท: วัง
สถาปัตยกรรม: โมเดิลยุค 2500
ที่ตั้ง: แขวงพระโขนง เขตคลองเตย
เมือง:  กรุงเทพมหานคร
ประเทศ:  ไทย
เริ่มสร้าง: พ.ศ. 2500
ข้อมูลทางเทคนิค
โครงสร้าง: พระตำหนัก สระน้ำ สวน เรือนพัก
พื้นที่: มากกว่า 7 ไร่
การออกแบบและการก่อสร้าง
สถาปนิก: สมภพ ภิรมย์
วังรื่นฤดี เป็นที่ประทับของสมเด็จพระเจ้าภคินีเธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดี และพระนางเจ้าสุวัทนา พระวรราชเทวี ในรัชกาลที่ 6 ตั้งอยู่เลขที่ 69 ซอยสันติสุข สุขุมวิท 38 ถนนสุขุมวิท แขวงพระโขนง เขตคลองเตย กรุงเทพมหานคร
ประวัติ

สมเด็จพระเจ้าภคินีเธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดี และพระนางเจ้าสุวัทนา พระวรราชเทวี เคยมีที่ประทับส่วนพระองค์แห่งแรก ณ พระตำหนักสวนรื่นฤดี ตรงถนนราชสีมาตัดกับถนนสุโขทัย แต่ครั้นเมื่อทั้งสองพระองค์เสด็จออกไปประทับ ณ ประเทศอังกฤษ ช่วงสงครามโลกครั้งที่สองเศรษฐกิจฝืดเคือง พระนางเจ้าสุวัทนา พระวรราชเทวี จึงทรงขายที่ดินสวนรื่นฤดีให้แก่กองทัพบก ปัจจุบันเป็นที่ตั้งของกองอำนวยการรักษาความมั่นคงภายในราชอาณาจักร
ต่อมาเมื่อคราวทั้งสองพระองค์ ทรงพระดำริที่จะเสด็จนิวัติประเทศไทยเป็นการถาวร ขณะพระนางเจ้าสุวัทนา พระวรราชเทวี ประทับที่บ้านหลวงเสถียรโชติกสาร พระภาดา (ปัจจุบันเป็นทำเนียบเอกอัครราชทูตนอร์เวย์ประจำประเทศไทย) ในซอยสุขุมวิท 38 ทรงถูกพระทัยที่ดินผืนหนึ่งตรงกันข้ามกับบ้านหลวงเสถียรฯ จึงทรงซื้อที่ดินทั้งจากนายแมนฟุ้ง เนียวกุลและนายเออี นานา ในท้ายซอยสันติสุข สุขุมวิท 38  ซึ่งมีพื้นที่กว่า 7 ไร่ แล้วพระนางเจ้าสุวัทนา พระวรราชเทวีทรงพระกรุณาโปรดให้มีพลเรือตรี สมภพ ภิรมย์ ศิลปินแห่งชาติ ออกแบบตำหนักถวายให้ทอดพระเนตร และมีพระวินิจฉัย แล้วจึงให้ บริษัท สี่พระยาวัตถุโบราณ จำกัด เป็นผู้รับเหมาก่อสร้าง สร้างวังขนาดย่อมขึ้นในพุทธศักราช 2500 เพื่อเป็นที่ประทับแล้วเสด็จไปประเทศอังกฤษอีกในปี พ.ศ. 2501 เพื่อทรงเตรียมพระองค์เสด็จกลับประเทศไทยเป็นการถาวร จากนั้นจึงได้เสด็จนิวัตประเทศไทยเป็นการถาวรเมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2502 เมื่อทรงประทับ ณ วังแห่งใหม่ พระนางเจ้าสุวัทนา พระวรราชเทวี ประทานนามว่า  วังรื่นฤดี เมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2503 อันมีความหมายว่า ความเบิกบานสบายใจ ซึ่งตั้งอยู่เลขที่ 69 ซอยสุขุมวิท 38 กรุงเทพมหานคร และพระองค์ได้ประทับอยู่ตราบกระทั่งสิ้นพระชนม์ ส่วนในช่วงฤดูร้อนทั้งสองพระองค์จะเสด็จแปรพระราชฐานไปประทับไปยังพระตำหนักพัชราลัย ถนนเพชรเกษม อำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์
