stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
คุรุครันถสาหิพ

ภาพวาดศาสนิกชนกำลังสวดภาวนาจากคุรุกรันถสาหิบ
คุรุครันถสาหิพ (ละติน: Sri Guru Granth Sahib, ปัญจาบ: ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ; อ่านว่า ศรีกุรุ กรันตะสาหิบะ) หรือบางครั้งในภาษาไทยสะกดว่า "คุรุครันถ์ซาฮิบ" คือคัมภีร์ที่คุรุซิกข์ทั้ง 10 องค์แต่งขึ้นเพื่อเป็นหลักในการปฏิบัติตนและใช้ชีวิตของชาวซิกข์ ชาวซิกข์ถือให้พระคัมภีร์นี้เป็นศาสดาหนึ่งเดียวตลอดกาล เป็นศาสดาองค์ที่ 11 ต่อจากคุรุศาสดาที่เป็นบุรุษทั้ง 10 พระองค์ คุรุครันถสาหิพเริ่มต้นเขียนขึ้นครั้งแรกโดยคุรุอรชุน คุรุองค์ที่ 5 โดยรวบรวมคำสอนและบทสวดจากคุรุองค์ก่อน ๆ ในหนังสือชื่อ "อาทิครันถ์" (Adi Granth) ภายหลังคุรุโควินทสิงห์ คุรุองค์ที่ 10 ได้เพิ่มเติมบทสวด เนื้อหาเข้าไปจนเป็นฉบับที่นับถือกันมาจนปัจจุบัน เรียกว่า "คุรุครันถสาหิพ" หลังคุรุโควินทสิงห์ได้เสียชีวิตลงในปี 1708 บาบา ทีปสิงห์ (Baba Deep Singh) และ ภาอี มณี สิงห์ (Bhai Mani Singh) ได้ร่วมกันเตรียมคัดลอกสร้างคัมภีร์ฉบับนี้จำนวนมากเพื่อที่จะใช้เผยแผ่ต่อไป
เนื้อหาประกอบด้วย 1,430 อัง (ang; หน้า) และ 6,000 ศพัท (śabad; บรรทัด) ซึ่งแต่งเป็นทำนองและลักษณะกลอนแบบดนตรีดั้งเดิมของปัญจาบ ในคัมภีร์ทั้งหมดนั้นแบ่งออกเป็น 60 ราคะ (rāga; บท) ซึ่งจะแยกย่อยตามผู้แต่งและความยาวอีกทีหนึ่ง คุรุกรันถสาหิบเขียนโดยใช้อักษรคุรมุขี เป็นภาษาต่าง ๆ ทั้ง  ลัห์นดา (ปัญจาบตะวันตก), พรชภาษา, ฆารีโบลี, ภาษาสันสกฤต, สินธี และ ภาษาเปอร์เซีย ซึ่งในภาษาต่าง ๆ นี้จะมีการอ่านที่แตกต่างไปตามสำเนียงอีก ชาวซิกข์จะนำหน้าชื่อคัมภีร์แบบนี้ด้วย "สันตะภาษา" (Sant Basha)
ในคัมภีร์ยังประกอบด้วยธรรมเนียม การปฏิบัติ และการสอนของเทพของอินเดีย (สันตะ; Sant) เช่น รวิทาส,  รามานันทะ, กพีระ,  นามเทพ และสันตะชาวมุสลิมสององค์ คือ ภคัตภีกัน (Bhagat Bhikan) และ เศกฟารีด
คณะสามผู้นำที่สอง
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ คณะสามผู้นำที่สอง
"Second Triumvirate". World History Encyclopedia.
จักรพรรดิกัลบา

แซร์วิอุส ซุลปิกิอุส กัลบา ไกซาร์ เอากุสตุส (ละติน: SERVIVS SVLPICIVS GALBA CAESAR AVGVSTVS) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 6 แห่งจักรวรรดิโรมันและเป็น จักรพรรดิโรม องค์แรกแห่งยุคที่เรียกว่า ปีสี่จักรพรรดิ ทรงขึ้นครองราชย์สืบต่อจาก จักรพรรดิเนโร เมื่อวันที่ 8 มิถุนายน ค.ศ. 68  เดิมเป็นแม่ทัพในกองทัพของจักรพรรดิเนโร  และยกทัพเข้ามารัฐประหารในกรุงโรม อันเนื่องจากความสับสนวุ่นวายของบ้านเมืองปลายรัชสมัยของจักรพรรดิเนโร แต่ทรงครองราชย์ได้ไม่ถึงปีก็ทรงถูกปลงพระชนม์เมื่อวันที่ 15 มกราคม ค.ศ. 69 ขณะพระชนม์ได้ 69 พรรษา
กระบวนการของธารน้ำ

กระบวนการของธารน้ำ (ละติน: Fluvial process, fluvius แปลว่า แม่น้ำ) ในทางภูมิศาสตร์ และวิทยาศาสตร์กายภาพ หมายถึงกระบวนการที่แม่น้ำหรือธารน้ำทำให้เกิดธรณีสัณฐานรูปแบบต่าง ๆ
กระบวนการ

แม่น้ำลำธารเป็นตัวการที่สำคัญที่สุดที่ทำให้เกิดลักษณะภูมิประเทศแบบต่าง ๆ เพราะน้ำมีอิทธิพลให้เกิดการเพิ่มและลดระดับของเปลือกโลก กระบวนการของทางน้ำ (fluvial process) มีอยู่ 3 ลักษณะได้แก่ การกร่อน (erosion) การพัดพา (transportation) และการทับถม (deposition)
กระบวนการ > การกัดเซาะ

