stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โซเฟีย ลอเรน

| โซเฟีย ลอเรน |
| --- | --- |
ในปี 1959
สารนิเทศภูมิหลัง
เกิด:  (1934-09-20) กันยายน 20, 1934 (90 ปี) Sofia Villani Scicolone
คู่สมรส: Carlo Ponti (1957 – 1962, 1966 – 2007)
อาชีพ: นักแสดง
ปีที่แสดง: 1950 – ปัจจุบัน
โซเฟีย ลอเรน (Sophia Loren) เกิดเมื่อวันที่ 20 กันยายน ค.ศ. 1934 เป็นนักแสดงชาวอิตาลี ได้รับฉายาว่าเป็น "ไข่มุกแห่งภาพยนตร์อิตาลี" เธอแสดงภาพยนตร์มากกว่า 80 เรื่อง อยู่ในวงการภาพยนตร์มากกว่า 60 ปี ในปี ค.ศ. 1961 เธอได้รับรางวัลออสการ์ในสาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมจากภาพยนตร์เรื่อง Two Women ถือเป็นนักแสดงหญิงคนแรกที่ไม่ได้แสดงพูดภาษาอังกฤษซึ่งได้รางวัลออสการ์
ไข่มุกเเห่งภาพยนตร์อิตาลี

"มีแหล่งกำเนิดของเยาวชน: เป็นความคิดของคุณความสามารถของคุณความคิดสร้างสรรค์ที่คุณนำเข้ามาในชีวิตของคุณและชีวิตของคนที่คุณรักเมื่อคุณเรียนรู้ที่จะดื่มจากแหล่งนี้คุณจะพิชิตอายุ" - โซเฟียลอเรน
ยังคงสวยงามโซเฟียลอเรนซึ่งเพิ่งแลกเปลี่ยนสิบเก้าเธอยังคงเป็นที่ชื่นชอบของแฟน ๆ และผู้ชื่นชมของเธอ เธอได้รับการยกย่องให้เป็นนักแสดงหญิงชาวอิตาลีที่ดีที่สุดในปี 1950, 1960, 1970 และยังคงเป็นผู้มีชื่อเสียง อาชีพของเธอรวดเร็วและประสบความสำเร็จอย่างมากโซฟีแสดงในภาพยนตร์มากกว่า 80 เรื่องและได้รับรางวัลมากมาย ผู้หญิงคนนี้เกิดขึ้นไม่เพียง แต่ในอาชีพของเธอ แต่ยังอยู่ในชีวิตส่วนตัวของเธอแสดงให้เห็นโลกทั้งโลกว่าเธอเป็นแม่และภรรยาที่ยอดเยี่ยม แต่สิ่งแรกก่อน
เริ่มอาชีพ

โซเฟียลอเรนเกิดเมื่อวันที่ 20 กันยายน 2477 และตั้งชื่อว่าโซเฟียฟิลลานี Scicolone มันยากที่จะจินตนาการ แต่เธอเป็นวัยรุ่นที่ค่อนข้างผอมซึ่งเธอได้รับฉายา "stacketto" (แปลว่า "คอน") และไม่โดดเด่นจากฝูงชนของเพื่อน พ่อแม่ของเธอนักแสดงที่ต้องการ Romilda (Romilda) และวิศวกร Riccardo (Riccardo) ไม่ได้แต่งงานอย่างเป็นทางการทั้งคู่มีคู่สมรสที่ถูกกฎหมาย แต่กฎหมายของอิตาลีห้ามไม่ให้คู่รักหย่าร้าง โซฟีมีน้องสาวชื่อแอนนามาเรียซึ่งเด็กผู้หญิงคนนั้นแยกกันไม่ออกในวัยเด็ก เด็กทั้งสองอาศัยอยู่กับคุณยายทางด้านพ่อในปอซซูโอลีซึ่งอยู่ไม่ไกลจากเนเปิลส์
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองเมือง Pozzuoli เนื่องจากอยู่ใกล้กับทะเลและโรงงานทางทหารมักถูกโจมตีจากผู้บุกรุก เพื่อความปลอดภัยของพวกเขาครอบครัวย้ายจากที่นั่นไปยังเนเปิลส์และกลับมาหลังจากสงครามสิ้นสุดลงหลังจากนั้นคุณยายลอเรนเปิดผับของเธอเองในเมือง แม่ของโซฟีเล่นเปียโนที่นั่นมาเรียร้องเพลงและดาราภาพยนตร์อิตาเลียนในอนาคตทำงานเป็นพนักงานเสิร์ฟ
ในปี 1950 โซฟีมีส่วนร่วมในการประกวดมิสอิตาลีภายใต้นามแฝง Sofya Lazzaro (โซฟา Lazzaro) ซึ่งเธอไม่ได้ชนะ แต่ได้รับฉายา "Miss Elegance" ตอนนั้นเองที่เด็กผู้หญิงได้รับความสนใจจากผู้ผลิตชื่อดัง Carlo Ponti ซึ่งเป็นสมาชิกคณะลูกขุนของการประกวดความงาม จากนั้นเขาก็อายุ 37 ปีและเธออายุ 14 ปีเท่านั้นโดยเสน่ห์ของโซฟีปอนติเชิญเธอไปร่วมแสดงในภาพยนตร์ของเขาในบทบาทฉากซึ่งหนึ่งในนั้นเป็นการแสดงของ Lygia ทาสในภาพยนตร์เรื่อง "Camo Comes?" ("Quad Vadis", 2494) ซึ่งทำหน้าที่เป็นจุดเริ่มต้นของอาชีพของโซฟี หลังจากนั้นนักแสดงที่ต้องการเปลี่ยนนามแฝงของเธอเป็นรุ่นที่รู้จักกันดีของโซเฟียลอเรนซึ่งเธอแสดงในภาพยนตร์เรื่อง "Favorite" (“ La Favorita”, 1952)
ความสำเร็จในวงการภาพยนตร์

