stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โกสต์ อิน เดอะ เชลล์ (ภาพยนตร์ พ.ศ. 2538)

| โกสต์ อิน เดอะ เชลล์ |
| --- | --- |
ใบปิดภาพยนตร์
กำกับ: Mamoru Oshii
บทภาพยนตร์: Kazunori Itō
สร้างจาก: Ghost in the Shell โดย Masamune Shirow
อำนวยการสร้าง:   Yoshimasa Mizuo  Ken Matsumoto  Ken Iyadomi  Mitsuhisa Ishikawa 
นักแสดงนำ:   Atsuko Tanaka  Akio Ōtsuka  Iemasa Kayumi 
กำกับภาพ: Hisao Shirai
ตัดต่อ:   Shūichi Kakesu  Shigeyuki Yamamori 
ดนตรีประกอบ: Kenji Kawai
บริษัทผู้สร้าง:   Kodansha  Bandai Visual  Manga Entertainment  Production I.G  
ผู้จัดจำหน่าย:   Shochiku (Japan)  Manga Entertainment (International) 
วันฉาย:   18 พฤศจิกายน ค.ศ. 1995 (1995-11-18) (Japan)  8 ธันวาคม ค.ศ. 1995 (1995-12-08) (United Kingdom) 
ความยาว: 82 minutes
ประเทศ:   Japan  United Kingdom 
ภาษา: Japanese
ทำเงิน: $2.3 million
โกสต์ อิน เดอะ เชลล์ (อังกฤษ: Ghost in the Shell, ญี่ปุ่น: 攻殻機動隊 GHOST IN THE SHELL Kōkaku Kidōtai Gōsuto In Za Sheru) เป็นภาพยนตร์การ์ตูนแอนิเมชันแนวบันเทิงคดีวิทยาศาสตร์จากประเทศญี่ปุ่น ออกฉายเมื่อ พ.ศ. 2538 ดัดแปลงจากหนังสือการ์ตูนชื่อเดียวกันเขียนโดย Masamune Shirow เขียนบทโดย Kazunori Itō และกำกับโดย Mamoru Oshii ให้เสียงโดย Atsuko Tanaka, Akio Ōtsuka, และ Iemasa Kayumi เป็นผลงานร่วมทุนสร้างระหว่างประเทศญี่ปุ่นและประเทศอังกฤษ ผลิตโดย Kodansha ร่วมกับ Bandai Visual และ Manga Entertainment งานผลิตแอนิเมชันดำเนินการโดย Production I.G.
เนื้อเรื่องเล่าเรื่องของ Motoko Kusanagi ซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่ของหน่วยรักษาความสงบ ไล่ล่าแฮกเกอร์ลึกลับชื่อว่านักเชิดหุ่น สอดแทรกแนวคิดทางปรัชญาว่าด้วยความเป็นตัวตน ในโลกที่เทคโนโลยีก้าวหน้า ดนตรีประกอบประพันธ์โดย Kenji Kawai มีการนำภาษาญี่ปุ่นโบราณมาประกอบในเนื้อเพลง
ภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องนี้ได้รับการชื่นชมอย่างมาก โดยได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในบรรดาภาพยนตร์แอนิเมชันที่ดีที่สุดตลอดกาล นักวิจารณ์ชื่นชมงานภาพที่สวยงามซึ่งเป็นการผสมผสานระหว่างแอนิเมชันแบบวาดมือบนแผ่นเซลล์ กับแอนิเมชันที่ทำจากคอมพิวเตอร์กราฟิก เป็นแรงบันดาลใจให้กับผู้ผลิตภาพยนตร์จำนวนมาก เช่น พี่น้องวาชาวสกี ผู้สร้างภาพยนตร์ชุด เดอะ เมทริกซ์ และเจมส์ คาเมรอน และมีผลงานที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ตามมาอีกหลายอย่าง ที่สำคัญ เช่น ผลงานของ Oshii ปี 2004 Ghost in the Shell 2: Innocence ซึ่งไม่ได้เป็นภาคต่อของเรื่องนี้แต่อย่างใด, งานผลิตซ้ำปี 2008 Ghost in the Shell 2.0 ซึ่งเป็นฉบับปรับปรุงของเรื่องเดียวกันนี้ (เสียงใหม่ และแอนิเมชันสามมิติใหม่บางส่วน) และฉบับดัดแปลงเป็นภาพยนตร์คนแสดงปี 2017 นำแสดงโดย Scarlett Johansson
แอนิมอลครอสซิง: อะมีโบเฟสติวัล

| แอนิมอลครอสซิง: อะมีโบเฟสติวัล |
| --- | --- |

ผู้พัฒนา: แผนกวางแผนและพัฒนาความบันเทิงของนินเท็นโด NDcube
ผู้จัดจำหน่าย: นินเท็นโด
กำกับ: Aya Kyogoku
อำนวยการผลิต: Hisashi Nogami
ชุด: แอนิมอลครอสซิง
เครื่องเล่น: วียู
วางจำหน่าย: NA: 13 พฤศจิกายน 2015 EU: 20 พฤศจิกายน  2015 ทั่วโลก: 21 พฤศจิกายน 2015
แนว: ปาร์ตี
รูปแบบ: ผู้เล่นคนเดียว, หลายผู้เล่น
แอนิมอลครอสซิง: อะมีโบเฟสติวัล (ญี่ปุ่น: どうぶつの森 amiiboフェスティバル อังกฤษ: Animal Crossing: Amiibo Festival) เป็นวิดีโอเกมแนวปาร์ตี พัฒนาโดยนินเท็นโด และ NDcube สำหรับเครื่องวียู คล้ายกับชุดเกม มาริโอปาร์ตี ตัวเกมจะเป็นเกมภาคแยกจากชุดเกม แอนิมอลครอสซิง ที่แยกออกจากรูปแบบดั้งเดิมของชุดเกม ซึ่งแทนที่ด้วยเกมปาร์ตี้ที่ใช้ฟิกเกอร์อะมีโบเพื่อให้เข้ากับรูปแบบการเล่นหลัก นอกเหนือจากการวางจำหน่ายตัวเกมแล้ว ฟิกเกอร์อะมีโบตัวละคร แอนิมอลครอสซิง จำนวน 8 ตัวยังถูกวางจำหน่ายเพื่อใช้ในเกมอีกด้วย ตัวเกมวางจำหน่ายทั่วโลกในเดือนพฤศจิกายน 2015
แอนิมอลครอสซิง: อะมีโบเฟสติวัล ประสบความล้มเหลวในเชิงพาณิชย์ โดยทำยอดขายได้เพียง 20,303 ชุดภายในสัปดาห์แรกที่วางจำหน่ายในญี่ปุ่น และได้รับกระแสวิจารณ์เชิงลบจากนักวิจารณ์ที่วิพากษ์วิจารณ์ถึงรูปแบบการเล่นที่ซ้ำซาก การรวมฟิกเกอร์อะมีโบที่ไม่ดีและขาดนวัตกรรม แม้ว่าการนำเสนอของตัวเกมจะได้รับการยกย่อง
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
โคดามะ