การกัดเซาะเป็นการแยกออกของวัตถุจากชั้นตะกอนหรือผิวด้านข้างของร่องน้ำ การไหลของกระแสน้ำสามารถกัดกร่อนได้ 2 แบบคือ
การไหลของน้ำทำให้เกิดละลายของวัตถุหรือตะกอนในร่องน้ำ
การกระทำของน้ำ (hydraulic action) ที่กระทำด้านข้างหรือที่ชั้นตะกอนของร่องน้ำการหลุดออกของตะกอนทำให้เกิดการพัดพาต่อไป
กระบวนการ > การพัดพา

จะมีธารน้ำเป็นการสำคัญที่ทำให้เกิดการพัดพา โดยจะพัดพาตะกอนไปได้มากแค่ไหนขึ้นอยู่กับความเร็วของกระแสน้ำ การพัดพามี 4 ประเภทคือ
การพัดพาสารละลาย (solution) - เป็นการพัดพาวัตถุที่ละลายน้ำได้ เช่น แคลเซียมคาร์บอเนต เกลือ
การพัดพาสารแขวนลอย (suspension) - เป็นการพัดพาสารแขวนลอย เช่น ตะกอนขนาดทรายแป้ง และโคลน
การพัดพาตะกอนขนาดเล็ก (saltation) - เป็นการพัดพาวัตถุที่มีขนาดเล็กโดยตะกอนจะกลิ้งไปตามท้องน้ำ
การพัดพาตะกอนขนาดใหญ่ (traction) - เป็นการพัดพาวัตถุที่มีขนาดใหญ่ โดยที่ตะกอนจะถูกลากไปตามท้องน้ำ
กระบวนการ > การทับถม

เนื่องจากความเร็วของกระแสน้ำและตะกอนมีปริมาณลดลง ทำให้ความสามารถในการเคลื่อนที่ของตะกอนลดลง ตะกอนที่มีขนาดใหญ่จะตะสะสมเป็นลำดับแรก ส่วนตะกอนที่มีขนาดเล็กและเบายังคงเคลื่อนที่ต่อไปก่อนจะตกสะสมในลำดับต่อมา
รูปแบบการไหล

บทความหลัก: รูปแบบการไหลของลำน้ำ
การทำเครื่องหมายกางเขน

ขั้นตอนการทำเครื่องหมายกางเขนในแบบคาทอลิก
การทำเครื่องหมายกางเขน หรือที่ชาวคาทอลิกเรียกว่า การทำสำคัญมหากางเขน (อังกฤษ: Sign of the Cross; ละติน: Signum Crucis) เป็นรูปแบบการปฏิบัติอย่างหนึ่งของผู้นับถือศาสนาคริสต์ โดยมักมีการกล่าว "เดชะพระนาม พระบิดา และพระบุตร และพระจิต อาแมน" ประกอบด้วย การทำเช่นนี้เป็นการระลึกถึงการตรึงกางเขนของพระเยซู แบบดั้งเดิมทำจากขวาไปซ้าย ซึ่งใช้โดยสมาชิกคริสตจักรอีสเติร์นออร์โธด็อกซ์และคริสตจักรคาทอลิกตะวันออก ส่วนแบบใหม่ทำจากซ้ายไปขวาใช้โดยคริสตจักรคาทอลิก แองกลิคัน ลูเทอแรน และโอเรียนทัลออร์โธด็อกซ์ ธรรมเนียมปฏิบัตินี้สันนิษฐานว่าเริ่มมีมาตั้งแต่ศตวรรษที่ 2 แล้ว
ความสำคัญ

เพราะว่าเวลาทำเครื่องหมายกางเขนจะต้องกล่าวเดชะพระนามฯ ด้วย การทำเช่นนี้จึงเป็นการแสดงความเชื่อถึงพระตรีเอกภาพว่าเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน
นอกจากนี้ยังมีความหมายอื่น ๆ หลายประการด้วยกัน คือ เป็นการแสดงว่าตัวผู้ทำนั้นถวายตัวแก่พระเยซู เป็นการวิงวอนขอพระหรรษทานจากพระเจ้า และใช้เป็นการอวยพรบุคคลก็ได้ นอกจากนี้เวลาชาวคริสต์รู้สึกว่าตนกำลังเผชิญหน้ากับ "การผจญของมาร" การทำเครื่องหมายกางเขนเป็นการเตือนสติแก่ตนและยืนยันถึงพระอานุภาพของพระเจ้าในการต่อสู้กับสิ่งชั่ว
ชาวคริสต์ทำเครื่องหมายนี้เมื่อร่วมสวดมนต์ ส่วนบาทหลวงเวลาประกอบพิธีมิสซาหรือพิธีอื่น ๆ ก็ทำเครื่องหมายนี้เช่นเดียวกัน
การทำเครื่องหมายกางเขนของนิกายออร์ทอดอกซ์

การทำเครื่องหมายกางเขนของชาวคริสเตียนออร์ทอดอกซ์เป็นการระลึกถึงการสิ้นพระชนม์ของพระเยซูเจ้า และพระตรีเอกภาพ โดยจะนำนิ้วมือของมือขวามาประจบกัน แล้วจะแนบนิ้วนาง และนิ้วก้อยให้ชิดกับฝ่ามือ
โดยจะทำจากขวาไปซ้าย เริ่มจากหน้าผาก, ท้อง และไหล่ข้างขวา และซ้าย ตามลำดับ พร้อมกล่าวว่า "ในพระนามพระบิดา และพระบุตร และพระจิตเจ้าผู้ทรงศักดิ์สิทธิ์ อาเมน"
ความหมายของการทำเครื่องหมายกางเขนของนิกายออร์ทอดอกซ์

