stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สำนักแฟรงก์เฟิร์ต
นักทฤษฎี

นักทฤษฎีของสำนักแฟรงก์เฟิร์ต:
Max Horkheimer
Theodor W. Adorno
Herbert Marcuse
Friedrich Pollock
Erich Fromm
Otto Kirchheimer
Leo Löwenthal
Franz Leopold Neumann
Henryk Grossman
ผู้เกี่ยวข้องกับสำนักแฟรงก์เฟิร์ต:
Siegfried Kracauer
Alfred Sohn-Rethel
Walter Benjamin
Ernst Bloch
นักเทววิทยาเชิงวิพากษ์ของสำนักแฟรงก์เฟิร์ต:
Jürgen Habermas
Claus Offe
Axel Honneth
Oskar Negt
Alfred Schmidt
Albrecht Wellmer
ห้องสมุดที่ว่างเปล่า

ห้องสมุดที่ว่างเปล่า ที่เบเบลพลัทซ์ เบอร์ลิน
ห้องสมุดที่ว่างเปล่า (อังกฤษ: The Empty Library, 1995) หรือรู้จักในชื่อ บีบลิโอเทค (เยอรมัน: Bibliothek; ห้องสมุด) เป็นอนุสรณ์สาธารณะโดยประติมากรชาวอิสราอล มีชา อุลล์มัน เพื่อระลึกถึงการเผาหนังสือโดยนาซีที่มีขึ้นที่เบเบลพลัทซ์ในเบอร์ลิน เมื่อ 10 พฤษภาคม 1933 อนุสรณ์นี้ตั้งอยู่ลึกลงไปใต้ดินในจัตุรัสเบเบลพลัทซ์ ภายในเป็นตู้หนังสือว่างเปล่า เหตุการณ์การเผาหนังสือนั้นเกิดขึ้นโดยหนังสือ 20,000 เล่มเล่มจากนักเขียนที่ส่วนใหญ่เป็นชาวยิว, นักคอมมิวนิสต์, เสรีนิยม และวิจารณ์สังคม ถูกเผาโดยยุวชนนาซีต่อหน้าผู้ชมจำนวนมาก บริเวณด้านหน้าหอสมุดใหญ่ของมหาวิทยาลัย
ห้องสมุดที่ว่างเปล่า มีลักษณะเป็นห้องใต้ดินชนาด 530 โดย 706 โดย 706 เซนติเมตร (17.39 โดย 23.16 โดย 23.16 ฟุต) ผนังเป็นตู้หนังสือที่ว่างเปล่า และมีแผ่นกระจกปิดทับด้านบน ตัวประติมากรรมนี้ฝังอยู่ใต้ดินท่ามกลางทางเดินเท้าของจัตุรัส อนุสรณ์นี้เป็นตัวอย่างของ "รูปติดลบ" (negative form) ดังที่เจมส์ อี ยัง (James E. Young) เรียก บุ๋มลงไปในพื้นหินของบาเบลพลัทซ์เป็นหลุม การจัดวางอนุสรณ์ชิ้นนี้ให้อยู่ใต้ดินทำให้ผู้ชมต้องยื่นคอและก้มหน้าเพื่อมองเข้าไปภายในห้อง พื้นที่ภายในห้องมีติดตั้งเครื่องปรับอากาศเพื่อให้ไม่เกิดไอน้ำเกาะกระจก และภายในห้องเปิดไฟสว่างอยู่ตลอดเวลา ซึ่งเห็นชัดเป็นพิเศษในยามค่ำคืน
ในวโรกาสครบรอบ 60 ปีของเหตุการณ์การเผาหนังสือที่เบเบลพลัทซ์ ในปี 1993 คณะกรรมาธิการสิ่งก่อสร้างและบ้านเรือนเบอร์ลิน (Berlin Senat for Building and Housing) ได้ส่งคำเชิญไปยังศิลปินสามสิบคนเข้าร่วมการแข่งขันออกแบบอนุสรณ์ โดยผลงานของศิลปินชาวอิสราเอล มีชา อูลล์มัน ได้รับเลือก โดยศิลปินเสนอให้ขุดลงไปในเบเบลพลัทซ์เพื่อสร้าง "หลุมว่างเปล่า" อนุสรณ์เปิดเมื่อ 20 พฤษภาคม 1995
หลายปีหลังเปิดอนุสรณ์ได้มีการติดตั้งแผ่นป้ายทองสัมฤทธิ์ห่างไปไม่กี่ฟุต ซึ่งระบุเนื้อความจากบทละคร Almansor (1820) ผลงานประพันธ์ของนักเขียนชาวยยิวเยอรมัน ไฮน์ริช ไฮเนอ แปลได้ว่า "มันเป็นบทนำแน่นอน[ว่า]เมื่อใดที่พวกเขาเผาหนังสือ ท้ายที่สุดมนุษย์ก็จะถูกเผาเช่นกัน" หนังสือของไฮเนอถูกนาซีขึ้นบัญชีดำ และเป็นไปได้ว่าถูกนำมาเผาที่จัตุรัสนี้เช่นกัน
สุขกายด้วยสุขใจ

