stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มิก มักคาร์ที
เกียรติประวัติ > นักฟุตบอล

สก็อตติช พรีเมียร์ลีก คัพ ชนะเลิศ 1 สมัย  กับ เซลติก:1987-88
สก็อตติช คัพ ชนะเลิศ 1 สมัย กับ เซลติก: 1987-88
สก็อตติช คัพ ชนะเลิศ 1 สมัย  กับ เซลติก: 1988-89
แหล่งข้อมูลอื่น

สถิติของ Mick McCarthy ที่ Soccerbase
Mick McCarthy สถิติอาชีพผู้จัดการ ที่ Soccerbase
| ด ค กสโมสรฟุตบอลวุลเวอร์แฮมป์ตันวอนเดอเรอส์ – ผู้จัดการทีม |
| --- | --- |
 Worrall (1877–85)  Addenbrooke (1885–1922)  Jobey (1922–24)  Hoskins (1924–26)  Scotchbrook (1926–27)  Buckley (1927–44)  Vizard (1944–48)  Cullis (1948–64)  Beattie (1964–65)  Allen (1965–68)  McGarry (1968–76)  Chung (1976–78)  Owenc (1978)  Barnwell (1978–82)  Rossc (1982)  Greaves (1982)  Hawkins (1982–84)  Barronc (1984)  Docherty (1984–85)  Chapmanc (1986)  McGarry (1985)  Chapman (1985–86)  Littlec (1986)  Turner (1986–94)  Taylor (1994–95)  Downesc (1995)  McGhee (1995–98)  Lee (1998–2000)  Wardc (2000–01)  Jones (2001–04)  Grayc (2004)  Hoddle (2004–06)  มักคาร์ที (2006–12)  คอนเนอร์ (2012)  Solbakken (2012–13)  Saunders (2013)  Jackett (2013–16)  Zenga (2016)  แลมเบิร์ต (2016–17)  อึชปีรีตู ซังตู (2017–21)  ลาฌึ (2021–22)  โลเปเตกี (2022–23)  โอนีล (2023–)
มิฟฟ์ โมล

| Miff Mole |
| --- | --- |
ชื่อเกิด: ไอร์วิง มิลเฟรด "มิฟฟ์" โมล
เกิด: 11 มีนาคม ค.ศ. 1898
ที่เกิด: รูสต์เวลต์ นิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา
เสียชีวิต: 29 พฤษภาคม ค.ศ. 1961 (62 ปี)
แนวเพลง: แจ๊ส
อาชีพ: นักดนตรี หัวหน้าวง
เครื่องดนตรี: ทรอมโบน
ไอร์วิง มิลเฟรด "มิฟฟ์" โมล (อังกฤษ: Irving Milfred Mole)  หรือ มิฟฟ์ โมล นักทรอมโบนแจ๊สและหัวหน้าวงดนตรี ได้การยอมรับว่าเป็น "นักทรอมโบนที่พัฒนาการเล่นโซโลทรอมโบนในแนวแจ๊สได้อย่างโดดเด่น และมีอิทธิพลต่อวงการแจ๊ส"
มิฟฟ์ โมล เริ่มเล่นเปียโนและไวโอลินตั้งแต่เด็ก และหันมาเล่นทรอมโบนเมื่ออายุ 15 ปี โดยเริ่มเล่นดนตรีกับวงออเคสตรา  ในปี ค.ศ. 1923 ขณะอายุ 25 ปี ได้ร่วมวงดนตรีของเรด นิโคลส์ นักทรัมเป็ต ซึ่งต่อมาได้ร่วมกันตั้งวงดนตรีชื่อ "Miff Mole and his (Little) Molers" ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1926 ถึง 1930  มิฟฟ์ โมลยังเป็นนักดนตรีอิสระ ที่เล่นบันทึกเสียงให้กับวงแจ๊สของพอล ไวท์แมน เบนนี กูดแมน และเอดดี คอนดอน ในช่วงทศวรรษ 1940
ผลงานเพลงที่มีชื่อเสียงของมิฟฟ์ ได้แก่เพลง "Slippin' Around", "Red Hot Mama", "Miff's Blues", "Toddlin' Blues", "Davenport Blues" และเพลง "There'll Come a Time (Wait and See)" ที่นำไปใช้ประกอบภาพยนตร์ The Curious Case of Benjamin Button ที่ได้รับการเสนอชื่อชิงรางวัลดนตรีประกอบยอดเยี่ยม รางวัลออสการ์ ครั้งที่ 81
มาเลเซียแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 370

| --- | --- |
9M-MRO ลำเดียวกับที่เกิดเหตุ ที่ท่าอากาศยานชาร์ล เดอ โกล ในปี 2554
สรุปอุบัติการณ์
วันที่: 8 มีนาคม 2557
สรุป: สูญหาย
จุดเกิดเหตุ: ตอนใต้ของมหาสมุทรอินเดีย (สันนิษฐาน)
ประเภทอากาศยาน: โบอิง 777-2H6อีอาร์
ดําเนินการโดย: มาเลเซียแอร์ไลน์
ทะเบียน: 9M-MRO
ต้นทาง: ท่าอากาศยานนานาชาติกัวลาลัมเปอร์
ปลายทาง: ท่าอากาศยานนานาชาติปักกิ่ง
ผู้โดยสาร: 227
ลูกเรือ: 12
รอดชีวิต: 0
มาเลเซียแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 370 (อังกฤษ: Malaysia Airlines Flight 370; MH370 หรือ MAS370) เป็นเที่ยวบินโดยสารระหว่างประเทศที่สูญหายเมื่อวันที่ 8 มีนาคม 2557 ระหว่างบินจากท่าอากาศยานนานาชาติกัวลาลัมเปอร์ ประเทศมาเลเซีย ไปท่าอากาศยานนานาชาติปักกิ่ง ประเทศจีน เที่ยวบินดังกล่าวติดต่อด้วยเสียงครั้งสุดท้ายกับศูนย์ควบคุมจราจรทางอากาศเมื่อเวลา 01:19 MYT ของวันที่ 8 มีนาคม (17:19 UTC ของวันที่ 7 มีนาคม) ขณะบินเหนือทะเลจีนใต้ไม่ถึงชั่วโมงหลังนำเครื่องขึ้น อากาศยานหายจากจอเรดาร์ของผู้ควบคุมจราจรทางอากาศเมื่อเวลา 01:22 MYT เรดาร์ทหารของมาเลเซียยังติดตามอากาศยานขณะที่เครื่องเบี่ยงจากเส้นทางการบินตามแผนและข้ามคาบสมุทรมลายู เครื่องพ้นรัศมีของเรดาร์ทหารมาเลเซียเมื่อเวลา 02:22 ขณะบินเหนือทะเลอันดามัน ห่างจากปีนังทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศมาเลเซียไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ 200 ไมล์ทะเล (370 กิโลเมตร) อากาศยานดังกล่าว ซึ่งเป็นโบอิง 777-200 อีอาร์ บรรทุกสมาชิกลูกเรือชาวมาเลเซีย 12 คน และผู้โดยสาร 227 คนจาก 15 ชาติ
เริ่มความพยายามค้นหานานาชาติในอ่าวไทยและทะเลจีนใต้ ที่ซึ่งมองเห็นสัญญาณของเที่ยวบินครั้งสุดท้ายบนเรดาร์สอดส่องดูแลทุติยภูมิ และไม่นานก็ขยายไปช่องแคบมะละกาและทะเลอันดามัน การวิเคราะห์การสื่อสารดาวเทียมระหว่างอากาศยานและเครือข่ายคมนาคมดาวเทียมอินมาร์แซทได้ข้อสรุปว่าเที่ยวบินดำเนินไปจนอย่างน้อย 08:19 และบินลงใต้เข้าสู่มหาสมุทรอินเดียใต้ แม้ยังไม่สามารถกำหนดตำแหน่งแม่นยำได้ ออสเตรเลียรับผิดชอบความพยายามค้นหาเมื่อวันที่ 17 มีนาคม เมื่อการค้นหาย้ายไปมหาสมุทรอินเดียใต้ วันที่ 24 มีนาคม รัฐบาลมาเลเซียสังเกตว่าตแหน่งสุดท้ายที่กำหนดจากการสื่อสารดาวเทียมอยู่ไกลกว่าที่ลงจอดใด ๆ ที่เป็นไปได้ และสรุปว่า "เที่ยวบิน MH370 สิ้นสุดในมหาสมุทรอินเดียใต้" การค้นหาระยะปัจจุบัน ซึ่งเป็นการค้นหาที่ใหญ่และแพงที่สุดในประวัติศาสตร์การบิน คือ การสำรวจพื้นสมุทรอย่างครอบคลุมประมาณ 1,800 กิโลเมตร (970 ไมล์ทะเล) ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเพิร์ธ เวสเทิร์นออสเตรเลีย ซึ่งเริ่มเมื่อเดือนตุลาคม 2557 ไม่พบอากาศยานจนวันที่ 29 กรกฎาคม 2558 เมื่อมีชิ้นส่วนกองเศษทะเลถูกพัดขึ้นฝั่งเกาะเรอูนียง ซึ่งต่อมามีการยืนยันว่าเป็นแฟลปเพอรอน (flaperon) จากเที่ยวบินที่ 370 ยังไม่สามารถระบุตำแหน่งลำตัวเครื่องได้ ทำให้เกิดทฤษฎีจำนวนมากเกี่ยวกับการสาบสูญ
ลำดับเหตุการณ์

| ชั่วโมงบิน (ชั่วโมง:นาที) | เวลา> เวลามาตรฐานมาเลเซีย | เวลา> เวลาสากลเชิงพิกัด | เหตุการณ์ |
| --- | --- | --- | --- |
| 00:00 | 8 มีนาคม | 7 มีนาคม | บินขึ้นจาก กัวลาลัมเปอร์ |
| 00:00 | 00:41 | 16:41 | บินขึ้นจาก กัวลาลัมเปอร์ |
| 00:20 | 01:01 | 17:01 | ข้อมูลการบินที่ความสูง 35,000 ฟุต (11,000 เมตร) |
| 00:26 | 01:07 | 17:07 | ได้รับข้อมูลจาก ระบบสื่อสารและรายงานสภาวะอากาศยาน (ACARS) ของเครื่องบินฯ เป็นครั้งสุดท้าย  ข้อมูลการบินที่ความสูง 35,000 ฟุตเป็นครั้งที่สอง |
| 00:38 | 01:19 | 17:19 | มีการติดต่อทางเสียง (ATC) จากห้องนักบินเป็นครั้งสุดท้าย |
| 00:40 | 01:21 | 17:21 | เรดาร์ทุติยภูมิ ตรวจจับตำแหน่งได้ที่พิกัด 6°55′15″N 103°34′43″E﻿ / ﻿6.92083°N 103.57861°E﻿ / 6.92083; 103.57861﻿ (Last secondary radar (transponder) contact, 8 March)  บริเวณปากอ่าวไทย |
| 00:41 | 01:22 | 17:22 | เรดาร์และระบบตรวจตราทางอากาศ (ADS-B) ไม่สามารถตรวจพบ MH370 ได้อีกต่อไป |
| 00:49 | 01:30 | 17:30 | มีความพยายามจากเครื่องบินลำอื่นในการติดต่อ MH370 ผ่านทางเสียง โดยได้รับเสียงอู้อี้ตอบกลับมา |
| 00:56 | 01:37 | 17:37 | ไม่ได้รับข้อมูล ACARS เป็นเวลา 30 นาที |
| 01:41 | 02:22 | 18:22 | เรดาร์ปฐมภูมิของกองทัพมาเลเซีย ตรวจจับเครื่องบินได้ที่ 6°49′38″N 97°43′15″E﻿ / ﻿6.82722°N 97.72083°E﻿ / 6.82722; 97.72083﻿ (Last primary radar contact, 8 March) ราว 320 กิโลเมตรทางตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะปีนัง |
| 01:44 | 02:25 | 18:25 | ระบบอัตโนมัติของ MH370 สามารถติดต่อดาวเทียม Inmarsat-3 F1 และจะเริ่มการส่งสัญญาณปิงรายชั่วโมง   ได้รับสัญญาณปิงเป็นครั้งแรก |
| 05:49 | 06:30 | 22:30 | ได้เวลาลงจอดที่ปักกิ่ง |
| 06:43 | 07:24 | 23:24 | ทางการมาเลเซีย แถลงเหตุเครื่องบินสูญหายแก่สื่อมวลชน |
| 07:30 | 08:11 | 8 มีนาคม | ดาวเทียม Inmarsat-3 F1 ได้รับสัญญาณปิง จาก MH370 เป็นครั้งที่หกและครั้งสุดท้าย ขณะดาวเทียมโคจรอยู่เหนือมหาสมุทรอินเดีย |
| 07:30 | 08:11 | 00:11 | ดาวเทียม Inmarsat-3 F1 ได้รับสัญญาณปิง จาก MH370 เป็นครั้งที่หกและครั้งสุดท้าย ขณะดาวเทียมโคจรอยู่เหนือมหาสมุทรอินเดีย |
| 07:38 | 08:19 | 00:19 | พบสัญญาณปิงอ่อน ๆ จาก MH370 ที่ระบุเวลาและรายละเอียดที่แน่นอนไม่ได้  |
| 08:34 | 09:15 | 01:15 | ดาวเทียม Inmarsat-3 F1 ไม่ได้รับสัญญาณปิงจาก MH370 ที่ควรจะส่งมาเป็นครั้งที่เจ็ดตามกำหนดการ |
การสอบสวน

| สัญชาติ | ผดส>  | ลูกเรือ | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
|  ออสเตรเลีย | 6 |  | 6 |
|  แคนาดา | 2 |  | 2 |
|  จีน | 152 |  | 152 |
|  ฝรั่งเศส | 4 |  | 4 |
|  ฮ่องกง | 1 |  | 1 |
|  อินเดีย | 5 |  | 5 |
|  อินโดนีเซีย | 7 |  | 7 |
|  อิหร่าน | 2 |  | 2 |
|  มาเลเซีย | 38 | 12 | 50 |
|  เนเธอร์แลนด์ | 1 |  | 1 |
|  นิวซีแลนด์ | 2 |  | 2 |
|  รัสเซีย | 1 |  | 1 |
|  ไต้หวัน | 1 |  | 1 |
|  ยูเครน | 2 |  | 2 |
|  สหรัฐ | 3 |  | 3 |
| ทั้งหมด (15 สัญชาติ) | 227 | 12 | 239 |
ทางการสหรัฐกำลังสอบสวนความเป็นไปได้ที่ว่าการก่อการร้ายเป็นเหตุให้เครื่องสูญหาย โดยมุ่งไปยังผู้โดยสารสี่คนที่ใช้รูปพรรณปลอม ซึ่งสองในสี่คนนั้น เป็นชายชาวอิหร่าน ซึ่งต้องการจะต่อเครื่องจากปักกิ่งต่อไปยังยุโรป
12 มีนาคม เรดาร์ปฐมภูมิ ของระบบป้องกันภัยทางอากาศของมาเลเซียจับได้ว่า เที่ยวบิน MH370 อาจมีการเปลี่ยนเส้นทางบินกลับมายังฝั่งตะวันตกของประเทศ โดยตำแหน่งสุดท้ายที่กองทัพอากาศมาเลเซียตรวจจับเครื่องบินไม่ทราบสัญชาติได้คือราว 200 ไมล์ทะเลทีความสูง 29,000 ฟุต ห่างจากรัฐปีนังไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ ซึ่งเป็นพื้นที่คาบเกี่ยวกับพื้นที่ของมาเลเซีย ไทย อินโดนีเซีย และอินเดีย โดยสัญญาณได้หายไปในเวลา 02.15 น. (UTC+8)
13 มีนาคม เดอะวอลล์สตรีทเจอร์นัล ของสหรัฐอเมริกา อ้างว่าฝ่ายความมั่นคงของสหรัฐอเมริกา ตรวจสอบพบว่า มีการส่งข้อมูลอัตโนมัติ ที่จะส่งมาทุก ๆ 30 นาทีจากเครื่องยนต์โรลส์-รอยซ์ของอากาศยาน มายังภาคพื้นดิน โดยมีการส่งข้อมูลมาทั้งหมดติดต่อกัน 5 ชั่วโมง หรือเท่ากับว่าเครื่องบินได้บินต่อไปภายหลังสูญหายราว 4 ชั่วโมง หรือ 4,000 กิโลเมตรจากจุดที่สูญหาย อย่างไรก็ตาม ฝ่ายมาเลเซียไม่ได้ตอบรับกับข่าวนี้
15 มีนาคม นาจิบ ราซะก์ นายกรัฐมนตรีมาเลเซีย ได้ออกแถลงการณ์ถึงความคืบหน้าของการสอบสวนว่า "...การสื่อสารครั้งสุดท้ายระหว่างเครื่องบินและดาวเทียมระบุถึงความเป็นไปได้ของจุดหมายปลายทางสองที่ หนึ่งคือการไปทางเหนือตั้งแต่ชายแดนของคาซัคสถานและเติร์กเมนิสถานจนถึงภาคเหนือของไทย หรือไปทางใต้จากอินโดนิเซียถึงตอนใต้ของมหาสมุทรอินเดีย และขณะนี้ หน่วยสืบสวนกำลังทำงานเพื่อหาข้อมูลเพิ่มเติมอยู่"..."
ตลอดเวลาของห้วงเวลาที่สับสนนี้ รัฐบาลมาเลเซียค่อนข้างสงวนท่าทีและรอบคอบ มักจะเลี่ยงการตอบคำถามและข่าวลือต่าง ๆ ที่ออกมาอย่างรวดเร็ว การเปิดเผยข้อมูลหลายข้อมูลของรัฐบาลนั้น มักจะช้ากว่าวันที่รัฐบาลมาเลเซียได้รับข้อมูลอยู่หลายวัน ซึ่งทำให้ญาติของผู้โดยสารบนเที่ยวบินต่างไม่พอใจต่อท่าทีของรัฐบาลมาเลเซีย ตลอดจนกล่าวหาว่ารัฐบาลมาเลเซียกำลังซ่อนข้อมูลบางอย่างไว้
เที่ยวบินนี้มีลูกเรือทั้งหมดเป็นชาวมาเลเซีย โดยมีกัปตันคือ ซาฮารีย์ อาหมัด ชาฮ์ ชาวปีนัง อายุ 53 ปี เขาเข้าทำงานที่สายการบินนี้มาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2524 ด้วยประสบการณ์บินทั้งหมด 18,365 ชั่วโมงบิน มีผู้ช่วยนักบินคนที่หนึ่ง คือ ฟาริค อับดุล ฮามิด อายุ 27 ปี 2,763 ชั่วโมงบิน
29 กรกฎาคม 2558 มีการพบชิ้นส่วนเครื่องบินลอยมาติดชายหาดบนเกาะเรอูนียง ทางมหาสมุทรอินเดียตะวันตก ต่อมาวันที่ 5 สิงหาคม นาจิบ ราซะก์ นายกรัฐมนตรีมาเลเซีย ได้แถลงการณ์ยืนยันว่าชิ้นส่วนปีกเครื่องบินที่พบที่เกาะเรอูนียงเป็นของเที่ยวบินที่ 370 จริง อย่างไรก็ตาม หนึ่งชั่วโมงหลังนายกรัฐมนตรีมาเลเซียแถลง รองอัยการกรุงปารีส ได้ออกแถลงการณ์ว่าคณะผู้เชี่ยวชาญไม่มีการยืนยันใด ๆ ว่าชิ้นส่วนดังกล่าวมาจาก MH370
แหล่งข้อมูลอื่น

Accident description  at the Aviation Safety Network
Updates regarding MH370 เก็บถาวร 2014-03-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน มาเลเซียแอร์ไลน์
Coverage from the New Straits Times
Meteorological and oceanographic maps and charts relevant to Flight 370
NOAA Bathymetry & Digital Elevation Models (ocean depth in metres)
มิดเวย์อะทอลล์

| มิดเวย์อะทอลล์ Midway Islands |
| --- | --- |
เกาะ
   ธง ธงอย่างไม่เป็นทางการ
เพลง: "The Star-Spangled Banner"
ภาพดาวเทียมของมิดเวย์อะทอลล์
มิดเวย์อะทอลล์มิดเวย์อะทอลล์บนแผนที่แสดงแผนที่หมู่เกาะฮาวายมิดเวย์อะทอลล์มิดเวย์อะทอลล์ (มหาสมุทรแปซิฟิก)แสดงแผนที่มหาสมุทรแปซิฟิก
พิกัด:  28°12′N 177°21′W﻿ / ﻿28.200°N 177.350°W﻿ / 28.200; -177.350
ประเทศ:  สหรัฐ
เขตบริหาร: เกาะเล็กรอบนอกของสหรัฐ
ครองโดยสหรัฐ: 28 สิงหาคม ค.ศ.1867
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 25.6 ตร.ไมล์ (66.3 ตร.กม.)
 • พื้นดิน: 2.4 ตร.ไมล์ (6.2 ตร.กม.)
 • ลากูน: 23.2 ตร.ไมล์ (60.1 ตร.กม.)
ประชากร (2010)
 • ทั้งหมด: 0 คน
 • ประมาณ (2018): 40 คน
 • ความหนาแน่น: 0.0 คน/ตร.ไมล์ (0.0 คน/ตร.กม.)
เขตเวลา: Samoa Time (UTC−11:00)
แผนที่มิดเวย์อะทอลล์
แผนที่มิดเวย์อะทอลล์ในสหรัฐ​
มิดเวย์อะทอลล์ (อังกฤษ: Midway Atoll) ตั้งอยู่มหาสมุทรแปซิฟิกตอนเหนือ อยู่ห่างจากซานฟรานซิสโกทางตะวันตก ราว 2,800 ไมล์ทะเล (5,200 กม./3,200 ไมล์) และห่างจากโตเกียวทางตะวันออก ราว 2,200 ไมล์ทะเล (4,100 กม./2,500 ไมล์) มีพื้นที่ 6.2 ตารางกิโลเมตร มีสภาพเป็นหมู่เกาะปะการัง มีแนวปะการังล้อมรอบ จุดสูงสุดอยู่ที่ 13 เมตรจากระดับน้ำทะเล มีประชากรทั้งหมด 40 คน เป็นเจ้าหน้าที่ด้านประมงและสัตว์ป่าของสหรัฐอเมริกา มีท่าเรือที่สำคัญอยู่บนเกาะแซนด์ มีสนามบินอยู่ 3 แห่ง มีกิจกรรมทางเศรษฐกิจจากองค์กรของสหรัฐที่อยู่บนหมู่เกาะ การทหารนั้นก็ได้รับการสนับสนุนจากสหรัฐ
มิดเวย์อะทอลล์ตกเป็นเมืองขึ้นของสหรัฐอเมริกาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2410 ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 มิดเวย์อะทอลล์ถูกใช้เป็นยุทธภูมิที่มีความสำคัญทางยุทธศาสตร์ในภาคพื้นแปซิฟิก ในปี พ.ศ. 2553 ไม่มีประชากรอาศัยแล้ว
แหล่งข้อมูลอื่น

แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ มิดเวย์อะทอลล์
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
28°07′N 177°13′W﻿ / ﻿28.12°N 177.21°W﻿ / 28.12; -177.21
| ด ค ก เขตทางการเมืองของสหรัฐ |
| --- | --- |
รัฐ:  คอนเนทิคัต  เคนทักกี  แคนซัส  แคลิฟอร์เนีย  โคโลราโด  จอร์เจีย  เซาท์แคโรไลนา  เซาท์ดาโคตา  เดลาแวร์  เท็กซัส  เทนเนสซี  นอร์ทแคโรไลนา  นอร์ทดาโคตา  นิวเจอร์ซีย์  นิวเม็กซิโก  นิวยอร์ก  นิวแฮมป์เชอร์  เนแบรสกา  เนวาดา  เพนซิลเวเนีย  ฟลอริดา  มอนแทนา  มิชิแกน  มินนิโซตา  มิสซิสซิปปี  มิสซูรี  เมน  แมริแลนด์  แมสซาชูเซตส์  ยูทาห์  โรดไอแลนด์  ลุยเซียนา  วอชิงตัน  วิสคอนซิน  เวสต์เวอร์จิเนีย  เวอร์จิเนีย  เวอร์มอนต์  ไวโอมิง  ออริกอน  อะแลสกา  อาร์คันซอ  อินดีแอนา  อิลลินอย  แอริโซนา  แอละแบมา  โอคลาโฮมา  โอไฮโอ  ไอดาโฮ  ไอโอวา  ฮาวาย 
เขตที่ตั้งรัฐบาลของสหพันธ์:  วอชิงตัน ดี.ซี. 
พื้นที่เกาะ:  กวม  ปวยร์โตรีโก  หมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนา  หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ  อเมริกันซามัว 
เกาะเล็กรอบนอก:  เกาะจาร์วิส  เกาะนาแวสซา  เกาะเบเกอร์  เกาะเวก  เกาะฮาวแลนด์  คิงแมนรีฟ  จอห์นสตันอะทอลล์  แพลไมราอะทอลล์  มิดเวย์อะทอลล์ 
เขตสงวนอินเดียน: รายชื่อเขตสงวนอินเดียน
มิราจ

มิราจ
มิราจ (อังกฤษ: mirage) เป็นปรากฏการณ์แสงที่เกิดตามธรรมชาติซึ่งรังสีแสงถูกเบนให้ผลิตภาพผิดตำแหน่งของวัตถุที่อยู่ไกลหรือท้องฟ้า เนื่องจากความแตกต่างของอุณหภูมิและความหนาแน่นของชั้นอากาศที่แสงเดินทางผ่านอย่างในบริเวณพื้นทะเลทรายหรือพื้นผิวถนนที่ถูกแดดร้อนจัด ส่งผลให้อากาศเหนือพื้นทรายหรือพื้นถนนมีอุณหภูมิสูงกว่าชั้นอากาศโดยรอบ เมื่อแสงเดินทางผ่าน ความแตกต่างของอุณหภูมิส่งผลต่อความหนาแน่นของอากาศหรือตัวกลาง ทำให้แสงเกิดการหักเห สะท้อนให้เป็นมิราจ
มิราจสามารถจำแนกได้เป็น "แบบต่ำ" (inferior) "แบบเหนือขึ้นไป" (superior) และ "ฟากามอร์กานา" (Fata Morgana) ซึ่งเป็นมิราจบนชนิดหนึ่งซึ่งประกอบด้วยภาพชุดภาพซ้อนแนวตั้งที่ละเอียดผิดปกติ ซึ่งเกิดเป็นมิราจที่เปลี่ยนอย่างรวดเร็ว
สำหรับนักเดินทางที่เหนื่อยล้า ภาพมิราจอาจปรากฏขึ้นให้แลดูเหมือนสระน้ำ หรือทะเลสาบที่อยู่ไกลออกไป ซึ่งเป็นปรากฏการณ์ของมิราจแบบต่ำ (inferior) เนื่องจากภาพลวงที่เกิดขึ้นเป็นภาพสะท้อนของวัตถุจริงที่อยู่เหนือขึ้นไป ได้แก่ ท้องฟ้า
มิราจแบบเหนือกว่า (superior) เป็นภาพลวงตาที่ปรากฏอยู่เหนือวัตถุจริง ภาพลวงตาที่เหนือชั้นเกิดขึ้นเมื่ออากาศด้านล่างแนวสายตาเย็นกว่าอากาศด้านบน การจัดเรียงที่ผิดปกตินี้เรียกว่าการผกผันของอุณหภูมิเนื่องจากอากาศอุ่นเหนืออากาศเย็นเป็นสิ่งที่ตรงกันข้ามกับการไล่ระดับอุณหภูมิปกติของบรรยากาศในช่วงกลางวัน เมื่อผ่าน การผกผันของอุณหภูมิ รังสีของแสงจะโค้งลง ดังนั้นภาพจึงปรากฏเหนือวัตถุจริง สามารถพบได้ทั่วไปในบริเวณขั้วโลกโดยเฉพาะอย่างยิ่งบนแผ่นน้ำแข็งขนาดใหญ่ที่มีอุณหภูมิต่ำสม่ำเสมอ ภาพลวงตาที่เหนือกว่ายังเกิดขึ้นที่ละติจูดปานกลาง แม้ว่าในกรณีเหล่านั้น ภาพลวงตาจะอ่อนแอกว่าและมีแนวโน้มที่จะราบรื่นและเสถียรน้อยกว่า ตัวอย่างเช่น แนวชายฝั่งที่ห่างไกลอาจดูเหมือนสูงตระหง่านและดูสูงขึ้น (และอาจใกล้กว่านั้น) มากกว่าที่เป็นจริง เนื่องจากความปั่นป่วนของอุณหภูมิ
มิราจต่างจากประสาทหลอน โดยเป็นปรากฏการณ์แสงจริงซึ่งสามารถจับบนกล้องถ่ายรูปได้ เนื่องจากรังสีแสงหักเหจริงเพื่อสร้างภาพหลอกที่ตำแหน่งของผู้สังเกต ทว่า สิ่งที่ภาพดูเป็นตัวแทนนั้นถูกตัดสินโดยสมรรถพลตีความของจิตมนุษย์ ตัวอย่างเช่น ภาพล่างบนดินถูกเข้าใจผิดได้ง่ายว่าเป็นการสะท้อนจากแหล่งน้ำเล็ก ๆ
มิราจอาจเกิดในท้องทะเลได้เช่นกัน โดยมักจะปรากฏแก่ผู้เดินเรือเป็นดวงไฟ เรียกว่า "ไฟของนักบุญเอลโม"
มิดไนต์คาวบอย

| มิดไนต์คาวบอย |
| --- | --- |

กำกับ: จอห์น ชเลซิงเกอร์
บทภาพยนตร์: วอลโด ซอลต์
สร้างจาก: มิดไนต์คาวบอย โดย เจมส์ ลีโอ เฮอร์ลีย์
อำนวยการสร้าง: เจอโรม เฮลแมน
นักแสดงนำ: ดัสติน ฮอฟแมน จอน วอยต์
กำกับภาพ: Adam Holender
ตัดต่อ: ฮิวจ์ เอ. โรเบิร์ตสัน
ดนตรีประกอบ: จอห์น แบร์รี
ผู้จัดจำหน่าย: United Artists
วันฉาย: 25 พฤษภาคม 2512
ความยาว: 113 นาที
ประเทศ: สหรัฐ
ภาษา: อังกฤษ
ทุนสร้าง: 3.2 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ทำเงิน: 44.8 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
มิดไนต์คาวบอย (อังกฤษ: Midnight Cowboy) เป็นภาพยนตร์แนวชีวิตของสหรัฐ ภาพยนตร์ได้โครงเรื่องจากนวนิยายเรื่องเดียวกันของ เจมส์ ลีโอ เฮอร์ลีย์ ภาพยนตร์กำกับโดย จอห์น ชเลซิงเกอร์ เขียนบทโดย วอลโด ซอลต์ และนำแสดงโดย จอน วอยต์ ซึ่งรับบทคู่กับ ดัสติน ฮอฟแมน ร่วมกับนักแสดงที่รับบทบาทเล็ก ๆ เช่น ซิลเวีย ไมล์ส, จอห์น แมคจิเวอร์, เบรนดา วัคคาโร, บ็อบ บาลาแบน, เจนนิเฟอร์ ซอลต์ และ บาร์นาร์ด ฮิวจ์ส
ภาพยนตร์ได้รับรางวัลออสการ์ สาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม สาขาผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม และ สาขาบทภาพยนตร์ดัดแปลงยอดเยี่ยม  และเป็นภาพยนตร์เกย์เรื่องแรกที่ได้รับรางวัลในสาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม นอกจากนี้ยังเป็นภาพยนตร์ระดับ X เพียงเรื่องเดียวที่ได้รับรางวัลในสาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม แม้ว่าการจำแนกประเภทนี้จะไม่มีอยู่แล้วก็ตาม ภาพยนตร์อยู่ในอันดับที่ 36 ในการจัดอันดับ 100 ภาพยนตร์อเมริกันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาลของสถาบันภาพยนตร์อเมริกา และอยู่ในอันดับที่ 43 ในฉบับที่ได้รับการปรับปรุงในปี 2007
ในปี 1994 ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับการพิจารณาด้าน "วัฒนธรรม, ประวัติศาสตร์ หรือความสำคัญทางสุนทรียศาสตร์" โดยหอสมุดรัฐสภา และได้รับเลือกให้ถูกเก็บรักษาไว้ใน United States National Film Registry
แหล่งข้อมูลอื่น

Midnight Cowboy ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
Midnight Cowboy ที่ทีซีเอ็มมูวีเดตาเบส
Midnight Cowboy ที่ออลมูวี
Midnight Cowboy ที่รอตเทนโทเมโทส์
| ด ค กรางวัลออสการ์ สาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม |
| --- | --- |
1927–1940:  วิงส์ (1928)  เดอะบรอดเวย์เมโลดี (1929)  แนวรบด้านตะวันตก เหตุการณ์ไม่เปลี่ยนแปลง (ภาพยนตร์) (1930)  ซิมาร์รอน (1931)  แกรนด์โฮเทล (1932)  แควัลเคด (1933)  อิตแฮปเพนวันไนต์ (1934)  มูทีนีออนเดอะเบาน์ตี (1935)  เดอะเกรตซิกเฟลด์ (1936)  เดอะไลฟ์ออฟอีไมลีโซลา (1937)  ยูแคนต์เทกอิตวิทยู (1938)  วิมานลอย (1939)  รีเบกกา (1940) 
1941–1960:  ชีวิตต้องสู้ (1941)  มิสซิสมินิเวอร์ (1942)  คาซาบลังกา (1943)  โกอิงมายเวย์ (1944)  วันหยุดที่หายไป (1945)  วันชื่นคืนฝัน (1946)  เกียรติศักดิ์สุภาพบุรุษ (1947)  แฮมเลต (1948)  ออลเดอะคิงส์แมน (1949)  วิมานลวง (1950)  แอนอเมริกันอินปารีส (1951)  เดอะเกรตเทสต์โชว์ออนเอิร์ธ (1952)  ชั่วนิรันดร์ (1953)  แก๊งท่าเรือ (1954)  มาร์ตี คนขายเนื้อกับรักแท้ (1955)  80 วันรอบโลก  (1956)  สะพานเดือดเลือดเชลยศึก (1957)  จีจี้ สาวโลกีย์ (1958)  เบนเฮอร์ (1959)  ดิอพาร์ตเมนต์ (1960) 
1961–1980:  เวสต์ไซด์สตอรี่ (1961)  ลอเรนซ์แห่งอาราเบีย (1962)  ทอม โจนส์ เทพบุตรนักรัก (1963)  บุษบาริมทาง (1964)  มนต์รักเพลงสวรรค์ (1965)  อะแมนฟอร์ออลซีซันส์ (1966)  คืนเดือดคดีโฉด (1967)  หนูน้อยโอลิเวอร์ (1968)  คาวบอยตกอับย่ำกรุง (1969)  แพ็ตตัน นายพลกระดูกเหล็ก (1970)  มือปราบเพชรตัดเพชร (1971)  เดอะก็อดฟาเธอร์ (1972)  2 ผู้ยิ่งใหญ่ (1973)  เดอะก็อดฟาเธอร์ ภาค 2 (1974)  บ้าก็บ้าวะ! (1975)  ร็อคกี้ ราชากำปั้น ทุบสังเวียน (1976)  แอนนี ฮอล (1977)  เดอะเดียร์ฮันเตอร์ (1978)  พ่อ แม่ ลูก (1979)  เส้นทางมนุษย์ (1980) 
1981–2000:  เกียรติยศแห่งชัยชนะ (1981)  คานธี (1982)  ค่าแห่งความรัก (1983)  อมาเดอุส (1984)  รักที่ริมขอบฟ้า (1985)  พลาทูน (1986)  จักรพรรดิโลกไม่ลืม (1987)  อัจฉริยะแห่งออทิสติก (1988)  สู่มิตรภาพ ณ ปลายฟ้า (1989)  จอมคนแห่งโลกที่ 5 (1990)  อำมหิตไม่เงียบ (1991)  ไถ่บาปด้วยบุญปืน (1992)  ชะตากรรมที่โลกไม่ลืม (1993)  อัจฉริยะปัญญานิ่ม (1994)  วีรบุรุษหัวใจมหากาฬ (1995)  ในความทรงจำ...ความรักอยู่ได้ชั่วนิรันดร์ (1996)  ไททานิค (1997)  กำเนิดรักก้องโลก (1998)  อเมริกัน บิวตี้ (1999)  นักรบผู้กล้าผ่าแผ่นดินทรราช (2000) 
2001–ปัจจุบัน:  ผู้ชายหลายมิติ (2001)  ชิคาโก (2002)  ลอร์ดออฟเดอะริงส์: มหาสงครามชิงพิภพ (2003)  เวทีแห่งฝัน วันแห่งศักดิ์ศรี (2004)  คน...ผวา (2005)  ภารกิจโหด แฝงตัวโค่นเจ้าพ่อ (2006)  ล่าคนดุในเมืองเดือด‎ (2007)  สลัมด็อก มิลเลียนแนร์ คำตอบสุดท้าย...อยู่ที่หัวใจ‎ (2008)  หน่วยระห่ำ ปลดล็อกระเบิดโลก (2009)  ประกาศก้องจอมราชา (2010)  บรรเลงฝัน บันดาลรัก (2011)  แผนฉกฟ้าแลบ ลวงสะท้านโลก (2012)  ปลดแอก คนย่ำคน (2013)  เบิร์ดแมน มายาดาว (2014)  คนข่าวคลั่ง (2015)  มูนไลท์ ใต้แสงจันทร์ ทุกคนฝันถึงความรัก (2016)  เดอะ เชพ ออฟ วอเทอร์ (2017)  กรีนบุ๊ค (2018)  ชนชั้นปรสิต (2019)  โนแมดแลนด์ (2020)  โคด้า หัวใจไม่ไร้เสียง (2021)  ซือเจ๊ทะลุมัลติเวิร์ส (2022)  ออปเพนไฮเมอร์ (2023)
รวี โดมพระจันทร์

รวี โดมพระจันทร์ (15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2490 - 28 ตุลาคม พ.ศ. 2532) คือนามปากกาของ "ยุทธพงศ์ ภูริสัมบรรณ" ซึ่งได้มีชื่อเสียงในช่วง 14 ตุลา และ 6 ตุลา จากการถ่ายทอดเรื่องราวความอยุติธรรมของสังคมและรัฐบาลเผด็จการ ผ่านทางบทกลอนที่ใช้ภาษาที่เรียบง่าย แต่เต็มไปด้วยความรู้สึกคับแค้นและกระตุ้นให้คนมีพลังลุกขึ้นสู้ไม่ยอมจำนนต่ออำนาจรัฐ
ประวัติ

ยุทธพงศ์ ภูริสัมบรรณ หรือ รวี โดมพระจันทร์ เกิดที่หนองปลาไหล จังหวัดพิจิตร (15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2490) บิดาเป็นชาวจีนไหหลำอพยพชื่อนายวา แซ่พัว และมารดามีเชื้อจีนไทย ชื่อนางเฮี๊ยะ แซ่พัว (ปัจจุบันเสียชีวิตแล้วทั้งคู่) ยุทธพงศ์เป็นลูกคนที่ 4 จากทั้งหมด 9 คน ครอบครัวเดิมประกอบอาชีพค้าขาย และได้ย้ายมาตั้งรกรากที่พิษณุโลกตั้งแต่ยุทธพงศ์ยังเด็ก 
ยุทธพงศ์แต่งงานกับพ.ญ.วารุณี (สดเจริญ) มีบุตรชายหนึ่งคนและบุตรสาวหนึ่งคน และได้ย้ายมาชลบุรีซึ่งเป็นจังหวัดที่ภรรยาทำงานอยู่ เนื่องจากต้องเดินงานไปกลับ กรุงเทพ-ชลบุรีเป็นประจำ ประกอบด้วยการทำงานหนัก และต้องเจอกับควันบุหรี่ในที่ทำงาน ยุทธพงศ์จึงร่างกายอ่อนแอ และเสียชีวิตจากโรคมะเร็งปอดแม้ว่าไม่เคยสูบบุหรี่เลย ในวันที่ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2532 ก่อนวันเกิดปีที่สี่สิบสองเพียงไม่ถึงเดือน
ผลงานการกวี

ตื่นเถิดเสรีชน ประพันธ์เมื่อ พ.ศ. 2515
คนคนนี้แหละคน ประพันธ์เมื่อ พ.ศ. 2517
ประวัติการทำงาน

ตำแหน่งงานสุดท้ายของยุทธพงศ์ก่อนเสียชีวิตคือเป็นผู้จัดการศูนย์ข้อมูล บ.ตะวันออกแมกกาซีน ในเครือของสนธิ ลิ้มทองกุล ภายหลังที่เขาจากไป บริษัทที่ทำงานได้ก่อตั้ง "รางวัลรวี โดมพระจันทร์" จัดประกวดกวีนิพนธ์และนวนิยาย แต่ดำเนินไปได้เพียงสองปีก็ยุติลง ทิ้งไว้เพียงหนังสือรวมบทกวีเล่มสุดท้าย ซึ่งรวบรวมจากผลงานเด่นๆ ของเขาในชื่อ "ตื่นเถิดเสรีชน" ในเล่มมีข้อเขียนของกวีใหญ่ และเจ้าพ่อสื่อใหญ่
มาสเตอส์ทัวร์นาเมนต์

มาสเตอร์สทัวร์นาเมนต์ (อังกฤษ: Masters Tournament; มาสเตอร์ส (Masters) หรือ ยูเอสมาสเตอร์ส (US Masters) ก็เรียก) เป็นหนึ่งในสี่การแข่งขันชิงแชมป์กอล์ฟอาชีพรายการหลัก รายการนี้จัดตารางการแข่งขันเต็มสัปดาห์แรกของเดือนเมษายน และเป็นรายการแข่งขันกอล์ฟอาชีพรายการแรกในแต่ละปี มาสเตอร์สจะแตกต่างจากการแข่งขันชิงแชมป์ที่สำคัญอื่น ๆ เนื่องจากจัดขึ้นในสถานที่เดียวกันทุกปี คือที่ออกัสตาเนชันแนลกอล์ฟคลับ สนามกอล์ฟส่วนบุคคลในกรุงออกัสตา รัฐจอร์เจีย ประเทศสหรัฐอเมริกา การแข่งขันมาสเตอร์ริเริ่มโดยคลิปฟอร์ด โรเบิร์ต และบ๊อบบี้ โจนส์ โดยโจนส์เป็นผู้ออกแบบสนามร่วมกับสถาปนิกชื่ออลิสเตอร์ แม็กเคนซี การแข่งขันนี้เป็นการแข่งขันที่มีการจ่ายเงินรางวัลให้กับผู้ชนะอย่างเป็นทางการ เช่นเดียวกับพีจีเอทัวร์, ยูโรเปียนทัวร์ และเจแปนกอล์ฟทัวร์ แต่มีจำนวนผู้เข้าแข่งขันน้อยกว่ารายการชิงแชมป์ที่สำคัญอื่น ๆ เพราะเป็นการแข่งขันที่จัดขึ้นและเชิญโดยออกัสตาเนชั่นแนลกอล์ฟคลับ
การแข่งขันมาสเตอร์สมีประเพณีบางประการ โดยตั้งแต่การแข่งขันประจำปี ค.ศ. 1949 ผู้ที่ได้รับรางวัลชนะเลิศจะได้ใส่เสื้อแจ็คเก็ตสีเขียว ซึ่งจะต้องนำเสื้อกลับมายังสโมสรหนึ่งปีหลังจากได้แชมป์ของปีนั้น โดยส่วนมากแล้วผู้สวมใส่เสื้อแจ็คเก็ตสีเขียวที่ออกจากสนามจะเป็นผู้ชนะ ครั้งแรก โดยนักกอล์ฟที่ชนะการแข่งขันหลายครั้งจะใช้แจ็คเก็ตสีเขียวตัวเดียวกับที่ได้รับเมื่อชนะครั้งแรก เว้นเสียแต่ต้องการที่จะตัดแจ็คเก็ตสีเขียวใหม่
ดินเนอร์ผู้ชนะ (Champions Dinner) ซึ่งริเริ่มโดยเบน โฮแกนในการแข่งขันประจำปี ค.ศ. 1952 จะจัดขึ้นในวันอังคารก่อนการแข่งขัน เฉพาะอดีตแชมป์และสมาชิกในคณะกรรมการของออกัสตาเนชั่นแนลกอล์ฟคลับเท่านั้น ที่จะมีสิทธิเข้าร่วมงานนี้
ตั้งแต่การแข่งขันประจำปี ค.ศ. 1963 เป็นต้นไป นักกอล์ฟกิตติมศักดิ์ในตำนานที่เป็นแชมป์ในอดีตจะมาตีเปิดสนามในตอนเช้าของรอบแรกที่จะเริ่มการแข่งขัน เป็นต้นว่า เฟร็ด แม็คลอยด์, จอค ฮัทชินสัน, ยีน ซาราเซน, แซม สนีด, ไบรอน เนลสัน, อาร์โนลด์ พาล์มเมอร์, แจ็ค นิคลอส และแกรี เพลเยอร์ และตั้งแต่ปี ค.ศ. 1960 จะมีการแข่งขันออกรอบเชิงสังคมที่หลุมพาร์ 3 ในวันพุธก่อนการแข่งขันรอบแรก
แจ็ค นิคลอสเป็นแชมป์มากที่สุด 6 สมัยระหว่างปี ค.ศ. 1963 ถึงปี ค.ศ. 1986 อาโนล์ด พาล์มเมอร์และไทเกอร์ วูดส์เป็นแชมป์คนละ 4 สมัย นอกจากนี้ยังมีนักกอล์ฟอีก 5 คนที่ชนะการแข่งขันจำนวนสามครั้ง คือ  จิมมี่ เดอมาเร็ต, สนีด เพย์เยอร์, นิค ฟัลโด และ ฟิล มิเคลสัน โดยมีแกรี เพลเยอร์จากแอฟริกาใต้ เป็นนักกอล์ฟคนแรกที่ไม่ใช่ชาวอเมริกันที่ชนะการแข่งขันในปี ค.ศ. 1961 และ สตีฟ บาเรนทรอส ของสเปน เป็นนักกอล์ฟคนที่สองที่ไม่ใช่ชาวอเมริกันที่ได้แชมป์ในปี ค.ศ. 1980 และ ค.ศ. 1983
สนามออกัสตาเนชั่นแนลกอล์ฟเปิดขึ้นครั้งแรกเมื่อ 91 ปีที่แล้ว ในปี ค.ศ. 1933 และได้รับการดัดแปลงหลายครั้งโดยสถาปนิกหลายคน เป็นต้นว่าพื้นสนามกอล์ฟได้รับการปรับเปลี่ยนพื้นสนามหรือในบางกรณีคือ ออกแบบใหม่ การเพิ่มอุปสรรคหลุมทรายและบ่อน้ำ มีการเพิ่มพื้นที่เริ่มตี (tee box) ปลูกต้นไม้และเพิ่มเนินดิน
ชนะเลิศ > จำนวนครั้งแยกตามรายชื่อ

| ชื่อนักกอล์ฟ | จำนวนครั้ง | ปีแข่งขัน |
| --- | --- | --- |
|  นิคลอส, แจ็คแจ็ค นิคลอส (USA) | 6 | 1963, 1965, 1966, 1972, 1975, 1986 |
|  วูดส์, ไทเกอร์ไทเกอร์ วูดส์ (USA) | 5 | 1997, 2001, 2002, 2005, 2019 |
|  พาล์มเมอร์, อาร์โนลด์อาร์โนลด์ พาล์มเมอร์ (USA) | 4 | 1958, 1960, 1962, 1964 |
|  Demaret, JimmyJimmy Demaret (USA) | 3 | 1940, 1947, 1950 |
|  Snead, SamSam Snead (USA) | 3 | 1949, 1952, 1954 |
|  Player, GaryGary Player (RSA) | 3 | 1961, 1974, 1978 |
|  ฟัลโด, นิคนิค ฟัลโด (ENG) | 3 | 1989, 1990, 1996 |
|  Mickelson, PhilPhil Mickelson (USA) | 3 | 2004, 2006, 2010 |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
Augusta.com – coverage by The Augusta Chronicle
GCSSA.org – superintendent's fact sheet – 2005
33°30′11″N 82°01′12″W﻿ / ﻿33.503°N 82.020°W﻿ / 33.503; -82.020