สามนิ้วแรก (นิ้วโป้ง, นิ้วชี้ และนิ้วกลาง) จะแสดงถึงความเชื่อต่อพระบิดา พระบุตร และพระจิตเจ้า และยังหมายถึงการเป็นหนึ่งเดียวของพระตรีเอกภาพอีกด้วย และสองนิ้วที่เหลือจะแสดงถึงธรรมชาติของพระเยซูคือพระเยซูเจ้าทรงมีความเป็นมนุษย์แท้ และพระเจ้าแท้
ในการทำสัญลักษณ์ไม้กางเขน จะใช้มือของแตะที่หน้าผาก, ท้อง (หรือบริเวณสะดือ), และไหล่ขวาซ้าย 
โดยความหมายของการแตะหน้าผาก คือการให้ศีลพรแห่งความศักดิ์สิทธิ์แก่จิตใจ ท้อง คือการให้ศีลพรแห่งความศักดิ์สิทธิ์แก่ประสาทสัมผัสภายใน หัวใหล่ด้านขวาซ้าย คือการให้ศีลพรแห่งความศักดิ์สิทธิ์แก่ความแข็งแรงของร่างกาย
แหล่งข้อมูลอื่น

Herbermann, Charles, บ.ก. (1913). "Sign of the Cross". สารานุกรมคาทอลิก. New York: Robert Appleton Company.
เอสเธอร์ 1

หนังสือเอสเธอร์ บทที่ 1
| เอสเธอร์ 1 |
| --- | --- |
← เนหะมีย์ 10เอสเธอร์ 2 →
บทแรกของม้วนหนังสือเอสเธอร์ที่เขียนด้วยมือ พร้อมตัวชี้ของผู้อ่าน
หนังสือ: หนังสือเอสเธอร์
หมวดหมู่: เคทูวีม
ภาคในคัมภีร์ไบเบิลคริสต์: พันธสัญญาเดิม
ลำดับในภาคของคัมภีร์ไบเบิลคริสต์: 17
เอสเธอร์ 1 (อังกฤษ: Esther 1) เป็นบทแรกของหนังสือเอสเธอร์ในคัมภีร์ฮีบรูหรือพันธสัญญาเดิมในคัมภีร์ไบเบิลของศาสนาคริสต์ ไม่ทราบว่าผู้เขียนหนังสือเอสเธอร์เป็นใคร นักวิชาการสมัยใหม่พิสูจน์ได้ว่าขั้นสุดท้ายของต้นฉบับภาษาฮีบรูน่าจะถูกเขียนเมื่อศตวรรษที่ 2 ก่อนคริสตกาล บทที่ 1 และ 2 มีฐานะเป็นบทเปิดเรื่องของหนังสือเอสเธอร์ บทที่ 1 บันทึกถึงเรื่องงานเลี้ยงของกษัตริย์อาหสุเอรัสแห่งเปอร์เซียจนถึงเรื่องการปลดราชินีวัชทีจากตำแหน่ง
ต้นฉบับ

บทนี้เดิมเขียนด้วยภาษาฮีบรู แบ่งออกเป็น 22 วรรคตั้งแต่ศตวรรษที่ 16
ต้นฉบับ > พยานต้นฉบับ

บางสำเนาต้นฉบับในยุคต้นที่มีข้อความของบทนี้เป็นภาษาฮีบรูมีลักษณะเป็นต้นฉบับเมโซเรติก (Masoretic Text) ได้แก่ ฉบับเลนินกราด (Leningrad Codex; ค.ศ. 1008)
ยังมีคำแปลเป็นภาษากรีกคอยนีที่รู้จักในชื่อเซปทัวจินต์ (ทำขึ้นในช่วงไม่กี่ศตวรรษสุดท้ายก่อนคริสตกาล) ได้แก่ ฉบับวาติกัน (Codex Vaticanus; B;  {\mathfrak {G}}B; ศตวรรษที่ 4) ฉบับซีนาย (Codex Sinaiticus; S; BHK:  {\mathfrak {G}}S; ศตวรรษที่ 4) และฉบับอะเล็กซานเดรีย (Codex Alexandrinus; A;  {\mathfrak {G}}A; ศตวรรษที่ 5)
งานเลี้ยงหลวงแก่ข้าราชการ (1:1–4)

ส่วนเปิดของเรื่องกล่าวถึงงานเลี้ยงอันหรูหราที่จัดขึ้นเป็นเวลา 180 วันโดยกษัตริย์อาหสุเอรัสแห่งเปอร์เซียให้แก่ข้าราชการจากทั่วจักรวรรดิเปอร์เซีย
งานเลี้ยงหลวงแก่ข้าราชการ (1:1–4) > วรรค 1