| --- | --- |
Kraft durch Freude

ก่อตั้ง: 27 พฤศจิกายน ค.ศ. 1933
ล่มสลาย: 8 พฤษภาคม ค.ศ. 1945
ประเภท: องค์การพรรค
วัตถุประสงค์: สนับสนุนลัทธินาซีผ่านการอุดหนุนกิจกรรมยามว่างและวันหยุด และการจัดตั้งVolksgemeinschaft
สํานักงานใหญ่: เบอร์ลิน
ที่ตั้ง: นาซีเยอรมนี
หัวหน้า: โรแบร์ท ไล
องค์กรปกครอง: แนวร่วมแรงงานเยอรมัน
พนักงาน  : 7,000 (1939)
อาสาสมัคร  : 135,000 (1939)
แผ่นผับของ KdF
การเต้นรำและยิมนาสสติกใน KdF ค.ศ. 1933
สุขกายด้วยสุขใจ (เยอรมัน: Kraft durch Freude, ย่อว่า KdF) เป็นโครงการส่งเสริมการท่องเที่ยวและกีฬาของนาซีเยอรมนี ในการดูแลของแนวร่วมแรงงานเยอรมัน (DAF) องค์กรแรงงานแห่งชาติเยอรมันในช่วงเวลานั้น จัดตั้งขึ้นเพื่อเป็นเครื่องมือในการส่งเสริมคุณประโยชน์ของชาติสังคมนิยมต่อประชาชน ในเวลาไม่ช้าได้กลายเป็นการดำเนินการการท่องเที่ยวที่ใหญ่ที่สุดในโลกในทศวรรษที่ 1930
KdF ได้คาดคะเนเพื่อเชื่อมโยงจากการแบ่งชนชั้นโดยการทำกิจกรรมสันทนาการสำหรับชนชั้นกลางให้แก่มวลชน ครั้งนี้ได้เน้นโดยการล่องเรือด้วยผู้โดยสารของชนชั้นผสมและการมีพวกเขา ไม่ได้มีการคำนึงถึงสถานะทางสังคม ได้มีการวาดแผนผังจำนวนมากสำหรับการจัดสรรกระท่อม
เป้าหมายอื่น ๆ ที่เล็กน้อยของอุดมการณ์คือการกระตุ้นเศรษฐกิจเยอรมันโดยการกระตุ้นอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวให้พ้นจากภาวะตกต่ำ ตั้งแต่ ปี ค.ศ. 1920 มันได้ค่อนข้างจะประสบความสำเร็จมากขึ้นจนกระทั่งการระบาดของสงครามโลกครั้งที่สอง ข้อมูลสถิติทางการแสดงให้เห็นว่าใน ค.ศ. 1934 ประชากร 2.3 ล้านคนมีส่วนร่วมในทริป KdF จากนั้นใน ค.ศ. 1938 จำนวนนี้เพิ่มขึ้นเป็น 10.3 ล้านคน ด้วยการปะทุของสงครามใน ค.ศ. 1939 องค์กรนี้และหลายโครงการได้ถูกพับเก็บไว้ เช่น รีสอร์ทวันหยุดขนาดใหญ่ โพร์รา (Prora) ซึ่งยังไม่เสร็จสมบูรณ์
แหล่งข้อมูลอื่น

Kraft durch Freude ('Strength Through Joy')
Kraft durch Freude at Lebendiges Museum Online (ในภาษาเยอรมัน)
Leisure Time – Life in Nazi Germany 1933–39 (PDF) (from the schoolhistory.co.uk website)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ 
อื่น ๆ:  IdRef
อนีทา แบร์เวียร์ท

อนีทา แบร์เวียร์ท (เยอรมัน: Anita Bärwirth; 20 สิงหาคม ค.ศ. 1918 – 13 กรกฎาคม ค.ศ. 1994) เป็นนักยิมนาสติกสากลชาวเยอรมัน เธอเข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิก 1936 และได้รับรางวัลเหรียญทองจากการแข่งขันกีฬายิมนาสติกสากลในปี ค.ศ. 1936
สมัยการย้ายถิ่น

| สมัยการย้ายถิ่น |
| --- | --- |
แผนที่แสดงการโยกย้ายถิ่นฐานระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 2 ถึงที่ 5 อย่างง่าย
เวลา: ประมาณ ค.ศ. 375–568 หรือหลังจากนั้น
สถานที่: ทวีปยุโรปและบริเวณเมดิเตอร์เรเนียน
เหตุการณ์: การบุกรุกของชนเผ่าในช่วงการล่มสลายของจักรวรรดิโรมัน
สมัยการโยกย้ายถิ่นฐานในยุโรป หรือ สมัยการรุกรานของบาร์บาเรียน (อังกฤษ: Migration Period หรือ Barbarian Invasions, เยอรมัน: Völkerwanderung) เป็นสมัยของการอพยพของมนุษย์ (human migration) ที่เกิดขึ้นประมาณระหว่างปี ค.ศ. 300 ถึงปี ค.ศ. 700 ในทวีปยุโรป, ที่เป็นช่วงที่คาบระหว่างยุคโบราณตอนปลายไปจนถึงยุคกลางตอนต้น การโยกย้ายครั้งนี้มีสาเหตุมาจากทั้งการเปลี่ยนแปลงทางสถานะภาพของจักรวรรดิโรมันและที่เรียกว่า “พรมแดนบาร์บาเรียน” ชนกลุ่มที่อพยพโยกย้ายในยุคนี้ก็ได้แก่ชนกอธ, แวนดัล, บัลการ์, อาลัน, ซูบิ, ฟรีเซียน แฟรงค์ และชนเจอร์มานิค รวมถึง ชนสลาฟบางกลุ่ม
การโยกย้ายถิ่นฐานของผู้คน--แม้ว่าจะมิได้เป็นส่วนหนึ่งของ “สมัยการโยกย้ายถิ่นฐาน” โดยตรง--ก็ยังคงดำเนินต่อไปจนหลังจาก ค.ศ. 1000 โดยการรุกรานไวกิง, แมกยาร์, ชนเตอร์คิค และการรุกรานของมองโกลในยุโรปซึ่งมีผลกระทบกระเทือนอย่างรุนแรงต่อทางตะวันออกของยุโรป
ช่วงแรก: การโยกย้ายถิ่นฐานช่วงแรกระหว่าง ค.ศ. 300 ถึง ค.ศ. 500

สมัยนี้ได้รับการบันทึกเป็นบางส่วนโดยนักประวัติศาสตร์กรีกและโรมัน และยากต่อการยืนยันจากหลักฐานทางโบราณคดี แต่ระบุว่าชนเจอร์มานิคเป็นผู้นำของบริเวณต่างๆ เกือบทั้งหมดที่ขณะนั้นอยู่ภายใต้การครอบครองของจักรวรรดิโรมันตะวันตก
วิซิกอธเข้ารุกแรนดินแดนโรมันหลังจากการปะทะกับฮั่นในปี ค.ศ. 376 แต่สถานภาพของชนอิสระของวิซิกอธอาจจะไม่เป็นที่ยอมรับกันโดยทั่วไป ในปีต่อมาองค์รักษ์ของฟริติเกิร์นผู้นำของวิซิกอธก็ถูกสังหารระหว่างที่พบปะกับ ลูพิซินัสนายทหารโรมันที่มาร์เชียโนโพลิส วิซิกอธจึงลุกขึ้นแข็งข้อ และในที่สุดก็เข้ารุกรานอิตาลีและตีกรุงโรมแตกในปี ค.ศ. 410 ก่อนที่จะเข้าไปตั้งถิ่นฐานในคาบสมุทรไอบีเรียและก่อตั้งอาณาจักรของตนเองที่รุ่งเรืองอยู่ได้ราว 200 ปี หลังจากนั้นการตั้งถิ่นฐานในดินแดนที่เป็นของโรมันก็ตามมาด้วยออสโตรกอธที่นำโดยพระเจ้าธีโอดอริคมหาราชผู้ทรงเข้ามาตั้งถิ่นฐานในอิตาลีด้วยพระองค์เอง
ในบริเวณกอลชนแฟรงค์ผู้ซึ่งผู้นำเป็นพันธมิตรของโรมันอย่างเหนียวแน่นมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 3 ก็เริ่มเข้ามาตั้งถิ่นฐานในดินแดนโรมันอย่างสงบในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 5 และโดยทั่วไปก็เป็นที่ยอมรับว่าเป็นประมุขของชาวโรมัน-กอล จักรวรรดิแฟรงค์ผู้ต่อต้านการรุกรานจากชนอลามานนิ, เบอร์กันดี และวิซิกอธเป็นส่วนสำคัญที่กลายมาเป็นฝรั่งเศสและเยอรมนีต่อมา
การตั้งถิ่นฐานของแองโกล-แซ็กซอนในบริเตนเริ่มขึ้นในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 5 หลังจากอิทธิพลของโรมันบริเตนสิ้นสุดลง
ช่วงที่สอง: การโยกย้ายถิ่นฐานช่วงที่สองระหว่าง ค.ศ. 500 ถึง ค.ศ. 700

ช่วงนี้เป็นช่วงของการเข้ามตั้งถิ่นฐานของชนสลาฟกลุ่มต่างๆ ในยุโรปกลางและยุโรปตะวันออกโดยเฉพาะในบริเวณเจอร์มาเนีย ชนบัลการ์ที่อาจจะมีรากฐานมาจากกลุ่มชนเตอร์กิคที่เข้ามาตั้งถิ่นฐานตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 2 พิชิตดินแดนทางตะวันตกของบอลข่านของจักรวรรดิไบแซนไทน์ในคริสต์ศตวรรษที่ 7 ส่วนชนลอมบาร์ดที่มาจากชนเจอร์มานิคก็เข้ามาตั้งถิ่นฐานทางตอนเหนือของคาบสมุทรอิตาลีในบริเวณที่ปัจจุบันคือลอมบาร์ดี
ในช่วงแรกของสงครามไบแซนไทน์-อาหรับ กองทัพรอชิดีนพยายามเข้ามารุกรานยุโรปตะวันออกเฉียงใต้โดยทางเอเชียไมเนอร์ระหว่างครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 7 และต้นคริสต์ศตวรรษที่ 8 แต่ก็ไม่สำเร็จและในที่สุดก็พ่ายแพ้ในการล้อมกรุงคอนสแตนติโนเปิลต่อกองทัพของพันธมิตรของจักรวรรดิไบแซนไทน์และบัลการ์ระหว่างปี ค.ศ. 717 – ค.ศ. 718 ระหว่างสงครามคาซาร์–อาหรับ คาซาร์หยุดยั้งการขยายดินแดนของมุสลิมเข้ามาในยุโรปตะวันออกโดยทางคอเคซัส  ในขณะเดียวกันมัวร์ (ผสมระหว่างอาหรับและเบอร์เบอร์) ก็เข้ามารุกรานยุโรปทางยิบรอลตาร์โดยอุมัยยะห์ และยึดดินแดนจากราชอาณาจักรวิซิกอธในคาบสมุทรไอบีเรียในปี ค.ศ. 711 ก่อนที่จะมาถูกหยุดยั้งโดยชนแฟรงค์ในยุทธการตูร์ในปี ค.ศ. 732 ยุทธการครั้งนี้เป็นการสร้างพรมแดนถาวรระหว่างอาณาจักรในกลุ่มคริสตจักรและอาณาจักรในดินแดนมุสลิมในช่วงหนึ่งพันปีต่อมา ในช่วงสองสามร้อยปีต่อมามุสลิมก็พิชิตดินแดนทางตอนใต้ของอิตาลีได้เป็นบางส่วนแต่ก็มิได้รวมตัวเข้ากับดินแดนในคาบสมุทรไอบีเรีย
ดูเพิ่ม

ประวัติศาสตร์ยุโรป
การพลัดถิ่น
ศิลปะสมัยการโยกย้ายถิ่นฐาน
| ด ค กประวัติศาสตร์ยุโรป |
| --- | --- |
สมัยก่อนประวัติศาสตร์:  ยุคหินเก่าในยุโรป  ยุคหินใหม่ในยุโรป  ยุคสัมริดในยุโรป  ยุคเหล็กในยุโรป 
สมัยคลาสสิก:  กรีซยุคคลาสสิก  สาธารณรัฐโรมัน  สมัยเฮลเลนิสต์  จักรวรรดิโรมัน  ศาสนาคริสต์ยุคแรก ศาสนาคริสต์ในปลายสมัยโบราณ  วิกฤตการณ์คริสต์ศตวรรษที่ 3  การล่มสลายของจักรวรรดิโรมันตะวันตก  สมัยโบราณตอนปลาย 
สมัยกลาง:  สมัยกลางตอนต้น  สมัยการย้ายถิ่น  ศาสนาคริสต์ในสมัยกลาง การเผยแพร่ศาสนาคริสต์  ราชอาณาจักรแฟรงก์  จักรวรรดิไบแซนไทน์  รัฐสันตะปาปา  จักรวรรดิบัลแกเรีย จักรวรรดิที่หนึ่ง  จักรวรรดิที่สอง  สาธารณรัฐพาณิชยนาวี เวนิส  เจนัว  ปิซา  อามาลฟี  ยุคไวกิง  จักรวรรดิรุสเคียฟ  ราชบัลลังก์อารากอน  จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์  สมัยกลางยุครุ่งโรจน์  สาธารณรัฐฟลอเรนซ์  ระบบฟิวดัล  สงครามครูเสด  การรุกรานของมองโกล  จักรวรรดิเซอร์เบีย  สมัยกลางตอนปลาย  กาฬมรณะ  สงครามร้อยปี  สหภาพคาลมาร์ 
สมัยใหม่ตอนต้น:  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  ศาสนาคริสต์ในสมัยใหม่ การปฏิรูปศาสนาฝ่ายโปรเตสแตนต์  ยุคแห่งการสำรวจ  สมัยบารอก  แกรนด์ดัชชีตอสคานา  สงครามสามสิบปี  ระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์  จักรวรรดิออตโตมัน  จักรวรรดิโปรตุเกส  จักรวรรดิสเปน  ฝรั่งเศสสมัยใหม่ตอนต้น  เครือจักรภพโปแลนด์–ลิทัวเนีย  รัฐเฮตมานคอสแซค  จักรวรรดิสวีเดน  สาธารณรัฐดัตช์  จักรวรรดิบริติช  ราชาธิปไตยฮาพส์บวร์ค  จักรวรรดิรัสเซีย  ยุคเรืองปัญญา 
สมัยใหม่ตอนหลัง:  ยุคแห่งการขยายตัวนอกยุโรป  การปฏิวัติอุตสาหกรรม  การปฏิวัติฝรั่งเศส  สงครามนโปเลียน  การตื่นตัวของกระแสชาตินิยม  การปฏิวัติ ค.ศ. 1848  สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง  การปฏิวัติรัสเซีย  สมัยระหว่างสงคราม  สงครามโลกครั้งที่สอง  สงครามเย็น  การรวมตัวของยุโรป  การระบาดทั่วของโควิด-19 และสายพันธ์ย่อยลูกผสมเดลตาครอน (ค.ศ. 2020-22)  การรุกรานยูเครนโดยรัสเซีย 
ดูเพิ่ม:  ศิลปะตะวันตก  ประวัติศาสตร์ทางพันธุกรรมของยุโรป  ประวัติศาสนาคริสต์  ประวัติศาสตร์ภูมิภาคเมดิเตอร์เรเนียน  ประวัติศาสตร์สหภาพยุโรป  ประวัติศาสตร์วัฒนธรรมตะวันตก  ประวัติศาสตร์ทางการเดินเรือของยุโรป  ประวัติศาสตร์ทางทหารของยุโรป  ขบวนการครูเสด
สถาบันมัคส์ พลังค์ เพื่อจิตเวชศาสตร์

| --- | --- |
ปีกตะวันตกบนถนน Kraepelinstraße
ก่อตั้ง: 13 กุมภาพันธ์ 1917; 107 ปีก่อน (1917-02-13)
ประเภท: สถาบันวิทยาศาสตร์
วัตถุประสงค์: วิจัยด้านจิตเวชศาสตร์
สํานักงานใหญ่: มิวนิก รัฐไบเอิร์น เยอรมนี
บุคลากรหลัก: Emil Kraepelin (ผู้ก่อตั้ง)
องค์กรปกครอง: สมาคมมัคส์ พลังค์
เว็บไซต์: psych.mpg.de
ชื่อในอดีต: สถาบันวิจัยจิตเวชศาสตร์เยอรมัน
สถาบันมัคส์ พลังค์ เพื่อจิตเวชศาสตร์ (เยอรมัน: Max-Planck-Institut für Psychiatrie) เป็นสถาบันวิทยาศาสตร์ที่ตั้งอยู่ในเมืองมิวนิก ประเทศเยอรมนี เชี่ยวชาญด้านจิตเวชศาสตร์ ปัจจุบันอำนวยการโดยเอลีซาเบ็ท บินเดอร์ (Elisabeth Binder) และ Alon Chen สถาบันแห่งนี้เป็นหนึ่งในสถาบัน 81 แห่งในสมาคมมัคส์ พลังค์
การวิจัย

สถาบันเป็นหนึ่งในศูนย์วิจัยชั้นนำด้านจิตเวชศาสตร์ แพทย์ นักจิตวิทยา และนักวิทยาศาสตร์ธรรมชาติทำการวิจัยเกี่ยวกับจิตเวชและการพัฒนาการวินิจฉัยและการรักษา
ในแต่ละปีมีผู้ป่วยจำนวนมากที่มีส่วนร่วมในเส้นทางทางคลินิกที่แตกต่างกัน การเก็บข้อมูลด้านรูปแบบปรากฏของผู้ป่วยที่ครอบคลุมพร้อมการวิเคราะห์ตัวอย่างเลือดและของเหลว จิตพยาธิวิทยาทางคลินิกและการทดสอบทางประสาทจิตวิทยา วิธีการทางประสาทสรีรวิทยา เทคนิคการสร้างภาพประสาท และการวิเคราะห์โปรตีนและยีนถูกใช้เป็นพื้นฐานในการตรวจสอบสาเหตุของโรคทางจิตเวชและระบบประสาทที่ซับซ้อน
แนวคิดของสถาบันอยู่บนพื้นฐานของความสมดุลที่เหมาะสมระหว่างการวิจัยทางคลินิกและห้องปฏิบัติการ กลุ่มวิจัยทำงานในหัวข้อต่าง ๆ เช่น ความเครียด ความวิตกกังวล ภาวะความเครียดผิดปกติหลังเหตุสะเทือนใจ ภาวะซึมเศร้า จิตเภสัชวิทยา การหลับ และหัวข้ออื่น ๆ
สถาบันประกอบด้วยคลินิกขนาด 120 เตียงพร้อมห้องปฏิบัติการวิจัยเกี่ยวกับสรีรวิทยาการนอนหลับ หอผู้ป่วยพิเศษหลายแห่ง คลินิกกลางวันสำหรับภาวะซึมเศร้าและจิตเวช และห้องปฏิบัติการต่าง ๆ สำหรับชีววิทยาเซลล์และโมเลกุล
บริการทางการแพทย์

สถาบันให้บริการทางการแพทย์สำหรับความผิดปกติทางจิตเวชและระบบประสาท มีโรงพยาบาล คลินิกกลางวันสำหรับภาวะซึมเศร้าและจิตเวช และคลินิกผู้ป่วยนอกหลายแห่ง โรงพยาบาลประกอบด้วยหอผู้ป่วยแผนกจิตเวช 4 แห่งและแผนกประสาท 1 แห่งรวม 120 เตียง รักษาผู้ป่วยในประมาณ 2,000 คนต่อปี
สถาบันยังให้การรักษาผู้ป่วยที่มีภาวะซึมเศร้า โรควิตกกังวล ความผิดปกติของการนอนหลับ โรคปลอกประสาทเสื่อมแข็ง โรคมอร์บัสพาร์กินสัน เป็นต้น
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ (ในภาษาเยอรมัน)
48°10′25.16″N 11°34′34.09″E﻿ / ﻿48.1736556°N 11.5761361°E﻿ / 48.1736556; 11.5761361
สเว็น บ็อยเคิร์ท

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
ข้อมูลส่วนตัว
วันเกิด:   (1973-12-12) 12 ธันวาคม ค.ศ. 1973 (50 ปี)
สถานที่เกิด:   ชโตลแบร์ก ประเทศเยอรมนีตะวันออก
ส่วนสูง:  1.96 m (6 ft 5 in)*
ตำแหน่ง:  ผู้รักษาประตู
สโมสรเยาวชน
ค.ศ. 0000–1985:  บีเอ็มเคโอเอลซนิทซ์
ค.ศ. 1985–1988:  ทีเอสจีชโตลแบร์ก
ค.ศ. 1988–1992:  เอฟซีแอร์ซเกเบียร์เกเอา
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| ค.ศ. 1992–2000 |  เอฟซีแอร์ซเกเบียร์เกเอา |   |   |
| ค.ศ. 2000–2003 |  ยูเนียนเบอร์ลิน |  81 |  (0) |
| ค.ศ. 2003–2009 |  เอ็มเอสวีดุยส์บวร์ก |  17 |  (0) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 14 เมษายน ค.ศ. 2011
สเว็น บ็อยเคิร์ท (เยอรมัน: Sven Beuckert) เกิดวันที่ 12 ธันวาคม ค.ศ. 1973 ที่ชโตลแบร์ก แซกโซนี เป็นอดีตผู้รักษาประตูชาวเยอรมัน ผู้ซึ่งเล่นครั้งสุดท้ายให้แก่ทีมเอ็มเอสวีดุยส์บวร์กในบุนเดิสลีกา ภายหลังจากที่สโมสรได้รับการเลื่อนชั้นจากบุนเดิสลีกา 2 ใน ค.ศ. 2007
ประวัติ

เขาเข้าสมทบทีมเอ็มเอสวีดุยส์บวร์กในช่วงฤดูร้อน ค.ศ. 2003 โดยเล่นร่วมกับทีมดังกล่าวสองฤดูกาลในดิวิชันที่สองของเยอรมัน และร่วมกับยูเนียนเบอ์ลินเข้าชิงถ้วยรางวัลในฤดูกาล 2000–01 (โดยเป็นฝ่ายแพ้ต่อผู้เข้าแข่งขันแชมเปียนส์ลีกอย่างสโมสรฟุตบอลชัลเคอ 04) เขาได้รับอนุญาตให้เป็นตัวแทนทีมชาติเยอรมันเข้าแข่งขันรายการยูฟ่าคัพ ฤดูกาล 2001–02 ที่ซึ่งทีมของเขาสามารถเข้าสู่รอบสอง หลังจากนั้นทางทีมก็จัดให้บ็อยเคิร์ทเป็นตัวเลือกแรกในการเป็นผู้รักษาประตู
วันที่ 22 มิถุนายน ค.ศ. 2009 บ็อยเคิร์ทประสบอุบัติเหตุจากบังเหียนม้า ที่ได้ดึงนิ้วหัวแม่มือข้างขวาของเขาจนฉีกขาด และมีการใช้เวลาในการผ่าตัดสามชั่วโมงครึ่งในการพยายามที่จะเย็บกลับเข้าดังเดิม บ็อยเคิร์ทเคยวางแผนจะเข้าแข่งขันในระดับอาชีพต่อในฤดูกาล 2010/11 แต่แล้วการแข่งขันในระดับอาชีพของเขาก็ได้จบลง โดยในช่วงกลางเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2011 เขาได้รับหน้าที่เป็นผู้ฝึกสอนผู้รักษาประตูให้แก่ทีมเอ็มเอสวีดุยส์บวร์กแทน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ สเว็น บ็อยเคิร์ท
Sven Beuckert เว็บไซต์ fussballdaten.de (เยอรมัน)
เว็บไซต์ทางการ (เยอรมัน)
สิงโตแห่งลูเซิร์น

สิงโตแห่งลูเซิร์น

สิงโตแห่งลูเซิร์น (อังกฤษ: Lion of Lucerne) หรือที่เรียกว่า เลอเวินเด็งค์มาล (เยอรมัน: Löwendenkmal) เป็นประติมากรรมแกะสลักหินผา ตั้งอยู่ใจกลางนครลูเซิร์น ประเทศสวิสเซอร์แลนด์ รูปสลักสิงโตที่ใกล้ตายถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเป็นสัญลักษณ์ให้ผู้คนระลึกถึงองครักษ์สวิสที่เสียชีวิตจากเหตุการณ์คณะปฏิวัติบุกพระราชวังตุยเลอรีในช่วงการปฏิวัติฝรั่งเศส เมื่อวันที่ 10 สิงหาคม ปี ค.ศ. 1792 อนุสาวรีย์นี้ถือเป็นอนุสาวรีย์ที่มีชื่อเสียงที่สุดในสวิตเซอร์แลนด์ มีผู้มากเยี่ยมชมมากกว่าล้านคนในแต่ละปี อนุสาวรีย์แห่งนี้ได้รับการคุ้มครองเป็นให้เป็นมรดกแห่งชาติสวิส
ราชสำนักฝรั่งเศสได้ว่าจ้างหน่วยทหารสวิสราว 1,200 นายได้ทำหน้าองค์รักษ์ของราชสำนัก ต่อมาเมื่อมีการปฏิวัติฝรั่งเศสเกิดขึ้น กลุ่มผู้ปฏิวัติที่โกรธแค้นได้บุกและยึดพระราชวังตุยเลอรีในกรุงปารีส แม้สมาชิกของราชวงศ์ได้หลบหนีออกจากวังไปแล้วก่อนที่คณะปฏิวัติจะมาถึง แต่เหล่าทหารสวิสราว 1,000 นายก็ยังคงยืนหยัดทำหน้าที่ของตนในการปกป้องพระราชวัง ทหารสวิสได้อยู่ต่อสู้กับฝูงชนเพื่อปกป้องพระราชวังที่ไร้ผู้คน ในการต่อสู้ครั้งนี้มีทหารมีเสียชีวิตประมาณ 760 นาย นอกจากนี้ ยังมีทหารสวิสอีกส่วนหนึ่งที่เสียชีวิตระหว่างคุ้มกันพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ไปลี้ภัยยังอาคารสมัชชาแห่งชาติ
ประวัติ

การสร้างอนุสาวรีย์นี้เป็นความคิดริเริ่มของทหารนายหนึ่งคาร์ล  ไฟเฟอร์ ฟอน อัลติสโฮเฟน   ซึ่งขณะนั้นประจำการที่กรุงปารีสและได้เดินทางมาพักผ่อนในฤดูร้อนที่เมืองลูเซิร์นในปี ค.ศ.1792 ชื่อ เขาต้องการสร้างอนุสาวรีย์ขึ้นเพื่อเป็นการเชิดชูเกียรติและระลึกถึงเพื่อนทหาร  เขาจึงเริ่มเรี่ยไรเงินในปี ค.ศ. 1818 ชาวสวิสทั้งในและนอกประเทศต่างพากันบริจาคเงินสมทบทุนรวมทั้งสมเด็จพระจักรพรรดิของรัสเซีย   พระราชาแห่งปรัสเซีย  สมาชิกราชวงศ์แห่งฝรั่งเศสเช่นเดียวกับ เจ้าชายคริสเตียน  เฟเดอริคแห่งเดนมาร์ก (ต่อมาเป็นพระราชาคริสเตียนที่ 8)
ในส่วนของที่ตั้งอนุสาวรีย์ไฟเฟอร์ได้เสนอให้มีการสร้างอนุสาวรีย์ไว้ที่กำแพงหินนอกเมืองลูเซิร์น  อย่างไรก็ตามได้มีการออกแบบอนุสาวรีย์หลายครั้งแต่ไม่เป็นตามความต้องการ ไฟเฟอร์จึงได้ขอความช่วยเหลือจากเพื่อนของเขา วินเซนต์  รึททิมันซึ่งตอนนั้นเป็นช่วงเวลาที่วินเซนต์พำนักอยู่ที่กรุงโรมและเขาได้ขอให้ช่างสลักชื่อดังชาวเดนมาร์กอย่าง  เบอร์เทล ธอร์วาเซ่นมาออกแบบอนุสาวรีย์    ในปีค.ศ. 1818 เขาได้นำเสนอแบบร่าง   ต่อมาในฤดูใบไม้ผลิปี ค.ศ. 1819 เขาได้จัดแสดงแบบของอนุสาวรีย์ 2 แบบที่ห้องทำงานของเขา แบบแรกมีสิงโตอย่างเดียว และแบบที่สองมีสิงโตอยู่ในถ้ำ
ไฮน์ริช  เคลเลอร์ยืนกรานว่าจะต้องมีการสร้างอนุสาวรีย์ตามแผนเดิมของไฟเฟอร์ และธอร์วาลเซ่นก็เห็นด้วยกับแผนที่ว่านั่นคือควรจะสร้างสิงโตอย่างเดียวโดยไม่มีถ้ำ   อย่างไรก็ตามธอร์วาเซ่นไม่เห็นด้วยกับความคิดของไฟเฟอร์ที่จะให้มีการสร้างรูปสลักสิงโตที่ตายขึ้นเพื่อระลึกถึงเหตุการณ์ที่เศร้าสลดที่เกิดขึ้นที่ปารีส  แต่เขาคิดว่าควรจะสร้างรูปสลักสิงโตที่กำลังจะตายดีกว่า เพื่อแสดงให้เห็นว่า “สิงโตไม่ได้ตาย แต่สิงโตจากไปอย่างสงบ”    ในที่สุดได้มีการสร้างอนุสาวรีย์ขึ้นตามแบบของธอร์วาลเซ่นและในตอนแรกภายใต้การควบคุมของช่างสลักที่ชื่อ อัว พานคราซ  เอกเกนชวิลเลอร์ (ซึ่งต่อมาไม่นาน ก็ประสบอุบัติเหตุ)และสุดท้าย ชาวคอนสตานที่ชื่อ  ลูคัส  อาฮอร์นเป็นผู้สร้างเสร็จที่บ่อทรายเก่าเมืองลูเซิร์น   วันที่ 10 สิงหาคม ค.ศ. 1821 ซึ่งครบรอบ 29ปีพอดีหลังจากเหตุการณ์ลุกฮือที่พระราชวังวังทุยเลอเรียน  ได้มีพิธีเปิดอนุสาวรีย์อย่างเป็นทางการ
มีการสลักคติพจน์ภาษาละตินไว้เหนือรูปสลักสิงโตว่า Helvetiorum Fidei ac Virtuti ซึ่งมีความหมายว่า ศรัทธาแลเกียรติคุณของสวิส
นอกจากนี้มีการสลักรายชื่อของทหารที่เสียชีวิต 26 นาย และรายชื่อทหาร 16 นายที่ได้รับการช่วยเหลือหรือรอดชีวิต  จำนวนการเสียชีวิตของทหารรักษาการสวิสในแต่ละเหตุการณ์ มีทหารเสียชีวิตประมาณ 760 นายและรอดชีวิต 350 นาย
งานสลักที่เป็นงานเลียนแบบอนุสาวรีย์สิงโต   ซึ่งในตอนนั้นศิลปินได้อ้างว่าเป็นผลงานของตนเองที่ไม่ได้ลอกเลียนแบบใคร  ก็คืออนุสาวรีย์สิงโตสมาพันธรัฐอเมริกา ที่สุสานโอ๊คแลนด์เมืองแอตแลนตา   รัฐจอร์เจีย
บรรณานุกรม

Andreas Bürgi: Eine touristische Bilderfabrik. Kommerz, Vergnügen und Belehrung am Luzerner Löwenplatz, 1850–1914. Chronos Verlag, Zürich 2016, ISBN 978-3-0340-1296-6.
Michael Riedler: Idyllisches Luzern. Reuss, Luzern 1987, ISBN 3-907596-01-3.
Wolfgang Friedrich von Mülinen: . 1. Auflage. Salzwasser, Paderborn 2012, ISBN 978-3-86382-868-4, S. 65–67 etc. (eingeschränkte Vorschau in der Google-Buchsuche).
หอดูดาวสฟิงคส์

หอดูดาวสฟิงคส์
หอดูดาวสฟิงคส์ (เยอรมัน: Sphinx-Observatorium) เป็นหอดูดาวที่อยู่สูงที่สุดของทวีปยุโรป ก่อตั้งเมื่อค.ศ. 1937 ตั้งอยู่บริเวณยุงเฟราย็อคในเทือกเขาแอลป์ ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ณ ระดับความสูง 3,571 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล หอดูดาวแห่งนี้ยังมีระเบียงชมวิวที่สูงเป็นอันดับสองของประเทศรองจากไคลน์มัทเทอร์ฮอร์น ซึ่งจากระเบียงชมวิวของหอดูดาวสฟิงคส์ สามารถมองเห็นยอดเขายุงเฟรา ยอดเขาเมินช์ และยอดเขาไอเกอร์ นักท่องเที่ยวสามารถโดยสารลิฟท์ระยะทาง 117 เมตรจากสถานียุงเฟราย็อคขึ้นไปสู่หอดูดาวแห่งนี้ได้
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ หอดูดาวสฟิงคส์
High Altitude Research Stations Jungfraujoch and Gornergrat (HFSJG)
สโมสรฟุตบอลฮันซาร็อสท็อค

สโมสรฟุตบอลฮันซาร็อสท็อค (เยอรมัน: F.C. Hansa Rostock) เป็นสโมสรฟุตบอลในเยอรมนี จากเมืองร็อสท็อค ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1965 เคยเป็นสโมสรจากเยอรมนีตะวันออก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
| ด ค กบุนเดิสลีกา |
| --- | --- |
สโมสรในฤดูกาล 2024–25:  เเอาคส์บวร์ค  ไบเออร์เลเวอร์คูเซิน  ไบเอิร์นมิวนิก  เฟาเอ็ฟเอ็ล โบคุม  โบรุสซีอาเมินเชินกลัทบัค  โบรุสซีอาดอร์ทมุนท์  ไอน์ทรัคท์ฟรังค์ฟวร์ท  เอ็สเซ ไฟรบวร์ค  แอร์สเทอร์ เอ็ฟเซ ไฮเดินไฮม์  1899 ฮ็อฟเฟินไฮม์  โฮลสไตน์คีล  แอร์เบ ไลพ์ซิช  ไมนทซ์ 05  ซังคท์เพาลี  เฟาเอ็ฟเบ ชตุทการ์ท  อูนีโอนแบร์ลีน  แวร์เดอร์เบรเมิน  เฟาเอ็ฟเอ็ล ว็อลฟส์บวร์ค 
สโมสรที่เคยอยู่ในบุนเดิสลีกา:  เทเอ็สเฟา 1860 มึนเชิน  อะเลมันเนียอาเคิน  อาร์มีนีอาบีเลอเฟ็ลท์  บาเยอร์ 05 อือร์ดิงเงิน/คาเอฟเซอือร์ดิงเงิน 05  เบลา-ไวซ์ 90 แบร์ลีน  โบรุสเซียนอยน์เคียร์เชิน  ดาร์มชตัดท์ 98  ดึนาโมเดรสเดิน  ฟอร์ทูนาดึสเซิลดอร์ฟ  ไอน์ทรัคท์เบราน์ชไวค์  เอเนอร์จีคอทท์บุส  ฟอร์ทูนาเคิล์น  กร็อยเทอร์เฟือร์ท  ฮัมบัวร์เกอร์ เอ็สเฟา  ฮันโนเฟอร์ 96  ฮันซาร็อสท็อค  แฮร์ทา เบเอ็สเซ  เอ็ฟเซ 08 ฮ็อมบวร์ค  อิงก็อลชตัท  แอร์สเทอร์ เอ็ฟเซ ไคเซิร์สเลาเทิร์น  คาร์ลสรูห์เอสเซ  คิกเกอร์สออฟเฟินบาค  แอร์สเทอร์ เอ็ฟเซ เคิลน์  เฟาเอฟเบไลพ์ซิจ  ไมเดอร์ริเชอร์เอสเฟา/เอ็มเอสเฟาดุยส์บูร์ก  พรอยเซินมึนสเตอร์  แอร์สเทอร์ เอ็ฟเซ เนือร์นแบร์ค  โรท-ไวซ์ เอสเซิน  โรท-ไวซ์ โอเบอร์เฮาเซิน  เอ็สเซ พาเดอร์บอร์น 07  แอร์สเทอร์ เอ็ฟเซ ซาร์บรึคเคิน  ชัลเคอ 04  ชตุทการ์เทอร์คิคเคิร์ส  ทัสมาเนียแบร์ลีน  เทนนิสโบรุสเซียแบร์ลีน  เอสเอสเฟาอุล์ม 1846  อุนเทอร์ฮาคิง  วัลด์โฮฟมันไฮม์  วัทเทินไชด์ 09  วุพเพอร์ทาเลอร์เอสเฟา 
ฤดูกาล:  1963–64  1964–65  1965–66  1966–67  1967–68  1968–69  1969–70  1970–71  1971–72  1972–73  1973–74  1974–75  1975–76  1976–77  1977–78  1978–79  1979–80  1980–81  1981–82  1982–83  1983–84  1984–85  1985–86  1986–87  1987–88  1988–89  1989–90  1990–91  1991–92  1992–93  1993–94  1994–95  1995–96  1996–97  1997–98  1998–99  1999–2000  2000–01  2001–02  2002–03  2003–04  2004–05  2005–06  2006–07  2007–08  2008–09  2009–10  2010–11  2011–12  2012–13  2013–14  2014–15  2015–16  2016–17  2017–18  2018–19  2019–20  2020–21  2021–22  2022–23  2023–24  2024–25
สุลต่านเฒ่า

สุลต่านเฒ่า (เยอรมัน: Der alte Sultan) คือเทพนิยายเยอรมันเรื่องหนึ่งรวบรวมโดยพี่น้องตระกูลกริมม์ นิทานเบอร์ 48
บทสรุป

สุนัขของชาวนาตัวหนึ่ง มีนามว่าสุลต่าน ได้แก่เฒ่า และวันหนึ่ง ชาวนาบอกภรรยาเขาว่า เขาจะยิงสุลต่านทิ้งเสีย  สุลต่านได้ยิน  หมาป่าบอกสุนัขตัวนี้ว่า ชาวนาและภรรยาจะให้ลูกของพวกเขามาเปลี่ยนหญ้าวันต่อไป และหมาป่าวางแผนว่าจะลักพาตัวเด็กไป  สุลต่านต้องวางมาดว่าจะไล่จับหมาป่า และนำเด็กกลับมา  ชาวนาและภรรยาจึงจะไม่ฆ่าสุลต่านซะ
แผนการของหมาป่าประสบความสำเร็จ และชาวนาปลื้มมากที่เขาให้ภรรยาทำซุปขนมปังให้สุลต่าน เพราะสุนัขนี้ไม่มีฟันเคี้ยวไม่ได้
หมาป่าบอกให้สุลต่านให้มองข้ามการขโมยแกะของหมาป่า สุลต่านไม่ยอม  เมื่อหมาป่าลองขโมยอีก สุลต่านเห่าส่งเสียง  หมาป่าท้าทายสุนัขนี้ และกลับมากับหมูป่าสำหรับครั้งที่สอง  สุลต่านก็หาได้แค่แมวสามขาตัวหนึ่งเท่านั้น  แต่หมาป่าและหมูป่าเข้าใจผิดคิดว่าแมวน่ากลัว เลยพวกเขาไปแอบซ่อนตัว  พวกเขาทั้งสองอับอายที่โดนค้นพบด้วยความกลัว จึงตกลงเป็นมิตรสหาย
ลิงก์

Old Sultan เก็บถาวร 2009-03-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
Old Sultan (อังกฤษ)
Old Sultan: With modern illustrations เก็บถาวร 2009-02-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)