Misi Ramakrishna
Aktiviti-Aktiviti > Filsafat kerja

Sri Ramakrishna sering berkata, 'Manusia ialah Narayana (Tuhan). Jika Tuhan boleh menjelma menerusi patung, kenapa tidak menerusi manusia juga?' Beliau menyatakan bahawa kesedaran-Tuhan adalah matlamat hidup manusia. Namun, cara untuk mencapai matlamat ini adalah tidak terkira. Adakah Tuhan hanya wujud apabila mata kita tertutup dan Dia tidak akan wujud apabila mata terbuka?' beliau menyoal. Sri Ramakrishna juga menunjukkan bahawa 'agama bukan untuk perut kosong'. Meskipun Sri Ramakrishna memberi amaran tentang kegiatan kebajikan menjadi aktiviti untuk mencari nama dan populariti, beliau memuji tindakan kebajikan yang dilakukan tanpa kepentingan diri sebagai tindakan yang mulia. Beliau memberitahu Ishwar Chandra Vidyasagar, seorang pendidik dan dermawan terkenal bahawa:
"Kerja untuk kebaikan orang adalah di bawah Rajas. Namun, Rajas ini mempunyai asas Sattva dan oleh itu, ia tidak membawa keburukan. Rishi Suka dan rishi-rishi lain mempunyai simpati dalam hati mereka untuk memberikan ajaran agama kepada manusia, untuk mengajar mereka tentang Tuhan. Kamu sedang mengagihkan makanan dan pendidikan. Itu juga bagus. Jika aktiviti-aktiviti begini dilakukan dengan semangat tidak mementingkan diri, ia akan membawa kamu kepada Tuhan."
Semasa menerangkan doktrin penting dalam aliran Waisnawa, Sri Ramakrishna berkata, "Simpati untuk semua makhluk! ... Tidak, tidak! Bukan simpati untuk jiwa tetapi amal ibadat kepada jiwa sebagai Shiva."
Swami Vivekananda telah memperkembangkan idea ini sebagai falsafah khidmat sosialnya. Dalam sepucuk surat kepada Sharat Chandra Gupta, pada 3 Julai 1897, Swamiji menulis:
"Ini adalah sesuatu yang ganjil: apabila kamu berkhidmat untuk seseorang dengan idea bahawa dia ialah Jiwa, itu adalah Daya (simpati) dan bukannya Prema (cinta). Tetapi apabila kamu berkhidmat kepadanya dengan idea bahawa dia ialah Atman, itu adalah Prema. Menurut Shruti, Smriti, dan pengalaman terus, satu-satunya objek cinta ialah Atman. ... Maka, prinsip kita ialah kasih sayang, dan bukannya simpati. ... Tugas kita bukan untuk berbelas kasihan tetapi beramal ibadat. Kita tidak harus merasakan simpati tetapi kasih sayang, dan merasakan Atman dalam diri semua orang."
Swami Vivekananda mencipta terma Daridra Narayana, Tuhan dalam rupa orang miskin. Beliau meminta kita untuk beramal ibadat kepada-Nya: "Di manakah kamu hendak mencari Tuhan? Bukankah semua orang miskin, orang yang menderita, orang yang tidak berdaya, ialah Tuhan? Kenapa kamu tidak menyembah mereka dahulu?" Konsep 'khidmat sebagai ibadat' menerangkan pandangan Ramakrishna Sangha dalam semua kegiatan khidmat sosialnya.
Swami Vivekananda|Vivekananda menggariskan empat bentuk khidmat sosial: '
Pemberian ilmu rohani dan kerohanian adalah pemberian yang tertinggi. Kedua ialah pemberian ilmu sekular. Selepas itu, menyelamatkan nyawa, dan akhir sekali, pemberian makanan.'
Konsep penguasaan Swami Vivekananda berdasarkan kepada Vedanta praktikal. Vivekananda menunjukkan bahawa Upanishad-Upanishad ialah sebuah khazanah kekuatan. Upanishad mendedahkan Atman, iaitu sumber segala kuasa. Vivekananda juga menekankan bahwa 'konsep-konsep Vedanta mesti didedahkan. Ia tidak harus berada di hutan dan gua sahaja. Ia mesti keluar untuk berfungsi di kamar peguam dan hakim, di tempat ibadat, dan di dalam pondok orang miskin. Ini kerana, jika seorang nelayan berpikir bahawa dia ialah Jiwa, dia akan menjadi nelayan yang lebih baik. Jika seorang pelajar berpikir bahawa dia ialah Jiwa, dia akan menjadi pelajar yang lebih baik; dan seterusnya.'
Untuk ahli-ahli Ordo Ramakrishna, khidmat ialah 'Vedanta praktikal'. Manusia perlu berkhidmat kepada orang lain kerana penderitaan mereka, ialah sebenarnya, penderitaan kita sendiri. Hanya dengan membuat mereka gembira, kita sendiri boleh hidup bahagia. Diarsipkan 2018-01-16 di Wayback Machine.