"อาหสุเอรัส": โดยทั่วไประบุว่าเป็นกษัตริย์เซอร์ซีสที่ 1 (485–464 ปีก่อนคริสตกาล) ในเอสเธอร์ 10:1 พระนามถูกเขียนว่า Achashresh ซึ่งแสดงความคล้ายคลึงอย่างมากกับพระนามที่บันทึกโดยชาวกรีกว่า Axeres หรือ Xerxes
(1) อาหสุเอรัสในดาเนียล 9:1  พระราชบิดาของกษัตริย์ดาริอัสชาวมีเดีย หากกษัตริย์ดาริอัสเป็นพระองค์เดียวกับกษัตริย์ Astyages อาหสุเอรัสก็จะถูกระบุว่าเป็นกษัตริย์ Cyaxares
(2) อาหสุเอรัสในเอสรา 4:6 ซึ่งได้รับการระบุว่าเป็นกษัตริย์แคมไบซีส พระราชโอรสของกษัตริย์ไซรัส
"ตั้งแต่อินเดียถึงคูช": จากความในภาษาฮีบรู: מהדו ועד־כוש, mê-hō-dū wə-‘aḏ-kūsh ศิลาฤกษ์ที่ค้นพบในแหล่งขุดค้นที่พระราชวังเปอร์เซเปอลิสแสดงตำแหน่งและอาณาเขตของกษัตริย์เซอร์ซีสที่ 1 ซึ่งคล้ายคลึงกับของอาหสุเอรัสอย่างมาก ดังความต่อไปนี้:
ดูเพิ่ม

เซอร์ซีสที่ 1
สุสา
ส่วนในคัมภีร์ไบเบิลที่เกี่ยวข้อง: เนหะมีย์ 1, ดาเนียล 6, ดาเนียล 8
บรรณานุกรม

Clines, David J. A. (1988). "Esther".  ใน Mays, James Luther; Blenkinsopp, Joseph (บ.ก.). Harper's Bible Commentary (illustrated ed.). Harper & Row. pp. 387–394. ISBN 978-0060655419.
Crawford, Sidnie White (2003). "Esther".  ใน Dunn, James D. G.; Rogerson, John William (บ.ก.). Eerdmans Commentary on the Bible (illustrated ed.). Wm. B. Eerdmans Publishing. pp. 329–336. ISBN 978-0802837110. สืบค้นเมื่อ October 28, 2019.
Halley, Henry H. (1965). Halley's Bible Handbook: an abbreviated Bible commentary (24th (revised) ed.). Zondervan Publishing House. ISBN 0-310-25720-4.
Larson, Knute; Dahlen, Kathy; Anders, Max E. (2005).  Anders, Max E. (บ.ก.). Holman Old Testament Commentary - Ezra, Nehemiah, Esther. Holman Old Testament commentary. Vol. 9 (illustrated ed.). B&H Publishing Group. ISBN 978-0805494693. สืบค้นเมื่อ October 28, 2019.
Meyers, Carol (2007). "16. Esther".  ใน Barton, John; Muddiman, John (บ.ก.). The Oxford Bible Commentary (first (paperback) ed.). Oxford University Press. pp. 324–330. ISBN 978-0199277186. สืบค้นเมื่อ February 6, 2019.
Moore, Carey A. (1975). "Archaeology and the Book of Esther". The Biblical Archaeologist. 38 (3/4): 62–79. doi:10.2307/3209587. JSTOR 3209587. S2CID 166110735.
Smith, Gary (2018). Ezra, Nehemiah, Esther. Cornerstone Biblical Commentary. Vol. 5. Tyndale House. ISBN 978-1414399126.
Turner, L. A. (2013). Desperately Seeking YHWH: Finding God in Esther's "Acrostics". Interested Readers. Essays on the Hebrew Bible in Honor of David J. A. Clines, 183–193.
Würthwein, Ernst (1995). The Text of the Old Testament. แปลโดย Rhodes, Erroll F. Grand Rapids, MI: Wm. B. Eerdmans. ISBN 0-8028-0788-7. สืบค้นเมื่อ January 26, 2019.
แหล่งข้อมูลอื่น

คำแปลในศาสนายูดาห์:
Esther - Chapter 1 (Judaica Press) translation [with Rashi's commentary] at Chabad.org
คำแปลในศาสนาคริสต์:
Online Bible at GospelHall.org (ESV, KJV, Darby, American Standard Version, Bible in Basic English)
Book of Esther Chapter 1. Bible Gateway
เอสเธอร์ 1. ยูเวอร์ชัน
| ด ค กหนังสือเอสเธอร์ |
| --- | --- |
บทในคัมภีร์ไบเบิล:  เอสเธอร์ 1  2  3  4  5  6  7  8  9  10 
สถานที่:  เปอร์เซีย  สุสา  เอธิโอเปีย  อินเดีย 
บุคคล:  บิกธานและเทเรช  เมมูคาน  โมรเดคัย  วัชที  เศเรช  อาบักธา  อาหสุเอรัส  เอสเธอร์  ฮามาน  เฮกัย 
วลี:  การอดอาหารของเอสเธอร์  ชาวอากัก  ปูริม 
ที่ตั้ง:  สุสานเอสเธอร์และโมรเดคัย 
ต้นฉบับ:  Hebrew Bible  Septuagint  Wycliffe Version  King James Version  American Standard Version  World English Version 
← หนังสือเนหะมีย์ (บทที่ 13) ในคัมภีร์ไบเบิลของศาสนาคริสต์     หนังสือปัญญาจารย์ (บทที่ 12) ในคัมภีร์ฮีบรูหนังสือโยบ (บทที่ 1) ในคัมภีร์ไบเบิลของศาสนาคริสต์s       หนังสือดาเนียล (บทที่ 1) ในคัมภีร์ฮีบรู →
’’Megillat Esther’’ หรือ “ม้วนหนังสือเอสเธอร์” (ศตวรรษที่ 18)
กางเขนประดับอัญมณี