บทบาทสำคัญของลอเรนคือบทบาทของเธอในภาพยนตร์เรื่อง "ทองคำแห่งเนเปิลส์" ("ทองคำแห่งเนเปิลส์", 1954) กำกับโดยวิตโตริโอเดอซิก้า (วิตโตริโอเดอสิก้า) ในภาพยนตร์เรื่อง "น่าเสียดายที่คุณเป็นคลอง" ("Peccato che sia una canaglia", 1954), โซฟีปรากฏตัวครั้งแรกควบคู่กับ Marcello Mastroianni ซึ่งต่อมาเธอกลายเป็นที่เกี่ยวข้องกับอาชีพของเธอเป็นเวลานาน ในอีกสามปีต่อมานักแสดงหญิงที่มีชื่อเสียงโด่งดังมาจนถึงทุกวันนี้รวมถึง "Bread, love and ... " ("Pane, amore e ... ", 1955) และ "ความสุขที่ได้เป็นผู้หญิง" ("Lucky to be woman" ", 1956)
ในปี 1957 โซฟีเริ่ม "ระดมกำลัง" ฮอลลีวูดนำแสดงในภาพยนตร์เรื่อง "Boy on a dolphin" ("Boy on a dolphin", 1957), "Legend of the Lost" ("ตำนานของผู้สูญหาย", 1957) ในปี 1958 นักแสดงหญิงได้ลงนามในสัญญาที่ร่ำรวยกับ Paramount Pictures ซึ่งต่อมากลายเป็นจุดเปลี่ยนในอาชีพของเธอ
ในปี 1960 ลอเรนได้รับเชิญให้ร่วมแสดงในภาพยนตร์เรื่อง "The Fall of the Empire Empire" โดยเสนอให้เธอ 1 ล้านเหรียญสหรัฐสำหรับบทบาทของเธอในฐานะ Lucilla ซึ่งทำให้ผู้หญิงเป็นเศรษฐี ผลงานที่เรียกว่า "La Ciociara" (1960) สร้างโดย Vittorio De Sica ที่ Sophie เล่นกับ Jean-Paul Belmondo นำนักแสดงหญิงยอดเยี่ยมรางวัล Silver Cannes Film Festival สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมและออสการ์ใน การเสนอชื่อเดียวกัน โดยรวมแล้วภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รวบรวมรางวัลนานาชาติมากกว่า 20 รางวัลจากเทศกาลภาพยนตร์ที่มีชื่อเสียงที่สุดในโลก
รูปปั้นที่สองคือออสการ์ลอเรนสำหรับบทบาทของเธอในการแต่งงานในอิตาลี (Matrimonio All'Italiana, 1964) ซึ่งโซฟีเล่นกับ Mastroiani เพื่อนที่ดีของเธอ รายชื่อภาพยนตร์ที่ลอเรนนำแสดงมีขนาดใหญ่ แต่ก็ยังคงคุ้มค่าที่จะเน้นภาพยนตร์เช่น "El Cid" ("El Cid", 961) กับ Charlton Heston, "The Millionairess", 1960 ปี) กับ Peter Sellers“ เริ่มต้นที่เนเปิลส์” (1960) กับ Clark Gable และ“ Arabesque” (1966) กับ Gregory Peck ( Gregory Peck)+
ในปี 1970 นักแสดงหญิงชาวอิตาเลียนได้ร่วมแสดงกับริชาร์ดเบอร์ตันในภาพยนตร์เรื่อง "Ride" ("Il Viaggio", 1974) ซึ่งเธอได้รับรางวัล David di Donatello สำหรับนักแสดงที่ดีที่สุด
ความรักของโซเฟียลอเรน - คาร์โลปอนติ

โซฟีมักจะร่วมแสดงกับนักแสดงที่มีชื่อเสียงที่สุดและปริญญาตรีนอกเวลาที่โด่งดังที่สุดในเวลานั้น บนหน้าจอนักแสดงส่องเธอถูกเรียกว่าสัญลักษณ์ทางเพศและน่ารักเพียง ในความเป็นจริงแกรี่แกรนท์ในระหว่างการถ่ายทำของเรือนแพปี 1958 ส่งดอกไม้ให้คู่หูของเขาและพยายามโน้มน้าวใจให้เธอออกจากสามี อย่างไรก็ตามโซฟียังคงซื่อสัตย์ต่อสามีเพียงคนเดียวของเธอคาร์โลปอนติซึ่งแสดงความรักต่อผู้สร้างภาพยนตร์ตลอดชีวิตของเธอจนกระทั่งเสียชีวิตสามีของเธอในปี 2550
ทั้งคู่ผูกปมในปี 1957 แต่ในปี 1962 เขาถูกยกเลิกเนื่องจากข้อกล่าวหาของ Ponti ในการสมรสซ้อน ก่อนหน้านี้คาร์โลแต่งงานและกฎหมายของอิตาลีในสมัยนั้นไม่รู้จักการหย่าร้าง ในปี 1965 พอนติโซฟีและจูเลียนาภรรยาคนแรกของคาร์โลเดินทางไปด้วยกันที่ปารีสเพื่อหย่าร้างในที่สุด ทันทีที่ Ponti เป็นปริญญาตรีอย่างเป็นทางการเขาก็ไม่ได้ช้าที่จะเสนอมือและหัวใจของลอเรนอีกครั้งและทั้งคู่ก็ได้รับสัญชาติฝรั่งเศสในไม่ช้า พวกเขามีลูกสองคนคือ Carlo Ponti Jr ในปี 1968 และ Edoardo Ponti ในปี 1973 ในขณะที่ลาคลอดโซฟีแก้ไขตารางการถ่ายทำที่บ้าของเธอตัดสินใจที่จะสนใจลูก ๆ ของเธอ
ในปี 1980 ชีวประวัติของนักแสดงหญิง "Sofia Loren: Living and Loving" ("Sofia Loren: Living and Loving") ได้รับการปล่อยตัววางจำหน่ายอย่างรวดเร็วในงานพิมพ์ขนาดใหญ่ทั่วโลก ชาวอิตาลีได้เปิดตัวน้ำหอมของเธอเองเช่นกัน ในปี 1982 เธอใช้เวลา 18 วันในคุกเพื่อหลีกเลี่ยงภาษีโดยไม่คัดค้านเพิ่มเติม อย่างไรก็ตามในปี 2013 การเรียกเก็บเงินทั้งหมดที่เทียบกับไอคอนสไตล์จะลดลง
รางวัลและการยอมรับ

ลอเรนเป็นแชมป์ในกลุ่มนักแสดงตามจำนวนรางวัลที่ได้รับ ดังนั้นดาวแห่งนี้จึงได้รางวัล David Di Donatello ถึงหกรางวัลในการเสนอชื่อ "นักแสดงหญิงยอดเยี่ยม" นอกจากรางวัลออสการ์ลอเรนยังได้รับรางวัลแกรมมี่ห้าลูกโลกทองคำพิเศษรางวัล BAFTA และสัญลักษณ์อื่น ๆ อีกมากมายที่แสดงถึงความสำเร็จในอาชีพการแสดงของเธอ ในปี 1994 เธอได้รับเกียรติ 2000 ดาวบน Walk of Fame
โซฟีเป็นแฟนตัวยงของทีมฟุตบอลเนเปิลส์ชาวอิตาลีบันทึกเสียงเพลงมากกว่าสองโหลรวมถึงเพลงหลายเพลงในเพลงคู่กับ Peter Sellers มันคุ้มหรือไม่ที่นึกได้ว่าเธอเป็นนางแบบให้กับช่างภาพเป็นประจำรวมถึงช่างภาพปฏิทิน Pirelli ในปี 2550 แสดงให้ทุกคนที่อายุ 72 ปีได้เห็นภาพอันน่าทึ่งของเธอ โซเฟียในปัจจุบันอาศัยอยู่ในเจนีวา แต่เธอมีบ้านในเนเปิลส์และในกรุงโรม เธออุทิศเวลาหลายสิบปีให้กับโรงภาพยนตร์อิตาเลี่ยนดังนั้นจึงไม่มีใครเหมือนเธอจึงสมควรที่จะรับตำแหน่งไข่มุกของเขา
เชย์นิส ปาลาซิโอส

| เชย์นิส ปาลาซิโอส |
| --- | --- |

เกิด: เชย์นิส อาลอนดรา ปาลาซิโอส กอร์เนโฆ  (2000-05-30) 30 พฤษภาคม ค.ศ. 2000 (24 ปี) มานากัว ประเทศนิการากัว
การศึกษา: มหาวิทยาลัยอเมริกากลาง
ส่วนสูง: 1.80 เมตร (5 ฟุต 11 นิ้ว)
เป็นที่รู้จักจาก: มิสทีนนิการากัว 2016 มิสเวิลด์นิการากัว 2020 มิสนิการากัว 2023 นางงามจักรวาล 2023
ผู้ดำรงตำแหน่งการประกวดความงาม
สีผมu: ดำ
สีตาu: น้ำตาล
รางวัล: มิสทีนนิการากัว 2016 (ชนะเลิศ) ทีนยูนิเวิร์ส 2017 (เข้ารอบ 6 คนสุดท้าย) มิสเวิลด์นิการากัว 2020 (ชนะเลิศ) มิสเวิลด์ 2021 (เข้ารอบ 40 คนสุดท้าย) มิสนิการากัว 2023 (ชนะเลิศ) นางงามจักรวาล 2023 (ชนะเลิศ)
เชย์นิส อาลอนดรา ปาลาซิโอส กอร์เนโฆ (สเปน: Sheynnis Alondra Palacios Cornejo; เกิด 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2543) เป็นนางแบบชาวนิการากัวและผู้ครองตำแหน่งประกวดความงามที่ได้รับการสวมมงกุฎนางงามจักรวาล 2023 ก่อนหน้านี้เธอเคยสวมมงกุฎมิสนิการากัว 2023 เธอเป็นชาวนิการากัวคนแรกที่ชนะการประกวดนางงามจักรวาล และเป็นคนแรกที่ชนะหนึ่งในการประกวดนางงามนานาชาติบิ๊กโฟร์
ก่อนที่จะเข้าประกวดนางงามจักรวาล ปาลาซิโอสได้เข้าประกวดในมิสเวิลด์ 2021 ในฐานะมิสเวิลด์นิการากัว 2020 โดยเข้ารอบ 40 คนสุดท้าย
แหล่งข้อมูลอื่น

Miss Universe official website
| ก่อนหน้า> รางวัลและความสำเร็จ | รางวัลและความสำเร็จ | เชย์นิส ปาลาซิโอส> รางวัลและความสำเร็จ | รางวัลและความสำเร็จ | ถัดไป> รางวัลและความสำเร็จ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  อาร์บอนนีย์ เกเบรียล |  | นางงามจักรวาล  (2023) |  |  วิกทอแอร์ แคร์ ไทล์วี |
| นอร์มา อูเอมเบส |  |  มิสนิการากัว   (2023) |  | เฮย์เซย์ การ์ซิอา |
| ด ค กผู้ครองตำแหน่งนางงามจักรวาล |
| --- | --- |
คริสต์ทศวรรษ 1950:  อาร์มี คูเซลา (1952)  คริสตียาน มาร์แตล (1953)  มิเรียม สตีเวนสัน (1954)  ฮิลเลวี รอมบิน (1955)  แครอล มอร์ริส (1956)  กลาดิส เซนเดร์ (1957)  ลุซ มารินา ซูลัวกา (1958)  อากิโกะ โคจิมะ (1959) 
คริสต์ทศวรรษ 1960:  ลินดา เบเมนท์ (1960)  มาร์เลเนอ ชมิท (1961)  นอร์มา โนลัน (1962)  อีเอดา มาเรีย วาร์กัส (1963)  โครินนา โชเพย์ (1964)  อาภัสรา หงสกุล (1965)  มากาเรตา อาร์วิดสัน (1966)  ซิลเวีย ฮิชค็อก (1967)  มาร์ตา วัสกอนเซลุส (1968)  กลอเรีย ดีอัซ (1969) 
คริสต์ทศวรรษ 1970:  มาริซอล มาลาเรต (1970)  จอร์จีนา ริซก์ (1971)  เคอร์รี แอนน์ เวลส์ (1972)  มาร์กี โมแรน (1973)  อัมปาโร มูโญซ (1974)  อันเน มารี โพห์ตาโม (1975)  รีนา เมสซิงเงอร์ (1976)  จาแนลล์ คอมมิสซิออง (1977)  มาร์กาเร็ต การ์ดิเนอร์ (1978)  มาริตซา ซายาเลโร (1979) 
คริสต์ทศวรรษ 1980:  ชอว์น เวเทอร์ลี (1980)  อิเรเน ซาเอซ (1981)  แคเรน บอลด์วิน (1982)  ลอเรน ดาวนส์ (1983)  อีวอนน์ รือดิง (1984)  เดโบรา การ์ติ-เดว (1985)  บาร์บารา ปาลาซิโอส (1986)  เซซิเลีย โบลอกโก (1987)  ภรณ์ทิพย์ นาคหิรัญกนก (1988)  อันเจลา ฟิสเซอร์ (1989) 
คริสต์ทศวรรษ 1990:  มูนา กรุดท์ (1990)  ลูปิตา โฆเนส (1991)  มิเชล แม็กลีน (1992)  ดายานารา ตอร์เรส (1993)  ชุชมิตา เซน (1994)  เชลซี สมิท (1995)  อลิเซีย มาชาโด (1996)  บรุก ลี (1997)  เวนดี ฟิตซ์วิลเลียม (1998)  เอ็มพูเล คเว-ลาโกเบ (1999) 
คริสต์ทศวรรษ 2000:  ลารา ดัตตา (2000)  เดนิส กินโญเนส (2001)  ออกซานา โฟยโดโรวา/จัสติน ปาเสค (2002)  อาเมเลีย เบกา (2003)  เจนนิเฟอร์ ฮอว์กินส์ (2004)  นาตาลี เกลโบวา (2005)  ซูเลย์กา ริเบรา (2006)  ริโยะ โมริ (2007)  ดายานา เมนโดซา (2008)  เอสเตฟานิอา เฟร์นันเดซ (2009) 
คริสต์ทศวรรษ 2010:  ฆิเมนา นาบาร์เรเต (2010)  ไลลา ลอปึช (2011)  โอลิเวีย คัลโป (2012)  กาบริเอลา อิสเลร์ (2013)  เปาลินา เบกา (2014)  พีอา ววทซ์บัค (2015)  อีริส มีเตอนาร์ (2016)  เดมี-ลีห์ เนล-ปีเตอร์ (2017)  แคทรีโอนา เกรย์ (2018)  โซซีบีนี ทุนซี (2019) 
คริสต์ทศวรรษ 2020:  อันเดรอา เมซา (2020)  หรนาซ สันธู (2021)  อาร์บอนนีย์ เกเบรียล (2022)  เชย์นิส ปาลาซิโอส (2023)  วิกทอแอร์ แคร์ ไทล์วี (2024)
คณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 19

| คณะรัฐมนตรีควง 3 |
| --- | --- |
คณะรัฐมนตรีคณะที่ 19 แห่งราชอาณาจักรไทย
พ.ศ. 2490 - พ.ศ. 2491

วันแต่งตั้ง: 11 พฤศจิกายน พ.ศ.​ 2490
วันสิ้นสุด: 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ.​ 2491   (102 วัน)
บุคคลและองค์กร
พระมหากษัตริย์: พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร
นายกรัฐมนตรี: ควง อภัยวงศ์​
ประวัติ
ก่อนหน้า: คณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 18
ถัดไป: คณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 20
คณะรัฐมนตรี คณะที่ 19 ของไทย (10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2490 - 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2491)
ควง อภัยวงศ์ เป็น นายกรัฐมนตรี ประกาศพระบรมราชโองการ เมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2490
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาชัยนาทนเรนทร ประธานอภิรัฐมนตรี เป็นผู้รับสนองพระบรมราชโองการ
รายชื่อคณะรัฐมนตรี คณะที่ 19

ในวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2490 มีการแต่งตั้งคณะรัฐมนตรี ดังนี้
พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวิวัฒนไชย เป็น รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง
พระยาศรีวิสารวาจา (เทียนเลี้ยง ฮุนตระกูล) เป็น รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ
นายประจวบ บุนนาค เป็น รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข
พลเรือตรี เล็ก สุมิตร เป็น รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงสาธารณสุข
พลโท หลวงชาตินักรบ (ศุข ชาตินักรบ) เป็น รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม
พันเอก น้อม เกตุนุติ เป็น รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงกลาโหม
นายควง อภัยวงศ์ เป็น รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตราธิการ
พลอากาศตรี มุนี มหาสันทนะ เวชยันต์รังสฤษฎ์ เป็น รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม
หม่อมหลวงอุดม สนิทวงศ์ เป็น รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม
หม่อมหลวงเดช สนิทวงศ์ เป็น รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์
พลโทชิต มั่นศิลป์ สินาดโยธารักษ์ เป็น รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย
พระยาอรรถการีย์นิพนธ์ (สิทธิ จุณณานนท์) เป็น รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย
หม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช เป็น รัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรม
นายเลื่อน ศราภัยวาณิช เป็น รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ
นาวาเอก หลวงศุภชลาศัย (บุง ศุภชลาศัย) เป็น รัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม
นายชม จารุรัตน์ เป็น รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม
หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช เป็น รัฐมนตรี
นายเลื่อน พงษ์โสภณ เป็น รัฐมนตรี
นาวาเอก พระยาวิชิตชลธี (ทองดี สุวรรณพฤกษ์) เป็น รัฐมนตรี
นายศรีเสนา สมบัติศิริ เป็นรัฐมนตรี
หลวงอังคณานุรักษ์ (สมถวิล เทพาคำ) เป็น รัฐมนตรี
การแถลงนโยบายของคณะรัฐมนตรี คณะที่ 19