ภายหลังการสิ้นพระชนม์ของพระนางเจ้าสุวัทนา พระวรราชเทวี ในปี พ.ศ. 2528 สมเด็จพระเจ้าภคินีเธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดี ก็ยังคงประทับอยู่ ณ วังรื่นฤดี โดยพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรโปรดเกล้าฯ ให้องคมนตรีผลัดเปลี่ยนกันอัญเชิญดอกไม้และผลไม้ และสังเกตพระพลานามัยของพระองค์เป็นประจำทุก 2 สัปดาห์ มีการจัดตำรวจคอยอารักขาตลอดเวลา และโปรดฯ ให้ห้องเครื่องสวนจิตรลดาจัดเครื่องเสวยมาทุกวัน นอกจากนี้ยังทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้เลขาธิการพระราชวังจัดกรมวัง และสารถีมาปฏิบัติหน้าที่ประจำทั้งภายในวังที่ประทับ และจัดเจ้าหน้าที่มาตกแต่งสถานที่ และปฏิบัติในเวลาที่มีงานพิเศษ เช่น งานวันคล้ายวันประสูติ และการทรงบำเพ็ญพระกุศลอย่างสมพระเกียรติยศทุกประการ
วังรื่นฤดีมีสวนโดยรอบที่งดงาม มีสระน้ำขนาดใหญ่ นอกจากองค์ตำหนักซึ่งตั้งอยู่เป็นประธานแล้ว ในบริเวณยังประกอบด้วยอาคารต่าง ๆ สำหรับประโยชน์ใช้สอยต่าง ๆ กัน เช่น เรือนพักราชองครักษ์ ส่วนต่อเติมสำหรับสำนักผู้บริหารงานในสมเด็จพระเจ้าภคินีเธอฯ ศาลาที่พักรอเฝ้า ห้องพักกรมวัง และป้อมยามกองรักษาการณ์ เป็นต้น
งานสังคมสงเคราะห์

สมเด็จพระเจ้าภคินีเธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดี และพระนางเจ้าสุวัทนา พระวรราชเทวี ทรงริเริ่มงานสังคมสงเคราะห์ในปี พ.ศ. 2500 ซึ่งงานสังคมสงเคราะห์งานแรกที่พระนางเจ้าสุวัทนา พระวรราชเทวี พระราชทานพระอนุญาตและทรงรับเป็นเจ้าภาพให้จัดขึ้นในวันรื่นฤดีคือ "เมตตาบันเทิง รื่นฤดี" ตามคำทูลขอพระราชทานพระอุปถัมภ์ ของหม่อมสร้อยสุภิณ วรวรรณ ณ อยุธยา ในกรมหมื่นนราธิปพงศ์ประพันธ์ โดยมีสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ทรงเป็นองค์ประธาน เพื่อหารายได้สมทบทุนสมาคมสตรีภาคพื้นแปซิฟิกและเอเชียอาคเนย์แห่งประเทศไทย ในพระบรมราชินูปถัมภ์ ซึ่งต่อมาจึงได้มีการจัดงานกุศลอีกหลายงาน เช่น งานหาทุนสร้างหอพักเพชรรัตน ในมหาวิทยาลัยศิลปากร วิทยาเขตพระราชวังสนามจันทร์, งานหาทุนสร้างตึกอุบัติเหตุ โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์, งานหาทุนสร้างตึกเรียนวิทยาศาสตร์ วชิราวุธวิทยาลัย เป็นต้น
แต่เมื่อเสร็จงานการกุศล พระนางเจ้าสุวัทนา พระวรราชเทวี ก็ต้องทรงดูแลพื้นสนามหญ้าภายในวัง ดังคำกล่าวของ ลุงสี มหาดเล็กประจำวัง ความว่า
"พอเสร็จงาน เสด็จฯ จะทรงพระดำเนินสำรวจไปทั่ว ๆ วัง ในพระหัตถ์จะทรงหิ้วกระป๋องทราย คอยก้มหยอดอุดรูตามพื้นสนาม เพราะแขกมากันที ทั้งส้นรองเท้า ทั้งขาโต๊ะ ขาเก้าอี้ เจาะพื้นสนามหญ้าของท่านเสียพรุน..."
แต่ทั้งสองพระองค์ก็ยังทรงรับจัดงานการกุศลโดยไม่เห็นแก่เหน็ดเหนื่อย หรือทรงเข็ด ตามคำบอกเล่าของข้าในพระองค์ ความว่า
"...วังรื่นฤดีแต่ก่อนจัดงานบ่อยทุกปี เดินแฟชั่นบ้าง ออกร้านบ้าง ..หารายได้เข้าการกุศลทั้งนั้น ส่วนมากพอคนเห็นว่าจัดงานที่นี่แล้วโก้หรู คนมางานกันแยะก็บริจาคเยอะ ได้เงินช่วยเหลือองค์กรการกุศลได้มาก ก็พากันมาขอพระราชทานพระอนุญาตใช้วัง ...ไม่เห็นจะทรงปฏิเสธสักครั้ง กลับจะทรงช่วยรับเป็นเจ้าภาพด้วยซ้ำ"