กางเขนประดับอัญมณี (ละติน: Crux gemmata) คือกางเขนที่ส่วนใหญ่สร้างในสมัยคริสเตียนยุคแรกมาจนถึงต้นยุคกลางที่เป็นกางเขนอย่างน้อยก็ด้านหน้าส่วนใหญ่จะตกแต่งด้วยอัญมณีเป็นหลัก แทนที่จะเป็นภาพวาดบนตัวกางเขน ด้านหลังมักจะเป็นลายสลักของพระเยซูตรึงกางเขนหรือรูปจากหัวข้ออื่น
ตัวอย่างของงานกางเขนโลหะก็ได้แก่กางเขนจัสตินที่ 2 (คริสต์ศตวรรษที่ 6, พิพิธภัณฑ์วาติกัน), กางเขนโลแธร์ (คริสต์ศตวรรษที่ 10, มหาวิหารอาเคิน), กางเขนเทวดาแห่งคาบสมุทรไอบีเรีย, กางเขนชัย และกางเขนค็อง (ราวคริสต์ทศวรรษ 1120, พิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาติแห่งไอร์แลนด์)
ประวัติ

ในยุคโบราณตอนปลายและต้นยุคกลางสิ่งของอันมีความสำคัญมากเช่นหีบบรรจุวัตถุมงคล (Reliquary) มักจะตกแต่งอย่างเต็มที่ด้วยอัญมณีที่เป็นการตกแต่งในลักษณะที่ในปัจจุบันจะจำกัดใช้แต่ในการตกแต่งมงกุฎ และเครื่องราชกกุธภัณฑ์สำหรับพระราชพิธีบรมราชาภิเษก หรือ เครื่องประดับชิ้นเล็กๆ กางเขนดังกล่าวอาจจะทำออกมาในรูปของภาพเขียน, โมเสก, งาช้างแกะสลัก และ วัสดุอื่นๆ และมักจะมีปลายแขนกางเขนเป็นแฉก แต่สัดส่วนระหว่างแนวตั้งและแนวนอนก็ขึ้นอยู่กับความต้องการขององค์ประกอบซึ่งก็แตกต่างกันออกไปเป็นอันมาก เครื่องห้อย (Pendilia) หรือเครื่องตกแต่งแบบแขวนหรือห้อยก็อาจจะแขวนจากแขนกางเขน โดยเฉพาะจากตัวอักษร แอลฟาและโอเมกาที่เป็นทอง ลักษณะของกางเขนดังกล่าวพบบนชิ้นส่วนของโลงหินจากปลายคริสต์ศตวรรษที่ 4 ปลายแขนกางเขนที่เป็นแฉกก็มีมาตั้งแต่งานที่พบชิ้นแรกๆ
กางเขนประดับอัญมณีเช่นงานโมเสกที่วัดซานตาพูเดนเซียนาในกรุงโรม (ค.ศ. 384–ค.ศ. 389) ตัวกางเขนตั้งอยู่บนเนินที่มีฉากหลังเป็นภาพสัญลักษณ์ของกรุงเยรูซาเลมโดยตัวกางเขนเองเป็นสัญลักษณ์ของกรุงเยรูซาเลมใหม่หรือ "เมืองสวรรค์" นอกจากนั้นแล้วกางเขนประดับอัญมณีก็ยังเป็นสัญลักษณ์ของต้นไม้แห่งชีวิตของคริสเตียน โดยเฉพาะเมื่อปลายแขนแจกเป็นแฉกเป็นกิ่ง บางครั้งกางเขนก็จะอยู่บนเนินที่เป็นสัญลักษณ์ของสวรรค์ โดยมีแม่น้ำสี่สายไหลลงมาจากกางเขนที่เข้าใจกันว่าเป็นสัญลักษณ์ของพระวรสารทั้งสี่
ระเบียงภาพ

วัดซานตาพูเดนเซียนา, โรม, มุขตะวันออก งานโมเสก, ค.ศ. 384–ค.ศ. 389
ภาพจากหนังสือวิจิตร
งานโมเสกบนเพดานครึ่งโดมของมุขตะวันออกที่บาซิลิกาซานอพอลลินาเรอินคลาสเซอ, ราเวนนา (ค.ศ. 549)
ความปิติกับกางเขน จาก หนังสือ ประจำชั่วโมงดยุคเดอแบร์รี, ราว ค.ศ. 1410
ดูเพิ่ม

ลูกโลกประดับกางเขน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ กางเขนประดับอัญมณี
เนหะมีย์ 1

หนังสือเนหะมีย์ บทที่ 1
| เนหะมีย์ 1 |
| --- | --- |
← เอสรา 10เนหะมีย์ 2 →
คัมภีร์ฮีบรู, MS Sassoon 1053, images 485-513 (เอสรา-เนหะมีย์)
หนังสือ: หนังสือเนหะมีย์
หมวดหมู่: เคทูวีม
ภาคในคัมภีร์ไบเบิลคริสต์: พันธสัญญาเดิม
ลำดับในภาคของคัมภีร์ไบเบิลคริสต์: 16
เนหะมีย์ 1 (อังกฤษ: Nehemiah 1) เป็นบทแรกของหนังสือเนหะมีย์ของพันธสัญญาเดิมในคัมภีร์ไบเบิลของศาสนาคริสต์ หรือเป็นบทที่ 11 ของหนังสือเอสรา-เนหะมีย์ในคัมภีร์ฮีบรูซึ่งถือว่าหนังสือเอสราและหนังสือเนหะมีย์เป็นหนังสือเล่มเดียวกัน ธรรมเนียมของศาสนายูดาห์ระบุว่าเอสราเป็นผู้เขียนของหนังสือเอสรา-เนหะมีย์รวมถึงหนังสือพงศาวดาร แต่นักวิชาการสมัยโดยทั่วไปเชื่อว่าผู้เรียบเรียงจากศตวรรษที่ 5 ก่อนคริสตกาล (ที่เรียกว่า "ผู้เขียนหนังสือพงศาวดาร") เป็นผู้เขียนสุดท้ายของหนังสือเหล่านี้ บทที่ 1 ของหนังสือเนหะมีย์เล่าถึงตำแหน่งของเนหะมีย์ในราชสำนักเปอร์เซียและความศรัทธาแรงกล้าของเขา
ต้นฉบับ

บทนี้เดิมเขียนด้วยภาษาฮีบรู แบ่งออกเป็น 11 วรรค
ต้นฉบับ > พยานต้นฉบับ

บางสำเนาต้นฉบับในยุคต้นที่มีข้อความของบทนี้เป็นภาษาฮีบรูมีลักษณะเป็นต้นฉบับเมโซเรติก (Masoretic Text) ได้แก่ ฉบับเลนินกราด (Leningrad Codex; ค.ศ. 1008)
ยังมีคำแปลเป็นภาษากรีกคอยนีที่รู้จักในชื่อเซปทัวจินต์ (ทำขึ้นในช่วงไม่กี่ศตวรรษสุดท้ายก่อนคริสตกาล) ได้แก่ ฉบับวาติกัน (Codex Vaticanus; B;  {\mathfrak {G}}B; ศตวรรษที่ 4) ฉบับซีนาย (Codex Sinaiticus; S; BHK:  {\mathfrak {G}}S; ศตวรรษที่ 4) และฉบับอะเล็กซานเดรีย (Codex Alexandrinus; A;  {\mathfrak {G}}A; ศตวรรษที่ 5)
รายงาน (1:1–3)

ส่วนนี้เปิดด้วยบันทึกความทรงจำ (บทที่ 1–8) ของเนหะมีย์บุตรฮาคาลิยาห์ ผู้รับราชการในเปอร์เซียในฐานะข้าราชสำนัก แต่กังวลเกี่ยวกับสวัสดิภาพของเหล่าชาวยิวที่อาศัยอยู่ในเยรูซาเล็มในเวลานั้น ไม่กี่วรรคแรกของบทนี้บ่งชี้ถึงจุดเน้นของหนังสือเนหะมีย์ทั้งเล่ม เริ่มด้วยการแนะนำปัญหาคือ "สภาวะอันน่าสังเวชของเยรูซาเล็ม" ตามด้วยวิธีแก้ปัญหานี้ในบทถัด ๆ ไปและผลกระทบที่ตามมาต่อชุมนุมชนโดยทั่วไป
รายงาน (1:1–3) > วรรค 1

"คิสเลฟ":  ในขณะที่เอสราใช้เดือนแบบระบุด้วยตัวเลข (ระบบการเรียกของโทราห์) เนหะมีย์ใช้ 'ชื่อเดือนตามปฏิทินของบาบิโลน'
"ปีที่ยี่สิบ": ในรัชสมัยของอารทาเซอร์ซีสที่ 1 เทียบได้กับ 445 ปีก่อนคริสตกาล ภายหลังจากเอสราไปถึงเยรูซาเล็ม 13 ปี
"สุสา": หรือชูชาน (ฮีบรู: שׁוּשָׁן, อักษรโรมัน: Šūšān)
"เมืองป้อม" (ThaKJV: "ปราสาท"): หรือ "พระราชวังที่มีป้อมปราการ" อาจเป็นที่อื่น ๆ ในหนังสือ
รายงาน (1:1–3) > วรรค 2

"พี่​น้อง": อาจเป็น "พี่น้อง" ในความหมายเชิงอุปมา แต่วิลเลียมสัน เขียนหมายเหตุของเนหะมีย์ 7:2  ให้ความเห็นว่าควรเป็น "พี่น้อง" ในความหมายโดยตรง
รายงาน (1:1–3) > วรรค 3

ข่าวสถานะของเยรูซาเล็มทำให้เนหะมีย์รู้สึกไม่สบายใจ ส่วนหนึ่งเป็นเพราะ 'ความอับอาย' (ความไม่พอใจ; herpa) ของสถานการณ์นี้ ("จากการเยาะเย้ยของคนต่างชาติ", สดุดี 69:20, 21; 71:13; 89:51; 119:22; อิสยาห์ 51:7; เยเรมีย์ 51:51; เพลงคร่ำครวญ 3:61; เศฟันยาห์ 2:8) แต่อาจะเป็นเพราะเขาประหลาดใจที่ 'กำแพงยังคงพังลงแม้ว่าพระวิหารจะถูกสร้างขึ้่นใหม่แล้วก็ตาม'
ดูเพิ่ม

อารทาเซอร์ซีสที่ 1
เยรูซาเล็ม
ส่วนในคัมภีร์ไบเบิลที่เกี่ยวข้อง: เฉลยธรรมบัญญัติ 30
บรรณานุกรม