คณะรัฐมนตรีแถลงนโยบายและวุฒิสภาได้อภิปรายนโยบายของคณะรัฐมนตรี ตั้งแต่วันที่ 27 จนถึงวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2490 จึงได้ให้ความไว้วางใจคำแถลงนโยบายของคณะรัฐมนตรีคณะนี้ ปรากฏในหนังสือราชกิจจานุเบกษา พ.ศ. 2490 เล่ม 64 ตอน 60 หน้า 3213
การปรับปรุงคณะรัฐมนตรี

คณะรัฐมนตรีได้มีการเปลี่ยนแปลง คือ
วันที่ 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2490
นายควง อภัยวงศ์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตราธิการ ได้กราบถวายบังคมลาออกจากตำแหน่ง
หม่อมเจ้าสิทธิพร กฤดากร เป็น รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตราธิการ แทน
วันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2490
นายใหญ่ ศเวตชาติ เป็น รัฐมนตรี
นายสอ เศรษฐบุตร เป็น รัฐมนตรี
การสิ้นสุดของคณะรัฐมนตรี คณะที่ 19

คณะรัฐมนตรี คณะที่ 19 สิ้นสุดลง เพราะได้กราบถวายบังคมลาออกจากตำแหน่ง โดยที่ได้มีการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรใหม่ ตามรัฐธรรมนูญฉบับชั่วคราวแล้ว และได้ดำรงตำแหน่งมาครบ 90 วัน ลาออกเมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2491
แหล่งข้อมูลอื่น

คณะรัฐมนตรีคณะที่ 19 จากสำนักเลขาธิการคณะรัฐมนตรี เก็บถาวร 2007-11-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ลำดับความเป็นมาของคณะรัฐมนตรีไทย จากสำนักเลขาธิการคณะรัฐมนตรี เก็บถาวร 2012-02-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กคณะรัฐมนตรีคณะที่ 19 ของไทย |
| --- | --- | --- |
| นายกรัฐมนตรี |  ควง อภัยวงศ์  |  |
| กลาโหม |  หลวงชาตินักรบ (ศุข ชาตินักรบ)  น้อม เกตุนุติ  |  |
| การคลัง |  หม่อมเจ้าวิวัฒนไชย ไชยันต์  |  |
| การต่างประเทศ |  พระยาศรีวิสารวาจา (หุ่น ฮุนตระกูล)  |  |
| เกษตรตราธิการ |  ควง อภัยวงศ์  หม่อมเจ้าสิทธิพร กฤดากร  |  |
| คมนาคม |  มุนี มหาสันทนะ เวชยันตรังสฤษฏ์  หม่อมหลวงอุดม สนิทวงศ์  |  |
| มหาดไทย |  ชิต มั่นศิลป์ สินาดโยธารักษ์  สิทธิ จุณณานนท์  |  |
| ยุติธรรม |  หม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช  |  |
| ศึกษาธิการ |  พระยาศราภัยพิพัฒ (เลื่อน ศราภัยวานิช)  |  |
| พาณิชย์ |  หลวงเดชสหกรณ์ (หม่อมหลวงเดช สนิทวงศ์)  |  |
| สาธารณสุข |  ประจวบ บุนนาค  เล็ก สุมิตร  |  |
| อุตสาหกรรม |  หลวงศุภชลาศัย (บุง ศุภชลาศัย)  ชม จารุรัตน์  |  |
| ไม่ประจำกระทรวง |  หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช  เลื่อน พงษ์โสภณ  พระยาวิชิตชลธี (ทองดี สุวรรณพฤกษ์)  พระยาศรีเสนา (ศรีเสนา สมบัติศิริ)  หลวงอังคณานุรักษ์ (สมถวิล เทพาคำ)  ใหญ่ ศวิตชาติ  สอ เสถบุตร  |  |
 พ้นจากตำแหน่ง  รัฐมนตรีช่วยว่าการ 
| ด ค กคณะรัฐมนตรีสยาม และคณะรัฐมนตรีไทย |
| --- | --- | --- |
| พ.ศ. 2475–2500 |  1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  14  15  16  17  18  19  20  21  22  23  24  25  |  |
| พ.ศ. 2500–2526 |  26  27  28  29  30  31  32  33  34  35  36  37  38  39  40  41  42  |  |
| พ.ศ. 2526–2550 |  43  44  45  46  47  48  49  50  51  52  53  54  55  56  |  |
| พ.ศ. 2550–ปัจจุบัน |  57  58  59  60  61  62  63  64  |  |
ยาโรสลัฟล์

57°37′N 39°51′E﻿ / ﻿57.617°N 39.850°E﻿ / 57.617; 39.850
| ยาโรสลัฟล์ Ярославль |
| --- | --- |
เมือง
อาราม Spaso-Preobrazhensky ริมแม่น้ำโคตาโรสึล์
   ธง
แผนที่แสดงอาณาเขตของเมืองยาโรสลัฟล์
ประเทศ:  รัสเซีย
เขตการปกครอง: ยาโรสลาฟโอบลาสต์
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Aleksandr Nechayev (รักษาการณ์)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 205.8 ตร.กม. (79.460 ตร.ไมล์)
ประชากร (การสำรวจสำมะโนประชากร ค.ศ. 2010)
 • ทั้งหมด: 591,486 คน
เขตเวลา: MSK UTC+04:00
เว็บไซต์: www.city-yar.ru
ยาโรสลัฟล์ (อังกฤษ: Yaroslavl รัสเซีย: Ярославль) เป็นเมืองศูนย์กลางการปกครองหลักของ แคว้นยาโรสลัฟล์ ในประเทศรัสเซีย ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือห่างจากกรุงมอสโกไปราว 258 กิโลเมตร โดยมีแม่น้ำวอลกาไหลผ่านกลางเมือง มีประชากรราว ๆ เกือบหกแสนคนและนับเป็นเมืองใหญ่ที่มีประชากรเยอะที่สุดในกลุ่มเมืองที่ตั้งอยู่ริมแม่น้ำวอลกาตอนบนก่อนจะถึงเมืองนิซนีนอฟโกรอด มีชื่อเสียงในด้านการเป็นเมืองวัฒนธรรม เมืองท่องเที่ยว และเคยเป็นเมืองท่าค้าขายทางน้ำรวมถึงเป็นฐานอุตสาหกรรมที่สำคัญของประเทศรัสเซียในอดีต
ยาโรสลัฟล์นั้นถือเป็นหนึ่งในเมืองที่เก่าแก่ที่สุดของรัสเซีย ได้รับการบันทึกการก่อตั้งตั้งแต่ในสมัยของเคียฟรุส ในปี พ.ศ. 1553 (ค.ศ. 1010) และเมื่อปี พ.ศ. 2553 (ค.ศ. 2010) ก็ได้มีการจัดการฉลองอายุครบหนึ่งพันปีของเมือง
ภูมิศาสตร์

ตั้งอยู่บนบริเวณที่ราบของลุ่มแม่น้ำวอลกาตอนบนเยื้องไปทางด้านตะวันออกของเขตปกครองยาโรสลาฟในตำแหน่งที่แม่น้ำวอลกาหักเลี้ยวไปทางทิศตะวันออก โดยอยู่ห่างจากเขื่อนรีบินสก์ที่เป็นเขื่อนกักเก็บน้ำขนาดใหญ่รับน้ำจากแม่น้ำวอลกาและลำน้ำสาขาอื่นๆที่ตั้งอยู่ไกลไปทางทางตะวันตกเฉียงเหนือราวๆ 80 กิโลเมตร โดยจุดที่เป็นหัวใจของเมืองนั้นเป็นจุดบรรจบกันของแม่น้ำโคตาโรสึล์ (อังกฤษ: Kotorosl รัสเซีย: Ко́торосль) กับแม่น้ำวอลกา ทำให้ตั้งแต่อดีตกาลมา ที่นี่มีความสำคัญในฐานะเมืองท่าค้าขายแห่งนึงและเป็นประตูทางเชื่อมการค้าขายทางน้ำที่สามารถเดินทางผ่านลำน้ำสาขาที่ติดต่อกับแม่น้ำวอลกาจนสามารถไปออกสู่ทะเลขาวทางทิศเหนือของรัสเซียให้แก่มอสโกได้อีกด้วย
ภูมิอากาศของยาโรสลัฟล์นั้นจะมีอุณหภูมิเฉลี่ย 21-25 องศาในหน้าร้อน แต่หากเป็นช่วงที่แดดจัดๆก็อาจขึ้นถึงกว่า 30 องศาได้ ส่วนในหน้าหนาวนั้น อุณหภูมิสามารถลดลงไปได้ถึง -20 องศาเซลเซียสหรือกระทั่ง -40 องศาในช่วงที่มีพายุหิมะหนัก และในฤดูหนาวแม่น้ำวอลกาและโคตาโรสึล์ช่วงที่ไหลผ่านเมืองมักจะจับตัวเป็นน้ำแข็ง
ประวัติศาสตร์ > ช่วงอาณาจักรรอสตอฟของเคียฟรุส

ในบริเวณนี้นั้น เคยมีชุมชนตั้งอยู่มาก่อนโดยเป็นชาวพื้นเมืองฟินโน-อูกริค (อังกฤษ: Finno-Ugric) ซึ่งไม่มีความเกี่ยวข้องกับบรรพบรุษของชาวรัสเซีย จนกระทั่งการมาถึงของยาโรสลาฟผู้ปราดเปรื่อง (อังกฤษ: Yaroslav the Wise) ซึ่งเป็นเชื้อสายของราชวงศ์รูริคที่ทำการปกครองเคียฟรุสอยู่ในยุคนั้น โดยตำนานบันทึกการก่อตั้งเมืองพระองค์ได้ล่องเรือมาตามแม่น้ำโคตาโรสึล์จากต้นแม่น้ำคือทะเลสาบเนโรซึ่งเป็นที่ตั้งของเมืองรอสตอฟ-นา-โดนู อันเป็นดินแดนทางตะวันออกเฉียงเหนือของเคียฟรุสที่พระองค์มาปกครองอยู่ ครั้นเมื่อเรือล่องมาถึงบริเวณจุดบรรจบกับแม่น้ำวอลกา พระองค์ได้ให้ความสนใจว่าเป็นจุดที่น่าจะอำนวยความสะดวกในการค้าขายผ่านแม่น้ำวอลกา ทว่ากลุ่มคนพื้นเมืองที่อาศัยอยู่บริเวณนี้นั้นบางครั้งก็ทำการปล้นเรือสินค้า กล่าวกันว่าในยามที่พระองค์มาถึงบริเวณปากแม่น้ำโคตาโรสึล์ ก็ได้พบเรือสินค้ากำลังถูกปล้นอยู่พอดีจีงได้ไปช่วยพ่อค้าบนเรือนั้น เป็นผลให้ชาวพื้นเมืองไม่พอใจ และได้ปล่อยหมีซึ่งตามความเชื่อในลัทธิหมอผีถือว่าเป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์มาเพื่อหมายจะทำร้าย ซึ่งพระองค์ก็ได้ทำการสังหารหมีด้วยง้าว (Halberd) จนเหล่าชาวพื้นเมืองยอมจำนน
เชื่อกันว่าบริเวณซึ่งเหตุการณ์ในตำนานการสร้างเมืองเกิดขึ้นนั้น ก็คือบริเวณแหลมซึ่งยื่นล้ำไปตรงจุดที่แม่น้ำหลักของเมืองทั้งสองสายไหลมารวมกันที่ในภาษารัสเซียเรียกกันว่า สเตรลกา หลังจากปราบหมีแล้วยาโรสลาฟผู้ปราดเปรื่องก็ได้มีดำริให้สร้างโบสถ์ไม้และป้อมปราการขึ้นเพื่อเป็นอนุสรณ์ ซึ่งชื่อของเมือง "ยาโรสลัฟล์" นั้น เป็นรูปแสดงความเป็นเจ้าของในภาษารัสเซียโบราณและแปลได้ว่า "ของ/แห่งยาโรสลาฟ"
หลังจากการก่อตั้งในปี พ.ศ. 1553 (ค.ศ. 1010) แล้ว ยาโรสลัฟล์ในช่วงแรกๆนั้นมีฐานะเป็นเมืองปราการหน้าด่านรอบนอกให้แก่รอสตอฟรวมถึงเป็นชุมชนที่มีส่วนช่วยในการเผยแพร่ศาสนาคริสต์นิกายรัสเซียนออร์โธดอกซ์ในแถบลุ่มน้ำวอลกาตอนบน
ประวัติศาสตร์ > เมืองอิสระยาโรสลัฟล์

ในราวปี พ.ศ. 1761 (ค.ศ. 1218) ผู้นำซึ่งปกครองเมืองรอสตอฟที่ถูกลดอำนาจลงเป็นเพียงเมืองศูนย์กลางทางศาสนาในเขตตะวันออกเฉียงเหนือของเคียฟรุสหลังจากยูริ ดาลการูกี้ย์ได้ย้ายเมืองที่กุมอำนาจปกครองไปยังซุซดัลแทนในปี พ.ศ. 1668 (ค.ศ. 1125) คือ คอนสตันตินแห่งรอสตอฟ ได้ทำการแบ่งดินแดนซึ่งอยู่ในความครอบครองของรอสตอฟให้แก่ผู้สืบเชื้อสาย และ ในครั้งนั้นเองที่ยาโรสลัฟล์ได้กลายเป็นเมืองอิสระ (Yaroslavl principality) แยกออกมาจากรอสตอฟโดยมี วเซโวลอด คอนสตันติโนวิช ผู้เป็นบุตรชายได้รับกรรมสิทธิ์ในการปกครอง
ทว่าในระยะนั้นเป็นช่วงที่เคียฟรุสเสื่อมโทรมและเหล่าดินแดนที่เคยประกอบกันขึ้นเป็นเคียฟรุสก็ต่างแตกกระจัดกระจายเป็นเขตเล็กเขตน้อย ระยะนั้นดินแดนแถบนี้จึงประสบภยันตรายจากการรุกรานของชาวมองโกล-ตาตาร์กันโดยทั่วถึง ซึ่งสำหรับยาโรสลัฟล์นั้นต้องประสบกับความสูญเสียในการรบที่สมรภูมิแม่น้ำซิท ซึ่งเจ้าผู้ปกครองเมืองในเวลานั้นถูกฝ่ายมองโกลฆ่าตายในการรบและทำให้ยาโรสลัฟล์อ่อนแอลงจนถูกมองโกลเข้าโจมตีเสียหายย่อยยับ และตลอดช่วงการพยายามฟื้นตัวก็ยังคงถูกมองโกลปล้นสะดมภ์บ่อยๆเป็นเวลาอีกกว่าร้อยปีจนกระทั่งราชวงศ์มอสโกเริ่มเข็มแข็งจนสามารถขึ้นมาแข่งขันด้านอิทธิพลในภูมิภาคนี้กับชาวมองโกลได้
ประวัติศาสตร์ > ใต้การปกครองของราชวงศ์มอสโก

หลังราชวงศ์มอสโกสามารถแยกตัวเป็นอิสระจากอำนาจมองโกลได้และเริ่มทำการรวบรวมดินแดนที่กระจัดกระจายในละแวกนี้เพื่อสร้างความเข้มแข็งให้กับตัวเอง เมืองอิสระต่างๆก็ค่อยๆถูกรวบรวมเข้าไปเป็นของมอสโก ไม่ว่าจะด้วยการถูกตียึดหรือต่อรองให้เจ้าผู้ครองเมืองนั้นยอมยกสิทธิ์การปกครองเมืองให้แก่ทางฝ่ายมอสโกโดยแลกกับทรัพย์สมบัติของทางฝ่ายมอสโก ซึ่งในปี พ.ศ. 2006 (ค.ศ. 1463) ยาโรสลัฟล์ก็ถูก"ซื้อ"เข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรมัสโควีในรัชสมัยของพระเจ้าอีวานมหาราช
จากนั้นมายาโรสลัฟล์ก็ได้รับบทบาทเป็นเมืองท่าค้าขายติดต่อทางน้ำให้แก่อาณาจักรมัสโควี โดยเส้นทางทางเหนือนั้น สามารถเชื่อมต่อแม่น้ำวอลกากับแม่น้ำสาขาอื่นๆจนไปออกสู่ทะเลขาวที่อาร์คันเกลสค์ (Arkhangelsk) ได้ ส่วนทางด้านตะวันออกก็ไปได้ถึงทะเลแคสเปียนที่เป็นปากแม่น้ำวอลกาและจากแม่น้ำสาขาก็สามารถเดินทางไปได้ถึงเขตเทือกเขาอูรัล
ปี พ.ศ. 2044 (ค.ศ. 1501) เกิดไฟไหม้ครั้งใหญ่ในเมืองยาโรสลัฟล์ ทำให้สิ่งก่อสร้างต่างๆในเมืองซึ่งสร้างด้วยไม้ถูกเผาผลาญหมดสิ้น ในช่วงนี้เองจึงมีการเริ่มสร้างโบสถ์ด้วยวัดถุที่ไม่เป็นเชื้อเพลิงเช่นหินและอิฐ โดยสิ่งก่อสร้างที่มีอายุเก่าแก่ที่สุดในเมืองก็คือโบสถ์ศิลา Transfiguration of the Saviour ภายในอาราม Spaso-Preobrazhensky สร้างขึ้นหลังจากไฟไหม้ใหญ่ครั้งนั้นระหว่างปี พ.ศ. 2049-2059 (ค.ศ. 1506-1516)
ในช่วงการปกครองรัสเซียของพระเจ้าอีวานที่ 4 ยาโรสลัฟล์ได้รับอานิสงส์การทำนุบำรุงด้านศาสนาจากพระองค์ เนื่องด้วยในบางครั้งพระองค์จะเดินทางมาแสวงบุญที่อาราม Spaso-Preobrazhensky และจะมอบสิ่งของเงินทองให้แก่อาราม และเมื่อนอฟโกรอดถูกทำลายย่อยยับด้วยน้ำมือของพระเจ้าอีวานที่ 4 เช่นกัน ยาโรสลัฟล์ก็ได้กลายเป็นที่พักพิงแห่งใหม่ของเหล่าพ่อค้าผู้มั่งมีซึ่งหลบหนีออกมาจากนอฟโกรอด
ประวัติศาสตร์ > ช่วงเวลาแห่งความวุ่นวายและการถูกแทรกแซงจากโปแลนด์และลิทัวเนีย

ในช่วงปี พ.ศ. 2134 (ค.ศ. 1591) โอรสองค์สุดท้ายของพระเจ้าอีวานที่ 4 คือ ดมีตรี ได้สิ้นชีวิตก่อนวัยอันควร ทำให้ผู้สืบสายราชวงศ์รูริคโดยตรงถึงกาลสิ้นสูญ จึงเป็นเหตุให้เกิดการแย่งอำนาจขึ้นในมอสโกรวมถึงมีผู้แอบอ้างเป็นดมีตรีตัวปลอมหลายรายเพื่อหวังมาอ้างสิทธิ์ในบัลลังค์ปกครองรัสเซีย  จนกระทั่งในช่วงปี พ.ศ. 2151 (ค.ศ. 1608) ทางเครือจักรภพโปแลนด์–ลิทัวเนีย (Polish–Lithuanian Commonwealth) ได้ฉวยโอกาสเข้ามาแทรกแซงโดยให้การสนับสนุนผู้แอบอ้างเป็นดมีตรีคนที่สองและก่อความเสียหายให้กับเมืองต่างๆในภูมิอาณาบริเวณของมอสโกและลุ่มน้ำวอลกาตอนบน
ยาโรสลัฟล์นั้นในชั้นแรกได้ให้การสวามิภักดิ์ต่อดมีตรีปลอมคนที่สอง แต่เมื่อก็ยังถูกกองกำลังของชาวโปแลนด์เข้าปล้นอยู่เรื่อยๆจึงเริ่มทำให้ยาโรสลัฟล์และเมืองต่าง ๆ ในลุ่มน้ำวอลกาลุกฮือขึ้นต่อต้าน และครั้งหนึ่งในปี พ.ศ. 2152 (ค.ศ. 1609) ทางฝั่งเครือจักรภพโปแลนด์–ลิทัวเนียได้ยกทัพมาเพื่อพยายามจะตียาโรสลัฟล์ให้แตกและยึดไว้ให้อยู่ใต้อำนาจให้ได้ ทว่าก็ไม่สามารถทำให้ยาโรสลัฟล์กลับมาสวามิภักดิได้แม้จะทำลายเมืองจนเกือบหมดก็ตาม
เดือนเมษายนปี พ.ศ. 2155 (ค.ศ. 1612) ได้มีกองทัพราษฎรนำโดย คุซมา มีนิน (Kuzma Minin) และ ดมีตรี ปอจาร์สกี (Dmitry Pozharsky) เดินทางจากเมืองนิซนีนอฟโกรอดที่ตั้งอยู่ห่างออกไปทางตะวันออกตามแนวแม่น้ำวอลกาและมาตั้งหลักรวบรวมเสบียงและกำลังคนเพิ่มที่ยาโรสลัฟล์ และในช่วงเวลาราวๆสี่เดือนที่กองทัพราษฎรมาปักหลักอยู่ในเมืองนี้เอง ได้มีการตั้งคณะผู้ปกครองเฉพาะกาล “The Council of the Russian Land” ขึ้นมาทำการบริหารจัดการเรื่องต่างๆของดินแดนรัสเซียที่ยังไม่ขึ้นกับฝ่ายเครือจักรภพโปแลนด์–ลิทัวเนีย จึงกล่าวได้ว่าในช่วงเวลานั้นเองยาโรสลัฟล์ได้กลายเป็นเมืองหลวงชั่วคราวของรัสเซียเพราะในระยะเวลานั้นมอสโกก็ตกอยู่ในกำมือของผู้บุกรุกต่างชาติโดยสิ้นเชิง จนกระทั่งปลายเดือนกรกฎาคมปีเดียวกัน เมื่อรวบรวมกำลังได้ถึง 25,000 คนแล้ว กองทัพของมีนินและปอจาร์สกีจึงได้ออกเดินทางจากยาโรสลัฟล์ไปกอบกู้มอสโก จนในเดือนพฤศจิกายนนั้นเองมอสโกก็ได้เป็นอิสระจากเงื้อมมือของเครือจักรภพโปแลนด์–ลิทัวเนีย