המנון הולנד
מילות השיר

| תרגום לעברית | הולנדית (כתיב מודרני) |
| --- | --- |
וילהלמוס מנסאו  אני, בעל דם גרמני,  נאמן למולדתי  אשאר עד מותי.  נסיך מאורנז'  אני חופשי וחסר פחד,  את מלך ספרד  תמיד כיבדתי.    לחיות ירא שמים  תמיד ניסיתי,  בשל כך גורשתי,  מנושל מאדמתי ומעמי.  אך האל ינהיגני  ככלי טוב,  כדי שאוכל לחזור  לשלטוני.    החזיקו מעמד, נתיניי  הכנים מטבעם,  האל לא יִטוש אתכם,  אף אם אתם כרגע כורעים תחת הנטל.  מי שמנסה לחיות באדיקות,  עליו להתפלל לאל יומם וליל,  שייתן לי כוח,  כדי שאוכל לגאול אתכם.    את גופי ועושרי גם יחד  לא חסכתי כדי לעזור לכם,  אחיי האצילים  גם כן הראו זאת לכם:  הרוזן אדולף נפל  בקרב בפריסיה,  ונשמתו בעולם הבא  מחכה ליום הדין.    נולדתי אציל ונכבד,  מנצר קיסרי,  נבחרתי לנסיך הקיסרות,  כנוצרי הגון,  למילתו המכובדת של האל,  סיכנתי באומץ,  כגיבור ללא חת  את דמי האציל.    מגני וביטחוני  הם אתה, אלי מלכי,  אתה זה שברצוני לסמוך עליו,  אל נא תעזבני שוב.  שאשאר אמיץ,  משרתך לנצח,  ושאביס את העריצות  הפוצעת את לבי.    מכל המעיקים עליי  והרודפים אותי,  אלוהיי, אנא הצל  את עבדך הנאמן,  שלא יפתיעוני  בתוכניותיהם הזדוניות,  או ירחצו ידיהם  בדמי הטהור.    כמו דוד שנאלץ לנוס  משאול העריץ,  נאלצתי לברוח  כמו אצילים רבים אחרים.  אבל האל העלהו,  וגאלו מייאושו,  ונתן לו ממלכה  גדולה עד מאוד בישראל.    אחרי חמיצות זו אקבל  מהאל מלכי את המתיקות,  שאליה משתוקקת כל כך  נפשי האצילה:  שאתכן ואמות  בכבוד בשדות,  ואשיג מלכות נצחית  כגיבור נאמן.    דבר לא גורם לי לרחם כל כך  במצוקתי  מאשר זה שנצפה מרושש  את אדמות המלך הטובות.  מאשר שחוללתן בידי הספרדים,  הו, ארצות השפלה,  כאשר אני חושב על כך,  לבי האציל מדמם.    רכוב כמו נסיך  עם צבאותיי,  נענה לתיגר העריץ  חיכיתי לקרב,  המתחפרים במאסטריכט,  חששו מכוחי;  אנשים ראו את פרשיי רוכבים  באומץ דרך השדות.    אילו היה זה רצונו של האל  בזמנו,  הייתי בשמחה גואל  אתכם מסופה חזקה זו.  אך האל למעלה,  השולט בכל,  הוא אשר עלינו לשבח תמיד,  לא רצה בכך.    רוח נוצרית דחפה  את לבי הנסיכי,  איתן נשאר  לבי במצוקה.  לאל התפללתי  מעומק לבי,  שיציל את מטרתי,  ויכריז על חפותי.    היה שלום עדרי המסכן  שנמצא בייאוש גדול,  רועך לא יישן,  על אף שאתה כעת מפוזר.  פנה אל האל,  קבל את מילתו המרפאת,  חיה כנוצרי טוב,  במהרה זה ייגמר כאן.    ברצוני להתוודות בפני האל  וכוחו האדיר,  שמעולם לא  תיעבתי את המלך,  אלא שלאל, מלכי,  בכיר המלכים,  צייתי  בעשותי צדק.: Wilhelmus van Nassouwe  ben ik, van Duitsen bloed,  den vaderland getrouwe  blijf ik tot in den dood.  Een Prinse van Oranje  ben ik, vrij, onverveerd,  den Koning van Hispanje  heb ik altijd geëerd.    In Godes vrees te leven  heb ik altijd betracht,  daarom ben ik verdreven,  om land, om luid gebracht.  Maar God zal mij regeren  als een goed instrument,  dat ik zal wederkeren  in mijnen regiment.    Lijdt u, mijn onderzaten  die oprecht zijt van aard,  God zal u niet verlaten,  al zijt gij nu bezwaard.  Die vroom begeert te leven,  bidt God nacht ende dag,  dat Hij mij kracht zal geven,  dat ik u helpen mag.    Lijf en goed al te samen  heb ik u niet verschoond,  mijn broeders hoog van namen  hebben 't u ook vertoond:  Graaf Adolf is gebleven  in Friesland in den slag,  zijn ziel in 't eeuwig leven  verwacht den jongsten dag.    Edel en hooggeboren,  van keizerlijken stam,  een vorst des rijks verkoren,  als een vroom christenman,  voor Godes woord geprezen,  heb ik, vrij onversaagd,  als een held zonder vreden  mijn edel bloed gewaagd.    Mijn schild ende betrouwen  zijt Gij, o God mijn Heer,  op U zo wil ik bouwen,  Verlaat mij nimmermeer.  Dat ik doch vroom mag blijven,  uw dienaar t'aller stond,  de tirannie verdrijven  die mij mijn hart doorwondt.    Van al die mij bezwaren  en mijn vervolgers zijn,  mijn God, wil doch bewaren  den trouwen dienaar dijn,  dat zij mij niet verassen  in hunnen bozen moed,  hun handen niet en wassen  in mijn onschuldig bloed.    Als David moeste vluchten  voor Sauel den tiran,  zo heb ik moeten zuchten  als menig edelman.  Maar God heeft hem verheven,  verlost uit alder nood,  een koninkrijk gegeven  in Israël zeer groot.    Na 't zuur zal ik ontvangen  van God mijn Heer dat zoet,  daarnaar zo doet verlangen  mijn vorstelijk gemoed:  dat is, dat ik mag sterven  met eren in dat veld,  een eeuwig rijk verwerven  als een getrouwen held.    Niet doet mij meer erbarmen  in mijnen wederspoed  dan dat men ziet verarmen  des Konings landen goed.  Dat u de Spanjaards krenken,  o edel Neerland zoet,  als ik daaraan gedenke,  mijn edel hart dat bloedt.    Als een prins opgezeten  met mijner heireskracht,  van den tiran vermeten  heb ik den slag verwacht,  die, bij Maastricht begraven,  bevreesde mijn geweld;  mijn ruiters zag men draven  zeer moedig door dat veld.    Zo het den wil des Heren  op dien tijd had geweest,  had ik geern willen keren  van u dit zwaar tempeest.  Maar de Heer van hierboven,  die alle ding regeert,  die men altijd moet loven,  en heeft het niet begeerd.    Zeer christlijk was gedreven  mijn prinselijk gemoed,  standvastig is gebleven  mijn hart in tegenspoed.  Den Heer heb ik gebeden  uit mijnes harten grond,  dat Hij mijn zaak wil redden,  mijn onschuld maken kond.    Oorlof, mijn arme schapen  die zijt in groten nood,  uw herder zal niet slapen,  al zijt gij nu verstrooid.  Tot God wilt u begeven,  zijn heilzaam woord neemt aan,  als vrome christen leven,  't zal hier haast zijn gedaan.    Voor God wil ik belijden  en zijner groten macht,  dat ik tot genen tijden  den Koning heb veracht,  dan dat ik God den Heere,  der hoogsten Majesteit,  heb moeten obediëren  in der gerechtigheid.