กระสวยอวกาศ

| --- | --- |
Discovery begins liftoff at the start of STS-120.
หน้าที่: Manned orbital launch and reentry
ผู้ผลิต: United Space Alliance:  Thiokol/Alliant Techsystems (SRBs)  ล็อกฮีด มาร์ติน/มาร์ติน มาร์เรตต้า (ET)  โบอิง/Rockwell (orbiter)
ขนาด
เส้นผ่านศูนย์กลาง: 8.7 เมตร (28.5 ฟุต)
ความจุ
น้ำหนักบรรทุกสู่ GTO: 3,810 กิโลกรัม (8,390 ปอนด์ต่อตารางเมตร)
น้ำหนักบรรทุกสู่ Polar orbit: 12,700 กิโลกรัม (28,000 ปอนด์)
น้ำหนักบรรทุกสู่ Landing: 14,400 กิโลกรัม (32,000 ปอนด์)  (น้ำหนักที่สามารถบรรทุกคืน)
ประวัติการบิน
จำนวนเที่ยวบิน: 135
สำเร็จ: ปล่อยยานที่ประสบความสำเร็จ 134 ครั้ง  ลงจอดสำเร็จ 133 ครั้ง
ล้มเหลว: 2 (launch failure, Challenger; re-entry failure, Columbia)
น้ำหนักบรรทุกที่โดดเด่น: Tracking and Data Relay Satellites  Spacelab  Great Observatories (including Hubble) Galileo, Magellan, Ulysses  Mir Docking Module  ISS components
Boosters  - Solid Rocket Boosters
จำนวนบูสเตอร์: 2
เครื่องยนต์: 1 solid
แรงขับ: 12.5 MN each, sea level liftoff (2,800,000 lbf)
แรงดลจำเพาะ: 269 วินาที
เวลาเผาไหม้: 124 วินาที
เชื้อเพลิง: เชื้อเพลิงแข็ง
จรวดท่อนแรก  - External Tank
เครื่องยนต์: 3 SSMEs located on Orbiter
แรงขับ: 5.45220 MN total, sea level liftoff (1,225,704 ปอนด์ต่อตารางนิ้ว)
แรงดลจำเพาะ: 455 วินาที
เวลาเผาไหม้: 480 วินาที
เชื้อเพลิง: LOX/LH2
จรวดท่อนที่สอง  Orbiter
เครื่องยนตร์: 2 OME
แรงขับ: 53.4 kN combined total vacuum thrust (12,000 ปอนด์ต่อตารางนิ้ว)
แรงดลจำเพาะ: 316 วินาที
เวลาเผาไหม้: 1,250 วินาที
เชื้อเพลิง: MMH / N2O4
โคลัมเบีย STS-1 พ.ศ. 2524
กระสวยอวกาศ (อังกฤษ: space shuttle) คือ เครื่องบินอวกาศของสหรัฐอเมริกา สร้างขึ้นโดยองค์การนาซ่า (NASA) มีชื่อเรียกอย่างเป็นทางการว่า Space Transportation System (STS)  ผลิตโดยบริษัท North American Aviation ซึ่งปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของบริษัท Rockwell International สเปซชัทเทิลทะยานขึ้นเหมือนจรวดและไปโคจรรอบโลก มีปีกและตอนกลับสู่โลกจะร่อนลงตามรันเวย์ กระสวยอวกาศสามารถนำมาใช้ได้หลาย ๆ ครั้ง
กระสวยอวกาศถูกออกแบบมาให้ใช้งานซ้ำได้ 100 ครั้ง หรือปฏิบัติการได้ 10 ปี โครงการถูกเริ่มขึ้นในท้ายยุค 60 หลังจากนั้นก็มีบทบาทสำคัญในปฏิบัติการที่ต้องใช้คนเข้าร่วมของนาซามาโดยตลอด
ส่วนสำคัญของกระสวยอวกาศ เรียกว่า ออร์บิเตอร์ (orbiter หมายถึง ยานโคจร) จะพาลูกเรือและสัมภาระไปยังอวกาศในขณะที่จะส่งกระสวยอวกาศขึ้นไป กระสวยจะอยู่ที่ฐานส่งโดยจะตั้งชี้ขึ้นไปคล้ายจรวด ข้าง ๆ ออร์บิเตอร์จะมีแทงค์น้ำมันขนาดใหญ่ ซึ่งเรียกว่า แทงค์ด้านนอก (External Tank) ซึ่งมันจะเก็บออกซิเจนและไฮโดรเจนในขณะที่มันขึ้นเชื้อเพลิงเหล่านี้จะถูกสูบเข้าไปยังเครื่องยนต์หลัก 3 เครื่อง ของออร์บิเตอร์
นอกจากนี้ยังมีแทงค์ขนาดเล็กที่อยู่ข้าง ๆ ออร์บิเตอร์บนฐานส่งเพื่อให้แรงผลักดันพิเศษในขณะส่งกระสวยขึ้น ซึ่งเรียกว่า Solid Fuel Rocket Booster หรือ SRB ทำงานคล้ายกับจรวดดอกไม้ไฟขนาดใหญ่
เมื่อกระสวยอวกาศทะยานขึ้น หลังจากนั้นประมาณ 2 นาที เชื้อเพลิงในแทงค์เชื้อเพลิง SRB จะหมดลง และตกลงในทะเลกับร่มชูชีพ อัตราความเร็วของกระสวยค่อย ๆ เพิ่มขึ้นจนถึงความเร็วประมาณ 72 ไมล์ จากนั้นเครื่องยนต์หลักจึงหยุดทำงาน และถังเชื้อเพลิงภายนอกซึ่งว่างเปล่าจะถูกปล่อยตกลงสู่ทะเล เครื่องยนต์ของจรวดสองลำจะรับภาระต่อไป ซึ่งเรียกว่า ระบบการยักย้ายการโคจร ในระหว่างการโคจร
เมื่อถึงเวลากลับสู่โลก เครื่องยนต์ระบบการยักย้ายการโคจรจะถูกยิงคล้ายกับตอนล่างของจรวด และยานจะหลุดออกจากการโคจร แล้วกลับลงมาสู่บรรยากาศโลกในอัตราความเร็ว 15,900 ไมล์ต่อชั่วโมง (หรือประมาณ 25,700 กิโลเมตรต่อชั่วโมง) แผ่นกำบังความร้อนข้างใต้กระสวยอวกาศจะเปล่งแสงสีแดงจัดพร้อมกับความร้อนในการกลับเข้ามาสู่โลก แผ่นกระเบื้องพิเศษบนกระสวยอวกาศจะป้องกันลูกเรือและยานอวกาศออร์บิเตอร์จะช้าลงเมื่อเข้ามาถึงบริเวณส่วนล่างของบรรยากาศ จะร่อนลงบนพื้นดินบนรันเวย์ด้วยความเร็วประมาณ 210 ไมล์แล้วภารกิจก็จะจบลง