Fensham, F. Charles (1982). The Books of Ezra and Nehemiah. New international commentary on the Old Testament (illustrated ed.). Wm. B. Eerdmans Publishing. ISBN 978-0802825278. สืบค้นเมื่อ October 28, 2019.
Grabbe, Lester L. (2003). "Nehemiah".  ใน Dunn, James D. G.; Rogerson, John William (บ.ก.). Eerdmans Commentary on the Bible (illustrated ed.). Wm. B. Eerdmans Publishing. pp. 320–328. ISBN 978-0802837110. สืบค้นเมื่อ October 28, 2019.
Halley, Henry H. (1965). Halley's Bible Handbook: an abbreviated Bible commentary (24th (revised) ed.). Zondervan Publishing House. ISBN 0-310-25720-4.
Larson, Knute; Dahlen, Kathy; Anders, Max E. (2005).  Anders, Max E. (บ.ก.). Holman Old Testament Commentary - Ezra, Nehemiah, Esther. Holman Old Testament commentary. Vol. 9 (illustrated ed.). B&H Publishing Group. ISBN 978-0805494693. สืบค้นเมื่อ October 28, 2019.
Levering, Matthew (2007). Ezra & Nehemiah. Brazos Theological Commentary on the Bible. Brazos Press. ISBN 978-1587431616. สืบค้นเมื่อ October 28, 2019.
McConville, J. G. (1985). Ezra, Nehemiah, and Esther. The daily study Bible : Old Testament. Westminster John Knox Press. ISBN 978-0664245832. สืบค้นเมื่อ October 28, 2019.
Ryle, H E (1893).  J J Stewart Perowne (บ.ก.). Cambridge Bible for Schools and Colleges. Vol. Ezra and Nehemiah. Cambridge: University Press.
Skehan, P. W. (2003), "Bible (Texts)", New Catholic Encyclopedia, vol. 2 (2nd ed.), Gale
Smith-Christopher, Daniel L. (2007). "15. Ezra-Nehemiah".  ใน Barton, John; Muddiman, John (บ.ก.). The Oxford Bible Commentary (first (paperback) ed.). Oxford University Press. pp. 308–324. ISBN 978-0199277186. สืบค้นเมื่อ February 6, 2019.
Williamson, Hugh Godfrey Maturin (1985). Ezra, Nehemiah. Word Biblical Commentary. Vol. 16. Word Books. ISBN 978-0-8499-0215-4.
Würthwein, Ernst (1995). The Text of the Old Testament. แปลโดย Rhodes, Erroll F. Grand Rapids, MI: Wm. B. Eerdmans. ISBN 0-8028-0788-7. สืบค้นเมื่อ January 26, 2019.
แหล่งข้อมูลอื่น

คำแปลในศาสนายูดาห์:
Nechemiah - Nehemiah - Chapter 1 (Judaica Press) translation [with Rashi's commentary] at Chabad.org
คำแปลในศาสนาคริสต์:
Online Bible at GospelHall.org (ESV, KJV, Darby, American Standard Version, Bible in Basic English)
Book of Nehemiah Chapter 1. Bible Gateway
เนหะมีย์ 1. YouVersion
| ด ค กหนังสือเนหะมีย์ |
| --- | --- |
บทในคัมภีร์ไบเบิล:  เนหะมีย์ 1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13 
สถานที่:  ไซดอน  ไทระ  บาบิโลน  เยรูซาเล็ม  สุสา  อาหรับ  เอกบาทานา 
บุคคล:  เกเชม  เชอัลทิเอล  ไซรัส  ดาริอัส  โทบีอาห์  เนหะมีย์  ยูดาห์  เยชูอา/โยชูวา  เศคาริยาห์  เศรุบบาเบล  สันบาลลัท  อารทาเซอร์ซีส  อาหสุเอรัส  อิดโด  เอสรา  ฮักกัย 
วลี:  โขส  เชเขล  บ่าวไพร่ประจำพระวิหาร 
การประพันธ์:  ผู้เขียนหนังสือพงศาวดาร  เอสรา–เนหะมีย์ 
← หนังสือเอสรา (บทที่ 10)หนังสือเอสเธอร์ (บทที่ 1) ในคัมภีร์ไบเบิลของศาสนาคริสต์      หนังสือพงศาวดาร (บทที่ 1) ในคัมภีร์ฮีบรู →
หน้าของต้นฉบับภาษาละตินของเอสรา 8:22–10:44 (ส่วนจบ) และเนหะมีย์ 1:1–3:8 ในฉบับกีกัส (Codex Gigas) สำเนาต้นฉบับในยุคกลางที่หลงเหลืออยู่ที่ใหญ่ที่สุดในโลก (จากศตวรรษที่ 13)
เนหะมีย์รับรายงานจากเยรูซาเล็ม ภาพวาดของหนังสือเนหะมีย์บทที่ 1 ภาพวาดคัมภีร์ไบเบิลโดยจิม แพ็ดเก็ตต์
วาตารุ เอ็นโด

วาตารุ เอ็นโด (ญี่ปุ่น: 遠藤 航; โรมาจิ: Endō Wataru; เกิด 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1993) เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวญี่ปุ่น ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งกองกลางตัวรับให้กับลิเวอร์พูลและเป็นกัปตันทีมชาติญี่ปุ่น เอนโดเริ่มต้นอาชีพของเขาที่โชนัน เบลมาเร ก่อนที่จะย้ายไปอูราวะ เรดไดมอนส์ในปี 2016 ซึ่งเขาคว้าแชมป์ลีกและเอเอฟซีแชมเปียนส์ลีกปี 2017 โดยเอ็นโด ได้ถูกจัดให้อยู่ในลิสต์ท็อป 100 นักฟุตบอลที่ดีที่สุดตลอดกาล และถือว่าเป็นหนึ่งในกองกลางที่ดีที่สุดในโลก
สโมสรอาชีพ > ลิเวอร์พูล

ในวันที่ 26 ตุลาคม ค.ศ. 2023 ยูฟ่ายูโรปาลีก ฤดูกาล 2023–24 รอบแบ่งกลุ่ม กลุ่ม E เอ็นโดทำประตูแรกในสีเสื้อของลิเวอร์พูล ในนัดที่ ลิเวอร์พูล เปิดสนามแอนฟีลด์เอาชนะ ตูลูซ 5-1 ต่อมา ในวันที่ 3 ธันวาคม ค.ศ. 2023 เอ็นโดทำประตูแรกในพรีเมียร์ลีก ฤดูกาล 2023–24 นัดที่ ลิเวอร์พูล เปิดสนามแอนฟีลด์เอาชนะ ฟูลัม 4-3
สถิติอาชีพ

| ทีมชาติญี่ปุ่น> ปี | ทีมชาติญี่ปุ่น> ลงเล่น | ทีมชาติญี่ปุ่น> ประตู |
| --- | --- | --- |
| 2015 | 5 | 0 |
| 2016 | 2 | 0 |
| 2017 | 4 | 0 |
| 2018 | 4 | 0 |
| 2019 | 7 | 1 |
| 2020 | 3 | 0 |
| 2021 | 9 | 1 |
| 2022 | 13 | 0 |
| 2023 | 8 | 0 |
| 2024 | 5 | 1 |
| รวม | 60 | 3 |
เกียรติประวัติ

Shonan Bellmare
J.League Division 2: 2014[ต้องการอ้างอิง]
Urawa Red Diamonds
J.League Cup: 2016[ต้องการอ้างอิง]
Suruga Bank Championship: 2017[ต้องการอ้างอิง]
AFC Champions League: 2017[ต้องการอ้างอิง]
ลิเวอร์พูล
อีเอฟแอลคัพ: 2023–24
ญี่ปุ่น อายุไม่เกิน 23 ปี
AFC U-23 Championship: 2016[ต้องการอ้างอิง]
ญี่ปุ่น
AFC Asian Cup runner-up: 2019[ต้องการอ้างอิง]
รางวัลส่วนตัว
J2 League Monthly MVP: เมษายน 2014[ต้องการอ้างอิง]
แหล่งข้อมูลอื่น

วาตารุ เอ็นโด – สถิติการลงแข่งจากสหพันธ์ฟุตบอลระหว่างประเทศ (FIFA) (ในภาษาอังกฤษ)
วาตารุ เอ็นโด ที่ National-Football-Teams.com
วาตารุ เอ็นโด ที่เจลีก (ญี่ปุ่น)
ข้อมูลของ วาตารุ เอ็นโด ที่ ซ็อกเกอร์เวย์
| ด ค กผู้เล่นชุดปัจจุบันของสโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูล  |
| --- | --- |
 1 อาลีซง  2 โกเมซ  3 เอ็นโด  4 ฟัน ไดก์ (กัปตัน)  5 โกนาเต  7 ดิอัซ  8 โซโบสลอยี  9 นุญเญซ  10 มัก อาลิสเตร์  11 เศาะลาห์  14 กีเอซา  17 โจนส์  18 คักโป  19 เอลเลียต  20 ฌอตา  21 ซีมีกัส  26 รอเบิร์ตสัน  28 การ์วัลยู  38 คราเฟินแบร์ค  43 บัยเชติช  46 อาร์. วิลเลียมส์  47 ฟิลลิปส์  62 เคลลิเฮอร์  66 อเล็กซานเดอร์-อาร์โนลด์  84 แบรดลีย์  ผู้จัดการ: สล็อต
คาร์ล กุสทัฟ ยาค็อพ ยาโคบี

| คาร์ล กุสทัฟ ยาค็อพ ยาโคบี |
| --- | --- |

เกิด: 10 ธันวาคม ค.ศ. 1804(1804-12-10) พ็อทซ์ดัม, ราชอาณาจักรปรัสเซีย
เสียชีวิต: 18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1851(1851-02-18) (46 ปี) เบอร์ลิน, ราชอาณาจักรปรัสเซีย
สัญชาติ: เยอรมัน
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: คณิตศาสตร์
 
คาร์ล กุสทัฟ ยาค็อพ ยาโคบี (เยอรมัน: Carl Gustav Jacob Jacobi) เป็นนักคณิตศาสตร์ชาวเยอรมัน เกิดเมื่อวันที่ 10 ธันวาคม ค.ศ. 1804 เขาเป็นผู้คิดค้นฟังก์ชันอิลลิปติก (elliptic function) สมการเชิงอนุพันธ์ และทฤษฎีจำนวน การอลุส กุสตาวุส ยากอบุส ยากอบี (ละติน: Carolus Gustavus Iacobus Iacobi) เป็นอีกชื่อหนึ่งในหนังสือที่เขาเขียนเป็นภาษาละติน นอกจากนี้เขายังเป็นนักคณิตศาสตร์ยิวคนแรกที่ได้รับการแต่งตั้งเป็นศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยในเยอรมนีอีกด้วย