stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วังมอกอชออายา
ประวัติศาสตร์

หลังจากที่เจ้าชายกอนสตันติน บรึงกอเวอานู และตระกูลถูกสำเร็จโทษในคอนสแตนติโนเปิลเมื่อปี 1714 ทรัพย์สินทั้งหมดของพระองค์ก็ถูกชาวออตโตมันยึดครอง และวังหลังนี้ถูกเปลี่ยนสภาพเป็นโรงเตี๊ยม ต่อมาเจ้าชายชเตฟัน กันตากูซีโน ได้ทรงซื้อวังหลังนี้กลับมา และประทานคืนแก่พระนัดดาของเจ้าชายกอนสตันติน บรึงกอเวอานู วังหลังนี้อยู่เป็นมรดกของตระกูลเรื่อยมาถึงศตวรรษที่ 19
วังได้รับความเสียหายจากการถล่มของจักรวรรดิออตโตมันระหว่างสงครามกับรัสเซียในปี 1768–1774 ต่อมา เจ้าชายกรีกอเรได้ประทานวังหลังนี้แก่ซอเอ มัฟรอกอร์ดัต พระธิดาผู้ซึ่งต่อมาเสกสมรสกับจอร์เจ เด. บีเบสกู เจ้าชายแห่งวอลเลเกีย วังนี้จึงกลายเป็นสมบัติของตระกูลบีเบสกู และได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์โดยนีกอลาเอ บีเบสกู
ในเดือนพฤศจิกายน 1916 ระหว่างการทัพในโรมาเนียในสงครามโลกครั้งที่ 1 วังหลังนี้ถูกกองทัพอากาศของจักรวรรดิเยอรมันทิ้งระเบิดใส่
ต่อมา มารี-นีกอลได้ขายวังหลังนี้ให้แก่เจ้าชายจอร์เจ วาเลนติน บีเบสกู ผู้ประทานวังให้แก่เจ้าหญิงมาร์ตา พระชายาผู้ทรงใช้เงินส่วนพระองค์ไปกับการบูรณปฏิสังขรณ์อาคาร ในปลายคริสต์ทศวรรษ 1920 ถึงคริสต์ทศวรรษ 1930 วังหลังนี้กลายมาเป็นที่พบปะของนักการเมืองและวงสังคมชั้นสูงจากนานาชาติ หลังเจ้าชายจอร์เจสิ้นพระชนม์ในปี 1941 ร่างของพระองค์ได้รับการฝังไว้ในโบสถ์หลังเล็ก ๆ ภายในอาณาเขตของวัง หลังปี 1945 วังถูกรัฐบาลคอมมิวนิสต์ยึดเป็นของรัฐ วาเลนตีนาและดีมีตรีเย กีกา-กอเมอเนชต์ เจ้าของวังในเวลานั้นถูกจับกุม งานศิลปะล้ำค่าภายในวังสูญหายไปบางส่วนในช่วงยุคนี้ ท้ายที่สุดในปี 1957 วังได้เปลี่ยนมาเป็นพิพิธภัณฑ์
แหล่งข้อมูลอื่น

Mogoșoaia Palace Artifacts: Gallery เก็บถาวร 2011-10-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
อื่น ๆ:  IdRef 
44°31′39.65″N 25°59′33.77″E﻿ / ﻿44.5276806°N 25.9927139°E﻿ / 44.5276806; 25.9927139
บีเซรีกาเนอาเกรอ

| โบสถ์ดำ |
| --- | --- |
Biserica Neagră  (โรมาเนีย)
โบสถ์ดำในทิวนครบราชอฟ

ที่ตั้ง: บราชอฟ ภูมิภาคทรานซิลเวเนีย
ประเทศ: ประเทศโรมาเนีย
นิกาย: ลูเธอรัน
นิกายเดิม: โรมันคาทอลิก
เว็บไซต์: https://bisericaneagra.ro/
ประวัติ
อุทิศแก่: นักบุญมารีย์
สถาปัตยกรรม
รูปแบบสถาปัตย์: กอธิกตอนปลาย
งานฐานราก: ค.ศ. 1383
แล้วเสร็จ: ค.ศ. 1476
บีเซรีกาเนอาเกรอ (โรมาเนีย: Biserica Neagră) หรือที่รู้จักในชื่อ โบสถ์ดำ (อังกฤษ: Black Church, เยอรมัน: Schwarze Kirche, ฮังการี: Fekete templom) เป็นโบสถ์คริสต์นิกายลูเธอรันในนครบราชอฟ ทรานซิลเวเนีย ประเทศโรมาเนีย สร้างขึ้นครั้งแรกโดยชุมชนชาวซักซอนและเป็นตัวแทนสำคัญของสถาปัตยกรรมกอธิกในโรมาเนีย รวมถึงยังเป็นหนึ่งในศาสนสถานของลูเธอรันที่ใหญ่ที่สุดของภูมิภาคนี้ ปัจจุบันโบสถ์อยู่ใต้สังกัดคริสต์จักรอีวันเจลิคัลคำสารภาพของออกัสตันในโรมาเนีย และเป็นหนึ่งในจุดหมายตาและสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญของนครบราชอฟ
นักเขียน Judit Petki ระบุไว้ว่า ถึงแม้จะเป็นที่เชื่อกันอย่างแพร่หลายว่าโบสถ์กลายมาเป็นสีดำเป็นผลจากเหตุเพลิงไหม้ในบราชอฟเมื่อปี 1689 แต่จริง ๆ แล้ว สีดำนี้มาจากมลพิษในยุคหลัง และชื่อ "โบสถ์ดำ" นี้ก็พึ่งกำเนิดขึ้นในศตวรรษที่ 19
ชื่อ

นักเขียน Petki ระบุว่าความเชื่อที่ว่าชื่อโบสถ์ดำนั้นเป็นผลมาจากเหตุเพลิงไหม้นครในปี 1689 นั้นไม่เป็นเรื่องจริง ผลการศึกษาในศตวรรษที่ 21 ไม่พบหลักฐานว่าโบสถ์ได้รับอันตรายหรือถูกทำลายจากไฟ และสีดำนี้มาจากมลภาวะในบราชอฟหลังเมืองกลายเป็นเมืองอุตสาหกรรมในศตวรรษที่ 19 เช่นเดียวกับว่าไม่ปรากฏหลักฐานการเรียกชื่อว่า "โบสถ์ดำ" มาก่อนศตวรรษที่ 19 เลย
ประวัติศาสตร์ > การก่อสร้าง

เดิมทีโบสถ์นี้เป็นศาสนสถานของนิกายโรมันคาทอลิก ในชื่อโบสถ์นักบุญมารีย์ สร้างขึ้นทดแทนโบสถ์หลังเก่าที่สร้างขึ้นเพื่อวัตถุประสงค์ใช้สอยเดียวกัน การก่อสร้างเริ่มต้นขึ้นในปลายศตวรรษที่ 14 ไม่ปรากฏว่าเมื่อใดเป็นเฉพาะ แต่จากการศึกษาหลักฐานที่เกี่ยวข้องทำให้นักวิจัยได้ข้อสรุปว่าน่าจะเริ่มก่อสร้างในราวปี 1383 ถึง 1385 โดยใช้แรงงานชาวบัลกาเรีย กับช่างฝีมือที่ต่อมาได้ตั้งอาณานิคมชาวบัลกาเรียในบราชอฟอยู่ที่ Șcheii Brașovului ตำนานภาคประชาชนเรื่องหนึ่งเล่าว่ามีเด็กชาวเยอรมันคนหนึ่งมารบกวนช่างก่อสร้างชาวบัลกาเรีย หรือมาบอกว่ามีผนังหนึ่งที่เอียง ทำให้ช่างคนนั้นบันดาลโทสะ ผลักเด็กคนนั้นลงจากหอคอยของโบสถ์จนเสียชีวิต จากนั้นจึงก่ออิฐปิดรอบศพเด็กคนนั้นเข้ากับโบสถ์เพื่อปกปิดความผิดของตน
ประวัติศาสตร์ > การปฏิรูป

พิธีกรรมคาทอลิกได้ถูกแทนที่ด้วยจารีตแบบลูเธอรันในสมัยการปฏิรูปโปรเตสแตนต์ ซึ่งประจวบเหมาะกับอิทธิพลของ Johannes Honter (1498–1549) ผู้ซึ่งมีรูปปั้นตั้งอยู่ที่ทิศใต้ของโบสถ์โดย Harro Magnussen (1861-1908) ว่ากันว่าโบสถ์ถูกทำลายไปบางส่วนในระหว่างอัคคีภัยใหญ่ของบราชอฟที่เกิดจากกองกำลังฮับส์บูร์กจุดไฟเผาในวันที่ 21 เมษายน 1689 ในระหว่างช่วงสงครามเติร์กใหญ่ แต่เรื่องเล่านี้ได้รับการพอสูจน์แล้วว่าไม่เป็นความจริง
แหล่งข้อมูลอื่น

Official website, valid as of 2021.
Black Church 360 Virtual Tour
45°38′28″N 25°35′17″E﻿ / ﻿45.64101°N 25.58803°E﻿ / 45.64101; 25.58803
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  เช็กเกีย
อนุสรณ์ศพเมอเรอเชชต์

| อนุสรณ์ศพเมอเรอเชชต์ |
| --- | --- |
โรมาเนีย
อนุสรณ์ศพเมอเรอเชชต์
สร้างเพื่อรำลึกถึง ชาวโรมาเนียที่เสียชีวิตหรือสูญหายในระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
แล้วเสร็จ: 18 กันยายน 1938 โดยพระเจ้าการอลที่ 2
ที่ตั้ง: ใกล้ เมอเรอเชชต์ เทศมณฑลวรันชา ประเทศโรมาเนีย
ออกแบบโดย: กียอร์กีเย กริสตีเนล และกอนสตันติน ปอมปอนิว
อนุสรณ์ศพเมอเรอเชชต์ (โรมาเนีย: Mausoleul de la Mărășești) เป็นอนุสรณ์สถานในประเทศโรมาเนียที่ระลึกถึงทหารและเจ้าหน้าที่ชาวโรมาเนีย 5,073 คนที่ถูกสังหารในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง และเพื่อระลึกถึงยุทธการที่เมอเรอเชชต์และสมาชิกกองทัพโรมาเนียที่เสียชีวิตระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
อนุสรณ์นี้เป็นผลงานออกแบบของกียอร์กีเย กริสตีเนล และกอนสตันติน ปอมปอนิว ก่อสร้างแล้วเสร็จใช้เวลา 15 ปี ประกอบพิธีเปิดเมื่อวันที่ 18 กันยายน 1938 โดยพระเจ้าการอลที่ 2 ชิ้นงานสลักใต้ชายคานูนต่ำรอบฐานของโดมเป็นผลงานแกะสลักของประติมากรกอร์เนล เมเดรอา และอียอน ฌาเลอา
บุคคลสำคัญที่ไว้ศพอยู่ที่นี่ เช่น เอเรมียา กรีกอเรสกู (1863–1919), กรีกอเร อิกนัต (1889–1917) และมารียา ซาฮารียา (1905–1917) รวมถึงยังมีแท่นอนุสรณ์ (cenotaph) ของเฮนรี ชีฮอสกี (1871–1950)
แหล่งข้อมูลอื่น

Mausoleum of Mărășești(ในภาษาโรมาเนีย)
Images-360° of Mausoleum of Mărășești เก็บถาวร 2007-11-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
45°52′19.927″N 27°12′28.746″E﻿ / ﻿45.87220194°N 27.20798500°E﻿ / 45.87220194; 27.20798500
ศิลปะบรึงกอเวเนสก์

| --- | --- |
จากบน: โบสถ์เกรตซูเลสกู บูคาเรสต์, อารามฮอเรซู ฮอเรซู
ช่วงเวลา: รัชสมัยของกอนสตันติน บรึงกอเวอานู
ศิลปะบรึงกอเวเนสก์ (อักษรโรมัน: Brâncovenesc, ro; โรมาเนีย: artă brâncovenească หรือ stil brâncovenesc) หรืออาจเรียกว่า เรนเนสซองส์วัลลาเกีย (Wallachian Renaissance) หรือ เรนเนสซองส์โรมาเนีย (Romanian Renaissance) เป็นรูปแบบศิลปกรรมที่พัฒนาขึ้นในสมัยปกครองของเจ้าชายกอนสตันติน บรึงกอเวอานูในปลายศตวรรษที่ 17 ถึงตนศตวรรษที่ 18 บรึงกอเวอานูเป็นดอมน์และวอยวอดแห่งรัฐวัลลาเกียระหว่าวปี 1688 ถึง 1714 ในฐานะขุนนางที่มั่งคั่งและได้สร้างวังและโบสถ์สวยงามมากมาย ศิลปกรรมบรึงกอเวเนสก์มุ่งเน้นไปที่สถาปัตยกรรม แต่ก็มีแสดงออกในรูปจิตรกรรมและประติมากรรม เช่นกัน
สถาปัตยกรรม

รูปแบบสถาปัตยกรรมบรึงกอเวเนสก์พัฒนาขึ้นในวัลลาเกีย บริเวณที่ปัจจุบันคือส่วนหนึ่งของประเทศโรมาเนีย โดยเกิดจากการสังเคราะห์สถาปัตยกรรมบีแซนทีน, ออตโตมัน และเรนเนสซองส์ตอนปลาย จึงเป็นการผสมผสานที่แปลกใหม่ระหว่างองค์ประกอบศิลปะของคริสต์ศาสนาแบบออร์ทอดอกซ์โรมาเนีย และรูปแบบสถาปัตยกรรมอิสลามที่วัลลาเกียเคยเป็นรัฐใต้ปกครอง ตัวอย่างชิ้นสำคัญที่สุกของสถาปัตยกรรมบรึงกอเวเนสก์คืออารามฮอเรซู ซึ่งได้รับการขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก อารามนี้สร้างขึ้นโดยเจ้าชายบรึงกอเวอานูโดยประสงค์ให้ใช้งานเป็นที่ไว้ศพของตนเอง
สถาปัตยกรรมบรึงกอเวเนสก์มีอิทธิพลมากต่อสถาปนิก ยอน มินกู และคนอื่น ๆ ทำให้เกิดขบวนการสถาปัตยกรรมบรึงกอเวเนสก์ใหม่ (Neo-Brâncovenesc) (หรือเรียกว่า สถาปัตยกรรมโรมาเนียใหม่ [Neo-Romanian] หรือ ฟื้นฟูโรมาเนีย [Romanian Revival]) ในปลายศตวรรษที่ 19 โดยผสมผสานรูปแบบสถาปัตยกรรมอาร์ตนูโว, บีแซนทีน, อิตาลี และพื้นถิ่น ยอน มินกู, กรีกอเร เชร์เชซ, กริสตอฟี เชร์เชซ, เปเตร อันตอเนสกู และ นีกอลาเอ กีกา-บูเดชต์ ประกาศว่าสถาปัตยกรรมรูปแบบใหม่นี้เป็นส่วนหนึ่งของขบวนการสถาปัตยกรรมมอเดิร์นที่มีความจำเพาะต่อโรมาเนีย ดังที่ปรากฏในบทบรรยายโดยอาเล็กซันดรู ออดอเบสกู ในราวปี 1870
จิตรกรรมและประติมากรรม

แม้ว่าศิลปกรรมแบบบรึงกอเวเนสก์จะมุ่งเน้นไปที่สถาปัตยกรรม แต่ก็ปรากฏในรูปจิตรกรรมและประติมากรรมเช่นกัน ดังที่พบในฉากพระแท่นบูชาและจิตรกรรมฝาผนังของโบสถ์นักบุญนีกอลัสในเฟอเกอรัช ส่วนประติมากรรมมีอิทธิพลของเวนิสอย่างชัดเจน
ตรันส์เฟอเกอเรอชัน

|  National Road 7C |
| --- | --- |
ตรันส์เฟอเกอเรอชัน


ข้อมูลของเส้นทาง
บำรุงรักษาโดย บริษัทบริหารโครงสร้างพื้นฐานทางถนนแห่งชาติ
ความยาว: 151 กิโลเมตร (94 ไมล์)
มีขึ้นเมื่อ: 1974–ปัจจุบัน
ทางแยกที่สำคัญ
จาก: ปีเตชต์
ถึง: อาร์ปาชูเดฌอส
ตำแหน่งที่ตั้ง
ประเทศ: Romania
เมืองสำคัญ: เกอเปิตซือเนน, ทะเลสาบบือเลอา, อาร์ปาชูเดฌอส, อาเรฟู, ปีเตชต์, กูร์เตอาเดอาร์เฌช
 
ระบบทางหลวง
ทางหลวงในประเทศโรมาเนีย
ตรันส์เฟอเกอเรอชัน (โรมาเนีย: Transfăgărășan) หรือ DN7C เป็นถนนลาดยางสายภูเขาที่ตัดผ่านตอนใต้ของเทือกเขาคาร์เพเทียนในประเทศโรมาเนีย มีสถานะถนนของรัฐ และถือเป็นถนนลาดยางที่อยู่สูงที่สุดเป็นอันดับสองของประเทศ รองมาจากตรันซัลปีนา ถนนเริ่มต้นใกล้กับหมู่บ้านบัสกอฟ ใกล้กับเมืองปีเตชต์ และวิ่งไปยาว 90 กิโลเมตร (56 ไมล์) ตัดกับ DN1 และซีบิว ระหว่างยอดเขาที่สูงที่สุดในประเทศสองยอด คือ มอลดอเวอานูกับเนกอยู ถนนสร้างขึ้นในต้นคริสต์ทศวรรษ 1970 เป็นเป็นเส้นทางยุทธศาสตร์การทหาร เขื่อมต่อภูมิภาคทางประวัติศาสตร์ทรานซิลเวเนียกับวอลเลเกียเข้าด้วยกัน
ประวัติศาสตร์

ตรันส์เฟอเกอเรอชันสร้างขึ้นในระหว่าง ค.ศ. 1970 ถึง 1974 ในสมัยปกครองของนีกอลาเอ ชาวูเชสกู เพื่อรับมือกับกับการรุกรานเชโกสโลวาเกียของสหภาพโซเวียตในปี ค.ศ. 1968 ชาวูเชสกูต้องการจะสร้างความมั่นใจว่ากองทัพจะสามารถเดินทางข้ามเทือกเขาคาร์เพเทียนได้หากสหภาพโซเวียตบุกรุกรานโรมาเนีย ในเวลานั้นโรมาเนียมีเส้นทางช่องเขายุทธศาสตร์จำนวนหนึ่งที่ผ่านเทือกเขาคาร์เพเทียนใต้อยู่แล้ว เช่น DN1, DN67C และ DN66 อย่างไรก็ตาม เส้นทางเหล่านี้ทอดผ่านพื้นที่ลุ่มแม่น้ำ ทำให้สหภาพโซเวียตสามารถจะกีดกันและโจมตีได้ ชาวูเชสกูจึงมีคำสั่งให้ก่อสร้างถนนตัดผ่านทิวเขาเฟอเกอรัช ซึ่งแบ่งโรมาเนียตะวันตกเฉียงเหนือ ออกจากโรมาเนียใต้
ถนนสร้างขึ้นด้วยแรงงานที่ส่วนใหญ่มาจากกองทัพ ด้วยค่าใช้จ่ายทั้งเงินทุนและแรงงานสูง ในภูมิอากาศแบบอัลไพน์ ที่ความสูง 2,000 เมตร (6,600 ฟุต) จากระดับน้ำทะเล ในการก่อสร้างถนนใช้ระเบิดไดนาไมต์ไปรวม หกล้าน กิโลกรัม (5,900 long ton; 6,600 short ton) ซึ่งดำเนินการจุดระเบิดโดยทหารชั้นผู้น้อยที่ไม่ได้รับการฝึกฝนเรื่องเทคนิคการระเบิด มีเจ้าหน้าที่เสียชีวิตเป็นจำนวนมากในการก่อสร้างถนน รายงานทางการระบุยอดเสียชีวิตของทหารขณะก่อสร้างอยู่ที่ 40 ราย ในขณะที่การประมาณอย่างไม่เป็นทางการโดยคนงานคาดว่ายอดเสียชีวิตอยู่ที่หลายร้อยราย
ถนนเปิดให้บริการอย่างเป็นทางการในวันที่ 20 กันยายน ค.ศ. 1974 ในขณะที่งานลาดถนนยังดำเนินไปจนถึงคริสต์ทศวรรษ 1980
เส้นทาง

ถนนสายตรันส์เฟอเกอเรอชันไต่ความสูงไปถึง 2,042 เมตร (6,699 ฟุต) เหนือระดับน้ำทะเล จึงถือเป็นถนนช่องเขาที่สูงที่สุดเป็นอันดับสองของโรมาเนีย รองจากตรันซัลปีนา ถนนมีลักษณะคดเคี้ยว และเต็มไปด้วยโค้งหักศอก, โค้งรูป S ขนาดยาว, และทางเลี้ยวลงที่หักศอก เส้นทางจึงเป็นทั้งที่ท่องเที่ยวและเส้นทางที่ท้าทายนักไต่เขา นักปั่นจักรยาน และนักขี่มอเตอร์ไซค์ นอกจากนี้ เส้นทางนี้ยังเป็นทางเข้าถึงน้ำตกและทะเลสาบบือเลอา โดยปกติและถนนจะปิดในเดือนตุลาคมถึงมิถุนายนเนื่องด้วยหิมะ แต่อาจจะปิดสั้นกว่าหรือยาวนานกว่านี้ ขึ้นอยู่กับสภาพอากาศในปีนั้น ๆ
ตลอดเส้นทางมีอุโมงค์รวม 5 อุโมงค์ ซึ่งมากที่สุดในโรมาเนีย
ในวัฒนธรรม

รายการโทรทัศน์สัญชาติอังกฤษ Top Gear ในตอนแรกของฤดูกาลที่ 14 (พฤศจิกายน 2009) ถ่ายทำที่ถนนสายนี้ ผู้ดำเนินรายการ เจเรมี คลาร์กสัน อ้างว่าตรันส์เฟอเกอเรอชันเป็น "ถนนที่ดีที่สุดในโลก" ก่อนหน้านี้เขาเคยให้ตำแหน่งนี้กับทางช่องเขาสเตลวีโอ ในอิตาลี
ถนนยังได้รับการเรียกล้อเลียนว่าเป็น "เรื่องโง่ของชาวูเชสกู" (Ceaușescu's Folly)
ระเบียงภาพ

ส่วนเหนือของถนน
ภาพถ่ายปี 1974
ภาพถ่ายปี 2007
สะพานข้ามเขา
ภาพมุมกว้างทิศเหนือของถนน
ถนนและทะเลสาบบือเลอา
ทะเลสาบบือเลอา
หมีน้ำตาลแถวเส้นทางตรันส์เฟอเกอเรอชัน
แหล่งข้อมูลอื่น

Template:Attached KML/Transfăgărășan
KML is not from Wikidata
Map sources for the summit: 45°35′53″N 24°36′59″E﻿ / ﻿45.5981°N 24.6165°E﻿ / 45.5981; 24.6165
Official Site (in Romanian)
Transfăgărășan Photo Gallery เก็บถาวร 2006-05-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Riding a Motorcycle on the Transfagarasan เก็บถาวร 2016-04-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Transfagarasan Road
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ
อ็องรี กออันเดอ

| อ็องรี กออันเดอ |
| --- | --- |
กออันเดอขณะเข้าพบนีกอลาเอ ชาวูเชสกู เมื่อปี 1967
เกิด: Henri Marie Coandă 7 มิถุนายน ค.ศ. 1886(1886-06-07) บูคาเรสต์ ราชอาณาจักรโรมาเนีย
เสียชีวิต: 25 พฤศจิกายน ค.ศ. 1972(1972-11-25) (86 ปี) บูคาเรสต์ สาธาาณรัฐสังคมนิยมโรมาเนีย
สัญชาติ: โรมาเนีบ
ศิษย์เก่า: เทคนีเชออูนีแฟซีแททแบร์ลีน สถาบันมองเตฟีออเร
อาชีพ: วิศวกร, นักฟิสิกส์, นักประดิษฐ์
มีชื่อเสียงจาก: ปรากฏการณ์กออันเดอ, วิศวกรรมการบิน
บิดามารดา: กอนสตันติน กออันเดอ (บิดา) Aida Danet (มารดา)
อ็องรี มารี กออันเดอ (โรมาเนีย: Henri Marie Coandă; ɑ̃ˈri ˈko̯andə; 7 มิถุนายน 1886 – 25 พศฤจิกายร 1972) เป็นนักประดิษฐ์ ผู้ริเริ่มทางวิศวกรรมการบินชาวโรมาเนีย ผู้สร้างอากาศยานทดลอง กออันเดอ-1910 รวมถึงเป็นนักประดิษฐ์สิ่งต่าง ๆ อีกมากมาย รวมถึงเป็นผู้ค้นพบปรากฏการณ์กออันเดอในพลศาสตร์ของไหล แหล่งข้อมูลร่วมสมัยบรรยายเกี่ยวกับอากาศยานของเขา กออันเดอ-1910 ว่าไม่สามารถออกบินได้
ในสมัยสงครามโลกครั้งที่สอง เขาประจำอยู่ที่ฝรั่งเศสและทำงานให้กับนาซี พัฒนาทูร์บอพรอพุลเซอูร์ (turbopropulseur, turbopropeller) จากอากาศยานปี 1910 ของเขาให้เป็นระบบผลักดันสำหรับเลื่อนหิมะ กระนั้น เขาหมดสัญญาจ้างกับนาซีในเวลาปีเดียว และไม่ได้ผลิตระบบใด ๆ ออกมาใช้งานจริง
อีรีนา วอล์กเกอร์

| เจ้าหญิงอีรีนาแห่งโรมาเนีย |
| --- | --- |

ประสูติ: 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2496 (71 ปี) โลซาน ประเทศสวิสเซอร์แลนด์
พระสวามี: จอห์น ครูเกอร์ จอห์น วอล์คเกอร์
พระบุตร: ไมเคิล ครูเกอร์ แองเจลิกา ครูเกอร์
ราชวงศ์: โฮเฮนโซลเลิร์น-ซิกมาริงเง็น
พระบิดา: มีไฮที่ 1 แห่งโรมาเนีย
พระมารดา: สมเด็จพระราชินีอานาแห่งโรมาเนีย
เจ้าหญิงอีรีนาแห่งโรมาเนีย (โรมาเนีย: Principesa Elena a României fostă Principesă de Hohenzollern-Sigmaringen) ประสูติเมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2496 ที่เมืองโลซาน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ เป็นพระราชธิดาองค์ที่สาม ในสมเด็จพระราชาธิบดีมีไฮที่ 1 แห่งโรมาเนีย กับสมเด็จพระราชินีแอนน์แห่งโรมาเนีย
เจ้าหญิงอีรีนาทรงอภิเษกสมรสกับ จอห์น ครูเกอร์ ในวันที่ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2526 ที่เมืองสก็อตเดลในรัฐแอริโซนา สหรัฐ จัดพิธีอย่างเป็นทางการ และในวันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2527 ได้ทำพิธีทางศาสนา ที่โบสถ์โฮลี ทรินิตี ในฟีนิกซ์ (รัฐแอริโซนา)
ทั้งคู่ได้หย่าร้างกันในวันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2546 มีพระโอรส 1 พระองค์และพระธิดา 1 พระองค์
ไมเคิล ครูเกอร์ เกิดวันที่  25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2528
แองเจลิกา ครูเกอร์ เกิดวันที่  29 ธันวาคม พ.ศ. 2529
ลีวียู ลีเบรสกู

| ลีวียู ลีเบรสกู |
| --- | --- |
เกิด: 18 สิงหาคม 1930 ปลอเยชต์ ราชอาณาจักรโรมาเนีย
เสียชีวิต: เมษายน 16, 2007(2007-04-16) (76 ปี) แบล็กสเบิร์ก รัฐเวอร์จิเนีย สหรัฐ
สาเหตุเสียชีวิต: บาดแผลกระสุนปืน
พลเมือง: โรมาเนีย
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยโปลีเทคนิกบูคาเรสต์
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: วิศวกรรมศาสตร์: แอโรอีลาสติกซิตี และ แอโรไดนามิกส์
สถาบันที่ทำงาน: เวอร์จิเนียเทก มหาวิทยาลัยเทลอาวีฟ สถาบันเทคโนโลยีเทกนีออน-อิสราเอล
 
ลีวียู ลีเบรสกู (โรมาเนีย: Liviu Librescu, เสียงอ่านภาษาโรมาเนีย: [ˈlivju liˈbresku]; ฮีบรู: ליביו ליברסקו 18 สิงหาคม 1930 – 16 เมษายน 2007) เป็นนักวิทยาศาสตร์และวิศวกรชาวอเมริกัน-โรมาเนีย ผู้รอดชีวิตจากโฮโลคอสต์ เขาชำนาญการพิเศษในสาขาแอโรอีลาสติกซีตี และ แอโรไดนามิกส์
ลีเบรสกูเป็นที่รู้จักในวงกว้างจากบทบาทของเขาระหว่างการสังหารหมู่ที่มหาวิทยาลัยเวอร์จิเนียเทคเมื่อปี 2007 ที่ซึ่งเขาดึงปิดประตูห้องเลกเชอร์ของเขาไว้เพื่อให้นักศึกษาในห้องหลบหนีออกทางหน้าต่างได้ทัน นักศึกษาในห้องเลกเชอร์ของลีเบรสกูหลบหนีออกมาสำเร็จยกเว้นเพียงแค่คนเดียว ท้ายที่สุด ลีเบรสกูถูกยิงเสียชีวิตขณะเกิดเหตุสังหารหมู่ รัฐบาลโรมาเนียได้มอบเครื่องราชอิสริยาภรณ์ Order of the Star of Romania ซึ่งเป็นเกียรติยศสูงสุดสำหรับพลเมือง ให้แก่เชาหลังเสียชีวิต
ตอนที่เขาเสียชีวิต ลีเบรสกูเป็นศาสตราจารย์ด้านวิทยาศาสตร์วิศวกรรมและเครื่องกลประจำเวอร์จิเนียเทก
ชีวิตช่วงต้นและอาชีพการงาน

ลีวียู ลีเบรสกู เกิดในปี 1930 ในครอบครัวชาวยิวในเมืองปลอเยชต์ ราชอาณาจักรโรมาเนีย หลังนาซีเข้ายึดครองโรมาเนียในสงครามโลกครั้งที่สอง ครอบครัวของเขาถูกเนรเทศไปค่ายแรงงานในทรานส์นีสเตรีย และต่อมาถูกส่งไปยังเกตโตในเมืองฟอกชันในโรมาเนีย
หลังสงครามโลกครั้งที่สองสิ้นสุด และรอดชีวิตจากฮอโลคอสต์มาได้ ลีเบรสกูเดินทางกลับสู่โรมาเนียยุคคอมมิวนิสต์ เขาจบการศึกษาด้านวิศวกรรมศาสตร์แอโรไดนามิกส์ จากมหาวิทยาลัยพอลีเทคนิกบูคาเรสต์ในปี 1952 และศึกษาต่อปริญญาเอก จบการศึกษาวุฒิ Ph.D. ในสาขากลศาสตร์ของไหล ในปี 1969 จากสถาบันวิทยาศาสตร์โรมาเนีย เขาทำงานเป็นอาจารย์ประจำสถาบันต่าง ๆ ในบูคาเรสต์จนถึงปี 1975 ที่ซึ่งเขาปฏิเสธการสาบานตนเข้าร่วมกับรัฐบาลของผู้เผด็จการนีกอลาเอ ชาวูเชสกู ต่อมาเขาได้ยื่นคำร้องอพยพไปยังอิสราเอล (สำหรับชาวยิว) สถาบันวิทยาศาสตร์โรมาเนียไล่เขาออกจากสถาบัน ในปี 1976 ผลงานวิจัยที่เขาแอบลักลอบออกมาได้รับการตีพิมพ์ในเนเธอร์แลนด์ ทำให้ชื่อของเขาได้นับความสนใจในสาขาพลศาสตร์วัสดุ (material dynamics) จากนานาชาติ
หลังถูกรัฐบาลปฏิสเธมาหลายเดือน ท้ายที่สุดเมนาเกม เบกิน นายกรัฐมนตรีอิสราเอล เข้ามาแทรกแซงและอนุญาตให้ครอบครัวของลีเบรสกูสามารถอพยพมายังอิสราเอลได้ หลังเบกิน ได้ยื่นคำร้องโดยตรงแก่นีกอลาเอ ชาวูเชสกู ประธานาธิบดีโรมาเนีย เพื่ออนุมัติให้ลีเบรสกูออกจากประเทศมายังอิสราเอลได้ ครอบครัวของลีเบรสกูอพยพมายังอิสราเอลในปี 1978
ในปี 1979 ถึง 1986 ลีเบรสกูเป็นศาสตราจารย์ด้านวิศวกรรมศาสตร์เครื่องกลและแอโรนอติกส์ประจำมหาวิทยาลัยเทลอาวีฟ และสอนที่สถาบันเทคนีออนในไฮฟา ในปี 1985 เขาออกเดินทางเพื่อพักผ่อนซับบาติคัลมายังสหรัฐ และต่อมาเป็นศาสตราจารย์ประจำอยู่ที่เวอร์จิเนียเทก แผนกวิทยาศาสตร์วิศวกรรมและเครื่องกล เขาเป็นสมาชิกบรรณาธิการบริหารของวารสารวิทยาศาสตร์เจ็ดหัว และได้รับเชิญเป็นบรรณาธิการรับเชิญให้กับฉบับพิเศษของวารสารวิชาการอื่นอีกห้าหัว ไม่นานก่อนเสียชีวิต เขาเป็นประธานร่วมในคณะกรรมการจัดการประชุมนานาชาติว่าด้วยความเครียดความร้อนครั้งที่เจ็ด (7th International Congress on Thermal Stress) ที่ไทเป ในประเทศไต้หวัน ระหว่างวันที่ 4–7 มิถุนายน 2007 และเขายังได้รับเชิญเป็นผู้กล่าวคีย์โนตเลกเชอร์ (keynote lecture) ของการประชุมครั้งนี้ด้วย ภรรยาของเขาระบุว่า ลีเบรสกูเป็นศาสตราจารย์ที่มีผลงานตีพิมพ์มากที่สุดในบรรดาศาสตราจารย์ที่เวอร์จิเนียเทก
การเสียชีวิต

ลีเบรสกูเสียชีวิตในการสังหารหมู่ที่มหาวิทยาลัยเวอร์จิเนียเทค สิริอายุ 76 ปี ถือเป็นผู้เสียชีวิตที่อายุมากที่สุดในเหตุการณ์นั้น ขณะเกิดเหตุเมื่อ 16 เมษายน 2007 ผู้ก่อเหตุ โช ซึง-ฮี เดินเข้ามายังอาคารวิศวกรรมศาสตร์นอริสฮอลล์ (Norris Hall Engineering Building) และกราดยิงตามห้องเรียนในอาคาร ลีเบรสกู ซึ่งตอนนั้นกำลังสอนวิชากลศาสตร์ของแข็งในห้อง 204 ในนอริสฮอลล์ ได้ดึงประตูปิดเพื่อป้องกันไม่ให้ผู้ก่อเหตุบุกเข้ามาได้ พร้อมทั้งตะโกนเรียกให้นักศึกษาในห้องเขาหลบหนีออกไปทางหน้าต่าง ลีเบรสกูสามารถดึงรั้งประตูสู้ไว้ได้กระทั่งนักศึกษาส่วนใหญ่ในห้องหลบหนีออกไปสำเร็จ กระทั่งผู้ก่อเหตุเตะกระจกเข้ามาได้ นักศึกษาที่หลบหนีออกทางหน้าต่างบางส่วนบาดเจ็บที่ขาเนื่องจากกระโดดลงมาจากห้องซึ่งอยู่บนชั้นสอง บางส่วนปลอดภัยดี ทั้งหมดหลบหนีออกมาโดยวิ่งไปยังรถพยาบาลที่ล้อมรอบวิทยาเขตอยู่ บ้างวิ่งหนีออกไปทางป้ายรถประจำทางใกล้ ๆ ลีเบรสกูถูกยิงรวมสี่นัดผ่านทางประตู หนึ่งนัดผ่านทางนาฬิกาข้อมือ นักศึกษาที่ลงทะเบียนเรียนในห้องนั้นทั้ง 23 คนรอดชีวิต ยกเว้นเพียงแค่มินัล ปัญญัล (Minal Panchal) นักศึกษาปริญญาเอกชาวอินเดียจากมุมไบ และอีกสองคนบาดเจ็บไม่ถึงชีวิตขณะหลบอยู่ในซอกหลืบของห้อง
นักศึกษาจำนวนหนึ่งของลีเบรสกูยกย่องเขาเป็นวีรบุรุษจากการกระทำของเขา แคโรลีน เมอรีย์ (Caroline Merrey) นักศึกษาชั้นปีสี่ ระบุว่านักศึกษาอีก 20 คนอัดกันออกมาทางหน้าต่าง ในขณะที่ลีเบรสกูตะโกนเร่งให้พวกเขารีบหนีออกไป เธอระบุว่า "ฉันคิดว่าฉันไม่น่าจะ[รอดชีวิต]มายืนอยู่ตรงนี้ได้ ถ้าไม่ใช่เพราะเขา[ลีเบรสกู]"
ศิลาระลึกถึงลีวียู ลีเบรสกู ที่วิทยาเขตของเวอร์จิเนียเทก
เกอเลอรัช

| Călărași |
| --- | --- |
County capital
ถนนบูคาเรสต์
   ตราอาร์ม
สมญา: Capșa Provinciei
สถานที่ตั้งของเมืองเกอเลอรัช
พิกัด: 44°12′N 27°20′E﻿ / ﻿44.200°N 27.333°E﻿ / 44.200; 27.333
ประเทศ:  โรมาเนีย
เทศมณฑล: เกอเลอรัช
Status: County capital
การปกครอง
 • Mayor: Daniel Ștefan Drăgulin (PNL)
ประชากร (2007)
 • ทั้งหมด: 73,823 คน
เขตเวลา: UTC+2 (EET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+3 (EEST)
เว็บไซต์: http://www.municipiu.ro
เกอเลอรัช (โรมาเนีย: Călărași) เป็นเมืองทางทิศใต้-ตะวันออกของประเทศโรมาเนีย ริมฝั่งแม่น้ำดานูบ อยู่ห่างจากชายแดนบัลแกเรียราว 12 กม. และอยู่ห่างจากบูคาเรสต์ เมืองหลวงของประเทศ ราว 125 กม.
เกอเลอรัช เป็นเมืองศูนย์กลางอุตสาหกรรมผลิตเยื่อไม้ และกระดาษ การผลิตอาหาร อุตสาหกรรมกระจก สิ่งทอ อุปกรณ์ทางแพทย์ และอุตสาหกรรมหนัก
อิซมายิล

| อิซมายิล |
| --- | --- |
นคร
โบสถ์แห่งการอธิษฐานวิงวอน
   ธง ตราอาร์ม
คำขวัญ: "ศรัทธา เสรีภาพ ชัยชนะ"
อิซมายิลที่ตั้งนครอิซมายิลในประเทศยูเครน
พิกัด: 45°21′6″N 28°50′11″E﻿ / ﻿45.35167°N 28.83639°E﻿ / 45.35167; 28.83639
ประเทศ:  ยูเครน
แคว้น: ออแดซา
เขต: อิซมายิล
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1589
สถานะนคร: ค.ศ. 1830
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 53.5 ตร.กม. (20.7 ตร.ไมล์)
ความสูง: 28 เมตร (92 ฟุต)
ประชากร (ค.ศ. 2021)
 • ทั้งหมด: 70,731 คน
 • ความหนาแน่น: 1,300 คน/ตร.กม. (3,400 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+2 (เวลายุโรปตะวันออก)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+3 (เวลาออมแสงยุโรปตะวันออก)
รหัสไปรษณีย์: 68600–68633
รหัสโทรศัพท์: +380 4841
ภูมิอากาศ: Cfa
เว็บไซต์: izmail-rada.gov.ua
อิซมายิล (ยูเครน: Ізмаї́л; รัสเซีย: Измаи́л; บัลแกเรีย: Измаѝл; โรมาเนีย: Ismail, Smil; โปแลนด์: Izmaił) เป็นนครและเทศบาลในแคว้นออแดซา ทางภาคตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศยูเครน ทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางการบริหารของเขตอิซมายิลซึ่งเป็นหนึ่งในเจ็ดเขตของแคว้นออแดซา ประมาณกันว่าใน ค.ศ. 2021 นครนี้มีประชากร 70,731 คน
อิซมายิลเป็นเมืองท่ายูเครนที่ใหญ่ที่สุดในดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำดานูบ (ในลำน้ำสาขากีลียา) ด้วยเหตุนี้จึงเป็นศูนย์กลางของอุตสาหกรรมแปรรูปอาหารและเป็นสถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยมแห่งหนึ่งของแคว้น นอกจากนี้ยังเป็นที่ตั้งหน่วยของกองทัพเรือยูเครนและหน่วยยามฝั่งยูเครนที่ปฏิบัติการในแม่น้ำดานูบและลำน้ำสาขา อุทยานภูมิทัศน์แห่งแคว้น "หมู่เกาะอิซมายิล" ของกองทุนสัตว์ป่าโลกตั้งอยู่ใกล้กับนคร
อียอน อีลีเยสกู

| อีออน อีลีเอสกูIO, OCTM, GOKT, OWE, OMRI |
| --- | --- |
อีลีเอสกูเมื่อปี 2004

 ประธานาธิบดีโรมาเนีย ที่ 2, 4
ดำรงตำแหน่ง 20 ธันวาคม 2000 – 20 ธันวาคม 2004
นายกรัฐมนตรี: มูกูร์ อีเซอเรสกู อาดรีอ้น เนิซตาเซ
ก่อนหน้า: เอมิล กอนซตันตีเนสกู
ถัดไป: ทรายัน เบอเซสกู
ดำรงตำแหน่ง 26 ธันวาคม 1989 – 29 พฤศจิกายน 1996 รักษากรณ์ถึง 20 มิถุนายน 1990
นายกรัฐมนตรี: เพเทร รอมัน เทออดอร์ สะตอลอยัน นีกอลาเอ เวอเกอรอยู
ก่อนหน้า: นีกอลาเอ เชาเชสกู (ประธานาธิบดี) สภากู้ชาติ (รัฐบาลเปลี่ยนผ่าน)
ถัดไป: เอมิล กอนซตันตีเนสกู
สมาชิกสภากู้ชาติ
ดำรงตำแหน่ง 22 ธันวาคม 1989 – 13 กุมภาพันธ์ 1990
วุฒิสมาชิกโรมาเนีย
ดำรงตำแหน่ง 22 พฤศจิกายน 1996 – 14 ธันวาคม 2008
สภาที่ปรึกษา
ดำรงตำแหน่ง 9 มิถุนายน 1990 – 27 กันยายน 1990
ดำรงตำแหน่ง 22 ธันวาคม 1989 – 7 เมษายน 1992
ถัดไป: เปเตร รอมัน
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด:  (1930-03-03) 3 มีนาคม ค.ศ. 1930 (94 ปี) อ็อลเตนิตซา ราชอาณาจักรโรมาเนีย
พรรคการเมือง: พรรคคอมมิวนิสต์โรมาเนีบ (1953–1989) แนวหน้ากู้ชาติ (1989–1992) แนวหน้ากู้ชาติประชาธิปไตย (1992) อิสระ (1992–1996; 2000–2004) พรรคประชาธิปไตยสังคม (1996–2000) พรรคประชาธิปไตยสังคม (2004–ปัจจุบัน)
คู่สมรส: นีนีา อีลีเอสกู (สมรส 1951)
บุพการี: Alexandru Iliescu [ro] (บิดา) Maria Dumitru Toma (มารดา)
ศิษย์เก่า: สถาบันโปลีเทคนิกบูคาเรสต์ มหาวิทยาลัยรัฐมอสโก
เป็นที่รู้จักจาก: การปฏิวัติโรมาเนีย
ศาสนา: ไร้ศาสนา
ลายมือชื่อ: 

อีออน อีลีเอสกู (โรมาเนีย: Ion Iliescu; iˈon iliˈesku; เกิด 3 มีนาคม 1930) เป็นนัการเมืองและวิศวกรชาวโรมาเนีย ผู้ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีโรมาเนียคนที่สองและสี่ ระหว่างปี 1989 ถึง 1996 และอีกวาระในปี 2000 ถึง 2004 ในระหว่างปี 1996 ถึง 2000 และ 2004 ถึง 2008 เขาดำรงตำแหน่งสมาชิกวุฒิสภาจากพรรคประชาธิปไตยสังคม (PSD) ที่เขาร่วมก่อตั้งและเป็นประธานกิตติมศักดิ์จนถึงปัจจุบัน
อีลีเอสกูเข้าร่วมพรรคคอมมิวนิสต์โรมาเนีย (PCR) ในปี 1953 และเป็นสมาชิกคณะกรรมการกลางของพรรคในปี 1965 นับตั้งแต่ปี 1971 เขาเริ่มถูกผลักออกไปอยู่ชายขอบของพรรคโดยนีกอลาเอ เชาเชสกู อีลีเอสกูมีบทบาทอย่างมากในการปฏิวัติโรมาเนีย และกลายมาเป็นประธานาธิบดีของโรมาเนียในเดือนธันวาคม 1989 และในเดือนพฤษภาคม 1990 ได้กลายเป็นผู้นำคนแรกของโรมาเนียที่มาจากการเลือกตั้งโดยโปร่งใส เขาดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีสองวาระซึ่งถูกคั่นโดยเอมิล กอนซตันตีเนสกู ซึ่งเอาชนะเขาในการเลือกตั้งปี 1996
ในปี 2004 ในสมัยรัฐบาลของเขา โรมาเนียเข้าร่วมเนโท ในเดือนเมษายน 2018 อีลีเอสกูถูกตั้งข้อหาในโรมาเนียด้วยโทษฐานอาชญากรรมต่อมนุษยชาติจาก "การยินยอมให้มีการใช้กำลังการทหาร ซึ่งบางครั้งมีหลักฐานว่าทำไปโดยมีคุณลักษณะเบี่ยงเบนความสนใจ" ในช่วงหลังการปฏิวัติโรมาเนียซึ่งเกิดการนองเลือด กระนั้นในปี 2020 ทนายความยกฟ้องข้อกล่าวหานี้ มีการยื่นฟ้องใหม่อีกครั้งในปี 2023 ต่อศาลอุทธรณ์ซึ่งตัดสินให้การตัดสินคดีความสามารถดำเนินต่อ
สหพันธ์ฟุตบอลมอลโดวา

| UEFA |
| --- | --- |
ก่อตั้ง: 14 เมษายน 1990; 34 ปีก่อน (1990-04-14)
สำนักงานใหญ่: คีชีเนา
สมาชิกฟีฟ่า: 1994
สมาชิกUEFA: 1993
ประธาน: Leonid Oleinicenco
เว็บไซต์: http://www.fmf.md
สหพันธ์ฟุตบอลมอลโดวา (โรมาเนีย: Federația Moldovenească de Fotbal, อังกฤษ: Moldovan Football Federation, หรือ FMF) เป็นหน่วยงานที่กำกับดูแลฟุตบอลในประเทศมอลโดวา มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่คีชีเนา ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2533 เป็นสมาชิกของสหพันธ์ฟุตบอลระหว่างประเทศ (ฟีฟ่า) และสมาชิกของสหภาพสมาคมฟุตบอลยุโรป (ยูฟ่า) มีหน้ารับผิดชอบดูแลการแข่งขันฟุตบอลลีกในประเทศรวมถึงฟุตบอลทีมชาติมอลโดวา
ดูเพิ่ม

ฟุตบอลในประเทศมอลโดวา
ฟุตบอลทีมชาติมอลโดวา
ฟุตบอลหญิงทีมชาติมอลโดวา
ฟุตบอลทีมชาติมอลโดวารุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี
ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป
ฟุตบอลหญิงชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป