stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ชอฮ์เชรอฆ

| ชอเฮเชรอฆ |
| --- | --- |
شاه چراغ
ชอฮ์แชรอฆ
ศาสนา
ศาสนา: ชีอะฮ์สิบสองอิมาม
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: ชีรอซ จังหวัดฟอร์ส ประเทศอิหร่าน
ที่ตั้งในประเทศอิหร่านแสดงแผนที่ประเทศอิหร่านชอฮ์เชรอฆ (ตะวันออกกลาง)แสดงแผนที่ตะวันออกกลางชอฮ์เชรอฆ (เอเชียตะวันตกและเอเชียกลาง)แสดงแผนที่เอเชียตะวันตกและเอเชียกลาง
พิกัดภูมิศาสตร์: 29°36′34.6″N 52°32′35.9″E﻿ / ﻿29.609611°N 52.543306°E﻿ / 29.609611; 52.543306
สถาปัตยกรรม
ประเภท: สุสาน, มัสยิด
รูปแบบ: เปอร์เซีย, ซาฟาวิด, กอญัร
เสร็จสมบูรณ์: คริสต์ศตวรรษที่ 13
ลักษณะจำเพาะ
โดม: 1
หอคอย: 2
ชอฮ์เชรอฆ (เปอร์เซีย: شاه چراغ; Shāh Chérāgh) เป็นอนุสรณ์ไว้ศพและมัสยิดในเมืองชีรอซ ประเทศอิหร่าน เป็นที่ไว้ศพของพี่น้องอะฮ์มัดและมุฮัมมัด บุตรของมูซา อัลกาซิม และพี่น้องของอะลี อัรริฎอ ทั้งสองได้หลบหนีมาอาศัยที่ชีรอซในสมัยการฆ่าล้างชีอะฮ์โดยจักรวรรดิอับบาซิด ชื่อของมัสยิดในภาษาเปอร์เซียแปลว่า "เจ้าแห่งแสง"
ชอฮ์เชรอฆได้รับการขนานนามจากนักท่องเที่ยวจำนวนมากว่าเป็นมัสยิดที่สวยที่สุดในโลก และเริ่มมาเป็นที่รู้จักนิยมในโลกตะวันตกในเดือนตุลาคม 1976 เมื่อนิตยสาร อินเทอร์วิว ตีพิมพ์ภาพถ่ายนางแบบเอลิซาเบธ เทย์เลอร์ ของช่างภาพฟีรูซ ซอเฮดี เป็นภาพปก
ในวันที่ 26 ตุลาคม 2022 เกิดเหตุกราดยิงที่มัสยิดชอฮ์เชรอฆ เป็นผลให้มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 15 ราย ทางการอิหร่านระบุว่าผู้ก่อเหตุ 3 รายเป็นผู้ก่อการร้ายตักฟีร ในวันเดียวกันนั้น รัฐอิสลามออกประกาศอ้างว่าตนเป็นผู้อยู่เบื้องหลัง เจ้าหน้าที่รัฐของอิหร่านระบุว่าผู้ก่อเหตุไม่ใช่ชาวอิหร่าน
รายชื่อสัญลักษณ์นำโชคโอลิมปิก

สัญลักษณ์นำโชคโอลิมปิก (อังกฤษ: Olympic mascot) เป็นสัญลักษณ์นำโชคในกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกเมื่อปี 1968
ตัวนำโชคโอลิมปิกเยาวชน

| ครั้งที่ (ค> ศ.) | เมืองเจ้าภาพ | ประเทศเจ้าภาพ | สัญลักษณ์นำโชค | ตัวละคร | รูปภาพ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เยาวชนฤดูร้อน 2010 |   สิงคโปร์ |   สิงคโปร์ | ลีโอ | สิงโต |  |
| เยาวชนฤดูร้อน 2010 |   สิงคโปร์ |   สิงคโปร์ | เมอร์ลี | เมอร์ไลออน |  |
| เยาวชนฤดูหนาว 2012 | อินส์บรุค |  ออสเตรีย | ยอกล์ | อัลไพน์ชามัวร์ |  |
| เยาวชนฤดูร้อน 2014 | หนานจิง |  จีน | เลอเล่อ | หินดอกสีรุ้ง/หินยูฮัว |  |
| เยาวชนฤดูหนาว 2016 | ลิลล์แฮมเมอร์ |  นอร์เวย์ | Sjogg | ลิงซ์ |  |
| เยาวชนฤดูร้อน 2018 | บัวโนสไอเรส |  อาร์เจนตินา | Pandi | เสือจากัวร์ |  |
| เยาวชนฤดูหนาว 2020 | โลซาน |  สวิตเซอร์แลนด์ |  |  |  |
| เยาวชนฤดูร้อน 2022 | ดาการ์ |  เซเนกัล |  |  |  |
เยาวชนฤดูหนาว 2024: 
เยาวชนฤดูร้อน 2026:
ดูเพิ่ม

รายชื่อสัญลักษณ์นำโชคพาราลิมปิก
ค้างคาวหน้ายักษ์กุมภกรรณ

| ค้างคาวหน้ายักษ์กุมภกรรณ> สถานะการอนุรักษ์ |
| --- | --- |
 ใกล้ถูกคุกคาม  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: สัตว์
ไฟลัม:: สัตว์มีแกนสันหลัง
ชั้น:: สัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนม
อันดับ:: ค้างคาว
วงศ์:: ค้างคาวหน้ายักษ์
สกุล:: สกุลค้างคาวหน้ายักษ์
สปีชีส์:: H.  turpis
ชื่อทวินาม
Hipposideros turpis แบงส์, ค.ศ. 1901


อาณาเขตของค้างคาวหน้ายักษ์กุมภกรรณ
ค้างคาวหน้ายักษ์กุมภกรรณ (อังกฤษ: lesser great leaf-nosed bat หรือ lesser roundleaf bat; ชื่อวิทยาศาสตร์: Hipposideros turpis) เป็นสายพันธุ์ค้างคาวในวงศ์ค้างคาวหน้ายักษ์ ซึ่งพบในประเทศญี่ปุ่น, ไทย และเวียดนาม แหล่งที่อยู่ตามธรรมชาติของพวกมันคือป่าเขตอบอุ่น และค้างคาวชนิดนี้ได้ถูกคุกคามโดยการทำลายถิ่นฐานธรรมชาติ
แหล่งอ้างอิง

Chiroptera Specialist Group 1996. Hipposideros turpis. 2006 IUCN Red List of Threatened Species. Downloaded on 30 July 2007.
วันอนุรักษ์เสือโลก

| วันอนุรักษ์เสือโลก |
| --- | --- |

วันที่: 29 กรกฎาคม
ความถี่: ประจำปี
วันอนุรักษ์เสือโคร่งแห่งชาติ (อังกฤษ: International Tiger Day) หรือ วันอนุรักษ์เสือโลก (อังกฤษ: Global Tiger Day) เป็นวันระลึกประจำปี เพื่อสร้างความตระหนักในการอนุรักษ์เสือโคร่ง ซึ่งจัดขึ้นในวันที่ 29 กรกฎาคมของทุกปี วันดังกล่าวได้รับการกำหนดขึ้นจากการประชุมว่าด้วยเรื่องเสือโคร่งที่เมืองเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก ใน ค.ศ. 2010 โดยมีเป้าหมายคือส่งเสริมให้ทั้งโลกได้มีการปกป้องแหล่งที่อยู่ตามธรรมชาติ และเพื่อสร้างความตระหนักของประชาชน ตลอดจนการสนับสนุนสำหรับการอนุรักษ์เสือโคร่ง
แหล่งข้อมูลอื่น

The St. Petersburg Declaration on Tiger Conservation เก็บถาวร 2012-03-31 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Tiger Recovery Program เก็บถาวร 2012-03-31 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ไซตามะซูเปอร์อารีนา

| --- | --- |
ภาพถ่ายไซตามะซูเปอร์อารีนา ใน พ.ศ. 2548
th
ชื่อเดิม: ไซตามะอารีนา
ที่ตั้ง:  ชินโตชิง เขตชูโอ ไซตามะ จังหวัดไซตามะ
พิกัด: 35°53′41.60″N 139°37′51.00″E﻿ / ﻿35.8948889°N 139.6308333°E﻿ / 35.8948889; 139.6308333
เจ้าของ: บริษัทไซตามะอารีนา จำกัด
ผู้ดำเนินการ: บริษัทไซตามะอารีนา จำกัด
ความจุ: 36,500
การก่อสร้าง
เปิดใช้สนาม: 1 กันยายน พ.ศ. 2543
งบประมาณในการก่อสร้าง: 64,965 ล้านเยน
สถาปนิก: สถาปนิกจังหวัดไซตามะ ดูในบทความ
ผู้จัดการโครงการ: มิตซูบิชิเฮฟวีอินดัสทรีส์ ไทเซ ยูดีเค
ไซตามะซูเปอร์อารีนา (ญี่ปุ่น: さいたまスーパーアリーナ; โรมาจิ: Saitama Sūpā Arīna) เป็นสนามกีฬาเอนกประสงค์ในร่ม ตั้งอยู่ในเขตชูโอ ไซตามะ จังหวัดไซตามะ ประเทศญี่ปุ่น สามารถจุคนได้สูงสุดสามหมื่นหกพันห้าร้อยคน แต่ในยามแข่งขันกีฬา เช่น บาสเกตบอล, วอลเลย์บอล, เทนนิส, ฮอกกี้น้ำแข็ง, ยิมนาสติก, มวย, ศิลปะการต่อสู้แบบผสม และมวยปล้ำอาชีพ จะจำกัดความจุไว้ราวหนึ่งหมื่นเก้าพันคนถึงสองหมื่นสองพันห้าร้อยคนเท่านั้น
ไซตามะซูเปอร์อารีนาเป็นสนามกีฬาญี่ปุ่นแห่งเดียวที่มีอุปกรณ์เตรียมพร้อมไว้สำหรับอเมริกันฟุตบอลเป็นการเฉพาะ ในสนาม ประกอบด้วยที่นั่งขนาดยักษ์ซึ่งเคลื่อนย้ายได้ สำหรับจะลดความจุลงในเมื่อจัดกิจกรรมขนาดเล็ก และยังมีพิพิธภัณฑสถานจอห์นเลนนอน ซึ่งจัดแสดงสิ่งเตือนความจำถึงจอห์น เลนนอน
การแข่งขันมวยปล้ำอาชีพและศิลปะการต่อสู้แบบผสมมักจัดขึ้นที่นี้
ประวัติ