ภาพวาดของโคดามะ
โคดามะ (ญี่ปุ่น: 木魂) เป็นวิญญาณประเภทหนึ่งตามความเชื่อในคติชนญี่ปุ่น ซึ่งเชื่อกันว่าสิงสถิตอยู่ในต้นไม้ ทำนองเดียวกับนางไม้ (dryad) ในเทพปกรณัมกรีก หรือผีโป๊กกะโหล้ง ตามความเชื่อของล้านนาไทย การตัดต้นไม้ที่มีโคดามะสิงสถิตอยู่เชื่อกันว่าจะนำมาซึ่งโชคร้าย และต้นไม้ดังนี้มักถูกทำเครื่องหมายด้วยเชือกชิเมนาวะ
เชื่อว่าต้นไม้ที่มีอายุมากเป็น 100 ปีขึ้นไปมักมีชีวิตและวิญญาณที่สิงอยู่ บ้างเชื่อว่าหากต้นใดที่มีอายุมากถึง 300 ปี โคดามะจะมีฤทธานุภาพสูง บางความเชื่อว่าว่าเมื่อต้นไม้แก่ขึ้นมีอายุมากขึ้นถึง 100 ปีก็จะมีพลังภูติ กลายเป็นปิศาจ เล่ากันว่ามีบางคนเข้าไปในป่าตัดฟืนจึงถูกโคดามะรบกวน บ้างเล่าว่าโคดามะได้เสกให้คนกลายเป็นต้นไม้ไปก็มี
มีการอ้างอิงถึงโคดามะในวัฒนธรรมร่วมสมัยหลายประการของญี่ปุ่น เช่น มังงะหรืออนิเมชั่นเรื่อง GeGeGe no Kitarō และเจ้าหญิงจิตวิญญาณแห่งพงไพร ในปี ค.ศ. 1997
แมวอิริโอโมเตะ

| แมวอิริโอโมเตะ |
| --- | --- |

ตัวอย่างสัตว์สตัฟฟ์ที่พิพิธภัณฑ์ธรรมชาติและวิทยาศาสตร์แห่งชาติ โตเกียว
สถานะการอนุรักษ์
 เสี่ยงขั้นวิกฤติต่อการสูญพันธุ์  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์มีแกนสันหลัง Chordata
ชั้น:: สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม Mammalia
อันดับ:: สัตว์กินเนื้อ Carnivora
อันดับย่อย:: เฟลิฟอเมีย Feliformia
วงศ์:: เสือและแมว Felidae
วงศ์ย่อย:: แมว Felinae
สกุล:: สกุลแมวดาว Prionailurus
สปีชีส์:: P.  bengalensis
สปีชีส์ย่อย:: P.  b. iriomotensis
Trinomial name
Prionailurus bengalensis iriomotensis (Imaizumi, 1967)

แผนที่แสดงการกระจายพันธุ์
แมวอิริโอโมเตะ (ชื่อวิทยาศาสตร์: Prionailurus bengalensis iriomotensis; อังกฤษ: Iriomote cat; ญี่ปุ่น: 西表山猫, อักษรโรมัน: Iriomote-yamaneko) เป็นแมวป่าขนาดพอกับแมวบ้าน ซึ่งอาศัยอยู่เฉพาะบนเกาะอิริโอโมเตะของญี่ปุ่น นักชีววิทยาหลายคนจัดว่าเป็น "ซากดึกดำบรรพ์มีชีวิต" เพราะไม่ได้เปลี่ยนแปลงจากรูปร่างดั้งเดิมมากนัก แมวอิริโอโมเตะเป็นหนึ่งในสัตว์ของวงศ์เสือและแมว (Felidae) ที่ใกล้สูญพันธุ์ที่สุดชนิดหนึ่งของโลก (บ้างจัดว่าเป็นชนิดย่อยของแมวดาว (P. bengalensis ซึ่งอยู่ในสกุลเดียวกัน) โดยมีจำนวนประชากรประเมินไว้น้อยกว่า 100 ตัว มีขนสีน้ำตาลเข้มและหางเป็นพวงดก และไม่สามารถหดเล็บเข้าได้
นอกจากนี้แล้ว แมวอิริโอโมเตะยังรู้จักกันดีในภาษายาเอยามะว่า ยามามายา (ヤママヤー?, "แมวภูเขา"), ยามาปีกาเรีย (ヤマピカリャー?, "ภูเขาประกายตา") และ เมปีซูกาเรีย (メーピスカリャー?, "ประกายตา")
แมวอิริโอโมเตะ หากินด้วยการจับสัตว์น้ำต่าง ๆ กินเป็นอาหาร ตามพื้นที่ชุ่มน้ำและป่าโกงกางบนเกาะอิริโอโมเตะได้มากถึง 70 ชนิด เป็นสัตว์ที่กินในเวลากลางคืน
แหล่งข้อมูลอื่น

| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q376135  Wikispecies: Prionailurus iriomotensis  ADW: Prionailurus_iriomotensis  Fossilworks: 374742  GBIF: 6164522  iNaturalist: 147786  ITIS: 622029  IUCN: 18151  uBio: 6268358 
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  ญี่ปุ่น
แนวการ์ตูน

แนวการ์ตูน คือ แนวทาง หรือ รูปแบบของการ์ตูน ซึ่งบ่งบอกเอกลักษณ์ หรือประเภทของการ์ตูนเรื่องนั้น ซึ่งผู้อ่านบางคน อ่านการ์ตูนเฉพาะแนวใดแนวหนึ่ง
ในปัจจุบัน การ์ตูนหนึ่งเรื่องอาจมีหลายแนวในตัวเอง หรือ เน้นแนวทางของตนเองจนสร้างเป็นเอกลักษณ์ใหม่
แนวการ์ตูนต่าง ๆ ในปัจจุบัน

ผจญภัย (อังกฤษ: Adventure)
ต่อสู้ (อังกฤษ: Action)
กีฬา (อังกฤษ: Sport)
โรแมนติก (อังกฤษ: Romance)
ดราม่า หรือ โศกนาฏกรรม (อังกฤษ: Drama)
ตลก หรือ คอเมดี้ (อังกฤษ: Comedy)
ไซไฟ (อังกฤษ: Sci Fi)
สงคราม (อังกฤษ: War)
เหนือธรรมชาติ (อังกฤษ: Supernatural)
แฟนตาซี หรือ จินตมิติ (อังกฤษ: Fantasy)
ปริศนา หรือ ลึกลับ (อังกฤษ: Mystery)
สืบสวนสอบสวน (อังกฤษ: Detective)
ฮาเร็ม
ยะโอะอิ (ญี่ปุ่น: やおい, Yaoi) หรือ บอยส์เลิฟ (อังกฤษ: Boy's love)
โชเน็น-ไอ (ญี่ปุ่น: 少年愛, shōnen-ai)
ยูริ (ญี่ปุ่น: 百合, yuri)
การ์ตูนเพื่อการศึกษา
ดูเพิ่ม

เด็กแนว
เล็กซัส แอลเอส

| เล็กซัส แอลเอส |
| --- | --- |

ภาพรวม
บริษัทผู้ผลิต: เล็กซัส (โตโยต้า)
เริ่มผลิตเมื่อ: ค.ศ. 1989 - ปัจจุบัน
ตัวถังและช่วงล่าง
ประเภท: รถยนต์นั่งประเภทหรูหราขนาดใหญ่ (Full-size Luxury Car)
รูปแบบตัวถัง: ซีดาน 4 ประตู
รุ่นที่คล้ายกัน: เอาดี้ เอ8 ลินคอล์น ทาวน์ คาร์ อินฟินิที คิว45 บีเอ็มดับเบิลยู 7 ซีรีส์ ลินคอล์น คอนติเนนทัล จากัวร์ เอ็กซ์เจ มาเซราตี ควอตโตรปอร์เต โตโยต้า คราวน์ มาเจสตา นิสสัน ซิมา เมอร์เซเดส-เบนซ์ เอส-คลาส
ระบบส่งกำลัง
เครื่องยนต์: 4.0-5.0 ลิตร V8
ระยะเหตุการณ์
รุ่นก่อนหน้า: -
รุ่นต่อไป: ยังไม่มี
เล็กซัส แอลเอส (อังกฤษ: Lexus LS) เป็นรถยนต์นั่งประเภทหรูหราขนาดใหญ่ เป็นรถรุ่นแรก และเป็นรถธง ของเล็กซัส บริษัทรถยนต์ระดับหรูหราในเครือโตโยต้า เริ่มผลิตครั้งแรกใน ค.ศ. 1989
ย้อนกลับไปในค.ศ. 1983 เออิจิ โตโยดะ (Eiji Toyoda)  (ญี่ปุ่น: 豊田英二) ประธานบริษัทโตโยต้าในขณะนั้น ได้กล่าวในที่ประชุมว่า ต้องการผลิตรถโตโยต้าที่มีคุณภาพและความหรูหราในระดับเศรษฐี เพื่อนำโตโยต้าเข้าสู่มาตรฐานในระดับสากลมากขึ้น จึงมีการก่อตั้งโครงการพัฒนาขึ้น โดยเป็นโครงการลับของโตโยต้าในขณะนั้น ชื่อว่า F1 Project ใช้เวลาการพัฒนา 5 ปี, ต้นทุน 1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ, 450 ต้นแบบตัวถัง, 900 ต้นแบบเครื่องยนต์, คนงาน 3,900 คน จากหลากหลายสาขาอาชีพ, วิ่งรถทดสอบ 2.7 ล้านกิโลเมตร จนในที่สุด เมื่อการพัฒนาเสร็จสมบูรณ์ โตโยต้าเปิดตัวรถยนต์หรูยี่ห้อใหม่ คือ เล็กซัส ใน ค.ศ. 1989 โดยรถ 2 รุ่นแรกที่เปิดตัวพร้อมกัน คือ แอลเอส และ อีเอส หลังจากนั้น ก็ผลิตรถรุ่นอื่นๆ อีกมาเป็นจำนวนมากจนถึงปัจจุบัน
ตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา แอลเอส มีชื่อเสียงและได้รับคำชื่นชมเป็นอย่างมาก แอลเอส เป็นรถธง ที่มียอดขายสูงสุดในสหรัฐ และในการจัดอันดับความน่าเชื่อถือของรถยนต์ทุกรุ่นทั่วโลกจาก เจ. ดี. พาวเวอร์ แอลเอสติดอันดับ 1 ติดต่อกัน 16 ปีซ้อน ตั้งแต่ ค.ศ. 1994 - 2009 และติดอันดับความน่าเชื่อถืออันดับ 1 ของนิตยสาร Consumer Reports อีกด้วย
เล็กซัส แอลเอส เป็นรถพวงมาลัยซ้าย ในญี่ปุ่น เล็กซัส แอลเอส ที่ถูกออกแบบให้มีพวงมาลัยขวาแบบเอเชีย มีการทำตลาดในญี่ปุ่นในชื่อ โตโยต้า เซลซิเออร์ (อังกฤษ: Toyota Celsior)
นับตั้งแต่เริ่มผลิตจนถึงปัจจุบัน แอลเอสมีพัฒนาการตามช่วงเวลาแบ่งได้ 4 รุ่น (Generation) ดังนี้
รุ่นที่ 1 (ค.ศ. 1989 - 1994)

เล็กซัส แอลเอส รุ่นที่ 1 หรือ Lexus LS 400 (UCF10) เปิดตัวในงาน North American International Auto Show ที่เมืองดีทรอยต์ รัฐมิชิแกน แอลเอสได้รับการพัฒนาจากโครงการ F1 ให้เหนือกว่ารถรุ่นอื่นๆ ในด้านของอากาศพลศาสตร์ (ความต้านลม 0.29), ความเงียบภายในห้องโดยสาร (58 เดซิเบล ที่ 100 กิโลเมตรต่อชั่วโมง), ความเร็วสูงสุด, ความประหยัดน้ำมัน ฯลฯ
แอลเอส ใช้เครื่องยนต์ 4.0 ลิตร 1UZ-FE 32 วาล์ว วี8 เกียร์อัตโนมัติ 4 สปีด ให้กำลัง 250 แรงม้า แรงบิดสูงสุด 353 นิวตันเมตร เร่งความเร็วจาก 0-100 กิโลเมตรต่อชั่วโมงได้ใน 8.5 วินาที ความเร็วสูงสุด 250 กิโลเมตรต่อชั่วโมง และยังใช้น้ำมันน้อยกว่าคู่แข่งอื่นๆ ในอเมริกา ทั้งยังมีอุปกรณ์ตกแต่งภายใน เช่น ถุงลมนิรภัย, กระจกมองหลังแบบปรับโดยใช้ไฟฟ้า ตกแต่งภายในด้วยไม้วอลนัต และเบาะหนัง มีการใช้เทคโนโลยีใหม่ล่าสุดในสมัยนั้นกว่า 300 เทคโนโลยี ส่วนใหญ่เป็นเทคโนโลยีเพื่อความเงียบและนุ่มนวลภายในห้องโดยสาร มีราคาอยู่ที่ประมาณ 35,000 ดอลลาร์สหรัฐ
ในปลายปี ค.ศ. 1992 แอลเอสรุ่นแรกได้รับการปรับโฉมเล็กน้อย (Minor Change) โดยจะยึดข้อคิดเห็นของผู้ใช้รถและผู้ขายเป็นสำคัญ เช่น เพิ่มขนาดของดิสก์เบรก, เพิ่มขนาดฐานล้อ, แสดงผลอุณหภูมิภายนอก, มาตรวัดระยะทางแบบดิจิตอล, เปลี่ยนไปใช้เครื่องปรับอากาศแบบ Non-CFC และเทคโนโลยีอื่นๆอีกมาก ทำให้ราคาของรุ่นแรกหลังปรับโฉมแล้ว ขึ้นไปอยู่ที่ 50,000 ดอลลาร์สหรัฐ แต่ก็ยังคงมีภาพลักษณ์ที่น่าเชื่อถือ และประสบความสำเร็จอย่างมาก โดยเฉพาะการส่งออก
รุ่นที่ 2 (ค.ศ. 1994 - 2000)

เล็กซัส แอลเอส รุ่นที่ 2 หรือ Lexus LS 400 (UCF20) ใช้เครื่องยนต์ 4.0 ลิตร 1UZ-FE วี8 (8สูบ) กำลังสูงสุด 260 แรงม้า แรงบิดสูงสุด 336 นิวตันเมตร เร่งความเร็วจาก 0-100 กิโลเมตรต่อชั่วโมงใน 7.5 วินาที แอลเอสรุ่นที่ 2 ได้รับการพัฒนาในเรื่องของฉนวนกันเสียงภายนอก, ความแข็งแกร่งของตัวถัง, พัฒนาระบบเบรก, อากาศพลศาสตร์ (ความต้านลมลดลงเหลือ 0.28), เพิ่มระยะฐานล้อขึ้น 36 มิลลิเมตร, และตัวรถเบาลง, ประหยัดน้ำมันมากขึ้น, ปรับปรุงช่วงล่างและกันชน
ด้านการตกแต่งภายใน มีการใช้เทคโนโลยีเครื่องปรับอากาศแบบ Dual Zone คือ ใช้ระบบปรับอากาศแยกส่วน ซ้าย-ขวา สามารถปรับตั้งเครื่องปรับอากาศได้ต่างกัน, เครื่องเล่น CD แบบใส่ได้หลายแผ่น และกดปุ่มเปลี่ยนแผ่นได้, ระบบนำทางจีพีเอส และอื่นๆ ราคาในช่วงนี้อยู่ที่ประมาณ 51,000 ดอลลาร์สหรัฐ
ในปลาย ค.ศ. 1997 แอลเอสรุ่นที่สอง ได้มีการปรับโฉม Minor Change ครั้งนี้ แอลเอสได้เปลี่ยนไปใช้เกียร์อัตโนมัติ 5 สปีด และเครื่องยนต์หัวฉีดแบบ VVT-i (เครื่องแบบเดียวกับที่เริ่มในในโตโยต้า โคโรลล่า (อัลติส) รุ่นที่ 9 ในอีก 5 ปีถัดมา) ด้านภายใน ก็มีการใช้จอแสดงผลแบบดิจิตอล แสดงตัวเลขความเร็วเฉลี่ย อัตราการใช้น้ำมันแบบเฉลี่ยและเรียลไทม์ ซึ่งคำนวณจากคอมพิวเตอร์ในรถยนต์ และยังมีระบบสั่งการผ่านระบบไวร์เลส เพื่อส่งสัญญาณคำสั่ง เช่น ติดตั้งระบบประตูโรงรถแบบไฟฟ้า แล้วติดตั้งอุปกรณ์ไวร์เลสของเล็กซัสเข้าไป จะสามารถกดปุ่มสั่งให้ประตูโรงรถเปิดได้จากในรถ โดยไม่ต้องลงจากรถ และไม่ต้องให้ผู้อื่นมาเปิดให้ รวมทั้งระบบ Smart Entry คือใช้กุญแจแบบ Keyless (แบบไม่ต้องเสียบแล้วบิด เข้าไปในรถแล้วกดปุ่มสตาร์ทบนกุญแจ), ถุงลมนิรภัยด้านข้าง และอีกมากมาย
รุ่นที่ 3 (ค.ศ. 2000 - 2006)

เล็กซัส แอลเอส รุ่นที่ 3 หรือ Lexus LS 430 (UCF30) ใช้เครื่องยนต์ 4.3 ลิตร 3UZ-FE วี8 (8สูบ) กำลังสูงสุด 290 แรงม้า แรงบิดสูงสุด 434 นิวตันเมตร เร่งความเร็วจาก 0-100 กิโลเมตรต่อชั่วโมงใน 6.7 วินาที ความต้านลมลดลงเหลือ 0.26
แอลเอสรุ่นที่ 3 มีระบบจอแสดงผลแบบแอลซีดีทัชสกรีน (จอสัมผัส) อยู่กลางคอนโซล มีเครื่องฟอกอากาศในรถ และอีกมากมาย ราคาในช่วงนี้ รุ่นมาตรฐานอยู่ที่ 55,000 ดอลลาร์สหรัฐ และรุ่นท็อปอยู่ที่ราว 70,000 ดอลลาร์สหรัฐ
Minor Change ของรุ่นที่ 3 ปรับโฉมใน ค.ศ. 2003 ครั้งนี้ เปลี่ยนไปใช้เกียร์อัตโนมัติ 6 สปีด ไฟท้ายแบบแอลอีดี มีถุงลมนิรภัยที่เข่า, บลูทูธ, กล้องมองหลัง (Rear View Camera), ระบบสัญญาณเตือนเมื่อเข้าใกล้วัตถุเกินไป (ป้องกันการชน) รวมไปถึงกุญแจอิเล็กทรอนิกส์ ส่งสัญญาณปลดล็อกประตูได้โดยเจ้าของไม่ต้องควักกุญแจออกจากกระเป๋า
รุ่นที่ 4 (ค.ศ. 2006 - 2017)

เล็กซัส แอลเอส รุ่นที่ 4 หรือ Lexus LS 460 (USF40) ใช้เครื่องยนต์ 4.6 ลิตร 1UR-FSE วี8 ให้กำลังสูงสุด 380 แรงม้า แรงบิดสูงสุด 498 นิวตันเมตร เกียร์อัตโนมัติ 8 สปีด AA80E เร่งความเร็วจาก 0-100 กิโลเมตรต่อชั่วโมงใน 5.7 วินาที นอกจากนี้ นังมีรุ่นพิเศษ 460L เป็นรุ่นตัวถังยาว ฐานล้อยาว ราคาอยู่ที่ประมาณ 61,000 ดอลลาร์ สำหรับรุ่นมาตรฐาน และ 71,000 ดอลลาร์สำหรับรุ่น 460L
ในรุ่นนี้ ยุติการผลิตแอลเอสในประเทศญี่ปุ่น เพราะความที่โตโยต้า เมื่อมีแอลเอสอยู่ในเครือเล็กซัส แล้วมีรถเกรดใกล้เคียงกับแอลเอสขายในญี่ปุ่นด้วย ทำให้ขัดยอดขายกันเอง โตโยต้าจึงจำต้องแยกตลาดออกไปโดยให้แอลเอส ไปขายอยู่ในแถบอเมริกา และประเทศที่นิยมพวงมาลัยซ้าย ส่วนแถบเอเชีย จะใช้ โตโยต้า คราวน์ มาเจสตา และ โตโยต้า เซลซิเออร์
ค.ศ. 2007 เล็กซัสออกรถรุ่น แอลเอส ไฮบริดออกมา ขายควบคู่กับแอสธรรมดา ซึ่งรถไฮบริดเป็นรถที่ใช้แบตเตอรี่แบบพิเศษ มีการจัดการระบบไฟฟ้าต่างจากรถทั่วไป โดยที่รถไฮบริดสามารถชาร์จไฟเข้าแบตเตอรี่ และนำไฟฟ้าจากแบตเตอรี่มาช่วยในการขับขี่ในบางช่วงจังหวะ ทำให้ลดการใช้น้ำมันได้ประมาณ 20-50% แล้วแต่นิสัยการขับขี่ ส่วนไมเนอร์เชนจ์ของรุ่นที่ 4 เกิดใน ค.ศ. 2009 ปัจจุบัน ราคาของแอลเอสในต่างประเทศ อยู่ที่ประมาณ 71,000-93,000 ดอลลาร์สหรัฐ (2.3-3.0 ล้านบาท) แต่ในประเทศไทย เนี่องจากมีต้นทุนสูงจากภาษีนำเข้า ราคาในประเทศไทย อยู่ที่ 9.24 - 11.14 ล้านบาท
ตลอดเวลาที่ผ่านมา เล็กซัส แอลเอส มีชื่อเสียงในแง่ดีมาตลอด ทั้งปฏิกิริยาทางสังคม ยอดขาย และรางวัล แอลเอสได้รับรางวัลมาแล้วนับไม่ถ้วน เช่น รางวัลรถยนต์ยอดเยี่ยมแห่งปีระดับโลก (World Car of the Year) ประจำปี 2007, รางวัลรถยนต์ยอดเยี่ยมแห่งปีระดับนานาชาติ (International Car of the Year) 2007, รถยนต์ยอดเยี่ยมแห่งปี ระดับโลก จากนิตยสาร Wheels, Car and Driver, Consumer Reports, Fleet World, MotorWeek และยังได้รับรางวัลประเภทระบบความปลอดภัยยอดเยี่ยม จาก Auto Build, Kiplinger และระบบการป้องกันการโจรกรรมยอดเยี่ยมจาก What Car?, รางวัลเครื่องยนต์ยอดเยี่ยม จากชมรมวิศวกรยานยนต์นานาชาติ (Society of Automotive Engineers International) และรางวัลเกียรติยศด้านวิศวกรรมเครื่องยนต์จาก Ward's
เอ็นเอชเค นิวส์ 7

| เอ็นเอชเค นิวส์ 7 |
| --- | --- |
เป็นที่รู้จักกันในชื่อ: NEWS 7
สร้างโดย: ยาซุชิ เซโต (清藤靖)
พิธีกร: ทาเกชิ ทากิงาวะ (瀧川剛史) (วันธรรมดา) มิโนรุ อาโออิ (青井実) (สุดสัปดาห์)
ผู้ประพันธ์ดนตรีแก่นเรื่อง: โทชิยูกิ โอโมริ (大森俊之)
ประเทศแหล่งกำเนิด: ญี่ปุ่น
ภาษาต้นฉบับ: ญี่ปุ่น (ออดิโอ หลัก) อังกฤษ (ออดิโอ สอง)
การผลิต
สถานที่ถ่ายทำ: เอ็นเอชเค, ชิบุยะ, โตเกียว, ประเทศญี่ปุ่น
กล้อง: Multi-camera
ความยาวตอน: 30 นาที
ออกอากาศ
เครือข่าย: เอ็นเอชเค NHK World Premium
ออกอากาศ: 5 เมษายน 2536 (1993-04-05) – ปัจจุบัน
เอ็นเอชเค นิวส์ 7 (ญี่ปุ่น: NHKニュース7) เป็นรายการข่าวภาคเย็น ออกอากาศทางช่องเอ็นเอชเค ของประเทศญี่ปุ่น ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 5 เมษายน 1993 เวลา 19:00 ถึง 19:30 ตามเวลาในประเทศญี่ปุ่น (JST) นอกจากช่องทั่วไปแล้ว ยังมีการออกอากาศทางช่อง NHK World Premium ด้วย
รายการข่าวของเอ็นเอชเค

NHKきょうのニュース หรือ "ข่าววันนี้ของเอ็นเอชเค" เริ่มออกอากาศในเดือนเมษายน พ.ศ. 2503 โดยเป็นรายการข่าวขนาดใหญ่รายการแรกทางช่องสถานีโทรทัศน์ทั่วไปของเอ็นเอชเค (NHK総合テレビジョン) แพร่ภาพตั้งแต่เวลา 22:00 น. ถึง 22:20 น. นอกเหนือจากรูปแบบรายการที่ "ผู้ประกาศอ่านและสื่อสารจากต้นฉบับข่าว" แบบเดิมแล้ว ยังมีรายงานสัมภาษณ์จากนักข่าว การออกอากาศจากที่เกิดเหตุ มีผู้เชี่ยวชาญมาบรรยายและสัมภาษณ์ในสตูดิโอ มีการใช้ภาพวีดิทัศน์โดยใช้เครื่อง Eidophor (เครื่องฉายภาพยุคแรก) รูปแบบของการสื่อสารโดยรวมการนำเสนอโดยการฉายภาพนั้น เป็นต้นแบบของการผลิตรายการข่าวในปัจจุบันมากมาย ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2506 "NHKきょうのニュース" ได้เปลี่ยนมาออกอากาศตั้งแต่เวลา 19.00 น. โดยปรับรูปแบบและเปลี่ยนชื่อเป็น "NHKニュース" หรือ "ข่าวของเอ็นเอชเค" ซึ่งได้ดำเนินการจนถึงปัจจุบัน และตั้งแต่วันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2509 ได้เปลี่ยนการแพร่ภาพรายการขาวดำเป็นรายการสี
เดือนเมษายน พ.ศ. 2515 ได้มีการเปลี่ยนชื่อเป็น NHKニュース อีกครั้ง หลังจากสถานีดำเนินการออกอากาศด้วยระบบเสียงมัลติเพล็กซ์ รายการ "ข่าวของเอ็นเอชเค" เป็นรายการข่าวแรกที่ออกอากาศสองภาษาโดยมีช่องเสียงรองเป็นภาษาอังกฤษ 
รายการ"ข่าวของเอ็นเอชเค" เวลา 19.00 น. (ชื่อในตารางรายการคือ 7時のニュース) ได้ออกอากาศจนถึงวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2536 สำหรับรายการ "きょうのニュース" หรือ "ข่าววันนี้" ออกอากาศเป็นรายการสุดท้ายของวันในเวลา 23:00 น. ได้แพร่ภาพจนถึงเดือนมีนาคม พ.ศ. 2527
ภาพรวม

เอ็นเอชเค นิวส์ 7 เริ่มออกอากาศเมื่อวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2536 (ปีเฮเซที่ 5) ก่อนหน้านั้น รายการข่าวขนาดใหญ่ของเอ็นเอชเคได้กำหนดเวลาไว้ที่ 21:00 น. ในวันธรรมดา (รายการหลักคือ "ニュースセンター9時" หรือ "ศูนย์ข่าว 9 น.") เป็นเวลาประมาณ 20 ปี แต่ได้มีการปรับปรุงและย้ายเป็นเวลา 19:00 น.
หลังจากนั้นรายการข่าวขนาดใหญ่ก็ถูกปรับไปออกอากาศเวลา 21:00 (หรือ 22:00) อีกครั้ง และเวลาออกอากาศสั้นลง แต่ในทางกลับกัน มีการเพิ่มเวลาออกอากาศในวันเสาร์และวันอาทิตย์ ทำให้มีเวลาออกอากาศทุกวัน
การแพร่ภาพแบบสองภาษาดำเนินการโดยการพากย์ภาษาอังกฤษเป็นช่องเสียงรอง (ช่องเสียงโมโนคู่สำหรับการออกอากาศระบบดิจิทัลภาคพื้นดินและช่อง NHK World Premium ไม่มีการดำเนินรายการในช่วงสิ้นปีและวันหยุดปีใหม่จนถึงปี พ.ศ. 2549)  ปัจจุบันเป็นรายการข่าวของช่องโทรทัศน์เอ็นเอชเครายการเดียวที่ออกอากาศในช่วงวันหยุดสิ้นปีและวันขึ้นปีใหม่ สามารถดูได้ในประเทศอื่นนอกเหนือจากญี่ปุ่นโดยการออกอากาศระหว่างประเทศ
การแพร่ภาพส่วนคำบรรยายแบบเรียลไทม์เริ่มต้นตั้งแต่วันที่ 27 มีนาคม พ.ศ. 2543 เริ่มแรกใช้เฉพาะวิธีการรู้จำเสียงเท่านั้น แต่ต่อมามีการใช้โปรแกรมประมวลผลคำแบบชวเลข และวิธี リスピーク (การเรียบเรียงใหม่) ไม่เพียงแต่ใช้ในสตูดิโอเท่านั้นแต่ยังใช้ในส่วนของเสียงในเนื้อหาข่าวและในบทสนทนาโต้ตอบ
สถานีหลักเชิงพาณิชย์ที่ออกอากาศในญี่ปุ่นส่วนใหญ่แข่งขันกันในช่วงเวลา (ไพร์มไทม์) โดยจัดรายการปกิณกะ หลังจากการปรับเปลี่ยนในปี พ.ศ. 2543 (ปีเฮเซที่ 12) ได้มีการแข่งขันการจัดรายการข่าวขึ้นโดยพยายามผสมผสานเนื้อหาที่ยืดหยุ่น
เอ็นเอชเค นิวส์ 7 เป็นรายการข่าวที่มีคนดูมากที่สุดในประเทศญี่ปุ่น และในเขตคันโต ตามการสำรวจของ ビデオリサーチ (Video Research) โดยมีเรตติ้งผู้ชม 15% ค่อนข้างคงที่ และมากกว่านั้นตั้งแต่ช่วงครึ่งหลังของปี พ.ศ. 2543 จนถึงในช่วงครึ่งแรกของปี พ.ศ. 2551 รายการมีเรตติ้งผู้ชมสูงที่สุดในช่วงไพร์มไทม์ นอกจากนั้นในวันที่มีรายงานด่วนและรายงานพิเศษ เรตติ้งผู้ชมจะเกินระดับ 20%
ในทางกลับกัน ในปี พ.ศ. 2560 (ปีเฮเซที่ 29) ยูจิ ซุซูกิ (鈴木祐司) นักวิจารณ์ได้กล่าวว่า ในเวลาประมาณ 15 ปี "เรตติ้งผู้ชมของเอ็นเอชเค นิวส์ 7 ลดลง 5% โดยจำนวนผู้ชมหลักที่เป็นผู้สูงอายุก็เพิ่มขึ้นเช่นกัน ส่วนสถานีอื่นก็มีแต่รายการวาไรตี้และไม่มีรายการแข่งขันกัน ความจริงการนำเสนอข่าวโดยตรงไม่โดดเด่นแล้ว เขาคิดว่าคนดูกำลังมองหาคำวิจารณ์นอกเหนือจากข่าว ไม่ใช่แค่เพียงมีผู้วิเคราะห์ข่าวแค่นั้นแต่จำเป็นต้องมีการเปลี่ยนแปลงเนื้อหารายการ"
ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2558 (ปีเฮเซที่ 27) ในนิตยสารรายสัปดาห์ "ชูกันเก็นได (週刊現代 ฉบับวันที่ 10 พฤศจิกายน) เปิดเผยว่าเอ็นเอชเคมีแผนจะลดเวลาออกอากาศของรายการนี้ให้เหลือ 15–20 นาที ในการเผยแพร่ผังรายการสำหรับฤดูใบไม้ผลิถัดไปที่ปรับปรุงแล้ว อย่างไรก็ตาม คัตสึโตะ โมมิอิ (籾井勝人) ประธานของเอ็นเอชเคได้ปฏิเสธหลังจากนั้นทันที
อากิระ อิเคงามิ (池上彰 อดีตนักข่าวและนักวิจารณ์ของเอ็นเอชเค) กล่าวว่า "หนังสือพิมพ์จะอ้างถึงข่าวของเอ็นเอชเค นิวส์ 7, นักการเมืองและนักธุรกิจทุกคนจับตาดูรายการ ซึ่งจะทำให้รู้ว่าข่าวอะไรที่กำลังเป็นกระแสในสังคม"
การออกอากาศ

| วันออกอากาศ | วันธรรมดา | วันเสาร์ | วันอาทิตย์ |
| --- | --- | --- | --- |
| 5 เม.ย. 1993 – 31 มี.ค. 1996 | 19:00 – 19:57（57 นาที） | 19:00 – 19:27（27 นาที） | 19:00 – 19:20（20 นาที） |
| 1 เม.ย. 1996 – 29 มี.ค. 1998 | 19:00 – 19:40（40 นาที） | 19:00 – 19:27（27 นาที） | 19:00 – 19:20（20 นาที） |
| 30 มี.ค. 1998 – 26 มี.ค. 2000 | 19:00 – 19:57（57 นาที） | 19:00 – 19:27（27 นาที） | 19:00 – 19:20（20 นาที） |
| 27 มี.ค. 2000 – 1 ต.ค. 2000 | 19:00 – 19:35（35 นาที） | 19:00 – 19:30（30 นาที） | 19:00 – 19:20（20 นาที） |
| 2 ต.ค. 2000 – 28 มี.ค. 2004 | 19:00 – 19:30（30 นาที） | 19:00 – 19:30（30 นาที） | 19:00 – 19:20（20 นาที） |
29 มี.ค. 2004 – ปัจจุบัน: 19:00 – 19:30（30 นาที）
แหล่งข้อมูลอื่น

ニュース7（NHK) – เว็บไซต์รายการเอ็นเอชเค นิวส์ 7 อย่างเป็นทางการ
โค โอซากิ

โค โอซากิ (ญี่ปุ่น: 尾崎侯; อังกฤษ: Kou Ozaki; 4 สิงหาคม ค.ศ. 1971 – ) เป็นทั้งนักกีฬาวอลเลย์บอลชาย และอดีตนักกีฬาวอลเลย์บอลชายหาดชาวญี่ปุ่น ผู้มีส่วนสูงที่ 183 เซนติเมตร
เขามีภูมิลำเนาเดิมอยู่ที่ฮิโรซากิ จังหวัดอาโอโมริ สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนเทคนิคฮิโรซากิ จังหวัดอะโอะโมะริ และศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์การกีฬานิปปง โดยเขาสามารถพาทีมชนะการแข่งขันอินเตอร์คอลเลจได้ถึง 3 สมัย
หลังจากนั้น เขาได้หันมาเอาดีด้านวอลเลย์บอลชายหาดอย่างจริงจัง โดยจับคู่กับโทโมฮิซะ ยามาโมโตะ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1996 ถึง 1998 และจับคู่กับไทจิ โมริกาวะ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1999 ถึง ค.ศ. 2000 โดยสามารถครองตำแหน่งแชมป์บีชวอลเลย์บอลเจแปนได้ถึง 5 สมัยติดต่อกัน
ผลงานการฝึกสอน

ทาเกฟูจิแบมบู
ผู้ฝึกสอน (ค.ศ. 2006 – ค.ศ. 2009)
เจที มาร์เวลลัส
ผู้ฝึกสอน (กรกฎาคม ค.ศ. 2009 – พฤษภาคม ค.ศ. 2013)
หัวหน้าผู้ฝึกสอน (ได้รับการแต่งตั้ง ณ วันที่ 1 มิถุนายน ค.ศ. 2013 โดยเข้ารับตำแหน่งหัวหน้าผู้ฝึกสอนต่อจากอากิฮิซะ อิชิฮาระ)
เฮโจเกียว

ประตูซูซากุ ซึ่งรัฐบาลญี่ปุ่นได้ก่อสร้างขึ้นมาใหม่
เฮโจเกียว หรือ เฮเซเกียว (ญี่ปุ่น: 平城京) เป็นเมืองหลวงโบราณของประเทศญี่ปุ่น อีกนัยหนึ่งก็คือเมืองหลวงในยุคนาระ ตั้งอยู่ในจังหวัดนาระ ประเทศญี่ปุ่น มีรูปทรงเป็นแบบเวียง คือรูปทรงสี่เหลี่ยมพื้นผ้าตามแบบจีน หรือตามแบบที่นิยมสร้างกันในอาณาจักรล้านนาและพม่า ซึ่งเฮโจเกียวนี้ได้นำแบบแผนมาจากเมืองซีอานประเทศจีน เมืองหลวงของจีนในขณะนั้น
ประวัติ

ใน ค.ศ. 707 ได้มีเหตุการณ์ย้ายเมืองหลวง จากฟูจิวาระเกียว ไปสู่เฮโจเกียวตามพระราชเสาวนีย์ของจักรพรรดินีนาถเก็มเม แต่ก็มีการย้ายไปที่อื่นอีกคือคูนิเกียวหรือคูนิโนมิยะ หลังจากนั้นอีกไม่นาน ก็ได้กลับมาเป็นเมืองหลวงเหมือนเดิมใน ค.ศ. 745
ชื่อที่มา

ถ้าอ่านคำว่า เฮ (平) ของ เฮโจเกียว เป็นแบบภาษาจีน จะหมายความว่า ราบ พื้นราบ ซึ่งสันนิษฐานกันว่าคำนี้น่าจะมาจากว่า เมื่อเมืองหลวงเก่าและเป็นเมืองหลวงแห่งแรกของญี่ปุ่นคืออาซูกะนั้นตั้งอยู่บนภูเขา แผ่นดินไม่เสมอกัน จึงย้ายมาบนที่ราบ แผ่นดินเรียบ จึงนำคำว่า เฮ อันหมายความว่าเรียบ มารวม
โจ (城) นั้นหมายความว่า ปราสาท หรือ เมือง ซึ่งสร้างเป็นแบบจตุรัสแบบเมืองหลวงจีน
เกียว หรือ เกียว (京) คือเมืองหลวง ซึ่งสามารถเห็นได้ชื่อเมืองในปัจจุบันเช่น เกียวโต (京都) และ โตเกียว (東京)
ดูเพิ่ม

เฮอังเกียว
แหล่งข้อมูลอื่น

พิพิธภัณฑ์โบราณสถานพระราชวังนาระ (ในภาษาญี่ปุ่น)
| ก่อนหน้า |  | เฮโจเกียว |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ฟูจิวาระเกียว |  | นครหลวงของญี่ปุ่น  (ค.ศ. 710–740) |  | คูนิเกียว |
| พระราชวังชิงารากิ |  | นครหลวงของญี่ปุ่น  (ค.ศ. 745–784) |  | นางาโอกะเกียว |
| ด ค กพระราชวังและพระราชฐานในประเทศญี่ปุ่น |
| --- | --- | --- |
| วังที่ประทับ |  พระราชวังหลวงโตเกียว  พระราชวังโทงู  พระตำหนักอากาซากะ  พระราชวังอาโอยามะ  พระราชฐานฮิงาชิ  พระราชฐานซัมบันโจ  พระราชฐานทากานาวะ  พระราชวังหลวงเกียวโต  พระราชวังโอมิยะ  พระราชวังหลวงเซ็นโต  พระตำหนักคัตสึระ  พระตำหนักชูงากูอิน  พระตำหนักนาซุ  พระตำหนักฮายามะ  พระตำหนักซูซากิ  |  |
| วังในอดีต |  พระตำหนักอากาซากะ  พระราชวังหลวงเฮอัง  พระราชวังฟูกูฮาระ  พระราชวังฟูจิวาระ  พระราชวังเฮโจ  พระราชวังนางาโอกะ  พระราชวังนางาระโทโยซากิ  พระราชวังนานิวะ  พระราชวังคูดาระ  พระราชวังคูนิ  พระราชวังโอตสึ  หมู่พระราชวังอาซูกะ  พระราชวังหลวงซากะ  พระราชวังชิงารากิ  พระราชวังทากัตสึ  พระราชวังเทเอ็ง  |  |
แหล่งยุคก่อนประวัติศาสตร์โจมงในภาคเหนือของญี่ปุ่น

| แหล่งยุคก่อนประวัติศาสตร์โจมงในภาคเหนือของญี่ปุ่น * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
แหล่งซันไนมารูยามะ
ประเทศ:  ญี่ปุ่น
ประเภท: มรดกทางวัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา: (iii) (v)
อ้างอิง: 1632
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2564 (คณะกรรมการสมัยที่ 44)
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
แหล่งยุคก่อนประวัติศาสตร์โจมงในภาคเหนือของญี่ปุ่น (ญี่ปุ่น: 北海道・北東北の縄文遺跡群) เป็นแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรมของประเทศญี่ปุ่น ประกอบแหล่งขุดค้นทางโบราณคดียุคโจมงอายุตั้งแต่ 10,000 ปี ถึง 400 ปีก่อน ค.ศ. จำนวน 17 แห่ง ที่ตั้งอยู่ในจังหวัดฮกไกโด อาโอโมริ อิวาเตะและอากิตะ
สถานที่สำคัญที่ได้รับการขึ้นทะเบียนฯ อาทิ แหล่งซันไนมารูยามะในจังหวัดอาโอโมริที่ค้นพบเมื่อ พ.ศ. 2535 ซึ่งขุดพบหลักฐานว่าเคยมีการสร้างสิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่คาดว่าเป็นที่พักอาศัยและที่เก็บของ และแหล่งโบราณยุคหินคาเมโอกะที่ขุดพบ "ชาโกกิโดะงู" เป็นต้น
ชาโกกิโดะงู