โครงการสร้างสนามกีฬาในร่มขนาดใหญ่ในจังหวัดไซตามะ เริ่มใน พ.ศ. 2537 โดยให้เรียกชื่อสนามกีฬาว่า "ไซตามะอารีนา" ไปพลางก่อน ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2540 มีการจัดตั้งบริษัทไซตามะอารีนา จำกัด ขึ้นบริหาร ครั้นวันที่ 12 เดือนเดียวกันนั้น มีการเลือกและประกาศชื่อสนามกีฬาอย่างเป็นทางการว่า "ไซตามะซูเปอร์อารีนา" ออกแบบโดย แดน เมส์ (Dan Meis) สถาปนิกชาวสหรัฐอเมริกา จากบริษัทเอลเลอร์เบเบ็กเกต จำกัด (Ellerbe Becket) ร่วมกับ ทีมออกแบบนิกเก็งเซกเก/แมส 2000 (Nikken Sekkei/MAS 2000 Design Team) ส่วนการก่อสร้างดำเนินการโดยกิจการร่วมค้าระหว่าง บริษัทไทเซ จำกัด (Taisei), บริษัทมิตซูบิชิเฮฟวีอินดัสทรีส์ จำกัด (Mitsubishi Heavy Industries) และ บริษัทยูดีเค จำกัด (UDK)
ทั้งสามบริษัทลงมือก่อสร้างในเดือนกันยายน พ.ศ. 2540 นั้น แล้วเสร็จและเปิดอย่างไม่เป็นทางการในวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2543 โดยสถานีวิทยุเอ็นเอชเคประกาศเชิญชวนประชาชนไปเข้าชมและออกกำลังกาย ต่อมาวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2543 มีพิธีเปิดอย่างเป็นทางการ และในวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2543 ได้จัดกิจกรรมครั้งแรก เป็นการแข่งขันบาสเกตบอลนานาชาติระหว่างญี่ปุ่นและสเปน ใช้ชื่อว่า "ซูเปอร์ดรีมเกม 2000" (Super Dream Game 2000) และจัดคอนเสิร์ตในวันที่ 10 กันยายน
การเข้าถึง

ทางรถยนต์ จากโตเกียว ใช้ทางด่วนสายชูโต และออกที่ทางออกไซตามะชินโตชิง-โอมิยะ ก็สามารถเข้าสู่สนามกีฬาได้ทันที มีที่จอดรถ รองรับได้เจ็ดร้อยคัน ค่าธรรมเนียมชั่วโมงแรกสี่ร้อยเยน หลังจากนั้น ทุก ๆ สามสิบนาที คิดค่าธรรมเนียมสองร้อยเยน
ทางรถไฟ
การเดินทางโดยรถไฟลงที่สถานีไซตามะชินโตชิง (ญี่ปุ่น: さいたま新都心駅 ; โรมาจิ: Saitama shintoshin eki ) รถไฟที่ผ่านสถานีนี้มีสามสายคือ
สายเคฮินโทโฮกุ (ญี่ปุ่น: 京浜東北線; โรมาจิ: Keihin tōhoku sen)
สายทากาซากิ (ญี่ปุ่น: 高崎線; โรมาจิ: Takasaki sen)
สายหลักโทโฮกุ (ญี่ปุ่น: 東北本線; โรมาจิ: Tōhokuhon sen) หรือเรียกอีกชื่อว่าสายอูสึโนมิยะ (ญี่ปุ่น: 宇都宮線; โรมาจิ: Utsunomiya sen)
โดยสารสาย สายไซเกียว (ญี่ปุ่น: 埼京線; โรมาจิ: Saikyō sen) ลงที่สถานีคิตะ-โยโนะ (ญี่ปุ่น: 北与野駅; โรมาจิ: Kita-Yono eki) แล้วเดินมาตามทางเชื่อมเข้าสู่สนามฯ ใช้เวลาประมาณเจ็ดนาที
ทางเครื่องบิน
ลงที่ท่าอากาศยานนานาชาติโตเกียว ใช้บริการรถประจำทางสาย "ไซตามะชินโตชิง/โอมิยะเอกิ" ใช้เวลาประมาณเก้าสิบนาที
ลงที่ท่าอากาศยานนานาชาตินาริตะ ใช้บริการรถประจำทางสาย "ไซตามะชินโตชิง/โอมิยะเอกิ" ใช้เวลาประมาณเก้าสิบนาที
แหล่งข้อมูลอื่น

Saitama Super Arena (in English by Saitama Arena Co.,Ltd.)
John Lennon Museum (in English by JLM, Co., Ltd.) เก็บถาวร 2008-04-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
วิลเลิมที่ 4 เจ้าชายแห่งออเรนจ์

| วิลเลิมที่ 4 |
| --- | --- |
เจ้าชายแห่งออเรนจ์
ภาพเหมือนในปีค.ศ. 1751 โดยจิตรกร โยฮาน วาเล็นติน ทิชไบน์
เจ้าชายแห่งออเรนจ์
ครองราชย์: 1 กันยายน 1711 –  22 ตุลาคม 1751
ก่อนหน้า: โยฮัน วิลเลิม ฟรีโซ
ถัดไป: วิลเลิมที่ 5
เจ้าชายแห่งออเรนจ์-นัสเซา
ครองราชย์: 1 กันยายน 1711 –  22 ตุลาคม 1751
ก่อนหน้า: โยฮัน วิลเลิม ฟรีโซ
ถัดไป: วิลเลิมที่ 5
สตัดเฮาเดอร์แห่งสาธารณรัฐดัตช์
ครองราชย์: 4 พฤษภาคม 1747 –  22 ตุลาคม 1751
ก่อนหน้า: วิลเลิมที่ 3
ถัดไป: วิลเลิมที่ 5

ประสูติ: 1 กันยายน ค.ศ. 1711(1711-09-01) เลวาร์เดิน สาธารณรัฐดัตช์
สิ้นพระชนม์: 22 ตุลาคม ค.ศ. 1751(1751-10-22) (40 ปี) เฮาส์ เทน บอช เดอะเฮก สาธารณรัฐดัตช์
ฝังพระศพ: 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1752 โบสถ์นิว เคร์ก เดลฟท์
คู่อภิเษก: เจ้าหญิงแอนน์ พระราชกุมารี (สมรส 1734)
พระบุตร: เจ้าหญิงคาโรไลนาแห่งนัสเซา-ไวล์บวร์ค   เจ้าหญิงแอนนา   วิลเลิมที่ 5 เจ้าชายแห่งออเรนจ์
ราชวงศ์: ออเรนจ์-นัสเซา
พระบิดา: จอห์น วิลเลิม ฟริโซ เจ้าชายแห่งออเรนจ์
พระมารดา: มารีย์ หลุยส์ แห่งเฮ็สเซิน-คัสเซิล
ลายพระอภิไธย: 
เจ้าชายวิลเลิมที่ 4 (Willem Karel Hendrik Friso; 1 กันยายน ค.ศ. 1711 - 22 ตุลาคม ค.ศ. 1751) เจ้าชายแห่งออเรนจ์ ตั้งแต่ประสูติและเป็นผู้ครองตำแหน่งสตัดเฮาเดอร์ที่สืบตระกูลเป็นพระองค์แรกแห่งสาธารณรัฐดัตช์ตั้งแต่ค.ศ. 1747 จนสิ้นพระชนม์เมื่อค.ศ. 1751 นอกจากนี้ยังทรงเป็นผู้ปกครองแห่งราชรัฐออเรนจ์-นัสเซาในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ด้วย
ฮาโกะซึเมะ สู้ตายตำรวจสาวป้อมยาม

| --- | --- |
ฮาโกะซึเมะ สู้ตายตำรวจสาวป้อมยาม
ハコヅメ～交番女子の逆襲～ (Hakozume: Kōban Joshi no Gyakushū)
แนว: ตลก
มังงะ
เขียนโดย: มิโกะ ยาซุ
สำนักพิมพ์: โคดันชะ
นิตยสาร: มอร์นิง
กลุ่มเป้าหมาย: เซเน็ง
วางจำหน่ายตั้งแต่: 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 2017 – ปัจจุบัน
จำนวนเล่ม: 20
ละครโทรทัศน์
กำกับโดย: เซอิจิ นางูโมะ ชินทาโร ซูงาวาระ ชุนเปอิ มารุตานิ อากิกิ อิโตะ
เขียนบทโดย: เนโมโตะ นนจิ
ดนตรีโดย: อากิโอะ อิซูสึ
เครือข่าย: นิปปอนทีวี
ฉาย:  7 กรกฎาคม  –  15 สิงหาคม ค.ศ. 2021
ตอน: 9+2 ตอนพิเศษ
อนิเมะโทรทัศน์
กำกับโดย: ยูโซะ ซาโต
เขียนบทโดย: ริวโนซูเกะ คิงเงสึ
ดนตรีโดย: โนบูอากิ โนบูซาวะ
สตูดิโอ: แมดเฮาส์
ถือสิทธิ์โดย: SA/SEA มิวส์ คอมมิวนิเคชัน
เครือข่าย: เอที-เอกซ์, โตเกียวเอ็มเอกซ์, เคบีเอส ฯลฯ
ฉาย:  5 มกราคม ค.ศ. 2022  –  30 มีนาคม ค.ศ. 2022
ตอน: 13
ฮาโกะซึเมะ สู้ตายตำรวจสาวป้อมยาม (ญี่ปุ่น: ハコヅメ ～交番女子の逆襲～; โรมาจิ: Hakozume: Kōban Joshi no Gyakushū; อังกฤษ: Police in a Pod) เป็นการ์ตูนมังงะที่เขียนเรื่องและวาดภาพประกอบโดย มิโกะ ยาซุ ได้รับการตีพิมพ์ในนิตยสาร มอร์นิง ของสำนักพิมพ์โคดันชะ ตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2017 ได้มีการนำมาสร้างเป็นละครโทรทัศน์ทางช่องนิปปอนทีวี ออกอากาศตั้งแต่เดือนกรกฎาคม - กันยายน ค.ศ. 2020 และฉบับอนิเมะ ที่ผลิตโดยสตูดิโอแมดเฮาส์ ออกอากาศตั้งแต่เดือนมกราคมถึงเดือนมีนาคม ค.ศ. 2022
รูปแบบต่าง ๆ > มังงะ

มังงะเขียนและวาดภาพประกอบโดย มิโกะ ยาซุ ได้รับการตีพิมพ์ในนิตยสาร มอร์นิง ของสำนักพิมพ์โคดันชะ ตั้งแต่วันที่ 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 2017 และได้รวบรวมเป็นมังงะฉบับรวมเล่ม วางจำหน่ายเล่มแรกเมื่อวันที่ 23 เมษายน ค.ศ. 2018
| # | วันที่ออกจำหน่ายต้นฉบับ | ISBN ต้นฉบับ | วันที่ออกจำหน่ายอังกฤษ (โคดันชะ ยูเอสเอ) | ISBN อังกฤษ (โคดันชะ ยูเอสเอ) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  23 เมษายน ค.ศ. 2018 | 978-4-06-511322-6 | 8 มิถุนายน ค.ศ. 2021 | 978-1-63699-143-6 |
| 2 |  22 มิถุนายน ค.ศ. 2018 | 978-4-06-511692-0 | 13 กรกฎาคม ค.ศ. 2021 | 978-1-63699-219-8 |
| 3 |  23 สิงหาคม ค.ศ. 2018 | 978-4-06-512637-0 | 10 สิงหาคม ค.ศ. 2021 | 978-1-63699-293-8 |
| 4 |  23 ตุลาคม ค.ศ. 2018 | 978-4-06-513020-9 | 14 กันยายน ค.ศ. 2021 | 978-1-63699-354-6 |
| 5 |  23 มกราคม ค.ศ. 2019 | 978-4-06-514527-2 | 12 ตุลาคม ค.ศ. 2021 | 978-1-63699-406-2 |
| 6 |  22 มีนาคม ค.ศ. 2019 | 978-4-06-514963-8 | 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 2021 | 978-1-63699-461-1 |
| 7 |  23 พฤษภาคม ค.ศ. 2019 | 978-4-06-515420-5 | — | — |
| 8 |  23 กรกฎาคม ค.ศ. 2019 | 978-4-06-516266-8 | — | — |
| 9 |  20 กันยายน ค.ศ. 2019 | 978-4-06-517128-8 | — | — |
| 10 |  21 พฤศจิกายน ค.ศ. 2019 | 978-4-06-517759-4 | — | — |
| 11 |  23 มกราคม ค.ศ. 2020 | 978-4-06-518157-7 | — | — |
| 12 |  23 เมษายน ค.ศ. 2020 | 978-4-06-518944-3 | — | — |
| 13 |  23 มิถุนายน ค.ศ. 2020 | 978-4-06-518966-5 | — | — |
| 14 |  23 กันยายน ค.ศ. 2020 | 978-4-06-518967-2 | — | — |
| 15 |  20 พฤศจิกายน ค.ศ. 2020 | 978-4-06-521759-7 | — | — |
| 16 |  23 มีนาคม ค.ศ. 2021 | 978-4-06-522711-4 | — | — |
| 17 |  23 มิถุนายน ค.ศ. 2021 | 978-4-06-523557-7 | — | — |
| 18 |  23 สิงหาคม ค.ศ. 2021 | 978-4-06-524537-8 | — | — |
| 19 |  22 พฤศจิกายน ค.ศ. 2021 | 978-4-06-526127-9 | — | — |
| 20 |  22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2022 | 978-4-06-526751-6 | — | — |
รูปแบบต่าง ๆ > ละครโทรทัศน์

ฉบับะครโทรทัศน์ออกอากาศทางช่องนิปปอนทีวี เป็นจำนวน 9 ตอน ออกอากาศตั้งแต่วันที่ 7 กรกฎาคม - 15 กันยายน ค.ศ. 2021 และได้มีตอนพิเศษจำนวน 2 ตอน ออกอากาศวันที่ 4 และ 11 สิงหาคม ปีเดียวกัน นำแสดงโดย เมอิ นางาโนะ, เอริกะ โทดะ, โชเฮ มิอูระ, ยูกิ ยามาดะ และ นานาเซะ นิชิโนะ
รูปแบบต่าง ๆ > อนิเมะ

วันที่ 1 สิงหาคม ค.ศ. 2021 ได้มีประกาศการสร้างฉบับอนิเมะ ผลิตโดยแมดเฮาส์ และกำกับโดย ยูโซะ ซาโต ออกอากาศตั้งแต่วันที่ 5 มกราคม ถึงวันที่ 30 มีนาคม ค.ศ. 2022 ทางช่อง เอที-เอกซ์ และช่องทางอื่น ๆ โดย มิวส์ คอมมิวนิเคชัน เป็นผู้ถือสิทธิ์ในเอเชียใต้และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ตัวเลขอับญัด

ตัวเลขอับญัด เป็นระบบเลขที่มีอักษรอาหรับอยู่ 28 ตัว ระบบเลขนี้ถูกใช้ไปแพร่หลายก่อนที่จะประดิษฐ์ตัวเลขอาหรับในช่วงศตวรรษที่ 8
การเรียงลำดับ

อับญัดส่วนใหญ่จะใช้กันแบบนี้:
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| غ | ظ | ض | ذ | خ | ث | ت | ش | ر | ق | ص | ف | ع | س | ن | م | ل | ك | ي | ط | ح | ز | و | ه | د | ج | ب | ا |
| gh | ẓ | ḍ | dh | kh | th | t | sh | r | q | ṣ | f | ‘ | s | n | m | l | k | y | ṭ | ḥ | z | w | h | d | j | b | ā |
จะอ่านได้ดังนี้:
abjad hawwaz ḥuṭṭī kalaman saʻfaṣ qarashat thakhadh ḍaẓagh.
หรืออีกแบบหนึ่ง:
abujadin hawazin ḥuṭiya kalman saʻfaṣ qurishat thakhudh ḍaẓugh
ส่วนอับญัดอีกแบบ ส่วนใหญ่ใช้ในแถวมัฆริบ (โมร็อกโก ถึง ลิเบีย รวมสะฮาราตะวันตกและมอริเตเนีย):
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ش | غ | ظ | ذ | خ | ث | ت | س | ر | ق | ض | ف | ع | ص | ن | م | ل | ك | ي | ط | ح | ز | و | ه | د | ج | ب | ا |
| sh | gh | ẓ | dh | kh | th | t | s | r | q | ḍ | f | ‘ | ṣ | n | m | l | k | y | ṭ | ḥ | z | w | h | d | j | b | ā |
จะอ่านได้ดังนี้:
abujadin hawazin ḥuṭiya kalman ṣaʻfaḍ qurisat thakhudh ẓaghush
หรืออีกแบบหนึ่ง:
abajd hawazin ḥuṭīyin kalamnin ṣaʻfaḍin qurisat thakhudh ẓughshin
สำหรับพจนานุกรมภาษาอาหรับปัจจุบันจะไม่ใช้แบบอับญัด แต่จะใช้แบบฮิจาอีย์(هجائي) แทน:
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ي | و | ه | ن | م | ل | ك | ق | ف | غ | ع | ظ | ط | ض | ص | ش | س | ز | ر | ذ | د | خ | ح | ج | ث | ت | ب | ا |
| y | w | h | n | m | l | k | q | f | gh | ‘ | ẓ | ṭ | ḍ | ṣ | sh | s | z | r | dh | d | kh | ḥ | j | th | t | b | ā |
ส่วนอีกแบบเคยใช้ในแถวมัฆริบ จนกระทั่งได้เปลี่ยนแปลงเป็นแบบฮิจาอีย์แทน:
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ي | و | ه | ش | س | ق | ف | غ | ع | ض | ص | ن | م | ل | ك | ظ | ط | ز | ر | ذ | د | خ | ح | ج | ث | ت | ب | ا |
| y | w | h | sh | s | q | f | gh | ‘ | ḍ | ṣ | n | m | l | k | ẓ | ṭ | z | r | dh | d | kh | ḥ | j | th | t | b | ā |
ส่วนพจนานุกรมภาษาเปอร์เซียจะมีรูปแบบต่างกันเล็กน้อย เช่นตัว و จะมาก่อน ه
ค่าตัวอักษร

สำหรับแบบเปอร์เซีย ได้เพิ่มตัวอักษรดังนี้:
| ค่า | ตัวอักษร | ชื่อ | เสียงอ่าน |
| --- | --- | --- | --- |
| 2 | پ | pe | p |
| 3 | چ | če หรือ che | č or ch |
| 7 | ژ | že หรือ zhe | ž or zh |
| 20 | گ | gaf | g |
ดูเพิ่ม

อักษรฟินิเชีย
ประวัติศาสตร์อักษร
อักษรตระกูลเซมิติก
Gematria
Isopsephy
Katapayadi system
เว็บที่เชื่อมโยง

Overview of the abjad numerological system เก็บถาวร 2011-05-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Sufi numerology site เก็บถาวร 2012-04-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Numerical Value of an Arabic Text as per "Abjad" Calculation - www.alavibohra.org เก็บถาวร 2011-07-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Online Abjad Calculator in Arabic , Hebrew , Persian - With Reverse Abjad Numeral to Text เก็บถาวร 2019-01-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
โรงแรมแอตแลนตา

โรงแรมแอตแลนต้า กรุงเทพฯ
โรงแรมแอตแลนตา เป็นโรงแรมที่ตั้งอยู่บนถนนสุขุมวิท ซอย 2 ในกรุงเทพมหานคร เปิดทำการในปี พ.ศ. 2495 โดย ดร. แม็กซ์ เฮนน์ และมีชื่อเสียงในเรื่องการออกแบบภายในแบบอาร์ตเดโค
ประวัติ

ดร. แม็กซ์ เฮนน์ เติบโตในประเทศเยอรมนีและย้ายมากรุงเทพฯ ในปี พ.ศ. 2490 ซึ่งเขาได้แต่งงานกับมุกดา บุเรศรบำรุงการ ในปีเดียวกันนั้น เฮนน์ได้ซื้ออาคารของแอตแลนตา ซึ่งเป็นอดีตห้องปฏิบัติการ และก่อตั้งบริษัทแอตแลนตาเคมีคัล เพื่อผลิตเซรุ่ม เขาเปิดโรงแรมแห่งนี้ในปี พ.ศ. 2495 เมื่อธุรกิจเคมีภัณฑ์ดังกล่าวประสบภาวะขาดทุน แขกกลุ่มแรกของโรงแรมคือกลุ่มนักวาดแผนที่ชาวอเมริกัน ซึ่งอาศัยอยู่ในห้องที่ดัดแปลงมาจากชั้นบนสุดของห้องปฏิบัติการในขณะนั้น
ในช่วงคริสตทศวรรษ 1960 โรงแรมแห่งนี้มักให้ทหารอเมริกันที่กลับมาจากเวียดนามเข้าพัก หนึ่งในทหารที่เข้าพักก็คือวิลเลียม เวสต์มอร์แลนด์ อดึตเสนาธิการทหารบกสหรัฐ
สระว่ายน้ำของโรงแรมซึ่งเปิดให้บริการในปี พ.ศ. 2497 เดิมทีเป็นหลุมที่ใช้กักเก็บงูที่ใช้ในกระบวนการผลิตยาแก้พิษงู โรงแรมอ้างว่าที่นี่เป็นสระว่ายน้ำแห่งแรกในกรุงเทพมหานคร
ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2545 โรงแรมมีนโยบายที่เข้มงวดในการไม่รับนักท่องเที่ยวทางเพศ โดยมีประกาศอย่างชัดเจนติดไว้ที่ประตูหน้าโรงแรม
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Atlanta Hotel (Bangkok)
13°44′14″N 100°33′07″E﻿ / ﻿13.737174365680707°N 100.55181292187034°E﻿ / 13.737174365680707; 100.55181292187034
โรงแรมแอตแลนต้า กรุงเทพฯ
ฮอนด้า สเตปแวกอน

| ฮอนด้า สเตปแวกอน |
| --- | --- |

ภาพรวม
บริษัทผู้ผลิต: ฮอนด้า
เริ่มผลิตเมื่อ: พ.ศ. 2539–ปัจจุบัน
ตัวถังและช่วงล่าง
ประเภท: รถยนต์นั่งอเนกประสงค์ขนาดเล็ก
รูปแบบตัวถัง: รถตู้เล็ก
รุ่นที่คล้ายกัน: ฮอนด้า ซีวิค
ฮอนด้า สตปแวกอน (อังกฤษ: Honda Stepwgn) เป็นรถยนต์อเนกประสงค์ขนาดเล็กผลิตโดยบริษัทฮอนด้าตั้งแต่ปี พ.ศ. 2539 โดยสเตปแวกอนได้ออกแบบให้มีห้องโดยสารที่สูงกว่าฮอนด้า โอดิสซีย์และฮอนด้า สตรีม และสามารถรองรับผู้โดยสารมากถึงแปดคน มากกว่าโอดิสซีย์และสตรีม
โฉมที่หนึ่ง (RF1/2; 2539–2544)

| ฮอนด้า สเตปแวกอน รุ่นที่หนึ่ง |
| --- | --- |

ภาพรวม
บริษัทผู้ผลิต: ฮอนด้า
เริ่มผลิตเมื่อ: 2539–2544
ตัวถังและช่วงล่าง
ประเภท: รถยนต์อเนกประสงค์ขนาดเล็ก
รูปแบบตัวถัง: รถตู้เล็ก 3 ประตู
โครงสร้าง: เครื่องวางหน้า ขับเคลื่อนล้อหน้า ขับเคลื่อนสี่ล้อ
ระบบส่งกำลัง
เครื่องยนต์: 2.0 L (122.0 cu in) รหัส B20B I4
ระบบเกียร์: อัตโนมัติ 4 จังหวะ
มิติ
ระยะฐานล้อ: 2,855 mm (112 in)
ความยาว: 4,705 mm (185 in)
ความกว้าง: 1,695 mm (67 in)
ความสูง: 1,815 mm (71 in)
น้ำหนัก: 1,410–1,645 kg (3,109–3,627 lb)
โฉมที่หนึ่ง (RF1/2; 2539–2544) > เอฟ-เอ็มเอ็กซ์ (2538)

สเตปแวกอนรุ่นแรกได้ปรากฏตัวในงานโตเกียวมอเตอร์โชว์ในชื่อ "เอฟ-เอ็มเอ็กซ์" ในปี พ.ศ. 2538
โฉมที่หนึ่ง (RF1/2; 2539–2544) > จำหน่ายจริง (2539–)

ในประเทศญี่ปุ่นเริ่มขายเมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2539 สเตปแวกอนได้สร้างบนพื้นฐานของซีวิค และมีราคาประหยัดโดยจากรุ่นเริ่มต้นราคา 1,548,000 เยนถึง 2,368,000 เยน  ฝั่งผู้โดยสารได้ใช้ประตูเลื่อนเพื่อให้เข้าออกได้สะดวก สำหรับเครื่องยนต์มีเพียงเครื่องยนต์เดียวให้เลือกใช้คือเครื่องยนต์ 2 ลิตร สี่สูบ เกียร์อัตโนมัติซีวีทีและลดการใช้ชิ้นส่วนที่เป็นเหล็กเพื่อลดต้นทุน
โฉมที่หนึ่ง (RF1/2; 2539–2544) > ปรับอุปกรณ์ปี 2540

การเปลี่ยนแปลงอุปกรณ์ในปี 2540 ประกอบไปด้วยการเพิ่มระบบเบรกป้องกันล้อล็อกและถุงลมนิรภัยคู่หน้ามาเป็นออปชันมาตรฐานในทุกรุ่นย่อย เริ่มจำหน่ายมื่อเดือนสิงหาคม 2540
โฉมที่หนึ่ง (RF1/2; 2539–2544) > ปรับอุปกรณ์ปี 2540 > สเตปแวกอน ฟิลด์ เด็ก (2541–)

เป็นสเตปแวกอนเวอร์ชันที่สามารถกางหลังคาเป็นเต็นท์ได้ ออกแบบมาสำหรับการไปทำกิจกรรมต่าง ๆ นอกบ้าน และทำมาจากพลาสติกเสริมแรงด้วยใยแก้ว เริ่มจำหน่ายเมื่อเดือกมาราคม 2541
โฉมที่หนึ่ง (RF1/2; 2539–2544) > ปรับโฉมปี 2543

สเตปแวกอนรุ่นแรกได้รับการปรับโฉมในเดือนพฤษภาคม 2543 โดยได้มีการเปลี่ยนไฟหน้าใหม่และตำแหน่งแผ่นป้ายทะเบียนได้เลื่อนลงไปที่ด้านล่าง
โฉมที่สอง (RF3–8; 2544–2548)

| ฮอนด้า สเตปแวกอน รุ่นที่สอง |
| --- | --- |

ภาพรวม
บริษัทผู้ผลิต: ฮอนด้า
เริ่มผลิตเมื่อ: 2544–2548
ระบบส่งกำลัง
เครื่องยนต์: 2.0 L (122.0 cu in) K20A I4 2.4 L (146.5 cu in) K24A I4 
ระบบเกียร์: อัตโนมัติ 4 จังหวะ (2.0L) อัตโนมัติ 5 จังหวะ (2.4L)
มิติ
ระยะฐานล้อ: 2,855 mm (112 in)
ความยาว: 4,705 mm (185 in)
ความกว้าง: 1,695 mm (67 in)
ความสูง: 1,815 mm (71 in)
น้ำหนัก: 1,490–1,620 kg (3,285–3,571 lb)
โฉมที่สอง (RF3–8; 2544–2548) > จำหน่ายจริง

ฮอนด้า สเตปแวกอนรุ่นที่สองได้เผยโฉมในเดือนเมษายน พ.ศ. 2544 ในงานโตเกียวทอเตอร์โชว์ ครั้งที่ 35 โดยสร้างจากพื้นฐานของรุ่นก่อนหน้า
โดยสเตปแวกอนรุ่นที่สองนี้ได้ออกแบบมาให้กับครอบครัวที่มีลูก โดยมีประตูสไลด์ที่ด้านข้าง และเบาะแถวที่สองสามารถพับไว้สำหรับเก็บสัมภาระ และเล่น (หันหน้ามาหากัน) หรือรับประทานอาหาร และนอน ในส่วนของเครื่องยนต์มาพร้อมกับเครื่องยนต์ฮอนด้ารหัส K 2.0 ลิตร DOHC i-VTEC ให้กำลัง 160 แรงม้า ซึ่งเพิ่มประสิทธิภาพทั้งการขับขี่และประหยัดน้ำมัน และได้ทำให้ส่วนประกอบของรถบางอย่างแข็งขึ้นเพื่อเพิ่มการขับขี่ให้ดีขึ้น
โฉมที่สอง (RF3–8; 2544–2548) > จำหน่ายจริง > สเตปแวกอน อัลมัส (2544–)

สเตปแวกอน อัลมัส ได้มีตัวช่วยในการยกเบาะไปด้านนอกเพื่อรับผู้โดยสาร โดยเฉพาะผู้สูงอายุและผู้พิการที่ไม่สามารถขึ้นไปนั่งในตัวรถในทันทีได้ เริ่มจำหน่ายเมื่อ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2544
โฉมที่สอง (RF3–8; 2544–2548) > ปรับโฉมปี 2546

ในเดือนมิถุนาย พ.ศ. 2546 ฮอนด้าได้มีการปรับเปลี่ยนการออกแบบใหม่ ได้เปลี่ยนกันชนหน้าและกันชนหลังใหม่ให้ดูมีความคล้ายกับรถยนต์ฮอนด้ารุ่นอื่น ๆ ตอนนั้น และได้แนะนำรุ่น "สปาด้า" ที่ใช้เครื่องยนต์ 2.4 ลิตร รหัส K24A DOHC i-VTEC ให้กำลัง 162 แรงม้า และมาพร้อมกับบังโคลนรถที่เป็นเอกลักษณ์
โดยได้เปิดตัวในงานโตเกียวมอเตอร์โชว์ ครั้งที่ 37 พ.ศ. 2546
โฉมที่สอง (RF3–8; 2544–2548) > ปรับโฉมปี 2546 > โฉมผลิต

สำหรับยอดจำหน่ายสเตปแวกอนในญี่ปุ่นใน 6 เดือนแรกของปี พ.ศ. 2547 จำหน่ายไปได้ 24,389 หน่วย
โฉมที่สาม (RG; 2548–2552)

| ฮอนด้า สเตปแวกอน รุ่นที่สาม |
| --- | --- |

ภาพรวม
บริษัทผู้ผลิต: ฮอนด้า
เริ่มผลิตเมื่อ: 2548–2552
ตัวถังและช่วงล่าง
รูปแบบตัวถัง: มินิแวน 5 ประตู
ระบบส่งกำลัง
เครื่องยนต์: 2.0 L (122.0 cu in) K20A I4 2.4 L (146.5 cu in) K24A I4
ระบบเกียร์: อัตโนมัติ 4 จังหวะ (2.0L) อัตโนมัติ 5 จังหวะ (2.4L 4WD) CVT (2.4L FWD)
มิติ
ระยะฐานล้อ: 2,855 mm (112 in)
ความยาว: 4,630 mm (182 in)
ความกว้าง: 1,695 mm (67 in)
ความสูง: 1,770 mm (70 in)
น้ำหนัก: 1,540–1,660 kg (3,395–3,660 lb)
รุ่นที่สามของฮอนด้า เสตปแวกอน มีการออกแบบใหม่ทั้งหมด
ฮอนด้าประกาศเปิดตัวสเตปแวกอนรุ่นที่ 3 ในวันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2548 รุ่นที่สามนี้จะมาพร้อมประตูสไลด์ทั้งสองฝั่งไม่เหมือนกับรุ่นก่อนหน้าที่มีเพียงแค่ฝั่งเดียวเพื่อขายแข่งกับนิสสัน เซเรน่าและโตโยต้า พรีเวียหรือเรียกว่าโตโยต้า เอสติม่า
ด้วยแชสซีแพลตฟอร์มรุ่นใหม่ที่ต่ำลง และแม้ว่าขนาดของรถเล็กลง แต่พื้นที่ภายในของห้องโดยสารยังคงไม่เปลี่ยนแปลง และยังเพิ่มสมรรถนะการควบคุมการขับขี่ให้ดียิ่งขึ้นด้วย ส่วนแพลตฟอร์มยังคงสร้างจากฮอนด้า ซีวิค ส่วนเครื่องยนต์ยังใช้เครื่องยนต์เดิมทั้งรุ่น 2.0 ลิตรและ 2.4 ลิตร
โฉมญี่ปุ่นเริ่มขายในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2548